HIDING CHAMUEL THOREAU AGUILLI SECRET

This book is a work of fiction. Names, places, and incidents are produced by the author’s imagination and are used fictitiously. Any resemblance to persons, living or dead, event,  and locales are extremely coincidental.

All rights reserved. No part of this story may be reproduced or transmitted in any form or by any means electronic or mechanical, including, photocopying, recording, or by any information storage and retrieval system, without the written permission of the author, except where permitted by law.

© AMore2022

Posted: December 14, 2022 Finished: February 25, 2025

PROLOGUE

Prologue

“Putangina naman Mitz!”

Napaigtad ako nang ibagsak ni Chamuel ang pintuan ng kwarto namin. Saglit kong tiningnan ang lalaki na mabibigat ang paang naglakad papasok at napalunok ako. Tumbol ng malakas ang puso ko nang makita ko ang nag-aapoy niyang mata.

Binawi ko kaagad ang tingin ko sa kanya at tumayo mula sa pagkakaupo sa kama.  Halos manginig ang buong kalamnan ko dahil nararamdaman ko talaga ang galit niya. At nasasaktan ako dahil alam ko kung bakit siya ganito kagalit ngayon.

Iritado niyang niluwagan ang suot na polo kaso dahil galit siya at iritado ang kawawang polo ay di nakatakas sa galit niya nang binaklas niya iyon. Nagsiliparan ang mga butones sa sahig.

Tumayo siya sa harap ako at niyuko ko nalang ang ulo dahil sa takot ko sa kanya.

His presence is enough for me to feel small and scared. His huge body shadow covered my whole body. He is like a predator who’s ready to smash his prey anytime now. Hindi nakatakas sa mata ko ang kamay niyang malapit ng pumutok ang mga ugat doon.

“Ano? Yuyuko ka lang dyan!?” Napapikit ako sa sigaw niya at bahagyang napatalon. Nasa harapan niya lang ako kaso sinisigawan niya ako na parang ang layo-layo ko sa kanya.

“A-ano kasi Cham–”

“Bakit ka lumabas? Bakit kayo lumabas?!”

Sa muli kong pagpikit sa mga mata ko ay tumulo na ang mga luha kong matagal ko nang pinipigilan.

Isa-isa kong pinalis ang luha ko. “Sorry… hindi naman namin sinasadya i-iyon.” mahina kong usal.

Umalis si Chamuel sa harapan ko kaya doon ko nai-angat ang ulo ko nang dahan-dahan at nakita ko siyang naglakad doon sa vanity ko. Huminga ako dahil parang kanina ko pa pinipigilan ang paghinga.

Napatalon ako sa gulat nang patirin niya ang vanity mirror ko kung saan nakalagay ang mga gamit ko at winalis ng kamay niya ang mga gamit sa ibabaw noon.

Ang mga kawawa kong perfume at gamit ay nagkalat at nabasag sa sahig ang iba.

Kinuyom ko ang kamao ko at tumutulo ang luha kong sinalungat ang tingin niyang nakakapatay.

Namumula ang dibdib niya at lumilitaw na ang ugat niya. Galit na galit talaga siya.

“Bakit ba galit na galit doon, Chamuel?”

Napatunog siya gamit ang dila niya at pinalandas ang daliri sa kanyang buhok.

Pagak itong tumawa sa akin.

“Talagang tinatanong mo ’yan, Mitz?! Dammit!”

“Chamuel, hindi ko naman gusto na tumakbo doon si Tegan. Saka malay ko bang nandun ka?!” sigaw ko dito.

Kahit kailan ay di na talaga tumatahimik ang bahay na ito kapag nandidito siya.

“Sinabi ko sayo kaninang umaga na may shoot kami sa mall na iyon. Baka sinadya mo talaga iyon?! Iyon ba ang gusto mo? Ano? Isisiwalat mo ang lihim ko, Mitz?!” Nanlilisik ang matang sagot sa akin at muling humakbang tungo sa kinatatayuan ko.

Napaatras naman ako dahil mukhang wala ngayon sa sarili niya si Chamuel.

“Chamuel pamilya mo kami. Nakakapagod din magkulong dito sa bahay. Gusto ko rin igala si Tegan dahil di mo iyon magagawa sa sarili mong anak!” Sumbat ko dito at mariin siyang tinuro. Gusto ko na siyang sabunutan ngayon.

Mali yata ang sinabi ko—ang sinumbat ko sa kanya nang lumagapak ang palad niya sa pisngi ko.

Natumba ako sa kama dahil sa pwersa ng sampal at awtomatik na nag-uunahan na parang mga butil ng ulan ang mga luha ko.

Napahawak ako sa pisngi ko na namanhid at unti-unti nanuot ang hapdi at sakit ng sampal niya.

Di ako makapaniwalang tumingin sa kanya na nanlalaki ang mata at umiigting ang pangang nakatingin sa akin.

I’ve never thought that he could raise his hand on me. I’ve never thought that this day would come na masasampal niya ako. For the first time sa buong pagsasama naming dalawa ay ngayon niya lang ito nagawa sa akin.

“Mitz–”

Hahawakan na niya sana ako pero sinampal ko ang kamay niya.

Pinalis ko ang luha ko at tiningala siya.

“Talagang ito ng nagagawa ng career mo, Chamuel? Ito ba ang nagagawa ng kasikatan mo? Ito ba ang pangarap mo?” Umiiyak kong turan sa kanya.

Humakbang siya at sinubukang hulihin ang kamay ko kaso winaksi ko iyon at di nagpatinag sa kanya.

“Sabi mo…” Lumunok ako dahil para akong nabibikig sa sarili kong laway. “Sabi mo, hindi mo na kami itagago kapag naabot mo na ang pangarap mo Cham. Sikat na sikat ka na. Marami ka ng awards. Lalabas na sa hollywood ang movie mo next month. Pero bakit ganito pa rin Cham? Bakit tinatago mo pa rin kami ni Tegan? Dalawang taon na, Cham. Dalawang taon na kaming nagtatago sa dilim ni Tegan.”

“I have plans, Mitz. I told you. I promise you that. Pero h’wag muna ngayon–”

“Pagod na pagod na pagod na ako, Cham. Hindi ko na kaya ang ganito. Naawa na ako sa anak ko.” putol ko dito.

Napapikit ito ng mariin.

“I told you, Mitz…”

“Sinabi mo ipapakilala mo kami! Hindi ko naman kailangan ng broadcast. Hindi mo kailangang i-broadcast na may pamilya ka, Chamuel. Ang akin lang… kahit si Tegan lang h’wag mong i-deny. Huwag mong itanggi na anak mo siya. Paulit-ulit ka, e. Sabi mo sa susunod na taon kapag tapos na ang contract mo sa dati mong agency pero hanggang ngayon wala pa rin, Cham.” muli kong panunumbat sa kanya.

Tumayo ako at umalis doon sa kwarto namin. Iniwan ko siya doon na halos mamutok na ang ugat sa pagtitimpi at galit. Pumunta ako sa kwarto ni Tegan at nakita ko ang anak namin—ang anak kong nakatayo sa crib niya at nakasuso sa chupon niya.

Nanikip ang dibdib ko at muling tumulo ang luha nang makita ko ang walang kamuwang-muwang kong anak na itinanggi ng ama niya kanina sa mall.

Hindi ko na alam kung tama pa ba ang lahat ng ito. Hindi ko alam kung papaano dumaan ang araw na nakakayanan ko itong mag-isa.

Kinuha ko ito sa crib niya at kinuha ang chupon sa bibig. Two years old na ang anak ko kaso nakaugalian niya pa rin sumuso dito sa chupon.

“Mik, mik, mik.” Pinunasan ko ang bibig niya. Two years old na ang anak ko pero hindi pa siya masyadong nagsasalita at konti lang ang alam na salita. Milk ang gusto niyang sabihin kaso di niya iyon maayos na naii-pronounce.

“Milk? Gusto ng baby ko ng milk?” Kahit papaano ay gumaan ang loob ko kapag nakikita ko ang anak ko. Talagang masakit lang masaksihan na ang anak mo ay tinanggi ng sarili nitong ama.

“M-mami, ma… mi.”

Humawak ang maliit nitong kamay sa mukha ko at napangiwi ako ng mahawakan niya ang parte kung saan ako natamaan ni Chamuel.

“D-da… da… dada.”

Muling bumalik sa isip ko ang eksena kanina dahil sa sinabi ni Tegan.

Kanina kasi ay pinasyal ko nga sa mall si Tegan dahil di ko ito nalalabas sa bahay at di rin naman kami pinapayagan ni Chamuel. Masyadong praning ang lalaki na makikilala ng mga tao o fans niya itong si Charles Tegan. Nakakasakal na nga ang rules na gusto niya.

Di ko naman kasalanan na magkamukha sila. Di ko naman kasalanan kung bakit sila pa ang naging magkamukha na pwede naman sanang ako nalang.

Pinasyal ko kanina si Tegan at tuwang-tuwa pa ako nang mailabas ko ang anak ko. Kaso pagkatapos ko siyang i-treat ng kiddie meal ay di naman namin sinasadyang mapadpad sa lugar kung saan nags-shoot sila Chamuel. At siguro ay nakikilala ni Tegan ang ama na umaarte sa harap ng kamera kaya sumigaw ito ng Dada sa filming area nila.

Napansin naman kaagad iyon ng mga crew at iba pang staffs kaya nilapitan kami at si Chamuel naman ay lumapit rin kaya naman tuwang-tuwa si Tegan at halos magtalon sa yakap ko nang makita si Chamuel. Gusto yatang magkakarga sa ama kaso di nito pinansin ang kawawang anak ko.

Biro lang naman ang tanong ng isang staff kanina kung anak ba ni Chamuel si Tegan na todo ang kakatawag kay Chamuel na Dada pero parang tiniris-tiris ang puso ko nang walang pagdadalawang isip na itinanggi ni Chamuel si Tegan sa harap ng maraming tao. Ni hindi man lang hinawakan ni Chamuel si Tegan o nag-hi man lang sa anak kahit pakitang tao lang. Kahit na biro iyon nasasaktan ako. Kasi alam kong kapag totohanin rin ang tanong walang pagkakaiba ang isasagot ni Chamuel. Tapos ngayon siya pa itong galit.

Karga ang anak ay lumabas ako ng kwarto ni Tegan para gawan siya ng gatas sa kusina. Nakalimutan kong magrefill ng gatas sa tupperware na nasa kwarto ni Tegan kaya kailangan kong bumaba sa kusina. Nandun kasi ang mga stock.

Pagkarating sa kusina ay pinaupo ko si Tegan sa dining chair niya na mataas at masaya naman ang anak kong pumapatid sa ere.

Tiningnan ko ang anak ko na may malaking ngiti sa labi niya. Gusto kong protektahan ang ngiti na iyon. Gusto kong protektahan ang munting puso ng anak ko kapag nalaman niya ang totoo sa amin ng ama niya. Ayaw kong masaktan ang anak ko.

Papaano kaya nakakayanan ni Chamuel na itanggi itong anak namin? Papaano niya kaya nasisikmurang itanggi ang anak namin? Alam ko naman na may galit na siya sa akin. Alam kong may kinikimkim siyang galit sa akin dahil sa nangyari three years ago pero sana kahit kay Tegan lang ay maging mabait siya. Naaawa na kasi ako sa anak ko.

“D-dada, d-dada!”

Nalingon ko ang anak ko nang tumawag ito sa ama niya, si Chamuel. Sumama na naman ang pakiramdam ko nang makita ko ang mukha ng lalaki. May dala siyang bag at mukhang aalis na naman ng bahay. Iiwan na naman kami dito. Ganito naman lagi saka bakit di pa ako nasasanay na uuwi lang naman siya dito kapag naaalala niya na may naiwan siya dito sa bahay niya?

“Aalis na ako.”

Di ko siya binalingan at kinuha ko lang si Tegan sa upuan nito. Nagtatampo ako. Galit ako. At nasasaktan ako. Sobra…

Akala ko kung ano na ng gagawin niya nang dumukwang ito sa amin ni Tegan. Iyon pala binigyan niya lang ng halik si Tegan sa ulo nito. Wala na itong naging imik matapos iyon at saka kami tinalikuran ng anak niya.

Pinagmamasdan ko ang bulto niyang papalayo sa amin. Di na talaga siya lumingon sa amin ng anak niya na tawag nang tawag sa kanya.

Sana… huwag ubusin ni Chamuel ang binibigay kong pasensya sa kanya. Sana huwag umabot sa punto na ilalayo ko si Tegan sa kanya—na lalayo kaming dalawa sa kanya. Kapag natagpuan ko na ang sarili ko na kaya ko na siyang iwan, di ako magdadalawang isip na lumayo at talikuran siya. Kagaya ng ginagawa niya sa amin ni Tegan.

Umiyak si Tegan dahil nawala na si Chamuel kaya naman pinatahan ko nalang ang bata at pina-dede sa gatas na ginawa ko kanina.

“Sshh, may work si Dada, baby. Don’t worry nandito naman si Mami.”

CHAPTER 1

Chapter 1

Mitchell Pov

Nang mawala na ang tunog ng sasakyan ni Chamuel sa labas ay umakyat na kami ni Tegan sa taas. Hinahagod ko ang likod ng bata kasi humihikbi siya at tawag nang tawag kay Chamuel, ang ama niyang wala yatang puso para sa kanya.

“Sshh, tahan na baby. Tahan na. Nandito naman si Mami. Love na love na ni Mami.” pagsusuyo ko dito at sinayaw.

Ang hirap. Ang hirap na may ama naman sana siya na buhay at maayos ang pangangatawan kaso laging wala sa tabi niya. Ang hirap na may ama naman siya kaso di siya gusto. Ang hirap na ako naman sana ang laging nasa tabi ni Tegan kaso si Chamuel parin ang lagi niyang hinahanap.

“Dada! Dada!”

“Oh, uuwi rin si Dada. Uuwi rin iyon, baby. Kaya sleep na muna tayo, huh, para mabilis umuwi si Dada.” Pagtatahan ko dito at pinunasan ang basang pisngi.

Pumasok kaming dalawa sa kanyang higaan at pinalitan ko siya ng damit dahil nababasa na ang likod niya sa kakaiyak. Sinuotan ko siya ng diaper dahil nawiwi pa rin siya minsan sa kanyang higaan. Lalo na kung wala ako sa tabi niya umiihi nalang siya kung saan. Dinamitan ko siya sa kanyang pantulog na We Bare Bears na onesie na kulay sky blue.

Matapos ko siyang bihisan ay muli kong binigay sa kanya ang gatas niya at tinabihan para mabilis na makatulog. Habang mahina kong tinatapik ang kanyang hita ay kinakantahan ko siya ng lullaby.

Napangiti naman ako nang makita kong unti-unti nang hinihila ng kaantukan ang mga mata niya pero todo pa rin ang bibig niya sa kaka-suso sa kanyang babyron.

Nakita kong nalapit nang maubos ang gatas niya at humarap ito sa akin. At yumakap ang maliit niyang kamay sa leeg ko. Hinalkan ko ang braso niya at ngumiti nalang.

Sa mga paghihirap ko. Sa mga pinagdadaanan ko dito sa bahay ni Chamuel. Sa mga pagtitiis ko. Ito ang isa dahilan kung bakit hanggang ngayon nandidito pa rin ako. Si Tegan ang dahilan kung bakit ako nagtitiis at nilalaban itong papabagsak na naming relasyon ni Chamuel. Teka tama ba ang term na ginamit ko? Tama bang relasyon ang itawag ko sa meron kami? E, nabuntisan lang niya naman ako at mabuti nalang kahit papaano ay inako niya ang pagbubuntis ko. Inako niya si Tegan. Oo magkaibigan kami dati pero dati iyon. Dati…

Nang mahimbing na ang pagkakatulog ni Tegan ay dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin at kinuha ko na rin ang babyron sa kanya. Bumaba ako ng dahan-dahan sa kanyang malaking crib at higaan at pinatay ko ang ilaw ng kwarto. Iniwan ko lang na bukas ay ang lampshade sa tabi ng crib niya.

Lumabas ako ng kwarto at pumunta sa kwarto namin ni Chamuel. Pagkapasok ko sa kwarto ay inaasahan ko na naman ang kalat doon kaso nakakadismaya pa rin talaga na di man lang ito naligpit ni Chamuel. Minsan na nga umuuwi nagkakalat pa.

Kumuha ako ng dustpan, trash bin at walis para maglinis sa iniwan na kalat ng lalaki.

Naiiyak ako sa sitwasyon ko. Durog na durog na ako kay Chamuel kaso di ko siya maiwan-iwan. Hindi ko kaya. Financially and emotionally hindi ko kayang iwan si Chamuel. Wala akong pera pangbuhay sa anak ko at pangtustos sa pang-araw-araw namin kung aalis kami dito sa puder ng ama niya. Hindi ako nakapag-college kasi nabuntis ako. At ngayon na malaki na sana si Tegan at gusto kung ipagpatuloy ang pag-aaral ko, ayaw naman ni Chamuel. Kesyo wala raw’ng magbabantay kay Tegan. Wala raw’ng mag-aalaga sa bata kung aalis ako ng bahay.

Habang winawalis ko ang mga bubog ay napapatawa nalang ako ng pagak. I’m Chamuel’s house keeper, cooker, at ang taong inuuwian niya kapag gusto niya. Tegan and I are his secret. Behind the smile, the kind smile his showing on screen was his dark secret. And we are that dark secret na tinatago niya.

Kung sana lang ay kumuha ng helpers si Chamuel dito sa bahay ay di sana ako mapapagod ng ganito. Kung sana lang di niya kami tinatago o kahit si Tegan man lang di sana kami ganito ngayon. ’Di sana siya nahihirapan. ’Di sana ako nahihirapan, di sana kami nakakulong dito ngayon, di sana ako nagtitiis ngayon. Masaya siguro ako—o kami? Kung ang relasyon namin ni Chamuel ay kagaya pa noon siguro di ako o kami mahihirapan ngayon. Siguro…

Matapos kong maglinis ay lumabas na ako sa kwarto at doon natulog sa kwarto ni Tegan. Mas pinili kong tabihan ang anak kaysa doon sa kwarto namin ni Chamuel na ang lamig-lamig. Saka doon lang din naman ako natutulog kapag inaaya ako ni Chamuel. Pero nandun pa rin ang mga gamit ko.

Kinabukasan habang pinapakain ko si Tegan sa garden namin ay may dumating na sasakyan sa labas.

Sinilip ko ito at nakita kong si Eliza ang nasa labas. Saglit kong iniwan ang anak ko at pinagbuksan ang kaibigan.

“Bakit napadalaw ka?” tanong ko kay Eliza na nauuna nang maglakad tungo kay Tegan na malaki ang ngiti sa labi nang makita ang ninang Eliza niya.

“’Di ka kasi nagpaparamdam sa akin kaya ako na itong pumunta dito.” turan nito at humagikhik nang kunin si Tegan sa dining chair nito.

Dito sa garden ng bahay ni Chamuel ay natatakpan ng bermuda grass at malinis iyon kaya naman si Eliza ay doon nalang umupo at kandung si Tegan na tinatawag na Tata si Eliza.

Tinabihan ko si Eliza dahil di pa tapos sa breakfast niya si Tegan.

“Alam mo Mitz sa bawat dalaw ko sayo rito. Pumapayat ka. Papayat ka nang papayat sa bawat kita ko sayo.”

Si Eliza lang ang tanging kaibigan ko na nakakaalam sa tunay kung sitwasyon dito sa bahay ni Chamuel. Siya lang ang taong may alam na may anak kami ni Chamuel dahil kahit na ang Ate at mga magulang ng lalaki ay di alam na may pamnangkin at apo na sila. Desisyon ni Chamuel na huwag itong ipaalam sa mga magulang niya.

“Eliza…”

Sinapawan niya ako. “Pinapakain ka ba dito ni Chamuel? Nasaan na naman ba ang lalaking iyon?” Panghihimutok nito na ultimo si Tegan sa kandungan niya ay natahimik at tumitig nalang sa mukha niya.

“Nasa trabaho.”

Sarkastiko itong tumawa at napairap sa akin.

“Trabaho? Inuuwi ka pa noon dito?”

Hindi ako sumagot dito dahil pagod na rin naman ako sa ganitong usapan. Kada-punta nalang ni Eliza dito ay laging nauuwi sa ganito ang usapan namin. At umaabot pa sa punto na sinasampal na niya sa mukha ko ang pagiging martir ko kay Chamuel.

Hindi naman kasi sa martir ako o manhid. Nasasaktan nga ako. Araw-araw ’yan. Pero ayaw ko pa ring sumuko. Ayaw kong sukuan ito dahil lumaki akong walang nakilalang magulang. Lumaki akong mag-isa. At alam ko ang pakiramdam na walang magulang, alam ko ang pakiramdam ng walang kompletong pamilya at iyan ang ayaw kong maranasan ni Tegan. Hindi madali. Hindi masaya.

“Nalulusyang ka na dito!” sabi nito.

Tipid ko lang siyang nginitian at pinunasan ang bibig ni Tegan.

“Nom, nom.”

Kinuha ni Eliza ang baso para painumin si Tegan.

“Tingnan mo, oh. Magkamukhang-magkamukha pa naman sila ng ama niyang tarantado.” usal nito habang pinapainom ang bata.

“Eliza, may bata baka–”

Naputol ako nang mautal-utal sa pagsasalita si Tegan sa kandungan ni Eliza.

“T-tado, tado!”

Ang kaibigan ko ay tumawa lang at sinabayan na ito ni Tegan sa tawa nito. Kiniliti ni Eliza si Tegan pero sinuway ko na ito dahil kakatapos lang kumain ng bata. Baka magsuka.

“Ang laki mo na Tegan pero ang ama mo… nah! Tapos ang isa mo namang ama ang lusyang na tingnan at ang martir pa.” Si Eliza na inaaliw si Tegan.

“Eliza naman.” angal ko dito.

Masama niya akong tiningnan. “Oh, bakit di ba totoo? Nagtitiis ka na ng masyado dito, Mitz. Hindi naman sa pumangit ka ngayon pero dati ang maalagain mo sa sarili mo. Hindi ka ganito ka payat. Tapos ’yang mata mo palaging pagod. Hindi ka ganito, Mitz. Hindi ka dapat ganito kung nasa tamang tao ka.”

“Eliza…” Bumuntong hinga ako at tumingin sa ulap. “Talagang hindi na ako kagaya ng dati. May pamilya na ako. ’Di nalang ang sarili ko ang iniisip ko. May Tegan na ako.”

Umingos ito.

“At may pabigat pang isa? Dapat kasi mas pinili mo nalang ang pinsan ko noon kaysa kay Chamuel.”

Yumuko ako. Kung pwede lang pumili. Kung pwede lang turuan ang puso na magmahal at kung sino ang mahalin bakit hindi?

Isang malalim na hininga ng pinakawalan ko bago inaya si Eliza na pumasok sa bahay.

Bukod kay Eliza wala ang ibang tao na nakakapasok dito.

Binaba ni Eliza si Tegan sa carpeted floor ng sala at pinabantayan ko sa kanya saglit ang bata para mahugasan ko ang pinagkainan nito.

Pagkabalik ko naman sa sala ay nakita ko si Eliza na aliw na aliw na nakikipaglaro kay Tegan gamit ang mga larung kotse nito at ang legos.

“Eliza tapos ka na bang magbreakfast?”

“Oo, dumaan ako sa office nila Mommy bago pumunta dito kaya doon na ako kumain.” tugon naman nito sa akin.

Umupo ako sa sofa namin at binuksan ang TV para maaliw si Tegan. Mahilig siya sa Paw Patrol.

“Kumusta ka na pala? Di ka na pinipressure ng Dad mo na pumasok sa Law school?”

Family of lawyers din kasi sila at si Eliza na gusto maging flight attendant ay pinipressure ng mga magulang niya na mag-law.

Pagod itong tumingin sa akin.

“Hindi nila ako mapipilit. Ayaw ko kasi talaga sa law. Mababaliw ako kapag pinilit nila akong pumasok sa law school.” Nakanguso nitong wika sa akin.

“Basta kapag may kailangan ka o gusto mo ng makakausap nandidito lang ako. Saka kahit saan ka susuportahan naman kita.”

Hinabaan lang niya ako sa nguso niya.

“Tsk! Nakakatampo ka Mitz.” Nawala ang nguso niya at napalitan ng simangot.

“Huh?” taka kong untag.

“Birthday ko. Birthday ko na the day after tomorrow.”

Unti-unting nanlaki ang mata ko at napabilang ako ng araw ng wala sa oras. February, oh my gosh! Oo nga pala muntik ko ng makalimutan ang birthday niya.

“S-sorry.”

“Tsk! Kaya nga rin ako nandito dahil gusto ko na pumunta ka sa bahay. Kayo ni Tegan sana.” Unti-unting humina ng boses niya.

Nang marinig ni Tegan ang name niya ay tumingin ito kay Eliza.

Alam na niya siguro na di ko madadala si Tegan sa birthday niya if ever na makakadalo ako kasi… bawal.

“Magpapaalam pa ako kay Chamuel.”

Umirap siya.

“Iwan mo na nalang kasi ang lalaking iyan. Masyado ka niyang sinasakal, Mitz.”

“Alam mong… di ko iyan kaya. Saka problema rin kahit na payagan ako ni Chamuel kasi walang magbantay kay Tegan.”

Parang may nagpop-up na idea sa utak niya at humawak sa kamay ko.

“Pwede mo namang dalhin si Tegan, Mitz. Saka pwede naman nating sabihin na… alaga mo si Tegan kapag may nagtanong. Pero don’t worry di naman ako mag-iimbita ng marami, e.”

“Si… si Arkin pupunta rin? Dadalo siya sa birthday mo?” Nagdadalawang isip kong tanong kay Eliza.

Umiling siya.

“Hindi nasa Singapore siya ngayon, e.”

Hanggang sa kinabukasan ng araw na iyon ay di umuwi sa bahay si Chamuel. Hindi na ako nagtext o tumawag sa kanya kasi ayaw niya iyon. Nakaka-disturbo raw.

Kaya naman nang dumating ang hapon ng araw sa kaarawan ni Eliza ay sinubukan ko siyang tawagan para makapagpaalam dito.

“Ano?” ang bungad niya sa akin.

Humigpit nag pagkakahawak ko sa cellphone at tumingin kay Tegan na naglalaro sa sahig.

“M-magpapaalam lang sana ako kasi–”

“Saan ka pupunta? Lalabas na naman kayo ni Charles Tegan?” Pinutol niya ako.

Nadala ko ang daliri ko sa bibig ko at napakagat sa kuko ko.

“Oo… pero sa birthday naman ni Eliza, Chamuel. Sa bahay lang nila gagapin ang birthday.” Pagpapaliwanag ko dito.

Muli sa kabilang linya ay narinig ko ang marahas niyang paghinga.

“Kailan ’yan?” tanong niya.

“N-ngayong gabi.”

“Ngayong gabi at ngayon ka rin nagpaalam?!”

“Kasi akala ko uuwi ka…”

“Uuwi ako ngayon d’yan. D’yan na tayo mag-usap.”

Pagkatapos n’on ay basta nalang n’yang pinatay ang tawag. Wala naman akong magawa kung hindi ang ibaba ang telepono at tingnan nalang ang anak ko.

“Mukhang mainit na naman ang ulo ng Dada mo, Tegan.” usal ko at sinuklay ang buhok ang anak.

Si Tegan ang pagkakamali kong di ko pinagsisisihan. Siya ang desisyon ko na kaya kong ipagmalaki. Siya ang pagkakamali kong ipinaglaban ko na walang pagsisi.

Three years ago, nang malaman kong buntis ako, aaminin kong kinabahan ako at natakot dahil ang bata ko pa noon. Dese otso ako nang mabuntis ako kay Tegan. Kaka-graduate ko lang noon sa senior high school years at sa di inaasahan ay nagbunga ang nangyari sa amin ni Chamuel. It was so unexpected.

Kaya nga ayaw kong sayangin ang mga taong tiniis ko kasama si Chamuel. Umaasa pa rin ako hanggang ngayon na magiging okay pa kami. Hanggang ngayon umaasa pa rin ako na maibabalik ko ang relasyon namin dati.

Kaya lagi kong sinasabi sa sarili ko na konting tiis pa. Konting tiis pa at maibabalik ko rin ang relasyon namin dati. Sana…

Alas syete nang gabi nang dumating si Chamuel. Akala ko ay di na naman siya uuwi.

Sinalubong ko siya.

“Saan gagapin ang birthday ni Eliza?” Bungad nito.

Ngumiti ako sa kanya pero nanatiling blanko ang mukha niya.

“Sa bahay nila.”

“At magkikita kayo doon?”

Nawala ang ngiti sa labi ko at napalitan iyon ng pagtataka sa mukha ko.

“Magkikita? N-nino?”

“Tsk. Alam kong, alam mo kung sino ang tinutukoy ko, Mitz.”

Umiling ako sa kanya.

“Wala… wala na siya sa bansa Chamuel saka wala na kaming komunikasyon n’on.”

“Pumunta ka kung gusto mo pero…” humakbang siya papalapit sa akin. “Wag na wag kang gagawa ng bagay na ayaw ko, Mitz. Kilala mo ako.”

Tumango ako sa kanya.

Umalis ito sa harapan ko at tumuloy sa hagdanan.

“Saka dadalhin ko si Tegan.” pahabol ko.

Naging dahan-dahan ang paglingon nito sa akin. Umigting ang panga niya.

“Do whatever you want, basta malinaw na ang sinabi ko sayo Mitz.”

Nakagat ko ang labi ko. At tumalikod sa lalaki.

Tiningala ko ang ulo ko at pilit na kinukurap ang mata para di tuluyang maluha.

Bumuntong hininga nalang ako at umakyat sa taas para bihisan si Tegan at nagtext na rin ako kay Eliza na tutuloy kami ni Tegan sa kanyang kaarawan.

Si Eliza mismo ang sumundo sa amin ni Tegan sa bahay. Masaya naman sa karawan ni Eliza at mabuti nalang at di nagtanong ang pamilya niya tungkol kay Tegan nang makita ito. Wala ni iisa ang nagtanong sa pagkatao ni Tegan na kinapasalamat ko.

Masaya ang buong oras ko sa kaarawan ni Eliza kaso biglang dumating sa bahay nila ang taong di ko inaasahang makita. After 3 years ay di ko inaasahang makikita ko siya sa gabing iyon.

“Long time no see, Mitchell.” Nakangiting saad ni Arkin sa akin.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 2

Chapter 2

Mitchell Pov

“Wala si Chamuel?” tanong ni Eliza sa akin nang makitang kami lang ni Tegan ang lumabas ng gate sa bahay.

Inayos ko ang hoodie ng jacket ni Tegan. Bakas sa mukha ng anak ko ang saya na lumabas sa amin kahit na ’di niya pa naman alam kung saan kami tutungo ngayon.

Nginitian ko lang si Eliza na binagbuksan kami ni Tegan ng pintuan sa passenger seat.

Sinagot ko si Eliza bago sumakay sa kanyang kotse.

“Nasa loob pero mukhang wala sa mood, eh.”

Sarkastikong tumawa si Eliza saka sinara ang pintuan at umikot sa driver’s seat. Binuhay niya ang makina ng kotse at saka dahan-dahan na umusad.

“Kailan ba nasa mood ang tarantadong ’yon?” Umismid si Eliza habang nakatingin sa daan. “Alam mo Mitz. Hindi ko na alam kung maiirita ako o hahanga sa pagiging martir mo d’yan kay Chamuel. Hindi biro ang ginagawa mo, eh.” Dagdag nito habang ang mata ay nanatili sa daan.

Tumingin lang ako sa anak ko na siyang nag-iisang rason kung bakit ako lumalaban ng ganito. Ang rason kung bakit hanggang ngayon nagtiis ako sa puder ni Chamuel.

Naiintindihan ko si Eliza. Naiintindihan ko kung bakit siya naiirita o nagagalit dahil ’di naman talaga katuwa-tuwa itong sitwasyon ko kay Chamuel. ’Di nakakatuwa itong relasyong meron kami ni Chamuel. Ipagsiksikan ba naman ang sarili sa taong sukang-suka na sa iyo.

Ako ay kumakapit kay Chamuel kasi mahal ko siya at may anak kami. Kumakapit ako sa kanya kasi hindi ko kayang bigyan ng magandang buhay ang anak kung sakaling aalis ako sa kanya. Kapag nasa puder kami ni Chamuel alam ko na mabibigyan niya ng magandang kinabukasan ang anak namin. Oo namin. Kasi kahit na ’di magawang mahalin ni Chamuel si Tegan na kagaya ng pagmamahal ko sa anak namin. Ama niya pa rin si Chamuel. Alam ko. Kahit na hindi kami magawang ipakilala ni Chamuel sa mundo niya at sa kanyang pamilya, ama pa rin siya ng anak namin.

Mahal ko si Chamuel pero ’di naman ako magiging ganito kung wala kaming anak. ’Di ako magpapakatanga ng ganito at magpapabulag ng ganito kung wala lang kaming anak. Mahal ko si Chamuel pero handa naman akong iwan siya. Kung sana lang hindi ako na buntis. Kung kaya ko lang umalis ngayon at kung wala lang kaming anak. Matagal na akong lumayo rito. Nagtitiis lang din naman ako para kay Tegan.

Lumaki akong inggit sa may mga nanay at tatay sa tuwing may recognition day sa school. O, school activities na dadalhin mo ang parents mo sa school. Naiinggit ako, kasi bakit wala na kong magulang? Bakit walang natira sa akin? Hindi naman ako galit sa nanay ko kasi ’di niya naman kasalanan na namatay siya dahil sa panganganak sa akin. Ang akin lang ay inggit dahil sila may parents, ako wala. Hindi ko kasi naramdaman at naranasan magkapamilya. Hindi ko alam ang pagmamahal ng isang magulang kaya bumabawi ako sa anak ko. Kahit sa anak ko man lang maranasan niya ang bagay na hindi ko naranasan noon.

Ayaw ko na ganoon ang maramdaman ng anak ko. Ayaw ko na magaya siya sa akin. Ayaw ko na maramdaman niya ang ganoon kasi ang hirap at ang sakit.

Kaya nga pinangako ko sa sarili ko na kapag ako nagka-anak at nagkapamilya, gagawin ko ang lahat buo lang kami. Gagawin ko ang lahat h’wag lang maramdaman ng anak ko ang dinanas ko noong bata ako. At saka gusto kong iparanas kay Tegan ang buhay na ’di ko naranasan noon. Tinaga ko ’yan sa puso  at isipan ko. 

“Niintindihan kita Eliza pero…” Tiningnan ko ito na seryosong nagmamaneho. “Hindi na lang kasi ako lumalaban para sa sarili ko. Lumalaban ako para sa ikabubuti ng anak ko. Kaya hangga’t kaya ko pa. Hangga’t may ilalaban pa ko at nandirito pa si Tegan. Kakayanin ko at ’di ako aalis kay Chamuel. Saka may pinapatunayan ako sa kanya, e.” I bittersweetly smiled before kissing the forehead of my baby Tegan.

Walang pang kamalay-malay ngayon si Tegan sa nangyayari sa amin ng Daddy Chamuel niya at sana huwag munang dumating ang araw na maiintindihan na niya ang mundo na hindi ko pa naaayos ang pamilya namin. Sana…

“But if you want to run away, Mitz,” Kinapa ni Eliza ang kamay ko at pinisil ito. “Nandito lang ako. Itatakas kita dito. Ayaw kong nakikita kang ganito, eh. Nasasaktan ako bilang kaibigan mo.” Namula ang mga mata ni Eliza.

Tumango ako kay Eliza pero hindi ko talaga pinasok sa isip ko ang kanyang suhestiyon.

Ilang leksyon pa ba ni Eliza ang kailangan ko para matauhan ako? Ilang pangangaral niya pa ba ang kailangan ko para magising na ako at makaahon ako rito? Tingin ko sa pagkalugmok kong ito ay ’di na kailangan ng pangaral o anumang leksyon ni Eliza. Pinili ko na ’to, e. Ito na iyong pinili kong daan para sa anak ko at sa pamilya ko.

Pinasok ni Eliza ang sasakyan niya sa kanilang garahe at saka kami bumaba ni Tegan nang pagbuksan kami ng Ninang Eliza niya. Itong si Eliza kahit na anuman ang mga sinabi niya sa akin kanina ay winawaksi niya lang ito kagaya ng lagi niyang ginagawa.

Karga ni Eliza sa isang braso niya si Tegan at ako naman ay hinatak na niya sa loob ng bahay nila—mansyon nila. Nagdalawang isip pa kasi ako kasi merong hiya sa akin.

Saglit akong natiglan nang makita ko ang mga bisita ni Eliza. Mga pamilya niya lang ito. Ako lang yata ang kaibigan na inimbitahan niya rito.

Sinalubong ako ng ina ni Eliza.

“Mitchell? Oh my god! It’s you nga!” Sinalubong ako ni tita Emerald ng isang mahigpit na yakap. Ninamnam ko ang yakap ni Tita Emerald.

Kilala ko si tita Emerald since lagi akong napapadpad dito sa mansyon nila noon. At dito ko nga nakilala si Arkin.

“Kumusta na po, tita.”

“Feeling good and feeling young!” Tita exclaimed and giggled a bit.

Napailing si Eliza sa tabi ko. Ngumiwi pa ito ng palihim.

Lumapit din sa amin si tito Enrile, ang ama ni Eliza at asawa ni Tita Emerald.

“Mitchell, glad that you’re here.”

Nakipagbeso ako kay tito.

“Hello po, tito.”

“Wait,” biglanag singit ni Tita Emerald habang nakatingin sa batang karga ng anak nila na nasa tabi ko.

“Kaninong anak ito? Eliza!” Nahimigan ko ang pagkaistrikto sa tono ni tita Emerald.

“A-ano po… si Tegan po ito. Anak ko.”

Halos sinukin ako sa lakas ng kabog ng puso ko nang sagutin ko si tita Emerald. Tumitig ako kay tita Emerald at nakita kong dahan-dahan na nawala ang pagkaseryoso nito. Ako naman ay nakahinga ng maluwag nang kunin lang nito si Tegan kay Eliza.

Akala ko ay uusisain pa ako nito o magtatanong kaso madaling nabighani sina tita Emerald at tito Enrile kay Tegan.

Si Eliza ay lumapit sa akin at sinundot ang tagiliran ko. Sumulyap ako sa kanya at kapwa kami napangiti.

Binalik ko ang atensyon ko sa anak na ngayon ay tumatawa kasama ang mga magulang ni Eliza. Napapatanong at napapaisip tuloy ako kung ganito rin ba kaya ang magiging reaksyon ng mga magulang ni Chamuel once na malaman nila na may apo na sila. Masaya ako na kahit na wala masyadong taong nakakahalubilo si Tegan ay hindi ito umiiyak sa mga bagong tao na nakikita niya. Amg energetic pa nga ng anak ko. Gustong-gusto ang maraming tao.

Aliw na aliw ang mga magulang ni Eliza kay Tegan pero kinuha ko rin ito para pagkainin.

Binigay muli ni Eliza ang aking anak sa kanyang mga magulang matapos kaming kumain. At dahil gustong-gusto ng mga ito ang bata, hindi naman sila umangal. Si Tegan kasi ang tao o kausap lang ang kulang sa kanya. Lumalaki na ang anak ko na ang ninang Eliza niya at ako lang ang kanyang nakakausap kaya nakakatuwa na hindi siya takot sa ibang tao.

“Eliza, saan mo ba ang dadalhin?” Angal ko sa aking kaibigan nang hilahin niya ako palalabas sa bahay.

“Do’n tayo sa poolside nando’n ang alak.”

I tried to pulled my hand away from her grip pero hinigpitan niya lang ang pagkakahawak sa akin. Hanggang sa nakarating kami sa poolside. Napaatras ako nang bumungad sa akin ang kanyang mga pinsan.

My heart drumming inside my chest. Akala ko… akala ko iyong nasa loob lang ang bisita ni Eliza? Akala ko wala ang mga pinsan niya? Kaso bakit ang daming tao?

“Eliza akala ko-”

“Tara na!” Hila niya sa akin.

My knees started to rock.

Pinasahan si Eliza ng pulang disposable cups ng kanyang pinsan. Binigay ni Eilza sa akin ang isa no’n at sa kanya naman ang isa.

“Happy birthday to our birthday girl!” Pasimuno ng lalaking pinsan ni Eliza saka sabay na inangat sa ere sa baso.

Awkward kong itinaas ang baso para makasabay sa kanila. Malikot ang mata ko sa buong lugar. Naka trunk shorts at bikini silang lahat samantalang kami ni Eliza lang ang balot na balot.

Umindak sa ere ang mga tao nang pinatugtog ng DJ ang Turn Down for What by DJ Snake & Lil Jon. Ang ingay ng mga sigaw at tili ay humalo sa tugtog. Idagdag pa ang mga ingay ng mga katawang bumagsak sa pool na puno ng bula. 

“Inom na.” Galgal ni Eliza sa akin saka sadyang inilapit ang aking kamay na may hawak na baso sa aking bibig.

Eliza encouraged me to drink at dahil kaarawan niya ay pinagbigyan ko ito. Ininom ko ang alak at mariing pumikit dahil sa tapang ng alak na dumaloy sa aking lalamunan.

Hinila si Eliza ng isang pinsan niya para sa isang body shot doon sa isang lalaki na hula ko’y barkada yata ng pinsan niya. Iling na hinubad ni Eliza ang suot na kamison, revealing only her plunge bra. Her healthy boobs bounces.

Humiga si Eliza sa isang mesa at binudburan ng asin ng isang lalaki ang valley ng dibdib ni Eliza. Sunod ay piniga nito ang kalamansi sa may puson ng aking kaibigan. Nagkagulo ang mga nanonood, ’di magkamayaw sa mga sigaw ang pumuno sa lugar. Nilagok ng lalaki ang alak mula sa disposable cup at saka mabilis na dumila sa may dibdib ni Eliza at sunod sa puson nito.

May ngiti sa labi akong umiling.

Tumalikod ako pagkatapos no’n at pumasok sa pintuan pinasukan kanina nang mapako ang paa ko sa aking kinatatayuan nang makita ko ang isang pamilyar na lalaki. Ang ngiti sa aking mga labi ay unti-unting nawala. Nalukot ng kamay ko ang hawak na disposable cup at umapaw ng konti ang laman no’n na alak dahil sa pagkakapiga ko sa cup.

The chill of whisky seeped into my fingers. I felt my heart race the longer my gaze rested on the man standing meters away from me.

Arkin is wearing an army green jacket, faded jeans, and sneakers. Nakasalampak sa bulsa ng pantalon niya ang kanyang kamay. His lips twitched up a bit, the repercussions of my heart making me deaf to my surroundings. I can only hear my racing heart in my ears, and my pulse was pulsating.

“Long time no see, Mitchell,” he uttered, using his deep and throaty voice.

“Arkin?” My forehead knitted in confusion.

He started to advance towards me, but my feet staggered backwards. I raised my hand to stop him from coming closer.

“Mitchell?”

“What are you doing here? I thought you wouldn’t be coming. I thought you were in Singapore,” I was beyond thankful that my voice didn’t crack.

“I just landed. Eliza didn’t know.”

Sumilip siya sa transparent sliding door na aking pinasukan. Nagsasayawan na sa labas at halatang nakakainom na ang iba roon dahil may nagm-makeout na sa isang tabi at may naghahalikan rin.

I twisted my neck to see Arkin, but to my surprise, he was now standing a few steps away from me. I clutched my chest and nervously stated, “Arkin,”

“What happened to you, Mitz?”

Tiningala ko siya dahil sadyang matangkad talaga si Arkin kaysa sakin. Kung hindi nga ako nagkakamali ay mas mataas si Arkin kaysa kay Chamuel o baka same height lang.

Umigting ang panga nito.

He was about to touch me when I jerked my face away from his hand.

Nakuyom nito ang kanyang kamay. Binaba niya ito na nanginginig.

“Sinong may gawa sa pasa ng mukha mo?” tanong nito sa akin.

I cupped the side of my face, kung saan ang pasa na tinutukoy niya. I was thankful na hindi ito napansin ni Eliza kanina pero hindi ito nakatakas sa mata ni Arkin na matagal na akong hindi nakita. It has been three years pero parang memorado niya pa rin ako.

“N-nabundol lang habang naglilinis ako sa bahay-”

“Pinagtatrabaho ka ng gagong Chamuel na iyon?”

My hand balled on my sides.

“H-hindi. I was doing it with my… own will.” Pagsisinungaling ko rito.

Aalis na sana ako nang hawakan niya ang braso ko to stilled me.

“Arkin, ano ba? Baka may makakita sa atin!” ani ko sabay waksi sa kanyang kamay nang humigpit ito sa aking braso.

“Sabihin mo, Mitz. Sinasaktan ka ba ni Chamuel?”

Nanlaki ang mata ko. Umiling kaagad.

“Hindi.”

“Nagparaya ako noon, Mitz. Nagparaya ako noon dahil sinabi mo… at dahil akala ko mahal ka ni Chamuel pero, bakit may ganito? Bakit may pasa ka?”

His breathe fanned me.

Kumurap-kurap ang mga mata ko sa luhang paparating.

“Mahal niya ako, Arkin. Mahal niya ako at ng anak namin. Kaya please lang bitiwan mo ako, Arkin.” Pilit ko rito.

Inaagaw ko ang kamay ko sa kanya kaso mas malakas siya kumpara sa akin.

“Bakit nagsisinungaling ka para sa gagong iyon, Mitz. Bakit ang hilig mong pagtakpan ang lalaking iyon?” Tila nasasaktan niyang turan.

“Wala kang alam, Arkin.”

Sa muling pagwaksi ko sakanyang kamay ay nagtagumpay na ako.

“Alam ko, Mitz. May alam ako! Mitz, umalis ka na sa lalaking iyon.”

Nanghahamon akong tumingin sa kanyang mga mata.

“Aalis ako? At saan kami pupulutin ng anak ko-”

“Sa akin!” He roared, his minty breath wafting into my face.

“Nahihibang ka na, Arkin. Huwag mong kalimutan na dahil sa’yo kaya…” Hindi ko natuloy ang sinasabi nang tumulo ang luha ko.

Inis kong pinalis ang mga luha sa aking pisngi at nilampasan si Arkin na nakatanga roon. Tinapon ko ang disposable cup na akin pa palang hawak nang makakita ako ng isang trash bin. Ayaw ko nang balikan pa ang mga nangyari noon.

Dumaan ako sa sala at kinuha ko si Tegan mula kina Tita Emerald at Tito Enrile. Nagpaalam ako sa kanila at sinuot ko kay Tegan ang kanyang jacket.

Palakpak nang palakpak ang anak ko habang palalabas kami ng bahay nila ni Eliza.

“Mitz!”

Paglingon ko ay nakita ko si Arkin na pararating sa akin. Binilisan ko ang aking hakbang tungo sa gate at nang buksan ko iyon ay magpapara na sana ako ng taxi nang makita ko si Chamuel na nakahilig sa kanyang sasakyan.

Nakakrus ang mga braso ni Chamuel sa harap ng kanyang dibdib. Naka-cap ito at facemask pero sa tindig at mata palang nito ay alam ko na kung sino ito.

“C-Chamuel.”

Narinig ko ang pagbukas ng gate sa aking likuran. 

“Mitz!”

Napatalon pa ako sa tawag ni Arkin sa akin mula sa aking likuran.

“Dada!” Tawag naman ni Tegan kay Chamuel dahil mukhang nakilala nito ang ama.

---

Thank you for reading, Engels!😍❤️

꧁A | E꧂

CHAPTER 3

Chapter 3

Mitchell Pov

“I… I can really explain, Cham. I didn’t know that he would be there. Ang sinabi ni Eliza sa akin ay wala siya because of his work, that he is in Singapore. Nagulat din ako nang makita siya roon. I promise, Cham.” Ang litanya ko pagkarating namin ni Chamuel sa bahay.

Walang imik na umakyat si Chamuel sa taas, sinundan ko siya ng tingin at nakita ko ang padarag niyang pagtanggal sa kanyang facemask at ng kanyang cap.

Bumuntong hininga ako at umakyat na lang din sa taas kasama si Tegan na natutulog sa aking bisig.

Ayaw kong mag-away ulit kami. Ayaw kong makita ni Tegan ang pag-aaway naming dalawa. Alam ko kasi kung gaano kadali uminit ang ulo ni Chamuel. Nagulat nga ako ngayon dahil hindi niya ako sinigawan. Akala ko talaga kanina kakaladkarin niya ako paalis doon sa bahay ni Eliza nang makita niya si Arkin. Pero tahimik lang siyang pumasok sa kotse.

Ngayon ay nanginginig ako dahil simula kanina ay hindi ako iniimik ni Chamuel. Parang pareho lang ito sa bulkan na mukhang payapa at kalmado ngunit bigla-bigla na lang nag-aalburuto.

Binihisan ko si Tegan at saka ito saglit na sinamahan sa kama. Nang mahimbing na ang tulog ng bata ay dahan-dahan akong umalis sa kwarto ni Tegan. Pinatay ko na rin ang ilaw sa ceiling ng kanyang room at iniwang bukas ang isang lampshade sa tabi niya.

Ayaw ko mang hiwalay kami ng kwarto ni Tegan ngunit mas pinili ko ito kaysa naman makita ng anak namin ni Chamuel ang aming pag-aaway na halos araw-araw na nangyayari kapag nandirito siya sa bahay.

Pinisil ko ang aking mga daliri dahil nanginginig ako sa takot at kaba. Maaari kasi na pagbukas ko sa pintuan ng kwarto namin ngayon ni Chamuel ay batuhin niya ako ng vase o ng mga gamit. Maaari ding masampal na naman ako.

Matamlay akong tumungo sa kwarto namin ni Chamuel na halos bago ang lahat ng gamit. Syempre kapag nambabasag siya ng gamit bumibili rin siya ng bago. Pinapa-deliver niya rito sa bahay.

Dahan-dahan kong pinihit ang busol ng pintuan sa kwarto namin ni Chamuel. Nagpipigil hininga pa ako dahil baka may bagay na lilipad sa mukha ko kaso nang makapasok ako sa kwarto namin ay payapa naman doon.

Napakurap-kurap ako. ’Di makapaniwalang nakatingin kay Chamuel na nagbabasa ng libro at nakasandal sa headboard doon sa aming malaking kama.

Napaigtad ako nang biglang magsalita si Chamuel.

“Faster matutulog na ako.” Aniya, closing the book on his hand. His eyes pierced through me. Kahit na naka-reading glasses siya ay tumatagos pa rin doon ang pagkalamig niyang tingin sa akin.

Kahit na ilang taon na kaming nagsasama ni Chamuel sa iisang bahay. Halos lumaki nga ako na kasama siya, eh. My gaze lingers on him, captivated by the enduring admiration. There’s a rugged handsomeness about him that time hasn’t dimmed.

Kagaya ngayon nakasandal siya sa headboard ng aming kama. Naka itim na sando siya at may naka-hang na reading glasses sa kanyang ilong pero ang gwapo niya pa rin para sa akin. Binat na binat tuloy ang suot niyang sando dahil sa malaki niyang katawan.

“Tatayo ka lang ba d’yan?” Istriktong wika ni Chamuel na nagpagising sa diwa ko.

“Ah, oo. Maliligo lang ako. Bibilisan ko.” ani ko at tumungo kaagad sa aking closet upang kumuha ng pantulog kong damit. Kukuha na rin sana ko nang towel nang magsalita na naman si Chamuel.

“There’s still a clean towel in the bathroom.”

“S-sige salamat!” ako at binigyan ko ng isang tingin si Chamuel bago kumaripas tungo sa bathroom.

Natampal ko ang aking dibdib dahil sa inasal ni Chamuel. It feels like bumabalik na ang Chamuel na kilala ko noon kaso ayaw kong paasahin ang sarili ko. Baka nakainom lang iyon.

Nag-shower ako nang mabilis at b-in-lower ko rin ang aking buhok bago lumabas ng bathroom.

Pagkalabas ko ay nakahiga na si Chamuel sa kanyang pwesto. Nakakapanibago na magkasama kami sa iisang kwarto. Lagi kasi siyang wala rito sa bahay at halos ’di natutulog dito kaya naman kinakabahan ako. What if sakalin niya ako habang natutulog?

Umiling ako at pinatay ang ilaw ng kwarto bago sumampa sa kama. Naiwang bukas ang lampshade sa tabi ni Chamuel.

I prayed before closing my eyes dahil baka ito na ang huling tulog ko sa silid na ito.

Kaagad akong dinalaw ng antok at tuluyan nang nakaidlip. Payapa kasi ang gabi ko ngayon. Kaso sa kalagitnaan ng aking pagtulog ay nakaramdam ako ng isang mabigat na bagay na nakadagan sa akin.

Mabilis kong naimulat ang mga mata. Nanlalaki ang mga mata ko nang makita ko ang braso ni Chamuel na nakayakap sa aking katawan at ang binti naman nito ay nakatanday sa akin.

“C-Chamuel.” Usal ko.

I tapped his arms that was resting over my chest but he didn’t budge even a bit. Tulog na tulog siya.

“Chamuel,” gising ko ulit sa lalaki.

“Hmm.” Ungol lang nito at sa ’di inaasahan ay mas inilapit nito ang mukha sa akin hanggang sa lumapat na ang ilong nito sa nuknok ng aking leeg.

Halos hindi na ako makahinga ng maayos dahil posisyon namin ni Chamuel. Papaano kung magising ito at makita ang posisyon namin ngayon? What if isisi ako nito kung bakit ganito ang posisyon namin pagkagising niya?

“I love you, Mitz.”

My heart stops its rumbling beat when Chamuel murmurs against my neck. Tears form in every corner of my eyes and trickle down like a waterfall. My heart aches inside my chest with joy.

“I love you too, Cham… I love you even if it hurts,” I whispered back.

In the most unexpected time, place, and moment, why did Chamuel say that? I hate Chamuel. I hate how he was able to wrap me around his hands. I hate how weak I am when it comes to him.

Kaya rin siguro noon nang ayain niya akong sumama sa kanya hindi ako nagdalawang isip na sumama rito. Perhaps it’s because I truly love him so much. Maybe I’m enduring all the pain right now because I genuinely love him despite it all. Siguro hindi ko na lang iniinda ang lahat para kay Tegan kundi para rin sa sarili ko? Siguro lihim ding akong umaasa na balang araw bumalik iyong Chamuel na minahal at ginusto ko.

“Chamuel.” I whispered but he only hugged me tight.

Nakatulog akong muli sa kabila nang pagwawala ng aking sistema. Hinayaan kong yakap ako ni Chamuel. Hinayaan ko itong makatulog sa aking dibdib.

The next time I opened my eyes bumungad sa akin ang malapad na dibdib ni Chamuel. Nakayakap ang mga braso ko sa katawan niya at ganoon din ang mga braso niya sa akin. 

I pushed my head away from his chest and looked up.

Nanlalaki ang mga mata ko nang makita ko si Chamuel na gising at mukhang malalim ang iniisip. Hindi kasi nito napansin ang aking paggalaw.

“Chamuel,” tawag ko rito.

Nang tumingin si Chamuel sa akin ay napalunok ako nang malalim. I tried to push my body away from him and explain to him but his arms firmly jailed my body against his.

“Cham-”

“Ito ba ang nagagawa ko sa’yo, Mitz?” mahinang tanong nito.

Unti-unting nagusot ang aking noo.

“Hindi kita maintindihan, Chamuel.”

“I just realized how rude, insensitive, and mean I have been to you. At ito ang nagagawa noon sa’yo. You didn’t trust me anymore, are you?” anito.

Hindi ko siya maintindihan. What was happening? Bakit naging ganito si Chamuel? Kakaaway lang namin kahapon, tapos biglang ganito?

“H-hindi naman sa ganoon, Chamuel.”

“Just be honest, Mitz. I won’t harm you.”

Napakapit ang kamay ko sa tila ng kanyang sando.

Tumango ako.

“Sinasaktan mo ako, Chamuel. Pinagbuhatan mo ako ng kamay, sinisigawan mo ako and you called me names. And what you’ are doing right now confuses me.” saad ko at hindi ko inaasahan ang pagtulo ng mga luha ko.

Chamuel pushed my head into his chest and allow me to cry there. Naramdaman ko ang pagpatak ng mga halik niya sa balunbunan ko.

“I’m sorry, Mitz. I’m so sorry.” aniya pero mas lalo lang akong ngumuwa. “Babawi ako. Babawi ako, Mitz. Ayaw kong mawala ka sa akin, Mitz. Ayaw ko no’n. Sorry.”

Chamuel Pov

“I… I hurt him, dude.” I said in fractured sentences. Hindi tumitigil ang kamay ko sa panginginig habang inaalala ko ang paglapat ng palad ko sa pisngi ni Mitz. At parang sirang plaka na paulit-ulit kong naririnig ang pagsampal ko kay Mitz.

Ronan and I were on an exclusive bar Makati. Si Ronan ay kaibigan ko since college at manager ko rin. Maagang natapos ang aking shoot ngayon at may party nga kami together with the other cast sa isang film na aming ginagawa pero maaga rin akong umalis kasama si Ronan dahil hindi ko magawang mag-enjoy doon kasama ang iba.

“That’s why you spaced out most of the time kanina?” Ronan asked as he gulped down his own beer.

Tumango ako.

“Mahal mo si Mitchell. Mahal mo ang anak ninyo pero, bakit, Cham? Bakit mo sila sinasaktan? I don’t understand. Nito mo lang sinabi sa akin ang lahat-lahat tungkol sa pamilya mo at sa totoo lang… napakagago mo.” Wika ni Ronan.

Para akong nasampal sa kanyang sinabi.

“I don’t want to lose, Mitz over some other guy, Ronan.” Madiing kong saad habang nakatitig sa aking beer.

Natampal ni Ronan ang counter top, kita ko ang pagbilog ng mga mata ng bartender sa aming harapan.

“Edi, gago ka ngang tunay! Ayaw mong mawala sila pero, dude sinasaktan mo. What you are doing is physical abuse, emotional abuse tanginang lahat ng abuse ginawa mo yata! Pati sa tawag sinisigawan mo, dude.”

“But I have never sexually abuse him, Ronan.”

“That doesn’t make you less sinner and asshole, Cham. Fuck! I’ve never know that you are this brute, Cham.” Hindi makapaniwalang anas ni Ronan. 

Napapikit ako. I really want to make up with Mitz pero hindi ko alam kung saan ako magsisimula. May halaga pa ba ang mga sorry ko sa kanya kapag ginawa ko? Magtitiwala pa kaya siya kapag sinabi ko sa kanyang mahal ko siya after all the bad things I inflicted upon him?

I want to avenge, really. I really wanted to make him feel the pain he caused me when he slept with the other guy. But if that means losing him, I don’t want to, lalo na kapag doon sa lalaking iyon. Hindi kasi malilimutan ng utak ko ang nangyari dati. That was three years ago, but the image of Mitz under that guy made my skin itch.

“I don’t know your story with Mitchell, Cham. Hindi ko alam kung ano ang naging puno’t dulo kung bakit ka nagkakaganito pero kung ayaw mong mawala sila sa’yo. Better change that attitude of yours because sooner or later baka mapagod na rin sila sa’yo. Iiwan ka talaga, iyang kinakatakutan mo mangyayari talaga ’yan.” Ronan stated and nudge my shoulder with his.

“One bottle at uuwi na tayo.” Sunod niyang saad at hindi na ako umimik pa.

At nang makauwi ako ay sinalubong kaagad ako ni Mitz nang paalam niya na aalis siya dahil birthday ng kaibigan niyang si Eliza, wala rin akong tiwala sa babaeng iyon. In the end, nasigawan ko ulit siya.

Fuck this!

Patago kong pinagmamasdan si Mitz na sinundo ng kaibigan niya. Nang makaalis sila ay humiga ako sa sofa sa aming sala. Itinakip ko ang isang braso ko sa aking mga mata at pumikit.

Sinadya kong ayaw palabasin si Mitz at si Tegan dito sa bahay dahil sa career ko, yes I am that selfish. Pero ang malalim kong dahilan ay baka makita si Mitz ng lalaking iyon. Muntik na niyang makuha si Mitz sa akin noon, and I won’t let that happen again. Ni hindi ko nga siya pinabalik sa school dahil sa kasakiman ko. Bahala na si Mitz mag-isip na kinukulong ko sila rito ni Tegan. I will let him think that way than confess to him, na takot pa rin ako until now. Kasi noon sinabi niyang mahal niya ako pero, bakit nakipagsiping siya sa lalaking iyon?

Hindi ako makatulog habang iniisip ko na nasa labas si Mitz at Tegan kaya naman sumunod ako sa kanila doon sa bahay ni Eliza. Naghintay ako sa kanila ni Tegan sa labas ng bahay.

Nang marinig ko ang pagbukas ng gate sa bahay nina Eliza ay tatayo na sana ako nang marinig ko ang pamilyar na boses ni Arkin, ang lalaki ni Mitz dati.

Kumuyom ang mga kamao ko. Nangangati ang mga kamao kong suntukin ang lalaki ngunit pinigilan ko ang sarili ko dahil sa mga sinabi ni Ronan sa akin.

Akala ko nasa Singapore ang lalaking iyon? How the hell come na nandirito siya sa Pilipinas? Nagsinungaling ba sa akin si Mitz? Nakipagkita ba siya sa lalaking iyon?

Walang imik akong pumasok sa kotse at hanggang sa pagkarating namin ni Mitz sa bahay ay hindi ako umimik. Mas pinili kong maging tahimik dahil baka masigawan ko na naman siya.

While waiting for Mitz inside our room, nagkunwari akong nagbabasa pero ang totoo wala naman talagang pumapasok sa isip ko sa mga litrang nababasa ko.

It’s been a long time since the last time I hugged him. It’s been a long time since I shared a bed with him na hindi kami nag-aaway, na hindi ko siya sinusumbatan. And it feels warm having him in my arms again.

’B

abawi ako, Mitz. Sana hindi pa ito huli.’

Alam kong malaki ang pagkukulang ko sa kanila ni Tegan pero handa akong tumigil sa pag-aartista ko para sa kanila. Handa akong lumayo sa career na gusto ko para sa kanila.

“Magluluto pa ako.” Si Mitz at nagpunas sa kanyang basang pisngi. I helped him wipe his tears. “Wala ka bang lakad ngayon? Ang trabaho mo?”

“Tapos na kami doon sa short film na aming ginawa.”

“Iyong launching ng movie ninyo sa Hollywood?” 

Ang tinutukoy niyang movie ay iyong action-mystery movie na aking ginampanan. Last year pa namin iyon simulan at natapos noong katapusan ng taon. Tapos nasundan sa current film na aming ginawa na kakatapos lang din ng shoot. Pero sa kalagitnaan pa ng taon iyon ipapalabas. 

“It’ll be next month, sa March.”

“So, dito ka lang sa bahay buong araw?”

Tumango ako.

“Hmm.”

Ngumiti siya. I missed those small smile.  Mitz is such a beauty, kaya hindi na ako nagtaka pa kung bakit nagustuhan din siya ng lalaking iyon. Nonetheless, Mitz is mine to begin with. Akin siya mula noon at hanggang ngayon. Walang ibang pwedeng kumuha sa kanya mula sa akin. Mitchell Aragon is mine… alone!

---

Thank you for reading, Engels!

꧁A | E꧂

~Merry Christmas, Engels! Sana nagustuhan ninyo ang update. Hehe, tumatanggap po ako ng xmas gift thru gcash.

— 0910 454 1976

• dont forget to vote and leave your thoughts and reactions in the comment section. ur votes and comments are highly appreciated and will motivate the author to update as soon as possible:)

CHAPTER 4

Chapter 4

Mitchell’s Pov

Nang makalabas ako sa kwarto namin ni Chamuel mabilis kong tinawid ang silid ng anak namin, ang kwarto ni Charles Tegan. Pagkapasok ko sa kwarto ay napasandal ako sa pinto at napahawak sa aking dibdib. Earlier, I couldn’t tell if Chamuel noticed the wild pounding of my heart. Right now, it’s racing so fast, I can feel every thud echoing in my chest, rising up to my throat, as if it might leap out any second!

Mabuti at hindi nabanggit ni Chamuel ang nangyari kagabi. Siguro mas mabuting ibaon ko na lang iyon sa limot. Siguro naman hindi na magk-krus ang landas namin ni Arkin.

Tumingin ako sa crib ni Tegan at naka-tayo na siya doon at nakatingin sa akin na malaki ang ngisi. Tinataas niya ang kamay para sa akin pero hindi pa ako nakaka-recover sa inakto ng kanyang ama ngayon. It’s so sudden. Ang bait bigla ni Chamuel sa akin.

Sabi niya hindi raw siya alis ngayon sa bahay. That means… buong araw kaming magkakasama. But more importantly… sabi niya… b-babawi raw siya. Babawi raw siya sa akin— sa amin ni Tegan!

Ilang beses akong nag-inhale-exhale para kalmahin ang pusong nagwawala. Nang medyo kumalma ako, nilapitan ko si Tegan at hinalkan ko ang kanyang noo at pisngi.

“Good morning, Tegan!” bati ko sa anak at hindi ko maitago ang saya sa lapad ng ngiti ko ngayon.

“Ma… mami!” si Tegan at kumalmot ang kanyang maliliit at malambot na kamay sa aking mukha.

“Nandito ang Dada mo ngayon, Tegan. Hindi siya aalis ngayon. He will spend time with us.” anang ko sa anak na para bang naiintindihan niya ako. Wala lang, masaya lang ako dahil sa inaakto ngayon ni Chamuel. Sana magtuloy-tuloy na ito.

Iniwan ko si Tegan sa crib niya at saka mabilis na naligo. May gamit ako rito sa kwarto ni Tegan pero mostly sa mga gamit ko ay nasa silid namin ni Chamuel. Nang matapos akong maligo, nagbihis ako ng isang kulay blue na t-shirt na siyang maluwag sa akin. Lahat nalang yata kasi ng damit ko maluwag na sa akin. Siguro tama si Eliza na namayat na talaga ako. Ang shorts na suot ko ay natatabunan sa aking maluwag na t-shirt.

Bumaba ako karga si Tegan. Hindi nabubura ang ngiti ko sa labi habang pababa kami. Ganito nga siguro ako karupok at ka-desperado nsa atensyon ni Chamuel. Konting halik, konting yakap, at konting paawa lang, bumibigay na ako. Ganito nga siguro ang nagagawa ng pagmamahal ko sa ama ni Tegan. Martir nga siguro ako. Pero ginawa ko ito para sa amin ni Tegan, para lumaki siyang hindi kagaya ko. Ilalaban ko ang meron kami ngayon ni Chamuel para sa anak namin!

“Anong lulutuin mo? Can I help?”

Nilalabas ko ang mga rekados sa aking lulutuing ulam nang biglang pumasok si Chamuel sa kusina. Mukhang kakatapos niya lang maligo dahil kita kong madampi pa ang kanyang buhok. My eyes wandered over his chiseled frame, taking in every sculpted muscle and sharp contour. Naka-cotton shorts lang siya na kulay brown at puting plain t-shirt. Binat na binat ang tela no’ng t-shirt niya dahil sa kanyang malaking biceps. Kami rito sa bahay ay nagpapaa lang naman kung kaya’t naka-paa lang din si Chamuel. Chamuel has long hairy legs.

“A-ano… kaldereta lang sana. Gusto mo ba no’n?” Marahan kong sagot sa kanya.

“May maitutulong ako?”

“Pwede namang ako na lang… k-kung may gagawin ka. Gawin mo muna.”

“Wala akong gagawin ngayon. I told you I’d be home today.”

“D-dada!”

Sabay kami ni Chamuel na napabaling kay Tegan na nasa kanyang upuan. Pinainom ko ito ng gatas at kita kong malapit nang maubos iyon at nilalaro na ang babyron niya.

Tumingin ako kay Chamuel at umusli ang ngiti sa labi ko nang makita ko siyang ngumiti. Umikot siya sa countertop at saka pinuntahan si Tegan.

“Hey, buddy! Are you full?” anang ni Chamuel kay Tegan at hinalkan ang ulo nito.

Pinisil ni Chamuel ang malusog na pisngi ni Tegan. At natawa naman si Tegan. Hearing my son’s laughter because of his father is like music to my ears, a sweet melody that fills my heart. Moments like these between Tegan and Chamuel are so rare, so beautifully unusual, that they feel almost magical.

“Mitz?”

“O-oh?”

Tumayo siya ng maayos at ang kanyang kamay ay nakahawak sa mga maliliit na daliri ni Tegan. Natawa ako nang makitang sinubo ni Tegan ang daliri ni Chamuel pero mukhang wala lang naman iyon kay Chamuel.

“Hindi ba natin ipapa-enroll si Tegan? Or kahit homeschool muna.”

“Sa susunod na taon pa siguro, C-Cham.”

Tumango siya sa akin. “Just tell me okay?”

Ngumiti ako bilang sagot sa kanya. It’s the first time! First time naming napag-usapan ang tungkol sa pagpapa-aral kay Tegan.

“Pwede ba siyang hindi homeschool?” tanong ko sa kanya.

“Of course! Just let me know kung saang school mo siya gustong i-enroll for pre-school.” sagot niya sa akin.

Hinugasan ko ang mga rekados na aking gagamitin para sa kaldereta na aking lulutuin nang tumabi sa akin si Chamuel.

Napalunok ako, naninibago pa rin na ganito na siya sa akin. Parang… bumalik iyong dating Chamuel na kaibigan ko na halos hindi lumalayo sa akin.

“So… what can I help?” aniya.

Tiningala ko siya. “M-marunong kang magsaing? May rice cooker naman.”

Tumingin siya sa paligid, mukhang may hinahanap.

“Iyan ang rice cooker.” Turo ko sa rice cooker sa kanyang kaliwa.

“Just tell me what to do.” anito at nilapitan ang rice cooker.

Tumango ako sa kanya at tinuro sa kanya kung ano ang gagawin. Natatawa ako habang pinagmamasdan siyang ang gaslaw gumalaw sa kusina. Nakakunot noo pa siya at parang galit.

“It’s easy!” anito matapos ang ilang minuto.

Ngumuso lang ako. Nahihirapan nga siya kanina sa mga sinasabi ko sa kanya.

“Next?” aniya.

“Bantayan mo na lang si Tegan.” Utos ko sa kanya.

Nagdugtong ang kilay ni Chamuel. Sa takot ko na magalit siya dahil sa aking sinabi. Babawiin ko na sana iyon nang lingunin niya si Tegan na suso ang babyron nito na halos wala nang laman.

“Charles is behaving well and it seems like he likes watching us here.” aniya sabay baling sa akin.

Uminit ang pisngi ko nang ngumiti sa akin si Chamuel. My bottom lip quivered, and tears blurred my vision, threatening to spill over.

“Hey, Mitz!” Chamuel called out, his voice laced with concern as he rushed toward me.

Napatigil ako sa paghihiwa ng sibuyas at pipigain na sana ang matang nanunubig sa luha kaso may kamay na humawak sa aking palapulsuhan.

“You’re chopping onions, and you’ll use your hand to wipe your tears.” Matamang wika ni Chamuel sa akin.

Nag-abot siya ng tissue sa counter at kumuha ng ilang piraso roon at saka pinunasan ang luha ko.

“Kaya ko n-namang punasan ang luha ko.”

“Why are you crying?” he asked, lowering his eyes to my hand to see if I had hurt or cut my fingers.

“W-wala naman.”

His eyes traveled back to my face. His jaw clenched, and the veins on his neck protruded as if he was straining himself from something.

“Seriously, Mitz, tell me,” he pressed, looking into my eyes like he was trying to pull the answers from my dark orbs.

“M-magagalit ka.”

Chamuel sighed. “You’re… you’re doubting me? Do you find me strange for acting like this?”

I sealed my lips and fidgeted with my fingers. Yuyuko na sana ako nang lumapat ang dalawang daliri ni Chamuel sa aking baba at inangat. Nagtagpo ang mga mata namin.

“I know I’ve been an asshole and a jerk towards you, Mitz. But I promise you… I will try my best to be a better man for you and a better father to Tegan. Oo, marami akong naging pagkukulang at mali sa buhay ninyo. Nagalit ako sa’yo dahil sa nangyari noon, pero babawi ako, Mitz. Please, give me another chance. I only want you and Tegan,” Chamuel said softly before closing the gap between us and planting a gentle kiss on my forehead and the tip of my nose.

I cried even harder. Chamuel is a guy who loves to kiss my forehead and the tip of my nose. It feels like my miseries, sleepless nights waiting for him to come home, and all the suffering have finally come to an end.

“T-totoo?” I mumbled, fighting not to stutter.

The corner of his lips tugged upward, giving me a tender smile.

“Yes,” Chamuel replied, pulling me closer for a hug.

Yumakap ako pabalik kay Chamuel at binaon ko ang mukha ko sa kanyang balikat.

“I’m so sorry it took me this long, Mitz.”

“It’s not too late yet, Cham. Tegan and I are still here.”

“Hmm,” he hummed, tightening his arms around me before kissing my hair.

“You mean the world to me, Mitchell. I don’t want to lose you or see you with anyone else. You’re mine… right?” he murmured against my hair.

I nodded. Hindi ko lang alam kung bakit pero naramdaman ko ang panginginig ni Chamuel habang yakap-yakap ako.

“Yes. Oo naman, Cham. Sa’yo lang kami ni Tegan.”

Natagalan kami sa aming breakfast dahil sa konting drama na naganap sa kusina. What Chamuel said in our kitchen was enough for me to stay and continue my life with him. I don’t know what changed his mind, but I’m thankful to whoever or whatever knocked some sense into him and changed him. Little by little, I know things will return to how they used to be.

Ngayon naliligo kami sa pool. Si Tegan suot ang kanyang rash guard at nagpalutang-lutang ito sa pool dahil sa salbabida niya. Mabuti at hindi mainit dahil nai-enjoy namin ang aming pagligo.

Sumasabog ang tawa ni Tegan habang mahinang sinasabuyan ni Chamuel ng tubig ang mukha nito. Ang matatalis at munting halakhak ng aming anak ang pumuno sa aming pool.

“Cham, huwag mong masyadong pinapatawa iyan. Baka mamayang gabi iiyak na ’yan.” Suway ko kay Chamuel na malutong din ang tawa sa bawat halakhak ng anak namin.

“Come here, Mitz!” Kamay ni Chamuel sa akin.

Nasa tabi lang kasi ako at nilulublob ko lang ang aking paa sa tubig.

“Kayo lang muna ni Tegan d’yan, Cham.”

“No, come here, Mitz, before I drag you over. You won’t like that.”

“Ayaw ko nga— Chamuel!!” Ang tili ko nang sabuyan ako ni Chamuel ng tubig!

Ang anak namin ay natawa naman.

“Look, gusto ng anak natin na maligo ka rin. Come on, sunshine.” Magaspang na untag ni Chamuel sabay sabuy ulit ng tubig sa akin.

Nag-init ang aking pisngi sa tinawag niya sa akin. I miss it. I miss him calling me that way again!

Umawang ang labi ko nang naramdaman ang malamig na tubig na bumasa sa akin. Binasa nito ang suot kong puting sando.

“Come here,” masuyong saad ni Chamuel at mukhang hindi na makatiis sa akin at hinila ako.

“Close your eyes, Tegan.” Utos ni Chamuel sa anak namin na para bang naiintindihan siya nito.

Nilingon ko si Tegan at papalakpakan na sana ang anak dahil sinunod nito ang utos ng ama nang biglang kabigin ni Chamuel ang aking katawan.

The water around us rippled.

Chamuel held my waist and pulled me toward him swiftly, caging me tightly. My body quivered in response as he looked straight into my eyes. Our gazes locked.

My heart pounded so fast! Chamuel’s warm breath fanned my face, making my knees wobble and weaken!

Nanlalaki ang mga mata ko sa biglang ginagawa ni Chamuel pero kalaunan ay naipikit ko rin ang aking mata. Dinama ko ang kanyang labi na humahagod at hinihimod ang aking labi. Ilang sandali pa ay nanunudyo na ang kanyang dila sa aking ngipin, tila kumakatok at nanghihingi ng permisong pumasok.

“Uhm!” ungol ko nang pagkabuka ko sa aking bibig, kaagad na sinalakay ng dila ni Chamuel ang aking bibig.

Chamuel brushes his tongue along the side of my mouth, scrubbing my gums from corner to corner as if he finds some parts of my mouth wonderful and flavorful.

Umapak ang paa ko sa paa ni Chamuel sa ilalim ng pool at niyakap ang aking braso sa kanyang leeg bago lumipat ng anggulo at gumanti ng halik kay Chamuel. Biting and chewing on his lips, then, I sucked on his tongue.

“Mmm, ahmm,” I stifled a moan.

But our kiss was cut short when we heard the doorbell! Chamuel was sucking on my tongue as if he didn’t hear the loud ringing. I tapped his shoulders to get him to stop.

Namumula si Chamuel at pareho kaming hinihingal nang pakawalan niya ang aking labi. Pulang-pula ang kanyang labi at alam kong ganon na rin ang aking labi. Alam k-kong ang aking maputlang labi ay namumula na rin ngayon dahil sa gigil at kagat niya kanina.

“Who the h*ck is that visitor?” Annoyed na anang ni Chamuel.

“B-baka si Eliza, Cham.” anang ko at kinuha ko ang braso mula sa pagkakayakap sa kanyang leeg at umalis sa pagkaka-apak ko sa kanyang paa.

“What? That woman?” Inis niya pa ring saad.

“Pupuntahan ko lang, Cham.”

“Fine.” Labas sa ilong niyang wika at binalingan ang aming anak na nakapikit pa rin ang mata.

“Open your eyes, buddy.” rinig kong saad ni Chamuel sa anak namin bago ako umakyat paalis ng pool.

Hindi na ako pumasok sa loob ng bahay dahil basa na ako, umikot lang ako sa bakuran at tinungo ang gate. At hindi nga ako nagkamali nang makita ko si Eliza na malaki ang ngiti sa akin. Kaso nangunot ang kanyang noo nang makita ang hitsura ko.

“What happened to you?” Takang wika niya.

“N-naliligo kami sa pool, eh.” sagot ko sa kaibigan.

“Ohh,” tango niya. “Pumunta ako rito dahil umalis ka bigla kagabi. Nagkita kayo ni… Arkin?”

Sumama ang timpla ng mukha ko. “Huwag na nating pag-usapan iyan, Eliza. Sorry kung pinag-alala kita sa birthday mo kagabi.”

“No, it’s fine. Hindi ko rin naman alam na uuwi siya at pupunta sa birthday ko. Arkin invited himself.”

Tumango ako. “Sige, pasok ka muna.” alok ko.

Eliza shook his head. “No, hindi na, Mitz. Aalis din ako—”

Kaso naputol siya nang marinig ang tawa ni Tegan mula sa pool.

“May kasama ba si Tegan sa pool?”

“A-ahh, si Chamuel.”

“What?!”

“Nandito siya dahil wala siyang trabaho at—”

“God! I need to see this!” anang ni Eliza at nagmartsa papasok ng bahay.

Bumuntong hininga na lang ako at saka sumunod kay Eliza patungong pool.

Nang makita ni Eliza si Chamuel at si Tegan na masayang nagtatampisaw sa pool ay na-estatwa ito. Mukhang tulad ko, hindi rin siya makapaniwala sa kanyang nakikita.

“Si Chamuel Aguille—”

Napalingon sa gawi namin si Chamuel kung kaya’t napatigil si Eliza.

“What are you doing here?” Bruskong anang ni Chamuel kay Eliza. Nagtatagpo ang kilay niya at malamig ang tingin kay Eliza.

“Cham,” awat ko naman sa lalaki dahil ang sama ang tingin niya kay Eliza.

Ewan ko rito kay Chamuel. Dati-rati pa talaga ay masama na ang dugo niya rito kay Eliza. Ayaw niya nga ako noong naglalapit o makikipagkaibigan dito kay Eliza pero kasi, si Eliza lang ang naglalakas loob noon na makipagkaibigan sa akin.

“N-nandito lang ako para bisitahin si Mitz.”

Pinutol ni Cham ang tingin niya kay Eliza bago kinuha si Tegan sa salbabida nito.

“Really, huh?” Chamuel’s sarcastic remarks as he cocked his eyebrows at Eliza.

---

This story is already at chapter 8 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 5

Chapter 5

Mitchell’s Pov

“P-pagpasensyahan mo na si Chamuel, Eliza.” saad ko kay Eliza.

Tumawa si Eliza. Bumuntong hininga siya bago ako nilingon. Sinilip ko sa pool si Chamuel at si Tegan na nag-ienjoy pa. Mukhang wala talagang pakialam si Chamuel kay Eliza. Noon pinakilala ko si Eliza kay Chamuel pero kahit man lang simpleng pag-shakehands kay Eliza ay hindi nagawa ni Chamuel.

I told Chamuel so much about Eliza. I told him that I like Eliza as my friend and how she treats me as her friend too, but all he could do was stare at me. Sasabihin lang ni Chamuel sa akin na huwag akong lalapit kay Eliza o maghanap na lang daw ako ng ibang kaibigan.

I mean, anong masama kay Eliza? Mabait siya sa akin, she always invites me to their house, at lagi nga akong nililibre. Masaya na si Eliza sa mga kwento ko sa kanya tungkol sa buhay ko sa bahay ng mga Aguilli. Masaya siyang nakikinig sa mga kwento ko kung gaano kasutil noon si Chamuel sa mga magulang nito at ang mga pagrerebelde ng lalaki sa pamilya niya.

Kinuha ni Eliza ang aking kamay. “Don’t think about it, Mitz. Para namang bago sa akin ito, eh, lagi na naman siyang ganyan sa akin. Parang… parang lagi niyang iniisip na may gagawin akong masama!”

Hilaw akong ngumiti kay Eliza. I felt so sorry for her. Sa bahay nila welcome na welcome ako. Kahit iyong mga pinsan niya very casual sa akin at friendly. Sa mga interschool nga dati ay pinapapasok kami ng mga pinsan niya sa ibang school kapag may events. Pero itong si Chamuel na nga lang ang taong mahalaga sa buhay ko, maliban kay Tegan ngayon, hindi pa maganda ang trato kay Eliza.

Artista siya kaya dapat sana makipag-plastikan lang siya kay Eliza pero ayaw talaga. Hindi niya lamg alam kung gaano siya sinusuportahan ni Eliza bilamg artista! Ayaw ko namang ipilit iyan sa lalaki ngayon dahil kakaayos lang nga namin kagabi.

Hinila ako ni Eliza papalayo sa may pool.

“Hindi ba nagkita si Arkin at Chamuel kagabi?” usisa ni Eliza sa akin.

Sumulyap siya sa anak ko ay kay Chamuel.

“N-nagkita sila.”

Eliza’s head whipped toward me, her eyes widening in shock as if they might pop out of their sockets at my response. She clearly didn’t see it coming, and I could understand her surprise. She crossed one arm tightly across her chest, while her other hand flew up to cover her mouth, as though she had just heard something too unexpected to process.

“Really?” she probed.

I nodded.

“Wala siyang sinabi sa’yo? Hindi siya nagalit nang makita niya ang pinsan ko? Baka naman pinagtatakpan mo na naman ng lalaking iyan? Kilala kita, Mitz.” May pagdududa niyang dagdag.

I shook my head, firmly disagreeing with her statement. Naiintindihan ko si Eliza sa kanyang pagdududa dahil kahit nga naman ako nagulat at nagduda rin sa biglaang pag-iba ng ugali at pakikitungo ni Chamuel sa akin at sa anak namin.

Ever since Chamuel saw me having s*x with Arkin at Eliza’s parents’ house three years ago, his treatment of me changed drastically. Iyon talaga, iyong lintek na gabing iyon talaga ang dahilan sa pagkakalamat ng relasyon namin ni Chamuel.

I love Chamuel. I don’t know why, but ever since I was a kid, I’ve always admired him. Tingin ko nga naging bakla ako dahil sa kanya. I mean, isa siguro iyon sa malaking factor kung bakit ako naging bakla. At isa pa, lumaki kasi akong mga babae ang kasama ko dati sa bahay nila. Lumaki akong napapalibutan ng mga babaeng maid. However, I think it’s more than that because Chamuel was always at my disposal back then. Siya ang naging tagapagtanggol ko noon. Pino-protektahan niya nga rin ako noon sa magulang niya. Lumaki kasi akong makulit noon at mahilig maglaro!

Reminiscing my childhood with Chamuel was so wonderful kung hindi talaga nangyari ang gabing iyon.

Ang isip bata ko rin noon, eh. Graduate lang ako ng senior highschool pero tingin ko kaya ko na ang mundo. Kaya umamin ako kay Chamuel. Umamin ako na gusto ko siya, na mahal ko siya kaso binasted niya lang ako. Kaya naman napadpad ako sa bahay ni Eliza. Dahil dese otso na, uminom at nalasing. Tapos iyon na, sinundan pala ako ni Chamuel sa bahay ni Eliza at nakita niya ako at si Arkin sa isang kwarto.

“You like me? You say you love me, but you’re having sex with that guy! Wow, Mitz! Ganito mo pala ako kamahal.” Iyan ang linyang binitiwan ni Chamuel sa akin noon.

Kaya nga ngayon, pinapatunayan ko sa kanya na mahal ko siya, na siya ang gusto ko, at hindi ko siya ipinilit o ipagpapalit! Yeah, I have faults, and it hurts so much that what has happened in my life over the past years is the result of my recklessness and stupidity from before!

“Hindi ko pinagtatakpan si Chamuel, Eliza. Oo, nakita niyang hinabol kami ni Arkin kagabi palabas sa bahay ninyo kaso… walang violent reaction silang dalawa, ’yon na ’yon, okay? I’m just over the moon right now, dahil hindi nagalit si Chamuel at hindi kami nag-away.” Tugon ko kay Eliza.

Ilang sandali na nagtagal ang mata ni Eliza sa akin at kalaunan ay ngumiti na siya sa akin.

“I’m happy for you kung ganoon na mga, Mitz.”

“Yeah,”

“Sana… sana magtuloy-tuloy na ang kabutihan niya.”

“Aalagaan at iingatan ko na ito, Eliza. Wala akong pakialam kung ilang beses man akong bumigay kay Chamuel at magbigay ng chance sa kanya.”

Ngumisi ang aking kaibigan.

“Kung may award lang siguro ang pagiging martir, Mitz. Siguro ako, hahakutin mo lahat ng category!”

“Eliza!” Warn ko sa kanya.

“Joke lang iyon! But seriously, I’m so happy for you, Mitz!” Muli niyang nilingon si Tegan at Chamuel. “Ngayon na nandito si Chamuel baka pwede tayong lumabas?” Pagbaling niya sa akin.

“Ayaw, Eliza.”

“Come on, Mitz. Alam kong bumabawi ka pa ngayon kay Chamuel o ano man iyang gusto mong patunayan d’yan kay Chamuel. Pero papaano naman siya, di ba? Ika mo nga babawi siya sa’yo. So, anong nagpipigil sa’yo?”

Unti-unti ay kumunot ang noo ko sa sinasabi ni Eliza. Muli kong tiningnan si Chamuel at Tegan na paakyat na palabas ng pool. Mabilis kong iniwan si Eliza at dinampot ang dalawang towel.

“Ito, oh.” Sabay abot ko sa isang towel kay Chamuel at ang isang naman ay iniyakap ko sa katawan ni Tegan. At kinuha ang bata mula sa kanya.

“Hindi ka ba mags-shower?” tanong ni Chamuel sa akin na kinapa lang ang towel na bigay ko sa kanyang balikat.

“Si Tegan muna uunahin ko, Cham.”

Tumango siya sa akin at nakita ko kung papaano sumama ang kanyang tingin nang mapatingin sa aking likuran.

Nang lumingon ako, nakita ko si Eliza na papalapit sa amin. Rinig ko ang pagtagis ng bagang ni Chamuel sa aking likod.

“Lalabas kami ni Mitz.”

Bumilog ang mata ko kasi hindi ko pa naman siya sinagot sa aya niya sa akin kanina.

“A-ano, Chamuel-”

“Saan mo dadalhin si Mitz?”

My eyes dart back and forth between Eliza and Chamuel, who is looking at Eliza with his sharp gaze.

“Cham-”

“Just stroll around or maybe sa mall.”

Bumaling ako kay Eliza. “Akala ko may lakad ka? ’Di ba aalis ka?” anang ko kay Eliza. Sa pagkakatanda ko naman ay aalis na siya kanina kung hindi lang siya nakuryoso sa tawa rito ni Tegan.

My friend smiled widely as she wrapped her arm around mine.

“You know I can cancel everything for you, Mitz.”

“Hindi naman importante ang gala para i-cancel mo ang lakad mo, Eliza. Pwede naman sa susunod na araw.” ani ko kay Eliza.

“No,” aniya.

“I’ll join you guys.” Singit ni Chamuel!

“Great!” Tuwang anang ni Eliza. “Let’s get inside, Mitz, para mabihisan na rin natin si Tegan!” At kinurot niya ang pisngi ni Tegan. Humagikhik si Tegan.

“Sa baba ka maghintay. Huwag kang aakyat sa kwarto ng anak ko.” ani Chamuel na kinalaglag ng aking panga.

Bago ko pa masuway ito sa kanyang sinabi kay Eliza, naglakad na si Chamuel papalayo sa amin.

“Gosh!” singhap na lang ni Eliza.

Bahaw ang ngiting bumaling ako kay Eliza kaso nakatingin lang din siya sa papalayong bulto ni Chamuel.

“Eliza, sorry sa inakto ni Chamuel.”

Doon lang naputol ang kanyang tingin kay Chamuel. Ngumisi siya.

“It’s fine, Mitz. Sanay na sanay na ako sa kasungitan at istrikto ni Chamuel. Mukhang… iyan lang yata ang hindi magbabago sa kanya.”

“Sorry. Don’t worry kakausapin ko siya.”

“There’s no need to, Mitz.”

Malimit ko siyang nginitian at saka napag-desisyonang pumasok na lang sa bahay upang mabihisan ang anak. Si Eliza ay hindi na lang din umakyat sa taas dahil sa sinabi ni Chamuel kanina.

Mabilis kong pinaliguan si Tegan at binihisan. Nagtimpla na rin ako ng gatas para sa kanya dahil maliligo pa ako at magbibihis dahil may sa biglaang lakad namin ni Eliza at… sasama pa sa amin si Chamuel! First time ulit ito na sasama siya sa lakad namin ni Eliza. Dati kapag nababanggit ko lang sa kanya na kasama ko si Eliza, aayawan na niya ako o ’di kaya’y hindi niya ako papayagang umalis ng bahay nila. Nakakagala lang ako noon kasama si Eliza kapag tumatakas ako sa bahay nila o ’di kaya’y kapag walang klase!

Matapos kong bihisan si Tegan, pumunta na ako sa silid namin ni Chamuel dahil nando’n ang mga panlakad kong damit. Dahil nasanay na akong laging wala si Chamuel sa aming silid, walang katok kong binuksan ang pinto ng banyo pero ganon na lang ang aking kinagulantang nang makita ko si Chamuel na kakalabas ng shower room at walang… s-saplot!

My gaze raced over his sculpted physique, drawn to the droplets of water glistening in his hair as they trickled down his chiseled body. His broad shoulders and wide chest framed a set of defined six-pack abs that caught my attention. I couldn’t help but let my eyes wander further down, tracing the deep V-line that accentuated his form, igniting a rush of desire.

Bago pa man magtagal ang aking mata sa katawan ni Chamuel at maging awkward ang atmospera dito sa banyo iniwas ko na ang tingin ko. Sa pagkakaalam ko hindi naman ganito ka-init ang banyo namin!

“Can you hand me the towel, Mitz?”

“Oh?”

“The towel on the rack, please, Mitz.”

“A-ah, oo naman.”

Naninibago rin ba ako sa ganito dahil sa tagal ng panahon na hindi ko siya nakikitang naka-hubo’t hubad? Kaya ba ako kinakabahan at nanginginig ngayon ng ganito dahil matagal na mula nang magkaroon kami ng ganitong encounter?

I shook my head and reached for one of the folded towels on the towel rack. Kunwari ay may tinitingnan akong iba nang iabot ko kay Chamuel ang towel.

“May hinahanap ka?” Ani Chamuel at naramdaman ko ang pagkuha niya sa towel mula sa aking kamay.

Sa muling pagtingin ko kay Chamuel nakatapis na sa kanyang baywang ang towel pero bumakat pa rin ang kanyang ahas sa baba. Yeah, it’s that big, and I already forget how that monstrous thing managed to get in my ass!

My face heated as those thoughts played in my head.

“Mitz?”

“Ay, malaki!”

Mas naramdaman ko ang pagsunog ng aking pisngi nang makita ko ang umurong-sulong na tawa sa labi ni Chamuel!

“M-maliligo na ako, Cham. Puntahan mo si baby Tegan sa kwarto niya at mauna ka na sa baba!” Isang hingang wika ko at humakbang tungo sa nakabukas na shower room. Nagwe-welga na ang puso ko!

Kaso ang aking malalaking hakbang ay napigil nang hulihin ni Chamuel ang aking braso at paikutin ako bago sinandal sa glass wall ng aming shower!

Kinulong niya ako gamit ang kanyang malaking katawan.

“C-Cham…”

“Why can’t you look at me?” Tukso niya sa akin at napaiwas naman ako ng tingin.

“C-Cham… Chamuel!”

“This is yours to begin with, sunshine.” Nag-alburuto pa lalo ang aking pisngi! “Bakit hindi mo na ito matingnan? Why? Did you already forget what my skin feels like? Did you forget already-”

Pikit matang tumingkayad ako at saka humalik sa kanyang labi upang tumigil siya sa kanyang mga sinasabi! Nagtagumpay naman ako nang makita ko ang panlalaki sa kanyang mga mata! Gulat sa bulgar kong ginawa!

Ngumisi ako at saka mabilis na tumakas sa kanyang pagkaka-corner sa akin at mabilis na pumasok sa shower room!

“Mitchell!”

“Puntahan mo na ang anak natin, Cham!”

“We’re not yet done, Mitchell Aragon!”

Binuksan ko ang shower at nagpailalim doon!

“May lakad tayo, Chamuel!”

“F*ck!” Mura nito.

Matapos kong maligo nagbihis kaagad ako nang wala na akong maabutang Chamuel paglabas ko. Isang puting tshirt ang akinb napiling suotin at sinapawan ko ng maluwag na polo shirt tapos shorts na hanggang sa tuhod ko ang haba at puting sapatos para sa paa ko. Tinapik ko lang ang aking pisngi at naglagay ng lipbalm sa labi ko para naman magkabuhay kahit papaano. Dinala ko rin ang bag kung saan ang gatas at ilang essential ni Tegan bago bumaba.

Pagkababa ko ay nakita si Chamuel na nakatayo at si Eliza naman ay nakaupo sa sofa ng maluwag naming sala at nakatingin sa mag-ama ko.

“Tara na?” saad ko.

“Okay, let’s go!” si Eliza.

Lumapit ako kay Chamuel. “Ako na ang kakarga kay Tegan, Chamuel.”

“Ako na, Mitz.” si Chamuel nang biglang magring ang kanyang telepono.

“Akin na muna si Tegan.” Agaw ko sa bata mula sa kanya.

Nagdudugtong ang kilay niyang kinuha ang teleponong nagwawala sa kanyang bulsa.

“Ronan?” ang sagot niya sa tawag.

Nakatingin lang ako sa kanya habang katawagan niya si Ronan, ang kanyang kaibigan at manager na rin.

“Can’t you look for it? May lakad ako with Mitz and Tegan.” sunod nitong wika.

Napahilot siya sa kanyang noo. “Fine!” Pabagsak niyang anas bago sinilid ang phone sa bulsa.

“May nangyari ba?” tanong ko.

Bumuntong hininga siya. “Yeah. Iyong pinapatayong bar namin ni Ronan nagkaroon lang ng aberya at hindi siya makakapunta roon dahil nasa labas din siya ng syudad ngayon.”

“Puntahan mo na lang.” Mungkahi ko sa kanya.

“How about you and Tegan? I said that I’ll come with you two.”

“Habol ka na lang sa amin. Iti-text ko sa’yo ang address ng pupuntahan namin.”

“Are you sure?”

Tumango ako. “Hmm, sige na.”

Umigting ang panga nito at napapikit.

Humakbang siya palapit sa amin ni Tegan bago hinalkan ang anak namin sa ulo nito at humalik sa labi ko.

Napasinghap ako. Hindi iyon isang simpleng halik dahil hinimod at kumagat pa siya sa aking labi bago ito pinakawalan at saka humalik sa noo at tungki ng aking ilong.

“Hindi na siya sasama sa atin?” tanong ni Eliza nang paglabas namin sa bahay ay sa kanya ako sumunod.

“May emergency lang.” saad ko at pumasok sa shotgun seat ni kotse ni Eliza.

Dinala kami ni Eliza sa mall! The last time na nagmall ako, may hindi magandang nangyari pagkauwi namin sa bahay ni Tegan sana naman ngayon ay wala!

“Ito Tegan!” Tawang saad ko at mahinang initsa ang maliliit na bola kay Tegan. Nandito kami ni Tegan sa Toy World. Walang masyadong bata at enjoy na enjoy si Tegan sa mga bolang nasa paligid niya! Kinukunan ko rin ng larawan si Tegan na masayang naglalaro!

“Eliza? Halika rito?” tawag ko kay Eliza na nasa labas lang.

“Yeah, magpapa-reserve lang ako ng restaurant para sa ating lunch!”

Tumango ako kay Eliza at saka kinuha si Tegan. Umakyat ako sa slide at nagpa-slide kami ni Tegan pababa. Gusto ko pa sanang iparanas sa kanya ang ibang mga palaruan dito sa loob kaso mas naaliw siya sa slide na ultimo ako napagod at nahilo na kaka-akyat-baba!

Hindi rin kami nagtagal doon dahil inaya na ako ni Eliza na kumain na ng lunch. Malpit na rin kasing mag-2pm.

Pinapay-payan ko ang likod ni Tegan habang naglalakad kami tungo sa restaurant kung saan nagpa-reserve na si Eliza. Kanina ay na-text ko na rin kay Chamuel ang name ng restaurant na kakainan namin.

Mapera na talaga itong si Eliza kung kaya’t hindi na ako nagulat nang pumasok kami sa isang mamahaling resto. Giniya kami ng staff sa isang square table na pang-apat na tao.

“Ako na ba mag-oorder sa atin?” anang ni Eliza.

“Ako na sa amin ni Chamuel.” sabi ko sa kanya.

Sa tabi ko ay Tegan na nakaupo sa kanyang upuan at suso ang tsupon. Pinunasan ko ang pawis sa noo ng anak nang bigla akong nakaramdam ng pagtawag ng kalikasan.

Mabilis kong sinabi sa waiter ang orders ko at kinuha ang atensyon ni Eliza sa pamamagitan ng pag-abot ko sa kamay niya.

“Banyo muna ako, Eliza.”

“Oh, sure. Ako na bahala rito kay baby Tegan.”

Kaagad akong tumungo sa banyo. Mabuti at walang pila! Nag-ayos din ako sa aking sarili matapos magbanyo at saka lumabas. At nang papalapit na ako sa aming table, unti-unti ay kumunot ang noo ko sa lalaking umakupa sa upuan na iniwan ko kanina!

Nilakihan ko ang aking hakbang tungo sa kanila! Anong ginagawa ng lalaking ito dito? The hell! Baka mag-abot sila ni Chamuel dito!

“Arkin! Anong ginagawa mo rito?!” sugod ko sa lalaki at napatayo ito nang makita ako!

“Mitz!” Arkin advances toward me, but I immediately step back, afraid to make any contact with his skin as if he has some kind of contagious disease!“

“I’m with my family. Kumakain rin kami rito with Eliza’s parents too, kanina at nang paalis na kami ay nakita ko si Eliza kaya lumapit ako.” He elaborated! “Why, Mitz?”

“Umalis ka na! Tapos na naman pala kayong kumain!” Taboy ko sa kanya.

“Mitz.”

“Mitz!”

Sabay nilang sambit ni Eliza.

“Umalis ka na-”

Humakbang muli si Arkin pero umatras ako.

“Mitz, I won’t do anything.”

“Just leave, Arkin!” I said in a restrained tone. “Eliza?” I turned to her and looked at her as if asking for help to shoo his cousin away, but she just shrugged her shoulders. Not now, Eliza!

“Mitz, gusto ko lang din makita si Tegan at-”

“Nakita mo na kaya umalis ka na-”

“Mitchell?”

At ganon na lamang ang aking panlalamig nang marinig ko ang boses ni Chamuel sa aking likuran! Parang robot akong lumingon sa pinanggalingan ng boses nito. Napalunok ako nang makita ang nandidilim na niyang mga mata! Kahit may suot siyang mask at bullcap, nakikilala ko si Chamuel! Nagpabalik-balik ang mata niya sa akin at sa lalaking nasa tabi ko, kay Arkin!

---

This story is already at chapter 9 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 6

Chapter 6

Mitchell’s Pov

Kaagad kong kinuha si Tegan sa kanyang baby seat at hinagilap ng mabilis ang aking gamit. Kumuha ako ng apat na libo sa wallet na dala ko inilapag sa table. Nagugulumihanan si Eliza sa aking ginagawa at hindi makapagsalita.

Nilapitan si Chamuel.

Ayoko ng bumalik na naman kami sa dati. Dios ko! Kaka-ayos lang namin tapos babalik na naman sa dati? Mag-aaway na naman ba kami? Hindi na naman ba kami uuwiin ni Chamuel sa bahay? Will Chamuel give me a cold shoulder again?

Ngayon na gusto nang bumawi ni Chamuel at dinahan-dahan na naming binabalik ang aming dating relasyon. Ayaw ko na bigyan na naman siya ng rason upang magalit. I can’t atone anymore if we go back to square one again.

“Cham,” sambit ko nang makalapit kami ni Tegan sa kanya. Bulong lang kung tutuusin iyon dahil ayaw kong may makarinig sa akin. We’re his secret, and I think Tegan and I will live like that for now.

I can feel my heart pounding in my throat and pulsing in my ears, the rush of blood coursing through me with an almost unbearable intensity.

I bite down on my trembling lips, trying to steady myself.

Inayos ni Chamuel ang kanyang itim na sombrero. He took a step forward towards me. “Tapos na… kayong kumain ni Tegan?”

I shook my head lightly.

“D-Dada, dada.” Utal-utal na tawag ni Tegan kay Chamuel.

Hinawakan ni Chamuel ang kamay ni Tegan at pinisil iyon. Kahit na naka-facemask at cap si Chamuel nakikilala pa rin siya ni Tegan. Siguro dahil na rin sa amoy ng kanyang ama.

“Nakapag-order na ako. Nagbanyo ako, Cham, tapos… t-tapos nakita ko na si A-Arkin d’yan. Promise, Cham, hindi ko alam na nandito siya. Sumama lang naman ako kay Eliza kasi dito na siya nakapagpa-reserve ng resto. Tinext ko iyon sa’yo—”

“Shh,” Chamuel silenced me with a soft hush, gently quieting my words. “Gusto mong kumain na lang sa ibang restaurant?”

“I-Ikaw? Saan mo gusto? Ayaw ko na rito.”

Tumango lang si Chamuel. Kinuha niya ang bag na dala ko at sinukbit niya iyon sa isang balikat bago humawak sa baywang ko at giniya ako palabas. Kaso may pumigil sa aking braso.

Paglingon ko. Nakita ko si Eliza.

She offered me an apologetic smile as Eliza gently withdrew her hand from my arm, lowering her head in a slight bow.

“I’m so sorry, Mitz. I really don’t know na nandirito sila. If… if only I know na nandito pala sila. Hindi ako magpapa-book dito. Alam kong iniiwasan mo ang pinsan ko.”

Bumuntong hininga ako. Chamuel’s arms tightened around my waist, pulling me closer.

“Okay lang, Eliza. Sorry din kasi… ayaw ko na rito. Lilipat na lang kami ni Cham ng ibang makakainan. Nag-iwan na rin naman ako ng pera sa table para doon sa orders ko.” sabi ko kay Eliza.

She nodded.

“Sorry, Mitz.”

“Ayos lang, Eliza.”

“Babawi ako next time.”

Tango na lang ang binigay kong sagot kay Eliza bago muling nagpatianod kay Chamuel.

“Will it be okay with you if we just order some food and eat at home?” tanong ni Chamuel sa akin.

“Hindi ka ba gutom?”

“Hindi pa, pero si baby Tegan?”

“Napainom ko na siya ng gatas at bilhan na lang din natin siya ng pagkain para mapakain ko sa byahe.” saad ko kay Chamuel.

“Okay, let’s do that.”

Dumeretso na kami sa parking lot ni Chamuel. I’m walking on eggshells around him because I don’t want to do anything that will trigger his anger toward me.

Dumaan kami sa isang restaurant ni Chamuel para bumili ng pagkain para kay Tegan.

Pinindot ni Chamuel ang kanyang key holder at umingay naman ang kanyang itim na kotse. Pinagbuksan niya ako sa pinto at inilagay ang bag sa backseat nang may sumigaw sa pangalan ko.

My eyes widened in surprise at the sound of Arkin’s panting voice! I quickly turned my head in his direction and saw him jogging down our path!

“Cham—”

“Stay inside the car. I will just talk to this guy.”

“Chamuel.”

“I won’t do anything violent while my child is around, Mitz. Just… don’t get out of the car. Stay and feed Tegan; he is sleepy.” sabi ni Chamuel bago sinara ang pinto ng kotse.

Sumilip ako sa kanila ni Arkin sa labas. Kita kong nagsasalita na si Arkin kay Chamuel. Si Chamuel naman ay naisilid ang dalawang kamay sa bulsa ng kanyang trousers.

I want to know what Arkin is spouting about. I want to see Chamuel’s reaction or read his face, pero nakatalikod siya sa gawi ko, making me more anxious because I can’t see the expressions he’s making.

I distract myself by feeding Tegan with the food we bought earlier, despite my twisting stomach and pounding heart. I manage to feed Tegan without throwing a single glance at the guys outside, and only God knows what they’re talking about.

I just wish that Arkin won’t say something that will trigger Chamuel’s sleeping displeasure toward him and cause some trouble.

Chamuel’s Pov

I marched to meet Arkin halfway, finding him out of breath with beads of sweat glistening on his forehead. He came to a halt just a meter away from me.

He glared at me.

Siya at ang kanyang babaeng pinsan na si Eliza ay hindi ko na talaga gusto noon pa man. I don’t know. I don’t know. I don’t trust the kind people around Mitz.

Maybe I’m just paranoid, thinking that there are others around Mitz who are better than I am. Or perhaps I’m just paranoid because someone else is willing to take Mitz away from me.

“What do you want?” I scowled at Arkin.

Goddammit! I really wanted to punch his face. My fist ached at my side, begging to throw a punch at his goddamn face—the same face that still haunts my mind and drives my sanity into turmoil.

“Huwag mong sasaktan si Mitz, Chamuel!”

I raised an eyebrow at him, my expression a mix of disbelief and irritation. I slid my twitching hand into my pocket, trying to restrain myself from launching a punch at his face.

“What exactly are you after with Mitz, Arkin?”

“Really, Aguilli? Akala mo ba hindi ko nakita ang pasa ni Mitz sa mukha niya? What kind of b*stard are you to hurt him like that? Kung ayaw mo kay Mitz pakawalan mo iyong tao, Aguilli!”

I snickered. ’Let him go? For what? For you? I will keep Mitz for myself, and you don’t call the shots here, Arkin

“You’re crazy! Sinasaktan mo ang tao, eh! May anak kayo pero ang gago mo! Bakit mo ba sinasaktan si Mitz? Galit ka sa kanya? Why? Dahil pa rin ba ito sa nangyari noon? You can’t move on?!”

“Shut up, you scum! You don’t know a thing about me, Arkin!” My voice was strained, and I didn’t want to lash out in anger at him here. Nasa kotse ang anak ko at si Mitz.

Tumawa siya.

“Wala nga ba? Eh, ’di ikaw iyong lalaking basta na lang sumugod noon sa bahay nina Eliza? Para saan? Dahil sinundan mo si Mitz matapos mong ibasura?”

My feet felt like lead as I took a step toward him. My hands trembled uncontrollably, and an overwhelming urge to strangle him surged within me!

“You can only say such bullsh*t because you don’t know the whole story, Arkin Bermudez!”

“Magpakalalaki ka, Aguilli! Hindi iyong ang pangalan mo ang pinagtatakpan ni Mitz!”

“Arkin, why are you pushing these things? Dahil rin ba gusto mo si Mitz, di ba? Pero sasabihin ko sa’yo, Bermudez, hinding-hindi magiging sa’yo si Mitz.”

“Talaga?” Panghahamon niya sa akin.

I clicked my tongue.

“They’re mine from the very beginning.”

“Sa’yo nga pero naging akin naman!”

Kumiyom ang panga at palad ko.

“But that will never happen again, Bermudez.”

“Talaga? Sa sama ng trato mo kay Mitz, sa tingin mo talaga hindi mangyayari ang nais ko?”

“As long as I draw breath, fight, and live, I will not allow someone like you to snatch Mitchell away from me!” Diing saad ko kay Arkin bago ko siya iniwan.

Humingang malalim muna ako at saka kinalma ang aking sarili bago pumasok sa kotse. Tinanggal ko ang cap at facemask ko dahil parang nasasakal na ako no’n.

“Dada! Dada!” Tawag ni Tegan sa akin.

I turned to my son, who was on Mitz’s lap, and rubbed his chubby cheeks with the back of my hand. I’m Tegan’s father—there’s no need for questions about that. Charles Tegan is mine. Mitchell is mine. No one can have them except for me.

“Cham, kung ano man ang sinabi ni Arkin s-sa’yo…”

“We just had a man-to-man talk. No need to worry, Sunshine.”

My eyes dropped to his shaking hands around Tegan. Hinawakan ko ang kanyang kamay at pinisil.

“Chamuel,”

“I’m not mad, Mitz. Yes, my head was about to burst earlier when I saw that guy, but rest assured, I’m not angry with you. Let’s just go home and have our late lunch.”

“S-sige.”

Mitchell Pov

Sa sumunod na mga araw ay naging mabuti na naman at nagpatuloy ang maayos na ugnayan at relasyon namin ni Chamuel. Umaalis siya sa bahay ngayon dahil doon sa pinapatayo nila ni Ronan na bar pero ngayon daw ay wala pa silang tinatanggap na mga offer at roles. Ani Chamuel, magpapahinga muna raw siya sa pag-aarte at magpu-focus siya sa negosyo dahil may pera na naman daw siya.

It’s been three days since Chamuel and Arkin had their man-to-man talk, ika nga ni Chamuel. Hindi ko na inusisa pa roon si Chamuel sa pinag-usapan nila ni Arkin. At ang huling kita naman namin ni Eliza ay iyong pinasyal niya kami ni Tegan sa mall. Hindi rin siya nagt-text sa akin o tawag. Wala naman akong social media accounts kaya text or tawag lang talaga kami ni Eliza.

“Ay, ano ba iyan Tegan. No!” suway ko sa anak ko na kinukulamos na ang kanyang pagkain.

Kasalukuyan kaming magdi-dinner. Ang kanyang tinador at kutsara ay nahulog na sa sahig. Gusto ko na ring magbaso na si Tegan kapag pinapainom ng gatas dahil sa susunod na taon ay Daycare na ito. Masyado na siyang nawiwili roon sa babyron niya eh.

“Dada?”

“Nasa work pa, baby.”

“Werk?”

“Work!” Natatawa kong pagtatama sa anak.

“Werk!” Ulit ng anak ko pero mali pa rin ang kanyang pronunciation.

“Yes, work. Nagw-work si Daddy para may pambili si Daddy ng milk mo!”

“Milk!”

Nanlalaki ang mata ko sa tuwa nang tama na ang pagkakabigkas niya sa ‘milk’.

“Hmm, milk.” saad ko, kinurot ang kanyang pisngi. Kinuha ang kanyang plato na nagkalat na ang ulam at kanin.

Kumuha na rin ako ng tissue at pamunas sa kanya dahil pati ulo niya may kanina na rin! Kaya hindi ko ito pinapahawak ng kutsara minsan kasi kapag busog na siya pinaglalaruan na lang ang sobrang kanin.

Pagkatapos ng aming dinner at pagliligpit ko sa aming mga pinagkainan. Kinuha ko si Tegan sa kanyang feeding chair at saka dinala ko na sa taas ang anak ko at nilinisan at binihisan ng bago.

Habang hindi pa inaantok si Tegan nanood muna kami ng mga nursery rhymes songs. Umiindak pa si Tegan habang sinasabayan ang kanta.

Nang mapansin kong inaantok na siya. Nagtimpla ako ng gatas para sa kanya at inilagay sa kanyang crib. Iyong crib ni Tegan ay kasya rin ako doon sa laki!

“Good night, Tegan.” saad ko at humalik sa noo ng anak.

“M-mami, nighty!”

“I love you, Tegan.”

“Love, Tegan.”

Napangiti na lang ako sa anak.

Nang malalim na ang tulog ni Tegan pinatay ko na rin ang ilaw sa kanyng silid at iniwang bukas ang lampshade sa tabi ng kanyang crib. Sa kwarto ni Tegan ay may CCTV naman at may nag-aalarm naman kapag umiiyak siya kaya alam ko kung ano ang nangyayari dito sa silid niya.

Bumaba ako upang magpatay na rin ng ilaw at masiguro na naka-lock ang lahat ng bintana at pinto nang may magdoorbell!

Hinawi ko ang makapal na kurtina ng bintana at sumilip. May sasakyang dumating.

Lumabas ako at tiningnan sa pipehole kung sino ang nasa labas ng gate at nakita kong si Ronan iyon at inaalalayan ang lagong-lagong si Chamuel.

Mabilis kong binuksan ang gate.

“Mitz,” si Ronan.

“Ronan,” ani ko naman.

“Ipapasok ko na ito si Chamuel, huh.”

“Sa sala na lang, Ronan. Ako na magdadala sa kanya sa kwarto.”

Tumango si Ronan.

Sinara ko ang gate at sinundan si Ronan. Pinahiga lang ni Ronan si Chamuel sa sofa ng aming sala.

Napahagod si Ronan sa kanyang balikat.

“Kaya mo na siya, Mitz?”

Tumango ako kay Ronan.

Hindi ko alam kung ano ang nalalaman ni Ronan tungkol sa amin ni Chamuel pero mukhang hindi naman siya nagulat nang makita ako at nandito ako sa bahay ni Cham.

“Kaya ko na. Salamat sa paghatid kay Chamuel.”

“Responsibilidad ko rin ang lalaking ’to. Mitz. Kaya wala kang dapat ipagpasalamat. Sige na. Aalis na rin ako.”

“Sige, pasara na lang sa gate paglabas mo, Ronan.”

Ronan waved his hand at me before making his way to the door.

Dinala ko sa silid namin si Chamuel. Mainam at nakakaya pa niyang ihakbang ang paa sa hagdanan.

Bagsak sa kama si Chamuel nang ihiga ko siya.

Pinagpawisan ako dahil sa bigat niya!

Hinubad ko ang kanyang sapatos at medyas. Sunod kong kinalas ang kanyang button down shirt at hinubad sa kanya. Pati iyong slacks niya ay hindi ko na rin sinanto at inalis din. Ngayon na nakatingin ako sa kay Chamuel matapos ang mahabang paghuhubad sa kanya, doon ko lang din napagtanto na tanging boxers na lang ang saplot niya.

My eyes traveled over his body, lingering on his hard, well-defined physique.

Iniling ko ang aking ulo at inayos ang kanyang paa sa kama at kinumutan.

May isang beses dati na umuwi si Chamuel na lasing din. Sa panahon na iyon ay sinisigawan niya ako at nagbabasag siya ng mga bagay na kanyang nahahawakan. Mabuti ngayon ay hindi niya iyon ginawa.

Tumayo ako upang pulutin ang kanyang mga damit sa sahig nang may humawak sa aking braso.

“Mitchell,” Chamuel slurred in his drunken state.

“Cham,” I replied.

Hinawakan ko ang kamay niya at aalisin ko na sana iyon kaso humigpit ang kanyang kamay doon sa pagkakahawak sa braso ko.

“Chamuel,” I purred

“Don’t leave me, Mitz. I’m… I’m s-scared.”

My eyes fluttered as I struggled to find the words I wanted to say, but I couldn’t bring myself to utter a single syllable. A lump began to form in my throat, tightening with each passing moment.

“Don’t go with him. D-Don’t choose him, Mitz.”

A heavy pang reverberated in my chest as I watched a tear escape from Chamuel’s eyes.

“C-Cham…” I croaked, but I failed to complete my sentence.

“You’re all I have, Mitz. You and Tegan are my only true family.”

Hindi ko na tinanggal ang kamay ni Chamuel sa pagkakahawak sa akin at niyakap ko si Chamuel. If Chamuel caused me trauma, I, too, inflicted my share of pain on him. I know that the events of the past still weigh heavily on his mind.

---

This story is already at chapter 10 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 7

Chapter 7

Mitchell’s Pov

3 years ago

“Mitz! Mitz!”

Napatigil ako sa paghuhugas ng pinggan nang marinig ko ang malakas na tawag sa akin ni Chamuel.

Lumabas ako ng kusina habang pinupunas ko ang aking kamay sa likod ng aking t-shirt.

Dahil bakasyon ngayon, nandito lang ako sa bahay ni Chamuel. Wala pa rin namang enrollment sa university na aking gustong pasukan kaya nanatili lang ako sa bahay. Minsan nakakalabas kapag inaaya ni Eliza at syempre kapag pumayag si Chamuel. Kaso lagi namang busy si Chamuel sa kanyang trabaho kung kaya’t nakakatakas lang ako. Mini-make sure ko naman na makakauwi ako on time at dapat wala pa si Chamuel sa bahay.

When Chamuel asked me to stay with him at his house, away from his parents’ home, I hesitated to go with him. Maybe it’s because he is the only person who makes me feel special and important.

Thankful ako sa mga Aguilli sa pagtanggap nila sa akin at pagpapatira nila sa akin kahit na wala na ang ina ko. Malaki ang aking utang na loob sa kanila dahil pinag-aral din nila ako. Kaso nang ayain ako ni Chamuel sa sumama sa kanyang pag-alis, sumang-ayon ako. Tutol nga si Nanay Isidora, ang mayordoma ng mga Aguilli na siyang nagpalaki rin sa akin sa aking desisyon pero ninais ko ito, eh. Hindi naman porket sumama ako kay Chamuel ay tinalikuran ko na rin ang mga Aguilli. Siguro mas lamang lang talaga sa puso ko si Chamuel.

Nagalit ang mga Aguilli sa pag-alis namin ni Chamuel at sinabing hindi na kami pababalikin sa kanilang bahay kapag nangailangan kami ng tulong o kapag hindi namin kaya na malayo sa kanila pero desidido rin si Chamuel at pinangakong pag-aaralin ako hanggang magtapos ng kolehiyo.

Sir Donovan and Ma’am Shaine have been so good to me by allowing me to do whatever I want and letting me go with Chamuel. Nga lang may banta sila sa amin ni Chamuel. Naiintindihan ko rin naman sila doon kasi ang babata pa rin namin ni Chamuel at naisipan ng umalis sa kanila— bumukod.

Sa pagsama ko rin naman kay Chamuel, iniisip ko na baka kailangan niya ng katulong sa bahay niya kaya niya ako inaya.

“Anong nangyayari? Bakit ka sumisigaw, Cham?” Litong tanong ko.

Nang makita ako ni Chamuel paglabas ko ng kusina ay kaagad niya akong niyakap at binuhat sa ere.

“C-Cham,”

“I’m just so happy, Mitz! Our movie became one of the highest-grossing films of all time! It’s a massive success!”

“Congratulations!” saad ko kahit wala akong alam kung ano iyong basehan para maging top grossing film ang isang palabas. It was a drama film. Hindi iyon romance, it was the story of a young boy who was separated from his parents and his journey to find them.

Sa industry ngayon dito sa Pilipinas na halos lahat loveteam-loveteam na at mahirap nang magproduce ng isang film na papatok sa mga tao. Talagang malaking achievement nga siguro itong naabot ng film nina Chamuel.

“Also, I’ve been nominated again for Best Actor and Best Male Artist of The Year!”

“Proud na proud ako sa’yo, Cham.” saad ko.

“Marami pa akong award na iuuwi, Mitz.”

Tumango ako.

Really, hanggang ngayon magkaibigan pa rin kami ni Chamuel. Lumaki akong humahanga kay Chamuel at gustong-gusto ko siya. Kaya nga siguro naimpluwesyahan iyong desisyon ko na sumama sa kanya dahil dito sa feelings ko.

Kaso hinding-hindi ko maaamin kay Chamuel na gusto ko siya. Kasi tingin lang naman ni Chamuel sa akin ay kapatid at kaibigan na ayaw niyang mawalay sa kanya. He carries me everywhere, and I am always with him because of that.

Binaba ako ni Chamuel.

“Magluluto ako para sa’yo. Anong gusto mo?” Alok ko.

“Pwede ba iyong kare-kare mo?”

“Oo naman!”

Nagluto ako ng kare-kare since iyon ang gusto ni Chamuel. May gamit din talaga iyong panggugulo sa kusina dati sa bahay ng mga Aguilli. Ngayon kahit na hindi ako ganon kagaling pero maalam ako sa kusina at pagluluto. Nagsaing na rin ako ng kanin.

Ilang minuto matapos kong magluto. Naligo muna ako sa taas. May dalawang kwarto naman dito sa taas kaya hiwalay ang room namin ni Chamuel.

Naglalagay ako ng serum sa aking pisngi nang may magpop-up na message sa akong lockscreen. Binaba ko ang bote ng serum at kinuha ang cellphone.

Eliza: May party bukas sa bahay, Mitz. Don’t forget to come. I’m expecting you!

Napailing ako sa mensahe ni Eliza.

Ako: Anong party?

Mabilis naman ang pagreply ni Eliza. Mukhang hindi busy ngayon.

Eliza: Patapos na ang vacation ’no! Magc-college na tayo at baka hindi na tayo makakapagkita lagi dahil sa schedules natin. Sulitin na natin ang bakasyon.

Ako: Papaalam ako kay Cham.

Eliza: Hindi mo naman tatay iyan para magpaalam ka.

Ako: Kahit na.

Eliza: Ikaw bahala. Next week din magbeach tayo sa Moalboal Cebu lang.

Kahit na hindi ko kaharap si Eliza. Talagang napapalaki ang mata ko dahil sa kanyang mensahe. Nasa Quezon City kami tapos nila-lang niya ang Cebu!

Kahit na libre niya naman ang lahat. Nakakahiya pa rin talaga.

Ako: Ang layo.

Eliza: Isang flight lang at isang byahe ng sasakyan. May kilala ako na taga Cebu, may sasakyan siya kaya less hassle.

Ako: Titingnan ko.

Eliza: Sama ka dapat. Maraming gwapo sa Cebu.

Ako: May gwapo na akong kasama.

Hindi na ako nahihiya rito kay Eliza sa ganito kasi alam niya naman ang tunay kong nararamdaman para kay Chamuel.

Eliza: Right! Bye, Mitz. Bibili pa kami ng mga kailangan for tomorrow’s party.

Bumaba ako at naabutan ko si Chamuel na naghahain na sa mesa.

“Ako na sana rito.” sabi ko at kumuha ng malamig na tubig sa ref at baso na rin para sa amin.

“Ikaw na nagluto, at least ito man lang natulong ko sa’yo, Mitz.” ani naman ni Chamuel.

Chamuel and I had an early dinner as part of our celebration of his successful film. I feel so blessed to be able to share this kind of moment with him. I mean, today he is one of the most sought-after male actors in the showbiz industry. I like him, and sharing a table and even being under the same roof with him feels surreal for an ordinary admirer like me.

After our dinner, we went to the living area and watched some movies, including western action films.

“Pwede akong uminom ng alak?” tanong ko kay Chamuel.

Ang binigay niya kasi sa akin ay iyong pineapple juice.

Tiningnan ko ang isang bote ng alak na nasa center table. Nakaupo lang kami ngayon sa carpet ng sala habang nanonood.

“It’s a hard liquor, Mitz.”

“Kaya ko na naman siguro. I’m already eighteen.”

He gazed at me intently for what felt like an eternity, his eyes searching mine, before letting out a deep, weary sigh.

“Get your own glass.”

Lumiwanag ang mata ko saka mabilis na tumayo at pumunta sa kusina upang kumuha ng baso at sariling ice cubes!

“Huwag mong damihan.” Supi ni Chamuel sa akin nang magsalin ako.

Tumango ako sa kanya at bumalik sa aking pwesto na iniwan kanina sa tabi ni Cham.

Inamoy ko iyon at… ang tapang ng amoy!

Ngunit ang isang baso kong alak ay nasundan pa iyon nang nasundan. Gayundin si Chamuel. Pareho kaming tinamaan ng alak.

Itinungkod ko ang aking siko sa upuan. Hinarap ko si Chamuel na nakatitig sa TV. Iyong kulay light brown niyang mata ay nag-iiba ng kulay dahil sa malaking screen ng TV.

My eyes wandered over his long lashes, tracing the curve of his eyebrows, before settling on his sharp, pointed nose. Overcome with curiosity, I gently lifted my free hand and reached out to touch the tip of Chamuel’s nose.

Sinuway ni Chamuel ang kamay ko. Kinuha niya ang kamay ko na nasa kanyang ilong at binaba iyon bago lumingon sa akin.

“You’re drunk.”

I shook my head, even though my vision was now spiraling.

“Mitz?”

“I want… I want to kiss you, Cham. Can I?”

“You’re drunk,” he said again.

“I’m not!” I insisted.

“You’ll regret it, Mitz. We will regret this.”

“Hindi. Just think of it na pareho lang noong mga nakahalikan mo on screen. Kunwari lang nasa set tayo. With cameras around, the staff, crews, and the director.”

“Mitz,”

Napatigil si Chamuel nang hawakan ko siya sa kanyang leeg. I rubbed my fingers on his neck, then proceeded to his Adam’s apple, caressing it softly and sensually.

Amidst my blurry vision, Chamuel’s face remained vivid and clear to my eyes. I loved how his eyes transformed from fierce to soft. It seemed like I had broken down the hard barrier between us.

“Ahh!” I whined as Chamuel pushed my body to the floor! Thanks to the thick carpet, I wasn’t hurt that badly.

“Stop this, Mitz!”

“I want you! Please, Cham.”

“I don’t want to—”

I cut him off by sealing our lips together. I heard him gasp and stiffen for a moment as our lips connected. His lips were firm, hot, and tasted faintly of the alcohol we had shared earlier.

“Kiss me, please,” I urged him.

He pushed his body away from me, hovering above me like I was his helpless prey.

“Don’t regret this afterward, Mitz,” he said in a low, raspy voice.

“I won’t,” I boldly replied to Chamuel.

Chamuel cupped my left cheek before kissing me once again. This time, his lips attacked mine roughly and hungrily.

“Uhm,” I maned when he slid his tongue into my mouth. His large hand wrapped around my neck as he angled his head to gain more access, plnging his tongue deep, making me gag!

My hands groped and felt his warm body. Kung saan-saan na umabot ang aking kamay. Sa kanyang katawan. Until I found his hard l*ngth below! 

I shoved my hands inside his shorts and underwear, envading his hrd erction! 

The moments later we’re now both naked, and Chamuel was s*cking the tiny hard beads on my chest. 

Hindi ko na alam kung ano ang nangyayari sa palabas na aming pinapanood. We’re both indulging in and intoxicated by our l*st and desire.

Napuno ng ung*l at halinghing ang buong sala ng bahay.

I shouted into the air when Chamuel stabbed his two long fingers into my btt hole. My precum wasn’t enough, so he spat on my hle and shoved his fingers in again, encircling and scissoring me.

“Ohh, uhmm!” Ang daing ko nang ipasok na ni Chamuel ang kanyang pagkalalaki sa akin. It’s painful! Real pain, like I’m about to break, and my butt feels like it’s splitting me in two!

I don’t know if it’s painful because it’s my first time, or if it’s really this painful. And maybe one of the reasons why it hurts so much is because of the size of Chamuel’s c*ck!

His dck is stretching my ans to its limit, and I don’t know how to handle it! When he thrusts his ph*llus all the way inside me, my mind goes blank, and stars dance behind my closed eyes!

“F*ck!” Chamuel groans.

I m*aned his name into the air, whining, whimpering, and groaning as I feel raw and hot inside. The way his thickness scrapes against my walls drives me crazy. This is pure pain and pleasure combined.

“Ahh, ahhm, ohh, C-Cham,” I gasped, my nails digging into his skin. I feel his manh*od twitch inside me, followed by hot liquid filling me, with some of it even dripping out!

“Sht!” Ungl ni Chamuel at bumagsak ang katawan sa ibabaw ko.

I hugged him.

“I… I love you, Cham.”

Natulala ako sa biglang paglayo ni Chamuel sa akin at tila nahimasmasan din ako nang mapagtanto ko ang aking sinabi!

“C-Cham,” natatarantang tawag ko kay Chamuel nang lumayo siya sa akin at tiningnan ako na parang nakakita siya ng multo.

“Chamuel—”

“This is wrong, Mitz.”

“No, Cham. I like you. I love you! Okay? And I liked what we did.”

Chamuel shook his head vigorously. My heart sank.

“No, Mitz! I’m sorry!” With that, he leaves me in the living room, broken and speechless. Just what the h*ll happened?

I want to blame the alcohol for it. Ganon na lang ba iyon? Masisira ba ang pinagsamahan namin ni Chamuel dahil doon?

I hurriedly gathered my clothes from the floor, bolted to my room, and collapsed onto the bed, sobbing uncontrollably, pouring out every ounce of my pain. Naligo ako pero umiiyak ako sa ilalim ng shower. Parang nahulog ang puso ko at nabasag ng walang pag-asang mabubuo.

“What happened to you?” Salubong ni Eliza sa akin.

Naka-bra at maong shorts lang si Eliza. Sa isang kamay niya ay ang red plastic cup. Mukhang nagsisimula na ang party.

“Umiyak ka ba? Hindi ka pinayagan ni Chamuel? Tumakas ka?” sunod na tanong ni Eliza sa akin.

Muli akong napaluha. Simula kagabi ay hindi umuwi sa bahay si Chamuel. Dahil sa nangyari sa amin, hindi na siya nagpakita sa bahay at wala man lang text o tawag.

Mag-iexpect pa ba ako ng tawag matapos no’ng nangyari? He hated me now. Baka palayasin pa ako!

“Kung hindi mo pa kayang sabihin. Halika ka na lang sa loob, iinom na lang natin kung ano man ang nararamdaman mo, okay?”

Dinala ako ani Eliza sa loob ng kanilang bahay at doon ko nakita ang kanyang mga bisita. Sumasabog ang ingay ng speaker mula sa poolside hanggang dito sa loob ng bahay.

“Kumain ka na ba? May foods sa kitchen pwede kitang kunan.” ani Eliza.

“Hindi na, Eliza, ako na lang ang kukuha doon.”

“Are you sure?”

“Hmm! Sige na asikasuhin mo muna ang ibang bisita mo, sa kitchen lang ako.”

“Okay,” ani Eliza bago lumapit sa kanyang ibang bisita.

Pumunta ako ng kitchen nila. Maraming pagkain doon pero mas pinili ko ang lasagna at kumuha ng juice. Pero sa gitna ng pag-ienjoy ko sa aking lasagna, bigla namang dumating si Arkin, ang lalaking pinsan ni Eliza.

Halos kilala ko na ang lahat ng pinsan ni Eliza ngunit itong si Arkin ang laging nakakasalamuha ko. Kahit sa school ay lagi ko itong nakikita.

“Hi, Mitz!”

Tipid na ngiti lang ang binigay ko sa kanya. Hindi ko alam kung totoo ba iyong sinabi ni Eliza sa akin o hindi pero nabanggit niya sa akin na crush daw ako ni Arkin. Hindi ko naman iyon iniisip o binig deal kaso ngayon na kaharap ko si Arkin parang ang awkward. Totoo man o hindi iyong sinabi ni Eliza awkward pa rin para sa akin.

Lumapit siya sa akin. Malapit ko nang bitbitin ng plato at juice para lumayo sa kanya.

“Umiyak ka ba? Bakit namumugto ng mata mo?” May himig pag-aalala na tanong niya.

Umiling ako.

“Come on, Mitz. Para naman tayong hindi… nagkakasama. Don’t take it in a bad way, huh. Curious lang ako since… ngayon lang kita nakita na ganito.”

Naibaba ko ang lasagna na aking hawak. Isang buntong hininga ang aking pinakawalan bago nagkwento kay Arkin. Wala naman sigurong masama at para na rin mabawasan itong bigat sa dibdib ko.

Kinuwento ko sa kanya ang biglaang pag-amin ko kay Chamuel pero hindi kasama iyong part na may nangyari sa amin ni Chamuel.

“Baka siguro ganon kasi… sports-sports lang ang gusto niya, Mitz. Artista si Chamuel baka hindi siya nag-iengage sa seryosong relationship.” Komento ni Arkin matapos ang kwento ko.

Matamlay akong tumango sa kanya.

Siguro nga.

Dumating naman ang isang babaeng pinsan ni Eliza na may dalawang red plastic cups ang dala.

“Seryoso n’yo namang dalawa rito. Here, dinalhan ko na lang kayo ng drinks. Sabi kasi ni Eliza na nandirito ka, Arkin.” sabi nito sabay bigay sa basong dala kay Arkin at sa akin.

“Ayaw ko.” Tanggi ko at binalik sa babae ang inumin.

“No,” sabay tulak niya sa kamay ko. “Hindi naman masyadong matapang iyan.”

Napatingin ako sa basong may alak. Bumalik na naman ang sakit sa aking dibdib.

May tumawag sa kanya kaya naiwan kaming dalawa ni Arkin.

“Cheers?”

Naibaling ko ang aking mata kay Arkin. Itinaas ko na lang din ang baso at binangga sa kanyang baso.

‘Isang inom lang.’ saad ko sa aking sarili sabay lagok sa alak.

Naibaba ko ang plastic cup sa mesa at tumayo. Nangalay ang aking binti sa tagal na nakaupo kung kaya’t nawalan ako ng balanse sa aking katawan.

“Ayos ka lang?” wika ni Arkin sabay agap sa aking baywang.

“O-oo, sige sa taas na lang siguro ako, Arkin. Inaantok ako, eh.” anang ko.

“Ihatid na kita, Mitz.”

“No, kaya ko naman. Pakisabi na lang kay Eliza na magpapahinga lang ako sa taas.”

“Hindi, sasamahan na kita at pagkatapos saka ko sasabihin kay Eliza na natulog ka na.”

Bumuntong hininga ako at hinayaan na lang si Arkin.

Paakyat na kami ni Arkin sa taas nang bigla kong naramdaman ang pag-ikot ng aking mundo. Humawak ako sa aking ulo.

“Mitz?” si Arkin at humawak sa aking baywang.

“A-ayos lang ako.”

“Alalayan na lang kita hanggang sa silid mo.” si Arkin at hindi na ako nakaprotesta dahil sa pag-ikot ng mundo ko.

Napapikit na lang ako at sumandal kay Arkin.

Naramdaman ko ang paghiga ni Arkin sa akin sa kama. Pinikit ko lang ang aking mata hanggang sa may maramdaman akong labi na humalik sa akin.

Napamulat ako.

“Arkin?”

Naimulat ni Arkin ang matang nakapikit. He put some distance in between us.

“U-umalis ka.” Malamyang tulak ko sa kanya dahil nawawalan na ako ng lakas.

“Mitz, I want you.”

Mahina akong umiling sa kanya.

“Why?”

“Basta ayoko.” Iniisip ko kasi si Chamuel. Siya lang ang gusto ko.

“Dahil ba iyan kay Chamuel? Come on, Mitz, that guy is only good for nothing. He is self-centered, a j*rk for dumping you! Nandito ako, Mitz. Gusto kita!”

Umiling ako.

“No, Arkin.” sabi ko pero ginawa na namin ni Chamuel.

“Are you a bearer? You have that X-linked treat?”

Hindi ako nakapagsalita.

“Don’t worry, Mitz. I don’t want a child right now either. I have condoms here.”

Umiling pa rin ako kay Arkin.

Tumingin ako sa pinto na nakabukas. Babangon na sana ako upang makauwi nang bigla akong itulak ni Arkin sa kama at pumaibabaw sa akin.

Mabilis niyang hinalkan ang labi ko at kahit na nagpupumiglas ako sa kanya at wala itong epekto.

Arkin rolled my shirt up and pulled down my shorts and underwear together.

I still don’t understand why my body felt like it was burning, craving the things Arkin did to me. Ayaw ng utak ko. Nagpupumiglas. Kaso iba ang sinasabi ng aking katawan.

I want to push Arkin off me, but I don’t have the strength in my body to do it. Gusto ko siyang sampalin nang makita ko siyang nagsuot ng condom pero kahit gusto ko siyang tadyakan ay wala na akong lakas. Ganito ba ng epekto ng alak sa katawan ko? Ganito ba talaga ang epekto ng alak?

My body was unknowingly responding, enjoying his kiss and the feel of his hands on me.

Arkin pushed himself inside me.

I screamed in pain.

Arkin was about to thrust again when the door suddenly sprang open, revealing Chamuel with Eliza behind him.

I watched as Chamuel’s eyes darkened, a flicker of something intense passing through them before his lips curled into a sharp, sarcastic smirk.

“You like me? You say you love me, but you’re having s*x with that guy! Wow, Mitz! Ganito mo pala ako kamahal,” he said before turning his back.

Doon lang umalis si Arkin sa ibabaw ko. Si Eliza ay hindi nakagalaw sa kanyang kinatatayuan. Siguro dahil sa gulat sa kanyang nakita.

“M-Mitz, Mitz… I… I didn’t mean t-to—”

“Get out!” I shouted at Arkin.

“Mitz,”

“Just get out, Arkin! Please!”

Sa gabing iyon ay dinamayan ako ni Eliza at inilipat niya ako sa kanyang silid at doon natulog.

Mukhang hindi naman tulog iyong ginagawa ko kasi nakapikit nga ang mga mata ko kaso gising na gising naman ang aking isip dahil sa nangyari! Pagbaling-baling lang ako sa kama ni Eliza.

The next morning, papaalis na ako sa bahay ni Eliza nang makasalubong ko si Arkin. I tried to avoid him, but he persistently followed me, closing in until I had no escape, cornering me.

“What? Anong kailangan mo, Arkin?” Galit kong wika sa kanya.

“I’m… I’m so sorry, Mitz.”

Iniwas ko ang aking mata sa kanya.

“I love you, Mitz. Huwag ka na lang umuwi kay Chamuel. Kung galit siya at ayaw na sa’yo pwede ka sa akin—”

“I’m sorry, Arkin, pero hindi ko rin magagawa iyang sinasabi mo.”

“So you’ll choose him over me.”

“Arkin, hindi ka naging kasama sa pagpipilian dahil kahit kailan hindi naman kita ginusto. Hindi ko kailangang mamili kasi isa lang naman ang gusto ko.”

Pain flickered across his face, his voice strained.

“Does he love you? Will he take care of you?”

Kinuyom ko ang aking palad.

“He will.” sagot ko kahit na walang kasiguraduhan.

---

This story is already at chapter 11 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 8

Chapter 8

Chamuel’s Pov

My vision was cloudy and blurred the moment I forced my eyelids open. The harsh white light from the bulb above flooded my senses, making it even harder to focus on my surroundings. I instinctively tried to shield my eyes with my arms, only to realize something heavy was weighing them down.

I rubbed my eyes to clear the fog and turned to my left, where a dull numbness crept through my arm. There, curled up in a fetal position, was Mitchell, peacefully asleep, using my arm as his pillow like a baby. Mabilis akong bumangon nang makita kong ako lang ang nakakumot. Inalis ko ang kumot sa aking katawan at saka binuhat ang kanyang katawan sa gitna ng kama at kinumutan.

I glanced down at my body, realizing I was only in my boxers. As I scanned the room, my clothes were scattered across the floor.

Relief washed over me when I saw Mitz fully dressed. For a moment, I feared I might have done something to him while I was drunk.

He had forgotten to turn off the lights, and now I found myself staring at his face, illuminated clearly, allowing me to take in every detail.

Hinawi ko ang buhok niyang nagulo sa bandang noo niya bago hinalkan. I’ve always been captivated by his face—there’s something mesmerizing about it, almost unnaturally perfect, a blend of striking beauty and delicate features.

I sighed, lost in the thought.

Bumaba ako sa kama at saka kumuha ng pajamas sa closet. Nang masuot ko ang pajama, kinuha ko rin ang nagkalat kong damit sa sahig at inilagay iyon sa laundry basket sa banyo.

Naramdaman ko ang paghilab ng aking t’yan kaya naisipan kong bumaba para makahanap ng makakain. At gamot na rin para sa aking ulo na parang minartilyo. 

Bago ako lumabas sa silid namin ni Mitz. Inayos ko muna ang kumot sa kanyang katawan bago ko pinatay  ang ilaw sa aming kwarto at lumabas.

Nakita ko sa malaking orasan ng aming sala na alas dos pa pala ng madaling araw. Dumeretso ako ng kusina at may nakita ako sa countertop na pagkaing tinabunan. Adobong baboy at kanin.

I thought of Mitz.

Mitchell has been nothing but a good, patient, and understanding person. However, when I saw Mitz do that thing with Arkin, that’s when everything turned ugly between us. Then, he became pregnant.

I had hesitation and doubt when Mitz got pregnant because he had been with Arkin, but when Tegan was born, he looked like a replica of me as a child. I feel guilty and angry at myself for ever thinking that way. Pakiramdam ko ang laki ng kasalanan ko kay Tegan.

My desperation to draw Mitz away from Arkin worsened. It’s so selfish of me not to send him to college because of that. It’s so selfish of me to keep him trapped inside this house. It’s so unfair to him that I snatched his world away for my own selfish reasons, for my own agenda—and that is to keep him to myself!

Nang may mangyari sa amin ni Mitz… inamin kong gusto ko iyon. Gustong-gusto ko. At nang bigla siyang umamin sa akin bigla akong umurong at natakot.

I see Mitchell as my greatest and lifelong confidant. I don’t want to take our relationship to another level because I’m afraid that if it shatters, I will lose him.

I thought being friends with him would be enough to keep him in my life forever. I thought that would suffice. But then Arkin came into the picture and shook my world.

Si Mitz lang ang kayang magpanginig sa akin sa takot. Sa takot na maiwan, takot na hindi piliin. Naranasan ko na kasi iyon.

After I reheat the food, I eat alone in the kitchen.

Mitz and I are under the same roof with a son, but honestly, we haven’t talked about our status— what we have between us. For now, gusto ko munang bumawi kay Mitz.

Before, I messed up and was confused about my feelings for Mitz. I was afraid of losing him, so I disregarded his confession. I had thought that my feelings for him were just fear of losing him. I believed it was the fear of being alone again. But now I realize that, even back then, Mitz has always been my only treasure. Mitchell and Tegan are my sunshine right now. Ayaw ko lang sabihin kay Mitz na mahal ko siya. Gusto ko ring maramdaman niya muli kung gaano siya ka-importante sa buhay ko. Gusto kong patunayan na karapat-dapat din ako sa kanya. That second chances do work and better.

“Cham?”

I was pulled out of my deep reverie when Mitchell stepped into the kitchen. He was rubbing his eyes and yawning.

“Sunshine.”

It’s my favorite pet name for him because he is my light—my sunshine in a gloomy world.

“Nawala ka sa silid. Akala ko umalis ka.”

Lumapit siya sa akin kaya naibaba ko ang hawak na kutsara at tinidor.

I gestured for him to come closer to me. He sheepishly smiled and walked toward me.

I wrapped my arms around his body. I don’t know if it’s natural for a bearer to have this kind of body. Mitz has always had a small waist, pale skin, cupid’s bow lips, and a heart-shaped face. His eyelashes are naturally long and curved, giving him an alluring gaze, and his eyes are deep, expressive black orbs. If it weren’t for his short hair, he could easily be mistaken for a girl—a very pretty girl. It’s no wonder that b*stard Bermudez fell for him too!

I inhaled his scent.

“Nagutom lang ako. And thank you for the food, Mitz.”

Kumalas siya sa aming yakapan. But our bodies remained attached to each other.

“Gusto mo ba ng kape? Ipagtitimpla kita.”

Hanggang balikat ko lang si Mitz kaya naman tumingala siya upang tingnan ako sa mata.

I gently rubbed his cheeks with my thumb, and I noticed his gaze drift down to my bare body, causing his cheeks to flush a deep crimson.

“Hindi ka ba inaantok? It’s still two in the morning, Mitz.” Kuha ko sa atensyon niya bago pa may mabuhay siya sa baba at wala ng kapeng mainom.

Ngumiti siya. “Hindi na ako inaantok, eh.”

“Okay, make it two, para sa’yo at sa akin.”

Tumango siya at mabilis na kinalas ang kamay sa aking katawan.

I watched him move swiftly in our kitchen. Tinapos ko na lang ang aking kanin at saka ko iyon niligpit.

“Ako na d’yan, Cham!”

“Ako na. Kapag tapos ka na d’yan dalhin mo na lang sa dining table at doon ka na rin maghintay sa akin.”

“S-sige.”

Pagkatapos kong mahugas sa aking pinagkainan ay lumabas ng kusina at pumunta sa dining area ng bahay.

Nakita ko si Mitz na hinihipan ang kanyang umuusok na gatas. Akala ko magkakape rin siya, eh.

Umupo ko sa kabisera.

“Did I… break some things again this time?”

My eyes lingered on his face longer as I grabbed my coffee and pulled it closer to me.

Mabilis na umiling si Mitz. “Wala… hindi ka naman n-nagwala, Cham.”

Tumango ako.

“I’m sorry.”

“Huh?”

“Dahil nalasing na naman ako. That Ronan. Hindi niya kasi ako pinauwi ng maaga at naabutan ng ibang kakilala namin.”

His lips curled into a radiant smile. “Ayos lang, Cham.”

Bumisita lang naman ako doon sa bar na pinapagawa namin kanina. Actually, patapos na siya at nakaset na kami ng date kung kailan ang aming opening. Doon nagkainuman at napasarap!

“Wala naman akong sinasabi sa’yo while I’m drunk right?”

Mitz face turns red.

“W-wala, Cham.” sagot niya at saka uminom sa kanyang gatas. “A-ahh, ang init.” Daing niya at binaba ang baso.

He waved his hand in front of his mouth, fanning his tongue as if trying to cool down the heat rising inside.

Naalarma ako at lumapit sa kanya para tingnan ang kanyang bibig.

Mitchell’s Pov

Lumaki ang mata ko nang lumuhod sa harap ko si Chamuel. Napapapikit ako sa init ng dila ko. Sinong baliw ba kasi ang magsabing ilagok ko iyong umuusok na gatas? Parang nasunog ang dila at lalamunan ko!

“Let me see.” ani Chamuel at saka inikot ang aking upuan paharap sa kanya.

Kahit na nakaluhod na siya sa harap ko. Hindi mahirap para sa kanya ang tingnan ang aking bibig. Pinatingala niya ako at pinanganga. Kunot noong sinuri niya ang aking bibig.

“Tongue out.” Mando niya sa akin.

Kahit na naguguluhan ko. Sinunod ko ang kanyang utos at iniluwa ang aking dila para sa kanya.

“I think you burn your tongue. Masakit pa?” Alala niya at tumingin sa aking mata bago sumisilip muli sa aking bibig.

Napipi na rin ako dahil sa mahkadikit naming katawan. He is just too close and hot for my cold system. Our small skin-to-skin contact makes me feel hyperventilated, especially now that he is topless and kneeling in front of me. Unworldly thoughts started to reign in my head.

I swallowed.

“Tongue out.”

I almost shivered when his thumb caressed my cheekbone, grazing it as if he were igniting a fire there.

“Ulit?” I said breathlessly.

He nodded before dropping his gaze once more to my slightly parted lips.

Without asking further, I stuck my tongue out for him. I didn’t understand why he had asked for that when he opened his mouth and closed his eyes, leaning in toward me and s*cking on my aching tongue.

His mouth felt hot against mine. I gulped before closing my eyes and felt his tongue rolling and coaxing my injured one.

Hinahagod ng mahina ni Chamuel ang aking dila. Hinihimod na para bang may bagay siyang pinaka-iingatan sa loob ng bibig ko.

My hands clasp the edge of my chair as his tongue massages mine, as if trying to soothe the sting and irritation caused by the hot milk.

A gasping moan escaped my mouth. Sinus*so lang ni Chamuel ang aking dila dahil napaso ito. Hindi ko alam kung tama ba itong remedy na ginagawa niya pero hindi ako nagrereklamo.

Inosente at puro ang pagsipsip ni Chamuel sa aking nasunog na dila pero iba ang pumapasok sa aking utak.

It’s been so long since we became intimate with each other. I almost lost and forgot the feeling of our body-to-body contact. But the excitement and anxiousness are still there.

My hand left the  wooden chair, and I wound my arms around Chamuel’s neck. Gusto ko tuloy’ng supilin ang sarili sa ginawa nang tumigil si Chamuel sa kaka-suso roon sa aking dila.

My eyelids feel heavy, and I feel like I am floating in my chair as I look at him. Desire and longing danced in his light brown eyes.

I burned under his gaze.

“Mitz,” he murmured.

My stomach flipped.

“C-Cham.”

Without a second thought or word, Chamuel lifted me from my chair, then stood and placed me on top of the dining table.

Inusog niya ang gatas ko at kape niya palayo sa aming dalawa. Malalagkit ang tingin ni Chamuel sa akin nang itulak ng paa niya ang upuan sa kabisera bago pinaghiwalay ang aking hita sa isa’t isa, umangat ang suot kong cotton shorts.

Chamuel’s fingers crawled up to my thighs and pressed against my flesh. He took a handful of my skin and kneaded it. Goosebumps spread across my body.

Chamuel leaned toward me. “Can I kiss you and… touch you?”

He is already touching me. Ano bang touch ang gusto niya?

Tumango pa rin naman ako sa kabila ng tanong kong iyon.

Kasabay nang pag-angkin ni Chamuel sa aking bibig ay ang pagpasok ng kanyang dalawang kamay sa loob ng aking shorts.

Mainit ang kanyang kamay para sa balat kong nanlalamig. Pakiramdam ko bago sa akin ang pakiramdam nito.

I tilted my head away from his and parted my lips as he sought entry, gently nudging his tongue against my teeth.

Napaungol ako sa loob ng kanyang bibig dahil sa rahas at gutom niyang mga bibig na kumakain sa akin. Hindi naman mauubos ang bibig ko pero pakiramdam ko binbilisan niya ang kanyang mga halik, sipsip, at kagat sa aking labi na para bang takot siyang maunahan at maubusan.

“Uhm!” I cried in between his hungry kissed.

Pakiramdam ko nawala ang ulirat ko nang hawiin niya ng sabay ang aking shorts at underwear sabay yakap ng kan’yang palad sa aking nabuhay na pagkalalaki.

Napapasabunot ako ng wala sa oras sa buhok ni Chamuel dahil sa kanyang kamay na sumakal sa akin at sa labi niyang walang gutom na kumakain sa akin.

I arched my back as I felt his thumb pressing against me, moving in a circular motion over the sensitive slit of my manh*od.

This is too much for me to take. Para akong sinasayaw ni Chamuel patungong langit dahil sa kanyang kamay na naglalaro sa aking pagkalalaki. Humahagod. Sinasakal. Hinihimas.

I gasped for breath when Chamuel let go of my mouth, and saliva dripped from my lips. Lumipat ang kanyang labi sa aking leeg pinapapak at dumidila roon na para bang may ice cream na natutunaw ang aking leeg.

I opened my weary eyes only to see him flatten his tongue before licking the bottom of my neck, moving north to my earlobe, then to my cheekbones, and finally to my nose.

“You are my purple, Mitz. I hope you know that,” he uttered, kissing my eyelids.

Humawak na ang kamay ni Chamuel sa waistline ng aking shorts at underwear upang ibaba iyon, when we both got distracted, the bell rang. It was an alarm inside Tegan’s room!

“Tegan?” usal niya.

Tumango ako.

“Baka u-umiyak o nanghihingi ng gatas.” Kagat labi kong wika kay Chamuel.

Marahan ang tango niya. Inayos niya ang damit ko at ang aking shorts. Inabot niya ang aking gatas.

“Hindi na siya mainit. Pwede mong inumin.” aniya sabay bigay sa aking baso. “Titingin ako ng ointment sa kwarto para sa paso ng dila mo.”

“H-hindi pala… gamot iyong ginawa mo kanina?”

Tumawa siya.

“It’s only to ease the pain?” ’Di siguradong sagot niya.

Ngumuso ako at ininom ang gatas na siyang naging salarin sa lahat! Ininom na niya rin ang kanyang kape.

Matapos kong inumin ang gatas, binaba ako ni Chamuel sa sahig.

“Tara na sa taas. Mukhang hindi lang ako ang gustong sumuso ngayon, eh.”

Nag-init ang buong pagkatao ko dahil sa sinabi ni Chamuel. Sinilid niya lang ang dalawang kamay sa bulsa ng kanyang pants at umakyat sa taas.

Umalis din si Chamuel nang sumapit ang umaga dahil pinatawag sila ni Ronan sa agency na may hawak sa kanya. At nang sumapit ang hapon nakipaglaro lang ako kay Tegan.

My phone was with me just in case may tumawag o magtext sa akin. Si Chamuel at Eliza lang naman ang ini-expect kong magti-text sa akin pero hanggang ngayon ay wala pang paramdam sa akin si Eliza. Busy na siguro siya kasi graduating na siya ngayon pressured pa dahil gusto nina Tita Emerald at Tito Enrile na mag-law school siya after.

“Tegan!” supil ko sa aking anak na sobrang lakas tumakbo! Ako ang kinakabahan dahil baka madapa! Hindi pa naman siya ganon ka-galing sa pagbalanse ng katawan.

“Mam… Mami!” Tili nito nang aking madakip at binuhat.

“Lakas mo tumili ngayon, baby, ha. Kapag ikaw umiyak mamayang gabi. Lagot ka sa akin.” Natatawa kong saad at pinugpog ng halik ang mukha ni Tegan.

Tumawa naman ito ng todo!

Kaso ang tuwa ko kay Tegan ay naputol nang makita kong dumating ang kotse ni Chamuel sa labas!

“Dada!” sigaw ni Tegan at napatingin doon sa kotse sa labas.

Buhat ko si Tegan nang pagbuksan ko si Chamuel ng gate. Naghintay kami ni Tegan sa kanya sa garage. Tawag naman nang tawag si Tegan kay Chamuel.

“M-magandang hapon! Ang aga mo namang umuwi!” Masayang wika ko nang makababa si Chamuel sa kotse. Wala pa pala akong luto para sa hapunan namin.

Ngumiti si Chamuel at kumunot naman ang noo ko nang hindi siya lumapit sa amin ni Tegan at may kinuha sa backseat ng kotse.

Umawang ang labi ko nang makita ko ang kanyang kinuha doon.

Hindi ako makapagsalita at nakatitig lang ako sa bitbit niya.

“Chamuel,”

“For you, sunshine.” aniya sabay abot sa akin no’ng bagong bili na gitara!

Kinuha niya si Tegan sa akin na nagwawala sa yakap ko. Nanginginig ang kamay kong tinanggap ang handle ng guitar case.

“Good afternoon, buddy!” rinig kong bati niya kay Tegan.

“Dada,”

“Akin talaga ito?” sambit ko habang ang nanlalabong mata ay nakatitig lang sa gitara.

Lumapit si Chamuel sa akin at niyakap ang aking baywang bago humalik sa aking sintedo.

“I may know how to sing but I don’t know how to play a guitar, Mitz. Ikaw lang ang may hilig d’yan, kaya binili ko talaga iyan for you.”

Nayakap ko si Chamuel. Tumulo ako ang luha ko.

Gusto ko ng magkaroon ng gitara noon kaso hindi naman sapat ang allowance ko pambili. Nagkaroon kasi ako ng classmate no’ng highschool na may gitara at pinahiram niya ako, isang beses lang, pero minahal ko na ang gitara at pinangarap magkaroon. Kaso hanggang nood lang ako ng videos noon, mga tutorials. Ayaw ko rin kasi manghiram doon sa kaklase ko kasi baka masira ko.

Wala rin akong sinabihan sa hilig ko sa gitara.

“Paano mo nalaman ito?” tanong ko kay Chamuel matapos ang yakap. Pinunasan ni Chamuel ang luha ko at nakigaya naman ang anak namin. Tumatawa ba habang naiiyak na ako.

“Back then, alam ko na naman ang hilig mo sa gitara. Nanghihiram ako ng phone mo dati at nakita ko lang sa search history at watch history mo sa YouTube. I hope my present is not yet too late, Mitz.”

Ngumiti ako. “Gustong-gusto ko ito, Chamuel. Salamat!”

Niyakap ako ang gitara.

“By the way, Mitz, I have free time in the next three days. Let’s go somewhere.”

“Somewhere?”

“Yeah?”

“Pwedeng magbeach tayo— ay… baka may makakita sa’yo na kasama kami ni Tegan.”

“It’s fine. Let’s go to Batanes.” Mabilis niyang agap at ngumiti.

---

This story is already at chapter 14 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 9

Chapter 9

Mitchell’s Pov

Hindi nagdala ng sasakyan si Chamuel. Kaya nag-train kami patungong EDSA. Nakaupo ako at nasa kandungan ko si Tegan, pinaglalaruan nito ang zipper ng jacket ng kanyang ama. Si Chamuel kasi ay nakatayo sa harap ko at dala ang aming gamit. Siksikan sa tao at iba’t iba ang amoy sa loob, pero hindi nagrereklamo si Chamuel.

“Okay ka lang d’yan?” tanong niya sa akin.

Tiningala ko siya. “Oo, ikaw? Kanina ka pa nakatayo. Ikaw naman dito.” Alok ko sa kanya sa aking upuan.

“I’m fine.”

Napatingin ako sa aming paligid. May nagc-cellphone, ang iba umiidlip, at may mga nababagot. Samo’t sari ang emosyon at ekspresyon ng mga tao sa loob ngunit napansin ko ang iba na nakatingin sa gawi namin ni Chamuel partikular na ang mga babae na nakatitig sa lalaki.

I watched as they shamelessly stole discreet glances at Chamuel, effortlessly drawing the attention of several girls without even trying.

Matangkad si Chamuel. Malaki ang pangangatawan at kahit sa postura niya ngayon na naka-hoodie jacket, shorts, at facemask sa kanyang mukha. May mga leeg pa rin talaga na napapabaling sa kanya. Sana hindi siya nakikilala.

“Mitz,”

“O-oh?”

“Don’t mind them.”

Nakagat ko ang labi. Napansin niya pala ang mata ko.

Matapos ang mahabang byahe sa train ay lumakad pa kami pa Efipanio at sumakay na naman ng bus pa CIA (Clark International Airport) at saka nagplane pa Basco.

Napakahaba ng aming byahe, halos limang oras yata kami sa byahe kung isasali ang aming konting paghinto para kumain.

Pagkarating namin sa Basco ay tinanggal na ni Chamuel ang suot na mask at ang kanyang jacket, leaving only his inner shirt. Nag-arkila naman ng sasakyan si Chamuel kaya hindi na masyadong hassle ang aming byahe.

“Pagod na pagod si Tegan.” saad ko at nilingon ang aming anak sa backseat na natutulog sa kanyang car seat.

“Kumain na ba siya?” Sinilip din ni Chamuel si Tegan.

“Oo, pinakain ko. Mabuti nga rin at hindi nagsuka. Ngayon lang kami nakabyahe ng mahaba eh.” ani ko at tumingin sa harap.

“Ikaw? Hindi ka ba nahilo sa byahe?”

Naninibago ako sa paligid kaya para akong ibon na nakawala sa hawla at amazed na amazed sa aming nadadaanan.

“Medyo lang. No’ng nasa plane muntik na akong masuko. Hehe!” Tugon ko kay Chamuel at pasilip-silip lang ako sa labas!

Umayos ako sa aking kinauupuan at tumingin kay Chamuel na isang kamay lang ang nasa steering wheel. “Ikaw, Cham? Mahaba ang byahe natin at nagmamaneho ka pa. Kung pagod ka, pwede naman tayong tumigil saglit.”

“Saka na ’pag nakarating tayo.”

“Anong tutuluyan natin?”

Siya lang kasi ang gumawa ng lahat ng reservation para sa biglaang lakad namin ngayon.

“Villa,”

“Talaga? Malapit sa dagat?”

Tumango siya. “Hmm, iyon ang gusto mo, right? Magbeach?”

Magana ko siyang tinanguan.

“Excited na ako.”

“Nasa tabing dagat ang villa na kinuha ko. Kaya ma-ienjoy mo talaga ang dagat, Mitz. Exclusively no cellphones tayo doon.”

“Papaano kung gusto natin magpicture? Sayang naman, minsan lang tayo lumabas.”

“I bought a camera. Iyon ang gagamitin natin.”

I nodded, a wide smile stretching across my lips, as I gazed out of the car window. My eyes soaked in the rolling hills, lush and vibrant in every shade of green. Beyond them, the crystal-clear blue ocean unfurled, stretching endlessly to meet the horizon, framed by majestic, rugged cliffs.

I rolled down the windows, letting the fresh air rush in, carrying the scent of salt and earth. The place exuded a serene, almost untouched beauty. I couldn’t help but be overcome with awe, captivated by the vivid colors and the natural splendor surrounding me. Every detail seemed to pulse with life, drawing me deeper into its tranquil embrace.

Nang tumigil ang aming sasakyan sa harap ng isang two-story house. Muli akong namangha sa ganda ng lugar na napili ni Chamuel. The panoramic view of coastal landscape is breathtaking.

It’s a bit cloudy today as of the moment, kaya naman kahit ala-una na ng hapon, hindi masyadong mainit.

Kinuha ko si Tegan sa backseat at si Chamuel naman ang naglabas sa aming gamit.

“Do you like it here? Kung hindi pwede naman siguro tayong lumipat na lang sa ibang—”

“No,” hindi ko na pinatapos si Chamuel. “Gusto ko rito. Ang ganda!”

Iwas completely unprepared for what he did next. In one swift motion, he grabbed my waist and pulled me close, his lips brushing softly against the tip of my nose.

“Fine,” he muttered, his voice low and husky with exhaustion, sending a wave of heat through my stomach.

Hawak ako ni Chamuel sa aking baywang nang sumalubong sa amin ang owner ng villa. Binigyan niya kami ng susi sa bahay at susi sa dalawang rooms ng villa. Mabait ang owner at sinabi pang may stock na rin ang aming kusina kapag gusto naming magluto. The owner also recommend some good foods and place to visit while staying at our villa.

Nang makapasok na kami ni Chamuel sa loob. Nagningning ang mata ko dahil sa aliwalas ng bahay! Dino-domina ng kulay puting pintura ang villa namin. It’s a contemporary two-story villa, featuring an elegant living room adorned with sleek wooden furniture, plush white cushions, and a state-of-the-art flat-screen television, complemented by speakers on each side. The villa is bathed in natural light, thanks to its expansive floor-to-ceiling windows and impressive double-height ceiling, which creates a sense of openness and grandeur. A stylish staircase, with modern railing, leads to the upper level, enhancing the villa’s sophisticated design.

Hindi na kami tumungo sa kusina at sabay kami ni Chamuel na umakyat sa taas para makapagpahinga.

Pagkarating sa aming kwarto ay may malaking kama na puti din ang beddings. Thankfully, sobrang linis buong bahay. Pet peeve ko pa naman ang puti tapos maalibok o may dumi. But overall sobrang linis naman ng villa na nakuha ni Chamuel. Tsinek ko rin ang ilalalim ng kama dahil baka may ipis o ano.

“Itatabi lang ba natin si Tegan, Cham?” tanong ko kay Chamuel na siyang naghuhubad.

Si Tegan naman ay bagsak sa kama. Gising siya pero hindi naglilikot. Siguro pagod din sa mahabang byahe.

Nakalikod lang sa akin si Chamuel kaya malaya kong napagmamasdan ang kanyang maputing likod at ang kanyang muscles na nag-iigtingan sa bawat galaw niya. Linis din talaga ng katawan ni Chamuel.

Humarap siya sa aking with only his boxers! Dios ko naman! Alam kong tulog ang kaibigan niya sa baba pero mabundok na iyon. Malaki!

“As much as I want to separate the room with our child, Mitz, we don’t have an alarm here kapag kailangan tayo ni Tegan.”

Naiintindihan ko ang punto niya.

“Oo nga naman.”

“Ililipat lang natin siya kapag kailangan natin.”

I nodded in response, letting the subtle movement of my head.

“Magbihis ka na rin. Ako na muna ang bahala kay Tegan.” anito.

Binigay ko kay Chamuel ang damit na ipapalit kay Tegan at sinabihan ko rin siyang linisan ang anak bago ako tumungo ng banyo para magbihis.

As much as I want to enjoy the place, I feel so tired, and my butt is aching from the long, exhausting ride. It’s the first time I’ve traveled that far. Batanes is really far from Manila, but the long ride and all the hassles are worth it. A place like this, away from the hustle and bustle of the city, is a great getaway.

Naglinis na rin ako sa aking mukha at bago lumabas ng banyo. Napangiti naman ako nang maabutan si Tegan at Chamuel na nakahilata na sa kama at mahimbing ang tulog! Si Tegan naka unan sa isang braso ni Chamuel at si Chamuel naman na naka-itim na boxers ay nakanganga pa.

Inayos ko ang isang binti ni Chamuel na nahulog sa kama. Binaba ko ang blinds ng bintana at sinamahan sila sa kama.

Pa-side view ako na humiga sa kama. Sa konting sinag ng araw na tumatagos mula sa blinds ng bintana ay nakikita ko si Chamuel at ang anak namin. Ang gaan at sarap sa pakiramdam na makita ko silang ganito.

“M-Mitz,”

Napangiti ako nang magsalita si Chamuel. Mukhang nags-sleeptalk! Gumalaw si Tegan at dumapa ito sa kama pero tulog pa rin. Pagod na pagod sila. Ako rin naman ay pagod pero dahil sa kanilang dalawa parang nawala ang aking pagod!

Sa muling paggising ko. Sobrang dilim na ng silid. Kinapa ko ang kama at napabalikwas ako nang wala na akong makapa na bata! Nasaan si Tegan?

Dali-dali kong inabot ang lampshade sa tabi ng kama at binuksan iyon. Nang tingnan ko ang kama, wala na si Tegan at si Chamuel!

Bumangon ako sa kama at nagmamadaling bumaba. Kaso ang aking mabibilis na hakbang ay unti-unting humina nang marinig ko ang matatalis na tawa ni Tegan at ang halakhak ni Chamuel sa baba.

“Mitz, gising ka na pala. Nauna na kami ni Tegan dito dahil nagluto ako.” saad ni Chamuel, ni hindi na nag-abala na magdamit. Kumamot siya sa kanyang noo, parang nahihiya.

Si Tegan ay nakaupo sa isang baby seat. Marunong na namang umupo si Tegan kaso ayaw kong pakampante dahil baka mahulog siya sa sahig. Mainam nga na may baby seat itong villa.

“Nagluto ka? Dapat ginising mo ako.” Hindi naman kasi maalam magluto si Chamuel.

“I only cooked some rice, fried hotdogs, and a sunny-side up egg, Mitz. Do you think it’s okay for our dinner? O baka pwede ring mag-order tayo?”

Inilingan ko na ang lalaki.

“Okay na iyan.”

Hindi naman espesyal ang hotdogs at itlog pero sarap na sarap ako. Siguro dahil si Chamuel ang nagluto!

Pagkatapos naming kumain. Nag-aya si Chamuel na maligo kami sa pool ng villa pero ayaw ko. Sa dagat ako maliligo bukas. Ire-reserved ko ang aking energy para bukas!

Nasa labas kami ng bahay. Nakaupo ako sa isang lounger at si Tegan naman ay sa kanyang baby seat. Dinala ni Chamuel dito sa labas itong baby seat eh. Pinagmamasdan lang namin ang ama niyang naliligo. Ayaw kong binababa ang batang ito sa lupa dahil kung saan-saan dinadala ng paa niya. May pool pa naman dito.

Hawak ko ang isang basong juice at sa tabi ko ang towel para kay Chamuel. Pinagmamasdan ko lang si Chamuel na ginugulo ang tubig sa pool sa paglangoy niya. Gusto ko sanang sabayan siya doon kaso tinamad ako. Babawi ako bukas!

Nang umahon si Chamuel sa pool at lumapit sa amin ni Tegan, inabot ko sa kanya ang towel. Water trickled from his hair, cascading over his chiseled body. My sinful gaze couldn’t resist drifting lower, settling on the impressive outline beneath his boxers. His impressive length strained against the fabric, making it impossible to ignore. Huh! Biglang uminit ang paligid ko!

My cheeks flushed with heat, and I could feel my face burning!

Napaigtad ako nang humawak si Chamuel sa aking kamay at inilapit ang bibig sa straw ng aking juice at sumipsip.

“It’s too sweet, sunshine.” Gusot pa ang mukha niya habang nagrereklamo.

Inagaw ko ang straw na kanyang sinipsip-an at sumipsip doon.

“Di namam. Tama lang siya sa panlasa ko.”

Umupo siya sa tabi ko. May bakanteng loungers naman sa tapat kaso tumabi siya sa akin. Tumalikod ako ng konti sa kanya at tumingin sa harap.

Napakalinaw ng dagat ngayon. Medyo nasa taas na parte kasi itong bahay kaya natatanaw ko ang kalmadong dagat.

I looked up to see the blue-hued sky casting a radiant glow over the surroundings, while the palms in front of the house swayed gently, dancing to the rhythm of the wind.

My breath caught in my throat as I felt Chamuel’s jaw resting on my shoulders, his hard, damp abs pressing against my back, sending a thrill through me.

“It’s so peaceful here, Mitz.”

Napatango-tango ako.

“Oo, nga eh.”

Naririnig nga namin ang alon sa dagat at ang huni ng ibon sa itaas.

“Would you like to live in a place like this?”

“O-oo… pero kahit saan basta kasama kayo ni Tegan… maayos na ako roon.”

“I’m already tired in my showbiz life, Mitz.”

“Cham.” Lilingon na sana ako sa kanya nang yumakap ang kanyang braso sa baywang ko.

The thud of his heart echoed against my back, his presence that sent shivers down my spine.

“No’ng pinatawag ako ng agency kung gusto ko bang mag-renew ng contract sa kanila. Umayaw na ako at hindi ko na tinanggap ang offer nilang bagong movie at series na hinanda nila sa akin.”

“Cham, bakit? Si Ronan, anong sinabi niya?”

“Nagalit pero naintindihan naman ako. Gusto ko ng magfocus sa inyo ni Tegan. Magsisimula ako sa negosyo namin ni Ronan.”

Humawak ako sa kanyang braso na nakapulupot sa aking katawan.

“Cham, alam kong may nasabi rin ako sa’yo no’ng huli nating pagtatalo. Pero… ayos lang naman kami ni Tegan. Kaya pa naman namin…”

“Na magtago?” Marahan niyang pinihit ang aking katawan paharap sa kanya. Tumingin siya sa aking mata. “Mali ko na itinago ko kayo ni Tegan, Mitz. Mali ko no’ng itinanggi kong anak ko si Tegan.”

“Pero para naman iyon sa c-career mo.”

A lopsided smile crept across his lips, hinting at a mix of mischief and charm.

“Lagi na lang ikaw ang nag-aadjust sa akin, Mitz. Lagi na lang ikaw ang nagtatabon para sa pangalan at reputasyon ko. This time, ikaw na naman.”

“C-Cham…”

My eyes started to water.

“Next school year, pumasok ka na sa university na gusto mo. ’Di ba gusto mo ang tourism?”

“Chamuel,”

“Sorry for wasting those years in my house, Mitz. I’m sorry if you felt unwanted and lonely all those years. It’s my fault, sunshine. Because of my selfish decisions and cowardice, I made a huge mistake in your life.”

No matter how hard I try to hold back my tears, they continue to overflow from my eyes and stream down my cheeks.

“M-may mali rin ako, Cham. Malaki rin ang kaselanan ko sa’yo.”

Tumango siya. “I know… but I should have talked to you. We should have cleared up the issues between us. It took us years to talk and think about what happened back then. We’re already ruined, Mitz, but I hope we can still repair things and move forward in our lives.”

“G-gusto ko rin, Cham. Gusto ko rin iyan.” Iyak ko.

Siguro nga hindi pa ako ganon ka-mature noon. Siguro nga kailangan namin ang mga lumipas na taon para paghilumin ang aming damdamin na nasaktan at nasugatan. We were both wounded back then by our mistakes.

We created a huge wound in our hearts that’s hard to heal. That’s why we needed those three years to heal our hearts. We needed those years to cover the hole that was left in us. It will leave a scar—a scar that will continue to remind us of the mistakes we made. And now we’re moving forward, forgetting the past but carrying the lessons from the scars we share.

“I know my faults from back then, Mitz. I didn’t recognize my feelings for you. Mali ang naging pag-intindi ko roon sa nararamdaman ko sa’yo noon. Kaya ngayon babawi ako because I want a real relationship with you—not just because we have Tegan, but because I want you and love you, with or without our child.”

I wrapped my arms tightly around his neck, pulling him close before burying my face against his chest. The uproar beat of his heart resonated loudly, vibrating through me and filling the air between us.

Siguro ganito nga ako karupok kasi bibigay kaagad ako. But then, ito ang matagal ko nang pangarap. I’ve been praying for this day to come, and now God has answered my long prayer. Hindi lang ito kay Tegan kung hindi para na rin sa puso ko.

“Let’s do that, Cham. Let’s do that.” ani ko habang nakabaon ang mukha sa kanyang dibdib. Ang sarap sa pakiramdam na naririnig ko ang tibok ng kanyang puso. Kahit na nag-uumapaw sa emosyon ang aking dibdib. Kinakalma ng kanyang puso ang aking dibdib.

Right now, I also want to open up and tell him what really happened that night na nahuli niya kami ni Arkin sa bahay nina Eliza. Ngunit tinikom ko ang aking bibig. May oras pa ako at panahon para sabihin iyon sa kanya. Gusto kong makaganti sa nagawa no’ng babaeng iyon sa akin— sa amin ni Arkin na siyang nagdulot ng aming kasalanan dati. Arkin and I are both drugged by that woman!

Hinayaan ako ni Chamuel na umunan sa kanyang dibdib.

“Papaano iyan, Cham. Titigil ka na sa pag-aartista tapos magiging busy ka sa negosyo ninyo ni Ronan n’yan at ako… m-mag-aaral. Papaano na si baby Tegan?”

Chamuel gently stroked my hair with his fingers, his touch is delicate and soothing.

“Naisip ko na rin iyan, Mitz. Kaya naisipan ko na baka nais ni nanay Isidora sa bahay natin.”

Nailayo ko ang katawan ko kay Chamuel.

“T-talaga? Malalaman ni nanay Isidora na… n-na may anak tayo kapag—”

Natahimik ako nang ilagay ni Chamuel ang hintuturo niya sa aking labi.

“Fret not, Mitz. Alam ko naman na hindi rin ipagkakalat ni nanay Isidora iyan kapag nalaman niya.”

---

This story is already at chapter 16 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 10

Chapter 10

Mitchell’s Pov

Kinabukasan maaga pa lang ay naggayak na kami dahil sa labas kami kakain ng almusal.

Buhat na ni Chamuel ang anak namin pagkababa ko galing sa taas. Ako kasi ang huling nagbihis dahil syempre una kong inasikaso ang anak.

“I think your shorts is way too short, sunshine?” saad ni Chamuel sa akin at pinasadahan ng isang tingin ang aking damit. I’m wearing a white sleeveless shirt, layered with a green and white striped polo, paired with denim shorts for a casual, laid-back vibe. On my feet, I’m sporting a comfortable pair of Crocs slippers.

“Masyadong mababa?” Naco-conscious kong tanong kay Chamuel at naibaba na rin ang tingin ko sa aking suot.

“Mababa siya pero ang akin lang, mainit ngayon.”

“Okay lang.”

“Are you sure?”

“Hmm!” Tango ko naman.

“Okay, let’s go.” ani Chamuel.

Binaba ni Chamuel si Tegan at saka hinawakan ang kamay nito palabas ng villa.

I smiled and tightened my grip on the sling of my bag before following them. Hinding-hindi talaga makakalimutan ang mga essentials para kay Tegan.

Bumyahe kami ni Chamuel sa isang local restaurant ng lugar para sa aming breakfast. Kumain kami sa Batanes Octagon medyo bago sa aking panlasa ang mga pagkain nila pero masasarap ang na-order namin ni Chamuel. May adobo rin naman sila. I also like their grill tuna.

Pagkatapos ng aming breakfast sunod kaming pumunta sa Naidi Hills kung saan rin bumisita kami sa isa sa sikat na tourist destination doon, ang lighthouse ng Basco. The picturesque view of the lighthouse perched atop the hill is unparalleled. The lighthouse stands tall, overlooking a vast expanse of blue ocean. In the distance, a majestic volcano rises on the horizon, its peak shrouded in mist. The green hills and a small stone building with a red roof complement the natural beauty of the surroundings.

Thankfully, the wind is not too strong.

“Mitz, akin muna ang kamera. Kunan ko kayo ni Tegan.”

“Sige.” Magana ko namang tango kay Chamuel.

Hinubad ko ang sling ng kamera sa aking leeg at binigay iyon kay Chamuel. Binuhat ko si Tegan at gumawa ng ilang pose kasama ang anak.

Lalapit na sana ako kay Chamuel nang itaas niya ang kamay sabay sabing, “D’yan lang kayo. Let’s take a photo together.”

Binigay ni Chamuel sa isang lalaking tourist din sa lugar ang kamera at saka lumapit sa amin.

As Chamuel jogged toward us, the wind playfully tousled his side-parted hair, but it did nothing to diminish his striking appearance. Dressed in a crisp white polo shirt paired with sleek black trousers and polished shoes, he looked even more ravishing, exuding effortless charm and elegance.

“Ako na ang magbubuhat kay Tegan,” bulong niya sa akin at kinuha ang anak namin mula sa kamay ko.

Buhat ni Chamuel si Tegan sa isang kamay niya habang ang isang kamay niya naman ay yumakap sa baywang ko.

“One, two, three, smile!” sambit ng lalaking kumukuha ng larawan sa amin.

Despite the distraction of Chamuel’s arms wrapped around me, I somehow managed to pull myself together and flash a smile for the camera. Para akong kinikiliti sa aking talampakan sa kilig dahi sa simpleng aksyon ni Chamuel.

Dalawang layers ng damit ang suot ko pero pakiramdam ko tumatagos hanggang sa aking balat ang init ng kamay ni Chamuel.

Dala ko ang kilig at saya hanggang sa bumisita kami sa traditional stone houses ng Naidi Hills pagkatapos ng aming lunch sa isang local eatery.

Ang welcoming ng mga tao na aming nakakasalubong sa lugar!

Hindi namin nakalimutan ang kumuha ng mga larawan sa lugar. The house appears to be quite old, with weathered and rustic walls. Mukha lang silang luma kaso mayaman sa kultura! It’s so refreshing that, even to this day, they preserve these kinds of houses; they’re so rich in culture. Some stone houses are surrounded by bounty greenery, including trees, shrubs, and flowering plants. There are also low stone wall borders sa mga property ng lugar.

Pareho kaming nakatayo ni Chamuel, nakaharap sa dagat at sa gitna namin ay si Tegan. Dahil nasa bundok kami, sa aming pananaw ay sobrang tahimik ng dagat na aming natataw sa malayo.

“I’m in love with this place,” usal ko sa hangin.

“It’s so quiet.” Dagdag pa ni Chamuel.

Nilingon ko siya at katulad ko kanina, nakatingin din siya sa dagat at mukhang may iniisip.

The tranquility of the place makes you reflect and meditate on your life, tomorrow, and the hopes for an uncertain future.

Hindi ko mapigilang hindi mapaisip sa mga bagay-bagay na nangyayari ngayon sa buhay ko. Ngayon kasama ko si Chamuel, masaya ako, kampante, at kontento.

I don’t know what awaits us when we go back to Manila, but I hope that what is happening right now will continue. Sana wala nang bumalakid. At sana kapag nakausap ko na si Chamuel tungkol doon sa nangyari sa bahay nina Eliza three years ago… maniwala siya sa akin.

“Mitz?”

Napakurap-kurap ako. “H-huh?”

“What are you thinking? Kanina pa kita tinatawag pero nakatulala ka lang. May problema ba?”

I laughed. Umiling ako sa kanya.

“Wala naman. M-masaya lang ako, Cham. Masaya ako na… nagagawa natin ang bagay na ito na magkasama.”

Napisil ko ng kamay ni Tegan na aking hawak nang humakbang si Chamuel papalapit sa akin. Sinapo niya ang aking mukha gamit iyong libre niyang kamay.

The warmth of Chamuel’s palm radiates through my chilly cheek, like ice melting from the sudden contact with heat.

“We will make more memories together, sunshine. We will explore this world. You, Tegan, and I—we will discover it and fill our minds with memories together.”

My eyelids flutter as the surge of warmth beneath my eyes courses through me.

“I love you, Cham,” I muttered.

Chamuel’s lips tug upward before he leans in and plants a soft, gentle kiss on the tip of my nose.

He pulls his lips away, our mouths almost touching. He only distances himself slightly to breathe in the fresh air around us.

“You’ve been my purple, Mitz. I may have made mistakes and been a jerk to you over the years, but always remember—my heart aches for you. It always calls your name.”

“Kiss… k-kiss, Tegan too!”

Nauntog pa ang noo ni Chamuel sa aking ulo nang sabay naming naibaba ang tingin sa aming anak na nakatingala pala sa amin.

“Tegan too! Tegan wants too!” Our baby kicks his tiny legs excitedly, his eyes sparkling with anticipation as he begs for a kiss!

Sabay kami yumuko ni Chamuel sa aming anak at hinalikan ang pisngi ng anak.

Mag-aalas kuatro na sa hapon nang umuwi kami sa villa ni Chamuel. Galing kami sa aming gala kaso hindi ako napagod. Siguro dahil gusto ko ngang magdagat!

Habang tulog si Tegan sa sala nagluto kami ni Chamuel para sa aming hapunan. Sinadya naming agahan ang pagluluto dahil maliligo kami sa dagat, magni-night swimming kami!

Pasado alas sais ng hapon, lumabas kami para maligo! Suot ko ang sleeveless ko kanina tapos black cotton shorts sa baba. Si Chamuel naman ay naka itim na trunk shorts. Dahil bagsak ang aming anak. Iniwan namin siya sa aming kwarto.

Hindi ko rin naman inisip na magtatagal kami ni Chamuel sa dagat. Konting tampisaw lang.

The setting sun appears to retreat behind the majestic peaks of the high mountains, casting a warm glow across the landscape. The faint colors of the sunrays silhouette the tall palm trees, which sway gently in the evening breeze. The beach is enveloped in a golden light, while the tranquil ocean mirrors the sunset’s vibrant hues of deep orange and soft pink. Gentle waves caress the shore, leaving delicate trails of frothy foam that sparkle in the fading light, creating a serene and picturesque scene.

“Nay!” Malakas kong tili nang bigla akong buhatin ni Chamuel patungo sa dagat! Kaagad akong kumalampit sa kanyang leeg!

Ang maliliit na alon ng dagat ay nabulabog sa malalaki at malalakas na sipa ng paa ni Chamuel. Hindi ako kinabahan nang dalhin ako sa ilalim na parte ng dagat ni Chamuel dahil marunong naman akong lumangoy.

“Don’t shout like that, sunshine. Baka magising si Tegan. Ni hindi kita nasolo ngayong araw.” Wika ni Chamuel.

I pouted.

Binaba ako ni Chamuel sa dagat. Habang kinakampay ko ang aking kamay hindi ko mapigilang hindi napatingin sa araw na unti-unting nawawala. The stunning sun is setting beautifully over the vibrant horizon. The sky is ablaze with vibrant colors of orange, red, and deep purple, creating a magnificent backdrop for the sunset.

I float on the seawater, my eyes fixed on the sky that is slowly being overtaken by darkness. After a long day of exploring and enjoying meals outdoors, the sea provides a wonderful relaxation. The saltwater on my skin soothes me and tranquilizes my mind.

I close my eyes and feel my body swaying with the gentle waves of the sea.

But my meditation is abruptly interrupted when a strong arm encircles my waist, pulling me into a firm grip.

Nang ibuka ko ang aking mata, doon ko nakita si Chamuel na yakap-yakap na ako. We’re both floating in the water and wet from the saltwater.

Napahilamos ako.

“Cham,” I chirped as he wrapped my arms around his neck and pulled me even closer until no air could pass between our bodies.

“I’ve been calling you,” he whispered in a low voice.

I shivered in his arms when the wind blew from somewhere.

“Hindi kita narinig.” Mahina kong saad.

Tumango siya.

“I thought so, that’s why nilapitan na kita.”

My throat ran dry when I felt his fingers fiddling with the fabric of my shirt at the back. I swallowed even though I felt the dryness in my throat.

Chamuel dropped his head onto my shoulders, but seconds later, I felt his tongue licking my shoulder bone, grazing his warm tongue over and over again until it felt heated. Something inside my stomach twisted.

I felt a throbbing in my belly as Chamuel’s tongue moved toward my neck and then to my earlobe. His tongue traced the shell of my ear, and I quivered in his arms as if I were being electrocuted.

“Ahh,” I m*aned, my arms around his neck tightening.

Ang dila niya ay hindi nakontento sa leeg ko at sa aking balikat. Pinasadahan ng kanyang nag-aalab na dila ang aking panga at mukha hanggang sa matagpuan niya ang aking bibig.

I gasped as his lips met mine with a fervent intensity. A tantalizing blend of salt and sweetness exploded on my palate as he delved into my mouth, his tongue exploring every corner with an insatiable hunger.

“Uhm,” I whined.

My fingers wander through his damp hair, curling and tugging it gently in my palms. A thrill of uncertainty rushes through me as I press my body against his, torn between knowing if I’m crossing a line or simply embracing the moment.

Nakakabaliw. Parang hindi ako nakontento sa nakadikit naming katawan. Parang gusto ko siyang sakyan. Gusto kong ipitin niya ako.

“Mmm,” ung*l naman ni Chamuel sa gitna ng pag-eespadahan naming dila. Kung saang-saang anggulo na napupunta ang aming ulo para lang mas lalong mahalughog ni Chamuel ang aking bibig.

Habang yakap siya ang aking katawan, kinulong ko ang kanyang mukha at saka gumanti ng halik sa kanya. Pilit kong pinapantayan ang kanyang halik.

Ayoko na siya lang lagi ang nagbibigay ng insekto sa aking tiyan. Ayaw kong ako lang ang nakakaramdam ng sabik at pag-iinit kahit na nasa tubig kami. Gusto ring maramdaman niya ang sabik.

Gigil na pinapak ni Chamuel ang aking labi at napadaing ako sa sakit at pagsiklab ng init sa aking kaibuturan!

I tasted my own blood between Chamuel’s hungry, rugged kisses. The seawater rippled as we scratched our bodies against one another, escalating the heat between us even more.

Chamuel lapped and sucked at my mouth. The sound of our tongues tangling, along with the wet sounds of our lips scking and lcking each other, mingled with the soft whisper of the wind.

Nang maghiwalay ang aming labi naghahabol kami sa aming hininga. Ramdam ko ang pamamanhid at konting kirot doon sa labi ko. Tingin ko rin namaga iyong labi ko mula sa gigil na mga kagat at sipsip ni Chamuel doon.

’Di pa pala siya tapos nang ayain niya akong umahon!

“It’s getting dark,” he murmured, his chest rising and falling with each labored breath. “Let’s head back to our villa.”

“S-sige,” saad ko at hindi pa rin nakaka-recover!

Halos kadkarin na niya ako papasok sa villa! Hanggang sa poolside lang kami nang itulak ako ni Chamuel sa isang sun lounger.

Konti lang ang ilaw namin dito sa labas, tanging ang ilaw lang mula sa loob ng bahay at ang konting ilaw mula sa lumulubog na araw ang nagsisilbing ilaw namin.

“C-Cham,”

Walang pag-aalinlangan niyang pinaghiwalay ang aking hita. Niluhod ni Chamuel ang isang tuhod doon naka-parte kong hita. My eyes rolled back, nang sumagi ang kanyang tuhod sa aking sensitibong pagkalalaki.

“Ugh!” ungot ko nang ikiskis niya ang tuhod sa aking kahabaan!

Kumurap ang aking mata.

Ilang sandali pa ay itinaas ni Chamuel ang aking binti at hinubad ang aking shorts at underwear.

“Hindi ka ba nilalamig?” tanong ni Chamuel sa akin at itinapon ang aking shorts at panloob sa mesa na malapit sa lounger!

“Hindi naman.” Namamaos kong wika.

“Good,” sambit niya lang at hinakbang ang isang paa sa lounger bago umupo at itinanday ang aking  biyas sa kanyang magkahiwalay na hita.

Chamuel drew my body closer until our lengths collided, igniting a rush of electricity between us. With deliberate moves, he rolled up my shirt and pulled it off, leaving me completely exposed and vulnerable on the lounger. Meanwhile, he remained clad only in his trunk shorts, the tension in the air palpable.

“Arghh!” Ang impit kong ungol nang dakmain ni Chamuel ang dalawa kong dibdib at kinulamos ang mga iyon na para bang slime lang ang kanyang hawak!

He groped my chest before lowering his head to sck on one of my flat npples. He didn’t neglect the other, kneading and pinching it with skillful fingers.

My back arched against the hard lounger as I bit my lip to suppress my m*ans, but Chamuel was a devil! He wanted me to scream, to cry out loud in pure pleasure.

Something struck my belly and raced toward my manh*od, hot liquid spilling from the slit of my sensitivity.

“Uhmm,” I whined as Chamuel’s tongue fumbled and nudged the crown of my n*pple.

I felt hotter, my mind hazy as the pleasure escalated to the peak of satisfaction. All I could feel was Chamuel’s hands and tongue!

Dinidilaan ni Chamuel ang aking dibdib at pagkuway sumisipsip doon habang ang kanyang kamay ay pumunta sa aking kahabaan.

“Ahhh, Cham! Ahh!” I let out a soft hum, feeling a dizzying rush as Chamuel’s hand wrapped around my manh*od, tightening with a thrilling grip. He moved his hand up and down in a rough, urgent rhythm, igniting every nerve in my body. My hips instinctively bucked in response, matching the intensity of his movements, lost in a whirlwind of pleasure and desire.

Ang dalawa kong kamay ay napakapit sa gilid ng lounger at para akong nakuryente nang muli akong umabot sa aking sukdulan!

Muling bumulwak ng puti at mainit-init na likido ang aking pagkalalaki!

Hinihingal ako at nanginginig pa rin ang aking binti nang umikot ang aking eyeballs at halos mawalan ng ulirat sa pagsalakay ng daliri ni Chamuel sa aking kweba! Pinapaikot at sinusundot niya ang daliri sa loob ko na siyang kinabaliw pa lalo ng aking sistema! Hindi ko na alam kung saan ko ibabaling ang aking ulo.

“C-Cham!” Kanta ko sa pangalan ni Chamuel!

Chamuel was poised to launch another fierce thrust when suddenly, Tegan’s piercing wail echoed from upstairs, slicing through the tension in the air.

---

This story is already at chapter 19 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 11

Chapter 11

Mitchell’s Pov

Madaling inabot ni Chamuel ang damit ko na kabago-bago lang niyang hinubad sa akin. Really, hindi ako naba-bother na wala akong damit. I’m more concerned about his hard, erect manhood below. Ang galing naman kasi ng timing ng anak namin sa taas.

“Get up, sunshine,” Chamuel commanded.

Tumayo ako at si Chamuel pa talaga ang nagsuot sa aking shorts. Ewan ko kung nasaan na ang underwear ko. Shorts lang kasi ang deretsong pinasuot ni Cham sa akin.

“Papaano ka?” mahina kong tanong sa kanya.

Huminga siya ng malalim matapos ayusin ang shorts ko. Dahil nakaupo siya sa lounger at nakatayo ako sa harap niya, nakatingala siya ngayon sa akin.

“What about me, Mitz?” Deny naman ni Chamuel kahit na bakat na bakat naman ang kanyang pagkalalaki.

He is already hard and so erect!

“Iyan,” nguso ko sa kanyang kaibigan sa baba na sumasaludo sa akin.

Naibaba niya naman ang tingin doon at ilang segundo lang ay tumawa siya.

“Cold shower, sunshine.” aniya. Tila iyon lang ang solusyon niya doon.

“Okay lang sa’yo?”

Tumango siya. “Yeah, unahin mo na si Tegan.”

“S-sige… pero aakyat ka na sa taas?”

“Susunod ako,”

I smiled before stepping inside the villa, my legs still trembling from the intense pleasure and ecstasy I’d felt moments before. Despite the lingering sensation, I managed to hurry upstairs, driven by the increasingly frantic sound of Tegan’s voice.

Pagkabukas ko sa pinto ay laking gulat ko nang pababa na ito sa kama!

“Tegan!” tawag ko sa anak at mabilis na dinaluhan.

Binaba ko siya sa sahig at umiiyak pa rin siya.

“Sorry, baby.”

“M-mami!”

“Shhh, nandito na si Mami. Hindi ka na iiwan ni Mami, baby!” pagtatahan ko sa anak at hinagod ang likod nito.

“Not a-alone anymore?”

Nauutal pa si Tegan pero masaya ako na kahit papaano ay natuto na siyang magsalita ng mahahaba na hindi putol-putol.

“Yes, hindi na alone ang baby namin.” sabi ko rito at hinalikan ko ang kanyang noo.

“Wet?” Humihikbi na turo nito sa aking shorts.

Naibaba ko ang tingin at nakita kong tumutulo pa pala ang tubig mula sa aking basang shorts.

I smiled. “Yes, wet si Mami. Nagswim kami ni Daddy sa labas.”

“H-how about T-Tegan?”

I combed his dark messy hair.

“Tomorrow na lang, baby, dahil gabi na. May monster na sa labas.”

“Tegan… afraid, Mami.”

“Don’t worry, baby, nandito naman si Mami at Daddy!”

“Mami won’t leave Tegan?”

“Yes, hinding-hindi iiwan ni Mami si Tegan kasi love na love siya ni Mami!”

“In the whole universe?”

“Hmm! Si Tegan lang ang love ni Mami in the whole universe!”

Binigyan ko ng laruan si Tegan sa kama para makaligo ako ng tap water upang mawala ang malalagkit na pakiramdam ko sa aking balat.

I wore a simple, black sleeveless shirt that hugged my petite frame, paired with soft, white pajama pants. Hindi ko na b-in-low dry ang buhok saka dinala si Tegan sa baba upang maghain ng hapunan namin.

Kaso nang makarating kami ni Tegan sa baba. Nakahanda na pala ang mesa. Nando’n na si Chamuel at naglalagay ng plato at kobyertos.

Chamuel wore only a simple black T-shirt and gray cotton shorts, yet his appeal was undeniable. Even in such effortless attire, he can effortlessly drew attention, captivating anyone who caught a glimpse of him.

“Daddy!”

“Hey, buddy!”

“Tapos ka nang maligo?” tanong ko kay Chamuel. “Ako na lang sana rito.”

“It’s fine, Mitz. And yes, naligo na ako. Madali naman akong natapos kaya naisipan kong maghain. Pupuntahan ko na nga sana kayo ni Tegan sa taas.”

Pinaghila ako ni Chamuel ng silya at kinuha ang anak mula sa akin para ilagay sa baby seat nito. Nilagyan niya na rin ng bibs si Tegan at saka nilapit ang pagkain sa aming anak.

Napapangiti na lang ako. It’s only a dream, a simple wish na makitang ganito ka-attentive at maalaga si Chamuel sa amin ng anak niya. But it’s already happening now. This dream is for me and for Tegan.

I held on for too long, and I almost slipped from my tiniest hope for Chamuel; however, he proved himself once again. Maybe… a second chance will be worth it. Maybe giving chances isn’t so bad after all.

Bumabawi na siya sa amin ni Tegan ngayon at sana… huwag nang kunin ito sa amin. Sana pagkatapos dito mas maging malalim pa ang pagsasama namin ni Chamuel.

“Mitz?”

Napagitla ako nang dumapo ang kamay ni Chamuel sa aking braso. Nasa kaliwa ko na pala siya at naghahain na ng kanyang kanin. Napatagal yata ang pagtitig ko kay Tegan.

“May tanong ka?”

“Hmm. Tinatanong kita kung sapat na ba iyang kanin mo.”

Naibaba ko ang aking tingin sa plato na may nakahain na ngang kanin.

“Ah, oo. Okay na ito, Cham. Salamat!”

Tumango siya. At saka kumuha ng ulam at kanin para sa kanya. Chamuel and I are both fast eaters, which is why we always finish dinner quickly—unlike Tegan, who’s usually too busy playing with his food.

Pagkatapos ng aming hapunan ay nanood muna kami ng cartoons dahil nag-uumapaw pa ang sigla ni Tegan.

“Kung inaantok ka na at gusto mo ng magpahinga, mauna ka na sa taas, Cham. Hihintayin ko lang na antukin itong si Tegan.” Sabi ko kay Chamuel nang umupo siya sa tabi ni Tegan. Ngayon ay napapagitnaan na namin ang aming anak na nakatutok lang sa palabas.

“Samahan ko na kayo.” Aniya.

“Hindi ka pa ba pagod? Ikaw ang nagmaneho kanina pa.”

Nakatitig lang ako kay Chamuel. Ito naman ay nakatitig sa flat screen TV sa aming harapan. Nakatingin siya doon na para bang kuhang-kuha ng palabas ang kanyang atensyon.

His light brown eyes shifted into different hues, reflecting the glow from the television. His lips were slightly parted, inviting and soft. A wave of desire swept through my mind, unbidden and sinful. Ang nangyari kanina sa dagat at doon sa poolside ay biglang pumasok sa isip ko. I blushed at my own thoughts!

How shameless I am, thinking about it with our son sitting innocently between us!

My eyes wandered to Chamuel’s long, pointed nose, his lashes, and his dark eyebrows. Siguro wala talagang ginawang perpekto ang panginoon sa mundo. Because Chamuel is already handsome and talented, and has millions in his bank account, he sometimes lacks manners. He easily gets irritated and is too self-centered— pero unti-unti na naman siyang nagbabago.

“I’m not tired yet, Mitz.”

My eyes drifted away from him when he answered.

A long silence stretched between us for the next few minutes. Ang TV lang ang nag-iingay at ang kamay ni Tegan na minsan ay tinuturo niya roon sa TV at nagtatanong sa akin ng kung ano-ano!

“Dog?” Turo naman ni Tegan sa TV.

“Yes, that’s dogs, Tegan,” sagot ko anak.

Ilang saglit pa ay nagsalita uli si Chamuel.

“Mitz,”

Naibaling ko ang aking atensyon sa kanya. Nakatitig pa rin ang lalaki sa TV.

“Hmm?”

“Ano ang mga paborito ni Tegan?”

My lips parted in surprise, caught off guard by his unexpected questions. I hadn’t anticipated his probing, and it left me momentarily speechless.

Chamuel turned his head toward me.

“May mga paborito na ba siya?” Ulit na tanong ni Chamuel nang hindi ako sumagot sa kanya.

I cleared my throat. “O-oo, may mga paborito na siya. Sa mga laruan g-gusto niya iyong mga sasakyan at robots. Hilig din niya iyong pag-aassemble ng legos. Sa pagkain ngayon, gusto niya ang chocolates. Saka… malakas din siya kumain ng manggang hinog!”

“What about bananas?”

“Ah, kumakain naman siya n’yan kaso mas malakas siya kumakain ng mangga ngayon, eh. Siguro magbabago pa iyan sa paglipas ng panahon.”

“I hope he will love your kare-kare as well, Mitz.”

I feel my cheeks burn because of his words.

“Because I really love your kare-kare of all the dishes na alam mo.”

Matamis akong ngumiti kay Chamuel. Mula talaga noon at kahit hanggang ngayon… kare-kare ko pa rin talaga ang favorite niya.

“What about you, Mitz? Do you still love ice creams and mallows?”

Magana akong tumango sa kanya.

Huminga siya ng malalim bago ngumiti sa akin. “I’m glad, Mitz.”

“H-huh?”

“Masaya ako. Masaya ako na kahit na marami akong nasayang na panahon sa buhay ninyo ni Tegan… wala pa ring nagbago sa’yo. Akala ko huli na ako, eh.”

Hinanap ko ang kanyang kamay bago ito hinawakan ng mahigpit. A simple touch of our skin energizes my system. It feels as if I’ve been electrocuted. This feeling is nothing new, but every time I’m with him, my feelings deepen.

Chamuel and I may have different views, opinions, and preferences, yet we are like magnets that attract one another despite our differences.

“We can still make memories together, Cham. We have all the time now to learn and relearn the things we have forgotten. Let’s just be patient and enjoy the moment.”

“Yeah,” he says, his lips tugging into a smile as his eyes smile, too.

“Iyong dalawang movie ko na lang ang hinihintay kong lumabas, Mitz. After that, magiging tambay na ako at makakasama ko na kayo ni Tegan ng madalas.”

“May negosyo naman kayo ni Ronan.”

“Oh, yeah.”

“Pero, Cham… hindi ka ba nasasayangan? Tumagal ka na sa industriyang iyan. D’yan ka nagkapera. Sumikat. At dinala ka saan-saan. You’ve represented the Philippines in other countries because of it.”

When it comes to awards ilang beses siyang naging nominado sa ibang bansa. Minsan na rin siyang nanalo. At twenty-seven years old, ang dami na niyang achievements.

“I already decided, Mitz. Kayo naman ni Tegan ngayon.”

Bumuntong hininga ako.

“Di ba sabi mo, kukunin naman natin si Nanay Isidora? Pwede mo pa ring ituloy ang pag-aarte mo kahit nag-aaral na ako.”

“I will go back in the showbiz industry if I want to, Mitz. But for now… gusto ko kayo muna ni Tegan.”

“Hindi na ba talaga magbabago ang isip mo? Baka magsisi ka, Cham.”

Malamyos siyang ngumiti sa akin at saka binigyan ng pisil ang kamay namin na magkahawak.

“Hindi ko alam, Mitz. Pero sigurado ako na hindi ko kayo sisisihin ni Tegan.”

Ngumuso ako.

Tumingin ako kay Tegan na nilalabanan na lang ang antok. Ngunit naputol din ang aking pagtitig kay Tegan nang maramdaman ko ang munting guhit at kiskis ni Chamuel sa aming kamay!

Napalunok ako. I want to retract my hand from his grasp, but I can’t do it. Hindi naman mahigpit ang pagkakahawak ng kamay ni Chamuel doon kaso hindi ko makuha-kuha ang kamay ko. Mas pinakiramdam ko pa ito!

I never realized that a simple touch could ignite a warmth within me, sending thousands of jolts racing through my veins, awakening every drop of my blood to life!

“Cham,” nilingon ko si Chamuel at tama naman na tumingin din siya sa gawi ko.

“Mitz?” he asked innocently, as if he weren’t waking my body on purpose!

His light touch on my skin makes me shiver with cold!

“P-patayin mo ang TV. Dadalhin ko si T-Tegan sa taas. Inaantok na.” sabi ko sa kanya.

His eyes moved down to our son before he nodded.

He let go of my hand, and I seized the opportunity to stand and lift our sleepy son. Mabilis ang lakad ko tungong kwarto.

Using a wet wipes, nilinisan ko si Tegan at binihisan ng pantulog niyang damit.

Tulog na tulog na si Tegan nang bumaba ko sa kama. Kinuha ko ang mga wipes na ginamit ko at nilagay sa basurahan.

I’m so frustrated with myself because even after I cleaned and changed Tegan’s clothes, I still can’t forget Chamuel’s touch! I’m still in heat because of him!

Nakabusungot ang mukha dahil sa inis. Mukhang ako na naman yata ang mags-shower ngayon!

Gusto ko tuloy magdabog sa inis! Kumuha ako ng towel at papasok na sana ng banyo nang mapaigtad ako nang makita ko si Chamuel na nakasandal sa hamba ng pinto. Naka-cross arms pa ito at amuse na nakatitig sa akin!

K-kanina pa ba siya d’yan? Was he watching me?

“C-Chamuel,”

“Tulog na si Tegan?”

Sinundan ko ang mata niyang nakatitig sa anak namin.

“O-oo,”

“Good!”

“Oo, nga— ay! H-huh?”

Pangisi siyang tumingin sa akin at pumasok sa kwarto. Pinagmasdan ko lang siyang nilapitan ang kanyang bag at uminit ang mukha ko nang makita ko kung ano ang kinuha niya doon! Condoms and lubes!

“Let’s go!”

“H-huh?”

“Sa kabilang kwarto.”

“M-mag-aano tayo doon?”

Bigla-bigla akong kinakabahan at nauutal! Parang ewan naman!

“Gagawa ng kapatid ni Tegan para hindi na siyang lonely!”

Uminit lalo ang mukha ko at halos sumabog na sa init!

“C-Chamuel!” impit kong sigaw rito! Kung hindi lang talaga natutulog ang anak namin!

Nilapitan ko ang lalaki at masamang tiningnan!

“Just kidding, sunshine. Ano bang gamit nitong condoms na dala ko kung bubuntisin kita? As much as I want to fuck you without using a protection. Iniisip ko na mag-aaral ka pa sa susunod na mga buwan.”

Gusto ko nang takpan ang mukha ko sa pamumula nito. Walang hiyang bibig iyan!

“Chamuel naman!”

“What? Gusto mong mag-aral na buntis ka? Mas okay rin para alam ng magiging classmates mo na off limits ka na!”

Sinampal ko ang dibdib niya kaso sinangga niya rin iyon.

Sumeryoso siya. “Ayaw mo bang ituloy iyong kanina? I’m really really frustrated right now, Mitz. Kanina pa ako nagpipigil.” Umigting ang panga niya.

“C-Cham,”

“Kung wala lang ang anak natin ngayon ay baka nakadapa ka na ngayon d’yan sa kama!”

Tinakpan ko na ang mukha ko.

“Tell me, Mitz. Ayaw mo ba—”

“G-gusto!”

Parang timang naman ito! Akala ko ako lang ang frustrated sa aming dalawa!

“Good!” With that, Chamuel pulled me out of the room and into another one, his grip on my wrist was firm. He didn’t bother to lock the door; instead, he carelessly tossed bottles of lube and a box of condoms onto the bed. Before I could react, he cupped my face in his palm, drawing me close as he claimed my lips in a passionate but fiery kiss.

---

This story is already at chapter 20 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 12

⚠️R18

Chapter 12

Mitchell’s Pov

Nagkukumahog sa pag-atras ang aking paa pabalik sa pinto hanggang sa maramdaman ko ang matigas na kahoy sa likod! Nangangakapa ang kamay ko sa kahoy na kinasasandalan hanggang sa nahagip ng kamay ko ang doorknob ng pinto!

Chamuel’s kisses were rough and deep, with a sense of urgency in every bite, lap, and suck on my lips!

I tried to match the roughness and eagerness of Chamuel’s kiss, but I failed because he was just too strong for me. Sa huli ay nauwi lang ako sa pagtanggap sa kanyang mga mapupusok na halik. Tila ba matagal na niya itong hinihintay at ngayon ay natatamasa na niya! Gigil siya pero sinusubukang kontrolin ang sarili. Tila takot din siyang masaktan ako sa kabila ng gigil niyang mga halik!

Tumiyad ang daliri ng mga paa ko nang dinakma ni Chamuel ang dalawa kong umbok at saka iyon nilamas! Pinapalo pa ako roon!

Ang mga lagapak ng palad ni Chamuel sa aking pwet at ang mga mababasang halik na aming ginagawa ang pumuno sa buong silid!

‘Dios ko, sana huwag magising ang anak namin sa ingay namin dito!’ piping dasal ko.

“Uhmm,” I hummed into the air when Chamuel’s hand slipped inside my pajamas, kneading my butt without mercy.

Damn! I don’t know if it’s normal, but the sting left by his hand every time he spanks me only makes me more aroused and needy! I even got precum from his spanking!

Ganito na lang siguro ako kauhaw at ka-tigang. O baka normal lang ito? Ewan ko! Basta ngayon ang nasa isip ko ay ang kamay ni Chamuel na mina-masa ang pwet ko na para bang dough ito.

“Ahh,” Chamuel and I groaned together.

“Give me your tongue, sunshine,” Chamuel beckoned, and I didn’t need to be told twice. I opened my mouth and stuck my tongue out for him.

My eyes rolled back in reverie as he sucked on my tongue, then played with it using his own. Nagsasanggaan na ang mga dila namin, nagbabanggaan at nilalaro ang isa’t isa.

Sunod-sunod ang naging lunok ko sa sariling laway at laway ni Chamuel na humalo sa akin nang higitin niya ng konti ang aking dila bago ito sinuso! Animo’y chupon na kanyang ninanam-nam ang aking dila!

As sensations flood through my body, I feel an eruption deep within-a surge of indescribable impulse that awakens every nerve, intensifying my sensitivity and heightening my desire. My chest tightens, my breaths quicken, and I feel the undeniable stir of arousal growing stronger, igniting a powerful heat within me.

Naging malikot ng kamay ko at dinadama ko ang katawan ni Chamuel. Humawak ang kamay ko sa kanyang umiigting na braso, sa kanyang likod, hanggang sa kumapit ako sa kanyang maumbok na pang-upo! Mainit ang katawan ng lalaki at gusto kong nadidikit ang aking katawan sa kanya!

“Oh, fuck!” his low growl!

“Uhmm,” I moan between our kisses! Chamuel’s tongue is relentless and unforgiving. The man pinning me against the wall doesn’t let me take a break or even catch my breath, saliva leaking from the corner of my mouth as he kisses me harder! Suso kung suso sa aking dila at kagatan sa mga labi namin!

The atmosphere in the room just became too hot for me. Naririnig ko naman ang ugong ng aircon sa loob ng silid pero ewan ko. Pinagpapawisan ako ng malagkit!

My legs shook, a reminder that my climax was near! At tila nalaman iyon ni Chamuel nang buhatin niya ako at sinandal sa pinto!

Kinulampit ko ang aking mga binti sa kanyang baywang at yumakap sa kanyang leeg ang braso ko.

“Ahh!” sigaw ko nang gigil na kinagat ni Chamuel ang aking dibdib! Kahit na may tela pa iyon naramdaman ko pa rin ang pagbaon ng kanyang ngipin doon sa aking nipples!

“C-Cham, a-hhh!” hiyaw ko na naman!

Muling inangkin ni Chamuel ang aking bibig at saka naglakad tungo sa kama! Binagsak niya ako sa kama.

“Let’s just pray that our son won’t disturb us, sunshine. I won’t hold back anymore.”

Namumula na si Chamuel at kahit iti ay pinagpapawisan!

Akala ko ako lang ang nag-iisip ng ganoon. Bothered din pala siyang magising namin ang anak sa kabilang kwarto!

Naghahabol ako sa aking hininga habang nakatitig kay Chamuel sa harapan ko. Malakas ang alpas ng dibdib ko at hinihingal pa rin mula sa mahabang halik! Pakiramdam ko nga namamaga na itong labi ko dahil sa halik ni Chamuel sa akin.

Chamuel tugged at the back of his t-shirt, lifting it slightly before pulling it over his head with a swift motion, tossing it onto the floor.

Because we didn’t bother turning off the white lights, malaya kong nakita ang kanyang magandang katawan! Noon pa man ay maganda na talaga ang katawan ni Chamuel kaso ngayon mas lumaki lang, mas nadepina ang hubog no’n, at bumatak ang abs!

Naglakbay paitaas ang aking mata hanggang sa magkatitigan kami ni Chamuel! I mentally groaned when our eyes locked. The lust, desire, and hunger danced in his gaze, and it might mirror my own.

I felt my body burn even more as I stared into his light brown eyes. He was giving me those kinds of looks, a gaze that made it clear he wanted me-he wanted to claim me, to possess me.

That ignited my raging libido!

Unti-unting yumuko si Chamuel habang ang mga mata namin ay nakatitig pa rin ang isa’t isa. Humawak ang dalawang kamay niya sa waistline ng aking pajamas at saka niya iyon inisang hubad mula sa akin!

Kumapit ako sa bedsheets ng kama upang hindi madala sa kanyang paghila!

Chamuel licked his lips like a hungry caveman when his eyes fell on my hard, moist length!

Ididikit ko na sana ang aking hita sa isa’t isa nang umiling si Chamuel sa akin at saka pinaghiwalay iyon gamit ang kamay niya.

“Ahh!” ungol ko nang biglang hinila ni Chamuel ang binti ko hanggang sa edge ng kama!

Nanlaki ang mata ko nang bigla siyang lumuhod sa aking paanan!

Kumurba ang aking katawan nang dumapo ang kanyang labi sa aking inner thigh! Hindi ko maipirmi ang aking binti kaso dahil sa mahigpit na hawak ni Chamuel, nalilimitahan no’n ang aking pagwawala!

“Mmm, C-Chamuel!” Daing ko at nawawala ang aking katinuan dahil sa kanyang labi na gumagawa ng mapa doon sa aking hita patungo sa akong sensitibong parte!

My eyes widen in surprise and pleasure as I feel his warm mouth enveloping me, teasingly exploring beneath my two balls. Soon, I find myself in a deeper ecstasy, as my balls slip into his mouth, where he expertly squeezes and sucks, sending waves of intoxicating sensations coursing through me.

“Ughh!” impit kong ungol!

Lumipad ang kamay ko sa buhok ni Chamuel at napasabunot doon! Ang isa ko namang kamay ay nasa dibdib ko at kumakalmot doon! Naninigas na rin ang dibdib ko kanina pa!

“Mmm, ahh!” ungol din naman ni Chamuel doon sa baba!

While Chamuel’s mouth stimulated my balls, his other hand found my manhood and choked me. My eyes almost popped out of their sockets as a loud, long moan escaped my lips!

Naitungkod ko ang aking isang siko sa kama at tiningnan si Chamuel sa baba na bumabaon ang mukha sa akong sensitibong parte!

“C-Chamuel, ahh! Oh my gosh! Yes!” Nasasarapan kong daing at napapatingala kasabay ng paghigpit ng kamay ko sa buhok ni Cham!

“Ohh, gosh! Ahh yes, yes! Cham!” Walang humpay na tawag ko sa kanya nang itaas-baba niya ang kamay palad sa aking pagkalalaki! Madiin, mahigpit, at mabilis ang galaw ng kamay niya! Mabilis pa yata sa hininga ko ang galaw ng kanyang palad doon!

“Oh, Cham! Yeah, oh, gosh! Yes! I-I’m coming! Ohhh,” iyak ko sa ere at manginsay sa ibabaw ng kama dahil sa aking paparating na orgasmo!

“Give it to me, sunshine. Give your cum to me!” anas ni Chamuel at iniwan ang aking mga bola sa baba at sinubo ang aking pagkalalaki!

Bumagsak ang katawan ko sa kama at ang dalawa kong kamay ay napasabunot sa kanyang buhok!

Ang malalagkit at mababasang tunog ang umangkin sa buong silid. Napuno sa kalibugan at daing ko ang silid!

Walang awa ang pag-angkin ng bibig ni Chamuel sa akin! The graze of his teeth on the skin of my manhood makes me lost in a reverie of lust, bringing me to the brink of heaven through his mouth!

“Uhmmm!” Ang mahaba kong ungol nang dumating ang aking orgasmo!

My legs trembled as Chamuel held me firmly, his mouth eagerly receiving every drop of my juices, savoring each moment as he swallowed it all.

Niluwa ni Chamuel ang aking pagkalalaki at kita ko ang kanyang sunod-sunod na paglunok sa aking katas! Wala siyang sinayang doon at nang may tumagas nga sa gilid ng kanyang labi ay kaagad iyong hinabol ng kanyang mahabang dila, licking his red lips using his tongue!

Hinihingal ako kaso nakangiti pa rin! It was so satisfying!

Tumayo si Chamuel at humawak sa ilalim ng akong binti.

Ngunit hindi pa nga ako kumakalma ay inangat na niya ang aking katawan sa ere at hanggang sa sumentro ang aking butas sa kanyang bibig!

I didn’t know that I’m this flexible until now! Konting parte na lang ng likod ko at ng aking ulo ang nasa kama dahil sa pag-angat ni Chamuel sa aking katawan!

“Cham!”

“Oh, shit!, You are leaking so fucking good, sunshine! Look at you! So red and tight!”

And without further ado, Chamuel dove into my hole and fucked me with his firm, long tongue! My legs rested on his shoulders, shuddering in bliss!

It’s ticklish, pleasurable, and too dirty to think about, but my body loves it! I enjoy how Chamuel’s tongue pushes and pulls at my tight entrance! He flattened his tongue before sliding it into my hole, reaching up to my balls and back again!

Dumura si Chamuel doon sa aking butas at saka pinalit ang kanyang daliri! His long fingers dug and drilled into me mercilessly, and all I could do was whine and gasp every time his fingers scraped the walls of my hole! After using two fingers, Chamuel inserted three fingers into me. His fingers stretched me, moved in circular motions, and scissored to spread me further.

Para na akong uod dito sa ibabaw ng kama na binudburan ng asin dahil sa likot! I can now even feel that the hole down there has stretched to its limits and is twitching!

Naghahabol ako sa akong hininga nang pakawalan ni Chamuel ang aking binti. Lumupaypay na lang ang binti at nanginginig pa rin dulot ng sensasyong nadarama! I can even feel my hot juices leaking down to my hole and then to the valley of my butt!

“Sunshine, we’re just starting; don’t think of sleeping while I’m still this hard.” Natatawang saad ni Chamuel sa akin.

Namumungay na ang mata ko at talagang pagod na pero kakayanin ko pa naman!

“K-kaya ko pa,” ani ko.

Bumangon ako sa kama. I looked up at Chamuel and saw how amused he was while watching me. I held onto the waistband of his shorts and carelessly pulled it down! But it was too reckless of me when his monstrous phallus slapped against my face!

I don’t know if it’s just me, but I find it hot! His dick slapping bare against my face!

“A-hhw!”

“Oh, sorry, sunshine!” May birong saad ni Chamuel sa akin pero sinampal ulit ang kanyang ari sa aking mukha!

Muli akong binuhat ni Chamuel sa gitnang parte ng kama.

Sumandal si Chamuel sa kama at saka binuka ang kanyang hita.

“Come on, sunshine!” Chamuel said seductively and motioned with his fingers.

I gulped down the lump that started to grow in my throat before crawling between his parted legs!

Tiningnan ko si Chamuel sa kanyang mata at saka ko pinalandas ang aking daliri sa kanyang binti patungo sa kanyang hita!

His lips rip apart, and his eyes fill with excitement as I run my fingers lightly over his skin and through his tiny hair!

“You’re such a cunning little kitten, sunshine. You’re making me even harder.”

Naibaba ko ang aking mata sa kanyang ahas. Napalunok ako. Aaminin kong may takot sa akin dahil sa sukat niya! Mahaba kasi, mataba, at tila galit na galit ma nakatayo doon!

I licked my lips unconsciously as I watched his manhood leaking with his own cum. For some reason, it looks delicious!

“Oh, don’t look at it like that, Mitz! I might just fuck you right now!”

Dumapa ako sa kama at saka ako humawak sa kargada ni Chamuel! Halos ’di mag-abot ang aking daliri doon dahil sa taba! Ngayon na malapitan ko na itong natitigan, maugat pala at malaki ang ano sa taas! Namumula rin ang ulo no’n!

I kissed the tip of Chamuel’s length! The man cursed! I started kissing his member from its tip down to its base and even spared some time to attend to his huge balls down there!

One of my hands squeezed Chamuel’s balls while the other moved up and down his manhood!

Humahalinghing si Chamuel dahil sa ginawa ko sa kanya. Something within me feels more feverish because of his response. Dahil sa mga ungol ni Chamuel mas ginanahan ako at sinubo ko siya!

Naluha ako at halos masuka dahil sa kanyang laki! Nabibinat na ang aking bibig dahil sa pilit kong ipasok ito sa aking bibig!

“Goddammit! Don’t push it too hard, sunshine! Y-you… oh, fuck! Don’t hurt yourself!”

As much as I want to take him all in, I know it’s impossible because of his enormous size. Kaya naman ang parte ng kanyang kahabaan na hindi ko kayang ipasok sa aking bibig, hinahagod ko na lang ito gamit ang kamay ko.

Dahil sa laway ko at sa precum ni Chamuel, naglilikha ng mababasang tunog ang bawat taas- baba ng aking ulo sa kanyang pagkalalaki! Sinasadya ko ring sipsipin ang butas sa tuktok no’n na siyang nagpadaing kay Chamuel!

“Ohh, shit! Fuck! You’re doing good, Mitz! Ahhh, shit!”

“Oh, that’s it, sunshine! Dammit! I’m coming, sunshine! Yeah! Yeah, ohh, fuck!”

Sunod-sunod na ungol Chamuel nang bilisan ko ang pagtaas-baba ng aking ulo! Ilang sandali lang ay sinabayan na ni Chamuel ang aking galaw. Tinatagpo na niya ang bawat taas-baba ng aking bibig doon kanyang pagkalalaki!

Hindi ko nahabol ang galaw ni Chamuel nang ilayo niya ang kanyang sarili sa akin at bumulandit ang kanyang tamod sa aking harapan! Ang iba ay tumalsik naman sa aking mukha!

“Oh, fuck! Sorry, Mitz!” ani Chamuel nang makitang hinilamos ko na ang kanyang katas sa aking mukha!

Hinubad ni Chamuel ang tshirt ko at saka iyon ang ginamit na pamunas sa aking mukha.

“Ahh!” Tila ko nang bigla akong itulak ni Chamuel sa kama at mabilis na pumunta sa gitna ng nakabuka kong hita.

Kinuha niya ang isang binti ko at saka iyon sinampay sa kanyang balikat at ang isa ko namang binti ay pinabuka niya. Nag-abot siya ng bote ng lube at saka iyon binuksan at binuhos sa aking bakuna!

My body twists as the coldness of the lube spreads around my hole. Sa box ng condom ay kumuha rin doon si Chamuel ng isang pakete ng condom at binuksan gamit ang ngipin.

Chamuel slid the condom down his huge cock and coated it with the lube as well. He tossed the empty bottle of lube aside before positioning himself at my entrance.

I took a deep breath as I anticipated his manhood entering me!

“Ohhh,” ang sabay naming ungol ni Chamuel ang mapasok na niya ang ulo sa aking kweba!

Ulo palang iyong iyon pakiramdam ko binat na binat na ako!

Dios ko! It was only the tip of his manhood, but it’s already this painful! Siguro dahil sa tagal na mula nang maranasan ko ito kaya ganito. Parang naninibago sa sakit kaso nakakapanabik naman!

“Ahhh!” ang daing ko sa ere at kumurba ang katawan nang inisang pasok ni Chamuel ang kanyang humihindig na pagkalalaki sa akin!

Mariin kong pumikit at halos maputol ang ugat sa leeg dahil sa pagpipigil na huwag humiyaw!

“Fuck! I thought I already stretched you enough, Mitz! Dammit!”

“O-okay lang,” kinakapos sa hininga kong untag.

Hawak ni Chamuel ang binti kong nakasampay sa balikat niya at ang isa na nakapinid sa kama, saka siya nagsimulang umulos!

Hindi ko maiwasang hindi mawalan ng ulirat dahil sa sarap at sakit na lumulukob sa akong katawan! Para akong hinatid-sundo ni Chamuel sa langit sa bawat hugot at baon niya sa kanyang kahabaan sa akin! Nilalasing ako ng tunog ng aming katawan na nagsasalpukan. Ang malalagkit, malaswa, at mababasang tunog ang nagsilbing musika namin habang inaangkin ako ni Chamuel!

“Ahh, ahh, ahh! Mmm! Cham…” daing ko at kumapit ang kamay ko sa aking dibdib at saka ko sila inipit! It seems like they want some attention too!

My head tilted backward every time Chamuel hit a certain part of my gut that makes me lose my sanity!

“Dammit, Mitz! You’re so fucking hot! Ohh, fuck! Your hole is loving my dick so much!” Ungol din naman ni Chamuel at mas bilinisan ang galaw! Napapakagat labi pa siya at umuusli ang ugat sa bawat sagad ng kanyang pagkalalaki sa akin!

Baon kung baon! At ’di ko na nga makilala ang boses ko dahil sa pagyanig ni Chamuel sa akin!

Chamuel and I reached our climax, but he is not satiated with just one round!

Nagpalit kami ng posisyon. Siya ngayon ang nasa likod ko at ako naman ay nasa unahan niya na nakatalikod!

“Luhod.”

Despite feeling utterly lost and desperately gasping for breath, I resolutely followed his commands.

Lumuhod ako.

“Place your hands on the headrest and lift your butt for me.”

Napapalunok akong gumapang hanggang sa maabot ko ang headrest at kumapit doon. Itinaas ko rin ang aking pang-upo para sa kanya!

“Ahhh!” ungol ko nang paluin ni Chamuel ang dalawang umbok ko!

The sting that his hands created every time he slapped my butt sends an unknown impulse through my body that makes me quiver!

“Ahmmm!” Muli kong daing nang uli akong inangkin ni Chamuel mula sa likod!

This time, his movements were fierce and relentless! Each thrust sent waves of ecstasy coursing through me, leaving me weak and trembling as yet another round of intoxicating pleasure enveloped my body.

Nawawala na ako sa aking sarili at halos bumitiw na sa pagkakakapit ko sa headrest dahil sa bilis ng pag-ulos ni Chamuel! Pati ang kama ay umiindayog na sa amin. Tila umalog-alog na rin ang aking utak dahil sa kanyang bilis at lalim ng bawat hugot at diin ng kanyang pagkalalaki sa akin! Laspag kung laspag at sagad kung sagad! Parang nagsasakitan na ang aming katawan dahil sa kanyang mararahas na ulos!

I don’t know when we stopped because all I can remember is Chamuel still taking me in different positions before the darkness seized my senses!

---

This story is already at chapter 21 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 13

Chapter 13

Mitchell’s Pov

Nang maalimpungatan ako, ang unang rumehistro sa akin ay ang mainit na hininga na tumatama sa aking ulo!

Minulat ko ang aking mata at doon bumungad sa akin ang hubad na katawan ni Chamuel. Sino pa ba, di ba? Wala naman akong ibang kasamang lalaki rito sa villa kung hindi siya lang! Well, aside sa anak namina na nasa kabilang silid. 

Nakayakap ang braso ko sa katawan ni Chamuel kung kaya’t ramdam na ramdam ko ang init ng kanyang balat! Hindi ko alam kung anong oras na pero mukhang maaga pa naman dahil hindi pa ganon ka kataas ang sinag ng araw na siyang tumatagos doon sa mahahabang kurtina ng silid!

Kagabi ay hindi ko napansin iyong mahahabang kurtina at wala rin akong oras na pag-aaralan ang silid dahil kaagad akong sinunggaban ni Chamuel.

Gumalaw ako ng konti at inangat ang ulo na nakaunan sa dibdib ni Chamuel. Napangiti naman ako nang makita kong nakapikit pa ang mata niya. Muli kong sinubsob ang aking mukha sa kanyang dibdib. Malakas ang tibok no’n at ang sarap sa pakiramdam.

Chamuel has already confessed his feelings for me, but we don’t really talk about our… label. Hindi ko pa alam kung ano kami. May anak kami. Nakatira sa iisang bubong. Tapos… ginagawa ang bagay na ito. Akala ko magdahan-dahan kami, eh! Kaso marurupok din pala kami sa isa’t isa.

I have known Chamuel since we were little, though hindi ko na tanda ang iba pero isa talaga siya sa bumuo ng pagkatao ko. Malaki ang naging parte niya sa buhay ko. Kaya siguro hindi ko rin siya matalikuran kahit anong advice at suhestiyon pa ni Eliza na lumayo ako rito. Kaya siguro pinapatawad ko siya sa kanyang nagawa kasi alam ko na kapag nawala siya… malaking parte sa akin ang mawawala.

Hinigpitan ko ang pagkakayakap ko sa katawan ni Chamuel. Kahit na balot kami sa kumot mas gusto ko pa yatang mainitan sa kanyang katawan.

Pinakiramdam ko ang sarili, masakit ang katawan ko lalo na sa may baywang, hita, at pang-upo ko pero ang masaya ako at ang sarap sa pakiramdam. May damit na rin ako at underwear sa ilalim ng kumot!

“Mitz?”

“O-oh,”

Napatigil ako sa pagsubsob ng mukha ko sa kanyang dibdib. Nailayo ko ang aking mukha sa katawan ni Chamuel at tiningnan siya.

“G-good morning!” bati ko sa kanya.

Namumungay ang kanyang mga mata at tila inaantok pa. Despite the sleepiness in his eyes, Chamuel managed to offer a smile full of warmth and delight. He gently raised a hand and ran it through my short hair, his touch both familiar and comforting.

“Good morning, sunshine!” ganti niyang bati sa akin.

Dinapa ko ang aking kamay sa kanyang dibdib at saka kumuha ng lakas doon bago dumukwang upang maabot ko ang kanyang labi at hinagkan. It was supposed to be a brief kiss, but Chamuel held my chin before I could pull back and deepened our kiss.

I closed my eyes as Chamuel’s lips began to nibble my lower lip, giving it a gentle stroke and a soft suck. Unlike last night, Chamuel’s kiss was slower and more gentle this time, as if he was savoring every inch of my lips. It was just a lip-to-lip kiss, but it already made my day.

Sarap naman bumati ng magandang umaga nitong si Chamuel. Sarap araw-arawin! Kidding aside!

Chamuel pulled back his lips. Bumaba ang kanyang mata sa akong labi at pinadaan ang kanyang hinlalaki sa aking nakaawang na labi.

“Wala bang masakit sa’yo?” he softly asked and gave my cheekbones a light strokes.

I pouted. “M-masakit ang baywang ko pati na ang pang-upo at hita ko pero kaya pa naman.”

Chamuel chuckled.

Naigagalaw ko pa naman ang aking binti kahit papaano. Hindi naman ako totally bedridden ngunit ’di sapat ang lakas ko ngayon na tumayo! Nanlalambot kasi ang binti ko.

“That’s good to hear.”

“Hala!” sambit ko nang maalala ang anak namin sa kabilang kwarto! “Si baby Tegan, Cham! Kailangan kong puntahan ang anak natin baka umiiyak na naman—”

“Shh,” aniya sabay lagay sa kanyang hinlalaki sa aking labi. “Pinuntahan ko na si Tegan sa kabila. Tulog pa.”

Napabuntong hininga ako.

“You need to rest. I wore you out last night. You need to regain your strength.”

“Uh, papaano si Tegan at ang pagkain natin?”

Nasa mukha man ni Chamuel ang aking mata ngunit hati naman ang aking atensyon dahil sa kanyang kamay na gumapang sa loob ng suot kong t-shirt. Nakikiliti ako na parang ewan dahil sa kanyang daliri na mahinang humahaplos sa aking balat!

“Pinuntahan ko si Tegan sa kabila kanina, tulog pa naman. At about sa pagkain, ako na ang magluluto.”

“’Di ka naman marunong magluto, Cham.”

“Hotdog at gatas lang kakainin mo, Mitz. Iyan lang ang kaya ko for now sa’yo.”

Ngumiti lang ako sa kanya at tumango. Niyakap din ako ni Chamuel. Pinasubsob niya ang mukha ko sa kanyang dibdib at sinuklay ang aking buhok.

Ang sarap pala sa pakiramdam ng ganito. Ang sarap magpaalaga at alagaan ng taong gusto mo.

“Hindi ka ba maiihi? Wala nang masakit sa’yo, aside sa butthole mo at baywang?”

Umiling ako kay Chamuel.

“Should I get the water ready for you?”

“Pwede?” Paglalambing ko sa kanya.

Humalik naman si Chamuel sa aking noo. “Of course, sunshine. I know what I did last night, and I know how much you endured. Ito lang ang magagawa ko to ease your pain.”

After our short getaway in Batanes, we finally got home. Si Chamuel naging busy sa pag-promote nila sa kanilang movie at sa nalalapit na premier night no’ng movie nila in which pupunta rin sila sa America for it.

“Tagal mong hindi nagparamdam!” ani Eliza pagkapasok namin sa bahay.

Dinala ko siya sa sala dahil doon kami tumatambay ni Tegan. Tinuturuan ko kasing sumalat, bumigkas ng letters at magkulay itong si Tegan.

Kagabi ay nagtext si Eliza na pupupunta siya rito sa bahay at hindi na rin ako tumanggi since halos dalawang linggo yata kaming hindi nagkita at text-text na lang matapos no’ng getaway namin sa Batanes.

“Ayaw rin naman kitang abalahin dahil alam ko na nalalapit na ang graduation mo,” sabi ko naman sa kanya.

“You’re right, Mitz,” anito at sinalampak ang sarili sa sofa. Pabiro niyang kinurot ang pisngi ni baby Tegan.

“Kumusta na ang cute kong inaanak? Namiss mo ba ako, baby Tegan?” pagkakausap ni Eliza sa anak ko na hawak ang isang crayon.

“No!”

Natawa ako sa naging sagot ng anak ko. Sumimangot naman si Eliza at sinandal ang katawan sa backrest ng sofa.

Umupo ako sa carpet, sa tabi ni Tegan.

“Mitz…”

“Hmm?” sagot ko naman kay Eliza.

“Magl-law na ako.”

Naibaling ko ang buong atensyon ko kay Eliza.

“Eli,”

Matamlay siyang ngumiti sa akin. “Sure ka na d’yan? Pini-pressure ka ulit nina Tita Emerald at Tito Enrile?”

Lumabi lang siya at itinakip ang braso sa kanyang mata.

“May kailangan akong gawin, Mitz.”

Kumunot ang noo ko sa kanya.

“Eli… may kinalaman ba ito sa pananahimik mo nitong nakaraan? Baka naman ina-isolate mo na naman ang sarili mo at…”

“Totoo na nitong nakaraan ay kailangan ko talaga ng oras para mag-isip, Mitz. Isa iyan sa rason kung bakit ako nananahimik at may ginagawa rin ako.”

“Nagtatrabaho ka sa law firm ninyo?”

Umahon siya mula sa pagkakahilig doon sa backrest.

“Nope! Pero lagi na akong nagagawi roon. Ini-immerse ko na ang sarili ko sa environment!” aniya at tumawa.

“Eliza kung may problema ka o may dinala d’yan sa dibdib mo… alam mo naman na nandito lang ako sa’yo, di ba? Makikinig ako, Eliza.”

Eliza wasn’t a perfect friend. We’d fought before, argued even, but she’s the one person who’s remained constant in my life. Despite everything that’s happened, she’s always been there for me.

She smiled and sighed. “I know, Mitz,” she said. I don’t know—maybe I’m just paranoid or something, but there’s something off about Eliza right now. Her smile, the glint in her eyes, even her voice are giving off a vibe I can’t quite place.

“By the way, kumusta ka na kayo ni Chamuel? Is he… treating you right? O baka kumupas na ang kabaitan?” May biro niyang sabi.

Umiling ako sa kanya. “Bumait na talaga siya, Eliza. Ngayon ay busy lang sa mall tours at pag-promote ng movie nila.”

Madaming guesting sa TV at interview ang lalaki ngayon.

“That’s good to hear, Mitz or else… I’ll cut his balls for you!”

“Eliza!”

“I’m just kidding! ’Di nga ako makalapit doon eh!”

I just pouted!

“But, Mitz, I want to apologize.”

“Huh?” ani ko at binuklat ang coloring book sa harap ni Tegan.

“About doon sa restaurant… iyong nando’n sina Arkin at ibang relatives namin.”

Malimit akong ngumiti kay Eliza. “Huwag mo na iyong isipin, Eli. Ngayon ang importante sa akin ay ang pamilya ko; si Tegan at Chamuel. Iyong nakaraan… sinusubukan ko na silang talikuran.”

“Mitz…”

Hindi alam ni Eliza ang tunay na nangyari sa gabing iyon. Siguro inaakala niya na lasing kami noon ni Arkin kaya iyon nangyari. Pero ako… alam ko na wala ako sa sarili ko no’n. Her cousin must have done something or put something to that cup para manghina at mawala ako sa sarili ko nang gabing iyon.

No matter how broken I was that night, I knew I couldn’t turn my back on Chamuel. I may be disheartened by his rejection, but I won’t let it defeat me.

I want justice. I want the truth to come out. But I know how powerful Eliza’s family is—a family of lawyers, with relatives in politics and authority. I know they can easily turn my story in their favor.

I need allies who are just as powerful. I need courage, because I can’t do this alone. This fight might take time, but I hope to reach justice soon.

“Gusto ko munang namnamin itong lahat, Eli.” Kasi baka hindi ito pang matagalan. Baka… pinapatikim lang ito sa akin ng tadhana.

Finally, Eliza smiled back. “Okay… kung saan mo gusto, Mitz.”

Nagtagal si Eliza sa bahay kaya naman akupado ako maghapon. Alas singko na nang maisipan ni Eliza na umuwi at hinatid namin siya ni Tegan sa labas ng bahay.

“Mag-iingat kayo, Mitz. Tumawag ka if may kailangan ka, huh.” Humalik siya sa pisngi ni Tegan bago umatras.

“Ikaw rin, Eli.”

Kinaway ko rin ang kamay ni Tegan kay Eliza. Hinintay namin ni Tegan na mawala ang kotse ni Eliza bago kami pumasok sa bahay kaso hindi pa namin nailock ang gate nang may puting isang pickup na dumating.

Kumunot ang noo ko dahil hindi naman iyon kotse ni Chamuel. Akala ko nagkamali lang ng direksyon at dadaan lang sa bahay nang tumigil ito at bumaba ang sakay.

Nanlaki ang mata ko at kumabog ng malakas ang dibdib ko nang makita ko ang mga panauhin na dumating.

Kung shock ako, mas nagulat sila nang makita ang karga kong bata.

“Mitchell,” si Ma’am Shaine.

“W-who’s baby is that?” si Sir Donovan naman.

“M-ma’am, sir…” tanging sambit ko.

---

Kandong ko si Tegan habang nasa tapat namin sina Ma’am Shaine at Sir Donovan. Palipat-lipat ang kanilang mata sa akin at kay Tegan na walang ka-alam alam sa mga nangyayari ngayon.

Pinagpapawisan nga ako kahit may aircon at nararamdaman ko na ang pintig ng puso ko sa akong lalamunan dahil sa kaba.

We were Chamuel’s secret, and even his parents didn’t know a thing. I don’t know if they can grasp the situation right now and recognize Tegan’s identity.

“Explain, Mitchell!” Ma’am Shaine demanded. Her voice was low, but it dripped with authority. Ma’am Shaine may look calm and gentle, but I know firsthand how fierce she can be.

“M-ma’am….”

“Kaninong anak ito?” Turo pa ni Ma’am Shaine kay Tegan.

Napayakap si Tegan sa akin at siniksik ang mukha sa aking dibdib.

Hindi pa namin napag-uusapan ito ni Chamuel. Hindi ko alam ang gagawin ko ngayon.

“M-ma’am… sir Donovan, anak k-ko po.” I’m sorry, Cham!

“Ano?” Gulat na sambit ni Sir Donovan at nanlalaki ang matang tumingin sa batang tinatago ang mukha sa dibdib ko.

“Mitchell,” matamang saad ni Ma’am Shaine pero may bahid ng diin ang kanyang pagkakabigkas.

“Ma’am, h-hindi ko po alam kung maniniwala kayo sa akim o hindi pero…” I’m so sorry, Chamuel. Sana hindi ka magalit sa akin. “Bearer p-po ako… may kakayahan po akong magbuntis at si Tegan nga po… anak ko po siya.”

Umawang ang labi ng dalawang matatanda sa sinabi ko.

“You mean to say… isa ka roon sa merong X-linked treat?” Litong sambit ni Sir Donovan.

Tumango ako kay Sir Donovan.

“Hinayaan ni Chamuel ito, Mitchell?” Medyo tumaas na ang boses ni Ma’am Shaine.

Muli akong tumango.

“Hindi ba siya nagalit sa’yo? Ano ang naging reaksyon niya nang malaman niyang buntis ka? Sinong nakabuntis sa’yo? Hindi ka na dapat nandirito sa bahay ni Chamuel kung may anak ka na.” May disgusto ang tono ni Ma’am Shaine.

Tumingin ako kay Sir Donovan na napapailing.

“M-ma’am… kasi po—”

“You know what, Mitchell, I really have high hopes for you. Kahit na may katigasan ang ulo mo noon sa bahay. Alam ko naman na matalino kang bata. Pero ito? May anak ka na pero nakatira ka pa rin kay Chamuel. Dapat doon ka na sa boyfriend mo o sa nakabuntis sa’yo—”

“What the hell is this shit?!” Chamuel’s thundering voice echoed through every corner of the house!

Kahit si Tegan na nasa aking kandungan ay napaigtad sa lakas ng boses ni Chamuel! Napalunok ako ng malalim nang makita ko ang lalaki na malalaki ang hakbang tungo sa aming direksyon. Chamuel’s eyes were blazing with anger.

“Chamuel—”

“Anong ginagawa ninyo rito sa pamamahay ko?! And why are you cornering Mitchell with your nonsense?” Chamuel cut off his mother.

“Manners, Chamuel Thoreau!” Sir Donovan roared!

“Tsk! Kayo? Nasaan ang manners ninyo sa pagpunta ninyo rito sa bahay ko at—”

Inabot ko ang polo ni Chamuel kaya napatigil siya. Lumingon siya sa akin.

“P-pinapasok ko sila.” Awat ko sa kanya.

“Even if, Mitz, hindi ka dapat nila pinagsasalitaan ng ganon! Pamamahay natin ito! They’re outsiders!”

“W-what? Pamamahay ninyo?” si Sir Donovan.

“What about it, dad?” Chamuel snapped in his father’s direction.

“Chamuel, we all know how fond you are of Mitchell. You went against us because of him, but look at him! He has a son and—”

“For Pete’s sake, you’re pointing at and referring to my son!” putol ni Chamuel kay Ma’am Shaine!

Nakita kong namutla si Ma’am Shaine at laglag ang panga ni Sir Donovan!

---

This story is already at chapter 22 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 14

Chapter 14

Chamuel’s Pov

Several years

ago

“Pwede naman nating paaralin si Mitchell hanggang sa magkolehiyo siya, Shaine. Matalino ang bata.”

Papasok na sana ako sa mini office ni Dad dito sa bahay nang marinig ko ang kanyang sinabi kay Mami.

Through the narrow gap of the slightly ajar door, I glimpsed my dad leaning against the edge of his desk, while my mom sat on one of the long sofas facing it.

“I know, Donovan. But can’t you see? Mitchell is hardheaded; he cannot be in control when the time comes.”

“Pagpapaaralin lang natin, Shaine. Hindi natin ko-kontrolin ang bata. Saka, magbabago naman iyan, sabi ko nga, ang bata pa niya.”

“He is eighteen, Donovan!”

“Alam ko, Shaine.”

“May mga amiga ako na pwedeng kumupkop kay Mitchell, Donovan. Ilipat lang natin ang batang iyon.”

“I don’t understand why you’re pushing this idea, Shaine.”

Sumandal ako sa dingding at nagpatuloy sa pakikinig kina Mom and Dad na nagtatalo. Pumunta lang naman sana ako rito para ipaalam sa kanila ang graduation ko kahit mukha silang walang pakialam.

“I just don’t like the child, Donovan.”

Kahit na hindi ko nakikita si Mom, batid ko ang pagkadisgusto niya sa tono palang niya.

“But you’ve been good to Mitchell, Shaine.”

“What do you expect me to do, Donovan? Harap-harapang ipakita sa bata na ayaw ko sa kanya? It’s just a mere decency, Donovan.”

“Shaine—”

“Pumunta lang ako rito para sabihin ito sa’yo. Hindi ko gusto na pigilan mo ako. Kapag grumaduate na si Mitchell, aalis siya sa bahay na ito! Aalis siya sa bahay ko!”

Naghintay ako ng ilang minuto. Bumuntong hininga ako at saka pikit matang kumatok sa pinto. Hindi ko na kayang makinig sa kanila.

“Dad…”

“Oh, Chamuel come in!”

I pushed the door open and strode toward them, my gaze shifting to Mom, who was now standing, her eyes fixed on me.

Umikot si Dad sa kanyang table at umupo sa kanyang swivel chair.

“May kailangan ka ba?” tanong ni Dad sa akin.

Kinuyom ko ang aking kamay at pinuno ng hangin ang aking dibdib.

““I… I’ll move out,” I said.

“What?” Mom repeated, her tone sharp and disbelieving.

“I said, I’m moving out of this—”

I was abruptly cut off as Mom let out a sarcastic laugh, her eyes narrowing as she shook her head. Kahit si Dad ay napatingin sa kanya.

“You will move out, Chamuel? Why? Because you’re now graduating and you think hindi mo na kailangan ang pamilyang ito? How rude!?”

“No, I will move out and pursue my dream.”

“Oh, shut it, Chamuel Thoreau!”

“Why? What’s wrong with being an artist, Mom?”

Galit na pinukol ng tingin ni Mom si Dad bago ako madiin tinuro!

“Iyan, iyan, ang sinasabi ko sa’yo, Donovan! Itong anak mong ito ay gagaya rin doon sa ina niyang artista! Hindi ko talaga alam kung bakit itong bastardo mo ang ini-insist mong sumunod sa’yo! Ito ba ang pamamanahin mo sa kompanya?”

Kumuyom ang aking panga. Hindi naman ito lihim. Alam ko, alam ko na anak ako sa labas ni Dad. While he was married, nagkasala sila ng tunay kong ina at ako ang naging bunga. That’s why, I don’t like cheaters. I really hate cheating!

Ang tunay kong ina ay isang artista. At nang mag-limang taon ako, binigay na niya ako kina Dad. Simula rin noon hindi na nagpakita sa akin ang ina ko. Noon hindi ko pa talaga maintindihan ito. Hindi ko maintindihan kung bakit ako binigay ng ina ko sa mga taong ’di ko kilala. Pero kalaunan ay nalaman ko rin ang lahat. Hindi nilihim ni Mommy Shaine sa akin ang lahat.

It was a devastating blow for Mommy Shaine when her husband cheated on her, yet she still accepted me wholeheartedly. She even allowed me to call her ‘Mom’. Mommy Shaine isn’t just any typical good woman; she’s incredibly resilient, compassionate, and stronger than most people I know. Pili lang ang taong mabait siya. Istrikta rin.

Siguro nga ito iyong namana ko sa tunay kong ina, ang pag-aartista. Sina Dad at Mommy Shaine ay ayaw na mag-artista ako. Sa bahay na ito. Si Mitchell lang ang sumuporta sa gusto kong gawin.

My dad wants me to take over the family business, but that’s not the path I want for myself. Mas karapat-dapat ang kapatid ko para sa kompanya na pinaghirapan nila kasi ako… bastardo lang.

“Chamuel, alam mo ba ang sinasabi mo? Don’t be impulsive, son.”

Hindi naman kasi sana ito ang sasabihin ko sa kanila. Pero dahil gusto nilang paalisin dito si Mitchell, mas mabuting ako na ang maglayo kay Mitz mula sa bahay na ito.

“I already decided, dad. Besides, alam mo na naman na wala akong interes sa negosyo ng mga Aguilli. Pag-aartista ang gusto ko, dad.”

“Chamuel,”

“Dadalhin ko si Mitz.”

“Oh my god, Chamuel! Are you even thinking?”

Tiningnan ko si Mom. “Bubukod ako at isasama ko siya. Ako ang magpapa-aral kay Mitz.”

Nanlalaki ang mga mata ni Mom.

I understand the immense responsibility I’m taking on right now, and the weight of it is settling heavily on my shoulders. Pero desidido ako.

“After Mitz’s graduation. Aalis na kami.”

“Aalis ka ba kahit sabihin kong wala na kayong babalikan ni Mitz dito kapag nagipit kayo? Alam mo ba ang consequences sa mga sinasabi mo ngayon, Chamuel? The responsibility—”

“I know, dad.”

“Kung aalis ka, Chamuel… kayo ni Mitz. Huwag na huwag na kayong babalik dito kahit na anong mangyari.” Madiing saad ni Mom.

Kaya matapos ang pag-uusap namin ni Mom at Dad sa opisina. Hinanap ko kaagad si Mitz at inaya ko siyang sumama sa pag-alis ko rito sa bahay. Thankfully, hindi naman siya nagtanong sa akin kung bakit bubukod ako at isasama ko siya. Kusa siyang sumama sa akin.

Nagpaalam din si Mitz sa Dad at Mom ko, pinagsabihan din nila si Mitchell pero sa huli ay sumama pa rin si Mitz sa akin. Hindi nga rin siya napigilan ni Nanay Isidora, ang naging nanay-nanayan niya rito, sa aming pag-alis.

KITA KO ANG pagkalaglag ng panga nina Mom at Dad sa aking sinabi. Simula nang naging maayos ang pagsasama namin ni Mitz dito sa bahay. Hindi pa namin napag-uusapan ng bagay na ito. Hindi pa namin napag-uusapan kung papaano at kailan namin ipapakilala ang anak namin kina Mom at Dad dahil iniisip ko rin ang nangyari noon at ang sinabi nila sa amin.

“Y-you can’t be serious about this, Chamuel!” Mommy’s voice trembled, each word laced with disbelief. Her hands clenched at her sides, as if bracing herself against an invisible force, eyes wide and pleading.

Nagpabalik-balik ang kanyang tingin sa akin at kay Mitz na buhat-buhat ang aming anak.

“I’m sorry, Mom.”

Nagkatitigan sila ni Dad. Si Dad ay hindi pa rin makapagsalita.

Binalingan ko si Mitz.

“Umakyat muna kayo sa taas ni Tegan, Mitz. Susunod ako. Kakausapin ko lang sila,” sabi ko kay Mitz, ang mata niya nakay Mom at Dad lang sa likod ko.

May pag-aalala sa mga mata ni Mitz.

I gently caressed his cheeks, my fingertips brushing over his skin, and leaned in to place a tender kiss on his forehead, letting my lips linger for a moment.

“Mabilis lang ito.”

“Sigurado ka ba?” tanong niya na may pag-alala.

Tumango ako. “Yes, sunshine. No need to worry, okay? Mag-uusap din tayo later.”

Hinintay ko munang maka-akyat si Mitz sa taas bago ako umupo. Pinukol ko ng seryosong titig si Dad at Mom. Hindi naman ako gulat na nakita ko sila ngayon kasi minsan nagtatagpo talaga ang landas namin. Kaso hindi nila ako kinakausap. Tinitingnan lang. Tanging tipid na ngiti lang din ang binibigay ko sa kanila.

I have deep respect for Mom because she welcomed me into their household with open arms, despite the painful truth that I am the child of her husband’s affair. She looked beyond my origins and treated me with kindness and understanding, something I’ll always be grateful for. Ginagalang ko sila kahit na galit sila sa naging desisyon ko noon at kahit nakapagbitiw sila ng mga salita sa amin noon.

“Papaano ninyo nalaman ang address ko?”

“Kay Manang Isidora,” sagot ni Mom sa akin.

“Gusto mong kunin si Manang Isidora para lumipat dito sa inyo.”

“Mag-aaral na ulit si Mitz next school year. I will lie low from showbiz and start a business with my friend. That’s why I called Nanay Isidora. I know Mitz misses her too,” I said.

“Chamuel… anak mo talaga iyong…”

Tiningnan ko si Dad at humina ang kanyang boses mukhang ’di pa nakakabawi. “Yes, dad. Anak ko si Tegan. Anak namin ni Mitz.”

“Ito ba… ito ba ang gusto mo noon pa man, Chamuel? Kaya ka ba umalis ng bahay dahil dito? Si Mitz ba ang dahilan kung bakit gusto mong umalis noon sa bahay?” Kompronta ni Mom sa akin.

Hindi ako makailag sa kanyang mga tanong.

“Ayaw kong malayo si Mitz sa akin. Kaya oo, ito ang gusto ko… ang makasama siya. Siya rin talaga ang dahilan nang pag-alis ko noon.”

Gusto ko na ring maging independent noon, umalis sa bahay at ipagpatuloy ang pag-aartista ko. Siguro kinuha ko na lang ang oportunidad na iyon para mailayo ko rin si Mitz sa bahay.

“Why, Chamuel? Why hide this thing from us?” si Daddy na litong-lito. 

“Galit kayo noon, dad, at sinabi na huwag kaming babalik sa bahay. Do you think magkakalakas kami ng loob na pumunta sa inyo at sabihin ang lahat ng ito? Matatanggap n’yo kaya? Also… I have a huge mistake and been an asshole toward, Mitz. Nito lang kami nagka-ayos.”

Napahilot si Mom sa kanyang noo. Despite being her husband’s bastard, Mommy Shaine still guided me while growing up.

“I know that I have always been a disappointment to this family, Dad, Mom. But whether you accept my son with Mitz or not, hindi ko kayo pipilitin. Masaya ako… masaya ako sa kanila.”

Dismayadong iniwas ni Mom ang kanyang tingin sa akin at si Dad naman ay napayuko na lang.

“Ganito ba talaga ka halaga sa’yo si Mitz, Chamuel? Kinaya mong bumukod noon dahil sa kanya, tumalikod ka amin para sa kanya!” saad ni Mom.

“I’m so sorry, Mom, but yes. Mitz is very important to me.” I can’t let him go, nor can I allow him to be with anyone else but me. Tinanggap ko nga si Mitz sa kabila ng nangyari dati.

Umalis din sila Mom sa bahay. Si Dad ay hindi ako masyadong kinausap. Si Mom lang ang nagtatanong sa akin. Bakas sa mukha ni Dad na disappointed na naman siya sa akin but I don’t give a damn anymore. Disappointed na naman talaga siya sa akin simula nang hindian ko siya sa pagtanggap ng negosyo nila.

Umakyat ako sa taas, una akong pumunta sa silid ni Tegan dahil akala ko nando’n si Mitz pero wala. I decided to head to our room, and as I stepped inside, I found Mitz pacing restlessly back and forth, his movements tense and hurried. Tegan, on the other hand, was sprawled comfortably on our bed, completely absorbed in his own world, his small hands expertly guiding a toy car and a handful of robots through imaginary adventures.

“Sunshine,” tawag ko kay Mitz dahil mukhang hindi niya ako napansin.

His head snapped in my direction, his eyes wide with a mix of curiosity and distress. Without hesitation, he rushed toward me, urgency in every step. I raised both my hands, cupping his small face between my palms, my thumbs softly brushing his cheeks. I stroked them gently, as if my touch could somehow erase the worries that had etched themselves across his delicate features.

“Anong sinabi nina Ma’am Shaine at Sir Donovan? Nagalit sila?” Taranta niyang usisa.

Pumikit ako at humalik sa kanyang noo. Tumagal ang labi ko sa noo ni Mitz at hindi naman siya pumalag.

“They’re just shocked, I guess.”

“Wala ba silang ibang sinabi? Ang mom mo? Cham, nasabi ko rin sa kanila na anak natin si Tegan. Alam ko na hindi natin napag-usapan ang—”

I pressed my lips to his, silencing him with a forceful kiss, desperate to stop the words from spilling out. Natataranta na siya.

I absolutely adored the softness of his lips every time I kissed them. They felt like delicate marshmallows, warm and sweet, brushing against mine with a gentle tenderness that made my heart flutter. It was as if they were a treat I longed to savor, each kiss leaving me craving more, as if I could taste their sweetness with every touch.

“Chamuel!” Mitz pushed me.

“Don’t worry, Mitz. Narinig mo rin naman ako kanina. Also, hindi naman natin ito maiiwasan. Malalaman at malalaman din talaga nila ito.”

Mitz pouted. Now I’m even more concerned about kissing those lips.

“Papaano iyan ngayon?”

“Sinabi ko sa kanila na, whether they like it or hindi ko na sila pipilitin na tanggapin kayo ni Tegan. Kayo na ang pamilya ko, Mitz. Kayo na ni Tegan ang importante sa akin.”

“P-pamilya mo na kami?”

Binaba ko ang aking kamay sa leeg niya at humaplos doon. I felt him stiffened on his ground.

“Why? Don’t you want it, Mitz?”

“G-gusto ko… pero akala ko m-magdahan-dahan tayo?”

Hindi ko na siya natiis at hinila ko na palapit sa akin ang kanyang katawan hanggang sa mayakap ko siya. Tang ina, liit talaga ng baywang niya. Parang dodoblehin ang akin.

“Papaano iyan hindi natin nadahan-dahan? Pinadapa na kita sa Batanes.” I teased him.

“Cham!” Pagmamaktol niya at namula ang mukha!

Tsk! Mabuti at nawala na ang pag-aalala sa mga mata niya. Ayaw kong isipin niya sina Mom.

“What? Hindi ba? Lumuhod at dumapa ka sa akin—”

“Ahhh, tama na, Cham!”

Damn, my sunshine!

“Gusto mo bang ipaalala ko sa’yo kung papano ka dumapa at sumigaw sa pangalan ko, Mitz?” I asked and squeezed his buttocks!

Fuck!

“Ang bastos mo, Cham!”

“Bastos but you scream my name—”

“N-nandyan ang anak natin, Cham!”

Nilingon ko si Tegan sa kama na nakatutok lang sa kanyang mga laruan.

Bumuntong hininga ako. Hirap pala talaga pag may anak. Ang dami nang dapat i-consider.

“But, really, Mitz… ayaw mo ba? Liligawan kita kahit—”

“H-huwag na ang ligaw!”

Ngumiti ako. “Yeah, huwag na lang kasi kaya naman kitang ligawan kahit na ikasal pa tayo!” sabi ko sabay halik sa kanyang labi!

Tang ina, kanina pa ako nagpipigil dito na huwag siyang halikan! Gustong-gusto ko itong namumula siya, eh! Sarap tuloy idapa sa kama.

---

This story is already at chapter 23 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 15

Chapter 15

Mitchell’s Pov

“N-nanay!” sigaw ko nang makita ko si Nanay Isidora na nakasunod kay Chamuel papasok ng bahay!

The day after Ma’am Shaine and Sir Donovan unexpectedly dropped by our house, Nanay Isidora finally moved in with us. Based on her luggage, it seems Nanay has decided to work in our house.

Sinugod ko kaagad si Nanay.

“Jusko, Mitchell! Ikaw na nga ito!” Emosyonal na wika ni Nanay at nabitiwan ang bitbit na bag bago ako niyakap.

Naluluha ko ring niyakap si Nanay Isidora. Miss na miss ko si Nanay Isidora. Siya kasi iyong tumatayong guardian ko noon at magulang ko habang lumalaki ako sa bahay ng mga Aguilli.

“Miss na miss kita, Mitchell!”

Humigpit ang kamay ko na nakayakap kay Nanay. “Ako rin po, ’Nay. Miss na miss din po kita!”

Kumalas si Nanay Isidora sa aming yakapan at saka ako tiningnan mula sa ulo hanggang sa paa.

Pilit ko namang hinahabol ang mga luhang umaagos sa mga mata ko. Kusang nag-uuhan ang aking mga luha sa gitna ng kasiyahan ko.

“Mas lalo ka yatang naging maganda ngayon, Mitchell. Noon hindi ka pa ganito,” sabi ni Nanay at hindi matanggal-tanggal ang titig sa akin.

“Pangit ba ako dati, ’nay?” biro kong tanong kay Nanay Isidora.

Pinunasan ko ang luhang tumulo sa pisngi ni Nanay bago ko hinawakan ang kanyang kamay. Hindi mabura sa labi ko ang tuwa habang nakatitig kay Nanay. Grabe, parang nung mga nakaraang linggo pinag-uusapan lang namin ni Chamuel ito. Akala ko imposible kasi simula pa man noon ay nasa Aguilli na si Nanay. Akala ko hindi niya mabibitiwan ang trabaho niya sa mga Aguilli dahil sa tapat niya sa pamilya. Tapat na tapat siya sa pamilya.

Bumaling ako kay Chamuel at matamis akong ngumiti sa kanya. Sinuklian naman ni Chamuel ang ngiti ko ng isang malumanay na ngiti.

“Thank you!” I mouthed to Chamuel.

Lumaki ang ngiti sa labi ni Chamuel.

“Umupo muna tayo, ’nay!” Aya ko kay Nanay Isidora. Kahit sa boses ko, bakas ang tuwa roon.

“Ihahatid ko sa taas ang gamit ni Nanay, Mitz.” Paalam naman ni Chamuel.

Tumango ako sa kanya. “Natutulog si Tegan doon, Cham. Pagtingin na lang saglit kay baby.”

“Okay, sunshine.”

Umupo kami ni Nanay sa sofa.

“’Nay, okay lang po ba sa inyo na iisa lang po ang kwarto ninyo ni Tegan? Huwag kayong mag-alala, ’nay, may kama naman po at pansamantala.”

Kahit nakaupo na kami ni Nanay Isidora, hindi ko binitiwan ang kanyang kamay. Hindi ko talaga aakalain na darating ang araw na ito. Saka, no’ng sinabi ni Chamuel na kukunin namin si Nanay Isidora sa mansyon ng mga Aguilli, akala ko matatagalan din.

“Ang Tegan na tinutukoy mo, Mitchell… Ay ang anak ninyo ni Sir Chamuel?”

Mahina akong tumango kay Nanay. “Opo, ’nay. A-alam n’yo na po pala.”

Pinisil ni Nanay ang kamay ko. Tagal ko nang hindi nakikita si Nanay Isidora, ngayon, dumami na ang kanyang puting buhok at medyo kumukulubot na ang balat. Pero kahit ganon, nakapusod pa rin ang kanyang buhok at wala talagang tumatayong buhok sa ulo niya kahit isa!

“Nabanggit ni Chamuel sa akin habang nasa daan kami kanina. Marami siyang nagkwento sa akin.”

“S-si Chamuel, ’nay?”

Hindi ko aakalain na si Chamuel ang magsasabi kay Nanay tungkol kay Tegan

“Hmm,” muling tumango si Nanay. “Nagulat talaga ako nang biglang tumawag sa bahay si Chamuel, Mitchell, at hinanap ako. Akala ko may nangyari nang masama sa’yo. Mabuti at naalagaan ka ni Chamuel.”

“Hindi rin po naging madali ang buhay namin, ’nay.”

“Walang madali sa mundong ito, Mitchell. Pero bilog ang mundo, minsan nasa ibaba tayo, minsan nasa taas. Ngayon, masaya ako na nandirito na ako. Akala ko talaga noon… babalik ka sa mansyon nina Sir Donovan at Madame Shaine. Tingnan mo naman ngayon, ako pa ang kinuha ninyo sa mansyon!” Nakangiting saad ni Nanay.

Naibaba ko ang aking mata sa kamay ko na hawak ni Nanay. Tama nga, sa mundong ito wala talaga sigurong madali at hindi mahirap na buhay. This world is a battleground of life. The battles you have won in this lifetime will shape who you become one day.

“’Nay mabuti po at hinayaan kayo nina Ma’am Shaine at Sir Donovan na umalis sa mansyon nila.”

“Ako naman ang pinagdesisyon nila, Mitchell. At dahil gusto ko ring makita ka at namiss din kita kaya umalis ako roon.”

“Sa tingin n’yo po ba, ’nay, galit si Sir Donovan at Ma’am Shaine sa… amin?” Panaka kong tanong kay Nanay.

Ang kanyang may kulubot na na noo ay mas kumunot dahil sa aking tanong.

“Wala namam akong narinig mula sa kanila tungkol sa inyo in Chamuel, Mitchell. Bakit mo naman naitanong?”

Mabilis akong umiling kay Nanay.

“W-wala, ’nay.”

Pagkatapos ng pag-uusap namin ni Nanay Isidora, inakyat ko siya sa taas upang ipakita ang silid ni Tegan at ipakilala sa kanya ang anak namin. Hindi rin kasi bumaba si Chamuel. Mukhang binigyan niya kami ng oras ni Nanay na makapag-usap.

“D’yan po ang silid namin ni Chamuel, ’nay.” Turo ko sa katapat na silid.

Napatango si Nanay.

“Hanggang ngayon, Mitchell, hindi ko talaga lubos maisip na naging kayo ni Sir Chamuel.” Untag ni Nanay. Nanlaki ang mata niya at natampal ang bibig. “Ay, huwag mong mamasain iyong sinabi ko, Mitchell. Kasi noon… akala ko matalik lang kayong magkaibigan. Magka-ibigan pala kayo!”

Uminit ang aking pisngi sa sinabi ni Nanay Isidora.

Dati ay malapit na talaga kami ni Chamuel. Kahit sa agwat ng edad namin, naging matalik nga kaming magkaibigan. Siguro si Chamuel noon kaibigan lang talaga ang tingin sa akin. Ngunit ako, lihim ko na siyang hinahangaan!

“H-hindi naman po sa ganon, ’nay. Magkaibigan lang po talaga kami ni Chamuel noon.”

May panunuksong ngisi sa labi ni Nanay Isidora habang nakatingin sa akin. Dahilan para mas lalong uminit ang aking pisngi!

“Oh, siya iyan na ba ang silid ng anak ninyo?” Pag-iiba ni Nanay sa aming usapan.

Tumango ako. “Opo, ito po ang silid ni Tegan at ang magiging silid n’yo rin po.”

Pinihit ko ang busol ng pinto at saka ito tinulak upang buksan.

“Mami!” sumigla ang aking mata nang makita ko si Tegan na gising na.

Naglakad ako tungo sa kama at kinuha si Tegan.

“Good afternoon, Tegan!”

“Afternoon, Mami!” Masiglang bati ni Tegan at humalik sa aking pisngi.

Humarap ako kay Nanay Isidora. Hindi ko pa napapakilala si Tegan kay Nanay pero malaki na ang ngiti niya habang nakatingin kay Tegan.

“Ay, napakalusog at gwapong na bata naman talaga!” sabi ni Nanay.

Napangiti ako roon. “Nay, ito po si Tegan… ang anak namin ni Chamuel.”

Lumapit si Nanay sa amin. Itinaas ni Nanay ang kanyang kanang kamay at pinagmano si Tegan sa kanya.

“Tegan, this is Lola Isidora.”

“Lo… la… lola!”

Napatango-tango ako sa anak. “Yes, baby. Lola mo.”

Nararamdaman ko si Chamuel sa aking tabi kaya naman tiningala ko siya at binigyan ng isang ngiti. Nang bumaling ako kay Nanay Isidora, may malaking ngiti na rin sa kanyang labi at namasa ang mata.

“’N-nay,”

“Ang ganda ninyong pamilya, Chamuel, Mitchell.”

Naglakbay ang kamay ni Chamuel sa aking baywang.

“Talaga, ’nay?”

Mabilis ang tango ni Nanay sa sinabi ni Chamuel.

“Alagaam ninyo itong dalawa. Dahil ang isang kompletong pamilya ay hindi kaya ng isa lang. Susubukin kayo ng mga pagkakataon at titibayin kayo ng panahon.”

Nagkatinginan kami ni Chamuel bago tumango may Nanay.

Ako na sana ang magluluto ng hapunan namin kagaya ng aking nakagawian ngunit nag-insist si Nanay Isidora na siya na araw ang magluluto sa hapunan. Ayaw ko namang iwan si Nanay mag-isa sa kusina kaya naman tinulungan ko siya.

Sabay na rin kaming apat na kumain. Si Nanay Isidora ay nagpaturo din sa akin sa mga routines na ginagawa for Tegan. Para daw alam niya.

“’Nay, ako na lang po kay Tegan. Saka huwag po kayong masyadong gumalaw-galaw sa bahay dahil nandito pa naman po ako. Matagal pa po ang klase.”

Winiwasiwas ni Nanay ang kamay. “Ay, naku kahit na, Mitchell. Hindi ko naman babantayan itong apo ko dahil trabaho ko siya. Namiss ko lang din ang pag-aalaga ng bata.”

Tumango na lang ako kay Nanay Isidora.

Pumunta na ako sa silid namin ni Chamuel. Nasa veranda ng kwarto namin si Chamuel, may katawagan, at hindi ko na siya dinisturbo roon. Pumasok ako sa bathroom at naglinis ng katawan. Right afterward, I slipped into my matching pajamas and began my nightly routine in front of my vanity mirror.

Dinampi-dampi ko ang palad sa aking mukha nang may biglang yumakap sa aking baywang mula sa likod. Nakita ko sa salamin si Chamuel. Nilublob niya ang mukha sa noknok ng aking leeg.

My cheeks lifted, warmth spreading across my face as I smiled.

May magic nga siguro iyong Batanes sa amin ni Chamuel. Ever since the trip, Chamuel has been nothing but sweet, clingy, and flirtatious toward me, showing a new level of gentleness that makes him even more… loving.

I leaned my head gently toward his and ran my fingers through Chamuel’s soft hair. Mayabong ang buhok niya pero malambot hawakan pagdating sa palad ko.

“Thank you, Cham!”

Naiangat ni Chamuel ang ulo mula sa pagkakabaon no’n sa aking leeg. Nagkatitigan kami sa harap ng salamin. Malamlam ang kanyang mata habang nakatingin sa akin. Meanwhile, I was gaping at him with full admiration.

“For what, Mitz?”

A soft smile graced my lips, parting slowly as I felt his hands slip beneath my silk nightgown. His fingers danced over my skin, tracing intricate, mesmerizing patterns over my belly that sent jolts of electricity through me.

How could he do this-watching me in the mirror with such innocence, as if those hands weren’t igniting every inch of me with their wicked touch?

A small, unbidden hum escaped my lips as he continued, each gentle tease of his fingers leaving trails of fire along my skin.

“Dahil sa ginawa, mo. Dinala mo talaga rito si Nanay Isidora.”

He sighed.

“No need to thank me, sunshine.” Chamuel said in a hushed tone.

I didn’t resist when Chamuel effortlessly scooped me up, cradling me in his arms as he carried me toward the bed. He gently laid me down, then propping himself up against the headboard.

Sunod rin naman akong binuhat ni Chamuel ng walang kahirap-hirap at saka ako kinandong. Kaya naman nararamdaman ko ang kanyang alaga sa ibaba ng pang-upo ko. Nanunudyo ito sa aking suot na pajamas. At ramdam ko ang laki niya kahit na may tela namang nakaharang sa pagitan ng aming mga katawan.

Ang mga kamay ko nasa balikat ni Chamuel habang ang kanyang mga kamay naman ay nasa baywang ko.

“Tingin mo ba, Cham… hindi galit sila Ma’am Shaine sa atin?”

“Mitz,” he groaned.

“Nag-aalala lang ako sa’yo, Cham. Matagal nating nilihim ito tapos—”

“Sssh, sunshine,” he cut me off.

“Shaine Aguilli… you know that she’s my mother right?”

Kumunot ang noo ko dahil sa kanyang sinabi. “Ina mo naman talaga siya, Cham.”

Umiling siya. “She’s not my mother, sunshine… biologically, she isn’t my mother. I’m my father’s bastard.”

“C-Cham…”

My heart beat erratically.

He ran a hand through his hair before placing it back around my waist.

“I think you need to know about this, Mitz.”

I remained silent.

“My father cheated on Mommy Shaine. He had an affair with an actress, and unfortunately, I was the product of their affair,” he stated.

“P-pero, Cham… mommy ang tawag mo kay Ma’am Shaine.”

Matamlay siyang tumango. Hmm. Despite my father’s sin towards his wife, his legally wedded wife still allows me to call her mom. Of course, it’s to protect my father’s image and cover his secret,“ he replied.

“I-iyong totoo mong nanay… nasaan na siya?”

Nagkibit siya ng balikat. “I don’t know. Nang iwan niya ako kina Dad. Hindi na naman siya nagpakita sa akin.”

“Hindi mo ba siya hinanap?”

Umiling si Chamuel.

Nakuyom ko ang aking palad bago siya niyakap. Parang bata na tinago ni Chamuel ang kanyang mukha sa aking dibdib.

All my life naniwala akong si Ma’am Shaine talaga ang tunay niyang ina. I know that they’re strict parents when it comes to Chamuel, but maybe they’re like that because of his identity. Ayaw nila noon sa pag-aartista ni Chamuel and I know how broken Chamuel back then because of it. Dahil ba sa katotohanang ito kaya ayaw nila sa pag-aartista noon ni Chamuel?

“Sorry, Cham. Hindi ko alam.”

“No else know, Mitz. I understand.” Chamuel murmured against my chest.

---

Hindi ko lang namalayan na dumating na ang araw ng premier night sa movie nila Chamuel.Hindi ako ang escort ni Chamuel, mag-isa siyang naglakad sa red carpet. Ngunit masaya pa rin ako kahit isa lang ako sa audience.

“Ang daming dumalo!” Masayang wika ko kay Chamuel pagkapasok ko sa kotse. Nandito kami ngayon sa basement. No camera. No media.

Niyakap ako ni Chamuel. “Sorry, Mitz.”

Yumakap din ako pabalik sa kanya. “Bakit ba bigla kang nags-sorry, Cham?”

“This is the first time na dumalo sa premier night ng movie ko pero hindi kita—”

Kumalas ako sa yakap namin kaya napatigil siya.

“Masaya na ako, Cham, n makita ka roon. Masaya ako na nakadalo ngayon. Saka meaningful din ito kasi huling movie mo na ito, ’di ba? Iyong sa susunod ay sa America at ’di naman ako mapapapunta roon.”

“Mitz,”

“I will always be your fan, Cham. Tumigil ka man sa pag-aartista o hindi. Patuloy akong hahanga sa’yo,” sabi ko at tiningnan ang kanyang mata.

Naghalo-halo ang mga emosyon doon.

Chamuel looked exceptionally handsome today, dressed in his sharp black and white suit. His eyes reflected a delicate mix of bliss and melancholy, as though torn between two worlds. I knew how deeply he loved this industry, how it had always been his passion. Yet, despite all my efforts to reassure him that he could continue his work while I focused on my studies, his heart was set on something else.

Mas gusto niya iyong magfocus daw siya sa negosyo nila ni Ronan at sa amin ni Tegan.

“The kinder you are to me, Mitz, the guiltier I feel for being a jerk and being cruel to you. I don’t know if I deserve you. I’m afraid that I’m not enough— not man enough to be with you.”

“Hindi ikaw ang magdedesisyon n’yan, Cham. Tayo… tayong dalawa. Kung patuloy mo akong pipiliin, pipiliin at pipiliin kita. However, know that I have limitations too… we both do.”

“I know, Mitz. I know. And thank you for lighting up my gloomy world. You mean the world to me, and I can’t imagine my future without you in it.”

---

This story is already at chapter 24 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 16

Chapter 16

Mitchell’s Pov

“Titingnan ko lang, Eli, kung makakadalo ako sa graduation mo, huh. Hindi ko maipapangako iyan.”

Tumango naman si Eliza sa akin. “I understand but still may time pa naman para makapag-decide ka.”

Sinadya ako ni Eliza rito sa bahay para imbitahan sa kanyang graduation next month. May ilang weeks pa bago ang kanyang graduation at hindi ko ito maipapangako sa kanya na makakapunta ako.

“After nito… magla-law school ka na talaga?”

Bumuntong hininga siya. “Yes.”

“Saang school ka?”

“Magsa-San Beda ako.”

“Ayaw mo sa Ateneo?”

Kung hindi ako nagkakamali sa Ateneo nag-law ang kanyang mga magulang.

“For… a change!”

Ngumuso ako at tumingala sa makulimlim na hapon. Marso naman ngayon, summer season pero mukhang uulan.

“I don’t know why you suddenly want to go to law school, Eliza, but I’m wishing the best. I will be rooting for you to get that Atty. next to your name.”

Lumabi si Eliza sa akin at kahit sa konting distansya ng aming upuan dito sa front yard, inabot niya talaga ako at niyakap.

“I will, Mitz. Thank you so much!”

Niyakap ko si Eliza. I don’t understand. Nahihimigan ko naman ang saya sa boses ni Eliza. She smiled with me but her eyes were not jiving with the happiness she’s showing to me. Or maybe… I’m just overreacting? O baka dahil hindi na siya napapadalas dito sa bahay kaya napansin ko ito? Am I missing something in her life while I’m busy fixing my own?

Matapos ng aming yakapan ay tumayo rin si Eliza at humakbang ng dalawang beses. I saw how her shoulders were moving up and down in every breath and out she took.

Tumayo na rin ako mula sa pagkaka-upo.

Biglang umihip ang malamig na hangin at ginulo no’n ang wavy na buhok ni Eliza na ngayon ay may blonde na highlights. Inayos ni Eliza ang buhok at pangiting humarap sa akin.

“Hintayin mong maging abogado ako, Mitz. Dahil kapag kailangan mo ang serbisyo ko, ililibre kita! Hindi mo babayaran ang pirma ko at serbisyo ko sa’yo!”

Tumawa ako. “Pangako iyan?”

She nodded. “Promise!”

“Ano ba ang specialization na gusto mo?”

“Criminal law,” she answered and raised her left arm where her wrist watch is. “Oh, I need to go home, Mitz. Dadating kasi si Alberta! That woman!”

Alberta… I know her. And I won’t forget that woman… ever!

“Nasa Pilipinas lang pala siya?”

“No! Nito lang sila umuwi galing Morocco.” Nagmamadaling hinagilap ni Eliza ang kanyang bag at coat.

Humalik siya sa magkabilang pisngi ko bago nagpaalam na umalis. Pinanood kong umalis si Eliza.

I instinctively balled my fist. Alberta… she’s Eliza’s cousin and she’s the one who put something on my drink! I believe so. Iyan ang pinaniniwalaan ko dahil hindi ko makontrol ang sarili ko sa gabing iyon. At iyon lang naman ang ininom ko nang gabing iyon.

My mind and my body were battling that time. But it feels like somebody was controlling my body no matter how much I restrain it. Then, there’s Arkin. Wala ba siyang napansin sa gabing iyon? Nagpadala lang ba siya sa sarili niya no’n? Or is he drunk?

I can’t fight for myself right now… pero ngayon lang ito. One day… just wait, you devils. Hindi ko hahayaan na kalimutan lang ang gabing iyon.

“Mitchell?” Bubbles of thought popped when Nanay’s voice cut through my heavy thought.

“Nay,” lumingon ako kay Nanay.

“Pumasok ka na. Mukhang uulan.”

Tumango ako kay Nanay. “Opo, ’nay, susunod po ako.”

Bumuntong hininga at tumingala ako saglit sa ulap na unti-unting kinakain ng madidilim na ulap.

Inayos ko muna ang silyang iniwan ni Eliza at pumasok sa loob ng bahay.

“Mami!”

My stoic face lit up when Tegan shouted. Sinalubong ko na ang anak na parang patalbog-talbug ang takbo tungo sa akin. Wala pa rin talaga akong tiwala rito sa paa ni Tegan. Ako ang kinakabahan dahil parang any time pwede siyang matumba.

Binuhat ko ang anak at humalik.

“Tita Nang?” Paghahanap ni Tegan kay Eliza.

“Umuwi na si Tita Mami, baby.” Tugon ko naman sa anak ko. Nagtataka rin siguro siya dahil hindi na nakikipaglaro si Eli sa kanya. Simula nang magkaayos kami ni Chamuel ay dumadalang na ang pagbisita ni Eliza rito sa bahay. Siguro dahil na rin abala siya sa school.

“May gusto ka bang kainin, Mitchell?” tanong ni Nanay Isidora sa akin.

“Nay, magpahinga naman po kayo.”

“Hay, naku, Mitchell! Puro na lang ako upo rito sa bahay ninyo ni Sir Chamuel. Akala ko ba kinuha ninyo ako para magtrabaho rito?”

“Nay, nandirito pa kasi ako. Kapag pasukan na po baka doon na po talaga magsisimula ang tunay na trabaho ninyo sa bahay.”

---

Mabilis na tumakbo ang panahon hanggang sa magbukas na rin ang unang pop-up bar ni Ronan at Chamuel. Of course, I was there and I even invited Eliza but she couldn’t make it because she’s busy with her paper. Hindi ko na rin naman siya pinilit doon dahil mahirap nga naman talaga maging estudyante pero sa susunod na linggo ay  graduation na naman niya.

Iniwan ako saglit ni Chamuel sa bar counter nang may tumawag sa kanya. Besides, nag-iingat pa rin ako kapag nasa public kaming lugar ni Chamuel. Siguro walang magkaka-interes na nakikipag-usap si Chamuel sa akin o lumalapit siya sa akin dahil mukha lang naman akong isa sa bisita ngayon. Pero wala rin namamg mawawala kung mag-iingat kami.

Suddenly, Ronan appeared beside me and slid a glass of drink in front of me.

I glare at the glass of alcohol. Ewan ko ba, parang nagka-develop ako ng trauma sa mga binibigay na drinks sa akin. Nawawalan ako ng tiwala sa kahit na sinong nagbibigay ng alak sa akin dahil sa nangyari noon.

“Mabuti nakapunta ka, Mitz.” Simula ni Ronan.

My mind recorded a few circumstances of my encounter with Ronan but those are all for formalities. Other than curt nods, there was a short exchange of hi and hello. Until recently, nung hinatid niya si Chamuel sa bahay. Hindi rin naman kasi mahilig si Chamuel magdala ng barkada noon sa bahay nila.

“Congratulations sa inyo, Ronan!”

“Thank you, Mitz!”

“Where’s Chamuel? Iniwan ka rito?”

“May tumawag lang sa kanya. Mukhang kakilala ninyo sa showbiz,” sagot ko naman inilibot ang tingin sa buong lugar na naghalo-halo na ang mga tao. Mabuti at itong counter ay nasa ikalawang palapag ng bar, hindi magulo rito unlike sa baba na jam-packed ang tao, lalo na sa dance floor.

“Oh, I hope you’re enjoying your night even so?”

“Oo naman.”

Ronan puffs some breath through his nose. “I don’t mean to pry on Chamuel and your personal lives, Mitz. But I’m happy about what’s going on with you and Chamuel. I may not know the whole story of your life, however, know that I’m always here for you and for Chamuel.”

I drew a relief sigh.

“Salamat, Ronan.”

“Hindi masyadong nagku-kwento si Chamuel sa akin, Mitz. But that was before, lately he’s been blubbering about you and your son. He’s never been eager to go home until recently.”

I bite my lips to suppress the tugging of my lips but they’re too much for me to restraint.

“G-ganon ba…” medyo kinikilig kong wika.

“Hmm,”

“Pero, Ronan… tungkol sa pala sa hindi pagrenew ni Chamuel sa contract niya doon sa kanyang agency… sinubukan ko siyang kausapin doon. Sinubukan kong ipaliwanag sa kanya ang lahat dahil akala ko mababago ko ang isip niya kaso….”

“I know, Mitz. We already had a heavy talk about it too. Pero hindi ko rin mabago ang isip niya. Si Chamuel lang ang hawak kong artista, Mitz. Aaminin kong siya talaga ang pumupuno ng pera sa banks ko. But like what you said, I can’t change his mind too. I’m also saddened by his decision because without him. I’m nothing in this industry either.”

“Sorry, Ronan.”

Ronan waved his hand. “Don’t be, Mitz. Also, I witnessed how Chamuel works his ass off in this industry for years. It wasn’t easy for him. And I think taking a hiatus would be great for him.”

My conversation with Ronan lasted too soon when Chamuel emerged between us.

“Did I miss something?”

“Mitz is just congratulating us.” Ronan answered first before I could open my mouth. I was left nodding my head.

Ronan straightened his posture before clapping his hand on Chamuel’s shoulders.

“Iwan ko muna kayo, aasikasuhin ko lang ang iba.”

“We’ll go home first, Ronan.” Mabilis na wika ni Chamuel.

“It’s still ten.”

“We have a son left in our home.” Katwiran naman ni Chamuel kay Ronan.

“As if I never know that you already have a housemaid, Chamuel.” Natatawang wika ni Ronan.

“Damn! I want to be alone with Mitz.”

Nanlaki ang mata ko sa bulgarang sabi ni Chamuel kay Ronan..

“Chamuel…” awat ko sa lalaki.

“Fine, fine! Just haul your ass right now away from here before someone might drag your hours here.” Disma sa amin ni Ronan.

Ilang minuto lang ay nasa parking lot na kami na Chamuel at nasa loob na ng kanyang kotse. Na guilty tuloy ako na maaga naming iniwan si Ronan sa loob.

“Pwede naman siguro, Cham, na mag-stay muna tayo hanggang twelve or one dito. Kawawa si Ronan. Mag-isa niyang aasikasuhin ang mga bisita ninyo,” wika ko kay Chamuel at inayos ang seatbelt ko.

Binuhay ni Chamuel ang makina ng sasakyan. “That’s Ronan’s expertise, sunshine. His social battery won’t run out when it comes to socializing.”

Ngumuso lang ako. Tumitig sa kanya.

“Wait, uminom ka ba? I saw you holding a glass of alcohol a while ago.”

“Ah, hindi. Bigay iyon ni Ronan, Cham, pero hindi ako uminom.”

“You want some drinks?”

“Babalik tayo sa loob?” My eyebrows raised.

“No,” tanging sagot niya lang sa akin at unti-unting pinausad ang sasakyan.

Kahit na malalim na ang gabi, hindi ako nag-aalala na wala pa kami sa bahay ni Chamuel dahil nando’n naman si Nanay Isidora. Kampante rin akong nasa labas dahil kasama ko si Chamuel. Ngayon, wala akong ibang iniisip kung hindi kami lang ni Chamuel.

Mga buwan na simula no’ng magka-ayos kami ni Chamuel. Akala ko hindi aabot ng buwan at babalik na naman kami sa dati but so far… our relationship has been sailing smoothly. The long sail of shaky, full of sadness and grief has come to a subtle sail. The feral of waves has finally gone and the serene and calmness of the sea have set foot.

Chamuel and I have never been perfect or near perfect people. We made mistakes. We argue. We cry. We cry. We, especially learned. I guess that’s human nature. The constant battle in this life is what is keeping us steady. Because if you don’t face the battle. You would have to live with your what ifs and regrets of not taking the fight— risking.

Ang paghina ng takbo ng kotse ang nagpagising sa akin sa kasalukuyan. Tumingin ako kay Chamuel na dahan-dahang itinabi ang kotse.

Luminga ako sa paligid. “Saan tayo?”

“I’ll just buy us some drinks. Sasama ka sa loob?” sagot ni Chamuel at itinuro ang convenience store sa gilid.

“Magtatagal ka?” Umiling siya. “Sige, dito na lang ako sa kotse maghihintay.”

Hinubad ni Chamuel ang coat bago nagsuot ng cap saka bumaba sa sasakyan. Pinanood ko lang siyang pumasok sa tahimik na 24/7 na convenience store. Nakailang minuto lang si Chamuel sa convenience store at lumabas ito bitbit ang isang supot.

“Can you hold this for a while for me?” aniya sabay abot sa akin no’ng supot na dala niya galing sa store.

“Oo naman.”

Nang matanggap ko ang supot ay kaagad naman siyang sumakay sa kotse. Hinubad niya ang cap at saka muling nagmaneho.

Sa pagiging kuryoso ko, sinilip ko ang kanyang binili at nakita kong mga alak iyon at chips.

Hindi na ako nagtanong pa kay Chamuel hanggang sa muli kaming tumigil. At pinababa niya ako sa kotse.

Napalinga ako sa paligid nang makalabas sa kotse. Mahabang daan lang ang naabot ng tingin ko at ang puting ilaw galing sa mga poste ang nagsisilbing liwanag namin maliban sa nag-iisang buwan sa langit. Wlaang bahay o kahit ano sa paligid maliban sa mga kahoy, bundok, at poste ng ilaw. Sa kabilang dako naman ng daan ay ang mga bundok na napapalamutian ng mga kahoy.

“Come here, Mitz.” Tawag ni Chamuel sa akin na siyang nakatawid na sa sementong barricade sa tabi ng daan.

“Cham, dagat na d’yan sa baba!” Tumingin ako sa likod niya kung saan humahampas ang maliliit na alon ng dagat sa mga malalaking bato.

“I know. Hindi naman tayo bababa sa dagat unless kung gusto mo. Come on, sunshine.”

Isang buntong hininga ang aking pinakawalan bago ko tinanggap ang kamay ni Chamuel. Akay niya ako sa pagbaba namin sa mga bato at tumigil kami doon sa isang patag na bato.

Nilatag ni Chamuel ang coat sa bato bago ako pinaupo doon. Kinuha niya rin iyong mga alak at chips na binili niya sa convenience store bago siya tumabi sa akin.

“Lagi ka rito?” tanong ko kay Chamuel na nirorolyo ang sleeves ng kanyang polo hanggang sa siko.

“Hmm, kapag lang kailangan kong mag-isip.”

I curl up my knees and hug it closer to my chest. My eyes fixed on the tiny waves crashing on to stones leaving a white bubbles.

“Bakit mo ako dinala rito?”

Saglit na napatigil si Chamuel sa pagbubukas no’ng bote ng alak.

“Nothing in particular. I just thought of celebrating with you on my small achievement as a… business owner?” Patanong at medyo natatawa niyang wika.

Inabot niya sa akin ang isang bote ng alak. Napatitig ako sa alak.

“Drink and don’t worry about anything. Nandito ako,” saad niya nang napatagal ang tingin ko alak.

Nabitiwan ko ang aking binti at gamit ang dalawang kamay ko, tinanggap ko ang alak.

“Sabi mo hindi ka uminom doon. Kaya dito na tayo uminom. Solo pa natin ang lugar.” Dagdag ni Chamuel.

“Uhm!” tango ko sa kanya.

“Cheers?” sabi niya sabay taas sa kanyang sariling alak.

“C-cheers!”

Lumunok ako bago pikit matang uminom sa bote. Kailan ba ang huling inom ko ng alak na kasama si Chamuel? Was it the night when something happened between us?

“Aghh!” Ang daing ko nang dumaloy ang init at tapang ng alak na kumalat sa aking lalamunan.

“Taste good?”

“Oo,” mahinang sagot ko kay Chamuel.

Ilang minuto kaming natahimik hanggang sa naramdaman ko ang kamay ni Chamuel na naglalaro sa aking braso. Para itong my ginuguhit na hindi ko maintindihan.

Deciphering Chamuel’s doddles on my arms were the least of my concern as the heat started to build up again inside my body. Tingling every fiber that my body has.

“Next month, Mitz…”

Napaigtad ako roon dahil abala ang utak ko sa kanyang kamay.

“H-hmm?” Baling ko kay Chamuel.

I was slightly taken aback when I found him watching me. His eyes are boring hole on my face. His stares were gentle and somehow… hot. And I’m not shocked as the searing of heat hit me from head to toe like lightning.

This isn’t good! I feel hot while we’re in an open area!

“I will be away for my movie promotion and premier. It will be in the US.”

Napatango ako sa kanya. “Hmm!”

“And when I’m back, aasikasuhin ko na ang papers mo for the university. Maghanda ka na lang for the entrance exam.”

A smile creeped on my lips. “Hmm. Nagbabasa na nga ako ngayon at review.”

I’m already freshen up my mind dahil matagal din akong hindi nakakahawak ng academic book.

“That’s good.”

Ngumiti rin ako kaso nalalalim na ang aking lunok dahil sa kamay niya na parang nagdadala ng bolta-boltaheng kuryente sa katawan ko.

I wanted to stash my eyes away from his tempting and seductive stares but they’re too much for me to restrain. The atmosphere seems heavy between us the longer our eyes are fixed to one another.

“Mitz,” Chamuel uttered a guttural manner.

“Mmm,” I choke out.

Chamuel’s face advances towards me and I didn’t even flinch at our proximity! His scorching breath  coming from his nose fanning my lips and nose.

“I’m going to kiss you.”

That’s when my eyes fell into his ajar lips, they seemed like they were inviting me. Beckong me to welcome them into my mouth.

I nodded at Chamuel and that’s all what it takes for him to claim my lips.

---

This story is already at chapter 25 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 17

⚠️

R18

Chapter 17

Mitchell’s Pov

Hindi ko alam kung papaano kami nakarating ni Chamuel sa loob ng kanyang sasakyan. Nasa backseat kami at pilit na pinagkakasya ang isa’t isa sa loob.

Nakasandal ako sa pinto ng kotse at si Chamuel naman ay nasa pagitan ng hita kong nakabuka at hinahalkan ako ng walang pakundangan sa labi, mukha, leeg, at pababa!

From time to time, Chamuel pressed against me, heightening the sensitivity even through our clothes. Despite the layers, I could feel the warmth radiate, intensifying the heat and making me breathless!

“Oh,” daing ko at lumapat ang aking kamay sa salamin ng kotse.

Heavy gasps and panting escaped from our mouths.

The car wasn’t tinted at all! Kung may dadaan man ngayon sana hindi mapansin ang ginagawa namin ni Chamuel dito sa kotse.

Pikit mata akong tumingala at sabay na umungol nang bumaba ang bibig ni Chamuel sa aking dibdib. Wala nang ayos ang aking suot na tshirt, ang pantalon ko naman sa baba ay bukas na ang butones at zipper.

“Argh, Cham!” I cried out as Chamuel bit into the fabric of my shirt, his teeth grazing close to my nipples beneath. A rush of electric impulses surged through me, igniting every nerve and making me harder than I was earlier.

Nanginginig na ang kamay ko na nasa backrest nitong backseat at ang isang kamay ko na nangangapa ng makakapitan sa salamin na nasa likod ko.

“You’re not drunk, right, sunshine?” Chamuel asked while clumsily pulling my shirt upward until my hard, sensitive nipples were exposed, begging for attention. They were already stiff and hypersensitive from Chamuel’s mouth and hands.

“N-no… hindi ako lasing.” I said, gasping from the sensations flooding through my system.

Lumuhod si Chamuel pero niyuko rin ang ulo upang hindi mauntog doon sa roofing my kotse. He undo the buttons of his long sleeves polo.

I ran my tongue over my dry lips as my gaze dropped to Chamuel’s aroused form, straining against the fabric of his pants, almost as if it were silently begging for my touch.

Straightening up from where I’d been leaning against the car door, I reached out, fingers grazing the fabric of his pants. I glanced up to see him pause, his hands frozen mid-motion as he was unbuttoning, his eyes locked onto mine with a charged intensity.

“H-huhubarin ko ito,” nakatingalang wika ko kay Chamuel.

Chamuel’s wide, chiseled chest moved up and down rhythmically.

“Do whatever you want, sunshine,” Chamuel said, pulling off his long sleeves.

I offered him a smile before unbuckling his belt. Kinalas ko ang butones ng kanyang pantalon at saka binaba ang zipper.

Wala sa sarili akong napalunok nang makita ko ang kanyang pagkalalaki na nakatabingi sa kanyang underwear at namamasa na ang namumulang tuktok! Makintab at basa sa kanyang tabod!

Kinapa ko ang waistband ng underwear ni Chamuel and together, I pulled down his pants, freeing his not-so-friendly-sized member. Para itong sawa na nakawala sa hawla at tumalbog sa harap ko.

He was already so incredibly turned on. The skin of his manhood was taut, with veins jutting out along its length. The head—the tip of his cock—gleamed with his own arousal, looking like a ripe grape coated in creamy liquid, dangling above his two large, heavy balls.

I swallowed unconsciously as I gazed at it, mesmerized, as though it were the most delectable dish placed right before me. Dios ko! This wasn’t the first time I’d seen it in the flesh. Chamuel and I had shared countless passionate moments and even made love, but I’d never taken the time to look at it this closely until now.

The last time we were together in Batanes, I hadn’t paid attention to its features. All I knew was its sheer size, which had once slapped against my face.

“I told you, sunshine,” Chamuel said in a hoarse tone. “Don’t just look at it. I’m trying to be patient. I want you to enjoy this before I go any further.”

Chamuel combed his fingers through my hair, slowly guiding my head toward his rigid manhood.

I braced myself and opened my mouth to welcome his not-so-friendly-sized phallus.

“Ahhh,” daing ni Chamuel.

I steadied myself and slowly took him into my mouth, the warmth of my breath mingling with the slickness of his arousal. With each movement, I coated his manhood with a mixture of my saliva and the remnants of his own pleasure.

Hinuli ko ang kanyang dalawang bola sa baba at pinagpipisil ko rin sila na parang laruan sa kamay ko. Ang bibig ko naman ay tumataas-baba sa kanyang pagkalalaki at pagkuway sumisipsip sa butas no’n sa tuktok.

“Hmm, uhmm!” I unconsciously made some obscene sounds as I devoured Chamuel’s length to my heart’s content!

“Spit on it. Spit on it, sunshine.” Hapong utos sa akin ni Chamuel. Namumula na siya at awang ang labi. Puno ang mga mata sa pagnanasa.

I spat on his c*ck and rolled my tongue all over it again, down its length. My belly ached, and something inside me stirred as the seconds passed.

Muli kong sinubo pagkalalaki ni Chamuel at kasabay no’n ang pagtulo ng munting luha sa gilid ng mata ko.

“Ahh!” Chamuel painfully groaned in pleasure as he entered his cock inside my mouth.

Hinawakan ni Chamuel ang ulo ko bago giniya pataas-baba sa kanyang pagkalalaki. A series of gagging sounds coming from my mouth filled the car.

“Ugghh,” Chamuel moaned.

Naiinat ang bibig ko dahil sa laki niya pero ramdam ko pa rin ang kanyang paninigas sa loob ng bibig ko at ang pagkiwal niya sa loob ng bibi ko. At ilang taas-baba ng aking ulo sa kanyang pagkalalaki ay bumulandit na ang katas ni Chamuel sa loob ng bibig ko.

I swallowed some of it, but some also were leaking onto the corners of my mouth. I wiped Chamuel’s cum on my mouth before clasping my with his cum on his length. 

I used both my hands as I stroked him. 

Napapakagat sa kanyang labi si Chamuel.

“Uggh!” Ungol niya nang higpitan ko ang aking kamay doon sa kanyang pagkalalaki at mas binilisan ang galaw ng palad ko.

I like how my palm warms against his sleek foreskin that was covered with his own cum and my saliva in each up and down of my hands into his cock. His member tenses in between my palms again.

“E-enough,” saad ni Chamuel kaya napatingala ako sa kanya.

Kinulong ni Chamuel ang mukha ko bago niya ako hinalikan. Napadaing ako sa loob ng bibig niya.

“Sit on your butt,” utos niya matapos ang sandaling halik.

Umupo ako sa backseat at si Chamuel naman ay lumuhod sa gitna ng nakabuka kong hita. Ang bawat paa ko ay nakasampay sa upuan sa front seat.

“What a nice view,” Chamuel drawled, his eyes glinting while watching on my private part. Then he lowered his head to my sensitivity.    My back arced against the seat when Chamuel’s warm breath blew into my private part—a chill rippled through me that ran from my head to toe!    Chamuel stroked his manhood and got some cum in there and used it as a lubrication to my hard erection. And as if it wasn’t enough, Chamuel dived into my manhood and left an ample amount of saliva in my cock.    “Ahh, ohh, Cham!” I chanted into the air as Chamuel’s hands choked my length and his other hand found my hole and played it using his thumb!    “Ahhh,” I moaned again as I felt his thumb rubbing the flesh of my pit down there. 

“Oohhhh, Cham!” Mahina ngunit mahaba kong ungol nang pumasok ang kanyang gitnang daliri sa aking butas!

Kumukurap-kurap ang aking mata dahil sa dalang sarap at konting kirot ng kanyang mahabang daliri. Hindi ko nga alam kung saan ko ibabaling ang aking atensyon dahil ang isang kamay ni Chamuel ay tumataas-baba rin sa aking kahabaan.

Kinagat ko ang aking labi upang pigilan ang aking mga ungol kaso iba ang plano ni Chamuel. Kapag pansin niyang nanghihina ang aking ungol. Mas nagiging marahas ang galaw ng kanyang palad at ang kanyang daliri sa loob ko ay nilalabas-pasok niya ng matindi!

Kinapa ko ang aking dibdib at nilamas ko iyon gamit ang isang kamay ko at ang isa ko namang kamay ay nakahawak sa aking kinasasandalan. Ang mga binti kong nakasampay sa upuan sa harap ay nanginginig na rin dahil sa sensasyong unti-unting nangingibaw doon.

“Look at this pink hole of yours, sunshine. It misses me so much! It misses my fingers so much,” Chamuel said, making a long and deep thrust with his fingers down to my hole. 

Pinakawalan ng aking ngipin ang aking labi dahil mapupusok na ulos ng daliri ni Chamuel sa loob ko!

“C-Cham, ahh, ahh, yeahh, oh my!”

Pinakawalan ni Chamuel ang aking pagkalalaki at saka niya sinapo ang aking pang-upo at hinila paabante sa kanya.

“Ahh,” gulat kong sambit at dumausdos ang katawan sa kinauupuan. Nahulog ang aking paa sa pagkakasampay no’n kaya naman niyakap ko ang aking binti sa leeg ni Chamuel.

“Chamm! Oh, ahhh, oh my gosh!” Nagdedeliryu kong tawag kay Chamuel at umarko ang katawan nang maramdaman ko ang dila at daliri ni Chamuel na sumasakop sa aking butas!

Parang hayop na uhaw at gutom si Chamuel na nilalantakan ang aking butas at kinakamay ang aking lungga sa baba!

Pareho kami ni Chamuel na naliligo sa aming pawis. Oo, may aircon kasi umaandar naman ang kotse pero dahil na rin sa aktibidad na ginagawa namin rito sa backseat. Hindi na namin nararamdaman ang lamig. Puro na lang init at tawag ng laman ang aming nararamdaman dito.

Binaliktad ni Chamuel ang aming posisyon. Ngayon ay siya na naman ang nakaupo at ako naman ay nasa ibabaw niya sa patalikod na posisyon!

Yumakap ang isang braso ni Chamuel sa baywang ko. Ako naman ay inasinta ko ang kanyang pagkalalaki sa aking butas at saka dahan-dahan na binaba ang aking katawan sa pagkalalaki ni Chamuel nang sumentro na ito sa aking kweba. 

“Ohhh,”

“Ahhh, fuck this, sunshine!”

Kapwa kami napaungol ni Chamuel.

Sinapo ni Chamuel ang ilalim ng aking binti at saka siya umulos! Naituko ko naman ang aking kamay sa kisame ng kotse dahil masyadong mabilis at malalalim ang ulos ni Chamuel. Tumatalbog ako rito sa ibabaw niya at nauuntog na ang ulo ko sa bubong nitong kotse.

“Ahh! Ahh, ahh, Cham!”

“Dammit, Mitz!” Daing ni Chamuel at saka mas binilisan pa ang pag-araro sa aking butas!

I can feel my hole tightening around his cock every time he hits that certain spot that makes my mind lose in the reverie of desire and lustfulness. 

And I feel Chamuel’s muscles tensing beneath me. The sound of our bodies clashing and the tightening of my hole around Chamuel’s dick fortifies the lust I feel. 

“Fuck, Mitz! Oh, fuck!” Chamuel said roughly. 

Heat raptured inside my body the more Chamuel talked and took me mercilessly, making my groin tingle and grind my ass onto sex inside me. 

“Ahh, ahh, uhmm, Cham!” I shouted as my flesh contracted due to the rushing of sensations and pleasure waves to my system. 

Hindi ko alam kung ang utak ko ba ang umaalog dahil sa mga hugot at baon ni Chamuel o ang kotse na ang umaalon kasabay ng aming mga katawan. O baka pareho ko silang nararamdaman ngayon.

“Shit!” si Chamuel at pinakawalan ang aking katawan bago humawak sa pisngi ng aking pwet at pinisil ang mga iyon.

Rinig ko ang mga lagitgit dito sa loob ng kotse. Hindi ko lang alam kung sa kinauupuan ba iyon ni Chamuel na leather o ang kotse na talaga ang nagrereklamo dahil sa aming aktibidad dito sa loob.

“Ahhhhh!”

“Arghh!”

Chamuel and I moaned as our peaks were now within our reach! Right there, I knew that the car was now bouncing together with us. 

---

Kandong ako ni Chamuel dito sa backseat at kakatapos lang namin. Kakatapos lang namin at wala pang mga saplot ang katawan. Sinandal ko lang ang katawan ko kay Chamuel at hinihintay na humupa ang katawan mula sa ginawa.

Kapwa kami pawisan ni Chamuel at malagkit na ang katawan mula sa aming pawis at katas. At kahit na tapos na kami. Nakabaon pa rin sa loob ko ang kanyang pagkalalaki, kumikiwal pa.

Kung hindi ako nagreklamo kay Chamuel, baka hindi pa kami tapos ngayon. Baka umaalog pa ang kotse ngayon! Hindi ko alam kung anong oras kami nagsimula ni Chamuel pero ngayon kita na namin ang unti-unting pagkabuhay ng araw sa mula sa labas.

Kung may dumaan mang ibang sasakyan kagabi rito, baka may alam sila sa nangyayari sa loob ng kotse. Dahil umaalog na eh. Pero sana wala naman. Ngayon pa kasi ako nakaramdam ng hiya. Nahiya na ako nang tapos na. Ubos na ang lakas ko.

“Sunshine,”

“Ah, oo, may araw na, Cham.”

Umalog ako dito sa ibabaw ni Chamuel dahil sa tawa niya.

“I’m not referring to the sun, Mitz. I’m referring to you!”

Mabilis ang pag-akyat ng dugo ko sa aking pisngi.

“Ay,” sambit ko. Tingnan mo na. Lutang pa talaga ako mula sa nangyari!

“Tell me if okay na na bumyahe tayo.” aniya.

Tumango ako at yumakap sa braso ni Chamuel na nakayakap din sa katawan ko.

“Cham,”

“Hmm?” ugong niya naman habang sinusuklay ang buhok. Dios ko! Madampi pa iyon dahil sa pawis ko!

“Hindi ba… mag-aaral na ako?”

“Yes.”

“Ihahatid mo ako sa school o magc-commute ako?”

“Kahit alin. Ano ba ang gusto mo?”

Bahagya ko siyang nilingon.

“Gusto kong matutong mag-drive ng kotse, Cham.”

I saw how the crease on his forehead deepened.

“Ay, wala! Kalimutan mo na lang ang sinasabi ko, Cham.” Kaagad ko namang agap.

“No,” aniya. “Gusto mo ba talaga?”

Tumango ako. “Okay, tuturuan kita.”

Nanlaki ang mata ako. Gagalaw na sana ako nang maalala kong nakabaon pa rin ang kanyang kahabaan sa akin.

“Talaga? Okay lang sa’yo? Ikaw magtuturo sa akin? Kailan?” Excited kong tanong sa kanya.

“Yes, it’s fine with me. At kung kailan mo gustong magsimula.”

Humalik ako sa kanya. “Thank you, Cham!”

“Though may bayad ang service ko, Mitz.”

Kaagad na humupa ang aking tuwa nang marinig ang bayad. Wala akong pera.

“Cham… wala akong ipon.”

Ngumisi siya. “Alam ko.”

“P-papaano kita babayaran kung ganon?”

“Sex per session!”

“Huh!” Bulaslas ko sa gulat.

Tumawa naman siya.

“Yes! One sex per session for you, sunshine. Tipid na tipid ka na n’yan.”

“I-isang sex kada session?” Mabagal kong tanong sa kanya.

“Hmm, ang generous ko na sa offer na iyan, Mitz. Mahal kita kaya bababan ko ang aking TF.”

Ngumiwi ako sa kanya.

“Isang round lang din siya kada… ano?”

Sumama ang mukha ni Chamuel.

“Sunshine, isang sex per session pero hindi ko sinabing isang round lang.”

“Cham!” Daing ko at sinamaan siya ng tingin. Umuusok na itong pisngi at tenga ko! “Ang hayok mo naman!”

“Your fault, Mitz, because you are now trapped with me, who’s always been hungry and horny for you!”

---

This story is already at chapter 26 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 18

Chapter 18

Chamuel’s Pov

Mitz mentioned to me that Eliza invited him to attend her friend’s graduation. As much as I don’t want him to attend Eliza’s graduation… ayaw ko namang kulungin at masakal si Mitz sa pagiging possessive ko sa kanya. Kaya naman siya na ang pinagdesisyon ko kung pupunta ba siya o hindi.

I don’t trust Eliza, that goddamned cousin of hers, Arkin, and her entire clan. I just don’t trust them. However, Mitz likes them. I can’t put it into words, but I don’t feel comfortable around them. My gut feeling doesn’t have any solid basis, which is why I can’t express my discomfort about Eliza to Mitz.

But then Eliza’s graduation day came at hindi umalis ng bahay si Mitz. Pababa ako galing sa second floor ng aming bahay nang makita si Mitz na tinuturuan gumuhit ang aming anak doon sa sala. Ginagabayan niya ang kamay ni Tegan. Ang anak naman namin ay palinga-linga pero nagpapaubaya sa Mami niya.

I sighed. What a lovely sight!

I was about to resume my pace when Nanay Isidora appeared beside me. Dala niya ang isang laundry basket na mukhang galing sa silid ni Tegan dahil mga damit lang iyon ni Tegan.

“Ang sarap tingnan ng pamilya mo, Sir Chamuel,” saad ni Nanay.

“Yes, ’nay,” tugon ko kay Nanay Isidora at kinuha ko ang laundry basket mula sa kanya.

“Ay, sir, ako na po,” alma pa ni Nanay.

Inilingan ko si Nanay. “’Nay, sinabi ko na sa inyo na ‘Chamuel’ na lang po ang itawag ninyo sa akin. Hindi na po kayo iba sa akin, eh.”

Natawa si Nanay, pinaubaya niya sa akin ang laundry basket. Tumayo siya ng maayos at dumungaw kay Mitz at Tegan sa baba.

“Nakakahiya naman, hijo.”

“’Nay, matagal po tayong nagkasama at dati… parang ikaw po ang tumayong nanay sa akin. Iyong mga leksyon ninyo sa akin. Iyong mga palo ninyo sa akin dahil sa kakulitan ko sa mansyon. Ginabayan n’yo po ako na parang anak ninyo dati, ’nay.”

Bahagyang tumango si Nanay.

“Ang kulit mo rin kasi noon, hijo. Pero tingnan mo naman ngayon… may sarili ka ng pamilya.” Bumuntong hininga si Nanay. “Noon, gusto kong kurutin iyang si Mitchell sa singit niya dahil hindi talaga nagdalawang isip na sumama sa’yo. Hindi ko alam kung dala lang ba iyon sa bugso ng damdamin niya o baka gustong-gusto ka lang niyang suportahan noon dahil masayang-masaya siya. Ni hindi man lang natakot na sumama sa’yo sa kabila ng banta ni Ma’am Shaine at Sir Donovan. Napakatapang!”

“He really is, ’nay. Matapang po… sobrang tapang niya.”

I have often thought that if Mitz had the means back then, he would have already left me. I’m not sure if I should feel grateful that he lacked the resources to do so. Kasi kung kaya at may kaya lang siya noon, matagal na niya akong iniwan. Siguro hindi ko sila makikita ni Tegan. Siguro mag-isa niyang palalakihin ang anak namin. I can’t swallow that pill when I think about it right now.

“Sir Chamuel…” Pagbibitin ni Nanay. “Chamuel, sana huwag mong saktan si Mitchell… sana huwag mo na siyang saktan. Sobra na ang hirap na pinagdaanan niya. Sana… iparamdam mo kay Mitchell ang pagmamahal ng isang buong pamilya, hijo. Lumaki si Mitchell na walang tunay na magulang sa kanyang tabi niya. Alam mo iyan. Ngayon nakikita ko siyang ngumingiti pero alam ko sa loob niya… may kulang pa rin d’yan. At sana makita mo at mapunan mo ang kulang sa buhay ni Mitchell.”

I clenched my jaws.

“’Nay… inaamin ko po na naging gago po ako… nasaktan ko po si Mitz dahil sa pansarili kong kagustuhan. Pero ngayon, ’nay…. sinusubukan ko pong bumawi sa kanya. Gusto kong maging mabuting ama kay Tegan… at maging mabuting partner kay Mitz.”

Tinapik ni Nanay Isidora ang aking balikat.

“Chamuel… kapag nakita ko… kapag nakita kong umiiyak at sinaktan mo na naman si Mitz. Sinasabi ko sa’yo, ako ang maglalayo kay Mitchell at Tegan laban sa’yo. Amo kita pero mas lamang sa akin ang pagiging magulang ko kay Mitchell kahit wala akong isang patak ng dugo d’yan sa kanya. Nasubaybayan ko ang paglaki niya. Alam kong may pagka-sutil talaga siya. Pero ibang usapan kapag sinaktan mo siya, Chamuel. Sana maiintindihan mo ako.”

I don’t know if it was a threat or a warning. Nanay Isidora may seem calm while saying those things, but it brought so much havoc inside me. It feels like I was a calm sea, and then suddenly, formidable and huge waves blew my calmness away, leaving only the damage and the shock.

“Don’t worry, ’nay… wala po sa isipan ko ang saktan sila ulit. I have learned my lessons. And I have learned my lessons, and I don’t want to go back to our previous way of life.”

Mitchell’s Pov

I should have known Chamuel’s plan when I made a deal with him that he would teach me how to drive a car in exchange for sex.

Akala ko biro-biro lang niya iyon. Akala ko tinutukso niya lang ako no’n. Syempre, sabi niya mahal niya ako. Akala ko joke lang talaga iyong sinabi niyang one sex per session namin ng pagtuturo niya sa akin magmaneho. Kaso heto ako ngayon sa kama. Nakahilata na parang lantang gulay sa pagod at sakit sa katawan.

“Sunshine, wake up; it’s time for another session of your driving lesson,” sabi ni Chamuel sa tabi ko. Nakayakap siya sa akin, kulong niya ang katawan ko gamit ang kanyang malalaki at mabigat na braso.

“Really, Cham? May driving lesson tayo ngayon?” Hindi makapaniwalang tanong ko sa kanya.

Pagkatapos niya akong pagurin buong gabi at nanghingi pa ng midnight snack (midnight sex) daw rito sa kama. May lesson pala kami ngayon?

This madman. How can he have such stamina, like a horse? How can he have such great strength and charisma? What spell has he cast on me?

Yumakap ako sa kanya.

“I can’t lift my arms, Cham. Paano mo ako tuturuan niyan?” I murmured against his chest. He was still naked under our blanket, and thankfully, he dressed me. May damit na kasi ako ngayon at underwear lang.

“Then, let’s spend our time here at home, Mitz. I think our son misses both of us.”

Kinurot ko ng pino ang katawan ni Chamuel.

“Ang sama mo sa akin! Ngayon makikipaglaro tayo kay baby Tegan pero baldado ako.”

Umugong ang tawa ni Chamuel kung kaya’t nag-vibrate iyon sa akin na nakayakap sa kanya.

I really love being this close with him. Iyong tipong wala na talagang hangin na nakakadaan sa pagitan ng aming katawan. Tapos rinig na rinig ko ang tibok ng kanyang puso sa aking tenga. Every pulse of his heart tells me how much our proximity affects him. I know that kind of rhythm his heart has because it’s what I feel when I’m with him as well.“

Sobrang laki ng kama namin ni Chamuel pero minsan natutulog ako sa ibabaw niya. Mas komportable na kasi ako roon. At libreng kapa at tsansing na rin. Kaming dalawa nagkakapaan at nagt-tsansing-an. Kaya laging pagod!

“I told you, sunshine. It’s your fault that I’m this crazy over you!”

Tiningala ko si Chamuel. Nagtagpo naman ang aming mata dahil nakayuuko pala siya sa akin all this time. His eyes were full of light and felicity. I know the sun was out there, making its way to the sunrise. But looking into Chamuel’s eyes felt like a sun rising from the south. They were too beautiful and alluring.

“Mahal mo na ako n’yan, sunshine?”

Ngumuso ako sa kanya. Lagi na niya akong tinutukso! Nakakinis! Pasalamat talaga siya na gustong-gusto ko siya.

“Mahal naman talaga kita noon pa man!”

A wide smile spread across his lips. ’I love you too, sunshine. We’re now on par with these feelings of ours!

Ngumisi ako sa kanya at binaon ko ang aking mukha sa kanyang dibdib. Wala pa siyang ligo. Pareho kami. Kaso ang bango pa rin ng kanyang katawan! Ang sarap tuloy amoy-amoyin! Saka ang tigas din nitong katawan ni Chamuel. Malaki ang kanyang malapad na dibdib. May six pack abs dito sa baba. Malapad ang balikat at syempre… blessed sa baba. Kahit lagi akong sinasaktan no’n kapag nag-aano kami gustong-gusto ko pa rin iyon lalo na kapag pumupuno sa akin bakuna.

“Mitz,”

“Oh?”

“Your hands… I thought you were worn out last night.”

Gumapang kaagad ang init sa aking mukha. Napagtanto kong nilalamas ko na pala ang kanyang katawan nang hindi ko nalalaman.

“Pagod nga.”

“Then why did your hands wander over my body?”

“Gusto ko!”

“What if gusto na naman kitang angkinin d’yan?”

“Ang hayok mo talalga? Bakit ba lagi kang ganyan sa akin, Cham? Inaasar mo ako lagi!” Sinamaan ko siya ng tingin at hinabaan sa nguso ko.

“Hindi iyan asar, Mitz. Totoong lagi akong tinitigasan sa’yo! Tang ina! Kahit haplos at titig mo naninigas ang alaga ko sa’yo!”

Kung nakakasunog lang ang pag-init nitong mukha ko ngayon. Naku! Baka matagal na kaming toasted ni Chamuel dito ngayon. Pulang-pula na ako dahil sa mga lumalabas d’yan sa bibig niya!

“M-manyak ka! Bastos!”

“Palaging bastos at manyak sa’yo, Mitz!” Proud pa nitong saad at saka ako hinagkan nang mabilis sa labi!

I wasn’t expecting his kiss, but I didn’t complain either. Ganito na lang lagi kami ni Chamuel. Porket may kasama na si Tegan sa silid nito, si Nanay Isidora. Natatagalan na kami ni Chamuel bumangon at lumabas dito sa silid!

“May driving lesson pa tayo, Cham.” Paalala ko sa lalaki na nilalamas na ang patag kong dibdib.

“Ako muna imaneho mo, sunshine.”

Nasampal ko tuloy ang dibdib nito.

---

Bumaba ako at pumunta sa kusina! Nakita ko si Nanay Isidora na nagluluto at ang anak ko ay umiinom ng gatas nito.

“Mami!” Malakas na tawag ni Tegan sa akin at dahil doon napalingon sa gawi ko si Nanay Isidora na nagluluto.

“Oh, nakababa ka na pala, Mitchell. May gusto ka bang kainin habang naghihintay dito sa nilagang niluluto ko?” si Nanay.

Umiling ako kay Nanay at lumapit sa anak ko at binuhat si Tegan mula sa kanyang upuan.

“Huwag na po, ’nay. Hindi pa naman po ako gutom.”

Ngumisi naman si Nanay sa akin bago binalikan ang kanyang niluluto.

“Good morning, baby!” Bati ko naman sa anak.

“Wet!” Puna naman ni Tegan nang hawakan ang buhok kong basa. Kakatapos ko lang kasing maligo.

“Yes, baby. Ikaw hindi ka pa ba nag-bath?”

“No! No ba-bath for me!”

Nagmake-face ako sa aking anak. Minsan talaga gusto nito ang tubig. Minsan naman iniiyakan ang ligo.

“Smelly na ang baby namin, eh!”

“No! No! Don’t ba-bath!”

Pinanggigilan ko ang leeg ni Tegan at pinupog ng halik. Sumabog tuloy ang tawa niya na pumuno sa buong kusina. Kung hindi ko lang nakita na busog ito sa gatas, baka kiniliti ko pa ito. Kaso baka magsuka na.

“Daddy, help! Help Tegan! Help!”

“Buddy!”

Nalingon ko ang pinanggalingan ng boses ni Chamuel.

Awtomatik na gumihit ang ngiti sa aking labi nang makita ko si Chamuel.

Itinaas ni Tegan ang kamay at umindak ang paa sa ere sa tuwa nang makita ang ama.

“Good morning, buddy!” Ang bati ni Chamuel sa anak namin at kinuha ito mula sa akin.

Napapatili naman si Tegan dahil sa mga halik ng ama.

---

Lumabi ako kay Chamuel na nag-iimpake ng gamit na kanyang daldalhin sa US. Ang bilis ng araw. Akala ko exaggerated lang ang sinasabi nilang ‘mabilis tumakbo ang araw kapag masaya ka at kasama mo ang taong mahal mo’, ngayon ko lang napatunayan na mali ang paniniwala ko noon.

“Hey, don’t be sad, Mitz.” Suway sa aking ni Chamuel.

Nanonood lang ako sa kanya rito sa kama namin habang naghahanda na siya sa alis niya bukas kasama si Ronan.

“Matagal ka roon, eh.”

Umusog siya palapit sa akin at yumakap.

“Two weeks lang, sunshine. Don’t worry uuwi naman kaagad ako sa inyo ni Tegan.”

“Hmm,”

“Mahirap din sa akin ito, Mitz, pero huli na naman ito. Sa susunod na aalis ako ng bansa kasama na kayo ni Tegan.”

Huminga ako nang malalim at yumakap kay Chamuel.

“Huwag mo akong ipagpalit sa mga blonde, Cham.”

His chest vibrated as he let out an unrestrained laugh.

“My eyes are all on you, sunshine.”

I tilted my head back to look at his face.

“Huwag talaga dahil bubulagan kita kapag ipagpalit mo ako sa blondes!”

“Do you have a silent distaste for blondes, Mitz?”

“Wala! Wala ’no! Magaganda lang kasi sila!”

“Tsk! Whatever! You’re more beautiful and lovely to me than those blondes. Also, when I get back from the US, Mitz, let’s have a short vacation before you go to university.”

May excited kong tumango sa kanya.

At kinakabukasan ay dinaanan ni Ronan si Chamuel sa bahay papuntang airport. Malungkot ako na saglit na mawawalay si Chamuel sa amin ni Tegan. Kasi simula no’ng umayos na ang relasyon namin. Ngayon lang aalis si Chamuel ng matagal at malayo sa amin ni Tegan.

Kung malungkot ako, malungkot din si Chamuel kaso mas mabigat din yata sa kanya na umiiyak si Tegan at gustong sumama sa kanya.

“Tahan na, baby. Uuwi rin naman si Dada mo, okay? Uuwi rin si Daddy kaagad.”

Humihikbi ang anak ko at tinatahan ko ito mula sa pag-iyak dahil baka magsuka na.

Nakaalis na kasi si Chamuel at Ronan. They safely arrived at US at hindi naman sapat ang tawag sa amin ni Chamuel kaya gumawa na ako ng Facebook account at nagdownload ng Messenger app upang maka-videocall siya sa amin dito sa Pilipinas.

I followed Chamuel’s fan base and fan clubs on Facebook na para bang baguhan ako.

“Eliza!” Masayang tawag ko kay Eliza nang magkita kami sa isang pastry shop. Bumili kasi ako ng pang-skin care ko at sumaglit sa shop para may pasalubong sa anak at kay Nanay Isidora.

“Mitchell Aragon!”

Niyakap ako ni Eliza. “Sorry, Eli. Hindi ako nakapunta sa graduation mo!”

Kumalas siya sa aming yakap.

“Don’t think about it,” suway niya sa akin. “Mas mabuti na ring wala ka roon, Mitz.”

“Huh?”

“Nothing, Mitz. Just a lil family problem lang!” aniya. “Wait, nasa labas ka yata, magkaisa ka lang? O kasama mo si Chamuel.”

“Nasa US si Chamuel, Eli.”

Napa-oh siya.

“Para sa movie nila?”

“Hmm!”

Naputol ang aming pag-uusap ni Eliza nang matapos ng ibalot ang aking biniling pastries. Naghiwalay rin kami ni Eliza doon sa shop dahil nagmamadali ako. Dumidilim na rin kasi.

Kinagabihan, nang matapos akong maligo, ginawa ko na rin ang aking night routine. Makintab ang aking mukha nang sumampa ako sa kama namin ni Chamuel. Ang lonely ng kama namin ngayon na wala siya. Hindi sapat kahit video call eh.

Napatalon ako sa pagwawala ng telepono ko. Kaagad ko itong pinulot at sinagot.

“Cham!” Masayang bungad ko kay Chamuel.

“Hey, sunshine.” aniya.

Napanguso ako. Mukhang katatapos lang niyang maligo dahil kita kong tumutulo pa ang tubig mula sa kanyang ulo at nakatapis lang siya ng itim na towel. Kitang-kita ko tuloy ang kanyang magandang katawan! It has only been three days since he left, but I already miss him as if I’ve been away from him for years!“

“I miss you, sunshine!”

Humiga ako sa kama. “I miss you too, Cham.”

“I bet the bed is too cold for you while I’m not there.”

Pinakita ko sa kanya ang kama. “Hmm,” binalik ko ang camera sa akin. “Sobrang lonely at lamig nga!”

Gumalaw siya at halos mahilo ako sa galaw ng phone niya. Ilang sandali lang ay na-steady rin iyon.  Mukhang pinuwesto niya lang sa nang maayos ang camera at pumwesto siya sa harap no’n.

“Mitz,”

“Hmm?”

“I’m still in the bathroom.”

“O-oh, hindi ka pa tapos? Sige hintayin na lang—”

“Let’s have a phone sex.”

---

This story is already at chapter 28 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month and 35php for student. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 19

⚠️ R18

Chapter 19

Mitchell’s Pov

Muntik ko nang mahulog ang telepono  dahil sa sinabi ni Chamuel. Nag-init ng husto ang mukha ko at kahit ako lang dito sa loob ng kwarto namin ay napatingin ako sa paligid upang i-check kung wala bang ibang nakarinig sa sinabi ng lalaki!

“C-Chamuel!” Impit at pagalit kong suway sa lalaki kahit na nasa screen lang siya! Baka kung nandito lang ito sa tabi ko ay nakurot ko na!

I noticed him sighing deeply, his shoulders rising and falling with the weight of an unspoken tension. My wayward gaze, despite my best intentions, drifted downward. The faint shadow I had glimpsed earlier between his legs was now unmistakably more pronounced. It was clear—he was growing aroused.

Ano ba naman itong si Chamuel!?

“I miss you, sunshine.” Chamuel’s voice was deep and guttural, almost like a sexy moan.

My ears burned. I wasn’t sure if it was noticeable from his end, but they, along with my neck, felt as if they’d just come out of the oven.

“Na… namiss din naman kita, Chamuel.” I chirped.

“I miss being inside you.”

My stomach churns with unease, and my heart races in an erratic rhythm.

“Chamuel may lakad ka p-pa d’yan!”

Tingnan mo na, hindi ko ma-hindian ang lalaki. Alam kong may lakad pa sila ni Ronan pero heto’t pinapatagal ko siya lalo.

“That can wait, Mitz, but my cock can’t!”

“M-magsarili ka. T-tapos na akong maglinis ng katawan!” Pakikipagtalo ko sa lalaki. Though a storm was already brewing within me, I couldn’t deny how my body reacted instinctively to the provocative edge in his words, each one igniting an electric response.

“I’d love to do that, Mitz, but I want to see you. I want to look at your face. I want to watch you while you’re pleasuring yourself too.” Chamuel’s words came out almost like a plea, his voice now vulnerable, resonating from deep within his throat.

“I want to see you writhe in pleasure. I want to watch you flush with desire. I want to hear you moan… moan my name.”

“N-nakakahiya naman ang p-phone sex… Cham. H-hindi ko alam iyan.”

Totoo! Kahit nag-iinit na ako rito dahil sa mga sinasabi at kahayukan ni Chamuel. Nag-ooverthink din ako kung papaano iyang phone sex! Dios ko naman! Nakakahiya itong iniisip ko ngayon. Nakikipagtalo ako kay Chamuel pero iba rin itong pumapasok sa isip ko.

A part of me wants to do it, but another part wants to shrink into a tiny beetle out of sheer shame.

“Don’t worry, sunshine. All you have to do is follow my command… just do as I say. I’ll handle you, despite this damn distance between us.”

I swallowed hard.

“I-ikaw?” Namumula kong tanong sa kanya.

Help! It’s my first time doing this. Is this really okay? Hindi ba ito nakakahiya na nasa malayo siya at magmamando siya sa akin sa gagawin ko?

“I’ll watch and command you while fisting with my own here, sunshine.”

I watched Chamuel for a while, still pondering his words.

“A-anong gagawin ko?” And I finally give in. Did I even consider backing out? No, not even once!

“Okay, place your phone in front of you. Make sure your entire body is visible on camera. I want to watch you, sunshine. Grab the lube from the drawer as well.”

Bumuntong hininga ako at saka sinusunod ang kanyang gusto.

Kinuha ko ang unan ni Chamuel at saka ko sinandal ang telepono doon. Pumwesto rin ako na kita ang buo kong katawan sa camera.

“Okay na ito?” I asked him nervously.

“Yes, sunshine.”

Tumango ako.

“Also, make sure to lock the door, please.” He added.

Sinilip ko ang pinto at lock na naman iyon. Nang ibalik ko ng aking mata sa screen ng phone ay mas nag-init ang aking mukha nang makita kong hinihimas ni Chamuel ang kanyang hinaharap na bumabakat.

“A-ang susunod, Cham?”

Chamuel smiled widely. “Lean against the headrest of our bed and just follow what I say, sunshine. From then on, all you have to do is follow my lead, touch yourself, and moan.” Dikta sa akin ni Chamuel.

Sumandal ako sa kama. Nababaliw na rin yata ako dahil kahit nasa screen lang si Chamuel at nakatitig sa akin. Ramdam na ramdam ko ang init ng mga mata niya. Abot hanggang sa Pilipinas ang alab ng mga mata niya.

I suddenly felt the temperature in the room drop, but instead of cooling me, it made me feel hotter… and inexplicably excited. My eyes fixated on the screen of my phone, eagerly awaiting Chamuel’s next command.

“Now, relax and start by unbuttoning your top, sunshine.”

I glanced down at my sleepwear top and began undoing the buttons.

“Close your eyes, sunshine, and imagine my hands on your body,” his words coiled around me like a spell. I leaned my head back and shut my eyes. “Picture my hands tracing your skin, unfastening that fabric as if it were me. Imagine the warmth of my palms igniting every inch of you.”

The top slipped from my shoulders, landing softly on the bed.

“Now, place your hands on your chest,” he instructed.

A shiver raced down my spine as my hands moved to obey, my touch igniting a tingling warmth.

“…Pinch your tiny pink buds, sunshine. Just like that. Knead your left breast while you squeeze the other. Add a little pressure, sunshine… let me feel your intensity.”

A low moan escaped my lips as I curled my toes, a surge of electricity firing through my nerves. “C-Chamuel,” I gasped.

“Yes, sunshine. You’re doing beautifully. Now, palm your chest again for me. I want to imagine it flushed red with desire.”

“A-ahh, ahhh!” I groaned, my fingers pinching and teasing my hardened nipples as I massaged my chest like it was a delicate toy beneath my hands.

Waves of pleasure and an indecipherable heat coursed through my body. My feet pressed against the bedsheets, my soft moans spilling into the room, unrestrained and intoxicating.

Ang bilis ng tibok ng puso ko. Hindi sa kaba o takot. Bumibilis ang tibok nito dahil sa pananabik sa anumang sunod na iuutos ni Chamuel sa akin. I’ve never touched myself before. This was my first time exploring my own body, and I never imagined it would arouse me like this. I didn’t realize that just hearing dirty talk over the phone could make me this irresistibly turned on.

“Cham, ahhh, ahh, uhmm!” Impit kong ungol at mas nilamas ko ang aking dibdib at pinipitik din ito gamit ang daliri ko.

“Hands off your chest, sunshine. I want to see my little buds there.”

Nanginginig ang kamay ko na bumagsak sa aking tabi. Nakapikit pa rin ako at nakasandal sa headrest ng kama. Pilit kong hinahabol ang aking hininga.

“Ohh, shit. Look at them. They’re so fucking red. How I wish I were there to suck them and soothe the sting with my mouth and tongue. I bet you’d love it, right, sunshine?”

I gulped hard.

“Y-yes, Cham. I wish you were here, too. I love it when it’s your hands on my chest and your mouth on the other one.”

“Enough, sunshine. Now undress. Take off those goddamn shorts of yours,” he growled.

Naibuka ko ang aking mata. I looked at the screen, and another wave of heat washed over me when I saw Chamuel on the screen, holding his massive and unbelievably thick dick. Matigas na rin siya doon at nagbabati sa sarili.

Ewan ko kung normal pa ba ito pero namiss ko rin iyong paglalaki ni Chamuel sa loob ng bibig ko. Kahit hindi ko siya maisubo ng buong-buo dahil sa laki niya at haba. Gusto ko rin iyong maramdaman sa bibig ko. Gustong maramdaman ang paninigas no’n at panginginig no’n sa loob ng bibig ko.

“Undress now, sunshine.” Muling utos ni Chamuel sa akin nang matulala ako habang nakatingin sa kanya.

Tumango ako.

I held onto the waistband of my shorts and underwear, then pulled them down together. I swept my shorts and underwear to the side using my feet and spread my legs wider for Chamuel. I made sure that he could see my full naked body and my front.

“Get the lube and apply an ample amount of it to your member, Mitz.” Hinagilap ko ang bote ng lubricant at saka ako bumuhos sa akin.

Napakislot ako nang maramdaman ko ang lamig no’n na bumaha sa aking pagkalalaki.

“Now, wrap your hands around it and start stroking yourself.” Dikta sa akin ni Chamuel.

Umawang ang labi ko at napapikit sa aking mata nang simulan ko nang itaas-baba ang aking palad.

““Imagine it was my hand on your length, sunshine. The warmth and sandpaper palms on my hand over you. Pleasuring you, squeezing you, and choking you.”   “Uhmm,” I whimpered, and my hands moved faster.    “Ohh, sunshine!”   “C-Cham, Cham, ahh, uhm, nghh!” My labored groans.   “Yeah, that’s it, sunshine. I’m also near, sunshine. Fuck! Let’s cum together, hmm? Ahh, fuck!”    My eyes tightly closed and my hands moving up and down violently. My legs shook because of the nearing climax.    “Ahhh! Uhmm, Cham!” I chanted through the air as I reached my climax.    I feel my hot cum leak into my hands. 

“Fuck!”

Inabot ko ang tissue sa ibabaw ng bedside table at nagpunas sa kamay ko. Tumingin ako sa kamera. My eyes fluttered when I saw Chamuel’s thing shooting out his cum.

“Mitz!” Tawag pa niya sa pangalan ko.

Our call ended, but my mind was still tangled in the moments I had just experienced in front of the camera. It was an exhilarating experience, one I never imagined I could actually bring myself to do. Hindi kasi iyong sumagi sa isip ko.

I closed my eyes thinking of Chamuel.

---

“May lakad ka, Mitchell?” tanong ni Nanay Isidora sa akin nang maabutan ko siyang naghahain.

Binuhat ko naman si Tegan mula sa upuan nito at bumati ng halik sa anak.

“Mamaya pa po, ’nay. Sa hapon pa po.”

“Hmm, sige umupo ka na rito. Para makapag-almusal ka na.”

“Salamat, ’nay.”

“Ay nakung bata ka. Araw-araw kang nagpapasalamat, eh, gawain ko talaga ito.” Natatawang saad ni Nanay.

“Kahit na po, ’nay. Saka ikaw po itong laging tumitingin kay Tegan nitong mga nakaraang araw.”

“Mitchell, parang apo ko na itong si Tegan. At ikaw naman, alam ko naman na nag-aaral kang magmaneho.”

Ngumiti ako ng malapad.

“Sa susunod, ’nay, kapag magaling na po talaga akong magmaneho. Isasakay ko kayo ni Tegan at ipapasyal!”

Winiwasiwas ni Nanay Isidora ang kamay sa akin. “Mitchell, hindi naman sa wala akong tiwala sa’yo pero hihintayin na lang namin si Chamuel bago tayo mamasyal!”

Malakas akong napatawa roon.

Hapon nang pumunta ako sa driving school kung saan ako nakapag-enroll. Maliban kay Chamuel na personal akong tinuturuan, pina-enroll din niya ako sa driving school dahil hindi naman sa araw-araw ay nasa bahay siya. Tulad nito na nasa ibang bansa siya.

Mga apat na oras din ang ginugol ko at nang driving instructor ko. She was very patient with me and even praised me for my small achievements.

“Magaling ka na, Mitchell. Ang bilis mong matuto, eh. Parang ’di mo na kailangan ng driving lessons.” saad ng instructor sa akin nang makababa kami ng kotse.

“Thank you, Ma’am!”

She smiled. “Uuwi ka na ba?”

“Ah, opo.”

“Commute o may dala ka ng kotse?”

Napakamot ko sa aking tenga. “Commute pa, ma’am.”

Tumango naman ito. “Sige, mag-iingat ka, Mitchell!”

“Thank you po ulit, Ma’am!”

Sumaglit ako sa McDo upang mag-takeout para kay Tegan at Nanay Isidora. Thankfully, maraming pera na iniwan si Chamuel sa bahay.

Madilim na nang makauwi ako. Sinalubong ako nina Nanay Isidora at ni Tegan.

“Huwag ka nang magluto, ’nay. Iyan na lang po ang ihapunan natin.” sabi ko kay Nanay sabay abot sa kanya no’ng t-in-ake-out ko.

“Oh, sige. Ihahanda ko na lang ito.”

“Sige po, ’nay!”

Matapos kong makipaglaro ng ilang minuto kay Tegan. Umakyat din ako sa taas upang makapaglinis sa aking katawan. Pagkatapos kong makapag-freshen up, hindi muna ako bumaba. Nanatili ako sa silid at kinuha ko muna ang cellphone ko at saka nag-online. Gusto ko kasing isend kay Chamuel ang picture ko kasama iyong instructor ko kanina.

Nang maisend ko kay Chamuel ang mga larawan nag-scroll scroll muna ako saglit sa Facebook ko na kagagawa lang. Kaso biglang dumaan sa newsfeed ko ang post ng isang ng fans club ni Chamuel.

Kumunot ang noo ko at nanliit ang mga matang tiningnan ang post na karawan. Medyo ang madilim ang larawan. Mukhang nasa party o bar dahil sa larawan may nakuhang mga neon lights sa background. Pero kita talaga ang mukha ni Chamuel at binilugan pa iyon kasama ang isang babae na nasa tabi ni Chamuel. Masyado silang malapit sa isa’t isa no’ng babae na nakatitig kay Chamuel.

My heart skipped a beat.

“Eli?” Mahinang usa ko nang makilala ko ang mukha ng babae sa larawan. 

---

This story is already at chapter 30 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 20

Chapter 20

Mitchell’s Pov

I’m such a fool. I knew it, but I can’t even bring myself to ask Chamuel about the picture circulating online of him and Eliza.

Eliza was my friend. Chamuel was Tegan’s father, and he told himself that he loved me-loved us. They were two of the most trusted people in my life. I trusted them deeply, and I knew I shouldn’t have doubted them. Siguro… hindi naman nila ako lolokohin.

But then, the past days, si Eliza hindi kumukontak sa akin. Hindi siya bumisita sa bahay kahit na hindi na naman siya busy sa kanyang school works. Graduate na siya eh. Kahit text wala.

Pero si Chamuel, kahit na hindi tugma ang aming oras, lagi naman kaming nagv-videocall. Simula nang dumating siya doon sa US, hindi naman siya pumalyang tumawag dito sa bahay. Lagi niya kaming kinakakumusta ng anak niya. Ina-update niya kami sa ganap niya roon. Kaso… iyong larawan na nakita ko. Hindi niya iyon nabanggit sa akin. Hindi niya nasabi na nagkita at nagkasama sila ni Eliza roon. Pero kung iisipin naman, ayaw ni Chamuel kay Eliza. Ini-isnob niya ang kaibigan ko.

Mula sa aking pagkakatihaya ay tumagilid ako. Malalim na ang gabi pero hindi pa rin ako makatulog.

Ngayon nandito na si Chamuel sa tabi ko. Actually, hindi naman sila umabot ni Ronan ng dalawang linggo sa US. Nakauwi sila nang maaga. At ngayon nga ay nandito kami sa isang resort. Ito kasi ang sinabi niya na magbabakasyon kami bago ako magpasukan.

Kasama namin ni Chamuel si Nanay Isidora at nasa kabilang kwarto sila ni Tegan. Villa kasi itong inaakupa namin ngayon dito.

Kahit na pagod ako mula sa byahe namin papunta rito sa La Union. Hindi ako dinadalaw ng antok. Two days ko nang gustong kausapin si Chamuel tungkol sa larawan kaso hindi ko ito masabi-sabi sa kanya. Ewan ko, naduduwag na naman ako. Kinakabahan ako.

Inunan ko ang aking palad doon sa pisngi ko at pinakatitigan ko si Chamuel na payapa ang tulog. He was lying on his stomach, wearing only a pair of sweatpants, which allowed me to take in the full expanse of his massive, muscular back. His broad frame was a masterpiece of strength, with defined slopes and ridges that seemed to shift and contort with every subtle movement.

Dahil nakaharap ang kanyang mukha sa gawi ko, malaya ko ring pinagmamasdan ang kanyang gwapong mukha. Dumapo ang mata ko sa makapal niyang kilay, pababa sa kanyang mahahabang pilik mata, tapos sa ilong niyang matangos, at pababa sa kanyang nakaawang na labi.

God is good and fair to all. Kahit na anong gwapo ni Chamuel hindi ito perpekto. Bugnutin din kasi ito at madaling magalit. Tuso rin at bastos!

“Sunshine,” usal niya gamit ang boses na inaantok.

Ang mata ko na nasa labi ni Chamuel ay muling lumipad pabalik sa kanyang mata. It was in that moment that Chamuel’s eyes slowly opened, revealing his light brown irises, which seemed to shimmer faintly under the soft glow of moonlight filtering through the sheer window curtains.

“Why aren’t you sleeping? What time is it?”

His eyes were groggy.

“Wala lang… hindi lang ako makatulog.” Mahina kong wika sa kanya.

Kinamay niya ako. “Come here, ang layo mo sa akin.”

Malayo raw ako sa kanya pero abot naman niya ako. Pero kahit ganon, umusog pa rin ako papalapit sa kanya hanggang sa mayakap niya ako.

Siniksik ko ang aking mukha sa hubad na dibdib ni Chamuel. Kinumutan din niya ako gamit iyong kumot namin dito sa kwarto namin.

“Nilalamig ka.” Puna niya at hinigpitan ang pagkaayakap sa akin. “Bakit ba kasi ang layo mo sa akin? Ayaw mo ba akong katabi?” May birong wika niya.

Mabilis naman ang pag-iling ko sa kanya. Yumakap ako sa kanyang katawan at sininghot ang kanyang natural na amoy.

Kung ako-ano na ang iniisip ko, kung saan-saan na umaabot. Pinagdududahan ko si Chamuel base lamang sa larawan na iyon.

Nais ko na talaga siyang tanungin tungkol doon, hindi ako pinapatahimik no’n at ilang araw na. Ngayon, imbes na magbakasyon kami, iyon pa rin ang laman ng utak ko.

I felt his lips against my hair.

“Sunshine,” bulong ni Chamuel doon sa ulo ko.

“Mmm?”

“You’ve been spacing out.”

“H-huh?” Napansin niya?

“Please, don’t keep secrets from me, Mitz. Alam ko na may gumagambala d’yan sa isip mo. Tell me, sunshine. I will listen.”

“Cham,”

“Makikinig ako sa’yo, Mitz. Kahit ano pa iyan. Remember, we will work on this matter between us. I know we just resolved it months ago, at dapat hindi natin pinapatagal ang issues natin sa isa’t isa.”

But it involves my friend.

Dinistansya ko ang aking mukha doon sa dibdib ni Chamuel at tiningala siya.

Dinadaga na naman ang dibdib ko. Malakas ang loob ko pero ang totoo wala akong lakas na tanungin siya. Lalo na kung ganito.

Chamuel softly combed my hair with his fingers. Somehow, the strokes of his fingers calmed the waves of nervousness crashing through my system.

“We’re supposed to be enjoying this time, sunshine. Kaya bago sumikat ang araw. Aayusin na natin ito. Mag-uusap tayo. You’ve been holding yourself since I arrived from the US.”

Wala ba talaga akong matatago dito kay Chamuel? Bakit kitang-kita niya ang pagkakaaligaga ko? Alam niyang disturbed ang utak ko sa ibang bagay.

“B-baka magalit ka.” Pag-aalala kong tanong sa kanya.

Yes, maliban sa laging dinadaga ang dibdib ko kapag naisipan kong sabihin ito sa kanya. Inaalala ko rin ang kanyang galit. Mabilis magalit si Chamuel.

“Try me, sunshine. Promise, I won’t be mad at you.”

I pursed my lips together. Tumitig lang ako kay Chamuel.

“Promise?” I croaked.

“Yeah,”

Nag-ipon muna ako ng hangin sa aking dibdib bago muling nagsalita.

“N-nagkita ba kayo ni Eli sa US, Cham?” tanong ko sa kanya sabay pikit sa mata ko ng mariin.

“Open your eyes, Mitz.”

Natigilan ako. Kaagad na binuka ang mata.

“Iyan ba ang gumagambala sa’yo?”

Nagbaba lang ako ng tingin sa kanyang dibdib at ngumuso.

“Yes, nagkita kami roon. Hindi ko alam pero nando’n siya sa pinag-inuman namin ni Ronan. If you won’t believe me, pwede kong tawagan si Ronan ngayon. Alam niya at nando’n din siya.”

Mabilis akong umiling kay Chamuel. Anong oras na, dis oras na ng gabi at tatawag pa ba kami kay Ronan para dito? Gusto ko lang naman maliwanagan.

“Hindi niya sinabi sa’yo kung bakit siya nando’n? M-magkatabi kayo. Nakita ko sa larawan na posted doon sa fans club mo. Mukhang may binubulong siya.”

Chamuel held my chin and brushed his thumb on my skin.

“She tried to talk to me but I dismissed her. I don’t know what’s wrong with her, sunshine. Pero umiiwas ako sa kanya. Iyong nakita mo siguro sa post ay iyong sinubukan niyang bumulong sa akin. Maingay kasi iyong lugar. But I promise you, nothing happened, and I didn’t listen to her. You know how much I detest her, Mitchell Aragon.”

Tumango ako at lumabi kay Chamuel.

Ngumiti naman siya sa akin at saka inangat ang aking baba bago inanggulo ang mukha at humalik sa aking labi. Mabagal ang kanyang halik at mababaw lang. At kahit na ganon, kaagad na namugad ang mga paru-paro sa aking t’yan.

“Iyon lang ba ang bumabagabag sa’yo? Kung meron pa, pag-usapan na natin iyan ngayon. Ayokong nagpapanggap ka ng sa harap ko, Mitz. Gusto ko na masaya ako, masaya ka rin.”

Umiling ako sa kanya. “Wala na. Iyon lang talaga ang iniisip ko. Sorry, Cham.”

Humalik siya sa noo ko. “Don’t be. It’s normal. I really understand you, Mitz. Kasi kahit ako… kung nakita rin kita na ganoon. May kausap na iba. Baka sumabog na rin ako sa selos at pag-ooverthink.”

“Kahit na, Cham… kaibigan ko kasi si Eli tapos ikaw… alam ko naman na mahal mo ako. Pero nagduda pa rin ako. Pakiramdam ko tuloy ang sama ko dahil sa pagdududa ko sa inyo.”

Ngayon ay humalik na naman si Chamuel sa aking ilong.

“You should also talk to your friend if you’re still doubtful about what I said, Sunshine.”

“’Wag na. Sapat na sa akin na umamin ka, Cham. Panatag na ako sa sinabi mo.”

“Now, are we good? Kung may nais ka pang sabihin ay sabihin mo na para makapag-proceed na ako.”

Ngumuso ako sa kanya.

“W-wala na. At saka, anong proceed sinasabi mo?”

Ngumisi si Chamuel sa akin at mabilis na pumaibabaw sa akin! Itinaas niya ang dalawa kong kamay sa uluhan ko. Ang isa niya namang kamay ay nanalakay sa suot kong t-shirt.

“C-Cham…”

“I’ve been holding myself since I arrived, Mitz.”

“Gabing-gabi na.”

“Sinong may paki kung gabi, sunshine?”

Yeah, definitely not him.

“Papaano iyan? Maliligo tayo kasama sina Nanay at Tegan bukas.”

“I won’t tire you off.”

“Ayaw ko maniwala sa linya mo, Cham.”

Ngumiti siya at saka dumapo ang kamay sa dibdib ko. Kinagat ko ang aking labi upang pigilan ang ungol nang pisilin niya ang aking nipple!

“Cham!”

“Miss na miss, Mitz. Please, have some mercy on my dick.”

“C-Chamuel! Ang bastos talaga ng bibig.”

“Sa’yo lang ako ganito, Mitz. Nagiging bastos lang ako pagdating sa’yo! Ngayon nga, gustong-gusto ko na kitang angkinin.”

“Bastos talaga! Kaya ba gusto mo rin iyong p-phone sex?”

Lumawak ang ngiti sa labi niya.

“That. Gusto ko lang talagang subukan iyon sa’yo. I want to see you pleasure yourself. And it was so satisfying, sunshine. You’re so hot fingering your hole and touching your body.”

“Chamuel!” Suway ko sa kanya.

“What? You don’t know how much I fuck my fist after our phone sex, sunshine. Kahit sa red carpet, interview, katawan mo ang iniisip ko!”

Mariin akong pumikit at saka humalik sa kanya upang matigil na ang kanyang bibig! Humalakhak si Chamuel pero mabilis din namang tumugon sa halik ko at sumunod na ang hubaran ng damit.

Kapag kasama ko si Chamuel, kung wala lang siguro kaming anak at wala si Nanay, baka sabihin na lang nito na hindi na kami magdamit. Kasi kapag naisipan niyang mag-ano kami. Hindi talaga siya nagpapapigil. At kahit ako, hindi ko rin ma-control ang sarili ko. Palagi akong natatalo sa kanya. Ang suwerte namin na hanggang ngayon hindi pa ako nabubuntis ulit. Maingat na kasi kami kasi mag-aaral pa ako!

“Tang ina! Bakit ba kasi ang sarap mo, Mitz!” Daing niya habang walang habas akong inaangkin mula sa likod. Ramdam ko na ang pawis niya na pumapatak sa likod ko.

---

Days flew so past, hanggang sa dumating na ang araw ng unang pasok ko sa college! Suot ko na ang ID ko since wala pa akong uniform at sukbit na rin sa balikat ko ang aking backpack bag. May class schedule na ako at medyo hectic ang schedule. Block section kasi. Ayaw ko ng irreg.

“Mami, Tegan too!”

“No, bawal si baby Tegan sa school. Don’t worry nandito naman si Nanay, baby.”

“No! No!”

“Buddy, soon sasabay ka na kay Mami kapag big boy ka na. Kaya dapat matulog ka para mabilis kang makakasama ni Mami sa school!” ani naman ni Chamuel at saka kinuha si Tegan mula sa akin.

“Ihahatid kita, patatahanin lang natin ito.” Wika naman ni Chamuel sa akin.

Inaasikaso pa ang ang driver’s license ko kaya ihahatid pa ako ni Chamuel ngayon.

“Lumakad na kayo, hijo. Mitchell, mali-late ka na n’yan. Ako na ang bahala dito sa bata.” Sabad sa amin ni Nanay Isidora.

“Pasensya na, ’nay.” ani ko.

“Ganito talaga ang mga bata. Pero masasanay din itong apo ko. Sige na.”

In the end, gusto ko na lang tuloy mag-stay sa bahay dahil kay Tegan. Naaawa ako. Naiiwan lang naman kasi namin si Tegan kapag tulog ito. Hindi a siya nagwawala kapag ganon kaso ngayon maagang nagising. Nakita niyang aalis kami ng Daddy niya!

I was so excited at the same a little bit sad on my first day dahil namiss ko si Tegan. Masaya rin ako na may naging kakilala ako kahit sa first day palang ng klase. Walang masyadong ganap ang unang araw at narinig ko nga na aabot daw ng isang linggo ang walang klase. Parang prep lang pala ang unang week ng klase.

“I miss you so much, sunshine!” Salubong ni Chamuel sa akin pagka-akyat ko sa kotse. Niyakap niya kaagad ako kahit kakaupo ko palang.

“Namiss ko rin kayo ni Tegan, Cham.” Sabi ko naman sa kanya at niyakap siya pabalik.

“Yeah, tumawag nga kanina si Nanay. Nagtatampo pa ang anak natin. Ayaw akong kausapin.” May trabaho rin kasi si Chamuel.

Bumbyahe kami ni Chamuel dahil susuyuin pa namin ang anak namin sa bahay.

Sabay kami ni Chamuel na pumasok sa bahay at nang makita namin si Tegan sa sala kasama si Nanay Isidora, kaagad naming nilapitan ang anak kaso tumalikod sa amin si Tegan.

“Damn! Galit talaga siya, sunshine.” Ewan ko kung natatawa o kinakabahan si Chamuel.

“Baby,” tawag ko kay Tegan.

“Come on, buddy. Nandito na si Mami.” ani naman ni Chamuel.

“No!” Matigas na umiling si Tegan.

“Sige ka. Daddy will keep your Mami for himself.”

Bahagyang lumingon si Tegan sa direksyon namin.

“Tegan… mad.”

Bumuntong hininga ako at lumapit sa anak na nagmamaktol. Binuhat ko ito at pinugpog ng halik.

“Namiss ba ako ng aking baby?”

Ngumuso lang si Tegan at saka yumakap sa akin.

“Marunong nang magtampo ang anak ninyo. Hindi ko tuloy alam kung maaawa ako o matutuwa.” Ani Nanay.

“Salamat sa pagbabantay kay Tegan, ’nay.” si Chamuel kay Nanay Isidora.

“Pareho talaga kayo nitong si Mitchell na laging nagpapasalamat, hijo, kahit anong suway ko. Oh s’ya, magluluto na ako.”

Nang makaalis si Nanay ay lumapit naman si Tegan kay Chamuel. Nagpaalam naman ako sa mag-ama ko na mauna na sa taas kasi magbibihis pa ako.

Tinapon ko ang aking bag sa kama nang matapon ang notebook ko, ballpen, at telepono.

Bumuntong hininga ako.

“Hay!” Daing ko. Nagmamadali ako pero matatagalan pa yata sa pagligpit ng gamit ko.

Kinapa ko ang ballpen ko na sumiksik sa ilalim ng unan namin ni Chamuel nang may mahagip ang kamay ko doon. Matigas!

Sa pagkakuryoso ko, kinuha ko iyong unan at hinanap ko ang bagay na aking nahawakan. At ganon na lamang ang panlalaki ng mata ko nang makita ko ang isang maliit na kahon doon na kulay violet!

Lumunok ako at kinuha ko ito.

Umupo ako sa gilid ng kama at binuksan ko ang kahon. Ganon na lang ang pagkalaglag ng panga ko nang bumungad sa akin ang isang kulay silver na singsing at may kulay puting bato sa gitna.

Tumunog ang pinto hudyat na may pumasok kaya napatingin ako doon. It was Chamuel and Tegan.

Bumilog ang mata ni Chamuel nang dumapo ang kanyang mata sa hawak ko.

“Mami,” hiyaw ni Tegan.

“S-sorry, Cham.”

Bumuga siya ng hangin mula sa bibig niya at lumapit sa akin. Nilapag niya si Tegan sa kama namin.

“Nakita mo,” malamyos niyang sabi.

Niluhod niya ang dalawang tuhod sa harap ko.

“Kailan mo ito binili?” Naiiyak kong tanong.

“When I was in the US. Ibibigay ko sana ito sa’yo no’ng nagbakasyon tayo. Pero naisip ko na baka nabibilisan ka sa mga nangyayari sa atin. Kaya tinago ko na lang muna.”

“Chamuel,”

“Pero ngayon na nakita mo… damn. Dapat hindi ganito ang plano ko. Wala akong balak magpropose dito sa kwarto natin, Sunshine. This is supposed to be romantic, candlelight dinner with-”

“Tanungin mo na ako.” Putol ko sa kanya.

Natatawa siyang umiling. Yumuko siya saglit bago muling hinuli ang aking mga mata.

“Mitchell, will you marry me?”

Kahit para akong sasabog sa tuwa, tumutulo ang mga luha ko.

Binigay ko sa kanya ang box ng singsing.

“Yes, Cham, I will marry you!”

---

This story is already at chapter 32 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 21

Chapter 21

Mitchell’s Pov

Lumawak ng ngiti ko sa labi habang nakatitig sa proposal ring na bigay ni Chamuel. Natapos na ang hapunan namin at lahat-lahat pero hindi mabura ang tuwa ko.

Parang ayaw ko na ngang maghugas ng plato dahil baka mabasa ang singsing at mawala ang kintab at kinis no’n! Pero naghugas talaga ako ng pinagkainan namin. Tingin ko nga kaya kong linisin ang buong bahay ngayong gabi dahil sa tuwa ko!

At kahit nga sa paghuhugas ko, para pa rin akong dinuduyan sa alapaap dahil sa tuwa!

“Mitchell? Ay naku, bakit naghuhugas ka ng pinggan d’yan? Ako na riyan.”

Lumipat ang aking atensyon kay Nanay Isidora nang pumasok siya sa kusina at pinakialaman ang aking paghuhugas!

“Okay lang, ’nay. Parang paghuhugas lang naman po.” Sabi ko naman, nakangiti ng malapad.

“Naku, ako na d’yan, Mitchell. Kung gusto mo talagang tumulong ikaw na lang ang magtuyo ng pinaghugasan ko.”

“’Nay naman, ikaw po ang nag-aalaga kay Tegan dito sa bahay.”

“Ang laki ninyo magpasahod sa akin, Mitchell. Ang babait ninyo ni Chamuel sa akin. At para na kitang anak. Ayaw ko na ngang tumanggap ng sahod mula sa inyo pero ginawan ninyo ako ng bangko! Sobra-sobra na ang ginagawa ninyo at ito lang ang paraan ko para makabawi sa inyo.”

Totoo ang sinabi ni Nanay Isidora, dahil ayaw niyang tumanggap ng pera mula sa amin ni Chamuel. Pinagawan na lang ni Chamuel ng bangko si Nanay. Just in case she will need the money, may pera siyang magagamit. Wala na rin kasing pamilya itong si Nanay Isidora. At hindi pa nakapag-asawa.

Pinalitan ako ni Nanay sa paghuhugas at binigay niya sa akin ang malinis at puting basahan.

“Kumusta ang araw mo sa eskwela, Mitchell?”

“Ayos lang naman, ’nay. May mga kaklase na po akong nakilala.” sagot ko kay Nanay at pinulot ang isang plato para punasan.

“Masaya ako sa pagbabalik mo sa pag-aaral, Mitchell.”

“Ako rin, ’nay. Masaya rin po ako.” Ngiting-ngiti kong sagot kay Nanay.

“Teka…” ani Nanay at saglit na napatigil sa paghuhugas. “Bago ba iyang singsing mo?”

Muling lumawak ang ngiti ko nang mapansin ni Nanay ang aking daliri na may singsing!

“Oo, nay. Bigay po ni Chamuel.” Kinikilig kong amin.

Napatingin si Nanay sa mukha ko. “Magpapakasal na kayo?”

Ngumuso ako kay Nanay Isidora. “Hindi pa po, nay, pero proposal ring niya po ito para sa akin. Hindi pa po ngayon ang kasal dahil nag-aaral muna ako. At sabi ni Chamuel, ipapaalam niya rin ito sa kanyang mga magulang bago kami magpakasal.”

Unti-unting umusli ang ngiti sa labi ni Nanay Isidora kasabay naman no’n ang pagtubig ng kanyang mga mata.

Mabilis na tinuyo ni Nanay ang kanyang kamay at saka ako niyakap. Nakailang beses din siyang bulong sa akin ng pagbati niya para sa amin ni Chamuel.

At habang naghuhugas kami ni Nanay, kinuwento ko sa kanya ang maging proposal ni Chamuel. Aniya, hindi kiya raw kasi alam at hindi niya napansin. Kaya para maintindihan ni Nanay nagkwento na ako sa kanya.

I don’t need an extravagant proposal. Pure feelings, real intentions, and unconditional love were enough for me to accept Chamuel into my life. Nanghihinayang si Chamuel dahil wala raw sa plano niya na magpropose sa kwarto namin. Gusto niya ng magarbo pero para sa akin. Ngunit iyong sa amin ang napaka-natural at genuine na proposal para akin.

Right now, we are stepping into another level of our relationship. We are nearing the stage of marriage, where we will become a real and official family, bound by our promise and love. What I want is him-his love, affection, and care for me and Tegan. Wala sa bongga ng proposal kung magtatagal ba ang isang relasyon o hindi. Marriage is not just about what you can give; it is also about what you can do to keep your marriage intact and happy.

---

Nang dumating na ang driver’s license ko, hinayaan na ako ni Chamuel na magdala ng kotse sa school! Since dalawa naman ang kotse na kanyang ginagamit, tag-iisa na kami no’n ngayon. Nais pa sanang bumili ni Chamuel ng bago para sa akin kaso ayaw ko naman no’n. Saka parang brand new naman itong BMW niya. Ayaw ko no’ng Jaguar niya, masyadong mahal iyon baka magasgasan ko!

“Mag-iingat ka.” Bilin ni Chamuel sa akin.

Hinatid nila ako ni Tegan dito sa garahe ng bahay.

“Oo, alam ko.”

“Bigla tuloy akong nagsisi na marunong ka nang magmaneho ngayon, Mitz. I’m worried about leaving you alone in the car.”

Humalik ako sa pisngi at labi ni Chamuel bago ginapang ang kamay sa susi ng kotse na hawak niya.

“Alis na ako, Cham! Baby Tegan, alis na si Mami, huh. Be a good boy!”

Humalik din ako sa pisngi ni Tegan bago sumakay sa kotse. Ngiting-ngiti ako habang nakahawak sa manibela nito. Bumusina ako ng tatlong beses bago dahan-dahan na umalis sa bahay.

Nagpatugtog ako habang nagmamaneho at para akong bata na tuwang-tuwa sa kanyang laruan. Ngunit ang aking tuwa ay kaagad namang naputol nang may mapansin ako sasakyan na nakasunod sa akin! Itim na kotse! Hindi ko rin makita kong sino ang nagmamaneho no’n kasi tinted ang salamin nito.

Sinubukan kong mag-iba ng lane at tinapakan ang accelerator ng kotse kaso bumibilis din ang takbo no’ng kotse sa likod!

Dinaga ang dibdib ko dahil doon pero nang makarating ako sa university ay nawala rin naman bigla!

“Guni-guni ko lang ba iyon?” usal ko at pinatay ang makina ng kotse.

Umiling ako at saka tumingin sa salamin. Sing puti na nang papel ang labi ko!

Kinagat ko ang aking labi upang magkabuhay naman iyon at saka ko kinuha ang aking bag sa may shotgun seat. Hanggang sa lecture namin dala-dala ko ang kaisipan sa kotseng itim na sumunod sa akin.

Mapa-praning na ba ako nito? Baka naman pareho lang kami ng direksyon, kaya ganon?

“Ingat kayo!”

“Ingat din, Mitchell. Nice car, by the way!”

“Dito na kami, Mitchell.”

Nakangiti akong kumaway sa mga klasmeyt ko at nang mawala sila sa aking paningin ay tumungo naman ako sa parking lot ng school. Pero muli akong kinain ng kaba nang maramdaman ko na may sumusunod sa akin!

Hawak ko ang pinto ng sasakyan at saka marahas akong lumingon! At ganon na lamang ang ang aking pagkagulat nang makita ko si Eliza!

“E-Eli? Eliza?” Gulat kong sambit.

“Hi!”

Napahawak ako sa puso ko. “Ikaw ba ang sumusunod sa akin?”

Natawa siya. “Yeah, I wanted to surprise you!”

Inis akong napabuga ng marahas na hininga mula sa aking ilong at iniwas ang tingin kay Eliza. Nagrarambol pa rin ang dibdib ko.

“Kaninang umaga rin?”

Biglang nawala ang tuwa sa mukha ni Eliza. “What do you mean?”

Winiwasiwas ko ang aking kamay sa kanya.

“Wala.”

Eliza’s eyebrows furrowed, not convinced.

“Coffee muna tayo?” aniya naman.

“Uwian na, eh.”

“Saglit lang naman.”

Bumuntong hininga ako. “Iti-text ko lang si Chamuel, Eli.”

Malimit siyang ngumiti bago tumango.

Hinagilap ko ang cellphone mula sa aking bag at nagtext ako kay Chamuel. Habang nagtitipa ako ng text kay Chamuel ay nararamdaman ko ang matatalim na titig sa akin ni Eliza. Ewan ko. Hindi ko maipaliwanag ang mga titig niyang iyon sa akin. Mabigat siya.

Ako: Pinuntahan ako ni Eliza dito sa school, Cham. Coffee raw muna kami.

Hindi naman ako naghintay ng matagal nang kaagad na nagreply sa akin si Chamuel.

Chamuel: Okay, sunshine. I love you. Drive safely.

Sinilid ko ang cellphone sa bag ko. Tumingin ako kay Eliza. Kaagad siyang ngumiti sa akin.

“Bago ang singsing mo?”

Bumagsak ang aking mata sa aking daliri kung nasaan iyong proposal ring ni Chamuel sa akin.

“Hmm!”

“It’s so pretty!”

“T-Thank you, Eli.”

Eliza looped her arm through mine and eagerly pulled me toward the nearest coffee shop on campus.

Magaganda ang coffee shop dito sa paligid ng university dahil tahimik at ang mga estudyanteng nags-study ay hindi talaga nadi-disturbo. Maraming estudyante kaso tahimik pa rin.

“I’ve been MIA these past few weeks.” Patiuna niya.

“Okay lang, Eli. Kumusta ka na?”

Matamlay siyang ngumiti. “I’m… I’m not fine, Mitz… but I’m trying. Nagsimula na rin kasi ang klase ko. I’ve been buried under law books and cases to digest. This is all new to me. I’ve never been a fan of reading, and I’m not that studious. That’s why I’m having a hard time transitioning to this situation.”

“Ang FA ang gusto mo, di ba?”

Umiling siya.

“Eli-”

“Ikaw? Kumusta ang college? At may car ka na, hah.” Sapaw niya sa akin.

Tinitigan ko si Eli. Nahihirapan na ako sa pag-intindi kay Eli. Parang hindi na siya iyong kaibigan ko dati. Kanina ang tamlay niya tapos mayamaya ay sumisigla na naman ang kanyang boses.

Nagtagal ang titig ko kay Eli hanggang sa pumasok sa isip ko iyong larawan na nakita ko sa Facebook. Should I ask her?

Naibaba ko ang aking mata sa aking kape na umuusok. Nagka-ayos na naman kami ni Chamuel at may tiwala naman ako kay Chamuel. Maybe it’s futile to ask Eli about it? Para saan pa, di ba? Alam ni Eli ang feelings ko kay Chamuel. Alam niya kung gaano ako kabaliw kay Chamuel. Hindi niya naman siguro gagawin ang pumapasok na mga ideya sa isip ko. Hindi niya naman siguro magagawang ahasin si Chamuel mula sa akin.

“Mitz?”

I flinched.

“O-oh, huh?”

Ngumuso siya. “I asked you, kung kumusta ang college life mo?”

Tipid akong ngumiti kay Eliza at saka nagsimulang magkwento sa kanya. Nagkwento rin siya tungkol sa kanyang pag-aaral.

“Araw-araw akong sinusubok sa school, Mitz. Tingin ko araw-araw ay sasabak ako sa gyera.”

“Nach-challenge ka d’yan, mag-ienjoy ka.”

Sumundal si Eli sa kanyang upuan. “It’s tiring, but, yeah, I’m somehow enjoying it. Marami akong natututunan.”

---

Naghiwalay din kami ni Eli ng daan, may pasok pa raw kasi siya at ako naman ay umuwi na.

Pagkarating ko sa bahay ay nagtaka ako kung bakit may boses babae akong narinig mula sa loob ng bahay. Umaalingawngaw ang tawa ng babae kaya rinig ko kahit na nasa garahe ako ng bahay.

Pumasok ako at nakita kong may kausap si Chamuel doon sa sala. Nakatalikod sa gawi ko iyong babae at si Chamuel naman ay nasa isang tabi at kandong ang anak namin.

“Mami!” Si Tegan ang unang nakapansin sa akin at nasundan naman iyon ng paglingon ni Chamuel at ni… Ate Loraine, ang half-sister ni Chamuel!

“A-Ate…”

“Mitchell Aragon!” Hiyaw ni Ate Loraine sa akin. Mabilis siyang tumayo at tumakbo palapit sa akin. “How are you, Mitz?”

Sa gulat ko sa presensya ni Ate Loraine, hindi ako makapag-reaact at naestatwa ako habang yakap-yakap niya ako!

“Hey!” si Ate at kumalas sa pagkakayakap niya sa akin.

“A-ate… kailan ka nakauwi? Bakit… papaano?” Sa dami ng tanong na pumapasok sa isip ko. Hindi ko alam kung ano ang uunahin ko.

Bumungisngis si Ate Loraine.

Bata pa lang ako kay kilala ko na itong si Ate Loraine. Makulit siya at lagi niya akong tinutukso noon. Parang noon pa man ay alam na niya ang tunay kung kulay. Friendly siya sa akin at binibigyan niya pa ako ng mga hair clips niya noon. At binigay rin niya sa akin ang mga pinaglumaan na niyang mga laruan. Kaso umalis din siya ng bansa upang mag-aral sa Korea. Kung hindi ako nagkakamali, kumuha siya ng Dentistry sa Yonsie after makatapos ng nursing dito sa Pilipinas.

“Umuwi ako dahil sinabi ni Mommy na…” Lumingon pa siya kay Chamuel at Tegan. “May pamangkin na pala ako at ikaw ang magiging sis-in-law ko!” May tuksong dagdag niya.

Sumabog ang init sa aking pisngi dahil sa sinabi ni Ate!

“Yah! No need to be shy, okay?! Sinabi na ni Chamuel sa akin na nagpropose na raw siya sa’yo! What a shame, sa kwarto lang nagpropose.” Ang pananalita ni Ate ay nagtutunog Korean na rin.

Ngumuso ako. Noon pa man maganda na si Ate Loraine at maputi. Kaso ngayon ang kintab ng mukha niya at halos makita ko na ang maliliit na ugat sa mukha niya dahil sa kaputian! Puti ako pero mas puti siya!

“Anyways, can I sleep here-”

“That’s definitely a no, Loraine!” Pumagitna kaagad si Chamuel sa amin ni Ate.

Kinuha ni Chamuel ang bag ko at saka binigay si Tegan sa akin. Humalik din siya sa tungki ng ilong ko bago hinarap si Ate Loraine na sumasama na ang timpla ng mukha.

“Pshh! Sumubok lang ako! Pero gusto kong mag-usap kami ni Mitchell, Chamuel Thoreau. I missed a lot of things!”

Walang maging angal si Chamuel doon dahil binantaan ni Ate Loraine si Chamuel na dito siya matutulog sa bahay kapag hindi pumayag ang kanyang kapatid.

“So you mean to say that he’s been an ass towards you?!”

“I understand him, Ate.”

Marahas na tumayo si Ate Loraine. “No! Kahit na ganoon, Mitchell. Hindi dapat ganito! Dapat hindi ka niya tintrato na ganon! Where the heck is that man! Shibal!”

Akmang tatayo si Ate Loraine nang pigilan ko siya.

Nandito kami sa kusina. Pagkatapos naming kumain ay kaming dalawa ang nagligpit sa mesa at saka ako nagkwento sa kanya sa lahat-lahat! Even that night! Nagkaroon ako ng lakas na ikwento sa kanya iyon.

“Mitchell, you were drugged that night, just as you said. Why didn’t you tell Chamuel? He jumped to conclusions, and you suffered greatly! Mitz… nagreklamo ka ba? Nagsampa ng kaso?” Mariing hinilot ni Ate Loraine ang kanyang mata.

“Wala akong laban, ate. Hindi rin ito alam ni Chamuel. I-Ikaw lang ang sinasabihan ko. Ate, masyadong makapangyarihan ang pamilya nila. May kapit sa batas. May pera. Maraming koneksyon. K-kahit pa tulungan ako ni Chamuel o ng mga Aguilli, Ate… walang mangyayari. You know… h-how sick the justice system here in the Philippines.”

Ang mahirap lalong naghihirap. Ang mayaman lalong yumayaman. Ang mga mahihirap sa mamamayang ito ay hirap makakamit ng hustisya dahil sa mga taong gahaman. Ang mga mahihirap hindi nakakamit ng maayos na due process dahil sa sisteman na meron ang bansa. Nabibili kasi ang hustisya dito.

“We should try!”

“Ayaw kong may madamay, ate! Laban ko ’to! Isa pa may anak na ako, Ate!” Lumuluha kong wika.

Magtitiis ako ngayon. Pero balang araw… makukuha ko rin ang hustisya para sa sarili ko.

Napamura si Ate Loraine gamit ang Korean na salita. Tumayo siya at yumakap sa akin.

“Hindi ka mag-isa, Mitz. Nandito kami. Sabihin natin ito kay Chamuel.”

Marahan kong tinulak si Ate. Umiling ako.

“H-huwag muna, ate. Please… ako… ako ang magsasabi sa kanya sa lahat, Ate.”

Bumuntong hininga siya at sa huli ay sumang-ayon sa akin.

Masama ang tingin ni Ate Loraine kay Chamuel nang ihatid namin siya sa labas ng bahay. Nangako rin si Ate na babalik siya rito sa bahay bago siya bumalik ng Korea. Ako lang ang niyakap ni Ate Loraine at itinaas niya pa ang gitnang daliri kay Chamuel. Si Chamuel naman ay bumuntong hininga na lang.

“Sinabi ko kay Ate Loraine ang… s-sitwasyon natin noon, Cham. Sorry.” ani ko kay Chamuel nang makaalis ang kotse ni ate Loraine.

Yumakap lang si Chamuel sa ’kin. “No need to apologize, sunshine. I was aware of my lapses and mistakes back then. I can’t erase them or hide them.”

I smiled.

“I love you so much, sunshine.”

“I love you too, Cham.”

---

It was Friday again at tingin ko ang bagal tumakbo ng oras mula Monday hanggang Thursday tapos kapag weekends naman parang minuto lang!

Bumaba ako ng kotse pagkarating ko ng school. Isusukbit ko na sana ang sling ng bag sa aking balikat nang biglang may yumakap nang mahigpit sa katawan ko mula sa likod!

Nanlaban sana ako at sinubukang lingunin kung sino iyong biglang sumugod sa akin nang maramdaman ko ang pagtusok ng isang karayom sa aking leeg!

Nanlaki ang mga mata ko ngunit unti-unti rin akong nawalan ng lakas sa aking katawan hanggang sa naramdaman ko na lang na hinila ang aking katawan kung saan at saka lumukob na ang kadiliman sa akin.

Nang muli akong magising ay nasa sasakyan na ulit ako. Nanlabo ang mga mata ko at parang may nakadagan sa aking katawan dahil sa panghihina. Naitakip ko ang aking braso sa aking mata dahil sa sobrang silaw ng araw!

Gagalaw na sana ako nang maramdaman ko ang paggitgit ng kotse! Doon ako natauhan! Napatingin ako sa paligid at ganon na lamang ang aking gulat nang mapagtanto kong nasa isang bangin na ako at ang malawak na karagatan na ang nasa harap ko!

“T-tulong! Tulong!”

Sinubukan kong paandarin ang kotse ngunit hindi ito umaandar! Luminga ako upang hanapin ang gamit ko ngunit wala rin doon ang aking bag at cellphone.

“Ahh!” sigaw ko nang muling gumalaw ang kotse! Isang maling galaw ko na lang ay sa dagat na ang bagsak ko!

Papaano… papaano ito nangyari? Sinong may gawa nito? Bakit nandito na ako sa bangin?

Halos hindi na ako humihinga habang mahigpit ang hawak ko sa steering wheel ng kotse! Nagflash sa isip ko si Tegan, si Chamuel, ang mga panahon na magkasama kaming tatlo.

Isang pikit ko sa aking mata ay bumaha ang aking luha!

Nang ibuka ko ang aking mata ay nahagip ng aking mata ang isang tao sa likod na naka itim na facemask. Nabuhayan ako ng loob!

“Tulong! T-tulungan mo ako! P-please!” Ewan ko kung naririnig niya ba ako.

Kaso nanlaki ang mata ko nang humawak lang siya sa kotse. Sabay din niyang hinawakan ang mask at binaba!

Umawang ang labi. Nagbuhol-buhol na ang utak ko nang makilala ko ang babae nakaitim na mask.

“E-Eli…?” mahina kong sambit.

Ngumisi siya na parang demonyo.

Napatigil ako nang kanyang tinulak ang kotse na siyang dahilan sa tuluyan na pagkahulog ko at nang kotse!

---

This story is already at chapter 33 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 22

Chapter 22

Third Person Omniscient POV

Naka-de kuatro si Chamuel habang nasa kamay niya ang Ipad at binabasa ang pinasa ni Ronan sa kanya na sales report.

Ronan: May pinasa pa akong mga files sa’yo. Pakibasa then later call me kung ano ang thoughts mo.

Ronan: Also, I am already processing the paperwork for the land we recently purchased. And if matatapos ito by this month, pwede na nating puntahan ang lupa kasama ang engineers.

Binasa lang ni Chamuel ang mga text ni Ronan sa kanya at nagpatuloy sa pagbabasa.

“Mami?” si Tegan na nags-sleeptalk.

Tumigil si Chamuel sa pagbabasa. Napabaling siya sa anak na natutulog sa kama. Si Chamuel ang nagbabantay kay Tegan dahil pumasok sa eskwela si Mitchell.

Inilapag ni Chamuel ang Ipad bago tumayo mula sa kinauupuan nito at saka nilapitan ang anak. Humiga si Chamuel sa tabi ni Tegan.

Namiss ni Chamuel ang umarte. Ang pag-aartista ang naging buhay niya sa ilang taon at nasasabi niyang naging komportable ang kanyang buhay dahil sa pag-aarte.

Malambing ang naging titig ni Chamuel sa kanyang anak. Hanggang sa puntong iyon, nagsisisi pa rin si Chamuel sa kanyang naging kapabayaan kay Mitz at sa kanyang anak. Sa pagiging gago niya, muntik nang mawala sa kanya ang taong mahal niya at ang kanyang anak.

Malaking desisyon para kay Chamuel ang maglie-low sa showbiz na kanya nang minahal. Pero kapag kasama niya ang kanyang anak at si Mitz, hindi naman no’n nababayaran ang saya na kanyang nararamdaman.

“I love you, buddy. Daddy is so sorry for being an ass and a jerk toward you and your mami Mitz. I hope that one day, when you learn and understand all of this, you will forgive me too. I didn’t say this to your mami, but I’m truly grateful that you came into our lives. Because I know that if it weren’t for you, your mami might have already left me. And I know that would have driven me insane. I cannot live without your mami, Tegan. I just can’t.” Litanya ni Chamuel habang tinititigan ang anak na natutulog.

“Dada… daddy.” Tegan murmured.

Matamis ang naging ngiti ni Chamuel sa anak.

At hindi namalayan ni Chamuel na nakatulog na pala siya sa tabi ni Tegan.

Nagising na lang ulit si Chamuel sa pagwawala ng kanyang telepono na naiwan niya kanina sa mesa kung saan niya rin naiwan ang binabasang mga files.

Nang tuluyan nang magising si Chamuel ay biglang kumabog ang dibdib niya nang makita niyang bakante na ang kanyang tabi. Wala na ang kanyang anak!

Napabalikwas si Chamuel at halos mahulog sa kama nang wala si Tegan sa kanyang tabi.

“Tegan! Tegan—”

“Daddy!”

Kaagad na napabaling si Chamuel sa anak na naglalaro sa ibaba ng kama. Nasa sahig na ito at naglalaro!

Hindi muna inintindi ni Chamuel ang tumatawag sa kanyang telepono at pinuntahan ang anak. Sinikop niya ang anak at binuhat.

“Dang it, buddy! Pinakaba mo si daddy!” anang ni Chamuel at hindi niya maipaliwanag ang kakaibang ritmo ng kanyang puso.

“Daddy, m-mami?” ani Tegan gamit ang maliit na boses.

Dahil sa tanong ni Tegan, napatingin si Chamuel sa binatan ng kanilang kwarto. Naka-baba ang kurtina kaya hindi niya matansya kung nakauwi na ba si Mitz. Ngunit nang tingnan ni Chamuel ang orasan sa kanilang silid, alas singko na.

Namatay ang tawag sa cellphone ni Chamuel pero muli itong tumunog at sa pagkakataong iyon ay kinuha na ni Chamuel ang cellphone.

Binaba muna ni Chamuel ang anak sa kama at sinagot ang tawag ni Ronan sa kanya dahil nakita niyang nakailang missed calls na ito sa kanya.

“Ronan—”

“Damn you! Bakit ang tagal mong sinagot ang tawag ko!?”

Nabigla si Chamuel sa bungad ni Ronan sa kanya. Sa tagal na sila ay magkasama, iyon pa lang ang unang beses na narinig ni Chamuel ang pagka-aligaga ng boses palang ni Ronan.

“Ronan, calm—”

“Chamuel, may nakita ka bang video na kumakalat ngayon sa Facebook?” Atat na putol ni Ronan sa kaibigan.

“Huh? Anong video?” Lito namang wika ni Chamuel.

“Hindi mo pa nakita—”

“Ronan, anong hindi ko nakita? I’m with my son. Ako ang nagbabantay sa kanya dahil may pasok si Mitz.”

“Fuck! Chamuel, hindi ko alam kung tama ako o baka may gumamit lang sa sasakyan mo…”

“R-Ronan,” biglang nautal si Chamuel at nadagdagan ang kakaibang tibok ng kanyang dibdib. Tila dinadaga na ito ng todo.

“Chamuel, may nakita kasi akong video sa Facebook at sa isang local news din na may nahulog na isang sasakyan sa bangin at nakita ko ang plate number ng sasakyan. Plate number iyon ng BMW mo—”

Nanlamig bigla ang katawan ni Chamuel at dahil sa panginginig ng buong katawan niya. Nabitiwan niya ang kanyang cellphone at bumagsak ito sa sahig.

“Daddy… phone,” ang inosenteng wika ni Tegan sa likod ni Chamuel sa gulat nito.

Tila nabato si Chamuel sa kanyang kinatatayuan at hindi makagalaw ng ilang minuto matapos ang narinig na balita mula kay Ronan.

Despite Chamuel’s frayed nerves, he was able to regain his composure and gather his thoughts. However, he was still trembling, and his heart refused to calm down even a little.

Chamuel was about to pick up his phone from the floor when a loud banging on the room’s door disrupted him, followed by a panicked voice.

“Chamuel! Chamuel!”

Bumukas ang pinto at bumungad kay Chamuel ang humahangos na si Isidora. Namumutla na rin ang matanda.

“Nay,” ang tanging sambit ni Chamuel.

“Chamuel… may balita… n-nahulog ang sasakyan. Dios ko.” Bumaha ang luha ni Isidora.

“Nay,”

“Chamuel i-iyon ang sasakyan mo… iyong sasakyan na d-dinadala ni Mitchell papasok sa paaralan.”

“M-mami?”

Kinuha ni Chamuel ang anak mula sa kama at sunod na pinulot ang telepono. Binigay ni Chamuel ang anak kay Isidora.

“N-nay, ikaw po muna ang bahala kay Tegan.” Si Chamuel at nanlalamig pa rin ang sistema.

“C-Chamuel,” umiiyak na sambit ni Isidora.

“Sisiguraduhin ko lang, ’nay. It’s impossible po na sasakyan ko iyon. Impossible p-po na si Mitz ang sakay no’n.” ani Chamuel at pilit na pinaniniwala ang sarili sa sariling ilusyon.

He needs to calm down.

“M-mag-iingat ka, Chamuel. Balitaan mo ako.”

“Sige, ’nay.”

Hahakbang na sana si Chamuel palabas nang silid nang tawagin siya ng kanyang anak.

“D-daddy… will you leave Tegan too?”

Napalunok si Chamuel. Muling binalingan ni Chamuel ang anak at saka hinalkan ang noo nito.

“B-babalik si Daddy, buddy. I love you!”

Kaagad na tumakbo si Chamuel pababa at dumeretso sa garahe ng kanilang bahay. Tinawagan ni Chamuel si Ronan upang pumunta sa lugar kung saan nahulog ang sasakyan.

Pagkaputol ni Chamuel sa tawag nila ni Ronan ay sunod naman na tumawag sa kanya ang kanyang kapatid na si Loraine.

“Chamuel?”

“Loraine,”

“Is… is Mitchell in the university? Pumasok siya sa klase ngayon?”

Kinagat ni Chamuel ang labi nang mariin hanggang sa nalasahan na niya ang sariling dugo. He’s been calling Mitz, but he cannot reach his partner’s phone.

“Pumasok siya kanina…”

“Wala siya rito.” Ang sapaw ni Loraine kay Chamuel.

“What?”

“Nandito ako sa university niya, Chamuel Thoreau. Wala siya rito.”

“Loraine,”

“I’m not kidding, okay? I want to treat Mitz to the mall pero wala nga! Umuwi na ba siya?”

Nilunok ni Chamuel ang bikig na namumuo sa kanyang lalamunan. Pumuti na ang kanyang knuckles sa higpit ng pagkakahawak niya steering wheel ng kotse niya.

“Loraine, pwede m-mo bang puntahan ang parking lot ng university? Please find my car, BMW with a plate no, XZ* 031.”

Narinig ni Chamuel ang pagbuntong hininga ni Loraine mula sa kabilang linya.

“Damn you, Chamuel! Nag-away ba kayo ni Mitz? You bastard!”

“No! Of course not, Loraine! Please, hanapin mo lang ang kotse ko d’yan!” Galit na wika ni Chamuel at pinutol ang tawag.

Natahimik si Loraine at saka sinusunod ang utos ni Chamuel sa kanya. Nagpasalamat si Loraine na binigyan siya ng visitor’s pass ng guard at hinanap ang kotse ni Chamuel sa parking lot ng university kaso hindi mahanap ni Loraine ang sinasabing kotse nito.

Galit na lumabas ng university si Loraine.

Loraine: Fuck you, Chamuel Thoreau! Wala ang sasakyan mo rito. Hinanap ko na sa loob at labas ng university! Wala!

Nang mabasa ni Chamuel ang text ni Loraine, hindi na siya nagreply sa kapatid dahil nakarating na siya sa university at nakita na niya ang kapatid.

Nagsuot ng facemask at cap si Chamuel bago lumabas ng kotse.

“Loraine,” tawag ni Chamuel sa kapatid.

“Chamuel? Chamuel, what’s happening? Bakit pinapahanap mo sa akin ang kotse mo rito? Iyon ba ang ginamit ni Mitz papasok ng university?”

“Yes, but…”

Tumunog ang cellphone ni Chamuel kung kaya’t mabilis niya itong kinuha.

Ronan: Chamuel, pumunta ka rito. Sasakyan mo itong nahulog. Don’t worry about the media. Napaalis ko na.

Sunod namang nagsend ng address si Ronan kay Chamuel.

Humigpit ang pagkakahawak ni Chamuel sa kanyang telepono at hindi iyon nakatakas sa mata ni Loraine.

“I need to go.”

“Where are you going?” Madiing tanong ni Loraine sa kapatid at hinawakan ang palapulsuhan ni Chamuel.

“I need to go now, Loraine. Please!”

“Give me your car keys. Let me drive.”

“Loraine!” Nais mang sumigaw ni Chamuel ngunit maraming mata ang nakatingin sa kanila dahil nasa harap sila ng university at marami na ang naglalabasang mga estudyante.

“You’re damn shaking, Chamuel! Do you think you can drive safely? Akin na ang susi.” Loraine demanded.

Hindi na nakipagtalo si Chamuel sa kanyang kapatid at saka binigay rito ang kanyang susi. Hindi na niya inisip kung ano ang gagawin ni Loraine sa sasakyan nito na maiiwan.

Panay ang buntong hininga ni Chamuel at pikit sa kanyang mata habang nasa gitna sila ng daan. Si Loraine naman ay seryoso at naguguluhan!

“What the hell is happening, Chamuel? Answer me. Bakit mo hinahanap ang kotse mo sa school? What about Mitz? Naglayas ba siya? Iniwan ka? At saan tayo pupunta ngayon? Anong lugar ito?”

“I just hope na sana iniwan niya lang ako, Loraine.” saad ni Chamuel at nanginig ang boses.

Humigpit ang pagkakahawak ni Loraine sa steering wheel ng kotse. Idiniin din ni Loraine ang paa sa accelerator ng kotse at humarurot ito sa daan. Parang hangin na lang na nilalagpasan nila ang ibang kotse sa daan.

“Chamuel!” May banta sa tono ng boses ni Loraine.

“I also don’t know, Loraine! Dammit! Hindi ko alam! Maayos na kami ni Mitz, Loraine! Goddammit! God knows that we’re now fine! Nagpropose na ako. We’re ready to settle down and this happens! Fuck!”

Natahimik si Loraine dahil doon at kinuyom ang panga.

Naguguluhan pa rin si Loraine hanggang sa nakarating sila sa kanilang destinasyon. Nagtaka siya kung bakit mabilis na lumabas si Chamuel sa kotse.

May mga medics, may malaking crane, ambulance, at mga pulis!

“Where’s the car, Ronan?” Nagmamadaling tanong ni Chamuel kay Ronan. Hinubad ni Chamuel ang suot na mask at cap.

Tinuro ni Ronan ang kotse na sira, basag na ang mga salamin at sira ang pinto ng driver’s seat.

“Kotse mo na lang ang naiangat ng crane, Chamuel.” Maingat na wika ni Ronan.

Hindi nagsalita si Chamuel at saka pumunta sa kotse. Tiningnan niya ito at hinahanap ang taong gusto niyang makita. At halos takasan si Chamuel sa kanyang bait nang makita niya ang basa at nagkalat na mga gamit ni Mitchell sa loob ng kotse. Sira na rin ang pinto ng kotse.

“Mitz… si Mitz…” parang nababaliw na sambit ni Chamuel.

Tila nawala si Chamuel sa sarili nito at naglakad tungo sa bangin!

“Sir! Sir huwag po kayong lumapit d’yan dahil delikado!”

“Sir, bangin na po d’yan!”

Awat ng mga pulis kay kay Chamuel pero winawaksi lang ni Chamuel ang mga pulis.

“Dammit! Chamuel! Get to your fucking senses!” Malakas na mura ni Ronan at tinakbo si Chamuel. Niyakap ni Ronan ang katawan ni Chamuel dahil naglalakad na si Chamuel tungo sa bangin at sinasambit ang pangalan ni Mitchell.

“Mitchell! Bitiwan mo ako, Ronan! Hahanapin ko si Mitchell! Bitiwan mo ako!”

“Shit!” Malutong na mura ni Ronan.

“Mitchell! Mitchell! Goddammit, sunshine!” Pagwawala ni Chamuel at bumuhos ang luha nito. Chamuel’s voice was strained, and the veins in his neck bulged as though they were about to burst!

Si Loraine na naguguluhan kanina ay nakuha na kung ano ang nangyayari. Tinulungan ni Loraine si Ronan sa pagpigil sa kanyang kapatid na nagwawala.

“Chamuel Thoreau!” sigaw ni Loraine at hinila ang damit ni Chamuel! Halos mapunit na ito sa kakahila ni Loraine.

“Bitiwan ninyo ako, Loraine, Ronan. I need to find Mitchell.”

“Gago ka! Kung tatalon ka rito. Papaano mo mahahanap si Mitz? Get your damn shits together, Chamuel!” Galit na wika ni Loraine!

“Mga mga divers na sa baba, Chamuel. Hinahanap na nila ang katawan ni Mitz.” ani naman ni Ronan.

“Chamuel, naghihintay pa si Tegan sa inyo sa bahay. Tang ina, pakiusap, Chamuel, kumalma ka!” Sunod na wika ni Loraine at doon unti-unting bumigay ang katawan ni Chamuel.

Napaluhod si Chamuel at umiyak. Sinuntok ni Chamuel ang mabatong lupa at sumigaw ng malakas.

Umiyak si Loraine. Si Ronan naman ay humingang malalim. Parehong nasasaktan ang dalawa sa estado ni Chamuel.

“Mitz, M-Mitz, nasaan si Mitz.” si Eliza na kakarating lang.

Pumanting ang tenga ni Chamuel nang marinig ang boses ni Eliza. Napalingon si Chamuel kay Eliza. At nang makita niya ito ay halos patayin na ito ni Chamuel sa sama ng kanyang titig.

Parang lasing na tumayo si Chamuel at kumuyom ang panga.

“Chamuel,” kinakabahang usal ni Eliza.

Lalapitan na sana ni Eliza si Chamuel nang biglang sinugod ni Chamuel si Eliza at sinakal ang leeg nito.

Nanlilisik na ang mata ni Chamuel.

“Acckk, C-Chamuel,” si Eliza na kinakapos ng hangin sa higpit ng sakal ni Chamuel sa kanya.

Napaatras si Eliza hanggang sa matumba ito sa sirang hood ng kotse ni Chamuel.

“Pamilya mo ba ang gumawa nito?” si Chamuel at tumagis ang bagang.

“C-Cham—”

“I told you! I told you to stay away from Mitz! But you didn’t listen to me, you woman!”

Eliza burst into tears, shaking her head weakly at Chamuel.

“C-Chamuel… I-I’m not your enemy here! Please!” Eliza stammered, her face flushed.

“Your shit of a family is sick, Eliza! If only you had listened to me before! Damn it! To hell with your family— they’re sick!”

---

This story is already at chapter 34 on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 23

Chapter 23

Jess’ Pov

“Dito ka ba maghahapunan, Paul?”

Pinanood ko si Paul habang sinisilid ang kanyang iilan na damit na kanyang daldalhin sa trabaho. Nakatayo lang ako dito sa may pintuan at nakasandal sa hamba ng pinto.

“’Wag na lang, Jess. Baka matagalan ako ngayon dahil sa labas ng baryo ang pupuntahan ko.”

Hinimas ko ang aking braso. “Kung hindi mo kayang umuwi ngayon, Paul. Ayos lang naman sa akin.” sabi ko sa kanya.

Z-in-ipper ni Paul ng bag niya at tumitig sa akin.

“Hindi, uuwi ako.”

“Baka malayo ang pupuntahan mo.”

Umiling siya. “Hindi, uuwi ako. May motor naman ako.”

“Kung nag-aalala ka dahil mag-isa ako rito sa bahay. Nasa kabila lang naman sila Ate Van at Billy.” Tukoy ko sa kapitbahay namin na sina Billy at Ate Van na siyang kaibigan ko rin. Magkapatid sila at wala nang magulang.

Matigas na umiling si Paul sa akin. Bumabyahe si Paul araw-araw dahil isa siyang animal technician. Minsan dumadayo siya sa malalayong lugar at minsan tumatawid ng dagat. At kahit na ganon, mas pinipili ni Paul na makauwi sa bahay. Simula nang magising ako at walang maalala sa sarili ko. Si Paul na ang nasa tabi ko, aniya’y magkasintahan daw kami. At nahihirapan akong paniwalaan ang bagay na iyon dahil wala akong maalala sa kanya. Apat na taon simula nang magising ako mula sa pagkaka-coma at nakauwi na nga kami rito sa bahay kaso wala pa rin akong maalala kay Paul. Para sa akin… ekstranghero pa rin si Paul sa pagkatao ko.

Lumapit si Paul sa akin at humawak sa aking magkabilang balikat. Tumayo ako nang maayos at saka tiningala siya. Matangkad kasi siya.

Handa na siyang umalis. Naka-itim na tshirt siya na humahapit sa kanyang katawan at itim na jeans tapos naka-working boots na kulay brown.

Malambing kung tumitig sa akin si Paul. Maayos din ang pakikitungo niya sa akin at palaging malumanay kong magsalita sa akin kaso wala akong nararamdaman maliban sa pag-appreciate ko sa kanyang kabutihan sa akin.

Apat taon na ang lumipas na si Paul ang kasama ko ngunit kahit na konting pagtingin at lukso ng dibdib ko ay wala akong maramdaman para sa kanya. Hanggang ngayon nga hindi ko magawang matuwa o sumaya ng totoo dahil pakiramdam ko may nawala sa akin. Pakiramdam ko may nakalimutan ako sa buhay ko na importante, na siyang hindi rin napunan ni Paul sa loob ng apat na taon.

Nagi-guilty nga ako dahil si Paul maalaga sa akin, mabait, at ginagawa ang lahat para buhayin ako pero hindi ko magawang suklian ang lahat ng iyon.

Napahigit ako ng hangin sa ere nang hawakan ni Paul ang aking pisngi. Kahit na todo na ang kayod ni Paul sa trabaho, nakakamangha na nanatiling malambot ang kanyang kamay. Parang hindi niya ito nagagamit sa kahit na anumang strenuous na trabaho. Magaan ang kanyang kamay sa mukha ko.

Humaplos ang hinlalaki niya sa pisngi ko at masuyo akong tinitigan.

“Uuwi ako. Hindi ako napapanatag na iiwan kang mag-isa rito sa bahay natin, Jess.” Malambing niya wika at titig na titig siya sa mga mata ko, tila may hinahanap siyang yaman sa mata ko pero hirap siyang hagilapin iyon.

Hinawakan ko ang kamay ni Paul na nasa mukha ko at maingat ko itong binaba sa paraan na hindi siya makakahalata na hindi ako komportable sa ganoong mga paghawak niya sa akin.

“Malayo ang pupuntahan mo, magmomotor ka lang. Kung hindi mo kaya ay maiintindihan ko naman at saka safety naman dito sa bahay.” sabi ko sa kanya at umaasa na sana ay maintindihan niya rin ang pinupunto ko.

“No,” pagtanggi niya sa akin. “Hindi ako panatag na hindi ako makakauwi ng bahay. Hindi ako panatag na mag-isa ka rito sa bahay, Jess. Kahit na nand’yan pa ang mga kaibigan mo sa labas.”

Bumuntong hininga ako, sumuko na dahil kapag ganito, lagi namang siya ang nananalo. Nagi-guilty lang naman ako na gagabihin na naman siya ng uwi dahil gusto niya akong samahan dito sa bahay. Kahit naman kasi papaano, may konsensya pa rin ako na kaya niya gustong umuwi ay para lang sa akin. Nakokonsensya ako na ganito siya kung mag-alala sa akin pero ako tanging awa at konsensya lang ang nararamdaman para sa kanya.

“Ikaw bahala,” sagot ko na lang at bumagsak ang aking balikat.

May biro siyang ngumiti sa akin at saka ako niyakap!

Naestatwa naman ako sa aking kinatatayuan at hindi makagalaw dahil sa kanyang yakap. Nakailang yakap na ba sa akin si Paul? Hindi ko na mabilang kaso palaging ganito, gusto ko siyang itulak at hindi ko gusto ang yakap niya. Pero kagaya ng lagi kong ginagawa, hinahayaan ko na lang siya. Iniisip ko kasi na bayad ko na lang ito sa kabutihan at pasensya niya sa akin. Wala kasi akong maalala sa kanya pero nanatili siya sa tabi ko at binubuhay ako.

Pinakawalan din ako ni Paul at saka ginulo ang buhok ko. Binalikan niya sa kama ang kanyang bag at sinukbit ang sling no’n sa isa niyang balikat.

“Aalis na ako,”

Tumango ako at tumabi. Pinauna ko siyang lumabas ng kwarto at ako na ang nagsara ng pinto ng silid niya. Maliit lang itong bahay na tinitirhan namin ni Paul pero may dalawang kwarto siya, kwarto ko at kwarto niya. Pero gawa naman sa semento ang bahay at kompleto sa mga gamit.

Hinatid ko si Paul hanggang sa labas ng bahay.

Binuhay na ni Paul ang makina ng kanyang itim na motor at sinuot ang helmet. Ang kanyang itim na backpack ay nasa compartment ng motor na nasa likod niya. Ducati ang tatak nitong motor niya.

“Mag-iingat ka rito.” Bilin niya.

Tumango na naman ako. “Mag-ingat ka rin. Kung hindi kaya ng oras mo ang umuwi, ayos lang. Pero kung kaya mo naman, edi umuwi ka.” saad ko.

Ngumiti siya sa akin at saka binaba ang salamin no’ng helmet niya. Isang tango ulit ang ginawa ni Paul para sa akin bago siya umalis.

Babalik na sana ako sa bahay nang biglang tumawag sa akin si Ate Van! Si Ate Van ay kakauwi lang nito kahapon, nagtatrabaho kasi siya sa Manila bilang isang katulong. Buwan-buwan may day off siya kaya nakakauwi rito sa amin.

“Jess! Halika ka rito sa bahay!” Kumaway-kaway pa ito sa akin.

“Ate Van, umaga pa po para gumala ako sa bahay ninyo.” Natatawa kong ani.

Tanging ang mababang bakod lang naman ang naghihiwalay sa bahay namin.

“Dito ka na sa bahay kumain ng breakfast! Nakita kong umalis si Paul kaya mag-isa ka lang. Halika ka na! Maraming niluto si Billy!”

Bumalik ako sa bahay para isara ang pinto at saka pumunta sa bahay nina Ate Van.

“Nagluto ng kare-kare at adobo si Billy at dinamihan niya para bigyan sana kayo kaso nakita kong umalis si Paul kaya ikaw na lang ang tinawag ko.” Kwento ni Ate Van nang papasok kami sa bahay nila. “Alam kong magaling kang magluto ng kare-kare, Jess, pero masarap din magluto ang kapatid ko.”

“Hindi naman kumakain ng kare-kare si Paul, Ate Van. Ayos na rin hindi na kayo nagbigay sa amin.” sabi ko at medyo natawa.

“Ay, oo nga pala. Hindi pala kumakain ng kare-kare si Paul. Kaya nga natikman namin ang kare-kare mo noon kasi marami ang niluto mo pero hindi pala kumakain ang nobyo mo, ’no?”

Tumango ako at ngumuso na lang nang maalala ang araw na iyon.

Iyon ang unang beses na excited akong magluto dahil pakiramdam ko magugustuhan siya ni Paul. Tingin ko rin kasi magaling ako sa pagluto no’ng kare-kare kaya nilutuan ko si Paul kaso nagalit si Paul at hindi kumain. Akala ko paborito niyang ulam iyon kaso hindi pala. Kahit respeto lang na subo no’ng kare-kare ay hindi talaga ginawa ni Paul.

“Jess?” si Billy naman na sumilip sa amin ni Ate Van. Si Billy ay ang baklang nakababatang kapatid ni Ate Van.

“Billy!” sambit ko naman. Si Billy ay may head band sa kanyang buhok. Mula nang makilala ko sila, si Billy ay nagsusuot na talaga ng headband. Tingin ko nga konektado na ang buhay niya d’yan sa pulang headband niya. Mahilig din siyang magsuot no’ng hapit at maliliit na damit!

“Halika na kayo, Ate! Nakaluto na ako.” Aya niya sa amin ni Ate Van.

Si Ate Van naman ay hinila na ako tungo sa kanilang kusina. Nanalakay kaagad ang bango no’ng luto ni Billy sa ilong ko pagkarating namin sa kusina.

“Jess, sasama na ako kay Ate Van sa Maynila.” Sabi ni Billy habang kumakain kami.

Hindi ko nasubo ang kanin at ulam sa kutsara ko dahil sa sinabi ni Billy. Bumaling ako kay Ate Van.

Lumunok si Ate Van. “Hmm! Dadalhin ko na sa Maynila si Billy, Jess. Iyong amo ko kasi nangangailan ng katulong kaya naisipan kong dalhin na itong si Billy.” ani Ate Van.

“Ganoon ba.” Hindi naitago ng boses ko ang pagkalungkot dahil sa kanilang balita.

Simula nang mamuhay kami ni Paul dito, si Ate Van at Billy lang ang naging malapit sa akin. Nalulungkot ako na hindi na ako makakasama kay Billy sa mga raket niya sa pagm-make-up. Ako kasi ang ginawa niyang assistant lalo na kapag may mga beauty pageants at siya ang kinuhang make-up artist.

“Pwede kang sumama sa amin, Jess!” Sunod na wika ni Ate Van. “Iyong kapitbahay ng amo ko, naghahanap din ng boy sa bahay nila. Iyong magaling magluto at gawain sa bahay.”

“B-boy talaga? Bakit hindi na lang mga babaeng katulong?” ani ko.

“Ewan ko, basta iyon ang narinig ko mula sa amo ko. Boy ang hinahanap, ayaw raw sa mga babae!” Kibit balikat ni Ate.

“Hay naku, ate! Papayagan kaya ni Paul si Jess sa sumama sa atin? Kapag nga inaaya ko si Jess sa mga raket ko, halos hindi pumayag iyon. Kinukulong masyado si Jess sa bahay nila.” Pa-ismid na wika ni Billy.

Nakuyom ko na lang nang mahigpit ang aking kamay. Tama si Billy. Mahigpit nga si Paul sa akin at laging nirarason ni Paul na para din daw iyon sa ikabubuti ko.

Tinanong ko si Paul kung ano ba talaga ang nangyari sa akin, kung bakit wala akong maalala sa past life ko at kung ano ang buhay ko rati. At ang sagot naman ni Paul ay naaksidente raw ako dahil nabangga ang aming sinasakyan na kotse at ako ang mas napuruhan. Wala na raw akong mga magulang at siya na lang ang meron ako at matagal na kaming may relasyon.

“Oo nga pala, istrikto pala iyong nobyo mo, Jess, pero wala namang mawawala kung susubukan mong kausapin si Paul. Apat na taon ka na ring nanatili rito sa probinsya natin. Lumabas-labas ka naman.” ani Ate Van.

“Huwag kang malungkot, Jess, dahil uuwi pa naman kami rito. Saka kung hindi ko bet ang environment doon ay uuwi ako rito!” Pampalubag naman ni Billy sa loob ko.

“S-susubukan kong kausapin si Paul mamaya. Uuwi iyon galing trabaho. Kakausapin ko.” saad ko.

Gusto ko na ring lumabas sa probinsya. At kung magkakausap kami ni Paul mamaya, hindi na ito ang unang beses na kakausapin ko siya tungkol sa pagtatrabaho.

Minsan ko na kasing sinabi kay Paul na magtatrabaho ako kaso hindi niya ako pinapayagan dahil nagtatrabaho naman daw siya at kaya niya akong buhayin. Ngunit may buhay din naman ako, may gusto rin akong gawin, at nabuburyo na ako rito sa bahay.

Ewan ko ba, sa apat na taon na magkasama kami ni Paul, pakiramdam ko hindi ko siya kilala. Pakiramdam ko may tinatago siya sa akin. O baka ganito lang ang pakiramdam ko dahil wala akong maalala sa past ko.

Nang umuwi ako sa bahay, pinagkaabalahan ko ang pag-aayos ng halaman sa labas ng bahay. Sa hapon si Billy naman ang dumayo sa bahay at kinausap niya ako tungkol sa kanyang susunod na raket bago siya umalis ng bayan namin.

Kinagabihan, hinintay ko si Paul. Gusto ko siyang makausap sa tungkol sa trabaho na inalok ni Ate Van kanina. Ngunit lumalim na ang gabi pero walang Paul na dumating. Kaya napagdesisyon kong matulog na lang muna at ipagpabukas na lang ang pakay ko kay Paul.

Ngunit sa hindi ko inaasahan ay ang pambubulabog ni Billy ang gigising sa akin kinabukasan!

Humahangos ako mula sa higaan. Hindi pa nakapag-ayos sa mukha ko pero lumabas na ako dahil sa nakaka-disturbong katok ni Billy at nang malakas niyang boses.

Dinaanan ko ang silid ni Paul at kumatok kaso walang sumasagot sa akin. Unti-unti ko itong binuksan ang pinto ng silid niya at nakita kong bakante ang kama nito.

“Billy, umagang-umaga-”

“Na-disgrasya!” Nagmamadaling putol ni Billy sa akin.

“H-huh?” lito kong sambit at kinusot ko ang aking mata dahil nagb-blur pa ang paningin ko.

Humingang malalim si Billy. “Si Paul… Jess na-disgrasya si Paul! Sorry, ngayon ko lang din ito narinig.”

Napakurap-kurap ako. “Huwag kang m-magbiro ng ganyan, Billy.”

“Galing akong tindahan upang bumili ng tinapay, Jess. Iyan ang narinig ko sa mga tao roon. Kagabi pa raw iyon at mukhang nadala na sa ospital si Paul. Tingnan natin na lang sa mga ospital dito, Jess. Dadalawa lang naman ang ospital sa bayan.” Suhestisyon ni Billy habang gulat pa rin ako sa kanyang balita.

Si Paul ay kilala ng mga tao rito at malapit din siya sa mga tao dahil mabait siya sa mga ito. Madalas din siyang nakikipaghalubilo sa mga tao rito kaya hindi naman siguro sila magpapakalat ng ganoong balita kung hindi totoo, di ba? Isa pa, hindi umuwi si Paul sa bahay at ito ang unang beses na nangyari ito!

Sinamahan ako ni Billy sa paghahanap kung aling ospital si Paul dinala.

Nakarating kami ni Billy sa ospital na lumilipad pa rin ang utak ko at hindi ako makapagsalita ng maayos dahil aa bigla!

“May dinala po bang lalaki rito na na-disgrasya? Kagabi raw po; Paul po ang pangalan ng lalaki.”

“Teka po, may sinugod po rito kagabi. Ah, baka ito, Paul Arkin Lastimosa po.”

“Ano po ang room number?” sunang tanong ni Billy sa nars.

“Room 206, sir.” anang no’ng nars sa front desk.

Nagpatianod na lang ako kay Billy.

“Jess ito na yata ang room. Tingnan mo.” Kilabit ni Billy sa akin at tiningala ko ang numero ng kwarto.

‘206’

Humakbang ako palapit doon sa pinto at bubuksan ko na sana ito nang mapansin kong nakaawang ito at may narinig akong nag-uusap na mga tao sa loob!

Natigilan ako at sumilip sa nakaawang na pinto. Si Paul nga! Si Paul ang nasa hospital bed at may benda sa kanyang ulo at may cast ang isang braso!

“Ang tanga mo kahit kailan, Arkin!”

Tinawag ng babae si Paul sa second name nito. Mukhang… malapit sila.

“It was an accident!”

“Hindi ang aksidente ang tinutukoy ko!”

“Umuwi ka na, Alberta! Nagsasayang ka lang sa oras mo rito.”

“Matagal na akong pagod sa lahat ng ito, Arkin! Shit! It’s been four damn years, and you still haven’t been able to make Mitchell fall for you!”

‘M-Mitchell?’

“Don’t fucking mention his name!” sigaw ni Paul sa babae na nagngangalang Alberta!

“Bakit takot ka? Takor kang malaman niya ang totoo at magalit siya sa’yo? Tangina ng lahat ng ito! Kung hindi lang din ako hawak ng baliw nating pinsan ay wala ako rito!” Bwelta naman ng Alberta!

---

This story is already at

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 24

Chapter 24

Jess’ Pov

“Wala si Paul? Hindi si Paul ang nasa room?” Usisa ni Billy sa akin nang ayain ko siyang lumabas ng ospital.

Wala pa akong agahan, kahit konti ay walang laman ang tiyan ko kaya naisipan kong kumain muna kami ni Billy dito sa labas. May kausap din naman si Paul, iyong babae na nagngangalang Alberta!

“May kausap siya.” sagot ko kay Billy. Tumingin ako sa kanya. “Pili ka ng ulam mo. Kain muna tayo.” sabi ko at pinasadahan ng tingin ang mga ulam sa harap namin na may transparent na nga takip.

“Itong gulay at bangus ang akin, ate.” saad ni Billy sa babaeng taga silbi ng karenderya at saka ako binalingan! “Kausap? Sino? Kilala mo? Babae? Lalaki?” Sunod-sunod niyang tanong sa akin.

Kinuha ko ang maliit kong wallet sa aking bulsa at kumuha ng dalawang daan. “Itong tortang talong at ginataang monggo po ang akin.” sabi ko sa babae sabay abot sa aking bayad.

Hinarap ko si Billy. “Hindi ko kilala iyong babae na kausap niya, eh. Mukhang malapit sila dahil tinawag nang babae si Paul sa second name niya.”

Nanlaki ang mata ni Billy dahil sa sagot ko. Akmang magsasalita siya nang iabot no’ng serbidor ang aming orders.

Marami pang bakanteng mesa at upuan sa karenderya kung kaya’t kaagad kaming nakaupo ni Billy.

“Ano? Babae? Bakit hindi mo naman pinasok sa loob! Akala ko tuloy hindi si Paul ang nandon sa kwarto! Baka kabit iyon ni Paul, Jess!” Atat na wika ni Billy.

Ewan ko ba. Hindi ako nag-aalala sa kausap ni Paul. Ni hindi ako nakaramdam ng kahit na anong pagdududa na babae niya iyong Alberta o ano. Parang wala akong paki kung magcheat man siya sa akin.

Gulong-gulo talaga ako sa relasyon namin ni Paul at kahit ako sa sarili ko. Naguguluhan na rin ako. Pakiramdam ko ang tagal na nang apat na taon pero wala pa rin akong ideya tungkol sa naging buhay ko rati.

Kahit sa nararamdaman ko kay Paul… tanging utang na loob lang ang nararamdaman ko para sa kanya. Walang romantic feelings.

Dati sumubok si Paul na hagkan ako kaso nasampal ko siya at nanginig ang katawan ko! Simula no’n hindi na ulit sumubok si Paul. Hindi nga ako komportable na iisa ang aming silid kaya nagkanya-kanya kami.

Sa loob ng apat na taon na magkasama kami ni Paul, masasabi kong hindi ko pa talaga kilala si Paul. Tanging ang pagiging technician niya lang ang alam ko. Hindi naman kasi siya palakwento sa buhay niya. At kung magtatanong naman ako tungkol sa buhay ko noon. Hindi rin niya ako nasasagot dahil nakilala niya raw ako no’ng highschool years ko at siya ay sa college na.

Sabi ni Paul matagal na kaming may relasyon kaso kahit na isang larawan na magkasama kami, wala siyang naipapakita sa akin. Puro lang siya sabi na naiwan daw namin sa dati naming tinitirhan.

“Hindi naman kami kasal ni Paul, Billy.” Malamyang katwiran ko dahil hindi ako bothered kung may karelasyon si Paul.

Hindi naman siguro kataka-taka kung maghanap siya ng iba dahil sino ba naman ako? Ni wala akong pamilya, walang natapos, at wala pang maalala sa nakaraan ko!

“Hay, iwan ko ba sa inyo, Jess. Kung maka-asta ka ngayon… aherm! Huwag mong mamasamain, ha. Pero kung umasta ka ngayon, Jess… parang wala kang feelings kay Paul.”

Humina ang pagnguya ko sa pagkain sa bibig ko nang marinig ko ang sinabi ni Billy.

Nginitian ko lang si Billy. “Kahit ako, Billy… naguguluhan ako sa sarili ko. Sabi ni Paul, magkasintahan kami, mahal namin ang isa’t isa dati.” Saglit akong napatigil. “Pero bakit hanggang ngayon wala pa rin. Bakit hanggang ngayon wala akong nararamdaman na attraction sa kanya? At isa pa… pakiramdam ko marami akong nakalimutan sa past life ko. Marami akong nakalimutang mga tao na bumuo sa akin. Natatakot din ako.” Nanatiling misteryo ang buhay ko dahil sa pagkawala ng alaala ko!

Napalabi si Billy at saka hinagod ang likod ko. Nagdramahan pa talaga kami rito.

“Sorry, Jess.”

Inilingan ko siya.

“Jess, kung marami kang tanong sa sarili mo. Tanungin mo si Paul. Siya ang nagdala sa’yo rito. Kilalang-kilala ka nga niya siguro.” ani Billy.

Bumagsak ang balikat ko doon. “Ilang beses ko na siyang natanong d’yan, Billy, kaso wala eh.”

“Tingin mo, Jess… ito na ang panahon para hanapin mo naman ang sarili mo? Kasi sa loob ng apat na taon na nandito kayo, wala namang improvement sa mga alaala mo. Baka… baka lang wala talaga rito ang buhay mo. Baka wala sa maliit na bayang ito.”

Naisip ko na ang bagay na iyon. Na baka nga wala talaga rito ang buhay ko, ang dating buhay ko. Pero natatakot din ako sa maaaring malaman ko tungkol sa aking nakaraan. Papaano kung kagaya ng sinasabi ni Paul, wala na talaga akong pamilya? Papaano kung siya na lang talaga ang meron ako?

“Wala ka bang ibang nararamdaman?” tanong ko kay Paul. Kami lang ang nasa loob ng kwarto at si Billy ay nanatili sa labas.

Pagka balik namin sa ospital ni Billy ay wala na ang babae na si Alberta at hindi ko nakita ang mukha no’ng babae.

“Hmm,”

“Ang hospital bills…”

“Ako na ang bahala doon, Jess.” Mabilis na sapaw ni Paul sa akin at inabot ang aking daliri. “I’m just happy na nakita kita ngayon. Sorry kung pinag-alala kita.”

Bumuntong hininga ako. “Tutulungan kita sa bayarin dito, Paul.” sabi ko sa kanya.

“Jess,”

“Alam mong umuwi si ate Van, di ba?” ani ko sa kanya. Binitiwan ni Paul ang daliri ko at iniwas ang tingin sa akin. Halatang ayaw na niyang makinig sa akin pero nagpatuloy ako. “Si Billy isasama ni Ate Van sa kanyang trabaho kaya sasama rin ako.”

“No!” Inis niyang sabi.

“Paul, intindihin mo naman ako kahit ngayon lang!” Tumaas ang boses ko. “Gusto kitang tulungan! Ngayon na ikaw na naman ang kailangan ng tulong, tutulong ako!”

“Kaya ko, Jess!”

“Bedridden ka, Paul!”

“Makakabayad ako sa ospital.”

“Kahit na. Saka… gusto ko na ring lumabas sa bayang ito! Sasama ako kina Ate Van at Billy!”

“No, Jess! Kung gusto mong umalis sa bayang ito. Sasamahan kita. Kahit saan mo gusto! Magpapagaling lang ako!”

Isang malalim na hininga ang aking pinakawalan. “Paul, pakiusap kahit ngayon lang hayaan mo naman akong tumayo sa sarili kong paa. Matanda na ako at boyfriend lang kita! May gusto rin akong subukan. Gusto ko ring kumita ng pera para sa sarili ko. Apat na taon na rin, Paul. Hindi ka ba nagsasawa?”

“Mit— J-Jess, no! Please!”

Umiling ako. “Pakiusap lang din, Paul. Kahit ngayon lang hayaan mo naman ako sa gusto ko. Kung pipigilan mo akong umalis ngayon, Paul… iisipin kong may tinatago ka sa akin. Iisipin kong tinatago mo ako sa bayang ito!”

Tumigas ang mukha ni Paul at nandilim ang kanyang mga mata.

“Don’t say that, Jess. Lahat ng ginagawa ko ay para sa’yo. Pinagdududahan mo pa rin ako? Kaya ba hindi mo ako magawang mahalin dahil nagdududa ka?”

Napatingala ako. “Paul, huwag nating pag-usapan iyan.” Pagbuntong hininga ko.

“Bakit, Jess? Bakit hindi?” Giit niya pa.

“Mabait ka, Paul.”

Umismid siya doon sa sinabi ko. Tinitigan ko ang kanyang mukha na may roong iilang galos at ulo na may benda.

“Mabait ka sa akin at nakikita ko lahat ng kabutihan mo, Paul. Lahat ng iyon ay tinatanaw kong malaking utang na loob sa’yo. Pero apat na taon na, Paul, at hanggang ngayon ganon pa rin ang nararamdaman ko para sa’yo. Wala akong nararamdaman sa’yo, Paul. At naiintindihan ko kung maghahanap ka ng iba at pakawalan na natin ang isa’t isa.”

Baka tama ako. Baka tama si Billy. Na wala ang buhay ko sa bayan na ito. Baka hindi talaga dito ang buhay ko.

“Jess!” Alarmang wika ni Paul at muntik nang mapa-ahon doon sa kanyang hospital bed!

“Paul, nandito ako kanina.” Amin ko sa kanya.

Hindi ko alam kung bakit pero biglang namutla si Paul. Ang kanyang mga mata ay nanlaki at napalunok siya. Para bang nahuli ko siya sa kanyang ginawang kasalanan!

“Iyong Alberta?” patanong ko pang ani. “Kung iyon man ang babae mo. Ayos lang, Paul.”

Nais ko man siyang tanungin tungkol doon sa isang pangalan na narinig ko kaso sumabad na siya sa akin.

“A-ano ang narinig mo?”

“Konti lang ang narinig ko. May… may narinig din akong Mitchell na pangalan?” Kumunot ang noo ko dahil hindi ako sigurado sa aking sinabi.

Mas lalo siyang namutla!

“Wala akong ideya sa pinag-uusapan ninyo, Paul. Pero kung si Alberta man ang babae mo o iyong Mitchell. Ayos lang. Naiintindihan ko. Ngunit ngayon, hayaan mo akong gawin ang gusto ko, Paul.”

Siguro dahil sa apat na taon na para akong mangmang sa sarili kong pagkatao, sa wakas ay nagkaroon na rin ako ng lakas loob na panindigan at ipaglaban ang sarili ko. Nakakapagod ding sunod-sunuran lang sa gusto ng isang tao.

Umuwi ako ng bahay upang kumuha ng mga gamit ni Paul at sa araw ding iyon ay dinala ko kay Paul ang kanyang mga gamit. Hindi ako iniimik ni Paul at ayaw niya talaga akong sumama kina Ate Van at Billy.

Gamit ang maleta na pinahiram ni Ate Van sa akin. Tinupi ko ang aking mga damit na dadalhin. Ang maliit kong drawer ay puno ng mga damit ko at nilatag ko ang lahat ng damit ko sa aking kama.

Ngunit sa paghahanda ko sa aking gamit ay may nakita akong isang singsing. Kumunot ang noo ko. Wala akong maalala na binigyan ako ni Paul nang singsing! Silver siya na may dyamante sa gitna! Mukhang tunay dahil sa kintab no’n!

Tumagal ang titig ko doon sa singsing hanggang parang may bumato sa aking ulo. Napahawak ako sa aking ulo dahil sa biglaang paglukob ng sakit doon!

Binaba ko ang singsing at nahagip ng mata ko ang aking silver necklace na walang pendant. Nakita ko lang ang necklace na ito sa daan at pinulot ko.

Hinubad ko ang aking necklace at saka ko ginawang pendant ang singsing. Sinuot ko ang ang necklace at napangiti nang makita kong bumagay sa silver necklace ko ang singsing!

Isang beses kong iniling ang ulo ko dahil aa pagsakit no’n bigla.

Tinago ko ito sa loob ng aking t-shirt.

Hanggang sa dumaan ang tatlong araw at dumating ang araw nang pag-alis namin. Dumaan ako kay Paul sa ospital para magpaalam sa kanya sa huling beses.

“Aalis na kami ngayon. Nakausap ko na naman ang nars mo. Saka huwag kang mag-alala, ipapatext ko kay Billy ang address no’ng pagtatrabahuan namin.” Wala kasi akong sariling telepono.

“Susundan kita roon.”

“Paul,”

“Susunod ako, Jess, kaya siguraduhin mong itetext ni Billy o ni Van ang address ng pupuntahan ninyo. At kapag nagustuhan natin doon, ibebenta ko ang bahay natin dito at lilipat tayo ng bahay.”

Hindi na ako nakipag-argumento kay Paul dahil hahaba na naman ang aming pag-uusap.

Sumakay kami ng barko mula sa pier ng bayan. Isang buong gabi rin ang aming byahe sa barko at nang makarating kami sa Maynila ay kinabukasan na. Pababa kami ng barko nang mahulog ang telepono ni Billy sa dagat!

“Ate, ang phone ko!” sigaw na lang ni Billy at wala nang magawa sa teleponong lumubog sa dagat!

“Ang tanga-tanga mo naman, Billy!” Galit na saad ni Ate Van pagkababa namin.

Nangingiyak na kinalmot ni Billy ang batok. “Papaano na iyan ngayon? Kumukuha lang namanako ng larawan dahil first time ko rito!”

“Bahala na iyon! Magtiis ka ng walang telepono! Mag-ipon ka para makabili ka uli ng bago! Hali na kayo, baka maiwan tayo ng bus!” si Ate Van.

Nangingiyak pa rin si Billy pero sumunod na kami kay Ate Van. Napapalingon si Billy sa dagat kung saan lumubog ang kanyang telepono.

“Billy, na text mo ba si Paul?”

“Hala! Nakalimutan ko, Jess! Sorry! Saulo mo ba number niya? Si Ate na lang magtext doon.”

Umiling ako. Hindi ko saulo ang numero ng cellphone ni Paul!

Bumabyahe pa kami ng bus tapos taxi na naman papasok sa village kung saan nagtatrabaho si Ate Van. At iniisip ko rin kung papaano ko makokontak si Paul ngayon!

Pero nawala din iyon sa isip ko nang pumasok ang taxi na aming sinasakyan sa isang magarbong village! Namamangha ako sa sarili ko dahil hindi ako nanibago sa lugar. Parang sanay na ako doon. Parang hindi na iyon ang unang beses na nakatungtong ako sa lugar.

“Ang lalaki naman ng bahay dito, Ate!” ani Billy na parang naka-move on na sa kanyang telepono na nahulog sa dagat!

“Mayayaman kasi ang mga nakatira dito.”

“Wow! Sarap sigurong makabingwit ng kahit na isa man lang sa mga nakatira dito!” Kinikilig na saad ni Billy.

“Tumigil ka! Trabaho ang pinunta natin dito, Billy!” Suway ni Ate Van kay Billy.

“Tse! Immune ka na ba sa mga mayayaman, Ate?” ani Billy.

“Sira! No’ng nakaraang taon lang lumipat ang amo ko rito.” Binalingan ako ni Ate Van. “Jess, okay ka lang ba? Hindi ka ba nahihilo sa byahe?”

Umiling ako kay Ate. “Ayos lang ako, Ate.” Nakatulog din naman kasi ako kahit papaano sa barko.

“Ate, sigurado ka bang tatanggapin itong si Jess sa kapitbahay ng amo mo? Naku! Baka mabokya tayo d’yan ha!”

“Nakapagtext na ako sa kasama ko at nasabi na niya sa amo namin. Siya ang magsasabi doon sa kapitbahay namin na darating si Jess ngayon. Kasado na ang trabaho ni Jess dito. Basta, maging mabuti ka lang Jess, ha? Pakabait ka lang at sundin mo lahat ng utos ng amo mo. Lalaki pa naman iyon!”

Tumango ako. “Nakakaasa ka, Ate. Salamat po!”

“Walang anuman. Saka iyong pagkontak ni Paul, saka na natin iyon isipin. Makakauwi naman tayo sa bayan natin sa day off natin.”

Muli akong tumango.

“Susundin ni Jess ang lahat, Ate? Kahit paluhurin at padapain ng amo niya si Jess?” eksaherada ni Billy pero napaungol na lang sa pagbatok ni Ate Van sa kanya!

Tumuloy kami sa bahay ng amo ni Ate Van. Mamaya na raw ako pupunta sa bahay ng magiging amo dahil kakausapin muna ako no’ng amo ni Ate Van na nasa trabaho pa.

Ngunit nang gumabi, biglang tumawag ang amo ni ate Van na matatanggalan ito sa trabaho kaya ako na lang daw ang pupunta doon.

“Ihahatid ba kita, Jess?”

Umiling na ako kay Ate Van.

“Ayos lang, Ate. Tinuro mo na naman ang bahay ng magiging amo ko.”

Ilang lakad lang ang layo ng bahay no’ng pagtatrabahuan ko at nakita ko ang bahay no’n na two-story din at sobrang tahimik! Tahimik naman ang buong village pero iyong bahay kung titingnan ay parang walang nakatira!

“Pakabait ka roon, ha. Kapag minaltrato ka balik ka rito!” si Billy naman.

Tumawa ako sa kanya. “Hmm!” Para namang siya ang magbibigay ng trabaho kapag namaltrato ako sa magiging amo ko.

Hinatid lang ako nila Billy hanggang sa gate. Kumaway ako kina Ate Van at Billy nang nasa harap na ako no’ng bahay ng magiging amo ko!

Nagthumb’s up si Billy sa akin bago sila pumasok at ako naman ay pinindot ang doorbell no’ng bahay! Nakatatlong pindot ako sa doorbell bago may sumagot sa akin.

“Wait!” anang ng isang lalaki na magaspang ang boses at lalaking-lalaki!

Humigpit ang pagkakahawak ko sa handle ng maleta ko nang marinig ko ang mabibigat na yabag ng paa! Hindi ko kasi makita ang paparating na lalaki mula sa loob dahil mataas ang gate at walang butas.

Narinig ko na ang pagkalansing ng padlock mula sa kabila, hudyat na pinagbubuksan na ako no’ng may-ari o nang katulong no’ng bahay.

Sa unti-unting pagbukas no’ng gate ay ang paglakas din ng kabog ng puso ko. Hindi ko mawari kung bakit dinadaga ang dibdib ko ngayon!

At ganon na lamang ang paglaki ng mata ko sa lalaking nagbukas no’ng gate para sa akin! Malaking lalaki siya. Matangkad. Maputi at nakapa-gwapo! Ang kanyang buhok na mahaba ay naka-bun sa likod at may konting takas na humuhulma sa kanyang gwapong mukha. Nagtagal ang mga mata ko sa kanyang matamlay na mata na ngayon ay unti-unting nanlaki! Gulat din yata sa presensya ko!

Umawang ang labi niya.

Tumikhim ako nang makabawi sa gulat ko! Nakakahiya naman ang inasta ko!

“Magandang gabi po! Ako po iyong katulong na nirekomenda ng kapitbahay po ninyo!” Malimit kong tinuro ang direksyon ng bahay ng amo ni Ate Van. “Jess po pala!” Dagdag ko at siniglahan ko talaga ang boses ko!

“S-s-sunshine.” Garalgal nong lalaki at naalarma ako nang makita ko ang pag-uunahan ng kanyang luha sa pagbagsak!

“P-po?” Tanging sambit ko at humagulhol na ang lalaki sa harapan ko!

---

This story is already at COMPLETED on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 25

Chapter 25

Jess’ Pov

“S-sir, okay lang po ba kayo? Ano po ang nararamdaman ninyo?” Natataranta kong tanong sa lalaki nang makita at marinig ko siyang humagulhol nang iyak sa harap ko!

Biglang bumigay ang katawan ng lalaki sa harap ko kung kaya’t binitiwan ko ang aking maleta at dinaluhan ang lalaking humahagulhol!

Hindi ko kilala ang lalaki pero nakaramdam ako ng sobrang kahabagan dahil sa kanyang mga iyak! Doon sa probinsya ay hindi naman talaga ako ganito, masyado akong malamig ika nga ni Ate Van at Billy sa akin. Tahimik daw kasi ako at malamig tumitig.

Hindi ko naman sinasadya iyon. Sadyang marami lang akong iniisip tungkol sa sarili ko at sa aking sitwasyon doon sa probinsya. Nagpapasalamat ako na naging malapit sina Billy at Ate Van sa akin. Sila ang nagpapagaan noon sa buhay ko.

At ngayon naninibago ako sa aking sarili dahil concern ako masyado sa lalaki na kakakita ko palang. Ni hindi ako umurong nang hawakan ko ang lalaki sa braso nito.

Kung si Paul lang ito, baka nagdalawang isip pa ako kung hahawakan ko ba siya o hindi. Ngunit itong lalaki ay walang pagdadalawang isip ko siyang nilapitan. Ni hindi ko c-in-onsider ang huwag siyang tulungan. Parang reflex ko na na lumapit sa lalaki.

“S-sir, anong pong problema?” tanong ko sa kanya.

Mahina ang kanyang paglingon sa akin. Namumungay ang kanyang mga matang namumula at may pundong luha. Banayad ang titig ng kanyang kulay kape na mata sa akin.

Hindi ko batid kong bakit biglang parang may sumipang paa ng kabayo sa dibdib ko na siyang biglang nagpalakas ng kabog nito. Masakit siya at nagdadala ng kakaibang lungkot sa loob ko!

Anong nangyayari sa akin?

Humingos siya.

“Are you… really real? You aren’t my hallucination, are you?” usal nito.

Masarap sa tenga ang kanyang malalim at lalaking-lalaki na boses!

‘Tumigil ka, Jess! Magiging amo mo ang lalaking kaharap mo!’ Suway ko naman sa aking sarili dahil sa mga ideyang pumapasok sa isip ko.

“Po?” usal ko, naguguluhan sa kanyang sinabi.

Nasundan ng aking mata ang pagbagsak niya nang tingin sa aking kamay na nakahawak sa kanyang braso.

Napaigtad ako at akmang tatanggalin ko na ang aking kamay doon sa kanyang braso nang hawakan niya ito.

Umiling siya.

Ang kanyang may pagkagaspang na kamay ay mainit sa balat ko. Parang may apoy na dala ang kanyang palad sa balat ko pero hindi magawang magreklamo doon sa init na dala niya. Wari’y handang magpatupok sa init.

Tinanggal niya ang kamay mula sa pagkakahawak sa kamay ko kaya naman binitiwan ko rin siya. Nawala ang kamay niya sa akin kaso nagpaiwan ang init no’n sa akin. Nakakamangha!

Tumayo siya at nagpunas sa kanyang mata at pisngi. Ako naman ay binalikan ang aking maleta.

Ilang minuto niya akong tinitigan at saka ako inimbita papasok sa kanyang bahay! At kagaya no’ng naramdaman ko nang pumasok ang taxi dito sa village. Pakiramdam ko pamilyar na ako sa lugar. Pakiramdam ko hindi ito ang unang beses na nakatapak sa lugar.

“Let me carry your luggage.”

Umalma kaagad ako sa lalaki. “Naku, huwag na po! Kaya ko po at magaan naman.”

Tumitig siya akin. Dahil sa intensidad ng kanyang titig sa akin ay napayuko ako. Masyadong mabigat at puno sa emosyon ang mga titig niya. At alam kong mali pero parang natutuwa ang puso ko!

‘Maghunos-dili ka, Jess!’

Nais ko tuloy’ng sampalin ang sarili dahil mukhang gusto ng puso ko ang lalaki na estranghero pa sa akin! Kaso hindi naman ako takot sa kanya. Nahihiya ako dahil sa asal nitong puso ko!

Rinig ko ang bayolenteng pagbuga niya ng hangin kaya naman naibalik ko ang aking mga mata sa kanya.

“M-malapit lang naman, sir.”

Umawang ang kanyang labi. Parang may gusto siyang sabihin kaso walang lumalabas doon sa bibig niya.

Marahan siyang tumango at muli kaming naglakad tungo sa kanyang malaking bahay!

Inanyayahan ako ni Sir sa sala nitong malaki niyang bahay. Lihim kong nililibot ang aking mata sa bahay kaso wala akong makitang mga larawan nila o nang kanyang pamilya. Mga abstract painting ang nakikita ko at awards na hindi ko alam kung sa aling mga patimpalak iyon.

“Tanggap na po ako, sir?” tanong ko sa lalaki dahil magkaharap kami ngayon kaso ang tahimik niya.

Gusto kong makakita ng trabaho rito. Iyan ang gusto ko.

“Pero maiintindihan ko naman po kung hindi ako matatanggap dahil wala po akong dalang papeles.” Isa iyan sa pinagtataka ko. Laging nakakalimutan ni Paul ang mga papeles ko. Naiwan daw kasi namin sa dati naming tinitirhan.

“Uh… hindi na kailangan ng mga papers mo… dito ka na sa ’kin.”

“Tanggap po ako?”

Humulma ang kanyang bagang. “Yes.”

“Salamat po! Salamat po, sir…?”

Naningkit ang kanyang mga mata sa akin bago siya huminga ng malalim at umusal.

“Chamuel… Chamuel Thoreau.”

Magana akong tumango sa kanya, masaya dahil alam ko na ang pangalan niya.

“Jess po.” Pakilala ko ulit dahil baka hindi niya natandaan ang pangalan ko nang magpakilala ako sa kanya kanina.

“Stay-in naman po ako, di ba?” Paniniguro ko.

“Of course!”

Muli akong tumango. Magtatanong na sana ako kay Sir Chamuel kung saan ang aking magiging silid nang maunahan niya akong magtanong.

“Where are you from, J-Jess? Who’s with you? A-Are you with your family? Relatives perhaps?” Sunod-sunod na tanong ni Sir Chamuel sa akin.

Napa-ayos ako sa aking kinauupuan. Akala ko tanggap na ako sa trabaho na walang interbyu kaso mukhang nahuli ang interbyu bago niya ako tanggapin bilang katulong.

Dahil desperado akong makakuha ng trabaho rito sa lugar. Napakwento na ako kay Sir Chamuel tungkol sa aking buhay doon sa probinsya. Wala naman ding sigurong masama roon. Ayaw ko rin kasing maki-sampid doon sa amo ni Ate Van at Billy. Nakakahiya na na sila pa ang tumulong sa akin dito tapos hindi ko makuha ang trabahong ito.

“P-Paul? Your boyfriend?”

Ang dating mga malumanay na titig ni Sir Chamuel ay biglang napalitan ng matatalim na titig. Hindi ko alam kung para ba iyon sa akin o ano.

“A-ah, siya po ang kasama ko sa bahay at… opo. B-boyfriend ko po siya.” Lumunok ako. “Sir, bawal po ba rito ang may b-boyfriend?”

Namuti ang kanyang mga kamao sa higpit ng kanyang pagkakakuyom doon.

“You’re hired now, J-Jess. I won’t take it back. But I want to know… who is this boyfriend of yours?” Tila ’di sigurado niyang ani.

Kumunot ang noo ko. Ganito ba rito? O si Sir Chamuel lang ang ganito? Kailangan niya pa bang kilalanin si Paul?

“Ah, wala akong kontak ngayon kay Paul, sir. Nahulog po kasi sa dagat ang telepono ng kaibigan ko at hindi ko po saulo ang numero ng telepono ni Paul.”

“You don’t have a phone?” Naging istrikto na ang kanyang boses.

Tumango ako na siyang kinaawang na naman ng kanyang bibig. Di ko alam kung sa mangha iyon o ano. Ilang sandali ay napahilamos siya sa kanyang palad.

“P-pasensya ka na, sir, kung ang dami ko pong pagkukulang. Wala po akong papeles at wala pang telepono. Maiintindihan ko po kayo kung magdududa po kayo sa pagkatao ko.”

Nailing ni sir Chamuel ang kanyang ulo.

“I’m not doubting you, Jess. I’m just… shocked… really. Anyway, don’t call me ‘sir Chamuel’. I want you to call me ‘Chamuel’ or ‘Cham’.”

“Pero amo po kita.” Katwiran ko.

“Kaya nga at bilang a-amo mo… sundin mo ang gusto ko.”

Tumayo siya.

Napakagat naman ako sa aking labi at tumango.

“Come on. I’ll show you your room.” aniya.

Mabilis akong tumayo at kukunin ko na sana ang aking maleta nang maunahan niya ako.

“A-ako na d’yan, sir- ay… C-Cham… ako na d’yan.” Sabi ko sabay agaw kay Chamuel sa maleta kaso nilayo niya sa akin ang maleta ko.

“Halika ka na. Sumunod ka sa akin. I’m your boss. Sundin mo ako.” Mataman niyang wika.

Wala akong nagawa kung hindi ang sumunod kay Chamuel. Habang nakasunod ako kay Chamuel ay hindi ko maiwasang hindi mapuna ang kanyang buhok na mahaba. Medyo magulo ang kanyang pagkaka-halfbun doon sa buhok niya kaso napakalakas pa rin ng dating niya.

Kusang gumuhit sa labi ang ngiti nang pumasok sa isip ko ang kanyang gwapong mukha. Matangos ang ilong niya, medyo makapal ang mapulang labi, hulmado ang kilay at malaki ang machong katawan. Kaso mukhang masungit at malupit si Chamuel kaso para din naman siyang maamo sa akin. Pabago-bago kasi ang ekspresyon ng mukha niya.

Naikot ko ang aking paningin nang mapagtanto kong nandito kami sa second floor ng bahay!

“C-Cham, dito ba sa second floor ng bahay mo ang maid’s quarter?” tanong ko. Normal lang ba ito?

“Walang maid’s quarter ang bahay. Ginawa kong bodega ang supposedly room ng katulong ng bahay. Kaya dito sa taas ang magiging room, Mit… Jess.”

Ngumuso ako sa kanyang saglit na pag-pause.

Pinagmamasdan ko ang malapad na balikat ni Chamuel. Niyayakap iyon ng damit niya at nadedepina ang kanyang muscles doon.

“Kaya ko namang maglinis ng bodega, Cham. Saka nakakahiya naman kung dito ako sa taas. Baka may biglaang bisita kayo.”

“Kayo?” Saglit siyang tumigil at humarap sa akin. Nakakunot noo siya.

Napisil ko ang aking daliri. “O-oo, kayo… kayo ng kasama mo dito sa bahay.”

“May anak ako… at wala siya rito ngayon dahil nagbabakasyon siya kasama ang parents ko. At wala akong asawa.”

Bumilog ang mata ko. Wala siyang asawa? Girlfriend kaya?

“Wala ring akong girlfriend.” Aniya na parang alam ang tumatakbong tanong sa isip ko. “Pero may mahal ako. May taong mahal na mahal ko simula palang noong nakilala ko siya. Simula no’ng nasilayan ko siya…”

Mas nanlaki ang mata ko sa biglaang pagkwento ni Sir Chamuel sa akin.

Sayang naman. May mahal na pala siya. Ang swerte naman no’n!

“Ang s-swerte naman niya, Cham.” Hilaw kong sabi.

“Ako ang maswerte sa kanya.”

Ngumuso naman ako.

“I thought I lost him years ago. Marami ang sumuko. Marami ang nagsabing wala na siya pero naniniwala akong hindi pa siya nawala. Kailanman… hindi sumuko ang puso ko para sa kanya…”

“C-Chamuel.”

“…bumalik siya at hindi ko na siya papakawalan. Papakamatayan ko na kung sino man ang gustong kumuha sa kanya mula sa akin.”

Hindi ako nakapagsalita sa naging salaysay ni Chamuel hanggang sa naihatid niya ako sa aking magiging silid!

“This is my son’s room before pero ngayon iisa na lang ang kwarto namin which is iyan,” Tinuro niya ang isang kwarto sa tapat. “Ito lang ang bakanteng kwarto ng bahay kaya sana maging komportable ka rito.”

“Oo naman, Cham. Salamat! Pero kapag may oras ako, aayusin ko ang bodega ha. Para makalipat ako roon. Nakakahiya naman sa anak mo na ako ang mag-aakupa sa silid niya.”

“He won’t mind.”

“Kahit na, Cham.”

Bumuntong hininga siya at tumango rin. “Just knock on my door if you need something… Jess.”

Tumalikod si Chamuel pero hindi pa siya nakakalabas ng kwarto ay tinawag ko uli siya. Lumingon siya sa akin.

“Cham, pwede mo naman akong tawagin sa kahit anong gusto mo.” ani ko. Napansin ko kasi na parang nahihirapan siyang tawagin ako sa pangalan ko. Hinayaan niya akong tawagin siya sa kanyang pangalan kaya pagbibigyan ko rin siya sa pagkakataong ito.

Biglang sumigla ang kanyang mata. O baka guni-guni ko lang iyon.

“Are you sure?”

“Hmm!” Tango ko.

“Are you fine with… sunshine? Can I… call you sunshine?”

Bahagyang bumuka ang bibig ko. G-grabe naman siya sa ‘sunshine’ para namang tawagan iyon ng magkasintahan.

Pero ako naman ang nag-offer sa kanya na tawagin niya ako sa kung ano ang gusto niya.

“I-iyan ang gusto mo?”

Para siyang maamong tuta na kaagad na tumango.

“S-sige… kung iyan ang gusto mo, Cham.”

Matamis ang naging ngiti ni Sir Chamuel sa akin. “Thank you, sunshine. Goodnight!”

Inipit ko ang aking labi at sinara ang pintuan na nilabasan ni Sir Chamuel. Maganda pakinggan ang ‘Sir Chamuel’ kaso gusto naman niya na Chamuel o Cham ang tawag ko sa kanya.

Ngiting-ngiti ako habang inaayos ko ang aking damit sa isang malaking closet dito sa kwarto. Pero sinuway ko rin ang aking sarili.

“Ano ka ba naman, Jess! Pinakitaan ka lang ng konting kabutihan ng amo mo. Kinikilig ka na! Isipin mong may Paul ka pa sa probinsya!” Leksyon ko sa aking sarili.

Lumabi ako at tinupi ang huling t-shirt na ilalagay ko sa closet.

Bakit ganito? First time ko lang nakita si Sir Chamuel. Hindi ko siya kilala at kung tutuusin ay matagal kong nakasama si Paul pero kay Sir Chamuel ako kinilig. Kay Sir Chamuel ako komportable. Kay Sir Chamuel nai-excite ang puso ko!

May mali yata sa mga nangyayari sa akin ngayon!

Ngunit… may karapatan ba akong kiligin? Eh may mahal namang iba si Sir Chamuel. Tapos kitang-kita ko pa sa mga mata kanina ni Sir na mahal na mahal niya iyong tao. Parang buhay na niya ito. Ano kaya ang pakiramdam nang mahalin ng ganon?

Si Paul sinasabi niya naman sa akin na mahal niya ako pero hindi ako nakakaramdam ng kahit na ano. Hindi ko maramdaman ang pagmamahal niya. Wala akong atraksyon sa kanya! Namangha nga ako sa sarili ko dahil mas may atraksyon pa ako kay Sir Chamuel kaysa kay Paul na siyang boyfriend ko naman.

Mukhang magiging delikado ang buhay at puso ko rito sa bahay ni Sir Chamuel.

Pakiramdam ko may mali sa akin. Ni hindi ako nanibago sa unang gabi ko sa bahay ni Sir Chamuel. Maayos ang naging tulog ko kaya maganda rin ang gising ko.

Naligo ako at nag-ayos ng konti sa sarili para maayos naman ako kapag kaharap ko si Sir Chamuel. Nagtutunog ako nagpapa-impres ngayon pero nais ko lang talagang maging presentable sa harap ni Chamuel.

Bumaba ako upang hanapin ang kusina at makapagluto ng almusal para kay Sir Chamuel. At nang mahanap ko ang kusina, tumambad sa akin ang nakatalikod na si Sir Chamuel. Wala siyang pang-itaas at ang kanyang pajama ay nakababa pa ng konti. Naka-bun na naman ang kanyang buhok at nag-iigtingan ang kanyang muscles sa bawat kumpas at galaw niya.

Hala! Mas maagang nagising ang amo ko kaysa sa akin at siya pa ang nagluluto!

“S-sir, ako na po d’yan!” Alma ko nang makabawi! Titig na titig kasi ako sa magandang view eh! Natawag ko tuloy siyang ‘sir’!

Lumingon sa akin si Chamuel. Dahil nakababa iyong pajama niya, tumabad akin ang kanyang V-line sa baba!

“Good morning, sunshine. Umupo ka na lang. Ako na lang muna ang magluluto.”

Naiangat ko ang aking mata kay Sir.

Mabilis na uminit ang pisngi ko dahil sa sinabi ni Sir Chamuel. Kakaiba ang dulot ng kanyang pagtawag sa akin na-sunshine! Parang hinuhukay no’n ang t’yan ko!

“P-pero, ako naman dapat d’yan, sir- ay Chamuel pala.”

Ngumisi siya sa akin. “Ako muna ngayon. Mamaya ikaw na. Sige na. Umupo ka na roon.” Nakangiti niyang sabi at halos mapigtas ang garter ng shorts ko!

---

This story is already at

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 26

Chapter 26

Chamuel’s Pov

Noong sinabi ko na hindi ako naniniwala na wala na si Mitz, many doubted me. Many lost their faith in me. Many turned their backs on me. And I guess that’s just how life on earth goes. May mga taong hindi maniniwala sa atin. May mga taong bibitiw at iiwan tayo sa ating pinakamatitinding pagsubok. May mga taong susuko sa atin. But don’t let those things take the best of you. Don’t lose yourself over it. Your time will come. And I guess, this time was ours—Mitz and I—our family.

Dammit! It had been four damn years without him, and during all those years, time seemed to crawl unbearably slow. The pain was overwhelming. Fate had been so cruel to us. And it wasn’t just me who suffered when Mitz was gone. Tegan… he kept searching for his Mami. He cried day and night, calling out for Mitz. I wouldn’t have survived without my half-sister, Loraine. Isa si Loraine sa nagpamulat sa akin na kailangan kong tumayo para sa anak ko.

Mitz had been gone for years, but we still had a son who needed me. So, I stood up and gathered myself—for Mitz and for our son, Tegan—because back then, I believed he wasn’t dead.

Tegan grew up without Mitz by his side. There were moments when he would ask about Mitz, but as time passed, he began to talk about him less and less.

Sa hinaba-haba ng panahon na paghihintay ko, hindi ko aakalain na kusang darating si Mitz sa tahanan namin. No’ng hinanap ko siya, di ko siya makita. Pero nang magpahinga ako, kusa siyang dumating.

Nanginginig ang kamay ko habang hinahalo ko ang niluluto ko. I can feel Mitz’s gaze piercing through me, its intensity burning into my back like a flame.

Dammit! God knows how much I miss him. God knows how much I want to shower him with kisses. I want to hug him and cry in his arms, but he has lost his memories. He doesn’t remember anything about me. At kapag nagpadalus-dalos ako baka kung ano ang mangyari sa kanya.

For now, I need to hold back. Marami akong tanong sa kanya pero magtataka siya. Ngayon gusto ko munang makapiling siya. Gusto ko munang bumawi kami sa panahon na kinuha sa amin. Ngayon na nandirito na ulit siya… hindi na mangyayari ang nangyari four years ago. Tama na ang taon na ninakaw sa amin.

“Naamoy ko ang luto mo, Cham.” Fuck! I missed him calling my name. Kung pwede lang sana humingi ng pabor sa kanya na tawagin niya ako nang paulit-ulit sa pangalan ko. “Amoy palang natatakam na ako!”

A smile tugs along my lips. “Hindi ako ganon kagaling pero makakain naman siguro itong luto ko.” Pa-humble ko naman.

“Sure ako masarap ’yan!”

“Let’s see.” I chuckled.

“Pwedeng ihanda ko na lang ang mesa para sa atin? Saka kanin na rin.”

I turned around and looked at Mitz. I don’t want to call him Jess. Hindi siya iyon. Alam ko!

“That would be great, sunshine.”

Pinanood ko si Mitz na gumalaw sa loob ng kusina at parang dinuyan sa ere ang puso ko nang makitang gamay na gamay niya pa ang kitchen without asking me where and what, alam na niya kung saan kukunin ang mga pinggan.

“D-Di ba sabi mo… may anak ka?”

Nailipat ko ang aking mata kay Mitz. Naglalapag siya no’ng baso sa table.

“Yes, why?” I asked, setting the soup ladle aside and turning my full attention to him.

“K-kailan siya uuwi? Ilang taon na? Nag-aaral na ba siya?” Mitz eagerly asked, excitement lacing his voice.

“They’ll be home next week. He is six years old and currently being homeschooled.”

“Homeschool? Hindi ba maganda kung may nakakahalubilo siya sa labas? Lalo na sa edad niya…” Bumilog ang mata niya at saka nagtakip sa kanyang bibig. His face flushed a deep, bloody red. “A-ah, wala. Sorry.”

Umiling ako sa kanya. “Pag-iisipan ko ang sinabi mo.”

“Hala huwag na. Sorry sa nasabi ko.”

“It’s really okay, sunshine. Salamat.”

Mitz bit his lip and nodded slowly, his head moving up and down.

Nang matapos ako sa pagluluto ay hinain ko na rin ang niluto ko at sinamahan si Mitz sa dining table. Nasa kabisera ako at siya naman ay nasa kanan ko. Ayaw niyang sumabay sa akin sa agahan pero pinilit ko siya. Nahihiya siya kasi amo niya raw ako. Damn! Kung alam niya lang. Kung may naaalala lang siya ngayon.

“Ang liit naman ng kanin mo. Dagdagan mo pa.” Puna ko sa kanya nang makita ko ang hinain niyang kanin at ulam sa kanyang pinggan. Lihim ko kasi siyang pinanood ang bawat galaw niya.

I missed him so much. Ngayon ang lapit-lapit niya sa akin, pero hindi ko siya mahawakan.

Gusto kong suntukin ang sarili ko dahil hindi ko talaga matanggal-tanggal ang mga titig ko sa kanyang mukha.

Siya pa rin iyong Mitchell na nakasama ko four years ago. Naging mas mahinhin lang siya ngayon at medyo nagmature ang hitsura. Maputi pa rin siya, makinis, iyong manipis niyang labi ay sing putla pa rin noon. Then, his heart-shaped face and long, curved eyelashes were exactly the same. Dang! I can’t believe I still have every detail etched into my memory.

Lumipat ang mga mata ko sa labi niya nang magsalita siya.

“K-kukuha lang ako ulit. Baka kasi hindi ko maubos.” sagot niya mayamaya at hindi makatingin sa akin.

Tumango ako kahit nagtataka kung bakit hindi siya makatingin ng deretso sa akin.

Naghain na rin ako ng kanin at ulam ko.

“Oo nga pala kagabi hindi natin napag-usapan ang magiging trabaho at s-sweldo ko. All around house boy ba ako?”

Tumikhim ako. ‘Kahit huwag ka nang magtrabaho. Hayaan mo akong ikaw ang pagsilbihan ko, Mitz.’ Nais ko mang sabihin iyan kaso alam kong magtataka siya.

“Sa kung ano lang ang kaya mong gawin. Huwag kang magpakapagod masyado at saka, kung gusto mo i-arrange mo na lang muna ang mga gamit mo. Saka na ang trabaho rito sa bahay.”

Ngumuso siya. “Tapos na. Nailagay ko na sa closet ang mga dala kong gamit. Iyong bodega pwede kong linisin?”

Umiling ako. “No, huwag na iyon. Sa taas ka lang.”

“Kung dumating ang anak mo at paalisin ako sa kwarto sa taas?”

Naitaas ko ang kamay ko at aabutin ko na sana ang kamay ni Mitz kaso naalala kong wala pala siyang maalala sa akin. Kinuyom ko na lang ang kamay at saka muli itong binaba.

“Don’t worry about Tegan, sunshine. He will understand.”

“S-sige. Ah, oo nga pala may trabaho ka ngayon? Anong gusto mo sa hapunan?” tanong niya at pasulyap-sulyap lang sa akin.

“Kare-kare. Alam mo ba kung paano iyon lutuin?”

Gulat niya akong pinukol nang tingin. “K-kumakain ka ng kare-kare?”

“It’s my favorite.” And I miss your kare-kare, Mitz.

“Sige!” Magsigla niyang sabi. “Iyan ang lulutuin ko para sa’yo mamaya.”

After our breakfast, Mitz insisted on cleaning the dishes at hinayaan ko siya. Nagagalit na siya dahil iyon daw ang trabaho niya pero pinipigilan ko siya sa mga trabahuin. Kung naalala niya lang talaga ang lahat.

Ayaw kong pumasok ng trabaho at gusto ko lang panoorin si Mitz sa bahay kaso ako ang naiwan na mamalakad sa kompanya.

Nang mawala kasi si Mitz, hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. Nahihirapan akong magpatuloy at hindi ko alam kung saan ako magsisimula nang wala siya sa tabi ko. May negosyo kami ni Ronan kaso lumapit din sina Mom at Dad sa akin at inalok akong magtrabaho doon sa kompanya ng pamilya Aguilli. Nagsimula rin ako sa baba bago ako umakyat sa posisyon ko ngayon. At iyong negosyo namin ni Ronan na mga hotel at resorts ay mas lumaki rin.

Jess’ Pov

Hindi ko napigilan ang sarili ko kanina at nagalit ako nang akuin na sana ni Sir Chamuel o ni Cham ang paghuhugas ng mga pinagkainan namin! Nasigawan ko siya at halos takasan ako ng kaluluwa ko roon dahil baka masisante ako.

“Mitz, aalis na ako.”

Napalingon ako nang marinig ko ang boses ni Sir Chamuel sa likod ko.

Umawang naman ang labi ko nang makita ko siyang nakasuot ng isang puting long sleeves na nakabukas ang tatlong butones, itim na slacks, at makintab na sapatos sa paa niya. Naka-half bun ang kanyang buhok at nakasampay naman sa kanyang balikat ang isang coat.

Malakas ang maging kabog ng dibdib ko at halos maghugis puso na ang mga mata dahil kay Chamuel! Kumurap-kurap ako.

‘Maghunos dili ka, Jess!’ supi ko sa sarili.

“Sige po. Ingat po.” Parang ang pormal at galang ko roon.

Chamuel grinned and nodded.

Nang mawala si Sir Chamuel ay napahawak naman ako sa dibdib ko at naibaba ko ang tingin doon. Normal lang ba ’to? Nagka-crush ako sa amo ko! Para akong teenager kung makaasta!

Ang mga bagay na dapat kong maramdaman para kay Paul na boyfriend ko ay kay Sir Chamuel ko naramdaman.

Ayaw kong isipin at seryosohin masyado ang nararamdaman ko kaya inabala ko ang sarili ko sa paglilinis ng bakuran. Inayos ko ang mga bulaklak sa harden at sunod kong nilinis ang pool.

Habang naglilinis ako sa pool ay bigla akong nahilo kakapanood ko roon sa tubig na umaalon. Umupo ako sa lounger at saka pinikit ko ang aking mata dahil nahihilo talaga ako doon sa tubig! Para akong nilalamon no’ng tubig.

Iniwan ko ang paglilinis sa pool at pumasok na lang sa bahay. Nang sumapit ang hapon ay hinanda ko naman ang mga sangkap na aking gagamitin sa pagluluto ng kare-kare.

Para akong timang habang nagluluto dahil panay ang ngisi ko. Ngunit nabawi ko rin ang aking ngiti nang maalala ko na may tao na palang nagpapatibok sa puso ko ni sir Chamuel.

“Hanggang crush lang siguro tayo dito, Jess. At masyadong matayog ang pangarap mo kung papangarapin natin si Sir Chamuel.” Pagkakausap ko sa aking sarili.

Hindi ko alam kung anong oras darating si Sir Chamuel pero nang mag-alas syete ng gabi ay may bumusina na sa labas. Kaagad akong lumabas upang salubungin si Sir Chamuel.

“Magandang gabi!” Nakangiting bati ko kay Chamuel. “Ako na magdala n’yan.” Turo ko sa bitbit ni Chamuel na attache case.

Ngumiti siya sa akin. Ewan ko kung guni-guni ko lang pero tila kuminang ang mata ni Chamuel sa akin.

“Good evening, sunshine.” Binigay niya sa akin ang attache case niya. “Thank you.”

Alam kong isang araw palang ako rito sa bahay ni Sir Chamuel pero komportable ako sa pagtawag niya sa akin na ‘sunshine’. Kinikilig pa nga kaso kailangan kong pigilan ang sarili ko ’no!

“Handa na ang mesa, Cham. Kung gusto mong kumain dumeretso ka na lang sa dining area.” sabi ko sa kanya pagkapasok namin sa loob ng bahay.

“Sa kusina na tayo. Ilagay mo muna ang attache case doon sa sala.” Utos ni Chamuel sa akin at sinunod ko naman siya.

“Gagamitin mo ba ang pool?” tanong ko sa kanya.

“No, why? Gusto mong maligo?”

Mabilis ang pag-iling ko sa kanya. “Hindi. Kanina kasi naglinis ako doon. Hindi ko natapos.”

“Oh, it’s okay. Hindi pa naman ako maliligo do’n.”

Umupo na si Chamuel sa kabisera at ako naman ay umupo sa kanan niya. Pinanood ko siya na unang sumandok doon sa kare-kare.

Sumipa na naman ang puso ko sa kakaibang ritmo habang hinihintay ko ang reaksyon ni Chamuel. Napalunok ako nang makita kong tinikman na niya ang luto ko.

Matsyaga kong hinintay ang reaksyon ni Chamuel sa luto ko kaso umurong naman ako nang makita kong naluha siya!

“C-Chamuel,” utal ko nang makita kong tumulo ang malalaking butil ng luha sa kanyang pisngi.

Tumayo ako at kumuha ng tissue.

Hindi ko alam kung ano ang sumapi sa akin pero yumuko ako at pinunasan ko ang luha ni Chamuel.

“S-sunshine,” usal niya sabay pigil sa kamay ko.

Nilingon ko si Chamuel at nagtagpo ang aming titig. Namumula ang kanyang mata at may mga luha na naman na nagbabadyang umagos.

“Cham,” sambit ko lang at para na akong  nakalutang sa ere dahil sa lakas ng kabog ng dibdib ko.

“I… I miss you. I miss you so much!”

“C-Chamuel, hindi kita m-maintindihan.”

Humigpit ang pagkakahawak niya sa palapulsuhan ko.

“C-can I… can I hug you, sunshine?”

---

This story is already at

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 27

Chapter 27

Jess’ Pov

Hindi ako gumalaw at hinayaan ko lang si Chamuel na yakapin ako dito sa harap ng hapag kainan. Ang kabog ng dibdib niya ay nararamdaman ko hanggang sa lalamunan ko. Ewan ko ba. Wala akong lakas na itulak si Chamuel. Wala akong lakas na supihin siya at sabihin na tama na dahil ilang minuto na niya akong yakap.

Nagugustuhan din ng sarili ko ang init ng katawan ni Sir. Parang niyayakap no’n ang malamig kong katawan at pinapa-init niya ako.

Kung si Paul lang ang nanghingi nang yakap sa akin. Umurong na ako ngayon. Ngunit nang si Sir Chamuel, hinila niya lang ako at bumigay na ang katawan ko.

Dalawang araw palang akong wala sa probinsya pero pakiramdam ko malaki na ang nagbago sa sarili ko. Malaki ang pinagbago ko simula nang makita ko si Chamuel.

“Sorry, sunshine.” ani Sir Chamuel matapos ang yakap.

“A-ayos lang, sir.” sabi ko naman. “Ay, Chamuel pala.”

Tumango siya at saka inaya uli akong umupo upang matuloy namin ang aming naudlot na hapunan. Kumain kami ni Sir Chamuel pero ewan ko ba. Tila hindi ko na nalalasahan ang luto ko dahil sa kaba ko. Mas inintindi ko ang aking dibdib na nagwawala at si Sir Chamuel sa kabisera.

Masaya ako na ganadong-ganado si Chamuel sa kanyang hapunan. Gustong-gusto niya iyong kare-kare at halos iyon lang ang kinain niya! Para naman siyang ginutom at ngayon lang naka-kain.

Nang matapos kami ni Sir Chamuel sa aming hapunan, nakita kong wala ng tira doon sa luto kong kare-kare! Sinadya kong damihan iyon dahil kung sakali na may matira ay iinitin ko bukas kaso… naubos!

“Thank you for the delicious dinner, sunshine, especially the kare-kare. I like it… I like it and I miss it.” ani Sir Chamuel bago ako iniwan sa hapag na naguguluhan!

I miss it? Nagkamali lang ba roon si Sir? Anong namiss niya? Ang kare-kare ko?

Akala ko maayos na kami ni Sir Chamuel pagkatapos nang gabing iyon. Kaso hindi. Dahil sa mga sumunod na araw, pansin ko ang pag-iwas ni Sir Chamuel sa akin. Nag-iba ang kanyang pakikitungo sa akin.

Hindi dapat ako nakakaramdam ng lungkot dahil amo ko si Chamuel at di hamak na katulong lang ako rito sa bahay niya. Ngunit, itong puso ko ay tila pinupukpok ng martilyo sa sakit at naninikip siya kapag nagsasalubong kami ni sir Chamuel at iniiwasan niya ako.

Gusto kong tingnan ako ni Sir. Gusto kong batiin niya ako ng ‘magandang umaga’, ‘magandang gabi’, at gusto kong tinatanong niya kung ano ang ginawa ko sa bahay habang wala siya.

Sa mga araw na iniiwasan ako ni Sir Chamuel, napansin kong tila mas pagod siya at parang ang dami niyang iniisip!

“Kumusta ang unang linggo mo sa trabaho, Jess?” ani Billy sa akin.

Nag-abot kami rito sa labas ng bahay, kapwa kami nagtapon ng basura, at tama naman na nag-abot kami kaya nagkamustahan.

“Mabuti naman, Billy.” Malamlam kong sagot kay Billy.

Kaagad na napansin ni Billy ang lungkot sa boses ko. Napa-krus siya sa kanyang braso at humilig doon sa sementong haligi ng gate.

“Ayos ka lang? Bakit malungkot ka? ’Wag mong sabihin na namimiss mo ang probinsya at si Paul?” Umasim pa ang mukha niya.

Bumuntong hininga ako at ginaya siya. Sumandal din ako roon sa isang haligi at saka tiningala ang himpapawid na nag-aagaw ang kulay kahel at asul. Hapon na kasi at malapit nang lumubog ang araw.

Kita ko ang grupo ng mga ibon sa langit na parang uuwi na rin sa kanilang tahanan. Ang saya siguro nang ganon, iyong kagaya sa ibon. Na kahit saan man mapunta, may mauuwian. Na kahit saan sila dadayo para mabuhay, may tahanan sila. May kasama— hindi nag-iisa.

Hindi kagaya ko na walang-wala. Meron nga si Paul na nobyo ko kaso hindi ko naman lubos na kilala at wala akong maalala sa nakaraan namin. Para akong ibon na malaya, pero hindi alam kung saan ako lulugar. Oo, may tao sa paligid ko ngayon tulad nina Billy at Ate Van pero pakiramdam ko hindi ako nabibilang sa kanila. Pakiramdam ko, may tahanan akong dapat uwian kaso hindi ko na alam kung saan. Nakalimutan ko na kung nasaan.

“Jess?”

Napalingon ako kay Billy. Nakakunot noo na siya ngayon sa akin.

“Jess, magsabi ka sa akin ng totoo kung ayaw mo d’yan sa bahay ng amo mo, dahil pwede naman siguro naming pakiusapan ni Ate ang amo namin.”

Umiling ako. “Hindi naman, Billy. Maayos ang amo ko at mabait sa akin. Sobrang bait niya kaso…”

“Kaso ano?” Dugtong niya sa akin.

Isang malalim na hininga ang aking pinakawalan mula sa aking bibig at saka lumabi. Pikit mata kong sinabi kay Billy ang bumabagabag sa dibdib at isip ko.

“Hoy, Jess, umayos ka. Naka isang linggo ka palang d’yan sa bahay ng amo mo! Naku naman, ang bilis mo namang mahulog.”

Ngumuso ako. “Mabait kasi siya sa akin. M-malambing din…”

“Kaso nga ikaw na rin ang nagsabi na may mahal na iyang amo mo.” Pagpupunto ni Billy.

Mahina akong napatango sa kanya na para bang may nagpipigil sa aking tumango.

“Naku, Jess. Baka maging kagaya ka sa mga pinapanood kong drama ha. Magiging kabit ka!”

“Ay, hindi naman. H-hindi ako aabot sa puntong iyan!” Matigas kong tanggi.

Ngayon na alam kong may nararamdaman akong atraksyon kay Sir Chamuel. Leleksyonin ko naman ang sarili ko. Hahayaan ko ang sarili kong gustuhin si Sir pero hinding-hindi ako magiging kabit. Ayaw ko no’n. Napakababa ko namang tao kapag pumayag akong maging kabit o kung hahayaan kong maging kabit ako. 

“Nasasabi mo lang ’yan ngayon, Jess, kasi hindi pa nangyayari. Papaano kung tuluyan ka na talagang mahulog d’yan sa amo mo? Tapos bigla namang dumating ang mahal niya.”

Natamimi ako roon at hindi makapagsalita.

“P-pero, hindi na ako pinapansin ngayon ni Sir Chamuel.” Mayamaya ay sabi ko.

“Kaya ka nga malungkot dahil d’yan, di ba?”

Lumabi lang ako kay Billy.

“Mas mabuti na maaga palang, Jess, ay layuan mo na rin ng amo mo. Mas mainam nga na hindi ka niya pinapansin. Baka kasi natauhan na iyan. Kaso lang baka malaman n’yan na gusto mo siya at paglaruan ka, Jess. Baka paikutin ka n’yan kasi alam na galing kang probinsya at iniisip n’yan na madali kang mabilog! Naku! ’Wag ka talagang papayag! Kapag inakit ka at nanghingi na mag-ano kayo, huwag ka bibigay!”

Kumunot ang noo ko at naramdaman ko ang pagtaas ng temperatura sa aking mga pisngi!

“M-manghingi? Ano ang hihingin sa akin, Billy?”

“Na ikama ka!”

Napaayos ako sa akong tindig dahil sa sinabi ni Billy!

I-ikama? Ako ikakama ni Sir Chamuel? Imposible naman!

Iniling ko ang aking ulo at halos mahilo na. Bakit ba pumasok iyon sa isip ko?! Si Paul nga na matagal kong nakasama ay natatakot ako at nanginginig! Ngunit, bakit kapag iniisip ko na si Sir Chamuel ang gumawa no’n ay g-gusto ko?

‘Jusko, Jess! Maghunos-dili ka!’

Simula nang magkilala ko si Sir Chamuel ay panay na ang pakikipagtalo ko sa akong isipan. Baka sa susunod nito ay mabaliw na ako!

“Hoy, Billy! Hindi n-naman ganyan si Sir! Napaka mo!”

“Tsk! Basta sinasabi ko sa’yo, Jess. Baka pumayag kang maging kabit o third party ha.” Parang nanay na leksyon niya sa akin.

“A-ayaw ko rin ng ganon, Billy!”

“Dapat lang! Saka baka maging mang-aagaw ka?!” Pagsusungit niya.

“Hindi rin! Kilala mo ako, hindi ako ganon.”

“Baka lang. Kasi sa ikli ng panahon na nakasama mo ang amo mo ay ganyan ka na nga.”

“Malabo naman din, Billy, na magustuhan ako ni Sir. Kaya hindi dapat natin pinag-uusapan ang bagay na ’to.” Medyo dismayado kong sambit.

“Dapat nga, Jess, pero mukhang dismayado ka naman. Basta kapag kailangan mo ako, nandito lang ako sa kabilang bahay ha. Huwag ka nang malungkot d’yan. Ganda-ganda mo ini-istres mo ang sarili mo d’yan sa amo mo. Problemahin muna natin kung papaano natin kontakin si Paul sa probinsya. Baka kasi ipa-hanap ka na no’n. Praning pa naman iyon pagdating sa’yo!”

Ang dapat na iniisip ko ay kung papaano ko kokontakin si Paul doon sa probinsya kaso iba ang laman ang isip ko. Iniisip ko si Sir Chamuel at kung ano ang kanyang dahilan kung bakit iniiwasan niya ako.

Dumating ang linggo at napansin kong nasa bahay lang si sir Chamuel. Hindi ko pala napansin dahil talagang nakasunod ang mata ko kay Sir Chamuel sa buong araw. Hanggang sa dumating ang hapon at nagtampisaw si Sir sa pool!

Kahit na hindi ako inutusan ni Sir Chamuel ay naghanda ako ng maiinom niya at makakain habang naliligo siya.

Bitbit ko ang tray na may lamang juice at sandwich nang mapatigil ako sa aking paglalakad nang makita ko si Sir Chamuel na nakapikit ang mata at naka-sampay ang dalawang braso sa gilid ng pool.

Kita ko ang mabuhok na kilikili ni Sir tapos ang kanyang mga braso nag-iigtingan ang mga muscles. Nakatingala ng konti si Sir kaya naman bumakat lalo ang kanyang lalagukan tapos mas nadepina ang kanyang napakatangos na ilong!

Tumagal ang titig ko kay Sir at habang tumatakbo ang minuto ay bigla naman akong ginapangan ng kakaibang pag-init sa aking katawan!

“Sunshine?”

“Palaka ka!” sambit ko sa gulat nang magsalita si Sir!

Mabilis kong tinanggal ang titig ko kay Sir at nilapag ang tray sa salamin na table na nasa tabi lang din ng pool.

“M-meryenda, Cham.” Sabi ko sa gitna ng pagkalat ng init sa buong mukha ko.

Narinig ko ang paggulo ng tubig kaya tumingin ako kay Sir Chamuel. Lumangoy siya tungo sa direksyon ko.

Umawang naman ang labi ko nang swabeng umahon si Sir at saka naghimalos sa kanyang mukha. Hmp! Kahit na nagulo ang buhok gwapo pa rin!

“Gusto mong maligo?” tanong niya sa akin bigla!

“D’yan sa pool, Cham?”

“Hmm,” tango niya at tumingin sa pool na hanggang sa kilikili niya ang lalim.

“Ah hindi kasi ako m-marunong lumangoy,”

“Nandito naman ako. Pwede ka namang kumapit sa akin.”

Pwede kong gawin iyon?

Umiling ako.

“Wala akong panligo.”

“Okay na ang suot mo.”

Tumingin ako sa pool. Parang no’ng nakaraan lang ay para akong nahihilo roon.

“I-ikaw na lang, Cham. M-manonood na lang ako.” Natuptop ko ang aking labi. “I-ibig kong sabihin…”

“Come on, sunshine. I will hold you and I will never… let you go.” Makahulugan niyang wika.

Lumunok ako at tumingin kay Chamuel at sa pool. May phobia ba ako sa pool? Nang bumalik ang mata ko kay Sir Chamuel ay nakatitig pa rin siya sa akin.

“B-basta hahawakan mo ako.”

Chamuel smiled. “Of course,” aniya.

Ayaw ko namang itampisaw ang tshirt ko sa pool kaya tumalikod ako at hinubad ko iyon.

Pagkaharap ko kay Chamuel ay nakita kong humulma lalo ang panga niya.

Naglakad na ako palapit sa kanya at si Sir Chamuel naman ay unti-unti rin niyang itinaas ng kamay para sa akin.

Umupo ako sa poolside at nilublob ang paa sa tubig bago ako binuhat ni Chamuel. Kaagad niyang niyakap ang katawan ko sa ilalim ng tubig at ako naman ay kumapit sa kanyang malalapad na balikat.

“Hindi mo ako bibitawan?” ani ko kay Chamuel.

Umiling siya. “Sinabi ko na na hindi kita bibitawan. Saka kung bibitawan kita rito, aabot ang tubig hanggang sa mukha mo at hindi ka marunong lumangoy.”

Napanguso ako. Hindi ako marunong lumangoy pero hindi ko pa rin na tanggihan si Sir. Mukhang tama si Billy nito. Hindi ko mahindi-an si Sir kahit na sarili ko pa ang malagay sa panganib!

Nanginginig ang kamay ko sa balikat ni Sir. Masarap sa palad ko ang kanyang mainit na balat pero baka mairita siya sa akin.

“M-mukhang busy ka nitong nakaraan, C-Cham.” ani ko.

Naramdaman ko ang paggapang ng kanyang kamay sa baywang ko hanggang sa sinapo niya ng ang pang-upo ko!

Nahigit ko naman ang hininga ko dahil doon! Jusko! Anong klaseng tukso ito?!

Malamig ang tubig pero nag-iinit ako! Parang iyong init ni Sir ay lumipat sa akin!

“Yes, I was busy.”

“Ahm, kaya ba hindi mo ako p-pinapansin.”

Rinig ko ang paghasa niya sa kanyang ngipin.

“I’m sorry, sunshine.”

“Huh?”

“Sa pag-iwas ko sa’yo.”

Umiling ako. “Okay lang, sir. Nagtaka a-ako pero ayos lang naman. A-amo kita…”

“I need to restrain myself, which is why I need to distance myself from you, sunshine.”

“S-sir,”

“I’ve been wanting to hold you like this, sunshine. I’ve been wanting to kiss your lips. And hug you. But…”

“May mahal kang iba?”

Jusko ang tapang ko!

Masasampal ka talaga ni Billy, Jess!

“Of course not, sunshine.”

“Edi, ano?” huni ko.

“Dahil kong hihingin kong halikan ka… baka mas malala pa ang magawa ko. Baka hindi lang halik ang magawa ko.”

Pumasok ang kamay niya sa loob ng t-shirt ko. At halos manginsay ako.

“Gagawin mo akong kabit, Cham? Third party?”

Napaungol siya at yumakap sa akin.

“Hinding-hindi ka magiging third party, sunshine. Hinding-hindi.”

“Kung ganon, maaari mo akong halikan, kung gusto mo, Cham. Basta hindi ako third party at kabit.”

Kumalas siya sa pagkakayakap sa akin pero hindi siya nakatingin sa akin. Nakatingin siya sa dibdib ko— sa pendant ng kwintas ko!

---

This story is already at

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 28

⚠️ R18

Chapter 28

Jess’ Pov

Nagulo ang tubig ng pool nang bigla akong isandal ni Sir sa gilid no’ng pool. Iyong mga mata niyang kulay kape ay nakatitig sa akin na parang nakikita niya pati mga salita na nasa isip ko lang.

Medyo nahiya ako at nais ko sanang takpan ang aking katawan dahil may mga piklat ako sa ilang bahagi ng aking katawan. Kaso ayaw ko namang bumitiw kay Sir Chamuel. Baka malunod ako!

“H-hindi maganda ang katawan ko, Cham,” sabi nang tumagal ang titig ni Chamuel sa akin.

Malamyos ang naging ngiti niya.

“You’re beautiful, sunshine, so damn much!”

“N-nambobola ka pa kahit pumayag na akong halikan mo ako!”

Tumawa lang siya sa akin. Gamit ang isang kamay niya, sinapo niya ang buhok ko sa isang bahagi at humalik sa noo ko.

“Bakit ba ganyan ang iniisip mo?”

“Nakatingin ka lang sa akin eh.” Dahan-dahan na bumaba ang kanyang malaking kamay sa aking leeg. Nanginig ang katawan ko dahil sa kanyang mainit na palad na dumaan sa sentibo kong leeg.

“Sobrang… nagagandahan lang ako sa’yo at saka ang ganda ng pendant ng necklace mo. It’s better kong isusuot mo iyan sa daliri mo. It would definitely fit your finger, sunshine.” Malambing na wika ni Chamuel at saka pinadaan niya ang kanyang daliri sa collarbone ko hanggang sa bumaba pa ang kamay niya tungo sa valley ng aking patag na dibdib.

Nagpakawala ako ng malalim na hininga dahil sa mahina ngunit markadong galaw ng daliri ni Chamuel sa katawan ko! Nag-iiwan ng kung anong init ang daliri niya sa balat ko! Parang unti-unti niyang ginigising ang mga natutulog kong kalibugan sa katawan!

“N-nakita ko lang naman ito sa m-mga gamit ko— ahh!” Nauutal kong sabi at napaungol nang inipit ni Chamuel ang utong ko gamit ang daliri niya.

H-Halik lang naman ang sinabi niya ah. Magpo-protista ba ako? Hindi ko rin yata kayang gawin iyon.

Sorry, Billy. Tingin ko walang mapaglalagyan itong karupukan ko pagdating kay Sir!

Hindi matanggal ang mga mata ni Sir Chamuel sa akin at mukhang natutuwa siya sa mga munting ungol, daing at reaksyon ko dulot ng daliri niya.

Hindi siya nakontento roon at sabay niyang inangkin ang labi ko at dinakma ang dibdib ko.

Kusang bumigay ang mga mata ko at saka dinama ang labi ni Sir Chamuel. Sa ilang segundo ay hindi gumalaw si Chamuel. Nakalapat lang ang labi namin at tila may ninanamnam.

Akala ko hindi na niya ako hahalikan pa kaso idiniin niya ang katawan sa akin. Ang isa niyang kamay nakasuporta sa baywang ko habang ang isa naman ay nasa leeg ko at sinusuportahan din ako roon dahil masyadong mapupusok ang kanyang halik!

“Hmm,” halinghing ko at yumakap ng husto sa leeg ni Sir Chamuel.

Aking ikiniling ang aking ulo sa isang direksyon upang mabigyan ng sapat na anggulo si Sir Chamuel. Bumaon ang kamay ko sa buhok niyang mahaba.

Napapadaing na rin siya sa loob ng bibig ko.

Hinagod ng mabuti ni Chamuel ang bibig ko at tila uhaw na uhaw kung makasipsip sa aking mga labi. May gigil at pananabik ang bawat kagat at sipsip niya roon.

“Dammit, sunshine.” Malutong niya mura at saka muling bumwelo at pinasok ang dila sa bibig ko. Nangalugad ang kanyang dila sa bawat sulok ng bibig ko at wari’y may hinahanap sa loob ng bibig ko.

“Uhmm, C-Cham…” Putol kong ungol at napapalunok na lang sa laway.

Matapos ang mahabang panahon ay ngayon lang ulit ako nakaramdam ng ganito. Excited ako. Nananabik. Ramdam ko rin na nabubuhayan na ako sa baba dahil sa pagkiskis ni Chamuel sa kanyang hita doon sa sensitibo kong parte! Iniinit no’n ng husto ng katawan ko.

Pinakawalan ni Chamuel ang bibig at may lumandas pang laway sa aking baba nang putukin niya ang halik namin kaya pinahid niya iyon.

Tumaas-baba ang balikat ni Chamuel sa bawat pakawala niya ng hangin sa kanyang ilong. Namumula ang kanyang dibdib at saka ang mga mata niya ay namumungay na nakatitig sa akin. 

“I wanna own, sunshine. Dammit!” Problemadong sambit niya at saka saglit na binaba ang mukha sa dibdib ko. Dinilaan niya ako roon.

“D-Dito?” Parang kinukumbulsyon kong tanong sa kanya.

Napaahon siya at mariing pumikit. “You should’ve said ‘no’, sunshine.” aniya at tila nahihirapan!

A-anong problema?

“Bakit naman?”

Muli siyang nagpaulan ng mahihinang mura at yumakap sa akin. Diniin niya ang katawan sa akin at saka ko naramdaman ang kakaibang bagay na matigas sa baba, partikular na roon sa hita ko. Matigas at batid kong malaki kahit na hindi ko pa siya nakikita!

“Hindi ka ba natatakot?” tanong ni Chamuel matapos akong yakapin. Nakasuporta pa rin siya sa baywang ko gamit ang isang kamay niya. Ang lakas niya talaga! Kaya niya akong buhatin gamit ang isa niyang kamay!

“H-hindi mo naman ako papatayin, di ba? O… magiging kabit mo?”

Tumawa siya. “That would be the most impossible thing I could ever do to you, sunshine.”

Ngumuso ako. “Iyon naman pala eh!”

“Fuck! You’re so brave!” Mangha niyang sambit.

Lumabi ako kay Chamuel. Muli siyang humalik sa akin at sa pagkakataong iyon ay ginantihan ko na siya. Kapag sumisipsip siya sa ibabang labi ko ay saka naman ako sumisipsip sa kanyang ibabaw na labi! Kaso lang hindi ko kayang sabayan ang ritmo ni Chamuel dahil masyado siyang gigil! Halos ayaw na niyang tantanan ang dila ko at labi!

Nag-eespidahan ang dila namin sa isa’t isa at para akong nababaliw sa sarap at tamis ng kanyang dila. Inutusan ako ni Chamuel na susuhin ko raw ang kanyang dila at sobrang nasarapan ako roon! Ewan ko kung sa isip ko lang iyong masarap si Chamuel o talagang masarap siya at ngayon ko lang natikman? Ngunit pakiramdam ko hindi lang ito ang unang beses na ginawa ko siya.

Hindi ko na namalayan ang lahat hanggang sa dinala ako ni Chamuel sa silid ko sa second floor at pumasok kami sa banyo! Ang basa naming damit ay nagkalat sa sahig ng banyo at ang naririnig ko na lang ngayon ay ang mga mababasang tunog na nililikha namin ni Chamuel. Mga ingay ng bibig namin na naghahalikan at nagroromansahang katawan! Para bang kapag naghiwalay ang labi namin ay ikakamatay namin iyon.

Binuhat ako ni Chamuel at saka niya ako nilapag sa sink ng banyo.

Ngayon ay pareho na kaming walang saplot at kitang-kita ko ang kanyang alaga na… nanunuro sa akin at namumula at tayong-tayo! Makintab din dahil sa kanyang katas! Ewan ko lang kung magkasya ba iyon gamit ang isang palad ko! Mataba kasi.

“Ahh!” Igik ko nang sinapo ni Chamuel ang dalawang dibdib ko at saka iyon nilamas! Nang makontento siya sa paglamas no’n ay humalik naman siya doon sa dalawang dibdib ko bago dahan-dahan na bumaba ang kanyang bibig sa aking pribadong parte!

Sinakal niya ang kaselanan ko. Napahawak ako sa kanyang balikat at pumikit! Iyong pagnanasa ko at pananabik ay halos umabot na sa rurok nito at para na akong sasabog.

“Ahh, ahh, mmm, Cham!” Ungol ko nang batihin niya ako.

Ilang saglit lang ay umalog ang katawan nang maabot ko ang paunang rurok ng kaligayahan. Ang puti at mainit na likido ay lumabs sa akin. Napahiyaw naman ako nang dilaan ni Chamuel ang daliri na may katas ko na!

“M-marumi iyon!” supi ko kaso huli na.

Lalaking ngumisi si Chamuel sa akin at saka binuhat ang isang hita ko. Sinampay niya ang hita ko sa isang balikat niya at saka binaba ang tingin doon sa lagusan ko.

“A-ano…”

“Let’s stretch you up, sunshine.”

“H-huh?”

“Masasaktan ka kapag aangkinin kita without preparing your hole down here, sunshine.” Pinasadahan niya ang butas ko gamit ang hinlalaki niya.

Isang ngisi lang ang binigay ni Chamuel sa akin bago niya binaba ang mukha doon sa butas ko!

“H-huwag ganyan, Cham!” Pigil ko sa lalaki at itutulak ko na sana ang kanyang ulo kaso lumapat na ang mukha niya doon at sumentro ang bibig sa butas ko!

Humalik at dinilaan nang pabalik-balik ni Chamuel ang aking butas! Tinutudyo pa no’ng dila niya ang sensitibo kong kweba.

Ako naman ay napakapit na lang sa kanyang buhok na mahaba.

Ang kamunduhang pagnanasa ko ay mas lumukob pa sa aking sistema nang pumuno sa tenga ko ang mga mababasang tunog na nililikha ni Chamuel sa butas ko. Para akong kinikiliti no’n.

Sa posisyon namin ngayon ni Chamuel, ngayon ko lang din napagtanto na ganito pala ka flexible ang katawan ko! Nakasampay kasi ang isang hita ko sa balikat ni Sir Chamuel, tapos ang isa ay nakabuka. Nakahawak ang isang kamay ko sa buhok ni Chamuel at ang isa kong kamay ay nasa likod upang masuportahan ko ang aking katawan! Tapos si Chamuel kinakain ako sa baba!

Ilang minuto rin akong kinain ni Sir Chamuel doon sa baba hanggang sa kanya nang pinasok ang dalawang daliri sa butas ko.

“Ohh, C-Cham… Chamuel!” Ungol ko at saka sinasalubong ang bawat hugot at baon ni Chamuel ng kanyang daliri sa loob ko. Hindi ko sinasadyang gawin iyon pero parang response na iyon ng katawan ko.

Halos dumugo na ang labi ko upang mapigilan ko lang ang pag-ungol kaso hindi ko siya kayang kontrolin, nakakawala talaga ang mga malilibog kong daing sa aking bibig.

Nilabasan ako at hindi man lang ako hinayaan ni Chamuel na makabawi nang kanyang ituon ang humihindig niyang pagkalalaki sa aking butas na namamasa, kumikiwal, at madulas na.

“Fuck!” Mura niya nang maipasok ang ulo doon sa butas ko!

Ako naman ay kagat labing hinihintay ang kanyang tuluyang pag-angkin sa akin!

Nang mapasok siya ng buo sa akin, pareho kami ni Chamuel na nakahinga ng lalalim. Humalik si Chamuel sa akin at saka humalik sa aking labi kasabay ng kanyang pag-ulos.

Mula sa sink ng banyo hanggang sa kama ay inangkin ako ni Sir Chamuel. At hindi ko alam kung kailan kami natapos dahil nakatulog na rin ako dahil sa pagod!

Nang muli akong magising, bumungad kaagad sa akin ang umaalab kong pwet at ang masakit kong baywang.

“Chamuel?” ani ko nang makita kong wala na si Chamuel sa kama. Sa pagkakatanda ko kasi ay sinamahan niya ako rito.

At kahit wala si Chamuel at masakit ang pag-upo ko at baywang, napangiti naman ako na may suot na akong damit at pakiramdam ko presko ako. Wala nang pawis at malalagkit na katas mula kagabi.

Naisipan kong lumabas at hanapin si Chamuel. Kahit na paika-ika ako at mahina ang kilos, bumaba ako.

Hindi ako nagkamali na nasa kusina si Chamuel at nagluluto!

“M-magandang umaga,” kuha ko sa atensyon ni Chamuel dahil nakatalikod siya. Suot nito ang manipis na white sleeveless shirt at itim na stripe pajama.

“Hey, ang aga mong bumangon.” ani Chamuel at saka mabilis na iniwan ang niluluto para malapitan ako.

Humalik siya sa tungki ng ilong at noo ko bago nagsalita. “Good morning.”

Ngumiti ako sa kanya. “Anong oras na pala?”

May sinilip siya sa likod ko. “It’s still 7 in the morning. By the way, nagluto ako ng breakfast para sa atin. Dadalhin ko sana sa kwarto because, I know you’re sore down there.” Malambing niyang wika.

“A-ayos lang. Dito na lang tayo kumain.”

Tumango siya at hinila ako sa may counter. Binuhat niya ako upang maupo roon sa highchair na nasa harap ng countertop.

“Okay ka lang dito? O doon tayo sa dining?” tanong niya.

“H-hindi, dito na lang. Nagugutom na rin ako.”

Sinuklay ni Chamuel ang buhok na tumatabon sa aking noo. “Okay, hahainin ko na lang itong niluluto ko.”

May fried rice, sunny side up eggs, hotdogs, at tinapay na nilagay si Chamuel sa countertop. Kumuha rin siya ng fresh milk sa ref bago ako sinamahan.

Habang kumakain kami ni Chamuel ay pinapakiramdaman ko lang siya. Ngayon na may nangyari na sa amin. Ano na ang susunod nito? Nakuha na niya ang gusto niya sa akin. Papaano na ako ngayon? Papaano na si Paul sa probinsya?

Tama ba na magtanong ako kung… ano kami? O baka, bedwarmer lang ako habang wala pa iyong mahal niya?

“Sunshine?”

Napaigtad ako sa biglaang paghawak ni Chamuel sa kamay ko.

“Hmm?”

Nagtagpo ang kilay niya. “May problema ba? May masakit sa’yo? Tell me.” pag-aalala niya.

“Wala. May naisip lang ako bigla.”

“Sunshine—”

Pareho kaming napatigil nang marinig namin ang doorbell galing sa labas!

“Ako na titingin doon—”

“No,” pigil ni Chamuel sa akma kong pagbaba sa highchair. “Ako na. You finish your breakfast. Titingnan ko lang kung sino ang nagdoorbell.”

Si Chamuel na ang lumabas para tingnan kung sino iyong dumating. Naiwan ako rito sa kusina na hindi makasubo.

Gulong-gulo ako ngayon. Matapos nang nangyari kahapon ay saka ko pa napag-isip isip ang mga bagay-bagay at ang maaaring consequences ng ginawa namin ni Sir.

Bumaba ako ng stool at saka liligpitin na sana ang mga pinagkainan namin nang biglang may dumating na tao— mga tao! Babae at saka isang bata na lalaki.

Nakatitig ang bata sa akin at namimilog ang mata!

At hindi ko mawari nang biglang kumabog ang puso ko. Nag-init ang bawat sulok ng mata ko nang makita ko ang batang lalaki. Tila may kamay na humaplos sa puso ko na siyang nagpainit ng mga mata ko.

“Tegan,” ani Sir Chamuel pero ang mata ko ay nakapukos lang sa bata.

“Shibal! Am I seeing things? Totoo ba itong nakikita ko?” ani naman ng babae.

“Loraine, please!” si Chamuel at hinawakan ang braso no’ng babae.

Nakikita ko sila kasi magkatabi lang sila at ng bata na hindi ko alam kong anong meron pero nais ko siyang lapitan at yakapin!

Malakas ang tambol ng puso ko at wari’y gusto nang lumabas sa ribcage ko. Anong nangyayari? Bakit ganito ang nararamdaman ko?

“M-mami?” usal no’ng bata at saka parehong umagos ang luha namin no’ng batang lalaki!

---

This story is already at

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 29

Chapter 29

Chamuel’s Pov

“What the f’ is happening, Chamuel Thoreau?!” May diin at litong tanong ni Loraine sa akin.

Tiningnan ko si Loraine at si Tegan sa harap ko. Sumulyap ako kay Mitchell na nando’n sa kusina. Hinayaan ko siyang ligpitin ang mga pinagkainan namin kahit ayaw ko naman. Ako dapat ang magliligpit no’n kaso dumating ang anak ko, si Tegan, at si Loraine.

Right now, I can see in Loraine’s eyes that she wants to strangle me and make me answer her question. Si Tegan naman ay nakatitig lang sa akin at gulat na gulat din na nandirito na ang Mami Mitchell niya.

“Daddy, how did you find Mami? I thought he left us. I thought he wouldn’t be coming home. He has been gone for so long…” My son’s voice slowly faded as it cracked, and tears fell down his cheeks.

I motioned for Tegan to come to me, and he obliged, still crying. I combed his hair and kissed his forehead.

“I told you, your Mami didn’t leave us. Hinding-hindi ka iiwan ng Mami mo, Tegan. Because your Mami loves you so much. He loves you more than anyone else in this world.”

“But… why can’t Mami remember me, Daddy? Did something happen to him? Does Mami really love me-us?”

“D-Does Mitchell have amnesia, Chamuel? We just went on vacation, and we never thought you’d surprise us with this!” Loraine points out, trying to laugh, but her voice fails her miserably as it trembles.

Kinandung ko si Tegan at pinunasan ko ang kanyang luha. Hindi ko muna inintindi si Loraine.

Pinunasan ko nang maayos ang pisngi ng anak ko.

“Tegan, your Mami doesn’t remember you. Yes, something happened to him back then that made him forget us, but I know he still loves you. He still loves us.”

“Then can I go to Mami in the kitchen, Daddy?” Tegan asked, sobbing.

“I told you, son, hindi pa tayo naalala ng Mami mo.”

My son managed to offer me a courageous smile.

“It’s fine, Daddy. I won’t do anything. I will just… look at Mami. I got mad and held grudges against Mami because he left me, but I still love him. I still love him even if he doesn’t remember me. He is still my Mami Mitchell.”

In the end, I slowly nodded at Tegan and put him down.

“Just don’t do anything and don’t say anything to your Mami, okay?”

Tegan nodded obediently. “Okay, Daddy.”

Pareho naming tiningnan ni Loraine si Tegan na tumakbo tungo sa kusina. Alam kong malaki ang tampo ni Tegan sa kanyang Mami. Akala niya kasi iniwan kami ng Mami niya. Akala niya hindi na namin makikita si Mitz. At kahit na anong sulsol ko sa kanya noon na babalik si Mitz, hindi na siya naniniwala sa akin dahil na rin sa tagal nang paghihintay namin at wala pa rin ang Mami niya.

Tegan is a smart kid pero mas umiral lang ang pagtatampo niya noon kay Mitz. At ngayon na nakita na niya ang Mami niya, alam kong nawala rin iyon. Kasi kahit na nagtatampo siya sa kanyang Mami, kagaya ko, hinding-hindi matitiis ni Tegan si Mitchell. Kasi mahal na mahal namin si Mitz.

I know that my son also prayed for this day to come, that we would finally be together once again. Hindi ko alam kung paaano nakaligtas si Mitz. Hindi ko alam kung sino ang tumulong sa kanya at kung sino ang sinasabi niyang nobyo niya. Atat na rin akong malaman ang totoo. Atat na rin kong makuha ang hustisya na para kay Mitz. Sa nangyari noon sa bahay nina Eliza at sa nangyaring insidente.

Kung pwede lang deretsuhin si Mitz at kumprontahin. Baka no’ng unang kita pa namin ay inusisa ko na siya sa mga nangyari sa kanya. However, I cannot risk his health, especially his mental well-being.

“Now, tell me what the hell is going on, Chamuel Thoreau! Because I’m completely confused right now!”

I looked at Loraine and sighed. Her eyes were filled with confusion, yet at the same time, they were hungry for answers.

I took a deep breath through my nose and began my story-a story of how Mitz came back into our house, applying to be a houseboy!

I watched as Loraine’s jaw practically hit the floor when I revealed the truth to her.

“S-si Mitchell talaga iyon, Chamuel?” Loraine said, her eyes teary. A ray of hope and bliss spread across her face as she tried to process the things I had mentioned.

“I saw him wearing our engagement ring. I mean… ginawa niyang pendant sa kanyang necklace ang singsing na binigay ko sa kanya noon, Loraine. No’ng nakita ko siya sa labas ng bahay nang gabing iyon… alam na ng puso ko at ng isip ko na siya talaga iyon. Mas nadagdagan lang nang makita ko ang engagement ring namin na nasa kanya pa.”

“So…” she swallowed. “Ano na ang gagawin mo ngayon?”

“Ngayon na nandirito na si Mitz, mas mabilis na ang magiging usad ng imbestigasyon. Dadahan-dahanin ko si Mitz sa pagtatanong tungkol sa taong tumulong sa kanya at kung papaano siya nito sinagip.”

Loraine nodded actively.

“I’ll help.”

“May clinic ka.”

She wiggled her finger in front of me. “I’ll help, Chamuel. So, sasabihin mo ba ito kay Eliza?”

Unti-unti akong tumango kay Loraine.

“She said she will help. Sabi niya gagawin niya ang lahat para kay Mitz.”

“Hindi ba siya busy? I heard she’s preparing for the Bar Exam.”

“She is, pero susubukan ko.”

“Okay.”

Jess’ Pov

Nang makita ko ang babaeng dumating kanina at iyong bata. Akala ko iyon na ang babaeng mahal ni Sir Chamuel kaso ako lang ang nahiya para sa sarili ko dahil half-sister pala ni Sir Chamuel si Ma’am Loraine.

Hindi ko masyadong napagtuonan ang kaba ko sa babae kanina kasi mas naagaw no’ng bata ang aking atensyon. Kay Tegan… Tegan Aguilli.

Ewan ko ba. Pakiramdam ko narinig ko na ang pangalan na iyon. Pakiramdam ko may koneksyon ako sa bata lalo nang marinig ko siyang umusal ng ‘Mami’. Hindi ko alam kung sino ang tinutukoy niya pero ako ang naluha roon.

Tila nakakita ng multo si Ma’am Loraine at si Tegan nang makita ako rito. Akala siguro nila wala pang nakukuhang house boy si Sir Chamuel? Ay, ewan ko hindi rin ako sigurado.

Habang naghuhugas ako ng pinggan ay may narinig akong mga apak ng paa sa likod ko, kaya nilingon ko ito. Muli na namang tumambol ang puso ko.

Jusko, ano na ba ang nangyayari dito sa puso ko? Sana ay wala akong dinaramdam na sakit.

“Hi!” Magiliw na bati sa akin ni Tegan.

Ngumiti ako kay Tegan, halos mapunit ang labi ko kakangisi sa bata. Para lang siyang pinaliit na version ni Sir Chamuel. Siguro kung sino man ang nanay ng bata ay in love na in love kay Sir.

“Hello! May gusto ka ba?” tanong ko sa bata at tinigil ko ang paghuhugas ko sa mga pinggan.

Humarap ako kay Tegan at saka umupo. Iyong basa kong kamay ay pinunas ko sa t-shirt na suot ko.

Tumango si Tegan sa akin at saka humakbang siya paabante.

“M-milk.”

“Sige, ipagtitimpla kita ha!” Masigla ko namang ani sa bata. Para akong timang kasi tingin ko hindi lang ito ang unang beses na narinig ko si Tegan na humingi sa akin ng gatas!

Umayos ka, Jess! Pangangaral ko naman sa aking sarili.

Akmang tatayo na ako nang hawakan ni Tegan ang aking kamay. At sa di ko mawari na kadahilanan ay may naramdaman kong tila kuryente na dumaloy sa aking dugo at dinala iyon tungo sa aking dibdib at saka sumipa ang dibdib ko nang malakas.

“C-can you comb my hair too? I messed it up.”

Napangiti naman ako sa buhok niya na magulo nga, parang sinadya iyon kasi kanina maayos naman iyon.

“Oo naman!”

Lumapit ako kay Tegan at saka ko inayos ang kanyang buhok. Sinuklay ko rin ito gamit lang ang daliri ko.

“Ang gwapo mo naman, baby, para kang daddy mo.” Natutuwa kong ani.

“R-really?”

“Uhm! Pero iyong daddy mo, akala ko masungit siya no’ng una.” Humagikhik ako.

Nakita ko si Tegan na ngiting-ngiti nakatingin sa akin.

“Nasusungitan ka rin sa daddy mo?” pabulong kong sabi kay Tegan.

Humagikhik rin si Tegan at palarong tumango.

“Pero mabait ang daddy mo. Mabait siyang amo.”

“Ahm…” Tila may gustong sabihin si baby Tegan kaso hindi niya ito naisasatinig sa akin.

“May gusto ka pa bang iba, baby?” Tila may kahungkagan sa dibdib ko kapag tinatawag kong baby si Tegan.

“C-Can I call you… M-Mami?”

“H-huh?”

“N-no, don’t mind me.” Kaagad niya namang bawi.

“Baby, wala bang magagalit kapag t-tinawag mo akong Mami? Baka dumating ang Mami mo na tunay at m-magalit sa akin.”

Mabilis ang pag-iling ni Tegan sa akin. “No. No one will get mad or angry po.”

Hinaplos ko ulit ang buhok ni Tegan. “Kung ganon naman ay pupwede mo akong tawaging Mami… kung ’yan talaga ang gusto mo.”

Nagningning ang mga mata ni Tegan at saka ako sinugod nang mahigpit na akap! Muntik na akong matumba dahil sa malakas na pwersa at hindi ko rin inaasahan ang pagyakap niya sa akin. Mabuti na lang at mabilis ang reflexes ko at nakahawak ako sa gilid ng sink.

“Thank you! Thank you so much, Mami!” Masayang sambit ni Tegan kaso nagtaka ako nang masundan iyon ng hikbi.

“Baby? Baby, bakit ka umiiyak? May masakit ba sa’yo?” Ididistansya ko sana ang sarili ko sa kanya dahil nag-aalala ako kaso humigpit ang kamay niya na nakayakap sa leeg ko.

“No, mami. I’m just happy!”

Nakahinga naman ako nang maluwag doon. Akala ko kasi kung ano na eh. Baka magalit si Sir Chamuel na pinapaiyak ko ang gwapo at malusog niyang anak.

“Teka, ipagtitimpla muna kita ng milk mo, baby. Upo ka muna rito.” Kahit na nahihirapan ako dahil sa bigat ni Tegan. Binuhat ko pa rin ang bata at saka pinaupo ko siya sa isang upuan.

Nang tatalikod na ako ay tinawag ako ni Tegan.

“Mami!”

“Hmm? Ano iyon, Tegan?”

Ngumuso lang siya sa akin at malapad ang naging ngiti.

Pinanliitan ko ito sa aking mata kaso humagikhik lang siya sa akin.

“Magtitimpla na ako.” ani ko na lang sa bata.

“Okay, mami! Tegan is waiting!” Magiliw niyang sambit at inindak ang paa sa ere.

Masyado na siguro akong nahihibang dahil sa gabing iyon ay sabay kaming tatlo na kumain at tingin ko isa kaming kompletong pamilya. Tuwang-tuwa ako at kahit na si Sir Chamuel ay hindi rin maitago ang kanyang ngiti habang naghahapunan kami. Hindi ko alam kung epekto lang ba ito ng pangungulila ko sa isang pamilya o masyado na akong nag-ienjoy rito.

Tingin ko may hindi tama sa mga nangyayari ngayon. Hindi ko lang alam kung alin at kung ano ito.

“Ay, Chamuel!” Sambit ko at napahawak sa dibdib nang may biglang yumakap sa baywang ko mula sa aking likuran.

Nagto-toothbrush ako rito sa banyo ng silid ko nang dumating si Sir. Kakatapos ko lang ding maligo. Ano ba naman itong si Sir!? Bigla-bigla naman itong pumapasok sa banyo! Papaano na lang kung naghubad lang ako? Papaano kung hindi ako nagdala ng damit dito? Aabutan niya pa akong parang bold star dito sa banyo!

“Hindi na ba masakit ang pang-upo mo? How about your hips?”

Nagmumog muna ako bago ko siya sinagot. “H-hindi na masyado.” Humarap ako kay Chamuel.

Humalik siya sa aking noo tapos sa tungki ng ilong ko. Hehe! Pansin kong iyon ang paborito niyang halikan sa buong mukha ko, maliban na lang sa lips syempre.

“Oo nga pala, Cham, si Tegan… i-iyong anak mo. Kanina pinuntahan niya ako sa kusina.”

Tumango siya at di nagsalita kaya nagpatuloy ako.

“Pumunta siya at nagpatimpla ng gatas sa akin. Tapos niyakap niya ako. Tapos sinabi niyang gusto niya akong tawaging Mami! Nagulat ako syempre pero masayang-masaya ang puso ko ngayon dahil doon!” Daldal ko at tango lang nang tango si Chamuel habang pinagmamasdan ang mukha ko na para bang takot siyang makatakas sa mata niya ang kahit na anong ekspresyon na gawin ko.

“I’m happy as well, Mit- sunshine. I’m happy for you.”

“Salamat, Cham. Natutuwa talaga ako. Tapos ang sweet pala ni Tegan, ang gwapo, at kapag tumingin ako sa kanya ikaw talaga naiisip ko! Magkamukha kasi kayo!”

“I’ll take that as a compliment, sunshine.” anito at saka humalik sa akin.

Nag-make out pa kami ni Sir Chamuel sa banyo bago siya umalis sa silid ko. Make out pala ang tawag doon sa kapaan at halikan na nangyari sa amin sa banyo!

Para akong nasa langit sa saya nang humiga ako sa malaking kama ng silid, nang may biglang kumatok at nasundan iyon ng pagbukas ng pinto. Napabalikwas naman ako dahil doon.

“Oh, Tegan… Chamuel?” usal ko nang makita ko si Tegan na may yakap na unan at nakasunod sa kanya si Chamuel na naka-sweat pants at topless. “A-anong ginagawa ninyo rito?”

Umalis ako sa kama at inayos ang tumaas kong shorts.

“Dito kayo matutulog? Sige, doon ako sa baba-”

“Mami, can Daddy and I sleep with you?”

Kumurap-kurap ang mata ko sa sinabi ni Tegan. Tumingin ako kay Tegan tapos kay Chamuel na ngumuso sa akin. Para silang mag-amang aso na nagpapa-kyut na ampunin ko!

“A-ahh, p-pwede naman. Sige-”

“Yehey! Let’s go, Daddy! I told you, Daddy, Mami can’t say no to us!” Sugod ni Tegan sa akin. Tinapon ni Tegan ang unan sa kama at saka ako niyakap. Si Chamuel ay lumapit din sa akin at saka humalik sa labi ko ng malamyos.

“Thank you, sunshine.” Matamis nitong bulong pagkatapos ng halik.

---

This story is already at

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 30

Chapter 30

Jess’ Pov

Deretso ang mata ko sa ceiling, hindi ko alam kung hihinga pa ba ako o ano. Parang natatakot akong huminga sa gitna nina Chamuel at Tegan. Si Tegan na nasa kanan ko ay nakasiksik ang mukha sa braso ko. Tulog na siya. Si sir Chamuel naman ay nasa kaliwa ko at patagilid itong nakahiga at nanunusok ang mga titig sa mukha ko.

Natatakot akong huminga at gumalaw dahil baka magising ko si Tegan. Natatakot din akong tumingin sa kaliwa ko dahil nando’n si Chamuel at pinupukol ako ng mga titig niyang nakakalusaw.

“Breath, sunshine.” Paanas na sabi ni sir Chamuel sa aking tenga.

Napaigtad ako sa mainit niyang hininga na pumaypay sa aking tainga!

“Cham!” Mariin kong angil sa lalaki at masama itong binalingan.

“Tulog na si Tegan.” aniya.

Ang balat ng noo ko ay unti-unting nalukot sa kanyang sinabi.

“Alam ko, Cham. Huwag mong sabihin na may binabalak kang gawin? Nandito ang anak mo, Cham. Huwag mong bigyan ng trauma ang bata.”

Ngumisi siya. “Wala akong gagawin. Alam kong pagod ka at masakit pa rin ang pang-upo mo. What I’m trying to say is, be at ease. Pwede kang gumalaw at huminga d’yan. Hindi naman magigising si Tegan. Also, kung hindi ka komportable sa amin dito sa kama. Pwede kong buhatin si Tegan—”

“H-hindi! Huwag!” Alma ko sa kanyang binabalak.

Ngumiti si Chamuel saka itinaas niya ang kamay at mahinang sinuklay ang buhok ko.

Sa lahat ng nangyayari ngayon sa akin, labis akong nagtataka kung bakit ganito. Kung bakit ganito ako ka komportable sa mga haplos ni Sir. Kung bakit ganito na lang katindi ang nararamdaman ko para sa kanya. Kung bakit… pati si Sir… laging emosyonal at puno ng paghanga ang kanyang mga mata kapag nakatingin sa akin.

Iyong kulay kape niyang mata ay laging banayad kung makatingin sa akin. Kinakalma ng mga mata ni Sir ang gulong-gulo kong utak. Ewan ko, dahil kapag tumingin ako sa mga mata ni Sir… nawawala ang mga pangamba ko. Tingin ko, kakayanin ko ang lahat dahil sa kanya.

“Thank you, sunshine.” Malambing na sabi ni Sir at humalik sa tungki ng ilong ko.

Ilang pulgada lang ang layo ng mukha namin ni Chamuel at pati nga ang hininga niya na amoy mint ay tumatama sa mukha ko.

Ngumuso ako pagkatapos ng halik ni Sir. “Cham, pansin ko na panay ang halik mo sa tungki ng ilong ko.”

“I don’t know; I find your nose cute and adorable, sunshine.” Pinaglaruan niya pa ang ilong ko.

“Cute? Anong cute? Hindi porket hindi sing tangos ng ilong mo ang ilong ko ay—”

“You have a pointed nose, sunshine. I think I’ve always loved your nose, even back then.”

Nangulubot ang noo ko. “H-huh? Ano ang ibig mong sabihin, Cham?”

Dumaan ang pagkagulat sa mata ni Sir Chamuel kaso mabilis naman iyong nawala nang ngumiti siya.

“Nothing. Ibig ko lang sabihin ay iyong una nating… kita.”

Napatango naman ako kahit na may pagdududa sa isip ko.

“Tulog na tayo, Cham. Baka magising na si baby Tegan dahil sa ingay natin.”

Ngumisi siya. “We’re literally whispering to each other, sunshine.”

Sumimangot ako. “Kahit na.”

“Fine, fine! Goodnight, sunshine. Dream of me… dream of us.” aniya at dumukwang para makahalik sa labi ko.

“Goodnight din, Cham. “ Matamis kong sabi.

---

“Sshh, tahan na baby. Tahan na. Nandito naman si Mami. Love na love na ni Mami.”

“Dada! Dada!”

“Oh, uuwi rin si Dada. Uuwi rin iyon, baby. Kaya sleep na muna tayo, huh, para mabilis umuwi si Dada.”

---

“Do you think your shorts is way too short, sunshine?”

“Masyadong mababa?”

“Mababa siya, pero ang akin lang, mainit ngayon.”

“Okay lang.”

“Are you sure?”

“Hmm!”

---

“Anong tutuluyan natin?”

“Villa,”

“Talaga? Malapit sa dagat?”

Tumango siya. “Hmm, iyon ang gusto mo, right? Magbeach?”

“Excited na ako.”

“Nasa tabing dagat ang villa na kinuha ko. Kaya ma-ienjoy mo talaga ang dagat, Mitz. Exclusively no cellphones tayo doon.”

“Papaano kung gusto natin magpicture? Sayang naman, minsan lang tayo lumabas.”

“I bought a camera. Iyon ang gagamitin natin.”

---

Gusto kong ibuka ang aking mata ngunit tila may pumipigil sa aking mga mata na huwag bumukas, parang may humihila sa akin. Nais kong itaas ang kamay ko, kaso hindi ko magawa. Walang nakahawak sa kamay pero tila may kung anong pwersang na nagpapabigat sa kamay ko.

Dinaga na ang dibdib ko at di ko maapuhap kung ano ang nangyayari sa katawan ko. Para akong may pinapanood na sine sa sarili kong utak— na nanaginip ako ngunit hindi ko maaninag ang mga mukha nila.

Alam kong nanaginip lang ako kaso ayaw bumukas ng mata ko. Natatakot na ako sa panaginip ko.

Ramdam ko na na nababasa na ako sa sarili kong pawis ngunit hindi ko talaga magawang maibuka ang mga mata ko.

Sumigaw ako, umiyak, pero parang walang nakakarinig sa akin. Nanghingi ako ng saklolo ngunit walang nakakarinig sa akin.

“Sunshine! Sunshine, wake up!”

“M-mami? Daddy, what’s happening to my Mami? Is my Mami having a bad dream? Daddy, please help my mami! Wake him up, daddy!”

Rinig ko sa boses ni Sir Chamuel at ni baby Tegan.

‘Tegan, Chamuel.’ bulong ko sa aking sarili. ‘Hindi ka nag-iisa, Jess. Nasa tabi mo si Chamuel at si Tegan. Kailangan mong kumalma.’ pagkakausap ko sa aking sarili.

“Sunshine? Sunshine, do you hear me? Sunshine—”

“Cham… Chamuel.” usal ko sabay mulat ko sa akong mga mata.

Malakas ang kabog ng dibdib ko at parang may humahabol sa dahil sa paghahabol ko sa aking hininga.

“Fuck!” Malutong na mura ni Sir Chamuel at saka ako niyakap.

“Mami!” Iyak naman ni Tegan at saka sumugod din sa akin.

Ngayon ay si Chamuel at Tegan na ang nakayakap sa akin.

“You’ve got me fucking worried, sunshine. Akala ko kung ano na ang nangyayari. Akala ko may nangyari na sa’yo.”

Hiningal ako mula sa aking panaginip. Tingin ko ang daming nangyari at kung saan-saan ako nakaabot.

Hindi ako nakapagsalita at hinayaan ko lang si Chamuel at Tegan na yumakap sa akin. Mabuti at hindi ako inusisa pa ni Chamuel.

Tulala akong nakatingala sa kisame at pilit kong inaalala ang mga mukha ng taong nasa panaginip ko ngunit bigo ako. ’Di rin klaro sa panaginip ko ang mga mukha nila.

Ang alam ko lang may tumawag sa akin na sunshine, may bata akong buhat-buhat at tinatawag ng bata ang kanyang ama. Tapos umabot din ang panaginip ko sa magandang lugar, may kasama akong lalaki at nagbeach kami. At tinawag din niya akong Mitz.

Sino sila? May koneksyon ba sila sa nakaraan ko? Nasaan sila ngayon?

“Mami, are you okay na po?” Kinulong ni Tegan ang mukha ko kaya napatingin ako sa bata.

Umalis si Chamuel para sa kanyang trabaho at ako ay naiwan kasama si baby Tegan. Hindi pa rin ako maka-move on mula roon sa aking panaginip. Kung panaginip ko lang iyon.

“O-okay lang naman ako, baby. May kailangan ka?” Wala akong ginagawa ngayon kasi wala naman akong lilinisin at wala ring labahin. Hindi nagpapalaba ng damit niya si Sir Chamuel sa akin eh. Kaya ngayon binabantayan ko lang si Tegan.

“Nothing, mami. I just wanna be with you… all the time, mami.”

Umangat ang sulok ng labi ko dahil kay Tegan. “Kahit na maglinis ako sa banyo at sa labas sasamahan mo ako?” biro kong sabi.

“Yes po! I will be with you, Mami! You won’t be alone because nandito si Tegan!”

“Papaano na ang school mo?” Napakurot ako sa malusog niyang pisngi! Ang bilis niyang mamula!

“Homeschool ako, Mami. My teachers are the ones who come here to teach me. Maybe the next day, I’ll start attending my class again po.”

Tumango ako.

“Gusto mo ba ako muna ang magturo sa’yo habang wala pa ang teacher mo?”

“Will you, mami? Really?” Tili ni Tegan. Malaki na siya nasa anim na taong gulang na si Tegan pero para siyang apat na taong bata kung nagpalambing sa akin. 

“O-oo naman.”

“Yey! Thank you, mami! I love you, mami!”

Bumilog lang ang mata ko at hindi makasagot kay Tegan.

“I’ll just get my bag, mami.” Aniya bago ako makasagot.

Tumango lang ako kay Tegan at sinundan ito ng tingin nang tumakbo ito patungo sa hagdan.

Masaya kong tinuruan si Tegan. Marunong na naman siya sa mga simple math problems at pati na sa English. Pagkatapos niya sa pag-solve no’ng mga binigay kong problems sa kanya gusto niya ring matutong mag-pronounce sa mga English words na nahihirapan siya. Hindi niya naman sana kailangan iyon kasi batang-bata pa pero dahil gusto niya, tinuruan ko na lang siya.

Pagkatapos ng lunch namin ni Tegan ay nagpahinga kami sa couch dito sa sala at pareho kaming nakatulog.

Nagising na lang ako na may humahalik na sa aking pisngi. Nang magmulat ako ay nakita ko si Chamuel na naka-squat sa gilid ng couch kung saan kami nakahiga ni Tegan.

“C-Chamuel?” tanong ko at bumangon. Muntik ko pang makalimutan na nasa tabi ko si Tegan.

“Good evening, sunshine!”

Kinusot ko ang aking mata.

Pansin ko na nagulo ang buhok ni Chamuel. Kaya naman inayos ko ang mahaba niyang buhok. Nakita ko sa kanyang palapulsuhan na may pantali siya kaya kinuha ko ito.

“Aayusin ko buhok mo.” ani ko.

Tumango naman siya at tumalikod.

Pangiti-ngiti kong sinuklay ang kanyang buhok bago ko ito pinusod, top knot lang dahil tingin ko iyon ang bagay sa kanya. At nang humarap sa akin si Chamuel, tama nga ako. Bagay sa kanya ang top knot tapos mas hinulma pa no’ng katutubo niya lang na balbas ang kanyang panga.

Inayos ni Chamuel ang kanyang itim na trousers at saka umupo sa tabi ko. Ang kanyang puting long sleeves ay nirolyo niya rin hanggang sa kanyang siko.

“Cham, magluluto muna ako ng hapunan natin.” sabi ko.

Mabilis niyang hinawakan ang kamay ko.

“Let’s order na lang, sunshine. Gusto kong mag-recharge ngayon.” sabi niya at saka yumakap sa akin.

“Recharge?”

“Mmm, ito. Yakap mo, bango mo. Ito ang recharge ko.”

Napangiti na lang ako. Si sir Chamuel talaga! Masyado niya akong pinapahulog sa kanya!

Akala ko iyong panaginip ko ay hindi na mauulit. Kaso sa sumunod na gabi ay naulit na naman siya. Wala si Chamuel at Tegan sa silid ko nang gabing iyon pero nanaginip pa rin ako.

Parang nasa party ako, maraming tao, may kasama akong babae… Eliza ang pangalan niya, tapos may lalaki rin akong nakilala… si Arkin. Pero kagaya no’ng nakaraang gabi, blurry ang kanilang mukha. Narinig ko lang ang mga pangalan nila.

Kinabukasan ay bumisita si Ma’am Loraine sa bahay. Madami itong dalang pasalubong at medyo makulit si Ma’am Loraine para sa akin. Parang feeling close siya sa akin at madaldal siya. Panay rin ang kanyang pagbara kay Sir Chamuel. At napag-alaman kong Dentist pala itong si Ma’am Loraine at doon nakapagtapos sa South Korea! Kaya naman pala may mga Korean slangs siya minsan!

At sa sumunod na namang gabi ay may panaginip na naman ako at doon sa panaginip ko ay naklaro ko na ang mukha ni Arkin… si Paul at Arkin ay iisa lang pala! Naalala ko ang gabing magkasama kami sa isang kwarto!

Madaling araw, alas kwarto nang madaling araw at nagsulat ako ng liham para kay Sir Chamuel.

’Chamuel, paumanhin kung kailangan kong magpaalam sa’yo sa ganitong paraan. Patawarin mo ako kung hindi man lang kita ginising para personal na magpaalam. May emergency lang kasi, kailangan ko munang umuwi sa probinsya.

Huwag mo sanang isipin, Cham, na hindi ka mahalaga sa akin. Huwag mo sanang isipin na mababaw ang pagtingin ko sayo dahil dito. May emergency lang na kailangan kong uwiin sa probinsya.

Babalik ako, Cham. Hindi ko man alam kung kailan pero babalik ako. Pangako iyan.’

Nang ma-satisfy na ako sa sulat ko. Tinupi ko ang papel na kinuha ko sa gamit ni Tegan at saka ko ito nilagay sa harap ng pinto ng silid ni Chamuel at Tegan.

Wala akong dala na kahit na anong gamit ngayon. Tanging pamasahe ko lang ang laman ng bulsa ko. Kailangan kong makausap si Arkin o si Paul. Kailangan ko nang katotohanan!

Madilim pa nang umalis ako sa bahay ni Sir Chamuel. Bumabyahe ako patungong pier at kumuha ng ticket para sa barko na sasakyan ko. Ilang oras din ang naging byahe ko pauwi.

Pagod ang katawan ko pero hindi ako nakatulog. Hindi tulad no’ng kasama ko si Billy at Ate Van na nakapagpahinga ako sa aming byahe.

Hapon na nang makarating ako sa amin, mga ala una na. Kumatok ako sa bahay at walang sumagot sa akin. Hinanap ko ang susi ng bahay sa isang plorera sa labas at nakahinga ako nang maluwag na nandon pa ang susi na tinago ko.

“Paul—” Kusang namatay ang boses ko nang makapasok ako at bumungad sa akin ang malamig na bahay. Walang tao, walang bakas ng tao, at inaalikabok na ang bahay!

“Hindi pa ba nakalabas ng ospital si Paul?” ani ko sa sarili at tumalikod ako upang pumunta ng ospital. Kaso hindi pa ako nakaabot sa pinto ay marahas na iyong bumukas at tumambad sa akin si Paul na humahangos!

“Jess!”

“Paul,”

Sabay pa naming sambit. Malaki ang hakbang niya tungo sa akin at yayakapin niya sana ako nang itinaas ko ang aking kamay sa kanya.

“Kailangan nating mag-usap, Paul… o mas mabuting tawagin kitang… Arkin?” usal ko at nakita ko ang pag-urong ni Arkin.

“Jess—”

“Paul,” umiling ako nang biglang umikot ang paningin ko. Oo nga pala, wala akong almusal at tanghalian. “Arkin, Jess ba talaga ang pangalan ko?”

Natawa si Paul, nanginig ang boses. “J-Jess, ano ba ang pinagsasabi mo. Oo n-naman!”

“Paul Arkin Lastimosa, iyan ang totoo mong pangalan! Noon Arkin ang tawag ko sa’yo, pero bakit ngayon naging Paul? Umamin ka na sa akin, Arkin! Nagsisinungaling ka ba?! Niloloko mo ba ako simula no’ng una?! Boyfriend ba talaga kita? Umamin ka?!” Bulyaw ko sa kanya.

Akmang lalapit siya nang umatras ako.

“Huwag mo akong lapitan! Manloloko ka! Sinungaling! Sabihin mo sa akin, kung sino ba talaga ako, Arkin! Nasaan ang pamilya ko?! Ang mga magulang ko!” Halos pumutok na ang ugat ko sa leeg kakasigaw.

Sinipa ni Arkin ang isang sofa kaya naman lumikha iyon ng malakas na ingay. Ang dating takot na nasa mata ni Arkin ay napalitan ng galit.

Sumugod siya sa akin at saka hinuli ang magkabilang balikat ko at inalog ako.

Napangiwi ako dahil sa higpit nang pagkakahawak niya sa akin.

Nanlisik ang mga mata niya. “Putangina, Jess! Ako ang nandito! Ako ang nasa tabi mo! Iniwan mo ako rito at hindi ko alam kung saan ka hahanapin! Tapos uuwi kang ganito?!”

“A-Arkin, bitiwan mo ako! Bitiwan mo a-ako!” Ngiwing angal ko at pilit na pumipiglas sa kanyang mahigpit na pagkakahawak sa akin kaso mas humigpit ang kamay niya. Para niya akong pinipiga! Wari’y nagbagong anyo si Arkin, parang hindi na siya iyong lalaking nakasama ko ng ilang taon.

“Anong ginagawa mo roon?! Bakit ka nagkakaganito ha?!” singhal niya. Namumula ang mata niya at parang mababaliw na.

“Bitiwan mo ako!” Buong puso kong sigaw!

“Fuck you, Arkin!”

Nanlaki ang mata ko nang biglang may malaking kamay na dumapo sa balikat ni Arkin at saka sa isang iglap ay tumilapon ang katawan ni Arkin sa lamesita.

“C-Chamuel?” Gulat kong sambit, nanlaki ang mata ko, tila nakakita ng multo sa harap.

“Sunshine, are you okay?” tanong ni Chamuel at sinuri ang katawan ko nang nakalapit siya sa akin.

Niyakap ko si Chamuel. “O-oo.”

Kaso ang pagkakayakap ko kay Chamuel ay madali ring naputol nang may biglang humila sa aking katawan bago pa makaganti ng yakap si Chamuel sa akin. Hindi ko inaasahan ang paghila ni Arkin kung kaya’t nawalan ako ng balanse at napa-atras.

“Damn you, Arkin! Matagal na akong nagtitimpi sa’yong hayop ka!” sigaw naman ni Chamuel at bumwelo ng suntok para kay Arkin.

Tinulak ako ni Arkin sa isang tabi at dahil malakas ang kanyang pagkakatulak sa akin. Natumba ako at tumama ang ulo ko sa kahoy na arm rest ng sofa.

Napapikit ako. Impit akong napadaing at humawak sa ulo ko. May malakas at matalis akong narinig na parang nagpabingi sa akin saglit. Nang ibuka ko ang aking mata ay nanlalabo na ito at nagiging dalawa na sa paningin ko si Chamuel at Arkin.

“S-sunshine, Mitz! Mitchell!” sigaw ni Chamuel ngunit tuluyan na akong kinain ng kadiliman!

---

This story is already at

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 31

Chapter 31

Mitchell’s Pov

Malabo pa ang paningin ko nang una kong ibuka ang aking mga mata. Para akong nagising mula sa napakahabang panaginip. Puting ceiling, tahimik, at may naririnig akong tunog ng makina. Mahina kong ginala ang aking mata sa paligid kahit na hindi pa malinaw ang aking mga nakikita.

Kinurap-kurap ko ang aking mata hanggang sa unti-unti na itong naglinaw. Bumaling ako sa kabilang dako at doon ko nakita si Chamuel na nakahawak sa kamay ko at nakahukdong siya, tulog. Medyo magulo rin ang kanyang buhok na naka-half bun sa likod.

Hawak ni Chamuel ang daliri ng kamay ko na may nakatusok na dextrose. Tumagal ang titig ko kay Chamuel hanggang sa naramdaman ko ang pag-init ng aking mga mata dahil sa mga paparating kong luha.

Lumunok ako at napangiwi rin dahil nanunuyo ang aking lalamunan. Muli kong pinikit ang aking mga mata at sa pagkakataong iyon ay tumulo na ang mga luha ko na parang matagal nang nakaimbak sa loob ng aking mga mata. Tuloy-tuloy ang pag-agos ng mga luha nang maalala ko ang aking mga panaginip. Hindi, hindi ko sila mga panaginip. Mga alaala ko sila na nakalimutan ko sa apat na taon.

Hindi Jess ang pangalan ko. Mitchell, Mitchell Aragon ang tunay kong pangalan. Wala na akong pamilya at si Nanay Isidora lang ang tumatayong magulang ko. Lumaki ako sa mansyon ng mga Aguilli at nakilala si Chamuel. Ang lalaking bumuo sa buhay ko. Ang lalaking minahal ko at tanging mahal ko at nabuo namin si Tegan. Hindi naging maganda ang naging buhay namin ni Chamuel. Naging sekreto kami ni Chamuel. At si Arkin… hindi ko siya boyfriend.

Napahasa ako sa aking ngipin at napuno ng galit ang dibdib ko dahil kay Arkin. Tinago niya ako dito sa probinsya. Tinago niya ako mula sa pamilya ko. Sa apat na taon na naghahanap ako ng katotohanan, nililihis niya ako. Apat na taon ang nasayang ko, apat na taon ang nawala sa akin— sa amin ng pamilya ko dahil sa pagtago ni Arkin sa akin.

“Sunshine?” ani Chamuel na mukhang nagising dahil sa munting hikbi ko.

Mabilis kong pinulot ang puting kumot at pupunasan ko na sana ang luha ko upang hindi niya ito makita ngunit huli na. Nakita na siya.

Tumayo si Chamuel at kaagad na pinunasan ang luha ko.

“May masakit sa’yo? Tatawag ako ng doktor para tumingin—”

Hinawakan ko ang braso ni Chamuel at saka siya binigyan ng isang matamlay na ngiti.

“Ayos na ako, Cham.” Mahina kong sabi pero umagos muli ang luha ko.

“Sunshine,” may pag-aalalang sambit niya at muling umupo. “Masakit pa ang ulo mo? Anong nararamdaman mo? You are unconscious for how many hours. Nag-alala ako nang mawalan ka ng malay kanina. Akala ko kung ano na ang nangyari sa’yo.”

Tipid akong ngumiti kay Chamuel at pilit kong pinipigilan ang mga luha ko kaso parang balat ng papaya ang mata ko at konting kurot lang, lumuluha na.

“S-si Arkin… nasaan siya?” tanong ko kay Chamuel.

Nanigas ang kanyang bagang, bumuntong hininga.

“Naiwan ko siya doon sa bahay. Nataranta ako nang makita kitang nawalan ng malay at dineretso na kita rito.” sagot niya at umiwas ng tingin. “Siya b-ba ang sinasabi mong boyfriend mo rito? Siya iyong Paul na sinasabi mo?”

Hinagilap ko ang kamay ni Chamuel at pinisil ko ito. Muli siyang bumaling sa akin.

“Chamuel… Chamuel Thoreau Aguilli,” bulong ko at ngumiti sa kanya. 

Umawang ang labi ni Chamuel. Ngumiti ako sa kanya kaso laglag lang ang kanyang panga at hindi makakurap ngayon. Tinikom niyang muli ang kanyang bibig, umiling siya. Wari’y may gusto siyang sabihin kaso hindi niya ito naisasatinig. Iling lang siya nang iling.

Ilang sandali lang ay nakita kong namula na ang kanyang mga mata. Nasundan iyon ng pag-uunahan ng kanyang mga luha.

Umingay ang monoblock chair sa biglaang pagtayo ni Chamuel at saka ako niyakap.

“Mitchell… sunshine.” aniya at inulan niya ng halik ang aking mukha.

“Cham, sorry!” ani ko at saka kumapit sa kanyang long sleeves.

“Sshh,” pagtatahan niya sa akin at lumipat ang kanyang labi sa noo ko.

Hinila niya muli ang silya at saka umupo. Hindi niya binibitiwan ang aking kamay.

“Y-you… remember everything? Naalala mo na kami ni Tegan?” Panakang tanong niya. Tumango ako. “Naalala mo na rin… iyong ginawa k-k sa’yo noon?” Lumalim ang kanyang boses.

Tumango ako. Napayuko siya at dinala ang kamay ko sa kanyang labi at doon humagulhol ng iyak.

“Cham, m-matagal na…”

“No,” garalgal niya at saka matigas na umiling. “I’m really guilty, sunshine. Ang laki ng kasalanan ko sa’yo. Ang laki ng pagkukulang ko sa inyo noon ni Tegan. I was an asshole and was so stupid.”

Umiling ako. “May mali rin ako noon, Cham.”

“But I should have been a man to you, sunshine. I shouldn’t have let my emotions get the best of me.”

Kahit na umiiyak ako ay mas una kong tinuyo ang pisngi ni Chamuel na basang-basa sa kanyang luha.

“Tinanggap ko ang proposal mo noon sa akin. Hindi kita tatanggapin sa buhay ko kung hindi kita mahal, Cham. Hindi ako mag-o-oo sa’yo kung mababaw lang ang nararamdaman ko para sa’yo. Saka… nakaraan na iyon, nagka-ayos na tayo. Masaya na tayo, di ba?”

Humingos siya. “Sunshine,”

“A-ang pagiging ama mo, ang paniniwala mo na hindi ako nawala, ang pagiging matatag mo sa apat na taon na wala ako, Cham. Sapat na sakin iyon. Sapat na iyon para maniwala akong… mahal mo ako… mula n-noon at hanggang ngayon. Hanggang ngayon, Cham, ramdam ko pa rin ang pagmamahal mo. Ramdam ko pa rin ang tindi ng pagmamahal mo kahit na nakalimutan kita. A-ang utak ko… hindi ka nakilala pero ang puso k-ko… kilalang-kilala ka.”

“I-I love you… I love you so much, sunshine. Thank you… damn it! Thank you for coming back. Thank you for remembering me. Thank you for remembering us. We missed you so much. We… really do, sunshine.”

Tinulungan ako ni Chamuel sa pagbangon. Niyakap ko siya.

“Salamat din sa paghintay mo sa akin, Cham. H-hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin… k-kung wala ka… kung napalitan na rin ako d’yan sa puso mo.”

Marahan niya akong tinulak at tinuyo ang pisngi ko. Nanatiling konektado ang aming mga noo at ang tungki ng ilong namin ay halos mag-abot na rin.

“Sshh, walang papalit sa’yo. Wala na akong balak magmahal ng iba kung hindi ikaw, Mitz. Ikaw lang naman talaga… mula noon ikaw lang.”

Ilang sandali lang din ay unti-unti na ring humupa ang emosyon namin ni Chamuel.

“Gusto ko nang lumabas dito.” ani ko sa kanya.

“Ayos ka na ba talaga? Hintayin natin ang doktor mo.”

Umiling ako. “Ayaw ko na rito, Cham. Umuwi na tayo sa Manila. Umuwi na tayo sa anak natin.”

Inayos niya ang buhok ko at muling pinunasan ang pisngi ko. “Sige, aasikasuhin ko lang ang bills sa labas at uuwi na tayo.”

“S-sama ako sa’yo. Ayaw kong iwan mo ako rito.”

“Hmm!”

Bumalik na ang alaala ko pero nandito pa rin sa dibdib ko ang mga pangamba dahil hindi ko masyadong naalala ang mukha no’ng babaeng nakita ko bago ako mahulog doon sa bangin sakay sa kotse ko.

Parang pamilyar sa akin ang babae kaso hindi ko lang alam kung sino siya. Parang kilala ko talaga siya ngunit… hindi lang ako sigurado. At ngayon na bumalik na ang alaala ko… natatakot ako. Natatakot ako dahil hindi ko alam kung sino ang gustong pumatay sa akin. Natatakot ako para sa sarili ko at para sa pamilya ko.

Bumabyahe kami ni Chamuel pauwi nang maalala kong hindi ko pala nakikita sa bahay si Nanay Isidora.

Ginugulo ng hangin ang buhok ko at ganon din ang mahabang buhok ni Chamuel. Nandito kasi kami ngayon sa third floor ng sinasakyan namin ferry, pauwi na kami. Kulay kahel na rin ang kulay ng paligid at malapit nang gumabi.

“Cham,” tawag ko kay Chamuel.

“Hmm? Sunshine?” Lumapit siya sa akin at saka hinapit ang baywang ko.

Niyakap ko ang kamay ko sa kanyang malaking katawan.

Tumingala ako sa kanya. “Cham, si Nanay Isidora pala? Bakit wala na siya sa bahay mo?”

“Oh, bumalik si Nanay Isidora sa bahay nila Dad. Nang mawala ka kasi ilang buwan din akong nasa bahay lang. Kinukulong ko ang sarili ko at ayaw kong makipag-usap sa kahit kanino. Kaya dinala ni Loraine si Tegan at si Nanay sa bahay. Kaya nga rin malapit si Tegan kina Mom at Dad, dahil matagal din siyang nando’n.”

Ngumuso ako at yumakap kay Chamuel. Hinagod niya naman ang likod ko at humalik sa aking ulo.

“Sorry, Cham.”

“It wasn’t your fault, sunshine.”

“Cham… natatakot ako.” sabi ko sa dibdib niya at hinigpitan ko ang pagkakayakap kay Chamuel.

Ginantihan niya naman ako ng yakap. “I’m here, sunshine. I promised you, hindi na mauulit ang nangyari noon. I will never let it happen again.”

Tumango ako.

Gabi nang makauwi kami ni Chamuel sa bahay at ang naabutan lang namin na gising ay si ate Loraine. Mabilis na napatayo si Ate Loraine nang makita niya kami ni Chamuel. Si Chamuel ang kapatid niya pero ako sinalubong niya nang yakap.

“A-ayos ka lang, J-Jess? Why did you suddenly—”

“Ate L-Loraine…” putol ko sa kanya.

Umawang ang labi ni Ate Loraine at ilang sandali lang ay nakita kong nag-uunahan na ang mga luha niya, kagaya lang no’ng kay Chamuel kanina. Ang lakas nilang umiyak!

Napatakip siya sa kanyang bibig at saka umiyak.

Niyakap ko siya. “Ate, sorry p-po. Sorry po!”

“Mitchell!” Iyak ni Ate Loraine kaya nag-iyakan na kami.

“Sorry, ate, at salamat… salamat po sa pag-alaga ninyo sa pamilya ko. Salamat po sa pagtingin ninyo kay Chamuel at Tegan.”

Tango lang nang tango si Ate at mahigpit akong niyakap. “Thank God! Thank you for coming back, Mitchell. Thank you!”

Gusto man namin ni Ate Loraine na mag-usap kaso malalim na ang gabi. Uuwi kasi siya at kami naman ni Chamuel ay magpapahinga rin mula sa mahabang byahe.

“Promise, pupunta ako rito bukas, Mitchell. Magpahinga ka lang muna ngayon at saka kakabalik lang din ng mga alaala mo. You need to rest and calm yourself. I know overwhelming din sa’yo ang lahat ngayon.”

Tumango ako. “Sige, ate. Salamat po ulit.”

“Para na kitang kapatid, Mitchell. Noon pa naman ay tinuring na kitang nakababata kong kapatid, kaya huwag kang magpasalamat nang magpasalamat sa akin.”

Umakyat kami sa taas ni Chamuel at saka dumeretso sa kanyang silid. Nakita kong mahimbing na ng tulog ni Tegan doon sa kama.

Humalik si Chamuel sa aking noo. “I’ll just take a shower, sunshine. Kung gusto mong magbihis at maligo… pwedeng sumabay ka sa ’kin.”

Sumimangot ako. “Doon na lang ako sa kabilang silid maliligo.”

“I thought so.” Ngisi niya. “But let’s sleep here together, sunshine. Our bed has missed you so much.”

Malambing akong tumango sa kanya. “Opo!”

Mabilis lang akong naglinis sa katawan at nagbihis ng pantulog bago bumalik sa silid namin dati ni Chamuel. Humiga ako sa kama, sa tabi ni Tegan, wala pa kasi si Chamuel.

Niyakap ko si Tegan at hinagkan ko ang mukha nito. “Sorry, baby. Sorry if nakalimutan ka ni Mami.” ani ko at mabilis naman ang naging pag-init ng mga mata ko.

Hindi ko lubos na maisip kung ano kaya ang iniisip ni Tegan habang magkasama kami tapos hindi ko siya maalala at siya… nangangarap na maalala ko. Parang dinudurog ang dibdib ko habang iniisip ang sakit na dinanas ng anak ko nang mawala ako at inakalang hindi na ako babalik.

“I love you, baby. Mahal na mahal ka ni Mami.” Bulong ko kay Tegan at saka humalik na naman sa noo at pisngi nito.

“Sunshine?”

Kumalas ako sa pagkakayakap ko kay Tegan at saka tumingin kay Chamuel na naka-sweat pants lang at walang pang-itaas. Nakababa ang kanyang shoulder length na buhok na medyo madampi. Napatigil siya sa pagpupunas sa kanyang buhok at umupo sa kama. Bumangon naman ako at kinuha ko ang towel na kanyang ginamit na pamunas sa kanyang buhok.

Walang hirap akong binuhat ni Chamuel at saka nilapag sa kayang kandungan.

“Why are you crying?” tanong niya sa akin habang pinupunasan ko ang kanyang buhok.

Napatigil ako saglit. “Nasasaktan lang ako, Cham… na hindi ko kayo naalala ni Tegan. Iniisip ko ang sakit na dinanas ni Tegan nang makita ako pero walang maalala sa kanya— sa’yo. Ang sakit-sakit!”

Nanginig ang kamay ko.

Kinuha ni Chamuel ang kamay ko at inagaw ang towel mula sa akin. Tinabi niya ito at saka pinunasan ang mga pisngi ko na may bagong luha.

“Our son is a smart kid, sunshine. Maiintindihan ka ni Tegan. Besides, we didn’t stop loving you. Nawala ka man ng ilang taon sa buhay sa ’min. Pero hindi ka nawala sa puso at isip namin. Ganyan ka namin ka mahal, Mitz.” Emosyonal ding sabi ni Chamuel.

Niyakap ko nalang si Chamuel.

“Salamat, Cham. Salamat sa hindi mo pagsuko. Salamat sa pagmamahal at tiwala mo.”

Binagsak ni Chamuel ang labi sa balikat at humalik doon. “Thank you too, sunshine. Thank you for coming back.”

Natulog kami ni Chamuel sa gabing iyon na punong-puno ng pinaghalong emosyon. Pareho din naming yakap ang aming anak na nasa gitna namin.

At kinabukasan ay nagising ako na mag-isa sa kama. Magaan na ang pakiramdam ko at masaya kong inayos ang kama bago pumunta sa banyo upang maghilamos bago bumaba.

Pababa ako ng hagdanan nang may marinig akong mga boses. May pamilyar na boses at may boses din akong hindi ko nakikilala.

Tumungo ako sa kusina kung saan galing ang mga boses. Nakita ko si Tegan, Chamuel, at ate Loraine at may dalawang tao na nakatalikod sa gawi ko, lalaki at babae!

Una akong napansin ni Chamuel kaso si Tegan ang unang tumawag sa akin.

“Mami!” Masayang tawag ni Tegan sa akin dahilan upang mapalingon sa gawi ko ang babae at lalaking nakatalikod sa akin.

At ganon na lamang ang kinatigalgal ko nang makita ko ang mukha nang babae. Sa isang iglap ay tila may eksena sa harap ko na biglang nag-play. Malinaw ang lahat sa akin, malinaw ang mga mukha nila, at naririnig ko ang kanilang mga boses. Para siyang bidyo na nag-play bigla sa harap ko nang makita ko ang mukha ng babae.

Ramdam ko ang pagbagsak ng mga maiinit kong luha mula sa aking mata pababa sa aking pisngi.

“E-Eli?” Nauutal kong sambit at napailing habang nakatingin kay Eliza.

---

This story is already at

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 32

Chapter 32

Mitchell’s Pov

Nagwala ako nang makita ko si Eliza. Hindi ako nakapagsalita at basta ko na lang itong sinugod kaya mabilis na dumalo sa amin sina Ate Loraine, Chamuel, at iyong lalaking kasama ni Eliza na hindi ko kilala.

“Get out! Umalis ka rito! Alis!” sigaw ko at dinuro si Eliza.

Litong-lito si Eliza at panay ang pag-iling niya.

“Sunshine, calm down,” ani naman ni Chamuel habang yakap-yakap ang baywang ko.

“Eliza, please, umalis muna kayo ni Tristan.” saad ni Ate Loraine kina Eliza.

“Paalisin mo sila, Cham! Ayaw ko siyang makita!” Welga ko at madiing tinuro si Eliza na umiiyak!

Agarang tumango si Chamuel sa akin.

“Eliza, please, umalis muna kayo.”

“Chamuel,”

“Alis na sabi!”

“Please, Eliza… para kay Mitz umalis muna kayo. I think he is not ready yet.” sabi ni Chamuel.

Sumulyap si Eliza sa akin at iniwas ko ang tingin ko sa kanya. Kumapit ako ng mahigpit sa damit ni Chamuel.

Hinagilap no’ng lalaking si Tristan ang gamit ni Eliza at coat nito bago tumango kina Chamuel at ate Loraine.

Yumakap na ako kay Chamuel at hindi na tiningnan pa si Eliza na umalis kasama ang lalaking si Tristan!

“Mami, are y-you okay?” tanong ni Tegan sa akin.

Ngayon ay nandito kami sa sala. Nanginginig pa rin ako pero hindi tulad kanina.

Tiningnan ko ang repleksyon ko sa tubig ng baso na nangangalahati na. Namumutla pa rin ako at aligaga ang aking mga mata. Umaalon din ng konti ang repleksyon ko roon sa tubig dahil sa kamay ko na nanginginig.

Siguro kasama nang pagbalik ng mga alaala ko ay itong trauma na natamo ko noon. Siguro dala ng alaala ko ang masakit kong nakaraan at ang masalimuot na katotohanan.

“Mami?”

Napukaw ako sa aking malalim na pag-iisip nang biglang dumapo ang malambot na kamay ni Tegan sa aking kamay.

“Baby,” usal ko.

Kanina akala ko ay mali lang ang pagkakarinig ko na tinawag akong Mami ni Tegan. Ngayon mas malinaw na sa akin na tinatawag na niya ako sa nakagawian niyang pagtawag sa akin.

“Mami, Daddy said that you remember us now—that you remember me.”

Malumanay akong tumango kay Tegan.

Lumabi si Tegan at saka mabilis ang naging pamumula ng kanyang kilay at ilong saka sinundan ng mga malalaking butil ng luha.

Naibaba ko ang basong aking hawak at saka ko niyakap si Tegan.

“Mami!” Nguwa ni Tegan sa dibdib ko.

Ang kaninang panginginig ko sa takot kay Eliza ay unti-unting napalitan ng tuwa dahil kay Tegan. Ewan ko, parang may magic ang yakap ng anak ko. Pakiramdam ko kayang pagaanin ng anak ko ang mabigat kong dibdib sa pamamagitan lamang ng kanyang yakap. Tingin ko… kakayanin ko ang lahat para sa kanya. Tingin ko, wala akong hindi kayang gawin para kay Tegan.

“I love you, baby Tegan. M-miss na miss ka ni Mami! Miss na miss kita, anak!”

Humigpit ang pagkakayakap ni Tegan sa aking baywang at hiyaan ko lang siyang umiyak sa dibdib ko.

Matapos ang mahabang minuto na yakapan namin ni Tegan ay pinakawalan ko siya at saka ko pinunasan ang kanyang pisngi na basang-basa sa kanyang luha.

“H-huwag ka nang umiyak, baby. Nalulungkot si Mami.” Humihikbi kong saad.

Kahit man ako ay parang ewan na walang humpay ang pag-agos ng luha pero nakangiti ang mga labi.

Tumango si Tegan. “M-mami, hindi mo na po ako iiwan? Kami ni Daddy?” Sumulyap siya kay Chamuel na nasa kabilang sofa, katabi si Ate Loraine na emosyonal na rin.

Tumango ako. “Hindi na. H-hindi na aalis si Mami, baby. Hinding-hindi ko na kayo iiwan ng daddy mo, okay?”

“I miss you, mami! And I love you so much, mami!”

“Mahal din kita, anak. Mahal na mahal kita!”

Muling yumakap si Tegan sa akin. “Sleep po ulit tayo together, mami! Gusto ko tabi tayo ni Daddy! Every night and every day po!”

“Hmm!” Tango ko naman.

Sa yakapan at iyakan namin ng anak ko ay biglang tumunog ang tiyan nito.

“Oh, gutom ka na, baby? Halika ka, hahainan ka ni Mami ng foods.”

“Ako na, Mitchell!” Bigla namang singit ni Ate Loraine.

“Ate, kaya ko naman po.” wika ko.

Tumayo si Ate Loraine. “Alam ko, Mitchell, at alam ko rin na miss ninyo ni Tegan ang isa’t isa pero… kailangan ninyong mag-usap ni Chamuel tungkol sa nangyari kanina.”

“Sasama na lang po ako kay tita Loraine, mami! You talk to daddy na lang po.”

“Anak, pwede namang…”

“I’ll just finish my milk, mami, and I will wait for you po sa ating breakfast! Para po sabay ulit tayo kakain!”

“Sure ka, anak? Pwede naman kasing sumama ako sa inyo ni tita mo.”

“It’s okay, mami! Basta po huwag kayong aalis ni Daddy ha!”

Hinaplos ko ang buhok ni Tegan at tumango. “Hmm! Sige na nga!” ani ko at saka hinagkan ang ulo ng aking anak.

Nang makaalis si Ate Loraine at Tegan, lumapit naman kaagad sa akin si Chamuel at saka hinawakan ang mga palad ko. Tiningnan niya ako sa aking mga mata na may pagsusumamo.

“Are you okay, sunshine? Do we need to see a doctor? May masakit sa ulo mo?” Malumanay niyang tanong sa akin.

Tiningnan ko ang aking kamay na tila lumiit dahil sa kamay ni Chamuel na nakahawak doon. Gamit ang libre kong hinlalaki ay hinaplos ko ang umuusling ugat sa kamay ni Chamuel.

“I… I don’t like her, Cham.”

He heaved.

“Sunshine, Eliza is your best friend. Hindi mo ba siya naaalala? She’s dearest to you.”

Nanatili akong nakayuko. Ayaw kong tumingin sa mga mata ni Chamuel dahil natatakot ako na baka may makita siyang rason kung bakit ako nagkakaganito ngayon.

Alam ko. Alam kong kaibigan ko si Eliza, best friend kami at para ko na siyang kapatid noon. Ngunit noon pa man ay ramdam ko na rin na may nag-iba na kay Eliza. Noon pa man ay alam ko nang may hindi na tama. Kaso… hindi ko lang alam kung alin o ano.

“Alam ko, Cham.”

“Sunshine,”

“B-bakit pala siya nandito?” tanong ko at saka lang sinalungat ang titig ni Chamuel.

“Nabanggit ni Loraine sa kanya na… nandito ka na kaya pumunta kaagad siya rito upang makita ka.”

“I-iyon lang ba talaga ang rason niya? D-dati ba… no’ng wala ako rito… hindi ba siya pumupunta rito?”

Unti-unting kumunot ang noo ni Chamuel.

“Sunshine,”

“Sagot, Cham.”

Bumuntong hininga siya. “Of course, hindi siya napapagawi rito. She’s busy with her studies at ngayon naghahanda siya para sa Bar Exam.”

“Bakit ako nabanggit ni Ate Loraine sa kanya? Bakit may contact kayo sa kanya?”

Mukhang naguguluhan na si Chamuel sa mga tanong ko dahil sa pagsingkit ng kanyang mga mata at sa pagkunot ng kanyang noo pero sinasagot niya pa rin ako.

“We’re resuming the investigation to your sudden disappearance from years ago, sunshine. Sorry kung hindi ko man ito sinasabi sa’yo. Iniisip ko kasi na kakabalik palang ng memories mo. Ayaw kong mag-alala ka o ma-stress.”

Napakurap-kurap ako.

“A-at anong kinalaman ni Eli dito, Cham?” Garalgal ko.

“Tutulong siya sa imbestigasyon.”

“Huh?”

“Sinabi niyang tutulong siya sa kahit na anong paraan… at nasabi rin niya sa akin iyong nangyari sa’yo… no’ng gabing nakita kita kasama si Arkin.”

“C-Chamuel…” My heart skipped a beat in painful manner. Napakapit ako nang mahigpit sa mga kamay ni Chamuel.

Gusto kong itikom niya ang bibig niya. Ayaw kong marinig iyon mula sa kanya kaso walang lumalabas na salita sa bibig ko. Pilit kong binubuka ang aking bibig kaso walang boses na lumalabas.

“I know you’re innocent, Sunshine. I know you weren’t in your right state of mind, which is why it happened. And in fact… nothing happened between you and Arkin, but there was an attempt. You were drugged. You’re a victim, Sunshine. I’m sorry! I’m so sorry, Mitz!” Chamuel said, tears in his eyes.

Bumaha ang luha ko. He knew! Alam na niya ang lahat!

“C-Cham!”

Kinabig ako ni Chamuel at binaon niya ang mukha ko sa kanyang dibdib. Doon ako humagulhol ng iyak sa kanyang dibdib. Kumapit ako sa kanyang damit at saka umiyak na parang bata.

“You’re not alone, sunshine. Nandito ako. Mananagot ang dapat managot sa lahat ng gumawa no’n sa’yo. Sa may pakana no’ng pag-drug sa’yo, sa pagkidnap sa’yo, at pati na sa pagtangkang pagpatay sa’yo… mananagot silang lahat, Mitz. I promise you.”

Humahagulhol akong tumango sa mga binubulong ni Chamuel sa akin.

Ilang sandali lang ay kumalas din siya sa aming yakapan at pinunasan niya ang basa kong pisngi.

“C-Chamuel,” sambit ko sa gitna ng aking mga hikbi.

“Cham, hindi natin mapagkakatiwalaan si Eli.”

Natigilan siya.

“Sunshine,”

“Cham, si Eli ang may paka—”

“Mitchell!?”

“Mitchell?!”

Dahil sa bagong dating na mga boses ay naputol ang nais kong sabihin kay Chamuel. Kapwa kami napalingon ni Chamuel sa pintuan kung saan nanggagaling iyong mga boses at doon namin nakita sina Nanay Isidora, Ma’am Shaine, at si Sir Donovan!

Napatayo ako nang makita ko si Nanay! Humakbang ako kaso ilang yapak lang din ang nagawa ko dahil sa panginginig ng aking tuhod. Napahawak si Nanay Isidora sa kanyang dibdib nang makita ako at sina Sir Donovan at Ma’am Shaine naman ay nanlaki ang mata nang makita ako.  Para silang nakakita ng multo sa aking pagkatao!

Unang natauhan si Nanay Isidora at ito rin ang unang lumapit sa akin.

“J-jusko! Ikaw na ba talaga ito, Mitchell?!” Umiiyak na saad ni Nanay Isidora at saka pinagpipisil ang katawan ko. Parang sinusuri niya pa kung totoong tao ba ako o ano. Nanginginig ang nga kamay ni Nanay Isidora nang hawakan niya ang mukha ko.

Muling nanubig ang mga mata ko nang makita ko si Nanay na emosyonal. May galak sa kanyang nga mata at labi kaso walang tigil sa kakaagos ang kanyang mga luha!

“I-ikaw na ba talaga ito, Mitchell?” Muling sambit ni Nanay at dinampi-dampi ang palad sa aking mukha. Mukhang hindi pa rin siya makapaniwalang nandirito ako sa kanyang harapan.

“O-oo, nay. Ako po ito.”

“Jusko! S-salamat sa Dios!” ani Nanay at saka doon lang ako niyakap. “Labis mo akong pinag-alala, Mitchell! Pinag-alala mo kaming lahat! Akala namin iniwan mo na kami! Akala namin wala ka na!”

Yumakap ako kay Nanay Isidora. “Sorry po, nay! Sorry po kung natagalan ako.”

Ramdam ko ang pagtango ni Nanay. “Huwag ka nang umalis pa, Mitchell!”

Tango lang din ang tanging nagawa ko.

“Mitchell,” wika ni Ma’am Shaine sa gilid kaya napakalas kami ni Nanay Isidora sa aming mahigpit na yakapan!

Nagpunas ako sa aking luha at hinarap ko si Ma’am Shaine. Namumula at may mga luhang nagbabadyang kumawala sa mga mata ni Ma’am Shaine. Parang pinipigilan niya lang ang sarili na huwag umiyak.

“Mitchell!” At sa unang pagkakataon matapos nang mahabang panahon mula nang bumukod kami ni Chamuel mula sa bahay nina Ma’am Shaine ay niyakap ako ni Ma’am Shaine. Hindi ako malapit kay Ma’am noon. Hindi siya malupit pero hindi rin kami nagkakasalamuha noon ni Ma’am masyado sa kanilang mansyon.

“Ma’am Shaine,” usal ko lang at saka gumanti ng yakap kay Ma’am Shaine.

“Thank you! Thank you for coming back, Mitchell!” ani Ma’am Shaine.

“Salamat din po sa pagtingin ninyo kay Tegan at Chamuel, Ma’am!”

Kumalas si Ma’am sa aming yakapan.

“Mmm!” Tango niya. “I’m a mother, Mitz but I’m not perfect. May kasalanan ako sa’yo, kay Chamuel. Malaki ang naging pagkukulang namin ni Donovan bilang magulang at saka lang namin iyon napag-isip isip nang mawala ka. We’re so sorry, Mitz. Akala ko hindi na darating ang araw na ’to… na makakahingi pa ako ng tawad sa’yo.”

Umiling ako kay Ma’am Shaine. “Ma’am, huwag n’yo na po iyong isipin.”

“No, Mitz. Nasaktan namin kayo. Hindi namin kayo nagabayan noon. Kami ang nakakatanda, kami dapat ang mas umiintindi.”

“Mitchell,” biglang pagsingit ni Sir Donovan at tumabi kay Ma’am Shaine. Sa tabi ko naman ay may biglang humapit sa baywang ko at iyon ay si Chamuel. “Sana mapatawad n’yo pa kami, Chamuel, Mitchell. May mga nasabi kaming masasakit sa inyo noon. Oo, magulang kami ni Chamuel pero hindi naman ibig sabihin no’n ay may karapatan na kaming diktahan na lang kayo sa kung ano ang gagawin ninyo. Kaya sana mapatawad ninyo kami.”

“W-wala na naman po sa akin iyon, sir Donovan, Ma’am Shaine. Nagpapasalamat nga po ako dahil hindi n’yo po pinabayaan si Chamuel at ang anak namin no’ng nawala ako.”

“See how good and sweet my sunshine is, dad, mom?”

Nasundot ko ang tagiliran ni Chamuel dahil sa kanyang sinabi.

“Hmm!” ani naman ni Sir Donovan at si Ma’am Shaine naman ay natawa habang nagpupunas sa kanyang mga luha.

Sa aming pag-uusap ay bigla namang dumating sina Ate Loraine at Tegan na mula sa kusina. Si Ate Loraine pala ang may pakana kung bakit biglang dumating sa bahay sina Ma’am Shaine. Habang nag-uusap kami ni Chamuel dito sa sala kanina ay tumawag pala sila sa bahay. At dumaldal ang anak namin ni Chamuel, si Tegan at nabanggit na nandirito ako sa bahay namin ni Chamuel, kaya ayon napasugod ang mga matatanda rito sa bahay.

Dahil sa biglaang pagsugod nina Ma’am Shaine dito sa bahay nakalimutan na nilang mag-agahan. Kaya naman sabay-sabay na kaming kumain dito sa bahay. Nagluto sina Nanay Isidora at Ma’am Shaine. Kami naman ni Ate Loraine ay tumulong din kahit papaano.

Dahil sa bilis ng mga nangyayari ngayon sa buhay ko, tingin ko tuloy ako pa rin si Jess na walang maalala sa aking buong pagkatao at na nanaginip lang ako ngayon. Nao-overwhelm ako dahil sa mga sunod-sunod na mga nangyayari! Una, bumalik na ang alaala ko, tapos nalaman kong alam na pala ni Chamuel ang nangyari sa akin noon doon sa bahay nila Eliza, tapos ngayon… tanggap na ulit kami ni Chamuel sa buhay nina Ma’am Shaine.

Hindi ko tuloy maiwasang hindi mangamba sa mga susunod na mangyayari sa aming buhay.

“Sunshine, what’s wrong?”

Napasinghap ako nang biglang yumakap sa baywang ko si Chamuel mula sa likod. Mabilis nman akong nakabawi nang maamoy ko ang kanyang panlalaking amoy. Sinandal ko ang aking katawan sa kanya.

Gumagabi na at ngayon sina Ate Loraine ay nasa pool, nagn-night swimming. Kami lang ni Chamuel ang nandirito sa sala. Rinig na rinig namin ang mga tawa ni Tegan mula sa labas at ang malulutong na tawa ni Sir Donovan. Nagkakasiyahan na sila sa labas.

“Masaya lang ako, Cham. Hindi ko aakalain na ito pala ang buhay na… babalikan ko matapos ang apat na taon na nawala sa akin.”

“Kaya nga dapat magpakasal na tayo, Sunshine.”

Bago ako mawala, nakapag-propose na siya sa akin. Kung hindi lang siguro ako nawala baka kinasal na kami.

“Mmm! Let’s do that.” Tango ko at tiningala si Chamuel. Sinulubong naman ako ni Chamuel ng isang halik!

Kaso ang aming halikan ni Chamuel ay muling naputol dahil sa doorbell mula sa labas. Si Chamuel na sana ang lalabas kaso gusto kong sumama sa kanya. Ngunit hindi ko inaasahan na ang bisita namin ay si Eliza at kasama na naman si Tristan!

“Eliza,” ani Chamuel.

Napakapit ako kay Chamuel.

“M-Mitz,”

“Eliza, umalis ka rito!” sigaw ko sa kanya.

Matigas na umiling si Eli.

“No, Mitz.”

“Bakit ba ayaw mo, Eli? Anong gusto mo?!”

“Nasasaktan ako, Mitz!”

“Eliza, ako dapat ang magsabi niyan!” May diin kong sabi sa kanya.

“Mitz, hindi mo alam ang totoo!”

“Totoo? Alin doon, Eli? Na ikaw ang may pakana sa pagkidnap at pagkahulog ko sa bangin? Nandon ka no’ng nahulog ako, Eli! Nakita kita!” Bulyaw ko! Ito sana ang gusto kong sabihin kanina kay Chamuel kaso dumating sila Nanay Isidora.

Napasinghap si Chamuel.

“No, Mitz! Hindi ako iyon! Nagkakamali ka!” Pagmamatigas ni Eli.

“Huh? Ako pa talaga ang gagawin mong sinungaling, Eli?”

“Mitz, I cannot do that to you! Kaibigan kita! God knows kung gaano ka kahalaga sa akin, Mitz! Handa akong talikuran ang pagiging Lastimosa ko para sa’yo! Iyong nakita mo nang mahulog ka sa bangin… kung akala mo ako iyon p’wes nagkakamali ka. You’ve mistaken me for my twin sister. It wasn’t me; it was Elize!”

---

This story is already at

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 33

Chapter 33

Mitchell’s Pov

Kapwa kami ni Chamuel natigilan sa binunyag ni Eliza. Si Eliza ay halos lumuhod na sa harap ko para lang paniwalaan ko siya. Nagsusumamo ang kanyang mga matang walang tigil sa kakaiyak.

Matagal ko nang kilala si Eliza. Sinasama niya ako sa bahay nila at nakakasama ako sa mga party sa bahay nila pero wala akong nakitang kambal niya! Kahit mga larawan ay wala! Ngunit hindi rin sila iyong tipo ng pamilya na maraming display na mga larawan sa kanilang bahay. Tingin ko nga rin nagkakaroon lang ng ingay ang malaking mansyon nila Eliza kapag may mga pagdiriwang.

Sa tagal naming naging magkaibigan… wala siyang nabanggit na kambal niya. Tapos ngayon, sasabihin niyang may kambal siya? At ito ang may pakana sa sa nangyari sa akin noon?

“Eli,” may bantang usal ni Chamuel at halos itago na ako ni Chamuel sa kanyang likod.

“Chamuel, maniwala kayo sa akin. Hindi ko magagawa kay Mitz ang ganoong bagay,” ani Eli at tumingin sa akin. “Mitz, natatandaan mo ba noon no’ng sinabi ko sa’yong magl-law na ako? I-ikaw ang dahilan ko, Mitz. I-iyong nangyari sa’yo at sa mga ginawa ni Elize, ni Alberta… at ng pamilya namin. Iyon ang nagtulak sa akin na kumuha sa kursong ito. But I think I’m still useless—worthless! Hindi ko pa magagamit ang mga natutunan ko sa law school.”

Lumunok siya. Ang lalaki namang si Tristan ay nanatiling seryosong nakatingin kay Eliza.

“I’ve already had enough of my twin’s dirty deeds. Kaya, Mitz, maniwala ka… hindi ako iyong gumawa no’n sa’yo. Handa ako, Mitz, handa akong tumistigo at isiwalat ang lahat ng katiwaliang ginagawa ng pamilya ko. Matigil lang ang lahat ng ito.”

Nakatitig lang ako kay Eliza. Hanggang sa may kinalkal siya doon sa kanyang shoulder bag. Nang makuha niya ang kanyang telepono ay kaagad niya ito minanipula at saka niya hinarap ang screen ng kanyang telepono sa amin ni Chamuel.

It was a picture of two young girls. Naningkit ang mata ko sa larawan at bumitiw sa pagkakahawak ko kay Chamuel. Humakbang ako paabante kay Eliza. Parehong-pareho ang mukha ng dalawang bata at halos hindi ko sila ma-differentiate sa isa’t isa. Hanggang sa tumuon ang mata ko sa mga mata nilang dalawa. Masigla ang mata ng isang batang babae pero ang isa naman ay tila walang ka-buhay-buhay.

“It was my photo together with Elize. Ito rin ang huli naming larawan na magkasama bago siya… nilayo dito sa bansa. I know na nagdududa ka ngayon sa akin, Mitz, kasi… hindi mo nakikita si Elize sa bahay namin. It’s because when we were little n-nasaksak ni Elize ang classmates namin ng ballpen. Nakita ko iyon at dahil doon lumayo na ang loob ko sa kanya. Natakot na ako sa kambal ko. Hanggang sa umuwi ang grandparents namin dito sa Pilipinas at… dinala nila si Elize sa Morocco. Elize was raised there by our grandparents at m-minsan umuuwi rin siya rito. Kaya tuluyan nang lumayo ang loob ko kay Elize at ganon din siya.” Paliwanag ni Eliza at saka unti-unting humakbang sa akin. Humawak siya sa kamay ko kaya napaigtad ako.

“Hindi kita ipapahamak, Mitz. Aaminin ko noon na naiinggit ako sa’yo kasi kahit hindi buo ang pamilya mo ang saya mo. Naiinggit ako sa’yo kasi ang simple mong tao pero hindi sumagi sa isip ko na mang-agaw sa kung anong meron ka. Mitz, kambal man kami ni Elize pero hindi ako siya. We may have the same face and share the same genes, but I’m not her, Mitz. I’m not Elize!”

“E-Eli…” Tumango siya. “Akala ko ikaw iyon,” at nagsimula nang mamuo ang mga luha ko. “Akala ko ikaw iyong tumulak sa sasakyan ko kaya ako nahulog nang tuluyan sa bangin.” Tandang-tanda ko pa ang ngisi ng babaeng iyon sa akin.

Mariing siya umiling at suminghot.

“Eli!” Iyak ko ngunit niyakap lang ako ni Eliza.

“Sorry, Mitz! Sorry sa ginawa ng kapatid ko! I’m so sorry what they did to you!”

Kumapit ako sa balikat ni Eli at saka tumango. “I’m sorry, Eli! Sorry dahil pinagdududahan kita. Sorry sa lahat, Eli!”

“I-It’s fine. It’s fine! Tutulungan kita, Mitz.”

Kumalas kami ni Eli sa aming yakapan. “Sorry…”

Umiling si Eli. “Ssh! Tama na. Namiss k-kita, Mitz. Tatapusin na natin itong laban na ’to, ha?”

A smile crossed my lips, then bobbed my head. Tumingin ako sa lalaking nasa likod niya.

“Oh, Mitz, si Tristan pala. Siya ang tumutulong sa akin ngayon sa pagrereview ko, siya ang mentor ko. Tristan, ito si Mitchell Aragon, iyong kinukwento ko sa’yong kaibigan ko.”

Umabante si Tristan at nilahad ang kamay sa akin.

“It’s my pleasure to meet you, Mr. Aragon!”

Tinanggap ko ang kamay ni Tristan. “Mitz o Mitchell nalang. I-ikinagagalak ko ring makilala ka, Tristan.”

Nararamdaman ko si Chamuel sa likod ko at ang pagsakop ng braso ni Chamuel sa aking baywang. Napaatras ako ng konti dahil sa kamay nito dahilan para maputol ang shake hands namin ni Tristan.

“Grabe naman siya tumulong sa pagrereview mo, Eliza. Sumasama siya kahit saan.” Hindi ko mapigilan na mapakomento. May ganon bang mentor?

Tinapunan ng isang tingin ni Eliza si Chamuel bago itinuon ang titig sa akin.

“Actually, Mitz… sumama sa akin si Tristan dahil… tutulong din siya sa atin.”

Sumingkit ang mata ko kay Tristan.

“He is a criminal lawyer, Mitz. He is Attorney Tristan Reviro.” Patuloy ni Eli.

I looked at him skeptically.

“Mapagkakatiwalaan ba natin siya, Eli? Kaya niya ba ang pamilya mo?”

Tristan cleared his throat. “I understand your hesitation, Mitz, but let me assure you of my competence as a lawyer. If you’re uncertain about my capabilities, I can provide you with a record of the cases I’ve successfully handled. This matter is deeply important to me, Mitz. Importante rin sa akin na makitang nakulong ang mga Lastimosa— lalo na si Alberta Lastimosa.”

“I think, dapat hindi natin ito pinag-uusapan dito sa labas.” ani Eli at napatingin sa paligid.

“Eliza, Tristan, nasa loob ang pamilya ko.” Singit naman ni Chamuel. “Nalaman din ng pamilya ko na buhay si Mitz kaya pumunta sila rito. Maybe we can arrange a meeting tomorrow to discuss this.”

“That’s fine with me, Mr. Aguilli.”

Tumango si Chamuel.

“Sige bukas na lang.” ani naman ni Eliza.

At bago umalis sina Eliza at Tristan ay muli akong niyakap ni Eliza. Nakailang sorry din siya sa akin.

At kinabukasan ay doon kami nagtungo ni Chamuel sa condo ni Eliza. Si Tegan ay sinama nina Ma’am Shaine at Sir Donovan pauwi sa kanilang bahay. Si Nanay Isidora naman ay umuwi rin kasama sila Ma’am Shaine.

Ngayon ay kasama namin ni Chamuel si Ate Loraine. Desidido na ako ngayon na tapusin ito. Desidido na akong matapos ang lahat ng ito para sa pamilya ko. Para na rin mamuhay na kami ng tahimik at walang pangamba.

Ngayon ay nandito na kami sa labas ng condo unit ni Eliza.

“Are you okay?” tanong Chamuel nang akmang pipindutin na niya ang doorbell.

Huminga ako ng malalim at saka tumungo kay Chamuel.

“You’re not alone anymore, Mitz. Nandito kami para sa’yo.” si Ate Loraine.

“Salamat, ate.” Hindi siya pumasok sa clinic upang masamahan kami ni Chamuel ngayon.

Nagdoorbell si Chamuel at ilang saglit ay bumukas na rin iyon. Pero nagulat ako nang si Tristan ang nagbukas ng pinto para sa amin! Magkasama sila ni Eli o maaga lang siya ngayon rito? Ngunit nakapambahay lang siya!

Niluwagan niya ang pinto at saka kami pumasok.

“Nasa kwarto pa si Eli, dito muna kayo sa sala. Kukuha lang ako ng maiinom at makakain.”

“Hindi na kailangan, atty.” Wika ni ate Loraine.

“It’s Tristan, Mr. Aguilli.”

Ngumisi si Chamuel. “Then, huwag mo na rin akong tawaging Mr. Aguilli, kung ganon.”

Malimit na tumango si Tristan.

Nailibot ko ang tingin sa condo ni Eliza dahil ito ang unang pagkakataon na napadpad ako sa condo niyang ito. Malaki siya, maaliwalas at gawa sa salamin ang malalaking dingding. At dahil maaga pa, kita ko ang araw na sumisilang sa harap. Ang dilaw na sinag ng araw ay tumatagos sa salamin na dingding.

“Mitz, good morning! Good morning, Loraine, good morning, Chamuel! Umupo na kayo.” si Eliza.

Inakupa naming tatlo ang isang mahabang sofa habang sa tapat na sofa naman ay nando’n si Eli. Bago siyang ligo at naka-tshirt at pants lang.

Dumating si Tristan na dala ang isang tray na may pitsel ng tubig at mga baso tapos may cookies din. Nilapag niya iyon sa center table na may mga puting folders. Tumabi siya kay Eliza pagkatapos.

“Tapos na ba kayong kumain? Pwede namang magbreakfast muna tayo…”

“Kumain na kami bago kami pumunta rito, Eliza.” sapaw naman ni Ate Loraine.

Napatango si Eli.

“Oh, kung ganon. Deretso na tayo?” Tumango at ganon din si Chamuel. “’Di ba, may tanong ka kay Tristan kagabi, Mitz? Kung mapagkakatiwalaan ba natin siya?”

Tumango lang ako.

“Mitchell, nasabi ko na naman saying kagabi na importante sa akin ito dahil gusto ko ring makulong si Alberta Lastimosa.” ani Tristan.

“A-anong ginawa ni Alberta sa’yo?” tanong ko.

Naitungkod ni Tristan ang siko sa kanyang tuhod. At umigting ang panga nito.

“Napatay ni Alberta ang kapatid ko. Alberta is a playgirl and party girl. Naging boyfriend niya ang kapatid ko. Their relationship wasn’t stable because Alberta had a lot of boys, but my younger brother had it bad. Gustong-gusto niya si Alberta. At isang araw nalaman ko na lang na patay na ang kapatid ko sa loob ng isang hotel. At nang gabing iyon, ang kasama lang ng kapatid ko ay si Alberta. Iyong hotel, tinago ang insidenting iyon dahil sa takot silang maapektuhan ang pangalan ng hotel. Dini-lete ang lahat ng kuhang CCTV at binayaran ang mga taong naglinis sa krimen upang itikom ang kanilang mga bibig. At… alam ko ang lahat ng ito dahil… kasama ang pamilya ko sa binayaran. Ayaw sana iyong tanggapin ng pamilya namin kaso… binantaan kami ng mga Lastimosa. Kaya tinanggap ng mama ko ang pera pero ako… ayaw ko ng ganon.”

“Si Alberta lang ang gusto mong makulong pero ako… kasama ang kambal ni Eli.” Tumingin ako kay Eliza.

Tumikhim siya, tumango. “Magkasama sina Elize at Alberta nang mapatay ni Alberta ang kapatid ko.”

“Atty. huwag mo sanang mamasamain pero, paano pinatay ang kapatid mo? Bakit doon sa hotel?”

Tinapunan ng tingin ni Tristan si Ate Loraine.

“Hiniwalayan ni Alberta ang kapatid ko, kaso hindi iyon matanggap ng kapatid ko kaya pumunta siya sa hotel na tinutuluyan ni Alberta at nagkataong nandon din si Elize. Hindi ko alam kung ano ang naging pag-uusap nina Alberta at ng kapatid ko pero nakita ko sa CCTV na nahampas niya ito ng vase sa ulo. Sa CCTV, kaagad na nawalan ng malay ang kapatid ko at may dugong kumalat sa sahig… hindi ko alam kung anong sumanib kay Elize para lang hampasin ulit ang kapatid kong humandusay na sa sahig.”

“Akala ko ba na-delete ang mga CCTV. Bakit lam mo ito at nakita mo?” tanong naman ni Chamuel kay Tristan. Tumango ako bilang pagsang-ayon sa sinabi ni Chamuel.

“May kaibigan ako sa law school noon na IT graduate. Nagpatulong ako sa kanya.”

“Kung may mga ebidensya ka, bakit hindi ka nagsampa ng reklamo noon? Bakit ngayon pa?” ani ko.

“Tulad mo, Mitchell. Takot din ako noon at gusto ko munang magkaroon ng koneksyon. Hanggang sa makilala ko si Eliza. A-akala ko rin no’n siya si Elize.”

“H-huh?”

“Nagkakilala kami sa review center kung saan ako nag-enroll, Mitz.” si Eliza. “Kinumpronta niya ako at halos mapatay rin dahil akala niya ako si Elize… nagdududa siya sa akin noon. Kaya sinusundan niya ako hanggang sa marindi na ako at sinabi ko na sa kanya ang tungkol sa pagkatao ko at tungkol kay Elize.”

“Mitz, narinig ko ang story mo from Eliza hanggang doon sa ginawa ni Elize sa’yo. Mitz, it’s our time now. Do you think you can work with us—with me?” His voice was hopeful.

“W-wala akong sapat na ebidensya. Boses ko lang ang meron ako ngayon at hindi iyon sapat.” ani ko.

“P-pwede akong maging witness.” si Eliza.

“Eli…”

“N-nakita ko ang kapatid ko na sinusundan si Mitz ilang araw bago siya makidnap. Nakita ko nang umaaligid si Alberta at si Elize kay Mitz hanggang sa university kung saan pumapasok noon si Mitz. And even on the day of the accident, I… I saw it. I was there…”

---

This story is already at

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 34

Chapter 34

Third Person POV

“Ibigay mo ito sa kanya.” Nguso ni Elize sa direksyon Mitchell na mag-isang kumakain sa kusina.

“What? Ayaw ko, Elize. Saka sino ba ’yan?!” Iritadong sambit ni Alberta sa pinsan.

“You don’t know him? He’s Mitchell… Mitchell Aragon, a friend of Eliza’s.”

Ngumiwi si Alberta. “Duh! I really don’t understand your twin, Elize. Nakikipagkaibigan sa ganyang klaseng tao. Poor and… looks loner.”

“Eliza is a loner din kaya nga ’yan laging nagpapa-party para lang maki-belong. Parang marami siyang friend tingnan. Kaya nga rin siguro nag-jive silang dalawa n’yang si Mitchell. Anyway, ibigay mo na ito kay Mitchell.” Muling saad ni Elize.

“Come on, Elize. Ano ba ito? Bakit papainomin mo iyon?”

“I’m just helping Arkin to win him.”

“What?”

“Can’t you just follow my orders, Alberta?! Naiirita na ako sa’yo!” Iritadong sambit ni Elize.

“Elize, kung may plano ka… at least let me know! Baka mainom ko ito!”

“Fool! May drugs ’yan, inumin mo nang ikaw ang matamaan!”

Naintriga si Alberta at lumapit kay Elize. “What?”

“Aphrodisiac.”

“Elize!”

“What? You’re not a saint here, Alberta. Always remember tinulungan kita nang may mapatay ka.” Banta ni Elize kay Alberta. “Go! I’m watching you.”

Tutungo na sana si Alberta kay Mitchell nang bigla namang lumapit si Arkin kay Mitchell na kumakain sa kitchen.

“See how smitten our cousin is with that boy, Alberta?” Usal ni Elize.

Hindi umimik si Alberta at nakakunot lang ang noo nitong nakatingin sa pinsan nitong si Arkin na nakikipag-usap ay Mitchell.

“Pero mahina si Arkin. Natatakot gumalaw kaya tutulungan ko.”

Tumaas ang kilay ni Alberta. “Tutulong ka o may binabalak ka ring iba? I know you’re not that good too, Elize. I remember you stabbing your classmate before with a ballpen dahil lang pareho kayo ng bag.”

Elize sneered. “Ayaw ko lang na may kapareho o kaagaw.”

“Tulad din ba ngayon?” Makahulugang saad ni Alberta.

Sumipsip si Elize sa kanyang inumin bago nagtaas ng kilay kay Alberta.

“What do you mean?”

Tumawa si Alberta. “Elize, kung si Eliza nabibilog mo at napapaniwala mo sa arte mo. Ako, hindi mo ako maloloko. I know you’re into that celebrity guy named Chamuel Aguilli. And I remember…” Tumingin si Alberta kay Mitchell at Arkin na nag-uusap. “That boy and Chamuel are close?”

“You know what, Alberta? Why don’t you do what I asked you to do, bago pa ako mapuno sa’yo!”

“Alright! Relax ka lang. Umalis ka na bago ka pa makita ni Eliza rito.” Isang tingin ang ginawa ni Alberta kay Elize bago sinunod ang utos nito. Malaki ang naging ngisi sa labi ni Elize nang makitang sumunod sa kanya ang kanyang pinsan.

Pinanood ni Elize ng mabuti ang kilos ni Alberta. Mula paglapit nito kay Mitz hanggang sa pagtanggap ni Mitz ng baso.

“Aayaw pa siya ha.” Untag ni Elize sa sarili nang makitang tumanggi si Mitz kaso ilang sandali ay tinanggap naman nito ang alak.

Natatawang umiling si Elize bago tumalikod. Paakyat na si Elize sa ikalawang palapag ng bahay nila nang biglang may humablot sa kanyang braso at dinala siya sa isang sulok— sa isang sulok na malayo sa ingay at mga tao na nagsasayawan!

“Elize, what the hell are you doing here?!” Diing tanong ni Eliza sa kambal niya at maharas na binagsak ang kamay nito. Kaso wala lang kay Elize ang ginawa ng kambal niya. Mas naaliw siya sa aligaga nitong mukha.

“Why, Eli? This is my house rin naman. Sa ibang bansa lang ako naglalagi pero bahay ko pa rin ito. We’re twin—”

“Ano ba talaga ang kailangan mo, Elize?!”

Nagkibit ng balikat si Eize. “Party,”

Galit na pinukol ng tingin ni Eliza ang kanyang kambal. “And do you think I’ll buy that excuse of yours, Elize? You have a life in Morocco! Mas maganda nga—”

“Minsan lang ako umuwi rito, Eliza, tapos ganito pa ang bungad mo sa akin? Ano bang kinakatakutan mo, Eliza?”

“I’m not… afraid of you, Elize. I just want you to know na ’wag na ’wag mong gagalawin ang kaibigan ko! If you’re obsessed with Chamuel Thoreau, leave Mitchell alone.”

Natawa lang si Elize sa galit ni Eliza.

“I know why you’re like this, Eliza. Kaya nga nagtataka ako kung bakit… ayaw mong makipagsabwatan sa akin. We have the same goal—”

“We’re not! And will never be, Elize!”

“Nagpapakabait ka na naman.”

“Bullshit!”

“It’s bullshit because I know what you feel about Mitchell Aragon.” Nanlaki ang mga mata ni Eliza sa siniwalat ni Elize. “I know that you like him. Am I right?”

“Elize!”

“What? I’m just stating a fact here, Eliza. I know that you’re extra careful, caring, and sweet to Mitchell because you like him! Ano kaya ang mararamdaman ni Mitchell kapag sinabi ko ito sa kanya? O… wait, hindi mo pala sinabi sa kanya na may twin ka kasi tingin mo murderer ako, right? Hindi mo masabi sa kanya ang totoo kasi takot kang layuan ka niya. Takot kang malaman niya na may kambal kang psychotic? Oh, your feelings for Mitchell can move mountains, Eliza… however, may ibang gusto ang friend mo.” Pangyayamot ni Elize kay Eliza.

“Just… just go back to Morocco, Eliza! I don’t have time for you—”

“I’m not done here yet, Eliza!”

Humakbang si Eliza palapit sa kanyang kambal at saka ito maharas na tinulak.

“You know what, kahit na anong sabihin mo, Elize. Hinding-hindi ako sasapi sa’yo! I’d rather watch Mitz together with Chamuel kaysa naman pilitin ko siyang maging akin. Hindi ako gagaya sa’yo na obsessed na obsessed doon kay Chamuel!”

Pumalakpak si Elize dahil sa sinabi ni Eliza.

“Well, huwag mo rin akong igaya sa’yo, Eliza. I will get Chamuel at wala akong pakielam kung sino ang masasagaan ko. Kahit si Mitchell na pa ’yan! Protect him all you want but you cannot stop me from getting what I wanted too.”

Gustong magsisi ni Eliza nang dalhin niya sa bahay nila si Mitchell dahil kung hindi niya dinala si Mitchell sa kanilang bahay. Hindi malalaman ng kambal niya na closed si Mitchell at Chamuel. Minalas din siguro siya sa araw na iyon dahil sinundo pa talaga ni Chamuel si Mitchell sa bahay nila. At simula no’n mas lalong naging obsessed ang kanyang kambal na si Elize kay Chamuel.

Inaamin ni Eliza na gusto niya nga si Mitchell. Higit pa sa pagiging kaibigan ang tingin niya kay Mitchell at masakit para sa kanya na malaman na may gusto itong iba— si Chamuel. Pero nilulugar niya ang sarili. Kaya naman minabuti na ni Eliza na itago ang nararamdaman para kay Mitchell at makontento sa kanilang pagkakaibigan.

Simula nang sinabi iyon ni Elize, halos bantayan na ni Eliza ang lahat ng galaw ni Mitchell. Natatakot siya maaaring gawin ng kanyang kambal kay Mitchell.

Nakatulala lang si Eliza at hindi alam kung ilang minuto na ang lumipas simula nang iwan siya ng kanyang kambal. She’s trying to digest everything.

“Eli! Eliza, may naghahanap sa’yo sa living area.” Dahil sa tawag ng isang kaibigan ni Eliza, doon lang siya natauhan mula sa malalim na pag-iisip.

Eliza walked towards her friend. “Sino? Kilala mo?”

“I don’t know, but he looks familiar. I think I saw him in some TV commercials,” Eliza’s friend answered, confused.

Hindi sigurado ang kaibigan ni Eliza pero kilala na niya kung sino ang tinutukoy nito!

Lakad-takbo ang ginawa ni Eliza pabalik sa loob ng bahay nila.

“Siya, Eli,” turo naman ng kaibigan ni Eliza sa lalaking nandidilim ang mga mata habang nanonood sa paligid.

Malalaki ang naging hakbang ni Eliza tungo kay Chamuel.

“Chamuel,” hinihingal na sambit ni Eliza.

“There you are!” si Chamuel naman. “Where’s Mitchell? Uuwi na kami.”

“Chamuel, will you calm down—”

“How can I calm down kung ganito ang mga tao sa party mo, Eliza? Nasaan si Mitchell? Why isn’t he with you?”

“Pinakain ko siya sa kitchen dahil umiiyak siya—”

Hindi pa man matapos ni Eliza ang nais sabihin nang talikuran siya ni Chamuel at basta nalang itong tumungo sa kitchen ng bahay.

Madiing umiling si Eliza at saka sinundan si Chamuel sa kitchen. Eliza was envious of Chamuel because she knew how much Mitchell cherished Chamuel.

“Chamuel—”

“He’s not in the kitchen!” Chamuel snapped before Eliza could finish her sentence.

“H-huh? D’yan ko lang siya iniwan kanina. Pinakain ko siya rito kanina!”

Batid na ni Eliza na may bad blood sa kanya si Chamuel sa pakikitungo palang nito sa kanya. Kaya hindi na siya nagulat nang talikuran siya nito at saka naglakad palayo sa kanya.

Mabilis na sinundan ni Eliza si Chamuel at halos tumakbo na siya dahil sa bilis at haba ng mga hakbang ng lalaki!

“Chamuel! Chamuel, calm down! Baka nasa baba si Mitz!” Pilit na habol ni Eliza kay Chamuel pero binalewala lang siya ng lalaki.

Sa bawat pintong nadaraanan ni Chamuel ay walang habas iyong binubuksan ni Chamuel! Hanggang sa nakarating sila sa isang pinto at nagtaka si Eliza na parang nabato si Chamuel sa kinatatayuan nito.

Lumapit si Eliza at pati siya ay nabato sa kanyang kinatatayuan.

“You like me? You say you love me, but you’re having sex with that guy! Wow, Mitz! Ganito mo pala ako kamahal.” Ang wika ni Chamuel at saka ito umalis.

Matagal bago nakagalaw si Eliza sa kanyang kinatatayuan. Hanggang sa sinigawan ni Mitchell si Arkin. Mitchell was crying on the bed when Arkin passed by Eliza, but before Arkin could walk away. Hinablot ni Eliza ang braso ng pinsan.

“What did you do?” Humasa ang ngipin ni Eliza.

“I’m so sorry, Eli. Sorry!”

Lumagapak ang palad ni Eliza sa magkabilang pisngi ni Arkin.

“Damn you, asshole!”

Iniwan ni Eliza ang kanyang pinsan at saka inasikaso si Mitchell. Nilipat ni Eliza si Mitchell sa silid nito at doon pinatulog.

---

Umalis si Arkin ng bansa at ganon din si Elize. Kaso mas gumuho ang mundo ni Eliza nang malaman niyang buntis si Mitchell. Akala ni Eliza ayos na ang lahat kaso mas nasaktan siya nang makitang nagtitiis si Mitchell sa bahay ni Chamuel. Nakailang payo siya sa kaibigan pero matigas ang ulo nito. Ayaw nitong umalis sa bahay ni Chamuel. Pero matapos ang ilang taon na pagsasama nito hanggang sa lumaki na ang anak nina Chamuel at Mitchell, bigla na lamang nabalitaan ni Eliza na umayos na ang relasyon nito kay Chamuel.

Naging masaya si Eliza para kay Mitchell. Nakita niya rin naman na masaya ang kanyang kaibigan sa piling ni Chamuel. Nakita niya rin na sinsero si Chamuel kay Mitchell.

Natanggap rin ni Eliza na hanggang kaibigan niya lang ito. Eliza planned to move out of her parents’ house and live alone, away from everything. However, bigla namang bumalik ang kanyang kambal sa bansa! Just when Mitchell and Chamuel relationship dking good. Elize suddenly came into the picture! Graduation na lang sana ang hinihintay ni Eliza!

“Are you nuts, Elize! Ilang taon na ang lumipas! Hindi ka pa rin ba tapos sa obsession mo kay Chamuel?” sigaw ni Eliza sa kambal nang makita niya at marinig niya ang usapan ni Alberta at ni Elize. “At ikaw, Alberta, bakit ka nakikipagsabwatan dito?!”

Yumuko lang si Alberta.

“Really? You’ve planned to kidnap Mitchell? Elize, may anak si Mitchell at Chamuel! Bakit, Elize? Para saan? God! Maayos na si Mitchell at Chamuel. Masaya na sila, isang pamilya na sila. Can’t you move on?”

“Eliza, magkaiba tayo. Kung ikaw kaya mong maging masaya para sa taong gusto mo na masaya na sa iba. P’wes ako, hindi! Kung hindi magiging akin si Chamuel, mawawala na lang si Mitchell! Walang sasaya alin man sa amin!”

Sinugod ni Eliza si Elize at saka ito sinampal. Nakita ni Eliza na dumugo ang labi ng kambal dahil sa lakas ng kanyang sampal.

“You can’t touch, Mitchell!” Matigas na wika ni Eliza.

Ngumisi lang si Elize kay Eliza.

Problemado si Eliza at hindi na rin siya masyadong kumu-kontak kay Mitchell. Masyado siyang natatakot sa maaaring gawin ng kanyang kambal kay Mitchell! Hanggang sa naisipan ni Eliza na kausapin sana si Chamuel! Sinundan niya si Chamuel sa ibang para lang masabi niya rito ang plano ng kanyang kambal kaso hindi niya ito nakausap ng maayos. Ni ayaw nitong lumapit siya sa lalaki!

Hanggang dumating na nga ang araw na kinatatakutan ni Eliza! She was too late when she saw Alberta pulling the unconscious Mitchell toward Eliza’s car! Nagtaka si Eliza kung ano ang ginagawa ni Alberta pero ginamit nito ng sasakyan ni Mitchell at saka sumunod sa kotse ni Elize!

Mabilis na sinundan ni Eliza ang sasakyan ni Elize at Alberta!

---

“Alberta, nakasunod sa atin si Eliza. Stop her.”

“Okay,”

“Wait, nakita mo ba si Arkin? Akala ko kasama siya?” si Elize.

“I don’t know, Elize. Baka natakot iyon! Alam mo naman iyon. Saka gustong-gusto no’n si Mitchell. Mas natatakot ako ngayon sa atin dahil baka tumawag iyon ng pulis!”

“Tsk! Daddy can do something about that, Alberta. Remember, sa ginawa nila malinis lang ang pangalan natin nang patayin mo si Tyrone Reviro?”

“Tsk! Whatever!”

Alam ni Arkin ang plano nina Alberta at Elize pero ang hindi alam nina Elize at Alberta, sa baba ng bangin ay nandon na ang yate ni Arkin. Alam ni Arkin na ihuhulog nina Alberta si Mitchell sa bangin at kahit na walang kasiguraduhan ay naghintay sa baba si Arkin.

Arkin knows how crazy Elize mind is, kaya naman kung hindi niya ito mapipigilan. Sasagipin niya si Mitchell— sasagipin niya at ilalayo niya ito.

Matapos nang tawag nina Elize at Alberta. Mabilis na kinabig ni Alberta ang manibela ng kotse at saka hinarang iyon sa daan upang hindi makasunod si Eliza kay Elize.

“Alberta!”

Mariin na napapikit si Alberta at saka lumabas ng sasakyan. Hinarap niya si Eliza na halos pumutok na ang ugat sa noo at leeg sa galit!

“Eli,”

“Alberta, tama na ’to!”

“I’m sorry, Eli.”

“Alberta, paraanin mo ako!”

“No!”

“Alberta!”

“Sorry, Eli!” ani Alberta at saka mabilis na sinakal si Eliza at sinukmuraan gamit ang tuhod!

Bumagsak si Eliza sa daan at hindi na nakontento si Alberta roon. Hinampas niya pa ang batok ni Eliza hanggang sa mawalan ito ng malay. Sinakay ni Alberta ang walang malay na si Eliza sa sasakyan nito at saka itinabi ang kotse ni Eliza sa isang maliit na eskena.

Muling nagmaneho si Alberta sa sasakyan ni Mitchell at sinundan si Elize.

Matapos ipasok ni Elize at Alberta ang walang malay na katawan ni Mitchell sa kotse nito. Sabay nilang tinulak ang kotse nito tungo sa bangin.

“This will be the last, Eli.” ani Alberta at tiningnan ang kotse na nasa bingit na ng bangin. Isang tulak na lang ay mahuhulog na ito.

Nilingon ni Alberta si Elize na nakafacemask na itim at nakatingin lang sa kotse na malapit nang mahulog.

“Hmm!”

“You better be.”

Ngumisi lang si Elize at saka humakbang palapit sa kotse. Hinawakan ni Elize ang likod ng kotse at saka ito tinulak hanggang sa tuluyan nang bumulusok ang kotse sa baba!

---

“Gagawin mo talaga ito, Eliza? Kambal mo si Elize!? Pinsan mo si Alberta at Arkin! Are you even thinking? Kakalabanin mo ang sarili mong pamilya?!” sigaw ni Emerald, ang ina ni Eliza sa kanya.

Hawak na ng mga awtoridad sina Alberta, Arkin, at Elize.

“May kailangan silang pagbayaran, Mom! They’re murderers!” Galit na sabi ni Eliza.

Hinawakan ni Mitchell ang braso ni Eliza. Magkasama sila ngayon sa labas ng presinto. Nasa likod naman nila sina Chamuel at Tristan. They have already filed a case, and the investigation will begin as soon as possible. While the legal process may take time—possibly even years—they are committed and determined to see it through to the end, no matter how long it takes.

“Ikaw, Mitchell, naging mabait kami sa’yo. We welcome you to our family! Tapos ito ang gagawin mo?” Sumbat ni Emerald.

“Hindi ba kayo natatakot?” si Enrile, ang ama ni Eliza.

Matapang na hinarap ni Mitchell sina Mrs. at Mr. Lastimosa.

“Sorry po, Tito, Tita. Hindi na po kami aatras. Si Elize, Alberta, at Arkin ay may kailangang pagbayaran. Lahat ng ginawa nila sa akin noon ay may consequences. Matagal man silang nakatago sa ginawa nila pero hindi ibig sabihin no’n na nakatakas na sila.”

---

This story is already at

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 35

Chapter 35

Mitchell’s Pov

“Grabe hindi namin aakalain na mayaman ka pala, Mitz. Pinakain ka pa naman namin noon ng tuyo sa probinsya!” Kwelang wika ni Billy at pareho naman kami ni Ate Van na natawa.

“Hindi naman ako mayaman.” Pagtatama ko sa kanya.

“Eh, anong tawag mo rito? Akalain mong ang may-ari nitong bahay ay ang totoo mo palang boyfriend— jusawa mo! I mean, may anak na kayo at may singsing na. Kasal na lang ang kulang!” si Billy.

Napatingin naman ako sa loob ng bahay. Nandito kami sa may poolside. Binisita ako nina Ate Van at Billy dahil nag-aalala sila dahil hindi na raw ako nagpaparamdam sa kanila! Umagang-umaga pero sila ang bumungad sa akin, sabi nila pinapasok sila ni Chamuel. Kakagising ka lang din kasi.

Nandito rin sila upang ayain akong umuwi sa probinsya kaso inamin ko na sa kanila ang lahat. Kinuwento ko ang lahat sa kanila at sinabi ko rin sa kanila kung bakit hindi na ako uuwi roon.

Hindi naman sa kakalimutan ko ang lugar na iyon. Siguro bibisita ako pero kina Billy at Ate Van lang. Hindi rin kasi maganda ang naging alaala ko sa lugar dahil sa panloloko ni Arkin sa akin ng ilang taon.

“Pero, Mitz, masaya kami para sa’yo. Masaya kami na ngayon ay bumalik na talaga ang mga alaala mo at kapiling mo na ang pamilya mo.” Madamdaming sabi ni Ate Van. 

Tipid akong napangiti.

“Ako dapat ang magpasalamat sa’yo, ate Van. Salamat dahil dinala mo ako rito.” Tumingin ako kay Billy na biglang lumambot ang ekspresyon ng mukha sa akin. “Salamat din, Billy. Salamat sa inyong dalawa dahil kahit papaano… iyong buhay ko roon sa probinsya ay naging magaan dahil sa inyong dalawa. Hindi naging madali sa akin ang buhay ko roon— marami akong tanong, marami akong katanungan noon sa pagkatao ko ngunit dahil sa inyo. Minsan nagiging normal akong tao. Nakakalimutan ko ang mga problema ko.”

Inabot ni Ate Van ang kamay ko. “Mitz, hindi namin alam kung gaano kalalim ang sugat na dinulot ng mga nangyari sa buhay mo. Pero nandirito lang kami.”

“Hmm!” Tango ni Billy. “Nandito lang kami para sa’yo, Mitz. At masaya kami ngayon na nakikita kang nakangiti sa kabila ng mga pinagdaraanan mo. Siguro may dahilan ang lahat kung bakit iyon nangyari sa’yo. Oo, nakakatakot ang ang mga dinanas mo pero dahil sa mga pagsubok na dinaanan ninyo ni Sir Chamuel. Doon ninyo napatunayan ang totoo ninyong nararamdaman. Taon ang lumipas, Mitz, pero hindi ka pinagpalit o pinalitan. At ikaw naman, kahit na nawala ang alaala mo, alam ng puso mo kung sino ang tunay n’yang minamahal.”

“Ganon na nga siguro, Billy,” ani ko at napatingin sa kamay ni Ate Van. Tinanggal niya iyon at ngumiti sa akin.

“Ang buhay talaga hindi natin alam kung ano ang surpresang dala nito sa atin. Minsan dudurugin tayo, minsan bubuu-in tayo, minsan sasaktan tayo, minsan patatawanin at paiiyakin. Pero dahil din sa mga karanasan natin, d’yan tayo nahuhubog. Dahil sa mga pagsubok natututo tayo at nagiging matatag.”

Tumango ako kay Ate Van.

Tama nga nga siguro si ate Van kasi dahil sa mga nangyari natututo ako. Tumapang ako at nagkaroon ng lakas na ipaglaban ang dati’y tinatago ko lang. Ang dati’y kinakatakutan ko, ngayon hinaharap ko na. Natutunan ko rin na huwag magmadali at huwag maging duwag.

“So, hindi ka talaga sasama sa amin ni Ate?” ani Billy nang ihatid ko sila sa gate ng bahay. Inaya ko sila ng breakfast dahil nagluto si Chamuel kaso tapos na raw sila.

“Mmm, saka babalik naman kayo ni Ate Van dito, di ba?” ani ko.

“Oo naman, wala kaming makakain kapag tutunganga lang kami ni Ate sa probinsya! Saka makikikain kami ni Ate sa kasal ninyo ni Sir Chamuel!”

Biro kong nasampal ang balikat niya. Sira talaga ito!

“Babalik kami, Mitz, dadalawin lang namin ang bahay.” si Ate Van.

“Sige, Ate Van, Billy, mag-iingat kayo sa byahe!”

“Salamat, Mitz!”

“Teka, may cellphone ka na ba? Ako nakabili na ako gamit ang sweldo ko no’ng nakaraang sahod ko!” untag ni Billy sa akin..

“May cellphone na. May extra na phone si Chamuel, iyon ang ginagamit ko. Ayaw kong bumili dahil bagong-bago pa naman iyon.”

“Okay, gawa ka ng Facebook at add mo ako. Chat tayo.” Huling sabi ni Billy.

Nagpatawag sila ng taxi sa gate upang masundo sila rito. Pinanood ko ang taxi na sinasakyan nila na unti-unting lumiit sa paningin ko. Ilang sandali lang ay may naramdaman akong yumakap sa aking baywang.

“Sunshine,”

Hindi ako nagulat roon dahil amoy palang ni Chamuel alam ko na. Yumakap siya mula sa likod at humalik sa aking leeg.

“Hindi pa ako naliligo, Cham.” Natatawa akong sabi dahil panay ang halik niya sa leeg ko! Nakikiliti ako!

“Kailan pa ako may paki kung naligo ka o wala, hmm?” aniya at saka kinagat ang leeg ko!

“Cham!” Suway ko sa kanya dahil nandito kami sa labas!

Ang linaw ng langit dahil sa araw tapos ganito siya kalandi! Wala talagang pinipiling oras at lugar!

“I just love your morning scent, sunshine!”

“Hindi ako mabango sa umaga!”

“Mabango!” Pakikipagtalo siya sa akin at saka pinanggigilan ang aking leeg!

“Cham, baka may makakita sa atin!” Suway ko rito.

“I don’t care! You’re not my secret anymore, Sunshine! You don’t need to hide anymore. We don’t need to hide anymore!”

“Hindi na tayo maglalaro ng hiding the idol’s secret?” I teased him.

Doon siya napaahon mula sa pagkakayakap sa akin. Inikot niya ako at saka seryosong bumagsak ang kanyang mga mata na kulay-kape sa akin. I have no idea what I did, but his eyes darkened with an intensity that sent a shiver down my spine.

“J-joke ko lang iyon!” Bawi ko naman at saka siya hinimas. Tingnan mo ito, nagagalit na sa joke ko. “Huwag ka nang magalit, please— uhmm!” Naputol ako nang biglang angkinin ni Chamuel ang aking labi. Nanlaki ang mata ko sa kanyang ginawa at sinapak ko ang braso niya. Kaso matigas ang lalaki! Mas diniin lang niyang ang kanyang katawan sa akin at siniil ako ng mas malalim na halik!

“Cham, nasa l-labas tayo!” Ano ba ’yan! Hindi naman ako tatanggi sa halik niya. Ang akin lang nandito kami sa labas!

“I don’t care. Mas mabuti ngang may kumuha ng picture sa atin nang sa gayon ay malaman nila na akin ka.” anito at walang pag-aatubiling humalik sa akin.

Instead of protesting to his kisses, nagpaubaya na lang ako at saka binuka ko ang aking bibig para sa kanya. Humawak ako sa kanyang braso at tumingkayad.

Chamuel lapped at my lips noisily. As he nibbled on my upper lip, I bit into his lower lip and sucked on it, too. Chamuel tilted his head to the other side without breaking our kiss, and so did I.

I gasped between his kisses, nearly running out of air due to his fervent passion.

Our life wasn’t perfect. Chamuel wasn’t perfect, nor was I. We had faults and flaws, but we chose to stay together despite the hardships life had thrown our way.

Chamuel may not be perfect, but his imperfections complete me. He is the missing piece of my life, leaving me incomplete when he’s gone. He is the one who complements my flaws, making me whole.

The trial wasn’t easy. The ruling of the case seemed to crawl like a turtle, but that didn’t mean we stopped living. We continued to move on, to push forward each day, hoping that tomorrow would bring better news to our door.

“Mitchell, Chamuel!” Kumaway sa amin ni Chamuel si Ronan together with his wife and their son.

“Hi!” Bibong bati rin naman ng wife ni Ronan sa amin. Ang ganda niya at ang ganda rin ng kanyang mahabang buhok! May bangs pa!

Si Tegan ay lumapit kay Ronan at sa wife nito at nagmano. Ang anak naman ni Ronan ay nakakunot lang ang noo habang sinusundan ng tingin si Tegan. Muling bumalik sa amin si Tegan at kumapit sa slacks ni Chamuel. Natakot yata sa tapang ng tingin nitong anak ni Ronan!

“Oh, so lovely talaga ng bata na ’to!” Ani ng asawa ni Ronan.

“It’s been a long time, Mitchell.” ani Ronan at tumango ako. “I’m glad to see you here in our resort. Ito ang ginawa namin noon ni Chamuel nang mawala ka for almost four years.”

Naka-pasyal naman ako sa ibang property nila Chamuel. Pero dito ngayon lang talaga.

But yeah, it also took me years bago nakapunta rito dahil sa kaso. And finally, after three years ay natapos na rin. Nasentensyahan na rin sila Alberta, Elize, at Arkin ng pagkakakulong, because they’re guilty.

“Kayo lang ba ang magbabakasyon dito ngayon?” tanong ni Ronan sa amin ni Chamuel.

“Hindi may kasama pa kami.” sagot ko.

“Susunod family ko rito at pati na rin ang mga kaibigan ni Mitz.”

Tumango ako. “Si Eliza at Tristan din.” Dagdag ko.

Susunod lang sina Billy at Ate Van rito dahil hindi naman daw nila maiiiwan ang bahay ng kanilang amo dahil nasa ibang bansa pa ito. Bukas na sila makakapunta rito.

“Okay, ipapa-aarrange ko na ang rooms na io-occupy ninyo.”

“Salamat, Ronan.”

Birong sinuntok ni Ronan ang braso ni Chamuel. “It’s nothing!” si Ronan at saka tumalima kasama ang kanyang anak at asawa dahil pupunta pa raw sila sa bahay ng kanyang asawa.

May lumapit sa amin na dalawang concierge at ito na ang nagdala sa mga gamit namin.

“Mami, gusto ko na magswim!” Turo naman ni Tegan sa dagat sa kalayuan kulay asul at parang kumikinang dahil sa sinag ng araw. 

“Mamaya na, baby. Mainit pa. Lunch muna tayo, huh!” ani ko naman kay Tegan.

“Mami, can I bring my friends here?”

Tumingin muna ako kay Chamuel.

“Of course, gusto mo ba rito magcelebrate ng birthday mo?” tanong ko.

“Opo!”

“Then, we will celebrate your birthday here.” ani Chamuel.

Inabot ni Chamuel ang kamay ko at ako naman ay nakahawak sa kamay ni Tegan. Sabay kaming nagkalad papasok ng hotel upang makapag-lunch na kami. Nasa gitna ako ng dalawang tao na mahal ko at mga taong pinaka-iningat-ingatan ko.

Bumagsak ang tama ko sa kamay namin ni Chamuel na magkahawak. Dahil sa maliwanag na ilaw ng vicinity parang kumikinang iyong dalawang singsing na nasa daliri ko. Ang isa engagement ring namin ni Chamuel at ang isa naman ay ang wedding ring namin. It was a gold wedding ring na may naka-engrave sa loob na infinity sign.

I smiled as the memories of the most unforgettable moments of my life unfolded in my mind, vivid and timeless, like a cherished film replaying in my thoughts.

“The case ruling will take time, sunshine. Mahabang laban ito. Hindi ka ba natatakot?” ani Chamuel.

We’re in Thailand—one of my dream destinations. I never imagined that I would get to visit this beautiful country, let alone experience it with Chamuel and our son, Tegan. Yet here we are, making unforgettable memories together.

“I know, Cham. Hindi rin madali ng kalaban natin. Pero alam ko naman na kakayanin ko dahil nandito ka. Tapos nand’yan naman si Eliza at si Atty. Reviro. May tiwala ako sa kanila, Cham. At alam ko rin maipapanalo natin ito.”

Kinabig ako ni Chamuel at niyakap. May simpleng dinner lang kami rito sa cruise ship kaso biglang naging emosyonal na.

“Mami?” si Tegan.

Kumalas din kaagad ako mula sa pagkakayakap ko kay Chamuel.

“Yes, baby?”

“Why are you crying, mami? Aren’t you happy? It’s your birthday!”

“Happy ako, Tegan. Happy si Mami na kasama ko kayo ng daddy Chamuel mo. It’s tears of joy, anak.”

“Mami, are you and Daddy already married? I have classmates, Mami, and they were talking about weddings. They even have pictures together from their parents’ weddings.”

“Uh,” tanging sambit ko.

“Mami, daddy, gusto ko po makita ang wedding ninyo. And take pictures with you two!”

“Hay, naku! Hindi ganon kadali iyan, anak.” Ngisi ko at sinuklay ko ang buhok ni Tegan.

Ngunit napabaling ako kay Chamuel nang bigla niyang kunin ang kamay ko.

“Cham? Gusto mo rin suklayin ko ang buhok mo?” Natatawa kong biro sa kanya.

Chamuel groaned, but the smile on his lips never faded.

“Let’s get married, Sunshine.”

Umawang ang labi ko.

“Cham,”

“Alam ko naman na may laban pa tayong haharapin. Pero nandito na tayo sa Thailand, sunshine.”

“Chamuel,”

“I’ve been planning to marry you for a long time now, Sunshine. Kung hindi ka lang nawala siguro matagal na tayong kinasal.” Binasa niya ang kanyang labi. “Nagbago ba ang isip mo? Ayaw mo nang magpakasal sa akin? Ever since na… nagkaayos tayo at bumalik ang mga alaala mo…”

“Shh!” Putol ko sa kanya. “I want to marry you, Cham! Ni hindi nga sumagi sa isip ko iyang mga sinasabi mo. Syempre sa mga hinaharap natin ngayon… hindi ko siya naisip pero… oo, gustong-gusto kitang pakasalan kahit dati pa. At saka sasagutin kaya kita noon kung hindi kita gastong makasama habang buhay? At isa pa, wala ang papers natin dito sa Thailand… wala ang mga papers natin, sila tita at tito, si ate Loraine, nanay Isidora, si Eliza at Tristan, si Billy at Ate Van. Sina Ronan pa.”

At hindi ko alam kung ano ang ginawa ni Chamuel at kung papaano naging posible na makasal kami sa Thailand sa sumunod na araw! Nagulat na lang ako nang paggising ko nasa kwarto na si Billy, Eliza, ate Loraine, ate Van, tita Shaine, at Nanay Isidora. Akala mo namatayan dahil umiiyak!

“Kahit na des oras ng gabi napalipad kami rito sa Thailand!” Himutok ni Ate Loraine habang nagpupunas sa mata niya. “Lilipad sana ako pa-Korea!”

Lumapit sa akin si Nanay Isidora at tita Shaine!

“Masayang-masaya kami para sa inyo ni Chamuel, Mitz. Walang hiyang bata talaga iyang si Chamuel ni hindi kami nakapaghanda sa kasal na ’to! Akala ko kapag tapos na ang kaso saka ang wedding!”

“Tita…”

“It’s Mommy and Daddy for your Tito Donovan, okay? Magiging parte ka na ng pamilya namin, Mitz!!”

“Anak,” si nanay Isidora naman. Ni wala pang nasabi na kahit ano pero iyak na nang iyak!

“Nanay, ikakasal po ako! Hindi po ako mawawala!”

“A-alam ko naman iyan, Mitchell. Masaya lang ako kaya ganito!” Iyak ni Nanay.

“Congratulations, Mitz. I’m… so happy for you!” si Eliza at niyakap din ako.

“Maraming salamat, Eli. Salamat sa lahat… mula noon at hanggang ngayon salamat sa pagkakaibigan natin.”

“Mitz! Congratulations! Sa susunod ako na ang ikakasal!” Biro pa ni Billy.

“Congratulations, Mitz, wala kaming regalo ni Billy. Ambush naman kasi itong kasal ninyo!” ani Ate Van.

“Naku, maligo ka na, Mitz! Baka mahimatay na si Chamuel kakahintay sa’yo. Nang makarating kami iyak iyon ng iyak dahil sa tuwa!” Bunyag ni Ate Loraine at nagtawanan kami.

Ang masangsang at maalat na simoy ng hangin ay humampas sa mukha ko, dahilan para bumalik ang aking isip sa reyalidad.

“Sunshine, ayaw mo sa foods mo?” tanong ni Chamuel.

“Huh? Ay, gusto ko ito. May naisip lang ako.” Itong restaurant kasi ay malapit sa dagat at may open space kung saan nasa harap mo ang dagat. Hindi na kasi kami nagpa-room service.

Kumunot ang noo niya.

“Ano ba ang iniisip mo? Si Elize pa rin? They’re already in jail, Sunshine. They can’t touch or hurt you anymore. I promise you that.”

“Alam ko. Saka hindi ko iyan iniisip. Bigla ko lang kasing naalala ang kasal natin two years ago. Dalawang taon na ang lumipas pero parang kahapon lang nangyari dahil tandang-tanda ko pa.” Paliwanag ko.

He sighed and took my hands. Saglit siyang napatitig sa singsing na nasa daliri ko.

“It was also the most memorable day of my life, sunshine. Akala ko noon wala nang sasaya pa kapag nakatanggap ka ng award at aakyat sa stage. But I was wrong the moment I saw you walking down the aisle. You are my most prized treasure, Sunshine. Having you in my life is the greatest gift—something no amount of money could ever buy. The happiness and fulfillment of having you in this lifetime are priceless.

I bit my quivering lip.

“I love you, Chamuel Thoreau,” I said emotionally, tears trickling down my cheeks.

His eyes lit up as his lips curled into a smile. “I love you, Sunshine. I love you, my Mitchell.”

Chamuel stood up and wrapped me in his arms.

“Hehehe! Tegan loves his Mami and Daddy too!” Biglang singit ni Tegan sa amin ni Chamuel. Natawa na lang kami at saka sinali ang aming anak sa yakapan naming dalawa.

---

This story is already at

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 36

Chapter 36

Mitchell’s Pov

“Mitz!”

Habang pinapanood ko sina Chamuel at Tegan na masayang naliligo sa dagat, may biglang tumawag sa akin. Nilingon ko iyon ang I saw Eliza sauntering toward me, her hand in the air, waving at me.

Kinaway ko rin ang aking kamay sa kanya. Nang makalapit siya ay umupo siya sa tapat na lounger.

Ngayon ay hindi masakit ang sinag ng araw kaya naman hinayaan ko na si Tegan sa dagat. Ayaw naman ni Chamuel na hayaan ang anak namin na mag-isa roon sa dagat kaya sinamahan niya na rin ito. Actually, I was wearing my swim wear na rin— isang white sleeveless shirt at shorts. Kaso nag-enjoy pa ako kakapanood sa mag-ama ko. Kinukunan ko rin sila ng larawan.

Medyo maalon ngayon kaya naman maingay ang bawat hampas ng alon sa dalampasigan at lumilikha iyon ng munting bula. Pero sa gitna ng maingay na alon mas umaapaw sa pandinig ko ang tawa ng aking asawa at anak.

“Maliligo ka na?” ani Eliza at ngumiti sa araw na unti-unting nawawala sa harap dahil sa mga makakapal na ulap.

“Mamaya pa. Pinapatunaw ko pa ang nga kinain ko. Masyado akong nabusog kanina eh.”

Tumango siya at bumuntong hininga.

“Masarap maligo ngayon. Wala masyadong tao ang dagat at hindi na masakit ang sinag ng araw.” Komento niya.

“Hmm!” I nodded. Napansin ko ang malalayong tingin ni Eliza sa kawalan.

Eliza was now an attorney at nagtatrabaho siya sa isang law firm kasama si Atty. Reviro. Criminal lawyer din siya siya at kahit na sinulsol siya ni Tristan na mag-corporate lawyer. Ayaw niya. Aniya, baka raw kasi… may mga tulad ko na mas kailangan ang kasanayan niya kaya mas pinili niyang maging criminal lawyer.

“Mitz, I’m sorry.” Dumiin ang titig ko kay Eliza. Hindi ako nagsalita pero alam ko na sa lalim ng kunot noo ko. Batid na niyang nalilito ako dahil sa kanyang sinabi. “First of all, I want to apologize for what my family did to you. I know that what happened years ago still left a trauma in your mind. It wasn’t easy—you suffered a lot because of them. And I can’t help but feel like… it was my fault.”

“Eli, huwag ka namang ganyan. Okay na. Pinagbabayaran na rin naman nila ang kanilang mga kasalanan. At hindi ko makukuha ang hustisya kung hindi dahil sa tulong mo. Ang testimonya mo ang naging una naming panlaban sa sa kanila. At alam kong hindi rin iyon madali sa’yo because they’re your family.”

Umiling siya. “No, Mitz, kasi kung hindi kita kinaibigan, nilapitan o dinala sa amin. Hindi ka makikilala ni Arkin, hindi malalaman ni Elize na malapit ka kay Chamuel.”

Yeah, alam ko na iyan. Obsessed si Elize kay Chamuel at hindi ko mawari na mayroon pala talagang taong ganon ang utak. Na kayang pumatay para lang sa pansariling kaligayahan.

“Eliza, hindi ako perpektong kaibigan sa’yo. Nagduda ako sa’yo noon. Pinagdududahan kita sa intensyon mo sa akin noon. Alam kong maling-mali ako roon. Pero nagpapasalamat ako na nanakilala kita at nanatili kang kaibigan ko. Masaya ako na sa gitna ng mga pagsubok ko dati… nand’yan ka. Sinamahan mo ako kahit busy ka sa school mo.”

Pero parang balewala lang kay Eli ang mga sinabi ko. Tila wala siyang narinig mula sa akin.

“Sorry din, Mitz… kasi gisnuto kita.”

Nalaglag ang panga ko.

Natawa siya. “Shocking talaga sa’yo ito? It was true, Mitz. I liked you back then. Pero matagal na iyon, ’no! Tinanggap ko na rin ang pagkatalo ko dahil alam kong wala kang ibang nakikita noon kung hindi si Chamuel! And to tell you, honestly, Mitz, it was so shameful of me na itulak ka kay Arkin noom when in fact… gusto rin kita.”“

“E-Eliza… totoo talaga?! Gusto mo ako? Ako ang gusto mo? Hindi si Chamuel?!”

Malakas ang naging tawa niya.

“Shhssh! Huwag kang maingay baka pagselosan ako ni Chamuel at ilayo ka sa akin.” Supil siya sa akin.

“Sira ka!” Inabot ko talaga siya at kinurot.

“Masaya na ako ngayon, Mitz. Masaya ako para sa’yo, masaya ako para sa inyo ni Chamuel.”

“T-thank you, Eli. Thank you at sorry dahil na-friendzone kita.” Nakanguso kong sabi.

“Matagal ko nang tanggap!”

Dumating si Tristan na naka-trunk shorts lang at inaya si Eliza na maligo sa dagat kaya naman naiwan ako rito sa lounger. Napangiti na lang ako dahil tama ako na may relasyon talaga si Eliza at itong si Tristan! Hindi talaga nila ako maloloko sa mentor at reviewee nilang relasyon dati! May mentor bang doon nakatira sa bahay ng isang reviewee?! Tsk!

Pero nakakagulat na ako pala ang gusto ni Eliza! Grabe siguro ang pagkabulag ko kay Chamuel dahil hindi ko napansin iyon.

Ang malalim kong pag-iisip ay biglang naputol nang biglang may aninong humarang sa paningin ko! Tiningala ko si Chamuel na pumapatak pa ang tubig dagat sa kanyang katawan! Para talagang pandesal itong t’yan ni Chamuel. Kaya masarap himasin e.

Natawa na lang ako at inabot ko ang isang puting towel sa kanya. Naka-itim na shorts lang din siya. Umupo siya sa tabi ko. Tinabi niya ang towel na inabot ko sa kanya.

“Iniwan mo mag-isa si Tegan sa dagat?” Silip ko sa dagat.

“Marunong lumangoy si Tegan, sunshine. Hiniram din siya ni Eliza at Tristan. Wait, I’m curious. Ano ang pinag-usapan ninyo ni Eliza? Ang seryoso ninyo.” Kuryoso niyang tanong.

“Wala iyon! Mag-sorry lang siya sa mga nangyari dati.”

Chamuel’s forehead crumpled. Natatawa kong hinimas ang kunot sa kanyang noo. I kissed his forehead, tasting the lingering saltiness of his skin from the seawater.

“Iyon lang talaga!” Ayaw ko namang sabihin sa kanya iyong inamin ni Eli sa akin. Sa akin na kang iyon! Nawindang ako roon ha. All this time akala ko si Chamuel ang gusto niya. Iyon pala… ako ang gusto niya! Si Eliza talaga walang taste sa lalaki noon, sa dami ng mga lalaking umaaligid sa kanya sa akin pa talaga!

Umusog si Chamuel palapit sa akin at yumakap. Napatili ako dahil basa siya!

“Ayaw mong maligo?” aniya pero ng labi andon na naman sa leeg ko. Habang tumatagal mas lumalandi si Chamuel.

“Maliligo naman.”

“Tara na.” aya niya.

“Kumukuha ako ng larawan ninyo ni Tegan kanina. Nag-enjoy ako roon kaya hindi na nakasunod sa inyo hanggang sa dumating si Eli. Pero maliligo na ako!”

“Really?” aniya bago kumalas sa pagkakayakap sa akin.

Tumango ako.

“Okay!” aniya at saka tumayo. Lito ko siyang tiningala ngunit nakangisi lang siya sa akin. At nagulat na lang ako nang bigla niya akong buhatin! Sa gulat ko ay napatili ako! Kumulampit kaagad ang braso ko sa kanyang leeg!

“Chamuel!” Pasigaw kong sambit.

Humalakhak lang siya at inulan ako ng halik.

Kinagabihan ay bagsak si Tegan matapos ang aming dinner. Ewan ko kung itong inaakupa namin ay suite na ba ito o ano pero malaki siya at may dalawang kwarto. Kaya naman ang isang silid ay inakupa ng anak namin tapos sa amin ni Chamuel itong isa.

Nandito ako sa banyo at nagtutuyo ako sa aking buhok. Ang lagkit ko kasi mula sa dagat kanina, kaya naman minabuti kong maligo. Nang bumalik kami ni Tegam dito sa aming room ay wala pa si Chamuel. Nag-uusap pa sila ni Tristan at Eliza sa restaurant sa baba. Babalik sana ako roon matapos kong ihatid si Tegan dito sa kwarto kaso napagod na rin ako.

Ang pagpupunas ko sa aking buhok ay naputol nang biglang bumukas ang pinto. Ngumiti ako nang makita ko si Chamuel na pumasok. Hindi niya sinara ang pinto at basta na lang lumapit sa akin.

Muli akong tumingin sa salamin at nagpatuloy sa pagpupunas ng buhok kaso biglang yumakap si Chamuel mula sa likod ko. Naaamoy ko ang alak mula sa kanyang hininga.

“Lasing ka na?” Malambing kong tanong sa kanya.

“A bit,”

“Maligo ka muna o kung hindi mo kaya ay nagtoothbrush ka tapos mauna ka na roon sa kama.” Sabi ko sabay hagilap sa kanyang kamay na nakagapos sa baywang ko.

“Sunshine, I’m so sleepy. Can I go to bed without brushing my teeth?” Ngumuso pa siya.

Umurong-sulong ang ngisi sa labi ko dahil sa kanyang pagb-baby talk. Sa tagal naming magkasama ni Chamuel ito ang isa sa napansin ko sa kanya. Ewan ko kung inaartehan niya lang ako o ano. Pero ang kyut niya kapag nakakainom kasi nagb-baby talk! Mas nagiging clingy rin siya!

“Halika ka rito sa harap. Ako na nagto-toothbrush sa’yo.” Tiningnan ko siya mula sa repleksyon namin sa salamin at kaagad kong nakita ang pagkislap ng kanyang mga mata.

Sumunod siya sa sinabi ko at binuka ang kanyang bibig. Malaki na nga ang anak namin pero itong si Chamuel naman ang nagpapa-baby sa akin. Akala ko tapos na akong mag-alaga ng bata!

Itinabi ko ang towel at saka ko inasikaso si Chamuel. Pinag-listering ko na rin siya pagkatapos!

Inamoy ko ang bibig niya at saka ko ito hinalkan.

“Doon ka na sa kama. Magbibihis lang ako at susunod sa’yo sa kama.” Ani ko.

Kumunot lang ang noo ni Chamuel at saka pinasadahan ng tingin ang aking suot na itim na roba.

“Bakit magbibihis ka?” Nagdugtong ang kilay niya.

“Anong gusto mong gawin ko? Matulog na walang saplot?” Natatawang sabi ko.

“We always do that, sunshine. We sleep naked after our making love sessions.”

Uminit naman ang aking mukha dahil sa kanyang sinabi.

“Ano ka ba! Hindi porket ginawa natin iyon lagi ay ano na…”

Humina ang boses ko nang bigla niya akong kabigin.

“Sunshine, nasa grade school na si Tegan.” Panimula niya. Tumango naman ako. “I think it’s the right time para sundan si Tegan. Our son is so lonely alone in our home, sunshine. Dapat marami ang anak natin.”

“Dapat marami talaga?” sabi ko at niyakap ang braso sa kanyang katawan.

Lasing pa ba ito? Patulan ko na lang.

“Oo, dapat marami.”

“Mga dalawa?” Biro ko.

Umiling siya.

“No, i think six or more children would be enough, sunshine.”

Tumawa na ako. “Akala mo talaga madali ang magbuntis at manganak.”

“Nandito naman ako. Sasamahan kita.”

Sasamahan pero hindi naman siya ang magdudusa sa loob ng siyam na buwan!

“Sira! Matulog na tayo. Lasing ka lang—”

My words faded into silence as Chamuel crashed his lips against mine, stealing both my breath and my thoughts in an instant. Sinamaan ko ito ng tingin kaso ngumisi lang siya sa gitna ng halikan namin bago ako muling siniil ng halik.

Bumuntong hininga ako. ‘Sana lang huwag itong umabot ng madaling araw dahil bukas pa darating ang mga kaibigan ko.’ Pipi kong dasal bago tinugon ang kanyang halik.

I tiptoed and wrapped my arms around my husband’s neck, pulling him closer. A smile played on my lips as my fingers glided through his short hair. Mas prefer ko talaga itong mababa niyang buhok kumbaga doon sa kanyang mahabang buhok dati. His short hair reminds me of the days when I was still secretly admiring him—those sweet days of mine, akala ko imposible ang lahat ng ito. Akala ko hindi ko maabot si Chamuel. I thought I would always remain his number one supporter and biggest cheerleader. I thought I would always stay in the shadows, a secret in his life. But his gentle kisses remind me that this is the moment I’ve been wishing for—he is mine now.

Ang pangarap ko noon na kompletong pamilya ay tinupad ni Chamuel. Akala ko hindi ko mabibigyan ng buo at masayang pamilya si Tegan. But Chamuel made my dream come true. I am always thankful and grateful to him for choosing me and loving me despite everything. I fought for him, and he fought for us too.

Gumapang ang kamay ni Chamuel sa nakataling lubid ng aking roba at saka niya iyon kinalas. Bumagsak ang aking roba sa sahig. Without breaking our kiss, Chamuel lifted me and carried me toward our bedroom. Parang hindi naman ito lasing!

“Ahh,” I moaned softly when he threw me onto the bed.

Mabilis siyang kumuha ng lube sa bag na dala niya at naghubad bago sumampa sa kama.

“No condom this time, sunshine.”

Tumango ako. Malapad ang kanyang naging ngiti.

“Dapat masundan kaagad si Tegan, sunshine.” aniya at saka binuka ang aking hita, determinadong masundam ang aming panganay.

Para akong nakuryente nang umakyat ang kanyang mga kamay mula sa aking bente tungo sa aking hita at sa pribado kong parte.

Nilagyan niya ng unan ang aking pwet upang umangat iyon ng konti. Gosh! I can feel my hole twitching just at the sight of my husband hungry for me.

Chamuel licked his lips as if he were looking at his favorite meal.

“Urgh! Nasabi ko na bang ang ganda at sexy mo, Mitz?” He moaned.

I snickered.

“Hindi ko na mabilang.” Sa kahit na anong pagkakataon laging sinasabi ni Chamuel sa ’kin na maganda ako, sexy, at sweet. I don’t know. Nasanay na rin ako roon.

Nagkibit siya sa kanyang balikat bago dumapa upang sumentro ang kanyang bibig doon sa aking butas.

---

Kinabukasan ay dumating sina Mommy, Daddy, tapos sina Billy. Si Nanay Isidora ay hindi na nakasama dahil sinumpong na naman ang kanyang mga tuhod ng arthritis.

“Ang daming afam!” Patiling sabi ni Billy at binaba ang kanyang suot na shades.

“Pili ka lang.” Biro ko sa kanya.

“Tse! Ganyan ka lang kasi kitang-kita ko ang hickeys mo! Pinapaburan ka lang ng pagkakataon ngayon, Mitz. Sa susunod ako na naman!”

Tumawa ako. “Sinabi mo rin iyan no’ng kasal ko.”

“Mabilis kasi iyang mawalan ng gana sa lalaki, Mitz. Hindi na nga ako umaasang mag-aasawa ’yan!” Tukso naman ni Ate Van kay Billy.

Nang dumating si Ate Loraine ay mas tinukso pa nila si Billy! D-in-are pa nila ito na lumapit sa isang lalaki at kunin ang number nito. In the end, hindi tuloy nakasama sa amin si Billy dahil may lalaki nang tumangay rito.

“Magdala ka ng condom, Billy!” sigaw ni Ate Loraine.

Binelatan lang ni Billy si Ate Loraine at kumulampit sa braso no’ng lalaking nakilala niya.

“Bigyan mo ako! Doktor ka!”

“Yah, dentista ako baka nakakalimutan mo!”

“Kumiringking ka pero mag-iingat ka, Billy!” si Ate Van naman.

After our short trip came to an end, bumalik din ulit ang aming dating routine sa bahay. Si Chamuel pumasok sa office, since siya na ang namamahala sa Aguilli construction, tapos si Tegan naman ay pumapasok sa kanyang eskwela. Ako naman ay kumukuha ng klase online. Mas flexible kasi siya kasi nagagampanan ko ang pagiging asawa ko at the same time, nakakapag-aral. Matagal na akong kumuha ng online class at ngayon ay nasa huling taon na nga ako.

“Okay, class, that will be all for today! See you at our next session!” Paalam ng instructor namin at saka kumaway.

Nagkanya-kanya naman kami ng paalam sa instructor namin bago ko pinatay ang zoom meet namin. Napaflex ako sa aking buto at saka tumingin sa bintana na gawa sa salamin. Papalubog na ang araw at kulay kahel na ang paligid. Napangiti ako roon.

Tumayo ako at saka umalis sa study table ko dahil kailangan ko pang maghanda ng hapunan.

Bumaba ako. Nang makababa ako ay naisipan kong buksan ang TV namin sa sala dahil matagal na itong hindi nagagamit. Busy kasi ang mga tao sa bahay. Pagkatapos kong buksan ang TV ay tumungo na ako sa kusina. Nagsuot ako ng apron tapos nagsaing ako bago kinuha ang natitirang karne namin sa ref. Gusto kong magluto ng lechon belly ngayon. Ako na kasi ang nauumay sa kaka-kare-kare namin.

Habang binabalatan ko ang patatas ay bigla namang nag-vibrate ang aking cellphone sa ibabaw ng countertop. Kinuha ko ito at tiningnan.

Chamuel: Sunshine, tapos na ang klase mo? I want to call you but I’m afraid hindi pa tapos ang klase mo kaya naisipan ko nalang na mag-text sayo. Inaya ako ni Ronan na uminom. Magpapaalam lang ako if it’s okay with you.

Napangiti ako sa mensahe niya.

Ako: Oo naman. Minsan lang nag-aaya si Ronan sa’yo uminom. Basta huwag lang magpakalasing at magtext ka kung pauwi ka na.

Chamuel: Thank you, sunshine. I love you so much!

Ako: Enjoy! I love you rin, Cham!:)

Natapos ako sa aking pagluluto at tama naman na dumating si Tegan. Tumigil ako sa paglilinis ko sa countertop.

“Where’s daddy, mami? Nasa work?” tanong ng anak ko.

Nagmano ito sa akin at humalik sa pisngi.

“Kasama niya si tito Ronan mo. May lakad sila.” ani ko sabay gulo sa buhok niya. “Sige na. Magbihis ka na roon para makapag-dinner na tayo.”

“Okay, mami! Naamoy ko na po ang luto ninyo. I’m already salivating!”

Nang makaalis si Tegan ay kinuha ko ang garbage bag. Malapit nang mapuno ito kaya ilalabas ko.

Naglalakad ako tungo sa labas nang marinig ko ang balita mula sa isang news station mula sa nakabukas na TV.

“Kakapasok lamang na balita. Isang sasakyan ang sumalpok sa isang delivery truck, at isang tao ang nasawi. Ang nasabing sasakyan ay pagmamay-ari ng dating sikat na artista sa bansa na si Chamuel Aguilli…”

Bumagsak ang garbage bag mula sa aking kamay. Humarantado ang aking dibdib kasabay nang panlalabo ng aking mga mata.

Walang kurap akong nakatingin sa video na nasa tabi ng newscaster na patuloy sa pagsaysay. Mukhang kuha iyon sa isang CCTV at kitang-kita ko kung papaano umikot sa ere ang sasakyan bago ito bumagsak sa gitna ng highway at umikot pa ng ilang beses.

“C-Chamuel.” Garalgal ko bago bumagsak ang aking mga luha.

“Mami,” rinig kong tawag ni Tegan kaso para na akong nabato sa aking kinatatayuan!

---

This is the story’s last chapter. Thank you so much for reading, ‘Hiding The Idol’s Secret’. See you sa epilogue!

EPILOGUE

Epilogue

“That’s the story of my parents,” Tegan said softly, his voice tinged with a mix of reflection and bittersweet smile. “It’s a tale filled with drama and heartache. Their love was tested by time, faith, and countless challenges.” He paused, looking down at the paper in front of him, his eyes scanning the words carefully to make sure he hadn’t overlooked anything. Matapos ang ilang sandali ay muling tumingin si Tegan sa mga kaklase niyang nakikinig sa kanya at ang iba pa nilang bisita. Halos napuno rin ng mga estudyante ang buong gym sa event nilang iyon.

Dumapo ang mata ni Tegan sa kanyang Mami Mitz na nasa harapan. Proud si Mitz na nakatingin sa anak na nagsasalita sa podium.

“It may be a familiar story to some, but for me, I will always dream of having a love story like the one my parents share. Hindi naman sa gusto ko rin na magkaroon ng artistang asawa o karelasyon. I am referring to my parents’ affection, loyalty, trust, and faith in each other. In today’s generation, however, it’s full of cheaters and unfaithful partners, making it hard to find true love. It’s difficult to find someone who gives the same intensity of love in return. Moreover, while some may fall in love, in the long run, they often fall apart. Nakita ko ang mga magulang ko na nagtatalo, nag-aaway, at di nagpapansinan. Pero, sa huli pinipili nila ang isa’t isa. Sa huli… para bang lagi nilang naalala kung, bakit sila nagpakasal. Bakit sila magkasama? They always find a way to get back and find their way to each other.”

Habang pinapanood ni Mitchell ang kanyang anak na nagsasalita sa harap ay hindi nito mapigilang hindi maluha. Ang katabing maestra ni Mitchell ay inabutan siya ng tissue.

“Thank you!” Mitchell mouthed to the teacher.

Humawak si Tegan sa microphone stand.

“My parents are not perfect, just like their story. They made many wrong choices and decisions in life, but of course, that’s because they’re human. They have suffered the consequences of their actions. And despite all the adversities that came into their lives, they still prevailed.” Tegan smiled at Mami Mitchell. “We, too, make mistakes. We make the wrong choices in life, and that’s okay. Because, as humans, it’s in our nature. We make mistakes to learn from them. We suffer so that we can appreciate happiness. We get hurt to understand what it feels like to heal. That’s the status quo of life. And the greatest lesson I’ve learned from my parents’ story is this: don’t be afraid, because even though we may take different paths, always remember to have faith, courage, and the resilience to bounce back.” Inikot ni Tegan ang kanyang mata sa buong audience na nakatingin sa kanya at tila nahahalina sa kanyang pagsasalita kahit na ilang oras na ang lumipas. “Thank you so much!” ani Tegan sabay pulot sa kanyang manuscript paper at nag-bow.

Ilang sandali na natahimik ang buong gym at tila ina-absorb pa ang buong sinabi ni Tegan.

Unang tumayo si Mitchell at pumalakpak nang pababa na ng hagdan si Tegan. Tumakbo si Tegan sa kanyang Mami Mitchell at saka ito sinalubong ng mahigpit na yakap.

“Mami!” sambit ni Tegan at saka yumakap ng mahigpit kay Mitchell. “I love you, Mami. Mahal na mahal ko kayo ni Daddy!”

Ang buong tao sa gym ay tumayo at saka pumalakpak.

“Hmm! I’m so proud of you, baby.” Emosyonal na wika naman ni Mitchell sa anak sa gitna ng maingay na palakpak.

Kahit na nasa eighth grade na si Tegan, gustong-gusto niya pa rin na tinatawag siyang ‘baby’ ng kanyang Mami Mitchell. Hinding-hindi siya magsasawa roon.

“Thank you, mami! Thank you!”

Matapos ang event ay kinausap din si Mitchell ng ibang mga guro at nagpahayag ng kani-kanilang saloobin sa kinuwento ni Tegan. May isa silang audience na nakinig at interested sa story ni Tegan na gawan ng libro kaso hindi naman iyon pinaunlakan ni Mitchell. Gusto niyang ang anak niya ang magdesisyon tungkol doon.

Kagaya ni Tegan, para kay Mitchell walang espesyal sa story nila ni Chamuel. But somehow it has a bug impact on his life. Hinubog lang sila ng mga pagsubok at mga karanasan nila sa buhay. Pinagtibay sila ng mga pagsubok na dumating sa kanilang buhay. Maybe they’re also lucky because they fell in love with each other and choose one another every time. It’s the power of love and trust that binds them.

“Hello po!”

Nang palabas na si Tegan at si Mitchell sa gym ay may sumalubong sa kanila na mga grupo ng estudyante.

“Oh my gosh! Ikaw po ang Mom ni Tegan? Iyong Mitchell Aguilli sa kwento?” Kinikilig na tanong ng isang babae.

Natatawang tumango si Mitchell.

“Grabe, kaya naman pala nahulog ang isang artista sa inyo kasi ang ganda ninyo!”

“Babae, nakinig ka ba kanina sa story? Hindi lang mabait si Ma’am kung hindi mabuti rin! Mukhang angel pa!”

Humagikhik si Mitchell dahil sa mga komento ng mga estudyante.

“Tegan, dapat i-pitch mo ang libro mo sa mga publishing house!”

“Mayaman sila, girl, kayang-kaya nilang abonuhan kapag nagself-pub si Tegan.”

“Aww, kung sabay nga.”

“By the way po, ang ganda ng story ninyo ng asawa ninyo, ma’am Mitchell!”

“Oo nga,” umugong naman ang bulung-bulongan ng mga estudyante.

“Huwag n’yo mga akong tawagin na ‘maam’.” Natatawang suway ni Mitchell sa mga estudyante.

“Ay, hindi po.” sabi naman ng estudyante.

“Grabe ang ganda po ng story ninyo. Nakatuluyan ninyo ang celebrity crush ninyo! Ano kaya ang feeling no’n! Iyong feeling na tinititigan mo lang sa photocard tapos magiging asawa mo! Ahh!”

Nagtilian ang mga estudyante.

“Amp! Siguro posibleng makatuluyan din kami ni Suho ng Exo!”

“Tapos kami ni Mingyu!”

“Ako naman kami ni Kai!”

“At ako si Cha Eun Woo naman!”

“Ako gusto ko iyong sa Bini, si Bini Aiah pero pwede ring si Bini Colet!”

“Ahh, ako si Stell ng SB19!”

“Uh, tapos ako kay Felip naman!”

Natawa na lang si Mitchell sa mga batang nakapalibot sa kanya. May estudyante pang humingi sa kanya ng tips at sekreto para daw makuha nila ang mga crush nila. Napailing si Mitchell sa mga kalokohan ng mga bata.

“Thank you sa suporta ninyo sa anak ko. Mag-iingat kayo pauwi, okay?” ani na lang ni Mitchell sa mga estudyante.

“Bigyan n’yo po kami ng basbas, ma’am!”

“Huh? Basbas?” takang sambit naman ni Mitchell.

“Mmm! Basbas ng swerte!”

Umiling na lang si Mitchell.

Nagpatuloy si Tegan at Mitchell sa kanilang paglalakad tungo sa parking lot kung saan naghihintay ang kanilang sasakyan at driver. Matagal na rin kasing hindi nagmamaneho ng kotse si Mitchell. Malapit na sina Tegan at Mitchell sa kanilang kotse nang may biglang humarang sa kanilang harapan.

It was a tall guy with straight black hair and glasses perched on his long, pointed nose. He gave a slight bow, lowering his head ever so slightly.

Kumunot ang noo ni Mitchell at tumingin sa kanyang anak na si Tegan. Pero napansin ni Mitchell na nakataas ang kilay ng kanyang anak.

“Kilala mo anak?”

“No, mami. Let’s just go to Daddy.” Seryosong sabi ni Tegan at saka hihilahin na sana ang kamay ni Mitchell kaso nagsalita ang lalaki.

“Wait!” The boy’s deep voice boomed.

“I just want to congratulate you, Charles Tegan.”

“Oh, thank you! Can we go now?!” Tegan said in an indifferent tone.

Siniko ni Mitchell ang anak.

“Salamat, hijo.” Agap na lang ni Mitchell.

The boy smiled at Mitchell.

“I also want your number. I followed you on IG, but you didn’t accept my request. You accepted the requests of some of our other classmates,” said the boy.

“Ayaw ko sa’yo!”

“What? I just wanna be friends with you.”

“I have a lot of friends.”

Napatanga na lang din Mitchell sa banter ng kanyang anak at ng isang lalaki.

“Mauna na ako sa sasakyan, mami.” ani Tegan sabay talikod.

Mas bumilog ang mata ni Mitchell dahil iyon ang unang beses na nakita niyang ganon ka suplado ang anak! Tegan has always been a sweet and loving boy.

“Ay, pasensya ka na roon sa anak ko, hijo. Gusto niya lang na pumunta na kami sa daddy niya kaya nagmamadali.”

Tumango ang lalaki. “I understand, madame. He’s always been like that to me.”

Napalunok si Mitchell. “Ah, ano pala ang pangalan mo, hijo?”

“Oh, I’m sorry for not introducing myself, madame. My name is Real… Real Maranzano. I’m Charles Tegan’s classmate.”

Hindi na tinanong ni Mitchell ang kanyang anak tungkol sa kaklase nitong si Real dahil nang sumakay siya sa kotse ay nakapikit na ito.

Bumuntong hininga si Mitchell. ‘Malaki na talaga ang anak ko.’ piping bulong ni Mitchell sa sarili.

Bago sila tumungo kay Chamuel ay dumaan muna si Mitchell sa isang cake shop at kinuha ang cake na pinagawa dahil may supresa siya kay Chamuel. Nasabi na rin niya sa anak ang surpresang gagawin niya para kay Chamuel.

Nang makarating si Mitchell at si Tegan sa main office ng Aguilli construction, dumeretso sila sa office ni Chamuel. Bitbit ni Mitchell ang isang box ng cake. Doon nakita ni Mitchell ang kanyang asawa na dungo sa mesa nito at tulog. May hawak pa itong ballpen.

Galing pang ibang bansa si Chamuel at dumeretso kaagad sa office nito dahil may mga papeles pa na kailangan ng approval nito.

“Your father seems so tired, Tegan.” Bulong ni Mitchell.

“I understand, Mami.”

“He didn’t make it to your school earlier.”

Umupo si Tegan sa upuan na nasa harap ng table ni Chamuel. “It’s okay, Mami. I know how Daddy works hard for us.”

Ginulo ni Mitchell ang buhok ng kanyang anak at saka nilapitan ang asawa. Kinuha ni Mitchell ang ballpen na hawak nito at saka humalik sa pisngi. Dahil doon nagising si Chamuel.

“Oh, sunshine, Tegan,” bumaling ito sa anak nilang si Tegan sa harap bago muling tumingin kay Mitchell. Medyo gulat na ito.

“Good afternoon!”

“Good afternoon, Cham!”

Sabay na bati ni Mitchell at Tegan kay Chamuel. Napatayo naman si Chamuel at yumakap kay Mitchell na para bang ang tagal nilang hindi nagkita.

Niligpit ni Tegan ang ilang nakakalat na gamit sa mesa ni Chamuel at saka nilapag ang cake sa mesa.

“What’s with the cake, Tegan, sunshine? It’s not my birthday yet.” Kunot noong sabi ni Chamuel.

Ngumiti lang si Tegan at saka kumuha ng kutsilyo sa mini kitchen ng office ng kanyang Daddy.

“Gusto lang namin kumain ng cake, Cham, saka naging maganda ang presentasyon ng story ng anak natin kanina sa school.”

Guilty na bumaling si Chamuel sa kanyang anak na pangiti-ngiti lang.

“Oh, I’m so sorry, Tegan. I didn’t—”

“It’s fine daddy! Just slice the cake already!” Excited na sabi ni Tegan.

“Sshh!” Supil ni Mitchell sa kanyang anak na bakas na tuwa at excitement sa mukha.

“Congratulations,” basa naman ni Chamuel sa nakalagay sa cake.

Kahit na clueless ay hiniwa ni Chamuel ang cake kaso sa kanyang paghihiwa ng cake ay may napansin siyang matigas na bagay. Nagdikit ang kilay ni Chamuel at saka kinuha ang isang rectangular na bagay na nakabaon sa cake. Nakalagay iyon sa loob ng isang transparent na plastic. Naningkit ang mata ni Chamuel, tiningnan niya iyon ng mabuti bago unti-unting napagtanto ang lahat-lahat.

“Y-you’re…”

Tumawa si Mitchell sa hitsura ng kanyang asawa na parang natatae na ewan.

“We’re pregnant again!” Masayang bunyag ni Mitchell sa kanyang asawa.

“Fuck! Dammit!” Malutong na mura ni Chamuel bago sinugod ng yakap ang kanyang asawa.

“Congratulations, Mami! Congratulations, Dad!” sigaw din naman ni Tegan at saka sumali sa yakapan ng kanyang mga magulang.

Naluha naman si Mitchell sa tuwa dahil hindi niya rin aalakain na mabubuntis pa ulit siya matapos ng nangyari kay Chamuel several years ago. Naaksidente kasi ang kanyang asawa at na-comatose din ito. Sinabi rin ng doktor nila na maaaring dahil sa aksidente na naka-apekto sa reproductive organs ni Chamuel ay nagkaroon ito ng impair sperm production. Azoospermia, it is a condition where there is an absence of sperm in the semen, making it difficult or impossible for a man to produce viable sex cells.

But after how many years of trying, Mitchell is finally conceiving their second child. Sa aksidente totoong nandon sa sasakyan si Chamuel pero hindi ito ang namatay. Ang namatay ay ang lalaking nagmamaneho sa sasakyan ni Chamuel. Lasing na kasi si Chamuel sa gabing iyon at hindi na makapagdrive kaya kumuntak ng driver si Ronan para dito.

“Thank you so much, sunshine. Fuck!” Umiiyak na sabi ni Chamuel at yakap ang kanyang pamilya. “I love you so much, sunshine.”

“Hmm! Mahal din kita, Cham. Salamat din sa hindi mo pagsuko sa pamilya natin!”