Her First And Last

Hi,

Thank you for your unending love and support since I started my amazing journey here in Wattpad. I’m very grateful to each and everyone of you and I will continue to write free and entertaining stories for you to read. I just want to announce that Her First and Lust was chosen to be part of the paid stories in Wattpad which helps author’s to monetize and earn from their hard work by readers support. It’s a way of Wattpad to support and encourage amateur writers like me to strive for progress and I am so honored to be part of it. Your continuous love for me and my stories will always be treasured.

Love,

Ceng

---

This is the last book of the Campbell Series.

CORDOVA EMPIRE SERIES

is already published and currently on going here on Wattpad. Check my profile.

---

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, distributed or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the author.

This book is a work of fiction. All names, characters, locations and incidents are products of the author’s imaginations. Any resemblance to actual persons, things, living or dead, locales or events is entirely coincidental.

---

It also contains strong language, sexual scenes and references from the outset and throughout. (R-18) Read at your own risk!

2017

• 2018 ©

CengCrdva

All rights reserved

PROLOGUE

PROLOGUE

Maddison Alessa Gillie Montealegre

Sitting on my bed, looking at the four corners of my room. Thinking about what happened. What is happening and what will happen in the future.

I’ve never been so confused and hurt all my life. Hindi ako kailanman nahirapang magdesisyon para sa sarili ko.

I’m an extrovert. I like being surrounded by many people. I’d rather talk with someone else than sit alone and day dream. Maingay ako, madaldal, palatawa. Pero ngayon, ni isa sa mga traits kong ’yon ay hindi ko makita.

I think while I speak. With that, I blurted what I wanted to say. I don’t care if my point of view may hurt someone. I’m the type of person that talks real and sometimes I am careless. Ayaw kong magpaka-plastic. Kung ano ang palagay ko sa isang bagay ay sinasabi ko.

Harsh, yes, but that’s me.

Napalingon ako sa gilid ko. Malakas ang ulan sa labas na tila ba sinasabayan ang pagbugso at pagbigat ng damdamin ko.

The curtains flailed eerily as a cold wind broke the boundaries of my room, sending shivers up to my spine. Wala sa isip na niyakap ko ang sarili ko.

Hindi ako kailanman nasadlak ng ganito. I felt like the world is against me right now. Kusang tumulo ang mainit na luha galing sa aking mga mata.

I’m lost… I’m confused… I’m alone…

CHAPTER 1

Chapter One

San Antonio

“Dad, let me ride Gideon, please?” pagmamakaawa ko kay Daddy na ngayon ay abala sa pagbabasa ng arawan niyang diyaryo.

I guess old ways can’t change in just a snap. Kahit kasi maunlad na ang teknolohiya ay sa diyaryo pa rin talaga ang buhay ni Daddy.

“No, Maddison. Hindi pa pwede at bago pa si Gideon.” Mariing paliwanag ni Daddy na hindi man lang ako tinapunan ng tingin.

“Pero bakit si Quinty? Bago pa siya noon pero nasakyan ko na kaagad!” Ngumuso ako at padabog na naupo sa tapat ng upuan ni Daddy.

This is why I hate new gifts! Bago nga pero hindi ko naman magamit, so anong silbi nila?

Ibinaba ni Daddy ang binabasa at tinignan ako. Mas lalo akong sumimangot sa harapan niya.

“Alright fine! But I’ll ask Caloy to accompany you, okay?” Inayos niya ang kanyang salamin at bumalik sa pagbabasa.

“Yes! Okay!” Masigla kong sabi at mabilis na napayakap kay Daddy.

Alam ko naman kasing kahit kailan ay hindi niya ako matitiis. Who can resist Maddison Alessa Montealegre’s charm?

Wala.

I always get what I want. I maybe considered as a brat but this is who I am and honestly, I love being me.

Nabuhay akong hawak ko sa palad ang lahat. I can even manipulate someone to do deeds for me.

Hindi ko alam kung ang lahat ba ng taong nakapaligid sa akin ay mahal ba talaga ako o dahil lang sa pamilya namin na kayang kaya silang palayasin sa mga tinitirhan nila ano mang oras.

But do I care? No. Wala akong pakialam kung mahal nila ako o hindi, basta ang mahalaga ay nakukuha ko ang gusto ko at napapakinabangan sila.

Matapos kumain ay nagmamadali akong nagbihis. Isang plain t-shirt at black pants ang isinuot ko kasama ng aking kulay itim na Dr. Martens.

Hindi ko mapigilang tumalon talon sa tuwa habang naglalakad palabas ng mansion namin. Nasalubong ko ang kapatid kong nakakunot ang noo sa akin habang kumakain ng kanyang chips.

“Guess what?” Ngising asong sabi ko.

Tamad niyang inihinto ang pagnguya at tinitigan ako.

“I’m riding Gideon today! Wanna see?” Ngumiti ako at inayos ang buhok ko.

“No thanks. I’m playing Xbox.” Masungit na sagot ni Harrison at nilagpasan na ako para pumanhik sa itaas kung nasaan ang kwarto niya.

Wala talaga yata akong mapapalang amor sa kapatid ko tungkol sa mga kabayo na hilig ko.

Napanguso ako at naglakad na lang sa kung saan ako pupunta.

Wala sa sariling napangiti na naman ako nang matanaw ang malawak naming lupain sa paglabas ko ng mansion.

Hinipan ng malamig na simoy ng hangin ang buhok ko.

“Gideon, Gideon…” paulit-ulit na sambit kong pakanta sa bagong kabayo ko.

I just can’t wait to see him again! Halos sumabog na nga yata ang puso ko habang naglalakad ako patungo sa mga kwadra ng kabayo.

Si Quinty ang unang naging alaga ko pagkatapos ay si Atoy na ang nagpangalan ay ang walang ka-taste taste kong kapatid na si Harrison.

Sabi niya ay laruan ko lang naman daw ’yon kaya Atoy na lang para madaling tandaan.

Lumawak ang ngiti ko nang matanaw ang mga tauhan ni Daddy na abala sa kani-kanilang mga trabaho. Mayroong naghahanda para sa pag-aani ng mga mangga at mga gulay namin. It’s the time of the year!

“Hi Madeng!” Masayang bati sa akin ng maruming babaeng alam kong kasing edad ko lang.

Literal siyang marumi dahil sa mga nagkalat na putik sa kanyang damit at kaunti sa pisngi.

Huminto ako at hinarap siya. Naghalukipkip ako sa harapan niya at tinaasan siya ng kilay.

“Huwag mo nga akong matawag tawag na Madeng, Yrene! Huwag mong mai-rhyme ang pangalan ko sa tawag sa’yong Iring!” Nandidiri kong hiyaw sa kanya.

Nakakabwisit talaga ’to! Kung kanina ay masaya pa ako, ngayon naman ay parang gusto ko na lang siyang saktan!

Inirapan ko siya nang matindi kaya namutla siya. Yumuko siya at ipinagpatuloy na lang ang pagpapakain sa mga kambing namin.

“Nasaan nga pala si Mang Caloy?” Tanong ko habang tinatanggal ang putik na dumikit sa boots ko.

“Ah… Hindi ko pa nakikita e. Baka nasa kuwadra, bakit?” Bumalik na naman ’yong nakakairita niyang ngiti.

Si Iring ay anak ng isa sa mga trabahador ni Daddy sa farm habang si Mang Caloy naman ang kanang kamay niya sa lahat dito sa San Antonio.

Bukod kasi sa hindi naman talaga gusto ni Daddy ang probinsiya ay marami pang ibang pinagkakaabalahang negosyo ito sa ilang panig ng mundo. Lalong lalo na ang Montealegre International Cruise Line.

Kung hindi lang dahil kay Mommy at sa aking Lola Helga ay hindi naman kami magsi-settle sa tahimik na probinsiyang ito.

Noon pa man ay sa ibang bansa na kami naninirahan kasama ng dalawa kong nakababatang kapatid. Pero nang hilingin ni Lola ang pangangalaga sa rancho ay pinagbigyan naman ito ni Daddy.

Napabuntong hininga ako nang maisip ang bunso kong kapatid. Dumaloy na naman sa pagkatao ko ang galit dahil hanggang ngayon ay nasa poder pa rin ito ng ina ko.

“Ah, wala ka na dun!” Nagmamadali akong nagmartsa paalis sa harapan niya.

Chismosa. Napailing ako.

Hindi ko naman talaga kaaway si Iring. Siguro nga, may mga tao lang talaga na kapag nakikita mo, naaalibadbaran ka na lang kahit na wala naman silang ginagawang masama sa’yo.

“Mang Caloy!” Tumakbo na ako nang makita siyang nasa kwadra ng mga kabayo ko.

Tinapos niya ang pagsusuklay kay Quinty at pagod na hinarap ako. Napangiti kaagad ako nang matanaw si Gideon na naghihintay sa pagpapaligo sa kanya ng isa pang tauhan ni Daddy.

“Oh, Maddy!” Tumuwid siya ng tayo at hinarap ako.

“Bakit po kayo ang gumagawa niyan? Hindi po ba dapat sila Noli?” Tukoy ko sa isang lalaking wala naman yatang ginawa kung hindi ang haplusin si Gideon.

“Ah, kaya ko naman. Isa pa, na-miss ko rin ang ganito. Palagi na kasi akong nasa opisinang ibinigay ng Daddy mo.” Hinaplos niya ang kumikinang na buhok ni Quinty.

Lumapit din ako rito at tinulungan siyang suklayan ang malagong buhok nito.

“Maddy, ako na riyan.” Puna niya.

Napangiwi ako at binitiwan ko na lang ang mane comb pagkatapos ay hinaplos na lang si Quinty.

“Bakit ka nga pala nandito? May kailangan ka ba?” Tanong niya.

Muli akong nabuhayan ng tuwa sa dibdib.

“Uhm… Sabi po kasi ni Daddy pwede ko nang gamitin si Gideon.” Sinulyapan ko ulit ang bagong kabayong may kulay na itim.

Kumunot ang noo ni Mang Caloy at sinundan ang tingin ko.

“Hindi pa masyadong gamay ni Gideon ang rancho, Maddy.” Naglakad siya papasok sa malawak na kwadra at dumiretso sa pakay ko.

Tumabi si Noli para bigyang daan si Mang Caloy. Inirapan ko siya nang tila maglaway siya sa kakatingin sa akin.

Sa pangalawang paglapat pa lang ng mga mata namin ni Gideon ay kumalabog na ang puso ko sa pagkasabik!

It feels like love at second sight. Wala pa man akong karanasan sa tunay na pag-ibig pero alam kong ganito ang pakiramdam no’n base sa mga ikinikwento sa akin ni Babette.

“Pwede naman pong samahan niyo akong maglibot Mang Caloy kahit sandali.” Lumapit ako kay Gideon at sinubukang haplusin ang mukha niyang walang kamalay malay sa pagiging in love ko sa kanya.

Natuto akong mangabayo noong nasa UK pa kami. May maliit na farm din kami roon kaya malapit ako sa mga hayop. Minsan nga ay kahit taong mala-hayop ang ugali ay malapit din sa akin pati sa pamilya ko.

Ipinilig ko ang ulo ko at itinuon ang atensiyon kay Gideon at Mang Caloy.

“Naku Maddy. Hindi ako pwede ngayon dahil darating ang anak ko.” Umibis siya at pumunta sa ilang kabayo.

Kinuha niya ang mga damong nasa gilid para ibigay sa mga ito. Sumunod naman ako sa kanya.

“Anak ho? May anak ho kayo?” Naghalukipkip ako nang makita si Noli na nakabuntot din sa’kin.

“Oo naman.” Tumawa siya at itinigil ang ginagawa pagkatapos ay binalingan ako.

Ilang taon nang nagtatrabaho sa pamilya namin si Mang Caloy pero ni hindi ko nakitang may anak ito. Oo nga at galing sa malaking pamilya sila Mang Caloy pero hindi ko man lang alam na may anak pala siya?

Ang sabi kasi ng mga chismosang magtatabas namin ay hiwalay ito sa kanyang asawang naninirahan ngayon sa ibang bansa.

Napapitlag ako nang ayusin ni Mang Caloy ang kanyang sarili at kinuha ang sumbrerong nakasabit sa gilid ng dingding.

Mabilis kong hinawakan ang kamay niya.

“Mang Caloy! Sige na naman. Kahit twenty minutes?” Nagpa-cute pa ako sa kanya para lang makumbinsi siya pero bigo pa rin ako.

Hinawakan niya ang buhok ko at marahang hinaplos ’yon.

“Sa ibang araw na lang Maddy. Ngayon ko lang makakasama ang anak ko makalipas ang ilang taon.” Ngumiti siya at nakita ko pa ang pangingilid ng mga mata niya dahil sa tuwa.

“Ako na lang ang sasama kay Maddison, Mang Caloy!” Excited na boluntaryo ni Noli na nasa likuran ko.

“Hindi pwede, Noli. Magagalit si Henry kapag ikaw ang sumama sa kanya.”

“Oo nga.” Pag-sang ayon ko naman bago siya inirapan.

Wala na akong nagawa kung hindi ang malungkot sa naudlot na paglilibot sa rancho gamit si Gideon. Naiinis akong bumalik sa mansion namin. Ni hindi ko nilingon ang mga babaeng nagtatabas na nadaanan ko. Pati kay Ireng ay dumoble ang pagkainis ko nang makita ko ang madumi’t nakangisi niyang pagmumukha.

Buong araw akong wala sa mood dahil sa nangyari. Kung bakit ba kasi walang summer class ang high school kagaya ng college! Bakit hindi pwedeng mag-advance ng mga subject ngayong wala naman akong ginagawa sa mansiong ’to kung hindi ang magmukmok at titigan ang malawak na lupain namin.

“How’s Gideon?” Masayang sabi ni Daddy nang matapos siyang lumabas sa kanyang opisina at nakasalubong ako.

Ngumuso ako at humalik sa pisngi niya.

“Hindi natuloy Dad. May lakad daw si Mang Caloy ngayon.” Sumalampak ako ng upo sa couch nang marating namin ang living room.

“Ha? Saan naman daw?” Dinaluhan ako ni Daddy.

Agad na lumapit sa amin ang dalawang kasambahay na may dalang tsaa at juice.

“Susunduin niya raw ang anak niya. May anak pala si Mang Caloy, Dad?” kinuha ko ang juice at uminom doon.

Natigilan si Daddy at bahagyang kumunot ang noo na tila may malalim na iniisip.

“Ngayon pala ang dating ni Clegane.” Tipid niyang bulalas.

Tumaas ang kilay ko sa narinig. Clegane ang pangalan ng anak ni Mang Caloy? Lalaki? Wala man lang ba siyang paa para umuwi nang mag-isa sa probinsiya ng kanyang ama?

“Dad, naka-wheelchair ba ang Clegane na ’yon kaya kailangan pang sunduin?” Maarte kong tanong.

Siya ang dahilan kung bakit hindi natuloy ang lakad ko kay Gideon! Kung bakit ba kasi si Mang Caloy lang ang bihasa sa pangangabayo na pinagkakatiwalaan ni Daddy.

Tumawa si Daddy at umiling habang hawak ang tasa ng tsaa sa kaliwang kamay niya.

“Sa pagkakatanda ko ay maayos naman iyong si Clegane, Hija. He’s a gorgeous lad.” Tumawa siya ulit.

I bet! Gorgeous pero hindi makauwi nang mag-isa? Nag-iinit na naman tuloy ang ulo ko! Nakakainis! Kung sana ay kaya niyang umuwi nang mag-isa, e ’di sana nasakyan ko na si Gideon!

“Hindi ba siya pwedeng umuwi nang mag-isa?” Hindi ko naiwasang maging matabang ang tono ng boses ko.

“Ilang taon na rin itong nawala sa San Antonio, Maddison. Give Caloy his time to be with his son. Sa pagbalik niya na lang kayo mangabayo.” Pagtatapos ni Daddy.

Inilapag ni Daddy pabalik ang tasa sa lamesa at tumayo saka ako binalingan sa huling pagkakataon.

“Heath will be here at the end of the month, Maddison.” Aniya.

Wala sa sariling napatayo na rin ako dahil sa narinig.

“Po?!” Halos tumalon na sa saya ang puso ko.

Ngumiti si Daddy at tumango.

“Your Mom let us have him. Mas mabuting magkakasama kayo.” Naalarma ako nang makita ang paglamlam ng mga mata ni Daddy at ang lungkot na nakapaloob sa mga ’yon.

“Dad, she’s the one who left us! She doesn’t deserve to have Heath. Hanggang sa pagtanda ko ay ipaglalaban ko ’yon.” Giit ko.

Tumango si Daddy.

“Alam ko, Maddy. I’m doing everything I can to give you a family. Patawarin mo ako kung hindi ko nagawang pigilan ang Mommy mo-”

“Dad! We’re fine without her! Totally fine.” Kinagat ko ang labi ko nang maramdaman ang pagsalakay ng galit sa kaibuturan ng puso ko.

Kung sino ang umalis, siya ang dapat magsisi! May pamilya na siya pero nagawa niya pa rin kaming iwan. Para ano? Dahil hindi na niya mahal si Daddy? That’s bullshit.

Hindi ko alam na may expiration pala ang pagmamahal. Na kapag bored ka na o sawa ka na sa asawa mo ay basta mo na lang iiwan kahit pa may mga anak na kayo.

I hate my mother! Hindi lang dahil sa pag-iwan niya sa amin kung hindi dahil sa sugat na iniwan niya sa puso ni Daddy. Na kahit kaming mga anak niya ay hindi iyon kayang pawiin.

Tanghali na nang magising ako kinabukasan. Araw araw kong ipinagdarasal na sana ay bumilis ang takbo ng oras para masakyan ko na si Gideon, magkaroon ng klase, at makasama ang kapatid ko sa pagtatapos ng buwan.

Tamad akong tumayo at dumiretso sa banyo para maligo. Gusto kong kulitin si Mang Caloy para kay Gideon dahil hindi ko na alam kung ano pa ang gagawin ko para malibang!

Nagsasawa na kasi akong makipaglaro kay Ryso sa walang kasawaan niyang xbox. Ang mga kaibigan ko naman ay wala sa San Antonio at nasa kani-kanilang pinanggalingan dahil bakasyon.

“Maddy, kain ka na.” Bungad ni Nanay Pasita sa akin nang makababa ako sa grand staircase.

Nginitian ko siya at sumunod sa paglalakad niya patungo sa dining area.

Si Nanay Pasita ang tumatayong mayordoma sa mansyon namin. Kaibigan niya ang Lola Helga ko noon pa kaya talagang malapit ito kay Daddy at pati na rin sa aming magkakapatid.

“Nay, pagkatapos po nito pupuntahan ko si Mang Caloy.” Panimula ko nang makaupo na sa lamesa.

“Nasabi mo na ba sa Daddy mong aalis ka?” Tanong niya habang inilalapag ang pagkain sa hapag kasama ng dalawa pang katulong.

Umiling ako. Hindi ko pa siya nakikita at alam kong wala naman siya ngayon. It’s Monday, ano pa nga ba ang aasahan ko? Sa tuwing weekdays ay abala si Daddy sa mga negosyo at sa pagpapatakbo ng rancho.

Samahan pa ng pagha-harvest sa lahat ng pananim namin.

“Ite-text ko na lang po siya.” Tipid kong sagot.

“Kailangan mo ba si Paolo para ipag-drive ka papunta ro’n?”

Umiling ako.

“Hindi na po. Gagamitin ko si Quinty.” Tinitigan ako nang nag-aalalang mukha ni Nanay Pasita.

Nginitian ko siya bago magpatuloy.

“I’m good with riding horses, Nanay. Kapag sixteen na ako, pwede na akong maging ganap na equestrian.” Pagpapaliwanag ko.

Tumango na lang siya para sang-ayunan ako. Isa pa, alam ko namang wala siyang magagawa dahil ’yon ang gusto kong gawin.

Matapos kumain ay dumiretso kaagad ako sa kwadra. Pinilit kong huwag titigan si Gideon para hindi ako maakit na siya ang gamitin ko papunta kila Mang Caloy.

Mabilis kong kinuha si Quinty at inilabas sa kwadra saka siya sinakyan. Nakahinga ako nang maluwag ng makita ang malawak at kulay berdeng lupain namin. Marahan kong tinapik si Quinty kaya naglakad na ito.

Sa una ay mabagal lang ang takbo niya habang palayo kami sa mansion. Nang nakatapak na kami sa malupang daan ay binilisan ko na ang pagpapatakbo sa kanya.

Halos matunaw ang lahat ng galit at lungkot sa puso ko habang sinasalubong ang marahas na hanging bumabalot sa katawan ko. Pinili kong daanan ang shortcut patungong Claveria.

Ang property ng buong angkan ng mga Cordova rito sa San Antonio.

Napangiti ako nang makita ang mga bundok na nananatiling kulay berde sa paglipas ng panahon.

Ang mga malalaking puno na mas matanda pa kay Daddy ay naroon pa rin.

Hindi ko mapigilang hindi humanga sa ganda ng lugar na ito nang mahagip ng mata ko ang mga makukulay na bulaklak at ang malaking barn sa hindi kalayuan. Pero naging hudyat lang ’yon sa akin na bilisan ko pa ang takbo dahil malayo pa ako sa Claveria.

Nabusog ang mga mata ko sa magagandang tanawin ng San Antonio. May mga bakang pakalat-kalat, kambing at kung ano ano pang hayop sa paligid.

I guess I’m starting to love it here. Napailing ako nang maisip kong country girl na talaga ang itatawag sa akin ng mga kaibigan ko sa Manila.

Binilisan ko pa ang pagpapatakbo kay Quinty at ilang saglit lang ay natanaw ko na ang Claveria, partikular ang malaking bahay na alam kong kila Mang Caloy.

Ngayon ko lang lubos naisip na ito ang pangalawang pagbisita ko sa kanila. Noong una kasi ay kasama ko si Daddy dito nang may ibigay siyang mga papeles kay Mang Caloy. Ngayon ay ako lang dahil may iba akong pakay sa kanya.

Agad akong dinaluyan ng kaba nang makita ang malaking kahoy sa bukana ng lugar na may nakaukit na Claveria Cordova.

May mga bata akong nadaanan na siguro’y mga pamangkin ni Mang Caloy. Lahat sila ay bumaling sa akin lalo na kay Quinty.

Huminto ako para batiin sila.

“Hi, nandito ba si Mang Caloy?”

Nakangiting tanong ko sa mga batang halos malaglag na ang mga mata sa akin.

“Opo! Bakit po?” Anang isang batang lalaki.

“May kailangan lang ako.”

“Samahan na po namin kayo!” Nagsitanguan pa ang iba niyang kasama.

“Hindi na. Kaya ko na.” Ngumiti ako sa kanila.

Gusto ko lang makasiguro na nandito nga siya bago ako pumanhik sa bahay nila.

Hindi ko na sila hinayaang makasagot. Dumiretso na ako sa pinakamalaking bahay sa lugar nila. Matatayog na punong nakahilera nang maayos ang nadaanan ko bago marating ito.

Bumaba ako kay Quinty at itinali siya sa puno ng mangga na malapit lamang sa gate.

Dahil nakabukas naman ang gate ay dumiretso na ako sa kulay brown at malaki nilang pintuan. Luma na rin ang bahay nila Mang Caloy pero mukha pa namang matibay at maayos.

Pagmamay-ari rin nila ang ilang bahagi ng lupain ng San Antonio pero nananatiling payak at simple ang pamumuhay nila.

Kakatok na sana ako sa pinto pero mabilis na iniluwa no’n ang isang lalaki.

Pakiramdam ko’y kusang umawang ang bibig ko nang umangat ang mukha ko patungo sa nagsusumigaw na kagwapuhan ng matangkad na lalaking nasa harapan ko.

Wala sa sariling napalunok ako nang makita ang madilim niya’t kulay itim na mga mata. Those thick eyebrows na halos magsalubong dahil sa paninitig ko.

Ang matangos niyang ilong hanggang sa mapupulang labi na may hikaw ay pinasadahan ko rin ng tingin. Parang tumili ang pagkatao ko nang makita ang malapad niyang katawan sa kulay puting sandong suot.

That biceps! Napalunok ulit ako.

“Tapos ka na?” Iritadong boses niya dahil sa pagtitig ko.

Pakiramdam ko’y binuhusan ako ng malamig na tubig ng bumalik ang mata ko sa malamig niyang mga mata.

Tila napipi ako at tanging ang puso ko ang gustong magsalita para sa’kin. Mas malala pa ito sa naramdaman ko nang una kong makita si Gideon!

“Si… Sino ka?” Pinagalitan ko ang utak kong patuloy na pinupuri ang gwapong lalaki sa harapan ko.

Seriously? Marami namang gwapo sa Manila at UK. Ang ibang mga kaibigan ko ay mga model pa pero bakit ganito? Bakit nawawalan ng garter ang panty ko sa isang ’to?

Napaatras ako nang maglakad siya palapit sa akin.

“You’re in my property Miss. Ako ang dapat magtanong sa ’yo niyan.” Matigas niyang sabi.

Aba’t! Gusto kong matawa. Siya? Hindi niya ako kilala?!

“Nasa lugar kita kaya sagutin mo ako.” Napalunok ako matapos sabihin ’yon.

Kitang kita ko ang pagkislap ng mga mata niya kasabay ng pagtawa nang sarkastiko.

Gusto ko na siyang murahin at sigawan kagaya ng mga taong nasupalpal ko noon pero hindi ko magawa! Tila umurong ang dila ko nang ngumisi siya at kinagat ang labing may hikaw!

May hikaw!

Pati ang isang tenga niya ay may bilog at itim na hikaw din! Kailan pa nakuha ang atensiyon ko ng isang lalaking may mga hikaw?! I hated them! Noong nagpahikaw ang nanliligaw sa ’kin ay binasted ko kaagad. Nakakadiri!

“Anong tinatawa-tawa mo!” Inirapan ko siya kahit pa nanginginig na yata ang mga tuhod ko sa kaba.

I’ve never been so nervous my entire life!

“Nakakatawa ka.” Humalakhak siya at umiling.

“Hoy!” Nawala na naman ako sa huwisyo nang makita ang pagseryoso niya at pag-igting ng kanyang panga.

His adam’s apple protruded. I’ll admit it! He’s a gorgeous lad!

“Clay, sino ’yan?” Naputol ang pag-uusap namin ng lumabas si Mang Caloy na halatang nagulat nang makita ako.

“Maddy! Anong ginagawa mo rito?” Aniya habang pinupunasan ang basa niyang kamay gamit ang towel.

Tinitigan niya kami ng tinawag niyang Clay. Clay? Clegane? Ang anak niya? Ito ang anak niya?!

“Mang Caloy…” natigilan ako.

“Maddy, ito ang anak ko si Clegane.” Lumapit siya sa kinaroroonan namin at sinulyapan ang anak na nanatili sa parehong sarkastikong emosyon.

Umirap ako sa kawalan.

“Clegane si Maddison, anak ni Henry Montealegre.” Siniko niya ang anak.

Naghalukipkip ako. Ngayon alam mo na kung sino ako! Gusto kong ngumisi dahil alam kong mahihiya siya ngayong alam na niya kung sino ang kinakalaban niya.

“Hindi ako interesado, Pa,” Umiling siya. “Aalis muna ako.” Dagdag niya at iniwan na kami ng ama.

Literal nga yatang nalaglag sa lupa ang panga ko habang sinusundan ng tingin ang walang modong anak ni Mang Caloy!

I felt so humiliated! Ni minsan ay walang nagtangkang bastusin ako! Everyone is eager to meet me! To be one of my friend, at least. Pero siya?! He must be thankful that I laid my eyes on him!

Ang mga taong nakapaligid sa akin ay handang halikan ang paa ko para lang mapansin ko sila! Pero ang anak ni Mang Caloy?! Ang kapal ng mukha niya!

This is the first time.

My first time to encounter such a douche bag!

At alam kong magkikita pa kami. Hindi ito ang huli Clegane! Hindi!

CHAPTER 2

Chapter Two

Argao Falls

“Sinong sinisilip mo diyan?”

Napatalon ako sa boses ni Ryso na tumabi pa sa akin.

Mabilis akong bumaba sa maliit na upuang inilagay ko para masilip ang kalupaan namin… Partikular sa parteng tanaw ko ang malaking barn sa hindi kalayuan.

“Wala!” Inis kong sabi at itinabi ang bangkito sa gilid.

Mabuti na lang at mataas ’yon kaya hindi niya makikita kung ano man ang tinitignan ko sa labas.

Ilang araw na ang lumipas nang magtagpo ang landas namin noong walang modong anak ni Mang Caloy! At hanggang ngayon ay pinagpa-planuhan ko pa rin kung paano ako makakapaghiganti ngayong nandito siya sa lugar namin.

Ako? Nagawa niya akong sabihan na hindi siya interesadong makilala ako? Gusto kong matawa sa sobrang inis! Gusto ko siyang yakapin nang mahigpit sa leeg!

“Ano nga?” Kumunot ang noo niya at sinundan akong maglakad papasok sa mansion.

“Since when did you become interested in my life, Harrison?” Inirapan ko siya at hindi na muli pang nilingon.

Nagpatuloy naman siya sa pagsunod sa akin.

Hinarap ko lang ang makulit kong kapatid nang makarating na kami sa living room.

Tumawa siya at umupo sa couch. Sumunod naman ako at tamad na binuksan ang TV.

Magpabili kaya ako ng pintura at ibuhos sa kanya? Patayin ko kaya ang isang kambing para mapagbintangan siya? O…

Wait! Anong ginagawa niya sa property namin?! Napatayo ako na parang wala sa sarili.

Ibig sabihin ay matagal siyang mananatili dito? Bakit nasa kwadra siya ng mga kabayo ko?!

“You’re acting weird, Ate. Na-engkanto ka ba?” Naghalukipkip ang kapatid ko sa aking harapan.

Tinapunan ko siya ng matalim na titig. Bumuntong hininga ako at bumalik sa pagkakaupo.

Tumabi ako sa kanya. I guess I need someone to tell how pissed I am with Mang Caloy’s son.

Hinarap ko ng mabuti si Harrison kaya mas kumunot ang noo niya. Am I acting weird? No. I’m acting pissed! Ito ’yon!

“Kilala mo ba ’yong anak ni Mang Caloy?” Hindi ko na napigilang itanong.

Wala sa sariling umiling ang litong litong mukha ni Ryso. Nasapo ko ang ulo ko dahil sa kabaliwang naiisip.

Bakit ko ba kailangang itanong ’yon sa kapatid ko? He’s nobody. He is! At hindi ako dapat nagpapaapekto ng ganito. Makakaganti rin ako.

Clegane…

Napailing ako ng ilang ulit pumasada sa utak ko ang nakakainis niyang pangalan.

Patalon talon akong naglalakad sa kalupaan namin. It’s a good day! Alam kong pwede ko ng magamit si Gideon ngayon dahil iyon ang sabi ni Daddy.

Isang linggo na ring naging abala si Mang Caloy kaya alam kong sapat na ’yon para masulit niya ang pangungulila sa walang modo niyang anak.

“Ate Sally! Si Mang Caloy po?” Nakangiti kong tanong sa babaeng nakasalubong ko habang hawak ang kumpol ng mga kambing na ipapastol sa mas madamong parte ng farm.

Ngumiti siya at hinila ang mga ito para makalapit pa ng kaunti sa akin.

“Nasa kwadra yata, Maddy. Pero ang sabi ay aalis daw iyon ngayon at mamayang hapon pa ang balik.” Sagot naman niya.

Literal na bumagsak ang balikat ko sa narinig. Ilang araw pa ba akong maghihintay?

“Gano’n po ba…” Bumuntong hininga ako.

Ano pa nga ba ang pwede kong gawin sa araw araw? Halos tatlong linggo pa ang hihintayin ko para sa pagbabalik ng klase.

Si Babette, Ian at Easton naman ay sa susunod na linggo pa uuwi. I’m so bored! How I wish I could fly back to UK to see Charlotte and Dale.

Kung naroon siguro ako ay baka nasa mall na kami sa mga oras na ’to.

Sa susunod na pasukan ay second year high school na ako. Dapat sana’y third na pero nang magkahiwalay sina Daddy at Mommy ay natigil ako sa eskwela.

Nang lumipat kami rito sa San Antonio ay mabilis naman akong tinanggap ng mga tao kahit pa malayong malayo ang lugar na ito sa UK at sa Manila. Kahit na may farm kami roon ay iba pa rin talaga ang lugar na ito.

The people here are so genuine. Halos lahat ay magkakakilala rin dahil kung tutuusin ay maliit lang naman ang San Antonio kumpara sa mga karatig bayan.

Tumango si Ate Sally at nagpaalam na sa akin. Sinundan ko siya ng tingin patungo sa mataas na parte ng lupain ni Daddy habang hila ang mga kambing sa magkabilang kamay.

Ipinuyos ko ang aking buhok ng hanginin ’yon ng malamig na hangin.

I bit my lower lip. Sa tuwing malamig kasi sa Manila ay hudyat na iyon ng nalalapit na pasko. And Christmas… We always celebrate it as a family but this time will be different.

Tumingala ako sa payapa’t kulay asul na langit. Wala sa sariling napapikit ako nang malanghap ulit ang sariwang simoy ng hangin. Kahit na wala akong kasamang kaibigan ngayon ay pinipilit ko pa ring gumawa ng paraan para malibang man lang ako.

Napangiti ako nang umilaw sa isip ko ang Argao falls. It’ been ages since I’ve been there. Ang huli pa ay noong narito pa si Mommy. I cringed.

Ipinilig ko ang ulo ko at nagpatuloy na lang sa paglalakad patungo sa mapunong gubat. May dalawang daan patungo sa Argao pero ang pinili ko ay iyong may mas mahabang oras na lakaran.

Bakit ngayon ko lang naisip ito? Hindi naman sa pinagbabawalan ako ni Daddy na pumunta sa kung saan, siguro nga ay masyado lang akong natuwa dahil kay Gideon at hindi ko na namalayan ang iba pang pwedeng gawin sa San Antonio.

Lumalagitnit ang mga tuyong dahon at tangkay na natatapakan ko sa bawat hakbang ng mga paa ko sa gubat.

Nagtatayugang puno ang bumalandra sa mata ko. Lahat ay kulay berde maliban sa mga tuyo’t kayumangging dahon hanggang sa asul na langit.

I’m killing time. Kaya ko naisip ang mas mahabang daan para kapag nakarating na ako roon at umuwi ay patapos na ang araw.

I’ll end my day that way. At bahala na bukas kung ano ang maisip ko para patayin ang araw.

Nahirapan ako sa pagpapatuloy ng lakad dahil nawala na ang noo’y palatandaan ng daan dahil natabunan na ito ng matataas na damo.

Hindi ko mapigilang malungkot dahil ibig sabihin ay wala na talagang bumibisita sa falls. Or maybe the other way is better?

Luminga linga ako sa paligid. Hindi ko masyadong kabisado ang daan na ito pero bahala na. Alam ko namang makakarating pa rin ako roon basta diretsuhin ko lang ito.

Kumuha ako ng sanga para gawing tungkod sa bawat hakbang ko. Tumatalon ang puso ko sa tuwa kahit pa may pagaalinlangan ang mga galaw ko.

I’m afraid of snakes. Iyon lang ang pinakakinatatakutan ko sa lahat. Sa tuwing may naririnig akong galaw sa gubat ay napapatakbo na lang ako.

Mas binilisan ko ang lakad ko nang makarinig ako ng lagaslas ng tubig sa gitna ng kagubatan. Natatanaw kong nahahati na ang mga punong matatayog. Humihingal akong tumigil sandali para batiin ang sarili ko.

Isa iyong palatandaan na malapit na ako sa Argao. Pinawi ko ang iilang pawis na tumulo sa noo ko. Umiinit na ang sikat ng araw pero nagpatuloy pa rin ako sa paglalakad kahit na pataas na ang nilalakaran ko. Ang kanina’y magubat ay napalitan na rin ng mabatong daan.

Kahit na hindi naman pribado ang Argao ay madalang lang ang mga taong napapadpad dito. Bukod kasi sa mahirap ang daan ay mahaba habang lakaran ang gagawin bago ito marating.

Pero sabi nga nila, kailangan mong pagsikapan ang lahat para makamit ang magagandang bagay sa buhay.

That saying fits here perfectly. The beauty of the falls is all worth it. Kailangan mo lang talagang tiisin ang pagod bago ito ma-enjoy.

Napangisi ako nang makita ang stream ng tubig. Ito ang dulo ng Argao. Tumawid ako sa kabilang banda para makapaglakad nang mas maayos paakyat doon.

Mabuti na lang at nakasuot ako ng boots ngayon dahil kung hindi ay baka bukas pa ako makarating sa bagal ko.

Walang arte akong umakyat sa naglalakihang bato.

Habang lumalakas ang lagaslas ng tubig ay mas kumakalabog ang puso ko sa tuwa. Dagdagan pa ng magandang huni ng kalikasan.

My heart filled with so much joy when I stepped on the last stone. Tumalon ang puso ko ng matanaw ang malinis at kulay asul na tubig.

Pumikit ako nang madama ang iilang tilamsik ng tubig sa mukha ko. I wouldn’t mind living here as long as I can see this beauty everyday!

Sa pagdilat ng mga mata ko ay doon na ako tuluyang bumigay. Nagmamadali akong lumapit sa tuyong bato sa gilid ng falls at mabilis na hinubad ang suot kong boots.

Tumalon ang puso ko ng lumapat ang paa ko sa basang lupa.

I cursed myself for not bringing anything but it’s too late to feel any remorse.

I removed my clothes including my underwear. Siguro naman ay walang pupunta rito ngayon dahil mukha namang wala nang gustong pumunta rito maliban sa akin. Maingat kong ipinagpatong ang mga gamit ko sa bato bago balingan ang paraisong nasa harapan ko.

“Ayan ha, may bisita ka ngayon.” Nangingiting sabi ko pagkatapos ay maingat na bumaba sa tubig.

I should dive but I don’t want to disturb mother nature. Lumusong ako at lumangoy sa malalim na parte kung saan bumabagsak ang tubig.

“Wooh!” Hindi ko na napigilan ang paghiyaw ng matapat ako roon.

I’m sure Charlotte will get jealous if I told her about this. Sino nga bang hindi mamamangha sa ganda rito?

Walang sawa akong lumangoy sa kalakihan ng falls. Namumuti at nangungulubot na ang mga kamay ko pero hindi ako umahon. Mas lalamigin kasi ako kapag umahon ako. Besides, hindi ko pa naman balak umuwi.

Sa ilan pang paglusong ko sa malamig na tubig ay nagpahinga muna ako sa gilid. Hinihingal na ako pero hindi pa rin ako nagpapaawat.

Pakiramdam ko’y isa akong ibong ngayon lang nakawala sa hawla.

Sa susunod ay yayayain ko si Daddy na pumunta rito para naman maiba ang takbo ng araw niya. Kung hindi kasi sa diyaryo ay sa mga papeles na lang siya palaging nakaharap.

Umakyat ako sa makinis at pantay na bato at humihingal na nahiga doon. Ang sinag ng araw lang ang tanging nagbibigay sa akin ng init kaya wala sa sariling napapikit ako.

My naked body relaxed when I tried to imagine things.

This is the life that I want. Iyong tahimik lang at payapa. Iyong masaya ay wala kang ibang pwedeng isipin kung hindi ang i-enjoy at ipagpatuloy ang buhay.

The sound of nature comforts me. Bumagal ang paghinga ko at pati ang isip ko ay kumalma.

This year was a chaos for our family. Ngayong taon ko nakitang masaktan si Daddy habang unti-unting nawawasak ang pamilyang pinaghirapan niyang buohin.

Hindi ko alam kung ano ang talagang dahilan ng paghihiwalay nila pero naniniwala akong walang kasalanan si Daddy.

He loved my Mother so much that he’s willing to give up everything. Pati ang paninirahan dito ay nagawa namin para sa kagustuhan niya pero iniwan pa rin niya kami.

She left us with nothing but a broken heart. Ngayong wala na siya ay kailangan ko na ring masanay sa ganito.

Napangiti ako nang marinig ang mga huni ng ibon. Why do I need to think of my Mother when all I want is to enjoy Argao?

Masyado yatang contradicting ang utak ko. Or maybe I just missed her. My fist automatically clenched. I’m not going to miss her.

Siya ang dapat mangulila sa amin at hindi kami. Siya ang dapat magsisi at hindi si Daddy!

Napapitlag ako at mabilis na napatayo ng makarinig ng mga nagtatawanang boses galing sa kung saan.

Mabilis kong niyakap ang sarili ko at sinulyapan ang damit kong nasa kabilang dako ng falls.

“Shit!” Agad akong tumalon sa tubig para matakpan ang kahubaran ko.

Paano kung may mga masasamang tao pala rito?! Hindi sa pinag-iisipan ko ng masama ang mga taga-San Antonio pero ano n alang ang sasabihin nila kapag nakita nila ang anak ni Henry Montealegre na walang saplot habang naliligo sa pampublikong lugar!

Nanginig ang katawan ko hindi dahil sa lamig kung hindi dahil sa mga bagay na pumasok sa isip ko.

Mas lalo akong nagtago sa gilid ng falls nang mas marinig ko ng klaro ang mga nagkakatuwaang boses.

“Shit. Shit. Shit!” Patuloy kong bulong habang tinititigan ang kabilang dulo na mas may malaking tiyansa na hindi ako madaling makita.

Pero kahit na makapagtago ako sa tubig, paano naman ako makakaalis?!

Kumakalampag na ang puso ko dahil sa matinding kaba. Nagkabuhol buhol na rin ang utak ko at mas lalong wala na akong maisip na matino.

Nagsitayuan ang balahibo ko sa katawan nang mapagtanto kong boses pa ng mga lalaki ang paparating!

Wala na akong nagawa kung hindi ang magdasal nang taimtim na panalangin na sana ay may isa man lang akong kakilala sa mga ’yon na pwede akong tulungang makaalis nang hindi nagigising ang makamundo nilang utak!

“Ito na ba ’yun?” Napasiksik ako sa gilid ng marinig ang unang boses ng lalaki.

“Finally!” Sigaw naman ng isang mas mababa ang boses.

“Game na! Ligo muna o kakain?” Tumawa ang isa habang naririnig ko ang nagsisitunugan nilang mga gamit.

Aba’t dito pa yata talaga sila magpi-picnic o kung ano!

Sa pagtunog ng strum ng gitara ay napapikit na ako nang mariin. May concert pa yata sila!

“Picture first!” Anyaya ng iba pang boses.

“Tara!”

Pinilit kong hulaan kung ilang tao ang pupwedeng nasa itaas ng mga bato. Ni isa ay wala akong narinig na boses ng babae. What if they’re all rapists?!

Dammit! Masyado ka kasing kampante Maddison! It’s all your fault! You might as well drown than get raped by these people!

Naiisip ko pa lang ang posibleng mangyari ay gusto ko na lang talagang ikonsidera ang pagpapakalunod.

May namatay na ba rito? Dahil kung wala ay ako ang kauna-unahang bibinyag sa lugar na ito.

“Clay, come on! Mamaya ka na mag-ayos!”

Nalaglag ang panga ko sa narinig. Hindi ko sana gustong isipin ang naiisip ko pero nasundan pa ’yon ng kompirmasyon galing sa ibang boses.

“Oo nga, lika na Clegane! Groupie pare!”

Napangiwi ako sa narinig.

Talaga bang anak ni Mang Caloy ang tinutukoy nila?! Like what the hell! Lumubog ako sa tubig.

This is the end of my life. Tanggap ko na. Tanggap na tanggap ko nang ito na ang katapusan ng buhay ko sa mundong ibabaw.

Para akong baliw na umahon nang hindi na ako makahinga!

I never thought committing suicide is lame! Hindi ako makahinga! Naluluha na ako habang naririnig ang mga boses nila at ang muntikan ko nang pagpapakalunod.

Bakit maraming nagpapakamatay kung hindi naman maganda ’yon?! Life is beautiful! Pero hindi ko na kayang sundan pa ang positibo kong pag-iisip dahil sa sitwasyong kinakaharap ko ngayon.

“Hoy! Tara na kain na muna tayo, Clay!”

Ilang ulit na naging musika sa akin ang lecheng pangalan na ’yon. Napagtanto kong siya nga ’yon nang marinig ang ilang ulit niyang pagsasalita.

“Huy!”

“Shut up!” Sigaw niyang nagpatahimik sa lahat ng kaibigan niya pati na rin sa puso kong nagwawala.

Sumilip ako ng bahagya at natigagal nang makitang nasa tapat ni Clegane ang mga damit ko.

My heartbeat doubled when I see him touch my boots.

Sa kabila ng paghuramentado ng puso ko ay nagawa ko pang sipatin ang kabuuan niya.

He’s wearing a boardshorts and a white t-shirt. Kahit na hindi siya nakasando ay hindi pa rin nakaligtas sa mga mata ko ang maganda niyang pangangatawan.

I checked his pecks and biceps. May pag-aari ba silang gym kung saan man siya galing?

Napabalik ako sa pagtatago nang igala niya ang paningin sa paligid. Mariin akong napapikit dahil sa kaba.

“Who’s there?” Sigaw niyang umalingawngaw sa paligid gamit ang matigas na ingles.

CHAPTER 3

Chapter Three

Cup A

Nangatog ang tuhod ko dahil sa boses ni Clegane. Mas lalo kong itinago ang sarili ko. Hanggang sa labi ang inilubog ko sa tubig. Kahit na malakas ang bagsak ng tubig sa falls ay pigil ko pa rin ang aking paghinga.

“Ano Clay?” Narinig ko ang paglalakad ng ilang mga mabibigat na yapak patungo sa pwesto niya.

Hindi ko na alam kung ano na ang ginagawa ng Clegane na ’yon dahil hindi ko na sila nakikita.

“May tao?” Anang isa niyang kaibigan.

Humalakhak ang isang boses.

“That’s a girls clothes who went skinny dipping!” Dagdag ulit ng isa.

“Tapang ha.” Halakhak naman ng mas matinis na boses.

Napamura ako sa narinig. Pakiramdam ko’y naririnig ko ang paghinga ni Clegane kahit na malayo naman ang pagitan namin. Shit!

Sinubukan kong sulyapan ulit ang dako kung nasaan ang pwesto ng mga damit ko. Naroon ang apat na lalaki maliban pa sa anak ni Mang Caloy.

Pare pareho silang palinga linga sa paligid para hanapin ako. I guess I’m doomed! Wala na yata akong magagawa kung hindi ang magpakita sa kanila. I mean, not like this. Naked.

Nakita ko pa lang na hahawakan ni Clegane ang mga damit ko ay sumigaw na ako.

“Huwag!” Napangiwi ako na tanging ’yun lang ang nagawa kong isigaw sa dami ng pwede kong sabihin.

Kumunot ang noo ni Clegane. He was tracing my voice.

“Show yourself.” Aniya at inilapat ang kamay sa batong kinalalagyan ng mga gamit ko.

Nanatiling tahimik ang mga kaibigan niya habang patuloy sa paghahanap sa akin.

Sa kanilang lima ay isa lang ang kilala ko doon, ang nakatatandang kapatid ni Easton. Si Erwan.

“I can’t.” Napalunok ako at hindi na nadugtungan pa ang sinabi.

Alam ko namang alam na nilang lahat na wala akong suot na kahit ano pero natatakot pa rin akong aminin ’yon.

Since when did I become this reckless?!

Tumawa ang mga kaibigan niya na mas lalong nagpakaba sa akin.

“Come on, mababait kami. Lalo na ako.” Sagot ng isang boses.

“Time is ticking, Miss.” Ani Clegane.

“Hindi nga pwede!” Sigaw ko ulit.

Sa lahat ng mga sinasabi nila ay tanging ang kay Clegane lang ang nagagawa kong sagutin.

Umugong ang halakhak ni Clegane sa paligid. My knees weakened. Bakit pati ang boses niya ay nagpapahina sa nanlalamig kong katawan?

“E ’di huwag.” Natatawa niyang sabi.

Sa muling pagsulyap ko sa dako nila ay naalarma ako nang makitang aalis na siya sa tabi ng gamit ko. Siguro nga hahayaan na talaga niya akong mamatay sa lamig ng tubig. Kahit na alam kong sa maliit na kubo ang pwesto nila ay imposibleng hindi pa rin nila ako makikita sakaling umahon ako.

“I’m naked!” Napapikit ako matapos isigaw ’yon.

Napahinto ang mga yapak nila at tanging ang lagaslas ng tubig ang bumalot sa paligid namin.

I can hear my heart beating so fast. Mas mabilis at mas malakas kumpara noong unang araw na nakita ko siya at nakadama ng galit. It’s different. Parang may sariling ritmo ang puso ko dahil sa matinding kaba.

Wala na akong nagawa kung hindi ang magpakita sa kanila. Ipinagpapasalamat ko na lang dahil kahit paano’y hindi nila makikita ang katawan ko dahil sa kulay asul na tubig ng falls.

Napatuwid ng tayo ang nakapamulsang si Clegane ng makita akong nakalubog sa tubig habang naka-ekis ang mga kamay sa dibdib ko.

His adams apple protruded when he swallowed hard. Sinulyapan niya ang mga kaibigan niyang laglag ang panga nang makita ako.

“Maddy?!” Usal ni Erwan na halatang nagulat nang ako iyong nagmamay-ari ng mga damit.

Ako iyong babaeng matapang na nagi-skinny dipping gaya ng sabi ng kaibigan nila.

“Susunod na ako.” Sabi ni Clegane sa mga ito bago nagsipagkibit balikat at iwan na siya.

Kahit naiwan sa akin ang tingin ni Erwan ay sumunod na rin siya kalaunan sa gusto ni Clegane.

Maingat akong lumangoy palapit sa gawi niya ng mawala na sa paningin ko ang iba pang kasama niya.

Nanginginig na ang labi ko dahil sa magkahalong kaba at takot habang pinagmamasdan ang lalaking ngayon ay tinitingala ko.

Ngayon ko lang napansin na dalawa na ang hikaw niyang kulay itim sa magkabilang tenga… at ang hikaw sa gilid ng labi ay nananatiling naroon.

He resembles the hard features of his father but some of it was soft and just mesmerizing. Lalo lalo na ang mapupulang labi niyang inaangkin ng maliit na hikaw.

Napalunok ako nang bumaba ang tingin niya sa katawan kong nakalubog sa tubig. Mas lalo kong naiyakap ang mga braso ko sa katawan dahil sa panininitig niya. I felt like he wasn’t really looking into my body but my soul. Gano’n ang intensidad ng malalim niyang mga mata na napapalibutan ng mahahabang pilik.

Was it necessary? Ang titigan pa ako?!

Gusto ko na siyang sigawan pero natatakot akong baka hindi niya ibigay ang mga damit ko. Worst, itapon niya ’yon.

Paano ako uuwi kung wala akong suot na kahit ano? I can’t even walk through the forest wearing slippers, what more if barefoot?

Kasalanan ko ’to at ngayon pa lang ay nagsisisi na ako.

I’ll play loser again for the sake of my naked body. Bibilangin ko na lang ang mga pagkakataong ito para kapag panahon na para gumanti ay mas malaki ang gagawin ko.

“Give me my clothes.” Mahinahon ngunit may diin kong sabi.

Nabuwal ang titig niya sa akin at bumalik sa bato. Kumalampag ang puso ko nang lapitan niya ang mga damit ko.

Alam kong sinabi kong kunin niya yon pero bakit pakiramdam ko’y hindi ko gustong mahawakan niya ang mga damit ko.

“Ito ba…”

Dammit! Sa pag-angat ng gilid ng labi niyang may hikaw ay alam ko ng hindi talaga magandang ideya ang pag-uutos ko sa kanya.

Maingat niyang inangat ang damit ko sa bato pero literal na naputol ang paghinga ko ng malaglag galing sa kamay niya ang kulay itim kong bra.

What a clumsy asshole!

Ngumisi siya at slow motion na kinuha ang bra ko. Gusto ko na lang tabunan ang mukha ko dahil sa kahihiyan!

“What cup is this? A?” Nakakalokong tanong niya.

Bumaling siya sa akin at inangat ang bra ko. Dumaloy sa mukha ko ang init dahil sa magkahalong inis at hiya sa pang-uusisa niya.

“Don’t touch it pervert! Isa pa it’s cup B!” Lumangoy pa ako palapit sa kinatatayuan niya.

Bastos! Hindi lang siya walang modo, natural na bastos talaga! And how can he say that my boobs are small?! Oo nga at hindi pa gaanong malaki ang dibdib ko pero dahil ’yon sa bata pa ako. My boobs will still grow bigger than they currently are.

“Akin na!”

Itataas ko na sana ang kamay ko pero natigil ako ng maisip kong sa ilang galaw ko lang ay mabilis niya akong makikita.

Nagpatuloy ang ngisi niya at imbis na ibigay sa akin ang mga damit ay inisa isa niya pa itong tignan. Namilog ang mga mata ko nang makitang pati ang itim kong underwear ay hawak na ng damuho!

“Clegane!” Naiiyak kong sigaw.

“Do panties have cups too? you know, for the butt?” Aniya habang tuwang tuwa na sinisipat ang hawak niya.

“Akin na sabi!” Sinubukan kong sabuyan siya ng tubig pero hindi siya natinag.

Bumaling siya sa akin at luminga sa paligid.

“Are you really naked?” Tanong niya ng ibalik sa akin ang tingin.

Pakiramdam ko’y gusto ko na lang maglaho nang tuluyan sa magandang paraisong ito. Bakit ganito? Masyado ba talaga akong masama sa mga taong nakapaligid sa akin at ngayon ay pinaparusahan ako?

Lumunok ako at pinilit na salubungin ang malalim niyang mga mata. Iyong mga matang nakakalasing titigan.

Tumango ako.

“Give me my clothes… please?” Pagmamakaawa ko.

I hate it!

I’m starting to hate myself for asking him a favor but what else I can do? Bumuntong hininga siya at pinutol ang pagtitig sa akin.

Inilinga niya ulit ang paningin sa paligid.

“You’re too young to swim naked. How old are you again? Thirth-

“I’m fifteen!” Pagpuputol ko sa sasabihin niya.

Tumango siya.

“Kahit pa. This is a public place. Hindi ka ba marunong mag-isip?” Diretso niyang sabi.

Nawala ang ngisi niya at napalitan ng pagkairita ang mukha. Wala akong naisagot lalo na nang tumayo siya at muling ibinalik ang mga gamit ko sa batong kinalalagyan nito kanina.

“S-Saan ka pupunta?!” Natitigagal kong tanong.

Is he freakin’ serious?! Iiwan niya ako rito? Gusto niya ba talagang makita ang katawan ko? Gano’n ba siya kamanyak?!

Nangilid na ang mga luha ko. Maliban sa lamig na pinapahina ang katawan ko ay nanghihina na rin ang puso ko dahil sa mga nangyayari.

“Clay-”

“Don’t call me that.” Matigas niyang sabi.

Lumayo siya at huminto nang malagpasan ako.

“Huwag ka munang aahon. Wait for me.” Pagtatapos niya bago ako tuluyang iwan nang wala sa sarili.

Pinagmasdan ko ang malapad niyang likod habang matikas na naglalakad pababa at pabalik siguro sa mga kaibigan niya.

Naglaro sa utak ko kung ilang taon na ba siya? I know he’s still young but not as my age! Kahit na siguro’y magkakaedad lamang sila nila Erwan ay nananatiling mas matured ang kabuuan niya kaysa sa mga ito. Maliban sa mas matangkad siya sa lahat ay mas athletic din ang pangangatawan niya.

Mukha siyang batak sa basketball o di kaya naman ay football.

Napailing ako sa mga naiisip. Umulit sa utak ko ang huling sinabi niya.

What the hell! Anong gusto niyang gawin ko? Ano nga ba dapat ang gawin ko! Napatitig ako sa mga gamit ko. Kung sana’y may magic wand lang ako na kayang paliparin ang sarili ko sa liblib na parte ng lugar na ’to kasama ang mga damit ko.

O kaya naman ay invisibility cloak! I badly need that. Lumapit ako sa kabilang dulo para subukang tignan kung nasaan na ang mga taong umistorbo sa akin. Partikular ang Clegane na ’yon!

Kating kati na akong umahon at umuwi pero natatakot akong suwayin ang sinabi niya. His order was crystal clear. Parang utos na kapag hindi mo sinunod ay malalagot ka talaga.

Ilang minuto pa akong tulala nang makarinig ulit ako ng mga yapak patungo sa kinaroroonan ko.

Sa pagbalik ni Clegane ay tila tumalon ang puso ko sa tuwa. May dala siyang puting tuwalyang nakapulupot sa balikat niya. Napalubog ulit ako sa tubig nang lumapit siya sa gawi ko.

Sa pagtapat niya sa akin at siyang pagkuha niya ng tuwalya sa katawan at pagtingala sa langit na natatabunan ng iilang matatayog na puno.

Marahan niyang inilahad sa akin ang tuwalya nang hindi nakatingin. Napalunok ako at hindi kaagad nakagalaw.

“They’re gone. Kunin mo na para makaalis na rin ako. Doon ka na lang magbihis.” Aniya tukoy ang isang sulok na natatakpan ng hanggang bewang na bato.

“U-Umalis sila?” Nauutal kong tanong.

Hindi naman sa natatakot akong makita nila ako habang nagbibihis. Naguguluhan lang ako sa sinabi niya. Uuwi na ba sila?

“Not for long. I’ll give you ten minutes.” Nataranta ako ng ihulog niya ang tuwalya kaya mabilis akong napatalon para kunin ’yon.

Pakiramdam ko’y lumabas ang puso ko nang masalo ang tuwalya. Nabasa ng kaunti ang laylayan nito dahil hindi ko kaagad nasalo nang maayos.

Hindi pa man ako nakakapagpasalamat ay tumalikod na siya at walang lingong iniwan ako.

Nang wala na akong marinig na kaluskos ng tao ay nagmamadali akong umahon at pagkatapos ay ibinalot ang katawan ko sa tuwalyang ibinigay ni Clegane.

Nakahinga ako nang maluwag nang maramdaman ang pagyakap nito sa katawan ko. Pinamulahan ako ng mukha nang maisip na galing iyon sa katawan ni Clegane… sa balikat niya. Ang init na ito ay galing doon.

Ipinilig ko ang ulo ko.

I only have ten minutes to get dressed! Hindi ko alam kung paano niya naitaboy ang mga kaibigan niya pero ngayon pa lang ay kailangan ko na siyang pasalamatan.

Mabibilis ang hakbang kong dinampot ang mga damit ko saka nagbihis. Dahil yata sa pagkalabog ng puso ko ay mabilis ko lang iyong nagawa. Nakakainis! Mukhang mas maaga pa akong makakauwi ngayon taliwas sa plano ko! Mga istorbo kasi!

Yakap ko ang basang tuwalya nang bumaba ako patungo sa daan ng kubo. Narinig ko na ang mga boses ng grupo nila sa ilang hakbang ko pa lang pababa doon. Tumaas ang kilay ko nang marinig ang strum ng gitara.

Napahinto ako sa paglalakad nang marinig ko ang isang malamig na boses matapos ang intro ng tinutugtog na kanta.

“ The dawn is breaking

A light shining through

You’re barely waking

And I’m tangled up in you

Yeah .“

Nanayo ang lahat ng balahibo ko sa katawan at wala sa sariling napahigpit ang yakap sa basang tuwalya nang marinig ang malamig at buong boses ni Clegane.

Sa kanya nga ba?

“But I’m open, you’re closed

Where I follow, you’ll go

I worry I won’t see your face

Light up again.“

Para akong nahihipnotismo habang naririnig ang magandang boses niya. Wala sa sariling napalakad ako nang maingat patungo sa kubong ’yon.

Kumakalampag ang puso ko sa hindi mawaring dahilan. Maybe because of his beautiful voice.

“Even the best fall down sometimes

Even the wrong words seem to rhyme

Out of the doubt that fills your mind

I somehow find

You and I collide…“

I never heard someone sing that good… Talo niya pa iyong may mga magagandang boses na nasa industriya ng musika. Nahinto lang ako sa paglalakad nang mapagtantong halos maabot ko na si Clegane sa bintana ng kubo.

Mas nanunuot sa puso ko ang bawat bigkas niya sa klarong lyrics ng kanta. Pakiramdam ko’y para sa akin ’yon kahit na hindi naman. Dammit! Mas maganda pa ito sa boses ng kahit na sinong nakilala ko sa tanang buhay ko!

Nakatalikod si Clegane sa’kin habang hawak ang isang gitara samantalang ang mga kaibigan naman niya ay nakikinig lang sa pagkanta niya. Tahimik rin akong nakinig at natulala na lang sa likuran niya.

May mga bote sila ng alak sa lamesa at iilang chips. I can see packs of cigarettes too but I ignored it. Nasa boses niya kasi ang buong atensiyon ko.

Marami naman akong kilalang singer at magagaling kumanta pero kakaiba ang boses niya. It went straight to my heart… even my soul if that’s how I can perfectly describe it.

Narating ko ang pag-iisip kung ano kaya ang mga kapintasan niya. Meron nga ba? Posible bang kulang siya sa buwan o ano? He can’t be perfect like this. Masyadong unfair iyon para sa ibang pinagkaitan ng lahat.

“You finally find, You and I collide…”

Pagtatapos niya ng kanta habang patuloy sa pagtugtog ng gitara.

Sa huling pag-strum niya roon ay wala sa sariling napapalakpak ako. Agad na nakuha ko ang atensiyon ng mga kaibigan niya.

I was under his spell since my ears heard his hypnotizing voice.

Kung noong mga nakaraang araw ay galit ang nararamdaman ko, ngayon naman ay napalitan ’yon ng purong paghanga.

That voice…

Napatigil lang ako sa pagpalakpak at napabalik sa tila malalim na pagkakatulog ng lingunin niya ako.

His eyes! Naguunahang umikot ang mga demonyo sa tiyan ko ng makita ng mas malapit ang mukha niya. Seryoso ang titig niya at kahit na magkasalubong ang kanyang kilay ay hindi ko nagawang itigil ang tingin ko.

Kailan pa? Kailan pa bumilis ng ganito ang puso ko? Kailan pa mas lumawak ang imahinasyon ko?

“Tapos ka na?” Seryoso niyang tanong na nagawa ko lang tanguan.

Kahit na tapos na siyang kumanta ay lunod na lunod pa rin ako sa boses niyang pamatay!

“Umuwi ka na kung gano’n.” Nakaigting ang panga niyang sabi.

CHAPTER 4

Chapter Four

Change

Para akong sinampal sa narinig ko. Kung kanina’y nasa rurok ang paghanga ko sa kanya, ngayon naman ay lumagapak ulit sa dati.

“N-Ngayon na?” Nauutal kong tanong.

Bahagya siyang natawa sa sinabi ko. Kahit ako ay gusto ko na lang pagtawanan ang sarili ko. Ganito ako katuliro sa harapan niya?

I should spend my time thinking how to get back at him! Kailangan kong makaganti bago matapos ang summer! Sigurado akong hanggang matapos ang bakasyon ay narito siya pagkatapos ay babalik narin kung saan siya nanggaling.

Napalunok ako. My heart ached when I pictured him leaving. Siguro ay dahil wala pa akong nagagawang ganti. That’s it.

“Tapos ka na ’di ba? Unless you want to get naked again.” Itinigil niya ang pagsulyap sa akin at hinarap ang lamesa.

Napaawang ang bibig ko nang kinuha niya roon ang isang pakete ng sigarilyo. Kumuha siya ng isa at agad iyong hinithit matapos sindihan.

Sa pagbaling niya sa akin ay halos maubo ako nang patungo sa direksiyon kong ibinuga niya ang usok.

Agad akong napaatras. Bwisit! I hate him! I freaking hate this douchebag!

“Clay, baka pwedeng mamaya na lang. Pagpahingahin mo muna.” Nasulyapan ko ang isang lalaking nagsalita.

Sigurado akong nakita ko na ang isang ito. Siguro sa school or kung saang sakop ng San Antonio.

“Mamaya na lang kapag medyo bumaba na ang araw.” Suhestiyon naman ng isa pang may pinakaplakado at malinis na buhok sa kanilang lahat.

Wala akong naisagot. Kahit na gusto ko nang umalis dahil sa galit na namumuo sa puso ko para sa kanya ay gusto ko ring manatili dahil sa hindi malamang dahilan. I want to hear his voice again.

Nababaliw na yata ako. How can I hate someone and get curious about them at the same time? ’Yong pakiramdam na gusto mo pang makita ang iba niyang kayang gawin. More and more.

Binalingan ni Clay ang mga kaibigan at nagsipagtanguan pa sila bilang pagsang-ayon. Tanging si Erwan ang tahimik na nakatitig sa akin.

“Ayaw kong may istorbo rito.” Matigas niyang sabi.

“Maya maya uuwi rin naman.” Tumawa ang isa para mawala ang tensiyon pero hindi ko naramdamang nabawasan ’yon.

I can’t help but compare him to his friends. Oo nga at maayos naman ang kanilang hitsura pero si Clegane ay talagang angat na angat! I mean…

“Hindi na. Uuwi na ako.” Pagputol ko sa usapan nilang tungkol sa akin.

Nanghihinayang ang traydor kong puso sa desisyong lumabas sa bibig ko.

Agad na napatayo si Erwan.

“Ihahatid na kita, Maddy.” Presinta niya.

Lumapit ako sa bintana at tumango kay Erwan bago balingan si Clegane.

“Isasampay ko na lang dito. Sorry nabasa.” Sabi ko bago iayos ang tuwalya sa kahoy ng bintana.

Lumayo ako at nag-iwas ng tingin sa kanya. Lumabas si Erwan sa kubo at nginitian ako.

“Ingat ka Maddy.” Paalam naman ng isa pang hindi ko alam ang pangalan.

Tumango ako sa kanya at ngumiti. Naunang naglakad si Erwan patungo sa daan pabalik sa baba ng kubo. Bago ako tuluyang sumunod sa kanya ay sinulyapan ko ulit si Clegane.

“Salamat.” Sabi ko bago sinundan ang naunang lalaki.

Ni hindi siya tumango. Maliban sa umigting niyang panga ay wala na akong nakuha pang ibang reaksiyon. Nagmamadali na ang mga hakbang ko.

“Erwan bilisan mo!” Halos mapapikit ako sa sigaw niyang umugong sa tahimik na gubat.

Kumaway si Erwan nang patalikod. Hinihingal ako nang mapantayan ko ang lakad niya. Ganito ba talaga kapag lalaki? Malalaki ang hakbang?

“Bakit magisa ka lang?” Tanong ni Erwan nang medyo nawala na ang tunog ng gitara at boses ng mga kaibigan niya.

“Wala akong makasama eh. Wala pa si Babette.” Sagot ko.

“Gano’n ba. How about other friends?” He asked.

Napasulyap ako sa kanya. May hikaw din naman si Erwan na parehong itim sa tenga pero bakit wala akong maramdamang kaba sa kanya? Gwapo rin naman siya gaya ni Easton pero wala man lang pagbilis ng tibok ang puso ko?

Anong pinagkaiba? Siguro dahil hindi ako galit o naiirita sa kanya kaya normal lang ito.

“I don’t have a lot of friends here.” Pag-amin ko.

Kung sa Manila at UK ay kumpol kumpol ang batalyon ko, dito naman sa San Antonio ay kakaunti lang. I don’t trust people that much. Siguro nabawasan din ang tiwala ko nang iwan kami ni Mommy.

I started to isolate myself from the people who wants to know me. Ilag ako lalo sa mga taong mahihirap. Hindi sa pinandidirihan ko sila o ano, kung hindi dahil ayaw kong magamit ng kahit na sino.

Ayaw kong magpakaplastik sa mga taong nagpapanggap na gusto ako. Halata namang lahat ng narito ay gusto lang akong maging kaibigan dahil sa pamilya ko.

“Maybe because you’re not trying to have one.” Konklusyon niya.

“Easton is my friend.” Napanguso ako.

Kailangan ba ng maraming kaibigan? Hindi ba pwedeng dalawa lang o tatlo basta totoo sa’yo?

“Right.” Aniya.

Nakarating na kami sa harapan ng dalawang daan.

“Ako na lang ang uuwi Erwan. Baka kailangan ka ng mga kaibigan mo.” Sabi ko sabay turo sa dinaanan ko kanina.

Huminto siya at umiling.

“The shortcut is better. Isa pa wala pang isang oras makakabalik na rin naman ako kaya ihahatid na kita hanggang sa labas nito.” Ngumiti siya at nagpatuloy na sa paglalakad patungo sa shortcut na tinutukoy niya.

So doon sila dumaan kanina? O doon na talaga ang daan?

“Come on.” Nilingon niya ako nang hindi ko nagawang gumalaw sa kinatatayuan ko.

Wala na akong nagawa kung hindi ang sundan siya. Buong paglalakad namin ay kung hindi niya hawak ang kamay ko ay nakaalalay naman siya sa akin. Oo nga at mas mabilis ang daang ito pabalik sa kabihasnan pero ang mga daraanan ay mas matarik at makitid.

“Careful!”

Pakiramdam ko’y iniwan ako ng kaluluwa ko nang muntik na akong mahulog sa masangang lupa.

Mabuti na lang at nakaalalay siya sa akin at nasalo niya ako kaya hindi natuloy ang pagkakahulog ko.

Sapo ko ang dibdib ko at habol ang paghinga nang maitayo ko ang sarili.

“Salamat.” Nahihiya kong bulong.

I’m clumsy. Ngayon lang talaga ako ganito. Pati ang pagsasabi ng sorry ay nagawa ko sa iisang taong kinamumuhian ko. What else can change in just a span of time?

“Kailan pala ang balik ni Easton?” Tanong ko nang medyo lumuwag na ang daan at umayos na ang pagpintig na puso ko.

Mas naging maingat na rin ako sa paghakbang dahil ayaw ko namang masabihan niya ako ng tatanga-tanga at lampa.

Matagal nang magkaibigan ang pamilya namin at ang pamilya ng mga Del Valle. Lalo na ang mga Lolo at Lola namin kaya naging malapit kaagad sa akin si Easton. Hindi lang masyado si Erwan dahil mas matanda ito ng ilang taon sa aming dalawa.

Si Babette naman ay nakilala ko nang bumalik na kami rito para mag-settle. Kilala rin ang pamilya nila sa kabuuan ng San Antonio kaya madali kaming nagkasundo. Sa halos lahat kasi ng malalaking pagtitipon sa aming lugar ay naroon ang pamilya nila. She’s been my friend since first year high school.

“The day after tomorrow. Bakit miss mo na?” Humalakhak siya at medyo binagalan ang lakad.

Naramdaman ko kaagad ang pag-iinit ng magkabila kong pisngi sa tanong niya.

Easton and I are really good friends. Sa tuwing bumibisita kami nila Daddy dito noon ay siya kaagad ang kauna-unahang hinahanap ko. And yes, I like him.

Hindi lang dahil sa gwapo siya kung hindi dahil hinahangaan ko siya lalo na sa husay sa pagpipinta. Noong huling birthday niyang dinaluhan namin ay ako pa ang niregaluhan niya ng painting.

It was still in my bedroom.

“Kinda. Nabo-bored na ako rito e. I can’t drag my brother outside the house.” I pouted.

“So it means you’re free tomorrow?” Lumiwanag ang mukha niya dahil sa tanong.

“Uhm, oo. Hanggang sa pasukan actually.”

Depende kung pwede na si Mang Caloy sa pangangabayo. Doon lang ako malilibang sa paraang gusto ko.

Natahimik siya na tila may malalim na iniisip.

“Gusto mo bang manuod sa practice namin bukas?” Tanong niya.

Bumagal ang bawat hakbang ko dahil sa anyaya ni Erwan.

“Practice ng?” Inosente kong tanong.

“Bubuohin na kasi namin ’yung banda. Kailangan bago mag-pasukan maayos na lahat kaya kailangan ng practice.” Paliwanag niya.

Banda… dito?

Bakit ngayon pa lang ay ako na yata ang numero uno nilang fan?

“Talaga? Kumakanta ka rin?” Kung kanina ay bored ako sa mga pinag-uusapan namin, ngayon ay taliwas na iyon.

Ganado kong hinawi ang mga mababang sangang humaharang sa daan ko habang hinihintay ang sagot ni Erwan.

“Oo pero back up lang. Si Clegane ang guitar vocalist namin. Si Lucas ang lead, si Zion ’yung drummer ako naman sa piano tapos si Travis bassist.”

Mas lalong tumalon ang puso ko sa klarong mga detalyeng nakukuha ko.

“Talagang si Clegane ang bokalista?” Hindi ko napigilang magtanong.

Sumasakit na yata ang puso ko sa tuwa a?

Tumango siya at ngumiti. Inalalayan niya ako pababa sa huling malaking ugat ng puno.

“Yeah. You heard him sing. Anong masasabi mo?” Lumalaki ang ulo ko sa pagtatanong niya.

Ano nga ba? Na simula pa lang sa intro noong kinanta niya kanina ay natangay na ang kaluluwa ko patungo sa kung saan? Na nanunuot sa kailaliman ng pagkatao ko ang malamig niyang boses?

Natigil ako sa pag-iisip nang humalakhak siya.

“Okay na. Kahit hindi mo na sagutin!”

Nag-iwas agad ako ng tingin. Tulala na naman Maddison?

“O paano, dito na lang ako. Kaya mo na bang umuwi o ihahatid na rin kita hanggang sa mansion?” Tanong niya nang tuluyan na kaming makalabas sa gubat.

Totoo ngang mas madali ang daang iyon kahit na may kahirapang daanan. Nakikita ko na simula sa kinatatayuan ko ang kulay puting mansion namin pero imbes na matuwa ay parang lalo akong nalungkot.

Ang maraming sulok na naman ng bahay na ’yon ang haharapin ko.

Bumalik ang tingin ko sa kanya at ngumiti.

“Hindi na. Salamat, Erwan.”

He nodded at smile back at me.

“No worries! So see you tomorrow?”

Wala sa sariling tumango ako.

Ngumisi siya at nagmamadaling kinapa ang kanyang bulsa.

“Can I get your number? Para masundo kita bukas.” Aniya pagkatapos ay inilahad sa harapan ko ang kanyang cellphone.

Kinuha ko ’yon at itinipa ang numero ko.

“Ayan.” Ibinalik ko sa kanya ang cellphone matapos mailagay ang number ko roon.

“Salamat! Sige, ingat ka.” Aniya bago tuluyang bumalik sa gubat.

Hanggang sa pag-uwi ay parang baon ko ang boses ni Clegane.

Kinabukasan ay maaga akong nagising. Hindi ko alam kung dahil ba maaga lang akong natulog o talagang excited ako sa imbitasyon ni Erwan para sa practice nila. Napaupo ako sa kama nang salakayin ako ng matinding kaba.

Paano kung sungitan na naman ako ng lalaking ’yon? At isa pa, hindi ba ayaw niya ng istorbo? Istorbo, ibig sabihin ako.

Napabuntong hininga ako sa naisip. Pabagsak akong nahiga muli sa kama. Kung hindi ako manunuod ng practice nila, ano naman ang gagawin ko?

Napatalon ako ng marinig ang tunog ng cellphone ko. Mas kumalabog ang puso ko ng maisip na baka si Erwan na ’yon. Nagmamadali kong inabot sa bedside table ang cellphone.

Hindi nga ako nagkamali. Sa unregistered number palang at preview ng text ay alam kong siya na ito.

Erwan:

Do you still wanna watch us? If yes, sunduin kita before lunch?

Basa ko sa text niya. Agad akong nagtipa ng reply. Kasing bilis ng tibok ng puso ko ang pagta-type ko doon.

Ako:

Okay lang ba? Baka may magalit kapag nanuod ako.

Napakagat ako sa labi ko nang mai-send ’yon. Nai-imagine ko pa lang ang nakabusangot na mukha ni Clegane ay kinakabahan na ako.

Erwan:

Marami namang manunuod na mga kaibigan namin kaya okay lang.

Lumuwag ang paghinga ko sa nabasa. Kung marami ang manunuod, siguro naman hindi niya ako mapapansin doon.

Ako:

Sure, mag-aayos na ako. See you!

Hindi ko na hinintay ang reply niya. Agad akong naligo at nag-ayos pero ilang oras akong natulala sa closet ko.

Ano nga bang magandang isuot? Sa dami ng damit ko rito ay wala akong maisipan!

Damn it! Why do I feel that I need to be extra fab today? I shrugged that thought.

Sa huli ay isang maiksing short at puting sleeveless top ang isinuot ko. Matapos ipusod ang aking buhok ay ipinatong ko na sa katawan ko ang army jacket.

Muli kong sinuri ang kabuuan ko sa malaking salamin na nasa harapan ko. This is not me being extra, this is just my normal look right? Right .

Napangiti ako sa baliw kong isip na sumasagot sa lahat ng kalokohan ko. Matapos kong isuot ang dark green kong boots ay lumabas na ako sa kwarto.

Hindi ko na nagawang mag-breakfast kahit pa niyayaya ako ni Nanay Pasita. Nauna na rin namang kumain si Daddy at Harrison kaya tuluyan na akong nawalan ng gana.

Tumungo ako sa veranda na tanaw ang mas malawak naming lupain sa gawing ito. Tall trees, mountains, rocky roads… Silence.

Noon ay hindi ko naiisip ang mga detalye sa lugar. Hindi ko inaakalang habang tumatagal ay parang nagugustuhan ko nang manatili rito.

Malayo sa ingay at mapolusyong siyudad.

What else has changed?

Wait…

Napatuwid ako ng tayo nang maalala ang sinabi ni Erwan kahapon. Para sa practice sa pasukan? Banda? Bokalista?!

Nanlaki ang mga mata ko sa napagtanto kong bagay.

Clegane will study here?! Hindi sila gagawa ng banda kung aalis din naman ang bokalista nila sa pagtapos ng summer!

Ibig sabihin… Mas mahaba ang magiging oras ko sa pagganti sa kanya kung gano’n!

CHAPTER 5

Chapter Five

Blue Sky

Nakarating kami ni Erwan sa malawak na bakurang ang sabi niya ay pagmamay-ari nila Travis. Mayroong two-storey house sa gitna ng lupa nila at ang bakuran ay napapalibutan ng iilang puno ng mangga.

Bumibilis na naman ang tibok ng puso ko lalo pa nang matanaw ko ang may sampung katao na nakaupo sa bermuda grass.

Sa ilalim ng malaking puno ay nakalatag ang mga kable at instrumentong gagamitin nila sa pagtugtog.

My eyes searched for Clegane. Hindi dahil gusto ko siyang makita kung hindi para taguan siya. Hanggang ngayon kasi ay naiisip ko pa rin iyong tagpo namin sa Argao. ’Yung hawak niya sa mga damit ko… Sa…

“Ahm Erwan, doon na lang ako uupo sa dulo ha.” Sabi ko at turo sa sulok ng isang puno.

Sinundan niya ng tingin ang sinabi ko bago ako sagutin.

“Sure ka? Sige.” Aniya.

Ngumiti ako sa kanya bago dumiretso sa sinabi ko samantalang siya naman ay pumunta para batiin ang mga kabanda niya.

Hindi naiwasan ng mata ko ang mga mapanuring titig ng mga taong naroon. They’re all older than me. ’Yan ang sigurado ko.

Hindi naman nila ako pinansin o tinitigan nang matagal pero alam kong nagtataka sila kung anong ginagawa ko ngayon dito.

Walang imik akong naupo sa bermuda grass, may kalauyan sa nakararami. Palinga linga ang ulo ko sa paligid.

Now where is he?

Lahat ng mga kabanda niya ay narito na ah? Hindi na ba siya tutuloy? Aalis na rin ba siya kaya hindi na siya sasali sa kanila?

Napatalon ako nang marinig ang pag-strum ng gitarang nakasaksak sa speaker. Si Erwan ay inaayos ang kanyang piano habang gano’n din ang ginagawa ng iba.

Hindi ko alam kung bakit parang kumulo ang tiyan ko nang pumasok sa malawak na bakuran ang isang itim na sasakyan. Nalaglag ang panga ko ng makitang umibis sa driver’s seat ang babaeng minsan ay hinangaan ko at ng lahat ng nasa paaralang pinapasukan ko.

Si Daniella Cruz. Ang fourth year student na sikat sa Saint Anthony Highschool. Bumaba rin doon ang dalawa pang babaeng kaibigan niya. They’re all pretty! Maganda naman ako pero dahil mas matanda sila ay parang iniidolo ko ang grupo nila noon.

Who doesn’t? They look fancy after all. ’Yung tipong hindi nababagay sa bundok.

Dapat hindi na ako nagugulat na magkakaibigan sila dahil ang lahat ng kasali sa bandang ito ay kilala ang mga angkan sa kabuuan ng San Antonio.

My eyes widened when I saw Clegane get out of the passenger’s seat. Parang naputol ang paghinga ko. Ni hindi ko inaakalang kasama niya ang mga ito.

Nakasuot siya ng plain white shirt at faded jeans habang hawak ang kanyang gitara.

“Ayan na siya!” Hiyawan ng mga babaeng nasa harapan ko.

Ngayon ko lang napansin na halos lahat pala ng audience nila ngayon ay babae!

Nagsisikuhan sa kilig ang mga babaeng patuloy na nakatuon ang pansin sa mga bagong dating partikular kay Clegane.

“Sabi sa’yo, ang gwapo, e!” Malakas na hiyaw ng isang babaeng morenang hindi yata alam ang salitang hiya.

“Shit! Oo nga! Tama ka!”

Rumolyo ang mga mata ko. He’s famous huh? Hindi pa man polished ang banda nila ay sikat na siya. Paano pa kaya kapag tuluyan na silang tumugtog sa school? Parang gustong manakit ng mga kamay ko sa naisip.

Kahit na hindi pa siya kumakanta ay alam kong puputaktihin na siya ng mga uhaw na babae sa school. Ano pa kaya kapag narinig na nila ang boses nito?

I can hear ovaries exploding as I picture him singing for a large crowd.

Naputol ang pag-iisip ko nang umibis si Daniella sa tabi ni Clegane, I bit my lower lip when she put her hand on Clegane’s arms.

Matigas ba? Bakit ka ganyan?

Sinalubong nila Erwan ang mga bagong dating. Hindi ko man naririnig ang usapan nila ay kinikilabutan pa rin ako sa bawat pagbukas ng bibig niya.

What is going on with me?

“Ehem! Sorry guys!” Pagkuha ng isang lalaking nasa harapan na ulit ng mikropono.

Naputol ang tingin ko kay Clegane at Daniella dahil sa nagsalita.

Pumunta si Clegane sa harapan pagkatapos ituro kay Daniella ang maaari nilang upuan. Sumunod ang dalawang babae sa likod ni Daniella at maingat na umupo sa lapag.

Girlfriend niya ba ’to? Ang bilis naman yata niyang magka-girlfriend? Isang linggo pa lang siyang narito ah?

“Ako nga pala si Travis and I will be the bassist, this is Lucas and he’s the lead guitarist.” Binalingan niya naman ang lalaking nasa harapan ng drum set at piano bago magpatuloy. “Si Zion at Erwan.” Kumaway ang dalawa sa mga taong naroon.

“And of course! Si Clegane ang bokalista namin.” Proud niyang sabi.

Pumalakpak at humiyaw ang lahat nang pumwesto na si Clegane sa harapan ng mic habang nakasukbit sa balikat ang kanyang gitara. Pati ako ay tahimik na pumalakpak.

“Thank you for coming!” Tinapik niya ang mic matapos balingan ang mga nakaupo sa harapan.

Wala sa sariling napahilig ako sa puno nang makita ang pagsuri niya sa audience.

“At kami ang bandang FTB!” Sigaw ni Travis.

“For the band.” Natatawang dagdag ni Erwan sa impormasyon ng pangalan ng kanilang bandang mukhang nahirapan talaga silang isipin.

“Or fuck the band!” Ani Clegane na nagsimula nang magseryoso at patugtugin ang hawak niya.

Humalakhak ang mga kasama niya at sinundan na lang ang ritmo ng tinutugtog niyang kanta.

Humupa ang tawanan ng lahat maski ang grupo ni Daniella habang nakatuon ang pansin sa harapan.

Umariba na naman sa kalabog ang puso ko nang makita ang ambang pagbukas ng mapupulang labi ni Clegane. Nasapo ko ang dibdib ko.

“ When do stars fade their light? Does the moon and the sun make it right .“

Panimula niya sa kantang nagpalunok sa akin ng ilang ulit.

How come he’s not on the television singing during Sundays or something? Bakit narito siya sa maliit naming bayan at hinaharana ang puso ng mga taong narito? Kung tutuusin ay ilalampaso niya ang lahat ng mga sikat na singer dahil sa ganda ng boses niya.

“ For you the world maybe like. An endless storm chasing a mystery .“

Nakapikit niyang pagpapatuloy.

Parang gusto ko na lang siyang lapitan at iuwi sa bahay para mapakinggan nang paulit-ulit.

“ Is there hate, in your heart. Does your body drop and tell you to stop… Loving you or loving me. When it all falls down you just sing with me.“

Wala sa sariling napapikit na lang din ako. Pero kahit na gano’n ay nakikita ko pa rin ang gwapo niyang mukha.

Simula sa makakapal niyang kilay. Sa madilim niya’t nakakaliyong mga mata, sa kanyang perpektong ilong hanggang sa mapupulang labi na may hikaw.

“ Cause’ there’s a blue sky waiting tomorrow. Waiting tomorrow shining and shimmering. a blue sky waiting tomorrow.“

Tahimik kong sinundan ang pagkanta niya. Narinig ko na ito noon pero mas maganda ang boses niya kaysa sa original singer!

Waiting tomorrow…

Ako kaya? Ilang tomorrow ang papalipasin ko bago makaganti sa pang-aalipusta niya sa isang Montealegre?

Sa pagbukas ng mga mata ko ay halos mabilaukan ako nang makitang nakatitig siya sa gawi ko.

His eyes are like stars in a dark sky. Parang diamanteng kumikinang sa ganda!

“Oh, don’t you wash away that smile,

You just look out the window and see the light… It’s beautiful to be alive

It’s wonderful to live a life.“

Patuloy niyang kanta kahit na nakapirmi pa rin ang tingin sa akin.

Wala sa sariling napatuwid ako ng upo habang nilalabanan ang panghihipnotismo ng mata at boses niya sa pagkatao ko.

Napasabunot ako sa bermuda grass. Pakiramdam ko’y huminto ang mundo ko at nakulong sa maliit na espasyong kami lamang dalawa ang naroon.

“The sun is sure to shine. For you and me, for everyone. So don’t be sad, it’s just the start of a new beginning in your life…”

Sumasabay ang malakas na pintig ng puso ko sa bawat bigkas niya ng lyrics. My poor heart is aching! Sa sobrang lakas ng kalampag nito ay hindi malabong magkasakit na ako sa puso.

Nakahinga lang ako nang maluwag ng sumapit na ang chorus at muli siyang pumikit para kantahin ’yon.

“A blue sky waiting tomorrow, waiting tomorrow. Shining and shimmering. A blue sky waiting tomorrow, waiting tomorrow… Maybe it’s all we need .”

Mas isiniksik ko ang sarili ko sa puno ng mangga. Natatakot akong baka sa pagdilat na naman ng mga mata niya ay mapatitig na naman siya sa gawi ko.

“Madeng!” Napalingon ako sa nakakairitang boses na tumawag sa akin.

Kahit na hindi pa naman siya nakakapasok sa bakuran nila Travis ay naiirita na ako sa kanya.

Patakbo siyang pumasok doon at naupo sa tabi ko. Wala na akong nagawa dahil hindi na niya ako pinansin. Abala ang mga mata niya at tenga niya sa nasa harapan namin kaya hinayaan ko na lang muna.

Infairness. Mukhang maayos ang aura niya ngayon at mukhang nakabili siya ng conditioner para sa mahaba niyang buhok. Napapahula tuloy ako kung ano ang gamit niyang shampoo dahil halos sampalin na ako ng amoy no’n.

Natapos ang unang kanta at nasundan pa ng ilan bago ako naglakas loob na makipag-usap sa kanya.

“Bakit nandito ka?” Hindi ko na napigilang itanong kay Yrene.

Bumaling siya sa akin at ngumiti.

“May praktis daw e. Wala naman na akong trabaho kaya manunuod na lang ako.” Nakangiti niyang sagot.

Ibig sabihin ay bukas para sa lahat ang pagkakataong ito?

“Ikaw bakit ka narito?”

“Bakit bawal ba?” Tumaas ang kilay ko sa tanong niya.

Imbis na mamutla siya gaya ng mga reaksiyon niya dati sa tuwing tinatarayan ko siya ay lumawak lang ang ngisi niya.

“Hindi naman. Kilala mo na ba sila?” Tanong niya sabay baling sa bandang FTB.

Umiling ako. Oo sa pangalan pero tanging si Erwan lang ang pinakakilala ko sa kanilang lahat. I mean…

“Ikaw kilala mo?” Naghalukipkip ako.

“Uhm, oo.” Aniya.

Kuminang ang mga mata niya ng matapos ang huling kanta nila Clegane.

Napatayo ang lahat pati narin si Yrene kaya sumunod na lang din ako.

“Break muna guys! Lunch tayo!” Nangingiting hiyaw ni Zion dahil sa anyaya niya.

Magsasalita na sana ako para yayain si Yrene na umalis kahit labag sa puso ko pero bago ko pa masabi sa kanya ’yon ay sumigaw na siya at kumaway.

“Clegane!” Nagmamadali siyang tumakbo palapit dito.

Hindi na yata matapos tapos ang pagwawala ng puso ko lalo pa nang makita ko ang biglaang pagyakap ni Yrene dito.

Clegane looks so happy. Parang ngayon ko lang siya nakitang ngumiti nang ganito kalawak. Umismid si Daniella sa gilid nang makita ang yakapan ng dalawa.

“Ay epal!” Narinig kong sabi noong babae kanina na walang preno ang bibig.

“Sino ba yan?!”

“’Yung anak ng magtatabas ’yan di ba?”

“Ba’yan kadiri! Niyakap ni Clegane!”

Samo’t saring reaksiyon nila. Hindi ko alam kung bakit nakaramdam ako ng konsensiya. I may be harsh to Yrene but listening to the bullies makes me angry. Dammit! Change of heart para kay Yrene din ba ito?

Dahil malayo ako ay tanging tawanan na lang nila ang naririnig ko habang papasok sa bahay nila Travis.

Ipinilig ko ang ulo ko at akmang aalis na pero agad akong naabutan ni Erwan.

“Uy! Aalis ka na?” Mabilis niyang nahawakan ang palapulsuhan ko kaya natigil ako sa paglalakad.

“Ah, e oo! Congrats nga pala ang galing niyo. Mukhang tuloy na tuloy na ’yang FTB.” Pinagdiin ko ang mga labi ko para tipid siyang ngitian.

“Thanks. Mag-lunch muna tayo.” Hinila niya ang kamay ko para pigilan akong makaalis.

Wala na akong nagawa kung hindi ang sumunod sa kanya lalo pa nang maramdaman ko ang pagkulo ng tiyan ko. Sana pala ay sinunod ko na lang ang gusto ni Nanay Pasita kanina!

“For the band?” Tanong ko ng naglakad na rin kami patungo sa loob ng bahay.

Umiling siya at tinanaw ang mga taong nakapasok na sa loob bago ako sagutin.

“It’s really fuck the band. Pero kapag sa loob ng school, for the band.” Tumawa siya bago magpatuloy. “Ayaw na naming mag-isip ng mas magandang pangalan, e.” Dagdag niya.

Tumango tango na lang ako.

“Obviously.” Sabi kong natatawa.

Napuno ang mahabang lamesa sa dining area nila Travis. May tatlong kasambahay silang walang sawang naglalagay ng mga pagkain.

Magkatabi kami ni Erwan habang napapagitnaan naman nina Daniella at Yrene si Clegane sa gitna ng lamesang kaharap ko.

Tipid ang mga kilos ko habang nag-uusap usap sila tungkol sa nangyari kanina sa labas. Tanging si Erwan ang kumakausap sa akin dahil kahit na hindi ko sabihin ay alam kong ilag sa’kin ang mga babaeng nasa hapag kainan.

“Tutugtog pa ba kayo pagkatapos?” Tanong ko matapos nguyain ang adobong manok sa bibig ko.

Tumango siya. Pinanuod ko siyang uminom ng tubig at punasan ang labi bago ako sagutin.

“Maybe last two or three songs. Manunuod ka pa ba o gusto mong ihatid na muna kita?” He asked.

Napailing ako. Gusto ko nang umuwi dahil naiirita ako sa mga nakikita ko pero nahihiya naman ako kay Erwan kung hindi ko tatapusin.

“Tatapusin ko na lang. May gagawin pa ba kayo pagkatapos?”

“Wala naman. Ihahatid na lang kita tapos ewan ko baka mag-inuman. Malapit na ang pasukan, e. Baka wala ng session kapag nagsimula na.”

Tumango ako sa sinabi niya at nagpatuloy na lang sa pagkain.

Sinuri ko ang mga babaeng kumakain. Kung hindi sila nakatitig sa mga lalaki ay kay Yrene at mas matalim ang mga titig niya.

Bumagal ang nguya ko nang makita ang pag-alalay ni Clegane kay Yrene. Siya mismo ang naglagay ng kanin sa plato nito.

Close sila… Marahas kong nilunok ang laman ng bibig ko kasabay ng pagwaglit sa mga naiisip ko.

Pero mali yata dahil napaubo ako at nakuha ang atensiyon ng lahat.

“Ayos ka lang?!” Mabilis na ibinigay sa akin ni Erwan ang tubig na hawak niya.

Naluluha ko iyong nilagok hanggang sa makahinga ako nang maayos. Tinapik tapik ni Erwan ang likod ko.

“Maddy, tubig ka pa.” Iprinisinta narin ni Yrene ang tubig niya sa akin pero hindi ko siya pinansin.

“Okay na ako.” Baling ko kay Erwan.

“Maddy, anong gusto mo?” Hinanap ko ang boses na nagsalita.

“Okay na ako, Travis. Salamat.”

Shit! Hindi ko na nagawa pang igala ang paningin ko dahil alam kong lahat sila kabilang si Clegane ay nakatuon na ang atensiyon sa akin.

Iniisip ko pa lang na makikita ko ulit ang mga mata niya ay naghuhuramentado na kaagad ang puso ko.

“Clumsy…” Klaro at nakakalokong bulong ng kung sinong demonyo.

CHAPTER 6

Chapter Six

Stampede

Tuliro akong nakaharap sa laptop ko habang hawak ang ballpen sa kaliwang kamay.

Napabuntong hininga ako. Ilang oras na kasi akong naghahanap ng mga ideya para makaganti kay Clegane pero wala akong mahanap na pupwede ko siyang mainis nang sobra! Nakarating na ako sa paghahanap ng mas madugong paraan pero hindi ko yata kayang sikmurain ’yon.

Wala sa sariling isinarado ko ang laptop. I texted Babette. Ngayon ang araw na mag-eenroll kami. Hindi ko naman kailangan pang mag-abala pero dahil sa wala akong magawa ay ako na mismo ang nagpresinta kay Daddy para gawin ’yon.

Ako:

Babs, ready ka na?

Babette:

Isa pa. Hindi talaga ako sasama sa’yo!

Hindi ko napigilang matawa sa message niya. She hates it when I call her that. Hindi lang dahil sa mabahong pakinggan kung hindi dahil may katabaan ang kaibigan kong ’yon.

Ako:

Matitiis mo?

Lumapit ako sa salamin para ayusin na ang sarili. It’s already nine o’clock and I need to get things done before lunch.

Babette:

Uhm. Titiisin! Sige na, sa school na lang tayo magkita.

Hindi na ako nag-reply pa. Knowing her, ni minsan ay hindi siya na-late sa usapan namin.

Nadaanan ko si Daddy sa veranda kasama ang kapatid ko habang naglalaro ng uno cards.

“Dad, mag-eenrol na po ako.” Niyakap ko siya at hinalikan sa pisngi.

Umangat ang tingin niya para tignan ako.

“Ngayon na pala ’yon. Do you need anything? Si Paolo?” Ibinaba niya ang cards at itinuon ang buong atensiyon sa akin.

I smiled at him.

“Okay na Dad. Hinihintay na ako.” Ngumiti ako at binalingan naman ang kapatid ko.

“What’s the deal?” Tumaas ang kilay ko sa tanong.

Kung hindi kasi ito naglalaro ng xbox ay nasa kwarto lang ito para sa computer.

Ngumisi ang kapatid ko. Parang nakuha ko nang may gusto na naman siyang ipabili kay Daddy kaya naglalambing.

“Wala.”

Tinignan niya si Dad ng tingin na parang may sikreto silang dalawa na walang pwedeng makaalam. Kahit ako.

I rolled my eyes at him.

“Mauna na ako, Dad.” Paalam ko bago sila tuluyang iwan.

Naghihintay na si Paolo sa paglabas ko ng mansion. Nakatayo siya sa gilid ng itim na g-wagon habang nakatingin sa akin.

Pinagbuksan niya ako ng pinto nang makalapit na ako sa sasakyan.

“Ikaw lang Miss?” Tanong niya.

Tumango ako.

“Oo e. Sa school tayo.” Sumakay na ako.

Mabilis naman siyang tumalima para ihatid ako roon. Saint Anthony is fifteen minutes away from our house. Pwede rin namang lakarin pero dahil patirik na ang araw ay magpapahatid na lang ako.

Inabala ko ang sarili ko sa pagtingin sa mga bulubundukin sa labas ng sasakyan. Ang mga berdeng palayan at mga hayop na kumakain ng damo ang dahilan kung bakit hindi ako nabagot.

Ilang minuto pa ay kinabahan na ako nang makita ang mga estudyante ng Saint Anthony High school na nagkalat sa labas ng campus. I wonder where Babette is. Narito na kaya siya? Magkasama na kaya sila ni Easton?

“Diyan na lang Pao.” Sabi ko sa kanya at turo sa labas ng malaki’t kulay blue na gate.

Mabilis niyang itinabi ang sasakyan. Lalabas na sana ako pero natigil ako nang makitang nasa loob pa rin siya.

“Ahm, ikaw ba hindi ka mag-eenrol?” Baling ko ng atensiyon sa kanya.

Ahead si Paolo sa akin ng dalawang taon pero dito rin siya nag-aaral kaya ipinagtataka ko kung bakit hindi siya sasama ngayon.

Umiling siya.

“Tapos na ako kahapon pa.” he smiled.

Tango na lang ang naisagot ko bago tuluyang lumabas ng sasakyan. Isa lang si Paolo sa mga tauhan ni Daddy na pinag-aaral niya. Bukod sa trabahong may maayos na sweldo ay bonus lang ang pag-aaral.

Inilinga ko ang mga mata sa kabuuan ng Saint Anthony nang makapasok na ako. May kalakihan ang school dahil ito lang ang paaralan na narito at para sa lahat. Mayroon namang private school pero nasa mga karatig bayan na iyon. Naglakad ako sa ilalim ng mga punong maayos na nakahilera hanggang sa school grounds.

May mga bench sa magkakabilang gilid na nakapalibot sa quadrangle na may maayos na latag ng bermuda grass.

Noong isang araw pa nagsimula ang enrollment pero dahil hinintay ko pa si Babette kaya nahuli kami ng ilang araw. Tumatalon ang puso ko habang natatanaw ang eskwelahang na-miss ko nang sobra.

Ilang araw na lang ay may mapagtutuonan na naman ako ng pansin. Nakakasawa rin pala ang magbakasyon lalo pa’t wala ka man lang makasama sa kabuuan ng summer. This vacation bores me. Hindi ko naman mapilit si Daddy na bumalik ng UK dahil sa dami ng trabaho niya ngayon sa mga ari-arian namin.

I cringed when my eyes darted on a big banner. Nakasabit ’yon sa pinakagitna ng malaking stage. Hindi lang ako ang napanganga dahil naroon din ang mga schoolmates kong kinukuhanan pa ng pictures ang banner na FTB lang naman ang nakalagay.

Ngayon na ba ang debut nila?

“Maddy!” Niyakap ako kaagad ni Babette.

Gano’n din ang ginawa ko sa kanya. I missed her! Kahit na gusto ko siyang sisihin sa pagiging matamlay ng summer ko ay hindi ko na ginawa dahil sa tingin ko ay nag-enjoy naman siya kung saan siya nanggaling.

“Tanned skin ah.” Pagbibiro ko nang matapos ang yakapan namin.

Umikot ang mga mata ni Babette dahil sa sinabi ko.

“Ano pa? Ano pang gusto mong idagdag? Na masarap kapag ganito? Hindi masyadong sunog at crispy ang balat?!” Inis niyang hiyaw pagkatapos bitiwan ang kamay ko.

Humalakhak ako at pilit na kinuha ang kamay niyang patuloy sa pagpiglas.

“Ikaw nagsabi niyan! Alam mo bang masamang i-down ang sarili? Maganda ka at bagay sa’yo ’yang tanned skin!” Tumango tango pa ako para sabihing seryoso ako sa sinasabi.

Inirapan niya ulit ako.

“Oo nga!” I pouted.

“Okay, fine!” Natatawang pagsuko niya.

Hindi na namin hinintay si Easton dahil kakagising lang daw nito.

Mahabang pila ang sumalubong sa amin ni Babette.

“Maddy, una na kayo!” Sabi ng isang anak ng tauhan ni Daddy habang imini-muwestra ang pwestong nasa unahan niya.

Hinila ako ni Babette para sumingit sa pila pero agad ko siyang pinigilan.

“Hindi na, Cale. Salamat na lang. Maaga pa naman kaya pipila na lang kami.” Tipid ko siyang nginitian habang binabalewala ang pagkurot ni Babette sa kamay ko.

“Baka tanghaliin kayo.”

“We’re fine.” Sabi ko saka hinila si Bebette paalis sa pwestong ’yon para pumila sa hulihan.

Alam kong tama lang ang ginawa ko para maging patas sa mga schoolmate kong matagal namng pumila pero nang makita ko ang grupo ni Clegane na patungo narin sa pupuntahan namin ni Babette ay mabilis kong hinila ang kamay niya sa isang sulok.

“Maddison!” Sigaw niya dahil sa pagkabigla.

Pumikit ako nang mariin at mabilis na tinakpan ang bibig niya. Inilagay ko rin ang kamay ko sa labi ko para sabihing manahimik siya.

Nilingon ko ulit ang dulo ng pila. Nakarating na sila roon at matiyagang nakatayo habang si Lucas at Clegane ay hawak ang kani-kanilang gitara.

Hinawi niya ang kamay ko.

“Sino bang tinitignan mo?” Sinundan ng mga mata niya ang titig ko.

Napaawang ang bibig ni Babette nang balingan ako.

“Who’s that guy?!” Halos patili na niyang sigaw sa tenga ko.

Isiniksik ko na rin ang sarili ko sa tabi niya para magtago. I’m not scared of him. Kaya nga lang, sa tuwing nakikita siya ng mga mata ko ay kumakalampag kaagad ang puso ko.

“Mga kaibigan ni Erwan. Magkakasama sila di ba.” Hindi diretsong sagot ko sa kanya.

“I know.” Tinitigan niya ulit ang grupong nagkakatuwaan sa pila.

Ang mga babaeng naroon ay hindi na magkandaugaga sa paglingon sa mga bagong dating. Noon pa man ay nakikita ko na ang grupo nila Erwan na palaging may mga nakasunod na babae pero balewala lang iyon sa’kin. Noon. Noong wala pa ang perwisyo sa buhay ko!

“May bagong mukha, a?” Bumalik ang makahulugang titig sa akin ni Babette kaya pinagtaasan ko siya ng kilay.

Naghalukipkip siya at sinuri ang kabuuan ko.

“Oh my God! Sabihin mo nga, may nangyari ba noong mga panahong wala ako?”

Hindi ko napigilang matawa nang sarkastiko kahit pa halos ikapiyok ko ’yon.

“Wala!” Depensa ko.

“Eh bakit tayo nagtatago?”

I bit my lower lip. Bakit nga ba? Dahil ayaw kong may masabi na naman si Clegane na ikababaliw ng utak ko. Pang-ilang kahihiyan na ba ang natamo ko sa kanya?

Tumuwid ako ng tayo at mabilis na sinulyapan ang mabagal na pag-usad ng pila.

“Wala, mukhang mainit do’n. Nagpapahangin lang tayo rito.” Pinaypayan ko ang sarili ko habang si Babette naman ay sinusuri ang pader na kinaroroonan namin.

Natigil ako sa pagpaypay nang marinig ang tawa niya.

“What the hell happened Maddison Alessa?” Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko at pinilit na iharap sa kanya.

Kumunot ang noo ko at umiling.

“Wala. Halika na nga, pila na tayo!” Hinila ko na ulit ang kamay niya bago pa may kung anong pumasok sa utak niya.

Mabuti na lang at nadagdagan ng tatlong tao ang pila kaya hindi kami magkakadikit. Pakiramdam ko’y naputol ang paghinga ko nang madaanan namin ang grupo nila.

Nagpapasalamat na lang ako dahil nakatalikod si Erwan at Clegane sa pagdaan namin ni Babette.

“Maddison Montealegre, ano nga?!” Eksaheradang sigaw ni Babette nang makapila na kami.

Parang gusto ko nang matunaw sa kinatatayuan ko nang marealize ko ang sinabi niya.

Dumaloy ang init sa pisngi ko nang makita ang lingunan ng mga schoolmate namin lalong lalo na ang grupo nila Clegane dahil sa pananadya ng magaling kong kaibigan.

Is she really my friend? Gusto ko nang lagyan ng mansanas ang bibig niya!

Pakiramdam ko’y dudugo na ang labi ko dahil sa pagkagat ko roon. Hinawakan ko ang magkabilang kamay ni Babette at pinisil ’yon nang madiin.

“Mamaya na naman please? Pwedeng shut up ka muna? Kahit ngayon lang Babette…” Pabulong ngunit nagngingitngit kong sabi.

Tumango tango siya pero hindi nawala ang kalampag ng puso ko dahil sa atensiyong nakuha naming dalawa.

Hinila ko ang kamay niya at saka siya binulungan.

“Tumawa ka pagkatapos kong lumayo sa’yo. Kunwari masaya tayo!” Sa pagtanggal ko ng kamay at katawan ko palayo sa kanya ay para akong baliw na tumatawa tawa dahil iyon ang plano ko para maputol na ang titigan sa amin.

Pinandilatan ko siya dahil hindi niya kaagad ginawa ang sinabi ko. Imbis na tumawa ay kumunot lang ang noo niya.

“Bakit pala ako tatawa?” Inosente niyang tanong.

Kumunot lalo ang noo niya nang masapo ko ang noo ko.

Bakit kita naging kaibigan Babette? I’m starting to question myself about that. Hindi ka lang mabagal pumick-up malakas ka pang mangbenta ng kaibigan!

“Maddy! Dito na lang kayo.” Naputol ang pagsumpa ko kay Babette nang marinig ang boses na tumawag sa akin galing sa grupo nila Clegane.

It was Lucas. Pinapatugtog niya nang mahina ang gitara niya habang nakatingin sa akin. Kumaway si Erwan at tumango para sang-ayunan ang sinabi ng kaibigan. Lumakad ang tingin ko kay Clegane na seryosong nakatingin sa gawi namin.

Umiling ako.

“Okay lang kami rito. Parehas lang naman ang dulo nito e.” Ngumiti ako kay Lucas.

Kung sana’y pinaunlakan ko na lang si Cale kanina, e di sana patapos na kami at hindi ko na nakita pa ang gwapong pagmumukha ng Clegane na ’to! Seriously?

Nagkibit balikat si Lucas at tipid akong nginitian pabalik .

Lumayo si Erwan sa kanila na ikinataas ng kilay ni Clegane. Lumapit siya sa amin ni Babette.

“Dito na lang din pala ako.” Nakangiti niyang sabi.

“Si Easton mamaya pa?” Si Babette.

Kahit na nasa pwesto na namin si Erwan ay hindi naalis ang tingin ko sa supladong aura ni Clegane. Kumunot ang noo niya nang magtama ang mga mata namin kaya mabilis akong nag-iwas ng tingin.

“Naku, puyat ’yon kagabi e. Baka mamayang hapon pa.” Ngumiti siya at tinabihan ako.

Naglakad kami nang umusad nang kaunti ang pila. Hindi naman malamig pero ramdam ko ang panlalamig ng mga palad ko. Why do I always feel tensed when Clegane is around? Para akong tahimik na dagat pero kapag nandiyan na siya ay lumalakas ang alon ko.

“Ayun bes!”

“Halika dali!”

“Wait. Nalalaglag ang panty ko!”

Kumunot ang noo ko sa narinig na mga malalanding hitad sa likuran namin. Hindi ko pa man natititigan nang matindi ang batalyong ’yon ay mabilis na akong nasubsob sa katawan ni Erwan nang isiksik nila kami.

“Aray!” Reklamo ni Babette nang maipit siya sa dingding habang naidiin ko naman ang sarili ko kay Erwan.

Gano’n din siguro sila Clegane pero hindi ko na nakita dahil halos mahalikan ko na si Erwan sa paglalapit ng katawan namin.

“Hoy ano ba! Nakakasiksik na kayo!” Sigaw ng lalaking nasa harapan namin.

Umingay sa hallway at samo’t saring sigawan ang narinig ko. Hindi sigaw na dahil sa inis kung hindi dahil sa kilig para sa iisang dahilan. Ang FTB.

Halos nagka-stampede na yata dahil sa mga malalanding gustong dumugin ang grupo ni Clegane!

Inalalayan ako ni Erwan habang inilalayo ko ang sarili ko sa kanya. Nilagpasan kami ng mga babae para puntahan na ang pakay nila. Sa pagbaling ko ng tingin sa kanila ay yakap na ni Lucas ang kanyang gitara habang ang kay Clegane naman ay nalaglag sa sahig.

Nakaigting ang panga niya sa harapan ng ilang babaeng may hawak na banner ng kanilang banda. Ilan sa mga babaeng ’yon ay dumalo sa praktis nila noon sa bahay nila Travis.

Tanging mabibigat na paghinga ang sunod na narinig ko dahil sa pagkabigla ng mga tao roon. Binitiwan ako ni Erwan at itinuon na rin ang tingin sa mga babaeng hayok sa laman.

“Epal naman!” Hiyaw ulit ng nagngingitngit na si Babette habang hawak ang brasong pinakanaipit sa lahat.

Hinawi ko ang buhok kong kumalat sa mukha ko bago tumuwid ng tayo.

“Clegane! Pa-autograph naman!” Sigaw ng isa na parang balewala lang sa kanila ang kaguluhang nagawa nila.

Rumolyo ang mga mata ko. How pathetic! Autograph? Uso pa ba ’yun! Nagulo na rin ang pila.

Ang mga babaeng kanina pa nagpipigil sa pag-usisa sa banda nila ay nasa harapan niya na rin ngayon. Ang iba ay na kay Travis, Lucas at Zion pero kalahati ay nakapila sa harapan ni Clegane.

Nalaglag ang panga ko nang imbis kunin niya ang papel na inilahad sa kanya ng babaeng maputi at may mahabang buhok ay itinuro niya lang ang gitara niyang nalaglag sa sahig.

“Pulutin mo.” Nakaigting ang panga niyang sabi.

Agarang nawala ang kulay sa mukha ng babaeng kanina lang ay halos magtatatalon nang makita siya. Ilang ulit siyang lumunok sa harapan nito.

Nawala sandali ang tingin ko sa kanila nang hawiin ako ng iilang babae para lapitan si Erwan.

“Bingi ka ba o hindi ka makaintindi?” Pakiramdam ko’y nayanig ang hallway dahil sa pagtaas ng boses niya.

Natigagal ako nang makita ang mga luhang nag-uunahang tumulo sa mga mata ng babae.

Hinawakan ni Zion ang balikat ni Clegane pero hindi siya natinag. Nanatili ang matalim niyang titig sa nakakaawang babae. Kung hindi pa siniko ng isang babaeng kulot iyong sinasabihan ni Clegane ay baka mahimatay na lang ito sa harapan niya.

Nagmamadali niyang pinulot ang gitara at inilahad kay Clegane habang nakayuko.

Napaatras ang mga babae sa likuran nang sila naman ang tapunan ng tingin ni Clegane.

“I don’t like fame. Kung gusto niyo ng autograph o picture, magtanong kayo nang maayos hindi ’yung nakakaperwisyo kayo.” Matigas niyang sabi bago balingan si Erwan.

Parang gusto ko na ring maiyak dahil sa agarang paglingon niya sa amin.

Is it really Erwan or me? Nanginig ang tuhod ko sa malamig at matalim niyang mga mata na lumakad para hulihin ang sa’kin.

CHAPTER 7

Chapter Seven

Secretly Hoping

“That’s the look of love!” Hiyaw ni Babette nang mapadpad kami sa canteen matapos ang nakakanginig kalamnan na tagpo kanina.

O ako lang ’yon? Dahil si Babette naman ay maayos namang nakakapagsalita kahit na hanggang ngayon ay naiinis pa rin sa mga babaeng umipit sa kanya.

Pinaglaruan ko ang bote ng soft drink na nasa harapan ko habang patuloy na nakikinig sa mga sinasabi niya. Ala una na ng matapos kami sa pag-eenrol dahil sa haba ng pila.

Pinasadahan ko ng tingin ang papel na hawak ko.

Magkaklase pa rin kami ni Babette at alam kong kahit mahuli si Easton ay madali niya namang mapapapalitan ’yon kung sakaling mapunta siya sa ibang section.

“Huy! Nakikinig ka ba?”

Ikinumpas niya ang mga kamay niya sa saliw ng bayang magiliw.

Tamad kong tinapunan ng tingin ang nakangisi niyang mukha. Napailing siya at tumigil nang makita ang pagkatamlay ko.

“Okay ka lang? Sabi ko look of love ’yon!” Pag-uulit niya sa sinabi.

Umayos ako ng upo at mabilis na sumimsim sa nasa harapang inumin ko.

“Look of terror!” Rumolyo ang mga mata ko at hinihingal na ibinaba ang soft drink.

What is it with Clegane that makes him different from the other guys that I’ve met? Bakit kahit na sabihin kong sukdulan ang inis ko sa kanya ay parang may iba pa. Mga pakiramdam na hindi ko madaling maintindihan.

Paghanga? That’s it?

Lumipat ng upuan si Babette para tabihan ako.

“Crush mo ’yon no?! Ano nga ulit ang pangalan?” Siniko siko niya pa ako kaya tuluyan nang nawala ang mga problema sa utak ko.

“Hindi ’no! Ako magkaka-crush kay Clegane? Come on, you know me.” Sinimangutan ko siya.

Kumurap kurap siya sa harapan ko. Mukhang hindi kumbinsido sa sagot ko.

“E ’di ba naging crush mo si Easton noon? Huwag ka nga!”

Wala sa sariling napabuntong hininga ako.

“Oh? Aminin! Parang ganito karin tulala noon, a? Uy!” Sinundot sundot niya ang tagiliran ko.

“Hindi nga.” Nilipat ko ang bag ko sa pagitan namin para hindi na niya ako makiliti.

Eventually she gave up. Ginaya niya akong nakapangalumbaba sa lamesang nasa harapan namin.

Kung naging crush ko noon si Easton at ganito ako katulala, ano pa ngayon? I never felt this way. Siguro nga attracted ako noon kay Easton pero ni hindi nagawang manginig ng tuhod ko sa tuwing nakikita ko siya. Sa tuwing nakakausap ko siya ay nakakasagot naman ako nang normal.

“Hey girls!” Sabay kaming napalingon ni Babette sa pinanggalingan ng alam na namin kung kaninong boses.

“Easton!” Mabilis akong napatayo at napayakap sa bagong dating.

“God, I missed you!” Bulong niya habang hinihigpitan ang hawak sa katawan ko.

“Miss ka rin namin!” Lumayo ako para bigyang daan si Babette na mayakap siya.

“At bakit ka puyat, huh?” Walang pagpipigil na usisa ni Babette nang bumalik na kami sa upuan.

Hindi nawala ang ngiti ko habang nakatitig sa guwapong mukha ni Easton. Sure, he’s not like someone but he’s hot too! Isa siya sa pinakasikat sa Saint Anthony dahil sa galing niya sa mga arts. Sa katunayan nga ay siya rin ang nananalo sa poster making na ginaganap taon taon.

See? My heart is still calm. Kung talagang gusto ko si Easton ay sana kanina pa kumalampag ang puso ko.

Tumawa siya at hinuli ang kamay kong nakapatong sa lamesa. Napapitlag pa ako dahil sa ginawa niya. Palagi naman niya iyong ginagawa pero sa pagkakataong ito ay parang may mali. Ipinilig ko na lang ang ulo ko para mawala ang mga bumabagabag sa akin.

“Ian got home yesterday too.” Aniya habang pinaglalaruan ang kamay ko gamit ang magkabila niyang kamay.

“Ian? Iyong kaibigan mo sa Buenavista?” Tanong ni Babette.

“Yup. Oh there he is!” Panandaling binitiwan ni Easton ang kamay ko para salubungin ang lalaking nakasuot ng pulang polo shirt at itim na pantalon.

He’s tall like Easton but shorter than someone else. Sinuri ko ang kabuuan ng bagong dating. Gwapo, maayos at mabango. Pinilit kong maramdaman iyong mga naramdaman ko sa unang pagkikita namin ni Clegane pero bigo ako.

This is lame!

“Ian, si Babette…” Aniya sabay baling dito.

“Hi.” Pormal na sagot naman niya.

“And Madisson.” Pagpapatuloy ni Easton sabay baling sa akin.

“Hi.” Nginitian ko siya pero imbis na ibalik ang ngiti sa akin ay kay Easton bumalik ang tingin niya.

“Come on!” Natatawang siniko niya si Ian kaya bumalik ang tingin nito sa amin ni Babette.

Weird.

“Nice to meet you guys.” Aniya na ngayon ay nakangiti na.

Ilang minuto pa kaming nagkwentuhan sa canteen habang kumakain ng tanghalian. He will join us. Not just today but probably until we graduate high school! Nalugi raw ang negosyo nila sa Manila at Buenavista kaya dito na sila maninirahan kasama ng kanyang mga kapatid.

Umabot na kami sa iba’t ibang topic pero hindi ko maiwasang makinig sa mga babaeng nasa kabilang lamesa lamang.

“Mas lalo akong naintriga sa kanya!”

“Oy, sa’kin si Clegane ha!”

Automatikong umikot ang ulo ko para matignan ang hilatsa ng mga mukha nila.

May isang babaeng maiksi ang buhok at dalawa namang parang hindi man lang nadapuan ng hair products ang mga ulo nila. Nakangisi ang isang may kulay kayumangging buhok habang nananaginip ng gising.

Ang lakas makaangkin huh? Hindi ba pwedeng mag-shampoo muna? Napanguso ako sa naisip at inis na tinusok ang carrot cake na nasa harapan ko.

“Kawawa naman si Edsel no? Umiyak talaga siya nakakahiya!” Humalakhak iyong babaeng maiksi ang buhok.

“Buti nga! Ambisyosa kasi e! Sinabi nang sa’kin si Clegane!” Sagot ulit ng umaangkin.

Kahit yata bulong bulungan basta tungkol sa FTB ay malakas pa sa aso ang pandinig ko!

“Oo na! Si Travis na lang sa akin. Basta manuod tayo ng debut nila ha! Mamaya daw ’yon sa stage!” Parang uod na nilagyan ng asin na hiyaw noong isang chinita na walang pambiling shampoo.

Yuck.

“Sama ka ba Maddy?” Lumawak ang ngiti ni Babette ng ibalik ko ang tingin sa kanya.

Kumunot ang noo ko. Ano na nga ang topic?

“S-Saan?”

“Debut nila Kuya mamaya. Sabi niya alas kwatro daw e. Nuod tayo? You know, support lang.” Tumawa si Easton.

“Ngayon na ba ’yon?” Ian asked.

“Oo.” Inubos ni Easton ang spaghetti sa harapan niya.

“Ano?” Bulong ni Babette sa akin.

She’s still smiling like a devil. Ano na naman kaya ang nasa isip niya?

“Ayaw ko. Mangangabayo ako pag-uwi, e.” Tipid kong sagot.

Tama na ang kaguluhan ngayong araw. Ayaw ko nang makisali pa sa mga babaeng titili sa kanila mamaya.

“You know how to ride horses?!” Manghang tanong ni Ian sa akin. Nginitian ko siya bago tumango.

Nalaglag ang balikat ni Babette dahil sa sinabi kong pag-uwi at mabilis na pinutol ang usapan tungkol sa pangangabayo ko.

“Totoo? Uuwi ka na nga?”

“Yeah.” Iniwasan ko ang mapanuri niyang titig.

“Sayang naman Maddy! Kahit isang kanta lang?” Ani Easton na tapos na sa pagkain.

Umiling ako. Hindi ko gustong sabihin ang totoong dahilan ko pero ano pa ba ang pwede kong sabihin sa kanila? Na ayaw ko talaga dahil binabagabag ako ni Clegane?

“Gagamitin ko si Gideon. Alam niyo na. Tsaka wala akong hilig sa mga banda banda.” Halos masuka ako sa sarili dahil sa pagsisinungaling.

“E di ba sumama ka sa praktis?” Kumunot ang noo ni Easton sa akin.

Dammit. My face went pale.

“Ah, oo! Kaya nga ayaw ko nang manuod ngayon kasi napanuod ko na sila.” Pinilit ko silang ngitian.

Tumango tango si Babette habang ang dalawang lalaki naman ay mukhang kumbinsido na sa pagsisinungaling ko.

“Nagsimula na raw, tara na!” Malakas na sigaw ng babaeng dinungaw lang ang canteen para isigaw ang balita.

Tumawa si Easton.

“Maaga yata sila ngayon. Ano? Tara na kahit isa lang tapos ihahatid na kita.” Tumayo na si Easton at Ian kaya wala na akong nagawa kung hindi ang sang-ayunan ang sinabi niya.

Hinila ni Babette ang kamay ko nang maglakad na sila palabas ng canteen.

“Sus, kunwari ka pa e. You can’t lie to me.” Aniya habang ngising ngisi sa akin.

Napabuga ako ng hangin sa kawalan. Sa pagbaba namin sa hagdan ay inakbayan na ako ni Easton.

Napatalon pa ako sa gulat pero hinayaan ko na lang.

Pagdating namin sa malawak na school grounds ay halos lahat na ng nag -nroll sa araw na ito ay nasa tapat na ng malaking stage para panoorin ang mga adonis sa harapan. Likod pa lang ni Clegane ang natatanaw ko pero bumibilis na naman ang pagtibok ng puso ko.

Naroon pa rin ang mga babaeng nakita ko kanina sa hallway sa kabila ng nangyaring pag-iyak ng babaeng Edsel ang pangalan.

“Doon tayo sa harap!” Excited na hiyaw ni Babette na nagpataas ng alta presyon ko.

“Sa malayo na lang!” Pagpipigil ko.

Umiling si Easton at binalingan ako.

“Sa harap na lang Maddy para makita tayo nila Kuya. Alam mo na para ma-shout out pa ako.” Humalakhak siya kahit na wala namang nakakatawa sa sinabi niya.

Ilang strum ng gitara ang naririnig ko habang hinahawi ni Easton at Ian ang mga taong nagkakandarapa sa bagong banda. Nang nasa gitna na kami ay muli niya akong inakbayan.

Napalunok ako at pilit na isiniksik ang sarili sa gitna ni Babette at Easton para magtago kay Clegane kahit napakaimposible. Naramdaman ko ang paghigpit ng yakap ni Easton sa bewang ko.

“Magandang hapon sa inyong lahat!” Panimula ni Travis.

Nagsihiyawan ang mga tao kasali ang mga kaibigan ko. Nanatili akong tahimik at pilit na inilalayo ang tingin kay Clegane kahit na kanina ko pa siya gustong tignan. Nakatalikod siya habang itinotono ang kanyang gitara.

Kumaway si Easton sa kapatid na ikinatango lang ng huli.

Sa pagharap ni Clegane sa mga tao ay muling naghiyawan ang lahat. Ngumiti siya at lumapit sa nakatayong mikropono.

“Good afternoon.” Bati niya.

Halos mabingi na ako sa sigawan pero mas nabibingi ako sa puso ko. Pinanuod ko siyang i-ayos ang mga kableng nabuhol bago simulan ang pagtugtog.

“Thank you for coming today. Kami nga pala ang bandang FTB.” Dagdag niya.

“For the band!” Maagap na hiyaw ni Erwan.

Tumango si Clegane at tinignan ang mga kabanda.

“One. Two. Three.” Bilang ni Lucas pagkatapos ay nagsimula na sa pagtugtog ng gitara.

I’m glad he never laid his eyes on me. Siguro sa dami ng mga tao ay ayaw niya na lang pansinin ang mga nasa harapan. Partikular ako.

Bumagal ang paghinga ko nang ilapat niya ang bibig sa mic. Napakagat ako sa labi nang pasadahan niya ng dila ang kanyang labing may hikaw.

Pumikit siya at sa pagbukas muli ng mga labi niya ay tumahimik na ang paligid.

“Going back to the corner where I first saw you… Gonna camp in my sleeping bag I’m not gonna move…”

Napahigpit ang kapit ko sa bewang ni Easton.

Gusto ko na ring tumili dahil sa hindi malamang dahilan! His voice went deeper down my soul as I expected. Kahit yata anong kantahin niya ay napapatalbog ang matino kong pagkatao.

“Got some words on cardboard, got your picture in my hand. Saying, If you see this girl can you tell her where I am?”

Seryoso siyang kumakanta habang nakatingin sa crowd. Doon pa lang naisip ko nang malayo ang mararating niya. Pakiramdam ko’y nag-fast forward ang isip ko sa mga posibilidad na mangyayari.

Sa hinaharap.

Ako na nakatingala sa kanya habang siya naman ay nasa stage kasama ng banda niya. Isang malawak na stage na may malaking crowd.

Cameras rolling… Flashing… All the good stuff.

He can also be a model! Walang tanong sa bagay na ’yon dahil sa perpekto niyang mukha at pangangatawan. My mind shifted in a different view. Kung kanina ay nasa isang malaking concert. Ngayon naman ay nasa kahabaan ng Edsa habang nakatingala sa malalaking billboard ni Clegane.

Naipilig ko ang ulo nang maisip kung paano kapag topless siya habang nakatitig sa camera?

“And maybe I’ll get famous as the man who can’t be moved. Maybe you won’t mean to but you’ll see me on the news. And you’ll come running to the corner…”

Bumalik ako sa realidad. Sa boses niyang malamig at klarong hinaharana ang tenga ko.

“’Cause you’ll know it’s just for you. I’m the man who can’t be moved…”

Then I realized something.

Maybe Babette is right. Crush ko siya. Humahanga ako sa galing niya at gusto kong makita kung ano pa nga ba ang kaya niyang gawin sa pagdating ng panahon.

I may be mean to everyone but I hope Clegane will reach his dreams someday. Kahit na sungitan niya ako ay gusto ko pa rin siyang makita sa telebisyon balang araw.

Kahit na gagantihan ko pa rin siya ay hindi ko kayang isumpa ang kinabukasan niya. I’m secretly hoping that he become successful one day.

Sa kabila ng ingay ng mga tao at ng puso ko ay taimtim ang bulong ko na sana…

Sana balang araw ay sumikat siya at maging masaya.

CHAPTER 8

Chapter Eight

Kung Ayaw ’Di Huwag

Maaga akong nagising para sa pamimili namin ng gamit ni Babette. Sa Lunes, dalawang araw simula ngayon ay may klase na ulit kami.

Matapos mag-breakfast ay isinama ko si Paolo para sa pagsundo kay Babette at pagpunta sa bayan. Wala pa mang mga malls at night life ang San Antonio pero narito na rin naman ang mga kailangan ng lahat.

“Hi, Babs!” Kinawayan ko siya nang matapat ang g-wagon sa malaking gate nila.

Basa pa ang kanyang maiksing buhok. Mukha ring kakagising niya lang dahil may iilang bakat pa yata ng kama ang pisngi niya.

Ngumisi siya at naglakad papunta sa pinto ng sasakyan.

“Hi, Madeng!” Ganting tawag niya sa akin.

Kumunot ang noo ko at binuksan ang pinto para makasakay siya.

“Saan mo naman nakuha ’yan?!” Naghalukipkip ako.

Humalakhak siya.

“’Di ba tawag sa’yo ’yon? Sino nga ’yon? Iring ba ’yon? Basta iyong nasa kabilang section!”

Umayos siya ng upo matapos isara ang pinto. Hindi ko na lang pinansin ang mga sinabi niya dahil ang tanging pumasok sa isip ko ay iyong yakapan ni Clegane at Yrene noong practice!

“Ako na ang magbubuhat, Maddy.” Agap ni Paolo sa kamay kong may mga iilang paper bags na laman ay gamit na pinamili namin.

Napahinto si Babette at nagpalipat lipat ang tingin sa amin ni Paolo. Tumango ako at ibinigay na lang sa kanya ang lahat ng hawak ko.

I can’t argue with him. Masyado siyang mabait at talagang mapagkakatiwalaan sa lahat. Hindi pa kasali roon ang pagkagusto ni Babette sa kanya.

Ngumiti ako at hinila na ang kaibigan ko sa isang tindahan na mayroong mga highlighters.

“Ang cute niya talaga ’no?” Natutulalang bulong ni Babette habang nakadungaw sa bintana ng tindahan.

Naroon si Paolo habang hawak ang ilang mga paper bag namin. He’s wearing his white uniform and a black slacks. Napailing ako at siniko ang tulirong kaibigan ko.

“Ano bang meron kay Paolo at patay na patay ka talaga sa kanya?” Tumaas ang kilay ko.

I’m not saying that he’s ugly. In fact, gwapo naman siya pero masyadong malinis at pang-baby boy ang mukha niya. Not my type.

Unlike someone… manly, hard, hot and… Dammit.

“Wala, ang cute niya kaya!” Ngumuso siya at iniwas ang tingin kay Paolo na tahimik habang pinapanuod ang mga batang naglalaro ng tumbang preso.

Umiling ako. Kinuha ko ang lahat ng kulay ng highlighter na nasa harapan ko pagkatapos ay dumiretso sa counter. Sumunod naman si Babette na may hawak na makapal na notepad.

“I knew it!”

Napatalon ako sa pagtaas ng boses niya. What is wrong with her! Parang palagi na lang siyang nabibigla o ano.

Tinapunan ko siya ng nalilitong tingin habang iniisa-isa ng cashier ang mga pinamili ko.

“You knew what?” My left eyebrow arched.

“Si Clegane lang talaga ang crush mo!”

Wala sa sariling humagalpak ako ng tawa. She’s still at it, huh?

“Isipin mo na lahat ng gusto mong isipin.” Umiiling kong sabi.

Lumawak ang ngisi niya na parang may pumasok pa sa kanyang utak pero hindi na niya dinagdagan pa ang sinabi.

“Alright.” Aniya.

Hindi ko na pinansin ang pang-uusisa ni Babette sa akin. Kahit na hanggang sa maihatid namin siya ay patuloy ang pagsingit niya sa pangalan ni Clegane.

Ako na lang tuloy ang nahihiya dahil sa tuwing binabanggit niya ang pangalan nito at ng kanyang mga kabanda ay siya namang pagsulyap sa amin ni Paolo.

“See you on Monday!” Aniya matapos isara ang pinto ng g-wagon.

Tumango lang ako at kumaway sa kanya bago kami tuluyang umalis ni Paolo at bumalik sa mansion.

Nang bumaba ang araw ay siya namang paglabas ko patungo sa kwadra. I missed my horses. Nasa bahay ang iilang kaibigan ni Harrison kaya gustuhin ko mang makipaglaro sa kanya ay hindi niya ako kailangan sa ngayon.

Suot ang pulang long sleeve flannel, ripped jeans at itim na boots ay diniretso ko ang daan patungo sa kwadra ng mga kabayo. Hindi ko na nakita si Daddy sa mansion kaya hindi na rin ako nakapagpaalam.

Si Mang Caloy naman ay hindi ko rin sigurado kung nasaan pero sana ay maabutan ko siya sa kwadra.

I only have this day until tomorrow to try Gideon. Dahil kapag may pasok na ay wala na akong ibang gagawin kung hindi ang mag-aral. Tumalon ang puso ko nang maisip ang pagdating ng bunso kong kapatid na si Heath. I just can’t wait to see him and Lola Helga by Monday.

Sa paglayo ko sa mansion ay siya namang pagkaunti ng mga punong nadaraanan ko. Wala sa sariling napangiti ako nang makita ang kwadra. Tahimik ang paligid dahil siguro’y tapos na ang mga tauhan ni Daddy sa kani-kanilang mga gawain o di kaya naman ay nasa ibang bahagi ng lupain namin.

Gusto ko sanang isama si Paolo o kaya si Babette pero gusto ko rin munang mapag-isa para makapag-isip nang matino. Simula kasi ng may bagong dating dito sa San Antonio ay nagulo na ang tahimik kong mundo.

Hindi pa man ako nakakalapit sa mga batang kabayong nasa malaking kulungan ay nakuha na ang atensiyon ko ng itim na kabayong tumatakbo pababa sa mataas na parteng lupa.

Nalaglag ang panga ko hindi lang ng mapagtantong si Gideon ang kabayong ’yon kung hindi dahil na rin sa lalaking nakasakay dito. Naramdaman ko na naman ang pamilyar na pagkalampag ng puso ko habang palapit ng palapit ang hubad na katawan ni Clegane na nakasakay sa kabayo ko.

Hindi ko na inintindi pa ang kabang nararamdaman ko. Mabilis akong tumakbo papunta sa kwadra. What is he doing here? At bakit gamit niya ang regalo sa akin ni Daddy?!

Humihingal akong huminto galing sa pagtakbo nang marating ang bukana ng kwadra at makaharang sa daraanan niya.

Napapikit ako nang marinig ang malakas na paghiyaw ni Gideon sa ginawang paghinto ni Clegane sa kanya. Sunod na sumalubong sa akin ay ang alikabok na gawa ng kabayo. That’s a close call!

Naitukod ko ang magkabilang kamay ko sa tuhod dahil sa panghihina. My heart is beating so fast. Hindi lang dahil sa ginawa kong pagtakbo kung hindi dahil sa magkahalong kaba at inis.

Bakit gamit niya si Gideon! Ang kabayong matagal kong hinintay para masakyan ay gamit niya!

“What is wrong with you!”

Napaangat ang mukha ko nang marinig ang galit niyang boses. Ilang dipa na lang kasi ang layo ni Gideon sa akin at kung siguro’y hindi niya ’yon nakabig ay baka nabalian na ako ng mga buto.

Kinalma ko ang puso ko ngunit mas lalo lang bumilis ang pagtibok no’n nang imbes na ang mukha niya ang titigan ko ay mabilis na bumaba ang mga mata ko sa hubad niyang katawan.

Wala ba siyang pambili ng damit? Damn those pecks. Kahit na may mga pawis doon ay nananatiling umiikot ang tiyan ko. I wonder how tight and hard those abs…

One, two, three, four-

Natigilan ako sa pagbibilang ng kanyang abs ng mabilis siyang bumaba kay Gideon. Bumalik ang mga mata ko sa mukha niya.

His hair is a little bit messy. May mga kaunting pawis ring namuo sa noo niya pero mas lalo lang nakadagdag sa kagwapuhan niya ’yon. Kahit pa siguro mapuno siya ng pawis sa katawan ay hindi ako titigil sa pagtitig at pagpuri sa kabuuan niya.

Ipinilig ko ang ulo ko ng makita ang pagkunot ng noo niya.

“Bakit!” Napalunok ako nang kinuha niya ang kanyang puting t-shirt sa ibabaw ni Gideon at ilang galaw lang ay nasuot na niya kaagad ito.

Nagsalubong ang kilay niya nang muling ibalik sa akin ang tingin. Kinuha niya ang tali ni Gideon.

“Anong bakit?” Hinila niya si Gideon at nilagpasan ako.

Nagmamadali naman akong sumunod sa kanya hanggang sa makapasok kami sa kwadra.

“Bakit gamit mo si Gideon!” Inis kong hiyaw pero ni hindi niya ako nagawang lingunin.

Nagpatuloy siya sa paglalakad hanggang sa marating ang kulungan nito.

“Ito ba?” He asked.

Napaatras ako nang tapunan niya ako ng tingin. Pati yata ang paghinga niya ay lumapat sa katawan ko.

“Oo. Hindi mo ba alam na regalo sa’kin ni Daddy ’yan!”

Naikuyom ko ang kamao ko.

He’s not taking me seriously. Para siyang bored na robot na walang pakialam sa mga taong nasa paligid niya. Nagsisimula na namang mabuo sa pagkatao ko ang inis para sa kanya.

“Oh ngayon?” Hinila niya ulit si Gideon matapos buksan ang kinalalagyan nito.

Humugot ako ng malalim na paghinga.

“You can’t just use him without my permission! He’s mine! And you…”

Napalunok ulit ako ng tumalim ang titig niya sa akin pagkatapos iayos ang kabayo ko sa loob. Tumaas ang kilay niya dahil sa paghinto ko.

“You’re trespassing our property!” Pagpapatuloy ko.

Sarkastikong tumawa ang damuhong nasa harapan ko.

“Anong nakakatawa!”

Namilog ang mga mata ko ng humakbang siya palapit sa kinatatayuan ko. Pakiramdam ko’y bigla akong hinika nang maramdaman na halos magdikit na ang mga katawan namin sa sobrang lapit.

Umatras ako kahit pa nangangatog ang tuhod ko. Umangat ang gilid ng labi niyang may hikaw dahil siguro sa nakita niyang kaba sa akin.

“I’m not trespassing anyone’s property. Isa pa, hindi ko naman inaangkin ang kabayo mo.” Matigas niyang sagot.

“Why… Why are you using him then?” Nauutal kong tanong.

Nilinga niya si Gideon bago ibalik ang tingin sa akin. Nababaliw na nga yata talaga ako.

Dumoble ang kaba sa puso ko nang mapasadahan ng mga mata ko ang katawan niya. Iyong t-shirt niya kaninang suot ay bumabakat na ang pawis mula sa loob ng kanyang katawan. Sa abs niyang ni hindi ko nabilang kung ilan!

“May inutos lang si Papa.” Para akong sinampal nang lagpasan niya ako.

I’m sure he’s not wearing any perfume but he still smells so good! Sa mga gwapong tao ba talaga ay pawis lang ang puhunan?

Ilang mura ang pinakawalan ng utak ko dahil sa pagsunod ko sa kanya palabas ng kwadra. Bago pa siya tuluyang makaibis palayo ay mabilis ko nang hinawakan ang kamay niya.

Nag-uunahang sumigaw ang lahat ng natitirang katinuan sa utak ko lalo pa nang tumigil siya sa paglalakad para tignan ang kamay kong nakahawak na ngayon sa kanya.

What have I done?!

“C-Clegane.” Namamaos kong sambit.

Ano nga ba? Why am I holding his hand?

Naputol ang paghinga ko nang umangat ang mga mata niya pabalik sa akin.

Kahit anong pilit kong basahin ang nasa utak niya ay hindi ko magawa. I can read people. Noon. Lahat ng mga nakakasalamuha ko ay mabilis kong nababasa pati kung saan sila nabibilang.

Kung galing ba sa mayaman o maralitang pamilya.

Kung ano ang ugali nila. Kung makakasundo ko ba. But with Clegane…

Nananatiling blangko ang utak ko. I can’t even explain how he can make my heat beat fast.

Kumunot ang noo niya. My palms began to sweat. Pati ang batok ko ay tila pinagpawisan ng malamig habang naiisip kong hawak ko siya!

Awtomatikong bumitiw ang mga kamay ko nang titigan niya ulit ’yon. Pinilit kong ngumiti kahit pa alam kong balewala naman ang lahat ng reaksiyon ko sa kanya.

“Ahm… Si Mang Caloy? Nasaan?”

Bumuntong hininga siya at umiling.

“Nasa palayan.” Tipid niyang sagot.

Tumalikod na siya at naglakad palayo sa akin. I followed him.

“Talaga… Ah, marunong ka palang mangabayo?” I bit my lower lip.

How stupid Maddison! Kapag kausap ko yata siya ay kailangan ko ng ilang minuto para pag-isipan ang lahat ng sasabihin ko dahil kung hindi ay patuloy lang akong magmumukhang tanga sa harapan niya. Kagaya na lang ngayon.

“Obviously.” Iritado niyang sagot sa walang kwenta kong tanong.

Kung abala si Mang Caloy ay baka pupwedeng siya na lang ang kulitin ko kay Gideon kung gano’n?

“Ahm… May gagawin ka ba? Uuwi ka na ba?” Nilakihan ko ang mga hakbang ko para mapantayan siya.

Tahimik siyang nagpatuloy sa paglalakad. Hindi niya ako sinagot kaya nagpatuloy din ako sa pagtatanong. Magtatanong ako ng magtatanong hanggang sa masabi ko sa kanya ang tungkol sa pangangabayo. Small steps Maddison. Napangisi ako sa naisip.

“Wala kayong practice?”

Gusto ko nang saktan ang sarili ko. Hindi ko na alam kung ano bang nakain ko at bakit tiklop ako pagdating sa kanya. Hindi ko siya kayang diretsohin. Maybe I’m afraid of rejection because I’ve never been rejected by anyone…

“Wala.” Tamad niyang sagot.

Mabilis na dumaloy ang tuwa sa puso ko. Mas binilisan ko ang lakad ko para maharangan ang daraanan niya.

“So pwede mo akong samahang mangabayo?” Nakangisi kong tanong habang nakalatag ang magkabilang kamay sa ere.

He tilted his head and look at me from head to toe. Sa paglakad ng mga mata niya ay hindi ko naiwasan ang pamulahan ng pisngi. Parang gusto kong takpan ang sarili ko kahit na hindi naman ako nakahubad!

“Why would I do that?” Kumunot lalo ang noo niya.

God he’s beautiful! Hinihipan ng hangin ang kanyang walang wax na buhok. His eyes… It’s so dark and mysterious. Parang isang makapal na libro na kung hindi mo mababasa ng maayos ay hindi mo kailanman maiintindihan.

Ngumiti ako at marahang ibinaba ang mga kamay sa gilid ko.

“Kasi walang time si Mang Caloy? Tsaka sabi mo wala ka namang gagawin di ba?”

Napalunok ako nang maghalukipkip siya sa harapan ko. His biceps tightened at that.

“May mga kabayo ka pero hindi ka marunong mangabayo?” Sarkastiko siyang tumawa habang sinisipat ang kabuuan ko.

Hindi ako nakasagot dahil tila natuyo ang lalamunan ko sa mga sinabi niya.

Gusto kong sabihing marunong ako! Magaling ako pero kapag nalaman ni Daddy na hindi ko kasama si Mang Caloy sa pagsakay kay Gideon ay malalagot kaming dalawa! Magsasalita na sana ako pero muling bumukas ang bibig niya.

“Maybe next time you can ask for something you can use. Like a doll or something.”

Dumoble ang kabog ng puso ko dahil sa inis lalo pa’t nakikita ko ang mapanuya niyang ngisi! Inirapan ko siya ng matindi pero hindi siya natinag.

“Marunong ako!”

Bwisit! I think I should consider everything I searched on the internet.

“Really?” Tumaas ang kilay niya at tinitigan ako ng mapaghamon niyang mga mata.

I hate him! Inis kong tinulak ang dibdib niya.

“Kung ayaw mo, sabihin mo na lang!” Hiyaw ko pagkatapos ay padabog akong naglakad palayo.

Naiiyak na ako sa sobrang inis! Kung ayaw niya e di huwag! Pinilit ko ba siya? Tinanong ko lang naman ah! Bwisit! Sana hindi ko na lang siya nakita rito!

Mabilis kong pinuntahan ang pwesto ni Gideon para palabasin siya sa kulungan niya. Hawak ang tali ay iginiya ko siya sa mas maluwag na parte at agad na sinakyan.

Naiinis ako! Galit ako sa kanya. Anong akala niya? Mamamatay ako kung hindi niya ako masasamahan?

Gusto ko ng matawa sa kabila ng pangingilid ng luha ko. Baka mas magaling pa ako sa kanya!

Hinigpitan ko ang kapit sa tali ni Gideon nang makasampa ako sa kanya at mabilis siyang hinampas. Kung ayaw, eh ’di huwag! Kaya kong mag-isa!

Humiyaw ang kabayo ko kaya mas napakapit ako sa tali niya. Mabilis na tumakbo si Gideon palabas ng kwadra.

Hinahangin ang buhok kong hanggang bewang nang tuluyan na kaming makalabas doon. Ni hindi ko na tinapunan ng tingin si Clegane na nanatili kung saan ko siya iniwan kanina.

Muli kong hinampas si Gideon para mas bumilis pa ang takbo niya. Gideon screamed as he run faster.

Ito na ang huli Clegane! Bukas na bukas gagantihan kita! Lumandas ang luha ng inis sa magkabilang pisngi ko habang sinasalubong ang malamig at marahas na hangin.

“Maddison! Shit!” Malakas niyang sigaw na narinig pa ng tenga ko kahit na nakalayo na kami.

CHAPTER 9

Chapter Nine

Bawal Sa Bata

Naka-layo na ako pero hindi pa rin tumitigil ang mga luha ko dahil sa pagka-bwisit!

Ilang beses ko pang hinampas si Gideon para mas makalayo pa kami kaya naman panay ang hiyaw ng kabayo ko.

I’ve never been this angry, at kahit kailan ay hindi ko pa nagawang pagbuntunan ng galit ang kabayo ko. I feel bad for it but I just need to run away from that guy!

Napakapit ako ng mahigpit ng nanginig si Gideon sa mas malakas na hampas ko.

“I’m sorry!” Pinilit kong haplusin ang likod niya sa kabila ng panginginig ng mga kamay ko.

Dumami ang puno sa tinatahak naming daan ni Gideon.

Sa paghampas ng hangin sa katawan ko ay pakiramdam ko’y nakakalma kahit paano ang puso ko. I don’t know where I was going but I continue to whip Gideon. Mas mahina kumpara kanina.

Huminga ako nang malalim ng matanaw ang mga malalaking ugat ng puno sa dinaraanan namin. Kinabig ko ang tali ni Gideon para bumagal ang takbo niya pero mas lalo lang siyang bumilis.

Kumalabog ang puso ko ng sumuray ang takbo niya.

“Gideon!” Nanginig ang boses ko lalo pa’t hindi niya yata alam kung paano huminto.

Did I scare him too much?

“Gideon!” Dumoble ang kaba sa puso ko ng makitang pagubat na ang tinatahak niya.

He can’t run this fast! Kung hindi kami matutumba ay baka magkasugat-sugat naman ako sa mga sangang nakaharang sa daan.

“Gideon stop! Please!” Gumaralgal ang boses ko.

My emotions went from zero to zenith! Parang gusto ko na lang siyang yakapin at humingi ng tawad nang paulit-ulit. Yumuko ako nang makita ang mga malalaking sanga na nakaharang sa daraanan ko pero ang ilan ay nahagip pa rin ang braso ko.

Nagsitakbuhan ang mga kung anong hayop sa muling paghiyaw ni Gideon.

“Gideon, please calm down! I said I’m sorry!” Hinihingal na ako sa pagsasalita dahil namumuo na naman ang mga luha ko sa mata.

Kung madi-disgrasya man ako at mababalian ng buto ngayon ay kasalanan ko. Pero hindi ko mapapatawad ang sarili ko kapag may nangyaring masama kay Gideon. All he did was follow my whippings! Hindi ba ginusto ko ’to?

Ang makalayo ng mabilis sa lahat ng inis ko sa lalaking ’yon?

“Maddison Alessa Montealegre! Slow the fuck down!” Malakas na sigaw ng lalaking nasa likuran ko.

Ngayon ko lang narinig ang mabilis na takbo ng kabayong nakabuntot na sa akin! Napapikit ako nang mariin ng mapagtantong boses iyon ni Clegane.

Ang boses niyang sambit ang pangalan ko. Sinubukan kong sulyapan ang damuhong Clegane.

Atoy gallops to keep up with me. Seryoso at galit naman ang tanging ekspresyon na nakita ko sa taong nakasakay sa kanyang likuran.

Bumalik ang atensiyon ko kay Gideon. Kahit na kailangan ko siyang pahintuin ay parang hindi ko kaya lalo pa at nasa likuran ko na ang taong tinatakbuhan ko!

Kumurap kurap ako habang pilit na iniiwasan ang mga malalaking sangang nadaraanan ko.

“Maddison! Ano ba!” Sigaw niya ulit ng mas malinaw.

Nasa buntot na sila ni Gideon pero wala akong maisagot sa kanya. Ayaw ko siyang kausapin! I hate him! Mas gugustuhin ko pang ma-aksidente kaysa kausapin siya.

“Montealegre!”

Nanginig ang tuhod ko sa diin ng pagsigaw ni Clegane sa apelyido ko. Kung kanina ay kumakalampag na ang puso ko, ngayon ay pati na yata ang mga kalamnan ko dahil sa patuloy na pagsunod niya sa akin.

“Ihinto mo!”

Nilingon ko siya at nakitang ikinukumpas niya ang kamay pagilid para ihinto si Gideon.

“I can’t!” Namamaos kong sigaw pabalik.

Sa mga nangyayari ngayon ay napagtanto kong nasa peligro na ako. Nag-igting ang panga ni Clegane habang pinapakawalan ang ilang mura.

“Don’t pull back both reins!”

Bumalik ang mata ko sa mga taling hawak ko. Kasing bilis ng takbo ng mga kabayo namin ang pagtibok ng puso ko.

Niluwagan ko ang hawak ko roon. Nanginginig ang labi ko. My eyes are starting to flood again. Sa pagkakataong ito ay binalot na ng takot ang puso ko.

“Whoa!” Hiyaw ko baka sakaling marinig ni Gideon at huminto siya pero bigo ako.

Napantayan na ako ni Clegane kaya mas naririnig ko ang boses niya.

“Relax.” Aniya sa mas kalmadong boses.

Suminghap ako para mahinto ang pagluha ng mga mata ko at marahang ginawa ang sinabi niya.

“Now take the rein from left side and place it on your fist.”

Tumango ako at kinuha ang tali sa kaliwang bahagi ni Gideon para mahawakan ng maigi.

“Good!” Hiyaw niya.

“Cross the rein up and over his neck.”

I nodded. Nakahinga ako ng maluwag ng medyo bumagal ang takbo ni Gideon.

“Push down on his side and pull up with the other rein.” Pagpapatuloy niya.

Huminga ako nang malalim habang tinititigan ang mga kamay kong nakahawak sa tali ng kabayo. I did what he said and in an instant, Gideon neighed and stopped.

Napapikit ako nang mariin nang umangat nang kaunti ang unahang mga paa niya.

I knew I was going to fall. Pero mas makapit pa sa sebo ng mga platong hinuhugasan ni Nanay Pasita ang kapit ko kaya hindi ako tuluyang nahulog.

Kumakalabog ang puso ko at halos lumabas na iyon sa aking dibdib. Narinig ko rin ang paghinto ni Atoy sa gilid ko at ang pagbaba ni Clegane doon.

“What was that!” Sigaw niyang gumising sa pagkalampag ng puso ko.

Tumulo na naman ang mga luha ko. I’m alive! Maliban sa iilang galos na natamo ko sa mga sanga kanina ay wala naman na akong sakit na naramdaman!

Pinunasan ko ang mga luha ko at wala sa sariling niyakap si Gideon.

“I’m sorry if I scared you… Gusto lang kitang masakyan Gideon.”

Hinimas-himas ko ang likod niya bago titigan ang adonis na nakapameywang sa ibaba ng kabayo.

I should be thankful for what he did but I can’t. Oo nga at iniligtas niya ako sa pagkamatay kay Gideon pero sa tuwing naiisip kong siya ang dahilan kung bakit ko nagawa ’yon ay nag-iinit ang ulo ko.

I rolled my eyes at him.

“Baba.” Matigas niyang sambit.

“And why would I do that?!” Napalunok ako dahil sa pag-garalgal ng boses ko.

“Are you kidding me?! You almost died in there! Baba na sabi e!”

“Ayoko! Kasalanan mo lahat ng ’to!

Tumawa siyang tila hindi makapaniwala sa mga sinabi ko pero agad ding nahinto nang bumaba ang tingin niya sa braso ko.

His jaw clenched. Pati ang paghinga niya ay tila bumigat nang may makitang kung ano sa braso ko.

Natigagal ako nang hindi na siya muling nagsalita at mabilis na sumampa kay Gideon.

Ilang beses na nagmura ang utak ko nang maramdaman ang init ng katawan niya sa likuran ko.

“A-anong ginagawa mo!” I swallowed hard.

Bwisit! Wala nang kapaguran ang mabilis na pagpintig ng puso ko dahil sa mga ginagawa niya!

“Kung ayaw mong bumaba ako na lang ang sasakay. Kailangang magamot ’yang sugat mo.”

The depth of his voice sent shivers in my system. Parang isang napakagandang musika sa tenga ko.

Hindi na ako nakagalaw nang imaniobra niya si Gideon pabalik sa dinaanan namin kanina.

Ilang ulit kong pinagalitan ang sarili ko dahil kahit na gusto ko siyang sisihin at pagalitan ay hindi ko magawa.

Sa bawat pagkiskis ng dibdib niya sa likuran ko ay agarang nananayo ang mga balahibo ko sa katawan.

Sa daldal kong ito ay wala akong masabi ni isang salita. Tanging paghinga niya at ang mga yapak ng kabayo namin ang naririnig ko.

Naputol ang paghinga ko nang maramdaman ang paglalim ng hinga niya.

“Ganyan ba talaga katigas ang ulo mo?” Tanong na parang kanina niya pa gustong sabihin.

Umiling ako.

“Sagot.”

Nakagat ko ang pang-ibabang labi ko nang maramdaman ang paghigpit ng kapit niya kay Gideon at ang pagdikit ng mga kamay niya sa katawan ko.

Damn, it’s hard…

“H-hindi!” Wala sa sariling sagot ko.

“Really? Kung hindi kita sinundan baka nabalian ka na ng buto o baka mas malala pa.”

Maingat ang mga salita niya pero kahit na gano’n ay patuloy pa rin ang kaba sa puso ko. Nararamdaman ko pa lang ang paghinga niya ay gusto ko na lang mangisay sa kaba!

“So? Sana hinayaan mo na lang ako. Hindi naman ikaw ang masasaktan.”

Good thing he can’t see my face. Dahil kung hindi ay alam kong tataas lang ang kilay niya. Taliwas ang reaksiyon ng mukha ko sa mga sinasabi ko. I can also feel my cheeks turning red!

Humalakhak siya nang sarkastiko.

“Anong hindi masasaktan huh?”

Napalingon ako nang wala sa oras dahil sa sinabi niya. Agad na nagsalubong ang mga mata naming dalawa. Parang gusto ko tuloy pagsisihan ang ginawa kong paglingon dahil hindi ko na alam kung paano ko ibabalik ang tingin ko kung saan dapat ito.

His thick eyebrows and dark eyes looks so freaking good! Hindi pa kasali doon ay mapupula niyang labi at mahahabang pilik mata.

Muli akong napalunok ng pasadahan niya ng dila ang labing may hikaw.

“Mapapatay ako ni Papa kapag may nangyaring masama sa’yo. Hindi lang ikaw ang masasaktan.”

Marahan kong pinutol ang titig ko sa mga mata niya dahil taliwas ang naisip ko sa kanyang sagot.

Seriously Maddison? Anong nakain mo nitong mga nakaraang araw at parang may gusto kang sabihin niya?

“O, e di patas ’yon. Masasaktan ako tapos mapapatay ka.” Pabulong kong sabi.

Muntik na akong mapasigaw nang hampasin niya si Gideon dahilan nang pagbilis ng lakad nito. Mabilis akong napakapit sa kamay niya dahil sa gulat.

“Ano ba!” Inis kong reklamo hindi dahil sa pagkagulat kung hindi dahil sa paglapat ng kamay ko sa kamay niya.

Tumawa ang demonyo sa likod ko. Tumaas ang bawat balahibo ko sa katawan doon.

What’s wrong with him? Bakit parang tuwang tuwa siya ngayong naiinis ako? At isa pa, kailan pa siya natutong tumawa kapag kaharap ako?

“That’s not the way I want to die.”

“At sa paanong paraan mo gustong mamatay huh? Para mapaghandaan ko.” Mabilis kong tinanggal ang kamay ko sa kamay niya at inilagay na lang ang mga ’yon sa likod ni Gideon.

“Paghahandaan mo?” Humalakhak siya. “Bawal sa bata.” Nakakaloko niyang pagpapatuloy.

Humugot ako ng malalim na paghinga. I need that. Nauubusan na naman ako ng oxygen ngayon!

“Hindi na ako bata.” Napanguso ako.

So he thinks I’m still a kid? Kaya niya ako binigyan ng tips sa susunod na hilingin kong regalo kay Daddy? A doll? Baliw ba siya?!

“Sige. Sabi mo e.”

“Hindi na nga!” Giit ko.

Lumiwanag ang mga dinaraanan namin na hudyat ng papalapit namin sa kabihasnan. Iba ito sa pinasukan ko kanina dahil sa mga nakita kong tauhan ni Daddy na abala sa pagtatabas ng mga damo.

“Clegane Hijo! Nangabayo ka pa pala!” Nakangiting bati ng isang matandang babae na naka suot ng salakot.

Huminto kami sa harapan niya. Hindi ko alam kung tama bang ganito ang pwesto namin kahit na may kabayo pa namang isa na pwedeng sakyan.

“Opo Nay Maring. Sinundo ko lang ’tong bata.” Tumatawa niyang sagot na ikinahagikhik naman ng matanda.

“Nako, dalaga na iyang si Maddison, Hijo. At ang ganda ganda, manang mana sa ina.” Nakangiting sabi ng matanda.

Hindi ko alam kung anong klaseng ngiti ang naisagot ko dahil sa sinabi niya. I should be happy that she thinks I’m pretty but mentioning my Mom? Parang gusto ko na lang siyang sawayin.

“Ganda po ba?” Utas ng walang modong lalaki sa likod ko.

Pakiramdam ko’y naubos na ang kulay ng mukha ko dahil sa samo’t saring emosyon na kaya niyang iparamdam sa akin sa bawat araw na ginawa ng Diyos.

Please, Lord? Help me kill this guy!

Humagikgik ulit ang matandang tinawag niyang Maring. Ibinaba niya sandali ang kanyang salakot saka ako tinitigan.

“Aba’y oo naman! Kaya nga maraming nagkakandarapa sa batang iyan, hindi ba Maddy? Ay naku, lalong lalo na iyong anak ni Tanyo!”

Hindi ko na napigilang matawa dahil sa sinabi niya. Naalala ko iyong anak ng magsasaka ni Daddy na si Umberto na sa tuwing anihan ng palay ay binibigyan ako ng isang kilong bigas bilang regalo.

Nagtawanan ang iba pang taong naroon pero hindi ko narinig ang tawa ng taong nasa likuran ko.

“Kumusta na po pala si Bert? Hindi ko na po kasi siya nakikita.” Magalang kong tanong sa matanda.

Ngumiti siya sa akin at nagkibit balikat na lang.

“Umalis na sila ni Tanyo rito sa San Antonio, Maddy. Noong nakaraang taon pa iyon.” Aniya.

“Gano’n po ba.”

“O e di wala ng may gusto sa kanya Nay Maring.” Narinig ko ulit ang nakakalokong tawa niya.

Ngayon naman ay siya ang tumatawa habang kami ay seryoso. Kumunot ang noo ng matanda pagkatapos ay umiling.

“Ay madami pa, Hijo! Kilala mo iyong anak ng mga Sepulveda? Iyong si-”

“Rome po?” Tumaas ang kilay ko.

“Si Romulus tama.”

Ngumiti ako sa kanya.

“Taga Rome pa? So wala rin dito Nay Maring?” Umikot ang mga mata ko sa sinabi ni Clegane.

“Naku hindi. Oo nga at wala rito pero taga-Buenavista lang iyon. Kasosyo ng mga Montealegre ang mga Sepulveda kung hindi ako nakakamali.” Aniya sabay baling sa akin.

Ngumiti naman ako at tumango.

“Opo.”

“Ah, O sige Nay. Mauna na ho kami, may pasyente pa pala akong bata.” Pagpuputol ni Clegane sa magaang usapan namin ng matanda.

Pinagdiinan niya pa talaga ang salitang bata huh? Ilang beses ko bang sasabihing hindi na ako bata at matanda na ako para sa mga laruan!

Tumango na lang ang matanda nang muli niyang paandarin ang mga kabayo.

Ano ba sa tingin niya ang depinisyon ng bata? I am not!

Wala na kaming naging usapan ni Clegane hanggang sa makabalik kami sa mansion.

“Maddy! Kanina ka pa hinahanap-” Natigil si Paolo ng makita ang pagsunod sa akin ni Clegane habang papasok sa mansion.

“Hinahanap ka na ng Daddy mo. Anong nangyari diyan?!” Gulat niyang sabi pagkatapos hawakan ang kamay ko.

“Wala nagalusan lang.” nilingon ko si Clegane na seryoso lang habang nakatingin at nakasunod sa akin.

“Halika gamutin na natin kaagad! Lagot ka sa Daddy mo.” Umiiling niyang sabi.

Napabuntong hininga na lang ako. I know I’m a dead meat pero hindi ako matitiis ni Daddy. Kung magagalit man siya ay lilipas din naman iyon. Ang inaalala ko lang ay si Mang Caloy. Tiyak akong kapag nalaman nito ang nangyari ay malalagot din ito gaya ko.

Malakas ang kalabog ng puso ko habang tinatahak ang living room na kinaroroonan ni Daddy. Iniwan muna ako ni Paolo para kunin kay Nanay Pasita ang first aid kit at magamot ang sugat ko.

“Dad…”

Sa pagbaba ng diyaryong hawak niya ay kasabay nito ang pag-igting ng kanyang panga.

Bumaba ang tingin ko sa iilang galos na natamo ko at napakagat na lang sa labi nang makita ang pagdugo ng mga ’yon.

“What happened Maddison Alessa!” Agarang tumayo si Daddy para tignan ang mga sugat ko.

Hindi ko mapigilang mapapikit. Alam kong totoong galit siya sa tuwing tinatawag niya ang buong pangalan ko.

“Galos lang, Dad.” Pinilit kong punasan ang mga dugong tumutulo pero natigagal ako ng hawakan ni Clegane ang braso ko.

Lumagpas ang tingin ni Daddy sa lalaking ngayon ay nakahawak na sa akin.

“It’s all my fault Don Henry. Kasalanan ko po kung bakit siya nagkasugat.”

Nagkukumahog ang mga kasambahay namin dahil siguro sa paghingi ng first aid kit ni Paolo.

“Anong nangyari, Hijo?” Inalalayan nila akong maupo sa mahabang couch na naroon.

Agad na kinuha ni Clegane ang hawak na first aid ni Paolo at dali dali iyong binuksan para gamutin ang sugat ko.

“Hindi ko po siya naalalayan nang mabuti sa pangangabayo.”

Napalunok ako nang balingan ako ng galit na mga mata ni Daddy. Alam ko na kung para saan ang titig niyang ’yon.

“Maddison, what did you do?!”

“Don Henry, kasalanan ko po talaga and I’m sorry.” Giit ni Clegane habang nililinis ang braso ko.

Hindi ko alam kung para saan na naman ang panginginig ng tuhod ko habang maingat na dumadampi sa braso ko ang kamay ni Clegane.

Umiling si Daddy at umupo sa harapang couch na tila iniisip ang posibilidad ng nangyari.

“Dad, It’s all my fau-” Napapikit ako nang diinan ni Clegane ang sugat ko kaya hindi ko na naituloy pa ang sasabihin.

“Okay na ’to.” Aniya ng matapos gamutin ang mga sugat ko.

Tumuwid siya ng tayo para harapin si Daddy.

“Pasensiya na po, Don Henry.” Yumuko siya.

“Clegane Hijo, I know my daughter so well and you don’t have to lie to cover her up. Anyway can you tell Carlos to meet me after his work? Sa opisina ko, maliwanag ba?” Maotoridad na sabi ni Daddy na dahilan ng pagkalaglag ng panga ko.

CHAPTER 10

Chapter Ten

Ang Pangit

Matapos ang flag ceremony ay nagsipanhik na ang lahat ng mga estudyante sa kani-kanilang classrooms. Wala pa namang gagawin pero mamaya ay maghahanda naman ang lahat para sa misa. Typical first day, walang klase hanggang sa matapos ang araw.

“Fourth year St. Mark!”

“Halika dali!”

Hiyaw ng mga babaeng halos mabali na ang leeg dahil sa paninitig sa classroom kung nasaan ang mga miyembro ng FTB.

Ayaw ko mang lingunin ’yon ay para namang may sariling utak ang leeg ko.

I didn’t saw Clegane after what happened with Gideon. Basta ang huling alam ko lang ay kinausap ni Daddy si Mang Caloy.

Tungkol saan? I don’t know. I’m clueless.

Nakita ko sila sa loob ng classroom sa pamamagitan ng mga kahoy na jalousie windows. Dahil simple lang ang school namin at para sa mamamayan ng San Antonio ay wala ring aircon ang bawat classroom maliban sa faculty at kung nasaan ang mga teachers.

Kasama ko sila Babette, Ian at Easton dahil iisa lamang ang section naming apat.

“Ang haharot!”

Nakaismid na reklamo ni Babette lalo na nang mabunggo siya ng isang babae dahil tulala itong naglalakad habang nakadungaw sa classroom na pinuputakti ng mga estudyante.

Napapitlag ako nang akbayan ako ni Easton habang naglalakad sa hallway. Naputol ang tingin ko sa kung saan.

Kahit na marami ang nakatuon sa gawi nila Clegane ay mayroon din namang laglag ang panga nang akbayan ako ni Easton.

What’s new?

Noon pa man ay maugong na ang pangalan ng magkapatid na Del Valle sa school dahil sa dami ng mga admirers nila. ’Yun nga lang ay hindi sila makaporma kay Easton dahil bulgaran ang pagkagusto nito sa akin.

“A-attend ba tayo sa misa?”

Nakangisi niyang bulong habang tinatahak namin ang gawi patungo sa aming classroom.

Nagkibit balikat ako at sinulyapan ang dalawang nakabuntot sa amin.

“Bad influence.”

Utas ni Ian samantalang si Babette ay parang nag-iisip na rin sa sinabi niya.

“Tanong ba ’yon o pandedemonyo?” Nakakunot noong tanong ni Babette matapos ang ilang segundo.

Napahagikhik ako at sinulyapan ang pag-nguso ni Easton. Hindi na ito nakasagot nang marating namin ang silid namin.

Pakiramdam ko’y may dumaang anghel nang makapasok kami sa loob dahil sa biglaang pagtahimik ng lahat.

Or it’s just because of me? Lumabas ba ang mga pakpak ko?

Kinalas ni Easton ang akbay niya sa akin at marahang kinuha ang kamay ko para igiya sa pinakadulong upuan.

Si Babette ay may nakilalang mga kapitbahay kaya abala ito sa pakikipag-usap sa nakita.

“A-attend o hindi?” Tanong ulit ni Easton habang mataman akong tinititigan.

“What do you suggest?”

Bumuntong hininga si Ian bago naghalukipkip. Nanunuod lang sa amin.

“Sa bahay na lang tayo o kaya sa nipa hut!” Tumaas ang boses niya dala ng excitement dahil sa naisip.

Patuloy ang pag-iling ni Ian samantalang ako naman ay naghihintay pa ng ibang sasabihin ni Easton.

“Not convincing enough.” Bored kong sabi.

Kung hindi kami a-attend ng misa at sa nipa hut lang kami na nasa likuran ng school, ano naman ang gagawin namin doon?

That place. Napailing ako nang maisip na roon ako unang nakatikim ng alak na dala ng kaibigan naming si Jericho. First year high school lang kami noon nang magdala siya ng whiskey para matikman namin nila Babette.

That was the place where I experienced my first kiss too. Si Jericho rin dahil sa truth or dare naming nilaro noon.

Ipinilig ko ang ulo nang may naisip akong gustong ikapula ng pisngi ko. Alam ko namang bata pa ako noon at hanggang ngayon pero hindi nawawala ang kuryosidad ko sa mga bagay na para lang sa mga matatanda.

I watch tons of romantic films as well as read books with the same genre. And from there I learned few things about life… and love.

Hindi ko pa man nae-experience ang ma-in love sa isang tao ay alam ko ng hindi iyon para sa akin.

“Ano na?”

Napabalik ako sa katinuan nang sikuhin ako ni Babette na ngayon ay nakaupo na sa harapan ko.

“Nipa hut na. Marami pa namang misa e!” Patuloy na pangdedemonyo ni Easton sa amin.

Tahimik lang si Ian na parang kung saan kami ay doon din siya. He’s not very talkative. Siguro ay dahil nag-a-adjust pa rin siya sa pagsama sa amin.

“Nipa hut na ha!” Humalakhak si Easton nang wala nang kumontra sa kanya.

Sa likod ng school namin ay maglalakad ka ng sampung minuto para matunton ang luma ngunit maayos pa namang nipa hut. Tambayan ito ng mga seniors pero hindi naman nila ito pagmamay-ari kaya kahit na sino ay pwedeng pumunta roon.

Tunog ng bell ang nagpatayo sa lahat. Hudyat ’yon na kailangan na naming pumunta sa simbahan para sa unang misa ng pagbubukas ng klase.

“Paunahin na natin sila. Hindi naman tayo tutuloy e.” Kinuha ni Easton ang kamay ko at pinaglaruan ’yon habang hinihintay ang pagkaubos ng tao sa loob ng classroom.

“Girl, bilis para makapwesto ako sa tapat ni Zion baby! Mahawakan ko man lang ’yung kamay niya kapag ama namin na!” Humahagikhik na hiyaw ng kaklase naming hindi ko pa alam ang pangalan.

Napalunok ako sa naisip. Sino kaya ang makakatabi ni Clegane na maswerteng makakahawak ng kamay niya?

“Ako sa tapat ni Clegane ha!” Hiyaw naman ng isa.

Halos lumuwa na ang mata ni Babette sa kakaikot dahil sa pakikinig ng kanilang mga usapan.

“Naku! E katabi no’n si Daniella o kaya iyong Yrene e! Wish mo lang na nasa sa dulo siya!”

Wala sa sariling nagtama ang mga mata namin ni Babette. I feel like we share the same thoughts about the mass.

“Misa na lang tayo!” Tumayo si Babette na ikinagulat naman ni Easton.

“Ha?!”

Umiling ako. Pinigilan kong magbigay ng emosyon dahil alam kong big deal ito kay Babette. Hindi pa man ako tuluyang umaamin sa kanya pero hindi ko rin naman kayang itago ang nararamdaman ko. She knows me so well.

Ipinagsalikop ni Babette ang kanyang mga kamay at inilagay iyon sa kanyang harapan pagkatapos ay pumikit na tila nagdarasal.

Humalakhak si Ian sa gilid niya.

“Anong ginagawa mo?” He asked.

“Shh… Nagdadasal ako na sana matanggal ang kademonyohan sa utak ni Easton!” Seryosong sabi niya.

Binitiwan ni Easton ang kamay ko at tumayo na lang din.

“Tara na nga. Konsensiya ko pa e.” Reklamo niya at nauna nang naglakad sa amin.

“Aba dapat lang! Ikaw ang nagyayang hindi magsimba ’no. Naaatim mo ’yun Easton Del Valle?!” Tawang tawang sigaw ni Babette sa kanya dahil mabilis ang lakad nito palabas.

Napailing na lang ako at hindi na nakapagsalita hanggang sa nakarating kami sa simbahan.

Puno ng mga estudyante ang malaking simbahan ng Saint Anthony. Dapat ay sanay na ako sa ganito pero sobra yatang crowded ngayong taon. May mga monoblock chairs na ring nakahilera at inuupuan ng mga estudyante dahil puno na ang halos lahat ng upuan ng simbahan.

Bumuntong hininga si Easton at tinabihan ako para igiya sa dulong bakanteng upuan. Walang kakaiba, kung hindi nagbubulungan ang iilan ay nagkukumpulan naman para sa hindi ko mawaring bagay.

Inilinga ko ang mata ko sa paligid. Nasa linya namin ang mga third year at fourth year students. Alam ko dahil sa mga basketbolista at sikat na player ng school na nasa harapan namin. We’re on the wrong place. Ang mga ka-level namin ay nasa unahan.

“Dito na lang tayo, ayaw ko nang pumunta ro’n sa harap tsaka wala na ring upuan e.” Ani Babette habang inaayos ang sariling makaupo.

Sumunod kaming tatlo sa kanya. Ang iilang babaeng nakatingin sa amin ay parang gusto na kaming paalisin pero hindi lang nila magawa.

Kinunutan ko sila ng noo kaya agad silang napayuko. Ang ilan sa hilera nila ay lumambot naman ang tingin nang makita si Easton.

Ang katapat naming upuan ay bakante pa at ni hindi nagawang okupahin ng mga estudyante. Hindi ko pa man naiisip kung bakit ay nakita ko na ang grupo nila Clegane na sinusundan ng malalanding hitad.

Sa lahat yata ay iyon na lang ang bakanteng upuan. Seriously? Uso na ang reservation sa loob ng simbahan?

Napailing na lang ako sa naisip at itinuon ang pansin sa harapan ng simbahan na may malaking krus sa gitna.

Ang maganda’t kulay gold na altar. At ang babaeng inaayos ang mikropono roon ang umabala sa aking paningin.

Napalunok ako nang maramdaman ang pag-upo ng grupo ni Clegane sa gilid ko. Agarang tumayo si Babette sa dulo nang doon naupo si Clegane.

“Palit tayo ayaw ko rito.” Nangingiting bulong niya na alam ko na ang dahilan.

Ito iyong sinasabi ng babae na gusto niya para kapag sumapit ang ama namin ay mahahawakan niya ang kamay ni Clegane.

Kumunot ang noo ni Easton nang hawiin siya ni Babette palayo sa tabi ko. Siya ang naupo sa gitna namin.

“Oh, alam mo na ha.” Siniko siko niya ako.

“Ano?”

Inosente kong bulong kahit na namamawis na ang kamay ko dahil sa pag-iisip ng bagay na ’yon.

“Basta.” Ngumisi siya at nanahimik na lang.

Wala sa sariling napasulyap ako sa gilid ko.

Tipid ang mga kilos ng FTB at matatalim naman ang mga titig nila sa mga babaeng gusto silang sunggaban ano mang oras.

Paano naging ganito kalakas ang impact nila? Noon namang tumutugtog sila Erwan ay marami naman silang fans pero hindi ganito na para silang mga bubuyog sa kakasunod sa banda.

Tumunog ang bell na dala ng sakristan na hudyat ng pagsisimula ng misa. Nagsitayuan ang lahat kabilang kami pero lalo lang yatang bumilis ang kalabog ng puso ko.

Ang isip ko’y nauuna na sa ama namin! Nahawakan ko na ang kamay niya noong isang araw pero ang mapagsalikop ang palad namin… Napalunok ako nang paulit-ulit. Hindi ko nagawang lingunin si Clegane at gano’n din ito sa gawi ko. I’m sure of it.

Hindi pa man nakakarating sa altar ang pari ay narinig ko na ang pagdating ng iilang yapak patungo sa gilid ko. Ayaw ko mang makaramdam ng kung ano ngunit nang makita ko ang pag-upo ni Daniella sa tabi ni Clegane ay kusang nalaglag ang balikat ko.

Siya na ngayon ang nasa tapat ko bago si Clegane at ang mga kaibigan niya.

“Ay…”

Dismayadong utas ni Babette.

Pinilit kong tanggalin sa utak ko ang mga nabuong katanungan pero hindi ko maiwasang bigyan sila ng pansin lalo pa nang hawakan ni Clegane ang likod nito.

Napakagat ako sa labi nang mapagtantong tinitignan ni Clegane kung may pawis ba ito sa likod. His hand touched her back so slow… paulit-ulit at pataas pababa.

What the fudge!

Gusto ko nang pagtawanan ang sarili ko. Hanggang sa pagtapos ng misa ay tahimik lang ako at nagkamalay lang nang sumapit na ang hinihintay ni Babette kanina pa.

Ayaw ko mang hawakan ang kamay ni Daniella ngunit nang ngumiti siya sa akin at ilahad ang kamay niya ay wala na akong nagawa. Hindi ko rin nagawang sulyapan ang katabi niya at sila Erwan dahil may iba pang bumabagabag sa isip ko.

Malambot ba huh?

“Kainis! Panira! ’Yun na ’yon e!” Iritadong hiyaw ni Babette habang naglalakad kami patungo sa nipa hut.

Tapos na ang misa at hindi ko alam kung ano ang mayroon sa stage dahil sa mga pakulo ng teachers, pero alam kong may program doon. Siguro ay welcome party para sa mga first year students.

Dito na kami dumiretso lalo pa’t iritado na si Babette dahil sa nangyari. Tahimik lang ako habang nasa tabi ni Easton. Gusto ko nang pigilan ang bunganga ng kaibigan ko para hindi magtanong ang dalawang lalaki pero hindi ko magawa.

“Bakit? Ano bang nangyari Bette?” Tanong ni Ian sa kanya.

Tinitigan niya lang ito pagkatapos ay sumulyap sa akin. My lips twitched.

“Ah, wala.” Agad siyang nag-iwas ng tingin sa amin at nagpatuloy na lang sa paglalakad patungo sa nipa hut.

“Tagal na rin nating hindi nagpunta rito!” Sabi ni Easton habang nililinga ang paligid.

“Oo nga.”

“Nasaan na kaya sila Jericho?” Tumaas ang boses ni Babette sa tanong.

Ilang hawi ng sanga ang ginagawa namin bago matanaw ang malaking nipa hut sa gitna ng tahimik na kalikasan.

“I don’t know but I’m glad he’s not here!” Natatawang sabi ni Easton bago ako balingan.

Napangiwi ako sa sinabi niya.

Natigil ako sa paghakbang nang makarinig ng ingay sa lugar na pupuntahan namin.

“Naku, may tao pa yata!” Ani Babette.

Dumoble ang kaba sa puso ko nang marinig ang mga gitara at kantahan sa nipa hut na ’yon.

“Baka sila Kuya lang, tara.” Hinawakan ni Easton ang kamay ko kaya hindi na ako nakatanggi nang magpatuloy kami patungo roon.

Walang pagod ang pagtahip ng dibdib ko hanggang sa makarating kami sa bukana ng nipa hut. Hindi nga ako nagkamali. Sila Erwan ang naroon kasama ang grupo nila Daniella.

I’m surprised that no fans followed them. O baka may nangyari na naman sa paglabas namin ng simbahan kaya walang naglakas loob na sundan sila?

Kumaway si Babette kay Erwan na ikinangiti naman ng huli. Nakatalikod si Clegane at Daniella sa akin kaya hindi ko alam kung ano ang naiisip nila lalo pa at narito kami ngayon.

Napalunok ako nang makita ang pagkapit ni Daniella sa braso ni Clegane pagkatapos niyang ihilig ang kanyang ulo rito.

“Practice?” Tanong ni Easton ng pumasok kami sa nipa hut.

Abot hanggang langit ang kaba ko lalo pa’t nasa harapan ko na si Clegane. Tumutugtog ng gitara si Lucas at Travis habang si Erwan naman ay kumakanta sa mahinang boses.

Erwan paused to answer his brother.

“Hindi naman.”

Pinasadahan ko ng tingin ang mga taong nakapalibot sa loob ng nipa hut.

Si Travis at Zion ang magkatabi habang napapagitnaan ng kaibigan ni Daniella. Sa kabilang banda naman ay si Erwan at Lucas kasama ang isang babaeng maiksi ang buhok at pagkatapos ay si Clegane at Daniella.

Inilahad ni Zion ang mga upuang bakante. Hinila ni Easton ang kamay kong hawak niya para maupo doon.

“Boring e. Buong linggo yatang ganito.” Natatawang sabi ni Easton sa kapatid.

Tahimik akong naupo roon habang nakikiramdam. Parang gusto ko na lang mapapikit habang naririnig ang mga hagikhik ni Daniella habang kausap si Clegane.

“Magkapatid talaga kayo!” Humalakhak si Zion para balingan si Erwan.

Umiling lang ito at nagpatuloy sa pagkapa ng lyrics na kinakanta.

“Kanta naman diyan!”

Walang kahiya hiyang bulalas ni Babette. Awtomatikong lumiko ang mukha niya galing kay Erwan patungo kay Clegane.

“Ikaw iyong bokalista di ba? Sige nga parinig.”

Nakangisi niyang sabi.

Wala sa sariling nasapo ko ang noo ko dahil sa ginawa niya. Bumuntong hininga si Clegane habang tumaas naman ang kilay ni Daniella sa kanya.

“Sorry. Hindi ko pa kasi narinig ang boses mo e. Pero maganda raw talaga. May nakapagsabi lang!” Excited niyang pagpapatuloy.

That’s a lie! Narinig na niya iyon noong debut nila!

Humiwalay si Daniella matapos may ibulong kay Clegane. Tumango naman ang huli pagkatapos ay kinuha kay Travis ang kanyang gitara.

“Sige.” Aniya sa malumanay na boses na nagpalaglag ng panga ko.

Gano’n kadali?! Walang pagsusungit o ano man? Ganito kadali niyang pagbibigyan ang kaibigan ko?!

Tumuwid ako ng upo nang magsimula siyang mag-gitara at pagkatapos ay humarap kay Daniella.

Humagikhik si Daniella nang magsimula siya. Sinusundan naman siya ni Lucas.

“It’s how you used to say, I love you and I miss you… It’s how you pretend to love me then.”

Sabay nga yatang nalaglag ang panga namin ni Babette dahil doon. Nagningning ang mga mata ni Daniella habang ang mga kaibigan niya naman ay hindi magkamayaw sa kaka-aw at oah dahil sa tila panghaharana ni Clegane dito.

Sa pagsapit ng chorus ay tumahimik ang lahat habang nanuot naman sa puso ko ang bawat bigkas niya ng lyrics ng kanta.

“Are you coming back into my arms. To love me again… I love you I miss you… I need you now, more than ever, more than words can say. I love you and I miss you I need you more today.”

Pumikit siya habang nagpatuloy sa pagkanta.

Pulang pula na ang mukha ni Daniella dahil sa kilig at parang gusto ko namang sakalin si Babette dahil sa inis!

Bumilis ang paghinga ko nang makita ang paghaplos ni Daniella sa braso ni Clegane. Dumilat siya at ngumiti rito habang nakatingin sa mga mata niya.

Kung siguro’y nakakaakit lang ng langgam ang tamis nila ay baka dinumog na rin kami rito! Hindi lang langgam kung hindi lahat na ng peste!

Naghiyawan ang lahat lalo na nang matapos ang kanta ni Clegane. Napanguso ako nang sulyapan ako ng laglag balikat na si Babette.

“Nice bro!” Hiyaw ni Ian na mukhang naging instant fan agad ng banda nila.

Humalakhak si Erwan at Zion.

“Galing mo talaga Clay! Bagay na bagay kayo!” Anang babaeng maiksi ang buhok.

Agad na rumolyo ang mga mata ko. I need to leave this place right now! Dahil sasabog na ako sa pagkairita.

“Ano? Ayos ba?” Tanong ni Travis kay Babette.

“Uh… Oo, magaling nga.” Sagot ng kaibigan ko.

Napabuntong hininga ako nang balingan ako ni Erwan.

“Tahimik ka? Anong masasabi mo?” Ngumiti siya.

Mas lalo akong kinabahan ng sulyapan ako ng lahat. Pati ang bokalista nila ay nakatitig na rin sa akin.

Bwisit! Bakit ba kasi kami nagpunta rito! Dapat kanina pa lang ay umalis na kami. Kinalma ko ang sarili ko at buong tapang na tinitigan si Daniella.

Nakangisi siya habang patuloy ang pagkapit sa braso ni Clegane. Ilang ulit silang minura ng utak ko. Leche!

“Ang…” Napalunok ako at buong lakas na ibinaling ang tingin sa seryosong Clegane.

Tumaas ang kilay niya habang nakatitig sa mga mata ko.

“Ang pangit.” Walang prenong sabi ko.

CHAPTER 11

Chapter Eleven

Umaway

Pakiramdam ko’y nabulunan ako sa sarkastikong pagtawa ni Clegane dahil sa sinabi ko.

Siniko ako ni Babette nang makitang laglag ang panga ng lahat dahil sa bigat ng judgement ko sa ginawang pagkanta ni Clegane.

“Really.”

Malamig na utas ni Clegane na dumaloy sa buong katawan ko. Shit!

Inirapan ako ni Daniella at kumalas panandali sa braso nito para harapin ako.

“Montealegre, right?” Nakataas ang kilay niyang tanong habang sinisipat ako mula ulo hanggang paa.

Dumoble ang pagkairita ko sa kanya.

“Glad you know me.” Ngumisi ako bilang ganti sa mapanuri niyang titig.

“Saang parte ang pangit sa boses ni Clegane? How dare you say that in front of us?!” Tumayo siya at naghalukipkip sa harapan ko.

“Whoa! Easy!”

Tumayo na rin si Easton ng makitang lalapitan na ako ni Daniella.

Sumunod ang mga lalaki nang maramdaman ang tensiyong bumalot sa kabuuan ng nipa hut.

“Oo nga! How dare you!” Galit na pang-gagatong ng babaeng katabi ni Travis.

Tinapunan ko siya ng matalim na titig na nagpalunok sa kanya. She looks so mad right now. Pati ang babaeng maiksi ang buhok ay parang leon na handa na akong lapain ano mang oras.

Pigil ang bawat paghinga ng mga lalaking naroon pero mas lalo ang kay Babette na gulat pa rin sa naging reaksiyon ko.

Natatawa akong tumayo para pantayan sila.

“Gusto mo talagang sabihin ko?” Tinaasan ko ng kilay si Daniella ng bumalik ang titig ko sa kanya.

Ikaw! Ikaw ang pangit sa lahat at hindi ang boses niya!

“Nielle…” Malambing na pagkuha ng atensiyon ni Clegane sa galit na namumuo sa pagkatao ni Daniella.

Doon pa lang ay tumaas na lalo ang alta presyon ko. I hate everything here! I hate how he’s very close to Daniella.

Galit na nilingon ni Daniella si Clegane.

“Nothing’s ugly with your voice, Clay!” Aniya at matalim niyang ibinalik ang titig sa akin.

Kung kanina ay namumula ang mukha niya sa kilig, ngayon naman ay sa galit.

Naghalukipkip din ako at ibinalik sa kanya ang parehong intensidad ng titig niya. Kung akala niyang matatakot ako sa kanya dahil sa mas matanda siya sa akin ay doon siya nagkakamali. Ako? Nagpapatawa ba siya?

“Masyadong matalas ang dila mo!” Itutulak na sana niya ako ngunit mabilis na pumagitna sa amin si Easton kaya ito ang naitulak niya.

Agad na napatayo si Clegane sa ginawa nito at hinila si Daniella palayo sa akin.

“Nielle, calm down! We have different opinions. Kung pangit sa kanya, it’s fine with me.” Seryoso niyang sabi habang nakatitig dito.

Doon lang umamo ang mukha ni Daniella. Muli niyang inilagay ang kamay sa braso ni Clegane. Tumitig naman sa akin ang huli.

Now I feel bad! Tanging ang malakas na pagwawala ng puso ko ang naririnig ko.

“I think we should get going!”

Tumayo si Babette at mabilis na kinuha ang kamay ko para hilahin palayo sa grupo nila.

Hinawi ko ang unang paghawak niya sa akin dahil patuloy akong tinititigan ng Daniella na ’yun! At gusto kong manghina siya sa ganti ng titig ko!

“Maddy, come on!” Pagpupumilit niya.

Hindi nawala ang titig ko kay Daniella pero bumaba ang mga mata ko nang hawakan ni Clegane ang kamay niya para tuluyang kalmahin.

“Sorry.” Ani Ian at tinulungan narin si Babette na ilabas ako doon.

Naiwan si Easton para kausapin ang kapatid niya at ang lahat ng mga naroon. Siguro para mag-sorry sa sinabi ko. Dammit! Hindi ko pinagsisihan na sabihin ’yon pero sana idinagdag ko na ang totoong pangit sa nangyari.

I hate it! I hate it when she touches him! Iyon ang pinakapangit sa paningin ko. At nakakabwisit ang pagmumukha ni Daniella!

Kung noon ay hinahangaan ko siya, ngayon naman ay kinasusuklaman ko siya sa lahat ng ginagawa niya.

Padabog ang mga yapak ko habang papalayo sa nipa hut. Mabibilis ang hakbang ko dahilan para mas mauna ako sa mga kaibigan ko.

I want to go home. At kahit na pigilan nila ako ay wala na akong pakialam. Nabibwisit ako! I hate Daniella and I hate Clegane! Lahat sila!

“Huy!” Humihingal na hinuli ni Babette ang kamay ko nang makalabas na kami sa tahimik na lugar na ’yon.

“What!” Inis kong hinawi ang kamay niyang nakahawak sa akin.

“Why did you do that? You really pissed them off, Maddy!” Namamaos niyang sabi habang patuloy na nakasunod sa mabibilis kong hakbang.

Tumawa ako nang sarkastiko.

“Bakit? Hindi ba pwedeng magsabi ng opinyon? Dapat ba maganda lang palagi?” Naikumo ko ang kamay ko sa sobrang iritasyon habang naaalala ang mga nangyari kanina.

Simula sa simbahan, iyong paghaplos ni Clegane sa likuran niya hanggang sa pagdikit niyang parang linta rito.

“Hindi sa gano’n pero alam mong hindi totoo ang sinabi mo.” Giit niya.

Bumuntong hininga ako. Inilang hakbang ko lang ang school grounds hanggang sa makarating ako sa malaking gate ng school.

“Whatever Babs, I’m going home!” Inis kong hiyaw sa kanya.

Ikinumpas ko ang kamay ko sa ere bilang pamamaalam sa kanila ni Ian. Nakahinga lang ako ng maluwag ng tuluyan na akong makalabas sa Saint Anthony.

I didn’t text Paolo kaya wala akong choice kung hindi ang maglakad pauwi. Marami namang tricycle na nakaparada sa labas ng eskwelahan pero mas pinili kong maglakad para sa pagdating ko sa mansion ay hindi ko na mabuntunan ng galit ang kapatid ko.

Ilang beses kong sinipa ang mga batong humaharang sa daraanan ko.

Ilag ang mga estudyanteng nakakasalubong ko. Iilan lang naman sila pero ni isa ay walang nagtangkang batiin ako gaya ng mga nakasanayan nila.

I’m glad they didn’t dahil baka sa kanila ko naibuga ang apoy ng galit ko.

Patuloy ang pagmartsa ko pauwi. Ang sapatos kong kulay itim kanina ay napuno na ng alikabok dahil sa daang tinahak ko.

Ilang ulit kong kinalma ang sarili ko ng matanaw ang mansion namin.

Bumagal ang lakad ko nang maisip si Heath. Ngayon ang uwi nila ni Lola Helga. Napangiti ako sa naisip. Ito na ang ngiting kaya kong ibigay ngayong araw. Patakbo kong tinungo ang malaking gate na may nakaukit na Montealegre.

“Maddison! Bakit nag-iisa ka yata?”

Sinulyapan ni Kuya Bennie ang daan na tinahak ko bago kumunot ang kanyang noo.

“Naglakad ka?” Hindi makapaniwala niyang tanong.

Tumango ako.

“Nandiyan na po ba sila Lola?” Tanong ko.

“Ah oo! Kararating lamang. Teka nasaan si Paolo at bakit hindi ka inihatid?”

Umiling ako. Dahil sa inis ko at kagustuhang makauwi kaagad ay hindi ko na inistorbo pa ito.

I’m sure he’s busy too. Kahit na unang araw pa lang ng klase ay marami siyang inaatupag bilang Corps commander ng C.A.T.

“Ayos lang po Kuya Bennie. Gusto ko ring maglakad e.”

Tumango na lang siya bago ko siya lagpasan. Kinalma ako ng malamig na hangin at mga punong nagsasayawan patungo sa harapan ng puti naming mansion.

Nakahilera ang mga sasakyan doon. Napangiti ako at mas binilisan ang lakad nang makita ang Mercedes-Benz ni Lola Helga. They’re really here!

Sa pagbukas ko ng pinto ay ang tawa ni Daddy ang kaagad kong narinig galing sa kung saan. Napawi ang inis ko nang makita ang mga kasambahay naming abala sa pagliligpit ng mga maletang nakapila sa ibaba ng hagdan.

Nagmadali akong pumunta sa dining area.

“Heath!” Hiyaw ko nang masulyapan ko ang bunso kong kapatid na kumakain ng cookies doon.

Mabilis niyang binitiwan ’yon para salubungin ako ng yakap.

“Ate! I missed you!” Madamdamin niyang sabi na humaplos sa puso ko.

“I missed you too, Heath! I’m happy that you’re finally here!” Niyakap ko siya nang mas mahigpit.

“Me too!”

Sa paghihiwalay namin ay siya namang pagtatanong ni Daddy sa akin.

“Maaga ka yata, Maddy? Hindi ba alas singko pa ang uwian ninyo?” Tanong niya.

Umiling ako.

“Wala pa namang klase, Dad. Isa pa, someone pissed me off.” Hindi ko napigilan ang sarili kong sabi.

Kumunot ang noo ni Daddy kaya sinundan ko na lang si Heath na bumalik sa pwesto niya.

Niyakap ko rin si Lola Helga na nasa gilid ni Daddy at hinalikan ko siya sa pisngi.

“Good to see you, Apo!” Aniya pagkatapos ay hinaplos ang mukha ko.

“Ako rin po Lola.” Ngumiti ako at si Daddy naman ang hinalikan bago tuluyang maupo sa tabi ng kapatid ko.

“Sino naman ang dahilan ng pagka-pissed off mo?” Daddy asked.

“Basta po.” Napangiwi ako.

I shouldn’t have told him that.

Sigurado na naman akong ipapahanap niya ang taong iyon kay Paolo. Just like what happened last year! Iyong babaeng hindi ako kilala ay sinadya akong banggain. I slapped her hard dahilan ng pag-iyak niya.

Kinaumagahan ay nakita ko na lang ang babaeng iyon sa mansion kasama ang mga magulang nito. Gusto ni Daddy na wala akong nakakaaway sa school kaya siya itong umaayos ng lahat ng gulong kinasasangkutan ko.

“Si Harrison paano?” Tanong ni Lola na nagpawala na sa usapan ng pagkainis ko.

“Mamaya pa iyon, Ma. Si Paolo ang kasabay.” Utas ni Daddy.

Tumango tango si Lola. Dumating ang mga kasambahay namin dala ang mga pagkaing para sa akin.

Hinawakan ko ang kamay ni Heath. I missed him so much. Ilang buwan din kaming hindi nagkita nang ilayo siya sa amin ni Mommy noon kaya sobra na lang ang pagka-miss ko sa kanya.

Pagkatapos ng meryenda ay naglibot naman kami nila Lola sa kabuuan ng lupain namin. Tuwang tuwa ang kapatid ko habang sakay ng golf cart. Sa malawak naming lupain ay mayroong parte nito ang inilaan para sa paggawa ng golf course.

Isa iyon sa mga libangan ni Daddy at ng mga kaibigan niya.

Pinuntahan din namin ang flower farm na may makukulay na bulaklak na nakasulat ang buong pangalan ni Lola.

I wonder how beautiful it was in the air. Hindi ko pa nasubukang makita iyon galing sa himpapawid. Regalo ito ng aking Lolo Martin kay Lola noong bago pa lamang sila ikinasal at maging isang ganap na Montealegre si Lola Helga.

Wala ng araw nang bumalik kami sa mansion. Matapos kong makauwi kanina ay hindi ko na binuksan ang cellphone ko dahil iniiwasan ko ang pangungulit sa akin ng kahit na sino sa mga kaibigan ko.

Hindi ko rin sigurado kung papasok ba ako bukas pagkatapos ng mga nangyari.

Naiisip ko pa lang ang mukha ni Daniella ay kumukulo na ang ulo ko. Lalo pa kaya ang makita silang dalawang magkasama? May God help me!

“Miss Maddy, kakain na po ng hapunan.” Mahinang boses ni Lorie.

Siya ang pinakabatang kasambahay namin dito na kapatid naman ni Paolo.

Sinulyapan ko ang maliit na orasan sa bedside table. Sa dami ng pag-uulit ng mga laman ng utak ko ay hindi ko man lang naramdaman ang gutom. Iniisip ko rin kung ano ang dapat kong sabihin kila Easton bukas.

“Lorie, hindi ako gutom.” Tamad kong sabi.

Ibinalot ko ang comforter sa katawan ko. I’m just not in the mood right now. Kahit ang pagtayo ay nakakatamad na para sa akin ngayon!

“Gano’n po ba? Ano pong sasabihin ko kay Don Henry?”

Umikot ang mga mata ko sa sinabi niya. Saan ba nakakabili ng common sense?

“Sabihin mo tulog na ako or something!” Sigaw ko ulit pabalik.

“O sige po pero sayang naman dahil narito pa naman sila Sir Carlos.” Aniya.

Wala sa sariling napaupo ako sa higaan ko.

“Si Mang Caloy lang?”

Bumilis ang pagtibok ng puso ko. Ilang araw ko na siyang hindi nakikita ah? Ano kayang sadya niya ngayon?

“Ah naku hindi. Kasama po ang anak at kanyang ina. Inimbitahan po ng Lola Helga ninyo para sa hapunan. Sige po sasabihin kong hindi kayo nagugutom.”

Mabilis akong napatayo sa kama ko para puntahan ang pintuang pagitan naming dalawa. Napatalon pa siya dahil sa mabilisang pagbukas ko no’n.

“Hindi! Bababa ako, pakisabi kay Daddy saglit lang!” Madali kong sabi bago ibagsak ang pinto sa kanya.

Nasa bahay si Clegane! Pakiramdam ko’y kumulo bigla ang tiyan ko kahit na kanina naman ay parang wala akong ganang kumain.

Nagawa ko pang mag shower bago tuluyang bumaba sa hagdan. Bukas ang ilaw sa baba ng bahay. Naninibago tuloy ako dahil ngayong narito na si Lola sa bahay ay tiyak akong mabubuhay na naman ang mansion na ito.

Maingat ang mga hakbang ko sa grand staircase habang bumibilis ang pagtibok ng puso ko.

Am I ready to face him? Pagkatapos ng pagsabi ko sa kanya na pangit ang boses niya kahit na hindi naman?

Napakagat ako sa labi ko. Humugot ako ng malalim na paghinga bago tuluyang umikot patungo sa dining area.

Our dining room was exquisite. The walls were covered with a shimmering gold paper and in the middle of the ceiling above the carved oak table was a candelabra.

Napalunok ako nang makita ang mga bisitang nakapwesto na roon, partikular sa lalaking naka suot ng kulay gray na polo shirt.

His pompadour hair was fixed on its perfect place. Nakatingin siya at nakangiti sa mga kapatid ko habang katabi ang isang matandang babae na nakasuot ng puting dress na lace ang telang bumabalot sa magkabilang braso.

Nasa gilid ni Daddy si Mang Caloy habang nasa dulo naman si Clegane. Kaharap ng kanyang Lola si Lola Helga at siya naman ay nasa harapan ni Heath.

Iniwasan ko ang tingin niya ng bumaling siya sa akin.

“Maddy, come!” Excited na hiyaw ni Lola.

“Ate.” Tumayo si Heath para yakapin ako.

Ginulo ko ang buhok niya at sinundan ang paghila niya sa kamay ko.

“Sit here, Ate.” Aniyang inilalahad ang upuan na kaharap ni Clegane.

Tumango na lang ako dahil ayaw ko nang magsalita. My heart is pounding so hard right now!

Nagsisimula na silang kumain. Kumuha na rin ako ng pagkain para makahabol sa ginagawa nila.

“Ito na pala ang dalagang Apo mo Helga. Napakagandang bata!” Hiyaw ng Lola ni Clegane.

Napangiti ako sa sinabi niya. Tahimik lang si Clegane na nakikinig sa usapan. Mukhang walang gana.

“Kanino pa ba magmamana Tita Ellen?” Utas ni Daddy na mas lalo kong ikinahiya.

Humagikhik ang mga matanda kasali na rin si Mang Caloy at Daddy pero nanatiling seryoso si Clegane sa pagkain niya. Si Heath at Harrison naman ay may ibang agenda kaya hindi na-oop sa usapan.

“Parang kay tagal kong hindi nakita ang mga anak mo, Henry.” Ani Lola Ellen.

Tumawa si Daddy kahit pa ramdam kong hindi iyon totoong saya. Alam kong sa mga ganitong pagkakataon ay palaging nasasali si Mommy sa usapan kaya ipinagpasalamat kong sumabat si Lola sa kanila.

“Anyway, itong si Clegane ay napakagwapo ano? Mas gwapo pa sa iyo Carlos.” Nangingiti namang sabi ni Lola Helga habang pinagmamasdan si Clegane.

Doon ko lang siya nakitang ngumiti. Yumuko ako nang muntikan ng magtama ang mga mata namin.

Tumango tango ang kanyang ama.

“Hindi naman po.” Sagot ni Clegane.

Humble. Anong hindi?! Bumuga ako ng hinga matapos lunukin ang pagkain sa bibig ko. Kung hindi siya gwapo, bakit pinuputakti siya ng mga babae sa school? Lalong lalo na iyong lintang si Daniella Cruz!

“At mukhang mabait pa! Ay Carlos maswerte ang magiging asawa nitong anak mo.”

Napainom ako ng wala sa oras dahil sa sinabi ni Lola.

“Are you okay Ate?” Puna ng kapatid kong nag-aalala dahil sa pag-ubos ko ng isang basong tubig.

“Yes.” Mahina kong sagot sa kanya.

“Bata pa si Clegane para sa asawa Tita Helga.” Si Mang Caloy.

Humagikhik si Lola.

“Hindi ko naman sinabing ngayon Carlos. Ilang taon ka na nga Apo?” Bumaling siya kay Clegane.

“Eighteen po.” Sagot niya kay Lola.

“Nahinto ka ng dalawang taon sa eskwela?”

“Opo Lola.” Sagot niya ulit.

Tumango si Lola at nagpatuloy na sa pagkain.

“Pumasok ka na ba kanina Hijo?” Singit ni Daddy sa usapan.

“Opo Don Henry.” Aniya.

Kinuha ni Daddy ang basong may lamang red wine pagkatapos ay sumimsim doon.

“Kung gano’n, nakita mo kung sino ang umaway sa anak ko?” Seryosong tanong ni Daddy na kumalampag sa puso ko.

CHAPTER 12

Chapter Twelve

Harana

I can hear crickets.

Kitang kita ko ang pagbaling ng mukha ni Clegane sa gawi ko at ang pag-igting ng kanyang panga. Nag-iwas ako ng tingin at agad na tinitigan si Daddy.

“Dad! Wala nga ’yon!” Inis kong hiyaw sa kanya.

“Nagtatanong lang naman ako. You seemed really pissed off earlier. Ang sabi ni Bennie ay naglakad ka lamang pauwi nang mag-isa kaya curious lang ako.” Tinitigan niya ulit si Clegane.

“Now tell me, Hijo.”

“Dad!”

“I’m curious too Don Henry.” Umangat ang gilid ng labi ni Clegane at tinitigan ako nang mataman.

Nagkatinginan naman si Daddy at Mang Caloy habang gano’n din ang dalawa pang matanda.

“Naglakad ka pauwi?” Tanong niya.

Tumuwid ako ng upo at pinilit na salubungin ang mukha niyang nagtatanong.

“May paa ako kaya hindi naman siguro bawal ’yon.” Matapang kong sabi.

Hindi ko napigilan ang pagkalabog ng puso ko nang marinig ang tawa niya.

“You’re really pissed off then? At bakit? Hindi ba dapat ako ang mainis at mag-walk out?” Nakita ko ang pabalik balik na sulyap ni Daddy sa aming dalawa.

Si Mang Caloy ay napainom na rin ng wine na nasa lamesa.

“Ano bang nangyari Hija?” Singit ni Lola Helga sa amin.

Pinutol ko ang titig kay Clegane at nagbaba na lang ng tingin. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong isagot sa sinabi niya. Kasalanan ko. Sinabihan kong pangit ang boses niya pero hindi ’yon ang totoong tinutukoy ko!

Ngayon anong sasabihin ko?

Na iyong kalandian niya ang ayaw ko? Na pangit tignan dahil naiirita ako? At bakit? Dahil crush ko siya? Fuck no!

“Hijo?” Si Lola Elena naman ang bumaling sa kanyang Apo.

Umiling si Clegane at uminom ng orange juice imbis na sagutin ang kanyang Lola.

Tumikhim si Daddy.

“What happened?” Tanong niyang mas kuryoso na ngayon.

Napangiwi ako. Alam kong ito na ang simula ng pangungulit niya at hindi matatapos ang usapang ito kapag hindi niya malaman ang nangyari kanina.

“Clegane?”

Imbis na nagtatanong na mukha ang ipakita ni Lola Elena ay nakangisi lang ito sa akin.

Weird.

“I guess I pissed her off, Don Henry. Gaya ng sabi niya.” Aniya.

Tumaas ang kilay ni Daddy dahil sa hindi detalyadong sagot nito.

“Sa paanong paraan?”

“Dad, wala nga po!” Agap ko ngunit hindi niya ako pinansin.

Bumuntong hininga si Clegane at hinarap ang nagtatanong kong Ama.

“My voice. Pangit daw ang boses ko kaya siguro nagalit.”

Hindi ko alam kung kailangan ko na bang tumakbo papunta sa kwarto ko o magkunwaring nahimatay na lang para maiwala lang ang usapan.

Humalakhak si Mang Caloy na ikinakunot ng noo ng kanyang Anak. Tumawa na rin si Daddy kaya sumabay na rin ang dalawang matanda. One for all, all for one?

“Masyadong mataas ang taste ng anak ko, Clegane. Pagpasensiyahan mo na.” Hindi pa rin nawala ang tawa ni Daddy.

At totoong nagpaumanhin pa siya rito? I can’t believe my own blood! He’s betraying her own daughter!

“Dad! Hindi dahil do’n!” Hindi ko na napigilan ang sarili kong sabi.

Nakokonsensiya ako dahil nag-sinungaling ako. Dahil ang totoo ay napakaganda ng boses niya. And I wouldn’t mind listening to it every second of my life.

Tumahimik ang lahat. Ipinasok na sa dining area ang mga dessert. Sumandal sa upuan si Clegane at tinitigan ako nang mataman. Tila naghihintay sa sasabihin ko.

Lahat sila actually. Pati ang dalawang kapatid ko.

“I… I got pissed off because…” Sumikip ang dibdib ko dahil pakiramdam ko ay nawawalan na ako ng hangin sa baga.

I can’t say that I like him. No way! Hinding hindi kahit na gilitan pa ako ng leeg ni Babette!

“Because of Daniella Cruz.” I bit my lower lip when I mumble her name.

Tumaas ang kilay ni Clegane dahil sa binanggit ko.

“Iyong anak ni Benedicto Cruz?” Tanong ni Mang Caloy.

Tumango naman ako.

“And why Hija?” Usisa ni Lola Helga na nagpabuntong hininga na naman sa akin.

Ilang ulit ko bang gagawin ’to?

“Iyon ba ang bumisita sa bahay noong isang araw, Apo?” Ani Lola Elena habang nakatingin kay Clegane.

“Iyong nagdala pa ng maraming cake?” Pagpapatuloy niya at ngumiti pa sa sinabi.

Ito na naman… Nararamdaman ko na naman ang iritasyon sa sistema ko. Anong nasa utak ng babaeng ’yon at siya pa mismo ang nanliligaw sa lalaki? Cake? What else did she gave Clegane? Parang sinapak ang dibdib ko sa naisip.

Tumango lang si Clegane sa kanyang Lola na parang may naintindihang kung ano.

“Hindi ko pa rin maintindihan, Maddison.” Si Daddy.

“Hindi na importante Dad.”

Kinuha ko ang cake na inilapag ni Lorie pero ng maisip ko ang sinabi ni Lola Ellen ay ibinalik ko ulit ’yon sa gitna ng lamesa.

“Ayaw ko pala ng cake Lorie, wala na bang iba?” Inis kong sabi sa kanya.

Humagikhik si Lola Elena. Hindi ko alam kung anong nasa isip niya pero ayaw ko namang magtanong.

“Ice cream?” Kabadong tanong ni Lorie sa akin.

“Kahit ano huwag lang cake.” Matigas kong sabi bago irapan si Clegane.

Simula sa araw na ito ay ayaw ko na ng cake! I hate cakes! Nakakataba! Nakakairita ang cake!

Natapos ang dinner na hindi na nasundan ang mga tanong ni Daddy tungkol sa totoong nangyari sa unang araw ko sa school.

Maaga akong sumabay kay Paolo kinabukasan kahit na hindi ko pa alam ang sasabihin ko sa mga kaibigan ko.

“Umalis ka raw kahapon Maddy? Bakit hindi mo ako tinawagan?” Tanong niya habang binabaybay namin ang daan patungo sa school.

“Sorry, alam kong busy ka e. Pinagalitan ka ba ni Daddy?”

“Uhm… Hindi naman kaya lang baka sa susunod na gawin mo ’yon ay sesantihin na niya ako.” Aniya.

“Sorry, Pao. Hindi na mauulit. Bad mood lang talaga ako kahapon.” Pag-amin ko.

“Bakit? May nagtangkang umaway na naman ba sa’yo?”

Hindi ko napigilang matawa sa tanong niya. Para rin siyang si Daddy kung magtanong palibhasa iyon ang bilin nito sa kanya.

“Ako pa ba Pao?” I asked sarcastically.

“Uhm, oo?”

Inirapan ko siya dahil sa sagot niya.

“Basta pag uuwi ka sabihan mo ako ha.”

Tumango na lang ako. Wala nang naging usapan hanggang sa marating namin ang school. Maaga pa pero marami na rin namang tao sa school grounds. Diniretso ko ang isang bench doon na malayo sa nakararami. Sumunod naman sa akin si Paolo para ibigay ang libro kong nakalimutan ko sa sasakyan.

“Thank you! May gagawin ka na ba agad?” Tanong ko.

Umiling siya at naupo sa tabi ko.

“Wala pa naman. Bakit?”

“Samahan mo muna ako.”

Tumango siya at inihilig ang katawan sa sandalan ng bench.

“Uh, Pao… Kilala mo ba si Daniella Cruz?” I asked out of nowhere.

Tumango siya.

“Who doesn’t?” Aniya.

Damn, okay. Siguro nga hindi lang ako ang iniilagan ng mga estudyante rito kung hindi pati na rin si Daniella at marami pang iba. Iyong mga anak ng nakakaangat angat sa buhay dito sa San Antonio.

“Ah, kasali sila sa C.A.T di ba? Tuwing kailan nga iyon?” Napangisi ako ng may namuong ideya sa utak ko.

“Wednesday. Bakit?”

Mabilis kong hinawakan ang kamay ni Paolo. Alam kong lahat ay gagawin niya para sa akin kaya ngayon pa lang ay nagagalak na ng sobra ang puso ko.

“I hate that girl, Pao.” Sa pagsabi ko palang no’n ay napalunok na siya.

“Pwede mo ba siyang pahirapan kung sakali? I mean, you can give her the heaviest rifle or something.” Suhestiyon ko.

“W-What?”

“Paolo… Sige na…” I pleaded.

Ilang minuto siyang natahimik at hindi naman ako tumigil sa kakapisil sa kanyang kamay.

“O-Okay… Sige.” Tipid niya akong nginitian.

I knew it! Hindi niya talaga ako matitiis! Lumawak ang ngiti ko at hindi ko na napigilan pa ang pagyakap ko sa kanya.

“You’re the best!” Napahalakhak ako dahil ngayon pa lang ay makakaganti na rin ako sa wakas!

Simula palang ito Daniella Cruz. Marami pang susunod!

“Hey!” Natigil ako sa pagyakap kay Paolo nang marinig ang baritonong boses ni Erwan.

Namilog ang mga mata ko nang balingan ko siya. Hindi lang siya, kung hindi sila!

Nasa likuran ko na ang buong banda ng FTB! Napatayo kami ni Paolo dahil sa mga taong nasa kinaroroonan na namin.

Naghuramentado ang puso ko nang mahagip ng mata ko ang pag-igting ng panga ni Clegane pero hindi ko alam kung para saan iyon.

Narinig niya ba ang pabor na hiningi ko kay Paolo?! Dammit! Natigagal ako nang hawakan ni Erwan ang kamay ko palayo kay Paolo.

“B-Bakit?” Naguguluhan kong tanong.

Tahimik lang ang iba pa nilang kasama habang nakatitig na rin kay Paolo. Namula ang kanyang tenga lalo pa at nasa harapan niya na ngayon si Erwan.

“I didn’t mean any harm.” He said. Namumutla.

“Erwan?”

Kinuha ko ang kamay niya at pilit siyang inilayo kay Paolo.

“Sige na, Pao. See you later.” Tumango siya at nagmamadali nang umalis sa harapan namin.

“Sorry…”

Hindi ko alam kung para saan ang sinabi ko. I just feel that I need to apologize to them because of what happened yesterday.

Tinitigan ako ni Erwan gamit ang matalim na titig.

“Driver niyo pa rin ba ’yon Maddy?” Inis niyang utas.

“Si Paolo? Oo, bakit?”

Huminga siya nang malalim at hindi na pinansin pa ang tanong ko.

Is it the same reason why he punched Paolo before? Galit pa rin kaya siya dahil niligawan ni Paolo iyong third year student na nililigawan niya rin noon at sinagot ito?

Sa pagkakatanda ko ay hindi naman nagtagal ang dalawa ah? Bitter pa rin siya?

Padabog siyang naupo sa bench at sumunod naman sa kanya ang mga kaibigan niya maliban kay Clegane.

Napakagat ako sa pang ibabang labi ko nang hindi ako makahagilap ng mga sasabihin sa kanila. Bakit nga ba sila nandito? Ito rin ba ang napili nilang spot na tambayan?

“Sorry… ulit.” Nauutal kong sabi.

Kinuha ko na ang mga gamit ko para makaalis na sana pero sunod ko na lang naramdaman ang mainit na kamay na humawak sa aking palapulsuhan.

Pakiramdam ko’y tinangay ang ulirat ko sa kung saan nang makita si Clegane sa paglingon ko.

He’s… He’s holding me! Ramdam ko ang mabilis na pagpintig ng pulso ko habang hawak niya.

“Where do you think you’re going?” Matigas niyang sabi na nagpanginig sa kaibuturan ng pagkatao ko.

Para akong nauupos na kandila habang nakatitig sa gwapo niyang mukha lalo na sa labi niyang mapupula.

Ano bang ginawa mo sa akin? Bakit kahit na wala pang isang buwan kitang kilala ay nasisira na ang puso ko sa abnormal na pagtibok sa tuwing nakikita ka?

“A…Aalis na.” Gumaralgal ang boses kong sabi.

Umiling siya at mas hinigpitan ang hawak sa kamay ko.

“Upo.” Matigas niyang utos sa akin.

Para akong nahihipnotismo sa mga mata niya. Wala sa sariling bumalik ako sa pagkakaupo sa gitna nila Travis.

Ibinigay ni Zion kay Clegane ang kanyang gitara habang si Lucas ay nagsisimula na sa pag-strum ng kanya.

Nalaglag ang panga ko nang isuot ni Clegane ang strap ng kanyang gitara at pagkatapos ay sinundan si Lucas sa pagtugtog.

Hindi ko alam ang mararamdaman ko lalo pa ng lumuhod ang walang hiya sa harapan ko para mapantayan ang mga mata ko.

“ Uso pa ba ang harana… Marahil ikaw ay nagtatak a.“

Kinilabutan ako sa lamig ng boses niya. My heart trembles too! Nababaliw na ako ngayon dahil sa kaba at hindi ko mawaring emosyon! Anong ginagawa niya! My insides are literally screaming!

“Clegane-”

“Sino ba ’tong mukhang gago… Nagkandarapa sa pagkanta at nasisintunado sa kaba .”

He cut me off by singing. Natutop ko ang bibig ko lalo pa ng mapagtantong planado nila ito! Nakangisi ang mga kaibigan niya habang nakatingin din sa kanya.

Muli siyang nagpatuloy.

Iniwan na ako ng lahat ng katinuan ko nang nagpabaling-baling ang tingin niya sa akin at sa kanyang gitara habang patuloy na kumakanta ng chorus.

“Puno ang langit ng bituin at kay lamig pa ng hangin… Sa ’yong tingin ako’y nababaliw giliw at sa awitin kong ito, Sana’y maibigan mo. Ibubuhos ko ang buong puso ko. Sa isang munting harana…”

Binitiwan niya ang kanyang gitara at mataman akong tinitigan para tapusin ang chorus.

“Para sa’yo…”

Napayuko ako kaagad lalo pa nang makita ang paglawak ng ngiti ni Erwan at Travis sa gilid ko.

What the hell is going on! Bumalik ang kamay niya sa gitara para ipagpatuloy ang kantang sinimulan.

Wala na talaga siyang pakialam sa

mga schoolmates naming nagsisilapitan na sa gawi namin.

Alam kong pulang pula na ang mukha ko ngayon pero kahit na gusto kong maintindihan ang mga nangyayari ay hindi ko magawa. Patuloy ang pagkalampag ng puso ko habang pinagmamasdan ang gwapong adonis na kinakantahan ako.

Sa lalaking seryoso habang nakatitig sa mga mata ko. Sa lalaking hinaharana ako.

Putangina!

Nanlamig ang mga kamay ko sa paghuramentado ng puso ko sa bawat lirikong binibigkas niya.

“Ibubuhos ko ang buong puso ko… Sa isang munting harana… Para sa’yo.” Pagtatapos niya.

Habang si Lucas ay tinutugtog ang mga huling chords ng kanta.

Nakahinga lang ako nang maluwag ng matapos ang pagtunog ng mga gitara nila. Nagsipalakpakan ang mga taong pumalibot sa aming lahat. Ang iba naman ay patuloy sa paghiyaw dahil sa kilig. Pero mas marami ang nabigo dahil sa ginawa niya.

Libreng show yata ito para sa pangalawang araw ng taon! Itinabi niya ang gitara at itinuon ang buong atensiyon sa akin.

Napakagat ako sa aking labi nang hawiin niya ang kanyang buhok at pasadahan ng dila ang kanyang natuyong labi. Kuminang doon ang hikaw niya.

Dammit Clegane!

“Ano, nagustuhan mo na?” Nakangising tanong niya.

CHAPTER 13

Chapter Thirteen

Too Late

Hindi ko na alam kung paano natapos ang araw ko nang kantahan ako ni Clegane. Buong araw akong inusisa ni Babette tungkol doon pero parang natangay sa kung saan ang buong katinuan ko.

Kahit na ilang araw na rin ang lumipas ay wala pa rin akong maikwento sa kanya.

“Ano ikukwento mo na?” Nakangising tanong ni Babette sa akin.

Katatapos lang ng flag ceremony at ngayon ay nakapanhik na kami sa classroom. Paunti-unti ang klase namin noong nakaraang linggo pero ngayong linggo ay talagang kailangan nang magsipag sa pag-aaral.

“Kalimutan mo na ’yon.” Napanguso ako at tumahimik na lang sa upuan ko.

Ano nga bang sasabihin ko? Na naging mansanas na pula ako sa harapan ng kabanda niya at lahat ng mga nakasaksi ng pangyayari?

Ngumiwi si Babette at bumuntong hininga.

“Nakakakilig ba?” Patuloy niyang tanong.

Umirap ako at pinaglaruan ang ballpen na hawak ko.

“So bati na kayo?”

“Hindi naman kami nag-away.” Tipid kong sagot.

“Hmm… I see. Balik na nga ako sa upuan ko!” Tumayo siya at lumipat sa kabilang upuan.

Napailing na lang ako. Napatuwid ako ng upo nang pumasok si Yrene sa classroom kasama ang isang babaeng sa tingin ko’y inihatid lang siya.

Great. Alam kong classmate ko siya noong una pa lang pero ngayon lang ito pumasok. Sakto naman ang pagsunod sa kanya ng teacher namin kaya nanahimik na ang lahat ng nasa silid.

Tahimik siyang umupo sa dulong pwesto. I’m sure she’ll stay there because of our seating arrangement.

Si Easton at Ian naman ay nagkukumahog na pumasok sa room. Tumaas ang kilay ni Babette nang makita ang dalawa.

Mabuti na lang at mabait ang unang teacher namin kaya hindi na niya ito nasita. Sa kabuuan ng araw ay wala akong ginawa kung hindi ang makinig sa mga nakaka-boring na lectures.

Bumalik lang ang sigla ko ng matapos ang panghuling subject namin.

“Tara sa field!”

Hiyaw ko kay Babette na ikinagulat niya dahil buong araw akong tahimik at wala masyadong reaksiyon sa mga nangyayari sa paligid.

“Bakit? Di pa ba tayo uuwi?” Naguguluhan niyang tanong.

“Basta, lika na!” Hinila ko na siya palayo.

Hindi naman makakasama sa amin ang dalawang lalaki dahil sila ang cleaners ngayong araw.

Humihingal ako sa magkahalong excitement at tagumpay nang marating namin ang field. Lumawak ang ngisi ko nang makita ang mga third year at fourth year students na bumababa sa hagdanan patungo sa field dala ang kani kanilang mga rifles.

Inisa isa ko ang titig sa kanila. I’m looking for Daniella and her friends. Noong nakaraang drill nila kasi ay hindi ako nakapanuod dahil sa pagkalutang ng pagkatao ko.

“Bakit ba?” Reklamo ni Babette habang isinisiksik ang katawan sa isang punong sinisilungan namin.

Tanaw sa malawak na field ang mga estudyanteng naghahanda para sa C.A.T. Napangisi ako nang makita si Paolo na nagmamando sa lahat ng naroon.

Ang ibang officers ay inaayos ang mga baguhan para ihilera. Nasa harapan naman si Paolo na seryosong sinusuri ang lahat.

Wala sa sariling napangisi ako nang makita ang nakabusangot na mukha ni Daniella habang hawak ang tingin ko’y pinakamabigat na rifle gaya ng sabi ko kay Paolo. Gano’n din ang mga kaibigan niyang sina Moira at Bianca.

“Anong nakakatuwa? Boring naman e!” Reklamo ni Babette sa tabi ko.

“Sige na manuod muna tayo, saglit lang naman e. Tsaka maaga pa.” Ngumisi ako at inayos na ang sarili para maupo sa bermuda grass sa ilalim ng puno.

May pagtutol man ay wala narin siyang nagawa kung hindi ang sundin ako.

Tumatalon ang puso ko sa tuwa nang makitang hirap na hirap niyang binuhat ang rifle niya kasama nila Moira. Iginiya sila ng isa pang officer sa isang pwesto para maayos silang maturuan.

Napalunok ako nang mahagip ng mga mata ko ang nahuling grupo ng mga fourth year students kasama sila Clegane.

Hindi ko naman dapat ipagtaka ang kagwapuhan niya pero tumatambol pa rin ang puso ko ng masuri ang kabuuan niya.

Nakasuot siya ng puting plain shirt habang naka army pants. Sumasabay sa galaw niya ang dog tag na nakasabit sa kanyang leeg. He looks so freaking good! Kung ganito ba naman ang sasabak sa giyera para ipaglaban ka ay baka ako na ang unang namatay dahil sa kilig!

“Tulala ka na naman! Hay!” Nakakalokong bulong ni Babette habang sinusundan ang tingin kong na kay Clegane.

Kaya ko pa bang magsinungaling sa kanya na walang epekto ang lalaking ito sa akin? Hanggang kailan?

Hindi ko na siya pinatulan pa. I should focus on Daniella’s misery.

Nagtatawanan ang grupo ni Clegane na mukhang ayaw seryosohin ang subject nilang iyon. Wala namang nagawa si Paolo sa kanila dahil tingin ko’y hanggang ngayon ay mainit pa rin ang dugo sa kanya ni Erwan.

“Kawawa naman si Baby Pao…” Komento ni Babette ng makitang ni hindi ito sinusunod ni Erwan.

Nilingon ko si Babette at nakitang tama nga siya. Paolo is their corps commander. Dapat lang na sundin siya ng mga ito dahil kung hindi nila ito kayang respetuhin, para saan pa ang subject na ’to?

“Hoy! Saan ka pupunta!” Nagmamadali akong sinundan ni Babette ng magmartsa ako patungo sa direksiyon ni Paolo.

Namumutla siya ng tumigil kami.

“Pao…” mahina kong pagkuha ng atensiyon niya.

“What are you doing here, Maddy? Kailangan mo na bang umuwi?” Kunot noo niyang tanong.

Natigil ang ilan nang makita ako roon. Ang ibang fourth year student ay nagawa pang sumipol kaya sinamaan sila ng tingin ni Paolo.

Umiling ako at ngumiti.

“Hindi. Hihintayin kita. Pwede ba kaming manuod ni Babette hanggang sa matapos kayo?” Tanong ko.

Siniko ako ni Babette. Kung tutuusin ay pagkakataon na niya ito.

“Ah…”

Sinulyapan niya ang grupo nila Clegane na natigil sa pagtawa at pagbibiruan dahil sa pagdating ko.

“S-sige…” Aniya.

Ngumiti ako at tinuro ang mga extrang rifle na nasa gilid.

“Doon na lang kami.”

Tumango siya at nagpatuloy na ulit sa ginagawa. Hindi ko naman gustong manghimasok sa kung anong hidwaan ni Erwan at Paolo pero gusto ko lang makasiguro na walang sakitang magaganap ngayong araw. Kung kailangan kong pumagitna sa kanila ay gagawin ko.

Napalunok ako nang makita ang nakatingalang si Clegane. Naka-igting ang kanyang panga at hindi na muling sumilay ang ngiting nakita ko kanina sa kanya.

“’Yung mga late, step forward!” Hiyaw ng lalaking tingin ko’y mataas din ang ranggo.

Napakapit sa akin si Babette nang humakbang sila Clegane sa harapan ng lalaking officer. Ilang segundong hindi naputol ang titigan nila. Ako yata ang kinabahan sa lahat lalo pa nang makita ang pag-ngisi ni Clegane rito.

“Give me twenty push ups!” Hiyaw niya ulit habang itinuturo ang damuhan.

Shit… Ganito rin ba ang nangyari noong unang drill nila? Ang mga babaeng officer naman ay gano’n din ang ginawa sa mga babaeng late. They did squats as a punishment.

Nakabusangot ang mukha ni Daniella habang patuloy ang pagrereklamo niya sa babaeng officer.

Girl, get it over with! Hindi ko naiwasang mapaismid sa kaartehan niya.

Naputol ang tingin ko roon at bumalik ang mga mata kay Clegane nang magsalita ito.

“’Yon lang?” Bored niyang paghahamon sa kaharap.

“Clay. Easy…” Narinig kong bulong ni Zion sa kanya.

“Thirty fucking push ups!” Hiyaw ulit ng officer.

Tumaas ang gilid ng kanyang labi. Magsasalita pa sana siya pero agad na siyang nilapitan ni Travis para ibulong ang kung anong nagpabuntong hininga sa kanya.

“Next time ayaw ko nang makita ’yang mga hikaw mo sa field!”

Napapikit ako nang mariin nang marinig ang sarkastikong pagtawa ni Clegane.

“What are you gonna do about it?”

Umigting ang panga niya kasabay ng paghakbang niya palapit sa katawan ng matangkad na officer.

Malaki rin naman ang pangangatawan no’n at may katangkaran din pero pakiramdam ko’y isang sapak lang ni Clegane sa kanya ay agad siyang bubulagta!

“Hey Marlon, sige na.” Agap ni Paolo nang marinig ang kumosyon nila.

Come on Clegane! Baliw ka ba?! Tinitigan ni Clegane si Paolo nang matalim. Bakit ba parang away ang gusto niya ngayon?!

Kung sana’y pwede ko siyang sigawan nang paulit-ulit para gawin niya na lang ang dapat niyang gawin at hindi na i-trigger pa ang lalaking ’yon!

Umiling siya at sabay sabay na silang pumwesto sa bermuda grass para mag-push up. Sa kanilang lahat ay siya ang nahuli dahil sa dami ng pinagawa sa kanya.

Hindi umalis ang tingin ko sa lalaking patuloy ang pagtaas baba ang katawan.

His biceps tightened as he moved up and down. Napapalunok ako habang nakikita ang paninigas ng mga ’yon! Ang mukha niya… Parang hindi man lang nakakaramdam ng pagod samantalang ang mga kabanda niya ay hinihingal na.

Pakiramdam ko’y araw araw na niyang ginagawa ang ganito kaya walang kahirap hirap niyang natapos ang thirty push ups sa ilang sandali lamang.

Mas napagod pa nga yata ako kaysa sa kanya. Hinihingal ang ilan matapos mag-push up pero hindi man lang sila pinayagang makainom ng tubig o makapagpahinga sandali. Mas naging mahigpit ang mga sumunod na training nila. Pababa na ang araw pero alam kong mainit pa rin iyon sa balat.

Ang maarteng si Daniella ay nagpatuloy sa pag-iinarte sa gitna ng field. Kanina niya pa tinatawag sila Travis pero mahigpit ang officer na nasa harapan nila.

“Ang arte talaga. Pero mukhang mabigat nga iyon ha.” Puna ni Babette na ikinangisi ko lang.

“Don’t tell me…” Lumagpas ang tingin niya kay Paolo at bumalik sa akin.

“Shut up. Nag-uumpisa pa lang ako Babette.” Mahina kong bulong.

Kalaunan nang makita ko namang tahimik at seryoso na ang grupo nila Clegane ay nagyaya na akong umuwi kay Babette. Kinuha ko ang mineral water sa tabi ko at nagmamadali iyong ibinigay sa pagod na si Paolo.

Ngumiti siya at tinanggap ’yon galing sa kamay ko.

“Thanks.” Aniya.

“Welcome. Uh, matagal pa ba kayo?” Tanong ko.

“Thirty minutes na lang.” Sinulyapan niya ang kanyang wrist watch.

Napasulyap ako kay Babette na nagniningning na ang mga mata habang nakatitig dito.

“Maglalakad na lang kami pauwi Pao tapos hihintayin na lang kita sa waiting shed para sabay pa rin tayong makauwi.”

Lumawak ang ngiti ni Babette na parang may nai-imagine na mga scenario habang patuloy na nakatitig kay Paolo.

“Pero Maddy-”

“Sige na. Kasama ko naman si Babette e. Isa pa gusto kong maglakad lakad.” Napapitlag si Babette nang balingan ko siya.

“Oo! Sabay naman kami.” Aniya.

Bumuntong hininga si Paolo.

“Sigurado ka? Saglit na lang naman ’to e.”

“Hindi na. Sige na mauna na kami!” Hindi ko na hinintay pa ang pagtutol niya.

Aalis na sana kami ni Babette nang may maalala ako. Bumalik ako kay Paolo at tumingkayad para maabot ang tenga niya.

“Thank you nga pala.”

Ngumisi siya kahit pa nakita ko ang pamumula ng tenga niya dahil sa ginawa ko. Sensitive…

Tumango na lang siya at nag-iwas ng tingin.

“Bye!” Tuluyan kong pamamaalam sa kanya bago siya talikuran.

Agad na napakapit sa kamay ko si Babette ng makitang halos lahat ng estudyante doon ay nasa amin na naman ang atensiyon. Kumalabog ang puso ko ng makita ang nakapamaywang na si Erwan at ang madilim na paninitig ni Clegane sa akin.

Wala sa sariling napalunok na lang ako.

“Maddy! Akala ko nakauwi na kayo e!” Nawala ang tingin ko sa kanila nang dumating sina Easton at Ian.

Hinila na ako ni Babette palayo sa mga estudyante roon.

“Ah. Pauwi na kami kayo ba?” Pinilit kong iwaglit sa isip ko ang matalas na paninitig niya.

Pagod lang siguro siya. O baka naman nagagalit siya dahil sa parusang nakuha niya kanina. Should I ask Paolo to punish him every time? Napangisi ako sa naisip. Siguro nga si Paolo ang magiging susi ko sa lahat ng tagumpay ko sa paghihiganti sa mga umaapi sa akin.

Kinuha ni Easton ang bag at mga gamit ko kaya hindi ko na siya napigil.

“Maglalakad lang kami ngayon.” Sabi ko nang makalabas na kami sa Saint Anthony.

Nakaabang doon ang sasakyan nila pero alam kong hindi pa rin sila uuwi dahil aantayin pa nila si Erwan.

“Ha? Sabay na kayo.” Aniya.

“Hindi na. Gusto kong maglakad e. Tsaka para ma-exercise naman ’tong si Babette!” Natatawa kong hiyaw.

Sumimangot siya at naghalukipkip sa harapan ko.

“Wow ha. Ako pa talaga ang dinahilan mo diyan!”

“Oh bakit? Kailan ka huling natagtag? Alam mo bang kailangang mag-exercise ng isang tao for a healthier life?” Kinuha ko na ang mga gamit kong hawak ni Easton.

“Uhm… Sabagay. Oo nga Easton. Mas mabuti pang maglakad kami. Hindi na rin ako magpapasundo ngayon.”

“Seryoso ba yan? Sama na ako.” Ani Ian.

“Ha?”

“Basta sasama na ako sa kanila. Tara na!” Si Ian.

Nauna nang naglakad si Ian kaya wala nang nagawa si Easton para pigilan pa kami.

Sa aming apat ay si Ian lang ang walang sundo kaya minsan ay sumasabay siya kay Easton sa pagpasok at pag-uwi. At kapag wala naman ito ay nagagawa niyang mag-commute gamit ang tricycle.

“Sana sumakit ang balikat ng bruha!” Natatawang hiyaw ni Babette nang makalayo na kami sa school.

Mabilis ko siyang siniko nang kumunot ang noo ni Ian.

“Sino?” Tanong niya.

“Wala. ’Yong magtataho siguro. Masama talaga ang ugali nitong si Babette, e.” Pagsisinungaling ko.

Inirapan niya ako pero hindi na kumontra dahil dapat ay sikreto lang naming dalawa ’yon. Ano kaya ang susunod kong ipapagawa kay Paolo?

Should I ask him to court her? Paibigin tapos iwan na lang na parang basahan?

Magagawa niya kaya ’yon kung mukhang patay na patay ang hitad na ’yon kay Clegane? Kung tutuusin ay may ibubuga naman talaga si Paolo at kayang makipagsabayan sa grupo ng mga gwapo sa Saint Anthony pero si Clegane…

Siya lang talaga ang tingin ko’y mananalo sa lahat.

“Share naman. Anong iniisip mo?”

Tanong ni Babette habang hawak ang puting bulaklak na pinitas niya sa daan.

“Wala. Iniisip ko lang kung anong gagawin natin sa weekends. Pwede ba tayong mag-beach?”

Lumiwanag ang mukha niya sa sinabi ko.

“Talaga?! Game ako diyan! Magpapaluto ako ng pagkain!”

Ngumiti ako at binalingan si Ian.

“Oo na. I’m in.” Sagot naman niya sa titig ko.

“Good!” Bumilis ang mga hakbang namin nang matanaw ang waiting shed ilang metro ang layo sa mansion.

“Paano ba ’yan? Hihintayin ko pa si Paolo. Mauna na kayo.” Ngumiti ako at pumanhik sa loob ng waiting shed.

Nagkatinginan naman ang dalawa.

“Samahan ka na namin.”

“Hindi na. Saglit lang naman ’yon.” Umupo ako roon at kumaway na lang sa kanila ng makasakay na sila ng tricycle.

Inabala ko ang sarili ko sa pakikinig ng music sa cellphone at paglalaro doon. Ilang sasakyan na rin ang dumaan ay wala pa rin si Paolo. Nag-aagaw na ang liwanag at dilim sa kulay kahel na kalangitan.

Napabuga ako ng paghinga nang marinig ang tahimik na kalsada. Ilang tricycle na rin at mga estudyante ang dumaan pero hindi ko pa rin nakikita ang g-wagon.

“Shit!” Inis kong bulalas ng makitang namatay na ang cellphone ko.

Wala sa sariling napatayo ako para tanawin ang daan patungo sa Saint Anthony. Where the hell are you Paolo? Kapag umuwi ako nang mag-isa ay malalagot siya. At kapag hindi naman niya ako sinipot ngayon ay papatayin ko siya!

“Isn’t it too late for you to be here?” Anang baritonong boses sa tuwid na ingles.

CHAPTER 14

Chapter Fourteen

Pabango

Kumalampag ang puso ko at pakiramdam ko’y pati ang tuhod ko ay biglang nanghina nang marinig ang boses na ’yon.

Hindi pa man ako nakakasiguro sa lalaking nagsalita ay nakita ko na ang pagsulpot ni Clegane papasok sa waiting shed na mayroong mahina at kulay dilaw na ilaw.

Nilinga ko ang likuran niya pero siya lang mag-isa.

Napalunok ako nang makitang basa ang kanyang buhok at damit. Is it raining? Sa pagkatuliro ko ay hindi ko na napansin ang pag-ambon ng langit.

His abs went visible in his white shirt.

Napanguso ako nang mahuli niya ang paninitig ko roon. Padabog ko siyang tinalikuran at pinilit na buhayin ang cellphone kong kanina pa namatay. Hindi naman closed space ang kinaroroonan namin pero pakiramdam ko’y nauubusan ako ng hangin lalo pa ngayong narito na siya sa loob.

Wala sa sariling napaupo ako sa loob nang bumuhos na ang malakas na ulan.

Kung nasaan ka man Paolo… Humanda ka na!

“Bakit nandito ka? Nasaan na ang mga kabanda mo?” Agad akong napalunok nang maramdaman ang pagbara ng kung ano sa lalamunan ko.

Bumilis na naman ang tibok ng letse kong puso lalo pa nang humilig siya sa haliging naroon para matitigan ako nang mataman.

Ipinagpapasalamat ko ang pagbuhos ng ulan dahil hindi ko masyadong naririnig ang lakas ng tibok ng puso ko.

Even when he is wet, he’s gorgeous!

“Ako ang nagtatanong ’di ba? Bakit ka nandito? Akala ko ba kanina ka pa umuwi?” Sinundan ko ang mga mata niyang inilakad niya sa kanyang itim na wrist watch. “It’s almost six thirty.” Dumiin ang pagbigkas niya no’n.

Dahil sa pag-shut down ng cellphone ko ay hindi ko na namalayan pa ang oras. Tuluyan nang binalot ng dilim ang paligid habang bumubuhos ang ulan na may kasamang kulog.

Napayakap ako sa sarili ko dahil sa lamig ng hanging umiihip sa waiting shed.

“H-Hinihintay ko si Paolo.” Tipid kong sagot bago iiwas ang tingin sa kanya.

I can’t look straight in his eyes. Parang may kung ano sa ulan na mas nagpapatindi ng nararamdaman ko para sa kanya.

“Hindi ba niya sinabing nasira ang sasakyan niyo?”

Awtomatikong bumalik ang paningin ko sa kanya. What?!

“H-Ha?!”

Umiling siya. Natigagal ako nang umalis siya sa pagkakahilig sa poste ng waiting shed at agarang naupo sa tabi ko.

Literal na naputol ang paghinga ko lalo pa nang maamoy ang bango niya. Ganito ba kapag nababasa? Mas lalong lumalabas ang mabangong amoy?

“Hindi.” Sabi ko.

Gustohin ko mang umurong palayo sa kanya ay tila nakadikit na ako sa kinauupuan ko. I can’t even breathe normally. Para akong nasasakal dahil sa lapit niya!

“Ikaw… Bakit nandito ka pa?” Pinaglaruan ko ang mga palad ko.

I can ask him that, right? Pwede naman di ba? Pero bakit ganito ang kalabog ng puso ko. Masyadong malakas at masakit na sa dibdib.

“Obvious ba, naglalakad pauwi.” Itinukod niya ang magkabilang kamay sa upuan.

Kitang kita ko ang paninigas ng biceps niya sa kanyang ginawa.

“O bat di ka pa dumiretso?”

Parang gusto ko na lang takpan ang mukha ko. Heto na naman ang pagiging lutang ko. Wala siyang dalang kung ano maliban sa army jacket na nasa kanyang balikat. But I’m sure it’s damp too.

Sa pagpikit niyang tila may naririnig na musika ay nagkaroon ako nang pagkakataong matitigan ang gwapo niyang mukha.

Mabilis kong pinasadahan ng tingin ang kanyang buhok hanggang sa kanyang mga labi. Since when did I praise such kind of taste? Bakit pagdating sa kanya ay nawawala ang pandidiri ko sa mga lalaking may hikaw?

Why do I even find it so damn attractive?!

Napakagat ako sa labi ko nang dumilat siya.

“Wala akong payong.” Aniya.

“Ah…”

Ibinaling ko ang tingin sa labas kung saan ko nakikita ang mabilis na pagpatak ng malakas na ulan.

“Naglalakad ka lang ba?” Tanong ko.

Mas gugustuhin ko pang magtanong ng kung ano ano kaysa sa marinig ang katahimikan sa pagitan naming dalawa. I just need to talk to him… nasasakal ako kapag hindi.

“Minsan.”

“Ah… e bakit mo naisipang maglakad ngayon?”

Bumuntong hininga siya. I get it. Ayaw niyang sagutin.

“Uhm… Sila Travis bakit hindi mo kasama?”

“Sabay sabay silang umuwi.” Patuloy niyang sagot.

Kahit maiiksi ang mga sagot niya ay umiikot na ang tiyan ko sa kung anong mga bagay na naroon. This is good right? At least sumasagot.

“Ayaw mo ba silang kasabay?”

“Hindi naman.”

Bumalik ang utak ko sa paghahanap ng pwede naming mapag-usapan. Sa pinaka-normal na paraan. Iyong makakabawas sa pagkalabog ng puso ko… kahit imposible.

“Nakarami ka ba ng push up ngayon?”

Sinubukan kong tumawa ng kaunti pero pakiramdam ko’y nagmukha lang akong tanga. Palagi naman di ba? Kapag nasa harapan niya?

“Siguro.”

“Uhm… Ikaw kasi maangas ka.” I blurted.

Huli na nang maisip ko ang pagpaparatang ko sa kanya. Gaya ng sinabi kong pangit ang boses niya. Narito na naman ako sa puntong ’yon!

Para akong nabulunan nang marinig ang sarkastiko niyang tawa. Ilang beses kong inisip kung ano ang sinabi ko.

Tinanggal niya ang magkabilang kamay sa upuan. He leaned forward and put his hands on his legs. Pinagsalikop niya ang mga kamay niya sa harapan bago ako balingan.

Napalunok ako. Puputok na yata ang lahat ng litid ko sa katawan dahil sa matinding kaba!

His dark eyes darted on me. Matamang nakatitig… Ilang ulit pa akong napalunok dahil sa intensidad ng mga ’yon.

Nakakaliyo… nakakapaso.

“I don’t like anyone telling me what to do. Kung ayaw ng tao sa akin, problema na nila ’yon. I won’t change for anyone, Maddison.” Malamig niyang sabi.

Shivers went up my spine when he tilted his head to have a better view of me.

Nanlalamig ang buong katawan ko lalo pa nang umulit sa utak ko ang pagbigkas niya sa pangalan ko. Hindi naman pakanta ang pagkakasabi niya no’n pero nakaka-LSS!

“C.A.T ’yon. Nasa rules ang pagiging proper Clegane.” Buong tapang kong sagot at bigkas ng pangalan niya.

Clegane Cordova… Ang sabi ni Nanay Pasita ay may second name pa ito pero hindi niya na alam. I should research on that.

“Fuck rules then.” He said.

Ako ang unang bumitiw sa pagkakatitig niya nang wala na akong maramdamang lakas sa pagkatao ko.

“Isa pa… Hindi magandang tignan ang lalaking maraming mga hikaw.” I bit my lower lip.

I’m lying so bad! Oo nga at hindi magandang tignan ang mga lalaking may hikaw pero hindi siya kasali ro’n! Lahat lahat ng sa kanya ay perpekto at tama lamang.

“Gaya ni Paolo?” He blurted. Almost chuckling sarcastically.

Napayuko ako at pinagdiin ang mga daliring pinaglalaruan ko.

“Siguro.”

Katahimikan ang sumunod na namagitan sa amin maliban sa paglakas ng patak ng ulan.

Sa bawat pagkulog at kidlat naman ay kung hindi ako napapapitlag, napapapikit naman ako nang mariin.

Dumoble ang kaba ko nang makita ang pagtayo niya. Sinundan ko siya ng tingin. Tinititigan niya ang daan kung nasaan ang school namin. Wala nang sasakyan ang dumaraan sa kalsada. Kahit tricycle ay wala. Nakapag-boundary na yata silang lahat.

“May payong ka?” Tanong niyang nagpaangat ng tingin ko.

“Oo. Hihiramin mo?” Nagmamadali kong hinalughog ang sling bag ko para kunin doon ang payong.

Tumayo na rin ako at inabot sa kanya matapos kong makuha sa bag ko.

Kumunot ang noo niya at hindi pinansin ang kamay ko at ang payong na nakalahad sa kanyang harapan.

Narinig ko ang pagkalampag ng puso ko lalo pa nang kunin niya ang kanyang army jacket sa kanyang balikat at mabilis iyong ipinatong sa katawan ko. Dinaig ko na nga yata ang statue of liberty sa tagal na nakalahad ang kamay sa ere!

My knees are shaking! Nanlalamig ang katawan ko dahil sa ginawa niya.

“Uuwi na tayo.” Aniya bago kunin ang payong sa kamay ko para buksan.

Lumabas siya sa waiting shed pagkatapos ay inilahad ang kanyang kamay para alalayan akong makalabas doon.

Ilang ulit kong hinagilap ang natitirang lakas sa pagkatao ko pero tuluyan na nga yatang nawala lalo pa nang ngumiti siya. That was the best view…

“Come on. Baka mamaya pa makauwi si Paolo.” Aniya.

Hindi na ako nagdalawang isip na kunin ang kamay niya. I don’t care about Paolo. He can stay where he is.

Mainit ang kamay niya kumpara sa akin na papunta na sa yelo. Bumagsak ang puso ko nang bitiwan niya ang kamay ko nang makapasok ako sa payong.

No!

Nagsimula na kaming maglakad sa ilalim ng ulan. Sa madilim na paligid na tanging ang mga ilaw ng poste lang ang nagbibigay liwanag.

Nagsitayuan ang balahibo ko sa katawan nang ilagay niya ang kanyang kamay sa balikat ko para hawakang mabuti ang nakapatong na jacket.

Mas lalong nagwala ang puso ko. Bawat pagdikit ng mga katawan namin ay para akong nababaliw sa kuryenteng dala ng katawan niya.

Basa na ang sapatos ko pero wala na akong pakialam. Parang ayaw ko na lang matapos ang mga oras na ito.

Mahigpit ang kapit ko sa aking bag para iwasang mabasa iyon kahit paano.

“Masyadong maliit ang payong mo. Madali kang mababasa nito.” Komento niya.

Mas lalo kong isiniksik ang sarili ko sa kanya. Sige pa, sabihin mo pang maliit.

Hindi na siya nagsalita pa.

Nagpatuloy kami sa mabagal na paglalakad. Wala na akong pakialam kung umagahin na kami bago makarating sa mansion. Mas gugustuhin ko pang manatiling basa sa tabi niya kaysa makauwi nang tuyo sa bahay nang wala na siya.

“May practice ba kayo ulit?” Tanong ko.

Gusto ko lang marinig ang boses niya para mabaon ko hanggang sa pagtulog.

“Hindi ko pa sigurado. Bakit manunuod ka?” He asked.

“Pwede ba?”

He giggled. Dammit! Pati ’yon ay musika sa pandinig ko.

“Akala ko ba pangit ang boses ko?”

Napapikit ako nang mariin pagkatapos ay umiling. Ilang beses ko bang kailangang mag-sorry dahil sa nasabi ko noon?

“I’m sorry. I didn’t mean to say-”

“No worries.” He cut me off.

Gusto kong magmura nang medyo humina na ang ulan at natanaw ko na ang mga ilaw sa aming mansion.

“Can you sing? I mean… titignan ko kung maganda nga.”

Humalakhak siya. Napanguso ako dahil alam kong palpak ang plano ko.

“Sige na. Anong favorite mong kanta?” Tumingala ako para makita ang gwapo niyang mukha.

Kahit sa madilim ay nakikita ko ang mga detalye roon. His thick eyebrows down to his defined jaw. Ganito kalapit…

“Marami. Most of it was rnb.” Aniya.

“I love rnb’s. Uh, sample nga…” patuloy kong pagpupumilit.

Hindi ko yata maaatim na hindi marinig ang boses niya bago ako makauwi sa bahay! I need to hear it! Bahala na kung makulitan siya.

“Chorus lang, e.” Ngumuso ako at huminto.

Bakit noon nagawa niya akong kantahan nang walang kahirap hirap?

Umiling siya at napahinto na rin dahil sa ginawa ko.

“Gabi na. Baka hinahanap ka na sa inyo.” Aniya bago ibalik ang mga kamay sa balikat ko para igiya sa paglalakad.

I guess my plan doesn’t work this way. Kailangan ko pang mag-isip ng maraming paraan para mapakanta siya sa oras na gusto ko.

Should I ask Daddy to hire him as my alarm clock? My Ipod? My music library?

Nalukot ang puso ko. Hindi ko na namalayang nasa harapan na namin si Kuya Bennie nang marating ang guard house.

“Clegane! Maddy! Anong nangyari?” Gulat niyang tanong nang makita kami sa madilim na daan.

Sakto naman ang paghinto ng ulan kaya isinara na niya ang payong ko.

“Nasiraan si Paolo sa school Kuya Bennie. Wala na rin namang tricycle kaya ako na lang ang naghatid kay Maddison.” Aniya.

Naguguluhang tumango sa kanya si Kuya Bennie.

“Ihahatid ko na lang po siya sa loob bago ako uuwi.” Paalam niya.

Hawak pa rin niya ang payong ko nang maglakad kami papunta sa mansion. Mga patak ng tumilang ulan ang pumapatak sa amin gawa ng mga punong nadaraanan.

“Diyos ko Hija! Bakit ngayon ka lang! Kanina pa nag-aalala ang Daddy mo!”

Napangiwi ako sa bungad ni Nanay Pasita. Nilingon niya si Clegane at nginitian ito.

“Pasok ka Hijo.” Aniya nang manatili ito sa pintuan.

Nilingon ko siya. Kinuha ni Lorie ang basa kong payong sa kamay niya. Ibinigay ko naman sa isa pang kasambahay ang aking bag. Nalaglag ang tingin ko sa hawak kong jacket niya.

“Hindi na po Nay. Uuwi na rin po ako.” Nakangiti niyang sagot sa matanda.

“Clegane ipapalaba ko na lang ito bago ko isauli.” Inangat ko ang kanyang jacket at mabilis na iyong ibinigay sa paalis na kasambahay para hindi na siya makatutol pa.

He nodded.

“Sige. Nay mauna na ako.” Bumaling siya sa akin. “Maddy.” Aniya bago tumalikod patungo sa labas ng mansion.

“Salamat.” I murmured.

Laglag ang balikat ko habang tinatanaw siyang palayo.

Ito na siguro ang unang pagkakataon na kahit paano ay nagkaroon kami ng maayos na usapan. I wouldn’t mind getting wet and sick just to be with him again.

Wala sa sariling inilagay ko ang aking magkabilang kamay sa aking ilong. Dahil sa jacket na hawak ko kanina ay naiwan sa kamay ko ang mabango niyang pabango.

Maghuhugas ba ako ng kamay ngayong gabi?

CHAPTER 15

Chapter Fifteen

’Wag Mo Na Sana

Excited akong pumasok kinabukasan dala ang jacket ni Clegane. Buong gabi nga yata akong naghanda kung paano ko iyon ibabalik sa kanya sa pinakanormal na paraan.

Flag ceremony pa lang ay aligaga na ako habang nakasulyap sa pila nila. Lubos ang pagtahip ng puso ko nang masulyapan ko siya. Seryoso siyang nakikinig sa mga kaibigan habang sila Erwan ay nagkakatuwaan sa pila.

Pinaglalaruan niya ang kanyang hikaw sa gilid ng labi habang matikas na nakatayo sa dulo ng pila. He’s the tallest in their section.

Hindi ako nag-iisa sa pagtitig sa kanya. Ang mga babaeng kahit na nasa malayo ay kagaya ko ring nakatingin sa gawi niya. Maybe day dreaming too…

Hindi ko alam kung bakit wala sa sariling napangiti ako nang sumulyap siya sa gawi ko. Parang gusto ko pang kumaway para lang masigurong ako ang tinitigan niya. Mas nilawakan ko ang ngiti ko nang manatili ang mga mata niya sa kinaroroonan ko.

Damn. Smile for me please?

Siniko siya ni Erwan pero nanatili ang titig niya sa direksiyon ko.

Pakiramdam ko’y nalaglag ang puso ko ng kumunot ang noo niya. Damn it!

Napanguso ako at agad na nag-iwas ng tingin.

Ngayon paano ko ba isasauli ito? Okay naman kami kagabi ah? Hindi niya naman ako sinungitan di ba? We’re like…

Shit! Ipinilig ko ang ulo ko nang lumalim na naman ang pag-iisip ko.

Pagkatapos ng flag ceremony ay mabilis na umalis sa pila si Yrene para puntahan ang pila ng mga fourth year students.

Nawala ang natitirang saya sa puso ko nang makita ang paglapit niya kay Clegane para kunin ang hawak nitong libro. Nakaismid si Daniella sa gilid ni Clegane pero tila walang pakialam si Yrene. Ngumiti siya at tumango matapos kunin ni Yrene ang ilang libro.

It’s impossible… Hindi ko kayang isipin na may gusto si Clegane rito o kung ano pa man. Kay Daniella siguro pwede pa pero rito?

Napabuntong hininga ako.

Why do I need to think about that? It’s none of my damn business!

Buong araw nanatili sa bag ko ang jacket niya.

Ilang beses akong nagpaalam sa teacher para lumabas ng classroom at mag-CR. It was my alibi.

Gusto ko nang dalhin ang hawak kong jacket sa classroom nila pero sa tuwing natatanaw ko siya sa labas ng jalousie windows ng silid ay nanginginig na kaagad ang tuhod ko.

Pagkatapos ng klase ay umaasa pa rin akong maibibigay ko sa kanya iyon. Hindi sumabay sa akin si Babette dahil hindi na ito nakapasok sa huling subject. She has an emergency at home.

Si Ian at Easton naman ay dumiretso sa gym para sa try out ng basketball kaya naiwan akong mag-isa. I know Paolo is busy too.

Naghintay ako sa isang bench malapit sa cafeteria. I’ll wait for him. Inabala ko ang sarili ko sa kakapanuod ng kung ano ano sa aking facebook timeline.

Hindi ko pa man nappractice ang dapat kong sabihin sa kanya ay hindi na ako nag-abala pa. I should thank him. Kahit na sinabi ko na iyon noong hinatid niya ako ay parang dapat ko pa iyong ulitin nang mas klaro ngayon.

Nang matanaw ko ang pulutong ng mga taga-hanga nila ay napatayo na ako.

My heart ached when I saw Daniella holding Clegane’s arm. Nakangiti naman ang huli at patuloy na nakikinig sa kung anong nakakatuwang sinasabi nito.

Itinago ko ang bag ko sa aking likod. Natigil ang paglalakad nila ng batiin ako ni Erwan.

“Maddy! Mag-isa ka?” Nakangiti niyang tanong.

Napalunok ako nang mapadpad ang mga mata ko sa kamay ni Daniella habang nakahawak kay Clegane.

My heart pounded so fast. Bumibigat na naman ang ulo ko.

“Ah… Oo, e!” Napakapit ako sa sling bag ko.

“Bakit nandito ka pa? Kanina pa ang uwian niyo ah? Hinihintay mo ba si Paolo?” Tanong naman ni Zion.

Umiling ako. Gustuhin ko mang ibalik na ang jacket niya ay wala na akong lakas para kunin iyon sa aking bag. Just seeing him with someone else makes me weak.

“Hindi. Uuwi na rin naman ako. Nag… Nagpahinga lang!” Ngumiti ako para kahit paano’y maibsan ang pagkalabog ng puso ko.

“Gano’n ba? Sabay ka na kaya sa amin?” Anyaya naman ni Travis.

Tahimik lang si Clegane. Nagsasalita pa rin naman si Daniella pero wala sa mga sinasabi nito ang kanyang atensiyon kung hindi nasa amin.

“Hindi na! Kaya ko naman mag-isa.” I tried to smile again.

“Maglalakad ka kung hindi mo hihintayin si Paolo?” Si Lucas.

Tumango ako.

“Maaga pa naman. Sige mauna na ako!” Hindi ko na sila hinintay na sumagot.

Nagmamadali na akong umalis sa harapan nila. Ni hindi ko nagawang lumingon. Ayaw ko na. Hindi muna siguro sa ngayon. Saka na lang siguro kapag hinanap niya o kaya naman kapag kailangan niya.

Ilang araw ang lumipas pero hindi na kami nagkaroon ng komunikasyon ni Clegane.

Sa tuwing nakakasalubong ko siya ay nagmamadali akong umalis palayo sa kanya. Tuwing Miyerkules naman ay hindi ko na nagawang manuod sa drill. I’m avoiding him by all means.

Bakit? Hindi ko alam. Maybe I’m too scared that my hopes and admiration for him will skyrocket. At kapag nasa itaas na, mabilis at pabulusok namang babagsak. Makakasakit at makakawasak.

Tuwing weekends ay hindi ako lumalabas ng mansion lalo na kapag nakikita ko sila ni Mang Caloy sa kwadra. Nahihiya ako at naiinis sa lahat ng mga nangyayari.

Kahit na wala kaming diretsong pag-uusap ay palagi ko naman siyang nakikitang kasama ang Daniella na ’yon. Minsan nagkasalubong kami sa cafeteria pero sa kaba ko ay napatakbo ako ng wala sa oras.

Lahat na ng klaseng kaba ay naramdaman ko sa paglipas ng halos dalawang linggo. Sa tuwing matutulog ako ay ipinapanalangin kong magbago na ang nararamdaman ko.

Na sana hindi na ako kabahan kapag makita ko siya. Na sana maging normal ako sa harapan niya kahit na baliw na baliw na ang nasa loob ko.

I’m too scared even if he’s just being nice. Iyong gabing sinamahan niya ako pauwi. Siguro naawa lang siya sa akin kaya naman sinamahan niya ako. O baka iniisip niya na kapag may nangyaring masama sa akin ay malalagot din siya kay Mang Caloy.

I’m just plain stupid to think further.

Tuwing hapon ay tumutugtog sila sa stage bago magsiuwian ang mga estudyante. Palagi naman akong hindi nakakapanood dahil sa dami ng fans nila. Ayaw kong makipagsiksikan sa kanila. Gusto kong ako ang nasa unahan ng audience at kung pupwede ay ako lang ang audience niya.

“Nuod tayo?” Tanong ni Babette isang hapon ng maaga kaming pinauwi ng teacher namin.

Umiling ako.

“Kj naman talaga!” Humalakhak siya.

“Oo nga, tara na Maddy.” Yaya naman ni Ian.

“Last day na yata ’to ng tugtog nila e. Paano sasali na rin sila sa try out ng basketball.” Ani Easton.

“Oo nga pala! Kaya tara na Maddy.” Ngumiti si Babette sa tabi ko.

Kung sabagay, ilang araw ko na bang hindi naririnig ang boses niya? Nakaka-miss din pala. Napakapit ako sa aking bag nang maglakad na kami palabas ng classroom.

Sa tagal na naburo ng jacket niya sa bag ko ay ilang ulit ko na rin iyong pinalabhan kay Lorie. I’m hoping that I can give it back to him.

Siguro ito na ang tamang pagkakataon para ibalik ko sa kanya itong jacket niya at huwag nang mag-isip ng mga bagay na hindi dapat.

Kung imposibleng magkagusto siya kay Yrene, gano’n din sa akin. Imposible iyon dahil tiyak kong ang katulad ni Daniella ang mga gusto niya. Iyong tipong matured at kasing edad niya. Hindi kagaya ko, bata.

I found myself standing in the middle of a huge crowd. Tilian, sigawan at bulong bulungan ang naririnig ko habang nag-aayos ang kanilang banda.

Nasa unahan si Daniella at ang mga kaibigan niya habang si Yrene naman ay nasa unahang gilid rin. Nakangiti siya habang hawak ang cellphone at kinukunan ng litrato ang FTB.

“Sana naman marami silang kantahin tutal last na!” Narinig kong sabi ng babaeng nasa likuran namin.

Bumalik si Easton dala ang mga mineral water para sa amin.

“Doon kaya tayo sa harap?” Tanong niya matapos maibigay ang mga ’yon.

“Hindi na. Dito na lang.” Tutol ko.

Gusto kong pagalitan ang sarili ko dahil kahit na pigilan ko ang malakas na pagkalampag ng puso ko ay hindi ko magawa. What spell did he put on me? Bakit ganito…

“Magandang hapon sa inyong lahat!” Napapitlag ako sa bati ni Travis.

Nagsitilian ang lahat at kami naman ni Babette ay pumalakpak lang.

“Unfortunately, ito na muna ang huli naming tugtog sa ngayon. We’ll be back on school’s sportsfest!” Dagdag niya.

Ngayon naman ay patuloy ang pag ’ aw’ ng crowd.

“Pero huwag kayong mag-alala. You can always come to the sandbar! We’ll be playing there during weekends from seven pm ’till nine.” Pagpapatuloy ni Travis.

Sumigla muli ang crowd dahil sa sinabi niya. Talaga ngang mabilis silang nakilala hindi lang sa school, kung hindi unti-unti na ng buong San Antonio.

Hindi na rin ako magtataka kung balang araw ay sa TV ko na sila mapapanuod at ang mga estudyante rito ay hindi na sila makikita dahil sa mahal ng ticket sa kanilang concert.

Humiyaw ang lahat nang magsimula na silang tumugtog. Kahit na napupuno na ang paligid ng stage ay patuloy pa rin ang pagdagsa ng mga estudyante sa field.

Sa unang pagkanta niya pa lang ay kinilabutan na ako. Parang kay tagal kong hindi narinig ang maganda at malamig niyang boses. Tulala ako habang dinarama ang bawat lyrics na kanyang binibitiwan.

Ilang beses kong narinig ang mga papuri kay Daniella dahil doon.

“Swerte naman ni Cruz no?! Isa pa, kahit na hindi sa akin mapunta si Clegane ay ayos na rin! Bagay naman sila!” Hiyaw ng isang babae sa gitna ng pagtugtog ng kanilang banda.

Napakagat ako sa aking labi. They are probably right about that. Hindi ko maitatangging bagay nga sila kahit pa ayaw iyon tanggapin ng utak ko.

Nang kumanta siya ng pangalawang kanta ay mas lalong naging tampulan ng tukso si Daniella. Nakikisali na rin ang mga kaibigan niya sa kanyang gilid.

Pulang pula ang mukha niya habang patuloy na nakatitig sa kumakantang si Clegane. She’s in love with him. Sa pagkislap ng mga mata niya ay alam ko na iyon. I may not know everything about love but I can tell if somebody loves someone. Ganito iyon…

“That may be all I need, In darkness she is all I see… “

Bumilis ang paghinga ko kasabay ng pagbilis at lakas ng gitarang tinutugtog niya. Nakikisabay na sa kantahan ang mga taong nanunuod sa kanila.

Ngumiti si Clegane nang sulyapan si Daniella sa ibaba ng stage. Halos magtatatalon naman ang huli.

“Feel na feel naman!” Inis na palatak ni Babette pero wala akong mahagilap na pagsegunda sa sinabi niya.

I don’t want to sound bitter. Kung masaya naman si Clegane, bakit ko ikakainis ’yon di ba?

Wala sa sariling napahawak ako sa dibdib ko. Ang tanging naglalaro sa puso ko ngayon ay inggit. Hindi ko gustong maging si Daniella pero gusto ko kung paano siya ituring ni Clegane.

He can smile at her anytime. Langit na iyon para sa akin. My heaven is with her and that just sucks.

Parang gusto ko na lang umalis ng matapos ang kantang ’yon. Nagsipalakpakan ulit ang lahat.

“Bette, uwi na tayo. Napapagod na akong tumayo e.” Sa wakas ay naisatinig ko iyon.

Siguro nagising ako sa malakas na pagtambol ni Zion sa drums.

Tinitigan niya ako gamit ang malungkot na mata. Sa lahat ay siya lang ang kayang pasukin ang utak ko.

Sinulyapan niya ang gawi ni Daniella na halos mangisay na sa kilig dahil sa tila diretsahang pagkanta sa kanya ni Clegane.

“Sure ka?” She asked worriedly.

Tumango ako.

“Okay.” Binalingan niya si Ian na abala sa pakikinig at pakikipag-usap sa mga babaeng nasa crowd.

“Mauna na kami ni Maddy.”

“Ngayon na?” Kumunot ang noo ni Easton at bumalik sa tabi ko.

“Sorry, I didn’t mean to talk to her.” Aniya.

Ngumiti ako nang hawakan niya ang kamay ko. Hindi iyon ang dahilan ko kaya ayaw ko ng manuod. Mabuti nga iyong nakikipag-usap siya sa iba para hindi na maungkat ang palagi niyang sinasabing liligawan niya pa rin ako. Na maghihintay pa rin siya kahit na ilang beses ko ng sinabing hindi pa ako handa.

“Pagod na talaga ako.” Pinilit kong ngumiti habang sinasabi ’yon.

Bumuntong hininga siya pero kalaunan ay pumayag na rin naman.

Hinawi ni Babette ang mga taong kung hindi magkakadikit ay hindi naman kami pinaparaan. Takot maagawan ng pwesto. Hindi tuloy kami nakaalis kaagad dahil sa mga letseng hayok sa FTB.

“This is our last song… Sana magustuhan mo.” Napatigil ako ng marinig ang pagsasalita ni Clegane sa mikropono.

Nilingon ko ang nakangising si Babette. May last song pa para kay Daniella? Eh lahat na para sa kanya ah…

“Isa na lang pala e. Tapusin na kaya natin?” Anyaya niya.

Umiling ako. Hahakbang na sana ako pero may tila pumigil sa akin para gawin ’yon.

“Naiinis na ako sa iyo… Bakit mo ba ako ginaganito.” Abot langit ang paghuramentado ng puso ko.

Pinisil ni Babette ang kamay ko dahilan para matuon muli ang pansin ko sa gitna ng stage. Sa adonis na kumakanta.

“Ikaw ba ay naguguluhan sa ’king tunay na nararamdaman sa iyo… Ano pa bang dapat na gawin pa.”

Nanatili ang mga mata ko kay Clegane. Okay, last na ’to. Kagaya ng huling kanta niya. Sana matapos na rin ang pagwawala ng puso ko.

“Sa’king pananamit at pananalita. Upang iyong mapagbigyang pansin aking paghahanga at pagtingin… Sa iyo.”

Dahil sa maling daan at pagsisiksikan ng mga estudyante ay nalunod kami ni Babette sa pinakagitna. Sa pinakamadaling matanaw ng banda nila.

“Wag mo na sana akong pahirapan pa… Kung ayaw mo sa ’kin ay sabihin mo na. Wag mo na sana akong ipaasa sa wala.”

Napalunok ako lalo pa nang mapagtanto ko ang susunod na lyrics ng kanta.

“Oo na mahal na kung mahal kita…”

Wala akong ibang naisip kung hindi, napaka-swerte ni Daniella. Siguro nga in love na rin ito sa kanya. Sinulyapan ko ang gawi ni Daniella. Hindi man kagaya ng kanina ang kilig niya, nananatili pa rin ang pamumula ng kanyang pisngi.

“Ano pa bang dapat na gawin ko? Upang malaman mo ang nadarama ko. Upang iyong mapagbigyang pansin. Aking paghahanga at pagtingin, Sa iyo…”

Halos dumugo na nga yata ang labi ko dahil sa ilang ulit kong pagkagat doon. Nanlalabo ang mga mata ko sa hindi malamang dahilan.

Pinilit kong hilahin ang kamay ni Babette pero nawalan na ako ng lakas nang lumakad ang paningin ni Clegane sa dagat ng tao at nahagip ang mga mata ko.

“Wag mo na sana akong pahirapan pa. Kung ayaw mo sa ’kin ay sabihin mo na… Wag mo na sana akong ipaasa sa wala.”

Napalunok ako nang hindi umalis ang tingin niya sa akin na akala ko’y mawawala rin kaagad. Nanghina na ng tuluyan ang pagkatao ko nang bigkasin niya ang mga pagtatapos na liriko.

“Oo na mahal na kung mahal kita…”

“Oo na mahal na kung mahal kita…”

Damn it Daniella…

CHAPTER 16

Chapter Sixteen

Research

Clegane Ismael Alameda Cordova.

Ilang minuto akong lutang habang nakatitig sa pangalan niyang isinulat ko sa huling page ng aking notebook.

Sa tuwing umuulit sa utak ko ang pangalan niya ay nararamdaman ko ang pananayo ng balahibo ko sa katawan.

How can a guy’s name do that? Kung baga, pangalan niya pa lang ulam na.

Dinagdagan ko ng ilang mga maliliit na puso ang palibot ng pangalan niya gamit ang mga highlighters.

Akala ko huli na iyong araw na tumugtog sila. Akala ko pagkatapos no’n mawawala na ang nararamdaman kong kakaiba sa puso ko. I’m wrong. Parang sa paglipas ng araw ay mas lalo lang iyong lumalala. Parang malubhang sakit na mahirap gamutin!

Natigil ako sa pag-drawing nang marinig ang ingay ng mga kaibigan kong palapit na sa pwesto ko. Malawak ang ngiti ni Babette at gano’n din sila Easton kaya alam kong may nangyaring maganda sa araw nila.

“Guess what?” Ngising asong tanong ni Babette ng makaupo siya sa tabi ko.

Nagmamadali kong iniligpit ang mga kalat ko, lalong lalo na iyong notebook. I can’t let her see that.

“What?” Tamad kong sagot.

Naupo na rin sina Ian at Easton sa harapan ko. What is going on?!

“Tuloy na tayo sa Sabado!” Hiyaw niya.

Kumunot ang noo ko. Sabado? Parang wala naman akong natatandaang event sa Sabado maliban sa pag-iisip ko ng nararamdaman ko.

“Anong meron? Birthday mo?”

Agad na napawi ang ngiti ni Babette sa sinabi ko. Napapitlag ako nang hawakan niya ang magkabilang balikat ko para lang yugyugin.

“Outing? Saturday? ’Di ba ’yon ang usapan natin noong nakaraang linggo? Ulyanin ka na!”

Nalaglag ang panga ko sa narinig. She’s right, I totally forgot about that. Magagawa ko pa bang isipin ’yon kung okupado na ng isang tao ang utak ko?

Napatingin ako sa bag kong buntis. That’s where his jacket is. Ilang linggo ko na bang dala iyon para isauli pero wala akong lakas ng loob na ibigay sa kanya sa harapan ng mga kaibigan niya.

Lalong lalo na sa harap ng hitad na si Daniella. Naiisip ko na naman iyong huling tugtog nila! Napabuntong hininga ako.

“Ah, okay.” Nasabi ko na lang.

Napasinghap si Babette dahil sa walang amor kong sagot.

“Ano na namang nasa isip mo? You didn’t seem excited about it.”

“Sorry. May naisip lang ako.”

“Hmm… About what? Or should I say who?” Her face lighten up again.

Umiling lang ako at binalingan ang dalawang lalaking nag-uusap ng ibang topic.

“Well… Kung sasabihin ko sa’yong kasama natin ang FTB sa Saturday, magbabago ba ang mood mo?”

Napaangat ako ng tingin at diretsong napatitig sa mga mata niya. Ano?!

Si Clegane, makakasama ko sa Sabado? Ibig kong sabihin, silang lahat?! Damn it! Ni hindi ko pa nga naisasauli iyong jacket na nahiram ko e.

Pakiramdam ko’y hanggang ngayon naaamoy ko pa rin ang bango niya nang gabing iyon. The way I review thoughts about him touching my shoulders makes me wanna scream. Oh my God! Parang ilang segundo pa lang nangyari ang lahat!

Pumalakpak si Babette sa harapan ko dahilan para maputol ang mga bagay na pumasok sa isip ko.

Napalunok ako nang marahas bago siya sagutin. Natutuyo na yata ang utak pati ang lalamunan ko sa mga bagay na naiisip.

“Okay lang.”

Naparolyo ang mga mata niya.

“Fine. Oo nga pala, about sa project…”

“Kasama ba ako ro’n Bette?” Tanong ni Ian sa kanya na nakikisali na sa usapan namin.

Nagkibit balikat naman ang huli.

“Oo naman. Kaso kulang pa tayo ng isa e. Ang sabi ni Ma’am Aragon five members per group.”

Tumango tango si Easton. Nailibot ko ang mga mata ko ng wala sa oras. Sino pa bang pwede naming makasama gayong lahat yata ay maayos na ang grupo para sa proyektong ’yon?

“Sino pang walang ka-grupo!” Hiyaw ni Easton na kumuha sa atensiyon ng lahat.

“Christian Living. ’Yung research about life or something like that.” Pagpapatuloy niya.

Marami mang gustong mag-angat ng kamay ay walang naglakas ng loob.

“Si Yrene na lang yata ang walang partner. Nahuli kasi siya e, baka pwedeng sa inyo na lang Easton.” Suhestiyon ni Sunny.

Speaking of the devs! Nagmamadali itong pumasok sa aming classroom dala ang ilang makakapal na libro. Napayuko siya kaagad nang lingunin siya ng lahat. Galing na naman ba iyon kay Clegane? Tumaas ang kilay ko sa naisip.

“Yrene, may ka-grupo ka na ba sa Christian Living?” Tanong ni Ian.

Huminto siya at sinulyapan ang mga kaklase naming nakatingin pa rin sa kanya.

Her bangs moved a little when she exhaled. Lumitaw ng bahagya ang kanyang noo.

“A-Ah… wala pa nga e.” Kinagat niya ang kanyang labi at nagpatuloy sa mabagal na paglalakad patungo sa pwesto niya.

“Good! Today is your lucky day! Kulang kami ng isa.” Proklama ni Easton.

Tinitigan ako ni Babette ng hindi siguradong tingin pero binalewala ko na lang iyon. I want to give Yrene a chance. Hindi man chance na maging kaibigan ko, kung hindi chance na magka-grades sa subject na ’yon.

“What is life…” Mahinang basa ko sa malaking nakasulat sa isang bond paper.

Babette printed it. Ibinigay niya sa amin iyon para daw pagnilayan. Isang buong taon naming gagawin ang project and our final grade will depend on it. Hindi man buong grado pero kalahati no’n ay doon manggagaling.

Tumihaya ako at wala sa sariling natulala sa ceiling ng aking kwarto.

Tough question. Akala ko math equations lang ang mahirap sagutin. Pati pala ang mga ganitong klase ng tanong.

Inangat ko ang bond paper at binasa ulit ang nakasulat. Sa mga susunod na araw ay kailangan namin ng life changing event para maisip kung ano nga ba ang buhay.

What’s your purpose of living?

Marami pang tanong ang kasunod no’n pero sa una palang ay wala na akong mahagilap na sagot. Isn’t it too early to ask that? May maisasagot nga kaya ako sa loob ng labing limang taon kong pamamalagi sa mundong ito?

Huwebes ng hapon ay nagyaya si Ian sa nipa hut. Gusto daw ni Erwan na pag-usapan ang magiging ambagan sa outing kahit na halos lahat naman ay sagot na ni Babette.

She planned everything. Pati ang beach resort ay handa na rin.

Umiikot ang tiyan ko habang papalapit sa lugar na ’yon. I know they’re already there. Lahat sila kahit na hindi ko gusto ay kasama rin ang grupo ni Daniella.

Kinakabahan na naman ang puso ko. I’ve been watching Clegane from a distance lately. Hindi ko alam kung bakit nakakaramdam pa rin ako ng pagkalabog ng dibdib sa tuwing nahahagip siya ng mga mata ko sa bawat sulok ng Saint Anthony.

Malayo pa lang kami ay nakita ko na ang mga babaeng kaibigan ni Daniella na nakaismid sa akin.

Ilang beses kong kinalma ang sarili ko sa bawat paghakbang ko para lang matigil ako sa pag-iisip kung paano ko kakalmutin ang mga mukha nilang pangit.

“You look good, Ian!” Sabi ni Moira na ngayon ay ibinaling ang tingin dito.

Nasa loob na ang lahat maging sila Zion pero wala si Daniella at Clegane doon. May lungkot na bumalot sa puso ko lalo pa ng okupahin ni Babette ang pwesto ng dalawa noong huling pagtatagpo namin dito.

“Hintayin natin sila Clay. May binili lang daw.” Pormal na sabi ni Travis.

“Binili o ginawa?” Humahalakhak na sagot naman ni Lucas.

Pakiramdam ko’y sinapak ang dibdib ko sa narinig. Ano naman ang gagawin nilang dalawa ng silang dalawa lang? Tumaas ang kilay ni Bianca nang mapatitig ako sa kanya.

Bitch. Inirapan ko siya. I hate seeing these girls! Pero anong magagawa ko kung kasama na sila sa outing namin?

Kung sabagay, I can plan my revenge again. Isasama ko na lang ulit si Paolo kung sakali.

“Ano naman ang gagawin?” Naguguluhang tanong ni Babette sa mga ito.

“You know…” Travis paused.

Namilog ang mga mata ni Babette sa napagtanto at agad akong tinapunan ng tingin.

Ibinuga ni Zion ang kanyang sigarilyo sa ere. Bumalik naman sa pagtugtog si Lucas ng gitara at nag-usap ng kung ano ano hanggang sa makabalik ang dalawa.

Kating kati na akong umalis at pagmumurahin si Daniella ngayon. Sa bawat strum ni Lucas ng gitara ay samo’t saring bagay na ang naglalaro sa utak ko.

Daniella and Clegane being alone… Intimate. Quick…

“There they are!” Napatayo si Easton para silipin ang itinuro ni Zion sa labas ng nipa hut.

Hindi ko nagawang lingunin ang gawi nila. Ni ayaw ko na silang makita ulit.

Bakit ganito na naman? Bakit naiinis na naman ako! Eh ano naman kung may gawin sila? He should do what he needs to do! Lalaki siya, may pangangailangan.

At ito namang si Daniella… She’s just being herself, a bitch.

Seryosong pumasok ang dalawa sa nipa hut. May ilang paper bags silang dala na tiyak akong mga chips ang laman. Inilapag iyon ni Clegane sa gitnang lamesa bago kami sulyapan.

My eyes traced for possible exhaustion in him. Simula sa pahinga niya, sa pawis sa noo, hanggang sa dibdib. Kung may ginawa sila, hindi ba dapat lang na pawis at medyo pagod? Like in the movies.

Tumayo si Babette para lumipat ng pwesto sa tabi ko.

“That’s okay. I can sit here.” Ani Clegane sa kanya sabay turo sa upuang nasa harapan ko.

Si Daniella naman ay naupo na sa dating pwesto. She sat beside Moira.

“Uh, bukas pala maaga tayo. ’Yung van na lang namin ang gagamitin para masundo kayo.” Panimula ni Babette.

“Okay. Uh, what should we bring?” Tanong ni Lucas.

“Aside from girls maybe we can bring some booze!” Excited na hiyaw naman ni Travis.

Kita ko ang pag-ngiwi ng katabi niyang si Bianca. Tumango lang ako. Bahala na sila kung anong gusto nilang gawin bukas. Gusto ko lang mag-enjoy at makawala sa mansion. At sana, makahanap na rin ng sagot sa kung ano ang purpose ko sa buhay.

Napaangat ang tingin ko nang kunin ni Clegane ang pakete ng sigarilyo para kumuha ng isa roon at kalaunan ay sinindihan.

Napalunok ako nang hithitin niya ang sigarilyo at ibuga ang usok nito.

I’m still not used to it. Kahit na nakita ko na siyang manigarilyo noon.

Napabuntong hininga na naman ako. Isa pa ang bagay na ito. Noon ay ayaw kong nakakakita o nakakaamoy man lang ng sigarilyo pero pagdating sa kanya… nawawala ang lahat ng standards ko.

He make all things look cool! Kahit ang paninigarilyo ay isang bisyo, I still find it very sexy on him. Shit! Napalunok ako at ipinilig na lang ang ulo.

“You know you shouldn’t smoke while inside the school’s property.”

Natigil ang usapan nila Babette dahil sa sinabi ko. Si Clegane na lang naman ang naninigarilyo kaya alam niyang para sa kanya lang ’yon.

Kumunot ang noo niya at imbis na bitiwan ang hawak ay humithit pa siya ulit ng ilang beses bago tumitig sa akin.

Damn it!

“What else should I violate?” Umangat ang gilid ng kanyang labi.

Humithit ulit siya sa hawak at walang pakialam na ibinuga iyon. Alam kong marami na namang gustong ikomento ang mga babae pero hindi na nila nagawa dahil wala na rin akong isinagot kay Clegane.

Bumuntong hininga na lang ako at bumitiw sa pagkakatitig sa kanya. Kung sabagay, ’yon ang gusto niyang gawin kaya hayaan na lang.

Wala na akong sinabi habang pinagpaplanuhan nila ang gagawing outing sa Sabado. Maraming suggestions ang mga babae at nagkakasundo naman ang mga lalaki kaya tingin ko’y tuloy na nga kami.

“Ikaw may gusto ka bang pagkain para maipaluto ko, Mads?” Nakangiting tanong ni Babette na siyang nagpabalik sa katinuan ko.

Umiling lang ako.

“Kahit ano.” Tipid kong sagot.

Tumaas ang kilay niya at tinitigan ako ng mga mata niyang puno na naman ng pag-aalala.

I smiled at her.

“Okay na ba? Gusto ko nang umuwi e.” Sabi ko na lang.

Nalaglag ang balikat niya sa sinabi ko.

“Maaga pa Maddy. Ayaw mo bang maki-jam muna.” Si Lucas.

Sinimulan na naman niya ang pagtugtog ng gitara. Sinulyapan ko ang mga babaeng abala sa kung anong topic na nasa cellphone ni Bianca.

“Hindi na. Baka maghintay pa si Paolo nang matagal e. Isa pa okay naman na lahat di ba? Ako na lang ang uuwi Bette. Dito muna kayo.” Tumayo na ako at nginitian sila isa-isa maliban sa mga babae.

Nang mapunta naman kay Clegane ang mga mata ko ay Awtomatikong napawi rin iyon. Mas gugustuhin ko pang umalis na lang at dumistansiya sa kanya kaysa maubos ang oras ko sa inis na nararamdaman para sa kanilang dalawa ni Daniella.

“Ihahatid na kita.” Tumayo na rin si Easton.

“Hindi na. Saglit lang naman na lakaran ’to.” Tinapik ko ang balikat niya at nagmamadali nang lumabas doon.

Heto na naman ang panlalabo ng mga mata ko. Bakit na naman? Ano na naman ang problema ko? I’m not being myself lately. Wala naman akong dapat ikalungkot pero damang dama iyon ng puso ko.

Mabibilis na hakbang ang ginawa ko. Hindi pa man ako nakakalabas sa lugar na ’yon ay tumulo na ang mga luha ko.

Siguro nga tama siya. Bata pa nga ako, kasi kung hindi ay hindi naman ako maiiyak sa mga walang kwentang bagay. Hindi dapat ako naguguluhan sa nararamdaman ko. Hindi dapat ako naiinis kung may kasama siyang iba. Pero heto ako, naluluha na parang bata sa mababaw na dahilan.

Naiinis ako at naiinggit na hindi ko maintindihan. Parang gusto ko na lang pagtawanan ang sarili ko. Sa lahat ng tao ay ako iyong dapat kainggitan ng lahat. I have all the things that I want. Ni hindi ko naramdaman ang inggit sa tanang buhay ko, ngayon lang.

It is lame and I hate how fragile I am because of that.

Pinawi ko ang mga luha lalo pa nang matanaw si Paolo na naghihintay na sa gate. Kinawayan ko siya at pinilit na ngumiti.

“Kanina ka pa?” Tanong ko habang papunta na kami sa g-wagon.

“Hindi naman.” Aniya.

Sa front seat ako sumakay. Kapag kasama ko si Heath ay sa likuran kami pero kapag ako lang ay dito ako pumupwesto.

“Oo nga pala, may outing kami sa Sabado, Pao. Sama ka ha.” Sabi ko nang baybayin na namin ang daan pauwi sa mansion.

“H-ha? Nila Don Henry?” Tanong niya.

“Hindi. Nila Babette kasama namin ’yung FTB. Tsaka mga ilang kaibigan nila.” Nakita ko ang pagkalito sa kanya.

He swallowed hard before answering me.

“Sige, ihahatid kita.”

“Hindi. Sasama ka sa mismong outing, Pao. Wala namang pasok no’n e.” Ngumiti ako.

Panandalian siyang natahimik na tila may iniisip na malalim. Bumuntong hininga siya at bago pa man mailiko ang sasakyan papasok sa property namin ay tumango na ito.

CHAPTER 17

Chapter Seventeen

Damn Tempting

Gaya ng mga nakaraang araw. Nang Biyernes ay gano’n pa rin ang ginawa ko. Nang magyaya si Babette ng lunch kasama ang kabanda ni Erwan ay hindi ako sumama.

“Kasama ko si Paolo e. Uuwi kami para mag lunch.”

I lied. Hindi ko lang talaga kayang makita ang dalawang tao sa grupo nila. I should avoid them if I want peace of mind, right? At iyon ang gagawin ko. Kung ano man ang mangyari bukas sa outing ay wala na akong pakialam.

“Umiiwas ka ba?” Pinagtaasan niya ako ng kilay.

Niligpit ko ang mga gamit kong nasa lamesa at inilagay iyon sa aking bag. Natigilan pa ako nang makitang maluwag iyon. Hindi ko dala ang jacket niya ngayon dahil nagsasawa na ang bag ko.

Umiling ako at pagkatapos ay tumawa na lang. She can think whatever she wants, pero hindi ako aamin.

Inilagay niya ang kanyang magkabilang kamay sa kanyang bewang.

“Hindi no! Naghanda lang talaga si Lola Helga.”

Eksaherada akong tumawa para matigil ang mga haka-haka niya.

“Uhm, pwede akong sumama?”

Naningkit ang mga mata ko pero hindi ko pa rin pinutol ang kasinungalingang sinabi ko sa kanya.

“If you want.”

She sighed.

“Alright. Sige na nga sasabihin ko na lang kay Clegane na ayaw mong sumama.”

Marahan kong isinara ang zipper ng aking bag. Bakit naman kailangan niya pang sabihin ’yon? As if he cares.

“Sige na. See you later!” Tumayo na ako at nagmamadaling lumabas sa classroom.

Ni hindi na ako nakapagpaalam sa dalawang lalaking abalang nag uusap. Tinawagan ko kaagad si Paolo para sabay na kaming makauwi.

“Uuwi ka?” He asked.

Lumapit ako sa sasakyan at tumango na lang sa kanya. Kinuha niya ang iilang librong hawak ko.

“Gusto kong magpahinga sandali.” Ngumiti ako sa kanya.

Naguguluhan man ay hindi na nasundan ang pagtatanong niya sa akin.

Nagulat din si Daddy nang madatnan ko siya sa living room. Naroon si Mang Caloy at isa pang lalaking naka-suit na siguro’y business partner niya.

I kissed his cheek.

“Akyat muna ako, Dad.” Paalam ko.

Abala naman sila kaya hindi na siya nag-atubiling magtanong kung bakit ako umuwi. It’s not that unusual, minsan ay umuuwi naman ako kapag masama ang pakiramdam ko o kung ayaw ko munang makita ang kabuuan ng Saint Anthony.

But this time, my excuse was different. Tama si Babette, umiiwas nga ako. Ayaw ko nang madagdagan ang inis o iba pang nararamdaman ko sa tuwing nakikita ko si Clegane.

Sa pagpasok ko sa kwarto ay agad napako ang paningin ko sa nakasabit na army jacket sa vanity chair. Dadalhin ko sana iyon kanina pero hindi ko rin nagawa dahil pakiramdam ko’y maiirita lang ako kapag nakita ko siyang kasama si Daniella.

Bumuntong hininga ako at naglakad patungo sa aking kama. My eyes never left his jacket. I can picture him wearing it… At ito na naman ang marahas na pagtibok ng puso ko. It’s betraying me.

Bahala na nga!

Tumayo ako at kinuha ang jacket niya. Ibibigay ko na sa kanya ito ngayon. Kung susungitan niya ako ay wala na akong pakialam. Baka dahil sa jacket na ’to kaya marami akong iniisip. Naalala ko kung paano niya ilagay ’yon sa balikat ko at siguraduhing hindi iyon malalaglag sa katawan ko.

Nagmamadali ko iyong inilagay sa isang paper bag at pumanhik na sa baba para makapag tanghalian.

Tanging ang mga kapatid ko at si Lola Helga lang ang nakasalo ko dahil abala pa rin si Daddy sa kung anong pinag-uusapan nila.

Hinintay naman ako ni Paolo kaya sabay pa rin kaming bumalik sa school.

Matapos ang klase ay naiwan si Babette dahil kasali siya sa cleaners samantalang si Ian at Easton naman ay nauna na rin dahil sa basketball practice.

Kinakabahan akong nakatayo sa isang sulok habang nakatingin sa classroom kung saan lalabas si Clegane. Mahigpit ang kapit ko sa paper bag na laman ang jacket niya.

Napasinghap ako at napatuwid ng tayo nang makita ang paglabas ni Zion sa St. Mark. Ang mga taga-hanga nilang nakaabang din sa labas ay nagsisunuran na rin nang lumabas silang lahat sa silid.

Nangatog ang tuhod ko lalo pa nang makita ang pakay ko. Lahat sila ay may dalang gym bag at alam kong dahil din iyon sa practice ng basketball nila ngayon.

Malayo pa sila ay pakiramdam ko mamamatay na ako sa kaba. Humakbang ako para masalubong ang grupo nila.

Ang tanging ipinagpapasalamat ko na lang ay ang pagkawala ni Daniella sa tabi nito.

“Maddison!” Bumilis ang hakbang ni Erwan ng makita ako.

“Hi!” Nilingon ko ang grupo nila at nginitian.

“Bakit hindi ka sumama kanina? Okay ka lang?” He asked.

Ngiting ngiti si Erwan at gano’n din ang mga kaibigan niya nang makita ako, maliban sa isang tao. You know who…

“Oo naman. Sorry si Lola kasi e, nagyayang mag-lunch sa bahay kaya sinamahan ko na.” Wala sa sariling napakagat ako sa pang-ibabang labi ko.

Dragging my grandmother’s name into this is lame. Ngayon pa lang ay kailangan ko nang manalangin para mabawasan ang mga kasalanan ko.

Bago pa nila ako malagpasan ay bumaling na ako kay Clegane.

“What’s that? Birthday gift? Next month pa ang birthday mo Clay ah!” Hiyaw ng nakangising si Lucas.

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko dahil doon. Nagbulong-bulungan na naman ang mga bubuyog na nakabuntot sa kanila.

“Shut up.” Aniya.

“Birthday mo? Kailan?” Hindi ko napigilang itanong.

Umiling siya. Right. Again, ayaw niyang sumagot at hindi ko na kailangan pang pilitin ang taong ayaw.

“Is it on second week or third?” Si Travis.

He remained silent.

“Uhm, hindi isasauli ko lang ’yung jacket niya…” Parang bigla tuloy akong nahiya.

Pakiramdam ko ay dapat bigyan ko siya ng kung ano sa darating na birthday niya kung kailan man ’yon. Inangat ko ang itim na paper bag at inilahad iyon sa kanyang harapan.

Kinuha niya iyon sa kamay ko.

“T-Thank you nga pala noong…” Hindi ko na naituloy ang sasabihin ko ng mapagtantong nakikinig ang lahat sa akin.

Tumikhim ako.

“Thank you. Sige mauna na ako.” Ngumiti ako at nagpaalam na sa kanila.

Narinig ko ang ilang beses na pagtawag ni Zion pero hindi ko na sila nilingon pa. Nagmamadali ko ring inilagay sa magkabilang tenga ko ang aking earphones.

Mas mabilis pa sa hakbang ko ang pagwawala ng puso ko at hindi ko na yata iyon mababago kahit kailan. Even if I told myself to stop… It seems impossible. I think what I feel for him is beyond everything. Na hindi lang paghanga.

Or maybe I’m just challenged by him. Na kapag napansin ako ng isang kagaya niya ay sukdulan na ng kasiyahan ko. Gaya ng mga babaeng iyon lang din ang hangad. Dahil sa lahat ng tao rito ay si Clegane lang ang hindi ko kayang hulaan ang nararamdaman. And I’m eager to have that. Iyong atensiyon niya.

“Dad tapos na ba ang meeting niyo ni Mang Caloy o babalik pa sila?” Tanong ko ng makauwi ako sa bahay.

Nasa opisina na si Daddy kaharap ang patong patong na paper works sa kanyang lamesa. Ibinaba niya ang kanyang binabasa at salamin para sulyapan ako.

“It’s done, Hija.”

Lumapit ako sa upuang nasa harapan ng kanyang lamesa at naupo doon.

“Do you think he’s busy?”

What else should I do to end my day right, kung hindi ang pangangabayo?

“Nasa farm yata, bakit?” Inayos niya ang kanyang salamin at ibinalik ang mga mata sa papel na binabasa.

Humilig ako sa upuan.

“I was thinking of riding Gideon…” Maingat kong sabi.

Katahimikan ang sumagot sa akin. Hindi ko alam kung dahil ba hindi niya ako narinig o hindi niya pa rin ako pinapayagan dahil sa nangyari noon.

“Dad…”

“Oh, alright. Tatawagan ko na lang siya ngayon.”

Lumawak ang ngiti ko at mabilis ng umibis sa gawi niya para gawaran siya ng halik.

“You’re the best! Magbibihis na po ako!”

Wala pang sampung minuto nang makapag-ayos ako at makalabas sa mansion. My brothers are watching some cartoons kaya hindi na ako nag-abala pang kulitin sila.

Hindi ko mapigil ang kasiyahan sa puso ko habang naglalakad ako patungo sa kwadra ng mga kabayo. Malamig ang simoy ng sariwang hangin dahil sa mga punong nakapaligid sa akin.

Maaga pa at tamang tama lang ang oras para sa pangangabayo. Marami rin akong nadaanan na mga tauhan ni Daddy.

“Mang Ramon, si Mang Caloy po?” Tanong ko sa lalaking nasa siguro’y edad singkwenta na.

Ngumiti siya ng makita ako.

“Nasa kwadra yata Maddy o baka nasa farm na. Nakita ko lang kanina riyan, ewan ko lang.”

Tumango ako at nagpaalam na. Wala akong inaksayang oras. Nagmamadali kong tinahak ang daan patungo sa kwadra. Mas lalong lumawak ang ngiti ko ng makita si Noli. Alam ko kasing kapag narito siya ay narito rin si Mang Caloy.

Nilagpasan ko siya at pumasok na sa loob.

“Mang Caloy.” Masayang tawag ko sa pangalan niya.

Sa paglakad ko patungo kay Gideon ay tila nanlamig ang buong katawan ko nang makita ang pagpasok ni Clegane at Mang Caloy sa likurang pinto ng kwadra.

Napahinto ako at mabilis na lumapit na lang kay Quinty.

“Oh Maddy. Bakit?” Nag-iwas ako ng tingin nang makita ang paninitig ng kanyang anak.

What the hell is he doing here?! Hindi ba nasa practice siya ng basketball?!

Hinaplos ko si Quinty. My heart is betraying me over and over again. Hindi ko sila nilingon kahit pa alam kong palapit na sila sa pwesto ko.

“Ah… kasi mangangabayo ako. Nasabi na po ba ni Daddy?”

Come on Quinty! Can you smile? Para mawala na ’tong pagbilis ng tibok ng puso ko. Kung siguro’y tao lang ito ay ilang beses na siyang umiling sa akin.

“Oo nga e. Kaya lang kailangan kong bumisita sa maisan ngayon. Hindi kita masasamahan.”

Doon lang bumalik ang tingin ko sa kanya. Iniiwasan kong mapunta ang mga mata ko kay Clegane pero kusa iyong lumakad para purihin siya.

He’s wearing a white shirt and faded jeans. Naka itim na boots din siya gaya ko. Matchy-matchy?

“Gano’n po ba.” Napabuntong hininga ako at napayuko na lang.

Hinaplos ko sa huling beses si Quinty.

“Pasensiya na. Bukas na lang, Maddy.” Aniya.

“Okay lang po.”

Bumalik ang tingin ko sa kanya at ngumiti na lang pagkatapos ay tumalikod na para maglakad palabas.

Hindi pa man ako nakakalayo ay narinig ko na ang boses ni Clegane.

“Ako na lang ang sasama sa kanya, Pa.”

Agad akong napalingon sa gawi niya. Oo nga at gusto kong mangabayo pero ang kasama siya?! Gustuhin ko man pero parang hindi ko kakayanin!

Tinitigan ni Mang Caloy ang anak na parang nagtatanong kung sigurado ba ito sa sinabi.

“Hindi na-”

“O sige.” Nalaglag ang panga ko sa agarang pagpayag ni Mang Caloy.

“Pero kayo lang po ang pwedeng sumama sa akin!” Maagap kong sabi.

Inayos ni Mang Caloy ang mga kabayo at pagkain ng mga ito sa kwadra bago ako tapunan ng tingin.

“Magaling mangabayo ang anak ko, Maddison. Kanino pa ba magmamana?” Humalakhak siya pero hindi ko nagawang sabayan ang tuwa niya.

Binalingan niya ako bago magpatuloy.

“I know your Dad will be fine if he finds out.” Ngumiti siya at kalaunan ay pinuntahan ang isang kabayo para igiya palabas.

His offer is damn tempting.

Sinundan ko na lang ng tingin si Mang Caloy hanggang sa sumakay sila ni Noli sa mga kabayo at makaalis.

Napalunok ako nang maramdaman ang pagbukas ni Clegane sa kwadra ni Gideon.

Nilingon ko siya.

“You ride Gideon. Ako na lang kay Quinty.” Marahan niyang sabi.

Napaatras pa ako nang makitang nakalapit na siya sa’kin sa ilang hakbang lang.

Inilahad niya ang tali ni Gideon. Lutang ko namang kinuha iyon galing sa kamay niya. Hindi ko naiwasang magmura nang mahina nang mapadikit ang palad niya sa akin.

Patuloy ang paghuramentado ng puso ko hanggang sa makuha niya si Quinty. Kahit na mukhang nasemento na sa lupa ang paa ko ay nagawa ko pa ring sundan siya palabas nang tapunan niya ako ng tingin.

Is it possible to say ‘no’ right now? Ang makapangabayo ngayon ay kasiyahan na sa akin, ano pa ngayong kasama siya?

Nababaliw na talaga ako!

“Sakay na.” Aniya ng hindi pa rin ako sumasakay kahit na nasa taas na siya ni Quinty.

Umiling ako.

“I… I-I can’t ride him. You know what happened the last time…” tinitigan ko ang kabayo ko.

Hanggang ngayon ay nagi-guilty pa rin ako sa nagawa ko sa kanya.

Napakapit ako sa tali niya nang bumabang muli si Clegane kay Quinty. Napalunok ako nang makita ang paglapit niya sa akin.

Dammit! I can freaking smell his manly scent! Umiikot ang tiyan kong pinaglalaruan ng mga demonyo!

“I’m here and I won’t let that happen again.” His soft voice makes my heart pound so much more!

Napaangat ang tingin ko sa kanya. Seryoso naman siya kahit noon pa pero parang may iba sa kanya ngayon. Pinasadahan ko ng tingin ang mukha niya.

Wala namang nagbago. He’s still gorgeous!

Bago pa ako makasagot ay hinawakan na niya ang siko ko para maalalayang makasakay kay Gideon. Hinawakan niya rin ang kamay ko.

Napapikit ako nang mariin habang nadarama ang init no’n! What is happening!

Maingat akong sumampa kay Gideon at pagkatapos ay inayos ang sarili. I even calmed my heart. Pinigilan ko ang pagbilis ng paghinga ko. Ang makatabi ko siya nang ganito kalapit ay nakakabaliw!

“Okay ka na?” Tanong niya nang makasakay na ako ng tuluyan.

“O… oo!” Kinakabahan kong sagot.

Hinigpitan ko ang kapit kay Gideon dahil hindi ko na alam ang dapat kong maramdaman ngayong naglalaban ang mga mata namin.

“Good.” He said while smiling.

CHAPTER 18

Chapter Eighteen

Sunflowers

Hindi nawala ang mabilis na pagkalampag ng puso ko habang tinatahak namin ang daan patungo sa flower farm. Tahimik lang ako at hindi nagagawang lingunin ang adonis na nasa gilid ko.

Tanging ang sariwang simoy ng hangin ang pilit na kumakalma sa nagwawala kong puso. Kahit na anong pumapasok sa isip ko na dapat itanong o sabihin sa kanya ay hindi ko magawa.

“Tahimik mo, ah?” Napapitlag ako at agad na napalingon sa pwesto niya.

Damn! He’s still smiling again! Tama bang si Clegane ang nasa harapan ko o isang engkantong nagpapanggap na siya?

“Bakit? Kailangan ko bang magsalita?” Nagbaba ako ng tingin.

I bit my lower lip when I heard him laugh.

“Sungit naman.” Natatawang sabi niya.

Napanguso ako at tinitigan siyang muli. Ano bang bago? ’Yong buhok niya? Gano’n pa rin naman ah? ’Yong mga mata niyang tila isang malalim na balon ay gano’n pa rin. What changed except with his good aura and smiling face?

His eyebrows furrowed. Iyon ang naging hudyat ko para bumitiw sa kakatitig sa kanya. Okay, I’m thinking too much again!

“Bakit ka ba nandito? Di ba may practice ka ng basketball?”

Itinuon ko ang tingin sa daan habang mahigpit ang kapit kay Gideon.

“You noticed.” Hindi nawala ang tuwa sa boses niya.

“Malamang, nakita ko kayo kanina.” Umirap ako sa kawalan.

“I got bored. I’m glad you visited the barn.” Mas bumilis ang lakad ni Quinty kaya nasa harapan ko na sila ngayon.

“Ah…”

Bumibisita naman talaga ako roon dati, pero nitong mga nakaraang araw na abot langit ang inis ko sa kanya ay umiiwas ako at nagkukulong na lang sa kwarto pagkagaling sa eskwela.

“Bakit? May iniiwasan ka ba?” Napalunok ako nang lingunin niya ako at matamang titigan.

Hindi ba talaga nababawasan ang pagiging gwapo ng isang ’to? Bakit ganito na naman…

Sinubukan kong tumawa kahit na wala namang nakakatawa sa tanong niya.

“Sino namang iiwasan ko?” Umiiling kong sabi.

Nagkibit balikat siya at ibinaling na lang ang tingin sa daan. Agad na nawala ang ngiti ko at napabuga na lang ng hinga sa kawalan noong hindi na siya nakatingin sa akin.

“That’s why I’m asking.” Aniya.

“Okay.”

Lumingon na naman siya kaya ibinalik ko na naman ang sarkastiko sa mukha ko.

“Can you follow me?”

“Ha? Saan naman? Hindi ba sa flower farm tayo?” Naguguluhan kong tanong.

“Basta, may dadaanan lang ako. Follow me and please… Be careful.” Aniya bago ako talikuran at patakbuhin si Quinty sa tamang bilis.

Nataranta naman ako dahil sa mga nangyayari kaya mabilis ko na ring pinatakbo si Gideon. Pero hindi gaya noon ay ginawa ko ang sinabi niya. May pag-iingat.

Lumiko kami sa daan taliwas patungong flower farm. Hindi ko man alam kung saan kami pupunta pero nagawa ko pa rin siyang sundan.

Ilang ektaryang taniman ng pinya at niyog ang nadaanan namin bago ko matanaw ang isang bahay kubo na tila naligaw sa malawak naming lupain. Nauna si Clegane patungo roon kaya nauna rin siyang makarating.

Hindi ko alam kung hinihingal ba ako sa takbo ni Gideon o mas dapat akong hingalin sa mabilis na pagtibok ng puso ko dahil sa mga nangyayari.

Bumaba si Clegane kay Quinty habang hinihintay akong makarating sa pwesto niya.

“Woah!” Hiyaw ko para huminto si Gideon. Mabilis naman siyang sumunod.

Tila natuyuan ako ng laway nang makita ang paglapit ni Clegane sa ibaba ni Gideon at paglahad niya ng kamay para alalayan akong makababa.

“Bababa pa ako?” Kinakabahan kong tanong.

Again he smiled.

Is luck with me right now? O sadyang may nakain lang siyang panis kaya ganito siya ngayon sa akin?

“Yeah.” Aniya pagkatapos ay iginalaw muli ang kanyang kamay sa harapan ko.

Napatitig ako roon. Pinagdiin ko ang labi ko bago tuluyang tanggapin ang kamay niya. Dammit…

“Easy.” Aniya.

Siguro’y naramdaman niya ang panginginig ng kamay ko. Nakahinga ako nang maluwag nang tuluyan akong makababa kay Gideon. Mabilis ko ring hinawi ang kamay niya para matigil na rin ang ilang boltahe ng kuryenteng marahas akong sinasalakay.

“Wait for me.” Aniya at iniwan na ako para pumasok sa bahay kubo.

Sinundan ko na lang siya ng tingin hanggang sa tuluyan na siyang mawala sa paningin ko. Isang bahay kubo ang nasa harapan ko at hindi ko alam na may ganito pala sa malawak naming lupain. Mukha ring walang tao dahil tahimik at madilim sa loob.

Naglakad ako para suriin iyon. May nagte-trespass sa lupa namin? Tumaas ang kilay ko.

Pumasok ako sa isang parte ng kubo. Maybe it’s a dirty kitchen or the only kitchen they have. Nakalagay pa sa mga batong kalan ang iilang kalderong halos kulay itim na dahil sa paraan ng kanilang pagluluto.

Sa ilalim ng lutuan ay naroon naman ang mga kahoy. May lababo sa gilid at ilang container ng tubig.

Maingat akong naupo sa parihabang upuan sa harap ng lamesa. Humilig ako sa sandalan habang naririnig ang mga huni ng ibon.

I wonder who owns this place? Isa pa, bakit alam ni Clegane ito? Hindi kaya kay Mang Caloy ito? Natigil ako sa pag-iisip nang marinig ang pagsara ng pinto.

“Maddy?”

Napatuwid ako ng upo nang marinig ang pagtawag niya sa pangalan ko.

“Here!” Sigaw ko.

Maya maya lang ay nakita ko na naman ang gwapo niyang mukha. Hawak niya ang kanyang gitara. Ito siguro ang sinabi niyang kukunin niya. Hindi ko alam kung bakit hindi ko nagawang tumayo nang makitang pumasok siya sa loob at mabilis na umupo sa harapan ko.

I remember the last time he did that! Iyong araw na kinantahan niya ako sa harapan ng marami.

Inilabas niya ang kanyang gitara sa kulay itim nitong lalagyan. Ilang beses akong napalunok lalo pa nang maisip ang gagawin niya.

“Anong gagawin mo?!” Natataranta kong tanong.

Kumunot ang noo niya at ibinalik ang atensiyon sa pagtotono ng gitara.

“Kakantahan ka, ano pa ba?” Sinabi niya ng hindi ako tinitignan.

“Ha?”

Naputol ang ilang pagtanggi sa puso ko nang bumalik ang mga mata niya sa akin. Lumitaw na naman ang mapuputi niyang ngipin nang ngitian niya ako. What the hell!

“Anong gusto mong kanta?”

Pormal niyang tanong na nagpamura ng ilang ulit sa utak ko.

His eyes… nose… lips… Lahat ay dahilan kaya mas bumibilis ang pagwawala ng nasa loob ng aking dibdib.

Napalunok ako at hindi na nakapagsalita. Nagkibit balikat naman siya at pumikit bago galawin ang kanyang gitara.

Simula palang ng tugtog ay umikot na ang tiyan ko sa sobrang kaba.

“ It took one look,

and forever lay out in front of me.

One smile then I die…

Only to be revived by you.“

Kinilabutan ako nang marinig ang lamig sa marahan niyang pagbigkas ng kanta.

Patuloy siyang nakapikit habang buong pusong binibigkas ang bawat lyrics no’n.

“There I was.

Thought I had everything figured out,

It goes to show just how much I know

About the way life plays out.“

Napakapit ang magkabilang kamay ko sa aking upuan lalo pa nang bumukas ang mga mata niya at ituon sa akin.

“I take one step away,

And I find myself coming back to you.

My one and only,

One and only you…“

Wala sa sariling napakagat ako sa labi ko. Hindi ko kayang titigan ang mga mata niyang malamlam na mataman akong tinitignan. Hindi lang dahil tila napapaso ako kung hindi dahil nababaliw na naman ang buong pagkatao ko.

“Now I know.

That I’ve known not a thing at all.

Except the fact that I am yours,

and that you are mine…“

Kasabay ng paglakas ng strum niya sa gitara ay ang pagbilis ng tibok ng puso ko. I just can’t handle this kind of feeling. Iyong pakiramdam na ang maganda niyang boses ay tila dinadala ako sa isang napakagandang paraiso na kaming dalawa lang ang naroon.

My hopes…

Ang ilang araw kong pag-iwas sa kanya at lahat ng inis na naramdaman ko nitong mga nakaraang araw ay kusang naglaho. Hindi ko na nga siguro mapipigilan itong nararamdaman ko. I paused and erased that thought.

Hindi…

“I take one step away,

And I find myself coming back to you.

My one and only,

One and only you…“

Siguro nga kagaya ng kanta niya, kahit na patuloy akong lumayo ay mas lalo lang akong napapalapit patungo sa direksiyon niya. And there’s no stopping… Para akong isang bike na walang preno at babangga na lang sa kanya.

Ngumiti siya ulit matapos ang huling strum ng gitara. I smiled back. Kahit na nagpapatuloy pa rin ang puso kong taksil ay nagawa kong ngitian siya.

“Hindi ka na iiwas?” He asked out of nowhere.

Natigagal ako ng mapagtanto ang sinabi niya.

“Hindi… Kaya mo ba ako hinaharana dahil akala mo umiiwas ako?”

Huli na nang maisip ko kung ano ang sinabi ko. Set of words! Damn it!

Tumawa siya nang bahagya bago nagseryoso at titigan ako.

“Yeah, and I wouldn’t mind doing it again.” He murmured.

Nalaglag ang panga ko. Kahit na pabulong lang ’yon ay malinaw pa ring narinig ng magkabila kong tenga ang lahat ng sinabi niya.

“Ano?”

Umiling siya at nagkibit balikat.

“Baka kaya ka umiiwas kasi hindi kita kinantahan noong gabing hinatid kita. So…” Ngumiti siya. “Do you want me to sing again? Kahit na pangit ang boses ko?”

Napangiwi ako sa sinabi niya.

“It’s not.”

Tumango siya.

Gusto ko ring linawin na hindi dahil doon kaya ako umiiwas. Hindi dahil sa hindi niya pagkanta noong gabing umuulan kung hindi dahil sa nararamdaman ko. Naguguluhan na ako ng sobra noon, ano pa kaya ngayon?

“Uhm, sa inyo ’to?” Pagbabago ko ng usapan dahil wala na akong masabi pa.

“Para sa mga tauhan ng Daddy mo. Pahingahan.”

Tumango tango ako.

“Palagi kang nandito?”

“Minsan.” Aniya bago tumayo. “Let’s go?”

Nawala na sa isip ko ang flower farm dahil parang mas gusto ko na lang dito. ’Yung ganitong nag-uusap kami ay ayos na sa akin.

“Ha?”

Inayos niya ang gitara pabalik sa lalagyan nito at isinukbit sa kanyang balikat.

“Sa flower farm na lang ulit kita haharanahin.” Nakangisi niyang sabi.

His spell is working again. Nang makarating kami sa flower farm ay walang tao roon. Sa isang gazebo kami pumunta. Napapalibutan iyon ng iba’t-ibang kulay ng rosas.

“Sasama ka ba sa outing bukas?” Tanong niya habang inaayos ang sarili sa pag upo.

“Oo. Ikaw?” Naupo na rin ako matapos pumitas ng isang puting rosas.

“Yeah.”

“Uh, wala kayong practice?” Hinaplos ko ang rosas na hawak ko.

Napangiwi ako nang maalala si Mommy. Ito ang bulaklak na pinaka-paborito niya sa lahat kaya sa tuwing kaarawan niya ay nagiging hardin ang buong bahay namin gawa ng magaganda’t kulay puting rosas na regalo ni Daddy.

“Ng? Basketball o banda?” He asked.

Tumayo siya at lumipat sa tabi ko. Muntik ko nang mapitas ang unang petal ng hawak ko dahil sa ginawa niya.

Nag-angat ako ng tingin para makita siya. Inaayos niya ang gitara at tumutugtog ng iilang chords ng hindi ko alam na kanta.

“Both?”

Nagbaba ulit ako ng tingin sa hawak kong bulaklak.

“Sa Linggo ng umaga pa kami magpa-practice para sa gig.”

Tumango tango ako. Ang kailaliman ng puso ko ay naguumapaw na sa tuwa ngayon.

“Good luck with that.” Ngumiti ako at ibinalik ang tingin sa kanya.

Tumango naman siya.

“Ikaw, mangangabayo ka ba sa Linggo or something?”

“Hindi ko pa alam. Baka, kapag pwede ang Papa mo.”

He stopped playing his guitar and turned to me. Napalunok ako nang makita ang paglamlam ng mga mata niya. God, it’s beautiful! Kahit naman seryoso ang aura niya palagi ay gwapo siya pero ang ganito… Ibang iba talaga siya ngayon kumpara sa mga pagtatagpo ng landas namin nitong mga nakaraan.

“Paano kung hindi?”

Nagkibit balikat ako.

“Matutulog na lang ako buong araw.”

Umiling siya at tumawa nang payak.

“Pwede naman ako. I can accompany you if you want.”

Bumaba ang tingin niya pabalik sa hawak na gitara habang ako naman at tila nabingi sa narinig.

“May… May practice kayo di ba?”

“Yeah and so?”

Hindi ko napigilang mapangiti. It’s weird that he’s being nice lately. Wala na akong nagawa kung hindi ang tumango na lang.

Nagsimula na ulit siyang kumanta at sa buong durasyon no’n ay hindi naputol ang tingin ko sa kanya.

I admire him so much and I don’t want this moment to end. Pero ang lahat naman ay parang isang kanta di ba? Kahit gaano pa kaganda at makabuluhan, sa huli ay may hangganan pa rin.

Gaya ng araw na ito, mawawala man siya ulit sa paningin ko pagbalik sa mansion pero ang buong nangyari ngayong araw ay hinding hindi mawawala sa isip ko.

Or somewhere…

CHAPTER 19

Chapter Nineteen

Tiki-Tiki

Hanggang sa makauwi na ako sa bahay ay hindi ko pa rin maramdaman ang mga paa ko sa sahig. Pakiramdam ko’y hindi lang ang utak ko ang lutang kung hindi pati ang buong pagkatao ko.

Dalawang oras pa lang akong nakakatulog ay tumunog na ang alarm clock sa gilid ko. Napaupo ako at wala sa sariling napangiti. Ni hindi man lang ako nakaramdam ng pananakit ng ulo dahil sa puyat! At kahit yata sa panaginip ay si Clegane ang kasama ko.

Nagmamadali akong naligo at nag-ayos. Ngayong araw ang outing namin. Gustuhin ko mang hindi kasama ang grupo ni Daniella ay nawalan na ako ng pakialam dahil sa nangyari kahapon.

I felt like Clegane let me see his other side. Iyong hindi gaanong mahigpit at masungit. Iyong palaging nakangiti at magaan kausap. Kaswal lang naman ang naging usapan namin pero lahat ng ’yon ay tumatak sa kailaliman ng puso ko.

“Pao, ready na ako nasa baba ka na?” Tanong ko nang sagutin niya ang kanyang cellphone.

“Oo, narito na rin sila Babette.” Sagot niya.

“Sige, pakisabi bababa na. Bye!”

I still have enough energy even if I only slept for two hours. Dala ang bag ko ay lumabas na ako sa mansion. Nakabukas ang pintuan ng puting van nila Babette at nakita ko kaagad doon si Travis, Lucas at Erwan kasama si Daniella.

Nasa likod naman ang dalawang babae at ang mga kaibigan kong lalaki samantalang si Zion naman ay nasa harapan.

Naputol ang pagsuri ko doon ng makalapit ako kay Babette.

“You look… happy?” Nakataas ang isang kilay na bati niya sa’kin bago ako yakapin.

Umiling lang ako at ngumiti sa kanya.

“Si Clegane?” Pabulong kong tanong sa kanya.

“Ah… kaya.” Makahulugan niya namang sagot na tila may nalaman sa nangyari kahapon.

Natatawang inirapan ko siya at dumiretso na lang sa sasakyan. Nagmamadali naman siyang sumunod.

“Manong sa Claveria tayo tapos sa White rock na.” Aniya tukoy sa beach resort.

Sa harapan naupo si Paolo katabi ni Zion at driver nila Babette habang kami naman ay nasa likuran nila.

Buong biyahe patungo sa Claveria ay nakatuon ang mga mata ni Babette sa akin. Like she was staring at a puzzle.

“Ano ba ’yun?” Masungit kong tanong lalo na nang maghalukipkip siya at titigan ako nang mabuti.

“Nothing.” Kibit balikat niyang sagot.

Naglalaro ang isang ngisi sa kanyang labi kaya hindi na lang ako nagtanong pa hanggang sa makarating na kami sa property ng mga Cordova.

“Ang ganda pala rito ’no? Maaliwalas! And look at their landscape, just wow!” Hiyaw ni Babette nang makapasok na kami doon.

“They have a garden full of sunflowers, kay Lola Elena.” Nakangising sabat naman ni Daniella.

“Talaga?! Nakapunta ka na rito?” Excited na hiyaw ni Moira sa likod.

Pinigilan kong magsalita dahil wala naman akong mabuting sasabihin. I let my ears suffer from their stupid conversation.

“Of course!” Humagikhik siya.

“You like sunflowers too right? Tamang tama kapag naging kayo na ni Clegane, pwede mo na ring manahin ang garden ni Lola Elena!” Sinabayan pa iyon ni Bianca ng nakakarinding hagikhik.

Rumolyo ang mga mata ko. Nakita ko rin ang pilit at plastik na pagtawa ni Babette sa naging takbo ng usapang binuksan nila.

“Asawa agad?” Natatawa niyang singit sa mga babae.

Sinulyapan ko si Daniella. Hindi nawala ang ngisi niya habang tinatanaw ang magandang tanawing pag-aari ng mga Cordova. Like she’s day dreaming over something.

“Bakit hindi? E, doon din naman papunta ’yon!”

Tumawa na lang ang mga lalaki sa loob ng sasakyan dahil sa sinabi ni Bianca.

Natigil lang ang usapan nang huminto ang sasakyan sa harapan ng pinakamalaking bahay sa lugar nila. Nakita ko na naman iyong mga bata na napagtanungan ko noong unang beses kong mapadpad dito kasama si Quinty.

Bumaba si Babette kaya sumama na rin ako. Ayaw ko lang marinig ang nakakarinding boses ng mga babae doon. Nakakairita.

“Ate! Ikaw po di ba iyong anak ni Don Henry?!” Tanong ng babaeng siguro’y kaedad lang ni Harrison.

Hindi ko man alam ang tunay na kaugnayan nito kay Clegane ay alam kong hindi maitatangging kamag anak nila ito. Her features are soft and beautiful like him. Pati ang isa pang batang nasa tabi niya.

Tumango ako at nginitian siya.

“Ano nga pong pangalan niyo?”

Sinabayan niya kaming maglakad ni Babette hanggang sa tapat ng bahay nila Clegane.

“Maddison.”

Lumapit na rin ang tatlo pang bata na tingin ko’y magkaka edad lang rin.

“Ako po si Selene.” Binalingan niya ang mga kasama. “Si Natalie po pinsan ko tapos sina Lanie at Mike po mga kalaro namin.” Ngumiti siya.

“Nice to meet you all.” Nginitian ko silang lahat.

Tumango siya.

“Si Mang Caloy po ba ang hinahanap niyo?” She asked.

Umiling ako.

“Si Clegane, Selene.” Ani Babette at pagkatapos ay sinulyapang muli ang pinto ng bahay nila.

Ngumiti naman ulit ang pinsan ni Clegane pagkatapos ay agad na dumiretso sa pintuan.

“Kuya Clay! May naghahanap sa’yo!” Kinalampag niya ang pinto.

Wala pang ilang segundo ay lumabas na roon si Clegane. Napasinghap pa ako nang makitang isang gray na sando lang ang suot niya at itim na board shorts. Nagsusumigaw na naman kasi ang mga muscles niya sa katawan.

“Jeez, Selene!” Reklamo niya dahil sa malakas na pagkalampag nito sa pintuan nila.

Tumawa lang ang mga bata at umalis na. Tamad niyang isinukbit sa kanyang balikat ang bag niya habang ang isang kamay naman ay hawak ang gitara.

“Hi! Ready?” Nakangising tanong ni Babette.

Tumango lang siya bilang sagot.

“Okay! Tara na!” Ikinumpas niya ang kamay pabalik sa sasakyan bago kami talikuran.

Nagmamadali siyang naglakad at iniwan ako para makabalik sa sasakyan. Malalaki naman ang hakbang ni Clegane kaya napantayan niya kaagad ang lakad ko.

“Okay ka na?” Kahit na hindi ko siya lingunin ay alam kong nakangisi siya.

“Ha… Okay naman ako.” Sagot ko.

“What song do you want me to sing for you later?”

Wala sa sariling nakagat ko ang labi ko dahil sa tanong niya. Hindi ko naman siya kayang sulyapan kaya nanatili ang mga mata ko sa lupa habang naglalakad patungo sa sasakyan.

“Kahit ano.” Sagot ko.

Suminghap siya at bumuntong hininga bago nagsalita.

“Okay, lahat na lang ng kakantahin ko isipin mong para sa’yo.” Aniya sa malambing na boses.

Napaangat ang tingin ko sa gwapo niyang mukha. Kagat niya ang labing may hikaw habang nakangisi pabalik sa akin. Dammit! Kung hindi pa siguro ako tinawag ni Babette ay natunaw na ako sa harapan niya.

“Saan ka? We’re loaded here.” Ani Travis sa likuran ng inupuan namin ni Babette kanina.

“Dito rin.” Sigaw naman ni Ian sa likod.

Binalingan ako ni Clegane kahit pa nakatitig sa kanya ang mukha ni Daniella. She probably wants his attention.

“San ka?” He asked.

“Dito siya Clay!” Tumabi sa bintana si Babette.

No way! Pwesto ko ’yon pero ano pang magagawa ko ngayong tinatapik na ni Babette ang upuang bakante sa tabi niya.

“Clay dito ka na lang, Zion ikaw na lang sa tabi nila Maddison.” Suhestiyon ni Daniella.

Umiling si Zion pero bago pa siya makagalaw ay nagsalita na ulit si Clegane.

“I’m good here.” Aniya bago humilig sa pinto habang hinihintay akong makapasok sa loob.

Nag-iwas ako ng tingin sa kanya. Nag-iinit na naman kasi ang pisngi ko at ang dibdib ko ay nagwawala na naman sa sobrang kaba. I can see accomplishment in Babette’s eyes. Para siyang nanalo sa lotto sa lapad ng mapang-asar niyang ngisi sa akin.

Okay, calm down Maddison! Don’t make such a big deal about this. Nakatabi mo nga siya kahapon sa gazebo di ba? Nakatabi mo na rin siya noon kay Gideon kaya wala ng bago sa pagtatabi niyo ngayon dito!

Pinilit kong kalmahin ang puso ko pero lalo lang yatang bumilis ang takbo no’n nang maramdaman ko siyang umupo sa tabi ko at maingat na isinara ang pinto.

Tahimik ang buong biyahe. Okay naman sana ang sampung minuto naming paglalakbay maliban sa mga paghawak ni Daniella kay Clegane.

’Yung mga simpleng paghawak nito sa balikat niya. ’Yung paghilig niya rito sa tuwing may ibubulong na naririnig naman ng lahat.

“Clay, I want you to sing for me… Ano nga ’yung favorite mong kanta? Kismet?” Malambing niyang bulong.

Tumikhim ako at tumuwid sa pagkakaupo lalo pa nang makita ko na naman ang paghaplos niya sa katawan ni Clegane. Yuck.

Umiling si Clegane. Favorite niya ’yon? Sabi niya marami siyang favorite di ba? Nalungkot ako nang maisip kong kinakantahan niya rin si Daniella. ’Yung mga panghaharana niya gaya ng ginawa niya sa akin kahapon.

Kumirot ang puso ko sa naisip. Mabuti na lang at nakarating na kami sa White rock kaya kahit paano ay naituon ko ang inis kay Babette.

Naunang makalabas si Clegane sa sasakyan. Nalaglag ang panga ko ng agad akong hawiin ni Daniella at hawakan ang nakalahad na kamay ni Clegane para sa akin.

Siniko ko si Babette ng humigpit ang kapit niya sa braso ko.

“Finally!” Pinauna ko na ring makababa ang iba.

Nawalan ako ng gana nang makita ang paghila ni Daniella rito para dumiretso sa front desk.

“Bakit ba kasi sinama pa ni Erwan ’yan e!” Inis na bulong ni Babette sa akin.

Nagkibit balikat na lang ako. ’Yung nag-uumapaw kong energy kanina ay naubos bigla dahil kay Daniella.

Matapos makababa ng lahat ay hinawakan ni Easton ang kamay ko at sabay na kaming pumasok sa loob.

“Nakakagutom!” Ani Erwan.

“Hindi ka kasi nag-breakfast, masyado kang excited!” Natatawang sabi naman ni Easton sa kapatid.

Nalaglag ang balikat ko nang makita ang pagsi-selfie ni Clegane at Daniella habang nasa likuran ang dagat. Ang mga kaibigan niya namang babae ay naroon din para magboluntaryo sa pagiging photographer nilang dalawa.

Sa isang malaking cabana kami iginiya ng isang empleyado ng hotel. Marami namang mga beach resort sa San Antonio pero maliliit ang mga ’yon kumpara sa White rock.

“Ligo tayo!” Nakangising anyaya ni Easton sa akin nang maiayos ang lahat ng gamit sa cabana.

“Maya na ako.” Sabi ko at itinaas ang menu na hawak ko.

Parang gusto ko munang magpakalunod sa refreshment ngayon. Hindi pa man tirik ang araw ay umiinit na ang ulo ko sa mga nangyayari.

“Sure ka? Kami muna ni Ian?”

“Sige na, magpakalunod na kayo!” Hiyaw naman ni Babette habang itinataboy sila palabas ng cabana.

Ang mga kabanda ni Clegane ay nasa isang parte lang habang sinisipat ang iilang babaeng naka-two piece sa beach. Si Paolo naman ay kasama iyong driver nila Babette, siguro ay umiiwas lang siya sa gulo.

Hindi man white sand ang buhangin na narito pero maihihilera naman ang ganda sa ibang mga sikat na beach sa bansa. Sa dulo ng beach ay tanaw ang mga puti at malalaking bato na dinarayo pa ng mga turistang napapadpad sa lugar namin.

“Fresh buko juice please and…” Binalingan ako ni Babette.

Nawala ang tingin ko sa mga nagkakasiyahang babae kasama si Clegane.

“Mango juice.” Sagot ko.

Bumaling siya sa waiter at sinabi iyon. Nang mawala na ang waiter ay bumalik na naman ang pag-uusisa niya sa akin.

“So… Anything you want to tell me?” Nakangisi niyang tanong.

“Like what?”

Inayos ko ang mga dala kong gamit.

Gusto ko sanang dalhin ang surf board ko pero sigurado naman akong mayroon ang resort kaya hindi na ako nag abala pa.

“Like how close you are with him now?” Ipinilig niya ang ulo niya para matitigan ang mailap kong mga mata.

“Sakto lang. Hindi kasing close na gaya kay Daniella, obviously.” Matabang kong sagot.

“You like him! Sabi ko na e!”

Napatalon ako sa malakas niyang bulalas. Hindi ko inaasahang magugulat pa siya sa mga nalalaman niya ngayong siya nga itong halos ialay na ako kay Clegane.

Bumuntong hininga ako at humilig sa upuan.

“Aminin mo nga sa akin, hindi matatahimik ang kaluluwa ko hangga’t hindi ko naririnig sa bibig mo e.”

Matalim ko siyang tinitigan lalo pa nang hindi nawala ang pagtaas ng boses niya.

“Wala akong aaminin, no.”

Kinuha ko ang cellphone ko at inabala ang sarili sa paglalaro ng iilang games na naroon.

“You like him?” Pag-uulit niya.

Nagkibit balikat ako. Normal pa bang itanong ’yon? Sino bang hindi magkakagusto sa katulad niya? Gwapo na, talented pa.

“Kung sabagay, bagay nga naman sila ni Daniella.”

Nailapag ko ng wala sa oras ang hawak ko para lang titigan siya nang masama. Humalakhak si Babette dahil sa naging reaksiyon ko.

“You like him?” She asked again.

“Babs, ano namang magbabago kapag umamin ako? Wala naman!” Inirapan ko siya.

“E di aminin mo sa kanya para may magbago. Baka maunahan ka pa!” Inirapan niya rin ako.

Dumating ang waiter dala ang mga order namin kaya natahimik kami saglit. I’m here to have fun, right? Pero paano ko gagawin ’yon kung ganito kalapit si Daniella sa kanya? There’s no fun seeing her throwing herself at him.

Matapos mag tanghalian ay cards at pagtugtog ang inatupag nila habang ako ay nanunuod lang at nakikiramdam.

“Maglalakad lakad muna ako.”

Nakangiti kong paalam nang makita kong ako na lang pala ang natitira sa cabana dahil sila Babette ay nasa dagat at naliligo na.

Tumango si Zion. Nag-angat naman ng tingin si Clegane sa akin. Umiwas ako ng tingin bago tuluyang lumabas doon.

I found myself contemplating about everything. Naglakad ako patungo sa iilang hammocks na malayang nakapwesto sa ibaba ng mga matatayog na puno. I sat there. Nakaharap ako sa dagat habang niyayakap ng hangin ang katawan ko.

Gusto ko ng maligo pero pakiramdam ko’y wala akong gana. Parang paulit-ulit kong naririnig ang hagikhik nila Daniella.

“Maddy, tara na!” Kumaway si Easton ng makita akong nakatitig sa gawi nila.

Kumaway na rin si Babette at Ian pero tumango lang ako.

“Mamaya.” Ngumiti ako sa kanila.

Humilig ako sa hammock at pinilit na ipikit ang mga mata.

I never thought this day will be depressing. Akala ko mag-eenjoy ako kahit pa narito sila Daniella. Akala ko hindi ako magkakaroon ng pakialam sa lahat pero mali pala lahat ng akala ko. Kasi kahit na kaunting paglapit lang niya kay Clegane ay apektado na ako.

Hindi ko man aminin kay Babette lahat pero iyon ang nararamdaman ko. Ilang beses akong huminga nang malalim para kalmahin ang utak at nararamdaman ko. Hindi naman pwedeng matahimik ako buong araw kaya pipilitin kong makisabay sa saya nila. I don’t wanna be labeled as party pooper or such.

Ako? Kailan ako naging kill joy?!

Ilang minuto pa akong nakapikit at inaayos ang sarili bago ako istorbohin ng isang boses.

“Ayos ka lang?”

Napatalon ako nang marinig ang boses na pumukaw sa pagmumuni muni ko. Iginala ko ang tingin sa paligid. Wala na sila Babette sa dagat. Ngumiti ako at umupo nang makita si Erwan.

Lumipat siya sa harapan ko.

“Oo… Uuwi na ba?” Kunot noo kong tanong pagkatapos ay binalingan ang cabana.

Napailing ako ng makitang maingay sila doon at nagkakantahan pa nga.

Tumawa si Erwan at inilahad ang kamay sa akin para tulungan akong makatayo.

“Hindi pa naman but we’re playing. Sali ka.”

Tumango ako at tinanggap ang kamay niya.

“Thanks.”

“Umiinom ka ba? Lucas opened the booze already.”

Naglakad kami sa pinong buhangin pabalik sa cabana.

“Nakainom na ako noon pero pwede naman akong uminom. Is it wine?”

“Nope. Vodka shots and tequila for later.” Nilingon ko siya.

Tipid siyang ngumiti. Damn, he is serious. Parang bigla nang uminit ang tiyan ko hindi pa man dumadaloy sa sistema ko ang alak!

Hindi na masyadong mabigat ang pakiramdam ko nang makabalik kami sa nakararami. I’m thanking mother nature for it. Umupo ako sa tabi ni Babette at Easton. Si Erwan naman ay tumabi kay Ian habang ang iba ay nakapalibot sa malapad na lamesang nasa gitna.

Nakita ko ang tatlong bote ng vodka sa lamesa, dalawang tequila at isang bote ng beer na walang laman. Nasa gitna iyon.

Wala sa sariling napalunok ako. Are they playing truth or dare? Nakailang dare na sila?

“Nakakasawa ang cards. Let’s play dares.” Suhestiyon ni Travis.

Ibinaba ni Lucas ang gitara. Natigil naman ang paghinga ko nang makitang nakatuon ang titig sa akin ni Clegane. Kinunutan ko siya ng noo kaya napabuntong hininga siya.

“Dares talaga?” Maarteng hiyaw ni Moira.

“Truth or dare na para magkaalaman!” Dagdag naman ni Babette.

“Jeez! Sige na nga, so ano? Okay lang ba ’yon o shot muna tayo para sa outing?” Nakangising sabi ni Zion.

Nakita ko ang pamumula ng mukha niya. Napatitig tuloy ako sa isang bote ng vodka. Kalahati na ang laman no’n. How long have they been drinking without me?

“Clay do the honor!” Inabot ni Ian ang mga red cups sa lahat ng naroon.

Tamad namang kinuha ni Clegane ang bote ng vodka na nasa harapan niya at tumayo bago salinan ang lahat ng hawak namin. Natigagal ako nang titigan niya muna ako nang matalim bago niya lagyan ang baso ko.

Wala pang dalawang segundo ang pagbuhos niya ay tinanggal na niya ang bote sa baso ko.

What the hell? Sinulyapan ko ang ilang patak ng alak doon samantalang ng lagyan niya ang baso ni Easton ay halos nangalahati ang baso.

“Taas nito, Clay!” Natatawang reklamo ni Easton pero hindi naman na ibinalik ang alak.

“Be a man and drink it.” Sagot niya.

Napalunok ako at tinitigang muli ang laman ng sa akin. Seriously? Tingin niya ba bata pa rin ako kaya kaunti lang? Magrereklamo na sana ako pero bumalik na siya sa pwesto niya matapos salinan ang kay Babette.

Tiki tiki, Clegane? Mas marami pa ang gamot na iniinom ko sa tuwing may sakit ako kaysa rito e!

Nang makaupo siya pabalik sa tabi ni Daniella ay bumalik muli ang matalim niyang titig sa akin. Isn’t it unfair? Masyadong marami ang kanila samantalang ang sa akin ay kakarampot!

“Cheers to our first outing! May this day progress and lead us to many more!” Madamdaming litanya ni Erwan.

“Amen to that!” Hiyaw naman ng mga lalaki bago tuluyang inumin ang mga alak sa baso.

Hindi ko alam kung namamalikmata lang ba ako o talagang nakita ko ang pag-ngisi ni Clegane matapos kong inumin ang alak na hanggang leeg ko lang.

Nakita ko ang ilang paglagok niya bago ibaba ang baso. He licked his lips and stared at me.

“You want more?”

CHAPTER 20

Chapter Twenty

Baby

Buong laro ay si Clegane ang naglalagay ng mga alak sa baso namin. Akala ko ay hindi lang niya sadya iyong una na kaunti ang inilalagay niya sa akin dahil ang mga sumunod pa ay mas kaunti pa ang inilagay niya.

“Truth!” Sagot ni Zion ng matapat sa kanya ang boteng pinaikot ni Moira.

“Sinong crush mo sa Saint Anthony?” Kumurap kurap siya na tila hinihintay talaga ang isasagot nito.

Nagsitawanan sila Clegane dahil sa tanong.

“That’s lame.” Natatawang singit ni Bianca.

Kanina pa kami naglalaro at ipinagpapasalamat kong hindi pa ako natatapatan ng bote. Sa tuwing natatapat naman ang bote kay Daniella ay si Babette ang nag-iikot no’n kaya puro payak ang mga utos niya. ’Yung hindi maisasali si Clegane sa ipagagawa o itatanong niya rito.

“Sino na lang ang pinakamaganda ngayon na narito!” Pag-uulit ni Moira sa tanong niya.

That’s still lame. Hindi naman obvious na gusto niyang sabihin ni Zion na siya di ba?

Nagbaba ako ng tingin at pinaglaruan na lang ang mga M&M’s na hawak ko. Oo nga at nakakatuwa ang ganitong laro pero nakakainis pa rin talaga!

Napaangat ang tingin ko nang tumikhim si Zion. Pulang pula na ang mukha niya dahil sa kanilang lahat ay siya ang pinakamaputi.

“Am I allowed to answer that?” Hindi na nawala ang ngisi niya.

Is he drunk? Tinitigan ko sila, halos lahat sila ay namumula na at ako na lang yata ang hindi natatamaan ah? Paano ba naman? Napanguso ako nang mahuli ko ang titig ni Clegane sa akin.

“Si Maddy.” Bulalas si Zion.

Nalaglag ang panga ni Moira sa sinabi nito. Pati ako ay Awtomatikong napabalik ang tingin sa kanya. Nahihiya namang yumuko si Zion at kinuha ang bote sa gitna.

“My turn.” He said.

Walang nagsalita dahil sa sagot niya. Kung nakamamatay nga lang ang titig ni Moira ay baka nangisay na ako.

“Finally!” Bumalik ang sigla ng lahat ng matapat sa akin ang bote.

Tumuwid ako ng upo. My heart pounded at that. Akala ko buong laro na akong hindi matatapatan! Kinabahan tuloy ako ng makita ang ngisi ni Zion.

“Truth or dare?”

Nakita ko ang pagsasalita ni Babette na walang boses, ibinubulong ang salitang dare habang nakangisi.

“Truth.” Humugot ako nang malalim na paghinga dahil do’n.

Kinakabahan ako at ayaw kong mautusan ng walang kwentang bagay, gaya na lang ng ipinagawa ni Babette kanina kay Daniella na tumakbo ng dalawang ikot sa mainit na buhangin ng walang suot na tsinelas.

“You sure?” Tumaas ang kilay ni Zion.

Bakit ba gusto yata talaga nilang utusan ako?

Tumango ako bilang sagot.

“Okay. Hmm, kung may hahalikan ka sa grupong ’to. Sino?”

Agad akong napabaling kay Clegane ng wala sa oras. Mapupula na rin ang pisngi niya pero hindi iyon gaanong halata dahil sa mala brazillian male model niyang kulay.

“H-Ha?”

“Oy! Sagot na dali.” Si Babette.

Humalakhak si Easton at tinitigan ako. Umikot pa ang tingin ko sa kanilang lahat. Pati ang mga kaibigan niya ay naghihintay ng sagot ko.

“Si… Babette.” I murmured.

“Ano?! Ayoko nga!” Agarang reklamo ng kaibigan ko.

Gusto kong matawa pero pinigilan ko ang sarili ko lalo pa at nakita ko ang disappointment nilang lahat sa naging sagot ko.

“I mean guy, Maddy.” Pag-uulit ni Zion.

Umiling ako at ngumiti.

“Only one question, Zion. Bawal ng ulitin and no follow ups.” Ngumisi ako at kinuha ang bote.

“Daya naman!” Aniya.

“Tanga mo namang magtanong, Bro.” Si Travis.

Humalakhak ang lahat kaya napakamot na lang ng ulo si Zion. Napalunok ako nang makita ang pagiging seryoso ni Clegane. Marahan kong inikot ang bote habang pigil ang bawat paghinga.

Halos mawalan ako ng malay ng mabagal iyong umikot at huminto sa harapan ni Clegane.

“Alright!”

Kinalampag ni Lucas at Erwan ang lamesa dahilan ng paggaya naman ng iba. Mas malakas pa yata ang hiyawan nila ngayon kumpara sa paghalik ni Bianca kay Travis kanina!

Shit! What do I ask him again? Nablangko ang utak ko ng matuon ang mga mata ko sa kanya.

“T-Truth or dare?” Kinakabahan kong utas.

“Dare.” Walang takot niyang sagot.

Dammit! Ngayon anong ipapagawa ko sa kanya?

“Call a friend, may suggestion ako!”

Itinaas ni Travis ang kamay niya para sa suggestion na dare. Tumango ako.

“Make him kiss the girl that he likes! Come on!” Lumakas lalo ang kantiyawan nila lalo pa ng asarin nila si Daniella rito.

No fucking way! Hindi ako naghahanap ng sakit sa puso, Travis! Umiling ako at ibinalik ang tingin sa nakangising si Clegane.

“Ah… ano bang gusto mong gawin?”

Ngumisi siya at nagkibit balikat, tila naghahamon at handa na sa ipagagawa ko. Hinalungkat ko ang laman ng utak ko para sa maaring iutos sa kanya. Definitely not what Travis suggested.

Sa huli ay kinuha ko ang cellphone niya na nakapatong sa lamesa at inilahad sa kanyang harapan.

Wala na akong maisip. This is so lame pero siguro naman pwede? At least, hindi masyadong masakit kapag nagawa niya.

“Call your crush and ask her out on a date.”

Iginalaw ko ang cellphone niya. Nagbaba naman siya ng tingin doon.

“Uh oh!”

“May number ka ba ni Daniella? Why can’t he ask her right now? Magkatabi naman sila!”

“Shut up!” Si Daniella, mukhang iritado na sa nangyayari.

Hindi ko inintindi ang mga reklamo nila. That’s the point. Ayaw kong makita sila kung ito man ang crush niya. Isa pa, hindi pa ako handang makita silang mag-date kung sakali!

“Ay ’yun lang? Dapat sinagad mo na e!” Si Babette.

Tamad na kinuha ni Clegane ang kanyang cellphone. Tahimik ang lahat lalo pa ng ipakita niya sa lahat ang pag-browse niya sa contacts niya. I see girls’ names! Hindi yata matatapos ang lahat ng pangalan ng babaeng naroon!

Siguro naman kahit isa meron di ba? Dammit! May crush siya?! Kailangan ko na bang paimbestigahan ’to kay Paolo? Who’s the lucky girl?!

Ilang ulit kong napansin ang buntong hininga ni Daniella habang hawak ang cellphone niya.

Pigil ang bawat paghinga ko nang pindutin niya ang contacts noong may pangalan na baby at walang alinlangang tinawagan ’yon.

Nalukot ang puso ko pero mas wasak yata ang kay Daniella. Ilang ulit ko siyang nahuling sumimangot dahil sa ginagawa ni Clegane. He put his phone on speaker. Ilang segundo ay nag-ring na ito. Paulit-ulit pang nag ring pero hindi sumasagot ang tinatawagan niya.

Baby, huh? Baka sanggol kaya hindi makasagot ng telepono!

“Ay! Basted ka? Ikaw?!” Mapang-asar na hiyaw ni Zion.

That’s what I thought! Siguro kung ako ’yung tinatawagan niya at makita kong tumatawag siya ay baka manginig pa ako sa pagsagot! But sadly, he doesn’t have my number and I don’t have his.

“Iba na lang! Ayaw namang sagutin!” Si Babette, halatang inis na rin dahil sa tagal.

“Ibang crush na lang, Clay!”

Bumuntong hininga siya at pinatay ang tawag.

“I don’t have any crush except her.”

Parang sinaksak ang puso ko sa narinig. Sino kaya ’yon nang masaksak din!

“I-text mo na lang. Ask her out.” Matabang kong sabi.

Kumunot ang noo niya at sinimangutan ako.

“Why do I have to do that?” Tumaas ang kilay niya.

“It’s part of the dare. Kung hindi niya sinasagot i-text mo na lang. Ask her out.” Pagpupumilit ko.

Pumunta kayo ng moon, mga gano’n! Tapos iwan mo na ro’n! Bwisit!

“Kung ayaw ko?”

Naghalukipkip ako at itinaas na rin ang kilay.

“Duwag ka kung gano’n! Tsaka, part ng laro ’yun Clegane kaya gawin mo na lang.”

Can he just do it?! Natotorpe ba siya? Siya? Paano?

Bumuntong hininga siya at kalaunan ay nagtipa na lang ng mensahe.

“I wonder who’s the lucky girl!” Natatawang sabi ni Lucas.

“Baka ’yung taga-St. Peter.” Si Erwan.

St. Peter? Section ba ’yon o ang kahihinatnan niya sa’kin?

“Huwag send to many, Clegane.” Si Zion.

Umiling siya at maya maya pa ay ibinaba na ang cellphone.

“Done? Patingin?” Bumaba ang tingin ko sa nakataob niyang cellphone.

Inangat niya ’yon at saglit na ipinakita sa akin ang naka-sent na message. Hindi ko na nga lang nabasa dahil ibinaba na niya ulit at kinuha ang bote. He looks so annoyed by it. Gano’n ba nayurakan ang pride niya? Si Clegane Ismael Cordova, natotorpe sa isang babae?

Doon lang tuluyang nalungkot ang pagkatao ko nang ipaikot na niya ulit ang bote at bumalik ang kantiyawan ng lahat. It was a lame dare. Parang gusto kong magsisi.

Nakailang rounds pa ng laro bago napagpasyahang maligo na ulit sa dagat noong hindi na mainit ang araw.

Hinintay akong magbihis ni Babette kaya nang bumalik kami sa nakararami, lahat sila ay natigilan.

Hindi man ako nagwo-work out o ano, alam kong tama lang ang korte ng katawan kong mas developed kumpara sa mga kasing edad ko.

I’m wearing an ombre royal blue two piece. Parang gusto kong takpan ang katawan ko nang makita si Clegane na nakatuon na rin ang atensiyon sa amin.

“Tara na!”

Hinila ni Babette ang kamay ko patungo sa dagat. Nagpatianod lang ako.

I missed the sea. Nawala lang ang pagkailang ko nang yakapin ng maalat na dagat ang katawan ko. Lumapit sa amin sila Ian habang sinasabuyan kami ng tubig. Panay naman ang ilag namin ni Babette at ganti sa kanila.

Naglaro rin kami ng pasahan ng bola na dala ni Lucas. Sa tuwing tatapat ang bola ay kailangan mong magsabi ng isang fact sa sarili mo bago ipasa sa susunod na taong gusto mong magsalita.

“My first kiss happened in a curb with a random hot chick.” Si Travis bago ipasa kay Bianca.

“I’m still a virgin.”

Lumakas ang sigawan dahil sa sinabi ni Bianca. Tumaas ang kilay ko. Are you sure about that? O lasing ka lang?

Nagkibit balikat na lang ako at naghanda sakaling sa akin mapunta ang bola.

“Crush ko si Paolo!” Si Babette.

Is she drunk?! Nag-hiyawan kaming lahat dahil doon.

“The driver?” Si Erwan.

“Oo! Cute niya kaya!” Humagikhik siya at nagmamadaling ipinasa ang bola kay Erwan.

“I lost my virginity when I was fourteen and that was a fact.” Humalakhak siya na tila proud sa sinabi.

“Fact boy!” Mapang asar na hiyaw ni Zion.

“Hottie!” Si Bianca.

Ipinasa niya sa akin ang bola. Sandaling napawi ang ngiti ko ng salakayin ako ng kaba.

“Ayoko sa malandi.” Walang prenong sabi ko bago ngitian ang mga babaeng naroon.

Inihagis ko kay Daniella ang bola na ikinagulat niya. Nasampal pa yata sa mukha dahilan ng pagtigil sa pagtitig niya kay Clegane.

“Dahan dahan naman!” Reklamo niya.

“Sumagot ka na lang!”

Inirapan niya ako.

“Well anyway, I like Clegane.” Lumabas na naman ang mala-hitad niyang ngisi.

Kakasabi ko lang na ayaw ko sa malandi di ba?! Marahan niyang ibinigay kay Clegane ang bola.

“I like someone too…” He said.

“Name drop na!” Lumipat ng pwesto si Travis para lang pilitin si Clegane.

Nagningning naman ang mga mata ni Daniella dahil doon. Imbes na gatungan pa ang asaran nila ay lumangoy na ako palayo. This game is stupid! Hindi talaga sila kuntento hangga’t hindi naisisingit ang landi nila.

Naramdaman ko ang pagsunod ni Easton sa akin.

“Ayaw mo na?”

Nilingon ko siya bago tumango at nagpatuloy sa paglangoy sa mas malalim na parte ng dagat.

Ang mga babaeng lumalangoy kanina ay nasa mga hammock at nanunuod na lang sa amin. Ang iba naman ay magkakalayo sa dagat. Umikot ako pabalik nang mahagip ng mata ko ang rock formations.

“Saan ka?” Nalilitong tanong ni Easton nang lumangoy ako palayo sa kanya at pabalik sa dalampasigan.

“Sa rock formations.” Sabi ko bago sumisid sa tubig para mas mabilis akong makarating doon.

Akala ko ay hindi na niya ako susundan dahil patuloy ang paglalaro ng iba pero mali ako. Nang umahon ako ay kasunod lang din ng pag-ahon niya.

“Samahan na kita.”

Pinantayan niya ang lakad ko kaya wala na akong nagawa kung hindi ang tumango.

Inayos ko ang tumutulo kong buhok at inilagay sa isang gilid.

“We should do this more often.” Aniyang nagpabagal sa paglalakad ko.

“Outing?”

Umiling siya.

“’Yung ganito, tayong dalawa lang.” Sabi niya sabay hawak sa kamay ko.

Gusto ko mang tanggalin iyon pero dahil sa gulat ay hindi ko na nagawa. Hinayaan ko siyang hawakan ang kamay ko. Palagi naman na naming ginagawa iyon.

“Easton, hindi ba sinabi ko naman sa’yo na-”

“Alam ko, Maddy. Just let me be here. Malay mo magustuhan mo naman ako pagdating ng araw. Kapag matured na tayo.” Ngumiti siya.

Napabuntong hininga ako. May edad ba talaga para sa pagmamahal? Paano kung nararamdaman ko na pala iyon ngayon pero hindi lang sa kanya?

“Paano kung hindi?”

Hinawi ko ang kamay niya ng marating namin ang mga bato.

Maingat akong naglakad doon.

“Paano kung oo?” Giit niya.

Nilingon ko siya. Parang gusto kong malungkot ng makita ang lungkot sa mukha niya. He’s a nice guy and if one day I liked him, hindi na lugi ang mga Montealegre sa kanya. He’s rich just like my family.

“Kulit mo!” Tumawa na lang ako para maiwala ang topic namin.

Humalakhak siya at sinundan na lang ako sa pag-akyat doon. Ilang minuto na kaming nag-uusap anng puntahan na rin kami ng iba. Kinuhanan kami ni Babette ng mga pictures sa iba’t ibang batong naroon. Nang matanaw ko si Paolo ay niyaya ko na rin siyang sumama sa picture taking namin. Sa huli, siya ang naging taga-kuha namin ng litrato.

Mahaba ang rock formations pero lahat ’yon ay pinuntahan namin. Ang mga babae ang pinapauna nila pero nahuli ako dahil ayaw pa ni Paolo na sumama.

Nanlaki ang mga mata ko nang mapagtantong nasa hulihan na si Clegane at si Paolo naman ay kasama na ang mga kaibigan ko. Hindi na yata mapipigilan si Babette. See what alcohol can do?

Sana nga nalasing na lang din ako para kahit paano ay kumapal naman ang mukha ko at hindi na magwala ang puso ko gaya ngayon! Ngayong magkalapit na naman kami at malayo sa iba.

“Having fun?” Seryoso niyang tanong.

Napalunok ako bago tumango.

“Ikaw?” Kaswal kong tanong pabalik.

“Oo.” Aniya.

Tumango tango ako habang maingat na naglalakad sa mga bato.

“Mukha nga.” I can’t hide the bitterness of my voice.

Ito lang ba ang kayang gawin ng kakarampot na alak na pinainom niya sa’kin?

“Why do you think so?”

Nauna siya nang makita ang pataas na bato. Inilahad niya ang kamay niya para alalayan akong makaakyat doon. Nilakasan ko muna ang loob ko bago iyon tuluyang kunin.

“Dahil sa crush mo? At least natanong mo siyang lumabas kasama ka.” Nag-iwas ako ng tingin dahil kumirot na naman ang dibdib ko.

Tumawa naman siya bago sumunod sa akin paakyat ng bato. Naroon na sila Babette at kumukuha na naman ng mga artistic nilang shots pang-instagram.

“You want me to ask her, so I did.” Matabang niyang sagot.

Tumango lang ako. Bakit ba may tensiyon ang ganitong topic sa pagitan namin?

“Good for you.” Pabulong kong sabi.

“Babawiin ko ba?” Binilisan niya ang lakad para pantayan ako.

Kumalampag na naman ang puso ko nang masagi ako ng matigas niyang braso. Pinilit ko na lang tumawa para mawala iyon.

“No. Kapag may kailangan kang tulong sa crush mo pwede kang magtanong sa’kin. Like, anong gusto ng mga babae. Gifts, and stuff you know.”

He nodded. Ouch.

“Ano bang gusto mo?”

Napahinto ako sa sinabi niya. Ngumisi siya at huminto na rin para titigan ako. Naghuhuramentado na naman ang taksil sa loob ng katawan ko!

“Naming mga babae? Marami!” Nagmamadali akong naglakad para lagpasan siya.

Hiningal ako bago marating ang pwesto ni Paolo at Babette kahit na ilang hakbang lang naman ang ginawa ko. Magkakasakit yata ako sa puso kapag kasama ko si Clegane eh!

Ilang pictures ang kinuha namin kasama sila. Dahil doon ay naging normal ang tibok ng puso ko.

Pagbalik namin sa cabana ay tumugtog sila. Lahat ng tugtog na ’yon ay isinapuso ko kahit pa naiinis ako kay Daniella.

Pagkatapos ng ilang kanta ay dumiretso na kaming mag-ayos pauwi nang matapos din ang sunset. Pinilit kong iwaglit sa isipan ko ang sinabi niya kanina kahit na paulit-ulit ang utak ko sa pag-replay.

Pinalungkot ko na lang ang sarili ko sa isiping magkakaroon siya ng date ilang araw matapos ang outing na ito at dahil iyon sa dare ko. I should prepare for that. Magpapabili ako kay Daddy ng itim na damit sakaling malaman kong may ka-date nga siya.

Tahimik ang lahat at tulog naman ang iba nang tahakin namin ang daan pauwi. Napagod at nalasing lalo ang mga lalaki dahil sa lahat ng alak ay isang tequila lang ang natira.

Tulala kong tinatanaw ang tahimik naming bayan at ang iilang posteng nadaraanan namin. Unang hinatid and magkapatid na Del Valle pagkatapos ay ang magkakaibigang babae. Dahil sa amin ang pinakadulo, nagpababa kami ni Paolo sa isang fast food kung saan niya iniwan ang kotseng kinuha niya sa mansion kanina.

“Pwede bang sumabay? Para hindi na babalik sila Bette.” Ani Travis.

“Oo naman!” Ngumiti ako at wala sa sariling napatingin kay Clegane.

“Sabay ka na rin kaya?” Tanong ko.

Tumango naman siya at kinuha na ang mga gamit niya. Kumaway lang ako sa ibang nasa loob dahil tulog na si Babette. Nalasing nga yata.

Tahimik ang biyahe namin hanggang sa maihatid si Travis. Wala naman kaming kibuan ni Clegane sa likod ng sasakyan.

“Anong oras ang praktiice niyo bukas?” Pagbasag ko sa katahimikan.

“Alas onse.” Sagot naman niya.

“Eh ’yung gig niyo?” Tanong ko ulit.

“Alas siyete. Ikaw anong oras ka mangangabayo?”

“Mga hapon na.” Ngumiti ako nang maisip ang pagboboluntaryo niya kahapon.

“Give me time so I can adjust mine.”

Napatitig ako sa kanya. Kahit na mga ilaw lang sa labas ang nagbibigay liwanag sa loob ng sasakyan ay patuloy pa rin siyang pinupuri ng mga mata ko.

“M-mga alas kwatro ng hapon.”

He nodded. Kinuha na niya ang mga gamit niya nang huminto ang sasakyan sa Claveria.

“Alright. Pupunta na lang ako bukas sa barn.” Aniya bago buksan ang pinto at bumaba sa sasakyan.

Wala na akong nagawa kung hindi ang tumango. Nanlumo ako nang maisara na niya ang pinto at balutin ang loob ng katahimikan. Kinatok niya ang passenger’s seat sa gawi ni Paolo at tumango ulit na parang nakikita niya ako galing sa labas kahit na tinted ang g-wagon.

Tamad kong ibinagsak ang katawan ko sa kama nang makapanhik ako sa kwarto. Ang mga gamit ko ay kinuha na nila Lorie kaya sarili ko na lang ang dala ko paakyat pero kahit na gano’n ay nabibigatan ako. Punong puno na naman kasi ang utak ko. Nagre-replay ang mga nangyari ngayong araw. Maraming nangyari.

“Maddy…”

Dumilat ako nang marinig ang pagtawag ni Lorie. Nagmamadali akong tumayo para pagbuksan siya ng pinto.

“Yung cellphone mo pala nandito sa bag. Buti hindi ko pa nailagay sa tubig!”

Ibinigay niya sa akin ang cellphone ko. Oo nga pala, naiwan iyon sa bulsa.

“Salamat.”

“Hindi ka ba kakain sabi ni Don Henry?”

“Hindi na. Busog pa naman ako pakisabi na lang kay Daddy.” Nginitian ko siya pagkatapos ay isinara na ang pinto.

Gaya kanina, pabagsak pa rin akong nahiga doon. Tamad kong binuksan ang cellphone ko. Maraming texts at tawag galing sa mga kaibigan ko sa UK. Tumalon pa ang puso ko nang makita ang mga messages ni Charlotte sa akin. I missed her!

Bumalik ako sa message at wala sa sariling kumunot ang noo nang makita ang isang message galing sa unregistered number.

Kunot noo ko iyong binuksan. Baka threat na naman kasi o baka text ni Mommy.

Namilog ang mga mata ko nang makita ang laman ng message.

Unknown:

Sabi sa dare yayain kong mag date ang crush ko and I was wondering if you want to have a date with me? I’m hoping you’d say yes, baby…

CHAPTER 21

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 22

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 23

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 24

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 25

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 26

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 27

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 28

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 29

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 30

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 31

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 32

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 33

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 34

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 35

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 36

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 37

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 38

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 39

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 40

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 41

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 42

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 43

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 44

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 45

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 46

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 47

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 48

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 49

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 50

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 51

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 52

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 53

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 54

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 55

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 56

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 57

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 58

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 59

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 60

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 61

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 62

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 63

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 64

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 65

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 66

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 67

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 68

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 69

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 70

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 71

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 72

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

EPILOGUE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

SPECIAL CHAPTER FIRST

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

SPECIAL CHAPTER LAST

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

NOTES

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

PLAYLIST

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Special Chapter: Christmas With The Cordova’s

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.