HIS ADMIRED POSSESSION (BL)

HIS ADMIRED POSSESSION

written by BRICTORIQUE.

DISCLAIMER: Ano mang pangyayari, bagay, o pangalan na nakasaad sa kwentong ito ay pawang imahinasyon lamang at hindi kinuha sa totoong istorya ng buhay kaya ano pa man ang pagkakahawig na inyong mababasa ay hindi sadya dahil hindi lang naman ikaw ang nagiisang manunulat na may weirdong pagiisip. Maraming salamat.

---

ABOUT THE STORY:

So, obvious naman siguro na tungkol ito sa werewolf na mag mate kaya kung hilig mo ang ganitong tema ay mangyari lamang na i-add ito sa iyong reading list para iyong masubaybayan. Kahit hindi mo na ako i-follow ay okay lang. Respeto nalang sa aking likha.

Short-story lang ito tungkol sa side character ko sa FOA dahil ’di sinasadyang katuwaan ko na gawaan sila ng kwento nila kung sakali mang may curious.

BL themed ito so kung homophobe ka, mangyari lamang na ika’y lumisan na’t humanap ng iyong pagtataguan bago ka sunggaban ng gutom na lobo at ipakain sa kanyang pinakamamahal.

Wala akong specific character in real life na maaaring ihalintulad sa mga tauhan dito sa kwento na mas gusto ko rin kasi gusto kong gumawa kayo ng imahe sa inyong isipan na aayon sa inyong panlasa. Iyon lang.

Surprise kung kailan ko officially ipu-publish ang unang chapter ng story. Awoo!

Date Created: April 15, 2019 at 3:13 AM

HIS ADMIRED POSSESSION 1

“Oro! Nand’yan ka ba sa luob? Oro!” tawag ko sa kakambal ko dahil for the nth time ay nanuntok na naman siya ng kapwa namin estudyante at kapag nakarating ito sa mga magulang namin ay tiyak malalagot siya.

Kailangan kong malaman bakit niya sinuntok ’yung lalaking iyon para matulungan ko siya sa pagpapaliwanag kina Ama’t Ina dahil kundi sa labas na naman siya nitong bahay namin patutulugin.

Ewan ko ba dito sa lalaking ito. Hindi naman siya ganito dati. Sa katunayan, mas tahimik ito sa akin at hindi umiimik kapag inaasar siya pero ngayon. .

“Oro! Parang awa mo na. Buksan mo na itong pinto. Kausapin mo ako.” pero kahit anong makaawa ko ay hindi niya pa rin ito binuksan kaya sa inis ko ay kinuha ko ang nakatagong susi sa may sala at sinubukang buksan ang nakasarang pinto. Akala ko magiging madali na sa akin ang makapasok pero nagkamali ako dahil ng subukan ko itong itulak ay hindi ko magawa dahil may nakaharang na mabigat na bagay sa kabilang bahagi ng pinto. Ugh!

Hindi ako kasing lakas niya para magawa kong alisin o tumbahin iyang kung ano mang hinarang niya. Nakakainis!

“Or-!”

“Maghanda ka na ng hapunan. Maya-maya nandito na sina Ama’t Ina at kailangan may makain agad sila.”

“At ikaw? Paano ka? Anong gagawin mo?”

“. . .”

“Oro! Please na-!”

“Ori, ano ba?! ’Di mo ba narinig sinabi ko? Maghanda ka na ng hapunan. Tiyak pati ikaw mapapagalitan ’pag di ka tumigil. Kilos na!” bulyaw niya.

Kinagat ko ang ibabang labi ko para pigilan ang nagbabadyang pagtulo ng luha sa aking mata. Nagaalala lang naman ako pero bakit hindi niya iyon maramdaman o maintindihan man lang? Kambal kami di ba?

Nasasaktan man ay sinunod ko ang utos niya sa akin na maghanda ng pagkain.

Hindi ko talaga alam kung bakit siya biglang nagbago. Impossible namang dahil nagsisimula na niyang hanapin ang kanyang mate eh wala pa namang senyales ng paglitaw ng blue moon.

Ako nga na kakambal niya, walang pakialam kung hindi magka mate eh. Basta alam kong nand’yan lang si Oro sa tabi ko ay ayos na sa akin. Kahit pasaway iyan ay mahal ko iyan higit pa sa magkambal pero wag nalang kayong maingay dahil baka pagtawanan niya lang ako kapag nalaman niya ang tungkol dito.

Eh ano bang magagawa ko? Hulog na ako sa kanya simula ng mga maliliit palang kami dahil siguro lagi kaming magkasama dahil madalas abala ang magulang namin sa pagiging headmasters ng Wolfgang na sooner or later ay si Oro ang magmamana. Ako? Magiging assistant niya lang ako. Mas gusto ko na siya ang maghawak ng mga iyon hindi lang dahil mas matanda siya sa akin kundi mas nakakalalaki sa kanya tignan.

Magkambal kami pero hindi kami magka mukha ’no. Mas masculine siyang tignan kesa sa akin. Malayo sa nuon na ako ang mas mukhang panganay dahil mas matangkad ako sa kanya.

Naghahain na ako sa lamesa ng biglang bumukas ang pintuan ng bahay dahil sa kapapasok lang na sina Ama’t Ina.

“Maligayang pagdating Ama! Ina!” masayang bati ko sa kanila at niyakap sila.

Gumanti ng yakap sa akin ni Ina samantalang ginulo lang ni Ama ang aking buhok na seryoso ang mukha.

“Nasaan si Oro?”

“P-po?” lagot na. Nakarating na siguro sa kanila ang ginawa ni Oro kanina. Kung bakit naman kasi hindi niya sabihin sa akin ang dahilan kung bakit niya iyon ginawa.

“A-ah eh. .”

“Ori! Wag mong pagtakpan iyang kakambal mo! Namumuro na iyan sa akin!” napakapit ako kay Ina sa takot sa biglang pagtaas ng boses ni Ama.

“Ano ba iyan! Ang ingay!” naiinis na sigaw ni Oro na pababa ng hagdan kaya napatingin kaming tatlo sa kanya.

Bakit siya lumabas? Naku naman!

“Oro! Halika sa labas.”

“A-ama.” pigil ko kay Ama sa binabalak niya dahil alam ko kung paano siya magparusa kapag galit. Minsan ko na iyong naranasan.

Galit akong tinignan ni Ama at lumakad palabas ng pinto kasunod si Oro. Hindi man lang ako tinapunan ng tingin ng kakambal ko. Bagkus ay parang excited pa siya sa mangyayari. Sira talaga!

“Anak.” tawag sa akin ni Ina at umiling para sabihing wag akong makialam.

“P-pero! Ina! Masasaktan si Oro.” pagmamakaawa ko habang nakahawak sa braso niya at nagbabaka sakaling pigilan niya si Ama sa balak niya sa kakambal ko.

“Hayaan mo sila, Ori. Kapag nangialam tayo ay baka magalit pa silang parehas sa atin.” pigil ngiting sabi ni Ina na hindi ko maintindihan kung bakit nakukuha niya pang ngumiti gayong baka magpatayan na yung dalawa sa labas ng aming bahay.

Bago ko sundan si Ina papuntang kusina ay nilingon ko si Oro sa may bintana na nag anyong lobo at hindi ko mapigilan na kabahan at mamangha sa kanya ng mga sandaling iyon.

---

A/N:

Date Published: April 19, 2019

Surprise! Ito ang unang kabanta ng HAP. Balita ko kasi sa kalendaryo kong si Mercury Drug ay Full Moon mamayang 7:12 pm at dahil advance akong mag-isip ay ngayong oras ko na ipinublished.

Side story lang ito ng kambal dahil di ko sila nabigyang highlight sa FOA kaya wag po tayong masyadong mag expect na paaabutin ko ito ng ilang chapters kasi mainly ang focus nito ay kung paano sila naging mag mate gaya ng nabanggit ni El. Share lang.

Anyway, ’til next update.

Stay weird and wild! Awoo!

HIS ADMIRED POSSESSION 2

“Bakit nandito ka? Matulog ka na.” inis na sabi ni Oro sa akin ng makapasok ako sa kwarto niya dala ang kahon ng panglunas sa mga natamo niyang sugat sa pakikipag buno kay Ama.

Hindi ko pinansin ang sinabi niya at umupo sa gilid ng kama at inilapag sa sidetable ang dala kong kahon.

Naglagay ako ng kaunting gamot sa bulak at bumaling sa kanya upang marahang idampi ito sa mga sugat niya sa katawan.

“Itigil mo iyan. Maghihilom naman iyan ng kusa. Nagpapagod ka lang sa wala.”

Huminga ako ng malalim at saglit na pumikit. Okay, kalma. H’wag mong pansinin ang sinabi niya. Mag aaway lang kayo.

“Oro, ano ba kasing nangyari?”

Hindi siya sumagot sa tanong ko kaya’t napabuntung-hininga nalang ako.

“Alam mo Oro, kung sasabihin mo lang sa akin iyang problema mo ay baka matulungan kita kesa ganyan ka na napapaaway. Tignan mo, ang panget na tuloy ng mukha mo. Puro sugat.” sabi ko sabay diin ng cotton sa sugat niya sa pisngi.

“Aray! Sinasadya mo eh!” inagaw niya sa akin ang cotton at tinapon sa kabilang sulok ng kwarto. Pfft.

“Ang sungit mo.” naka pout kong sabi.

Hindi siya umimik at tumagilid ng higa sa kama niya kaharap ang pader.

“Uy, di pa ako tapos gamutin mga sugat mo. Bumangon ka d’yan.” sabi ko habang marahang dinudutdot ang braso niya.

Limang minuto na yata akong nakaupo dito sa kama niya magmula ng humiga siya pero hindi niya man lang akong tinangkang kausapin ng maayos. Kung sana alam ko lang bakit siya nagkaka ganyan ay hindi na ito masasama sa problema ko kung paano ko sasabihin sa kanya na hindi muna kami magkakasama sa susunod na apat o limang taon dahil natanggap ako sa eskwelahan sa siyudad na in-applyan ko.

Alam na ng magulang namin ang tungkol dito at nung una ay hindi sila payag dahil bukod sa malayo ito sa amin ay hindi ako ordinaryong tao. Batid kong nagaalala sila na baka mahirapan ako dahil may lahi kaming taong-lobo at mahirap kontrolin ang pagbabagong anyo namin. Pero, bigla nalang nagbago ang isip ni Ama at pumayag siya sa gusto ko. Naisip niya siguro na baka mahawa ako sa pagiging matigas na ulo ni Oro. Samantalang si Ina, ayun. Hindi man payag ngunit dahil may basbas na ni Ama ay wala ng magagawa kundi pumayag.

Alam kong mahihirapan akong mag adjust kapag duon na ako namalagi sa City pero naisip ko na rin na gawin ito dahil una, gusto ko talaga na makapunta sa ibang lugar maliban dito sa blue stone. Pangalawa, gusto kong lumawak ang aking experience sa iba’t-ibang bagay at pangatlo ay matutunan kong ituon sa iba ang atensyon ko at hindi lamang kay Oro.

Kailangan kong tanggapin ang katotohanan na magkambal kami at hindi kami maaaring maging higit pa duon at sa tuwing makikita ko siya ay may lalo lang tumitindi ang silakbo ng aking damdamin para sa kanya na alam kong walang kapupuntahan. Masasaktan lang ako sa oras na dumating ang araw na ipakilala niya sa amin nina Ama’t Ina ang kanyang mate.

Anong laban ko du’n di ba? Kakambal lang ako samantalang ayun, itinakda upang maging kanya. Hay.

Marahan akong lumapit kay Oro para pagmasdan ang kanyang mukha at pagtingin ko ay malalim na ang kanyang paghinga. Indikasyon na natutulog na siya ng mahimbing. Yumukod ako para halikan ang kanyang nuo at kanyang pisngi, malapit sa dulo ng kanyang labi.

“Mahal kita, Oro.” pabulong kong sabi na ako lang ang nakarinig.

Tumayo na ako at lumakad papunta sa may pinto. Pinahid ko muna ang luhang nagbabadyang tumulo sa aking mga mata at nilingon siya sa huling pagkakataon bago ako tuluyang lumabas ng kanyang kwarto.

---

A/N:

Posted: April 20, 2019 at 5:00 AM

Ayun. Maaabutan na ako ng pagsikat ng araw bago ako nakapag update. Wala eh. Busy ako kakakain ng Richoco at pag inom ng Chuckie. Anyway, sino dito nakapanuod ng trailer ng Weathering With You? Mukhang maganda ’no? Balita ko, yung director daw ng Your Name ang magdi-direk nu’n.

Anyway, ’til next update! Stay wild! Awoo!

HIS ADMIRED POSSESSION 3

“Nakipagkita ka ba sa akin para makipag usap o para titigan ang maganda kong mukha?” with confidence na tanong sa akin ni Asther na unexpectedly ay naging kaibigan ko sa pagpuslit-puslit ko ng punta sa City. ’Di ko nga akalain na parehas pala kaming taong-lobo dahil ang galing niyang kontrolin ang sarili niya upang makapagpalit anyo sa di nakikita ng mga ordinaryong tao ng di nila nalalaman ang tunay nitong katauhan.

Maniwala kayo o sa hindi, matagal na akong may naririnig nuon sa Wolfgang na matalik na kaibigan ng Alpha namin na si Amiro na Asther ang pangalan pero ’ni minsan ay hindi ko pa siya nakita ng personal sa sarili naming pagmamay-ari na eskwelahan. Siguro dahil hindi kami duon tinakda na magkita at nakakatawang isipin na ang Asther na malapit sa Alpha ay ang siyang babaeng kaharap ko ngayon.

“Asther, di ko naman itatanggi na maganda ka pero sana wag mong kalimutan na hindi ikaw ang tipo ko ng dahil lang sa may anak ka na kundi dahil mas matanda ka rin sa akin. Ayaw ko namang pumatol sa para ko ng ate.”

“Wow! Na-hurt ako du’n ng very light ha! Ang sabihin mo kaya ayaw mong pumatol sa akin ay hindi dahil sa tingin mo ay ate mo ako, iyon ay dahil sa kakambal mong si Oro.” sabi niya sabay kuha sa bulsa niya ng isang kahon ng sigarilyo at alok nito sa akin. Tumanggi ako dahil nung una kong beses na i-try ang paninigarilyo ay pakiramdam ko, huling araw ko na sa mundo habang siya ay mamamatay sa katatawa sa akin. How supportive di ba? ’Wag sanang mamana ng anak niya ang ugali niya. Hahaha.

“Teka, nasabi mo na ba sa kanya? Ilang buwan nalang at aalis ka na ng blue stone at papasok sa Demirkan. Balita ko, maraming gwapo sa skwelahan na iyon.”

“Paano ko sasabihin? Madalas siyang wala sa bahay nitong mga nakaraang araw. Kanina nga umalis ako, wala siya.” ininom ko ang kapeng binili niya sa akin dahil libre niya daw ako at hindi ako pwedeng tumanggi. Nasa isang coffee shop kami ni Asther pero sa labas kami naka pwesto kung saan may mga built-in na payong ang mga lamesa dahil hindi kami pwede sa luob dahil naninigarilyo siya.

“At di rin alam ng mga magulang mo kung saan siya nagpupunta?”

“Hindi. Ako nga tinanong nila kung alam ko eh kaso parehas nila ay hindi ko alam. Pakiramdam ko tuloy parang ang layu-layo namin sa isa’t-isa kahit na magkambal kami at magkasama sa iisang bahay.”

“May nangyari ba sa kanya nuon na natatandaan mo na dahilan ng pagbabago ng ugali niya?”

“Ha? W-wala naman. Bakit mo natanong?”

“Impossible kasing magbago ang isang tao ng walang dahilan, Ori. Lahat may dahilan. Root cause analysis ba. Ako, kaya ako nagka-anak ay dahil sa pag lapastangan ni Crate sa akin but don’t get me wrong. Hindi iyon ang dahilan kung bakit hindi ko kasama ang anak ko dito at iniwan siya kay Amiro at Miranda.”

“Wag ka magalala. Hindi ko naman iniisip na isa pabaya kang ina pero tama ka. May dahilan kung bakit ganun si Oro. Ang kaso, hindi at ayaw niyang sabihin sa akin. Duon ako nasasaktan at nahihirapan. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa kanya na aalis ako ng blue stone. He’s unpredictable kapag galit siya unlike me na mabilis basahin.”

“Baka naman kasi nageexpect ka rin something in return. Something that is more what you want for you to happen with your twin brother. Siguro nga tama na humiwalay ka muna sa kanya. You never know, baka tama ang desisyon mo na iyan at dito mo mahanap ang mate mo na para sa’yo na syempre tulad natin. Gaya nu’n oh.” nginuso niya ang isang matangkad na lalaki na nakapila sa may counter sa luob ng cafe at sakto namang lumingon ito sa amin at ngumiti. Mukha namang hindi siya tulad naming taong-lobo pero parang may kakaiba sa kanya na hindi ko mawari.

Napaubo ako sa di ko malaman na dahilan at umiwas ng tingin. Ugh. Namumula yata ang mukha ko. My gahd.

“Uy! Kinikilig. Mas gwapo ba kay Oro?” pangaasar ni Asther sabay pabirong sipa sa paanan ko.

“E-ewan ko sa iyo! Uuwi na ako.”

“Sige. Mag-ingat ka at balitaan mo ako kung tutuloy ka pa ng Demirkan kung sakali mang magbago ang ihip ng hangin at mangyari ang something na ineexpect mo between you and Oro.”

Kinagabihan. .

“Ina, si Ama?” tanong ko habang naghuhugas ng pinggan.

“Umalis. May pinuntahan.”

“Eh si Oro po?”

“Naku, hindi ko alam sa batang iyon. Kanina pa siya wala. Wag lang sana silang magkita ng Ama mo sa labas o tanungin ito kung nasaan sa atin at tiyak, mapaparusahan na naman siya nito.”

Kanina pa? Halos buong araw na siyang wala dito sa bahay namin ah? Saan kaya siya nagpupu-punta? Dapat ko iyon malaman. Nagaalala ako dahil baka kung may ano na naman ang mangyari sa kanya.

“Ina.”

“Bakit Ori?”

“May nagawa po ba akong mali kay Oro para lumayo ang luob niya sa akin? I mean, sa atin? Hindi naman siya dating ganun. Hindi ninyo nga po kami basta-basta mapag hiwalay di ba?” ewan ko ba. Sumikip ang dibdib ko sa mga tanong ko. Parang maiiyak na naman ako.

Naramdaman ko ang pagyakap ni Ina sa aking likuran kaya bahagya akong napangiti.

“Hindi ko din alam, anak. Tanging siya lang ang may alam kung bakit siya nagkaka ganito ngayon pero alam ko, hindi habang buhay ay maitatago niya sa atin kung ano man ang inililihim niya. Sooner or later, siya mismo ang magsasabi nu’n ng hindi tayo nagtatanong. Wag lang sanang mahuli ang lahat. Baka kasi sa oras na sumabog siya ay wala na yung taong sasalo at iintindi sa kanya.” ginulo niya ang buhok ko at hinalikan ako sa nuo bago ako iwan mag-isa sa kusina.

Anong ibig sabihin ni Ina sa mga huling salitang binitiwan niya? Impossible namang gawin ko iyon dahil kahit anong mangyari, tatanggapin at mamahalin ko pa rin siya bilang kapatid at higit pa dun ng palihim hanggang sa makalimutan ko ang damdamin ito na matagal ko ng itinatago.

Gabing-gabi na pero wala pa rin si Oro. Buti nga ng dumating si Ama kanina ay hindi niya hinanap si Oro. Binilinan naman ako ni Ina na hintayin siya at samahan na kumain ng hapunan pag nakauwi na kaya iyon ang ginagawa ko ngayon. Hinihintay ko siyang dumating para magsabay kaming kumain pero gutum na gutom na talaga ako. Hindi na kayang ibsan ng paglilibang ko sa pagbabasa ang kalam ng sikmura ko.

Sakto namang narinig ko ang pagbukas ng pinto mula sa ibaba kaya marahan ngunit dali-dali akong bumaba para tignan kung dumating na ba si Oro na siya nga.

“Oro, ginabi ka na ah.” panimula ko.

Hindi niya ako pinansin at nagpatuloy lang sa paglalakad kaya hinawakan ko siya sa kaliwang kamay niya upang pigilan. Tinignan niya ako ng masama. Ugh. Heto na naman kami.

“Sandali, kumain ka muna. Di ka pa yata naghahapunan. Sumabay ka na sa akin.”

“Ayaw ko. Kumain ka mag-isa mo.” malamig na tugon niya sa akin.

“Oro. .”

“Ano ba?! Sinabi ko ngang ayaw ko di ba? Di ka ba maka intindi?” may kalakasan niyang tanong dahil sa inis niya.

“N-nagaalala lang naman ako kasi kanina pa wala. S-saan ka ba kasi nagpunta?” nakayuko kong tanong na nakahawak pa rin sa kamay niya. Natatakot kasi akong tumingin sa mata niya. Para akong pinapatay.

“Wala ka na du’n.” malakas niyang hinila ang kamay niya mula sa akin at lumakad paakyat ng kwarto niya. Pinagmasdan ko lang siya hanggang sa hindi ko na siya makita.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko at tuluyan na akong umiyak sa kinatatayuan ko.

---

A/N:

Posted: April 21, 2019 at 3:40 AM

Hello there, my dear readers! Ayun. So, ang intense ’no? Hindi ninyo man lang inakalang may ganitong side pala si Oro natin sa FOA kasi mukhang happy-happy lang siya. At syempre, na-insert ko dito si Asther at ang D.A. na hindi ninyo rin inakalang ilalagay ko dito. Sa mga naiinis d’yan kay Oro. Wag mahiya. Comment lang.

Anyway, ’til next update! Stay weird! Awoo!

HIS ADMIRED POSSESSION 4

Nasa parte ako ng Wolfgang kung saan may malawak na lawa at nakahiga sa may damuhan at dinadama ang malamig na hangin na dumadampi sa aking balat. Hay.

Bakit nga ba ako ulit ako nandito? Ah.

Nakita ko si Oro kanina na may kasamang babae. Mukhang close sila kasi naka akbay pa siya dito at iba ang tinginan nila sa isa’t-isa. Siya na kaya ang mate niya? Kung sabagay, maganda ang babae na iyon ’di lamang sa mukha pati na rin sa hubog ng katawan. Ang swerte niya naman at si Oro ang kanyang mate. Siya siguro ang dahilan kung bakit parating late na kung umuwi si Oro ng bahay.

Kinuha ko sa bulsa ko ang isang pakete ng oat cookies na binili ko ng huling punta ko sa City. Ewan ko ba. Kahit papaano ay natutuwa ako at nakakalimutan ang mga bagay-bagay sa tuwing makakakain ako nito. Hahaha. Siguro kasi dahil favorite ko. Try ko kaya maging endorser nito kapag nanduon na ako namalagi sa mga susunod na taon? Hmm. . pwede!

Kumagat ako ng bahagya sa oat cookie ko at tumingala sa asul na langit. ’Di ko pa rin nasasabi sa kanya ang paglipat ko ng Demirkan. Eh kung wag ko nalang kaya sabihin? Wala naman na yata talaga siyang pakialam sa akin at baka matuwa pa iyon kapag umalis ako dahil siya na ang magiging hari sa bahay. Nagaalala tuloy ako sa mga magulang namin sa tigas ng ulo niya.

Nagha hum ako ng Perfefct Places na kantang narinig ko sa City habang kumakain. Ugh. ’Di ko na alam kung ano bang dapat kong maramdaman sa dami ng gumugulo sa akin.

Pagtapos kong mag moment ay bumalik na ako sa classroom namin. Only to see, Oro with his girl and company. Ugh. Mukha silang mga accomplice ni Crate sa angas ng mukha nila’t ugali. Ayaw kong maki halo-bilo sa kanila dahil ayaw kong mahawa sa ugali nila pero. . si Oro. . ’di bale na nga. Baka ipahiya pa niya ako kapag nilapitan ko siya.

Napalingon ako ng may naramdaman akong tumabi sa akin. Akala ko si Oro pero pag tingin ko ay yung classmate namin na si Mia. Siya ang maganda, matalino at mabait namin na classmate. Kabaligataran ni Claire na nakatabi ngayon kay Oro na parang linta. Hindi ko sinasabing hindi siya maganda at matalino pero in terms of ugali, I prefer Mia kahit medyo kalog siya when triggered.

“Uy, ikaw Ori ah!” malisyosang panimula niya.

“Ha? Anong ako?” taka kong tanong.

“Ano ito?” winagayway niya ang isang puting papel na nakatiklop sa mukha ko.

“Papel na nakatiklop.” sagot ko.

Nagtaka ako ng tumawa siya ng malakas kaya lahat ng atensyon ay napunta sa aming dalawa.

“Hay, naku Mr. Orien Cain. Bakit nga ba hindi ko naisip na hindi impossible sa’yo na makapasok dito? Paano mo iyon nagawa? Alam mo bang sinubukan ko rin du’n dahil pinangarap iyon ng magulang ko para sa akin kaso di ko nagawa. Hay! Turuan mo ako please! Kailangan kong makapasok du’n kundi itatakwil ako ng mga magulang ko!” cute niyang makaawa sabay yakap sa kanang braso ko. “Joke lang yung itatakwil ako pero sige na! Gusto kong maging proud sila sa akin pag nagawa kong makapasok dito.”

Napalingon kaming lahat sa likod ng biglang may marinig kaming magtumbahan na mga upuan. Sinipa lang naman ni Oro ang mga iyon. Anong problema niya? Ang sama din ng tingin niya kay Mia. Naingayan siguro. Pero bakit ’di man lang niya ako tinapunan ng tingin? Hello? Nandito din kaya ako. I exist.

“Ano ba kasing sinasabi mo? Di kita ma-gets.” tugon ko kay Mia sa sinabi niya kanina.

“Eh? Tss.” binuksan niya yung nakatiklop na papel at ngumisi. Parang di maganda ang pakiramdam ko dito ah.

“Teka nga, saan mo ba kasi nakuha iyan?”

“Nahulog mo ito nung isang araw mula sa dala mong mga libro ng uwian. Hinabol kita pero sa bilis mo ay hindi ko na ito naisauli.”

Hindi ako sumagot sa sinabi niya dahil sa sobrang kalutangan. Ano ba kasi ’yung papel na hawak niya?

Na-realized ko kung ano iyon ng simula niyang basahin ito ng may kalakasan.

“Greetings from Dem-” agad kong tinakpan ang bibig niya para pahintuin siya sabay hila sa kanya palabas ng classroom. Shit. Shit. Bakit ayaw tumigil ng puso ko sa pagkarera?! Nakalayo naman na kami. Sa layo ay impossible ng marinig ni Oro ang tungkol sa nalaman na ito ni Mia.

“Akin na nga iyan.” inis kong sabi sabay bawi sa kanya ng papel na hawak niya.

“Ito naman! Proud lang ako iyo kasi nagawa mong makapasok d’yan. Sa totoo lang, maraming nagtangka na mga kapwa natin estudyante sa skwelahan na iyan kaso sobrang taas ng standards nila kaya ’ni isa ay walang nakapasa. Kung tutuusin, ikaw yata ang unang taga blue stone na nakapasa sa kanila. You should be proud of yourself! Nga pala, bakit ayaw mong iparinig ko iyan sa mga classmates natin? Parehas ba kayo ni Oro na nag apply pero ikaw lang ang pumasa?”

Dapat ko bang sabihin sa kanya? ’Di ba niya ipagkakalat ang tungkol dito kung sakali?

“Ang totoo. . hindi niya alam ang tungkol dito.”

“H-ha?! Bakit? Eh yung magulang ninyo?”

“Alam nila. Si Oro lang ang hindi.”

Nakita ko ang paghilamos ni Mia sa sinabi ko at hinila ako papuntang caffeteria.

“Kailan mo balak sabihin sa kanya?” tanong ni Mia habang kumakain na katapat ko.

Nagkibit-balikat ako.

“Anong ’di mo alam? Kambal kayo di ba? May karapatan siyang malaman ang tungkol sa pagpasok mo sa Demirkan.”

“Busy siya sa mga bagay na siya lang ang may alam kaya paano ko sasabihin?”

“Ewan ko pero isang buwan nalang at bakasyon na natin. Pagtapos nu’n aalis ka na papuntang Demirkan. Dapat sabihin mo na sa kanya ang tungkol dito.”

Napahilamos ako ng mukha ko out of frustration. Madali lang kasi sabihin at isipin pero kapag nand’yan na at sasabihin na eh umuurong ang dila ko. Kung sana wala akong pakialam sa mararamdaman ni Oro bilang kambal ko. Ugh. Ang hirap!

Hapon na ng makauwi ako ng bahay mag-isa dahil hindi sumabay sa akin si Oro. Dati naman sabay kaming umuuwi. Hay.

Abala ako sa pagluluto ng hapunan ng marinig kong magbukas ang isa sa mga drawer sa kusina kaya agad akong napalingon.

“Aga mo yatang umuwi.” sabi ko at lumingon pabalik sa ginagawa ko.

“Ayaw mo?”

“H-hindi. Ang weird lang na ang aga mong umuwi.” ano kayang nakain nito at nangangausap? Nag away sila siguro ni Claire?

“Anong meron sa inyo ni Mia?”

“Ha? Anong ibig mong sabihin?”

Napitlag ako ng maramdaman kong pumwesto siya sa likuran ko at umakbay sa akin.

“Oro! Nagluluto ako. Wag mo ako pag tripan.” inis kong sabi at iniiwas sa kanya ang mukha ko. Ugh. Bakit ang bilis ng tibok ng puso ko?

“Di kita pinagti tripan. Tinatanong kita. Anong meron sa inyong dalawa at halos patapos na ang klase ng bumalik kayo?”

“W-wala. May pinag usapan lang kami.”

“Pinag usapan? Ng ganun katagal? Hah! Wag ako ang lokohin mo Ori.” sarkastiko niya akong tinawanan at sa inis ko ay itinulak ko siya palayo sa akin. Problema nito?

“Nag usap nga lang kami! Bakit? May gusto ka ba kay Mia? Naku. Wag siya Oro. Duon ka nalang kay Claire.”

“Tsk. Paano kung ayaw ko?”

“Subukan mo lang.” inirapan ko siya at inilagay sa plato ang niluto ko at inilapag iyon sa lamesa.

“Talaga. Gagawin ko ang gusto ko. Bakit? Gusto mo si Mia? Kayo ba? Tignan mo kung paano ko siya aagawin sa’yo.” nagulat ako sa sinabi niya kasi di ko inakalang lalabas ang mga ganung salita sa bibig niya.

Sa inis ko ay bago siya makalabas ng kusina ay inihagis ko sa kanya ang bote ng alak ni Ama kaso nasalo niya ito at nginisian ako.

“Tanggapin mo nalang kasi na hindi mo ako kaya.”

Pagka alis ni Oro ay sinipa ko ang ilalim ng lamesa sa inis ko. Argh! Bakit ko ba naging kambal ’yung lalaking iyon? Paano ako nagka gusto dun?

Nabaling ang atensyon ko ng mag vibrate ang cellphone ko sa bulsa ko at pag tingin ko ay isang message ang natanggap ko mula kay Asther.

Pfft. Oo nga pala. Kailangan ko ulit lumuwas papuntang City at tignan yung apartment na pinakiusap ko kay Asther. Kailangan ko din pala na maghanap ng part-time job para may pansustento ako para sa personal needs ko kapag nanduon na ako. Scholar ako sa Demirkan kaya wala naman akong dapat problemahin pagdating sa school expenses. Pag nakahanap ako agad ng trabaho eh di maganda pero syempre di ko iyon ipapaalam kina Ama’t Ina dahil tututol sila dito at baka hindi pa ako matuloy sa pagaaral ko sa Demirkan kung sakali.

Napatingin ako sa bintana sa may sala habang hinihintay ang pagdating ng magulang namin ng makita ko ang maliwanag na puting buwan sa madilim na kalangitan.

Kailan ba mawawala itong damdamin ko para sa’yo Oro? Para kasing kahit na anong gawin mo ay lalo akong nahuhulog sa iyo.

---

A/N:

Posted:  April 28, 2019 at 12:23 AM

Tadaa! So ayun na nga. Nailagay ko rin ang complete name ni Ori pero hindi yung kay Oro. Nagiisip pa kasi ako. Saka, may album ako na recently ay napakinggan ko ng minsang tumambay ako sa YT at nagustuhan ko yung song. Share lang. I’m still deciding kung ilalagay ko yung song na iyon dito.

Anyway, ’til next update! Stay wild! Awoo!

HIS ADMIRED POSSESSION 5

“Ori!” napalingon ako sa tumawag sa akin habang naglalakad ako sa hallway.

“Oh Mia, ikaw pala. Bakit?”

“Anong talent mo?”

“Ha? Bakit?”

“Basta! Ano nga?”

Nagtaka ako sa biglang pagtatanong ng ganito ni Mia. Ano bang nangyayari? May two weeks pa naman bago mag end ang school year namin. After nu’n vacation mode na - sila. Ako pupunta na ako ng City para pumasok sa Demirkan.

“K-kumanta?” nagaalangan kong sagot at bigla akong hinila ni Mia papunta sa kung saan.

“Mia! Ano bang nangyayari? Saan mo ako dadalhin?”

“Sa auditorium. Nakalimutan mo na ba? May event tayo ngayon dahil malapit na ang closing ng school year. Wala tayong representative para sa class natin kaya ikaw nalang.”

“H-h-ha?! B-bakit ako? Iba nalang! Ayaw ko!” taranta kong sabi habang pilit na hinihila ang kamay ko sa pagkakahawak ni Mia.

“Ay naku! Bawal ka tumanggi! Ako ang class president di ba? Isa pa, bayad mo na rin iyon sa akin sa hindi ko pagsabi sa kakambal mo ng tungkol sa plano mong pagpasok sa Demirkan.” kumindat siya sa akin na siya namang paghilamos ko sa mukha ko dahil sa nalalapit kong kahihiyan sa balak niya.

Bakit kasi on the spot? Wala akong maisip na kantahin. My gahd.

“Wala akong maisip na pwedeng kantahin, Mia.” pout kong sabi. Baka maawa sa akin at magbago ang isip niya at kumuha nalang ng iba na pwedeng representative namin.

Huminto siya sa paglalakad kaya napahinto din ako. Tinignan niya ako ng kakaiba na pinagtaka ko.

“Basta kumanta ka lang ng ayon sa nararamdaman mo.” tinapik niya ako sa balikat at muling hinila upang buksan ang pintuan papasok ng auditorium.

Napayuko ako ng ma-realized na may mga nakatayong estudyante sa gilid na napatingin sa amin ni Mia. Duon ko lang din napansin na nanduon si Oro kasama si Claire at ang mga kaibigan niya.

“M-mia!” kinakabahan kong tawag sa kanya ng maka pwesto kami sa gilid malapit sa may stage. Shit. Mapagti tripan talaga ako nito pagtapos kong kumanta. ’Di naman maganda kasi boses ko eh.

“Naku, Ori. Tigilan mo nga ako. Saka tignan mo nga oh. Papanuorin ka ng kambal mo.”

Napatingin ako sa direksyon ng nginuso ni Mia at nakatingin nga sa amin si Oro. Ang sama ng titig niya sa akin. My gahd. Mukhang gusto nga talaga niya itong si Mia. Akala niya siguro aagawin ko itong babaeng ito sa kanya. Baka nga siya pa ang agawin ko sa kanila ng mga babaeng gusto niya. Hahaha.

“Yung sunod na kakanta?” dinig kong sabi ng kung sino man ng bigla akong itulak ni Mia papunta sa isang lalaki na may hawak na papel at ngumiti sa akin.

“Ikaw pala Orien.”

“Hi, Lei.” bahagyang nawala ang kaba ko ng marahan niyang ipatong ang kamay niya sa ulo ko at guluhin ng bahagya ang buhok ko.

Kita ko ang kinikilig na tingin ni Mia sa amin ni Lei. Hindi naman na nakapagtataka kasi sikat itong lalaking ito sa batch namin bukod kay Oro sa pagiging magandang lalaki.

“Sa wakas maririnig din kitang kumanta.”

“Napilitan lang. Tinakot kasi nito eh.” sabay turo ko kay Mia na nagpout at umakbay sa akin.

“Talaga! Baka kasi ito na last day niya dito sa Wolfgang.” pabirong sabi ni Mia. Napalunok ako sa kaba sa sinabi niya. Sira talaga! Bakit siya nagbigay ng hint?

“Ha? What do you mean? Lili-” bago pa matuloy ni Lei ang gusto niyang sabihin ay gumawa na ako ng paraan para maka akyat sa stage. Tapos na kasi yung huling kumanta.

And now, what?

Nakatayo lang ako sa gitna ng stage at pinagmamasdan ang mga matang nakatingin sa akin. Parang umuurong ang dila ko sa kaba.

Nanginginig ang mga kamay kong humawak sa mic stand. Shit. Ngayon ko lang naalala. Wala pala akong background music na instrumental sa kakantahin ko! Oh shit.

Hindi na ako makagalaw sa kaba. Parang dumikit na ang paa ko sa kinatatayuan ko. Kesa bumaba ulit ay hinanap ko nalang si Oro sa napakaraming estudyante at saglit siyang tinignan mula sa malayo. Napakagat ako sa labi ko ng makaramdam ako ng kirot sa puso ko. Pumikit ako at nag imagine na may background music na nagpe-play sa background habang may dalawang aninong sumasayaw sa ilalim ng puting spotlight.

There you are beautiful, quietly

Sleepin’ on the bed we made right next to me

Feels like a dream

Only a dream

Here we are holding on, dangerously

Dancin’ on the edge of the infinity

Feels like a dream

Only a dream

Writing all these memories

Singing all these melodies

Waiting here for centuries

I ain’t perfect

I ain’t perfect

Perfect for you

Perfect for you

Here I am beautiful as you see

Standing on the pedestal you made for me

Feels like a dream

Only a dream

Waltzin’ thru our symphonies

In our little galaxy

Waiting for our destiny

I ain’t perfect

I ain’t perfect

Perfect for you

Perfect for you

There you are beautiful, quietly

Sleepin’ on the bed we made right next to me

Feels like a dream

Only a dream

I ain’t perfect

I ain’t perfect

Perfect for you

Perfect for you

I ain’t perfect

I ain’t perfect

Perfect for you

Perfect for you

There you are beautiful, quietly

Pagbukas ko ng mata ko ay dali-dali akong bumaba ng stage dahil pakiramdam ko ay sasabog ako. Para akong maiiyak.

“Ang deep ha!” biro ni Mia sa akin na siyang pumigil sa akin para makapunta ako kung saan.

“Oo nga. Para kanino iyon?” inakbayan ako ni Lei na siya namang kinailang ko.

“D-di ko alam.” sagot ko.

“Ay sows! Di pwedeng hindi alam.”

“Oo nga. Tignan mo nga oh. Lahat kami affected sa kinanta mo. Hugot na hugot dito eh.” umacting pa si Lei na para bang tinamaan ng pana sa dibdib na kinatawa ko. Sira ulo. Hahaha.

Si Mia may kasalanan nito eh. Sabi niya kumanta lang ako sa kung anong nararamdaman ko eh. Ayan. Pang broken hearted tuloy napili ko. Hahaha. Nagpapaka realistic lang din kasi ako.

Dalawang linggo nalang ang meron ako. Sana masabi ko na kay Oro ang pagpunta ko ng Demirkan. Sana hindi siya magalit at sana magawa niya rin akong hintayin.

---

A/N:

Posted:  May 04, 2019 at 1:35 AM

Ayun. So ito nga yung kantang sinabi ko last time na napakinggan ko sa YT. Hindi ko alam kung nagustuhan ninyo ba but you know, as long as the lyrics is good no matter who the artist is or are, I will appreciate it wholly. Teehee.

Anyway, ’til next update! Stay wild! Awoo!

HIS ADMIRED POSSESSION 6

Anim na buwan na ang nakalipas mula ng tumira ako dito sa City at mag aral sa Demirkan Academy. Maniwala man kayo o hindi, naihalal ako bilang President ng student council for morning class. Ewan ko ba kung paano nangyari iyon. Nagulat nalang ako ng tawagin ang pangalan ko sa stage at hingiin ang aking speech para sa mga kapwa ko estudyante sa morning class. Hanggang ngayon iniisip ko pa rin sinong nang trip sa akin at isinali ang pangalan ko sa botohan para sa student council. Akala ninyo ba madali at hayahay ang pagiging parte ng council? Apparently, not. Sakit siya sa ulo. Pero siguro okay na rin ito para makalimutan ko yung mga nangyari bago ako umalis ng Blue Stone.

Nagtataka siguro kung ano iyon? Well. .

Ayaw ko sanang alalahanin pa ang tungkol du’n pero sige. For the benefit of the doubt ay aalalahanin ko.

Pag end ng school year ng Wolfang ay bakasyon na namin at syempre nag plano na ako kung paano ko sasabihin kay Oro ang tungkol sa paglipat ko sa Demirkan at pagtira sa City na talagang pinaghandaan ko pa kaso. . ugh! Kailangan ko ba talagang sabihin? Tss.

Parang gusto ko na namang maiyak kapag naaalala ko ang eksenang nakita ko. Sa sobrang sakit wala pang isang linggo after ng nakita kong iyon ay umalis na ako ng Blue Stone ng hindi man lang nagpaalam sa kanya at sinabihan ko rin ang magulang namin na kung sakaling hanapin niya ako (na asa naman ako) ay sabihing hindi nila alam dahil nagdesisyon akong maglayas kahit na ang totoo ay hindi naman talaga kasi may consent nila ang ginawa kong ito. Iyon nga lang hindi nila alam ang tungkol sa totoong dahilan kung bakit ako nagmadaling makaalis sa puder nila. Hay.

At, ito na. Alam kong excited kayong malaman kung ano ba ’yung nakita ko na kinasama ng luob ko kaya napa advance ang pagtira ko dito sa City. Well. . kasi. . hay! Combo kasi ’yung nakita ko na iyon ng araw na iyon kaya ayaw ko ng alalahanin.

Nakita ko si Oro na nakikipag halikan kay Mia. Ang sakit kasi tinotoo niya ang sinabi niya sa akin na aagawin niya siya kasi feeling niya may something sa amin na dalawa kahit na ang totoo ay wala naman. Idagdag mo pa ’yung hindi ko magawang magalit kay Mia kasi wala naman siyang alam na may espesyal akong nararamdaman sa kakambal ko. Pero, yung kinagabihan ng araw na iyon ang talagang muntikan ng pumatay sa akin ng hindi man lang ako nakikipaglaban ng pisikal. At ano kamo ang nakita ko?

Nakita ko lang naman na nakikipagtalik si Oro kay Claire. Tinaon niyang wala ang magulang namin ng gabing iyon ng gawin nila mismo iyon sa kwarto niya, sa mismong bahay namin! Grabe yung sakit na naramdaman ko kasi, imagine, kung nakipagtalik siya kay Claire hindi malayong pagme-mate na ang ginawa nila at ibig sabihin nu’n ay baka siya ang mate ni Oro at wala na akong magagawa kundi tanggapin nalang ang bagay na iyon ng ganuon kabilis na talagang hindi ko inaasahan na isang araw ay isasampal sa akin ang katotohanan na magkakambal lang kami at higit duon ay wala na. Tulala ako at wala sa sarili pagkatapos ng eksenang iyon na nakita ko.

Saka lang ako humagulhol ng nandito na ako sa City dahil alam kong wala ng makakakita sa kahinaan at sa katangahan ko sa pagmamahal ko sa kakambal ko na alam kong kahibangan lang sa makakaalam maliban kay Asther na siyang inaya pa akong mag bar para makalimutan ko panandalian ang kung ano mang dinaramdam ko kaso ayun. Pinagalitan niya din ako kinabukasan sa sobrang sobber ko raw pag nalalasing at sa hirap siyang iuwi ako after ng drinking/partying session namin na iyon. Pero infairness, nag enjoy ako ng mga oras iyon ng hindi pa ako lasing.

“Ginabi ka yata sa pag uwi?” dinig kong sabi ng nasa likuran ko kaya agad akong napalingon.

“Eh? Anong ginagawa mo dito? ’Di ba dapat nasa klase ka?” sabi ko sa kapwa ko estudyante ng Demirkan ngunit nasa night class.

“Boring yung subject namin para sa gabing ito kaya ’di na ako pumasok.” sagot niya at sumabay sa akin sa paglalakad.

“What the?! Let me just remind you, Mr. Phillien Rosenbaum na hindi porket ikaw ang sunod na magmamana ng school na pagmamay-ari ninyo ay pwede ka ng mag cut class.” sermon ko with matching irap pa.

“Why so serious, Mr. Orien Cain? ’Di ba tagapag mana ka rin naman ng eskwelahang pagmamay-ari ng pamilya ninyo?”

“No, I’m not. Hindi ako ang magmamana nu’n kundi ang kakambal ko.” biglang nanikip ang dibdib ko ng mabanggit ko si Oro sa usapan naming dalawa ni Phil. Matagal pa bago ako siguro maka recover at maka getover.

S’ya nga pala, meet Mr. Phillien Rosenbaum o mas kilala sa tawag na Phil na siyang gusto niyang tawag sa kanya kasi ayaw niya ng masyadong pormal when it comes to name calling ay ang anak ng nagmamay ari ng pinapasukan kong eskwelahan at sooner or later ay siya na ang sunod na magmamana nito. Sa night class siya naka schedule kasi ang sabi niya sa akin ay ayaw niya ng morning class dahil nakaka panget daw ng balat. Maputi kasi siya at artistahin ang mukha at kahit na di ganuon kalaki ang pangangatawan niya ay maraming nagkakagusto sa kanya at di ko itatangging isa ako sa mga iyon.

Paano ako hindi magkakagusto sa kanya eh gayong parang lagi kaming pinagtatagpo ng tadhana.

Naaalala ninyo pa ba yung nagkita kami nuon ni Asther sa City at tumambay kami sa labas ng isang coffee shop? Siya yung lalaking itinuro niya sa akin. Naloka nga ako ng sa pangalawang pagkikita namin ay natandaan niya ako at nagkita kami sa pinapasukan kong restaurant kung saan ako tumutugtog ng piano. Oo naman, yes. Marunong akong tumugtog ng piano kasi ng mga bata kami sabi ni Oro sa akin ay kung may instrumento mang babagay sa akin ay iyon ang piano dahil para daw kasing pangbabae ang mga daliri ko sa kamay.

“Ano ba?! Sinusundan mo na naman ako eh!” inis kong sita sa kanya dahil hindi pa rin siya humihiwalay sa akin gayong nakalagpas na kami ng D.A. Kumbaga, kung gagawa ako ng sarili kong map, nasa gitna ang school na pinapasukan ko habang ang pauwi sa apartment ko ay kaliwa at sa kanan naman ang papunta sa part-time job ko.

“Ayan ka na naman sa pagiging mataray mo. Hayaan mo ng ihatid kita. Mamaya mapahamak ka pa pag iniwan kita mag-isa dito sa kalsada sige ka.” natatawa niyang sabi sabay gulo ng buhok ko at hindi ko maiwasan na pamulahan ng mukha kaya agad akong nag iwas ng mukha sa kanya. Mamaya iba isipin niya sa akin at pag tripan niya ako.

“Kaya ko sarili ko.” pabulong kong saad.

“Hindi sa lahat ng oras.”

“O-oy! A-anong ginagawa mo? Saan mo ako dadalhin?” bulalas ko ng bigla nalang niya akong hawakan sa kamay at hilain sa kung saan. Naman! ’Di ba siya naiilang? May mga tao kaya sa paligid namin! ’Di nanan ito tulad sa amin sa Blue Stone na kahit may same sex na maglakad ay walang manghuhusga.

“Somewhere only we know.” makahulugan niyang sagot ng nakangiti.

Teka, parang narinig ko na iyon? Kanta ba iyon? Mai-search nga pag nagka free time.

“S-sandali! Teka lang naman.”

“Bilisan mo nalang maglakad at baka hindi na natin maabutan yung nagtitinda dito.” luminga siya sa paligid habang patuloy pa rin kami sa paglalakad ng magka holding hands. Grabe. Dumikit na yata ang kamay ko sa kanya at di na matanggal.

“Ano ba kasi bibilhin mo at dinamay mo pa ako? Gabi na oh. Gusto ko ng magpahinga. ’Di naman ako tulad mo na nasa night class at sanay sa ganitong timeline.” weekend naman bukas at wala akong dapat alalahanin na schedule ng pasok kaso kailangan ko na kasing magpahinga para di ako antukin sa lakad namin bukas ni Asther. May ipapakilala daw kasi siya sa akin na kung sino. Ewan ko du’n.

“Saglit lang na-! Ayun! Manong!” masaya niyang tawag sa lalaking nagtutulad ng kariton na di kalayuan sa amin. Kusang sumunod ang mga paa ko ng hilain niya ako papunta sa lalaking tinawag niya.

“Sir Phil!” masayang bati sa kanya ng lalaking magkakariton. Wow. Hanggang dito kilala siya? Amazing ah.

“Kuya Jigs naman sabi ko Phil ang itawag ninyo sa akin at ayaw ko ng may Sir.”

“Ay oo nga pala! Pasensya na Phil.”

Napatingin ako kay Phil ng pisilin niya ang kamay kong hawak niya.

“Bakit?” tanong ko. Problema nito?

Ewan ko ba pero bakit kaya hindi gumagana sa kanya ang kakayahan naming mga lobo na makabasa ng iniisip ng kaharap namin? ’Di ko kasi magawang basahin ang kanya.

“Anong kulay gusto mo? Pink o blue?”

“Ha?” tinignan ko ang tinutukoy niya pero wala naman akong makita bukod sa parang batsya na nakadikit sa may kariton at mga sticks at plastic. Anong pinagsasasabi nito?

“Sa cotton candy.”

“Cotton candy? Ano iyon?”

Nagkatinginan sila ng lalaking magkakariton at sabay na napatawa pero ang tawa ni Phil ang nakakainis kasi para bang ang kawawa kong tao at di ko alam iyon. Eh sa hindi ko naman kasi talaga alam. Ano ba iyon?!

“What the heck. Anong klaseng lugar ba ang nilakihan mo at hindi mo alam ang cotton candy? ’Di bale na nga. Kuya Jigs, isang pink para sa kanya at isang blue para sa akin.”

’Di ko nalang pinansin ang sinabi niya at nagfocus nalang sa magic na ginawa ng lalaking magkakariton dahil para siyang bumuo ng ulap na pwedeng kainin. Sabi kasi ni Phil sa akin habang ginagawa iyon ay matamis daw iyon at masarap.

“Salamat. Sa uulitin, Kuya Jigs.” paalam ni Phil habang hawak namin ang tig isa naming cotton candy. Sa sobrang excitement ko at kumagat agad ako kaso nagulat ako ng madikit pala iyon at malagkit.

“Isama mo ulit iyang boyfriend mo. Bagay kayo!” pagkarinig ko nu’n ay muntik na akong mabulunan. What the?!

“O’ ubusin mo na iyan habang naglalakad tayo pauwi ng apartment mo para makapasok na ako.”

“Ha? Papasok ka pa?”

“Oo. Papasok na ako. Sinigurado ko lang naman na makakauwi ka ng maayos.” sagot niya at umakbay sa akin. ’Di ko tuloy maiwasan na ma-ngiti ng palihim.

Hindi ito ang unang beses na hinatid niya ako pauwi sa apartment ko at ewan ko ba. Nagsisimula na akong makaramdam ng hindi ko maipaliwanag kapag kasama ko siya.

---

A/N:

Posted: May 11, 2019 at 2:13 AM

Isang quick at fast forward na update. Oh my gahd. Gulat ulit kayo kasi ’di ninyo inasahang may ganitong side pala ang Mr. Phil na pinakilala ko sa inyo sa ACB. Paano na? May magaganap pa bang love between Oro and Ori?

Anyway, ’til next update! Stay weird! Awoo!

HIS ADMIRED POSSESSION 7

“So anong balak mo?” tanong ni Asther sa akin na busy sa pagkain ng chips na nasa bowl habang umiinom ng bago niyang discover na brand ng alak.

“As usual, dito lang ako.” sagot ko habang nagiiscroll sa phone ko ng mga bagong kanta na pwede kong i-download.

“Hoy, Ori! ’Wag mong sabihin sa akin na ayaw mo ng bumalik ng Blue Stone dahil kakalbuhin kita! ’Di man lang ba sumagi sa isip mo ang pag bakasyon duon kahit isang linggo lang? Wag mong kalimutan na may magulang ka na dapat uwian at isa pa, isang taon nalang naman at graduate ka na ng Demirkan.” sermon sa akin ni Asther. Jusko. Itong babae talaga na ito. Walang pinipili na oras o lugar basta maka sermon lang. Hahaha.

“Alam kong may magulang ako na naghihintay sa akin pero kasi, alam mo naman di ba? Ano nalang ang iisipin ni Oro kapag nakita niya ako? Walang duda, nakalimutan na ako ng isang iyon sa tagal kong walang paramdam.”

“Malamang. Tatlong taon ka na kaya dito!”

“Pero teka nga, umuwi ka duon ng nakaraan di ba? Kamusta siya?”

’Di ko alam kung masama ba akong klase ng kakambal o anak sa magulang ko dahil mula ng umalis ako ng Blue Stone ay ’ni minsan di ko ginawang bumalik duon kahit saglit man lang para kamustahin sila. Feeling ko, ang selfish ko dahil inuuna ko ang sarili ko ng dahil lang sa ayaw kong masaktan ulit kapag nakita ko si Oro at maalala ang mga nangyari nuon. Pero alam ko, hindi habang buhay ay matatakasan ko ang sitwasyon ko dahil kahit anong pilit kong kalimutan siya ay di ko magawa.

“Ahm, di ko alam.”

“Ha? Anong di mo alam?”

“Di ko alam dahil hindi naman ako sa inyo tumungo kundi kina Amiro at sa anak ko. Alam mo kasi kesa tanungin mo ako, magpunta ka du’n. Tutal naman at bakasyon ninyo ngayon at isa pa, may kahalili ka naman sa part time job na pwedeng tumugtog kahit isa linggo lang as your replacement.”

“Pero Asther! ’Di naman kasi iyon ganun kadali.” napapikit ako ng maramdaman kong itama niya ng di kalakasan ang hawak niyang baso na may lamang alak sa sentido ko.

“Kung gusto mo talagang mawala iyang feelings mo sa kakambal mo, you need to clear things up with your twin. Hindi pwedeng habang buhay ay iiwas ka at dedepende sa mga taong pansamantalang tutulong sa’yo para makalimutan siya at ang nararamdaman mo towards him. Mamaya yung taong dinedependehan mo ay nahuhulog na sa iyo at ikaw itong hindi kayang ibalik ang favor sa pagtulong niya sa’yo. Don’t be a bitch, Ori.”

Napabuntung-hininga na lamang ako ng tumayo si Asther at pumunta ng kusina at iwanan akong mag-isa sa sala.

Sinandal ko ang ulo ko sa sofa at tumingala sa kisame. Well, she has a point. I mean, alam ko kung anong tinutukoy niya sa sinabi niya. Three nights ago ay umamin sa akin si Phil na nagkagusto siya sa akin pero he had to stop halfway dahil alam niyang walang babalik sa kanya. Sinabi niya iyon dahil akala niya ay lasing na ako ng mga panahon na iyon ng mag-inom kami sa isang bar. But I know, behind those eyes ay umaasa pa rin siya na piliin ko siya maybe because he knows na impossibleng may bumalik sa akin in return to my feelings with my twin.

What she had told me is absolutely the right thing to do. I need to clear things up with my twin and I have to face the consequences afterwards and by that, duon ko gagawin ang pasya ko kung kakalimutan ko na ba ng tuluyan ang feelings ko para kay Oro at bibigyang chance ang sa amin ni Phil. I need to stop being selfish to those people around me.

“Oh saan ka pupunta?” napalingon ako ng may magsalita sa likuran ko. Syempre, nagulat ako dahil gabi na eh.

“Phil! A-ah eh. .” bakit ba ako naiilang?

“Uuwi ka sa inyo?” ngumiti siya at ginulo ang buhok ko.

“Phil! Ilang minuto ko din sinuklay itong buhok ko eh tapos guguluhin mo lang?”

“Parang yung feelings na sinubukan mong ayusin kaso alam naman natin na kapag bumalik ka duon ay babalik lang din sa dati ang lahat.” on point niyang sinabi iyon sa harapan ko na para bang hindi masakit sa kanya. Wow.

“Saan ka natutong humugot Phil? Hahaha.” paglilihis ko ng usapan. Awkward.

Imbis na sagutin ako ay ngumiti lang siya sa akin at niyakap ako ng mahigpit kahit na may dala ako. Pagbitaw niya sa yakap namin ay may inilapag siya sa palad ko na malamig na metal.

“Ano ito?”

“Ayaw ko naman na umuwi ka sa inyo na parang walang nagbago sa’yo.” ngumiti siya at tumalikod na para maglakad palayo sa akin, “Ipakita mo sa kanya kung anong mawawala kapag di ka pa niya sineryoso at syempre, para bumalik ka dito at ibalita sa akin ang nangyari. Tandaan mo, ano man ang mangyari handa akong saluhin ka dahil kaibigan kita.”

Mapait akong napangiti at pakiramdam ko ay namasa ang dulo ng mga mata ko. Ang swerte ko talaga sa isang ’to.

“Phil!” tawag ko sa kanya at pagharap niya ay sinalubong ko siya ng isang mahigpit na yakap, “Salamat.”

Ilang minuto din kaming magkayakap hanggang sa sabay kaming kumalas sa isa’t-isa.

“Wag mong gagasgasan iyan kundi pababayaran ko iyan sa’yo kahit na mag kaibigan tayo.”

“Opo, Mr. Phillien Rosenbaum.” natatawa kong sagot sa kanya.

“O’sya. Mauna na ako at papasok pa ako sa klase.” tuluyan na siyang tumalikod at lumakad palayo sa akin at naiwan ako kasama ang mamahalin niyang kotse na nakaparada sa gilid.

So, ngayon na ba ako aalis? Ah, hindi. Bukas nalang. Ayaw ko namang mawalan ng silbi itong pagpapahiram ni Phil sa akin ng isa sa mga kotse na meron ang pamilya niya at syempre, kailangan ko din sundin ang sinabi niya kani-kanina lang. Kung hindi niya ako matatanggap eh di it’s his lost not mine. Papatulong nalang ako kay Asther.

Bigla akong napangiti at ewan ko ba, kinikilig ako kahit na hindi naman dapat.

“What the fuck?! Kanino iyan?!” gulat na tanong ni Asther ng makalabas siya sa bahay niya kung saan ako naghihintay at nakasandal sa kotse na pinahiram ni Phil.

“Pahiram ni Phil. Nalaman niya kasi na uuwi ako sa atin.” kasual kong sagot.

“What the?!” inikutan niya ang kotse at parang bata na sobrang amaze.

“Ang swerte mo, boy! Pinahiram niya itong Lamborghini sa’yo ng ganun lang? Wow! Kaya naman pala kinulit mo ako na tulungan kang umawra bago ka umuwi sa atin. Well, worry no more! Fairy godmother is here to help you!”

Sa sobrang excited ni Asther ay pumasok na agad siya sa luob kahit na di ko pa iyon binubuksan para sa kanya at ang nakakatawa ay sa driver’s seat siya umupo dahil gusto daw niyang ma-experience na makapag drive ng ganitong kamahal na kotse kaya hinayaan ko nalang.

May kotse naman si Asther at ginagamit niya iyon kapag umuuwi siya sa amin pero syempre, hindi gaya ng kotse niya ang kotse na meron si Phil dahil napaka mahal nito.

Hindi pa kami halos nakakarating sa mall ay maraming napapatingin sa kotse dahil well, bukod sa tatak nito ay kulay itim pa kaya talagang eye-catcher.

Paglabas namin ng kotse ay todo ang awra ni Asther kung makakilos. Feel na feel talaga niya ang paglalakad at pagpapanggap na siya yung may-ari ng kotse. Nagpipigil na nga lang ako sa pagtawa.

“Hoy Ori! Ayusin mo nga ’yang lakad mo. Dapat umawra ka gaya ko. Kailangan bongga ang entrance mo pag lumabas ka sa kotse mamaya pag nakarating ka ng Blue Stone.”

“Yes, Mom!” sabi ko in a spoiled brat way kaya ayun. Tinaasan niya ako ng kilay at nilapirot ang tenga ko na tinawanan ko lang.

“Pak! Awra naman d’yan! Ganda-ganda ng mga pinili kong damit eh!” reklamo niya ng makalabas ako ng fitting room for the nth time.

“Okay, sabi mo eh.” nagpaka model ako kuno for a couple of minutes at sakto namang may babae sa kaliwa ko at kinidatan ko. Namula siya na kinangiti ko at pagtingin ko sa may kanan ay may lalaking nakatitig sa akin at ng mag eye contact kami ay ngumisi siya at nag thumps up sa akin.

“Oy, Ori! Sabi ko umawra hindi lumandi! Jusko! Napaka! Ang sarap mong isumbong kay Oro!” sabi niya akala mo stress na siya sa buhay niya na kinatawa ko lang.

“Sorry po, Mom!” asar ko sa kanya at nagmadaling bumalik sa luob ng fitting room ng makita ko siyang magtaas ng kilay at tumayo sa kinauupuan niya.

“Sa wolfgang ka dumiretso. Naabisuhan ko na ang mga magulang mo tungkol sa pagdating mo ng huli kong pagbisita du’n pero di ako nagsabi ng specific araw ng dating mo kaya total surprise sa kanila kapag nakita ka nila mamaya at for sure, pati iyang si Oro.” nakangisi niyang sabi.

Nailing nalang ako at kumaway sa kanya ng makapasok ako sa luob ng kotse. Ayaw niyang magpahatid pabalik sa bahay niya kaya hinayaan ko nalang. May kikitain pa daw kasi siya na Arman ang pangalan. Ano niya kaya iyon? Hmm. .

Kung nagtataka kayo kung paano ako natuto magmaneho ay dahil iyon kay Phil at hindi kay Asther. Malakas kasi ang sapak sa ulo ng lalaking iyon at tuwang-tuwa na turuan ako ng kung ano especially kapag weekends mula ng malaman niyang hindi ako sa city lumaki.

Ilang oras din ang binyahe ko hanggang sa marating ko ang main gate ng Wolfgang pero syempre hindi ako duon dadaan kundi sa kabilang gate dahil parati ’yung nakabukas compare sa main. Bakit kanyo? Mas madali kasi ang papunta sa mga buildings pag duon ang daan kesa sa main kasi sa dami ng puno na dadaanan mo ay kung hindi ka sanay ay maliligaw ka.

“Shit.” kabado kong usal sa sarili ng ma realized kong lahat ng mga estudyante sa eskwelahan namin ay nakatingin sa kotseng minamaneho ko. Buti nalang talaga at tinted ang sasakyan kaya di nila agad malalaman na ako yung nasa luob. Tss. Hindi ko naman hininto itong kotse sa gitna ng quadrangle pero kung makatingin sila ay feeling ko anytime na lumabas ako ay lalapain nila ako. Hahaha.

Wait. Bakit ba ako kinakabahan? Did I just forget that I’m a werewolf? Well, whatever.

Bago ko pihitin ang pintuan ng kotse para makalabas ay sinuot ko ang black shades na binili ni Asther sa akin kanina along with my new white fitted longsleeve at jeans. ’Yung shoes syempre ako ang bumili. Sneakers to be exact. Kinuha ko sa backpack na dadalhin ko ang pabango ko at nag spray ng kaunti at sinuot ang earphones ko na naka connect sa cellphone ko at humanap muna ng kantang pwede kong patugtugin para bawas kaba pero syempre hindi naman yung mga pang basag tenga. Yung tipong Right Now ni Nick Jonas lang. Ganun. Hahaha.

“Oh my! Is that. . Orien?” dinig kong sabi ng isa sa mga babae. Pamilyar ang boses niya pero di ko nilingon. Malamang ka batchmate ko siya before.

“Ibig sabihin, totoo nga? Nasa city siya?”

“Parang gusto kong makipag mate ngayon.”

“Demirkan pa rin ba siya nag aaral? Anong klaseng eskwelahan ba iyon at nagka kotse na siya gaya ni Asther?” wow. So, alam ng mga nandito na nagaaral ako sa Demirkan? Siguro naikalat ni Mia ang tungkol du’n ng umalis ako. Talaga ’yung babaeng iyon! Hahaha.

At nagpatuloy ang mga bulungan habang naglalakad ako papunta sa building kung saan naka locate ang headmasters office. Pero syempre, hindi nakaligtas sa mga mata ko ang kakambal ko na halatang nagulat sa prisensya ko. Katulad ng pinayo ni Asther sa akin kanina ay kailangan awra lang ako at walang lilingunin. Hayaang maglaway ang mga nakatingin sa akin. And boy, I find it effective dahil halos ’di matinag ang tingin sa akin ni Oro. Sa totoo lang, mas lalo siyang gumwapo at lumaki ang katawan niya kesa ng dati kaya walang duda na mas maraming magka gusto sa kanya. Ano kayang feeling maipababawan niya? Erck! Erase-erase!

“Ori! Anak!” masayang bungad ni Ina ng makapasok ako ng headmasters office at agad akong niyakap.

“Buti naman at naisipan mo kaming dalawin dito. Akala namin sa pag alis mo pa ng Demirkan balak kaming puntahan.” dagdag ni Ama na lumapit sa amin at ginulo ang buhok ko. Di ko maiwasan na pamulahan ng mukha kasi feeling ko bata pa rin ako sa kanilang paningin which is not bad at all.

“Patawad po.”

“Wala iyon, anak. Hanggang kailan ka dito?” usisa ni Ina.

“A-ah eh. .”

“At kanino ’yung kotse na dala mo? Sa kasintahan mo?” makahulugang ngiti ni Ama.

“A-ah ano k-kasi. .” shit. Anong isasagot ko?

Sabay-sabay kaming napatingin sa pumasok ng bumukas ng malakas ang pinto.

Si Oro.

“Anak, nandito na ang kakambal mo.”

“Alam ko.” sagot niya kay Ama at bumaling ng tingin sa akin, “Bakit ka pa bumalik?”

“Oro.” pagbabanta ni Ina.

Duon ko lang napansin ang galit sa kanyang mukha. Bigla akong nakaramdam ng kakaibang kirot sa sinabi niyang iyon. Pero hindi ako dapat magpakita ng kahinaan sa kanya. Three years, right?

“If I remember it correctly, anak ako nina Ama’t Ina at kakambal mo ako, so why would I not comeback if I want to? Threatened? Don’t worry, di ako magtatagal at wala din akong balak agawin ang posisyon bilang tagapagmana ng eskwelahan.” bumaling ako sa magulang namin at ngumiti. Ignoring my twin’s presence na nasa likuran ko lang.

“Uuwi na muna ako sa bahay at magpapahinga. Mamaya nalang tayo mag usap pagka uwi ninyo at baka patulan ko itong isa pag di pa po siya tumigil.” yumuko ako sa kanila tumalikod na at lumakad palabas ng pinto pero siniguro kong banggain si Oro aa balikat. Wala lang. Inaasar ko lang siya. Hahaha. Kung sakali mang hamunin niya ako makipag buno ay ayos lang dahil na-train naman ako ni Asther kahit papaano sa city.

“Ori.” inis niyang tawag sa akin na alam kong nakalabas na rin ng headmasters office habang naglalakad ako sa hallway. Bahala ka d’yan.

“Orien Cain!” di ko maiwasang mangiti dahil alam kong nagngingitngit na siya sa inis.

Saglit akong huminto sa paglalakad para lingunin siya at bigyan siya ng dirty finger. ’Di naman niya alam ibig sabihin nito kaya safe ako. Hahaha.

“Ano iyan?” tanong niya sa ginawa ko pero hindi ko na siya pinansin pa at nagpatuloy sa paglalakad at sumakay sa kotse at maneho nito papunta sa bahay namin.

Pagdating ko ng bahay ay dumiretso agad ako sa dati kong kwarto na parang walang pinagbago gaya ng nararamdaman ko kay Oro kahit ilang taon na ang lumipas na malayo ako sa kanya. Sumalampak ako kama at di ko na pinigilan pa ang pagbagsak ng mga luha sa aking mga mata na pilit kong di pinakita sa kanya kanina.

---

A/N:

Posted: May 20, 2019 at 4:55 AM

So, ano na? Malapit ng matapos ang kwentong ito kaya sana ganun din ang ACB. Well, so far, nangagalahati na siya kaya hopefully before June or July ay matapos na. Maraming salamat sa mga nagtitiyagang magbasa at magkumento sa aking mga likha kasabay ng pag vote.

Anyway, ’til next update!

Stay weird and wild! Awoo!

HIS ADMIRED POSSESSION 8

Tatlong araw na ang nakalipas mula ng dumating ako dito sa Blue Stone. Medyo nakakapanibago dahil matagal din akong nawala. May mga bagay din na hinahanap ko dito na sa City lang meron.

Wala sina Ama’t Ina ngayon dahil may pinuntahan sila kaya heto ako, mag-isa sa bahay. Si Oro kasi balita ko, well, di naman balita kasi halata naman talaga. Siya ngayon ang namamahala sa Wolfgang which secretly I’m proud of. Akalain mong kahit pasaway siya kaya niyang i-manage ang school. Mukhang di na ako maga-alala sa kahihinatnan ng Wolfgang kung sakali man na. . .

Bigla akong napatingin sa cellphone ko na nakapatong sa lamesa habang abala ako sa pagaasikaso ng lulutuin ko. Hay naku. No need to guess sino itong tumatawag dahil dalawa lang naman ang pwedeng mang istorbo sa akin. Either si Asther or si Phil but most likely. .

“Oh Phil? Grabe ha! Miss na miss mo na ba ako at panay ang tawag mo o sadyang wala ka lang talagang ibang makulit?” sagot ko habang naka ipit sa balikat ko at sa panga ko ang cellphone at patuloy ako sa paghihiwa ng mga rekados.

Habang abala ako sa pakikipag usap sa kanya kasabay ng pagaasikaso ng lulutuin ko ay narinig ko ang pagbukas ng pintuan namin. Meaning, may nakapasok. ’Di kaya sina Ama’t Ina? Ang aga naman yata nilang makabalik? Syempre, alangan namang si Oro eh ang kwento sa akin ni Ina ay lagi itong gabi na kung umuwi. Kapag tinatanong nila kung saan ito nagpunta at kung ano ang ginawa ay hindi nagsasabi.

“Magluluto po. Bakit? Gusto mo tikman? Nakakain ka naman na ng luto ko dati ah.” natatawa kong saad. Si Phil kasi mukhang ewan. Parang di nagsasawa mag check sa akin.

Napalingon ako ng may maramdaman akong dumaan pero pagtingin ko naman ay wala. Mga magulang nga namin ito walang duda. Ganyan sila eh. Hindi nila ako masyadong bina-bother sa personal life ko pero si Ina medyo showbiz pagdatin sa lovelife ko lalo na ng malaman niya ang tunkol kay Phil. ’Di kasi sinasadyang may makita siyang picture naming dalawa habang pinapakita ko sa kanya ang mga pictures namin ni Asther.

“Luh. Magtigil ka nga d’yan. May four days pa ako. Akala mo naman ’di na ako babalik d’yan. . . Sige na! Bababa ko na ito ng makaluto na ako. . . Hahaha! Opo! . . . Sige, miss you! Love you!” natawa ako at the same time ay naweirduhan din dahil sinabihan ko si Phil ng love you pero I know, that’s a friendly love you with no deep feelings attached to it. Para kasing batang nagiinarte sa akin.

Habang hinihintay ko na kumulo ang niluluto ko ay nag decide ako na maligo muna para naman fresh pa rin ako. Ayaw ko nga mag amoy pagkain ’no. Mamaya may kumain sa akin dito. Joke lang. Hahaha.

Pagpasok ko sa luob ng kwarto ko ay muntikan na akong sumigaw sa gulat ng makita ang naka tapis lang na twalya na si Oro. What the! Oh my, my!

“A-anong ginagawa mo dito at bakit ka naka ganyan?” nagtataray kong tanong. I’m trying hard not to show to him how fucking amazed I was to his body that I could sell my soul to a devil just to touch it and feel it for a couple of seconds or minutes that I will never ever forget until my last moments here on earth.

“Kumukuha ng damit ko na nandito. Remember, kwarto ko na ito kung di ka lang sana bumalik pa.”

Ay, oo nga pala. Ng umalis ako sabi ni Ina ay lumipat si Oro dito. Ewan kung bakit. Siguro dahil di hamak na mas malaki naman talaga itong kwarto ko kesa sa kwarto niya nuon kaso originally, dapat dalawa kami dito kaso nga sa di ko pa rin alam na dahilan nuon ng mga bata kami ay ginusto niya na magkaruon ng sarili niyang kwarto.

“Eh bakit di ka nagpaalam man lang na papasok ka dito? Paano kung nandito ako sa luob at may ginagawa at ikaw itong papasok ng ganyan ang hitsura? Ano sa tingin mo ang mararamdaman ko? Psh.” saad ko at balak na siyang iwan para bumalik sa niluluto ko ng bigla niyang iharang ang kamay niya sa pintuan at ilapit ang sarili niya sa akin.

“A-anong ginagawa mo?! Oro! Ano ba?!” saad ko habang tinutulak siya palayo kaso lalo lang niya akong kinorner.

“Ano sa tingin mo ang naramdaman ko ng umalis ka?” nagngi-ngitngit sa inis niyang tanong. Napalunok ako dahil parang kakain ng buhay ang mga mata niya kung makatingin. ’Di ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman sa sinabi niya sa akin dahil sa tuwing naaalala ko ang nakita ko ng araw na iyon ay iniisip kong tama ang naging pasya ko.

“Masaya! Bakit may iba ka bang dapat na maramdaman?” tapang-tapangan kong tanong.

Kita ko kung paano magtagis ang bagang niya sa sinabi ko. Medyo naguluhan ako sa naging reaksyon niya. Tama naman di ba? Masaya siya dahil nawala ang nangungulit sa kanya dito sa bahay. Kaya, bakit?

Nagulat ako ng hawakan niya ako sa kwelyo at ihagis sa kama. Tumalbog ang katawan ko kaya akala ko ay mahuhulog sa sahig. Shit. Ang lakas niya. Mas malakas talaga siya kesa sa akin. Kung sakaling magbuno kami ay walang duda na matatalo ako.

“Bakit ka bumalik kung aalis ka lang din ulit?” tanong niya at pumaibabaw sa akin. Bigla akong kinabahan sa ginawa niya. Nanlamig ang buong katawan ko at tanging ang malakas na kabog nalang ng dibdib ko ang dama ko.

“N-n-nagbabakasyon. . kasi may g-gusto ako. . miss ko na ang magulang natin!” nag malfunction na yata ang utak ko sa bilis ng mga pangyayari.

Ngumisi siya at inilapit ang hubad niyang katawan sa akin habang inaamoy ako. Hindi ko alam pero biglang uminit ang paligid.

“O-oro. .”

“Hmm?”

“A-alis.”

“Eh kung ayaw ko?” huminto siya at humalik sa aking nuo habang hinihigpitan ng kanyang mga kamay ang aking kamay sa pagkakadagan.

“Please. .” makaawa ko. Para na akong maiiyak sa sikip ng dibdib ko. Ayaw ko ng ganito. Hindi dapat! Bukod sa naaalala ko ang mga nakita ko nuon na ginawa nila ni Claire ay lalo kong pinapaasa ang sarili ko na isang araw ay magiging parehas ng nararamdaman ko ang nararamdaman para sa akin ng kakambal ko na alam kong kailanman ay suntok sa buwan na mangyari.

Isang malalim na buntung-hininga ang pinakawalan niya at umalis sa pagkakaibabaw sa akin. Nanatili lang akong nakahiga sa kama hanggang sa marinig ko ang pagdating ng magulang namin. Buti na nga lang at hindi nasunog ang bahay namin sa kapabayaan ko dahil si Oro na ang nagpatuloy sa ginagawa ko.

Sa luob ng sumunod na dalawang araw na pamamalagi ko ay si Oro ang nakasama ko na hindi umalis ng bahay. Thou hindi kami nagpapansinan after ng nangyari sa pagitan namin ay ramdam kong nakasunod ang mga mata niya sa bawat galaw ko.

“Anong-? Shit!” hindi ko alam kung anong nangyari basta nakita ko nalang na wasak na yung cellphone ko sa sahig. Parang kanina lang okay pa ito at nakausap ko si Phil.

Napatingin ako bigla sa taong dumaan sa tabi ko na may dalang tasa ng kape. Hindi ko naiwasang samaan siya ng tingin.

“Oh bakit?” tanong niya na pumamewang pa.

“Ikaw! Ikaw ba nagsira nito?”

“May ebidensya ka?”

“Ikaw lang kasama ko dito sa bahay kaya alangan namang nahulog lang iyan ng kusa d’yan sa sahig para mawasak ng ganyan.” wasak na wasak kasi talaga. Para siyang baso na nagpira-piraso.

“Tsk. So? Ano ngayon kung sinira ko?”

“Eh di inamin mo rin! Ano bang problema mo pati nanahimik kong gamit pinagdiskitahan mo ha? Sabihin mo lang kung gusto makipag buno pagbibigyan kita.” saad ko habang nililinis ang nagkalat na piraso ng cellphone ko. Nakakainis talaga! Paano ako magpapaliwanag nito kay Asther? Siya pa naman nagbili nito sa akin. Argh! Labo kasi ng isa ’to eh!

“Wala ka ng pakialam du’n.”

“Alam mo, nagsasawa na ako sa iyo! Nagsasawa na akong intindihin ka. Bakit ganun? Magkalapit lang tayo pero bakit parang ang layu-layo mo sa akin? Bakit? Bakit ka ganyan?” maiiyak ko ng sabi.

“We’re twins, right? That means, we’re opposite in terms of personality. You’re the good and I’m not and if anyone tries to touch what is mine, then next will be their death.”

“A-anong pinagsasasabi mo?” nababaliw na yata ang kakambal ko at kung anu-ano na ang pinagsasabi.

Lumapit siya sa akin at hinawakan ang panga ko para magkatinginan kami.

“H’wag mo akong sagarin, Ori kundi pagsisisihan mo habang buhay na ako ang naging kakambal mo.”

Pag bitaw niya sa akin ay natulala ako sa huling sinabi niya. Napalunok ako at tanging ang malakas na kalabog ng puso ko nalang ang naramdaman ko sa mga oras na iyon.

---

A/N:

Posted: June 02, 2019 at 2:35 AM

Hi friends! Tagal ko ding hindi nakapag update. Thank you sa mga nagbasa at nag vote. Sana subaybayan ninyo ang kwento nila hanggang dulo.

Anyway, ’til next update!

Stay weird and wild! Awoo!

HIS ADMIRED POSSESSION 9

Pagbukas ko ng pintuan ng apartment ko ay laking gulat ko na ang nakatayong bulto ni Oro ang nakita ko. Kahit lasing ako ay malinaw ko pa rin siyang naaanigan. Sana pala uminom pa ako ng isa o dalawa pang bote ng alak para mas wasted ako at wala na akong alam sa mga nangyayari at sa mga mangyayari. Tsk.

Bakit nga ba ito nandito? At bakit kanyo ako umuwing nakainom? Well. .

Sobrang stressed na kasi ako dahil ilang buwan nalang at ga-graduate na ako ng Demirkan at syempre gaya ko, stress din si Phil kaya para kalimutan ang aning mga alalahanin ay naisipan niyang uminom at ayun. Niyaya niya ako. Pero hep. Friendly hangout lang ito dahil nagka linawan na kami about sa feelings namin sa isa’t-isa. Inamin ko sa kanya na kahit sira ulo si Oro ay siya pa rin talaga ang mahal ko. Kaso nga lang nitong huling punta ko ay nag away kami. Para kasing ewan. Nagtataka pa rin ako bakit niya sinira yung cellphone ko. Akala ko nga ng sinabi ko iyon kay Asther ay sesermonan niya ako pero hindi. Kinilig pa ang baliw. Weird nga eh.

Pero yun nga. Kahit na ang weird din ng sinabi sa akin ni Oro ng huling mag usap kami ay di ko maiwasan na makonsensya. Paano ba naman sa inis ko ay sinabi kong nagsasawa na ako sa kanya kahit na ang totoo ay nadala lang ako ng emosyon ko.

“Saan ka galing at sino iyon?”

Hindi ko siya pinansin at dumiretso lang sa paglalakad kahit umiikot ang paningin ko. Hindi rin ako sure kung diretso ba ang paglalakad ko. Bahala na.

“Ori! Tinanong kita di ba? Sino yung kasama mo? Bakit ka niya niyakap ha?”

Tignan mo ’to. Siya itong biglang susulpot tapos siya pa galit? Paano pala niya nalaman ’tong apartment ko? Hay! Lagot talaga ’yang si Asther sa akin pag na-confirm kong siya nga ang nagsabi.

Pero bakit ang OA naman yata nitong si Oro sa akin? So what kung niyakap ako? Bakit nung niyakap ba siya ng mga nakalandian niya, nag react ba ako ng ganyan?

Huminto ako sa tapat ng lamesa at umupo. Nakapikit lang ako habang nagpapa baba ng tama sa katawan. Siguradong hangover ako nito bukas. Ugh.

“Ano bang pakialam mo?” tanong ko na di ko alam kung saan ko hinugot ang lakas para gawin iyon. Malamang sa alak. Oo, iyon nga.

“Anong sabi mo?” di ko man nakita pero alam ko sa way ng pagtanong niya sa akin ay napa salubong ko ang kilay niya. Hehehe. ’Di ko alam. Masaya akong isipin na ako madalas ang nakaka pang inis sa kanya. Geez. Lasing na nga yata talaga ako.

“Bakit ka nandito? Umalis ka nga.” napakagat labi ako ng maramdaman kong para akong masusuka. My gahd. Bakit ba kasi ako uminom? Kasalanan ito ni Phil. Bakit ba kasi ako pumayag. Pero, kasalanan ko din yata kasi pumayag ako, pero kasalanan pa rin niya kaso niyaya niya ako. Hahaha.

“Ori! Nakainom ka ba?” nakarinig ako ng mabibigat na yabag papunta sa akin at hirap kong binuksan ang mga mata ko.

“Anak ng-! Kailan ka pa natutong uminom? Sino nagturo n’yan sa’yo ha? ’Yon ’bang lalaki na iyon? Saan kayo galing?!”

“What the hell! Can you shut the fuck up and leave me alone! Ang ingay mo! Lalong sumasakit ulo ko sa’yo?” sigaw ko. Naiingayan na kasi ako sa kanya. Hilong-hilo na nga ako tapos magiingay pa siya.

Bahagya akong nagising ng may malakas na tumama sa kaliwang pisngi ko. Only to realize na sinampal ako ni Oro. How could he?

“What was that for huh? Ngayon, marunong ka na ng manakit physically aside from the emotional abuse na ginagawa mo sa akin? Bakit ka ba kasi nandito? Umalis ka nga! Iwan mo ako mag-isa! I don’t want you here!” nanginginig ko sa galit na saad. I can feel my tears are about to wet my eyes. Fuck this sudden outbursts. I cannot holdback my actions right now because of the alcohol I had induced a while ago.

“Hindi ko alam kung anong problema mo pero uuwi ka na sa atin. Hindi nakakabuti sa iyo ang pagtira mo dito.”

Parang nagpantig ang tenga ko sa sinabi niya at di ko napigilan ang sampalin siya. What the hell! Sa tinagal-tagal ko dito ngayon niya pa sasabihin sa akin iyan? He was the reason why I stayed her for a long time and that is to forget my fucking emotiona to him which sadly, I cannot. How I wish hindi ko nalang siya naging kakambal para hindi ako nahihirapan ng ganito. Para hindi ganun kasakit.

“Ayaw ko! Hindi! Hindi ako uuwi!”

“At bakit hindi ka uuwi? Dahil ba sa lalaking iyon na kasama mo kanina?”

“Sino ka ba sa akala mo para ikaw mag decide sa dapat kong gawin? Porket ba mas matanda ka sa akin, ikaw ang dapat masunod? Paano naman ako? Wala ba akong karapatan para gawin ang gusto ko?”

“Paano ’pag sinabi kong oo? Na wala kang karapatan para gawin ang gusto mo?”

“Then, fuck you! Just who am I to you for you to be this fucking asshole?!” lumakad ako palayo sa kanya at sumandal sa pader. Sana mawalan nalang ako ng malay sa kalasingan pero hindi. Nagising ako sa ginawa niyang pagsampal sa akin. Medyo masakit.

“Tanga ka ba? Syempre, kakambal kita. Hindi mo ba alam kung gaano kahirap sa magulang natin na malayo ka sa kanila? Na nagaalala sila sa’yo? Besides, di ko rin naman nakakalimutan na kakambal kita. Kung sinagot mo lang kasi sana ang mga tawag ko sa iyo ng nakaraan eh di sana hindi mo ako kaharap ngayon at di sana tayo nagaaway. Alam mo bang napaka hirap mong abutin? Ikaw nga itong parang malayo sa akin kahit na anong pilit kong habulin ka.”

“Pinagsasasabi mo?!” ang tangi kong nasabi kasi di ko na siya maintindihan.

Hinawakan niya ang kamay ko at kahit na nagpupumiglas ako ay hinila niya ako papunta sa may sink at iniupo sa counter. Para akong batang magaan ng buhatin niya ako ng isang kamayan lang.

“Umuwi ka na sa atin please lang. ’Di ko na kaya na malayo ka sa akin.” saad niya kaso di ko narinig ang dulo kasi halos pabulong na.

“P-pagod na ako. Ayaw ko na.” saad ko at sumandal sa balikat niya. Nararamdaman ko na kasi ang antok sa sistema ko.

Nagulat ako ng yakapin niya ako at isiksik ang ulo niya sa leeg ko. “H’wag. . ’wag mong sabihin iyan please. . dati naman di ka ganyan. . please ’wag. .”

Ha? Ano ng drama nito ni Oro?

“O-oro. .” tawag ko. Pilit kong pinapaharap siya sa akin kaso masyado siyang malakas kaya ako na rin ang sumuko.

“Bakit siya?”

“Huh? Anong bakit siya? Sinong sinasabi mo? Si Phil ba?”

Hindi siya sumagot pero mas humigpit ang yakap niya sa akin. Sa mga oras na ito hindi ko na alam kung ano ba ang dapat kong maramdaman towards Oro.

“Kaibigan ko lang si Phil.”

Umalis siya sa pagkakayakap sa akin at tinignan ako ng kakaiba.

“Wag mo akong gawing tanga Ori! Kaibigan? Sa kanya yung dinala mong kotse ng umuwi ka sa atin di ba? Siya yung kausap mo oras-oras na dapat sa akin ang oras na iyon! Ngayon, makikita kong hinatid ka niya at heto ka’t lasing at para saan ang yakap na iyon ha? Kaibigan lang ba iyon?” sigaw niya sa galit.

“O-oro, sshh. . H’wag ka namang sumigaw. Baka magising yung katabing apartment ko.” pangaalo ko kahit lasing. Para akong babae dito na pinapakalma ang mahal niya na nagseselos pero syempre, sa sitwasyon na ito ay impossible iyon at baka nga panaginip lang lahat ng ito. Wala namang pake sa akin ang Oro na kilala ko. Mas mabuti pa ng mga bata kami.

“Sagad na ako, Ori. Sagad na sagad na.”

“A-ano ba. . O-oro. .” para akong tutang nabahag ang buntot ng makita kong mag iba ang awra niya. Iba na ang mga tingin na ibinibigay niya sa akin. Sinubukan kong umatras palayo sa kanya ngunit dahil maliit lang ang apartment ko ay agad niya akong nakorner sa dulo ng higaan ko at ngumisi.

“Bakit ka lumalayo? Natatakot ka ba?” napapitlag ako ng lumingkis ang kamay niya sa bewang ko at ang isa naman ay humaplos sa pisngi ko. Mahina siyang tumawa sa naging reaksyon ko. Ewan ko ba pero kinakabahan ako sa mga maaari niyang gawin. Gusto kong sumigaw at humingi ng tulong pero kapag ginawa ko iyon alam kong baka tuluyan na siyang magalit at lumayo sa akin.

“Mali pala lahat ng ginawa ko. Kung alam ko lang na makukuha ka ng iba ay sana hindi ko na pinigil nuon ang sarili ko sa’yo.”

“A-ano. .”

“Sige. Pilin mo siya pero alam kong pagtapos ng gabing ito, babalik ka din sa akin dahil sa akin ka naman talaga. Paga-ari kita.”

Nagulat ako ng walang sabing lumapat ang labi niya sa labi ko. Sinubukan ko siyang itulak palayo dahil alam kong mali ito. Hindi dapat! Ano nalang ang magiging reaksyon ng magulang namin kapag nalaman nila ang tungkol dito?

Naluha nalamang ako ng di ko siya magawang patigilin sa ginagawa niya. Mas lalo lamang siyang naging agressibo sa pag angkin ng akong laba. Dama ko ang pagtulo ng laway ko sa gilid ng aking labi.

“O-oro, please! H’wag mong gawin ito! Pakiusap! Maawa ka sa akin at sa magulang natin!”

Imbis na pakinggan ang aking hinaing ng maglayo ang aming mga labi ay tinulak niya ako sa kama at agad na pumaibabaw sa akin.

“Para saan? Para di ko makuha ang dapat na sa akin sa’yo? Iniisip mo bang ibigay ’yan sa lalaking ’yon? Pwes. Pasensya na dahil lahat ng sa iyo ay akin. Kambal tayo di ba? Sa atin lang dapat ang isa’t-isa.”

Napasinghap ako ng hubarin niya ang pang itaas niya damit. Shit. ’Di ko mapigilan na humanga sa kanyang katawan at mag init.

“H’wag kang matakot sa katawang ’to, Ori. Ito ang katawang aangkin sa’yo hanggang sa huling hininga mo.” inilapit niya ang sarili niya sa akin at hinimas ang pisngi ko bago angkinin ulit ang mga labi ko.

Pilit akong lumalaban sa kanya pero hindi ko magawa. Panaginip lang ito. Sana panaginip lang ito dahil malaking kahihiyan ito sa pamilya namin kapag nalaman ito ng iba. Isa pa, hindi siya ang mate ko pero bakit niya ito ginagawa sa akin? Ganun ba kagrabe ang galit niya sa akin para parasuhan niya ako ng ganito?

“W-wag. . Oro. . Ah! Mmh! P-please tama. . Aah!” ungol habang dumidila siya sa aking leeg pababa sa akinh dibdib.

Pilit kong iniaalis ang kamay ko na hawak ng kamay niya para maitulak siya palayo kaso masyado siyang malakas.

“Sshh. . Wag ka maingay. Hmm?” muli niya akong hinalikan at ng ilayo niya ang labi niya sa akin ay di sinasadyang habulin ko ito dahilan para mapangisi siya at ikapula ng mukha ko.

Pinakawalan niya ang kanang kamay ko at ipinasok ang dalawang daliri niya sa bibig ko at nilaro ito sa luob. Imbis na iluwa o kagatin siya ay sinipsip ko ito na parang candy. Napahawak ako sa balikat niya at di napigilan na mapa ungol ulit ng sipsipin niya ang magkabilang nipple ko na parang uhaw na baby.

Hindi ko namalayan na mabilis niyang naialis ang mga damit sa katawan ko. I’m completely naked! The hell! Sanay na sanay talaga ang isang ito na makipagtalik.

“Mmh!” ungol ko ng muli niyang ibalik ang labi niya sa akin at maramdaman na ang dalawang daliri niya na binasa ko ng laway ko ay ang siyang ipinasok niya sa butas ko. Gusto kong sipain ang kakambal ko sa sakit ng ginawa niya kaso wala itong silbi dahil nakabukaka ako.

“T-tama na, Oro! A-ang sakit!” naiiyak kong sabi ng dagdagan niya pa ng isang daliri ang pinasok niya sa butas ko.

“Sshh. .” pagpapakalma niya sa akin at dinilaan ang tenga ko pababa sa tiyan ko.

“O-oro!. . . A-ano!. . .H’wag d’yan!” napakagat ako sa labi ko para pigilan ang sarili ko sa pag ungol habang ang kaliwa kong kamay ay nakadiin sa kanyang balikat at ang kanan naman ay nakahawak sa headboard na tila duon kumukuha ng lakas sa ginagawa niyang pagtaas-baba ng kanyang bibig sa aking ari.

“Kaninong paga-ari ka, Orien Cain?” he asked in between sucking me in his mouth and fucking my hole in his fingers.

“W-walang nagma may-ari sa akin!. . .Aah! . . S-shit! . . W-wag d’yan! . . Aah! Haa!” para akong maiiyak ng sipsipin niya ang dulo ng aking ari. Parang any moment sasabog ako.

“Wala?” pangaasar niya at tumigil sa kanyang ginagawa. ’Di ko maintindihan ang sarili pero nainis ako sa ginawa niya.

“O-oro!” hinihingal kong tawag sa kanya.

“Hmm?”

“P-please. .” naiiyak na ako sa hiya.

“Please what? Hmm? Sabi mo walang nagmamay-ari sa’yo di ba? Why don’t you finish it yourself?”

“O-oro!. . P-please!. . Fuck me, please! Own me!. . I want you!” pagmamakaawa ko na parang bata. Sobrang nakakahiya ang mga sinabi ko. Hindi ko akalain na sasabihin ko ito sa harap ng kakambal ko.

“My pleasure, twin brother. I’ll make sure you always remember who you belongs to, from now and then.”

Napalunok ako sa kaba ng hubarin niya ang suot niyang pantalon at tumambad sa akin ang malaking umbok sa kanyang katawan.

Oh shit. Bakit?

Pati iyon di hamak na mas malaki kesa sa akin?! Unfair!

Pinatong niya ang magkabilang paa ko sa kanyang balikat at tinignan ako sa mata at ngumiti.

“Ori! Wag mong takpan iyang mukha mo! I want to see your face as I take all of you.”

“Eh kasi. . O-oro!” hiyaw ko ng walang sabi niyang ipasok ang kanya sa akin. Di ko napigilan ang maluha sa sakit. Para akong pinupunit sa luob. Ang nakakainis pa, alam kong wala pa sa kalahati ang naipapasok niya.

“Sshh. .”

“A-ang sakit, Oro.” sumbong ko at yumakap sa leeg niya habang hinahalikan ang mukha ko at labi ko.

“You deserve it. Afterall, you’re my mate.”

“Ano sabi mo?” nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya. Tama ba ang dinig ko?

“This is the reason why I’m here and making love to you. You totally forgot about the Blue Moon aren’t you?”

“A-ah eh. . Aah! Mmh! Haa!” ungol ko at naibaon ko pa ang kuko ko sa likod niya ng tuluyan niyang maipasok ang kabuuan niya sa akin. Shit. Parang mababaliw ako pag tuluyan niyang ginalaw ang kanya sa luob ko. Oh my! Sana hindi ko mabulabog ang mga katabing apartment ko.

Pero, wait! Nag blue moon na ba? Geez. Hindi ako aware dahil hindi rin naman nagsabi si Asther sa akin. Tsk. Blame my hectic and fully loaded schedule.

“You really deserve all of this. Making me wait for so long to mate with you. Didn’t you know how hard it was for me na layuan ka just to stop myself for marking you even when we’re kids? Now, I’ll make you feel the pain and the pleasure for all those years that we’re together and yet we felt apart from each other.”

“O-oro. .” pinagmasdan ko ang mga mata niya at duon ko lang na-realize ngayong sinasabi niya ang mga nangyari sa pagitan namin. All along I thought ayaw niya sa akin at ako itong nag decide na lumayo sa kanya at iniwan siya. How selfish of me para saktan ng ganito ang kakambal ko at ang mate ko.

Ngayon, naiintindihan ko na kung bakit may something sa parents namin at sa way nila ng pakikitungo sa aming dalawa. Ibig sabihin ba nu’n alam nila na kaming dalawa ni Oro ang mag mate kaya ba habang lumalaki kaming dalawa ay laging kasama ni Ama si Oro samantalang ako naman kay Ina para makabisado ko ang gawain ng isang mate sa kanyang dominant? Oh my my.

“. . I love you.” kinabig ako ang ulo niya para magkadikit ang mga labi namin.

“Of course you do, and I love you too.” at sa huling salita na iyon ay tuluyan niya na akong minarkahan ng gabing iyon.

Sana pagdilat ko ng mata ko bukas ay hindi panaginip ang lahat.

---

A/N:

Posted: May 03, 2019 at 4:15 AM

Yiiee! Mga nagising ng makabasa ng SPG. Surprising kasi walang pasabi. Jusko ah! Hirap na hirap na naman ako dahil hindi ko talaga forte ang pag gawa ng bed scene. Anyway, ilalagay ko na sa next chapter ang napili kong themesong ng kwentong ito from the same album na sinabi ko sa inyo nuon na pinakinggan ko sa YT kasi medyo connected yung lyrics sa kwento. Ansabe?!

Anyway, ’til next update!

Stay weird and wild! Awoo!

HIS ADMIRED POSSESSION 10

“Oh, anak. Ano iyang mga dala-dala mo?” nagtatakang tanong sa akin ni Ina.

“Mga gamit ko. Lalayas ako.”

Nagsalubong ang kilay ni Ina at agad akong binatukan. “At bakit ka lalayas ha?”

“Lumayas ang kakambal ko di ba? Wala ng rason para dumito pa ako sa bahay.” sagot ko. Pero syempre joke lang. Lilipat kwarto lang ako. Duon ako sa kwarto ng pinakama mahal kong si Ori pero syempre di niya alam kasi magaling akong magpanggap na hindi.

“Ikaw na bata ka!” sabay lapirot niya sa tenga ko, “Paano kung bumalik ang kakambal mo? Ano sa tingin mo ang mararamdaman niya kapag nalaman niyang pati ikaw umalis?”

“Aww! Nagbibiro lang ako. Lilipat ako sa kwarto niya.” sagot ko at diniretso ang mga gamit ko sa kwarto ni Ori. Well, kwarto namin ito nuon ng mga bata pa kami kaso nag decide ako na humiwalay sa kanya. Anong dahilan? Mamaya malalaman ninyo.

“Buti naman at nagkakaintindihan tayo Orosin Cain.” nakangiting saad niya.

“Ina! Sabi ko wag akong tawaging Orosin eh!”

Pagka alis ni Ina ay agad akong nahiga sa kama.

“Ori. . bwisit ka!” bulong ko at inamoy ang unan na gamit niya sa pag tulog.

Saan ka ba pumunta?

Sa mga sumunod na linggo mula ng araw na magising ako at malamang lumayas daw ang kakambal ko ay nakasalubong ko si Mia. Kaklase naman siya ni Ori at minsan na ding humingi ng pabor sa akin. Anong pabor? Iyon ay ang halikan siya. Curious daw kasi siya anong feeling ng mahalikan kaya pinagbigyan ko. Wala naman kaming nararamdaman para sa isa’t-isa kaya ayos lang at saka, ginawa ko iyon para hindi siya magkagusto kay Ori.

Bigla nalang kasi silang naging close sa hindi ko alam na dahilan kaya para makasigurado na sa akin nalang siya magka gusto at hindi sa kakambal ko ay ginawa ko iyon. Akin lang si Ori kaya hindi ako papayag na mukha siya ng kahit na sino mula sa akin.

“Oh Oro!” bati niya at luminga sa likod ko.

“Bakit? At sinong hinahanap mo?” di ko tuloy naiwasan na mapalingon sa ginawa niya.

“Si Ori. Nakaalis na siya?”

“Huh? Nakaalis? Anong sinasabi mo?”

“Hindi niya nasabi sa iyo?”

“Ang alin?” what the. Ibig sabihin may alam ’tong babae na ito tungkol sa pag alis ni Ori?

“Mukha ngang di niya nasabi. S-sige, una na ako.” akmang aalis na siya ng pigilan ko siya.

“Mia! Saan nagpunta si Ori! Sabihin mo kundi ibabalibag kita!” di ko na napigilang magtaas ng boses sa galit ko.

“S-sa Demirkan.”

“Demirkan? Malaking eskwelahan iyon para sa mga ordinaryong tao di ba? Bakit siya pupunta duon?”

“Naipasa ni Ori ang scholarship exam sa Demirkan kaya duon siya magaaral.”

“Bakit alam mo ang tungkol du’n? Sino pang nakakaalam bukod sa iyo?”

“Naalala mo ba yung umalis kami ni Ori sa kalagitnaan ng klase? Dahil iyon du’n. Kinausap ko siya tungkol sa confirmation letter na natanggap niya mula sa Demirkan. Ang sabi niya sa akin ay wag kong sabihin kahit na kanino dahil ayaw niyang may ibang makaalam kaya ’yun ang ginawa ko kasi sabi niya rin ay siya na ang bahala magsabi sa iyo. Maliban sa akin ay alam din ito ng magulang ninyo.”

Napahilamos nalang ako sa mukha ko sa sobrang asar at bumalik ng bahay para magkulong sa kwarto.

Bakit? Bakit hindi iyon sinabi nina Ama’t Ina sa akin? Bakit ayaw nilang malaman ko? Bakit umalis si Ori ng hindi ako sinasabihan maliban sa magulang namin at kay Mia? Bakit?!

Akala ba niya maiinggit ako na nagawa niyang makapasok sa Demirkan? Hindi! Hindi ako maiinggit. Ipagmamalaki ko siya! Pero, pagbabawalan ko siya na tumuloy sa eskwelahan na iyon dahil ayaw kong malayo siya sa akin kahit na madalas ko siyang pakitaan ng hindi magandang paguugali.

Kambal kami ’di ba? Bakit siya lalayo sa akin? Dapat lagi kaming magkasama kahit saan. Isa pa, ang eskwelahan na iyon ay nasa City which means marami ang mga ordinaryong tao du’n at mahihirapan siyang makahanap ng kalahi namin. Ano nalang ang mangyayari kung malaman nilang Taong-lobo ang kakambal ko? Papahirapan nila siya! Mabuti sana kung nanduon ako para protektahan siya.

Okay naman kami ni Ori ng mga bata pa kami kaso bigla nalang, sa hindi ko alam na dahilan ay nagkagusto ako sa kakambal ko. Hindi ko alam kung normal ba ang nararamdaman ko para sa kanya pero alam kong kapag pinatuloy ko ay ako ang masasaktan dahil walang ibang iisipin si Ori sa tuwing makikita niya ako na magkakambal kami at baka mailang siya ar mandiri sa akin kapag nalaman niya ang lihim ko kaya nagpasya aking dumistansya sa kanya kahit na may mga pagkakataong gustung-gusto ko na siyang ikulong sa kwarto namin para wala ng ibang makakita sa kanya kundi ako.

Dati, siya ang mukhang panganay sa amin at siya ang madalas magtanggol sa akin kapag may mga kalaro kami ba bigla nalang akong aawayin sa di ko alam ba dahilan. Habang lumalaki kami ay unti-unting nagbago ang pangangatawan namin na kinatuwa ko. Mas naging manly na ang katawan ko samantalang siya naman ay parang sa babae ang katawan na payatin. Mas madalas na rin akong mapaaway at ako na ang nagtatanggol sa sarili ko kesa idamay pa ang kakambal ko. Anong dahilan at napapa away ako?

Mukha kasing babae si Ori kung pagmamasdan at madalas ay may mga nagkakagusto sa kanya ng hindi niya alam na kinaiinis ko sa kanya na minsan din ay pinagpapasalamat ko na hindi niya alam. Malay ko ba kung may gusto din siya sa may gusto sa kanya. Tsk. Baka mapatay ko pa ’yon kapag nagkataong makita ko silang magkasama ng kakambal ko.

Iyon nga ang dahilan kaya may nasuntok akong ka-eskwela namin hindi dahil sa may gusto siya sa kakambal ko kundi narinig ko lang naman na gusto niyang malaman kung anong lasa ni Ori. Gusto niya siyang tikman. Kumbaga, gusto niyang makaniig ito kaya ng marinig ko ’yon ay ayun. Sinuntok ko agad. Swerte nga ng lokong ’yon at dumating si Ori kaya napigilan niya ako sa balak kong pagbugbog sa lapastangan na ’yon.

Pag uwi namin ng bahay ay nagkasagutan pa kami dahil ayaw niya akong tantanan sa kakatanong kung bakit ako nakipag away for the nth time. Tsk. Buti sana kung ganun kadaling sabihin ng dahilan ko. Buti kung ’di siya lalayo sa akin. At dahil kasalanan ko naman na talaga na bigla-bigla nalang akong nanununtok o nangaaway na hindi nila alam ang dahilan ay inako ko ang parusa ni Ama. Hayaan na kahit masaktan at mapagod ang katawan ko. Iisipin ko nalang na pagsasanay ’yon para mas maprotektahan ko si Ori. Isa pa, alam ko namang pagkatapos ng bawat pakikipag buno ko ay nand’yan siya para gamutin ang mga sugat ko sa katawan.

Aminado akong napabarkada ako sa mga sira ulo pero hindi ko naman pinabayaan ang pagaaral ko kasi ganun din naman sila. Hindi nga lang halata.

Gabi na rin ako kung umuwi ng bahay lalo na kung wala si Ama at may inasikasong mahalaga kasama ng Alpha. Aminado akong mahilig akong makipag laro ng apoy sa kung kani-kaninong babae pero tumigil lang ako kay Claire. Maganda siya at matalino pero hindi ko gusto ang ugali niya. Parehas kasi kami na kung ano ang alam namin na sa amin ay sa amin lang at bawal na may kumuha. Alam namin sa isa’t-isa na hindi kami ang mag mate pero madalas lang talaga kung maniig kami dahil bukod sa alam ng karamihan sa mga kaeskwela namin na magkasintahan kami ay nageenjoy siyang makiniig sa akin. Ewan ko ba dun. Isang beses nga ginawa namin iyon sa kwarto ko. Buti nga tulog si Ori nu’n dahil hindi ko alam kung anong magiging reaksyon niya kapag nakita niya akong ginagawa ’yon.

Sa atin lang ito ah? Pero, mula sa una kong nakaniig hanggang kay Claire at siya lagi ang nasa isip ko. Wala akong pakialam kung anong isipin ninyo pero basta siya talaga ang laman ng isip ko sa tuwing ginagawa ko iyon. Hindi dahil sa ninais kong maging babae siya kundi gusto kong ma-imagine man lang ang reaksyon niya kung sakali mang gawin namin ’yon na syempre, malabo mangyari.

Kaya nga, ganun nalang ang asar ko sa tuwing naaalala ko ang kinanta niya sa auditorium. ’Yung kanta na ’yon, masakit isipin pero totoong hindi para sa akin. Para ’yon sa taong gusto niya pero hindi sila pwede dahil may nakalaan ng mate para sa tulad namin which is also same as mine. Masakit isipin na hindi talaga pwedeng magkaruon ng katuparan ang gusto ko dahil magkakambal kami.

Ilang araw din akong nagmukmok sa kwarto at hindi kinakausap ang magulang namin dahil sa naging pasya nila na sang ayunan si Ori sa gusto niya. Paano ako? Ganun nalang ba iyon kadali sa kanya na iwan ako? Paano kung hindi na siya bumalik dito?

Sa luob ng tatlong taon na halos walang paramdam si Ori ay umaasa pa rin akong babalik siya. Na sa pagbalik niya ay magiging okay na ang lahat sa pagitan namin at tatanggapin ko ng hanggang lihim nalang ang nararamdaman ko para sa kanya. Nag seryoso ako sa pagaaral ko at sa mga itinuturo ni Ama sa akin kung paano patatakbuhin ang Demirkan sa sandaling ibigay niya na ang pamumuno nito sa amin ng kakambal ko. Actually, sa akin niya inatas ang tungkulin subalit pinaglaban ko talaga na kailangan ay kaagapay ko si Ori sa pagpapatakbo ng eskwelahan namin. Sa ganuong paraan man lang ay maramdaman ko na para kaming isang magkasintahan o pwede ring mag asawa? Hahaha. Sshh. Quiet lang kayo.

At, isang araw, parang kidlat sa ulan na bigla nalang nagparamdam ng wala man lang pasabi ang kakambal ko. Muntik ko na siyang hindi makilala dahil iba ang amoy niya sa dati pero hindi ko mapigilang humanga lalo pa’t mas gumandang lalaki siya kesa nuon. Hindi ko tuloy naiwasang hindi mag ngingit hindi dahil nasa kanya ang atensyon ng karamihan kundi dahil sa hindi nila magandang intensyon sa kanya. Psh! Mga bwisit! Sarap nilang ihagis! Akin lang kakambal ko! Akin! Akin si Ori!

Kaya, hindi naiwasang magkasagutan kami sa muli naming pagkikita. Tsk. Kasalanan ko din kasi eh! Hindi ko napigilan ba hindi mag sungit dahil sa mga lokong kaeskwela ko.

Sa sobrang gusto ko na mapansin niya ako ng nasa bahay siya ay nagawa kong ipakita sa kanya ng bahagya ang katawan ko. Natuwa ako sa nakuha kong reaksyon mula sa kanya na kalaunan ay pinagsisihan ko. Muntik na siyang umiyak dahil sa ginawa ko. Malamang nandidiri siya sa ginawa ko na ’yon pero kasi hindi ko mapigilan. Parang ang sarap niya kasi talagang tikman. Nakakatakam siya sa mga mata ko. Mas nakakatakam kesa sa babae.

Bago kami ulit maghiwalay ng landas ni Ori ay isang pagaaway ang pumagitan sa aming dalawa. Aminado akong kasalan ko pero anong magagawa ko? Naaasar na ako sa nakikita ko na lagi siyang may kausap sa cellphone at kung maka ngiti pa siya akala mo nakuha niya na ang buwan mula sa kalangitan kaya ayun. Sinira ko ang source ng komunikasyon nila. Atleast, kahit nagalit siya, natigil ang pakikupag usap niya sa lalaki niya! Tsk. Manla lalaki nalang siya, sa harapan ko pa? Puta!

Pero alam kong mawawalan din ng silbi ang ginawa ko ng bumalik siya sa city kaya heto ako at naiwan ulit mag-isa na hindi mapakali dahil sa kaba na baka tuluyan ng mawala sa akin ang kakambal ko. Walang araw na dumaan na hindi ako tumatambay sa baryo kung saan ito ang bungad ng Blue Stone para lang hintayin ang pagdating ni Asther. Minsan ko na kasing narinig ang pangalan niya na kausap ni Ori at sa karamihan ng napagtanungan ko ay iisang Asther lang ang kilala nila dahil siya lang ang may ganuong pangalan. Hinihintay ko siya para makausap at malaman kung nasaan ang kakambal ko. Handa akong lumuhod sa kanya kung kinakailangan sabihin lang niya kung nasaan ang kakambal ko dahil hindi na ako nakakatulog ng maayos sa pagiisip ng mas madalas kay Ori kesa sa dati. Malala na talaga ang nararamdaman kong ito para sa kanya.

Isang gabi, hindi sinasadyang magising ako sa kalagitnaan ng panaginip ko tungkol sa aming dalawa ni Ori na kinainis ko pa pero, iyon din marahil ang oras para malaman ko at gumawa ako ng pasya para sa aming dalawa dahil kung hindi, baka tuluyan na akong mabaliw kapag natagalan pa ang pagtatago ko ng nararamdaman ko sa kanya.

Napadaan ako sa kwarto ng magulang namin at di sinasadyang marinig ko silang naguusap sa kalagitnaan ng gabi. Anak ng?! Naguusap pero madilim ang kwarto nila? Bakit hindi nalang kaya sila matulog? Anyway, di naman nila alam na nandito ako sa labas ng kwarto nila specifically sa tabi ng pinto at nakikinig sa kanila kaya bahala na.

“Tingin mo tama ang ginawa natin na paghiwalayin sila?” tanong ni Ina.

“Walang mali sa ginawa natin. Paraan iyon para malaman natin kung paano at hanggang saan nila kayang malayo sa isa’t-isa.”

“Pero! Hindi ba mukhang lalo lang lumalayo ang luob nila sa isa’t-isa? Nakita mo naman ang nangyari bago umalis si Ori di ba? Mukha ding may napupusuan na siya sa city.”

“Tiwala akong kung ano man ang namamagitan sa kanila ng lalaking ’yon na sinasabi mo ay hanggang du’n lang iyon. Tingin mo ba matitiis ng dominant niya na malayo sa kanya ang mate niya? Sa ngayon, hindi pa nila siguro nararamdaman or napapansin pero darating ang oras na isa sa kanila ay hindi na makakaya ang nararamdaman niya. Tingin mo si Oro ’yon?”

Napalunok ako sa pwesto ko at dahan-dahang bumalik sa kwarto ko. Kinabahan ako. Hindi ko alam kung napansin ba ni Ama na nakikinig ako o talagang nasabi niya ’yon dahil iyon talaga ang sasabihin niya kay Ina. Pero, ano daw?! Totoo ba ang mga narinig ko?

Ako at si Ori. . mag mate?!

Wala na akong inaksaya pa na oras ng malaman ko ang tungkol sa bagay na iyon at balak ko na sanang pumuslit ng punta sa city para hanapin ang kakambal ko ng sakto namang dumating si Asther na kagagaling lang sa anak niya.

“Ito ang unang beses na nagkausap tayo ah. Ikaw si Orosin Cain, tama?” tanong niya habang naninigarilyo sa tabi ko at nakasandal sa kanyang kotse.

“Oro.” pagtatama ko, “Hindi na ako magpapaliguy-ligoy dahil ayaw kong sayangin ang oras nating dalawa.”

“Uhm, okay? So, anong atin?”

“Dalhin mo ako kung nasaan si Ori. Gusto at kailangan kong makita at makausap siya.”

“Gaano ka naman kasigurado na tutulungan kita?” mapang hamon niyang tanong.

“Hindi mo ako tatanggihan dahil alam kong gusto mo akong tulungan na mabawi siya.”

Napangisi siya sa sinabi ko at tinapon ang upos niyang sigarilyo sa kung saan. Saglit pa siyang natawa ng tignan ako at ginulo ang buhok ko.

“Alam mo, magkakasundo tayo. Tara. Ihahatid kita sa kanya pero ikaw ng bahala kung anong gagawin mo.” sabay kaming pumasok sa kotse niya at agad niya itong pinaandar.

Habang nasa biyahe kami ay bigla akong may naalala. Hala! Nakalimutan kong magsabi kina Ama’t Ina. Yari ako nito. ’Di bale, maiintindihan naman nila kapag kasama ko ng umuwi si Ori kaya hintayin nalang nila ako sa pagbalik namin.

Padilim na ng makarating kami ni Asther sa sinasabi niyang apartment na tinutuluyan ni Ori bago niya ako iwan. Pinagmasdan ko ang kabuuan nito at walang duda na ang kakambal ko nga ang nakatira dito. Napakalinis eh!

Habang hinihintay ko siya na dumating dahil sabi ni Asther ay manggagaling pa ito sa klase niya na morning class ay binuksan ko muna ang maliit na radyo’ng nasa ibabaw ng maliit niyang lamesa katabi ng kama. Ang ganda pala ng mga tugtog dito sa city. Ilang kanta din ang nagplay hanggang sa may isang kanta na nakapukaw ng atensyon ko. Napangiti ako.

Nang magising ako ay malalim na ang gabi kaya pinatay ko na ang radyo’ng naiwan kong nakabukas ng makatulog ako.

Anong oras ba umuuwi si Ori at wala pa siya hanggang ngayon?

Lumakad ako papunta sa bintana at saktong paghawi ko ng kurtina ay nakita ko ang kakambal ko na may kayakapang lalaki sa tabi ng pamilyar na kotse. Teka. ’Yon ang kotseng dala niya ng dumating siya sa amin ah?

Hindi ko napigilang mapa kuyom ng kamao ko sa galit. Hindi! Akin lang si Ori!

Lumayo na ako sa bintana at nagbabalak ng lumabas para bugbugin ang lalaking ’yon ng biglang bumukas ang pinto at pumasok ang kakambal kong kakaiba ang awra.

Hindi ko na talaga kayang mag timpi pa. Kukunin ko na ang dapat nasa akin. Bahala na kung kamuhian niya ako. Wala siyang magagawa. Ako ang mate niya. Ibig sabihin, habang-buhay kaming magkakasama at maaangkin.

Sa kalasingan niya ay kung anu-anong masasakit na salita ang nasabi niya sa akin. Tinanggap ko lahat iyon dahil all along akala ko, ako lang nagtatago ng nararamdaman ko para sa kanya kundi siya din pala. Natakot talaga ako ng sabihin niyang pagod na siya sa akin kaya wala ng ibang pumasok sa isip ko kundi ang tuluyan na siyang markahan para hindi niya na magawa pang lumayo sa akin. Selfish? Yeah, I don’t care. Mahal ko siya. Anong magagawa ko?

Mating with him was accompanied with a lie which makes it easier for me para tuluyan siyang makuha ng buo. Nagbibiro lang talaga ako about sa Blue Moon. Ewan ko ba sa kanya at naniwala siya. Hahaha. Atleast, bago pa ang blue moon ay nasigurado ko ng akin siya and he knows it too. Finally, I don’t have to pretend I hate him. I can now do all things I want and say what I want to say without getting scared that I might loose him by my side.

“I love you, Oro.”

Napatingin ako kay Ori at nangiti nalang ako ng marealized na nagsasalita siya ng tulog. Sibrang pagod siguro. Ikaw ba naman makailang rounds kagabi after mong uminom ng marami ewan ko nalang kung magising ka kaagad. Dahan-dahan akong umalis si kama pero sinugurado kong may nakayakap na unan sa kanya para hindi siya mag panic kung sakali mang magising siya at wala ako sa tabi niya.

Dumiretso ako ng banyo para maligo at pagtapos ko, dahil wala naman akong nadalang pamalit na damit ay isinuot ko nalang ulit ang pants ko kahapon at nag topless. Naghanap ako ng makakain sa refrigerator pero dahil wala siyang ready to eat ay napilitan akong magluto. Aba. Anong akala ninyo? Hindi ako marunong magluto? Syempre nagpaturo ako kay Ina. Ayaw ko namang magutom kaming dalawa ni Ori kung sakali mang magkasakit siya at hindi makaluto ng pagkain namin.

Habang umiinom ako ng kape ay sakto namang biglang sumulpot si Ori na nagkukusot ng mata. Pagkahikab niya ay saka lang niya napansin ang prisensya ko.

“Good morning.” nakangiti kong bati. Akala ko hindi niya ako papansinin ng lagpasan niya ako pero ’yun pala ay yayakapin niya ako mula sa likuran.

“Akala ko iniwan mo na ako.” parang bata niyang usal at hinigpitan ang yakap niya sa akin.

“Pwede ba ’yon? Eh di wala ng kasunod na round yung ginawa natin kagabi kasi hihintayin pa kitang makagraduate bago ka umuwi sa atin.”

“B-baliw!”

Natawa ako sa kanya at hinila siya papunta sa harapan ko.

“Oh bakit? Ayaw mo? Siguro mas gusto mo yung Phil na ’yon ang maka rounds mo ’no?” may halong pagseselos kong tanong.

“Gago ka! Saan mo nakuha ’yan? Magkaibigan lang kami at hanggang dun lang ’yon. Ikaw ang gusto ko at mahal ko. Tingin mo ba kung gusto ko si Phil papayag ako sa mga ginawa mo sa akin kagabi? Alam mo ba kung gaano ko iningatan ang sarili ko para sa’yo? Kasi gusto ko, ikaw lang at wala ng iba pero manhid ka kaya hindi mo alam!” umiiyak niyang saad.

“So? Kasalanan ko? Magaling ka ding magpanggap na kakambal lang ang turing mo sa akin kasi madalas tayong mag away.”

“Kasalanan mo eh!”

“Anong ako? Ikaw!”

“Ikaw kaya!”

“Ikaw!”

“Ika–” hindi ko na siya pinatapos at hinalikan siya sa labi niya at pinaupo siya sa gilid ng lamesa.

“Oo na. Ako na pero akin ka.” nakangisi kong saad at balak ko na sana siyang halikan ulit bg pigilan ako ng dalawang daliri niya.

“Si Asther ba nagdala sa’yo dito?”

“Oo bakit?”

“Eh sina Ama’t Ina? Alam ba nila na na dito ka?”

“Hindi. Wag ka magalala. Uuwi naman tayo.”

“Anong tayo? May pasok pa ako Oro! Hindi ako pwedeng bumalik agad ng Blue Stone.”

“Eh di ipapaalam ko nalang na nandito ako at saka na ako uuwi sa atin kapag naka graduate ka na.”

“Ha?! Nababaliw ka na! Paano ’yung pag aaral mo du’n? Hindi pwede.”

“Pero matagal pa bago ka umuwi!” ako naman ang parang bata na nagmamaktol sa kanya.

“So? Wala ka naman dapat ipagalala dahil bukod sa nag mate na tayo, ikaw naman ang mate ko na matagal ko ng mahal pero di mo nga alam nuon kaya, aayaw pa ba ako eh gayong nakuha ko na kung anong matagal kong gusto, hmm? Kaya don’t worry. Ikaw lang ang kukumpleto sa akin at ang kalahating bahagi ng buhay ko, okay?” saglit akong nagulat ng siya ang humalik sa akin pero sinamantala ko na. Masarap halikan ang labi niya eh. Mas masarap kesa sa mga nauna. Siguro ganito talaga kapag natagpuan mo na ang mate na para sa iyo.

“Okay, my twin mate. I’ll do the same too because I love you.”

“And I love you too.”

“And I want to dance with you. Can we?”

“Pero yung niluluto mo, Oro! Ayaw kong masunog ’tong apartment.”

“Mabilis lang. Ikaw rin baka hindi ko na tapusin ’yang niluluto ko at ikaw nalang kainin ko. Nagugutom pa naman na ako.” saad ko na may pilyong ngiti. Pero shit. Game naman ako kung sakali. Ang cute niya kasi tignan na tshirt ko ang suot niya imbis na damit niya.

“Fine, fine! Galawang manyak eh!” natatawang saad niya at umayos ng tayo.

Pinosisyon ko siya ng pang sweet dance at sinimulang kantahin in a slow version ang kantang narinig ko kahapon sa radyo.

I love you

But I don’t really show you

I’d call you

But only if you want me too

Oh, don’t you let it stop

Oh, I won’t let it happen, baby

I will never stop

But only if you listen to me

Come inside of my heart

If you’re looking for answers

Look at the stars

Go a little bit faster

Ooh, ooh

---

A/N:

Date Ended: June 08, 2019 at 2:00 AM

Surprise! Ito na po ang ending ng HAP. Juice colored. Nahirapan ako sa POV ni Oro. Muntik na akong magpasak ng cotton balls sa ilong dahil feeling ko dudugo na ang ilong ko kakaisip kung paano ko siya gagawan ng side niya sa kwentong ito. So ayun.

Anyway, stay weird and wild! Awoo! ILYA!

HIS ADMIRED POSSESSION (BL)

Taos puso ang aking pasasalamat sa pagbigay ninyo ng oras sa pagbasa ng aking ikatlong BxB na aking pinublished for 2019. Ito ang masasabi kong literal na short story na nagawa ko dahil akalain ninyo iyon? Sampung kabanata lang! Tinalo nito ang ABID o A Beast In Disguise na mayruong labing tatlong parte.

Anyway, alam kong naabisuhan ko na kayo sa simula palang na magiging maiksing kwento lang ito ng kambal na isa sa mga characters ko sa FOA o Fangs of an Alpha dahil hindi ko sila gaanong nabigyang highlight kaya aminado ako na bukod sa bitin ay masyado talagang maikli pero sana ay inyong nagustuhan gaya ng pagtangkilik ninyo sa aking ibang mga kwento.

So, sa mga naka follow sa akin, alam ninyo na siguro kung anong libro ang sunod kong tatapusin at iyon ay walang iba kundi ang ikalawang installment ng aking Luna Series na A Clocks Blood. Sana ay inyo ring mabasa iyon kahit na alam kong sa umpisa ay maaaring maguluhan kayo or ma-bored.

And before I end this napaka haba ko ng note sa inyo, muli, maraming salamat sa pagsama kina Mr. Orosin at Orien Cain.

Hanggang sa muli.

Salamat sa pagbabahagi ng iyong kaweirduhan, Brictorique.