TEASER

A girl who found serenity in a place where she unexpectedly falls in love with a man that shows her what it feels like to be his in a very sensual way.

---

Ataliana del Rio is known for her alluring beauty and for being smart. Most of the girls at her age used to adore her and the boys always admired her. But the appreciation that she gets from other people wasn’t really enough to fill the hole inside her heart. Luckily she found a home in Hacienda Guerrera where people genuinely care for her. When she meets the very intense Zarick Guerrera–a man who’s part of the most powerful family in town, her young heart learns to love him secretly.

PROLOGUE

PROLOGUE

HE painted the surrounding beautifully and perfectly. Ang mga kulay na ipininta Niya ay depende sa oras at sitwasyon.

Na kapag sasapit na ang gabi, ang kulay ng langit ay dumidilim at tila ba unti-unting lumulungkot at nawawalan ng sigla…

Parang pamamaalam sa nakagisnan—na mas madalas ang pagtatapos ay hindi masaya, kundi malungkot.

Kapag sisikat naman ang umaga, mas pinili Niyang ipinta sa paligid ang kulay ginto bilang salubong sa panibagong simula.

Na ang ginto ay simbolo ng isang kayamanan na galing sa Kanya.

Isang kayamanan na Siya lang tangi ang kayang magbigay sa atin… at iyon ay ang buhay natin.

Like as if He was telling us that our lives are golden and we should treasure every bit of it.

Totoo na ang buhay ng tao ay ginto na kapag nawala ay talagang panghihinayangan. Bukod sa hindi na ’yon maibabalik pa, tuluyan na rin maglalaho.

Sa likod ng bawat pintig ng puso ng mga tao, may isang inilikha na piniling i-sakripisyo ang Kanyang buhay para sa kapakanan ng nakararami.

Hindi niya alam kung sa mundong ito ay mayroon pa bang nabubuhay na kagaya Niya… na kahit ang sariling buhay ay handang i-alay para sa iba.

Then, she realized that… she could be that kind—the one who was willing to give her own life to someone that’s very dear to her.

Hindi man kasing daming buhay ang kapalit, ngunit sa puso niya ay handang-handa talaga siyang lisanin ang mundo noon kapalit ng buhay ng pinakamamahal.

But no matter how much she wanted to leave this world, it didn’t happen. And maybe, leaving this world that early was not meant for her yet. It was not her time yet.

Isang malungkot na ngiti ang gumuhit sa labi ni Ataliana habang pinagmamasdan ang bawat mabilis na patak ng ulan sa labas ng kahoy na bintana ng kanyang munting silid.

Ang luntian at maninipis na damo sa harap ay tila ba napapagod nang saluhin ang lahat ng tubig na nagbabagsakan galing sa langit na animo nagmamalupit.

Makulimlim ang buong paligid, malamig ang panahon at nakalulumbay.

Makapal ang kulay abong ulap at ang matatalas na kidlat bagamat nakakatakot, ay nakakamangha rin ang liwanag at bilis ng bawat galaw ng mga ’yon.

Even the dark clouds when it rains, the twinkle of every raindrop, and the golden thunders were beautifully made and colored by Him.

Ang taglay na galing Niya sa paraan nang pagbuo sa mundo at pagkulay sa buong paligid ay sadyang kahanga-hanga. Isa talaga Siyang likas na pintor at ang talento Niya ay hindi matatawaran nino man.

Napabuntong hininga si Ataliana nang nag ibayo pa ang pag-a-alboroto ng panahon.

Kung hindi titila ang ulan, tiyak na wala na naman silang trabaho sa bakahan. At kapag walang trabaho, wala rin salapi.

Tuwing summer o bakasyon sa eskwela, tumutulong si Ataliana sa kanyang lolo Amado sa pag-aalaga sa mga baka na ipinagkatiwala ng mga Guerrera dito.

They are living in the beautiful and huge land of Hacienda Guerrera. Sa harapan sa malayo ay tanaw na tanaw niya ang tila walang hanggan na mga puno ng niyog. Ang mga sanga ay sumasabay sa hagupit ng hangin.

May dalawang daan upang makapunta sila sa coconut plantation.

Una, pwede silang tumawid sa ilog na nasa ibabang bahagi ng lugar kung saan nakatayo ang bakahan at ilang kabahayan.

Mula sa kanyang bintana ay tanaw ni Ataliana sa ibaba sa malayong unahan ang barbwires at kulay puting matutulis na mga kahoy na nagsisilbing bakod papunta mula sa kahabaan ng ilog.

Iyon ay upang ang mga dayo o ang mga taong hindi otorisado ay hindi makapasok sa ‘Bakahan’ kung tawagin nila do’n. It’s the dairy farm.

Pangalawa, gagamit sila ng motorsiklo, tricycle o kabayo kung mayroon at dadaan sa tamang daanan.

Ang mahabang ilog ang siyang naging hadlang sa pagitan ng dairy farm at coconut plantation.

Pagkalabas sa maliit na gubat galing sa ilog ay ang sementado at lubak-lubak din na daan patawid sa planta.

At kung dederetsuhin ang kalsada hanggang sa dulo ay patungo naman iyon sa mansyon ng mga Guerrera, sa waterfalls at ang tila pinaka dulo ay ang burol.

Pwede rin naman lakarin ang planta kaya lang ay medyo mahaba-habang lakaran ’yon. At ang alam niya pati ang mansyon ng mga Guerrera ay may kalayuan din ng kaunti mula sa planta.

Napatingin si Ataliana sa kaliwang bahagi sa labas nang makarinig ng ugong ng sasakyan sa kalagitnaan ng malakas na bagsak ng ulan.

Ataliana saw a pickup car parked at the usual parking for motorcycles and tricycles of the workers there.

“Lolo!” singhap niya nang makita na lumabas ang lolo niya sa front passenger seat at patakbong naglakad papunta sa pinto ng munti nilang tahanan.

Lumabas si Ataliana sa silid at kumuha kaagad ng payong kahit na naabutan niya na ang abuelo na kapapasok lang at mabilis itong nabasa ng ulan.

“Lo, dapat po hinintay mo na lang ako.” Ngumuso siya at ipinakita rito ang payong na hawak niya.

Nagmano siya kahit pa ayaw sana nito dahil basa sa ulan.

“Sunduin mo na lang si Senyorito Zarick sa pickup, Ataliana, para hindi na mabasa.”

“S-Senyorito Zarick?”

“Oo, apo. Puntahan mo na at magtimpla ng mainit na kape para sa atin.”

“Uh, sige, lo!”

Zarick Guerrera family owned the huge land of Hacienda Guerrera, the coconut plantation, and even that small dairy farm near their house.

Doña Zarita—his mother loved fresh milk from cows. Kaya siguro nagpatayo ng sariling dairy farm para sa sariwang gatas.

Ataliana was only thirteen when she moved to Hacienda Guerrera.

Kung hindi pa namatay ang ina, siguro ay hindi siya makakatungtong sa Hacienda dahil ayaw niya itong iwan. Ang lolo Amado niya ang pinaka malapit na pamilya niya. Ama ito ng kanyang ina.

Naging mahirap at masakit ang buhay niya noong mga nakalipas na taon.

Ganon pa man, tunay siyang naging masaya sa piling ng ina at hindi niya akalain na pwede palang maghalo ang lungkot at saya sa loob ng puso niya.

When Ataliana moved to Hacienda Guerrera, she felt like He blessed her with another life— another life to spend with the people who truly loved and cared for her.

Nagkaroon siya ng mapagkakatiwalaang kaibigan, mapagmahal na lolo at masayang kapaligiran kasama ang mga taong bagamat simple ang pamumuhay ay nananatiling mabuti at hindi kailanman naging sakim na magkaro’n ng yaman.

Ang pamilyar na pintig ng kanyang puso ay nag-umpisang sumibol habang papalapit sa sasakyan. Hawak ang payong na tila ba handang-handang pagsilbihan ang lalaki na naghihintay sa loob.

The thought of seeing Senyorito Zarick is making her heart stop beating.

Hindi siya sigurado kung bakit gano’n ang nararamdaman niya sa tuwing naroon ang binata sa bakahan.

Tumapat si Ataliana sa pinto ng driver’s seat. May tamang espasyo para kapag bumukas ang pinto ay hindi siya tatamaan.

Muling kumalabog ang kanyang dibdib nang bumukas ang pinto at nakita niya na naka-upo si Zarick Guerrera.

Nakasuot ito ng kulay puting t-shirt at napansin niyang napatakan ’yon ng ulan kaya medyo bumakat din ang matipunong dibdib. His hair is also a bit damp and longer than usual.

Napalunok siya nang magtama ang kanilang mga mata.

Ang kulay ng mga mata nito ay parang langit sa gabi, madilim man ngunit naroon pa rin ang hindi matatawarang ganda at ang misteryo na nakapaloob doon. Ang labi ay mapupula at naka-isang linya madalas lalo kapag kaharap siya.

His jawline is prominent and very virile. His narrow nose matches his thick luscious eyebrows.

She noticed that Zarick Guerrera is not very friendly to her. Minsan, nasasaksihan niyang nakikipagtawanan ito sa mga trabahador doon ngunit sa kanya ay hindi.

It felt awkward and she was unhappy that he was not friendly to her compared to other people in their area.

Bahagyang umawang ang labi nito habang nakatingin sa kanya ngunit walang lumabas na salita galing do’n.

Ataliana cleared her throat, trying to stop her heart from thumping.

“S-Senyorito Zarick…” kabado niyang sabi.

Tumango ito at bumaba ng sasakyan na para bang nawala sa mundo pansamantala… kagaya niya.

He’s tall. She’s about five and seven inches but her head only leveled his chest. At kahit umuulan, nagawa pa rin ng ilong niyang maamoy si Zarick, mabago at nakakahalina.

Nang hawakan ng Senyorito ang hawakan ng payong kung nasaan siya nakahawak, pakiramdam ni Ataliana ay tumalon ang kanyang puso nang magdampi ang kanilang mga balat. His palm is calloused but it’s warm.

Ataliana swallowed hard again and her pace went faster. Gustung-gusto niya ng makapasok sa bahay at magkulong sa silid niya hanggang sa humupa ang kalabog ng kanyang dibdib.

Iniwan ni Ataliana si Zarick sa sala at nag timpla ng kape sa kusina. Ang lolo niya ay kausap na ang Senyorito.

“Sa Linggo pa ang punta namin sa Bulacan, Senyorito. Si Ada at Ataliana ang maiiwan dito sa bahay para may kasama ang apo ko.” Narinig niyang sabi ng lolo niya.

Dalawang beses sa isang buwan lumuluwas ng Maynila o Bulacan ang lolo niya kasama si Damian upang ihatid ang produkto na gawa sa gatas ng baka sa isang malaking tindahan doon para sa mga pasalubong.

“Kapag tumila ang ulan ay planong palinisan ni Mamá ang likod ng mansyon,” si Zarick. “Abala ang mga tao sa planta kaya dito ako kukuha ng mga maglilinis.”

Binilisan ni Ataliana ang pagtitimpla ng kape upang makabalik na sa sala at makasingit sa usapan.

Madalas magpatawag si Donya Zarita ng mga tao para maglinis sa mansyon at hanggat may pagkakataon, kukunin niya ang oportunidad na ’yon para magkapera at pang dagdag sa ipon niya sa susunod na pasukan.

Maingat na inilapag ni Ataliana ang kape sa kahoy na lamesa sa gitna at nakayanan na hindi magpa-apekto nang sundan siya ng tingin ni Zarick.

Na kahit naka-upo na siya sa bandang harap ng inuupuan nito, nanatili ang mga mata sa kanya, tila ba kay hirap para dito na alisin na lang bigla ang tingin sa kanya hanggat hindi nagtatagal.

“Maglilinis? Pwede po ako, Senyorito!” Magiliw na prisinta niya kaya lang ay napawi ang dapat na ngiti niya nang parang dumilim ang mukha ng Senyorito.

Napayuko si Ataliana. Hindi siya sigurado kung bakit tila nagalit si Zarick. Masyado yata siyang agresibo at sumasabat kahit hindi naman kinakausap. Marahil ay ayaw nito ng gano’n.

“Lima lang ang kailangan,” si Zarick, tapos ay sumimsim sa kape.

Mabait siyang nag angat ng tingin, siniguradong mukha siyang magalang.

Nag tama ulit ang kanilang mga mata at kailangan niya pang lihim na humugot ng hangin sa dibdib para lang makayanan ang intesidad sa bawat lapat ng tingin ni Zarick sa kanya.

“Ako na lang po, Senyorito…” medyo naging paawa ang kanyang boses pati ang mga mata. “Masipag po ako! Isasama ko rin si Ada.”

Kilala naman ni Zarick si Ada dahil nitong mga nakalipas na buwan, dumalas na ito sa pagbisita sa bakahan. At inimbitahan ito ng lolo niya noong debut niya.

Akala niya nga ay hindi magpupunta pero talagang nagulat siya dahil dumalo si Zarick kahit gabi na. Simpleng handaan lang naman ’yon at sayawan.

Simula no’n, napansin niya na panay na ang bisita ni Zarick. At kahit kinakabahan siya kapag naroon ito, may halong tuwa pa rin sa kanyang dibdib.

“Magsama ka ng tatlo pa,” ani ng Senyorito Zarick sa mababang tono.

Suplado itong nag iwas ng tingin sa kanya nang unti-unting sumilay ang masayang ngiti sa kanyang labi. Masungit talaga sa kanya. Di bale, ang mahalaga ay may dagdag pagkakakitaan siya sa linggong iyon.

“Salamat po, Senyorito! Sasabihan ko sila!” Masiglang sambit niya at kung hindi lang umuulan ay baka pinuntahan niya na ang bahay nila Ada para sa magandang balita.

“Ipapasundo ko kayo dito,” seryoso pa rin ang boses at mukha ni Zarick, hindi natitinag.

“Sige po,” she croaked and saw him lazily leering at her.

Ano kaya ang problema ng Senyorito Zarick sa kanya?

Sinisikap niya naman maging magalang at mabait. Tila hindi ’yon sapat. Hindi talaga yata gagaan ang loob sa kanya ni Zarick Guerrera.

Kalaunan nang medyo tumila ang ulan ay nagpaalam na ang Senyorito na uuwi na. Hinatid nila ito sa pinto at tinanaw ang sasakyan hanggang sa mawala sa paningin nila.

Naging sunud-sunod ang magandang sikat ng araw at nagpatuloy na ang trabaho sa bakahan.

Suot ang mapusyaw na dilaw na palda na lagpas ng tuhod at kupas na pang itaas, inihatid ni Ataliana ang paborito niyang baka sa damuhan para makakain. Malaki at kulay puti itong paboritong baka niya na may kaunting malalaking batik na itim sa balat.

“Kumain ka ng marami para marami ka ring gatas, Baraka.” Sabay haplos niya sa may ibabaw ng ulo nito.

Inayos ni Ataliana ang bandana na kulay dilaw din bago yumukod at kumuha ng damo para ipakain kay Baraka.

She doesn’t mind feeding and milking cows. It made her feel alive, and at ease, and this is what her life is now.

Kapag mabait ka sa mga hayop, ang mga taong nakapaligid sa ’yo ay magiging mabuti rin sa ’yo.

Kapag naging salbahe ka naman sa mga hayop o kahit sa kapwa mo, alam niyang may naghihintay na kaparusahan sa huli.

That’s why she always chooses to be kind and respectful. Not because she wanted people to treat her the same way, but because that’s the right way to do… that’s how she wants her life to be lived.

Mataas na ang sikat ng araw at makintab na parang ginto ang kulay ng liwanag. Saktong-sakto ’yon sa malawak na damuhan kung saan pinapakain ang humigit kumulang dalawampung baka.

“Bukas ay maglilinis kami sa mansyon ng mga Guerrera,” kwento niya kay Baraka na gumawa lang ng malakas na ingay tapos ay nagpatuloy sa pagkain.

“Maganda naman dito, di ba? Pero gusto mo rin bang maglakad-lakad? Kunyari sa planta o kaya maligo ka sa ilog?”

Baraka made another sound as if telling her that she liked her idea.

Yumukod ulit si Ataliana at kumuha ng damo bago inilapit ’yon sa bibig ni Baraka.

In cow barn, she can see Ada and Damian milking the cows there. Nagtatawanan ang mga ito at parang gusto niyang makisali.

Una niyang naging kaibigan si Ada, masiyahan ito at maligalig. Si Damian naman ay huli na niyang nakilala dahil nag aral sa Maynila ngunit huminto. Sa Hacienda na nananatili.

Inalalayan niya si Baraka para maglakad papunta pa sa mas maraming damo.

Nakatalikod na sila sa kulungan ng mga baka at medyo natatanaw niya na ang tahimik na tubig sa ilog sa unahan kahit pa may malalaking puno at makakapal na mga sanga ang nakaharang.

“Ayaw kitang dalhin sa ilog dahil natatakot ako na baka madulas ka at tumama ka sa barbwires at matutulis na kahoy,” patuloy niya habang tinatanaw ang ilog at mga naglalakihang puno.

Medyo pababa papunta doon at kung hindi maingat, madudulas.

“Alam mo ba, naisip ko lang, pwede ko kayang maging kaibigan si Senyorito Zarick?” wala sa sariling tanong niya. “Kaya lang parang ayaw niya sa akin—”

“Ataliana…”

Ang pamilyar na boses sa kanyang likod ay halos magpahinto ng tibok ng kanyang puso.

Sapo ang dibdib at nangangamba na baka narinig ang mga sinabi niya, pumikit muna ng mariin si Ataliana bago nilingon ang Senyorito Zarick.

He’s wearing army green long-sleeves, dark pants, and boots. Humahakab sa braso nito ang sleeves ng pang itaas, natatanaw niya ang nakahulmang muscles sa parteng ’yon.

“Senyorito…” Halos liparin ng sariwang hangin ang kanyang boses.

Zarick took a step until he almost reaches her.

Napatayo si Ataliana ng tuwid at wala sa sariling inayos ang dulo ng buhok, iniisip na gulu gulo na ’yon dahil sa hangin at baka mukha siyang bruha.

Uminit ang pisngi niya nang sundan ni Zarick ang kamay niyang sinusuklay ang alon-alon niyang buhok, tapos ay nakita niya ang pagangat ng kilay nito, tila ba naaliw.

“Nakahanap ka na ba ng makakasama bukas?” tanong ng Senyorito, hindi inaalis ang tingin sa kanya. Para bang kapag kumurap ito ay mawawala siya bigla.

“Uh, opo! Lima na po kami, Senyorito,” habang sinasabi niya ’yon ay nakikita niya ang pamilyar na iritasyon sa mga mata ni Zarick Guerrera.

“Can you stop using po or poo while you’re talking to me?” he said with a bit of annoyance in his tone.

Medyo nabigla si Ataliana doon ngunit kaagad din nakabawi.

Sa lihim na kagustuhan na gumaan ang loob sa kanya ng Senyorito Zarick, pakiramdam niya ay susundin niya ang anomang naisin nito para lang paluguran ito.

“Sige, Senyorito.”

“And don’t call me Senyorito.”

Nagsalubong na ang mga kilay ni Ataliana.

Kalabisan naman yata kung pati ang pagtawag niya rito ng ‘Senyorito’ ay hindi nito papahintulutan?

“Bakit hindi? Senyorito ka namin—”

“Call me Zarick,” he cut her off impatiently.

“Pero—”

“Hindi ko gusto na tinatawag mo akong Senyorito.”

“Pero iyon ang tawag dapat sa ’yo,” pilit niya sa tama. “Amo ka namin kaya dapat ay gagalangin ka.”

Zarick heaved a sigh, then he massages his temple slightly.

Kinagat ni Ataliana ang loob ng pisngi, pakiramdam niya ay sumakit ang ulo nito dahil sa kanya.

“Kapag tayong dalawa lang pwede kitang tawagin ng Zarick, pero kapag may ibang tao… Senyorito ang itatawag ko sa ’yo,” mahinang sabi niya at medyo nag aalangan dahil baka madagdagan ang sakit ng ulo nito dahil sa sinasabi niya. “Okay lang ba?”

Zarick slowly nods his head. “Alright. I’ll be cool with that for now.”

Tumango rin si Ataliana at hindi napigilan ang pagsilay ng ngiti sa labi na kaagad niya namang sinupil nang makita ’yon ni Zarick at para itong nahirapan.

’H-hindi mo ba gusto ang ngiti ko?“ bigo at malungkot ang kanyang boses. “Kung hindi mo gusto… hindi na lang ako—”

“No baby, I like your smile,” he said in a husky tone that made her stomach flutter. “I just can’t stand seeing you smiling in front of me without kissing your lips.”

Pumungay ang mga mata ni Zarick at habang nakatingin sa kanya ay pakiramdam niya ay unti-unting nanghihina ang kanyang mga tuhod at bigla na lang babagsak sa kinatatayuan.

At nang tuluyang rumihistro sa kanyang isip ang mga sinabi ng Senyorito, lubos na uminit ang kanyang pisngi at muling nagwala ang kanyang puso.

Ataliana chew her lips shyly as if Zarick Guerrera would kiss her right now.

“And stop playing with your lips.”

Humakbang ang Senyorito hanggang sa halos dalawang dangkal na lang ang pagitan nila.

Mas lalong nadepina ang ingay ng pintig ng puso niya at lihim na nangangamba na baka marinig nito ’yon.

Zarick crouched his head until it reached her ear.

“… kakagatin ko ’yan…” bulong nito sa senswal na paraan na nagbigay kiliti sa mga balahibo sa kanyang batok. “I bite lips, Ataliana.”

Mabilis na hininto ni Ataliana ang pagkagat sa labi at tumayo ng tuwid. Mahirap na at baka mahalikan siya ni Zarick bigla!

But the thought of Zarick Guerrera kissing her… thrilled her.

CHAPTER 1

CHAPTER ONE

IT was another rough day living in del Rio’s ancestral house with the people that don’t treat her as part of the family.

Marami ang kasambahay doon at maayos naman ang trato sa kanya kahit papano, ngunit ang bagong asawa ng kanyang ama at ang anak na babae ay malupit sa kanya.

Maulan ang gabi at hindi pa nakakauwi ang kanyang ama na siyang nag-aasikaso ng negosyo ng buong pamilya.

Ataliana’s father owns del Rio Mining. It is the del Rios family business and was built by her great-grandfather. Del Rio Mining is one of the suppliers of gold and nickels in the country.

Namulat siya sa marangyang pamumuhay at kalaunan ay lubusang natanto na hindi siya ang dapat nakikinabang ng karangyaang ’yon.

Noong nagkasakit ang kanyang ina ay ibinigay siya sa kanyang ama. Simula no’n ay unti unti niyang naintindihan na iba ang takbo ng kanyang pamilya. Hindi normal. Hindi katulad ng iba.

Noon ay nagtataka siya kung bakit hindi magkasama ang dalawa sa iisang bubong? At kung bakit pagdating niya sa ancestral house ay may ibang asawa ang ama niya at may anak na babae na mas matanda sa kanya?

Ataliana was only twelve when she realized that her mother was a mistress of Fausto del Rio. Sekretarya ng kanyang ama ang ina at nagkapalagayan ng loob hanggang sa nabuo siya.

During those time, Fausto del Rio is still married to his first wife. Ilang taon ang lumipas ay pumanaw ang asawa nito.

It was easy for her father to find another wife and after a few years, he married his second wife with a daughter from a past relationship with another man.

“Pumasok ka na dito sa loob, Ataliana!” sigaw sa kanya ng isang kasambahay. “Dito mo na sa loob hintayin si Don Fausto!”

At kahit anak siya sa labas, mahal siya ng kanyang ama. Ang nag-iisang anak nitong lalaki sa unang asawa ay mabuti rin sa kanya at siyang tangi niyang kakampi sa malaking bahay na ’yon.

“Dito lang ako, Minerva! Hihintayin ko ang Papá!”

“Hayaan mo nga siya, Minerva! Napaka-arte ng batang ’yan! Akala mo kung sino!”

Narinig niya ang boses ng ate Dulce niya galing sa loob kaya nilingon niya. Naka halukipkip ito at nakataas ang isang kilay. Maiksi ang bestida at mapula ang labi.

“Baka magkasakit at malalagot ako kay Don Fausto, Dulce.” si Minerva na lumapit na talaga sa kanya at may dalang puting roba. “Halika na, Ataliana. Nababasa ka na ng ulan.”

Mariin na umiling si Ataliana. Masama ang loob niya dahil sa pagmamalupit sa kanya ni Dulce sa araw na ’yon. At kaya hinihintay niya ang ama ay para magsumbong!

Maghapon ang malakas na ulan at walang tigil kahit na gabi na. Noong umaga ay pinaglaruan siya ng ate Dulce niya at itinapon sa labas ang mga gamit niya sa eskwela hanggang sa mabasa ang lahat ng ’yon.

Sinikap ni Ataliana na kuhanin ang mga libro at notebook sa gitna ng ulan at pinatuyo ang mga ’yon maghapon sa loob ng kanyang silid habang umiiyak.

“Wala kang karapatan maginarte sa pamamahay na ’to, Ataliana! Sampid ka lang dito!” si Dulce sa mga lintanya nitong kabisado niya na.

Sa gitna ng malamig na panahon, kumulo ang dugo ni Ataliana. Nilingon niya si Dulce.

“Anak ako ng ama ko! Ikaw, hindi!” balik na sigaw niya, napupuno na sa lahat ng pagmamalupit sa kanya.

Humakbang si Dulce na para bang mas nagalit dahil sa sinabi niya. Totoo naman ’yon!

“I am legally adopted by your father! Hindi mo ba ’yon naiintindihan?!”

“At hindi mo rin ba naiintindihan na sa papel mo lang siya ama, ate?” patuyang tanong niya. “Hindi ako sampid sa pamamahay na ’to! Kayo ’yon—”

“Anong sampid ang sinasabi mo?” narinig niya ang boses ng asawa ng ama, pababa ito ng hagdan, matalim ang tingin sa kanya.

“Ah, Ma’am Gimena,” awat ni Minerva sa nagpupuyos na ina ni Dulce.

“Tumigil ka, Minerva!” dere-deretso ito at hinawi si Minerva upang makalapit sa kanya. “You, kid, you don’t have the rights to disrespect me and my daughter! Anak ka lang sa labas ng asawa ko! Wala kang puwang sa bahay na ’to! Kabit lang ang nanay mo!” Idinuro siya nito at ang mga mata ay halos manlisik.

Lumayo si Ataliana upang hindi mahablot sa braso ngunit agresibo ang kilos ni Gimena at bumaon ang matutulis na kuko nito sa kanyang balat.

“Ma’am, tama na ho. Nasasaktan si Ataliana.”

Pilit na inaawat sila ni Minerva ngunit wala itong nagawa nang pang lakihan lang ng mga mata ni Gimena at muling hawiin na halos magpatalisod sa tapat na kasambahay.

“’’Wag na ’wag ko ng makikita ulit na pinagtataasan mo ng boses ang anak ko! Ako ang makakalaban mo!” Sabay pabalya siyang itinulak ni Gimena hanggang sa mapaupo siya sa maduming sahig na inaabot ng ulan.

Mabilis na nabasa ng ulan ang buong katawan ni Ataliana. Binalot siya ng lamig at galit. Ang paglakas ng buhos ng ulan at ang pagguhit ng kidlat sa madilim na langit ay tila ba nakiki-simpatiya sa kanya.

“Mabuti nga sa ’yo! D’yan ka nababagay! Sa ulanan at putikan!” sigaw sa kanya ni Dulce.

Ataliana gritted her teeth. Gustung-gusto niyang sugurin si Dulce at kalmutin ang mukha nito hanggat kaya niya! Akala siguro ay palagi siyang mabait at hindi lalaban!

Dulce crossed her arms above her chest and watch her in dismay.

Sa mainit na poot na namuo sa kanyang dibdib ay ikinuyom niya ang palad kasama ang putik at walang pag-aalinlangan na ibinato ’yon kay Dulce!

“What—” Hindi nito natuloy ang sasabihin sa pagkabigla ng pagtama ng putik sa pisngi nito na bumaba sa malinis na damit.

“Punyeta ka talagang bata ka!” sigaw ni Gimena at akmang susugurin siya sa ulanan ngunit nahinto.

Nang makita ng mga ito ang ilaw ng sasakyan na paparating, tila naging anghel ang dalawang demonyita sa kanyang harap.

Inaninag ni Ataliana ang pamilyar na 4x4 pick up na kulay itim sa binabaybay ang drive way.

“Si Thiago! Kumuha ka ng bagong tuwalya, Minerva!” utos ni Gimena sa matagal ng kasambahay.

The 4x4 pick up parked just near her. Nananatiling nakabukas ang ilaw niyon at tiyak na kitang-kita ang itsura niya na basang-basa ng ulan at madumi na rin ang bestidang suot dahil sa putik at dumi galing sa basang daan.

Thiago del Rio came out from his car and his eyes were directed at Ataliana. Never mind that he was getting wet because of the rain just to check on his younger sister.

“T-Thiago, nasaan ang Papá mo?” Medyo may pagaalinlangan sa tono ni Gimena nang makita ang madilim na mukha ng panganay na anak ni Fausto.

“What did they do to you this time?” Thiago extended his hand to Ataliana, ignoring Gimena’s question.

“Thiago, binato ako ng putik ni Ataliana…” sumbong ni Dulce Kaya umismid siya. Hindi rin ito pinansin ng Kuha niya dahil nasa kanya ang buong atensyon.

Nanliliit ang mga mata ni Ataliana nang sulyapan ang dalawang babae na ligtas na ligtas mula sa pagmamalupit ng panahon. Nakita niya ang takot at pag-aalala sa mukha ng mga ito.

“Nasaan si Papá, Kuya?” Imbes ay tanong niya at kinuha ang kamay ng Kuya Thiago.

Si Minerva ay dali-daling naglabas ng payong kahit na huli na. May dala rin itong tuwalya.

“Magbihis ka muna,” utos ng kapatid sa kanya na kaagad niya namang sinunod.

Nang dumaan siya sa harap ng dalawa ay para itong maaamong tupa na gumilid, tila ba takot na takot magkamali sa harap ni Thiago.

“Isusumbong pa rin kita kay Papá at Kuya!” banta niya kay Dulce at binangga ito sa baliikat bago nilagpasan!

Nasa hagdan na si Ataliana nang marinig niya ang pag-uusap ng mga ito.

“May parte ng minahan na gumuho kanina,” si Thiago, kaya napahinto sa paghakbang si Ataliana at ibinalik ang tingin sa mga ito.

“A-ano? P-paano na ’yan? Ang mga ginto, nasaan? Sayang ang mga ’yon, Thiago.” Nag-aalala ang tono ni Gimena.

When Thiago noticed Ataliana stopped on her track, he sighed and motioned her to go and change her clothes. Pero hindi niya magawa dahil sa narinig.

Kaagad na pumasok sa isip niya ang mga tao na nagtatrabaho sa minahan at kung kumusta ba ang mga ito? May nasaktan ba? Sana ay wala.

“Kuya, kumusta ang mga tao sa minahan? Ayos lang ba sila?” tanong ni Ataliana, nag-aalala na rin.

“We’ll talk about this once you’re done. Go and change, Ataliana.” Instead, Thiago said.

Mabilis na umakyat si Ataliana sa kanyang silid at nang matapos ay bumalik sa malawak na sala para makasama sa usapan tungkol sa pagguho ng minahan ng mga del Rio.

Mapusyaw na asul, makintab na puti at mala-ginto ang kulay ng langit sa araw na ’yon. Nakikita ni Ataliana ang pagsunod sa kanila ng anino ng pick up na sinasakyan nila papunta sa mansyon ng mga Guerrera.

Nasa likod sila nakasakay at ang pang umagang sikat ng araw ay sumasakto sa kanilang direksyon. Hindi pa naman iyon masakit sa balat at bitamina rin ’yong maituturing.

Sa tabi ni Ataliana ay si Ada. Sa harap naman nila ay tatlo pang kasama nila. Ang nanay ni Ada at dalawang kumare. Na kapwa naninirahan sa malawak na lupain ng bakahan kaya kilala niya rin.

“Balita ko ay may gaganapin na naman na party sa mansyon sa susunod na linggo. Sana ay maimbita tayo, ano?” si Aling Betchay na ina ni Ada.

“Naku, ’nay, asa ka pa! Pang mayayaman lang ang party ng mga Guerrera, pwera na lang kung birthday ng isa sa kanila at iimbitahan talaga nila ang mga empleyado sa buong Hacienda.” segunda ni Ada.

“Ang pagkakatanda ko ay kaarawan ni Don Patricio.” Sabat naman ni Aling Tess.

“Kapag ganyan, tiyak na iimbitahan tayo ng mga Guerrera.”

“Kung gano’n, maghahanda na ako ng susuotin ko!” Halos mapapalakpak pa si Ada sa excitement.

Habang abala ang mga mata ni Ataliana sa mga tanawin na nadaaanan, tumatakbo rin sa isip niya ang mga ala-ala ng nakaraan. Kaya hindi niya tuloy napansin na nakatitig sa kanya ang kaibigan, kung hindi pa siya bahagyang siniko.

“Ano na naman ang iniisip mo, girl?”

“Ikaw Ataliana, ’wag ka munang magboyfriend, ha?” Ang ganda ganda mo. Para kang manika. ’Wag kang papaloko sa mga lalaki,“ bilin sa kanya ni Aling Tess.

“’Wag mong gayahin ’to si Ada, naniwala agad sa lalaki na mahal siya kaya ibinigay kaagad ang sarili. At nang mabuntis hindi pinanagutan ng gago na ’yon.” dugtong naman ni Aling Betchay.

“Nay naman, hindi maka move on.” Ngunguso-nguso si Ada.

May dalawang taong gulang na babae na anak si Ada at wala itong asawa. Hindi pinanagutan ng dating kasintahan. Ataliana witnessed Ada’s heart being broken and how stressed her friend was during those time.

At bilang matalik na magkaibigan sila, nananatili siya sa tabi ni Ada. Minsan ay tumutulong siya sa pagbabantay o kaya ay bibilhin niya ng biscuit o gatas si Adela. Isa rin siya sa Ninang kaya tuwang-tuwa siya.

She realized that love can also be deceiving. Love can be faked. It was easy to say that you love someone but it’s hard to prove it.

Other says that; ‘when you love someone, you must sacrifice for them.’

Maybe it really happened to some love stories. But to some? Love is not always about sacrificing, it’s about learning to lose the grip if it’s already too much and if it only gives you pain that you don’t really deserve.

Bakit tayo nananatili sa isang bagay kung hindi na iyon nagbibigay ng kasiyahan sa atin?

Bakit tayo kumakapit sa isang sitwasyon na pilit inilalayo na sa atin?

Bakit tayo patuloy na nagmamahal kahit na hindi na dapat?

Siguro ay dahil sa kabila ng sakit at kalungkutan, naniniwala pa rin tayo na sa dulo ay may ligaya, may ngiti at may pag-asa.

Na pagkatapos ng pagkabigo, may tagumpay.

Na hihilom ang sugat na natamo kalaunan.

Hindi man naging mabilis ang paghilom, ang mahalaga ay umuusad.

At sa lahat ng kwentong pag-ibig na nasaksihan niya, ang kwentong pag-ibig sa pagitan ng kanyang ama at ina ang pinaka malungkot para sa kanya. Iyon din ang klase ng kwento na hindi niya nanaisin na mangyari sa kanya kaluanan.

“Hindi pa magboboyfriend ’yan. May ibang gusto na ’yan.” Sabay hagikhik ni Ada nang panlakihan niya ng mga mata.

“At sino naman ang nagugustuhan mo, Ataliana? Kung may naniningalang-pugad na sa ’yo ay ipakilala mo sa amin at nang makilatis.” Si Aling Tess na tunay na concern sa kanya kagaya ng ibang Nanay sa lugar nila.

“Wala pa po, Aling Tess,” marahan na sagot niya at inirapan si Ada nang sundutin siya sa tagiliran.

“Sus, kunyari pa. Crush mo nga ’yon, eh.”

“Tumigil ka.” Sabay pasimpleng kurot niya sa tagiliran din ng kaibigan na tumawa lang. “Hindi ko ’yon crush, Ada.”

Hindi niya kailanman sinabi kay Ada na gusto niya si Zarick at hindi niya alam kung bakit gano’n ang tingin ng kaibigan.

At hindi niya rin maisip na magugustuhan nga siya ng isang Zarick Guerrera. That’s unbelievable and it’s beyond her imagination.

She’s aware that a girl on her age or girls older than her, adored and admired Guerreras men—Zacariel, Zarick and Zacarias, but what they can only do is to fantasize these men.

They are wealthy, influential, and honorable. They won’t just pick a girl that does not belong to their circle.

These men in their town or in Hacienda is out of reach. They are unreachable. Kaya kahit yata sa pangarap ay hindi niya papangarapin masungkit ang isa sa mga ito dahil imposible na magkagusto nga sa tulad niya.

Ilang pang sandali ay nakarating na sila sa mansyon ng mga Guerrera. Malaki ’yon at nakakalula sa lawak. Di hamak na mas malaki kumpara sa ancestral house ng mga del Rio ayon sa kanyang pagkakatanda.

The mansion has a touch of Spanish old-style design. The wall is more white with a combination of beige. The roof is in color dark brown and the glass windows are custom shaped.

Sa kabilang panig ay makikita ang hilera ng kwadra at mga kabayo doon. Mahaba naman ang drive way galing sa mataas na gate at sa gitna ng hardin ay ang water fountain na may mga nakapalibot na puting anghel.

Sa kanyang gilid ay nasulyapan ni Ataliana ang pagkamangha ni Ada habang tinatanaw ang harap nila. Madalang silang mapadpad sa mansyon kaya gano’n na lang paghanga nila doon.

“Nakakatulala ang mansyon nila. Nagkakasalubungan pa kaya sila sa loob?” tanong ni Ada sa kanya at sa sarili na rin.

“Hindi ka pa nakapasok sa loob kailanman, Ada?”

“Hindi pa, Ataliana. Kahit noon ay hindi ko pa naranasan.”

Tumango-tango siya. Kahit papano ay naranasan niya naman ang mamuhay sa karangyaan at kaagad din naputol. Ngunit ang karangyaan na nasa kanyang harapan ay tila sobra.

“Dito!” Narinig nila ang boses ni Lupita, kinawayan sila.

Lupita is wearing a navy blue housemaid’s uniform. Naghihintay ito sa isang tinayong tent doon. May mga monoblock na upuan at mahabang lamesa rin para sa kanila.

“Magandang umaga, Lupita,” bati ni Aling Betchay nang makarating sila.

“Magandang umaga rin. Lima kayo?” Inisa-isa silang tingnan ni Lupita at huminto ang mga mata sa kanya.

Kimi na ngumiti si Ataliana. Magkakilala na naman sila ni Lupita ngunit sa tuwing titingnan siya nito ay para bang may iba itong iniisip at hindi niya alam kung ano.

“Oo. Lima lang ang bilin ni senyorito Zarick,” sagot ni Aling Tess.

“Kanina lang nabanggit ni senyorito Zarick na kailangan ng mag-aayos sa library.” Sabay balik ng tingin sa kanya ni Lupita.

“Ah, gano’n ba? Saan ba kukuha ng mag-aayos, Lupita? Pwede kaming magpatawag ng tao sa bakahan para gawin ang trabaho sa library,” suhestiyon ni Aling Nora naman.

Umiling si Lupita. “Si Ataliana na lang tutal at mga libro naman ’yon.”

Napaawang ang bibig niya.

Sabay-sabay naman siyang nilingon ng apat na kasama niya at ang nanunudyong ngisi ni Ada ang nauna niya pang nakita. Lalong umusog ang kaibigan malapit sa kanya at tahimik siyang binangga ng balakang.

“Baka nasa library room din si senyorito Zarick.” Parang babaeng bubuyog na bulong sa kanya ni Ada.

“Ayos lang ba sa ’yo, Ataliana?”

Mabilis siyang tumango sa tanong ni Lupita. “Ah, opo. Wala pong problema.”

Tumango naman ito na para bang nabunutan ng tinik sa pagsang-ayon niyang magtrabaho sa library room sa araw na ’yon.

“Oh siya, maiwan na namin kayo. May kasambahay na magdadala ng meryenda at pananghalian mamaya rito,” bilin ni Lupita at tinignan siya para sundan na ito.

“Kwentuhan mo ako, ha?” Pahabol ni Ada na inilingan niya lang at sumunod na kay Lupita.

Sa backdoor sila dumaan dahil mas mabilis doon kesa iikot pa sa pinaka mayor na pinto ng mansyon.

Maging ang likod na bahagi ng mansyon ay malawak. May malalaking puno at ang mga tuyong dahon ay nagbabagsakan kasabay ng pagihip ng hangin. May ilang bahagi ng lupa na mamasa-masa pa dahil sa pagulan noong isang araw.

The smoke white marble floor has a golden texture. Kulang na lang ay hubarin niya ang tsinelas na suot huwag lang madumihan ang tinatapakan niya.

Ataliana was about to remove her slippers but Lupita stopped her from doing so.

“Ayos lang. May maglilinis mamaya.”

Nag-aalangan pa siyang sumunod ngunit nang nginitian siya ni Lupita ay napanatag siya. Nauna itong tumapak sa hagdan, habang siya ay naiwan ang tingin sa kabuuan ng mansyon.

Hanging at the center of the wall is the large family-framed photo of Guerreras.

Doña Zarita and Don Patricio were sitting formally, while their children stood behind them, powerfully and elegantly.

Pinag-gigitnaan si Senyorita Zakia at Zalanna ng tatlo nilang kapatid na lalaki. Sina Senyorito Zacariel, Zarick at Zacarias.

The men were wearing a tuxedo and the women were in their long midnight gowns. Elegant and radiant. They looked like royal blood. Their family is really powerful.

Guerreras are the epitome of a perfect family who seemed like to have everything that every family needs in this world.

The admirable relationship between Doña Zarita and Don Patricio proved to her that if love was pure, it will last even for a lifetime.

Maging ang limang anak ng mga ito ay hindi kailanman nabalita na naging malupit sa mga tao na mas nakakababa sa kanila. Guerreras siblings are kind-hearted and they are loved by the people in Hacienda and their town.

Para bang perpekto ang mga ito. At ang isipin na magkakagusto sa kanya si Zarick Guerrera ay isang kahangalan at isang pangarap na mananatiling pangarap lamang.

“Ataliana?”

Ang boses ni Lupita sa itaas ang pumukaw sa kanya.

Nagmamadaling umakyat si Ataliana sa hagdan upang maabutan doon si Lupita na napapailing, marahil ay naabutan siyang namamangha sa paligid niya.

Even the staircase is grand. It is in golden texture and carpeted. There are also expensive paintings hanging on the wall of the hallway.

Nakita niya si Lupita sa bandang dulo na binubuksan ang sa palagay niya ay library room. Kaagad siyang nakasunod sa kasambahay nang mabuksan nito ang silid ng ’yon.

Though the library room was neat, she can still see some dust that needs to be cleaned. Ang ibang libro sa rack ay hindi rin maayos ang pagkakasalansan kaya iyon muna ang gagawin niya.

“Ikaw na ang bahala dito. Papahatiran kita ng pagkain mamaya. May gusto ka bang meryenda?”

Nilingon niya si Lupita na kanina pa siya tila pinagmamasdan ng palihim.

“Wala naman. Kung ano ang meryenda nila Ada, gano’n na rin ang sa akin, ate Lupita.”

“Sigurado ka?”

Tumango siya at ngumiti. “Opo.”

“Okay. Maiwan na kita.”

When Lupita left, Ataliana started to do her job for that day.

Gano’n nga ang ginawa niya. Habang binabasa niya ang mga title ng libro ay pinupunasan niya rin bago isalansan ng maayos. Marami ang libro doon at madalas ay tungkol sa pag-aaral sa pamamahala ng isang negosyo ang nakikita niya.

After Ataliana was done with the first bookshelf, she transferred to another.

Hindi niya alam kung ilang minuto na ang lumipas na magisa siya doon at tahimik, nawala lang siya sa konsentrasyon nang bumukas ang pinto at pagtingin niya ay pumasok ang lalaking laman ng isip niya kagabi.

Zarick Guerrera is on his white cotton long-sleeves and khaki pants. Looking so fresh despite the darkness in his eyes as he stares intently at her.

Maingat na naibaba ni Ataliana sa lamesa ang aklat na hawak. Ang pamilyar na tibok ng kanyang puso kapag nariyan si Zarick ay nag-umpisa na namang mamayani sa kanyang dibdib.

He visited her yesterday and she can’t forget what he told her.

Gusto ng Senyorito ang kanyang ngiti. Kabaligtaran sa inaakala niyang hindi nito gusto ’yon. Ngunit ang tunay na umukit sa kanyang isipan at halos hindi nagpatulog sa kanya ay nang sinabi nitong kakagatin ang kanyang labi.

Uminit ang pisngi ni Ataliana bigla nang maalala na naman ’yon.

Tahimik na sinaway niya ang sarili at napalunok upang alisin ang bara sa kanyang lalamunan.

“Senyorito…” she whispered, but he only raised his brow.

“What did you call me?” There was a private smile on his lips, then he started to take steps forward.

Napangiwi siya nang maisip ang napagkasunduan nila kahapon. Hindi niya ito tatawagin na ‘Senyorito’ kapag silang dalawa lang.

Zarick put down the tray of orange juice and her snacks above the table near her. Ito pa talaga ang naghatid ng meryenda niya?

Now that they are just inches away, she can smell him… he smells so good, as always.

“Zarick…” aniya, tapos ay nag iwas ng tingin dahil hindi kinakaya ang titig sa kanya ng Guerrera sa harap.

Ikinahihiya niya ang malakas na tibok ng kanyang puso. Halos marinig niya ’yon dahil tahimik doon at walang ibang tunog na pumapasok galing sa labas.

Maybe if she opens the window, they can hear the whispers of the wind and the horses’ neighs?

Nang magangat ulit siya ng tingin kay Zarick, naabutan niyang nakatitig pa rin ito sa kanya at tila naghihintay lang na sulyapan niya ulit.

Napanguso siya. Natahimik dahil hindi alam ang eksaktong sasabihin.

Though she liked his presence there, he was also a distraction. She can’t focus on her duty if Zarick is around.

“Salamat pala sa pagdala ng meryenda,” nasabi niya nang makita ulit ang pagkain sa gilid nila. “Akala ko ay nasa planta ka, hindi kasi kita nakita kanina noong dumating kami.”

“I roamed around with Fuerte.”

Fuerte is the name of Zarick’s brown horse.

She’s wondering how would it feel to ride above Fuerte with Zarick behind her.

“Ah, nangangabayo ka ba tuwing umaga?”

“If I have extra time, yes.” Zarick faced her, while she was leaning against the table. “Would you like to roam around with me?”

Ataliana’s eyes widened a bit. It was very tempting. At nasa isip niya lang ’yon kanina at pwede palang magkatotoo ’yon?

“Talaga? Pwede akong sumama sa ’yo? Pwede akong sumakay kay Fuerte?” halos mapaahon siya, hindi na maitago ang excitement.

“Uh-huh,” Zarick nodded his head, amused with her reaction. “Tomorrow then?”

“Sige!” Mabilis na tumango si Ataliana. “Anong oras?”

Zarick cocked his head to the side. “What time are you free?”

Inisip niya pa kung anong oras siya pwede bukas at dahil bakasyon pa naman, maluwag ang trabaho sa bakahan.

“Pwede ako bukas. Maghapon.”

“Okay then. Susunduin kita.”

Mabilis na umiling si Ataliana. Isipin niya pa lang na susunduin siya ni Zarick sa bahay nila at sasakay sa kabayo nito, para bang umiikot ang sikmura niya. At ang magiging reaksyon ng mga kapitbahay nila ay kaagad na umukit sa isipan niya.

Zarick Guerrera going to their small house to pick her up there is not a good idea.

Tiyak na pag-uusapan siya sa lugar nila at ayaw niya ’yon. Alam niya ang isip ng mga tao, mabibigyan lang ng malisya ang pagkakaibigan nila ni Zarick kapag hinayaan niya itong sunduin siya.

“What?” He urged her to speak because she almost cut him off with the way she shook her head.

Kinagat ni Ataliana ang labi, bago nagsalita.

“Uh, magkita na lang tayo bukas. ’Wag mo na akong sunduin.”

“Magkita?” Ulit nito na para bang hindi makapaniwala o parang hindi gusto ang suhestiyon niya. “Saan kung gano’n?”

“Sa… uh, sa gubat… malapit sa ilog.”

Zarick arched his brow as if someone just offended him.

“Do you want us to see each other secretly?”

Napanguso ulit si Ataliana. Parang gano’n na nga. Magkikita sila pero sekreto lang. Magkikita sila pero hindi dapat malaman ng mga kapitbahay niya.

Maybe Zarick Guerrera doesn’t like that kind of set up? He’s a Guerrera after all. Girls should be proud of being with him.

Kung ibang babae ang inaya nitong mangabayo kasama ito, sigurado na ipinagkalat na ang balita sa buong Hacienda.

“U-uh, kung ayaw mo—”

“Then I’ll see you in that forest,” Zarick cut her off.

Nang magangat siya ng tingin sa Senyorito ay nakatingala ito, mariin na nakapikit at napapabuntong hininga. Mukhang nabigyan niya pa yata ng problema.

“Bukas, ha?” patuloy niya sa malamyos na boses.

“Yeah,” Zarick muttered huskily, staring at her face this time. “I’ll see you again tomorrow, baby.”

Her cheeks burned because of his endearment. This was the second time he called her ‘baby’. And honestly, she low-key liked it.

CHAPTER 2 (SPG)

CHAPTER TWO

NANATILI sa library room si Zarick habang si Ataliana naman ay sinisikap na gawin ng tama ang trabaho sa araw na ’yon. Nagkasundo na naman silang magkikita bukas pero hindi pa rin umaalis doon ang Senyorito.

Maingat na pinunasan ni Ataliana ang isa pang libro at tumingkayad para maibalik ’yon kung saan niya kinuha. May upuan naman sa isang tabi na pwede niyang gamitin sa pagbalik kaya lang ay umaasa siya na kaya niya naman dahil nagawa niya ngang kunin kanina.

Napalunok siya nang maramdaman si Zarick sa kanyang likod.

She stand in between five six and five seven inches, but Zarick is really tall and his body frame is large and intimidating. Kaya kahit matangkad siya sa edad niya, hindi pa rin sapat ’yon para hindi siya manliit sa tabi ng Senyorito.

Inilagay nito ang isang palad sa kanyang bewang. Nakagat ni Ataliana ang labi nang maramdaman ang init galing doon bukod pa sa init na tila sumisingaw sa pagitan nila.

“K-kaya ko na ’to,” nautal siya, apektadong-apektado sa pagdidikit nilang dalawa.

“Uh-huh.”

Halos manginig ang kanyang mga tuhod nang maramdaman ang mainit na hangin galing sa bibig ni Zarick sa likod ng kanyang tenga.

“Abot ko naman kanina,” napanguso siya at nagpupumilit pa rin.

“Let me help you.”

Dumaplis ang magaspang na palad ng Senyorito sa kanyang kamay nang kunin nito ang makapal na libro sa kanya at walang kahirap-hirap na inilagay sa itaas ng wooden bookshelf habang nanatili ang marahan na kapit ng palad sa kanyang bewang.

The invisible sweats on her forehead is giving her body a heat. Hindi niya alam ang susunod na galaw dahil medyo nag-aalangan na kumilos lalo at hindi pa naman umaalis si Zarick sa likod niya.

Ataliana closed her eyes half-heartedly when she felt the tip of Zarick’s nose above her head, as if he was smelling her hair in a slow but sensual manner.

Ang pamilyar na tibok ng kanyang puso ay namayani sa kanyang dibdib. Ang bawat pintig ay mabilis at hindi nagpapaawat sa kanya. Her heart was always like that every time Zarick Guerrera is around.

“Hindi ka ba magpupunta sa bakahan ngayong araw?” Natanong niya para lang may topic sila.

Nagpanggap pa siyang pinupunasan ang ibang libro sa harap niya kahit na natapos niya na ’yon.

Though, she kinda like the feeling of having Zarick Guerrera near her, but if she continued to allow herself to stay like that, she won’t finish her duty for that day. Baka abutin pa siya bukas bago matapos ang lahat ng ’yon.

“Hindi. Dito lang ako maghapon.” Pabulong ni Zarick sinabi ’yon.

Ataliana stomach fluttered for some reason. Hindi niya alam kung matutuwa ba siya na naroon si Zarick habang naroon siya o mas matataranta dahil alam niya ang eksaktong epekto ng binata sa kanya.

Naiisip niya na ang itsura ni Ada sa oras na malaman nitong kasama niya si Senyorito Zarick sa librabry room. Tiyak na tutuksuhin na naman siya ng kaibigan.

“Hindi ka lalabas?” paninigurado niya.

“Do you want me to leave you here?”

Umiling si Ataliana bilang sagot at napapikit nang matanto na… bakit gano’n ang sagot niya?

Ibig sabihin, gusto niya na naroon lang talaga si Zarick sa paligid niya hanggat gusto nito?

“I’ll stay then,” he declared, then felt his nose on her hair.

Unti-unti ay humarap si Ataliana para maipagpatuloy ang pagpupunas sa mga libro. Nang akala niyang lalayo si Zarick, nagkamali siya. Bagkos, mas mahihimatay pa yata siya ngayong magkaharap na sila kumpara noong katalikod siya rito.

She can’t even look into his eyes directly. She was afraid his intense gaze would melt her.

Ibinaba ni Zarick ang ulo bahagya para lang mahanap ang mga mata niyang kung saan-saan naglalakbay maka-iwas lang.

“Don’t you wanna see me?” he sounded so offended, but it felt like he was only doing that so he would get her attention.

“H-hindi naman sa gano’n.”

“Then look at me, Ataliana…” her name sounded so sensual when it slipped from his lips.

Her heart raced again. Hindi siya makapaniwala na maayos pa rin siyang nakatayo sa mga sandaling ’yon kahit kanina pa tila nanginginig ang mga tuhod sa dami ng emosyon na ibinibigay sa kanya ng Guerrera sa harap niya.

When Ataliana finally glance at Zarick, she almost hold her breath when she realized that their face were only inch away. Mabilis na iniwas niya ulit ang mukha nang muntik pang magdampi ang kanilang mga labi.

Then, Zarick’s words echoed in her ears again when he told her that he will bite her lips.

Wala sa sarili na nakagat niya ang labi. Naiisip na baka totohanin talaga ng Senyorito na kakagatin ang labi niya. At sa totoo lang ay sobrang nakaka-kaba ’yon at nakakaramdam din siya ng nakakanginig na kasiyahan.

Zarick low groan made her looked at him on the side way. Nakita niya na para bang nahihirapan ito habang nakatingin sa kanyang labi.

His hold on her waist tightened a bit. Then he placed his one arm at the side of her head. Tila ba hindi siya makakawala sa ginawa nitong posisyon.

“What did I tell you about your lips? Hmm?” Zarick’s voice was raspy.

Ataliana’s stomach was full of wild flying butterflies. Ang pawis sa kanyang noo ay nagpaparamdam na naman.

Kinibot niya ang labi. Hindi talaga mawala sa isip niya ang banta ng Senyorito kahapon.

“Uh, k-kakagatin mo ang labi ko kapag…” Ngumuso siya, medyo nahiya bigla.

“And did you just bite your lips, Ataliana?”

Nagbaba siya ng tingin para lang makaiwas. Ang lakas lakas ng kalabog ng dibdib niya at nagpapasalamat siyang hindi pa ’yon nadidiskubre ni Zarick.

When he held her chin and made her look up at him again, Ataliana made her face sad and regretful just to let him know that she didn’t mean to bite her lips in front of him.

“I think, you should be punished for doing that,” Zarick leaned closer until his lips almost reach the side of hers.

Hindi natuloy ang pagsinghap ni Ataliana dahil sa sobrang lapit ng kanilang mga mukha.

Paaprusahan siya ng Senyorito dahil sa pagkagat niya ng labi niya sa harap nito? At anong parusa naman ang mararanasan niya? Akala niya ba ay hindi malupit ang mga Guerrera? Bakit paparusahan siya?

“Anong parusa naman?” inosenteng tanong niya sa malambing na boses.

She saw how Zarick shut his eyes desperately. Umawang ng ang labi nito na para bang may sasabihin ngunit hindi na lang itinuloy.

At nang magangat ng tingin sa kanya, nakita niya ang pamumungay na mga mata.

“Hindi mo naman siguro ako sasaktan?” patuloy niya, wala sa sarili na pinaghahandaan ang parusa ng Senyorito. “Hindi mo naman siguro ako… papahirapan masyado?”

Zarick swallowed hard. She can’t believe that watching his Adam’s apple moved like that could affect her. Kahit kaunting galaw lang ng Senyorito ay napapansin niya.

“I won’t hurt you…” he whispered on the side of her lips. “Sisiguraduhin ko rin na hindi ka mahihirapan.”

Maingat siyang tumango. Nababaliw na yata siya at lihim pa siyang natutuwa dahil gustung-gusto ng malaman kung ano ang ipaparusa sa kanya ni Zarick.

Pinihit ni Ataliana ang mukha at napapikit siya nang tuluyang magtama ang kanilang mga labi. With her eyes wide open, she heard Zarick’s low cursed before she felt his lips moved against hers.

Parang tatakasan na siya ng kanyang puso sa sobrang pagwawala niyon sa loob ng kanyang dibdib. Tila ba nagpoprotesta at humihiling ng kalayaan.

Uminit ang buong mukha ni Ataliana nang magpatuloy si Zarick sa mabagay na pag-angkin sa kanyang labi. Hindi pa siya kailanman nahalikan at hindi niya alam ang eksaktong gagawin sa mga sandaling ’yon.

She allowed Zarick to kiss her the way he wants to devour her lips. While he’s caressing her waist that gives her body a foreign feeling… it’s hot and tempting.

Mariin na ipinikit ni Ataliana ang mga mata nang ibuka niya ng kaunti ang labi at naramdaman ang mainit na dila ni Zarick na pumasok sa kanyang bibig. The way he flicks his tongue in each corner of her mouth is making her knees trembled.

“Umm,” a sweet moan escaped her lips when she felt his warm palm slide under her dress.

Nawala ang atensyon niya sa mainit na halik ni Zarick dahil mas ramdam niya ang magaspang na palad nito balat niya.

He’s caressing her stomach up to her lower breast. Pakiramdam niya ay may nagtapon ng apoy sa kanya dahil sa biglang pagalab ng kanyang katawan.

“Z-Zarick…” wala sa sarili na tinawag niya ang Senyorito kahit hindi alam ang dahilan.

His lips traveled to her jaw down to her neck. Napatingala ng bahagya si Ataliana nang makiliti sa bawat pagdampi ng malambot na labi ni Zarick sa kanyang leeg pababa sa collarbone.

Her mind was clouded with foreign feelings… but she liked every bit of it.

Isang singhap ang pinakawalan niya nang maramdaman ang isang palad ng Senyorito sa kanyang dibdib.

With her parted lips, Ataliana looked down at her chest and found Zarick’s palm on her boobs.

Nakagat niya ang labi na halos magdugo na ’yon dahil hindi niya maintindihan kung bakit tila siya nasasarapan sa ginagawa sa kanya ni Zarick.

May kakaibang hatid ang palad nito at ang labi na naglalakbay sa kanyang balat. Nakakapaso ang init at nakakatukso.

“Uhh…” another small moan escaped Ataliana’s lips when she felt Zarick slightly pinch her nipple.

Napapikit siya at halos mabuwal sa kinatatayuan dahil sa nararamdamang apoy na tumutupok sa kanya.

Wala sa sarili na ipinatong niya sa balikat ni Zarick ang nanghihina niyang mga kamay nang ang halik nito ay bumababa na sa kanyang dibdib.

With her sleepy eyes, she watches him kissing her breast against her dress while his one hand is underneath, his fingers playing with her hard nipples.

“Mmm…”

Ipinagdikit ni Ataliana ang mga binti nang may maramdamang kiliti sa pagitan ng kanyang mga hita. Kung dahil ’yon sa ginagawa sa kanya ni Zarick, ay hindi siya talaga nakakatiyak.

All the feelings were new to her. She didn’t even know how she handles those feelings without crying.

Zarick fingers touches her skin when he pulled down the straps of her dress, making her chest revealed. Namumungay na ang mga mata niya habang pinapanood ito sa paghalik sa ibabaw ng dibdib niya.

Nang ibaba nito ang strap ng kanyang bra kasabay nang pag-unhook sa lock sa likod, umawang ang kanyang labi.

Zarick looked up on her with erotic eyes. His lips were parted too. Medyo nagulo na ang buhok dahil wala sa sarili na napapahawak pala ang isang kamay niya sa ulo nito.

His beautiful eyes were dark but mesmerizing even though he was very intense and rigid.

“A-ano ang gagawin mo…” napapaos niyang tanong kahit parang may ideya na siya lalo at nakita niya itong hinalikan na ang ibabaw ng dibdib niya kanina.

“Just stop me if you don’t like it, alright?” his voice was hoarse.

Hypnotized by his voice and erotic eyes, Ataliana nodded her head.

Biting her lower lips, she watched Zarick finally remove her bra, revealing her round full breast.

“Damn…” he cursed under his breath at the sight of her boobs.

Probably, impressed with the size. Ngumuso lang siya at gusto sanang takpan ang dibdib ngunit huli na.

Uminit ang buong mukha niya nang makita kung paano inilabas ni Zarick ang dila at senswal na dinilaan ang dunggot niya na para bang ang sarap sarap niyon.

Akala niya ay isang beses lang gagawin ngunit inulit ulit sa parehong paraan.

“Uhhh…” halos kapusin ang paghinga niya, nangingilabot dahil sa kaluguran na nararamdaman.

Hindi na alam ni Ataliana kung papanoorin ba si Zarick habang dinidilaan ang magkabila niyang ut*ng o ipipikit na lang ang mga mata at iuungol ang sarap na hatid sa kanya.

Ataliana’s knees wobbled when Zarick’s tongue became aggressive. Napakapit siya sa buhok nito nang maramdaman niya ang ut*ng niya sa loob ng mainit na bibig nito at sabik na sinipsip.

“Ahh, Zarick!” Isang daing ang kumawala sa kanyang bibig.

Mariin na nakapikit ang mga mata. Dinadama ng husto kung paano sipsipin at kagat-kagatin ng binata ang dunggot niya. Salit-salitan at para bang hindi nagiging sapat dito ang ginagawa.

When his other hand went to her inner thighs, Ataliana gasped.

“Zarick…” tawag niya dahil nahihilo na yata sa paghaplos nito sa ibabaw ng kaselanan niya.

Muli niyang ipinagdikit ang mga hita dahil naramdaman niyang tila nababasa ang panty niya. Humigpit din ang pagkapit niya sa balikat at ulo ni Zarick para doon kumuha ng lakas dahil kung hindi ay mabubuwal siya sa kinatatayuan.

Ataliana’s tilted her head back when Zarick slid his palm under her panties. Her toes curled the moment his fingers touches her wet femininity.

“Tang ina,” he cursed breathlessly when he felt it too on his fingers. “Baby, you are soaking wet.”

“H-hindi ko alam,” wala sa sarili niyang sagot, nawawala na talaga sa tamang wisyo.

“Kakainin ko…” The determination in his voice was evident.

Ataliana didn’t even know what was Zarick Guerrera talking about. Masyado na siyang lunod sa kamunduhan na ipinakilala nito sa kanya. Ni wala na siyang paki sa paligid nila.

“N-nando’n sa lamesa ang pagkain,” sagot niya, pagod na naksandal ang ulo sa mga aklat sa likod niya.

She heard Zarick chuckle, but she was too drowned with the sensation to even ask him what was funny.

“No, baby. I’m talking about this,” then he rubs her femininity making her gasp. “I’m gonna eat this pussy…”

Ataliana could almost hear herself throwing a protest but it didn’t sounds right for her. Bagkos, lalo pang nag apoy ang kanyang katawan at tuluyan nang nalunod sa kamunduhan.

Zarick Guerrera knelt down in front of her without her even realizing it, not until he felt him remove her underwear.

Uminit ang kanyang pisngi nang makita itong nakatingin sa pagkababae niya, madilim at mainit ang bawat lapat ng titig sa parteng ’yon. Nanginig ang kanyang mga tuhod at mabubuwal na talaga.

Humawak si Ataliana sa ulo ni Zarick para masuportahan ang sarili. Ang malakas na tibok ng kanyang puso ay tinatalo ng apoy sa katawan niya. Ang pananabik ay nangingibabaw.

“Zarick, n-nakakahiya…” sambit niya, nag iinit ang buong mukha.

Isang maingat na halik ang ginawa nito sa ibabaw ng kanyang pagkababae na nagpalunok sa kanya at nagpataas ng mga balahibo sa kanyang katawan.

“Wide your legs a bit,” he commanded darkly.

Muling napalunok si Ataliana at sinunod ang Senyorito. The muscles on her legs tensed.

Zarick gripped her waist and before she could even close her eyes, she caught him sticking out his tongue and licking her flesh.

Pakiramdam ni Ataliana ay huminto ang paginog ng kanyang mundo nang maramdaman ang mainit na dila ng binata na mabagal na humihimod sa kanyang pagkababae. Bumigat ang kanyang paghinga at nangatog ang mga hita.

“Aahhh… Zarick… Zarick…” she growled erotically as he continued licking her private part.

Ilang hagod ng dila nito sa kaselanan niya ay para na siyang mawawala sa ulirat. Mainit at mahaba ’yon, sanay na sanay sa ginagawa. Alam na alam kung paano papalabasin ang mga halinghing sa kanyang bibig.

Napakapit si Ataliana ng mahigpit sa ulo ni Zarick habang mas ginaganahan ito sa ginagawa sa kanya dahil sa mga ungol niya.

“Ohh! Mmm…”

Ataliana’s toes curled when she felt his tongue on her cl*toris. It felt like the tip of his tongue was searching for a gem. Ipinaikot-ikot nito ang dila doon na mas nagpabaliw sa kanya at nagpanginig ng buong katawan niya.

“Zarick! Ahh!”

Sa diin ng pagkagat niya sa kanyang labi ay para ng magdudugo ’yon. Ramdam niya ang mas pagkabasa pa ng kanyang hiyas. At ang ginagawa ni Zarick ang dahilan niyon.

Ataliana gapsed when she felt him almost sucking her sensitive nub. Napahawak siya sa isang aklat sa gilid niya at gustong dalhin ’yon sa kanyang bibig para kagatin dahil para na siyang mawawala sa sarili nang sabik na sabik na sinipsip ni Zarick ang parteng ’yon.

“Zarick!” she let out a loud moan together with the mind-blowing release.

Her legs were shaking so bad and if Zarick wasn’t holding her waist, sigurado siyang babagsak siya pagkatapos pakawalan ang kiliti na naipon sa kanyang puson.

Sa nanginginig na mga kamay ay matindi siyang kumapit sa ulo ng Senyorito habang hinahayaan itong himurin ng dila ang katas na kumawala sa kanya.

Zarick even placed her one leg above his shoulder so he can taste her honey. Napapakislot siya sa tuwing ididiin nito ang dila sa entrada niya para lang masalo ng maayos ang lumalabas doon.

Pansamantala ay nawala siya sa sarili. Bumalik lang ang wisyo niya nang ihiga siya ni Zarick sa mahabang lamesa, katabi ang mga aklat na napunasan niya na.

Doon niya lang din ni Ataliana napansin na taas at baba ang dibdib niya dahil sa hingal kahit hindi naman siya tumakbo.

“Ano pa ang gagawin mo?” she weakly asked him when he sat at the chair in front of her.

“Spoiling you with my tongue…” he muttered huskily, then wrapped her legs around his nape.

Ataliana whimpered deliciously when Zarick buried his face in her inner thighs for another round of his expert tongue on her femininity.

CHAPTER 3

CHAPTER THREE

KABADONG-KABADO si Ataliana nang makarinig ng katok sa pinto. Tinakpan niya ang bibig para hindi na kumawala ang mga ungol doon dahil kanina pa si Zarick sa pagitan ng kanyang mga hita.

“Zarick!” she called him and almost kick him because he didn’t even care about the knocks!

Sa sobrang kaba niya ay naapula ang apoy sa kanyang katawan!

Zarick dramatically let out a loud sigh. Halatang-halata na hindi siya gustong tigilan pero dahil nagagalit siya, ay susunod na lang  sa kanya.

Bumaba si Ataliana sa lamesa at hinanap pa ang underwear niya! Napapangiwi siya dahil hindi komportable noong maglakad pabalik sa unang pwesto nila ng Senyorito Zarick.

She picked up her underwear. Nagtago siya sa cabinet doon at sinuot ang mga ’yon. Inayos niya rin ang bestida niyang nalaglag na ang straps. Pati na rin ang bandana at ang alon alon niyang buhok.

“Senyorito Zarick, nandito ka pala,” boses ni Lupita ang siyang narinig niya. “Ihahatid ko lang sana ang tanghalian ni Ataliana.”

Sinilip niya ang mga ito. Habang hawak ang isang aklat na inaayos wala sa sarili niyang pinupunasan.

Lupita’s face looked awkward while talking to Zarick. Para bang alam nitong naka-istorbo ito o baka naman madilim ang mukha ng Senyorito kaya hindi mapakali ang kasambahay.

Kalaunan, umalis si Lupita at ibinigay ang tray kay Zarick. Ni hindi pa nga niya nakakain ang almusal na inatid sa kanya kanina! At paano niyang kakainin ’yon kung si Zarick ay ang abala sa pagkain sa kanya?

Uminit ang mukha niya nang maisip ang ginawa nilang dalawa.

At bakit niya hinayaan ang sarili na magpakain sa apoy? Bakit niya ’yon ginawa? Bakit parang ang dali sa kanya na isuko ang sarili sa lalaking ni hindi niya naman kasintahan?

Nasapo ni Ataliana ang dibdib nang tuluyang matanto ang nangyari sa pagitan niya at ni Zarick Guerrera. It was not right! It was like as if she committed a sin.

Nang lumapit sa kanya ang Senyorito, nagdadalawang isip siya kung magagalit ba o magpapanggap na lang na wala lang sa kanya ang nangyari.

“Kumain ka na muna.”

Hindi niya tinapunan ng tingin si Zarick at nilagpasan pa ito para bumalik sa lamesa.

Ataliana’s face burned when she realized how awkward it was to eat on that table. Sa kagustuhan na kalimutan na lang  ang nangyari, tinibayan niya na lang ang loob at kumain ng tahimik.

Zarick was silent watching her. He’s on the other side of the table in front of her. Kahit ang paglunok ng maayos ay kay hirap gawin. Pakiramdam niya ay hinihintay lang siya nitong matapos kumain bago siya kakausapin.

But she doesn’t want to talk about it anymore. They need to forget it.

Ni hindi niya na naaya ang Senyorito na kumain din dahil abala ang isip niya. Huli niya nang natanto ’yon.

“Ikaw ba? Hindi ka pa kakain?” pagmamagandang loob niya kahit huli na.

“I’m still full,” Zarick answered without breaking their eye contact.

Napalunok si Ataliana at inubos na ang orange juice. Inayos niya ang kinainan at handa ng ipagpatuloy ang naudlot niyang trabaho dahil sa ginawa nila ni Zarick kanina.

“Ataliana…” tawag sa kanya ni Zarick nang talikuran niya ito at bumalik sa mga aklat sa kabilang rack.

Ataliana let out a breath. Mariin na ipinikit niya ang mga mata at nag isip kaagad ng mga pwede niyang sabihin para lang hindi na nila pagusapan ang nangyari. Ikinahihiya niya ang sarili sa pagiging marupok niya.

“Magtatrabaho pa ako, Senyorito—I mean, Zarick.”

“Tutulungan kita.”

Hindi niya napigilan ang pagirap. Halatang wala itong balak na umalis doon. Ibig sabihin, buong araw silang magkasama?

“Kung ’yan ang gusto mo.”

Nilagpasan pa siya ni Zarick at parang mas desidido pa kesa sa kanya na ayusin at punasan ang mga aklat doon at cabinet.

They were silent for a couple of minutes. She always caught him staring at her.

“Ako na ang maghahatid sa ’yo mamaya,” he said after a long silence between them.

Nahinto si Ataliana sa paglagay ng aklat. Naisip niyang kila Ada na lang  sasabay para hindi na maabala pa ang Senyorito. Tutal naman ay magpick na maghahatid sa kanila.

“Kila Ada na lang  ako sasabay.”

“Do you want them to wait for you until you’re finished?”

Inilibot ni Ataliana ang tingin sa kalakihan ng library room. Marami talagang kailangan ayusin at punasan. Pagkatapos ay lilinisan niya pa ang sahig dahil nadumihan din. Sa palagay niya nga ay baka bumalik pa siya bukas dahil hindi niya ’yon matatapos lahat ngayong araw.

Ang isipin na maghihintay sa kanya sila Ada at ang tatlong matanda ay nagpabago ng desisyon niya. Adela is surely waiting for Ada. At ang tatlo naman ay kailangan na rin makauwi kaagad para sa responsibilidad na naghihintay sa kanya-kanyang tahanan.

She doesn’t want them to wait for her and waste their time when they can just go home after their work in Guerrera’s mansion.

“Huwag na pala. Nakakahiya naman kung hihintayin pa nila ako,” aniya. “Magpapahatid na lang ako sa ’yo mamaya.”

Noong hapon ay kumatok ulit si Lupita para ipaalam sa kanya na umuwi na sila Ada. Alas singko nang si Zarick ang magpasiya na itigil na ang ginagawa nila.

“Kailangan kong bumalik ulit para matapos ang lahat ng ’to,” inayos niya ang takas na buhok sa kanyang pisngi.

Nang magangat si Ataliana ng tingin kay Zarick ay naabutan niya itong nakatingin sa kanya. He’s crossing his arms above his chest while leaning against the long table.

“Kailan ka pwedeng bumalik?”

Inisip niya muna kung may iba pa ba siyang gagawin bukod sa lakad nila bukas. Bakasyon sa eskwela kaya maluwag ang oras niya at madalas na nasa Bakahan lang. Ang kinikita niya sa pagtulong sa pag-aalala sa mga baka ay iniipon niya para sa susunod na pasukan.

She’s also one of the scholar of Guerrera’s Foundation. Malaking tulong sa kanya ang allowance na nakukuha niya doon kaya kahit papano ay hindi siya nahihirapan sa mga gastusin sa paaralan basta alam niya lang kung paano gagastusin ang perang hawak niya.

“Sa isang araw na lang .”

Tumango naman si Zarick, kuntento na sa sagot niya.

Sinuklay ni Ataliana ang buhok at muling inayos ang damit. When Zarick walked closer to her, she could help but to gulp.

Yumukod ito at binigyan ng isang magaan na halik ang kanyang labi. Uminit ang pisngi niya dahil hindi ’yon kailanman inasahan.

“I still want to talk to you, but I don’t think you’re ready for that.”

“Bukas na lang tayo mag-usap,” sabay iwas niya ng tingin dahil hindi kinakaya ang titig ng Senyorito.

Ataliana expected Zarick to bring Fuerte, but it didn’t happen. Instead, he opened the front passenger door of a black Navara for her.

Sumakay siya doon ng tahimik. Maraming sasakyan ang mga Guerrera at madalas na ang pickup na ito ang gamit ni Zarick kapag magpupunta sa Bakahan kung hindi ang kabayo ang dala.

“Saan ba tayo magpupunta bukas? Gusto mo magdala ako ng pagkain?” tanong niya nang maisip ang lakad nila.

Sa totoo lang sa kabila nang nangyari sa kanila kanina, ramdam niya pa rin ang matinding excitement para bukas. Gustung-gusto niyang sumakay kay Fuerte at maglakbay sa buong Hacienda.

“Do you know how to cook?” sulyap ni Zarick sa kanya.

Kasalukuyan na nilang binabaybay ang kahabaan ng nagtatayugang puno ng niyog. Ang langit ay kinakain na rin ng mga itim na ulap. Hindi niya na naabutan ang paglunog ng araw.

“Marunong naman akong magluto. Ano ba ang gusto mo?”

“Kahit ano naman ay kakainin ko basta ikaw ang nagluto.”

Hindi alam ni Ataliana kung bakit biglang may kiliting gumuhit sa kanyang ugat at bumagsak sa kanyang tiyan. Tumingin siya sa labas at kinunot ang noo. Gusto niyang mangiti. Nababaliw na yata siya?

“Diyan tayo bukas ha?” sabay turo niya sa makipot na daan kung saan papunta sa ilog.

Sumulyap lang doon si Zarick. Nakita niya na bahagyang nag-isang linya ang labi at salubong ang mga kilay. Tila ba hindi pa rin tanggap na makikipagkita siya rito ng lihim.

Sa labas ng kanilang munting bahay ay natanaw ni Ataliana ang lolo niya. Nagsisibak ng kahoy kahit medyo madilim na.

“Wala na yatang panggatong. Kailangan kong magsibak…” wala sa sariling sambit niya at nahabag sa lolo na siyang nagsisibak.

Zarick parked the car, making her grandfather stopped from cutting the dried woods. Nagpunas pa ito ng kamay at hinintay ang pagbaba nila.

“Magandang gabi ho,” bati ni Zarick na lihim na nagpangiti sa kanya.

“Ako na po ang magpapatuloy niyan mamaya, lo,” sabi niya at nagmano.

“Pagpalain ka apo ko,” tumingin ito kay Zarick. “Magandang gabi rin sa ’yo, Senyorito Zarick.”

“Lo, hinatid po ako ni Senyorito Zarick kasi mas naunang natapos sila Ada sa gawain nila sa mansyon. Hindi na nila ako nahintay,” paliwanag niya.

Tumango naman ang lolo Amado niya sabay balik ulit ng tingin sa kasama niya. Puti na ang buhok ng kanyang lolo at may kulubot na rin sa mukha. Ngunit malakas pa ang katawan nito at kaya pang magbuhat ng mabibigat.

Kaya lang ay ayaw niyang nahihirapan ito dahil ayaw niyang magkasakit ito. Hanggat maaari ay siya na lang ang gagawa ng mabibigat na gawain katulad ng pag-iigib sa poso na nasa likod na bahagi ng kanilang bahay.

“Inabala mo pa si Senyorito, apo.”

Napanguso siya at nag angat ng tingin kay Zarick. Tumaas ang kilay nito. Para siyang nahiya tuloy bigla dahil nagpahatid pa siya. Mabuti na lang  at walang palakad-lakad na kapitbahay kung hindi ay naipagkalat na siguro kaagad na hinatid siya ng isang Guerrera.

“Ayos lang ho. Wala na rin naman akong gagawin.”

“O siya, pumasok muna kayo at magkape.”

Nauna nang pumasok sa loob ng bahay ang lolo Amado niya. Hinarap niya si Zarick.

“Uh, gusto mong magkape muna? O… anong gusto mo?”

Zarick pursed his lips. His eyes almost turned into slits as if he was thinking about what he wants to eat.

“Dito ka na lang  maghapunan,” subok niya ulit.

“Okay.”

Lihim siyang napangiti at inunahan na ito sa pagpasok.

“Lo, dito na lang po kakain si Senyorito Zarick,” imporma niya sa lolo niyang nasa kusina at naghuhugas ng kamay.

“Ah gano’n ba. Teka at dagdagan ko ang pritong isda d’yan,” para itong nataranta dahil doon kakain sa kanila ang isang Guerrera. “Tanungin mo nga siya apo kung ayos lang sa kanya ang pritong isda at paksiw.”

Napangiwi si Ataliana. Kanina sa mansyon ay masarap ang pagkain niya. Beef steak ang lunch at ang meryenda ay banana cake. Tapos… ang ihahain niya kay Zarick ay prito at paksiw na isda? Mali yata na inaya niya pa ang Senyorito.

Bumalik si Ataliana sa munting sala nila. Sa mahabang upuan na kawayan nakaupo si Zarick, tahimik. Nang makita siya ay parang… sumigla.

“Umm, kumakain ka ba ng…” nahinto siya. Syempre, kumakain siguro ito ng isda pero depende sa luto? “… prito at paksiw na isda ang ulam namin. Gusto mo ba ’yon?”

Tumango si Zarick. “Yeah.”

“Talaga?” nagliwanag ang kanyang mukha.

The side of his lips curved up. “Kumakain ako ng isda, Ataliana.”

“Sige. Maglilinis muna ako ng katawan at maghahain na ako pagkatapos.”

Iniwan niya ulit si Zarick doon at bumalik sa kanyang lolo.

“Lo, ayos lang po sa kanya ang ulam natin. Kumakain daw siya niyan.”

Animo nabunutan ng tinik ang lolo Amado niya at nag umpisa na rin magprito pa ng isda pang dagdag sa ulam nila.

Ataliana went to her small room to get new underwear and clothes. Dala niya ang mga ’yon pati na rin ang tuwalya nang magpunta siya sa banyo nila.

Kaya lang ay walang stock na tubig sa malaking balde kaya kailangan niya pa ulit lumabas dala ang mas maliit na balde para magigib ng tubig.

“Pasensya ka na apo at hindi na ako nakapag salok ng tubig kanina.”

“Okay lang po, lo. Kayang-kaya ko ’to,” sabay ngisi niya kaya napailing ito.

Nang mahagip ng mga mata niya si Zarick ay nakita niyang nakatayo ito at nakatingin sa baldeng hawak niya.

“Wait lang ha?” she mouthed at him and lifted the empty bucket a bit to tell him that she needs to fill it first before preparing their dinner.

Lumabas si Ataliana sa pinto ng kusina nila at naglakad ng kaunti papunta sa may poso. Tanaw niya mula doon ang bahay ng mga kapitbahay nila at ng kila Ada. May mga iilan na nasa labas ng tindahan nila Ada at napapatingin din sa kanya.

“Kakauwi mo lang, Ataliana?” sigaw ni Ada na nakasilip sa kahoy na bintana ng tindahan ng nanay nito.

“Oo!” sagot niya at inilapag na ang balde.

“Gabi na ah! Sino ang naghatid sa ’yo?”

Sasagutin niya na sana si Ada ngunit nakita niya ang paglabas ni Zarick sa pinto, medyo napayuko pa ito dahil may kababaan ang kahoy na pinto.

“Ay, iba! Ang ganda talaga! Ang haba ng buhok mo gurl! Ang sarap gupitan!” kantiyaw ni Ada na may halong hagikhik nang makita si Zarick.

Ataliana blushed. Mabilis na hinawakan niya ang bakal para lumabas na ang tubig sa poso.

“Ako na niyan,” si Zarick sabay lapit sa kanya at sa itsura nito ay kahit magpumilit siyang siya na ang gagawa niyon ay hindi nito ’yon papahintulutan.

Nakanguso na umalis siya doon at si Zarick ang nagpuno ng tubig.

“Magandang gabi, Senyorito Zarick!” maligayang bati ni Ada.

Sa lakas ng boses ni Ada, pati tuloy ang ibang kapitbahay ay nagsilapitan sa nakabukas na pinto ng mga ito para usisain kung ano ang nangyayari at bakit gabi na ay may Guerrera pa rin sa lugar nila.

Sumulyap lang sa gawi ng mga ito ang Senyorito at bahagyang tumango.

Nang mapuno ang balde ay handang-handa na siyang buhatin ’yon pero nang gagawin niya na ay tinignan siya ni Zarick, sinasabi sa kanyang ’wag siyang makialam.

Kinagat ni Ataliana ang loob ng pisngi at pinadaan si Zarick na bitbit ang balde papasok sa bahay nila.

“Kwentuhan mo ako bukas ah!” Hindi na kinaya ni Ada at lumapit pa talaga sa kanya sabay kiliti sa bewang niya kaya natawa siya at umiwas. “Senyorito ’yan pero pinag-iigib mo lang! Nakakakilig! Letse!” daig pa nito ang bulateng binudburan ng asin.

Nang matanaw nilang palabas na ulit si Zarick. Parang bolang patalbog-talbog si Ada na bumalik sa tindahan.

Nakalimang balik si Zarick bago napuno ang malaking lalagyan sa loob ng banyo. Sinabayan niya na ito sa huling balde papasok.

She waited for him to put the bucket inside. Sa gilid ng mga mata niya ay alam niyang pinapanood sila ng kanyang lolo Amado.

“Salamat, Senyorito,” mabait na sambit niya.

Hindi niya na hinintay pa ang sagot ni Zarick at pumasok na sa banyo. Mabilis ang pintig ng kanyang puso at napapangiti dahil pinag-igib siya ni Zarick. Malaking bagay ’yon para sa kanya.

Kaswal ang hapunan nila. Sa hapag ay madalas na lumilipad ang mga mata ni Ataliana sa Senyorito. He looked at home. Hindi niya makitaan ng pagrereklamo o ano pa mang reaksyon dahil sa kinakain.

Ataliana pursed her lips to stop herself from smiling. She liked seeing him like as if they are on the same level.

Or maybe he’s just trying to fit in there with them? Knowing the Guerreras they knew how to treat their people. Marunong makisama kahit pa nakakataas ang mga ito.

Habang umiinom ng tubig si Zarick ay nasa kanya ang mga mata.

Ataliana forced a smile to let him know that she appreciated him having dinner with them.

Makalipas ang isa pang oras ay nagpaalam na si Zarick na uuwi na. Medyo nalungkot siya ngunit inisip din na magkikita naman sila bukas kaya ayos lang ’yon.

Siya ang naghatid kay Zarick hanggang sa pinto ng sasakyan. Nakabukas ’yon na tila pinoprotektahan sila sa mga mata na maaaring tumingin sa kanila do’n.

Zarick leaned on the driver’s chair. Then hold her waist to get closer to him.

Namilog ang mga mata ni Ataliana, nabigla. Mabilis din nakabawi at matamis na nginitian ang kaharap.

“Salamat sa pag-iigib ng tubig, Senyorito.”

Sulpado itong bumuntong hininga. Ang mga kamay ay nanatiling nasa bewang niya, halos yakapin na siya.

“Magpahinga ka na pagalis ko,” he whispered on her forehead.

Marahan siyang tumango. Ang labi nito ay nanatili sa kanyang noo.

“Aagahan ko bukas sa ilog. Hmm, mga alas siete?”

“Seven then.”

Zarick crouched his head. Kusang pumikit ang mga mata ni Ataliana. Naghintay ng halik. At hindi naman siya binigo.

Dinampian ng Senyorito ng magaan na halik ang kanyang labi na nagpangiti sa kanya.

“Good night,” she whispered softly after that kiss. “Ingat sa pag-da-drive.”

Zarick nods his head then kissed her lips again like as if a one kiss wasn’t enough. Kaya inulit ulit ang paghalik-halik sa labi niya kaya uminit ang pisngi niya at napanguso na ng tuluyan.

“Pwede namang bukas…” natatawa niyang sabi. “Ang dami mo ng kiss sa ’kin…”

“Hindi lang halik sa labi ang susunod, Ataliana.”

“Ano pa?” nangingiti na tanong niya.

“I’m gonna kiss this again,” then he caresses her femininity against the fabric of her pajama, making her bite her lips. “Maraming-maraming halik dito… hanggang sa sumuko ka…”

“Zarick…” she called him softly when he slid his fingers under her panties.

Kinapa nito ang kaselanan niya kaya napatingkayad siya at napakapit sa damit nito sa dibdib. Napalunok siya at tila nalasing ang kanyang mga mata.

Zarick rubs her there until they both felt her wetness.

Biting her lips, she let out a small moan.

After a couple of sensual rubs, he released his middle finger and put it inside his mouth to taste her. Umikot ang init sa kanyang batok sa ginawa ng Senyorito.

Zarick was staring at her darkly while licking her honey on his finger. Ipinapakita sa kanya kung gaano nito kagusto ang katas niya.

Napalunok muli si Ataliana. Gusto niya ang nakikita… hindi niya maintindihan kung bakit nagbibigay ’yon ng init sa kanyang katawan.

“Get inside,” he commanded after kissing her forehead.

Ataliana pouted but obeyed him.

Nang nasa pinto na siya ay pumasok na si Zarick sa sasakyan. Bumusina pa bilang paalam at tuluyan ng umalis.

Noong gabing ’yon ay paulit-ulit rumistro sa isip niya ang ginawa ni Zarick sa kanya sa library room. Na kahit ilang oras na ang lumipas ay para bang may kiliti pa rin sa kanyang pagkababae. It’s a new feeling for her and she’s not used to it, but she likes the way it invades her system.

Ataliana closed her eyes tightly and let herself fall asleep with a smile on her lips while thinking about Zarick Guerrera.

CHAPTER 4 (SPG)

CHAPTER FOUR

MAAGANG bumangon si Ataliana para paghandaan ang lakad nila ni Zarick sa araw na ’yon. Sa sobrang excitement niya halos hindi siya nakatulog.

Hating gabi na siya dinatnan ng antok. At ang buong isipan niya ay binalot ng mga ala-ala kahapon. Pati na rin ang mangyayari mamaya kapag magkasama na sila ng Senyorito.

Mabilis siyang naligo at nagpalit ng damit. She’s wearing a white floral summer dress. Lagpas ’yon sa kanyang tuhod at ang manipis na straps ay de-tali. She paired it with white bandana.

Marami siyang bandana na iba’t-iba ang kulay at desenyo. Si Ada ang madalas magbigay sa kanya ng gano’n bilang regalo.

Ang sabi ng kaibigan, kapag nakikita siyang naka bestida at nakasuot ng bandana habang nag-aalaga ng baka o kaya ay nakahiga sa damuhan ay para siyang ’yung mga babaeng nakikita nito sa internet na madalas ipakita sa kanya.

A type of girl who loves nature and away from the busy City. A place were aesthetically surrounded with greenery.

Ang Hacienda Guerrera ang nagbigay sa kanya ng panibagong buhay at pag-asa. Bukod sa tunay na maganda ang kapaligiran doon, payapa at simple—ang mga tao ay may mabubuting puso rin.

Naalala niya tuloy ang mga hiling sa kanya ni Ada noong nakaraang linggo.

“Tumakbo ka! Kukuhanan kita ng video! Dali!” utos sa kanya ’yon ni Ada nang maabutan siyang nakahilata sa dayami at nag-aabang ng paglubog ng araw.

“Ayoko, Ada. Kung gusto mo ikaw na lang ang tumakbo at ako ang mag-re-record.”

Palagi siyang kinukulit ni Ada sa mga ganyan at i-a-upload daw nito sa Facebook. Hindi naman siya mahilig sa social media. May Facebook siya pero para lang ’yon sa komunikasyon niya sa mga kaklase at propesor.

“Palitan mo na itong profile picture mo. Baka ka ba?”

Natawa si Ataliana sa sinabi ni Ada. Ang profile picture niya ay si Baraka at ang cover photo niya naman ay ang luntiang damo doon na may maliliit na kulay puting bulaklak.

“’’Wag mo ng pakialaman ’yang pictures d’yan. Akin na ang cellphone mo at tumakbo ka na doon,” sabay turo niya sa unahan nila.

Bumangon na si Ataliana at inayos ang bandana pati na rin ang umaalon na buhok na umaabot na sa kanyang bewang.

“Tingin ka dito, girl.” utos sa kanya ni Ada.

At nang nag-angat si Ataliana ng tingin sa kaibigan, umikot ang mga mata niya dahil kinuhanan na naman siya ng litrato. She’s Ada’s favorite subject in photography.

Naupo si Ada sa tabi niya para ipakita sa kanya ang kuha nito.

“Ang tangos ng ilong oh…” sabay dutdot ni Ada sa ilong niya sa screen ng cellphone. “At likas na mapula ang labi mo. Hindi na talaga kailangan ng liptint.”

“Hindi naman talaga ako nagliliptint.”

“Kaya nga e! Sana all talaga.”

“Akin na ’yan. Pumuwesto ka na do’n, dali!” Kinuha ni Ataliana ang cellphone ng kaibigan.

Nagmamadali naman si Ada na inayos ang off shoulder na bestida at sinuklay din ang makapal na buhok gamit ang mga daliri.

“Kunyari hindi ko alam na kinukuhanan mo ako, ah! Gandahan mo. Ipopost ko ’yan sa Facebook ko.”

“Sige!”

Nag-umpisa nang tumalon-talon si Ada sa damuhan habang hawak pa ang laylayan ng bestida. Para itong bola na masayang tumatalbog-talbog.

Ada glanced at her and smiled. Feel na feel nito ang ginagawa at siya naman ay pinipigil ang matawa para hindi ma-record ang tawa niya. Ngunit nang matalisod si Ada ay bumungisngis siya ng tuluyan.

“Ang tanga ng bato!” sigaw ni Ada at napaupo sa damuhan. “Halika na dito, gurl. Patingin ako.”

Naupo si Ataliana sa tabi ng kaibigan at sabay na pinanood ang video. Pareho silang humagalpak ng tawa nang mapunta na kung saan natalisod si Ada.

Nahinto lang sila sa tawanan nang marinig ang pamilyar na makina ng sasakyan na pumarada sa garahe doon. Sabay nilang nilingon ang bahay nila at nakita ang sasakyan ng Guerrera.

“Si Senyorito Zarick…”

“Kukunin siguro ang gatas?” maang na tanong ni Ada. “Halika, puntahan natin.”

Iyon nga ang ginawa nila. Nilapitan nila ang Senyorito Zarick na nakababa na sa sasakyan at naglalakad papunta sa bahay nila.

Napabilis ang lakad ni Ataliana. Wala pa naman doon ang lolo Amado niya para asikasuhin ang Guerrera na bisita.

“Senyorito Zarick…” agaw pansin niya nang makalapit na.

Sa gilid niya ay hinihingal pa ng kaunti si Ada, ngunit nakuha pang bumati. “Hello, Senyorito.”

Zarick’s eyes darted at Ataliana.

Napalunok siya at gustong mapayuko ngunit hindi niya gustong magpatalo sa kaba na nararamdaman sa tuwing nasa paligid ang Senyorito.

“Ano po ang kailangan mo, Senyorito Zarick?” tanong niya at mas lalo pang nagdilim ang mga mata nito.

Kaya siguro palagi siyang kinakabahan sa presensya ni Zarick ay palaging madilim at malamig ang tingin nito sa kanya.

Ang mataas na pader na nakaharang sa pagitan nilang dalawa ay hindi  niya kayang tibagin. He perfectly built a strong wall that made him more unreachable.

“Nasaan ang lolo mo?” sa malamig na tono.

“N-nasa bayan pa po, Senyorito. Kukunin mo na ba ang gatas?”

Nagtagal ang mabigat na tingin nito sa kanya bago tumango bilang sagot.

“Sige po. Teka lang at kukunin ko.”

Mabilis na pumasok si Ataliana sa munting bahay nila at nakalimutan ng imbitahan si Zarick sa loob dahil sa pagkataranta niya.

“Ang guwapo talaga!” Kinikilig na bulong ni Ada na nakasunod na sa kanya.

Ikinunot ni Ataliana ang noo.

Zarick Guerrera is very handsome but he’s also very intense. Kaya kahit guwapo, hindi niya magawang magustuhan talaga.

Mas lamang pa na kinakabahan siya kapag nakikita ang binata kesa sa kiligin o matuwa. Kagaya ng nararamdan ni Ada sa tuwina o kaya ng ilang dalagita sa Bakahan.

“Nakaka-kaba ang presensya niya. Ayaw ko sa kanya, Ada.”

Iniwan niya ang kaibigan sa kusina at dinala na kay Zarick ang sealed glass jar kung saan nakalagay ang gatas ng baka.

“Ito na po, Senyorito.”

Sa medyo nanginginig na mga daliri ay inabot niya kay Senyorito Zarick ang babasaging garapon.

Nang tinanggap nito ’yon ay bahagyang nagtama ang kanilang mga daliri at naramdaman niya ang kilabot na hatid sa kanya nang kanilang pagdadampi.

Napaatras si Ataliana at itinago ang mga kamay sa kanyang likod.

“Pasensya na po kung hindi kaagad nadala sa mansyon. Wala po kasi si lolo.”

Madalas ay ang lolo Amado niya ang naghahatid ng gatas ng baka sa mansyon o kaya ay may inuutusan ito. Ngayong araw ay hindi nagawa dahil nasa bayan ang lolo para mamili ng pagkain nila sa buong linggo at inabot na ng takip-silim.

Tinalikuran siya ni Zarick nang wala man lang sinabing kahit na ano. Tinitigan lang siya at supladong tumalikod.

Sumimangot si Ataliana.

Hindi talaga palakaibigan ang Guerrera na ito. Hindi niya na inaasahan pa na magkakalapit sila ng Senyorito Zarick o kaya naman ay magiging magaan ang trato nito sa kanya.

Kaya talagang na-excite siya na magkikita sila sa araw na ’yon at isasakay pa siya kay Fuerte!

Ala-sais palang ay handang-handa na si Ataliana na umalis. Kagigising lang ng lolo niya at napatingin pa sa kanya. Nakapagpaalam na naman siya kagabi dito kaya hindi na nagtaka na bihis na bihis siya.

“Anong oras ang uwi mo, apo?”

“Bago po lumubog ang araw ay uuwi na ako, lo.”

Dala ni Ataliana ang tote bag katsa na ang desenyo ay larawan ni Baraka. Sa loob ay ang extra niyang damit, ang nilagang saging saba at may chips din na kakainin nila ni Zarick. May tubig din siyang dinala.

“Mag-i-ingat ka apo. Dala mo ba ang cellphone mo?”

Napangiwi si Ataliana dahil wala sa isip niya ’yon.

“Dadalhin ko po, lo.”

Nagpunta siya sa silid niya at kinuha ang cellphone na nasa damitan. Kailangan niya ’yon para kapag nag text ang lolo niya ay ma-reply-an niya para hindi ito mag-alala sa kanya.

Mula sa Bakahan ay binaybay ni Ataliana ang daan papunta sa gubat. Kailangan ay sa main road talaga siya dadaan dahil ayaw niyang subukan na tumawid sa ilog. Mahirap nga naman ’yon dahil mababasa siya. Isa pa, malalim ang tubig na dapat niyang tawirin.

Pinagpapawisan na siya ngunit nanatili ang kasiyahan sa kanyang dibdib. Sobra siyang nagagalak na makita ang Senyorito Zarick at makasakay sa kabayo nito.

Sa kaliwang gilid niya ay ang walang katapusang puno ng niyog. Ang kalsada na nilalakaran niya naman ay lubak, maalikabok at minsan naman ay sementado. Sa kanang gilid niya ay ang kahabaan ng gubat at ilog.

May iilang motorsiklo ang dumadaan at magpupunta sa planta para magtrabaho. Mas marami ang empleyado doon.

“Ataliana, saan ka pupunta?” Pumarada sa gilid niya ang motorsiklo ng pinsan ni Ada.

Huminto siya sa paglalakad at gumilid.

“Hello, Rafael. Doon lang ako sa… may bakery.”

Itinuro niya ang malayong harapan. Ang nag-iisang bakery doon na malapit sa daan papasok sa gubat.

“Sumabay ka na sa akin. Doon din ang daan ko.”

At dahil napapagod na siyang maglakad at pawisan na rin, umangkas siya sa motor ni Rafael.

“Kumapit ka sa akin. Malubak ang daan,” anito nang sa likod ng inuupuan niya siya nakahawak.

“Okay.”

Iniyakap ni Ataliana ang mga braso sa bewang ni Rafael.

Matangkad ang binatilyo at may itsura. Matanda ito sa kanya ng dalawang taon at marami ang nagkakagusto rito sa unibersidad na pinapasukan nila. Scholar din ito ng Guerrera’s Foundation.

“Alam mo bang may meeting ang mga iskolar?” tanong ni Rafael.

“Huh? Hindi ko alam. Kailan daw ba?”

“Tss. Hindi ka kasi nagbubukas ng Facebook mo. Wala pang eksaktong schedule kung kailan pero baka bago daw matapos itong buwan.”

Napapikit siya upang hindi mapuwing nang dumaan sila sa lubak at lumipad ang makapal na agiw-iw ng alikabok.

“Magpupunta ako. Saan ba gaganapin?”

“Sa headquarters lang din, Ataliana.”

“Sabay na tayo kung gano’n.”

Nanatiling nakapikit si Ataliana at nakayakap kay Rafael dahil ramdam niya pa ang lubak pati na rin ang mga alikabok.

Ngunit nang huminto ng bahagyang ang motorsiklo, unti-unti rin siyang nagmulat ng mga mata dahil baka nasa bakery na sila.

“Magandang umaga, Senyorito Zarick,” narinig niyang bati ni Rafael.

Nagulat siya at tinignan ang harapan nila.

Napalunok si Ataliana nang makita ang madilim na titig sa kanya ni Zarick sa kabila ng magandang sikat ng araw.

He’s wearing a navy blue v-neck shirt, dark pants and boots. Nakasakay ito sa kabayo at parang hari sa daan na kailangang bigyan ng nararapat na pagpupugay.

When Zarick’s eyes darted at her arms that wraps around Rafael’s waist, Ataliana absentmindedly released her embrace.

Sa paraan ng pagtingin sa kanya ng Senyorito para bang may mabigat siyang kasalanan na nagawa.

“Nandito na tayo, Ataliana,” untag sa kanya ni Rafael na hindi niya namalayan nasa tapat na nga sila halos ng bakery.

“Uh, salamat, Rafael.”

Taranta na bumaba si Ataliana sa motor. Si Rafael naman ay umalis na pagkatapos.

Bumaba si Zarick sa kabayo nito at labis labis na kaba ang dumadagundong sa kanyang dibdib.

Why it felt like she did something wrong and he will be going to punish her for that?

Wala naman siyang ginagawang masama, ha. Bakit parang wala sa mood ang Senyorito? Hindi naman siya nahuli sa pagkikita nila. Halos sabay pa nga ang pagdating nila.

Nang lalapit sa gawi niya si Zarick ay mabilis siyang tumalikod para bumili ng tinapay kahit wala naman siyang planong bumili, dahil may pagkain naman siyang hinanda para sa kanilang dalawa.

“Pabili po ng pandecoco at spanish bread,” aniya sa tindera.

“Ilan?”

Isang daan ang dala niyang pera at wala siyang balak gastusin lahat ’yon. Kailangan niyang magtipid.

“Tag limang piraso lang po.”

Nahinto ang tindera pansamantala at lumapad ang ngisi habang nakatingin sa may likuran niya.

Ataliana’s heart skipped a beat when she felt Zarick’s warm palm on her waist. Wala pa ay pinagpapawisan na siya kaagad!

“Magandang araw, Senyorito Zarick,” maligayang bati ng tindera.

Ataliana swallowed hard. Bakit siya nito hinahawakan ng gano’n? Hindi ba ito nahihiya na baka may makakita dito at isipin na may kung ano sa kanilang dalawa?

Zarick remained standing beside her as if he was also going to buy bread or what. Bakery at Sari-Sari store ang naroon.

Nang makapagbayad siya at nakuha ang biniling tinapay, umalis si Ataliana doon para makalayo sa hawak ng Senyorito. Kaya lang ay sumunod ito sa kanya!

“Sabay na tayo.” Zarick’s voice was cold as ice.

At dahil may iilan ng dumadating para bumili sa bakery at napapatingin pa sa kanila, sabay babati kay Zarick, napilitan si Ataliana na tumakbo papunta sa gubat.

Hindi niya alam kung tama ba ang ginawa niya pero ayaw niyang makita sila ng mga tao na sasakay siya sa kabayo ni Zarick. Sa gubat niya na lang  hihintayin ang Senyorito.

Yakap niya ang bag habang tumatakbo papasok. Sa paligid niya ay naglalakihang puno at ang sikat ng araw ay tumutusok sa mga sanga.

Ang kanyang buhok ay sumasayaw kasabay ng kanyang bilis at ihip ng hangin. Even the hem of her dress is dancing with her.

Nang marinig ang mga yabag ng kabayo sa may likuran niya, parang lalo pa siyang ginanahan bilisan ang pagtakbo niya.

Nababaliw na ba siya? Bakit siya tumatakbo?

“Ataliana!” dumagundong ang boses ni Zarick.

Bumagal ang pagtakbo niya nang matantong pwede na siyang maglakad dahil nasa kalagitnaan na sila ng gubat. At naririnig niya na rin ang agos ng ilog sa unahan.

“What the fuck are you doing?” galit na boses ni Zarick ang sunod niyang narinig.

Pati ang pagbaba nito sa kabayo ay marahas na kulang na lang  ay tumabi kahit ang mga mabagsik na hayop sa kagubatan para lang bigyan ito ng daan.

Sapo ni Ataliana ang dibdib. Hingal na hingal sa ginawa niyang pagtakbo. Napasandal siya sa malaking puno.

Zarick walked towards her, making the fast beating of her heart accelerate more.

Ang bawat yapak ay mabigat, nanunubok at tila nauubusan ng pasensya. Madilim ang guwapong mukha at malupit ang emosyon sa mga mata.

“H-hi,” she smiled cutely at him despite the wild beating of her heart.

Napahinto ito at umigting ang panga. His chest moved for a sigh after a while.

Unti-unting kumalma ang itsura habang nakatingin sa labi niyang nakangiti. Parang tigre sa gubat na biglang umamo.

“Why did you run?”

Bakit nga ulit siya tumakbo?

“Did you just run away from me?” he raised his brows.

Ataliana shook her head. “Tumakbo ako kasi… ayaw kong may makakita sa atin na magkasama.”

With her answer, Zarick’s face darkened again.

“At ang usapan natin ay dito tayo magkikita, ha!” Dagdag niya pa nang maalala ’yon. “Hindi sa bakery.”

“At hanggang kailan tayo lihim na magkikita?” kritikal na tanong ni Zarick at unti-unti ng humakbang ulit hanggang sa makalapit ng tuluyan sa kanya.

Lumundag ang puso niya nang ipatong nito ang magkabilang kamay sa puno. Sa gilid ng kanyang ulo. She can almost smell his scent, very manly and seducing.

“Hindi ko alam. Ayaw kong may makakita sa atin.”

“Sabihin mo sa akin ang dahilan mo kung bakit.”

Ngumuso siya.

Bumaba ang mga mata ni Zarick sa kanyang labi tapos ay ibinalik ulit sa mga mata niya. It felt like her lips always distracted him.

“Ayokong madungisan ang tingin sa ’yo ng mga tao dahil…” she sighed sadly. “…nakikipagkita ka sa akin.”

People in Hacienda Guerrera has a high expectations from the women that Guerrera’s men will choose. Noon pa ay inaasahan na ng mga tao doon na ang nababagay sa mga Senyorita at Senyorito ay ang mga taong kabilang din sa antas ng pamumuhay ng mga ito.

Parang sa mga pelikula at fictional na libro, madalas ang mga mayayaman ay para lang sa mayayaman. Ang mga mahihirap ay imposibleng magustuhan ng mga alta. Kung magustuhan man ay marami rin pagdudusa na pagdadaanan kahit pa tunay ang pag-iibigan. Maraming hadlang. Maraming sasalungat.

Isang halimbawa na ang bawal na pag-iibigan ng kanyang magulang. Ang ama niya ay likas na nasa alta sosyedad. Ang ina niya naman ay nagsisikap makaahon sa kahirapan ng buhay.

Maaaring mahal ng mga ito ang isa’t isa ngunit ang paraan ng pagmamahalan ay mali. At kung hindi mali, tiyak na hindi pa rin tanggap dahil sa malaking agwat ng estado ng pamumuhay.

“At anong mali sa pagkikita natin?” ani Zarick na bagamat naiintindihan naman ang sitwasyon nila, ayaw lang tanggapin ang dahilan niya.

“Ang mga kagaya mo ay hindi nararapat sa isang katulad ko, Zarick. Kahit na pagkakaibigan lang ang lahat ng ito ay may masasabi pa rin ang ibang tao.”

“The hell I care with other people’s opinion?”

Bumuntong hininga si Ataliana.

Hindi na alintanan ang pawis niya sa noo at leeg dahil sa pagtakbo niya. Kung hindi pa bumaba ang mga mata ni Zarick sa leeg niya, hindi niya pa malalaman.

Marahan na hinawi niya ang buhok papunta sa kanyang likod dahil dumidikit ang mga ’yon sa pawis niya sa leeg.

Zarick’s eyes stays on her neck, then his adam’s apple moved a bit.

“Ikaw lang naman ang iniisip ko. Ayokong sirain ang reputasyon mo—” nahinto siya nang ibaba ni Zarick ang mukha sa leeg niya.

Ataliana bite her cheek when Zarick grazed the tip of his nose on the skin of her sweaty neck.

Napatingkayad pa siya ng kaunti dahil sa kuryenteng dumaloy sa kanyang tiyan.

“You better stop giving a damn about other people’s opinions.” Zarick planted a kiss on her neck. “Buhay natin ’to. Wala silang pakialam.”

Unti-unti ay tumango siya. Hindi sigurado kung sumasang-ayon ba talaga siya o sadyang nadadarang lang sa pahalik-halik ni Zarick sa kanyang leeg, at haplos ng isang palad sa kanyang bewang.

“Zarick, may pawis ako d’yan…” sambit niya sa malambing na tono.

“I don’t mind. I will always love your smell.”

He angled his head on another side and gave her neck another feathery kisses. Nakikiliti siya sa nakakahibong paraan.

Bagsak lang kanina ang mga kamay niya sa kanyang gilid, ngayon ay nakahawak na sa matigas na braso ni Zarick at sa laylayan ng damit nito.

When his lips traveled up to her lips, she closed her eyes and allowed herself to get drowned in his sensual kiss.

Ataliana parted her lips again to give Zarick’s tongue access inside her mouth.

Kagabi ay iniisip niya kung sakaling maghalikan ulit sila ng Senyorito dapat ay igalaw niya rin ang kanyang labi. Gayahin niya rin dapat ang paraan ng paghalik nito sa kanya bilang ganti.

At iyon nga ang ginawa niya.

Zarick paused for a while when she mimicked his lips.

Sa namumungay na mga mata ay nagkatinganan sila.

Nahiya siya bigla, siguro ay hindi lang labi niya ang pulang pula kundi ang pisngi niya rin.

Zarick’s lips were reddish and shiny. Nakakatukso ’yon at gusto niya pang maghalikan sila.

“Tama ba?” marahan na tanong niya sa ginawa niya.

“Yeah,” his voice was low and raspy.

“Ipapasok ko rin ba ang dila ko sa… bibig mo?” paninigurado siya sa mas malamyos pa na boses.

Instead of answering, Zarick closed his eyes tightly.

Pakiramdam niya ay may kung ano itong kinokontrol lalo at gumalaw din ang panga. O baka ayaw nitong nagtatanong siya?

“Pasensya ka na—”

“No baby, it’s fine…” he claimed her lips again.

They continued kissing and she mimicked his lips. The minty breath that mixed with his saliva made her thirsty to be kissed by him. It was the eagerness that makes her ask for more.

When Zarick’s inserted his hot tongue inside her mouth, she welcomed him and did the same.

Mapusok ang halikan nila at ang labanan ng kanilang mga dila. Kahit ang pagihip ng hangin at ang huni ng mga ibon sa paligid ay tila naging guni-guni na lang  sa kanya.

“Uhh…”

Umalpas ang ungol sa labi niya nang ipasok ni Zarick ang kamay sa ilalim ng kanyang bestida at masahiin ang kanyang dibdib.

Bolta-boltaheng kuryente ang dumaloy sa ugat niya na nagbigay kilabot sa kanyang kaibuturan.

“Zarick…” she called his name breathlessly when he lowered his head and removed the ribbon of her strap.

Napasinghap siya nang mabilis na maramdaman ang mainit na bibig ni Zarick na sumakop sa kanyang ut*ng.

Ataliana was about to close her eyes but she saw Fuerte on the side as if watching them. The horse wiggled his tail and then walked a little to turn his back on them.

Uminit ang kanyang pisngi nang maisip na may audience pala sila ni Zarick. Nakalimutan niyang hindi lang sila ang naroon, kasama nila si Fuerte.

When she looked down, she caught Zarick suckling her nipple like a hungry baby, while his hand is caressing her inner thighs.

The fire on her body was unbeatable. If he continued what he was doing to her body, she might end up crying in pleasure. Baka maulit ang ginawa ng Senyorito sa kanya sa library room!

Ataliana grips Zarick’s hair and lets him suck her nipples alternately.

Ilang sandali rin nitong ginawa ’yon na nagpangatal sa kanya. Ipinagdikit niya rin ang mga binti dahil naramdaman ang pagkabasa sa pagitan ng mga hita niya.

Zarick hold her hands after a while and brought her to the other side of the tree. Malapad ang puno na ’yon. Isinandal siya doon ni Zarick. She can see the fire on his eyes. Hindi pa yata ito tapos sa kanya.

Ataliana’s eyes widened a bit when he knelt down in front of her. Parang alam niya na ang susunod na gagawin ng Senyorito!

“Zarick…”

“Just a quick taste, baby.”

Kagat ang labi na tumango siya. Nag-init ng husto at tila nasabik na maramdaman ulit ang kaluguran na ipinaranas nito sa kanya sa library room.

Itinaas ni Zarick ang laylayan ng kanyang bestida at ipinasok ang ulo doon.

Napasandal siya lalo sa puno nang hawiin ng binata ang panty niya at naramdaman niya ang dila nito sa kanyang pagkababae.

Panay ang lunok niya dahil talagang nanunuyo ang lalamunan. Kinakain na siya ng apoy.

“Aahh…”

Namimilipit ang mga daliri niya sa sarap na nararanasan. At para pigilan ang kanyang mga halinghing, tinakpan niya ang bibig gamit ang kamay.

Paulit-ulit ang ginawang pagdila nito sa kaselanan niya na siyang nagpanginig ng kanyang mga hita at nagpapawis sa kanyang noo. Para na siyang mawawala sa ulirat.

After a couple of licks, he planted a kiss on her femininity.

Pulang-pula ang kanyang mukha nang umahon si Zarick na may multong ngiti sa labi.

“Gusto ko pa sana… kaya lang nanginginig na ang mga binti mo,” he whispered sexily under her ear, then kissed her there.

“S-syempre… m-masarap ang ginagawa mo…” nahihiyang pag-amin niya.

“Did my baby like it?”

Ataliana nods her head shyly. “Yes.”

“I’ll do it often then.”

“Sa tuwing magkikita tayo?” maang na tanong niya.

“As long as you want, I will please you.” Zarick hold her hand and brought her to Fuerte.

“Hello Fuerte!” masayang bati niya sa kabayo sabay haplos sa buhok nito.

Zarick hold her waist and lifted her.

Ataliana giggled when she’s already sitting above the horse. Si Zarick naman ay ekspertong sumakay sa kabayo at pinalakad na.

He’s sitting behind her. His both arms were jailing her, protecting her.

“Sa waterfalls tayo magpupunta?”

“No.”

“Saan kung gano’n?” lingon niya kay Zarick at muntik pang magtama ang kanilang mga labi.

“Just wait. You’ll like it there.”

Very ardent, Ataliana smiled and rested her back on Zarick’s hard chest. She felt him kissed the side of her head, making her heart ecstatic.

CHAPTER 5

CHAPTER FIVE

TUMINGALA siya para lalong makita ang munting bahay sa itaas ng puno. Gawa sa kahoy ’yon at may kahoy din na hagdanan upang makaakyat doon. Nakapalibot sa katawan ng puno ang hagdan at may kulay puting lubid bilang hawakan.

The tree house was built in the hidden part of the mini forest of Hacienda Guerrera.

In front of them is the calm river, the big and small stones on the sides, and on the other side were trees and plants. Sa gitna mismo ng ilog ay may malaking bato na nananatiling matatag sa kabila ng pag-iisa.

Hindi ba kapag naranasan na ng tao ang mamuhay mag-isa, madali na lang para sa kanya ang ipagpatuloy ang buhay nang hindi dumidepende sa iba? Parang matibay na bato sa gitna nang rumaragasang ilog, mananatiling matatag sa kabila ng lahat ng pagsubok.

She was once that rock; alone but tough, regardless of the cruel situation.

Naranasan niyang maging mag-isa simula nang pumanaw ang ina. Ang paglipas ng mga araw pagkatapos ng delubyo ay ang nagturo sa kanya na kung hindi mo tatatagan ang loob mo, tatalunin ka ng kalupitan ng mundo.

“Ang ganda…” Ataliana muttered, amazed with her surrounding.

Zarick stood beside her. His one hand is place at the small of her back.

“Matagal ka ng nagpupunta dito?” Lingon niya sa Senyorito.

Ang atensyon nito ay nasa tanawin nila sa harap. Matangos ang ilong lalo na at naka sideview. Hinahangin ng bahagya ang medyo maalon na buhok, mapula ang labi na madalas na naka-isang linya. At ang mga mata na bagamat madilim, nakakahalina palagi.

The muscles on his arms and the veins that protruds on it making him more rigid and vigorous. Ang gulung-gulungan sa lalamunan ay nagpapatibay lalo ng anyo nito bilang tunay na lalaki. At kapag lumulunok ang ito, hindi niya maiwasan pagmasdan ang pag-galaw niyon.

“Yes. I used to stay here to find peace.”

“This is your safe haven then?”

At dinala siya ni Zarick doon? Lumundag ang kanyang puso dahil sa katotohanan na ’yon.

“Yeah.”

Gumuhit na talaga ang ngiti sa labi ni Ataliana. Umaga palang pero buo na kaagad ang araw niya.

“Salamat sa pagdala mo sa akin dito. Hindi ko ipagsasabi ang lugar na ito sa iba.”

Kung may idadagdag siya sa mga sekreto niya, itong lugar na ’to ’yon. Kailanman ay hindi niya babanggitin sa iba ang tungkol dito para manatiling payapa ang lugar na ’to ng Senyorito.

“Gusto kong maligo muna bago tayo kumain. Ayos lang ba sa ’yo, Zarick?”

Tumango ito na para bang hahayaan lang siya sa mga gusto niyang gawin doon.

Bukod sa pinagpawisan siya kanina dahil tumakbo siya, medyo malagkit din ang pakiramdam sa pagitan ng kanyang mga hita kaya kailangan niya talagang maligo ulit.

“Pwede naman siguro akong maghubad ng damit? Walang ibang tao dito?”

“Ako lang ang makakakita sa ’yo, Ataliana.”

Ngumisi siya at nag-umpisa nang alisin ang pagkaka-ribbon ng straps ng bestida niya.

Si Zarick naman ay naupo sa kahoy na upuan doon, sa harap nito ay kahoy din na gawa sa puno at naroon ang bag na dala niya.

“Kapag nagugutom ka, kunin mo lang d’yan sa bag ang pagkain natin,” bilin niya at wala sariling hinubad ang bestida sa harap ni Zarick.

Ataliana’s face burned when she realized what she just did.

Zarick Guerrera eyed her body with familiar heat on the way he stares at her.

She’s on her black underwear and strapless bra. Kinagat niya ang loob ng pisngi at nagkunyaring hindi apektado sa mainit na titig sa katawan niya ng Senyorito.

Kaya lang ay hindi siya nagdala ng extra na bra. Papatuyuin niya na lang  ang gamit niya pagkatapos niyang maligo.

Ibinaba ni Ataliana ang dress sa lamesa at uminit ang pisngi niya nang bumaba ang tingin ni Zarick sa dibdib niya.

Wala sa sariling nagbaba siya ng tingin sa parteng ’yon at napasinghap nang makita ang iilang kulay pulang marka!

“Uh, bakit may…” hindi niya na lang  itinuloy ang sasabihin.

It must be from yesterday? Zarick left a red mark on the skin of her breast? At pwede rin sa ginawa nito sa kanya kanina habang nakasandal siya sa puno.

Naglakad siya sa batuhan at inilang hakbang ang mga ’yon bago tuluyang unti-unting inilubog ang mga paa at binti sa malamig na tubig. Nasa mababaw pa siya kaya kitang-kita niya ang mga puti at itim na bato sa ilalim na siyang tinatapakan niya.

Ataliana squealed when the cold water finally invaded her body. Hanggang sa dibdib niya ang tubig at sadyang malamig ’yon. Sabayan pa ng ugong ng hangin paminsan-minsan.

“Maligo tayo, Zarick! Masarap ang tubig! Malamig!” Maligayang aya niya nang makita itong nakatayo at hinila ang t-shirt galing sa batok.

She pursed her lips when she saw the hard muscles on his stomach. Agaw pansin ’yon dahil sobrang dalang niyang makakita ng gano’n sa mga lalaki. Kung hindi artista, model ang may gano’n klaseng muscles sa tiyan.

When Zarick unbuckled his belt, Ataliana quickly went back her eyes to the water.

It felt like a sin watching Zarick Guerrera stripping in front of her eyes. She respects him a lot and seeing him almost naked is making her uneasy.

Tumalikod siya at inabala ang sarili sa tubig.

Ngunit ilang sandali pa ay narinig niya na ang paglubog ng Senyorito sa ilog at ang tahimik na paglalakad nito hanggang sa makarating sa kanya.

Ang pagyakap ng mga palad nito sa kanyang bewang ay ang siyang nagkabog ng kanyang dibdib. She can almost feel his hard chest against her back.

“Ang lamig ’no?” nanginig ng kaunti ang boses niya, hindi sigurado kung sa lamig ba o sa pagdidikit ng kanilang katawan. “Palagi ka bang naliligo sa ilog kapag nandito ka?”

“Not really,” halos pabulog na sagot nito at gumapang ang mga palad sa kanyang dibdib.

“Dapat ay matuyo ang bra ko. Wala akong dalang extra.”

“Let’s remove this and dry it above that rock.”

Zarick expert hand unhooked her bra.

Humugot si Ataliana ng hangin sa dibdib at pinanood ang si Zarick na ilagay ang bra niya sa ibabaw ng malaking bato, nang hindi inaalis ang pagkakahawak ng isang kamay sa may bewang niya.

“Much better now,” he whispered and started to massage her breast.

Pinaglalaruan niya ang tubig gamit ang mga kamay kaya lang ang atensyon niya ay naagaw ng palad ni Zarick na sakop na sakop ang malusog niyang dibdib. Then he will encircled his thumb above her hard nipples, making her lips parted.

She can’t understand herself why she always allowed him to own her body. Pakiramdam niya tuloy ay hindi na siya ang talagang mag-ari ng katawan niya kundi si Zarick na.

Palagi na lang  ba siyang magpapaubaya? O sadyang mapang-akit lang talaga ito at madali siyang natatangay ng mga senswal na haplos at maiinit na halik?

Naisip niya bigla si Ada. Ganitong init din ba ang naramdaman ng kaibigan noong nagtalik ito ang dating kasintahan nito? Nagpatangay din ba si Ada sa kamunduhan? Hindi na inisip ang maaaring kapalit ng kapusukan?

Paano kung dumating ang araw na magtalik din sila ni Zarick dahil hindi niya napigilan ang sarili sa paglalaro ng apoy?

Paano kung… mabuntis siya ni Zarick? Hindi naman sila nagmamahalan kaya baka iwan din siya nito kapag nabuntis siya?

Ngunit hindi tumatakas sa responsibilidad ang mga Guerrera. At sa tingin niya hindi tatakbo si Zarick sa responsibilidad lalo at buhay ng isang anghel ang nakataya.

“What are you thinking?” his low baritone filled her ears.

Hindi maisatinig ni Ataliana ang tunay na naiisip sa mga sandaling ’yon. Masyado pa yatang maaga para mapag-usapan ’yon.

“Bakit masungit ka sa akin noon?” Iyon na lang  ang itinanong niya.

“Because you were minor,” he chuckled.

Ngumuso siya para sana pigilan ang ngiti kaya lang ay gumuhit talaga.

“Bakit? Pwede pa rin naman tayo maging magkaibigan kahit minor palang ako, ha.”

“I’m not looking for friends.”

“Ano lang?” taas kilay na tanong niya.

“Hmm…”

Zarick kept on massaging her breast. Nasanay kaagad siya na nasa dibdib niya ang mga palad nito. Hindi man lang niya makitaan ang sarili na magprotesta.

Bakit niya pipigilan ang isang bagay na gusto niya?

“Ang sabi nila hindi naman daw nag-gi-girlfriend talaga ang mga lalaking Guerrera.”

Ang naririnig niyang usapan ay hindi naman pumapasok sa relasyon ang magkakapatid na lalaking Guerrera. May nabanggit pa nga noon si Ada na deretso kasal yata ang gusto ng mga ito kaya hindi uso ang girlfriend.

“I don’t do girlfriends.”

Zarick’s honesty about that thing made her in awe. Kung iba ay baka itinanggi.

“Fuck buddy lang—”

“What?” Zarick cut her off with annoyance and horror in his tone. “Where did you get that term?”

“Kay Ada at sa ibang kaklase ko.”

Hinarap siya ni Zarick. Hinawakan pa siya sa magkabilang balikat, para bang papangaralan siya o itatama ang mga bagay na pinapaniwalaan niya.

“Di ba ang fuck buddy…” huminto siya nang umigting ang panga nito. “Kung hindi ka nag-gi-girlfriend, bakit nababalita na kapag nagpupunta kay sa Maynila may mga babae kang kasama?”

“That’s called; socializing.”

Umirap siya.

Sikat ang mga Guerrera sa lugar nila na daig pa ng mga ito ang artista kung pag-usapan doon. Lalo na ang mga kaklase niya na gising na pinapatansya ang mga ito.

“Wala kang fuck buddy—”

“Oh baby, shut it off,” he impatiently muttered. “I don’t have a fuck buddy.”

“Wala ka rin girlfriend?”

“Wala.”

“Pero may ex girlfriend ka?”

“I don’t remember.”

Pinanliitan ni Ataliana ng mga mata ang kaharap. See? Hindi talaga ito nag-gi-girlfriend.

“Marami ang nagkaka-crush sa ’yo sa eskwelahan,” imporma niya rito pero halatang walang pakialam dahil mas abala pa sa paghalik sa pisngi niya. “Hindi ka ba natutuwa kapag may humahanga sa ’yo?”

“Hindi.”

Ataliana craned to give Zarick access on her neck. When he licked her throat, she felt like her body heated up even though they are in the water.

“Ayaw mo ng may nagkaka-crush sa ’yo, Zarick?”

“Ayoko sa bata.”

Ayaw sa bata? Kaya pala hindi siya pinapansin noon. Pero ngayong eighteen na siya, pinansin na siya. But eighteen is still young. Kulang na lang  ay humiling siya na bumilis ang araw at nang madagdagan na ang edad niya.

“Ayaw mo rin sa akin kung gano’n…” malungkot na sambit niya.

Zarick paused from kissing her chest.

Nang magangat ito ng tingin sa kanya ay bumuntong hininga ito nang makita ang lungkot sa kanyang magandang mukha.

“Why? Do you have a crush on me?” he raised a brow, there was a smirk on his lips.

Iniwas ni Ataliana ang tingin. Hindi niya crush si Zarick Guerrera!

“Hindi kita crush,” matapat na sabi niya.

Zarick pursed his lips while staring at her.

“Talaga?”

Ikinunot ni Ataliana ang noo. Mukha ba siyang hindi sigurado sa sagot niya?

“May iba akong crush ’no!”

Kung kanina may aliw pa sa mga mata ni Zarick, ngayon ay naglaho na.

“Sino?” anito sa malamig na boses. “The boy you were with this morning?”

Si Rafael! Hindi siya sumagot dahil hindi niya naman crush si Rafael. Sinabi niya lang na may crush siya para hindi na isipin ni Zarick na may lihim siyang gusto dito kahit wala naman talaga!

“Kaya ba ayaw mong magpasundo sa akin?” he continued coldly. “Dahil siya ang susundo sa ’yo?”

Gusto niyang tawanan si Zarick pero sa sobrang seryoso at dilim ng mukha nito, baka dumagdag lang siya sa init ng ulo nito.

“Hindi ha! Nakita lang ako ni Rafael sa daan at nagmagandang loob siya na i-angkas ako sa motor niya.”

“Bakit ka nakayakap?”

Ibinalik ni Ataliana ang tingin sa Senyorito. His stoic face made her pouted.

“Para hindi ako mahulog.”

“I don’t like that,” Zarick leaned closer until his lips almost reach hers. “Sa susunod susunduin na kita para hindi ka na a-angkas sa iba.”

The finality of Zarick Guerrera’s tone made Ataliana shiver in excitement.

Itinago niya ang ngiti sa labi at tumango na lang kahit na sa isip niya ay hindi pa rin siya magpapasundo kay Zarick. Maglalakad na lang siya at hindi na lang a-angkas kay Rafael kung magkataon ulit na makita siya sa daan.

Umahon sila sa tubig kalaunan.

“Sa taas na lang ako magbibihis, Zarick,” aniya habang yakap ang tuyong bestida.

Zarick agreed. Nauna siyang umakyat habang inaalalayan siya nito.

When her feet touch the wooden shiny floor, a smile formed on her lips. It felt like she found a new home.

Namangha siya nang makita ang kabuuan ng tree house.

The walls were in Earth colors. There’s a Narra table for two, a soft mattress on the floor with pillows, and a mini balcony that faced the East. The barricade was made of wood too.

Nagmamadali na naglakad siya papunta sa balcony at sinilip ang kabuuan ng tanawin.

Luntian ang mga puno, matataas at makakapal ang una niyang nakita. Nang lagpasan ng mga mata niya ang mga ’yon ay natanaw niya sa malayong harap ang windmills na nakatayo sa pagitan ng lupain ng mga Guerrera at Altamonte.

“Mabuti pa rito ay tanaw na tanaw ang windmills.”

Ataliana is astonished by the view from the tree house. She can’t believe she would be able to witness the hidden beauty of Hacienda Guerrera in the middle of that mini forest.

“Did you like it?” Zarick whispered behind her ear and wrapped his strong arms around her waist.

Masaya siyang tumango-tango.

Labis ang kagalakan niya na nagkaroon siya ng pagkakataon na makapunta sa lugar na ’yon at dahil ’yon sa lalaki sa kanyang likod.

“Yes. Thank you for bringing me here, Zarick. Gustung-gusto ko ang lugar na ito. Pwede ba akong bumalik dito?” lingon niya sa binata, hindi mapalis ang ngiti sa labi niya.

Nagbaba ang Senyorito ng tingin sa kanyang labi tapos ay ibinalik sa mga mata niya kalaunan.

She can now really tell that he’s distracted with her lips. Palagi nitong binibigyan ng atensyon ang labi niya sa tuwing may pagkakataon.

“You can visit here anytime you want.”

“Pwede akong magpunta kahit hindi kita kasama?”

“Well, I’d be happy if you visit here with me.”

Itinagilid ni Ataliana ang ulo at pinagbigyan si Zarick na halikan ang kanyang leeg. Nakayakap din siya sa braso nitong nakapalupot sa katawan niya. The thin hair on his forearms tickles her soft skin.

He has a tanned skin, while hers is creamy white. Kaya tuloy lalo lang nadepina ang kulay ng kanyang balat sa pagdidikit nila.

Guerreras weren’t naturally tan. Dahil na rin sa pangangabayo ng mga ito halos araw-araw kaya naging gano’n ang kulay ng balat. Sina senyorita Zalanna at Zakia naman ay nanatili ang pagiging porcelana ng mga kutis katulad ng kay Donya Zarita.

Ada used to envy the color of her skin, but honestly she’d love to have a tanned skin like what most people in Hacienda Guerrera have. Kaya lang namumula lang siya kapag matagal na nabababad sa arawan kaya mahirap para sa kanya na makamit ang nais na kulay.

She got her skin color and most of her beauty from del Rio’s blood. Morena ang kanyang ina ngunit likas na mestizo naman ang ama.

“Hindi ko rin pa kabisado ang daan papunta dito kaya hindi na muna ako bibisita ng mag-isa.”

Their silence stretched between them. The only sounds around are the whispers of the wind and the tweets of the birds, aside from the calm flowing water of the river below them.

The serenity is making her heart contented.

If she could only stay in that place for long, she would.

The tree house was like her escape from reality. It gives her the happiness that she needs… which she knew she deserved.

Zarick Guerrera’s gentle kisses put a smile on her lips.

“Do you have a name for your tree house?” she asked after a long while.

“I didn’t think about it. Is it necessary?”

Hinalikan siya ni Zarick sa pisngi at nagtagal ang labi doon habang naghihintay sa kanyang sagot.

Ataliana silently took a deep breath to stop her heart from beating wildly.

“Mas maganda kung may pangalan ang tree house mo, Zarick.”

“This is our tree house.” He gave stress to the third word.

Lihim siyang napangiti na naman.

Ibig sabihin sa kanilang dalawa ang tree house na ’yon? Kung gano’n, gusto niya na talagang pangalanan ang munting bahay na pag-aari nilang dalawa.

“May naisip na akong pangalan para sa tree house natin,” masayang sambit niya.

“Uh-huh. What is it?”

“Nuestra Casa.”

“I liked it.” Then he kissed her cheek again.

“Welcome to Nuestra Casa, Ataliana and Zarick!” She announced cutely, making him laugh a bit.

“Welcome to our home, baby.” He muttered gently and tightened his embrace.

CHAPTER 6 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 7

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 8 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 9

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 10

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 11

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 12 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 13 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 14

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 15

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 16 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 17

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 18

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 19 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 20

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 21

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 22 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 23

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 24

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 25

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 26

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 27

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 28

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 29

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 30 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 31 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 32

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 33 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 34

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 35

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 36

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

EPILOGUE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.