HENPECKED 01: Julien Rousseau [BXB] [MPREG]
iannnxxx · 24 chapters · 47,535 words
THE SWEETEST MAFIA
It’s a common misconception that mafias are ruthless, heartless, and emotionless. However, Hero sees them differently. From his perspective, mafias defy the stereotypes portrayed on the internet.
“Pain in the ass,” if Hero were to say it. Simula kasi noong nagbalik ang kaniyang kaibigan ay hindi na siya nito nilubayan kailanman. He’s been constantly following him, and for Hero, no one could be more annoying than his friend, Julien.
His friend was gone for years kaya nang magbalik ito’y hindi siya makapaniwala nang makita ito. He thought everything would be alright, and he thought they would return to how they used to be. Not until he found something about him. Something that altered the way he thought Julien was. Dahil dito ay mas pinili niyang iwasan ito. Pero kahit anong iwas niya’y nasusundan at nasusundan parin siya nito.
IANNNXXX | 2024
AUTHOR’S NOTE
Hello, Readers! It’s your author, Iannnxxx.
I’m excited to share that I’ve created a new Facebook account. After deleting my WP account, I initially thought I’d stop writing. But as often happens, inspiration struck again, leading me to complete “You’re My Business.”
In fact, I’ve finished two (2) stories already. If ongoing series aren’t your thing, consider diving into my standalone tales—they might just capture your interest.
Now, onto the series. Introducing the HENPECKED SERIES—I can’t predict how many books it will entail, but I hope to deliver plenty. Our first installment is titled “HENPECKED 01: Julien Russeau,” with the specific title “The Sweetest Mafia.”
And for those who prefer completed stories, feel free to check out my profile where you’ll find the two finished stories I’ve written. Happy reading!
IANNNXXX | 20
24
MALE PREGNANCY
What is Male Pregnancy in my story?
In my story, I used the term “Menceintesia” to describe male pregnancy. It is derived from the French adjective “Enceinte,” which means pregnant in English. I added the letter M to the word “Enceinte” to create the term “Menceintesia,” emphasizing the inclusion of “men” at the beginning of the word.
Term: Menceintesia
Pronounced as: men-sant-tee-sha
Definition: A case entails a scenario wherein a male possesses the capability to give birth. It constitutes an exceptionally rare condition, with only 1 in 100 individuals exhibiting the unique ability to undergo parturition.
How can it actually happen?
Or how does it work?
DNA actually plays a vital role in this case. Ang DNA ay parang isang genetic instruction manual sa mga buhay na bagay. Binubuo ito ng dalawang strands na bumubuo ng isang double helix. Ang sunud-sunod na mga building block na tinatawag na nucleotides ay naglalaman ng genetic information. Ang nucleotides ay ang mga munting yunit o bloke ng pagtataglay ng impormasyon sa DNA. Binubuo ito ng tatlong bahagi: isang sugar molecule, isang phosphate group, at isang nitrogenous base. Ang mga nitrogenous base (adenine, thymine, cytosine, at guanine) ang nagdadala ng genetic code .
Adenine always bond with thymine and cytosine always bond with guanine. If adenine bonds with guanine or cytosine bonds with thymine, or if they bond in a shuffled manner, it can disrupt normal DNA base pairing, leading to errors in replication and potential mutations that affect genetic information. Now, if two individuals with errors in nitrogenous base bonding engage in sexual intercourse, they may produce a child with a significant deformity in their reproductive organ. This occurs only if the couple’s offspring is male. Reason kung bakit maliit lang ang tsansang magkaroon ng isang anak na lalaki na kayang magdalang tao.
Advantages: A child who is a product of Menceintesia is actually 10 times smarter than those children produced by women. They also tend to acquire more skills and talents. They can easily comprehend things and apply them on their own. Children produced through Menceintesia are nothing but innate geniuses.
Disadvantages: [During the pregnancy process], the man carrying the baby can easily get irritated and frequently change his mood. They are also 10 times more prone to overthinking due to the increased neural connectivity, excessive information processing, and elevated levels of stress hormones.
Sana ay hindi masyadong komplikado ang eksplanasyon ko patungkol sa Menceintesia. Feel free to ask if naguguluhan kayo. Hinaluan ko lang ito ng science para naman magmukhang realistic. Eme.
Disclaimer: The terms mentioned are not true (except the DNA part); I made them to help you grasp how male pregnancy works in my stories. I will be using these terms if I write more MPREG stories. Thank you so much!
IANNNXXX
| 2024
CHAPTER 01
Dear Hero Gonzaga,
You’ve been accepted into Rousseau International School For Children. We’re excited to welcome you into our vibrant community of learners. Get ready for an enriching journey ahead!
Warm regards,
Dr. Kerri Ann Dorsey
School Principal
Rousseau International School For Children
Maagang nagtungo ang mag-inang Gonzaga sa paaralang lilipatan ni Hero. Natanggap kasi bilang scholar si Hero sa isang pribadong paaralan na para lamang sa mga mayayaman.
“Anak, magpakabait ka sa loob ha?” ang bilin ni Elma sa sampong taong gulang na anak.
“Opo, mama. Promise po, hindi ko bibigyan ng sakit sa ulo si teacher,” nakangiting sagot ni Hero sa ina.
Maluha-luhang niyakap ni Elma ang anak. Simula sa araw na ’yon ay isang beses sa isang linggo nalang niya makikita ang si Hero. Stay in kasi lahat ng estudyante sa Rousseau International School For Children at isang beses sa isang linggo lang nila puwedeng dalawin ang mga bata.
Kahit mabigat sa kalooban ni Elma na malayo sa kaniyang anak ay wala siyang magawa. Kagustuhan ng kaniyang anak na makapag-aral sa pribadong paaralan at alam niyang isa itong malaking oportunidad para dito.
“Anak, babalik ako sa lunes ha? Kung may problema, sabihin mo agad kay mama ha?”
Mangiyak-ngiyak na tumango ang anak. “Opo, mama.”
“Osiya, pumasok na tayo para mahanap na natin ang iyong silid,” aniya sa kaniyang anak at sinubukang itago ang lungkot na nadarama.
Rousseau International School for Children is one of the most prestigious schools for children around the world. Halos lahat ng mga mayayaman ay dito nag-aaral. Anak ng business man, artista, mga politiko, at iba pa. Ang paaralang ito ay nagtuturo ng mas advance na topic kaysa sa mga pampoblikong paaralan, kaya ang tanging nakakapasok lamang dito ay ang mga batang may matataas ang IQ level. Kung kaya’t isang malaking oportunidad ang makapasok sa paaralang ito.
Sobrang saya ni Elma at mayroon siyang matalinong anak na si Hero.
“Ayun dito sa sulat ay nasa room 18 ka raw, anak,” wika ni Elma nang tingnan ang papel na bigay ng paaralan kasama ang acceptance letter.
Nitong mga nakaraang lingo lamang nila na tanggap ang sulat galing sa paaralan. Kasama na doon ang iba pang mga papel na kailangan nilang dalhin pagpasok sa campus.
Pagkapasok sa gate ay halos malula ang mag ina sa ganda ng paligid. May mga magagandang tanim na nakapalibot sa daan. May fountain din sa gitna nito.
Hindi nila magawang tingnan sa labas kung ano ang nasa loob ng paaralan dahil may matataas itong pader, kaya hindi nila alam na ganoon pala ito kaganda. Sa di kalayuan ay may isang building. Matayog, malaki, at sobrang gara kung tingnan. Nagmukhang palasyo ito dahil sa ganda ng desinyo.
Kahit hindi kalayuan ang bahay nila dito ay hindi nasubukan ni Elma na makita ang loob ng pribadong paaralan. Iyon palang ang pagkakataong makita’t makapasok siya dito.
“Ang ganda pala dito, anak,” nakangiting wika ni Elma sa anak na naaaliw rin kakatingin sa mga batang naglalaro sa paligid.
Isang malaking playground ang nakapalibot sa paaralan. May mga nagbibisiklita, mga naghahabulan at ang iba naman ay naglalaro ng bola.
“Excuse me po, Manong Guard. Maaari ba kaming magtanong?” tanong ni Elma nang marating nila ang napakalaking pinto kung saan may nakabantay na gwardiya.
“Sure, what is it?” balik tanong nito sa wikang Ingles. Namangha naman si Elma dahil sa ganda ng pagkabigkas nito. Ang anak naman niya ay napabungisngis.
“Na-ingles ka, Nay. Inglisin mo rin,” pabulong na wika ng kaniyang anak saka humahagikhik.
Natawa nalang si Elma sa kakulitan nito.
“Nakakaintindi ka naman ng Tagalog, hindi ba?” panigurado niya.
“Opo,”
“Ay, mabuti. Itatanong ko lang sana kung saan makikita ang Room 18? Sabi kasi nito ay doon ang kwarto ng anak ko,”
Pinakita niya sa guard ang papel kung saan nakasulat ang room number ng anak.
“Dumiritso lang po kayo diyan sa hallway saka may makikita kayong hagdan sa kanang bahagi. Umakyat kayo sa ikatlong palapag at hanapin ang room number na ’yan. May nakasulat naman sa bawat pinto. Huwag po kayo sa kaliwang bahagi umakyat dahil sa mga babae po iyon,” detilyadong sagot ng guard.
“Thank you!”
Kaagad nilang sinunod ang sinabi ng guwardya at naglakad sa hallway.
Kung maganda ang labas ng building ay mas maganda ang loob nito. Lahat ng palamuti ay halatang mamahalin at talagang inaalagaan. May mga paintings rin sa mga pader na sa tingin ni Elma ay gawa ng mga estudyante sa paaralang iyon. May mga halaman din silang nakikita sa bawat sulok ng hallway na kailan may ay hindi sila pamilyar. Sa itaas naman ay may mumunting chandelier na nakasabit.
Sobrang
bongga
ng paaralang ito!
Umakyat ang mag-ina sa hagdan na tinutukoy ng guwardya. Kahit sobrang haba nito ay tila hindi sila pareho nakaramdam ng pagod dahil nakapokus ang kanilang atensyon sa mga palamuti ng building
Nakarating sila sa ikatlong palapag, at kagaya nga ng sabi ng guard kanina ay may mga numero ngang nakasulat sa bawat pintuan.
Mabilis nilang hinanap ang room 18 at nang makita ito ay agad silang pumasok.
Sa loob ng silid ay may dalawang mesa, dalawang kama at iba pang tigdadalawang gamit.
Mukhang may
makakasama
ang anak ko , wika ni Elma sa kaniyang isipan.
Ilang saglit nga lang ay lumabas sa pintuan ng banyo ang isang batang mistiso. Nakasuot ito ng itim na jogger pants at white oversized shirt na pinarisan ng puting sapatos.
Mukhang kakalipat lang din nito.
Nagkatinginan si Hero at ang batang mistiso pero agad rin itong umiwas saka nagtungo sa kama nito. Parang hindi ito marunong ngumiti dahil sa walang emosyong mababakas sa mukha nito. Pinulot nito ang libro sa mesa at nag-umpisang magbasa na para bang hindi man lang sila nito nakita.
“Hindi man lang ngumiti,” bulong ni Hero.
“Anak, aayusin lang ni mama ang gamit mo ha?”
“Opo, mama.”
Nilagay ni Elma ang damit ng anak sa kabinet. Pagkabukas ay nakita niyang may nakahanda ng apat na pares ng school uniform at isang pares ng PE uniform.
Habang inaayos ng ina ang kaniyang gamit ay lumapit si Hero sa batang lalaki na karaniwang nagbabasa. Gusto niya itong maging kaibigan.
“Hi, ano ang pangalan mo?” tanong ni Hero sa roommate pero hindi siya nito sinagot. Ni hindi nga siya nito tinapunan ng tingin.
“Ako si Hero, ikaw?” pangungulit niya sa kasama pero tiningnan lang siya nito saglit at muling nagbasa.
Nakabusangot na tumalikod si Hero at nagtungo sa ina na abala sa pag-aayos ng kaniyang mga damit.
“Ma, mukha pong masungit ang kasama ko dito,” nakangusong sumbong niya sa ina. Tinapos muna ni Elma ang pag-aayos ng damit bago binigyang atensyon ang nakabusangot na anak.
“Baka nanibago lang, anak. Hayaan mo, baka sa susunod magiging makaibigan na kayo niyan,” magiliw na sabi ni Elma kay Hero.
Tumango naman ang anak at saka niyakap ang ina.
“Magpakabait ka dito nak ha?”
“Opo ma,” sagot ni Hero at niyakap ang ina.
Kalaunan, kahit labag sa loob ay kailangan ng umalis ni Elma. Umiiyak siyang lumabas sa magarang paaralan, ganoon din ang anak niya sa kwarto nito.
“Will you please keep your mouth shut?” asik ng batang kasama ni Hero sa kwarto. Mas lalo siyang napahagulhol dahil dito. Hindi alam ng batang si Hero kung sino ang masasandlaan niya.
“Damn!” padabog na nilagay ng roommate ni Hero ang libro sa mesa at kumuha ng kung ano sa bag nito.
Dahil sa gulat ay napahinto si Hero sa pag-iyak at napatingin sa kasama.
“What?” Nakakunot-noong tanong nito sa kaniya.
“Bad ka.”
“I know,” imbis ay sagot ng kasama saka itinaas ang kamay na may hawak na chocolates. “Want some?”
Kaagad namang nawala ang lungkot ni Hero nang makita ang tsokolating hawak nito. Halos maglaway siya sa nakitang pagkain. Paborito niya kasi ang mga matatamis na pagkain lalo na ang tsokolate.
Sa mga TV advertisement lang ni Hero nakikita ang ganoong tsokolate at kahit kailan ay hindi pa siya nakatikim ng ganoon. Kaya naman ay agad siyang tumango bilang sagot dito.
“Okay, but you have to clean your face first in the bathroom,” utos nito sa kaniya na agad naman niyang sinunod. Mabilis na nagtungo si Hero sa banyo saka nilinis ang sarili.
“Asan na ang chocolate ko?” kaagad na tanong niya pagbalik. Nakabukas ang isang kamay ni Hero sa lalaki na animoy nanghihingi ng pera mula dito.
“You’re wet.”
“Sabi mo maghilamos ako?”
“But did I say go to the bathroom and take a bath???” asik na naman nito kay Hero. Pano ba naman, pati damit niya’y sobrang basa. “I told you to wash your face not to wash your entire body, Hero!”
“Magbibihis naman ako e, pero akin na muna ang tsokolate ko.”
“No, you have to change your clothes first.”
“Akin na kasi!” pangungulit ni Hero.
“I said, you have to change your clothes first!” may diin na sabi ng batang lalaki. Dahil sa takot ay agad itong sinunod ni Hero, pero bago pa siya maghubad ay nakita niyang nakatingin sa kaniya ang kasama kaya tumakbo siya sa banyo at doon nagbihis.
“Done! So asan na ang tsokolate ko?” magiliw na sigaw niya paglabas sa pinto ng banyo.
“Bag,” tanging sagot nito sa kaniya. Agad namang umakyat si Hero sa kama nito para kumuha ng tsokolate sa loob ng bag.
Nang akmang hahawakan na niya ang bag ay muli itong nagsalita.
“Sit,” utos nito.
“Hindi naman ako aso e,” nakabusangot na tugon ni Hero.
“Certainly not,” the kid retorted. “But you look like a puppy asking for food,” the young man rolled his eyes and took a chocolate from his bag, handing it to Hero.
“Thank you!” malapad ang ngiting sabi ni Hero dito. Balak niya pa sanang umalis sa kama nito pero kaagad siya nitong napigilan.
“Stay and finish it here.”
Ayaw ni Hero na magalit na naman ito dahil baka bawiin ang tsokolate na bigay kaya naman umupo si Hero sa tabi nito, parehong nakasandal sa headboard ang kanilang mga likuran.
“Sarap naman nito!” magiliw na wika ni Hero habang ninanamnam ang tamis ng kinakain.
“Yeah, you’ve said it ten times already,” sagot nito sa kanya.
Hindi na ito pinansin ni Hero at tinuloy ang pagkain ng tsokolate.
“Ano pala ang pangalan mo?” tanong ni Hero sa kasama habang nagbabasa ito ng libro. Siya naman ay kumain lang ng kumain. Tatlong bar ng chocolates na ata ang naubos niya.
“Julien Rousseau,” tipid na sagot nito.
“Kapangalan mo pala ang school natin,” sabi ni Hero at saka muling kumuha ng tsokolate sa bag ng batang lalaki.
“My family owns this school,” simpling tugon nito na nagpatigil kay Hero sa pagkain. Hindi siya makapaniwala sa kaniyang narinig.
“Talaga???” panigurado niya. “Siguro ang yaman-yaman ninyo! Ganito rin ba kalaki ang bahay ninyo? Masaya ba doon? Marami ka bang toys?”
“Yeah, kinda, no, and yes.” tipid na namang sagot nito.
“Bakit naman? Wala ba kayong mga katulong? Wala ka bang kalaro?”
“We have 30 maids, 5 gardeners, and 5 drivers,” baliwalang sagot nito. “Excluding my dad’s goons.”
Napaawang si Hero sa narinig. Hindi niya alam na totoo palang may mga taong ganoon kayaman. Akala niya’y sa mga palabas lang ’yon.
“Ang dami naman nun! Siguro wala kang alam na gawaing bahay. Di ka marunong magsaing no? At Magluto?”
Julien looked at him, raising his eyebrow. “So what?”
“Wala naman hehe,” kukuha na sana ulit ng tsokolate si Hero sa bag nito pero agad na tinapik ni Julien ang kaniyang kamay.
“Enough, Hero.”
“Isa nalang?” Nagpuppy eyes si Hero sa kasama.
“No.”
“Please?”
“I said no.”
“Ayaw talaga?” may halong pagtatampo niyang saad dito pero hindi na siya sinagot ni Julien. “Okay…”
Bababa na sana si Hero sa kama nang muli siya nitong pinigilan. Pagtingin niya ay may tsokolate na itong hawak. Muli siya nitong binigyan ng isa pang bar na magiliw naman niyang tinanggap.
“You can have it all later after lunch,” Julien stated. He positioned himself and allowed Hero to lean on his shoulder.
An AI generated photo of the young Julien Rousseau.
And this is an AI generated photo of the young Hero Gonzaga.
Sana
nagustuhan
niyo ang chapter one. Hehe. Bukas ulit.
Don’t forget to vote.
IANNNXXX | 2024
CHAPTER 02
Nakatingin sa schedule ang batang si Hero nang mag ring ang bell ng school nila. Kaagad siyang tumayo at tahimik na naglakad palabas. Maraming bata ang nagtakbuhan at malamang ay papunta sila sa cafeteria para kumain ng tanghalian.
Balak sanang hanapin ni Hero si Julien para ayaing kumain pero nakita niya itong naglakad paakyat sa hagdanan.
“Hindi mo ba narinig ang bell? Sabi sa schedule ko ay oras na ng tanghalian. Tara, sabay na tayong kumain,” masayang aya ni Hero nang lapitan niya ito. Sa lahat nang ganap sa loob ng paaralan, kainan ang pinakahinihintay ni Hero.
Puro kasi masasarap ang pagkaing hinahain nila para sa mga mag-aaral.
Yes, ang school na mismo ang naghahanda ng pagkain sa mga estudyante.
Inasahan niya na sasama sa kaniya si Julien pero laking gulat niya nang hilain siya nito paakyat.
“Ayaw mo ba akong pakainin? Gutom na ako!” pagdadabog ni Hero pero kahit anong gawin niya ay ayaw siyang bitawan ni Julien.
“We’re going to eat in our room,” tipid na sagot nito at nagpatuloy sa paglalakad habang hawak-hawak parin siya nito sa pulsuhan.
Sa sobrang bilis nitong naglakad ay hindi niya mapigilang hingalin. Kaagad siyang naupo sa kama nito. Medyo masakit pa ang kaniyang pulsuhan dahil sa higpit ng pagkakahawak nito.
Pero binaliwala lang iyon ni Hero dahil hinihingal parin talaga siya. Ikaw ba naman umakyat sa hagdan ng mabilis tapos may humihila pa sayo?
“Ang sabi ay dapat sa cafeteria kumain. Hindi mo ba binasa ang student handbook?” pagtatama niya dito.
“What for?”
“Anong what for? Malamang, para malaman mo ang mga alituntunin ng paaralang ito,” pinandilatan niya ito.
Ano ba naman ’yan, anak ng may-ari tapos hindi nagbabasa ng handbook! Aniya sa kaniyang sarili.
“I already told the cook to bring us some food,” sagot nito at dinukot ang librong iniwan nito kanina sa lamesa bago sila pumasok sa klase.
“At sa tingin mo susundin ka nila? Dapat doon lahat kakain sa cafeteria! Routine na kaya ’yon.”
“They will.”
“Asa ka naman. Pag ako hindi nakakain ngayong tanghali, ikaw kakainin ko!”
Julien rolled his eyes.
“Ano ba ang pangalan ng school natin, Hero?” kaagad ay tanong nito.
Naguguluhan man ay sinagot parin ni Hero ang out of the blue nitong tanong.
“Rousseau International School for Children?”
“That’s right, and what’s my last name?”
“Uhhh Rousseau, so?”
“So?” balik tanong nito sa kaniya na ginaya pa talaga ang tuno ng ‘so’ niya.
“Anong meron sa pangalan ng school at apelyido mo—” natigilan si Hero nang makuha ang balak nitong ipahiwatig.
Oo nga’t anak si Julien ng may-ari ng school na iyon kaya malamang lahat ng sasabihin nito’y masusunod. Ganoon naman talaga dito. Pati nga mga guro sa paaralang iyon ay binibigay lahat ng kaniyang luho.
“Tsk! Stupid,” sabi nito at muli na namang pinagtuonan ng pansin ang librong hawak nito.
Magsasalita na sana ulit si Hero nang may marinig siyang katok mula sa labas ng pinto. Mabilis siyang tumalon pababa sa kama at binuksan ang pintuan.
Bumungad sa kaniya ang lalaking sa tingin niya’y ang mismong cook ng school. May dala itong cart na naglalaman ng mga pagkain.
Kung paano nalaman ni Hero na pagkain iyon kahit may takip? Dahil obvious sa nanunuot na bango mula dito.
Amoy palang, ulam na!
“Pasok po kayo,” magiliw niyang sabi dito at nilakihan ang awang ng pinto para matulak nito ang food cart papasok sa kanilang silid.
Ngumiti naman ito sa kaniya at tinulak ang cart palapit sa mesa ni Julien.
“Young master, ito na po ang pinaluto n’yo sa akin kanina. Sa mesa ko nalang ba ilalagay?”
Sandaling naghintay ng sagot ang lalaki kay Julien pero dedma lang ito at patuloy lang sa pagbabasa ng libro.
When Julien did not answer for 10 seconds, the chef insisted on putting all the food on the table.
“Eat well, young master,” said the cook as he bowed slightly before leaving the room.
Pagkaalis ng chef ay hindi niya mapigilang mainis sa kaibigan.
“What’s with the look, Hero?” Nagsalubong ang kilay nito nang tapunan niya ito ng masamang tingin.
“Bad ka!”
Tila naguluhan naman ito dahil mas lalong lumalim ang gatla sa noo nito.
“I don’t know what you’re talking about.”
“Kasi bad ka!”
“Ano na naman ba ang nagawa ko, Hero?”
Hero knew that when Julien speaks in Tagalog, it means he’s already annoyed. Madalang lang kasi itong magtagalog. Ginagamit lang nito ang wikang tagalog sa tuwing naiinis ito sa kaniya.
Napasimangot naman siya. “Kasi hindi mo pinansin si Chef.”
“I don’t see any problem with that, Hero.”
“Kasi nga bad ka.”
Pamimilit ni Hero dito.
“Hero, he’s definitely asking the obvious. I don’t want to waste my saliva just to answer his obvious question.”
“Ewan ko sayo.”
Muling bumaba si Hero sa kama at inirapan ito bago nagtungo sa pintuan para lumabas.
“Fine!” suko nito. “I’ll be better next time. Happy?”
Umaliwalas naman ang mukha ni Hero dahil sa narinig. Yes! Nagawa na naman niyang pasunurin si Julien.
“Promise ’yan ha?” panigurado niya
“I promise, so come and join me, Hero.”
Alam ni Hero na pag nag-promise ito ay hindi siya kailanman nito bibiguin. Ilang beses na niya itong pinangaralan at sa kabutihang palad ay sumusunod naman ito.
Mabilis na lumapit si Hero kay Julien pagkatapos nitong ayusin ang dalawang upuan sa tabi ng mesa.
He sat in the chair next to him and looked on with delight at the food being prepared for them.
“Lahat ng ito ay para sa atin lang?”
“Of course, you can eat as much as you want.”
Grabe, nanubig talaga ang bibig ni Hero sa dami ng pagkain. May iba’t-iba pa siyang pagpipilian, at lahat ng iyon ay mukhang masasarap.
Nang hindi mapigilan ang sarili ay agad niyang sinunggaban ang pagkaing nakahain sa mesa.
“Ang sarap naman ng mga ’to!” napaungol nalang siya sa sarap.
Bakas sa mga mata ni Hero ang tuwa sa bawat subo niya ng pagkain dahil kahit kailan ay hindi pa siya nakakain ng ganoon kasarap na mga pagkain. Tanging gulay at simpling mga lutong bahay lang ang kaniyang nakakain noon. Iyon kasi ang mas prefer ng magulang niya.
And they’re not really rich.
Pero simula noong nag-aral siya sa Rousseau International School For Children ay palagi na siyang nakakakain ng mga pagkaing pangmayaman. Of course, dahil na rin kay Julien kaya siya palaging busog. Ito naman kasi ang nagbibigay sa kaniya ng mga pagkain. Kahit titingin lang siya sa mga pagkaing nasa cafeteria ay agad siya nitong binibilhan.
SA KABILANG banda ay hindi mapigilan ni Julien na mapangiti dahil kay Hero. Natutuwa siya sa reaksyon ng kaniyang kasama, para itong hindi pinakain ng isang taon dahil sa takaw nito.
Hero was actually quite chubby, but that’s precisely why Julien found him cute. Julien made it a point to feed Hero plenty of food every day just to maintain his chubby cheeks and adorable appearance.
Ayaw niyang lumiit ito.
Cough Cough
“Slow down, Hero!”
Mabilis na binigyan ni Julien si Hero ng tubig nang mabilaukan ito.
For Julien, Hero is different from other children. Masaya siyang si Hero ang kaniyang nakasama sa dormitoryo.
Before he came in this school, he told his dad that he prefer to be alone in his room. Ayaw niyang may kasama at mas lalong ayaw niya ng maiingay. However, his dad doesn’t like the idea and told him that he will find him a nice roommate.
And then Hero came in the picture. Hero, who’s completely different from what Julien expected. Hero who is nothing but a loud, stubborn kid who always make him do things he doesn’t like.
And then Hero came into the picture. Hero, who’s completely different from what Julien expected. Hero is nothing but a loud, stubborn kid who always makes him do things he doesn’t like.
“Julien,” tawag nito sa kaniya nang maubos nito ang pagkain.
Nakatingin ito direkta sa kaniyang plato na may steak. Julien can see Hero’s mouth still watering from the food.
“Kakainin mo pa ba ’yan?” tanong nito kalaunan na ikinatawa niya.
“I will. Why, Hero?”
“Uhhhh, wala naman.” tanging sagot nito.
Pero hindi nakatakas sa mata ni Julien ang paglunok nito na tila ba’y takam na takam ito sa kaniyang pagkain.
“Are you sure?”
“Oo,” ngumisi ito. “Pahinging tubig.”
One thing he admires about Hero is how effortlessly funny and adorable he is. It’s as if he exudes natural charm, and Julien can’t help but be drawn to Hero’s delightful personality.
“You don’t want my meat?”
Oh, God knows how much he love teasing Hero. Hindi kasi ito mahilig magsabi ng direkta pag may gusto itong hingin kaya minsan ay tinutukso niya ito.
“Busog na ako,” sagot nito at uminom ng tubig pero ang paningin ay nasa steak pa rin ni Julien.
“I’m already full, I don’t want to finish my food.”
Hero’s face lit up and he quickly grabbed his plate, taking the steak.
“Akin nalang ’to, sabi ng headmistress ay bawal mag-aksaya ng pagkain.” walang pag-alinlangang sabi nito.
“I was joking, Hero.”
“Pero sabi mo ay ayaw mo na!”
“Well, I still want it now,” ngumisi siya dito. Bigla namang nagbago ang ekspresyon ni Hero at malungkot na binalik ang steak sa kaniyang plato.
“Okay.”
Natahimik ito saglit bago nagpunas ng bibig. Julien can tell from Hero’s expression that he’s disappointed.
“You want it, don’t you?”
Umiling ito. “No,”
“If I tell you that you can eat it, would you want it?”
“I want it.”
Julien couldn’t help but chuckle at Hero’s charm.
“But before you can have it, you have to say my name first. Correctly,” panghahamon niya dito.
“Julien.”
Simpleng Julien lang ang kaya nitong sabihin pero hindi nito nakukuha ang tamang pagbigkas ng kaniyang pangalan sa wikang pranses.
“Hero, it’s zhoo-
lee-ehn . The ‘j’ is pronounced like “zh”. Now say it again.“
“Julien,” subok nitong muli pero hindi parin nito nakuha ang tamang pagbigkas.
It’s not that he minds or is offended; Julien simply enjoys teasing Hero.
“Wrong.”
“Julien”
“Wrong again.”
“Julien.”
“It’s Julien, “ sabi niya sa tamang pagbigkas. “Not Julien.”
“Huwag na nga lang, sayo na ’yang steak mo. Ayaw ko na niyan,” suko nito na ikinatawa niya.
“Biro lang. I was just teasing you Hero. Of course, you can have my food. I’d rather starve myself than seeing you craving for some more.”
“Yey!” magiliw na sigaw nito na tila ba’y nanalo sa ruffle draw.
“But allow me to feed you, okay?”
“Okay,” tumatangong sagot nito.
Kaya si Julien na mismo ang naghiwa sa steak at pinasubo iyon kay Hero.
“Next time, you have to tell me directly if you want something, get it?”
Tumango naman ito habang puno ng pagkain ang bibig. “Okay.”
Author’s Note: Hello! Early update tayo for today’s video. Hehe. Don’t forget to vote if nagustuhan n’yo ang update. Love youuuu! Thanks for reading.
IANNNXXX | 2024
CHAPTER 03
Masayang nilisan ni Hero ang silid aralan pagkatapos ng kaniyang huling klase. Byernes na at walang pasok kinabukasan kaya sobrang hyper niya sa hapong iyon.
Sino ba naman ang hindi, ’di ba? Weekend na kinabukasan, ibig sabihin ay bibisitahin na naman siya ng kaniyang ina.
Hindi magkasama si Hero at si Julien sa araw na ’yon dahil umalis ang kaibigan kasama ang daddy nito. Sabi ay may pupuntahan daw silang importante.
Hindi na nagtanong pa si Hero kung saan sila pupunta dahil wala naman siyang kinalaman doon. Ayaw niya ring makialam sa mga bagay na dapat si Julien lang ang nakakaalam. Minsan lang kasi ito lumalabas, kapag may importanting lakad lang silang dalawa ng daddy nito.
Ang alam niya ay nag-iisang anak si Julien at nakuwento nito ang tungkol sa kanilang business na mamanahin nito. Sabi ni Julien sa kaniya ay balang araw ito na ang magpapatakbo ng paaralang kanilang pinapasukan.
At isa lang ito sa marami nilang business.
Hero is still a kid, and it must be a lot for him to understand those business matters, but he knew Julien is very wealthy.
“Hey, faggot,” rinig niyang tawag ni Christian sa kaniya nang mapadaan siya sa tinatambayan nitong puno kasama ang dalawang kaibigan.
Hindi nalang niya ito pinansin at nagpatuloy lang sa paglalakad. Wala rin namang patutunguhan kung sasawayin niya ito dahil alam ni Hero kung gaano katigas ang ulo ni Christian.
Hindi ito nakikinig kanino man.
Well, maliban kay Julien.
“Bingi ka ba o sadyang takot ka lang sa akin dahil wala ang knight and shining armor mo?” pangungutya nito sa kaniya. Tumawa naman ang dalawang kasamahan nito.
Kahit nabibigatan sa dalang bag at mga libro ay nilakihan nalang ni Hero ang kaniyang mga hakbang. Mabilis siyang naglakad pero ramdam niyang nakasunod si Christian sa kaniya at ang dalawa nitong kasama na sila Tim and Garry.
Sila ang mga trying-to-be-Julien sa school at palaging nam-bu-bully ng mga estudyante sa tuwing malaman nilang wala si Julien sa campus.
At ngayon ay parang balak ng mga ito na siya naman ang gawing biktima.
“Kausapin mo naman kami,” tawag nito sa kaniya mula sa likuran habang tumatawa.
“Ayoko at huwag niyo akong sundan.”
Nagpatuloy parin si Hero sa paglakad hanggang sa marating niya ang main building kung saan ang kanilang dormitoryo. Mabilis niyang pinasok ang malaking building.
“Hoy, bakla!” sigaw ng tatlo paglagpas nila sa guwardiyang nakabantay. “Hintayin mo naman kami.”
“Lubayan niyo nga ako kung hindi isusumbong ko kayo kay headmistress!” balik sigaw niya at mabilis na inakyat ang hagdan.
Because of the heavy load Hero was carrying, he’s having a hard time climbing the stairs.
Wala siyang choice kundi ang maupo at ipunin muli ang kaniyang lakas nang mangalahati siya sa pag akyat sa hagdanan. Palagi kasing si Julien ang nagdadala ng mga gamit niya kaya hindi siya nasanay na umakyat sa hagdan na maraming dala.
Dumagdag pa ang aquaflask niyang halos puno parin ng tubig dahil wala naman si Julien para ubusin ang laman niyon. Ito lang kasi ang palaging nakakaubos sa tubig na baon niya araw-araw.
Pagtingin niya sa baba ay nakita niyang nakasunod parin ang tatlo sa kaniya. Lumapit ito sa kaniya paakyat sa hagdan at hinayaan nalang niya ang mga iyon na lapitan siya, kaysa naman maubos ang enerhiya niya sa kakaiwas sa mga ’yon.
“Nakasampong hakbang ka pa nga lang, napagod kana agad?” sabay na nagtawanan ang tatlo. “Ganiyan talaga siguro pag bakla, mabilis mapagod.”
“Hindi ako bakla!” saway niya sa tatlo pero tinawanan lang siya ng mga ’yon.
“Kaya ba pink ang tumbler mo at puro pa bulaklak ang mga notebook mo kasi hindi ka bakla?”
“Eh, bakit? Wala namang masama ah? Saka mama ko ang bumili ng mga notebook ko.”
“Ang masama ay ang pagiging bakla mo. Ayaw naming may bakla school na ’to!” pangungutya ng tatlo sa kaniya.
Gusto na niyang maiyak pero palaging nag-re-replay sa utak niya ang sinabi ni Julien.
Never cry in front of your enemies.
Binaliwala nalang niya ang tatlo kahit nakapalibot na ang mga ’to sa kaniya. Kahit magsisigaw siya’y wala namang makakarinig sa kaniya dahil uwian palang at siguradong nasa silid-aralan pa ang mga guro. Wala ring napapadaang na mga istudyante dahil play time pa sa mga oras na ’yon. Nasa playground pa ang lahat.
“Akin na nga ’yan, matuto kang makinig pag may kumakausap sayo.”
Inagaw nito ang kaniyang tumbler. Nabilaukan pa siya dahil sa biglaan nitong pagkuha habang umiinom siya.
“Akin na ’yan!” sigaw niya pero hindi nakinig si Christian, imbis ay tinapon nito ang lalagyan niya ng tubig.
Doon na napaiyak si Hero habang tinitingnan ang kaniyang tumbler na nagpagulong-gulong pababa sa hagdan.
“Kunin mo ’yon!” naiiyak na utos niya dito pero tinawanan lang siya ng tatlo.
Bigay sa kaniya ni Julien ang tumbler na ’yon, isang linggo simula noong lumipat siya sa dormitoryo. Minsan niya kasing nabanggit dito na naiwan niya ang lalagyan niya ng tubig sa kanilang bahay.
Kaya noong pangalawang linggo ay binigyan siya ni Julien ng lalagyan ng tubig.
“He said, give him back his tumbler!”
Mabilis na nag-angat ng tingin si Hero nang marinig ang boses ni Julien. Nasa taas ito ng hagdanan, ilang hakbang mula sa kinauupuan niya.
Nag-aapoy ang mga mata nito sa galit at nakakuyom ang mga kamao nito habang nakatingin sa tatlong nakapalibot sa kaniya.
“Julien!” tawag niya dito.
Tiningnan naman siya nito saka muling binalik ang atensyon sa tatlong nambully sa kaniya.
Humakbang ito pababa, palapit sa kanila. His strides possess a weighty presence, exuding a formidable sense of power with each deliberate movement. Para bang nagbabanta ang bawat hakbang nito.
Ramdam ni Hero kung paano nanliit si Christian at ang dalawang kasamahan nito nang makalapit si Julien sa kanila.
As Julien drew nearer, his voice rang out with authority. “Page 20 of the student handbook, Policy 10, clearly states that no student should bully their fellow peers. And Policy 2 underscores the importance of reading the handbook. But because you’re bullying Hero, it’s very evident that you haven’t familiarized yourselves with its contents,” he asserted. “The three of you have breached three policies today, including my personal decree that no one should touch, scare, or talk shit to Hero. No one,” Julien proclaimed firmly, his gaze piercing each of them with unwavering resolve.
“Why are you defending this faggot, Julien? Are you like him now? Bakla ka na rin ba?” lakas loob na tanong ni Christian pero rinig parin ang takot sa boses nito.
“Policy no. 5, never use politically incorrect terms against someone,” imbis ay sagot ni Julien.
“But we used to be friends, Julien. You can’t hold that against us.”
“We used to,” Julien emphasized, stressing the word ‘used.’ “Past tense, meaning we’re not anymore. And we’ll never be friends again. I don’t really like you; I was only friends with you because your dad used to work for mine.”
“Stop this nonsense, Julien. You can’t just intimidate us.”
“Obviously, I can.”
“But my dad is no longer in your dad’s employ. He’s now a senator.”
“I know, but your dad would be nothing without mine, so I can say whatever I want to you,” Julien said with an evil grin. “Kaya pulutin mo na ang tumbler ni Hero!”
Aangal pa sana ito pero agad itong tinitigan ni Julian ng may pagbabanta.
“If I see a single scratch on Hero’s tumbler, I’ll kick you out of this school.”
Tila natakot naman si Christian sa sinabi ni Julien at mabilis na binigay kay hero ang kaniyang tumbler.
Pagtingin ni hero ay nakita niyang nabali ang hawakan nito. May mga gasgas na rin na nakapalibot dito gawa ng pagtapon ni Christian dito ng malakas.
“You’re dead, Christian,” mahina pero may pagbabantang saad ni Julien dito. “Expect yourself expelled from this school.”
“You can’t do that, Julien!”
“I can, and I will,” Julien retorted firmly. “So pack your things and leave this school.”
His words hung heavy in the air, sending a shiver down their spines. With a determined stride, Julien turned to the other two bullies. “And as for you two, confess to the headmistress that you bullied Hero today, or face the same fate.”
Nagtinginan muna ang tatlong magkakaibigan bago tumakbo ang dalawa palayo sa kanila.
“Hoy!” awat ni Christian sa dalawa pero hindi na siya nito pinakinggan.
Inalalayan siya ni Julien para tumayo saka kinuha ang kaniyang bag bago ito sinukbit sa balikat. Kinuha rin ni Julien ang kaniyang mga libro’t lalagyan ng tubig saka binitbit iyon paakyat. Si Hero naman ay tahimik lang na nakasunod sa kaibigan.
“You’ll regret this day, Julien. I’ll come for you next time!” Christian shouted.
“I’ll be waiting,” Julien replied, his tone dripping with arrogance as he chuckled. “Come on, Hero,” tawag nito sa kaniya.
Kahit marami itong dala ay hinawakan parin nito ang kaniyang kamay saka siya inalalayan paakyat sa hagdan.
Hero heaved a deep sigh as soon as they entered their room. Kanina niya pa pala pinipigilan ang hangin sa kaniyang dibdib.
It was the first time Julien had been so furious that he resorted to expelling Christian. Even Hero was intimidated by Julien.
“So, that’s Hero?”
Hero froze at the sound of a deep voice. He quickly searched for the source and found him.
Kampating nakaupo ito sa kanilang upuan sa kwarto. The man impeccably dressed in a three-piece suit that exuded sophistication and authority. His tailored charcoal gray jacket hugged his broad shoulders, while the crisp white shirt beneath it contrasted sharply against the rich navy blue of his vest. A silk tie, perfectly knotted at his throat, added a touch of elegance to his ensemble. His trousers, expertly tailored to fit, tapered down to polished black shoes that gleamed beneath the soft glow of the room’s lighting.
Every detail of his attire spoke of refinement and power, leaving no doubt as to his status as the head of the Rousseau family.
It was Mr. Jean Rousseau XIII!
Paano ito nakilala ni Hero? Nasa student handbook lang naman ito.
Kahit na binibisita nito si Julien ay hindi pa kailanman nakita ni Hero ang may-ari ng paaralan dahil palagi itong dumidiritso sa opisina nito. Kaya ito ang unang pagkakataong makita ang lalaking nagbigay sa kaniya ng pagkakataong makapag-aral sa pribadong paaralang ito.
Rousseau International School for Children was actually established during the 19th century. Originally named Rousseau Elite School, it underwent a name change towards the end of the 19th century. In the 20th century, the school’s name was changed to Rousseau International School for Children.
The original campus was initially established in Paris, France, but Mr. Jean Rousseau XIII’s great-great-great-grandfather decided to expand it and build schools all over the world. As of now, it boasts only 20 campuses scattered across the globe: 3 in North America, 10 in Europe, including the main campus in France, and 7 in Asia.
The school gained popularity due to its exceptional caliber of teaching, which led to its expansion. It has been named one of the best schools for children and ranked as the top institution producing geniuses. The legacy of the institution has been passed down for over 9 generations.
Even today, the school remains at the forefront of children’s education and continues to thrive.
So if you’re wondering how it would feel to meet the owner of this prestigious school for the first time, Hero doesn’t know either. He couldn’t even believe that Mr. Rousseau is actually in their room!
Alam naman niyang ama ito ni Julien at alam rin ni Hero na darating ang panahong makikita niya ito sa personal, pero iba parin pag actual na. At harap-harapan pa!
“Good afternoon po,” magalang na bati ni Hero dito. Nanginginig pa ang kaniyang tuhod habang nakaharap sa lalaki.
“Good afternoon,” the man smiled at him. “You’re my son’s best friend, aren’t you?”
Tumango naman siya. “Opo.”
“That’s amazing. You know, I’ve never met someone as close to my son as you are. You’re different, and I’m sure my son sees that too because he’s become interested in you.”
“Salamat po,” ang tanging nasagot ni Hero dito. Buti nalang talaga at palagi siyang nakikinig sa kanilang English grammar noon at mahilig rin siya sa grammar kaya hindi siya nahihirapang intindihin ang pinagsasabi nito. Parehong-pareho sila ni Julien kung magsalita.
They’re
spokening
dollars!
“Anyway, Hero, has my son ever bullied you before? Has he done anything to you?” the man asked, changing the subject later on.
Mabilis naman siyang umiling. Never siyang binully ni Julien. At kahit kailan ay hindi siya sinabihan ng masama nito. Nihindi nga niya ito narinig na minura siya e.
“No, sir. Julien is like a big brother to me because he always supports and protects me from the bullies.”
“Interesting. So he’s really that good to you, huh?” he said with a grin.
Hero nodded. “Opo, sir. He even gave me a lot of things like a tumbler, a pair of socks, a very nice pencil case, and a lot more.”
Namangha naman ito sa kaniyang sinabi na tila ba’y hindi ito makapaniwala.
“He did that?”
“Opo.”
“You really did that, son?” baling nito kay Julien na may hawak na namang libro.
“It wasn’t really a big deal, Dad.”
“It is for me. I thought being kind to anybody was a stupid idea. Where’s that belief of yours now?” nginisihan nito ang kaniyang anak na tila ba’y may ibang pinapahiwatig.
Sandali naman siyang tiningnan ni Julien saka muling bumaling sa ama nito.
“Well, just like you said, Hero is different.”
“So he’s your very close best friend?”
“He always has been, Dad.”
“Then I must say all my guesses are true,” makabuluhang tugon nito at tumingin kay Hero nang nakangiti. “Keep it up, because you’re truly succeeding in melting my son’s heart of stone, Hero.”
Hindi alam ni Hero ang ibig nitong ipahiwatig pero tumango nalang siya bilang sagot.
“Well, I only came to escort my son, and I’m pleased to see he’s found good company in you, Hero,” he remarked.
“Thank you, Mr. Rousseau.”
“Just call me ‘tito.’ I think I suit the title from now on.”
“Okay, po,” Hero replied, a hint of uncertainty in his voice.
“Tito,” he corrected.
“Okay po, tito. Maraming salamat.”
If nagustuhan n’yo ang update, don’t forget to vote. Thanks for reading. I love you! 🥰
IANNNXXX | 2024
CHAPTER 04
Tahimik na nagbabasa si Hero sa kaniyang notebook para sa exam nila kinabukasan nang marinig ang katok sa pinto ng kwarto nila ni Julien.
Napa-isip naman siya dahil kung si Julien ito’y hindi naman ito kumakatok pag pumapasok. At isa pa, may mga duplicate key naman sila pareho. Kaya sino ang kumakatok sa mga oras na iyon?
It’s already 10:30 in the evening; surely, everyone is asleep by now.
Hero sighed before rising to unlock the door. Sigurado naman siyang walang multo sa kanilang dormitoryo dahil sa tatlong taon niyang naninirahan dito ay hindi naman siya nakaramdam o nakakita ng kakaiba.
He was about to grasp the doorknob when Julien’s voice echoed in his mind, “never open the door if it’s not me. And never open it if you only hear knocking.”
Oo nga naman. Paano kung may masamang tao pala sa labas at balak na pasukin ang kwarto nila? O di kaya’y mga bully na gusto siyang pag-trip-an dahil wala si Julien?
He sighed and turned back to his chair but stopped midway when he heard knocking again, but this time, he could already hear Julien’s voice.
“Open the damn door, Hero!” sigaw nito mula sa labas na tila ba’y nagmamadali ito.
Mabilis na bumalik si Hero sa tapat ng pinto at agad na pinagbuksan si Julien.
“What took you so long to open the damn door, Hero?! What were you doing?!” asik nito habang bitbit ang malaking box at isang bouquet na nakapatong dito.
Napaurong naman si Hero sa pagtaas ng boses nito. “May ginawa lang naman.”
“That’s why I was asking, what did you do? Are you with someone?” tanong nito at nilapag ang dala sa kama nito.
“Wala naman ah? Saka ikaw lang din naman ang nagsabi na huwag magpapasok ng kung sino sa kwarto,” depensa niya dito.
“Hero, I was just asking because you’ve been hanging out with that Alexander guy these past few days, and I don’t like him. Who knows if you invited him here?”
“Nakipagkaibigan lang naman ’yong tao e,” nakangusong sagot niya.
“Nakipagkaiban tapos halos sabay na kayo sa lahat? You even refused to eat lunch with me here in our room because you said you’ll go with Alexander.”
“Inaya naman kitang sumabay sa amin ah?”
“And you still chose to have lunch with him, even after I had made it clear that I didn’t want you to. Did you just see me as an option?”
“Hindi ganon.”
“Well, that’s how I see it,” sabi ni Julien at nagtungo sa banyo.
Walang ganang naupo si Hero sa kaniyang kama habang malungkot na nakatingin sa pinasukang pinto ni Julien.
Wala naman siyang ibang intensyon kaya siya nakipagkaigan kay Alexander. Gusto niya lang magkaroon ng maraming kaibigan.
Si Alexander ay ang bagong transferee sa Rousseau International School For Children. Galing itong Australia at lumipat lang sa Pinas dahil sa business na pinatayo ng daddy nito.
Walang masyadong pumapansin sayo pag bago ka pa lang sa school at maswerte ka kung may maunang mag-approach sayo. Kaya naman nang lumapit si Alexander sa kaniya’t nakipagkilala ay agad silang naging magkaibigan.
Para kay Hero, wala namang masama sa kaniyang ginawa dahil hindi naman masamang makipagkaibigan. Labis na hindi niya lang talaga maintindihan si Julien kung bakit ito nagtatampo e palagi naman niya itong inanyayahang sumama sa kanilang dalawa ni Alexander.
“Why are you crying?” rinig niyang tanong ni Julien.
Tumingin siya dito at doon niya lang napagtantong tumulo na pala ang kaniyang mga luha. Ayaw niya talagang nag-aaway sila ni Julien.
Pinahiran niya ang kaniyang pisngi at agad na nag-iwas ng tingin.
“Wala,” sagot niya dito.
Kakalabas lang ni Julien sa banyo at halatang bagong ligo dahil sa basa nitong ulo.
Ganoon ba siya katagal na umiiyak?
“Hero,” tawag nito sa kaniya sa malumanay na boses pero imbis na tingnan ito ay humiga nalang siya sa kaniyang kama at nagtalukbong ng kumot.
“Matutulog na ako,” imbis na sagot niya dito. “Good night, Julien.”
He heard Julien signed before saying “Good night, Hero.”
Hero lay sound asleep, but Julien remained wide awake, unable to rest. He turned to reading, hoping to lull himself into slumber, yet as midnight approached, sleep continued to elude him.
His mind wandered back to their argument with Hero.
Hindi parin siya makapaniwala sa sarili na pinagtaasan niya ng boses si ang kaibigan. Hindi niya lang talaga gustong nakikipagkaibigan ito sa transferee.
He was fully aware that they were growing up; they were already in fourth grade, and of course, Hero would make new friends. You couldn’t cling to one friend forever. But the thought of Hero choosing other people over him messed with his head.
Julien was supposed to be with his dad for some important task, but he chose to return to the dormitory for some reason. Part of it was his unease about overthinking the possibility of that Alexander guy coming into their room to spend the night with Hero, even though it was just his imagination playing with him.
Julien let out a heavy sigh, returning to his book until a sudden noise outside caught his attention. The thunder rumbled, echoing the storm the weather forecast had predicted earlier. That’s also why he had returned to the dormitory. Although he had planned to spend days at home with his family, he had insisted on returning to the dormitory, not wanting Hero to be alone. Especially after hearing about the impending storm set to hit at midnight.
Hero was such a crybaby, especially when he got scared over things. Takot rin ito sa mga hayop na hindi kaaya-aya kung tingnan. Pero mas takot ito sa kulog at kidlat.
They had been together for years, and Julien had already memorized every detail about Hero. He knew what he wanted, he recognized his expressions, he could tell when he was lying, he sensed when something was bothering him, and he definitely knew his weaknesses.
Julien even knew the placement of every mole on Hero’s body. That’s how observant Julien was. He paid close attention when he was interested in something.
Another loud rumble echoed outside, accompanied by flashes of light that illuminated the room. It was probably thunder and lightning.
Julien set his book on the bedside table and went to the window to draw the curtains closed. Peering outside, he could see that it had started raining. He knew Hero would soon wake up, as the little guy was always very afraid of storms.
After closing the curtains, Julien went straight to Hero’s bed. He sat beside him and leaned against the headboard.
Their beds were bigger now; Julien had asked the school staff to buy them nicer beds when they entered fourth grade because he thought they were already big enough and needed bigger beds too.
“Why am I acting like this? Why do I feel like you’ll start avoiding me soon?” bulong ni Julien sa natutulog na si Hero habang inayos ang ilang hibla ng buhok nito.
“Hindi mo man lang tinanong kung anong ginawa ko, kung ano ’yong dala ko’t para kanino ang bulaklak na bitbit ko,” dagdag niya pa. “I want to tell you that I want us to eat together alone. Just the two of us. I want to tell you that you can’t make friends with anyone but me. I want to tell you that I don’t like seeing you smile with that Alexander guy.”
Another loud clap of thunder accompanied by a bright flash of lightning struck.
Julien pulled up Hero’s blanket to ensure he wouldn’t feel cold. But Hero was already shaking, not from the cold, but from the sound.
“Julien…” tawag nito sa kaniya habang nakapikit ang mga mata.
Nakasanayan na nitong banggitin ang kaniyang pangalan pag may kulog at kidlat na para bang nanghihingi ito ng proteksyon sa kaniya. Si Julien naman na to the rescue palagi sa kaibigan ay agad na pinapatahan ang natatakot na kaibigan.
Another bolt of lightning flashed across the sky, followed by an even louder clap of thunder than before.
“Julien…” malakas na hiyaw ni Hero pero kaagad niya itong niyakap.
“Shhhh. I’m here, Hero. I’m here,” pagpapatahan niya dito.
“Julien, natatakot ako.”
“I know, Hero, that’s why I’m here. I will always protect you,” he assured the little guy and hugged him tight.
Now they were sharing one blanket, clinging to each other tightly.
Julien thought that having storms more often would be better because it meant he could spend more time in bed cuddling with Hero, as if they couldn’t be separated. He loved the warmth they generated together.
Julien pulled Hero even closer, enveloping him in a tight hug to reassure him of his presence. He gently stroked Hero’s hair and kissed his forehead before pulling the comforter up to hide them both beneath it.
When morning arrived, everything was fine, and the weather was splendid. It seemed like it had just been a passing storm in the night.
Julien woke up to the sensation of someone poking his cheeks. Opening his eyes, he found Hero gazing at him, poking his cheeks once more.
“Good morning, Hero,” Julien greeted the little guy.
“Good morning,” Hero replied. “Hindi ka na ba galit sa akin? We’re friends again now, right?”
Umiling naman si Julien at ngumiti. “I wasn’t mad at you, and I can’t be mad at you.”
How could he be mad at this cute, adorable little guy? A single smile from Hero could melt Julien’s heart. That’s why when they argued, he couldn’t just ignore it and act like he didn’t care about him.
“Promise ’yan ha?” paninigurado nito na ikinatawa lang ni Julien.
“Of course, Hero.”
Julien got up and went back to his bed. Kinuha niya ang dalang box at bouquet kagabi para ibigay iyon kay Hero.
“Para kanino ’to?” Hero asked, full of curiosity.
“For you.”
“Ano ang laman nito?”
“It’s a surprise,” he answered instead. “Just open it.”
Hero Nodded eagerly and delightfully opened the massive box he gave. Nang mabuksan ito’y kita ni Julien kung paano magningning ang mga mata ni Hero.
Well, he just brought him a gift from his dad. Naglalaman ito ng mga maliliit na box. So it’s like boxes in a massive box.
The first box Hero opened was full of chocolates. He knew how Hero love chocolates so he told his dad that the best present for hero is chocolates. The second one contains art materials because Julien noticed how good Hero in making arts, and the third one is a cellphone.
“Cellphone!” tili ng kaniyang kaibigan nang mapagtanto kung ano ang laman ng pangatlong box na binuksan.
They actually covered the boxes with white paper so Hero would initially not see what’s inside of it.
“Para sa akin talaga ’to? Hindi kaya nagkamali ka lang?” tila hindi makapaniwalang tanong nito sa kaniya.
He chuckled. “Of course not. It’s all for you.”
“Salamat dito!” sigaw nito saka niyakap siya ng sobrang higpit.
“It’s from my dad, Hero. He wanted to give you these as a gift because he didn’t get the chance to wish you a Happy Birthday last week,” Julien explained.
Umaliwalas naman ang mukha ng kaibigan. Julien could tell that Hero was very happy from the excitement in his voice and the expression on his face.
Napamahal na si Hero sa ama ni Julien. Parang sariling anak na rin ang turing nito kay Hero. It had become a routine for Julien’s dad to give Hero a lot of gifts every year, during his birthday.
“Wow, may flower pa! Paki sabi sa daddy mo na thank you,” nakangiting sabi nito sa kaniya.
“That’s from me, Hero,” mabilis na angal ni Julien. He couldn’t let his dad take credit for the flower! He had bought it himself for Hero.
“Wow, thank you, Julien!” Hero exclaimed, hugging him tightly once more.
“You’re welcome, anything for you,” he hugged him back. “But you still have one box to open, Hero.”
“Ano ito?” puno ng kuryusidad na tanong ni Hero nang makuha nito sa ilalim ang isa pang box mula sa malaking box.
“Just open it,” utos niya dito. Julian took his phone out from his pocket and placed it on the bedside table to film Hero’s reaction. Palaging kinukuhanan ni Julien si Hero ng video. Kahit nasa klase sila’y madalas niya itong kinukuhanan nang patago. He loves keeping memories with Hero.
Kita ni Julien ang excitement sa mga mata nito habang unti-unting tinatanggal ang papel na nakabalot sa box.
“Wow!” nagningning ang mga mata nito nang makita ang Scrabble board. “Ang laki naman nito!”
Hero is a legend when it comes to playing Scrabble. He defeats every challenger in school, and no one has ever bested him. He even competed in a contest back in 3rd grade. Dahil dito ay naisipan ng daddy ni Julien na regaluhan siya ng bagong Scrabble Board.
“Dad noticed that the letters on your old board were fading, so he decided to buy you a new one. It’s a customized magnetic Scrabble board made of durable glass. The colors won’t fade, and it will last for a very long time. The glass is also highly resistant, so you don’t have to worry about breakage,” Julien explained.
Walang ibang gusto si Julien kundi ang pasayahin si Hero. Nag-e-enjoy siya pag namamangha ito sa mga bagay na bigay niya. And now, he’s witnessing how Hero’s mouth drop open in astonishment. At para kay Julien ay ito na ang pinaka-cute na reaksyong nakita niya.
“Palagi kong hinihiling kay Mama na bilhan ako ng bago ngunit nahihirapan siya dahil na-injured si Papa at kailangang dalhin sa ospital,” simula ni Hero nang may luha sa mga mata. “Hindi ko inaasahan na bibigyan mo ako ng bago, at ito pa talagang mukhang mamahalin.”
Julien’s heart melted, prompting him to envelop Hero in a tight hug. “Yeah, I accidentally overheard your conversation with your mom. And don’t worry about your dad; he’s in the hospital of my dad’s friend, all the expenses are already taken care of. So, cheer up, everything’s going to be okay now.”
Hero buried his face in Julien’s shoulder. “Ginawa ni tito ’yon?”
“Yep, it’s a small thing, Hero. You deserve more, you’re amazing.”
“Thank you, Julien!”
A mischievous glint sparkled in Julien’s eyes. “I don’t simply accept ‘thank you,’” he teased. Kumalas naman ito mula sa pagkakayakap at tiningnan siya nang may pagkalito.
“Ano ba ang gusto mo? Wala akong pambayad,” nakangusong sabi ni Hero.
“You don’t have to use money to pay me.”
“Eh ano nga?”
“I want a kiss,” Julien smirked.
“’Yon lang?”
“Well, for now, yeah.”
“Okay.” Hero leaned in and gave Julien a quick peck on his cheek. Hindi naman mapigilan ni Julien na mapangiti dahil dito.
“Now you’re paid,” he said chuckling. “Let’s try your new board.”
Binuksan ni Julien ang Scrabble board at kinuha mula sa loob nito ang mga maliliit na mga pirasong may letrang nakasulat. Nilapag niya ng maayos ang board sa kama saka inumpisahan ang paglalaro.
“Julien, paano mo pala nadala lahat ng ’to mula sa baba? Hindi ba’t mabigat ’to?” kalaunan ay tanong ni Hero sa kaniya.
“I’m strong enough to lift heavy things,” he lied. Of course, gusto niya lang magpa-impress sa kaibigan. Ang totoo ay humingi siya ng tulong sa guwardya sa baba para buhatin ang box paakyat. Saka na siya kumatok sa pinto ng kwarto nila ni Hero nang makaalis na ito para kunyare siya mismo ang nagbuhat dito.
“Talaga? E ang bigat nito!”
Bakas sa mukha nito ang pag-aalala kaya’t sinamantala ni Julien ang pagkakataon.
“I’m actually a bit exhausted from carrying it. My arms hurt a bit, but I’ll be fine,” sabi niya dito at ginalingan talaga sa pag acting para maniwala si Hero.
“Dapat sinabihan mo ako para matulungan kita!”
“If I told you that I brought you a gift, it wouldn’t be a surprise anymore. Right?”
Tumango ito. “Tama ka rin. Di bale na, bibigyan nalang kita ng isa pang kiss para mawala ang pagod mo.”
Before Julien could even say a word, he suddenly felt Hero’s lips pressing against his.
Author’s Note:
Isang chapter nalang at pupunta na tayo sa many years after ng story. Eme. Don’t forget to vote mga
bhie
. Love you!
IANNNXXX | 2024
CHAPTER 05
Lumipas ang ilang mga taon at mas naging close pa lalo si Hero at Julien. Walang nagbago sa kanila bukod sa mas lalong naging protective si Julien sa kaibigan. Lahat ng umaaway kay Hero ay pinapatalsik nito sa paaralan, kahit galing pa iyon sa mayayamang pamilya.
“What happened?!” galit na tanong ni nito sa kakarating na si Hero. Pano ba naman, pumasok ito sa room nila na basa at gusot ang school uniform.
Julien stayed in their room because he fell ill last night, and the nurse advised him to remain indoors until he recovers. Si Hero lang ang pumasok sa araw na iyon kaya nasentro na naman siya ng mga bully.
Nagkunwaring kalmado si Hero kahit na napuno ng takot ang kaniyang dibdib. Takot si Hero na baka maulit na naman ang nangyari noon na may binugbog si Julien na estudyante sa school. Pinatalsik pa nito ang nang-api sa kaniya. Lahat ng iyon ay dahil sa kaniya. Kaya simula noon ay nag-iingat na talaga siya sa kaniyang mga kinikilos. Pero kahit anong gawin niya para hindi na maulit ang mga nangyari noon ay kusang lumalapit sa kaniya ang gulo.
Kagaya ngayon.
“Why are you so wet? What happened, Hero?!” muling tanong nito.
“Wala naman,” pagsisinungaling niya.
“Tell me what happened, Hero!” May diin ang bawat pagbigkas nito.
“I a-accidentally turned on the shower kanina sa CR habang nagpopo ako,” nauutal na sagot ni Hero sa galit na si Julien. Pinagkrus niya ang kaniyang hintuturo at hinlalato sa kaniyang likuran, nagdadasal na sana maniwala ito. But knowing Julien, hindi ito madaling maloko.
Pahampas na nilapag nito ang libro sa mesa at tumayo. Mabilis itong naglakad palabas ng dorm kaya agad itong hinabol ni Hero.
“Julien, hindi naman nila kasalanan e!” mangiyak-ngiyak na sabi niya habang sinusubukang pigilan ang kaibigan.
“Bakit kailangan mo pang magsinungaling, Hero? Kami ang may-ari ng paaralang ito kaya alam ko ang bawat sulok dito,” singhal nito sa kaniya. Buti nalang at may pasok ang lahat kaya sila lang dalawa ang nasa hallway. “I’m not stupid and don’t make me stupid! Alam na alam ko na walang shower ang mga banyo sa baba!”
Natigilan si Hero. Oo nga naman, wala palang shower ang mga banyo sa first floor ng building. Bakit hindi niya iyon naisip kaagad?
“T-takot lang ako dahil baka magkagulo na naman,” nauutal na sagot ni Hero dito.
“You should have given it some thought before you lied to me. Alam mo naman na ayaw kong nagsisinungaling ka.” Sa pagkakataong iyon ay parang hindi na si Julien ang kaharap ni Hero dahil sa boses nitong nakakatindig balahibo.
Winaksi nito ang kaniyang kamay na nakakapit sa laylayan ng damit nito at mabilis na naglakad pababa ng hagdan.
Pagkarating nila sa ground floor ay agad nitong hinanap ang mga nang-api kay sa kaniya.
“Where are they?” tanong nito habang nagpalagoy-lagoy silang pareho sa ground floor.
“Hindi ko alam,” sagot niya.
“Where the hell are they, Hero?!” asik na naman nito. Umalingawngaw sa buong floor ang boses nito.
“Hindi ko nga alam, Julien,” mangiyak-ngiyak na sagot niya dito. “Nasa banyo lang naman sila kanina e.”
Hindi na ito sumagot, sa halip ay naglakad ito ng mabilis papunta sa may likurang bahagi ng building. Pagkarating nila ay nakita nga nila ang tatlong nang-api sa kaniya kanina.
Dahan-dahang lumapit si Julien sa tatlong batang nakatalikod. Maingat itong naglakad para hindi marinig habang may kinakalikot sa cellphone.
“Damn! Sana talaga kinuhanan natin ang gago na yun ng litrato o di kaya’y video. Ang laugh trip ng mukha niya nang buhusan natin ng isang balding tubig—ughhhh!” naputol ang sasabihin ng isang batang lalaki, na sa tingin ni Hero ay ang leader nila, dahil bigla nalang itong sinuntok ni Julien sa likuran.
Nang makita ng tatlo kung sino ang bagong dating ay agad na napalitan ng takot at kaba ang kanilang masasayang mga mukha.
“Tawagin niyo pa ng gago si Hero at hindi ako magdadalawang-isip na basagin ang mga pangit n’yong mukha. You did not only used profanity but also inflicted physical harm on someone, which is a violation of this school’s rules and regulations!” may diin na pagkasabi ni Julien. “Umpisahan n’yo nang mag-impake ng gamit dahil hindi na kayo mag-aaral sa paaralan ko simula sa araw na ’to!” dugtong pa nito.
Nakatayo lang si Hero sa may kalayuan, hindi alam kung ano ang gagawin para pigilan ang kaibigan.
“Hindi mo magagawa ’yan, you don’t have any proof!” angal ng isa sa mga nam-bully kay Hero.
Muli itong tiningnan ni Julien ng masama at saka itinaas ang cellphone na hawak-hawak niya kanina pa. He then pressed the play button.
“Damn! Sana talaga
kinuhanan
natin ang gago na yun ng
litrato
o di kaya’y video. Ang laugh trip ng mukha niya nang
buhusan
natin ng isang balding tubig—ughhhh!“ ang mga katagang maririnig mula sa cellphone ni Julien.
“You are not permitted to use swear words in this school, but because you are stubborn, say good bye to our schoolmates,” Julien said, smirking. “Bye, fuckers!” dugtong nito at binigyang diin ang huling salita, pagkatapos ay tumalikod na ito at lumapit sa kaniya.
Julien grabbed him by the wrist and led him back to their room.
“I’m sorry, Julien,” nakayukong sabi niya habang pinapatuyo siya nito gamit ang tuwalya. Tanging brief lang ang suot ni Hero pagkatapos maligo sa banyo dahil iyon lang at ang towel nito ang binigay ni Julien sa kaniya.
“It’s not your fault, Hero,” sagot nito.
“Hindi ka na galit?”
“Hindi na, don’t worry.” Julien wrapped the towel around Hero’s shoulders and went to his cabinet to get some clothes. “Let me dress you up.”
“Hindi naman akin ’yan e.”
“Huwag ka nang mag inarte, Hero. Sinuot mo nga dati ’yong boxer ko e,” biro nito sa kaniya.
Inirapan niya lang ito.
Isang buwan nalang at graduation na. Lahat ay busy sa paghahanda. Practice dito, practice doon, speech dito, speech doon ang ganap ni Julien at Hero. Nitong mga nakaraang linggo ay hindi masyadong nabibigyan ng pansin ni Hero ang kaibigan dahil abala siya sa pagsasaulo ng kaniyang speech bilang salutatorian. Si Julien kasi ay on the spot nagbibigay ng speech sa tuwing may practice sila. Palagi itong walang dalang script.
Isang linggo na ang nakalipas noong binigay sa kanila ang list ng mga honor students. At gaya ng inaasahan ng lahat, si Julien ang kanilang naging valedictorian. Si Hero naman ang salutatorian.
“Aren’t you going to join me for lunch?” tanong ni Julien sa kaniya pagkatapos ng graduation practice.
“Pasensya ka na , Julien, pero kailangan ko kasing tapusin itong pinagawa ni Teacher Ann sa akin,” tanggi nito sa kaniya.
Kahit dismayado ay hindi nalang pinilit ni Julien si Hero. Alam niya kasing excited ito sa graduation at ayaw niyang magalit na naman ito sa kaniya dahil lang sa pangungulit niya. Noong pinilit niya kasi ito noon ay bigla nalang itong nagalit sa kaniya, at ayaw ni Julien sa ganoon. Halos sumabog ang utak niya sa kakaisip kung bakit mainit ng ulo nito sa kaniya.
DUMATING ang araw ng graduation, lahat ay excited at masaya sa magaganap pero si Hero ay tila hindi mapakali.
“Teacher Ann, nakita niyo po ba si Julien?” tanong ni Hero sa kanilang guro.
Kunot-noong tiningnan siya nito. “Wala ba siyang nabanggit sa iyo tungkol sa araw na ’to?”
“Po? Wala naman siyang sinabi sa akin, sa totoo nga po ay hindi na kami nag-uusap ng isang linggo,” malungkot na sumbong ni Hero sa mabait na guro.
Pagkatapos ng kanilang huling practice ay umuwi muna si Hero sa kanilang bahay. Pinayagan naman sila ng principal na sa mga bahay muna nila manirahan hanggang sa araw ng graduation.
“Malalaman mo rin mamaya pag ipapalabas na ang speech niya,” sagot nito at tinapik siya sa balikat.
“Ipapalabas?” naguguluhang tanong ulit ni Hero sa guro pero imbis na sagutin ay ngumiti lang ito sa kaniya. Ngiting may bahid na lungkot.
Nang magsimula ang seremonya ay hindi parin mapakali si Hero, malapit na kasi ang oras para magbigay ng speech si Julien pero hanggang sa mga oras na ’yon ay wala parin ito.
“Julien…” bulong niya sa hangin.
Natapos naring magbigay ng mensahe si Hero, nagpalakpakan ang lahat. Imbis na dapat maging masaya ay wala siyang ibang maramdaman kundi lungkot at kaba. Kaba dahil hindi niya parin nahahagilap si Julien.
“Anak, okay ka lang ba?” tanong ng kaniyang ina. Tumango lang siya dito bilang sagot.
Ilang saglit lang ay tinawag na ang pangalan ni Julien. Panay ang tingin ni Hero sa paligid, nagbabakasali siya na baka bigla itong lumabas kung saan-saan.
Pero wala.
Nabaling ang atensyon ni Hero sa malaking screen na nasa harapan nila. Nakita niya mula sa thumbnail ng video ang mukha ni Julien.
Ilang saglit lang ay nag play ito.
Nagsimulang magsalita ang kaibigan sa screen, nag-umpisa ito sa pagbati sa nga manonood, sa prinsipal, at sa mga guro. Uniform nila mismo sa graduation ang suot nito.
“It wasn’t that long ago that I ventured to dream, and it wasn’t that long ago that I dared to take the initial steps toward completing my primary education. Today, my batch mates and I are celebrating our success after all these years of adversity, struggle, and determination. We reminisce about the trials that lay ahead of us, and we relish the wins that have come our way…” parang biglang nag black out ang utak ni Hero. Nakatitig lang si siya sa kaibigan habang nagsasalita ito sa screen. Alam niyang recorded lang iyon at hindi live kaya sobra siyang nalungkot.
Nasaan
ba ito?
Bakit wala itong sinabi na hindi ito
makakadalo
? tanong niya sa sarili.
Lumipad ang isipan ni Hero sa kalawakan. Bumalik ang masayang alaala nila simula grade 1 hanggang grade 6. Lahat ay nagflashback sa utak ni Hero kaya hindi niya mapigilang maiyak.
“To my best friend, Hero, I just want to say congratulations, you deserve the title you achieved. You work hard for it so be happy even if I can’t attend the graduation ceremony. I don’t have the strength to tell you this personally so I decided to add this message after my speech. I cherish those time we shared, our memories that we made. I promise I will not forget those even if I study abroad. Thank you and see you soon,” Julien said then gave him a wink.
Hindi alam ni Hero ang ire-react sa minasahe ng kaibigan. Alam niyang nasa kaniya lahat ng atensyon kaya pinilit niyang ngumiti pero tinraydor siya ng sariling luha. Nagsimulang umagos muli ang likido sa kaniyang mga mata, basang basa ang kaniyang pisngi sa kakaiyak.
Lungkot, pighati, at paghihinayang ang kaniyang nararamdaman. Naghihinayang siya dahil hindi man lang siya nakapagpaalam dito. Inaamin niyang dumistansya siya sa kaibigan dahil ayaw niyang may mapatalsik na naman ito dahil sa kaniya, lalo na’t palapit na ang graduation.
Marami ang umangal sa resulta nang ilabas ng school ang list of honor students. Marami ang nagtatanong kung bakit siya ang naging salutatorian, at may ilan na nambu-bully sa kanya dahil dito.
Alam niya kung paano magalit si Julien kaya dumistansya muna siya dito para itago ang katutuhanang madalas siyang nabu-bully, dahil lang sa siya ang naging salutatorian.
“Anak, tara na,” tinapik ni Elma ang balikat ng anak. “Tayo nalang ang andito oh?”
Tumingin si Hero sa paligid at totoo ngang wala ng ibang tao sa loob ng venue, sila nalang dalawa ng ina niya ang natira.
Walang buhay siyang tumayo at bumuntot sa kaniyang ina hanggang makauwi sila.
“Anong nangyari sa anak natin?” tanong ni Alan sa asawang si Elma.
Ikinuwento ni Elma sa asawa ang naganap sa graduation. Pati ang ama ni Hero ay nalungkot sa nangyari.
“Anak, niluto ni papa ang paborito mong ulam, tara kain tayo,” anyaya ng ama ni Hero sa kaniya. Imbis na sumagot ay tumayo lang siya’t nagtungo sa kaniyang silid.
Hindi alam ni Hero kung bakit grabe ang epekto sa kaniya ng pag-alis ni Julien. Gulong-gulo ang kaniyang isipan at gusto niya itong makausap kahit sa huling pagkakataon man lang, pero kahit ang contact nito sa kaniyang cellphone ay hindi na matawagan.
Sinubukan narin nilang pumunta sa subdivision kung saan ito nakatira pero ang sabi ng guard ay wala na ang pamilya ni Julien sa mansyon, pumunta na raw sa ibang bansa.
Hanggang sa mag highschool ay walang paramdam ang kaibigan, hanggang mag college at hanggang sa makapagtapos siya ng pag-aaral ay wala pa ring anumang paramdan galing kay Julien.
Author’s Note:
The next chapter will be their lives as grown-ups. Eme.
Anyway, don’t forget to vote. Follow na ’rin kayo sa akin.
IANNNXXX | 2024
CHAPTER 06
Eksaktong alas singko nang may narinig na busina si Hero mula sa labas ng kanilang bahay. Kung hindi siya nagkakamali ay siguradong si Alexander na iyon upang sunduin siya papuntang party. Isang linggo na ang nakalipas nang mag anunsyo ang Rousseau International School For Children ng grand alumni.
Hindi na sana siya dadalo pero sadyang makulit ang kaniyang kaibigang si Alexander at pinilit talaga siya nito na sumama sa party. Sabi pa nito’y importante ang presensya niya doon lalo na’t siya ang salutatorian sa batch nila.
Mas lalong hindi si Hero nakatanggi nang bilhan siya nito ng mga gamit para sa party.
Kaya ito siya’t naghahanda para sa magaganap mamaya.
He dressed in a sharp white tuxedo that had a long coat. With matching white pants, a long-sleeved shirt, and a sleek white vest. Ang sinuot naman niyang sapatos ay ang kulay puting Gucci horsebit loafers na bigay rin ni Alexander sa kaniya kasama ang mga damit.
Lahat ng kaniyang suot ay bigay ni Alexander sa kaniya dahil nga ayaw nitong hindi siya dadalo sa party.
“You look stunning, Hero,” komplimento ng kaniyang kaibigan sa kaniya.
Agad itong nilingon ni Hero. Nasa loob na pala ito ng kaniyang kwarto.
“Thank you, ikaw rin naman.”
Si Alexander ay ang schoolmate noon ni Hero sa elementary hanggang college. Grade four sila noon nang lumipat ito sa campus nila galing sa ibang bansa. Sa Rousseau International School For Children parin naman ito nag-aaral noon sa ibang bansa pero lumipat lang sa Philippine campus dahil sa business ng parents nito.
Noong una ay hindi niya ito masyadong pinapansin lalo na’t pinipigilan siya ni Julien na kaibiganin ito. Pero nang magtapos sila sa elementarya ay nagging close sila. Lalo na noong highschool.
Alexander helps Hero to move on from Julien. Although he hasn’t entirely forgotten his first best friend from elementary school, Alexander supports him, helping him feel better and not dwell on how Julien left for abroad without saying goodbye. Nag-ala superhero niya ito.
Noong highschool ay naging magkaklase sila simula grade seven hanggang sa grumaduate. Sa college lang naghiwalay ang mga landas nila dahil education course ang kinuha ni Hero at related naman sa business ang kay Alexander.
Kahit na iba-iba ang kanilang kursong kinuha sa koliheyo ay hindi naputol ang koneksyon nila sa isa’t-isa. Alexander still invites him over to their house every night, even as they grow up. Palagi silang naglalaro sa bahay nito ng Xbox, chess, o kadalasan ay scrabble. Naging routine nila iyon simula pa noong high school.
That’s why he’s very thankful for Alexander as a friend. To Hero, he’s one of the best people he has ever met. Despite their difference in social status, Alexander never made him feel small or distant. In fact, Alexander told him that he prefers to do things they didn’t used to do much before with his rich friends because, as he often says, happiness never comes from money; it comes from your experiences.
“Did you receive the customized mask I sent you?” kalaunan ay tanong nito sa kaniya.
Tumango naman siya. “Oo, kaninang umaga lang dumating actually.”
“Nagustuhan mo ba? Pina-constumize ko pa ’yan sa isang sikat na manggagawa sa bansa kaya medyo na-late ng dating.”
“Okay lang, super nagustuhan ko nga e. Salamat dito ah?”
“Not a big deal.”
Hero noticed that they’re quite wearing similar outfits, both dressed in white three-piece tuxedos. Ang kaibahan lang nila ay mahaba ang suot na coat ni Hero na abot hanggang tuhod.
Mukha silang mga prinsipe sa kanilang mga suot.
Alexander epitomized handsomeness. Standing at an impressive 6’2“, he possessed a physique that seemed chiseled from marble, complemented by features that could easily grace the cover of a magazine. Marami na ngang kompanya ang nag-offer dito para mag model sa kanilang mga produkto pero palagi itong umaayaw sa kadahilanang hindi nito gustong makakuha ng maraming atensyon, kahit lahat naman ng atensyon ay nasa kaniya na.
“Okay, I’m done,” sabi ni Hero pagkatapos niyang mag-ayos.
“That’s great,” tumayo ito mula sa pagkakaupo sa kaniyang kama at nilapitan siya. “Shall we go now, my love?”
Hero couldn’t help but laugh at Alexander’s gesture as he extended his hand, silently asking Hero to hold it. Para talaga itong sira minsan e, kung ano-ano nalang ang ginagawa.
“Sira! Kaya tayo pinagkakamalang magjowa minsan dahil ganiyan ka e,” saway niya dito saka winaksi ang nakalahad na kamay.
“What’s wrong with that? Besides, I like it when people think we’re more than friends.”
Inirapan naman niya ito. “Ako hindi. Palagi nalang akong nakakatanggap ng masamang tingin sa mga babae mo pag nagsasama tayo.”
“Mga babae talaga, Hero?” angal nito. “Dalawa lang naman ’yon ah? Saka wala na kami. I’m single now.”
One thing na ayaw ni Hero kay Alexander, napakababaero nito. Last week nga lang ito nagka-girlfriend ng dalawa tapos kaagad na naghiwalay. Ibang klase!
Take note, dalawang babae ang pinagsabay niya.
Napailing nalang si Hero dito. “Oh tapos? More than one na ’yon kaya marami na. Saka wala akong pakialam kung may jowa ka o wala.”
“Just saying. I’ve also decided to start searching for the right person for me. I’ll stop dating different girls now.”
“Ay wow, may retirement pala ang pagiging babaero?” sarkastikong tanong niya dito.
“I just made that up,” natatawang sagot nito sa kaniya saka siya inaya palabas ng kwarto niya.
At least aware ito sa pagiging babaero nito, ’di ba?
Bago sila tuluyang lumabas ng bahay ay nagpaalam muna silang dalawa sa kaniyang ina na abala sa pagluluto ng hapunan.
“Hindi na ba kayo kakain dito?” tanong ni Elma sa kanila.
Umiling naman si Hero. “Hindi na, nay. May mga pagkain naman doon.”
“O sige, basta mag-ingat kayo sa daan.”
“Opo, nay.”
Paglabas ng bahay ay agad na nabaling ang atensyon ni Hero sa nakaparadang motor sa kanilang bakuran. Isa iyong kulay puti na Ducati Superleggera V4.
Sa pagkakaalam niya’y milyones ang presyo nito e.
Jusko! Nakakahiya naman, ang gara ng nakaparadang motor sa harap ng kanilang bahay.
“Bago ba ’to? Hindi ko pa ’to nakita noon ah?” tanong niya sa lalaki nang makalapit sila sa motor nito. Kumikinang pa ito’t walang gasgas niisa.
“Yep, I just bought it the other day,” tila wala lang na sabi nito. Iba talaga pag mayayaman, hindi big deal ang bumili ng bagong sasakyan.
“Naks naman! Tapos ito ang sasakyan natin papunta sa party?”
“Yep,” Steve said, popping the letter p . “Sinadya ko talagang bumili ng bagong motor na ganito ang kulay para bagay sa suot natin. Hindi ba’t ang gara nating tingnan sa mga suot natin tapos nakasakay pa sa puting Ducati? Classic, right?”
Natawa naman siya dito. Kahit kailan talaga ang daming pakulo nito. Naalala niya tuloy noong college pa lamang sila.
Students night nila noon. Lahat ng department ay nagtitipon-tipon sa isang venue. They were only tasked to wear formal attire. But Alexander, who always go above and beyond, arrived at the party in a brand new limousine.
Kung ano ang rason nito? Gusto lang nitong ma-impress ang babaing ka-department ni Hero. Nakuha nga nito ang loob ng babae, but they ended up breaking up the next week after the party.
“Montanga ba kamo?” pambabara niya dito.
“Montanga? Ang ganda kaya ng ideya ko. It’s like we’re in a sci-fi movie!”
Napahilamos nalang si Hero sa kaniyang mukha at hindi na nagkumento pa. Baka kasi bigla itong umuwi para kukuha ng ibang masasakyan.
Alexander took the small helmet from the top of the motorcycle and placed it on Hero’s head, saka nito sinuot ang isa pang helmet.
Nang parehong makaangkas ay kaagad na binuhay ni Alexander ang makina at pinausad ang motor.
Ito ang unang pagkakataon simula noong nagtapos sila sa college na nagkaroon ng alumni ang paaralan. Hindi tuloy mapigilang mag overthink ni Hero kung makikita niya na ba si Julien o kung umuwi na ba ito.
The party will be held right on the school grounds. Masquerade naman ang theme nila.
Habang papasok sila sa gate ay palakas ng palakas ang kabog sa dibdib ni Hero. Hindi niya mawari kung bakit siya kinakabahan. It’s as if something is about to happen.
“We’re finally here,” sabi ng kaibigan nang maparada nito ang motor sa parking area.
Agad na bumaba si Hero sa motor nito at ganoon din ito. Tinanggal niya ang helmet sa kaniyang ulo saka tiningnan ang buong lugar kung saan ginanap ang party.
“Nahihiya ako,” nanginginig na sabi niya kay Alexander.
“Why, Hero?”
“Ewan ko,” sagot niya at kumapit sa manggas ng damit nito.
“Everything will be alright, you’ll be fine,” Alexander reassured, pulling him closer.
Hindi naman sa naiinggit siya, ramdam niya lang talaga na naiiba siya sa mga taong nasa party. Alam niya kasi kung gaano ka taas ang estado ng mga ’to sa buhay. Kadalasan pa nga sa mga ito’y nakapagpatayo na ng sariling business after graduating college.
Habang si Hero ay pansamantalang nagtra-trabaho bilang ESL teacher sa isang sikat na kompanya. Pagkatapos maka-graduate sa college ay naghanap agad siya ng trabaho. Iyon ang paraan niya para hindi na niya ma-hustle ang kaniyang mga magulang para bayaran ang gastos sa board exam.
He reviewed for months and took the board exam after. When the results came out, Hero was elated to discover that he had placed second among the top notchers.
Dahil doon ay marami siyang natanggap na offer. May mga college institution rin na gusto siyang kunin bilang instructor pero inayawan niya ito. May gusto kasi siyang pasukan na paaralan at naghihintay nalang siya ng schedule para sa interview.
Noon pa lamang ay gusto niya na talagang maging guro at makapagturo sa mga bata. Iyon ang rason kung bakit siya kumuha ng kursong education.
The reason why Hero did not accept those offers was that he had already applied to Rousseau International School For Children. Gusto niyang dito magturo. Gusto niya ring mabayaran ang kabaitang binigay ng paaralan sa kaniya.
“Let’s go,” ang sabi ni Alexander pagkatapos nilang isuot pareho ang mask. Huminga muna siya nang malalim bago ito sinundan.
Alexander guided him through the crowd. He could hear people talking over the loud music. The bright lights also made it difficult to see some of the people around him.
“Are you feeling better now?” kalaunan ay tanong ni Alexander sa kaniya.
Tumango nalang siya. “Okay na ako.”
Of course, he lied. He wasn’t fine at all. The place was too crowded, and the people were probably out of his league. He didn’t enjoy going to the party, nor being surrounded by strangers.
“That’s better, but, Hero, can I go and talk to some of our classmates for a while?” paalam sa kaniya ni Alexander.
“Oo naman,” sagot niya.
Balak niya sanang pigilan ito pero naisip niyang hindi puwede na madamay si Alexander sa kaniyang pagka anti-social.
“Thanks, I’ll be right back. You can eat or grab a drink,” sabi nito at tuluyang umalis.
Naiwan si Hero sa gitna. Lahat ng tao ay may kasamang kaibigan at masayang nag-uusap. Samantalang siya, nanginginig dahil gusto ng makaalis sa lugar na iyon.
Wala man lang kumausap sa kaniya.
Aalis na sana siya sa dance floor nang may humila sa kaniya. Naramdaman nalang niya ang matigas na bagay sa kaniyang likuran at ang kamay na pumulupot sa kaniyang baywang.
Someone is hugging him from behind!
Akala ni Hero ay si Alexander iyon at pinagtripan lang siya pero nang makita niya ang kamay nito ay nasiguro niyang hindi iyon sa kaibigan niya. Kulay itim ang suot nito na may mga gintong butones habang puti naman ang suot ng kaniyang kaibigan.
Confused and scared about who the person might be, Hero made sure to remove the man’s arms from his waist. Just as he was about to walk away nang makawala siya sa mga braso nito, the lights suddenly turned off.
Hero stood frozen in place as gasps filled the air and people began to talk about what had just happened.
Habang kinakabahan sa nangyari, sinubukan ni Hero na makahanap ng makapitan dahil feeling niya’y matutumba siya sa dilim ng paligid. He searched for something solid to hold onto, and after a few seconds, he felt a hand grasp his.
His heart raced, and he couldn’t even scream. He stood frozen in the middle of the dark venue.
“Hero,” rinig niyang tawag nito sa kaniya.
The voice was soft yet deep, with a manly tone reminiscent of Alexander’s, but Hero knew it wasn’t him. His friend’s voice sounded different.
Hero squeezed his eyes shut and tried to pull away from the man’s hand when he felt his cheek being touched.
Before he could protest, the man in front of him cupped his cheek and kissed him on the lips.
Mas lalong lumakas ang kabog ng kaniyang dibdib dahil sa nangyari. Para siyang naparalisa dahil hindi niya magawang igalaw ang katawan o itulak man lang ang mapangahas na lalaking humalik sa kaniya.
Ramdam ni Hero ang hininga nito at ramdam rin niyang bahagyang gumalaw ang mga labi nito. Gusto niyang itulak ito palayo pero nadala siya sa halik nito nang bahagya nitong kagatin ang kaniyang pang-ibabang labi, rason kaya napasinghap siya’t naipasok nito ang dila sa loob ng bibig niya.
Aminado siyang hindi siya marunong humalik. Iyon ang unang halik niya at nanakaw pa ng ekstranghero sa party!
More seconds later, the lights flickered back on again. Ibinuka ni Hero ang kaniyang mga mata para tingnan kung sino ang humalik sa kaniya, but the guy was wearing a black and gold mask.
Hero raised his hand to grab the man’s mask, but the guy quickly turned and walked away. Hero was about to follow him, but the crowd went wild as the DJ played a song again, blocking his path.
Looking around, Hero realized that no one seemed to have noticed what happened. While others were jumping and dancing in the middle of the floor, Hero stood frozen, pondering the identity of the guy who stole his first kiss.
Author’s Note: Sana nagustuhan ninyo ang update. Don’t forget to vote. Follow niyo na rin ako. Eme.
IANNNXXX | 2024
CHAPTER 07
Author’s Note: Baka ilang araw ma-delay ang update dahil midterm na namin next week. I need to study. 🤧 Huwag mag-
alala
dahil may mga chapters na akong natapos, need nga lang i-edit. Hope you understand.
A photo of Julien.
Hero’s mind is filled with a bunch of questions. He’s still wondering who the stranger who kissed him could possibly be. Alam niyang dito rin ito nag-aaral dahil, obviously nakadalo ito sa alumni, pero hindi niya matukoy kung sino dahil wala naman siyang masyadong kakilala noong nag-aaral pa siya.
He’s in the middle of the dance floor. Others are having fun, dancing along to the music, yet there he is, standing still and unable to move on from what just happened.
Taking off his mask, he shook his head to clear his mind before heading to the table where food and drinks were laid out. Because, after all, the best way to relieve stress is to eat, right?
Kaagad siyang kumuha ng plato saka nilagyan ito ng kaunting pagkain.
Unfortunately, Hero’s physique underwent a remarkable transformation as he followed his doctor’s advice to embrace a healthier diet. Struggling with diabetes during his high school years, the doctor recommended dietary control for him. Taking this to heart, Hero learned to manage his eating habits, resulting in a significant reduction in weight from his previous size.
“Andito ka lang pala,” ang sabi ng kaibigang si Alexander nang mahanap siya nito. May hawak itong wine glass sa kanang kamay habang bitbit naman nito ang mask sa kabila.
“Oo, nagutom kasi ako kaya naisipan kong kumain,” saad niya. “Ikaw ba? Hindi ka ba kakain? Hindi ka pa naghapunan, ’di ba?”
“Oh, I’ll eat at home after the party. Ayoko munang magpakabusog, hindi pa rin naman ako gutom,” sagot nito.
“Okay, sabi mo e. Pahawak nalang niyang mask ko,” utos niya dito. Kinuha naman nito ang mask na nilagay niya kanina sa mesa.
Muli niyang pinagtuonan ng pansin ang pagkain na kaniyang kinuha. Tanging isang hiwa ng fried chicken at dalawang cream cheese cookie cups lang ang kinuha niya. Laking pasalamat ni Hero dahil may mga nakakabusog na nakahain sa mesa. Last time kasi, noong may pinuntahan siyang party, puro pagkaing magaganda at presentable kung tingnan lang ang nakahanda.
Ni hindi man lang siya nabusog!
“Where were you when the power cut off?” kalaunan ay tanong ni Alexander sa kaniya.
“Andito lang ako, nakatambay,” pagsisinungaling niya dito. Hindi niya puwedeng sabihin dito ang nangyari no! Siguradong ito na mismo ang maghahanap sa lalaking humalik sa kaniya kung sakali man na malaman nito ang tungkol sa nangyari. Pakealamero pa naman ang kaibigan niya.
“Really? Buti hindi ka na-tempt na ubusin ang mga pagkain dito?” biro nito. Pinandilatan naman niya ito saka muling kumagat ng manok.
“Grabe ka sa ’kin! Hindi na ako matakaw gaya ng dati no!” angal niya.
“Binibiro lang naman kita.”
Pagkatapos maubos ni Hero ang pagkain sa kaniyang plato ay sinalinan siya ni Alexander ng wine sa baso. Hindi naman marami, hanggang gitna lang ng wine glass.
“Hindi ako puwede niyan.” Tanggi niya pero sadyang makulit si Alexander.
“Hero, it’s just one glass. And it’s a party, you have to enjoy yourself,” may puntong sabi nito sa kaniya.
Kahit isang beses ay hindi pa siya nakainom ng alak. Sabi kasi ng doctor noong na-hospital siya na kung puwedeng iwasan niyang makainom ng alak.
Dahil sa kaniyang diabetes, maaring madali siyang malasing kumpara sa mga walang diabetes na tao. Ito ay dahil ang alak ay maaaring magpababa ng antas ng asukal sa dugo niya, lalo na kung iniinom nang walang kasamang pagkain o kung nasobrahan ng kain. Bukod dito, ang ilang gamot na kaniyang iniinom ay maaaring mag-interact sa alak, na magpapataas pa sa panganib ng mababang antas ng asukal sa dugo.
Kaya kahit kailan ay hindi pa siya nakatikim ng alak. Kahit isang patak nito.
“Pag ako nalasing dito, ah?” Kinuha niya sa kamay ni Alexander ang kopeta. Nasorpresa pa siya dahil sa mabangong amoy nito.
“Drink it,” ingganyo ng kaibigan. Nakatingin ito sa kaniya, sabik na subukan niya ang bigay nitong alak.
Muling inamoy ni Hero ang alak saka ipinikit ang mga mata. Wala naman sigurong mangyayari kung susubukan niya, hindi ba?
Unti-unti siyang sumimsim sa baso. Noong una ay na-weirduhan pa siya sa lasa, pero kalaunan ay nagaganahan na siya.
“Masarap pala ’to no?” komento niya. Natawa naman si Alexander.
“Told you, just don’t drink too much,” bilin nito. Tumango lang siya bilang sagot at muling uminom. Pero makalipas ang ilang minuto ay nakarami na si Hero ng inom.
At parang may kakaiba na siyang nararamdaman sa katawan.
“Tama na ’yan, Hero,” saway ng kaibigan sa kaniya nang makitang muli siyang nagsalin ng wine sa kaniyang baso. “Pang ilan mo na ’yan o? Baka malasing ka.”
“Hindi no, masarap naman kasi. Parang juice lang,” sagot niya dito at muling nakipag-cheers kay Alexander.
“That’s not juice, Hero. You have to stop or you’ll get drunk!” kinuha nito ang baso sa kaniyang kamay.
“Damot mo naman, kunti na nga lang e.”
“That’s what you said earlier.”
Napasimangot si Hero nang ilayo nito ang baso sa kaniya. Sa halip na magmatigas ay umalis nalang siya malapit sa mesa at nagtungo sa kalapit na bench. Napakapit pa siya sa hawakan nito nang maramdamang parang umiikot ang kaniyang paligid. Mukhang natamaan ata siya sa alak na ininom.
“Are you okay, Hero?” tanong ni Alexander sa kaniya. Umupo ito sa tabi niya.
Ngumiti naman siya. “Yes, I’m alright.”
Ayaw niyang aminin dito na medyo nahihilo na siya dahil siguradong iuuwi siya kaagad nito sa kanilang bahay.
“Tell me if you’re drunk, I will send you home.”
Umiling-iling siya dito. “Hindi naman ako nalasing. Parang juice nga lang, ’di ba?”
“Sabi mo e.”
They both sat there in silence, watching the people dance to the upbeat song. Ang iba naman ay nag-uusap lang habang nag-iinuman at kumakain.
“Si Mary ’yon, ’di ba?” tanong niya sa katabi nang makita ang babae sa kabilang banda. Kakatanggal lang nito ng kaniyang maskara kaya kaagad itong nakilala ni Hero.
“Nasaan?”
Tinuro naman niya ang babae. “Ayon o! Nakatayo malapit sa fountain.”
“Si Mary nga.”
“Ayaw mo ba siyang lapitan? Hindi ba’t crush mo ’yon dati?” panunukso niya dito.
“Noon ’yon, Hero,” depensa nito. “Saka bakit ba ang bilis mong nakita si Mary? Siguro hinahanap mo rin si Julien, no?”
Inirapan naman niya ito. “Hindi no!”
“Sus, kunware ka pa,” panunukso nito sa kaniya.
“Hindi ko nga ’yan naisip e.”
“Sabi mo e,” tila hindi kumbinsidong sagot nito.
Muli siyang nagpalinga-linga habang nakatingin sa mga taong sumasayaw hanggang sa mapako ang paningin niya sa lalaking nakatayo sa entrance ng building.
“Hero, sayaw tayo?” anyaya ni Alexander sa kaniya ilang saglit. Hinila pa siya nito palapit sa mga nagkukumpulang tao.
“Ikaw nalang, may pupuntahan lang ako,” sa halip ay paalam niya dito.
“Bakit? Saan ka ba pupunta?”
“Basta, ikaw nalang muna sumayaw diyan. Babalik ako mamaya,” sagot niya saka tumalikod para muling tingnan ang hinahanap pero laking gulat niya nang mawala ito.
Sa halip na pabayaan nalang ito ay naglakas loob siyang pumunta sa building. He’s very determined to catch the stranger.
“Okay, don’t forget to use protection,” pabirong sigaw ni Alexander sa kaniya. Hindi nalang niya ito pinansin at nagpatuloy sa paglakad.
Talagang ganoon naman ang kaibigan niya.
Pumasok si Hero sa building at nagpalinga-linga siya upang hanapin ang lalaki at nagtagumpay nga siya. Nakita niya itong nakatayo sa hagdanan paakyat sa building.
“Hoy! Tika lang!” tawag niya dito pero mabilis itong umakyat papunta sa itaas.
Kaagad itong sinundan ni Hero. Bawat hakbang niya paakyat ay bumabalik sa kaniyang isipan ang ala-ala niya sa building na iyon kasama si Julien. Noong pinagtanggol siya nito sa mga nang-aapi sa kaniya, pati narin noong habulin siya nito dahil dinukot niya ang librong binabasa nito.
Pagkarating sa second floor ay kaagad niyang hinanap ang ekstranghero kanina. Nag-umpisa ng magsitayuan ang balahibo niya sa katawan pero hindi parin si siya nagpatinag. Gusto niyang malaman kung sino ang lalaking iyon.
Dahan-dahang naglakad si Hero. Tanging tunog lang ng kaniyang sapatos ang maririnig bukod sa mahinang tugtog mula sa labas ng building. Ilang sigundo nga lang ang nakalipas ay may narinig siyang tunog mula sa room nila mismo ni Julien noon.
Agad siyang lumapit sa pinto. Kumakabog ng sobrang lakas ang kaniyang dibdib.
Kinakabahan man ay nangunguna parin ang determinasiyon niyang mahuli ang lalaki. When he’s about to twist the doorknob, the door suddenly opens, revealing the stranger. Suot-suot parin nito ang maskara sa mukha.
“Hi, Hero.” Malamig na bati nito sa kaniya. Hero couldn’t help but feel goosebumps all over his body.
“Sino ka?” tanong niya dito. Pero imbis na sagutin ay hinila siya nito papasok sa loob ng madilim ba kwarto. Narinig nalang niyang ni-lock nito ang pinto.
“I’ve been waiting for this moment, Hero,” bulong nito sa kaniyang taynga.
Hero senses that their faces are uncomfortably close due to the man’s breath wafting out in front of him.
“Bitawan mo ako!” angal niya at sinubukang bawiin ang kamay mula sa pagkakahawak nito pero masyado itong malakas.
The guy chuckled and gently pushed him against the door.
“It’s been a while since we last saw each other. When was that? Elementary?” sabi nito.
“Sino ka nga?” muling tanong niya dito.
Hindi maiwasan ni Hero na isipin ang kaibigan niya nang mabanggit nito ang elementary.
Hind
i kaya si Julien ito? tanong niya sa isipan. Pero impossible iyon.
Kung babalik man si Julien ay paniguradong malalaman niya iyon. Sinabihan siya noon ni Teacher Ann na ipapaalam nito sa kaniya kung sakaling uuwi man ang kaibigan. Sigurado rin siyang sasabihan siya ni Alexander dahil marami naman itong koneksyon. Malalaman akaagad nito kung sakali mang uuwi si Julien.
“If I’m going to tell you then it wouldn’t be a surprise anymore,” sagot nito sa kaniya. Napapikit nalang si Hero nang maalala ang sinabi ni Julien sa kaniya noong bigyan siya nito ng regalo.
“Hindi na ’to nakakatuwa.”
The guy chuckled again. “Then let’s make it exciting.”
Pagkasabi noon ay narinig nalang niyang may bagay na nahulog sa sahig. Hero suspected that it was the guy’s mask.
“Anong ibig mong sabihin—?” Naputol ang sasabihin ni Hero nang biglang may malambot na bagay ang dumampi sa kaniyang labi.
The guy is kissing him again!
Mabilis niya itong tinulak palayo sa kaniya. “Ano ba!”
Pangalawang beses na siya nitong nanakawan ng halik! Gusto niya itong singhalan at sapakin pero biglang nanghina ang katawan niya. Siguro’y dahil iyon sa alak na ininom niya kanina.
Muli itong lumapit sa kaniya pero sa pagkakataong iyon ay pinulupot na nito ang braso sa baywang ni Hero.
“Isn’t it romantic? The two of us, kissing in a dark room?” May bahid ng ngiti sa boses nito. Their bodies were so close that Hero felt the urge to take off his clothes.
“Bitawan mo nga ako,” saway niya dito pero hindi ito nagpatinag.
“Nah, I want to hug you. I want to feel you against me, so bare with it.”
“Alam mo bang puwede kitang isumbong sa pulis dahil sa ginagawa mo?” banta niya dito.
He heard the guy’s chuckle. “What will you tell them? That the man who’s hopelessly infatuated with you dared to kiss you?”
“That you’re harassing me!” she retorted sharply.
“Harassing you?” Tumawa ito ng malakas. “Can you call this harassment when you know deep down that you like what I’m doing?”
Para namang napipi si Hero sa sinabi nito. Bigla niyang natanong ang sarili kung bakit niya pa ito sinundan? Puwede naman niyang kalimutan ang nangyari lalo na’t alam niya sa sarili na posibleng pinagtri-tripan lang siya nito.
Because of his curiosity, he ended up in this situation.
Hero could feel the guy’s hand moving from his waist up to his neck. He can feel the sensation inside when the stranger pushed him by the nape, causing him to bury his face in the stranger’s shoulder.
Dumampi ang ilong nito sa kaniyang leeg. Ang mainit na hininga nito ay nagbibigay ng kakaibang pakiramdam kay Hero.
“You still smell the same, Hero,” bulong nito sa kaniyang taynga. Isang tao lang nasa utak ni Hero. Si Julien. Pero alam niyang hindi ito magagawa ni Julien sa kaniya.
They were just friends!
“Pakawalan mo na ako,” kinakapos sa hangin na sabi niya dito.
“Really, Hero? You want me to let you go?” the guy teased, his tone playful. Hero wanted to scream at him, but his body refused to cooperate. Instead, he let out a soft moan when the guy cupped his butt and squeezed it gently.
“Uhmmmm…” he moaned as the guy kissed his neck.
“You taste so sweet, Hero.”
Napasinghap si Hero nang dilaan nito ang kaniyang leeg at bahagyang sinipsip ang kaniyang balat. He could feel his erection growing inside his pants!
“I can feel you down there, Hero,” his voice carried a hint of a smile.
“P-please…” nauutal na sabi niya.
“Please what, Hero?” sagot nito at patuloy parin sa paghalik sa kaniyang leeg.
“…please s-stop.” sa wakas ay sabi niya at bahagyang ikiniling ang ulo nang maramdam ang pagkalam ng tiyan.
Gusto niyang masuka!
“Stop!” pigil niya.
“Are you alright?” Kaagad na napalitan ng pag-aalala ang boses nito.
“Nasusuka ako,” sagot niya dito.
He heard the guy curse and pull away slightly. “Because you drank too much wine. Let me take you to the bathroom.”
Dinala nga siya nito sa banyo. Nilabas nito ang cellphone at ginamit iyon para ilawan siya. He wanted to look at the guy’s face, but his stomach rumbled aggressively.
As soon as they got inside, he immediately vomited into the washbasin. Parang may kung anong gumalaw sa kaniyang bituka. Gusto niyang isuka lahat.
So he did until he got tired.
“Are you finished now?” tanong ng lalaki sa kaniya.
Tumango naman siya at nagmumog ng tubig.
“Let me carry you to bed, you need to rest before going home,” the guy said. Hero felt himself being lifted towards the soft bed. “Next time, don’t drink too much if you can’t handle it.”
Hero remained silent, still attempting to see the guy’s face, but the room was too dark. The phone that had illuminated him in the bathroom was now turned off.
“Can I see your face?” he asked the man.
“You’ll see me next time, Hero,” the guy paused. “But for now, you need to rest and regain your strength.”
Tumango nalang si Hero at ipinikit ang mata. Gusto narin niyang matulog dahil inaantok narin siya. Napagod ata siya kakasuka kanina sa banyo.
“Goodnight, Hero,” the guy said. Before Hero could even reply, he had already fallen asleep.
Please don’t forget to vote. Hehe.
IANNNXXX | 2024
CHAPTER 08
Hero woke up when he felt someone poking him. Dahan-dahan niyang dinilat ang mga mata at doon napagtantong hindi iyon ang silid niya.
“Nasaan ako?” mahinang tanong niya sa sarili.
“Nasa dorminotryo po kayo ng Rousseau International School For Children, Sir. Mismong ginanapan ng party kagabi.” Agad na binalingan ni Hero ang nagsalita.
Nakita niya ang may katandaang babae, probably kapareho niya ng height. Nakasuot ito ng blue na t-shirt na sa tingin niya’y uniform ng mga katulong sa school. Bukod doon ay may dala rin itong mga gamit panlinis kaya mas nakomperma niyang katulong nga ito sa school.
Dahan-dahang nagsibalikan ang alaala kagabi sa utak ni Hero. Nilibot niya ang kaniyang paningin sa paligid at napagtantong ito ang room nila dati ni Julien. Pareho parin naman ang mga kamang naka-display pero ang mesa nila noon ni Julien ay nag-iba na. Bukod doon ay wala ng nagbago.
Speaking of Julien.
“Manang, alam niyo po ba ang balita tungkol sa may-ari ng paaralang ’to?” tanong niya dito. Gusto niyang malaman kung umuwi na nga si Julien dahil kung oo ay siguradong tama ang hinala niya kagabi.
“Ano po ba ang gusto ninyong malaman, sir?” balik tanong nito sa kaniya.
“Gusto ko lang sanang malaman kung umuwi na ba ang amo ninyo?”
Sana nga ay hindi tama ang kaniyang hinala. Magandang balita ang pagbabalik ng dating kaibigan pero may isang parte rin sa kaniya na tutol sa ideyang iyon. Siguro dahil takot siyang malaman bakit nagawa nito iyon e magkaibigan lang naman sila.
“Sa pagkakaalam ko po ay uuwi ang pamilya ngayon mismo sa araw na ’to. Kaya nga po kami nagge-general cleaning ngayon,” sagot nito.
So I was wrong.
Tumango nalang siya at tumayo. Mukhang nakaabala pa siya sa trabaho nito.
“Sige po. Maraming salamat,” paumanhin niya sa babae.
Ngumiti naman ito. “Okay lang po, sir. Kakarating ko lang din naman.”
Nginitian niya rin ito pabalik at saka nagsuot ng sapatos bago kinuha ang coat na suot niya kagabi at tuluyang umalis. He’s pretty sure that the guy was the one who took off his coat while he was asleep. Who else could it be? Wala namang ibang tao kagabi bukod sa kanilang dalawa.
Pagkababa ay muling bumalik sa kaniyang isipan ang nangyari. Simula noong una siya nitong hinalikan sa gitna ng dancefloor hanggang sa halikan nila sa loob ng kwarto. Hero could still feel the sensation inside him. It was entirely new to him because he had never experienced making out before. He’s a total virgin!
But who could the guy from last night be? He was the only one Hero didn’t recognize at the party. Everyone else was familiar to him. If it wasn’t Julien, then who could it be?
Hero brushed aside all thoughts of what had happened and began walking outside the building. Pagkarating niya sa main gate ay agad siyang pumara ng tricycle at nagpahatid pauwi sa kanila.
Hero’s heart continued to race, the memory of the guy flooding back relentlessly. Those delectable, kissable lips; the perfect jawline; and not to mention the flawlessly pointed nose and captivating eyes that could melt anyone in the crowd behind that mask. The guy was undeniably handsome.
Iniling ni Hero ang kaniyang ulo at sinubukang iwaksi ang maduming isipan. He was supposed to resist thinking of that guy in such a way! The guy brought nothing but harassment and trouble!
“Dito lang po, kuya.”
Agad namang huminto ang tricycle sa tapat mismo ng bahay nila.
Pagkatapos niyang magbayad at bumaba, nakita ni Hero ang ina na winawalis ang mga nahulog na dahon galing sa puno ng manga sa tapat ng bahay nila.
Nagpalinga-linga muna si Hero sa paligid, tinitingnan kung may kakaiba o kahina-hinala ba sa paligid. Kailangan na niyang mag-ingat dahil walang nakakaalam kung ano ang kayang gawin ng lalaking iyon.
“Good morning, nay,” bati niya sa ina pagkapasok sa kanilang bakuran.
“Good morning, nak. Tumawag pala si Alexander sa bahay kagabi, sabi ay doon ka raw na tulog sa kanila?”
Bahagyang natigilan si Hero sa narinig. Teka, hindi niya kaagad naisip na may kasama pala siya kagabi! Jusko! Baka kung ano-ano na naman ang iisipin ng walangya niyang kaibigan.
“Oo, nay,” nauutal na sagot niya sa ina. Ano ba naman ’yan! Buti nalang talaga at hindi naisipan ng kaibigan niyang isumbong siya sa kaniyang magulang. Ano nalang kaya ang iisipin ng mga ’to kung sakaling malaman nilang hindi siya doon natulog kila Alexander?
“Siyanga pala, nak. May dumating kanina na bulaklak at isang maliit na box,” sabi ng ina.
Kaagad na nagsalubong ang kilay ni Hero dahil sa impormansyong iyon.
“Kanino raw galing, nay?” puno ng kuryusidad na tanong niya sa ina.
Nagkibit balikat ito. “Hindi ko rin alam nak e. Nakita ko namang may kasamang card, baka may nakasulat doon. Hindi ko kasi tiningnan.” Tumango siya dito. Mas mabuti ngang hindi nito nabasa dahil baka kung kanino na naman galing iyon at may nakasulat na hindi maganda. Ayaw niyang mag-alala ang kaniyang magulang sa kaniya.
“Saan niyo po nilagay?”
“Nasa kama mo lang, nak,” sagot nito. Nagpasalamat muna si Hero sa ina at nagpaalam na titingnan na niya iyon.
Mabilis na nilakad ni Hero ang distansya galing sa labas ng bahay hanggang sa loob ng kwarto niya. Bawat hakbang ay katumbas ng pagkabog ng kaniyang dibdib.
Pagpasok nga niya sa loob ng kaniyang silid ay may nakapatong na bouquet sa kaniyang kama, kasama ang isang maliit na box at card.
Agad niya itong nilapitan. It was a bouquet of pink roses wrapped with mint and light yellow flower wrapper. It was fancy, but Hero wasn’t happy to receive it. It was freaking him out!
Hero glanced at the small box on his bed. It was a mint velvet box with golden text on the cover that read ’
Je
te
verrai
plus
tard
, mon petit’. Muling nagsalubong ang kilay ni Hero nang mabasa ang sulat na nakasulat sa wikang pranses.
Agad niyang dinukot ang cellphone sa kaniyang suot na coat at hinanap ang translation sa google. Nang malaman kung ano ang ibig sabihin ay mas lalo lang na kinabahan si Hero. Hindi niya matukoy kung ano ang balak nitong ipahiwatig.
Anong ibig nitong sabihin na I’ll see you later? May my little one pa?
Naguguluhang binuksan ni Hero ang maliit na box. The inside of it contain a gold necklace with infinity pendant on it.
Nakapaloob dito ay ang isang ginintuang kwentas na may infinity pendant. Sa tingin ni Hero ay hindi lang iyon basta-basta na kwentas. Alam niyang mamahalin iyon dahil lalagyan pa lamang ay maganda na.
Kinakabahan man ay mabilis na kinuha ni Hero ang kulay mint na envelop at dinukot ang light yellow card sa loob nito. Isa iyong liham na nakasulat sa kulay itim na tinta.
I’ve been waiting for this moment to come. I’ve been longing for your touch. What happened last night was amazing, and I will never regret it. I’ll see you later, my little one.
Ps. I hope you don’t mind that I stole kisses from you last night.
The short message sent a jolt of electricity through Hero’s body, leaving him momentarily paralyzed with shock. His mind went blank, unable to formulate a response. While the message was romantic, receiving it from a stranger, or possibly a stalker, was far from exciting. The idea of someone unknown having his address sent a shiver down his spine.
Muling nagbalik sa kaniyang isipan ang nangyari kagabi. Ang pagdampi ng malabot na labi ng lalaking nagnakaw sa kaniya ng halik. Ang pagkagat nito sa labi niya para mas mapalalim ang kanilang halikan. Ang pagkiskis nito sa nakabukol sa gitna ng kaniyang hita, at ang bahagyang pagmasahe nito sa kaniyang pang-upo.
Hindi mapigilan ni Hero na mapalunok dahil sa kanilang mainit na pagtatagpo.
He sat down on his bed, his emotions swirling in a mix of confusion and uncertainty. He had never felt this strange before. He didn’t know how to react to someone expressing love for him. No one had ever courted him before, so he was at a loss for how to respond.
Ganito ba talaga ka weird pag may nagkakagusto sayo? Kailangan talagang magpa-mysterious effect?
He opened the letter once more and read it again, his mind delving into deep thoughts as he mulled over its contents repeatedly. He couldn’t think of anyone who would do something like this for him. He hadn’t had a boyfriend in high school, nor had anyone courted him back then. Kaya naman ay kakaiba talaga sa kaniya ang mga pangyayari.
The other side of his brain whispered that perhaps it was just indeed a prank.
“I’ll see you later, my little one,” basa niya sa nakasulat. Napabuntong hininga nalang si Hero at muling nilapag ang envelop sa kaniyang kama.
Hindi dapat ako
magpapaapekto
dito.
Mawawala
rin naman ’to sa mga
susunod
na araw . gaslight niya sa kaniyang sarili. Kung magpapakita itong muli, sisiguraduhin na niyang malalaman na niya kung sino ang lalaki sa likod ng itim maskara.
Tatayo na sana si Hero para maligo at magbihis nang biglang tumunog ang kaniyang cellphone.
Mula sa screen ay nakita ni Hero na may tumatawag sa kaniya na hindi registered sa contact niya. Sa isipan ay baka ang lalaki na naman ito kagabi. Nag init ang ulo ni Hero habang nakatitig siya sa screen.
At hindi talaga siya titigilan ng lalaking ’yon! Tumawag pa sa number niya ang walang hiya!
He answered the phone, seething with anger. “Puwede ba! Tigilan mo na ako, hindi na ako natutuwa sa ginagawa mo!” bulyaw niya kaagad. Nihindi niya man lang binigyan ng pagkakataon na makapagsalita ang tao sa kabilang linya.
“Good morning to you too, Mr. Gonzaga,” isang lalaki ang nagsalita mula sa telepono. “I suspect that you have had an argument with someone lately? But I am not that person. This is a representative from Rousseau International School For Children. I am delighted to inform you that your interview is scheduled for later this afternoon. Thank you,” said the person on the phone before hanging up.
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Hero sa narinig. Ramdam niyang nagsiakyatan ang kaniyang dugo sa kaniyang ulo dahil sa init ng kaniyang mukha. Jusko! Nakakahiya ang ginawa niya!
Hero sighed as he looked up at the massive gate in front of him.
Nasa harapan na siya ng paaralan pero parang ayaw na niyang pumasok. Pano ba naman, nabulyawan niya ang impleyado ng school kanina sa tawag. Siguradong na-turn off na ’to sa kaniya.
He felt anxious about what might happen. He had been dreaming of teaching at this prestigious school for so long. He had even turned down other job offers because this was the only place he wanted to work. Tapos nangyari ’yon. Sobrang nakakahiya! Paniguradong maliit nalang ang tsansang makapasok siya sa trabaho.
He took a deep breath before greeting the guard and went inside the gate. Bawat hakbang niya’y parang may mabigat na nakapatong sa kaniyang balikat. Gusto na niyang umuwi, pero gusto rin naman niyang tapusin ito at maghintay nalang sa resulta.
Gusto na naman niyang maiyak nang maisip na baka maliit nalang ang tsansang tatanggapin siya sa institusiyong iyon dahil lang sa kaniyang ginawa. Kanina, habang naliligo siya ay hindi mapigilan ni Hero na mag-overthink at maiyak. Ano nalang ang gagawin niya kung sakaling hindi siya tatanggapin sa trabahong ’to?
Tatanggapin niya nalang kaya ang mga alok na trabaho sa kaniya? O mag papatuloy siya sa kasalukuyan niyang trabaho, bilang ESL teacher?
Sana naman ay hindi dahil ito talaga ang pangarap niya. Ang makapagtrabaho sa paaralan kung saan siya nag-aaral noon. Ito rin ang nagbigay inspirasyon sa kaniya na kuhanin ang kursong kaniyang tinapos.
Nilakasan nalang ni Hero ang kaniyang loob at hinanap ang room kung saan gaganapin ang interview. Ang sabi sa email na kaniyang natanggap ay sa mismong Principal Office siya i-interview-hin kaya agad niya itong hinanap.
Malaki ang pinagbago ng paaralan kumpara noong nag-aaral pa siya dito. Mas dumami na kasi ang building at mas pinaganda pa ang paligid.
Kaagad namang nahanap ni Hero ang opisina ng prinsipal dahil napagtanto kaagad niyang pareho lang ang lokasyon ng opisina nito noon at ngayon. Pagdating niya sa harapan ng pinto ay sandali muna siyang tumigil bago kumatok. Kailangan niyang huminga at iwan ang kaba sa labas ng pinto.
“Come in.” Boses iyon mula sa loob.
Sa narinig ni Hero ay sigurado siyang lalaki ang sumagot. Sandali pa siyang nagtaka dahil sa pagkakaalam niya’y babae ang prinsipal ng paaralan pero pinagpaliban nalang niya iyon at pinihit ang door knob ng pinto bago pumasok.
Agad siyang sinalubong ng malamig nahangin na nagmula sa aircon pag apak niya mismo sa carpeted floor. Pinalibot niya ang kaniyang paningin sa buong opisina at napagtantong wala namang espesyal doon sa ibang opisinang napuntahan niya. Literal na opisina ng mga may mataas na antas sa trabaho.
“Lock the door,” boses ulit ng lalaki. Kahit hindi sigurado bakit kailangang i-lock ang pinto ay sinunod nalang niya ito.
“Good afternoon po, sir,” bati niya sa lalaki nang makalapit siya dito.
“Good afternoon, Hero,” balik nito sa kaniya at nag-angat ng tingin mula sa kung ano man ang kinakalikot nito sa laptop.
Nagningning ang mga mata ni Hero nang makita ang lalaki. Firstly, he hadn’t expected the interviewer to be so attractive! Secondly, being gay, it was only natural for him to be drawn to someone like him!
The guy looked at him intently with its amber eyes. His face was the epitome of symmetry, each feature meticulously crafted to perfection. A sharply defined jawline, adorned with just the right amount of stubble, complemented his chiseled contours. His nose, elegantly pointed, added a touch of refinement to his visage. And his lips, thin yet inviting, seemed to beckon with an alluring charm. God! Paano siya makapag-focus sa interview kung ganito ka gwapo ang kaharap niya?
“Have a seat so we can start,” alok nito habang nakatitig parin ng mariin sa kaniya. At ganoon din siya.
Can’t stop writing. 🥺 Last update before ang midterm exam ko this week. I will post more nalang after sa exam ko, sana
maintindihan
ninyo. Don’t forget to vote. Love you! ♡
IANNNXXX | 2024
CHAPTER 09
Tiningnan ni Hero ang nameplate na nakapatong sa lamesa. Nagtataka siya dahil ang nakalagay doon ay ang pangalan ng mismong prinsipal ng school. At sigurado si Hero na ang kaharap niya ngayon ay hindi ang prinsipal dahil babae ang assigned principal ng Rousseau International School for Children.
“Sir, kayo ho ba ang mag-i-interview sa akin?” paniguradong tanong niya dito. Akala niya kasi na ang prinsipal mismo ang mag i-interview sa kaniya. Iyon ang nakalagay sa email na kaniyang natanggap.
Isa pa, hindi pamilyar sa kaniya ang lalaking kaharap niya ngayon. Iyon ang unang beses na nakita niya ito kahit ilang beses na siyang nagpabalik-balik sa paaralan kung bibisita siya sa kaniyang dating guro na si Teacher Ann.
Galing kaya ito sa ibang campus ng Rousseau Internatonal School For Children at dito lang na-assign? O bagong hire nila ito? Iyon ang mga katanungan ni Hero sa kaniyang isipan.
“Yes, I am tasked with conducting the interview today. I was also the one who called you this morning.”
Saglit siyang nakaramdam ng hiya nang maalala ang sinabi niya dito sa telepono. Pinag-krus nalang niya ang dalawang daliri sa ilalim ng mesa, nagdarasal na sana ipagpaliban nalang nito ang nangyari kanina.
“Sorry po, sir,” agad na hingi ng tawad niya dito.
“It’s alright, but I would like to know why you were so mad?” The guy laughed slightly. “You weren’t referring to me, right? Are you not a morning person? Or did I wake you up, that’s why you were mad?”
Mabilis siyang umiling. “No, sir. I wasn’t referring to you.”
“Hmmm,” tumango ito. “If it’s not me, then were you arguing with your lover?”
Lover? E wala nga siyang jowa noon pa lang! Sumabog lang naman siya kanina dahil hindi na niya napigilan ang galit sa lalaking nantri-trip sa kaniya.
Pero hindi niya kailanman babanggitin iyon sa lalaking kaharap niya.
“Nako, hindi rin ho. Wala po ako niyan,” naiilang na sagot niya.
“Wala kang jowa?”
Napailing ulit siya. “Wala po.”
“Good…” nakangiting saad nito at saglit na kinalikot ang laptop bago muling tumingin sa kaniya. Gusto niya pa sanang tanungin ang lalaki kung bakit iyon ang sagot nito pero ipinagpaliban nalang niya iyon.
“Shall we start now?”
“Yes, sir.”
Umayos ng upo si Hero at huminga ng malalim. Hindi maganda ang unang impresyon nito sa kaniya dahil sa nangyari kaninang umaga, kaya gagalingan nalang niya ang pagsagot sa mga katanungan nito sa kaniya.
“First, I’d like to know you better. Can you tell me about yourself?”
Ngumiti naman si Hero. “I’m a highly motivated and adaptable individual with a passion for teaching. I have a strong background, graduating with flying colors during college and topping the licensure examination for teachers. I excelled as the best demonstrator during our internship, which I believe makes me well-suited for this role. Teaching has been my dream since childhood. I aspire to inspire young people and serve as a bridge to help them achieve their dreams in life. Also, my desire to work here stems from my personal connection as a former student. I’ve always believed that this would be the ideal place for me to work.”
Napabuga ng hangin si Hero nang matapos niyang sagutin ang unang tanong. Noon pa lamang ay nag-insayo na siya para sa job interview. Naulit-ulit na niya ang tanong na iyon kaya alam na niya ang kaniyang sasabihin.
“That was a very interesting introduction,” nakangiting saad ng lalaki sa kaniya. “But you mentioned that you were a student here in Rousseau International School For Children, can you tell me about some of your experiences here inside the campus?”
“Yes, sir. Actually…” Napangiti si Hero nang maalala niya ang sarili noon sa mismong paaralan. “I received a scholarship right after graduating from kindergarten in a public school. This institution conducted an examination for those seeking the scholarship, and fortunately, I was the only one who passed. My experience here was incredibly enjoyable. I encountered new and exciting experiences that I had never encountered before entering this institution, and I had the opportunity to meet some wonderful friends…”
Napatigil si Hero nang marinig ang pagtikhim ng lalaki. “Since you mentioned how you met friends here, do you have someone here that you consider your very best friend?”
Mabilis siyang tumango bilang sagot sa tanong nito. Of course may isang taong kinukonsidera niya bilang isang matalik na kaibigan noon. Si Julien. Ang pinakauna niyang nakilala sa mismong paaralan at naging matalik na kaibigan.
Kahit kailan ay hindi niya makakalimutan ang taong nagbigay kulay sa kaniyang pagtira sa paaralan ng ilang mga taon. Kahit hindi maganda ang huli nilang ala-ala, hindi iyon rason para kalimutan ang kaniyang matalik kaibigan.
“I had a roommate before; he became my best friend while I was studying here. He was the kindest person I had ever met. He was also my hero because he always protected me from the bullies. Before coming here, I actually wondered what my life would be like being far from my family and unable to go home. I thought it would be full of tears, but Julien, my very best friend, made my stay here fun and colorful.” Ramdam ni Hero ang luhang rumulyo galing sa kaniyang mga mata pababa sa kaniyang pisngi.
Noong high school ay palagi niyang pinapaalala sa sarili na huwag na itong isipin at kalimutan nalang. Magkaiba ang kanilang buhay, at tanggap iyon ni Hero. Iyon rin ang ginawa niyang rason para makawala sa lungkot na nadarama dahil sa pag-alis ng kaibigan nang walang paalam.
Pero ngayon na muli niyang nabalikan ang masayang alaala, hindi mapigilan ni Hero na maluha. Hindi niya mapagkakailang nami-miss niya parin ito kahit ilang taon na itong hindi nagparamdam.
“I see, you get so emotional talking about that friend of yours,” makabuluhang sabi nito at binigyan siya ng tissue. “You must really miss him.”
Tumango siya. “I haven’t seen him for years now. He left without saying anything before we graduated. He didn’t tell me that he was going abroad for his studies.” May bahid na pait sa boses ni Hero.
Mas lalo lang siyang naiyak. Hindi inakala ni Hero na aabot sa ganito ang interview niya. Ayaw niya sana itong masira pero dahil nagpadala siya sa kaniyang emosiyon ay para naring failure itong job interview niya na ’to.
“That must have been so tough for you.” He leaned closer and reached for his shoulder. Hinagod-hagod nito ang kaniyang likuran. “Enough crying, Hero. I’m always here for you.”
Sa kasamaang palad ay hindi na niya narinig ang huling sinabi nito. Pabulong lang kasi ang pagkasabi niyon kaya nahirapan siyang intindihin iyon. Gusto niya itong tanungin kung ano ang huling sinabi nito pero mas pinili niyang isawalang bahala iyon.
Pinahiran ni Hero ang kaniyang mukha gamit ang tissue na bigay ng lalaki at muling inayos ang sarili. He actually applied a little bit of foundation on his face. Buti nalang at waterproof ang ginamit niya.
“Sorry if I got too emotional, sir,” kaagad na hingi niya ng tawad nang maramdamang kahit papano ay gumaan na ang kaniyang pakiramdam.
“Don’t worry, Hero. I love hearing your story.” Nginitian siya nito. Sa pagkakataong iyon ay mas natutukan ni Hero ang kaniyang kausap.
Kung hindi nagkakamali si Hero ay kakaiba ang kulay ng mata nito. It was amber. Katulad ng kay Julien. Ang mukha nito ay mukhang pamilyar, lalo na ang labi nito pero hindi niya matukoy kung saan at kailan niya ito nakita.
“I know how much you miss him, Hero. And I hope that he’ll be back soon.”
Ngumiti naman siya. “Sana nga po, sir.”
“But if he decides to come back, would you still accept him?” Napuno ng kuryusidad ang mga mata nito habang nakatingin kay Hero.
“Oo naman, may rason naman ito kung bakit umalis kaya tatanggapin ko parin ito nang walang pagsisisi.” Totoo ang kaniyang sinabi. Kung babalik man si Julien ay tatanggapin niya parin ito.
Iyon nga lang ay kung naaalala pa siya nito.
“That’s good. I’m sure he’ll be happy hearing your answer,” malapad ang ngiting sagot nito.
They continued the interview. Hero was glad that the atmosphere lightened as the guy in front of him continued throwing his questions.
“Before we end this interview, I have a question. I hope you don’t mind me asking.”
“No, sir. I don’t mind,” kampante niyang sagot dito.
Interview niya ito kaya syempre sasagutin niya ang mga katanungan nito. Kahit na anong klaseng tanong pa iyon.
“You said you’re single. Have you ever had a boyfriend or been in a relationship before?” Puno ng kuryusidad ang pagkakasabi nito.
“No, sir. I haven’t been in a relationship before,” naiilang na sagot niya dito.
Hindi naisipan noon ni Hero na pumasok sa isang relasyon dahil nakapukos ang kaniyang atensiyon sa kaniyang pag-aaral. He vowed to himself that he would never enter a relationship until he graduated and found a stable job.
Ang pinaka-goal noon ni Hero ay ang maka-graduate ng may latin awards. Gusto niya kasing hindi masayang ang suporta ng magulang niya sa kaniya kaya itinuon niya ang lahat ng atensyon sa pag-aaral. Hindi nga siya masyadong lumalabas e.
Nakakagala lang siya kapag pinipilit siya noon ni Alexander na pumunta sa cinema, o di kaya’y maglalaro ng arcade sa mall. Bukod doon ay puro sa bahay nila at sa bahay nina Alexander lang siya palaging nakatambay.
Unlike his friend, Hero is quite introverted, while Alexander is far from being introverted. They are very opposite. Hero goes home right after class, while Alexander goes to a club or throws a party in his condominium. Kaya minsan ng sumagi sa isipan ni Hero kung bakit naging close niya ang lalaki e ang layo nila sa isa’t-isa.
“Are you waiting for someone, Hero?” Tila nag-iba ang boses nito. Mas lumalim iyon at medyo may kaunting paos. Naging pamilyar sa kaniya ang tono ng boses nito. Lalo na nang banggitin nito ang kaniyang pangalan.
“Waiting? Nako, no one ever showed interest towards me, sir,” sagot niya dito. Basta relasyon ang pag-uusapan ay hindi siya confident sa isasagot, hindi niya pa kasi naranasan.
“Really? As in no one?” Bahagyang tumaas ang sulok ng labi nito. Napangisi sa kaniyang sagot.
“No one po,” ulit niya sa sinabi nito.
Totoo iyon. Kahit noong high school ay walang niisang nagkakagusto sa kaniya at tanggap na niya iyon. Bakla siya at alam ng lahat iyon. Tanggap narin niyang hindi ito isang nobela na may darating na prince charming sa kaniyang buhay.
“Paano kung may isang taong magpapakita ng motibo sayo, magpapaligaw ka ba, Hero?” May kung ano sa mga mata nito habang nakatitig si Hero. Hindi niya mawari kung ano iyon. Tila mayroon itong pinapahiwatig.
“Nako, ewan ko rin po. Imposible ata ’yon e. Alam mo naman ang mundo, hindi masyadong tanggap ang isang tulad ko.” Kaya nga naisipan niyang baka nantri-trip lang ang lalaking nagnakaw sa kaniya ng halik sa party dahil aware siyang hindi kwento sa libro ang buhay niya.
Walang magkakagusto sa kaniya ng totoo at tapat.
“But what if there’s someone who shows interest in you, Hero? What if someone comes back into your life and wants you to be his boyfriend? Will you accept him?” sunod-sunod na tanong nito sa kaniya.
Napalunok si Hero. Hindi siya sigurado kung kailangan niya pang sagutin ang mga nakakailang na mga tanong na iyon.
“Hero?” Tawag nito sa kaniya. Nakatingin lang pala siya sa mukha nito nang ilang sigundo.
“Opo. Wala naman sigurong masama,” sagot nalang niya dito kahit hindi naman siya sigurado.
“Okay. That’s all I need to know,” kumindat ito sa kaniya. “Anyway, the school will let you know once they already decide about your application for this job. It’s so nice talking with you, Hero.”
Ngumiti naman si Hero. “It’s nice talking with you too, Sir.”
Hindi maipagkakaila ang guwapo nitong mukha. He looked exactly like a French model with a perfectly symmetrical face. Ang mga mata nito ay nakatutok sa kaniya at tila ba may sinasabi. Nakataas ang isang sulok ng labi nito na mas lalong nagpaguwapo dito.
Bago pa si Hero malunod sa tingin nito ay kaagad siyang nag-iwas ng tingin. Narinig niya itong tumikhim at bahagyang nagkamot sa batok.
“Well, I think this ends here. I’ll see you next time, Hero,” sagot nito at tumayo mula sa kinauupuan para lapitan siya.
Tumayo rin si Hero. They’re facing each other. Nakatingala si Hero dito dahil sa tangkad nito habang nakayuko naman ang lalaki. Hero is a short person and this guy is far from his height. Hanggang dibdib lang siya ng lalaki!
Mas lumapit ito sa kaniya at sa walang pasabi ay bigla siya nitong niyakap. Hindi lang isang normal na yakap kundi isang mahigpit na yakap!
Nagbalik ang alaala ni Hero sa nangyari sa party. Ganito rin kainit ang yakap ng ekstrangerong nagnakaw sa kaniya ng halik. Ganito rin ito katangkad.
Gustong panghinalaan ni Hero ang lalaking kaharap niya ngayon pero naisip niya na hindi iyon wasto. Baka naman kapareho lang ng height, hindi ba? Edi assuming na naman siya.
“Maaari ba akong magtanong, sir?” tanong ni Hero nang pareho silang bumitaw sa pagyayakapan.
“Yes, what is it?”
“Puwede ko bang malaman ang pangalan mo?” Sa wakas ay tanong niya. Kanina niya pa ito gusto tanungin tungkol sa identidad nito.
The guy smiled. No, it was a smirk. “I don’t think that’s necessary. You’ll know me soon, Hero.” imbis na sagot nito sa kaniya.
Weird.
Hindi nalang ito kinulit ni Hero at nagpaalam na sa lalaki. Ramdam niya parin ang yakap nito. Para bang dala-dala niya ang katawan nito habang palabas siya sa building.
Pagkarating niya sa gate ay saka naman tumunog ang kaniyang cellphone. Kinuha iyon ni Hero mula sa bulsa at tiningnan kung sino ang tumawag.
Si Alexander.
“Nasaan ka, Hero?” kaagad na tanong nito pagpindot niya sa answer button.
“Nasa school. Kakatapos lang ng interview ko,” sagot niya.
“Okay, susunduin kita diyan. Don’t hang up because I will be there in a few minutes. You have a lot to explain to me about last night.” Pagkasabi noon ay narinig niya sa kabilang linya ang pagandar ng sasakyan.
Napahininga nalang si Hero ng malalim at muling nilagay sa kaniyang bulsa ang cellphone. Wala talaga siyang takas kay Alexander.
Finally,
nakapag
-update
na rin. I was actually planning to upload a new chapter yesterday pero
naubusan
ng load ang
otor
ninyo kaya nagsulat nalang ako ng maraming drafts. Nasa chapter 17 na ako at excited na akong
ipabasa
lahat ng iyon sa inyo sa susunod na mga update. Please, don’t forget to vote. Follow niyo na rin ako. Hehe.
IANNNXXX | 2024
CHAPTER 10
Author’s Note:
Hello, readers! Finally
nakapag
-update
narin. Balak ko sana kaninang
tangahali
pero masyadong busy si ako, kaya ngayon nalang hehe. Don’t forget to vote. Please leave some comments also.
Napasandal si Julien sa kaniyang upuan habang nakatingin sa nagkukumpulang papel sa kaniyang mesa. Iyon ang huling araw niya sa France at gusto niyang matapos lahat ng trabaho bago siya uuwi sa Pinas.
Ilang taon narin simula noong umalis siya sa bansang kinalakihan niya. At ilang taon narin siyang sabik na sabik na makita ang lalaking hinahanap-hanap niya sa araw-araw.
Si Hero, his best friend.
Ito ang kaniyang matalik na kaibigan simula noong grade one pa lamang siya hanggang sa huling taon nila sa Elementarya. Naputol lamang ang koneksyon nila dahil sa kaniyang pag-alis papuntang ibang bansa. Sa France. Kung saan pinanganak at lumaki ang kaniyang ama bago nito makilala ang ina sa Pinas.
Kagustuhan ng kaniyang ama na mag-aral siya sa ibang bansa. Hindi sang-ayon si Julien sa desisyon nito dahil ayaw niyang iwan ang kaibigan niyang si Hero. Pero noong sinabi ng kaniyang ama kung bakit kailangan niyang umalis sa bansa ay kaagad siyang sumang-ayon.
FLASHBACK
Kakatapos lang ng huling practice nila sa graduation. Parehong pagod si Julien at Hero dahil sa buong araw nilang practice. Nasa loob sila ng kanilang dormitoryo habang nagpapahinga.
“What’s your plan for tonight, Hero?” tanong ni Julien sa kaibigan na abala sa kung ano man ang tinitingnan nito sa cellphone.
Iyon na ang kanilang huling practice para sa graduation pero hindi parin ito masyadong kumikibo sa kaniya. Julien was anxious, uncertain why Hero was acting that way.
“Susunduin ako ni mama dito, uuwi ako ngayon sa amin dahil sabi naman ni Teacher Ann na puwede na tayong uuwi sa bahay,” sagot nito sa kaniya.
“You’re going home and you didn’t even bother to tell me?” Gusto niyang magalit sa kaibigan dahil sa hindi nito pagpaalam sa kaniya na uuwi pala ito sa kanila.
“Biglaan kasi akong pinauwi ni mama.” Hindi parin ito makatingin sa kaniya. Busy parin ito sa pagpindot sa cellphone na binigay niya dito noong grade four pa lamang sila. Para bang wala lang dito na hindi sila magkikita for the meantime.
For Julien, being away from Hero was a big deal.
“But it’s almost nighttime. Can’t you tell your mom to go home tomorrow instead? Why leave now?”
“Kasi na miss ko na sila mama at gusto ko ng umuwi, bawal ba?” Sa wakas ay tinapunan siya nito ng tingin pero nakataas ang isang kilay nito.
Julien sighed. “Hindi naman.”
Gusto niya itong sabihan na kung puwedeng ipagpabukas nalang ang pag-uwi dahil gusto niya itong makasama pero hindi niya magawa. Naiilang siyang sabihin iyon.
May pakiramdam si Julien na iyon na ang huli nilang pagkikita. Alam niyang makikita niya pa ito sa graduation pero may iba siyang nararamdaman.
“Are you going to bring all your stuff home tonight?” tanong niya dito. Gusto niyang maghanap ng magandang topic para makausap ito pero hindi siya makaisip ng bagay na puwedeng i-umpisa para mas lumalim ang kanilang pag-uusap.
“Hindi,” sagot nito. “Saka na raw kukunin nila mama pagkatapos ng graduation.”
“Will you be back before the graduation?” His voice was filled with hope.
“Hindi ko pa alam, Julien. Baka saka na ako babalik pag graduation na mismo.”
Tumango nalang si Julien bilang sagot. Hindi niya nagawang itago ang pagkadismaya. Gusto niya sana itong makasama pero mukhang iyon na ang huling pagkikita nila.
Iyon ang ilan sa mga pagkakataong nalungkot si Julien. Kung sa iba ay wala siyang pakialam kung aalis o babalik man ang mga ito, pero pagdating kay Hero, everything matters. Ito lang ang kayang iparamdam sa kaniya ang mga emosyon na kailan man ay hindi niya naramdaman.
He didn’t like being sad; it freaking hurt his heart.
Wanting to wipe away all the sadness he was feeling, Julien took the book he was reading and drowned all his attention in it.
It was a gay-themed book about best friends falling for each other. Julien loved reading it because what it contained was exactly what he was feeling for Hero. Even though he was young and probably wasn’t capable of falling in love, Julien could tell how much he adored Hero more than just a friend.
But of course, he couldn’t tell him that. That would just be foolish of him to do.
Nang makailang chapter na si Julien sa kaniyang binasa ay may narinig siyang katok. Of course, si Hero ang unang tumayo dahil ito naman palagi ang nagbubukas ng pinto kung may kumatok sa kwarto nila.
Pagkabukas ni Hero ng pinto ay nakita ni Julien ang ina nito, nakangiting sinalubong si Hero.
“Mama!” masayang saad nito sa ina at kaagad na yumakap.
“Hero, anak, namiss kita,” sagot naman nito. Julien couldn’t help but admire what he had seen. Hindi maiwasang maisip ni Julien ang kaniyang sariling ina.
Despite his very young age, Julien was fully aware of his dad’s business, how it started, and what kind of people were involved.
At a very young age, his dad trained him in everything, including how to use different types of weapons.
He started training in martial arts when he was in grade 1. By 5th grade, he had begun training in the use of weapons. While other kids were playing and enjoying their childhood, Julien was exposed to a different world. Of course, his friend Hero didn’t know about this. He didn’t want to scare him away.
Hindi niya man gusto iyon ay napilitan si Julien na tanggapin ang reyalidad ng kanilang buhay.
Maraming kalaban ang kaniyang ama. Nag-aapoy ang mga mata ng mga taong nakapaligid sa kanila. They were one of the most influential families in the world, and with that title, they also had many enemies.
Julien’s mom was the primary reason his dad entered the world of the mafia. Three months after Julien was born, his mom was shot in the head. This occurred after a rival company declared bankruptcy. The incident left his mom in a coma, and when she recovered, she was paralyzed due to damage to a major part of her brain.
Pero hindi lang iyon ang unang beses, marami pa silang natatanggap na death threats, halos araw-araw hanggang umabot sa punto na hindi na pagbabanta ang kanilang natatanggap. They were harmed every single day.
After that dark chapter of their lives, Julien’s dad swore that it would not happen again. By that, he meant he would engage in the same dirty business their competitors had done to them. His dad entered the mafia world.
That’s why seeing Hero being visited by his mom is something Julien can enjoy watching. He doesn’t feel envy; he’s happy that Hero didn’t experience the same thing he had experienced.
“Hi, Julien,” bati ng ina ni Hero sa kaniya pagpasok nito sa kanilang kwarto. Kaagad naman siyang bumaba sa kama at nilapitan ito saka yumakap dito.
“Hi, Tita Elma. Kumusta kayo ni tito?”
“Okay lang naman kami, kayo ba dito? Okay lang kayo?”
Hindi kaagad nakasagot si Julien. He looked at Hero, who was also looking at him.
“Yes, Tita Elma. We’re good here.”
“Mabuti naman,” sagot nito. “Pumunta lang ako dito para kunin si Hero. Uuwi daw siya.”
Tumango si Julien. “Nabanggit nga niya kanina, Tita.”
Hindi mapigilang malungkot ni Julien nang maisip na matutulog siyang mag-isa sa kwarto. Hindi siya nagpasundo sa kaniyang ama dahil akala niya’y mananatili sila ni Hero sa dormitoryo. Huli na nang malaman niyang uuwi ito.
“Hindi ka ba uuwi?” muling tanong ng ina ni Hero kay Julien.
Umiling siya. “Bukas nalang ako uuwi, Tita. Medyo malayo ang bahay namin and I don’t want to go home late at night.”
“Sigurado ka, nak? Okay ka lang ba dito mag-isa?” nag-aalalang tanong nito.
“I’ll be fine, tita. No worries.”
Nag umpisang ayusin ni Hero ang gamit nito habang ang ina naman nito’y nilagay ang mga importanting gamit sa bag. Masasabi nga ni Julien na hindi kaagad babalik ang kaibigan dahil sa dami ng damit na nilagay nito sa bag.
“Mauna na kami, Julien,” paalam ng ina ni Hero kalaunan.
“Sige, tita. Ingat po kayo.”
“Ikaw din, Julien.” Ngumiti ito. “Hero, say good bye na kay Julien,” ingganyo nito sa anak na magpaalam sa kaniya.
Tumingin siya kay Hero na mukhang nagdadalawang isip na lapitan siya. So Julien moved closer to Hero and gave him a tight hug. Even though they were not on good terms, he couldn’t deny the fact that he would miss his friend. He surely would.
“Bye, Hero,” paalam niya dito. Pagkasabi noon ay ang pagtunog naman ng kaniyang telepono.
Pinaalis muna ni Julien ang mag-ina bago sinagot ang tawag galing sa kaniyang ama.
“Hey, dad,” bati niya sa kabilang linya.
“How are you there, son?”
“I am great dad, bakit ka napatawag?”
“You have to come home tonight, son. We have important things to talk about,” may bahid ng pag-aalala sa boses nito.
“Okay, dad,” he agreed. Palaging ganito ang eksena nila ng kaniyang ama kung tatawag ito. Kung hindi siya nito kukumustahin ay may importante itong sasabihin. Kagaya ng sinabi nito ilang sigundo lang ang nakalipas.
“Ready yourself, I will send someone there.” Pagkasabi noon ay pinatay na nito ang tawag.
Kaagad na sinunod ni Julien ang utos ng kaniyang ama. Tanging bag niya lang ang kaniyang kinuha at nilagay doon ang mga kailangan dalhin.
Sandaling tiningnan ni Julien ang puwesto ni Hero. He scanned the area until he saw the laundry basket right beside the bed. Nilapitan ni Julien iyon at bago siya umalis ay kumuha muna siya ng t-shirt ni Hero at nilagay iyon sa bag. At least he could still feel Hero’s presence even though he was far away from him.
Julien came home very late at night. They lived in a village far from school, so it took a lot of time before he arrived.
Pagkarating sa tapat ng mansiyon ay kaagad siyang sinalubong ng dalawang tauhan ng kaniyang ama. Sanay na siyang may nakasunod sa kaniya palagi. Kahit nga sa paaralan ay may mga taong palihim na binabantayan siya. But only he knew about it. Even Hero didn’t know.
“Sir, your dad is in the kitchen, hinihintay ka nila para hapunan,” paalala ng isang lalaki sa kaniya.
“Okay, I’ll go there.” Julien took off his backpack and gave it to his bodyguard. “Put it in my room, but do not open it.”
“Please,” dugtong niya pa nang maalala ang sinabi ni Hero na dapat palaging nagpi-please.
Tumango agad ang lalaki. “Yes, sir.”
Pumasok siya sa kabahayan at agad na naglakad papunta sa kusina. Mayroon silang dalawang kusina sa mansiyon, ang una ay ang family kitchen, kung saan sila nagbo-bonding ng kaniyang ama’t ina. They usually used that kitchen whenever his dad decides to cook for him and his mom, usually during holidays. Ang pangalawa ay ang karinawang ginagamit nila. Dito sila kumain araw-araw at dito rin nagluluto ang kanilang dalawang chef para sa lahat. Including all the people in the mansion.
Pagpasok niya sa kusina ay kaagad siyang sinalubong ng nag-aalalang mga mata. Especially his mom. Sa tingin palang nito ay nasiguro na ni Julien na mayroon itong problema.
“Good evening, dad,” bati niya sa ama at humalik sa pisngi nito. “Good evening, mom,” bati niya rin sa ina na nakasakay sa motorized wheelchair.
“How was your last graduation practice?” tanong ng kaniyang ama pagkaupo niya sa upuan kaharap sa kaniyang ina.
His dad signaled to the two chefs to serve the food as they settled down at the dining table. It stretched long and wide, with over ten chairs set around it. Unlike their family kitchen, where meals were more intimate, this table accommodated not only the three of them but also their workers.
“It was just fine, dad,” sagot niya.
“Fine-fine? Or just fine?” panigurado ng ama ni Julien.
“Just fine, dad,” walang ganang sagot niya sa ama. Paanong maging maayos ang huling graduation practice niya kung hindi naman sila gaanong nagpapansinan ni Hero? That adorable guy even refused to talk to him, despite sitting next to each other during their practice.
And he didn’t know why Hero was acting that way. Or maybe he did. He’s aware that Hero’s mad when he gives those shitty students what they deserve. Para sa kaniya ay walang masama sa kaniyang ginawa dahil iyon naman ang nakabubuti sa kaniyang kaibigan.
Alam ni Julien ang takbo ng mga utak ng kaniyang mga kaklase. They always find ways to make fun of Hero just because he doesn’t have the same social status as them. Kaya sa tuwing may naririnig siyang hindi kaaya-aya against Hero, kaagad na nag-aalburuto ang kaniyang ulo.
“I see, is it because of Hero?”
Tumango siya sa ama. “He’s been avoiding me, and I don’t understand why he’s acting that way.”
Dumating ang dalawang chef dala ang maraming pagkain. Hindi mapigilan ni Julien na maisip ang kaibigan nang makita ang mga nakahain. God, he missed eating with Hero in their room together. He missed feeding him, and he even missed him trying to steal his food.
“I think it’s better that way,” sagot ng kaniyang ama. He didn’t expect that. Nagustuhan ng daddy niya si Hero at alam nito kung gaano niya rin ito kagusto bilang kaibigan. That’s why hearing his daddy agree that it’s better if he stays like that with Hero was very unexpected.
“What do you mean, dad?”
“Sa tingin ko ay mas mabuti ngang hindi nalang muna kayo magkakaayos para hindi ito masaktan sa iyong pag-alis.” May bahid na pag-aalala ang boses nito kaya mas lalo siyang nagtaka. Sa tanang buhay niya ay minsan lang ito nagpapakita ng ganoong emosiyon.
“What do you mean aalis ako, dad?” They never discussed about him leaving. Hindi nabanggit ng ama niya na aalis pala siya.
“You’re going to France, Julien,” he said, each word carrying weight. “I’m sending you to France,” paglilinaw nito.
Hero looked at his dad, confused. “What do you mean you’re sending me to France? For what?”
“You’ll stay there. You will continue your studies in France because it’s not safe for you to be here.” Neither of them touched their food.
Tumingin siya sa kaniyang ina para humingi ng tulong pero umiling lang ito. Alam ni Julien na buo na ang desisyon nito kung ganoon.
“No, Dad,” he protested. “We already talked about this matter, right? I will finish my studies here with Hero. You can’t just send me to France because you want to. And I didn’t even know you were making that decision.” Minsan lang siyang sumagot sa butihing ama pero sa pagkakataong iyon ay hindi niya mapigilang magtaas ng boses. He can’t leave Hero for a long time! Ang desisyon nito ay mahirap para sa kaniya na tanggapin.
Leaving his friend behind to go to France? That’s even more heartbreaking than being ignored by Hero! Being shot in the head would hurt less than not seeing Hero for years!
“I have to, Julien. I have to send you to France for your own good. For the good of this family and for Hero.” From being furious, Julien saw his dad’s expression soften.
“That’s very hard to accept, Dad.”
“Listen, Julien. This place is no longer safe for you or for anybody. Yes, I can protect you and your mom. But I can’t protect anyone else if they become involved here.” His dad paused for a moment. “You know that a friend of mine died last week, right? And then another friend of mine died also. Today, my friend’s son got shot in the head. They’re all shot in the head, just like your mom. I suspect it’s our enemy, Julien. They’re trying to take us down by killing the we love.”
He didn’t react pero nakuha kaagad ni Julien ang gustong ipahiwatig ng kaniyang ama. Nakuha kaagad niyang kailangan niyang layuan si Hero para hindi ito madamay sa gulo.
“I fear they’ll strike again next week, and I don’t know who’s next yet. I’m trying to stop it, Julien. But even I don’t know what to do. I can’t read their minds! I’m not saying they’ll target Hero, but it’s possible. That’s why you have to fly away and leave everything here in this country. You’ll go to France and cut all your ties here.” Nalulungkot si Julien sa narinig. Sa totoo ay hindi niya alam kung kaya niyang layuan ang kaibigan. Kahit nga pinagtutulakan siya nito minsan ay hindi niya magawang magalit dito at lumayo e.
“So you have to send me to France so they will think that Hero has nothing to do with me?”
“Exactly, and not just for Hero, but for everyone’s safety. You have to move to France, study there, and continue your training until you’re capable of protecting Hero yourself.” Pagkasabi niyon ay sumilay sa kaniyang isipan ang nakangiting si Hero.
Of course, he will come back to Hero. He always will. He will do it for Hero.
IANNNXXX | 2024
CHAPTER 11
“Dad, do you think everything will be the same when I go home?” tanong ni Julien sa kaniyang daddy habang abala ito sa pagla-laptop.
They were in his dad’s office, about to take a break for the day in a few minutes. Ganoon sila sa opisina, sabay silang mag-amang kumakain ng tanghalian at sabay rin silang pupunta at uuwi sa bahay nila.
Sinarado nito ang laptop bago siya nito sinagot. “There might be a few changes.”
Tiningnan niya ang ama na may halong pagtataka.
“What would it be, dad?”
“Like how you expect Hero to look?” natatawang sagot nito sa kaniya.
Isang bagay na hindi niya nagawa habang nasa abroad ay ang makakita ng kahit isang picture ni Hero. His dad forbade him from having any communication with Hero. Even sending a single text message was a major no-no. Isa pa, hindi rin siya pinayagan ng ama na maghanap ng isang tao sa Pinas para padalhan siya ng mga pictures ni Hero. Ayaw kasi nito noon na matukoy ng kalaban na may koneksyon pa siya sa kaibigan o sa kung sino man doon.
They had to fool their enemies into thinking that Hero had nothing to do with him. So, in order to do that, he suppressed any small connection to him.
Alam niya kung gaano ka tuso ang kalaban ng kaniyang ama. Kung gaano ito ka dumi makipaglaro, at kung gaano kasama ang ugali nito.
“I think he would look the same as the last time I saw him. Fat cheeks but definitely adorable,” Julien said with a smile. Bahagya niyang nalala ang mukha nito. Buti nalang at marami siyang stolen pictures ni Hero noong nag-aaral pa lamang sila sa Elementarya. May mga pictures rin silang dalawa na magkasama sa kaniyang cellphone. Iningatan talaga niya ang mga iyon para kahit papano ay may makita siyang mukha nito. Plus, he brought the t-shirt that he stole from Hero’s laundry basket to France. He framed it and hung it in his room.
Mayroon ring siyang mga pina-frame na nga larawan nito na nilagay niya sa kaniyang kwarto at pati narin opisina. Even a picture of them together was always in his office, on his desk.
“No, son,” his dad chuckled at his response. “Hero is far different from what you are expecting.”
Bigla namang napaisip si Julien sa sinabi ng ama. Trying to imagine how Hero would actually look like, Julien’s dad added, “He’s not the cute, adorable, chubby Hero you knew, Julien. He’s different now and I know it’s for his health condition.”
“What do you mean, for his health condition? Is he not doing well? Is he alright?” Nag-umpisa na siyang mag-alala sa dating kaibigan.
“There’s nothing to worry about, Julien. He’s alright now.” His dad explained how Hero had been diagnosed with diabetes and had to undergo dietary changes to manage his health condition.
Kahit ilang beses sinabi ng kaniyang ama na okay na ang kaniyang kaibigan ay hindi parin mapigilan ni Julien na mag-alala.
It had been years since he’d been away from the person he longed for. He finished his studies in France, opting for a program that would benefit him: business. After all, that’s how his life revolved—around business.
Sa mga taon na iyon ay hindi niya maitangging sinubukan niya ring kalimutan ang kaniyang dating kaibigan. No matter how hard he tried, he couldn’t shake the thought that Hero was the reason he had to leave. Hindi mawala sa kaniyang isipan ang mga ngiti nito. Their shared hugs, and especially that time when Hero kissed him on the lips because he gave him a lot of presents, lingered in Julien’s mind. He couldn’t move on from his childhood friend.
Sa mga taong iyon ay mas nakomperma ni Julien na hindi lang isang simpleng paghanga ang nararamdaman niya sa kaibigan. He definitely fell for Hero head over heels. And, take note, he had never been in a relationship because he couldn’t get Hero out of his mind.
Meaning, he’s still a freaking virgin!
“Have you seen him when you visited the Philippines, Dad?” hindi mapigilang tanong ni Julien sa ama. Umuuwi kasi ito sa Pinas once every two months to check their business there.
At least he could gather some information about Hero. Surely, he would be surprised to see how much he had changed.
“Actually, I have,” his dad began. “At first, I didn’t recognize him. He looked so different, like a beautiful and handsome grown-up man. But when I saw him with his family in a mall, I knew it was him. I knew it was Hero.” Gusto niyang batukan ang ama dahil parang pinapasabik siya nito habang nagkukwento tungkol kay Hero. How could his own dad torture him like this?
“And you didn’t even take a single picture? What the heck, Dad?” asik niya sa ama.
Ngumisi ito. “Sinong nagsabing hindi ko siya kinuhanan ng litrato? I even bought an iPhone just to capture his beautiful face. His beauty deserves to be captured with a nice, expensive lens.”
“Then show me those pictures already.”
Mas lalong natawa ang ama niya sa kaniya. Si Julien naman ay hindi makapaniwalang nilihim iyon ng kaniyang ama sa kaniya.
“Nah-ah. Alam kong makukuha kita dito,” maligalig na sagot nito. “Pero alam kong alam mo rin ang gusto ko kapalit sa mga larawan ni Hero. Just imagine, if you invest in my new business, you’ll get a lot of pictures of Hero. You know I’ve been going back and forth from France to the Philippines, so you can already tell how many pictures I’ve taken of him.”
Napamaang siya dito. Hindi siya makapaniwalang mabubudol siya nito!
Julien didn’t just take over their family business. He also established his own while in college, and over the years, it undeniably grew into a lucrative venture.
His father, on the other hand, wanted him to invest in his new business. He had pestered Julien several times, but he always refused. And now, he’s using Hero against him.
“You’re such an evil dad,” he exclaimed, his disbelief evident in his voice. “You can’t just use Hero to manipulate me into saying yes to your offer. No, Dad.”
Nagkibit balikat naman ang ama. “Okay, I’ll keep all the pictures myself.”
Napahilamos nalang si Julien sa kaniyang mukha nang kunin nito ang kaniyang cellphone at ngingiti-ngiting kinakalikot iyon. He’s deceiving him!
Darn it!
“Fine!” sa wakas ay sabi niya. “Just give me that freaking phone already.”
“Yes!” Napasuntok pa ang kaniyang ama sa ere. “I’ll give you the contract later when we arrive in the Philippines.”
Inirapan niya ang ama. “Give me that.” Hinablot niya mula sa kamay nito ang cellphone na hawak nito. Bubuksan na niya sana iyon nang biglang may nakalagay na lock button.
Damn it!
“Of course, you have to unlock it.” Tiningnan niya ng masama ang ama.
“Dad, for the second time, I already said yes. So give me the phone password already.”
“Okay, okay. The password is Julienloveshero,” malapad ang ngiting sagot nito.
Napamaang siya sa binigay nitong password. “Really, Dad? I know you’re old, but next time, think of something that doesn’t sound like an old-school kind of password.” Pinaikot niya ang kaniyang mata at pinindot ang password nito. Hopefully it unlocked. Totoo nga ang password ng ama.
Totoo rin naman ang feelings niya kay Hero kaya hindi nalang siya makikipagbangayan tungkol sa password.
Mabilis niyang hinanap ang mga larawan at nang makita ay bumungad sa kaniya ang pictures ng isang magandang lalaki. A beautiful man! He couldn’t quite put into words why he found the man beautiful, but there was no denying his allure.
Napangiti siya.
May iba’t-ibang larawan ang laman ng cellphone. Puro larawan lang iyon ng magandang lalaki. The first picture seemed like a normal snapshot, a person casually walking around the mall.
He didn’t recognize that it was Hero at first, given how much he had changed. Indeed, Hero had undergone a physical transformation. But even so, he was still as cute as ever.
“Damn it,” mahinang daing niya nang maramdaman ang pagkabuhay ng kaniyang alaga. And yes, despite being a virgin, he still indulged in reading a lot of erotic romance between men and some gay porn. Some of it was for fun, but the major reason was that he wanted to be prepared for when he finally met Hero.
Ironic to say, but he’s confident that Hero will be his.
“No way this is Hero, Dad.” He couldn’t believe what he was seeing. This guy was a breathtaking sight; he literally took his breath away.
“Yes way. And because I am very kind, I’ll tell you about him.” Of course, he knew he could count on his daddy for this. Kahit na nabudol siya nito.
“Hero is actually working now as an ESL teacher in my friend’s company.” Tahimik lang si Julien na nakikinig sa ama habang nag-scroll sa mga larawan. “He’s actually doing great there, according to my friend. But he’s also applying for a job in our school.”
“Really? Bakit nag-a-apply pa? Just hire him already.” Every teachers at Rousseau International School For Children are actually really good at teaching, and he knew Hero wouldn’t disappoint the school. That beautiful guy is freaking smart. Alam niya iyon.
“We have to be fair, Julien. Kailangan niyang dumaan sa proseso at alam mo kung paano iyon,” pambabara ng ama niya.
“Talking about being fair, Dad, when you actually sent home all the applicants for your damn personal assistant when you laid your eyes on Mom,” he rolled his eyes.
For Julien, it was a weird love story. It was like something out of fiction, where his dad fell for his personal assistant. And what was even more unbelievable was that his dad had a personal assistant when he was still in college.
What a lazy asshole.
“Well, your mom is exceptional, and I knew she was capable of doing his job, and she really did.”
“And I think Hero is capable for the job, Dad. He’s really exceptional too. He’s amazing,” panggagaya niya sa ama. “So can I also hire him already?” dugtong niya pa.
His dad shook his head. “I can’t believe I have a son like you.”
“You mean, a handsome son?”
“A brat kind of son.”
“I’m not a brat,” angal niya kaagad. “Ikaw nga ’tong may personal assistant noong college ka palang e.”
“Because I’m cool,” ngumisi ito.
“Brat,” pagtatama niya dito. “Because you’re a brat.”
“What did you just say? I am your father, Julien. You can’t just mock your own dad!” anas nito.
Tinawanan nalang niya ang kaniyang napipikon na ama at muling tiningnan ang mga larawan ni Hero.
All the shots were stolen, as if he was being captured by street photographers. But despite being taken covertly, his beauty was still very visible. He had a white, pale skin tone. His hair was quite long, reminiscent of a Korean trend hairstyle that Julien didn’t particularly like. But for some reason, it really suited Hero. His lips were red and very kissable.
Alam niyang hindi ang ama niya ang kumuha sa mga larawang iyon dahil sa ganda ng pagkuha niyon. He suspected his dad had hired a private investigator to gather a lot of details about Hero and use them against him. At sa kasamaang palad ay nabudol naman siya nito.
God, naramdaman na naman niya ang pagpintig ng kaniyang naghuhuminding na pagkalalaki sa loob ng kaniyang pantalon. Hindi niya mapigilang isipin ang mukha nito habang nakaluhod sa harapan niya at simasamba ang kaniyang malaki at mahabang pagkalalaki.
“Dad, how tall is he?” he eventually asked his father, still focused on the photos as if he were examining a case.
“I think he’s around 5’3”.“
What the fuck!
Is that even possible? Ibig sabihin ay magmumukha siyang higante sa harapan nito kung ganoon. He’s literally more than 6 feet tall!
“No way, Dad. That’s too cute for him.” Mas lalo lang nagalit ang alaga ni Julien dahil doon. He couldn’t shake the image of himself cornering Hero against a wall, a scene straight out of a high school romance novel. It was cringe, he knew, but he couldn’t resist the fantasy. He imagined Hero looking up at him with those puppy eyes, pleading for him to let go.
“Easy, son. I know that glint in your eyes,” may kabuluhang sabi ng kaniyang ama.
“Can’t help it, Dad. He’s just too adorable. Damn it!” Wala na siyang pakialam kung magmumukha siyang baliw sa harapan ng kaniyang ama. He’s in love. Madly in love to his childhood friend.
Oh fuck! The thought of making Hero his wife. A freaking mafia boss and a teacher would be an awesome tandem. They’re going to be an iconic couple for sure.
IANNNXXX | 2024
CHAPTER 12
Julien sat aboard the plane, engrossed in his laptop. As the airplane prepared for takeoff, he reflected on his imminent return to his homeland. Although he didn’t physically resemble a Filipino, he never considered France his true home. His heart belonged where Hero lived.
His Hero.
Yes, he owned him, because why not? He believed no one could match Hero better than him. With a physique desired by many, a face worthy of billboards, and a height perfectly complementing Hero’s, they were undeniably meant for each other.
Admittedly, it might sound narcissistic, but Julien didn’t care. To him, speaking the truth wasn’t narcissistic at all.
“We’re about to take off, stop working already,” saway ng ama ni Julien paglabas nito sa cabin ng eroplano.
“I’m just checking some reports, dad.”
“You’re working too much, you might get old very early,” pananakot nito sa kaniya.
Julien rolled his eyes and closed his laptop. “Even as I get older, I’ll still look good. I’m aging like a fine wine.”
“Mana ka kasi sa akin.” Ngumisi ito sa kaniya.
“No, I don’t. You literally look like grandpa when he was in his 80s,” pang-aasar niya sa ama. “Mom might find someone who’s younger,” pahabol niya pa. Kaagad na nag-iba ang ekspresyon nito sa mukha at tiningnan siya ng masama.
“Your mom won’t do that. We’ve been together for so many years, and our bond is only getting stronger,” he retorted, slightly annoyed. “Baka ang minamahal mo pang si Hero ang makahanap ng iba. You’re like decade-old milk, mabilis ka lang namang palitan,” sa halip ay pang-aasar nito sa kaniya.
“Whatever, dad,” Julien rolled his eyes. “You still look old.”
“Hey! Don’t say that, that’s so mean!” Halos mamula na ito sa galit pero tinawanan lang ito ni Julien. Iyon ang ganti niya sa panloloko nito sa kaniya.
“Can you two stop?” his mother’s voice rang out from inside the cabin. “I can literally hear the both of you arguing like kids. Let me sleep!”
Natahimik si Julien dahil sa sigaw ng kaniyang ina habang halata sa mukha ng kaniyang ama ang takot. Oh god. His dad is such a pussy.
“Sorry, hon! Matulog ka na ulit, hindi na kami mag-iingay,” sagot nito sa kaniyang ina.
“Sabing manahimik ka e! Bakit ba sigaw ka ng sigaw diyan?”
Halos mamula ang buong mukha ng kaniyang ama nang muli itong sinaway ng kaniyang ina. Mukha itong nakarinig ng ungol na nagmula isang mabangis na hayop.
“You’re such a pussy, dad.” Tinawanan niya ito pero kaagad ring napatigil nang pulutin nito ang baso sa mesa at tinapon sa kaniya.
Julien, however, was skilled enough to catch it. Sinalo niya ang tinapon nitong baso bago pa ito mabasag sa guwapo niyang mukha.
“That was a straight shot right to my face, Dad!” he exclaimed in disbelief. “Good thing I caught it!”
Umirap ang matandang lalaki sa kaniya. “You deserved it. Ayoko narin namang makita ’yang pangit mong mukha.”
“Coming from a guy who looks like he’s never seen sunlight for years,” he retorted, defending himself. Of course, it was far from reality. His dad was the real definition of a silver fox. Kahit may edad na ito ay hindi maipagkakaila na may dating parin ito.
Sa halip na sumagot ay umirap nalang ito sa kaniya. Nanahimik nalang ito’t pinikit ang mga mata.
His father was already in his fifties, with white hair adorning his head. His mother, on the other hand, had just turned fifty.
Alam ni Julien na hindi maganda sa edad na iyon na ma-stress kaya naman siya na mismo ang namahala sa kanilang negosyo. Tinutulungan parin naman siya ng kaniyang ama dahil ayaw nitong walang ginagawa, but Julien was the one who took care of everything. All the responsibilities fell on his shoulders.
Because of the weight of those responsibilities, he worked tirelessly every single day. There were even instances where he would work from early in the morning until midnight, showing just how dedicated he was.
His family had put in a lot of effort to build their business, and there was no way he would let everything go to waste. Instead, he aimed to make it even greater. They were already successful, but he refused to settle for mediocrity. He wanted more, and he wanted to make their enemies green with jealousy.
Knowing how much their success irked their enemies served as therapy for Julien.
Kalaunan ay lumipad na nga sa himpapawid ang kanilang private plane. Tumigil na rin siya sa kakatrabaho sa kaniyang laptop at itinuon nalang ang atensyon sa mga larawan ni Hero. Hindi niya mapigilan ang sarili na tingnan ito bawat sigundo.
Sabik na siyang makita ang dating kaibigan.
“Vanessa!” tawag niya sa isa sa kanilang dalawang flight attendant.
“Yes, sir?” A tall woman wearing a flight attendant uniform emerged from one of the doors in the plane.
“Where is Vanessa?” nagtatakang tanong niya sa babae. He knew it wasn’t Vanessa; it was Brianna who responded to him.
“I’m sorry, sir, but she’s actually in the bathroom right now,” sagot nito sa mapang-akit na boses pero hindi iyon binigyang pansin ni Julien. Ayaw niyang patulan ang mga ganoong babae.
Isang tao lang ang gusto ni Julien at si Hero iyon.
Bukod sa mapang-akit na tingin ay hindi nakatakas sa mga mata ni Julien ang kakaibang titig ng babae. He seemed tense despite sporting a flirtatious look.
“Okay. Please bring me some wine,” he dismissed. Tumango ang babae bago bumalik sa nilabasan nito kanina.
Nang makabalik ito’y may dala na itong isang bote ng alak at dalawang baso. Nakapatong ang mga iyon sa malaking wine serving tray.
“Here it is, sir,” saad nito habang sinusubukan paring akitin siya. Hindi doon nabaling ang atensyon ni Julien dahil mas naging interesado siya sa totoong kislap sa mga mata nito. Tila ba’y mayroon itong ibang intensyon pero dinadaan na lamang iyon sa pang-aakit sa kaniya.
“Bakit nakabukas na itong bote ng alak?” nagtatakang tanong ni Julien nang makitang hindi na puno ang bote. “Don’t we have something that’s still sealed there?”
“Oh, I’m sorry, sir. Marami pa naman tayong hindi nakabukas na mga alak pero naisip ko lang na baka gusto niyo itong ubusin para hindi masayang.” Ngumiti ito sa kaniya. A fake one. Magsasalita pa sana si Julien nang magising ang ama.
“Oh, we’re drinking? Nice.” Kinuha kaagad nito ang isang kopeta at sinalinan iyon, ganoon din ang ginawa nito sa baso ni Julien. “Stop scolding her already. Uminom nalang tayo pampalipas oras.”
“I’m not scolding her, dad. I was just asking. Those are two different things,” Julien clarified.
“Whatever, let’s drink,” wika ng ama at nakipag-cheers sa kaniya. “Cheers!”
Julien was unsure if he was going to drink it. There was something about their flight attendant that he couldn’t quite put his finger on. There were lies hidden beneath her eyes, and a glint of fear as well.
She was up to something. That’s for sure.
Bago uminom ay inamoy muna ni Julien ang alak sa kaniyang baso. Hindi nakatakas sa kaniya ang kakaibang amoy mula dito. Julien was trained meticulously, honing not just his combat skills, but also his senses to a razor-sharp edge. He could discern any anomalies in food or drink just by their scent alone.
“Don’t drink it, dad!” Mabilis niyang inagaw ang baso sa kamay ng ama nang muntik na nitong inumin ang alak.
The wine is poisoned!
“What the hell, Julien?” asik ng ama sa kaniya. “That’s freaking rude!”
“Don’t drink it or you will die,” he warned. “You,” turo niya sa flight attendant na nagkunwaring abala sa pag-aayos ng gamit sa eroplano. “Come here.”
Lumapit naman ito sa kanila. But Julien could see her trembling legs and the fear in her eyes. You’re dead!
“Do you want something, sir?” Julien could see right through Brianna’s facade. Her acting was subpar at best and it annoyed him.
“Yes,” he replied bluntly. “I want you to drink this wine yourself,” nilahad niya dito ang isang baso ng alak.
Napasinghap ang babae at agad na napuno ng takot ang mukha nito. Ngumisi lang si Julien habang nakatingin sa flight attendant na nanginginig sa sobrang takot.
He knew it!
“I’m sorry, sir!” She fell to her knees, tears streaming down her face. “I didn’t mean to put poison in your drink, sir. I was told to do it!” Her voice quivered with fear and regret. Julien’s expression remained stoic. Walang takas sa kaniya ang mga ganoong bagay.
“You dared to betray us?” Julien’s voice sliced through the tension, icy and unforgiving, his eyes narrowing with a simmering rage. Such treacherous souls were not fit for the light of day; they belonged in the depths of the underworld!
“I’m sorry, sir.” Pagmamakaawa nito sa harap niya. Halos halikan na nito ang sapatos niya. Of all the people, bakit sila pa ang nagawa nitong pagtaksilan?
“Why did you do it?” It was Julien’s mother. She had emerged from the cabin, seated in her wheelchair. Madilim ang buong mukha nito. His father, on the other hand, remained silent. Alam niyang hinahayaan lang siya nitong magdesisyon tungkol sa pangyayari.
“Someone offered me a significant amount of money, sir. I couldn’t resist, I needed to send my mom to the hospital,” he pleaded.
Liar. Alam ni Julien ang background ng kaniyang mga empliyado. Ang pamilya na nila ang nagsusustento sa mga pangangailangan ng kanilang mga impleyado kaya imposible para sa kaniya ang sagot ni Brianna.
A fucking liar!
“Where is Vanessa?” imbis ay tanong niya dito. Tumayo si Julien at pumasok sa nilabasan ni Brianna kanina.
“Sir!” mangiyak-ngiyak na sigaw ng babae. Hindi na ito pinansin pa ni Julien, sa halip ay hinanap niya ang isa pa nilang flight attendant. May kutob si Julien na may ginawa si Brianna sa kasama nito.
As Julien opened the door, his eyes burned with intense anger. There she lay, Vanessa, bound at the wrists and ankles, tape covering her mouth to silence her.
Julien seethed with fury. He couldn’t believe someone had dared to sabotage them like this! That bitch!
Kaagad niya itong kinalagan at tinanggalan ng takip sa bibig. Nanghihina na ito’t hindi na nagawa pang magsalita. Pero base sa pulso nito’y buhay pa naman ang babae. Siguro’y na-suffocate lang sa sobrang higpit ng pagkakatali.
Binuhat ito ni Julien at saka pinaupo sa inupuan nila kanina ng kaniyang ama. “What happened to her?” His mom asked in shock.
“She’s tied up on the floor by that woman,” he pointed at Brianna, who was still sobbing uncontrollably. She deserves it anyway. How could he betray them? She’s probably overthinking what might happen to herself after betraying them. There are always consequences to actions like this, and Julien knew she understood that.
“Sorry, sir!” paulit-ulit nitong hingi ng tawad sa kaniya.
Lumapit ang kaniyang ina sa kanila at sininyasan siyang ito na ang bahala sa walang malay na flight attendant. Tumango naman siya. He redirected his attention to the woman crying on the floor.
“You are digging your own grave,” he said through gritted teeth, his anger palpable. They could’ve been killed if he hadn’t noticed it!
“I’m sorry, sir. Please, sorry…” halos halikan na nito ang kaniyang sapatos. Nakatayo lang si Julien sa tapat nito habang ito’y nagmamakaawa sa kaniya.
“Please, Sir Julien. Don’t kill me!” she pleaded.
“I won’t. I don’t want to travel for hours with a corpse inside the plane,” Julien smirked at her. “Or I can just throw you outside?”
She gasped and pleaded again. But Julien shoved her away and grabbed her by the collar, dragging her into the stockroom.
“You’ll stay here until we land. Don’t you dare create a scene, or I will blow that small brain of yours with my polished gun,” he threatened.
He pushed the girl into the room and made sure to lock it. That woman was insane and couldn’t be trusted. He didn’t want those people around him.
Bumalik si Julien sa kaniyang upuan kasama ang ama niya. Ang ina naman niya’y tinabihan ang walang malay na babae.
His mother had been the most feared woman of her time; even his father would tremble at her wrath. Yet, beneath her formidable exterior, Julien knew her to be caring and attentive, always looking out for their employees, just as she was doing at the moment.
Many hours later, as the plane touched down at the airport under the cover of night, Julien made his way to the stockroom to unlock it. But upon opening the door, he was met with a horrible sight: the girl lay on the floor, clutching a variety of drugs, her mouth filled with liquid.
The insane woman had just drugged herself!
IANNNXXX | 2024
CHAPTER 13
Kinabukasan, naisipan ni Hero na hindi muna pumasok sa trabaho dahil kailangan niyang bumili ng mga sangkap para sa pagluluto. Kaarawan kasi ng kaniyang ina kinabukasan kaya kailangan niyang ihanda lahat bago ang araw na ’yon.
Matagal ng gusto ni Hero na bigyan ng magarbong kaarawan ang ina. Noon ay hindi niya iyon magawa-gawa lalo na’t nag-aaral pa siya. Pero ngayon na may trabaho na ay pinag-ipunan talaga ni Hero ang kaarawan ng ina.
Hindi naman ganoon ka dami ang ihahanda niya, iyong sakto lang. Pero para sa kaniya ay mas mabuti narin iyon kumpara sa mga nakaraang mga taon na walang-wala sila. Minsan niya nga lang magawang bilhan ng magagandang damit ang mga magulang noon dahil sa kaniyang pag-aaral sa kolehiyo. Kahit nagpa-partime job siya noon ay hindi parin iyon sapat para ibili ng kung anong gamit ang perang naiipon niya. Napupunta lahat iyon sa kaniyang pag-aaral. Hindi ganoon kaganda ang buhay ni Hero.
Uso ang magtipid sa kaniya noon e. Lahat naman siguro pag nasa college pa lang. Maliban sa kaibigan niyang si Alexander na parang wala sa bukabolaryo ang magtipid.
Nilalagyan pa nito noon ng pera ang kaniyang bag kung malalaman nitong may problema siya sa pera.
“Ito na ba lahat, tita?” tanong niya sa kaniyang tiyahin na si Jeva.
“Pagtingin nga.” Kinuha nito mula sa kamay niya ang hawak na listahan. Sinulat muna niya sa isang maliit na papel ang mga kailangang bilhin bago umalis. Kailangang wala siyang makakalimutan para diri-diritso na ang kanilang pagluluto. “Okay na ’to.” Kalaunan ay sabi nito at muling binigay sa kaniya ang listahan.
“Okay, paki sabi nalang kila mama pag nakauwi galing simba na nakaalis na ako,” bilin niya kay Jeva. Tumango naman ito. “Sige, alis na po ako.”
Nilisan na nga ni Hero ang kanilang bahay at nagpunta na sa mall sakay ang isang tricycle para bilhin ang mga kakailanganing sangkap.
Pagkarating ay mabilis na kumuha ng cart si Hero. Syempre, kakailanganin niya iyon dahil marami siyang bibilhin. Hindi lang kasi ingredient sa pagluluto ang bibilhin niya, pati narin ang mga dekorasyon para sa birthday party ng ina.
Unang nagtungo si Hero sa section kung saan nakalagay ang mga balloon kasama na ang iba pang palamuti sa tuwing may okasyon. Walang masyadong tao sa bandang iyon pero ramdam ni Hero na may nakasunod sa kaniya.
When he turned around, there was a man wearing a hoodie. Hero couldn’t see the face because it was in profile position, busy selecting items from the shelves.
The guy was tall, much taller than Hero. He was wearing a grey hoodie, fitted black pants, and clean white shoes. The man was definitely ripped; Hero could see the broad shoulders and the muscles forming under the jacket he was wearing.
Sino na naman ’to? Tanong ni Hero sa sarili. May halong kaba at takot dahil gusto niyang malaman kung sino ang lalaking iyon. Kanina niya pa kasi naramdamang naka sunod ito sa kaniya kahit lumiko na siya ilang beses.
Pero baka nag-assume lang siya.
But this guy was the same height as the man at the party. Even the posture was quite similar. Not to mention his hands—veiny and large—that brushed against his cheeks. Those were the same hands he saw at the party.
Gusto niya itong lapitan at tingnan pero mas pinili ni Hero na mag-obserba muna sa lalaki. Ayaw niyang magmukhang baliw sa mga tao.
Iniwaksi nalang ni Hero ang kaniyang iniisip at pinagpatuloy ang paghahanap ng mga gamit sa listahan. Pagkatapos ay nagtungo siya sa section ng mga groceries at inisa-isa ang mga nasa listahan.
Habang namimili ay hindi nawala sa isip ni Hero na bantayan ang lalaki. Gusto niyang malaman kung nakasunod parin ba ito sa kaniya.
Sandali siyang umikot para tingnan ito sa likod pero sa kasamaang palad ay hindi na ito nakasunod.
Baka nga nag-assume lang siya. Paranoid na ata siya dahil sa mga pangyayari.
He shrugged and continue what he was doing.
As he went further down the aisle, Hero could feel someone’s eyes on him again. He could even feel goosebumps prickling his skin.
Muli siyang tumingin sa paligid. May mga tao naman doon pero hindi madami. Ang iba ay namimili habang ’yong iba naman ay tumitingin lang. Pero niisa ay hindi siya nakahanap ng kahinahinala. Nihindi nga nakatingin sa kaniya ang mga tao.
Nababaliw na talaga siguro siya.
Halos mapuno ang kaniyang cart pagkatapos niya sa grocery section. Hindi pa nga siya nakabili ng mga gulay at karne, kakailanganin niya rin iyon para sa pagluluto. Hindi naman puwede na puro desserts lang lahat ang ihanda niya sa kaarawan ng kaniyang ina.
“Sir, kailangan niyo po ba ng tulong?” ang tanong ng sales lady sa kaniya. Bahagya pa siyang nagulat dahil bigla nalang itong sumulpot sa harap niya. Siguro pati ito ay nahirapan na sa dami ng binili niya. Kahit malaki ang cart ay mukhang hindi na kakasya lahat.
Dumagdag pa ang sirang gulong nito kaya medyo nahirapan siya na itulak iyon.
“Ay, okay lang,” magalang na tanggi niya dito. Hindi naman niya puwedeng abalahin pa ang babae dahil mukhang busy lahat ng staff sa mall. At kaya pa naman niyang itulak ang cart mag-isa. Nagpumilit pa ito pero mas pinili ni Hero na siya nalang ang tumulak sa cart. Kaya naman niya, medyo mabigat nga lang.
Sunod ay tinungo ni Hero ang meat and vegetable section. He carefully selected the right weight of pork, chicken, and vegetables. It was all heavy, and it felt even heavier as he pushed the cart.
When he finally reached the counter, Hero let out a loud sigh. “Finally!” he mumbled, feeling relieved. Mabuti nalang at hindi gaano kataas ang pila kaya mabilis si Hero na na-entertain ng chashier.
Inisa-isa nito ang kaniyang mga binili. Dahil sa dami ay naisip ni Hero na baka aabutin pa siya ng ilang mga minuto sa cashier. He’s also worried paano niya dadalhin lahat ng iyon pauwi sa kanilang bahay.
Nang mangalahati na sila sa kaka-scan ay may pumila sa likod ni Hero. It was the same guy he had seen earlier. Pero sa pagkakataong iyon ay nakaharap na ito sa kaniya, sa kasamaang palad nga lang ay nakasuot ito ng facemask at sunglasses kaya hindi niya mahagilap ang mukha nito.
Nagtataka pa si Hero kung ano ang nakain ng lalaking ito’t nagsuot ng ganoon sa loob ng mall.
Saglit niya rin itong tinitigan pero agad ring umiwas. Sa isip niya kasi ay baka nakatingin rin ito sa kaniya nang hindi niya alam dahil sa suot nitong sunglasses.
Hero could see the guy’s eyebrow raise, as if he were scrutinizing every detail of him. Gusto niyang sapakin ang sarili dahil sa kahihiyan. Agad siyang tumalikod at bumaling sa cashier na hindi parin tapos sa pagkukwenta ng kaniyang mga binili.
Bahagyang tiningnan ni Hero ang lalaki sa kaniyang likuran at tama nga siya, naroon parin ito kahit hindi na mataas ang pila sa kabila. Samantalang sa pila niya’y talagang matatagalan pa.
Tiningnan niya ang dala nitong cart. Doon niya lang napagtanto na marami rin pala itong binili. Pero karamihan sa binili nito ay kapareho sa laman ng cart niya maliban nalang sa mga gamit pang dekorasyon. Walang ganoong binili ang lalaki.
Gusto niyang itanong kung may birthday rin ba sa kanila pero naisipan ni Hero na baka pagtawanan siya ng lalaki. Sino ba naman kasi ang magtatanong ng ganoon, hindi ba? The guy looked wealthy, probably just stocking up on supplies. Meanwhile, Hero had bought a lot because there was an occasion.
Hero proceeded to the cashier and noticed that there was only one item left to be scanned. When she finished scanning, the cashier grabbed the long receipt.
“10k po lahat, sir,” ang sabi ng babae sa cashier habang inabot kay Hero ang resibong hawak nito.
Hindi na nagtaka si Hero bakit ang laki ng bayarin. Para narin siyang nagtitinda ng sari-sari store sa dami ng binili niya.
“Okay,” sagot niya at kinuha ang credit card sa kaniyang pitaka.
Ang credit card na iyon ay ang pinagawa niya kamakailan lang dahil kailangan sa kaniyang trabaho. Isa sa mga requirements ng kompanya ang mayroong credit card para easy transaction ng kanilang sahod.
Bago niya pa maabot sa cashier ang kaniyang card para magbayad ay mas nauna pa ang lalaking i-abot ang card nito. Tiningnan niya ang lalaki na ngayon ay nasa tabi na niya.
“I’ll pay for him, miss,” saad nito.
Kung si Hero ay nagulat sa lalaki ay mas mukhang nagulat ang cashier dahil sa mukha nitong hindi ma-drawing. Sino ba naman kasi ang hindi kung may isang lalaking bigla nalang mag-offer sayo na bayaran ang mga binili mo. Take note, 10k+ lahat ng babayaran, malaking halaga iyon!
“Miss, take my card. I’m paying for this guy,” ulit nito sa mas malinaw na pagkasabi. Rinig ni Hero ang pamilyar na boses na iyon pero hindi niya matukoy kung kanino. Siguro dahil may suot itong facemask kaya naiba ng kaunti ang tono nito.
“Sorry sa abala pero puwedeng magtanong kung bakit?” hindi mapigilang tanong ni Hero sa lalaki.
The guy turned around to face Hero and leaned closer to his ear. Hero took a slight step back in surprise.
“This is a social experiment. You’re part of it, so please accept my offer,” he said to Hero, then turned to the cashier. “I’m paying, miss.”
Gulat parin na nakatayo si Hero sa harapan ng cashier. Hindi niya alam kung ano ang isasagot niya sa lalaki. He’s kinda happy about it, lalo na’t hindi na niya kailangang gumastos ng malaking pera para lang mabayaran ang binili niya. Pero may isang parte rin sa kaniyang utak na tutol sa ideyang iyon.
“Sure ho ba kayo, sir? Andami nito,” panigurado ng cashier. Lumapit ang lalaki rito at binulungan ang babae. Tumango-tango naman ito habang nakangiti na tila kinikilig.
Now, Hero was even more curious about what the guy had just told the cashier, as it seemed to quickly change her mood. Nilandi siguro nito ang babae.
“Bakit ako?” imbis ay tanong ni Hero sa lalaki.
The guy once again turned around to face him. “Because you’re the only person who caught my interest,” he said with a chuckle, then turned back to the cashier. “Please scan these items in my cart as well. I bought most of the things this little guy beside me bought. Please proceed to scan them, and I’ll pay for both.”
Hero looked around and was thankful that no one had caught their attention. Buti nalang at hindi kagaya sa mga napapanood niyang social experiment video kuno na marami ang nagtitinginan.
Hindi makapaniwala si Hero, nihindi nga niya mabuka ang kaniyang bibig dahil sa halo-halong emosiyon na kaniyang nararamdaman. He wanted to thank the guy, but he couldn’t bring himself to do it. He was still confused about what had just happened. He felt happy, but at the same time, everything that had transpired had unsettled him a little bit.
Pagkatapos ma-scan lahat ay agad na binayaran ng lalaki ang mga iyon. Halos umabot sa 20k kung ito-total ang lahat ng kanilang nabinili dahil sa dami.
“Please give all of it to him, including the items I put in my cart. They’re all for him,” said the man. “And also, please deliver these to their house. I’ll pay for the service.”
Nakangiting tumango ang cashier sa lalaki at tinawag ang dalawang kasamahang lalaki para ibalot ang kaniyang mga binili.
“I’ll see you around?” paalam ng lalaki sa kaniya kalaunan.
When the guy was about to leave, Hero stopped him by his wrist. The guy turned to face him.
Oh god, this guy is so tall! Hero thought, feeling dwarfed by his height.
“Thank you dito, malaking tulong na ito para sa birthday ng mama ko,” pasalamat niya sa lalaki.
The guy chuckled softly. “So everything’s for your mom’s birthday? Imbitado na ba ako ngayon?”
Hero knew that the guy was just joking, but he nodded in response. “Sure, you can come.”
“Thanks, so I’ll see you at your mom’s birthday,” masayang saad nito at tuluyan ng nagpaalam sa kaniya.
Hinatid pa ito ng tingin ni Hero palayo hanggang sa tuluyan na itong nawala sa kaniyang paningin.
Hero shrugged at what the guy had said. Paano ito makakapunta e hindi nga nito tinanong ang address ng bahay nila at kung kailan ang birthday ng ina niya.
IANNNXXX | 2024
CHAPTER 14
Pag-uwi ni Hero sa kanila ay nasa pintuan na kaagad ng bahay nila ang mga karton na naglalaman ng mga pinamili niya kanina sa mall. Apat na karton lahat iyon kasali na ang bigay ng lalaki sa kaniya.
“Hero, bakit ang dami naman ata nito?” bungad kaagad ng kaniyang tiyahing si Jeva nang makapasok siya sa kanilang bahay. “Nadoble ang nasa listahan tapos may isang karton pang tsokolate ang dumating pagkatapos ihatid ng mga staff sa mall ang mga binili mo.”
Natigilan si Hero sa narinig. Sigurado siyang hindi siya bumili ng mga tsokolate, niisa nga’y hindi siya pumulot sa mall e. Paanong may mga tsokolating dumating? Isang karton pa?
“Sure ka po, tita? Bakit apat na karton lang ang nasa labas?” Napuno ng kuryusidad ang tono sa boses ni Hero. Sa kaniyang pakiwari ay may kinalaman na naman ang hinayupak na nantri-trip sa kaniya.
“Ay nako, nandoon na ang mga karning manok at baboy sa loob ng ref, nilagay ko na at baka bumaho bigla,” sagot nito sa kaniya.
Napa-isip si Hero. Kung wala na doon ang karton kung saan nakalagay ang mga karne, ibig sabihin ay mga tsokolate ang laman ng isa sa mga karton na nasa may pintuan.
Kaagad niyang tinungo ang apat na karton sa labas at inisa-isang binuhat iyon papasok sa kanilang bahay. Binuksan niya ang mga iyon at nakita nga niya ang isang karton ng tsokolate.
“Alam niyo po ba kung kanino galing ito, tita?” Kinakabahan si Hero sa mga oras na iyon. Tila gustong kumawala sa dibdib niya ang puso niya.
“Hindi,” umiling-iling ang kapatid ng kaniyang ina. “Kaya nga ako nagtanong sayo e,” pahabol pa nito.
Napabuntong-hininga nalang si Hero. Gusto na niyang matigil ang kahibangan na ito dahil baka kung ano na ang isipin ng kaniyang nga magulang. Una, ubalaklak, ngayon naman ay mga tsokolate.
Siguradong mag-aalala ang mga iyon pag nalamang may ekstranghero na nagpapadala sa kaniya ng kung ano-ano.
“Hayaan mo na, tita. Baka galing lang ang mga ’to kay Alexander, alam mo naman ang lalaking iyon kung anong maisip lang ang binibigay sa akin,” alibi niya. Sigurado naman siyang hindi iyon galing kay Alexander.
“Okay, baka nga rin.” Pasalamat si Hero at hindi na inutingkay ng kaniyang tiyahin ang tungkol doon. “E ’yong iba mong pinamili, bakit dumami? Hindi ba’t kaunti lang ang nasa listahan?” pahabol na tanong nito.
“Nanalo ako ng raffle sa draw sa mall at ang prize ay doble ng mga pinamili ko,” simpling sagot niya dito kahit hindi naman iyon totoo.
“Wow naman! Kailan ulit ’yan nang makapunta rin ako minsan?” intirisadong tanong nito sa kaniya.
“Last na ’yon, tita,” natatawang sagot niya. “Di bale na, sasabihan kita pag meron ulit.”
“Promise ’yan ah? Swerte mo naman.” Natatawang tumango si Hero at pumasok sa kaniyang kwarto dala-dala ang isang box ng karton.
Siguro ay kakausapin nalang niya si Alexander na sabihing siya ang nagpadala ng mga tsokolating iyon para hindi magtaka ang ina. Total alam na naman nito ang lahat.
Hindi niya nagawang itago kay Alexander ang nangyari sa party. Pagkatapos ng interview niya sa dating paaralan ay sinundo nga siya ng kaniyang kaibigan at dinala sa isang sikat na kainan at doon siya binombahan ng mga katanungan.
Gusto nga sana ni Hero na ilihim ang mga iyon pero hindi niya nagawa lalo na’t masyadong maintriga ang kaibigan, talagang hindi siya tinigilan hangga’t hindi siya bumigay.
Kaya naman ay sinabi niya kay Alexander ang lahat pati narin ang pinadala na sulat ng ekstrangerong iyon. Pero kinausap naman niya ito na hayaan nalang at siya na ang bahala na alamin kung sino nga ang lalaki sa party na nagnakaw ng kaniyang halik.
Sa kabutihang palad ay nangako ito na hindi mangingialam sa mga nangyayari hanggat walang masamang ginagawa ang lalaking iyon sa kaniya at sa kaniyang pamilya.
Kinabukasan nga ay kaarawan na ng kaniyang ina. Hindi pa nga sumikat ang araw ay gumising na siya kasama ang tiyahin niyang doon narin natulog sa gabing iyon para tulungan siyang maghanda.
Pagkatapos magluto ay ginawa naman niya ang dikorasyon para sa birthday party ng ina. Sa labas lang ng bahay nila gaganapin ang maliit na party ng ina, para narin mas malaki ang space at mas makakagalaw ang mga tao, hindi kasi kalakihan ang bahay nila.
Sa araw na iyon ay medyo marami nga ang dumalo sa kaarawan ng kaniyang ina. Inimbita kasi nila ang mga kapitbahay. Ang tita naman niya ay dinala ang mga anak nito sa kanilang bahay.
“Pasok po kayo,” tawag ni Hero sa paparating na mga kapitbahay. Pinapasok niya ang mga ito sa kanilang bakuran kung saan nakahanda ang mga pagkain.
“Salamat sa pag imbeta, Hero. Nasaan pala ang mama mo nang mabati namin?” tanong ni Aling Gloria sa kaniya. Kasama nito ang asawa.
“Nasa loob po, pumasok nalang kayo,” sagot niya dito at binigyang pansin ang iba pang bisita.
Sobrang saya ni Hero dahil sa dami ng taong dumalo, buti nalang at marami ang nahanda niya dahil doon sa lalaking nag-social experiment kuno sa mall. Kung hindi dahil doon ay siguradong kukunti lang ang mahahain niya para sa mga bisita.
“Anak, kumain ka na rin kasama namin. Marami pa ang nakahain o,” tawag ng kaniyang ina sa kaniya.
Umiling si Hero. “Mauna na kayo, nay. Kailangan ko pa asikasuhin ang ibang bisita.”
Tanghali ginanap ang party ng kaniyang ina. Buti nalang at hindi ganoon kataas ang sikat ng araw, sakto lang ang panahon sa araw na iyon.
Sa kabutihang palad ay pinahiram si Hero ng maraming plastic na upuan ni Aling Gloria. Medyo may kaya kasi ang matandang mag-asawa dahil nasa abroad lahat ng anak. Tinuturuan kasi ni Hero ang mga apo nito sa tuwing may extra time siya kaya malapit ang loob nito sa kaniya.
Isang oras na ang nagdaan simula noong nag-umpisa ang kainan pero ang kibigan niyang si Alexander ay hindi parin dumadating. Ang sabi nito ay may dadalhin itong kasama, hindi naman nito sinabi kung sino.
Kinuha ni Hero ang cellphone sa kaniyang bulsa at agad na tinawagan ang number ni Alexander. Ilang ring pa bago nito sinagot.
“Hoy Alexander, nasaan ka na ba?” bungad niya kaagad sa kabilang linya.
“
Nandito
pa kami sa isang pastry shop, ang tagal kasi
magawa
ang cake e,“ sagot nito sa kaniya.
Pinaikot ni Hero ang kaniyang mata. Sinabihan na niya ang kaibigan na hindi na magdala ng kung ano-ano dahil marami naman ang kaniyang inihanda.
“Hindi ba’t sinabi ko na sayo na okay na ’yong gift mo kay nanay? Ang mahal na kaya non tapos dadagdagan mo na naman,” sermon niya sa kaibigan. Paano ba naman, pinasukatan pala nito ang kaniyang ina ng isang magandang kwentas. Totoong ginto pa!
Siya na nga ang tumanggi dahil sa hiya pero sinabihan lang siya nito na hindi naman siya ang magsi-celebrate ng kaarawan. Kaya wala siyang nagawa kundi hayaan ito sa gusto nito.
“It’s not me, Hero. It’s my friend. He insisted on bringing your mom a cake,” Alexander explained over the phone.
“I’ll pay you triple, just make it quick!” narinig ni Hero na sabi ng isang lalaki mula sa tawag.
“Anong nangyayari diyan?” nagtatakang tanong niya nang marinig ang pamilyar na boses sa kabilang linya. Para bang may kaaway ito.
“It’s just my friend, gusto nitong
madaliin
ang
paggawa
ng cake,“ natatawang sumbong ng kaibigan niya. “Anyway, I’ll notify you when we’re almost there. Bye!”
At pinatay nga nito ang tawag. Napabuga nalang si Hero ng hangin at muling nilagay ang cellphone sa kaniyang bulsa.
Ilang sandali lang ay nagpaalam na ang iba at umuwi na sa kani-kanilang bahay, ang mga kaibigan nalang ng ama niya ang natira. Nag-iinuman sila pero hindi nakisali ang kaniyang ama dahil hindi naman ito umiinom.
“Anak, nasaan na pala si Alexander? Bakit wala pa?” tanong ng kaniyang ama nang lumapit ito sa kaniya.
“Hindi ko nga rin alam, tay, e. Baka natabunan na ’yon sa pinagawa niyang cake,” biro niya. Natawa naman ang kaniyang ama at inakbayan siya.
“Nako anak, dapat sinabihan mong hindi na mag-abala pa, ang dami nang nabigay ni Alexander sa atin, nakakahiya na.” Totoo iyon. Hindi lang iyon ang pagkakataong binigyan sila ni Alexander ng kung ano-ano. Maraming beses na.
“Sinabihan ko naman, tay, ayaw naman makinig.”
Napailing ang kaniyang ama. “Sabagay, makulit talaga ang batang ’yon.”
Speaking of, bago pa tumalikod ang kaniyang ama para bumalik sa nag-iinumang kaibigan ay may dalawang sasakyang pumarada sa harapan nila. Alam niyang kay Alexander ang naunang kotse na kulay pula, pero ang nakasunod dito’y hindi na siya pamilyar, kulay itim iyon.
“Oy, hindi mo sinabi sa akin na may kasama pala si Alexander, nak,” sabi ng ama habang manghang nakatingin sa dalawang sasakyan.
“Hindi ko nga alam sino ang dinala ni Alexander, tay, e. Alam mo naman ’yan, daming secret sa buhay. Mahilig mang surprise,” sabi niya sa ama.
Taimtim ang mag-ama na naghintay kung sino ang lumabas sa kotse. Pati ang mga nag-iinuman ay napatigil sa pag-uusap at mangha ring tiningnan ang magagarang sasakyan.
Nako! Nakakahiya talaga ’to, baka kung ano ang isipin ng mga kapitbahay! Aniya sa kaniya isipan. Marami pa namang human CCTV sa lugar nila.
Unang lumabas sa sasakyan si Alexander, nakasuot ito ng puting fitted long sleeve, pinarisan ng fitted na maong, at sunglasses. Mukhang galing pa ito sa trabaho.
“Hi, tito. Hi, Hero,” bati nito sa kanila.
“Ano na naman ’yang dala mo?” imbis ay tanong niya sa kaibigan. May dala na namang gift ang tukmol!
“Oh, it’s for your mom, Hero,” natatawang sagot nito at nagkamot sa batok.
“Hindi ba’t sinabihan na kita—” napatigil si Hero sa pagsasalita nang nilapat nito ang hintuturo sa kaniyang labi.
Aba’t
bastos ’to ah?
“Shhhh,” putol nito sa kaniya. “It’s just a gift.”
“Small gift ka diyan!” singhal niya pero tumawa lang ito at sininyasan ang tao sa kabilang kotse na lumabas. Though Hero couldn’t see who was inside because the glass was tinted.
The door opened and revealed the familiar guy. Nakasuot ito ng puting polo shirt na sobrang hapit sa katawan at pantalon na kulay itim. He was also wearing sunglasses, but that didn’t hinder Hero from recognizing who the guy was.
It was the one who interviewed him the other day!
“Paanong?” napamaang siya nang lumapit ito sa kaniya at ngumiti habang tinatanggal ang suot na antipara.
“Meet my friend, Hero,” saad ni Alexander. Sobrang lapad ng ngiti nito.
Bago pa siya makapagsalita ay biglang dumating ang kaniyang ina. Nakabihis na ito at naka-ayos, pinahiran niya kasi ito ng maraming icing.
“Julien?” bulaslas kaagad ng kaniyang ina.
Nagtatakang tiningnan ni Hero ang kaniyang ina at bahagyang pinandilatan. Ano ba ang pinagsasabi nito! Nakakahiya masyado sa lalaki, ito pa naman ang nag interview sa kaniya!
“Nay! Ano bang pinagsasabi mo?” bulong niya dito.
Hindi man lang siya nito sinagot sa halip ay nakipagkamay ito sa lalaki. Mas nagulat pa siya nang banggitin nito ang pangalan.
“Ako nga si Julien, tita. I’m glad you recognized me,” natatawang saad nito.
“Muntik na ngang hindi e, pero alam kong ikaw ’yan. Ramdam ko dito,” turo ng ina sa kaniyang puso.
“Awww, I missed you too, Tita. And you too, Tito,” sabi ng lalaki na si Julien kuno at binalingan si Hero. “You too, Hero. I really missed you,” pahabol pa nito at kinindatan siya.
Magtatanong pa sana siya kung ano ang pinagsasabi nito nang hilain sila pareho ni Alexander papasok sa loob ng bahay.
“Let’s get inside, we have a lot to talk about!” His friend Alexander interrupted.
IANNNXXX | 2024
CHAPTER 15
Pagpasok nila sa kabahayan ay kaagad na naupo sila Julien sa mahabang upuan habang si Hero naman ay taimtim na nakatitig sa kaniya. Mas lalo lang natuwa si Julien dahil sa reaksyon nito. Alam niyang ilang sandali lang ay sasabog na ito sa galit. But that’s why he finds Hero so adorable, whenever he’s mad. Just like when they were kids.
Hindi niya naman talaga intensyon na sindakin si Hero sa pagpapanggap bilang interviewer nito, gusto niya lang na maglaro muna bago siya magpakilala dito. He thought adding something fun before they could finally know each other would be awesome.
Hindi naman iyon big deal kay Hero, hindi ba? Sana nga.
“Kailan lang kayo nakauwi, Julien?” tanong ni Elma sa kaniya. Kasalukuyan silang pumwesto sa sala habang ang ama naman ni Hero ay nagpaiwan sa labas para i-entertain ang mga kaibigan nito na nag-iinuman.
“I arrived five days ago, tita. I wasn’t able to visit you because I was busy with some important business,” sagot niya. Hindi nakaiwas sa paningin ni Julien kung paano nanlaki ang mata ni Hero sa sinabi niya. He must’ve realized that it was him who stole kisses from Hero during the party. It was him the whole time.
Julien smirked at Hero.
“Nako, ano ka ba. Okay lang ’yon, ang importante ay dumating ka,” masayang saad nito.
Oh he surely love Hero’s mom. Masaya siyang sobrang bait ng mama ni Hero sa kaniya. Para narin niya itong ina.
Noong bata pa lamang sila ay dinadalhan sila nito tuwing weekend ng mga lutong bahay, na sobrang paborito ni Julien. Dinadalhan rin sila ng mga street foods sa loob ng dorm noon. Iyon ang mga bagay na sobrang na appreciate ni Julien dahil niisang beses ay hindi siya nakakain ng street foods. Ilang beses lang rin siya nakakain ng mga lutong bahay dahil busy ang parents niya. Nagluluto lang naman ang papa niya tuwing holiday.
“Even though I was gone for a long time, I can never forget this place. It still feels like home to be here again,” Julien answered with a genuine expression.
“Welcome na welcome ka parin dito, anak. Akala ko nga ay hindi ka na babalik dito e.”
“I know it was very impulsive of me to decide to leave, but it was for the best. I can’t forget you, tita. I can’t forget tito, and also Hero. I’ve been wanting to come back to this country and visit you guys, but my dad was quite strict regarding that matter,” mahabang eksplinasyon ni Julien dito. Alam naman ni Julien na mabilis siyang maintindihan ng ina ni Hero. Kung may mga tao man na palaging nakakaintindi sa kaniya, isa na iyon si Aling Elma.
Ewan nga lang niya sa kaibigan, mukhang dragon kung makatingin sa kaniya at handa na siyang bugahan ng nagbabagang apoy.
He can’t blame Hero; he just left without even letting him know. He left his very best friend without telling him where he went or when he’ll be back. But now that Julien is back, he will never miss the opportunity to make up with his friend Hero. He will do anything just to bring back what they had before.
“Okay lang iyon, anak. Ang importante ay nakabalik ka na. Namiss ka namin. Lalong-lalo na si Hero,” saad nito. Julien felt something stirring inside his chest. It was as if someone were gently caressing his heart, and the sensation felt incredibly soothing.
“Ma! Ano bang pinagsasabi mo diyan!” kaagad na saway ng kaniyang kaibigan sa ina. “Gumagawa ka na naman ng storya,” dagdag pa nito. Hindi ito pinansin ni Elma, sa halip ay ngumiti nalang kay Julien.
Julien knew that even though Hero was glaring at him as if he were about to kill him, he could still see in those beautiful eyes that Hero was actually missing him. But he also understood why Hero was acting that way.
“Anyway, tita, may dala ako para sayo,” agad siyang tumayo at bumalik sa sasakyan para kunin ang cake na pinagawa niya kanina.
Pagbalik niya, nakatingin nang magiliw sa kaniya ang ina ni Hero. Mababakas sa mukha nito ang kasiyahan. Ngunit nais ni Julien na makita ang reaksyon nito kapag nalaman na nito ang nasa loob ng cake.
“Bakit ka pa nag abala, may cake namang binili si Hero. Dalawa pa nga ’yon e,” ang sabi ng ina ni Hero. Ngumiti siya dito.
Even without any occasion, he’d still do it. He would still bring something for Hero’s mom because she deserves it.
“Consider it as a gift from me, tita,” aniya at binuksan ang karton kung saan nakapaloob ang cake. It was a big white chocolate moist cake, elegantly coated with velvety melted dark chocolate. Adorning its crown was a message delicately scripted in chocolate that says Happy Birthday, Tita . Pumagitna dito ang isang maliit na kandila na nakakonekta sa nakarulyong pera sa loob ng cake. Pinagawa iyon ni Julien bago sila nagpunta sa bahay nila Hero. Kaya nga medyo na late sila ng dating ni Alexander.
“There’s more about the cake, puwede mong hilain ang kandila para malaman ang sorpresa ko sayo, tita,” he added.
Nagtataka man ay hinila parin ng ina ni Hero ang kandila at isa-isang naglabasan mula sa ilalim ng cake ang tig-iisang libo. He intended to order a large cake because Julien wanted to ensure that all the money he wanted to give would fit perfectly inside.
“Bakit andami naman nito, Julien!” gulat na saad ng ina ni Hero habang patuloy na hinihila ang perang nakarolyo. Isandaang libong piso ang pinalagay ni Julien sa loob ng cake kaya medyo matagal bago naputol ang pagkakasunod-sunod nito.
“You deserve it, tita,” sagot niya. Baliwala lang naman sa kaniya kung maglabas siya ng ganoong pera. It’s his own money anyway, and it doesn’t cost him much. He earns more than 100 thousand pesos every 5 minutes.
Bahagyang tiningnan ni Julien ang nakatayong si Hero. Masama parin ang tingin nito sa kaniya. Kung nakakapatay lang talaga ang titig nito’y matagal na siyang natapos ora mismo.
Base sa ekspresyon nito’y mukhang hindi ito nasiyahan sa ginawa niya. Siguro dahil hindi parin sila bati at hindi pa siya nagpaliwanag dito. Pero imbis na baliwalain ang masamang titig nito’y kinindatan nalang niya si Hero.
“Salamat dito, Julien! Nako nakakahiya naman ’to,” nahihiyang saad ni Elma pero sinigurado ni Julien na hindi iyon big deal sa kaniya. Nararapat lang iyon dahil sa kabaitan nito sa kaniya noon.
Pagkatapos matanggal ang pera sa loob ng cake ay pinahiwa ng ina ni Hero sa asawa nito ang cake para bigyan ang mga kaibigang nag-iinuman sa labas. Sila naman ni Alexander ay pumunta sa kusina para kumain.
Julien noticed Hero following them, but he didn’t say a word. He remained silent until they got inside the kitchen to grab some food. Si Hero na mismo ang naghain sa kanila ng mga pagkain sa mesa pero kahit nasa isang silid lang sila ay hindi parin ito nagsasalita.
He must be so mad.
“Thank you, Hero,” nakangiting pasalamat niya sa maliit na binata pero inirapan lang siya nito.
Sungit pero cute parin.
“Lagot ka,” bulong sa kaniya ng gagong si Alexander.
“Shut up, fucktard,” asik niya dito pero tinawanan lang siya ng kaibigan saka ito nagsalin ng pagkain sa pinggan at umalis. Iniwan silang dalawa ni Hero sa loob ng kusina.
Julien couldn’t deny it; he was starting to feel scared of the way Hero looked at him. It was as if Hero were scrutinizing his very soul, reading all of his sins. This guy was bloody scary for someone who was only 5’3!
“Come and join me, Hero,” anyaya niya sa kaibigang hindi man lang kumurap habang taimtim na nakatitig sa kaniya. Kung ibang tao siguro’y ma-o-offend si Julien. Pero dahil si Hero iyon, his special someone, natutuwa siya sa inakto nito. “Let’s eat together like we used to when we were kids,” Julien suggested warmly. Nginitian ni Julien si Hero pero umirap lang ulit ito sa kaniya.
“Bakit ka pa pumunta dito?” matigas na tanong nito sa kaniya.
“Because you invited me when we were in the mall yesterday, remember?” nanlaki ang mata nito ng ma-realize ang gusto niyang iparating. “Yep, it was me, Hero. Thanks for the invitation.”
“Walang hiya ka!” Mabilis itong lumapit sa kaniya habang hawak-hawak ang sandok saka siya pinagpapalo nito. Julien didn’t bother to dodge it; he just covered his head until Hero finished hitting him with a ladle.
“I didn’t do anything wrong though. I just wanted to have fun before introducing myself to you. What’s wrong with that?”
“May gana ka pa talagang tanungin ako niyan ha? Pagkatapos mo akong lokohin at sindakin sa mga kagaguhan mo, tatanungin mo ako kung anong mali sa ginawa mo? Gago ka ba?” singhal nito sa kaniya.
“Scaring you was not my intention, Hero,” depensa niya sa sarili pero mukhang hindi ito kombinsido sa sinabi niya.
“E ano ang intensyon mo, ha? Una sa party tapos may sulat ka pang pinadala sa aking walangya ka. Not to mention, you stole kisses from me! Tapos ngayon, sasabihin mong ikaw pala ang lalaki kahapon sa mall. May nalalaman ka pang social experiment!” litaniya nito.
“The kisses I stole from you, I don’t regret them. And what I did yesterday was just a way to help. I was just trying to help,” nakangiting sagot niya. Mas lalo lang nanliit ang mata ni Hero dahil sa sagot niya.
“At bakit naman aber??? Ang kapal ng mukha mong nakawin ang first kiss ko!”
“Correction, you stole my first kiss when we were young, and I just returned the favor by stealing your second, third, fourth, and fifth kiss that night,” he teased. “I’d still love to steal more kisses from you though.”
“Subukan mo lang at sasabog talaga ’yang bibig mo,” banta nito sa kaniya.
Natawa naman siya sa tapang nito. Hindi parin siya makapaniwalang ang tapang nito. Hero was like a little puppy, trying to be brave despite his small size.
“If those are the consequences after kissing you, I’d still love to do it,” Julien remarked with a playful grin.
“Gago ka kasi,” galit na sabi nito sa kaniya. “Magnanakaw ng halik!”
“Ginusto mo naman ah? You even moaned between our kisses, remember? You even let me squeeze that beautiful ass of yours—” Hindi na niya natapos ang sasabihin dahil bigla nalang may lumipad na kutsara. “Fuck!” mura niya nang direkta nitong natamaan ang noo niya.
Damn! Is he insane??? Bakit ba ito galit na galit e halik lang naman ’yon? Fuck!
“Kulang pa ’yan sa ginawa mo, isa kang mapangahas na tao!” bulyaw nito sa kaniya bago lumabas paalis sa kusina.
“What the heck was that for???” tanong niya sa sarili habang hinimas-himas ang noong natamaan ng kutsara. Fuck!
“Oh? Anyare sayo?” Bungad sa kaniya ng nakangising si Alexander nang pumasok ito sa kusina. “Mukha kang timang diyan,” pang-aasar pa nito sa kaniya.
Agad naman itong tinapunan ni Julien ng nakakamatay na tingin. “Don’t fucking tease me, you fucktard! Ikaw kaya tapunan ko ng kutsara sa noo kung hindi ka mamimilipit sa sakit.”
Mas tumawa lang ito. “I say, deserve!”
Bago niya pa ito masapak ay mabilis itong umalis palabas sa kusina. Napailing nalang si Julien at lumabas narin sa kusina para hanapin si Hero.
IANNNXXX | 2024
CHAPTER 16
“Hero? Open the door please,” utos niya sa kaibigan. Kasalukuyan itong nagkukulong sa kwarto nito pagkatapos ng bangayan nila sa kusina.
“Umuwi ka na, hindi ka welcome dito!” sigaw nito mula sa loob.
“Come on, Hero. Kalimutan mo na ’yon.” Gusto niya itong pasukin sa kwarto nito at yakapin ng mahigpit, pugpugin ng halik sa mukha, at humiga kasama nito sa kama. Pero parang wala ata itong balak na pagbuksan siya. Kanina pa niya sinusubukang paamuhin ito pero hindi man lang siya nito pinagbuksan ng pinto.
Julien heard nothing from Hero again. He was about to knock again, but he stopped himself. He understood why Hero was mad at him. Hero must be scared of what he did, and Julien came to their house as if nothing happened.
Pero totoong hindi niya intensyon na takutin ito. Gusto niya lang naman gawing exciting ang muli nilang pagkikita.
ILANG oras na nagkulong si Hero sa kaniyang kwarto. Gusto niyang mawala sa paningin niya ang dating kaibigan na bigla nalang sumulpot pabalik sa buhay niya.
Ang masama pa’y hindi man lang ito nag-explain tungkol sa mga nangyari. Wala man lang itong sinabi bakit nito nagawa ang ginawa nito sa party, ang pagpapanggap nito sa interview, at ang pagkukunware nito sa mall.
Gusto niya ito bombahan ng mga katanungan pero mas pinili nalang niyang manahimik. Naiinis siya sa lalaki. Gulong-gulo ang isipan niya sa mga inakto nito sa kaniya.
Nang makaramdam ng pagkabagot ay napagdesisyunan ni Hero na lumabas. Paglabas niya sa kaniyang kwarto ay medyo madilim na ang paligid pero rinig parin ni Hero ang mga tao sa labas. Nag-iinuman at nagkakantahan.
Naisipan niyang pumunta sa kusina para kumuha ng pagkain dahil nagugutom siya. May mga itinira naman ang kaniyang tiyahin sa ref bago ito umuwi sa kanila kanina kaya iyon nalang ang kakainin niya.
“O, anak, nakatulog ka ba sa kwarto mo?” tanong ng kaniyang ina. Tumango lang siya at uminom saglit ng tubig bago kumuha ng pagkain.
“Umalis na ba ang dalawa, nay?” tanong niya sa kaniyang ina. Hindi lang siya galit kay Julien, galit rin siya kay Alexander dahil hindi man lang nito sinabi ang katutuhanan.
Nagkita na pala sila ni Julien at hindi man lang siya nito sinabihan!
Betrayal gnawed at Hero’s heart. He couldn’t believe Alexander had lied to him, claiming he still had no idea if Julien had returned.
Inaamin niyang malayong malayo ang Julien noon sa nagpapakilalang Julien ngayon. Julien is now a towering figure of masculinity, exuding an air of maturity and confidence. With his striking features and commanding presence, he was the epitome of a grown man, undeniably handsome in every aspect. Though guwapo naman ito kahit noong bata pa, pero iba ang dating nito ngayon. Pero hindi niya parin ito kaagad na nakilala. He changed a lot!
“Nasa labas lang sila, nak, nakisali sa inuman,” sabi ng ina. “Nag-away ba kayo ni Julien? Ang ingay ninyo kanina dito sa kusina,” pahabol pa nito.
“Hindi naman, nay. May pinag-usapan lang,” pagsisinungaling niya sa ina.
“Alam mo, nak, mas mabuting maging masaya ka nalang na bumalik na ’yang si Julien. Ilang taon rin nawala ’yong tao, hayaan mo nang bumawi sayo. Baka mag-e-explain rin sayo si Julien sa susunod na pagkakataon,” sabi ng ina niya. Tumango naman si Hero bilang sagot.
Hay nako, kung alam lang nito kung ano ang ginawa ng kumag na ’yon. Hindi naman niya masabi na hinalikan siya ni Julien ng hindi lang isang beses, kundi madaming beses. Natulog pa silang dalawa sa iisang kama. At ito rin ang nagbayad ng mga pinamili siya sa mall.
He’s thankful for it, but he can’t just let go of those other things that Julien did just because Julien paid for everything he bought at the mall.
“Ako na maghuhugas ng mga plato, nay.” Nilapitan ni Hero ang kaniyang ina na abala sa paghuhugas ng mga gamit. Kakatapos niya lang kumain at nawala ang kaniyang antok.
“Ako na, nak, matulog ka nalang muna,” sabi nito sa kaniya pero hindi nagpatinag si Hero at inagaw ang hawak nitong sponge saka nag umpisang hugasan ang mga plato.
Dahil sa dami ng hugasin ay hindi kaagad natapos si Hero hanggang sa lumalim ang gabi. Natigil nalang ang ingay mula sa labas pero hindi parin siya natapos. Nilinis niya kasi pati ang mga kalderong nagamit. Lahat-lahat ng nagamit sa party.
Gusto niya pa nga sanang linisin ang bahay pero naisipan niyang ipagpabukas nalang dahil gabi na rin at baka makaabala siya sa natutulog niyang magulang.
Pagkatapos ng kaniyang ginagawa ay tiningnan muna ni Hero ang labas ng bahay kung may naiwan na importanting gamit doon bago patayin ang ilaw. Mula sa pinto ay tanaw ni Hero ang sasakyan sa labas. Iyon ang sinakyan kanina ni Julien papunta sa kanila. Ang sasakyan naman ng kaibigang si Alexander ay wala na sa harapan ng bahay, siguro ay umuwi na ang dalawang ’yon gamit ang sasakyan ni Alexander.
Nagkibit-balikat nalang si Hero saka tuluyang pumasok sa kaniyang silid pagkatapos niyang patayin ang mga ilaw sa bahay.
Nang makapasok ay tanaw ni Hero mula sa pintuan ang malaking bultong nakahiga sa kaniyang higaan. Hindi gaanong makita ni Hero ang mukha nito dahil nakapatay ang ilaw sa loob ng kaniyang kwarto pero may ideya na siya kung sino ang nakahiga sa kaniyang kama.
It’s Julien.
Paglapit niya ay agad na bumungad sa kaniya ang nakahubo nitong katawan, tanging boxer lamang ang suot nito at wala itong suot na kung ano bukod doon. Ang underwear at medyas lang ang hindi nito hinubad, bukod doon ay wala ng iba pang saplot na natira dito.
Napalunok siya habang nakatingin sa magandang katawan ni Julien.
Hindi niya maipagkakailang maganda nga ang katawan nito. He had perfect six-pack abs, a bulky chest, and huge muscles visible in his arms. Not to mention his handsome face illuminated by the light outside his room.
Hero examined the naked man in his bed until his gaze landed on the man’s bulge. He knew it wasn’t alive yet, but its size was still evident.
Biglang namula si Hero dahil sa nakita. Nag-init ang kaniyang mukha dahil sa mapanuksong katawan ni Julien.
“Ughhhh,” the guy in his bed groaned as he shifted slightly. Hero thought Julien was going to wake up, but he didn’t. Instead, he just put his hand inside his boxer.
Inside his boxer!
Halos mawindang ang kalamnan ni Hero dahil sa kaniyang nakita. Sobrang ganda ng kamay nito, kamay ng lalaking batak sa gym. Kahit madilim ay halata dito ang maugat nitong kamay at ang muscles nitong pumuputok sa laki.
This guy is a Greek God! aniya sa kaniyang isipan.
He couldn’t believe that Julien had grown into such a fine-looking man. He was aware that Julien was French, and even as a child, he was undeniably handsome, but he never imagined he would become this incredibly handsome. Not just handsome, but exceptionally so.
He could definitely grace the pages of a Bench magazine. He was the true definition of an Adonis!
“Hero,” tawag nito sa kaniya. Muling tiningnan ni Hero ang mukha nito pero hindi parin ito nagigising.
Bakit nito tinawag ang pangalan niya? Nananaginip ba ito kasama siya?
Muling gumalaw ang natutulog na si Julien pero nanatili parin sa loob ng boxer ang kamay nito. Ang isang kamay naman ay ginawang unan.
Dahil sa posisyon nito ay mas na-emphasize ang muscles ni Julien sa braso. Kita rin ni Hero ang mabuhok nitong kilikili na mas lalong nagpaganda sa tanawin.
Hero couldn’t help but imagine what it would feel like to be held in those strong arms. He couldn’t stop picturing them both lying on the small bed, with Julien embracing him from behind.
Tumigil ka nga Hero! saway niya sa kaniyang sarili.
He shook his head to clear his mind of such thoughts. He didn’t want to entertain such fantasies. Julien still had a lot to answer for at galit parin siya dito.
Mas lumapit pa si Hero sa kaniyang kama at niyugyug ang lalaking nakahiga doon. Gusto niya itong paalisin para makahiga na siya.
“Uhmmm…” the guy groaned once again as Hero attempted to wake him up. Mukhang lasing na lasing ito.
“Gumising ka nga, Julien. Matutulog na ako!” pukaw niya dito pero hindi ito nagpatinag sa halip ay tumagilid lang ito ng higa para bigyan siya ng space sa kama.
“Hindi, bumangon ka na diyan at umalis, okay? Matutulog na ako. Aning oras na o!” muli niyang itong niyugyog at sa pagkakataong iyon ay bahagyang bumuka ang mga mata nito.
“Let me sleep for a bit, Hero. I’m really drunk, I can’t drive,” inaantok na sagot ni Julien.
“Edi sana sumabay ka nalang sa kalahi mong si Alexander para maihatid ka niya sa kung saan man ang lungga mo!” gusto niya itong sigawan pero ayaw niya namang makaabala sa mga magulang niyang paniguradong natutulog na sa mga oras na ’yon
“No, ayokong maabala ang lalaking ’yon,” sagot nito sa kaniya. “You can sleep beside me. Look, I’ll give you some space,” he added hastily.
“Ayaw mong maabala ’yong tao pero ako naman ang napipirwesyo sa ginagawa mo? At anong you’ll give me some space? Hoy tukmol, hindi ako kasya diyan!” Kung pwede lang talagang sapakin ito ay nagawa na niya. Pero ayaw naman niyang madagdagan ang pasa nito. Halata pa rin ang pasa nito sa noo na sanhi sa ginawa niya kanina sa kusina.
“Edi pumatong ka nalang sa akin, that’s not a problem at all.” Umayos ito ng higa at tinapik ang dibdib niya. “Come, Hero. Let’s sleep together.” Napasinghap si Hero sa sagot nito.
Jusko! Kung ibang lalaki lang itong nag-alok sa kaniya ay paniguradong matagal na siyang pumatong dito. But this is Julien, the most annoying person ever! Ayaw niyang tumabi sa makulit na lalaking ’to no!
“E kung itapon kita sa bintana?” naiinis na talaga siya. Gustong-gusto na niyang matulog dahil sa pagod. “Umalis ka na kasi!” Sinubukan niya itong hilain patayo pero walang epekto. Masyadong mabigat ang binata!
“Fine, fine,” pagsusuko nito. “Just don’t be so loud, everyone is asleep. Baka maisip ng magulang mo na kinakantot ko ang anak nila.”
Muling napasinghap si Hero sa sinabi nito. Jusko! Sobrang bastos ng bibig ng lalaking ’to!
“Bastos ka! Umalis ka diyan kung ayaw mong ipalo ko sayo ang sapatos mong nakakalat sa kwarto ko!” Mabilis naman itong bumangon at nagpasuray-suray na bumaba sa kaniyang kama.
“Ang ingay mo. Hindi ko tuloy mapigilang isipin kung gaano ka kaingay pag kinakantot,” asar nito sa kaniya. Mabilis naman niya itong nilapitan at pinagsusuntok sa dibdib.
“Walang hiya ka talaga kahit kailan! Umalis ka na nga dito sa kwarto ko!” pambubugaw niya. Bahagya pa siyang napangiwi dahil sa sakit ng kamay niya. Ang tigas ng dibdib ni Julien!
“No, I can’t drive. If I go back home, there’s a 90% chance I’ll get into an accident. Do you want me to get into an accident?” he approached Hero. Without warning, he wrapped his arm around Hero’s waist.
Hero found himself pressed against Julien’s naked body. He could feel the hardness of Julien’s chest and even the bulge in his boxers poking his stomach. God, this guy!
Tiningnan ito ni Hero. Kailangan niya pang mag-angat ng tingin dahil sa tangkad ni Julien. Hanggang dibdib lang siya ng binata.
“I will sleep on the floor, just give me a blanket and a pillow. That will do,” saad nito at binitawan siyang mula sa pagkakayakap. Tinakpan nito ang nakabukol sa gitna nga hita nito.
Gusto niya sana ang ideya nito lalo na’t ayaw niyang kasama ito sa iisang kama, pero wala siyang ibang kumot, isa lang ang kaniyang kumot sa kwarto. Hindi rin niya magawang mang hingi sa ina dahil sigurado siyang tulog na ’yon.
“Sa kama ka nalang matulog,” puno ng konsensyang sabi niya dito.
Umaliwalas naman ang mukha nito at lumapad ang mga ngiti sa labi. “Okay,” tanging sagot nito at bumalik sa pagkakahiga.
“Umusog ka!” saway niya sa lalaking nakabukaka sa ibabaw ng kama.
“Sorry, I thought you were going to sleep on top of me,” he chuckled. “But I guess you prefer me spooning you.”
Bago pa siya makaangal ay hinila na siya nito pahiga sa kaniyang kama. Kagaya nga ng sabi nito ay yumakap nga ito sa kaniyang likuran habang siya naman ay nakaunan sa braso nito.
“Bakit kailangang may paganito?” tanong niya sa lalaki.
“Wala lang, I just want to spoon you,” bulong nito sa kaniyang taynga. Hinayaan nalang ito ni Hero dahil hindi naman kalakihan ang kaniyang kama. Baka pareho pa silang mahulog kung sakali mang hindi patagilid ang posisyon nila.
There’s one thing that Hero couldn’t shake off was the feeling of Julien’s bulge pressing against his ass!
IANNNXXX | 2024
CHAPTER 17
Kinabukasan, nagising si Hero na may tumutusok sa pang-upo niya. Ramdam niya rin ang mga brasong nakapulupot sa kaniya. Kaagad naman niyang naalala ang eksena kagabi. Doon niya napagtanto na nasa tabi niya pala si Julien.
Maingat na gumalaw si Hero, hinawakan ang braso ni Julien para tanggalin iyon mula sa pagkakayakap sa kaniya pero sa halip na makatakas ay mas lalo lang siya nitong hinawakan ng mahigpit. Gusto na nga niya itong kutusan para mahimasmasan.
“Good morning, little spoon,” bati nito sa kaniya sa malalim na boses. May pagka-hoarse ang boses nito, siguro dahil kakagising pa lamang nito. Ito mismo ang boses na narinig ni Hero noon sa party noong naghahalikan sila ni Julien.
So he was right that time. Nakauwi na pala si Julien isang araw bago maganap ang party at tama siya sa kaniyang mga naisip. It was Julien who stole kisses from him.
Pero ang tanong niya’y bakit nito ginawa iyon? May kaibigan bang nanghahalik ng ganoon?
Kahit na gusto niya pa itong tanungin ng maraming katanungan ay mas kailangan na niyang bumangon sa kama.
Hero shook his head to clear those thoughts because he was starting to feel something again. Whenever he remembered what happened between them at the party, he couldn’t help but feel a warmth spreading through his body. He felt so hot despite the cold air in the morning.
“Bitawan mo na ako,” may diin na utos niya dito. “Babangon na ako dahil marami pa akong gagawin,” dagdag niya pa.
Una, kailangan niyang maglinis sa kwarto bago tuluyang umalis. Pangalawa, kailangan niyang maligo at linisin ang sarili. Pangatlo, kailangan niyang maghanda dahil may pasok siya sa trabaho ngayong araw.
“Pupunta ka ba sa trabaho mo today, Hero?” tanong ng binata sa kaniya. Mas humigpit pa ang yakap nito at mas naramdaman naman ni Hero ang pagtusok ng pagkalalaki nito sa pwetan niya. Ramdam din ni Hero ang hangin na ibinubuga nito sa kaniyang leeg.
Mukhang baliwala lang iyon kay Julien.
Pero ramdam ni Hero ang pag-init ng kaniyang taynga dahil sa bagay na kumakatok sa kaniyang pang-upo.
“Oo, kaya bitawan mo na ako at umalis ka na pagkatapos,” pambubugaw niya dito pero tumawa lang ang binata.
“Nah, I’ll stay here until you are ready to go. Ihahatid kita sa trabaho mo,” sabi nito at niluwagan ang pagkakayakap sa kaniya.
“Hindi, ayoko.” Ayaw niyang magpahatid dahil baka akalain nitong nagkaayos na sila. Pwes, hindi pa! At hinding hindi sila magkakaayos kailanman!
Isa pa, masyadong pakialamero ang kaniyang mga katrabaho. Sigurado siyang kung ano-ano na naman ang iisipin ng mga ’yon pag nakita silang dalawa ni Julien. Ganoon sila noong una nilang nakita si Alexander na hinatid si Hero sa kaniyang trabaho.
“Well, I insist. I can ask tita about it, and you can’t do anything to decline,” he said before quickly standing up. “I’ll be back here in a few minutes; I just need to quick change at my condo.”
Pagkasabi noon ay pinulot nito ang mga damit na nagkalat sa kwarto. He’s still naked kaya kitang-kita ni Hero ang maskulado nitong katawan. He’s hot as fuck! Gusto nga ni Hero na mag-iwas ng tingin pero sadyang mapang-akit ang katawan nito at talagang hinihila talaga ang mata niya para tumingin dito.
“I’d love to show more of myself, but that will have to wait for next time. Quit scanning my body; we don’t have much time. Get ready so we can leave in an hour,” he said firmly before finally exiting his room.
Kagaya nga ng sabi nito ay bumalik nga ito ilang minuto ang lumipas. Nakabihis na ito ng bagong damit at mukhang tapos narin itong maligo. Nakasuot ito ng Mandarin collar shirt, a trouser, and a pair of white shoes na iba sa sinuot nito kanina bago umalis. Saglit itong tumigil sa paanan ng kanilang pinto nang makita siya nito.
The guy smirked slightly as he scanned over Hero’s body. Ang mga mata nito ay tila may hinahanap dahil sa uri ng pagtitig nito. Hindi tuloy maiwasan ni Hero na mailang dito.
“Are you ready to go now, little spoon?” nakangising tanong nito sa kaniya. Bahagya pa siyang lumingon sa kinaruroonan ng ina dahil baka narinig nito ang tinawag kaniya ni Julien.
Pinandilatan niya ito.
“Lumayas ka nga!” sigaw niya dito pero tumawa lang ito.
“No,” anito sa makulit na boses. “I’ll give you a ride, ihahatid kita hanggang sa opisina mo.”
“Gago!” asik niya dito sa mahinang boses.
“Hero! ’Yang bibig mo ha?” saway ng kaniyang ina. Napabuga nalang siya ng hangin. Bakit ambilis nitong narinig ang sinabi niya. Samantalang wala itong reaksyon sa pang-aasar sa kaniya ni Julien. At hindi man lang ito nagtanong kung bakit ganoon ang tinawag nito sa kaniya.
“Sorry, ma,” sagot nalang niya at nilapitan ang binata na nasa pinto. Pagkalapit niya dito ay kaagad niyang siniko ang lalaking pangisi-ngisi lang sa kaniya.
“Aray naman! Nakadalawa ka na ha? Hahalikan talaga kita,” banta nito sa kaniya pero hindi siya nagpatinag. Alam na niya ang gagawin niya kung hahalikan siya nito ulit. Susuntukin niya ang bibig nito hanggang sa mamaga.
“Subukan mo lang, makakatikim ka talaga sa akin!” Mabilis siyang naglakad paalis ng bahay para hindi marinig ng ina ang bangayan nila. Sumunod naman ang binata sa kaniya na may mga ngiti sa labi. “Anong ngingiti-ngiti mo diyan?” Pahabol niyang tanong dito.
“Just wondering when I’ll get to taste you, like you said,” Julien chuckled, walking closer to him. As they stood face to face, Julien leaned forward, his lips just inches away from Hero’s ear. “Because I am more than ready to finally taste you. I bet we both look good together in bed, feeling each other.”
Napasinghap si Hero sa kalaswaan ng binata. Hindi siya makapaniwalang sinabi ni Julien iyon! Nahihibang na ba ito at kung ano-ano nalang ang pinagsasabi?
Gusto niyang sanang ipakain dito ang kaniyang maliliit na kamao pero mabilis na tumakbo ang binata papunta sa kotse nito.
“Walang hiya ka talaga!” tinakbo niya ang pagitan ng kaniyang kinatatayuan papunta sa tapat ng kotse kung saan nakatayo ang binata. Nakangisi ito sa kaniya na mas lalong nagpainit sa ulo ni Hero.
“Before you hit me with that pretty hand of yours, look around first. Everyone is watching us,” Julien whispered, a mischievous glint in his eyes. Sasapakin na sana niya si Julien pero agad na napatigil dahil sa sinabi nito. Tumingin siya sa paligid at totoo ngang may mga nakatingin sa kanila. Mga human CCTV. “They might think we’re a couple, arguing over something. Though I don’t really mind; we’ll be a couple soon anyway,” Julien replied with a smirk, his gaze lingering on Hero’s face.
“Couple mo mukha mo! May taste ako no!” aniya at umirap dito.
“Of course you have a taste, and that’s me. You love Julien flavor.” Direkta itong tumingin sa kaniyang mga labi. Kita ni Hero ang pagtaas-baba ng Adam’s apple nito na para bang may kung anong bagay na nilunok.
Umirap nalang siya dito at saka nagpunta sa gilid ng sasakyan. He was about to open the door at the back when he realized it was locked. Kahit anong subok niyang buksan ito’y talagang hindi niya kaya.
“Buksan mo ’to.” Maawtoridad ang pagkakasabi niya pero ang lalaki, imbis na tulungan siyang buksan ang pintuan sa likod, ay mas pinili niyang pagbuksan siya nito sa passenger seat. Sa tabi pa talaga nito!
“Ayoko nga d’yan!” pagmamatigas niya. Si Julien naman ay natawa lang sa kaniya.
“It’s either you sit next to me or you sit on my lap as I drive,” he replied, tapping his chest. God! The thought of sitting on this guy’s lap while he drove was insane! Hero didn’t want that to happen.
Kaya naman mabilis siyang pumasok at umupo sa passenger seat. Pero bago pa nito isara ang pintuan ay dumukwang muna ito sa kaniya para bigyan siya ng maikling halik sa labi.
“At para saan iyon, aber?” galit niyang tanong sa mapangahas na binata.
“A good luck kiss before I start driving. I need to recharge,” he replied, closing the door.
Heh! Bolero! Aniya sa kaniyang isipan.
When the guy entered the car, Hero immediately threw him anything he could grab from Julien’s car.
“Fuck! Ano na naman?!” malutong itong napamura nang masapol na naman niya ang ulo nito ng isang maliit na karton.
“Para ’yan sa muling pagnakaw mo ng halik sa akin. Ilang beses ko ba dapat sabihin na ayokong bigla-bigla ka nalang nanghahalik?” walang konsensyang sabi niya. Sa isipan ni Hero ay nararapat lang iyon kay Julien dahil sa ginawa nito. “At huwag ka ngang mag inarte, karton lang naman iyong tinapon ko,” pagpupunto niya. Hindi naman iyon masakit dahil magaan lang iyon at gawa sa karton. Sadyang overacting lang talaga ang kasama niya.
“Do you know what you just threw at me, Hero?” seryosong sabi nito sa kaniya.
Sa halip na tanungin kung ano nga iyon ay tinaasan niya lang ito ng kilay. “Pake ko ba?”
“Here, take a look.” He picked up the small box from the floor of the car and handed it to him. Hero accepted it and realized that he had picked up the wrong item earlier!
“Yep, a condom.” Tinitigan siya nito ng sobrang lalim. Tila nag-aapoy ang mga mata nito habang nakatingin sa kaniyang mga mata.
“B-bakit ka may ganiyan?” nauutal niyang tanong sa lalaki? Para ba ito sa mga katalik nito? Ginagawa rin ba nila ang bagay na iyon sa loob ng sasakyan? Sa sasakyan kung saan siya nakasay mismo?
The thought of two people having a steamy moment in the car made Hero’s mind explode!
“It’s for us,” the guy responded. “And before you accuse me of having sex with someone here in the car, I’d like you to know that I haven’t done that before. But I’d like to do it with you though, that’s why I have lube and condoms in my car. I’m just being prepared.”
Gusto nalang ni Hero na lamunin ng upuan dahil sa narinig. Nahihiya siya sa kaniyang ginawa pero mas nahiya siya sa sinabi nito. Hindi niya akalain na ganoon kabastos ang bibig nito!
Napipi siya at nanahimik nalang. Alam niyang pulang-pula siya sa mga oras na iyon dahil sa init ng kaniyang mukha.
Narinig niyang mahinang natawa ang lalaki. “Gawin mo ulit iyon at hindi ako magdadalawang isip na angkinin ka ora mismo.”
Pagkasabi noon ay binuhay nito ang sasakyan at tuluyan na ngang minaniho papunta sa kaniyang pinagtratrabahuan. Samantalang siya ay namumula lang sa buong byahe. Hindi makapagsalita dahil sa hiya.
Pagkarating sa pinagtratrabahuan niya’y ramdam parin ni Hero ang pamumula niya. Nag-iinit parin ang kaniyang taynga.
Paanong hindi siya mamula kung hindi niya mapigilang tingnan ang bukol sa pagitan ng hita ni Julien habang nagdadrive ito. Hindi tanga si Hero para hindi malaman kung ano iyon.
“Stay here,” bilin nito sa kaniya pagpatay nito sa makina ng sasakyan. Lumabas ito at umikot papunta sa pintuan sa banda niya at binuksan iyon. “Saang floor ka nakapwesto? I’ll take you there.”
Hinawakan nito ang kaniyang kamay at mahinang hinila papunta sa elevator ng parking lot. Gusto niya sana itong bawiin pero masyadong mahigpit ang pagkakahawak sa kaniya ni Julien.
“Huwag ka nalang sumama, dito ka nalang,” saway niya sa lalaki bago makapasok sa elevator. But knowing Julien, he’s the most stubborn kid in their school. Bakit siya nito susundin?
“I’ll take you there, that’s final,” sagot nito sa kaniya at hinila siya papasok sa elevator. Pagkasara niyon ay kaagad siya nitong pinagitaan sa dalawang malalaki nitong braso.
“B-bakit?” nauutal na tanong niya sa lalaki. Pero tumawa lang ito ng bahagya at muling inilapat ang mga labi sa kaniyang taynga.
“I’d like to leave a mark on your neck so no one will dare to take you away from me,” Julien whispered softly.
IANNNXXX | 2024
CHAPTER 18
Hinatid nga ni Julien si Hero hanggang sa opisina nito. Lahat ay nagsitinginan sa kanila. Julien seems to be enjoying it and even held him closer to him. Hero did nothing because he didn’t want to cause a scene. Hinayaan nalang niyang tsansingan siya ng binata.
Pagkarating nila sa opisina ay kaagad na nagpaalam si Julien kay Hero dahil may asikasuhin din ito sa kompanya nila. Hero sighed in relief when Julien left his office. Finally, wala ng magpapainit sa ulo niya. Ayaw niyang masira ang buong araw niya dahil lang sa mokong na si Julien.
Hero thought it was the last time that he would see Julien for that day, but he was wrong. Paglabas niya kasi sa pinagtratrabahuang kompanya ay agad na nahagip ng paningin niya si Julien na kampanting nakasandal sa sasakyan nito habang nakatingin sa kaniya.
Ibang sasakyan na naman ang ginamit nito, kulay blue iyon na Mansory Carbonado Apertos. Alam na alam ni Hero ang modelo ng sasakyan dahil may ganoon din ang kaibigang si Alexander.
Mga mayayaman nga naman.
Gusto niya sanang takasan ito pero iyon lang ang puwesto kung saan puwede maghintay ng taxi.
“Hey, little spoon,” bati nito sa kaniya. “Pauwi na sana ako pero naisip kong hintayin ka dito. Galing akong sa opisina.”
Inirapan niya ito. “Tapos?”
Nagsalubong ang kilay nito sa sagot niya. Gusto niyang matawa sa reaksyon nito pero mas pinili niyang umaktong naiinis dito. Well, naiinis naman talaga siya kaunti, pero maganda ang araw niya kaya ayaw niyang masira iyon.
“Sungit naman,” nakabusangot na sagot nito. “How’s your day, little spoon?”
“Hindi maganda, may pangit kasing dumating,” sagot niya dito. Mas lalo lang lumalim ang gatla sa noo nito dahil sa sagot niya.
“Sigurado akong hindi ako ’yan, tama?” Lumapit ito sa kaniya at inakbayan siya. Gusto niyang itulak ito palayo pero masyadong malakas ang binata.
“Huwag ka ngang feeling close, pangit!” Of course, joke niya lang iyon. Hindi naman pangit si Julien, sa totoo nga’y sobrang gwapo nito na halos dinaig pa ang mga nagsisikatang model ngayon. If they’re not in a quarrel, he would surely fall for this guy. Pero ayaw niya sa lalaking ito dahil naiinis siya sa presensya nito.
“Kailangan mo ng magsimba, ang tindi mong magsinungaling.” Natawa ito. “Ni Isa ay wala pang nagsabi sa akin na pangit ako. You’re the first person to ever say that to me.”
Umirap naman siya dito. “Hindi pagsisinungaling ang pagsasabi ng totoo. Kilabutan ka naman sa mukha mo!”
Hinarap siya nito at taimtim na tinitigan sa mata. Halatang napipikon na si Julien dahil halos naningkit na ang mga mata nito habang nakatitig sa kaniya.
“Take back what you said or I will kiss you right here,” banta nito sa kaniya. Umirap lang siya dahil as if gagawin nito iyon. Siguradong hindi nito iyon magagawa sa pampublikong lugar. Masyado itong gwapo para sirain ang image nito sa isang katulad niya.
“Mukhang ikaw ata ang kailangang magsimba, masyado kang gwapong-gwapo sa sarili kahit hindi naman,” tumawa siya. Isang nang-iinis na tawa. “Umamin ka na dahil masama ang magsinungaling sa sarili.”
“You choose this one, don’t freaking regret it.”
Pagkasabi noon ay agad nitong sinakop ang kaniyang mga labi. Hero could feel Julien’s soft lips against his own.
Hindi kaagad siya nakagalaw, nakabukas lang ang mata niya habang ito naman ay nakapikit na tila ba’y ninanamnam ang kaniyang mga labi.
Natauhan nalang si Hero nang maglayo ang kanilang mga labi. Hindi niya alam kung ilang minuto silang naghalikan, hindi naman kagaya noong sa party na pinasok talaga nito ang dila. It’s was just a normal kiss.
But still!
“I could kiss you anywhere, and I still wouldn’t mind.” Kumindat ito sa kaniya.
Doon na nag-akyatan ang dugo ni Hero. Naiinis siya dahil naisahan na naman siya ng mokong na si Julien. Gusto niya itong suntukin sa mukha!
“Gago ka!” sigaw niya dito. Sa halip na ang kamay niya ang dumapo sa mukha nito ay mas naunahan siya nitong yakapin ng mahigpit. Kaya hindi siya nakagalaw kaagad dahil mabilis nitong pinulupot ang malalaking braso sa kaniyang baywang.
“Enough hitting me, Hero, or I will kiss you right here again with my tongue.” Napuno ng pagbabanta ang boses nito. Para bang gagawin talaga nito ang sinabi nito. Inismiran niya ang lalaki at padabog na lumayo dito. “Though that idea would be awesome. Want to try it again, just like what happened at the party,” dugtong pa nito.
Kung kaya niya lang talagang patayin ang lalaking ’to ay kanina niya pa iyon ginawa. Kumulo talaga ang dugo niya dahil sa kakulitan nito. Not to mention na nanakawan na naman siya ng halik ng mokong na si Julien!
Last na ’yon!
“Umalis ka na at baka ano pang magawa ko sayo, pangit!” pambubugaw niya dito pero ang gago, imbis na pumasok sa sasakyan ay muli itong lumapit sa kaniya. They’re so close to each other. Close enough that he could feel Julien’s heart beating.
“Bear in mind that I won’t let you go home alone. I’ll give you a ride. But before that, we will be having dinner somewhere first.” The way Julien said it was not in an asking manner but a declarative one. “So get inside my car. You don’t want other people to see us arguing in the middle of the street, do you?” dagdag pa nito.
Doon na pinalibot ni Hero ang kaniyang paningin. Nahiya nalang siya sa sarili nang makitang may ilang nakatingin sa kanila. Ang iba ay tila nawe-weirduhan pero ang iba naman ay parang kinikilig? He’s not certain, but Hero can see them giggling while watching.
Hinayaan na nga lang niya si Julien na pagbuksan siya ng sasakyan. Kinuha nito ang backpack na dala niya at nilagay iyon sa likod ng sasakyan. Pagkatapos ay umikot ito papunta sa kabila at umupo sa driver seat.
“You might be thinking of how stubborn I am, or how weird I am. But I just want to spend time with you because we were separated for so many years. That’s why I’m being like this, I want to create fun memories with you, so just give me a chance, okay?” Pagkasabi noon ay pinaandar nito ang sasakyan.
Napabuntong hininga nalang si Hero habang kampanting nakaupo sa passenger seat.
Ano kaya ang mangyayari kung pagbibigyan niya si Julien? Oo nga’t nagbalik na ito pero hindi niya inasahan na ganoon ang kanilang pagtatagpo. Naguguluhan tuloy siya kung may gusto ito sa kaniya o pinaglalaruan lang siya nito.
Hindi na niya alam, ang alam niya lang ay naiinis siya sa binata. But at the same time, he also doesn’t want him to be gone again.
Walang umimik sa kanila habang nasa byahe pero ramdam ni Hero ang mga titig ni Julien sa kaniya paminsan-minsan. Kahit na hindi niya ito tinapunan ng tingin ay alam niyang madalas siya nitong tinitingnan.
Ilang minuto lang ang nakalipas ay huminto nga ito sa isang pamilyar na building. Ito ang restaurant na sikat sa bansa pero niisang beses ay hindi pa siya nakapasok.
It’s a large restaurant filled with influential people. Hero could see from the outside how nice it is there, but that’s not the place where he wants to eat. Gusto niyang kumain sa karenderya sa tapat nito.
“Doon tayo sa tapat, mas nakakabusog ang mga pagkain sa karenderya,” suhestiyon niya sa binata.
Ang karenderyang iyon ay bago pa lamang na pinatayo, mga isang linggo pa lamang pero sumikat kaagad ito dahil sa sarap ng luto at ganda ng tanawin. Nakapwesto kasi ito sa labas ng syudad kaya klaro ang bukirin sa likod nito. If you’re going to take pictures, you’ll end up with the green mountain as your background.
Laman ito ng social media ni Hero. Minsan narin siyang kumain dito kasama ang kaniyang pamilya kaya alam niya kung gaano kasarap kumain doon. Bukod kasi sa masarap na pagkain ay affordable lang din ang mga ulam kaya mas pipiliin niyang kumain doon kaysa sa malaking restaurant sa tapat nito.
The Karenderya is not your typical karenderya. It’s small, but it’s beautifully crafted. The facade of the building is made of glass, allowing them to see inside. Surrounding it are large umbrellas with tables and chairs.
Dahil malapit na mag gabi ay nakabukas na ang mga ilaw dito. And Hero could see how beautiful it is. The place is very aesthetic. Even the people are posting on social media about the new karenderya in town. At lahat ng mga post ay puro komplimento tungkol sa bagong kainan. All the reviews are positive. Kaya siya naingganyo at sinubukang kumain doon kasama ang kaniyang pamilya.
“Nah, let’s eat here instead,” he pointed to the large building in front of them. “I brought you here because I want us to have a special dinner, not in a karenderya. I don’t even know what that means.” Nagsalubong ang mga kilay nito habang nakatingin sa maliit na building sa kabilang kalsada.
Inirapan niya ito. “Masarap naman ang mga pagkain diyan saka ayoko sa mamahaling restaurant, hindi nakakabusog ang mga pagkain.”
Totoo naman ang sinabi niya, ganoon naman ang hinahanda ng mga mayayaman. Dadalhin ka lang sa desinyo ng pagkain pero ang kukunti lang naman ng sini-serve.
“Nah,” umiling-iling si Julien bilang pagtutol sa kaniya. “Mas gusto kong kumain dito mismo.”
“Edi diyan ka, doon ako kakain,” sagot niya dito. Ang arte kasi, puwede naman na doon nalang silang dalawa. Alam niya rin namang magugustuhan ni Julien doon dahil mahilig ito sa lutong bahay.
“But this is a date, Hero. And I want our first date to be in a fancy restaurant.” Nagkamot ito sa batok na para bang nahihiya sa inamin nito.
Si Hero naman ay natigilan sa sinabi nito. Ano daw? Date nila ito ngayon?
Gusto niyang tanungin ang binata na ulitin ang sinabi nito pero nahihiya siya at baka mali lang ang pagkarinig niya. Mas naguluhan tuloy si Hero kung ano talaga ang pakay nito sa kaniya.
If this is his way of getting close to him again, he doesn’t think it’s necessary for them to take things to this level. They were just friends, and Hero assumed they would stay that way.
At isa pa, mukhang hindi naman pumapatol ang dating kaibigan sa katulad niya. Baka nga marami na itong naging girlfriend sa ibang bansa e. Siguro ay laro-laro lang nito ang paghalik sa kaniya.
“Fine, let’s eat there instead,” suko nito sa wakas. Napangiti naman si Hero at hinila ang binata patawid sa kabilang parte ng kalsada.
Pagdating nila’y marami na ngang kumakain pero kahit na marami ang costumer ay nilapitan parin sila ng may-ari at binati silang dalawa. Ganoon ang ginagawa nito sa lahat ng costumer.
“Dito ba kayo kakain o ibabalot ko lang ang pagkain?” sabi nito pagkatapos silang batiin. Sa pagkakaalam ni Hero ay Phyllo ang pangalan ng may-ari ng Karenderya.
“Dito kami kakain.” Si Julien ang sumagot. “Table for two.”
Nagkatinginan naman si Hero at ang may-ari dahil sa sinabi ni Julien. Palihim siyang natawa sa binata.
“Walang ganoon dito,” pagtatama ni Hero dito.
“Lahat po ng mesa dito ay puwede pangmaramihan pero maaari naman kayong umakopa ng pwesto para sa inyong dalawa,” paglilinaw ni Phyllo dito. Nginitian ni Hero ang may-ari at palihim na sinabing pagpasensyahan na ang kasama. Ngumiti naman ito.
“My bad,” sagot nito.
“It’s okay, sir,” sagot naman ng may-ari. “Nandoon ang mga ulam at kayo na ho ang pumili kung ano ang gusto ninyo, ako na mismo ang magse-serve para sa inyo.” Iginiya naman sila nito sa banda kung saan display ang mga ulam. Puro Filipino food ang lahat ng andoon at talagang karenderya ang style nito dahil hindi ito katulad sa mga restaurant na saka na lulutin ang pagkain mo pag naka-order ka na. Dito kasi ay mayroon na lahat at kailangan mo lang pumili sa mga naka display na ulam.
It’s a typical karenderya where the foods are already displayed, and you just have to choose which ones you like.
“Ano ang gusto mong kainin?” tanong niya sa binata. Though Hero has an idea of what Julien would like to eat. Noon kasi sa Rousseau International School for Children ay mahilig ito sa mga lutong bahay at kahit anong klase ay kinakain nito. Pero may isa itong pinakapaborito.
“You know what I like, Hero,” he replied. “Don’t tell me you’ve forgotten everything about it.” There’s a hint of disappointment in his voice.
Hero smiled. Of course hindi niya iyon makakalimutan.
“Afritada, adobo, chicken curry, at 4 cups of rice nalang ang sa amin,” sabi niya sa may-ari na kampanting naghihintay sa order nila.
“Okay, ihahatid ko nalang sa table ninyo ang pagkain,” sagot ng may-ari.
“Pahingi rin ng sabaw ha?” Sabi niya sa may-ari.
Ngumiti naman ito. “Oo naman.”
Nagpunta na nga sila sa kanilang table. Nasa likurang bahagi sila ng Karenderya. Iyon nalang kasi ang kahuli-huliang table na available. Occupied na lahat dahil sa dami ng kumain.
“You could do that?” biglang tanong ng binata kay Hero. Mangha itong nakatingin sa kaniya.
“Do what?” balik tanong niya dito. Bigla-bigla nalang kasing nagtatanong tapos hindi niya man lang alam kung ano ang pinagsasabi nito.
“What you did earlier,” sagot nito. “You asked sabaw for free to the waiter.”
Natawa naman siya dito. “He is not a waiter, Julien. May-ari siya ng Karenderya,” pagtatama niya. “At oo naman, puwede kang manghingi ng libring sabaw dito.”
Manghang napatango-tango si Julien sa sagot niya. Parang hindi ito makapaniwala na may ganoon sa lugar.
Right, he’s rich and probably has never experienced eating in a karenderya.
Ilang saglit lang ay dumating na ang kanilang in-order. Amoy na amoy ni Hero ang bango ng ulam sa kanilang harapan. Natatakam siyang lantakan lahat iyon!
“Enjoy your date!” masayang wika ng may-ari sa kanila bago umalis.
Hindi mapigilang mamula ni Hero sa sinabi nito. Lalo na nang makitang nakangisi si Julien sa kaniya, para bang nagustuhan nito ang ideya na date nila iyon.
“Everything feels so nice here. I was wrong; I thought this place wouldn’t be fitting for a romantic date,” sabi ni Julien sa kaniya at saka siya kinindatan.
PLEASE VOTE!
IANNNXXX | 2024
CHAPTER 19
They’re in the middle of their dinner. Julien seems so comfortable sitting in front of Hero, while Hero feels awkward, as he notices Julien glancing at him frequently. Gusto niyang sipain sa ilalim ng mesa ang binata para sabihing tigilan iyon dahil naiilang siya.
“May sasabihin ka?” tanong niya kalaunan sa binata nang mahuli na naman itong nakatitig sa kaniya.
“Yeah, I have.”
“Okay?” Ramdam ni Hero ang lalim ng titig ni Julien sa kaniya. Para bang iniiscan nito ang kaibuturan niya.
“When I told you I want to make new memories with you, I really meant it, Hero. I’ve been missing you for years now, and I’ve been waiting for this moment to come. I’ve been waiting to finally meet you.” Puno ng sinsiridad ang boses nito.
Napa-isip bigla si Hero.
Is he ready to accept Julien again? Can he forget all the things that the guy did to him? Yes, they were friends, but what Julien did was not right. Friends don’t kiss the way they did! He even told him this is their date, and friends don’t go on dates!
But if Julien is only asking for a chance, maybe he can consider it.
“Kaya nga ako sumama dito,” sagot nalang niya.
“Really? You’re not mad at me anymore?” His eyes brim with hope, sparkling with happiness.
Nginitian nalang niya ito bilang sagot. He’s still mad at him for doing it without even explaining. He’s mad at him for being gone and not even communicating with him. He’s disappointed and angry. He still hates him!
“I have one more thing to ask you, Hero.” Nagkamot ito sa batok habang nakatingin sa malayo.
“Ano naman iyon?” tanong niya.
“Hero,” umpisa nito. Hindi nakatakas kay Hero ang paglunok nito na animo’y kinakabahan sa sasabihin. “Would you like to spend the night with me at my condo?” sa wakas ay sabi nito.
Napakunot naman ang noo ni Hero sa sinabi nito. “Bakit? Anong gagawin ko doon?”
“Nothing much, we’re just going to spend time together there. Maybe watch some movies and play games together. I just moved, so I want you to be the first person to see it,” sagot nito.
“Paano kung ayaw ko?” panghahamon niya dito. Hindi naman sa ayaw niya, parang hindi lang siya kumbinsido dito.
“Like I said, I want to make new memories with you. To share new experiences and forge a deeper connection,” Julien reached out for his hand, placing it gently on top of the table. “Can you trust me for now? I swear I will not let you down. I will do better, I will be better. Just trust me.” Taimtim itong nakatitig sa kaniya. Ang mga mata nito ay parang nagmamakaawa.
Is he truly ready to give Julien another chance? If he does, can he ensure that Julien will never leave him again? If he grants him a chance, will things ever be the same? Will they still be friends like before? Will their once strong friendship be rekindled?
“Fine, I will go with you, but only if you tell me the truth about why you left, why you did those things at the party. Why you did all of it.” Gusto ni Hero na malaman ang lahat. Kung pagbibigyan niya man ito’y gusto niya munang malaman ang totoo tungkol dito.
“Sure,” ngumiti ito sa kaniya. “Come with me to my condominium, and I will tell you everything there. I also have something to show you, Hero.”
Hero nodded. “Sige, pero hanggang alas otso lang ako doon, may pasok pa ako kinabukasan.”
Hindi siya puwedeng magtagal dahil baka mapagod siya kinabukasan. He wasn’t able to sleep enough last night, so he can’t really afford another sleepless night. He might fall asleep at work.
“We’ll see, Hero.”
They eat in silence again, neither daring to speak. All they can hear are the noises made by the people in the karenderya and the clacking sounds of the kitchen utensils as they continue eating.
A moment later, someone entered the karenderya, capturing everyone’s attention. It was a tall man, as tall as Julien, who strode in as if he owned the place. The man exuded an air of wealth, evident from the signature brand on his shirt—similar to those Alexander had worn. The guy looks like someone who wouldn’t frequent a place like this.
As the man approached the counter, Hero observed him engaging in conversation with the owner, Phyllo. Hero noticed how Phyllo’s face turned red as the man spoke to him.
Para bang may something sa kanilang dalawa.
“What is he doing here?” rinig niyang wika ni Julien habang pareho silang nakatingin sa lalaki.
“Kilala mo ang lalaking ’yan?” tanong niya dito.
“Of course, that’s Zacharias. We attended the same university in France,” he replied. “We were in the same organization during college. And he’s also the owner of that big restaurant across the road. What the hell is he doing here?” Parang pati si Julien ay hindi makapaniwala na pumasok ang lalaki sa Karenderyang iyon.
“So kaibigan mo ’yang lalaking ’yan?”
“No! He’s not my friend!” kaagad na depensa ni Julien.
“Okay, sabi mo e,” sabi nalang ni Hero at muling sumubo ng pagkain.
Ilang saglit lang ay lumapit sa kanila ang lalaki. Ngumisi ito habang nakatingin kay Julien na animo’y nanunukso. Si Julien naman ay pinandilatan ito. Hindi tuloy mapigilan ni Hero na mamangha sa dalawa.
They must be so close to each other.
“Hey, Julie,” bati ng lalaki sa kaniya. Kaagad namang nanliit ang mata ni Julien.
“Don’t fucking come near me, fucktard!” Pinigilan ni Julien ang papalapit na lalaki sa kanilang mesa. Umakto itong allergic sa presensya nito.
“Why, Julie? Don’t you miss me?” mas lumapit ito sa kanila at umupo sa tabi ni Julien. Para silang mga bata.
“Miss? I don’t even want to see you. Just fuck off already. I’m with someone special, and you’re ruining my night!” tinulak nito ang lalaki. Napasinghap pa si Hero nang mahulog ito sa upuan pero kaagad rin namang nakabangon at umupo muli sa tabi nito.
“Awww. Julie is on a date. Nagbibinata ka na, pre!” Umakbay ito kay Julien. Naiinis na binikwas ni Julien ang kamay nito sa kaniyang balikat at umusog palayo dito.
“The fuck are you saying? Just get the hell out of here, bumalik ka na sa kung saan ka man nanggaling!”
“Nah, I was just teasing you. I actually have important business here,” sagot nito. Sumiryoso na ito.
“And? Why are you here? Why are you ruining my night?” Julien rolled his eyes. “Aren’t you allergic to places like this? You even said you can’t stand being in these kinds of places.”
Manghang nakatingin lamang si Hero sa dalawa. Naguguluhan na medyo naaaliw siya sa bangayan ng mga ’to. Hindi alam ni Hero na may iba pa pala itong kakilala bukod kay Alexander.
Julien signed to Hero to just ignore them. Hero simply nodded and focused on enjoying his food, but he couldn’t help but keep an eye on the two of them.
JULIEN WAS a bit furious seeing his friend, Zacharias, walking towards them. He knew that the guy would do something embarrassing again because that’s what he always did back when they were studying in France. Mahilig siya nitong tuksuin palagi.
He was right when he expected the guy to tease him again. Suddenly, Zacharias approached them and started teasing him like an idiot. And Julien couldn’t help but wish he could just grab the guy and throw him in a river.
“Well, I actually find peace in this place. And I didn’t mean what I said before, I was just joking!” sagot nito sa kaniya nang tanungin niya kung anong ginagawa nito sa ganitong lugar.
Julien has known Zacharias for years now. They attended the same university in France and eventually became friends, although Julien never liked accepting him as a friend. Zacharias kept insisting they were best friends, much to Julien’s annoyance, especially when Zacharias pestered him.
Knowing each other for years, Julien also knew how much Zacharias disliked public places like the karenderya. He claimed to be allergic to places that weren’t for the wealthy. In short, Zacharias was a bit boastful about his status and loved to brag about it. That’s why Julien couldn’t believe seeing Zacharias in such a place.
“I know you. You wouldn’t come to a place like this unless you wanted something,” panghuhuli niya dito. Alam niya kasing napipilitan lang itong pumunta sa ganitong lugar kung may pakay ito.
“Nah, I’m just visiting that gorgeous guy at the counter,” Zacharias remarked, giving the small owner a wink.
“So he’s the one you’re after?” balik pang-aasar niya dito.
“Kind of, I find him cute, you know,” pag-aamin nito. One thing Hero liked about Zacharias was his honesty. “Don’t try to change the subject. Don’t act like you didn’t bring that little guy here,” bulong nito sa kaniya.
Siniko naman ito ni Julien. Baka marinig iyon ni Hero! “Shut up, fucktard!”
Tumawa ito. “Kaya pala dito kayo kumain at hindi sa restaurant ko dahil ayaw mong malaman kong may ka-something ka na pala.”
Muli niya itong siniko. That’s not true! Si Hero ang pumili ng lugar!
“Sinabing manahimik ka! At puwede ba, umalis ka na. Masyado mo na kaming naabala,” pambubugaw niya dito.
Pumayag si Julien na dito sa Karenderya kumain para makasama si Hero tapos sisirain lang ng gagong Zacharias. Gusto niya itong sipain palabas.
“Fine,” pagsusuko nito. “Just don’t forget to invite me to your wedding,” muling bulong nito sa kaniya.
Napangiti si Julien dahil sa sinabi nito. He couldn’t help but imagine himself with Hero at the altar, exchanging their written vows and kissing each other after the priest announced them as an official married couple. That would be awesome.
“If there’s someone I won’t invite, it’s you, fucktard,” Julien retorted. Kaagad namang bumusangot ang mukha ni Zacharias.
“Rude of you, we’re literally best friends, and you’re being like that.”
And for the third time, he nudged him again. This guy was so cringe! Gusto nalang niyang balatan ito ng buhay.
“Just fuck off already!” asik niya dito.
Mabilis naman itong tumayo. “Fine! But don’t expect me to keep this a secret. I will tell our batch mates that you’re already dating someone,” Zacharias threatened.
He signed fuck you to Zacharias, who just laughed and returned to where the karenderya owner was.
Once Zacharias finally left, Julien looked at Hero, who was also looking at him with an unknowing expression.
“What’s with the look, Hero?” tanong niya dito.
“Wala naman,” ngumisi ito. “May kaibigan ka pala dito?” balik tanong nito sa kaniya.
“He’s not my friend, Hero. That guy is insane. Let’s just ignore him and act like we didn’t see him here,” Julien said, cringing. He didn’t like admitting that they are friends. They are, but Julien didn’t want to admit it.
Humagikhik naman ang kaniyang kaharap at tumango. “Okay, sabi mo e,” sagot nito pero mukhang hindi ito kumbinsido.
“Trust me, I don’t like being around that guy. He’s annoying and definitely a pain in the butt. He’s nothing but a fucktard to me,” sabi niya dito.
“Oo na, hindi mo na siya kaibigan,” tumatawang sagot ni Hero. “Kung ’yan ang magpapalubag sa damdamin mo.”
Julien just sighed.
“You know what, let’s finish the food and leave this place. I’m excited to bring you to my new place. I bet you’ll like it there,” Julien suggested eagerly.
Tumango naman si Hero. “Siguraduhin mo lang na hindi masasayang oras ko doon.”
“I’m confident that you won’t get bored there,” he replied, giving Hero a playful smirk. “We will definitely enjoy each other’s company tonight.”
IANNNXXX | 2024
CHAPTER 20
Author’s Note:
Listening to Taylor Swift’s Dress while writing this chapter. Love this song so much. And yes, I’m a Swiftie! Enjoy reading!
After they finished their food, Julien insisted on paying the bill. Hindi naman ganoon kalaki ang nabayaran. Namangha pa nga si Julien dahil sa mura nito. He joked with Zacharias that he should learn from Phyllo, the owner, because the prices in his restaurant were much more expensive.
Bumalik na sila sa sasakyan at kaagad iyong pinaandar ni Julien. Hindi na nagawang bawiin ni Hero ang sinabing sasama siya kay Julien. Pumayag lang naman siya dahil nangako si Julien na sasabihin nito ang lahat. Sana nga dahil gusto na ni Hero na masagot ang mga katanungan sa kaniyang isipan.
Pagkarating sa building ay doon napagtanto ni Hero na malapit nga lang pala talaga ang condo ni Julien sa kanilang bahay. Not certainly near, but it’s the closest condominium to their house.
The building was massive. Ito ang under construction na building ng ilang mga taon dahil sa laki. Hindi inakala ni Hero na nagbukas na pala ito, madalang lang kasi siyang pumupunta sa gawing iyon.
“And we’re here,” wika ni Julien pagkatapos nitong i-park ang kotse.
“Saang floor ba ang condo mo?” tanong niya sa binata pagkatapos siya nitong pagbuksan ng pinto.
“Rooftop,” maikling sagot nito.
Napamaang si Hero sa narinig. Akala niya’y simpleng condo lang talaga ang tinutukoy nito. He didn’t expect that Julien was actually referring to the penthouse!
“You’re living in a penthouse?” panigurado niya dito.
He smiled and nodded. “Yep. My dad had this building constructed for several years already. We just opened it to the public not too long ago.”
Napatango namang si Hero sa sagot nito. Bakit pa siya nagulat e noon pa lamang ay alam na niyang sobrang yaman nila Julien.
“Bakit dito ka nakatira e ang laki ng bahay ninyo?” puno ng kuryusidad na tanong ni Hero sa binata. Tanging mga magulang at mga katulong lamang ang nakatira sa mansyon nila Julien. Sa pagkakaalam ni Hero ay nasa ibang bansa lahat nakatira ang mga kamag-anak ng binata. Iyon ang sinabi nito noong bata pa lamang sila.
“You will know the reason later, Hero,” sagot nito sa kaniya at inakbayan siya papunta sa elevator.
The moment they entered, Hero saw Julien take a card and press it to the access control system. Hindi parin nito inalis ang kamay sa kaniyang balikat. Hero still feels small every time he’s near Julien. Ang tangkad kasi ng binata at siya naman ay nagmukhang dwarf sa tabi nito.
“Hero, have you ever imagined yourself being with someone?” tanong nito kalaunan nang mag-umpisa ng umandar ang elevator paakyat.
“Oo naman,” sagot niya. Kung noon ay hindi iyon ang inaalala niya. Now, he’s open to whatever the future holds. If someone comes along, he’ll gladly accept them. Wala naman sigurong masama. “Bakit mo natanong?” balik tanong niya sa binata.
Julien chuckled softly, drawing Hero closer to him. “Because I want to be that someone,” sagot nito sa kaniya.
Nagulat si Hero dahil sa sagot nito. Hindi niya alam kung ano ang kaniyang i-re-react sa pagtatapat ni Julien sa kaniya.
“Damn, this is harder than stealing kisses from you,” the guy chuckled, a nervous energy evident in his voice. “Hero, I like you. I’ve liked you since we were kids. I wasn’t able to fully accept it before I left because we were young, and I thought it was absurd to confess my love at such a young age.” He turned Hero to face him, his touch gentle as he caressed both of Hero’s shoulders. Their eyes met, and Hero was too stunned to speak, standing before Julien in silent awe.
Bumaba ang mga kamay nito sa kaniyang baywang at pinulupot iyon. Hero could feel Julien’s muscular arms around his waist, their eye contact unbroken. It felt as though he was hypnotized by Julien’s gaze.
Those amber eyes again. The same ones he admired when they were young, the ones he couldn’t tear his gaze away from at the party.
In his mind, Hero slapped himself for his stupidity that time because how could he not have realized that it was Julien all along? Edi sana hindi na siya nag-overthink. He was blinded by the thought that Julien was still outside the country and hadn’t returned yet. He felt stupid.
Julien proceeded to move until Hero felt his back against the cold iron wall of the elevator. Kahit malamig ang bakal sa likuran ni Hero ay mas pumaibabaw ang init na nanggaling sa mga braso ni Julien.
“I’m addicted to your scent, Hero. Every time you’re near me, I can’t help but fantasize,” Julien confessed, his voice husky with desire. “I’ve been wanting to have you in my bed, to pleasure each other like there’s no tomorrow.” Inilapat nito ang mga labi sa kaniyang taynga at bahagya iyong kinagat.
“Julien…” Hindi napigilan ni Hero na umungol nang makaramdam ng kakaibang sensasyon sa pagkagat ni Julien sa kaniyang taynga. He could feel Julien’s warm tongue touching his ears. Instead of feeling the pain of being bitten, he felt a pleasurable sensation. His stomach fluttered with butterflies as Julien continued to bite and lick his earlobe, trailing down to his neck.
“I’d be damned if I don’t do it tonight. I feel like I have to release this fucking beast inside me or I’ll go insane!” Julien whispered into his ear. Hero could feel Julien’s leg rubbing against his crotch. Ramdam din niya ang pagkalalaki nito sa kaniyang puson. They were so close.
“Ahhhhmmm…” mahabang ungol ni Hero nang ipasok ni Julien ang kamay nito sa kaniyang suot at hinimas-himas ang kaniyang dibdib. Ramdam ni Hero ang init ng mga kamay nito na para bang mapapaso na siya dito.
He didn’t care though. He was being hypnotized by Julien, unable to control himself. He felt a heat rising within him, consuming him entirely.
“That’s right, little spoon,” paungol na saad nito. “Moan for me. Moan my name…” Itinaas nito ang kaniyang suot na damit at bahagyang dumukwang para magka-level ang mga labi nito’t kaniyang dibdib.
Nilaparot ng lalaki ang kaniyang utong. Bahagya iyong kinagat-kagat at pinagsisipsip. Julien’s lips felt as hungry as an infant seeking milk, and Hero couldn’t help but moan louder in response.
Whimpering with the overwhelming sensations coursing through him, he felt a strange yet intoxicating sensation between his legs. Desperate to touch himself, Hero attempted to move his hand, but Julien held it firmly, keeping their hands intertwined.
“Julien, I feel like I need to pee,” he whimpered, unsure of the sensation but desperate for release. He had never experienced anything like this before, especially not with another man, so he didn’t know what to expect. But whatever Julien was doing to him was causing an intense pressure, and Hero couldn’t help but wonder if it was really just a need to urinate.
He heard Julien chuckle softly and stood up in front of him. “That only means you’re very horny for me. If you let me make love with you tonight, I promise you’ll experience heaven, Hero,” Julien whispered huskily. Then they heard the sound of the elevator.
Napasinghap nalang si Hero nang bigla siyang kinarga ni Julien na parang sako sa balikat nito palabas sa elevator.
The elevator was connected to the penthouse, so as soon as they entered, they were immediately inside Julien’s penthouse.
As they stepped inside the elevator, Hero felt himself being thrown onto a soft object. It was a huge sofa, incredibly plush and inviting, as if it were made entirely of cotton fiber. Hindi nagreklamo si Hero dahil hindi naman siya nakaramdam ng sakit nang itapon siya ni Julien sa sofa.
His heart pounded like crazy as he looked up at Julien, whose eyes were now filled with intense desire. He resembled a hungry wolf, ready to devour his prey.
Those looks… They made Hero feel so small, yet at the same time, they ignited a fire within him, a longing to surrender to the passion that burned between them. Parang gusto niyang magpaangkin dahil sa titig nito.
“Julien…” tawag niya sa binata. Hero couldn’t deny that he was a bit scared of how Julien looked at him now. Imagine a very tall and imposing man standing in front of you, gaze filled with intense desire and lust. It was both thrilling and intimidating, sending shivers down Hero’s spine.
Aaminin niyang kinakabahan siya sa maaring mangyari kahit gusto ng katawan niyang gawin ang bagay na iyon.
“Hero,” sambit nito sa pangalan niya. Lumapit ito sa kaniya, itinukod nito ang isang tuhod sa sofa habang si Hero naman ay taimtim na inoobserbahan ang galaw nito.
Julien seemed so different. Hero felt like the person standing in front of him now wasn’t the same Julien he knew. This Julien resembled the one he had encountered at the party.
Hero looked around, taking in the dimly lit interior. He couldn’t see the whole interior design clearly, but there was enough light from a lampshade on a table near the sofa to illuminate Julien’s features.
“Kailangan ko nang umuwi, may pasok pa ako bukas, Julien,” he tried to excuse himself. But Julien just chuckled and leaned even closer to him, placing both arms on the sofa, effectively trapping Hero in between. Hero felt like a little puppy being cornered by a wolf.
“Ngayon ka pa uuwi na nag-e-enjoy na ako?” Julien whispered, his voice low and seductive. “Stay here tonight, and I will make you the happiest man in the world.”
“P-pero may trabaho pa ako bukas!” Hero wished his voice didn’t crack, but fear had taken hold, causing his words to falter.
“No, you will stay here tonight. And you don’t have to work tomorrow. I’ll inform your company that you can’t make it,” Julien assured him, his tone firm yet reassuring. “Don’t worry, I’ll pay you five times your monthly salary. Just stay with me here in my penthouse tonight, little spoon.”
Hero didn’t like the idea at all. “Anong akala mo sa akin? Isang bayaran na tao?” he retorted, his tone tinged with fury at the thought of being treated that way. He was about to stand up when Julien spoke again.
“Of course not, you’re definitely not,” Julien reassured him, his voice sincere. “Hindi ako pumapatol sa ganoong tao at wala akong balak. Ikaw lang naman ang gusto kong makatalik kung papayagan mo ako, Hero. I just said I’ll pay you so the day won’t be wasted. I know how hardworking you are.” He defended himself earnestly.
“Pero, Julien…” Hindi na natapos ni Hero ang kaniyang sasabihin dahil bigla nalang nitong inilapat ang mga labi sa kaniya.
“Quit talking, I know you want this too, little spoon. You want to do it with me, right?” Julien asked him, their eyes locked in a silent exchange. Hero found himself once again ensnared by Julien’s amber gaze, feeling as if he were being hypnotized.
So he nodded, unable to resist the pull of desire and longing between them.
JULIEN SMILED sweetly after receiving Hero’s answer. He had been longing to do this, to express his love to Hero.
Hero was undeniably adorable, and every time Julien saw him, he couldn’t help but feel overwhelmed with desire. Every move Hero made seemed like a tantalizing seduction, driving Julien crazy with need. Julien, who was often needy, couldn’t deny his weakness in this aspect. He couldn’t control himself whenever he was with Hero, and that’s exactly what was happening now.
He didn’t care about the consequences or what might happen. All he needed was to possess Hero, to mark him in every part of his body, to ensure that Hero was his.
Julien proceeded to remove his upper clothes, revealing his chiseled, naked body. If there was one thing Julien was proud of, it was his well-built physique. Even he couldn’t deny how perfect it was, the result of his dedication to working out at the gym.
And Julien knew that Hero would like it. Just by the way Hero looked at him after he removed his clothes, Julien knew they would make love tonight. His little spoon seemed so needy right now, and Julien was nothing if not a man who would always give Hero what he wanted, even his body. It was all for Hero.
“Want to touch it, Hero?” pang-iingganyo niya dito. Just by the depth of Hero’s gaze, Julien could tell how much Hero wanted to run his hands over him, as if he were scanning every detail of his body.
Julien couldn’t help but think of himself as a perfect sculpture in a museum, and Hero was the only one who could see such a masterpiece.
“A-ang gwapo mo,” nahihiyang na sabi nito. Hindi mapigilan ni Julien na mapaungol sa sinabi nito. Naramdaman niya kung paano pumintig ang kaniyang ari sa sinabi nito. Fuck!
“Really? You think I’m handsome?” Gusto niyang marinig ulit iyon. Fuck! Julien couldn’t help but crave to hear that damn compliment again and again.
Nahihiyang tumango si Hero. “I think you’re hot.”
Julien’s body flared with burning desire as he heard Hero’s answer. Everything felt like a soft melody, carrying an erotic tune that ignited Julien’s passion even further. His mind was consumed with the desire to make Hero moan his name tonight.
“That’s it, you’re mine tonight, and there’s no turning back now,” he declared, his voice husky with desire, as he proceeded to unbuckle his belt.
See you sa next chapter 😉
IANNNXXXX
| 2024
CHAPTER 21
Julien made sure that every second of his moves was as seductive for Hero. He didn’t want to turn Hero off; he wanted to drown him in his desires and love. Tonight was going to be a huge night for him and Hero. This was the night he had been wanting and waiting for. This was what he had been dreaming of: to make Hero his own.
“Eyes up here, little spoon,” kuha niya sa atensiyon ni Hero na titig na titig sa ginagawa niyang pagtanggal ng sinturon.
Julien felt empowered by the way Hero looked at him. It seemed like Hero was praising his body as if he were the God of Masculinity himself. Julien loved the idea of Hero praising him. He imagined himself standing with immense power while Hero knelt, taking his manhood deep into his throat. Fuck!
“You’re asking why I’m doing this, Hero?” he brought up the questions Hero had asked him before. Julien was fully aware that Hero must have been overthinking everything. He took full responsibility because he hadn’t explained anything to him. He had just acted and left Hero confused. Pero sa gabing iyon, gusto niyang magtapat kay Hero. Gusto niyang ipaalam dito na ginawa niya lahat ng iyon dahil mahal niya ito.
He fucking love Hero! He’s so much in love with him!
“I did all of those because I am madly in love with you, Hero. I fucking love you since we were young. I kissed you, I touched you because I want to own you,” Julien confessed, his voice heavy with emotion. Nakatingala lang ito sa kaniya. Hindi alam ni Julien kung ano ng pinapahiwatig ng mukha nito dahil taimtim lang itong nakatitig sa kaniya. Gusto niyang hawakan ang dalawang pisngi nito at lunurin ito sa halik. If words are not enough, then he must take some action.
“P-pero magkaibigan tayo, Julien,” nauutal na sagot nito. Hindi mapigilan ni Julien na mapamura sa sagot nito. Fuck! He doesn’t want them to be just friends; Julien wants more than that. He wants a deeper relationship with Hero than just friendship.
“You feel it, Hero? That’s what you’re giving me—a total heart attack! And you just want me to be your friend? How am I supposed to control myself every time I’m around you if we’re going to stay as friends? It’s not easy, Hero. I’d rather cut this dick off than not make you my lover,” he said, full of raw honesty. Kung ma-friendzone man siya nito, mas mabuti pang hindi nalang siya umuwi sa bansa.
“Pero, Julien…” Hero tried to stop him, but he couldn’t take no for an answer tonight. He could take things slow, of course; he could definitely court Hero for however many years it took.
“Shhh, Hero. I know I’m moving too fast, but I want us to be together. Just keep that in mind. I will court you, but also keep in mind that I will not take no for an answer. It’s either you accept my love or I will forcefully make you mine,” Julien declared, his mind racing with thoughts of dragging Hero to the church and forcibly marrying him, because how could he fucking survive if Hero didn’t belong to him?
He hadn’t gone to France to become a better person for nothing. Julien knew he was a bit possessive, but that’s just who he was. That’s how he would claim Hero.
“Kung manliligaw ka pa, ano itong ginagawa mo?” tanong nito sa kaniya. Gusto niyang matawa sa sinabi nito. The way Hero uttered those words made Julien fall even harder.
“This?” he chuckled. “This is what I call an expression of love.” He leaned in to give the young man a sweet kiss on the lips.
“So you think love is all about sex?” Hero objected.
“Of course not, Hero,” umiling-iling siya. Hinaplos niya ang pisngi nito. “I’m doing this because I want to, and I know you want it too.”
Mabilis na sinakop ni Julien ang mga labi ni Hero. Ramdam niya ang lambot nito at lasap niya ang tamis sa mga labi nito. Hindi pa ito magaling humalik, nakasara lang ang bibig nito habang sinusubukan ni Julien na ipasok ang kaniyang dila dito. But it was okay because he didn’t expect Hero to be an expert. He was actually happy that Hero didn’t know how to kiss because it meant he was still innocent.
“Uhmmm…” impit na ungol niya nang kagatin niya ang pang-ibabang labi nito. Nang bumuka ang bibig nito’y doon na ipinasok ni Julien ang kaniyang dila.
Julien couldn’t help but close his eyes as he felt the warmth of Hero’s mouth. Ramdam niya rin ang dila nito na unti-unting sinasalo ang bawat galaw niya na para bang nag-e-espadahan silang dalawa gamit ang mga dila.
“Fuck it, Hero!” Hinawakan niya ang likuran ng ulo nito at bahagyang inangat para mas lalong idiin ang mga labi sa isa’t-isa. Hero, who could immediately learn, kissed him with the same passion he was giving.
“Uhmmmm… Julien…” paungol na tawag nito sa kaniyang pangalan nang mas palalimin pa ni Julien ang kanilang paghahalikan. He became more and more aggressive as lust controlled his body.
Fuck! He wanted to fucking suck Hero’s tongue clean!
“Putangina, Hero! Ang sarap mo!” He couldn’t help but curse. Hero just bit his lip in response and proceeded to wrap his legs around Julien’s waist.
Damn it! This possession could easily kill Julien.
Bumaba ang mga halik ni Julien sa leeg ni Hero. Sinigurado niyang wala siyang ilang dangkal na nakalimutan. Lahat ay dinaanan ng kaniyang dila. He was like a beast licking his prey. His fucking sexy prey.
Julien licked and sucked Hero’s neck, making sure to leave some marks. He didn’t care if anyone would see them; he’d gladly admit he was the reason behind them anyway.
“Julien… Ahhhh!” Ramdam niya ang libog sa mga ungol na kumawala sa bibig ni Hero. Bahagya pa nitong ginalaw ang pang-upo, dahilan para maramdaman niya ang pagkiskis nito sa kaniyang naghuhuminding na alaga.
“Fuck! Tangina! Keep doing it baby,” utos niya dito at sinabayan ang galaw ng pang-upo nito. He was fucking Hero with their clothes on, and it was so fucking hot!
“Ohhhh, Julien!” He didn’t stop pounding Hero’s ass until he felt himself almost coming. Fuck! Kahit hindi niya pa pinasok sa butas ni Hero ang kaniyang pagkalalaki ay halos labasan na siya sa ginagawa nila. Paano pa kaya kung matikman na niya mismo ang pang-upo nito? He’d be dry for sure. Sisiguraduhin niyang hindi sila lalabas sa penthouse na isang round lang ang nagawa.
He grabbed Hero’s shirt by the collar and ripped it, revealing his very white chest. Julien gulped as he observed it.
“Julien!” Hero scolded him, but he just grinned.
“You look amazing, Hero,” he complimented him as he scanned his chest. Hero’s chest was so clean, he couldn’t even see a single hair on it.
“Bakit mo naman ginawa ’yon! Ano nalang ang iuuwi ko nito!” Tila nataranta ito habang nakahawak sa damit niya.
He smiled. “Don’t worry, little spoon, I will buy you clothes. May damit ka na kaagad paggising mo bukas.” Hindi naman iyon problema dahil kaya niyang tawagan ang kaniyang mga tauhan para bilhan si Hero ng damit. “Kung gusto mo, mag-shopping pa tayo bukas e. I’d give you the entire mall.” aya niya sa binatang nakahiga.
“I don’t think that’s necessary, Julien,” sagot nito sa kaniya. Ngumiti lang si Julien dito.
Tuluyan na ngang tinanggal ni Julien ang damit ni Hero sa katawan nito. Pagkatapos ay hinagis niya iyon sa kung saan. Hero is now half naked infront of him and Julien feel the heat inside him.
“You are gorgeous, Hero.” Hinalikan niya ang nakahigang si Hero sa dibdib hanggang sa sipsipin niya ang utong nito. They were tiny, yet they ignited a fire within Julien. Hero’s nipples were pink and clean, and that turned Julien on even more.
“Ahhhh ang sarap niyan, Julien—” ungol ito ng ungol habang nilalaparot niya ang utong nito. Bawat dila at kagat ni Julien ay ang pagpintig naman ng kaniyang pagkalalaki sa loob ng kaniyang pantalon.
“Damn it, Hero! I didn’t expect this fucking sensation. Fuck, you’re driving me wild!” he exclaimed, proceeding to remove Hero’s pants. Julien caught sight of the white boxer briefs Hero was wearing, with his bulge clearly visible. But what intrigued Julien even more were Hero’s perfect hips. He longed to grip them firmly as he pounded him senseless.
“Julien!” Napasinghap ito nang umpisahan niyang hilain pababa ang suot nitong boxer. “Nakakahiya!” sinubukan nitong itaas pabalik ang boxer pero kalaunan ay si Julien rin ang nag wagi.
Hero stood before him, naked and breathtaking. Nakatakip ang kamay nito sa pagkalalaki nito at iniiwasan ang malaswang titig ni Julien.
“Don’t be shy, Hero. You look absolutely stunning without clothes,” komplimento niya dito. Gusto niyang tumaas ang confidence nito dahil para kay Julien, ito na ang pinaka-sexy sa lahat. No one could compare to Hero in that regard.
Kinuha niya ang kamay na nakatakip sa masilang parte ng katawan nito at parehong nilagay sa uluhan iyon gamit ang isa niyang kamay. Ang isang kamay naman ni Julien ay abala sa pagtanggal ng zipper niya.
“Be ready, baby, because your little guy down there is quite big,” he warned Hero with confidence in his voice. It was true; he was big. He was French, after all.
Julien didn’t wear any underwear, tanging pantalon lang ang nakaharang sa kaniyang ari kaya naman nang ibaba niya ang zipper ay biglang kumawala ang ari niya mula sa loob. Narinig niya pa ang pagsinghap ni Hero habang nakatingin dito.
“Are you ready to take it, baby?” nakangiting tanong niya dito. He resolved to be gentle with Hero, ensuring that any discomfort would be minimized. After all, it was Hero’s first time making love, and he wanted to make it as special and memorable as possible.
“Kakasya ba ’yan sa akin?” Hindi nakatakas kay Julien ang pagkapaos ng boses nito na para bang natatakot sa kung ano man ang mangyayari.
“Lahat naman kakasya pag ginagawan ng paraan,” biro niya dito pero mukhang hindi ito nasiyahan dahil nakatanggap siya ng masamang tingin mula kay Hero.
“Nagawa mo pa talagang magbiro!” asik nito pero imbis na mag-sorry ay siniil niya lang ito ng halik.
Habang pinapalalim ang paghahalikan ay inabot ni Julien ang lubricant sa mesa at binuksan iyon gamit ang isang kamay. Hindi niya pinutol ang halik. Hinahalikan niya ang binata habang ang kaniyang kamay ay nilagyan niya ng lubricant.
“Tell me if it hurts, little spoon,” sabi niya’t minasahe ang lagusan ni Hero gamit ang kaniyang gitnang daliri. Pinapahiran niya ito ng lubricant para maging madulas pag ipapasok na niya ang kaniyang daliri sa loob nito.
Kailangan niyang sanayin ang butas nito bago tuluyang warakin gamit ang kaniyang pagkalalaki. He’s more than 8 inches, so he needs to be extra careful.
“Julien AHHHH!” Malakas ang ungol nito habang patuloy si Julien sa kaniyang ginagawa. Masasabi niyang sobrang libog ni Hero base lamang sa kung paano gumalaw ang katawan nito para ipagdiinan ang kaniyang kamay sa butas nito.
“Julien m-masakit!” angal nito pero sa halip na tumigil ay pinagpatuloy lang ni Julien ang pagfinger-fuck kay Hero. “Oh god…”
“I need to stretch you out because you’re so tight. You might struggle to take my dick.”
Nang maramdamang medyo nag-adjust na si Hero sa kaniyang ginagawa ay agad niyang dinagdagan ng isa pang daliri. His ring finger. Malaki ang kaniyang mga daliri kumpara kay Hero kaya para narin niyang sinubukang ipasok ang kaniyang ari sa loob ng butas nito.
“Uhmmmmm… Sarap niyan…” halinghing ni Hero nang maglabas masok ang dalawang daliri ni Julien. Nasarapan na ito sa ginagawa niya at sobrang proud si Julien sa epekto niya dito.
“I think you’re ready, little spoon,” sabi niya kalaunan at hinugot ang dalawang daliri. Nagtaka pa si Julien dahil mukhang mamasa-masa iyon.
He’s like a woman, producing his own lubrication.
Pumusisyon si Julien sa gitna ng mga hita nito. Hinawakan niya ang mga iyon at ipinatong sa kaniyang balikat. Nakaangat na ang pwetan ni Hero, naka-level iyon mismo sa kahabaan ni Julien. Tutok na tutok ang kaniyang sandata at handa ng ipasok kay Hero.
“Endure the pain; mawawala rin ’yan ?mamaya,” sabi niya at tuluyan na ngang pinasok ang kahabaan niya sa butas nito. Una ay ulo lang ang nagawa niyang ipasok dahil sa sikip ng butas ni Hero pero kalaunan ay buong ari na niya ang komasya dito.
“Ughhhh… AHHH… AHHH…” ungol nilang dalawa habang dahan-dahang gumalaw si Julien sa loob ni Hero. Nakahawak siya dalawang hita ni Hero habang sinusubukang hindi kantutin ang maliit na binata ng sobrang bilis. He had to control himself from being rough and stay calm!
That’s the hardest thing he had ever committed.
“Fuck! Why the fuck are you so tight, Hero???” he groaned, feeling his dick being swallowed by Hero’s hole.
“Ang sarap ng ginagawa mo Julien,” ungol nito sa kaniya at kalaunan ay sinasabayan na ang ritmo ng kaniyang paggalaw.
“AHHHHH! AHHHHH! UHMMMM…” ungol nilang dalawa nang bilisan ni Julien ang kaniyang paggalaw. Ramdam niyang kumalma na si Hero at sigurado siyang nasanay na ito sa laki niya.
“Bilisan mo pa, Hero!” utos niya dito habang ito na mismo ang gumagalaw. They stayed in the same position, and Julien didn’t even realize how Hero swayed his hips to meet his dick and push it even deeper inside his hole. He was impressed and also proud of Hero because he definitely nailed the way he took his dick deep inside him.
“Potangina bilisan mo, Hero!” malakas na ungol niya dito. He’s now slapping Hero’s ass as he feels his climax coming.
“Fuck! Fuck! Fuck!” he groaned and groaned as Hero moved gracefully. He matched his thrusts with Hero’s movements because he couldn’t bear to just let him take it. He wanted to destroy Hero’s hole, but he didn’t want to do it just yet. He didn’t want him unable to walk the next day.
“I’m coming!” hiyaw niya nang maramdaman ang papalabas na likido sa kaniyang ari.
“Iputok mo sa loob, Julien! Ahhhh!” sagot nito sa kaniya. Hindi parin ito tumigil sa kakagalaw at halos mabaliw na si Julien habang ninanamnam ang masikip na butas ni Hero.
Potangina! ’Dibale ng walang condom, kailangan na niyang magpalabas!
“Fuck! Here I am, baby, take my fucking seeds!” he moaned so loud until Julien felt all his liquid squirt out from his dick into Hero’s hole. At the same time, Hero also climaxed.
Julien found it weird, but he actually felt something mixing with his semen inside Hero’s hole. He ignored it, thinking it was just his own fluids. Their combined juices were even dripping from Hero’s hole, despite him not pulling out yet.
“Fuck! That was good, little spoon!” sabi niya’t binigyan ng halik si Hero sa labi. “This is the best night of my life. Fuck!”
“T-thank you,” nahihiyang sagot nito at muling tinabunan ang kaniyang masilang parte. Natawa si Julien sa inakto nito.
“Why be shy, Hero? I already shot my load inside you, and there’s no reason for you to feel shy. I love every part of you, and you should be confident about it.” Tinanggal niyang muli ang nakatakip na kamay nito sa masilang parte.
“H-hindi ka nag-condom?” tanong nito sa kaniya habang nanlaki ang mga matang nakatingin dito.
Julien chuckled. He assumed Hero already knew. “Nope, didn’t use a condom. And weren’t you the one who told me to give you all my seeds inside you? I also wanted to feel you and connect with you without any barriers, so I didn’t use a condom. Why? Are you afraid I might impregnate you?” Natawa siya sa kaniyang naisip. Kung babae si Hero ay siguradong mabubuntis niya ito.
“Hindi naman ako nabubuntis e!” angal nito.
“I know, little spoon,” he said, kissing Hero on his forehead. “But we can try again and again until you get pregnant.” Pagkasabi ni Julien noon ay muli siyang naglabas masok sa butas nito.
IANNNXXX | 2024
![Cover of HENPECKED 01: Julien Rousseau [BXB] [MPREG]](/story-covers/henpecked-01-julien-rousseau-bxb-mpreg_360706716.webp)
