HIS BURIED SECRET (TRANS)

HIS BURIED SECRET

written by BRICTORIQUE.

BEFORE YOU PROCEED: Please be open-minded before reading the story since it may contain physical, verbal and/or emotional abuse which may trigger you as a reader. Thank you.

DISCLAIMER: This story is a work of fiction. The names, characters, incidents and places are the products of my imagination as the author, and are not to be construed as real. Any resemblance to persons living or dead or to an another story is entirely coincidental and unintentional.

---

ABOUT THE STORY:

So, apat na taon na ang nakalipas mula ng gawin ko ang kwentong ito na inakala kong burado na dahil sa tagal ng pagka store nito sa inakala kong nawala ko na flashdrive until recently ay nahanap ko siya ng mag general cleaning ako ng kwarto ko.

BL themed and short story kaya kung homophobe ka ay maaari mo ng lisanin ang kwentong ito bago ka pa man mawala sa katinuan dahil sa mga sikretong maaaring magpa bago ng iyong buhay.

Kung hilig mo naman ang ganitong tema ay mangyari lamang na i-add ito sa inyong reading list para inyong masubaybayan. Kahit hindi ninyo na ako i-follow, okay lang. Respeto nalang sa aking likha.

Actually, hindi ko alam kung thriller ba ito or mystery o romance. Ngunit sana inyong magustuhan gaya ng pagtangkilik ninyo sa ABID o sa iba ko pang likhang kwento.

Wala akong specific character in real life na maaaring ihalintulad sa mga tauhan dito sa kwento na mas gusto ko rin kasi gusto kong gumawa kayo ng imahe sa inyong isipan na aayon sa inyong panlasa. Iyon lang.

Isang palaisipan pa sa akin kung kailan ko officially ipa-publish ang unang bahagi ng kwento.

Date Created: April 14, 2015

HIS BURIED SECRET 1

“At six tonight, I’ll go and fetch you for our date, alright?”

“Yes, Hon. I heard you loud and clear.” I jokingly said as he reaches down to kiss me on my forehead.

I walked him outside our house and watched as he starts the engine of his luxurious Mercedes-AMG GT S. I waved a flying kiss to him that he playfully caught and put onto his heart.

As soon as he left, I went back inside and started doing house chores. Thou we have a big house that he bought for the two of us, we both decided not to have maids since we want to keep our lives in private. I’m a full-time housewife and that doesn’t bother me. In fact, I need to keep myself busy so that I don’t have to think much as to why after two years of being married to him I still cannot give him a child of our own.

I stopped in front of the mirror and took a moment to stare at my beauty that men drool over whenever I pass by. No wonder why my husband’s so short-tempered when it comes to other men whose trying to flirt with me even after knowing that I’m already married.

Fair white skin, doll-shaped face, blue eyes, pointed nose, kissable cheeks and lips, eyebrows that don’t need to be done, hair that is thick and long that reaches up to my shoulder and an hourglass body that was like sculpted by the Gods of Greek.

Oh my! What a very beautiful and doesn’t look-like aging wife I am.

And oh! Sorry that I forgot to introduce myself. Anyway, I’m Abiel Magnus. Grigoris Magnus wife. Twenty-six years of age. You can call me Abi. I’m your sweet and loving neighbor not unless you want to flirt with me then you got to deal with my husband.

Hours passed and I was so busy cleaning our house when I noticed that it was already past 5 in the afternoon. Oh no! I forgot to have lunch! Grigor will be so mad if he finds out about this. Plus, I need to hurry and prepare now or else, he will be upset if our date will be delayed or canceled.

I took a quick shower and wore the v-shaped red dress that my husband bought for me last week. I bet he’ll drool over once he sees me wearing this and I would love to see that lusting face of his on mine.

As soon as I finished putting light make-up to my face, I wore my black stilettos and hurriedly went downstairs to open the door and welcome my husband.

“What a gorgeous and delicious wife I have here.” he said and hugged me.

“Grigor! Hahaha! Stop that! Save that for later.” I said, smiling, while softly pushing his rock hard chest which turns me on seeing how well his suit fits his body. Ugh. He really never fails to make me drool and lust over him at the same time knowing that he feels the same way too as he runs his hands around the cheeks of my butt.

“Hon, can we play just for a bit, hmm?” he whispered and licked the side of my neck.

“No, Hon. Later.” he hissed and turn his back on me to my response.

Seriously? What a baby!

I followed him to our car and got annoyed when he didn’t opened the door for me which he normally does every time we will go out for a date.

“Hon?” I called when I realized that he was about to start the engine and since I’m not used to this kind of drama, I reached for his right hand and rubbed it on my left cheek to break the ice.

“Abi, what are you do-?” I shut him off by putting his middle and pointing fingers inside my mouth. Swear, I can hear his heavy breathing while I hungrily suck and lick his fingers and I can’t help but secretly smile from my seat.

“You really need to tell this guy right here to stop being demanding.” I crawled up to his seat and kneel between his legs and smirked while zipping down his pants. Letting his hard, thick, and long dick come out and be in my mouth.

“A-abi. . Ugh. . Hah! T-this one of the r-reasons why. . shit!. . More, Hon.” he pleaded with eyes closed and letting me savor his, even thou it makes me choke every time but that’s fine. As long as it’s mine, I don’t care.

“As you wish,” I fastened up my pace ’til I was able to taste the reward of my hard work.

“You naughty bitch,” he smiled, cleaning my lips with his fingers and pat my head that made me blushed, “I can’t wait to fuck you later.”

---

A/N:

Date Published: June 11, 2020

Alright, time check: 12:18 AM. Please bear with me. This story will consists of few chapters only but will contain a lot of mature scenes so be warned.

’Til next update! Stay awake and aware!

HIS BURIED SECRET 2

“Are you alright, Hon?” inaantok na tanong ni Grigor sa akin sa biglang pagbangon ko sa kama.

Alangan akong ngumiti sa kanya at bumangon siya para yakapin ako at haplusin ang buhok ko. Ewan ko ba. Binangungot yata ako.

Sa panaginip ko, may nakita akong ilang kalalakihan na may hinahabol at ayun. All I know is may nangyaring hindi maganda dahil sa sigawan at pagmamakaawa na aking narinig sa aking kinaruruonan sa panaginip.

“Sorry,” halos pabulong kong paumanhin at sumiksik ng yakap sa kanyang bisig.

“Sshh. No worries,” bahagya siyang lumayo sa akin at pinagmasdan ang mukha ko at hinaplos, “Ininom mo ba yung gamot mo bago ka natulog?”

Shit. Nainom ko ba? Lagot. Hindi ko maalala.

“Uhm-hmm.” pagsisinungaling ko.

Nilapit niya ng husto ang mukha niya sa akin upang matitigan ako ng maigi sa mata. Yikes. Alam ko kasing magagalit siya kapag sinabi kong hindi ko maalala. Nakakatakot pa naman siya magalit.

“Abi?”

“U-uminom ako. .”

“Abiel Magnus.” ulit niya sa pangalan ko sa mas malalim at seryosong tono.

“S-sorry, Hon. . Hindi ko maalala. . Hindi ko yata nainom.”

Isang mabigat na buntung-hininga ang pinakawalan niya at tumayo paalis ng kama.

“Hon? Saan ka pupunta?” hindi siya sumagot sa tanong ko kaya sinundan ko siya papunta sa bathroom na nasa luob ng kwarto namin.

“Abi, don’t make me mad. If I tell you to drink your medicine, drink it. Understand?” seryoso niyang sabi at pinaharap ako sa kanya. I can see the fire in his eyes because of my mistake.

Tumango ako at ininom ang gamot na binigay niya. Actually, hindi ko alam para saan ito pero ang sabi niya sa akin ay para sa health ko itong gamot na ito thou hindi ko magets kung bakit big deal sa kanya kapag nakakalimutang kong inumin ito kung para lang itong vitamins.

“And please, don’t lie. It makes me sad.”

“Sorry.” sinalubong ko ang halik niya at yumakap ng mahigpit sa kanya.

Bumalik kami sa kama at nahigang muli. Pinagmasdan ko siya hanggang sa makatulog siya samantalang nanatili akong nakatitig sa kisame. Hindi pa rin mawala ang pagkabog ng dibdib ko sa takot sa panaginip ko na ’yon pero hindi niya na siguro dapat pang malaman ang tungkol duon dahil hindi naman iyon importante.

Kinabukasan. .

“I love you, Hon.” nakangiti kong sabi at hinalikan siya labi habang nakadukwang ako sa bintana ng kanyang kotse.

“I love you too. Don’t forget to eat, okay?”

“Yes, Hon. I will.”

Dating gawi sa tuwing umaalis si Grigor ay naglilinis ako ng bahay at gumagawa ng kung anu-ano para hindi ma-bored. Nang matapos ako ay tumambay ako sa sala para manuod ng tv at sakto namang ang palabas ay tungkol sa mga baby. Sa una ay natutuwa pa ako sa pinanunuod ko pero habang tumatagal ay nalulungkot ako lalo na ng maalala kong hanggang ngayon ay hindi ko pa nabibigyan ng anak si Grigor. Laging niyang sinasabi sa akin na hindi siya nagmamadali na magkaruon kami ng anak, na mahal niya ako, pero hanggang kailan? Ang alam ko, sa mag asawa, excited lagi ang asawang lalaki na magka anak agad at mas doble pa ang magiging saya nito kapag lalaki ang naging anak kasi may tagapag dala ng apelyido niya at lahi.

Ayaw kong isipin na baka mangyari sa amin ni Grigor ang gaya ng sa mga napapanuod ko sa teledrama kung saan dahil hindi sila magka anak ng asawa niya o sa tagal ng paghihintay nila na magkaruon ng anak ay mambababae ang asawang lalaki at magkakaruon ito ng anak sa iba. My god! Ikamamatay ko kapag nangyari ’yon sa amin. Mahal na mahal ko si Grigor kaya hindi ko hahayaang mangyari ’yon. Ayaw kong magkaruon siya ng anak sa iba liban sa akin.

Kinagabihan. .

“Uhm, Hon?” panimula ko habang kapwa kaming nakaupo sa kama at minamasahe ko ang likod niya, samantalang siya naman ay nanunuod ng sports sa tv.

“Yes Hon?”

“Busy ka ba sa office bukas? Pwede mo ba ako samahan?”

“Where?”

“Sa hospital.”

Nilingon niya ako at taimtim akong tinignan sa mata. Nagtaka ako kung bakit pero hindi ko pinahalata.

“What for? Are you not feeling well? You’re drinking your medicine, right? I’ll just stay here tomorrow if you want so I can take care of you.”

Eh? Inaatake na naman ng pagiging possessive ang asawa ko. Ayaw akong palabasin ng bahay. Kasama ko naman siya sa pupuntahan ko kaya wala siyang dapat ipagalala.

“No, Hon. I want to go to the Ob-Gyne.”

He clears his throat and turned off the tv and faced me.

“Abi, are we going to deal with the same issue again, hmm?”

“Uhm. .” actually, hindi ito ang unang beses na napag usapan namin ito. I mean, yung about sa hindi ko pa siya mabigyan ng anak pero kasi. . I’m going nuts with my thoughts.

“Hon, remember what I’d told you? I don’t care kung matagalan ka na bigyan ako ng anak or hindi mo ako mabigyan ng anak. I don’t mind at all, really. What matters to me is that you’ll never leave me because if you do, I’ll die.”

“But. . but what if. . you leave because I can’t. .” ramdam ko na ang pamumuo ng luha sa mga mata ko sa bigat ng what if’s na tumatakbo sa sistema ko na any moment ay tutulo na ng biglang. .

“Sshh. . That’ll never happen, Hon. Never.” saad niya sabay halik sa labi ko at kandong sa akin paharap sa kanya. I can feel his bulge between my thighs and goodness gracious! I can’t help but get turned on.

“You’re mine, Abi. Just mine.” was the last thing he said before our lusts eats us up.

Three days had passed and my husband won. I mean, I wasn’t able to go to the Ob-Gyne with him. I don’t know why pero ayaw niya talagang bino-brought up ko ang topic about us having our baby. I mean, that is what a perfect and happy family should look, right? A Dad and Mom with a baby.

Grigor left the house early today but we managed to eat breakfast together as what he wants - as always. Mawawala siya sa mood kapag hindi kami nagsabay ng kain dito sa bahay.

I didn’t tell him that I will go somewhere since I know na pagbabawalan niya ako lumabas lalo’t hindi siya kasama. He’s super strict not that I’m complaining, I’m just saying. Somehow I like that possessive attitude of his but not today. I will break his rule and go out. I need to go to the mall para mag tingin ng pwede kong i-regalo sa kanya sa third anniversary namin which will be by the end of this month. I want something that will make him remind of me. Yeah, I know I could have just shop online and have it deliver at home pero hindi ko ramdam ang effort ko by doing that and besides, mas gusto kong nakikita yung item na bibilhin ko ng live kesa sa screen ng gadget.

Fitted jeans and white v-neck shirt ang outfit ko that I paired with black pumps and black hat with black shades. Low-key looking naman siguro ’to right? And before I leave, I bring my red pouch with me that I can’t remember how I bought it or how long it was with me already.

While I was busy checking each boutiques for gift ideas for my husband, I noticed a girl who kept on following me? Yeah. I guess she really is following me since I’d went to three different boutiques already and she’s also there. Baka akala nito artista ako? Well, let’s see kung ako nga ba talaga ang sinusundan niya. Baka paranoid lang ako or feelingera.

Instead of getting into another boutique, I went to the department store and lured her and boy! It was a success! So, she’s really following me, huh? But why? What for?

Lumabas ako sa pinagtataguan ko at pumunta sa likuran niya. She seemed lost ng hindi niya na ako makita.

“Hey,” I said, smiling sweetly at her and removed my sunglasses.

“O-oh my! So, I’m right after all?! It’s you!” she seems excited and honestly, I’m confused. Kilala ko ba siya? Kilala niya ba ako?

“S-sorry?” I can feel how obvious my confusion is to my face and my tone of voice.

“Hoy! Kaloka ka! Wag mo akong daanin sa ganyang acting mo ah! ’Di uubra ’yan sa akin bakla!” natatawa niyang sabi na may kasama pang hampas sa braso ko.

Hindi ko napigilang mag taas ng kilay sa sinabi niya. What did she just said? Bakla?! Do I look like a gay?

“Miss, not to offend you but I think you have mistaken me with someone else’s identity. And as far as I know, this is our first time meeting.”

As much as I want to laugh sa surprise look niya sa sinabi ko ay kailangan kong magpatuloy sa pagiikot sa mall para makahanap ng pang regalo so, I turned my back at her and walked away but before I even managed to get out of the department store in peace. .

“W-wait! Abi! Abiel!” the girl shouted as she run towards me.

Wait. How on earth did she know my name?! Is she someone that I used to know?

“Huy, sorry! Na offend ba kita? Sorry talaga. H’wag ka ng magalit sa akin. Ngayon na nga lang ulit tayo nagkita eh!” parang bata niyang sabi at nag pout pa. Pfft. Cute.

“Sorry, not to offend you but how come you know my name?“tanong ko in a way na maiintindihan niyang hindi ko siya matandaan.

“H-ha? Hindi mo ba ako naaalala? Ako ’to! Si Cire! ’Yung bessy-best mo ng highschool! Remember?”

Cire? That name sound familiar to me.

“I. .” was the word I managed to say before I closed my eyes and rest my arm to her shoulder who surprisingly know me that I can’t remember her myself. Hindi ko alam pero biglang kumirot ang ulo ko.

The next thing I knew is that magkasama na kami sa isang coffee shop at nagku-kwentuhan. But more like siya ’tong madaldal while I listened to her.

“I’m so happy for you, Abi. I mean, look at you. I never thought you’ll be this gorgeous. I mean, you already are since before but. . wow!” she admiringly said which made me flutter.

“You too. I’m happy to see you again.” saad ko na kunwari natatandaan ko na siya kahit hindi pa talaga or should I say, hindi talaga pero hearing her stories way back highschool, it seems right to me.

“You know what? Our batch should have a reunion! That will be nice! Makikita natin ulit mga classmates natin and well. . pati yung grupo nila Grigoris.” I noticed how she rolled her eyes in annoyance ng banggitin niya ang pangalang Grigoris. Who’s that? Is that my husband? But what’s with her reaction?

“You mean Grigoris Magnus?” I inquired, not sure if yung asawa ko ang tinutukoy which I need to make sure. Baka mamaya ibang Grigoris pala.

“Yeah! Di ba nga la-” she was about to start her talk when my phone rang. I immediately fished it out from my pouch and excused myself to Cire for a second.

“Hello, Hon? . . Uh, yes. Why? . . You mean now?! . . O-okay! Take care! I love you!” I immediately hung up the phone and stood.

“Oh? Where are you going?”

“S-sorry but my husband is already on his way home and I have to be back at our house before he arrive so, bye for now!” bineso ko siya at kita ko ang kakaibang ngiti sa mukha niya kaya ngumiti nalang din ako bilang ganti at nagmadaling lumabas ng coffee shop.

Agad kong pinara ang unang taxi na nakita kong paparating at agad na sumakay.

Thankfully, when I got home, Grigor isn’t there yet so I managed to change my clothes and hide the ones I wore earlier on the bottom of the laundry basket.

“Welcome home, Hon.” I greeted as I walked down the stairs and hugged him.

“Hey, I missed you.” he kissed me hard as his hands roam around my waist.

“Me too.”

Then he stared at me and that made me nervous.

“Did you go outside, Hon?”

“Huh?” was my reply.

Shit. How did he? I mean, he’s just asking me not confirming, right?

“I said, did you leave the house without me?”

“No. Of course, not. How can you say that? I was here all day doing chores.” I lied.

“Good.” he caressed my right cheek and kissed me again.

We’re in the middle of eating our dinner when I remembered what I and Cire talked about earlier at the cafe. She was about to say something about Grigor but then she was cut off when he called.

“Hon, are we schoolmates before?”

He suddenly stopped eating and looked at me differently.

“What?” he seems pissed.

“Uh, I was asking if you and I were schoolmates before?”

I saw how his eyebrows met each other as he clears his throat and looked away.

“Did you drink your medicine?” he asked out of nowhere.

“Yes, I did. Why?” I looked at him, confused.

“Nothing, Hon. Nothing,” and continued eating without answering my question.

I can feel there’s something off about Grigor’s response for some reason but I just shrugged it off.

---

A/N:

Posted: June 11, 2020 at 12:28 AM

’Til next update! Stay awake and aware!

HIS BURIED SECRET 3

The same nightmare I had days ago woke me up again in the middle of the night but I was thankful that Grigor didn’t because if he did, he’ll ask me the same question that he did the last time.

“Did you drink your medicine?” he’ll ask, and here I am with a reply of, “Yes, I did,” but for some reason, I noticed that every time I will not drink my medicine whether intentional or not, I’m having weird nightmares, not the same one that I have right now because this one’s really disturbing me. Probably because of the scream for help.

Nightmares which consists of a group of men chasing someone, an obscure scene of a man holding another man’s hand, which in the next scenario, the man will choke the other and there’s this weird wailing sound of a police siren in a smokey place and list of weird dreams goes on which doesn’t show much of a complete picture of what’s really happening. It actually has nothing to do with me but why do I dream of these?

For a moment, I stared myself at the mirror inside the bathroom and for some reason, there’s this voice at the back of my head saying something about me that is missing. I feel incomplete and I don’t know why when I shouldn’t be, right? I have what I want. A place to stay and a loving, responsible husband except for our baby, but soon we will have one.

To wash away my uneasiness, I opened the faucet and started washing my face. I almost jump out of surprise when I saw Grigor behind me. I immediately grab the towel hanging beside me and wiped my face so that I could face him.

“Grigor! Nand’yan ka pala! Hindi ka man lang nagsalita.”

He didn’t say anything. Instead, he walked towards me and faced me back at the mirror so he can hug me from behind and at our reflection on the mirror.

“Grigor?”

He traced my lips with his fingertips down to my neck and started kissing it and leave a mark on it. I cannot help but moan with how good his kisses are.

“G-grigor. .” I tried to make him stop so that I can face him but instead of allowing me, he cornered me to where we are standing as his right hand starts to move its way up to my right boob and began to fondle it while the other hand goes down.

“Ah! G-grigor. . Mmh!” I felt embarrassed and turned on at the same time when I saw our reflection, as he easily controls my body with his hands and kisses and licks to my neck.

I tightly grab the side of the sink as his fingers play fast with my clitoris and I just can’t stop myself from moaning.

“S-stop. . Please. . G-grigor. . H-hon. . Mmh!”

After my release, I saw Grigor smirked at me and positioned my body to bend over the sink.

“Grigor?”

“Not yet, Hon.” he pulls down his pajama and lift my nightdress and parted my thighs.

All I can do is to watch him in embarrassment from the mirror.

He licked his lips before he went inside my pu–!

“Aah! . . H-hon? . . W-hat are you . . S-shi-! . . S-stop! . . Hon, stop!” I plead as he put the head of his dick inside my butthole. I can’t help but open my mouth in awe as he forcefully and completely went inside me. I felt like being torn apart. Worst than my pussy being torn.

“Sshh. . It’s gonna be good, Hon. Just like before.” he whispered and bite the side of my ear.

What did he mean by,

just like before?

I can’t remember if we did this already but as much as I know of, this is my first and it hurts like hell.

“R-really? D-did we?” I asked between my tears while my body’s being roughly in front of the mirror. I looked so messed up and way naughtier than those bitches in porn.

“Yeah. That’s why there’s no reason for me to leave you even if we’ll not have a child because once mine, will always be mine. I’m the one who devirginized you so, who am I to leave the result of the beautiful mess I did?”

The bathroom was filled with lusty noises and juices of ours that left me blown away. Especially when I learned that my husband was the only one who took everything away from me made me secure too, but how come I don’t remember anything of it?

It was already past 10 in the morning when I woke up and my husband’s probably in his office already ’coz I can’t see him anywhere in the house when suddenly my phone rang and I immediately answered the call thinking it was my husband.

“Oh, hi Cire!” I almost forgot that I gave my contact number to her. Good thing I recognized her voice ’coz if not, I might have hung up the phone right away since I don’t like talking to strangers who call random numbers just to play pranks and waste my time.

“You mean, now? Uhm. . yeah, yeah. Sure.” it may seem odd dahil kahapon ko lang siya nakilala but it feels like I’ve known her for a longtime kaya pumayag ako sa aya niya na lumabas kami ngayon. Baka mabigyan niya ako ng idea about sa ireregalo ko kay Grigor sa anniversary namin.

I did my usual routine dito sa bahay kasi baka makahalata si Grigor na umalis ako kung hindi ko ito gagawin. Talk about a wife being paranoid. Hahaha.

It was before lunch when Cire and I meet at the mall. To be honest, she’s fun to be with. No wonder na naging magkaibigan kami before as what she had told me. Ewan ko ba bakit hindi ko siya maalala. I mean, I can remember some details about my childhood but not my teenage years. I wonder why.

“So, who’s the lucky man you’re married with?” tanong ni Cire habang nagtitingin kami ng men’s watches.

“Grigoris.” I smiled sweetly and when I looked at her, she seems surprised and I don’t know why.

“Y-you mean, Grigoris Magnus?!” may kalakasan niyang tanong.

“Uhm, yeah? Is there something wrong?” curious kong tanong but I still managed to cracked a smile in between.

“N-no. Wala naman. Akala ko kasi naghiwalay na kayo for good. Away-bati kasi kayong dalawa.”

“Away-bati?” it doesn’t look like that to me.

“Yeah. You know naman Grigoris, right? Him being our batchmate before? Halos isumpa ko nga ’yun di ba sa mga pinagga-gagawa niya sa’yo kaya nga ng maging kayo, total shock ako, remember? And isama mo na rin ’yung ngayon. I never thought you’ll end up marrying him. Oh well. Who am I to judge? He probably changed for the better.”

“Anong ginagawa niya-” biglang kumirot ang ulo sa hindi ko malaman na dahilan pero buti nalang ay nandyan si Cire at agad akong inalalayan.

“We should probably eat. Magttwelve na.”

We went to a resto which seems and feels familiar to me. I mean, this is my first to eat here but somehow, the ambiance and even the name really seems familiar and while we’re eating the food we ordered. .

“So how’s your married life with him?”

“We’re both happy thou we still haven’t got a child.”

She placed her hand on top of mine and rubbed it and smiled weakly.

“Abi, kung hindi humihingi si Grigoris ng anak sa’yo, I don’t think you should worry. Besides, he will understand why you can’t give him a child and nowadays pwede naman kayong mag ampon if you really want na magka anak.”

Honestly, hindi agad ako nakaimik sa response ni Cire. It looks like she knows a lot of things and this is one of those. Paano niya nasabi na I cannot give my husband a child?

“Why? Is it because I’m infertile?” was all the words that run out of my mouth.

She looked at me confused, as she try not to laugh too.

“Girl, nang mag tranform ka ba into a butterfly may umalog ba ng cocoon mo at tinatanong mo ’yan sa akin? Kinalimutan mo yatang wala kang matres!”

Hanggang sa makauwi ako ay hindi ko maalis sa isip ko ang sinabi sa akin ni Cire. Things went well today. I already have a gift for Grigor and Cire didn’t notice my confusion and annoyance at the same time to her joke - kung joke man ’yon na wala akong matres.

Like, how come will it happen if I’m a woman, right?

“Something wrong, Hon?” napatingin ako kay Grigor na nakatingin pala sa akin. I was so pre-occupied that I didn’t noticed naka off na ang television at hawak ko pa rin ang libro sa kamay ko which I didn’t lift a single page since earlier.

“W-wala. Maybe I’m just tired.”

“Why? Did you go somewhere?” he asked and went closer to me and caress my cheek.

“No. Where’d you get that? I’m just here all day waiting for you to come home from work.” I lied.

“Really?” he softly kissed my lips and looked me in the eye, “That’s good but why is it that you’re not drinking your medicine anymore? I noticed that the numbers are still the same from the last time I gave you one when you had your nightmares, hmm?”

Bago pa ako makasagot, tumayo na siya ng kama at lumabas ng kwarto. Pagbalik niya may dala na siyang baso na may tubig at ang gamot ko.

Pakiramdam ko maiiyak na ako sa inis sa mga nangyayari ngayong araw imbis na maging masaya.

“Grigor. .” paawa kong sabi para hindi ko na inumin yung gamot. Para saan ba kasi ’to?

“It’s for you, Hon. C’mon. Drink it.”

“Pero Hon. .”

“Abi! Just drink it!” inis niyang sabi at nilapag sa kamay ko ang gamot. Nagulat ako sa biglang pag switch ng mood niya kaya ininom ko nalang ang gamot para hindi na lumala pa. Ayaw ko namang makitang magalit ang asawa ko dahil mahirap siyang paamuhin.

“Para saan ba kasi ’tong gamot na pinapainom mo Grigor?” tanong ko habang parehas kaming nakaupo sa kama thou may maliit na pagitan sa aming dalawa.

“It’s for your sake, Hon. For us.” he replied, not meeting my gaze.

“Why? How? I mean, baka mamaya kaya hindi tayo magkaruon ng anak ay dahil d’yan sa gamot na ’yan.”

“Abi, enough. We’d tackle this more than twice already. Just please!” inis na saad ni Grigor habang hinihimas ang nuo niya.

“P-pero kasi. .”

“ABIEL! STOP!” bigla akong nanginig sa takot ng makita ko ang galit niyang mukha. Umalis siya sa kama at hinampas ng malakas pasara ang pinto at iniwan ako sa kwarto namin ng mag-isa.

Hindi ko napigilang maiyak sa nangyari. Nanikip bigla ang dibdib ko. Hindi ko naman sinasadya. Hindi ko gustong mag away kami.

Pasado ala una na ng madaling araw at hindi pa rin bumabalik sa kwarto namin si Grigor. Gusto ko siya puntahan kung nasaan mang parte siya ng bahay namin pero. .

Sinilip ko ang nakasarang pinto mula sa pwesto ko at sakto namang bahagya itong bumakas. Patay na ang ilaw sa kwarto namin kaya mapapansin ko din naman agad kung may pumasok kahit di ako sumilip dahil sa liwanag mula sa labas.

Agad kong pinikit ang mga mata ko at magpanggap na tulog bago pa tuluyang makalapit si Grigor. Napakunot ang nuo ko ng maka amoy ako ng kakaiba sa kanya.

Teka, sigarilyo ba yung naaamoy ko? I mean, alam kong umiinom siya ng alak pero ang manigarilyo? Since when?

Naramdaman kong niyakap niya ako sa bisig niya at hinalikan ang bunbunan ko.

“Sorry. . I’m really sorry. . I love you, Abi. . You can’t leave me. . I’ll never. . You can’t. .” mahina niyang usal habang humihigpit ang yakap niya na para bang may aagaw sa akin.

Magsasalita na sana ako ng muli siyang magsalita.

“You can’t leave me or else, I’ll show you your nightmares. Don’t ruin your sweet dream, Abi. Just don’t.”

Hindi ko maintindihan kung bakit ngunit ng sabihin niya ang mga salitang iyon, nanlamig ang buong katawan ko at bumilis ang tibok ng puso ko - isang pamilyar na pakiramdam ang hindi ko mawaring bumalot sa akin.

Si Grigor ba itong katabi ko ngayon? Bakit ganito siya magsalita?

Days passed and my curiosity’s almost killing me just because of what Grigor said a couple of days ago. I mean, I shouldn’t be worrying but for some reason, I can’t explain why I feel hunted about it. And, there are these nightmares which I don’t like that kept on repeating as I secretly continue to disobey my husband about the medicine that he told me to take everyday.

Since it had been days these thoughts kept on bugging me, I decided to divert my attention to different things. Things that will not make me remember what I should die of thinking.

I went out to a cafè which I haven’t been to. It’s near a private school that seems familiar to me but I can’t remember if I’ve been there before. I mean, as Grigor had told me, my family isn’t rich to send me off to a school that rich people were able to afford.

“Hi Ms.–?”

“Abi.” I replied, smiling.

“Hi, Ms. Abi. I’m Jen. Is this your first time here?”

“Uh, yeah.”

“Oh, that’s good. Well, these are our specialties.” she replied and handed me out the menu that has a size of a tablet gadget.

As I checked each food and drinks that they offer, I can’t help but notice how she stared at me at the side of my eye. She must be mesmerized by my beauty. Hahaha.

“I’ll have a cup of Morrocan mint tea latte, guiltless chocolate pie, and uhm. .”

“. . Creamy tomato shrimp madamè?”

“Yes, please.” that pasta sounds familiar and yummy at the same time. Nakakain na ba ako nito before? I can’t remember but I’m excited to taste it.

Pumwesto ako sa sulok at pinagmasdan ang buong place. Somehow, it really seems and feels familiar to me. There’s something about this place that I can’t explain.

After fifteen minutes or so, my order arrived and Jen was the one who served it to me.

“Thanks.”

“Welcome.” kakain na sana ako pagtalikod niya ng muli siyang humarap sa akin.

“Yes?” I inquired, confused.

“Uhm, sorry for the intrusion but may I just asked if you know someone named Grigor?”

At the back of my head, I was surprised by what she had asked me but I didn’t let her notice that from the reaction I have in my face.

“Grigor? There’s a lot of Grigor.” I answered, sounding not too sarcastic. But what if she’s referring to my husband? Do they know each other? How? I mean, they don’t have an affair, do they?

“Grigoris Magnus.” and like a bullet, it hit me bull’s eye. No. Please, don’t tell me that she and my husband have an affair or I’ll. .

“Sorry for the sudden question. I didn’t mean to startle you. It’s just that you look like someone that he had bought here many years ago. I thought you’re the sister of that guy.”

Thankfully, she immediately cleared my thoughts about her and my husband having an affair. Maybe I’m just being paranoid but, wait! Did she say I looked someone that my husband brought here before? Sister?

“How long do you know my husband?”

“I’d known him for years, sweetie. He’d been a regular customer of my restaurant since I first opened it but it’s been years that we haven’t seen each other. Who knows? He might be very busy knowing how rich his family is.”

“You said something about a person that he bought here before right? You said he’s a guy?”

“Yeah. It was actually his boyfriend.”

I felt my head spin from what she replied. What did she just say?

Boyfriend?!

My husband had a boyfriend before?!

How? He never told me anything about it.

I was about to ask her further questions but was cut off when a customer went in, so I had to wait for her to finish catering to the needs of that customer.

Inatupag ko ang pag ubos sa inorder kong pasta and cake slice habang iniisip kung bakit walang nasabi sa akin si Grigor about him having a boyfriend before. I mean, hindi ko nga maintindihan ang sarili ko kung bakit imbis na magalit ako or magselos ay mas inuuna ko pang isipin kung anong hitsura ng ex niya na iyon para akalain nitong si Jen na kapatid ko ang taong iyon.

“Hey, uhm, would you mind if we continue our conversation earlier?” tinignan ko siya mata sa mata habang nakahawak sa kamay niya ng mapadaan siya sa table ko after niyang dalhin ang inorder ng customer.

“No worries, I have plenty of time. Besides, I have my other waiters to serve the customers.” nang sabihin niya ’yon ay duon ko na napagtanto na siya nga talaga ang may-ari nitong restaurant. She looks young. Ilan taon na kaya siya?

“So going back, you said Grigor used to go here with his boyfriend?” I asked, not sounding dumb who doesn’t know anything about it.

“Yeah. I remember how he loved him so much. They will go here almost every day and have dates, not minding what other people have to say. You actually look like a female version of him. That’s why when I saw you infront of me, I thought you’re his sister but I guess not. It seems that you don’t know him but how about Grigor? It looks like you know him.”

“Actually, Grigor’s my husband.”

Literal na napa-o shaped ang bibig at mata niya sa gulat. Hindi ko tuloy alam kung dapat ba akong matawa sa reaksyon niya. But who wouldn’t be surprised if he ends up marrying a woman instead of his ex, right?

“Shoot! A-u-uhm. . S-so, aware ka naman siguro na may naging boyfriend siya or were you just happen to know all of these because of me?!” halata sa mukha niya ang panic kaya di ko na napigilan ang matawa. But of course, in a girly way. Nakakahiya naman kung gumawa ako ng eksena dito.

“I already knew about it, don’t worry.” I lied, “But may I ask what was his ex’s name?” is it wrong for me to know? I mean, it was already all in the past and I’m his present and future so hindi ko naman na dapat pagdudahan si Grigor because we’re married to each other.

“If my memory is still correct and accurate, his name was Abiel Rosell.”

I was bewildered about the information thrown at me.

Abiel? Why do we have the same name? Was it just coincidence?

“By any chance, do you have any pictures of them together?”

“Uhm, let me see. .” as she was trying to remember if she has any, my heart raced like no other while my mind shouts a thousand thoughts of scenarios that make my head spin.

Sinundan ko siya ng tingin ng tumayo siya paalis sa table ko. Saan siya pupunta?

Habang hinihintay kong bumalik si Jen, hindi ko maiwasang hindi isipin na ang ex ni Grigor at ako ay parehas ng pangalan. Why does his full name seem so familiar to me that it makes my heartache?

“Here. Good thing I still have a few of this left. Madalas kasi kinukuha ni Grigor ’yung mga pictures nila sa akin. Hahaha!” she handed a medium-sized box in which I gladly accepted and opened.

I felt my mouth shaped like an “O” as I scanned some of the photos that she had kept.

We’re really alike! Like, he’s the male version of me!

Was this just coincidence or are we somewhat related to each other?

As these questions flood my mind, my head started to hurt like hell. Like, it’s being break into two.

“Are you okay?” she asked, “Lia, hand me a glass of water here.”

I reached for the glass of water that the female waiter bought and drink almost half of it.

“Thanks.” I closed my eyes for a couple of seconds and opened it as soon as I was able to gain a little energy from my body, “Jen, alis na ako ah? May lakad pa kasi ako.” pagsisinungaling ko.

“Okay ka na ba? Gusto mo tumawag ako ng taxi para ihatid ka sa pupuntahan mo?”

“No, no. I’m good. Nahilo lang siguro ako kasi hindi ako sanay na nasa labas. Madalas kasi akong nasa bahay at kapag ganitong oras sa hapon ay natutulog ako.”

“Oh I see. Sige. Pahinga ka ’pag uwi mo at baka magulat nalang ako sumugod si Grigor dito kapag napano ka. Hahaha! Overprotective pa naman ng lalaki ’yon.”

Parehas kaming natawa sa sinabi niya.

Habang nasa daan ako pauwi, naisip ko, dapat ko na sigurong i-bring up kay Grigor ang tungkol sa mga nalaman ko mula kay Cire at Jen. Gusto kong malinawan sa mga bagay-bagay na pakiramdam ko ay dapat na alam ko bilang asawa niya pero, hindi ko maintidihan kung bakit kinakabahan ako sa mga pwedeng mangyari sa oras na gawin ko iyon.

Tama ba ang gagawin kong ito?

---

A/N:

Posted: June 11, 2020 at 12:46 AM

Hey guys. I hope you’re enjoying the story and if you do, thank you.

Anyway, ’til next update. Stay awake and aware!

HIS BURIED SECRET 4

Fifteen years ago

“Oh, anong nangyari sa’yo at late ka? Buti wala yung first subject teacher natin kundi na-absenan ka na.” sermon sa akin ni Cire na bestfriend ko for one year and counting dito sa school.

I’m a second-year high school student, section A by the way. Meaning, I got here through my A+ performance in academics during elementary days so here I am, a scholar at St. Marguerite’s Academy. But being here is not easy. Nope. Hindi ang pagii-stay as scholar ang tinutukoy ko kundi ang pakikisama sa mga estudyante na nandito. I just couldn’t fit in and passed to other people’s standards just because I’m a scholar and. . .

gay

.

Other students in other sections also make fun of me but I’m happy to know that some of them accept me for who I am. I mean, I didn’t choose to be gay in the first place.

“Abi! Kinakausap kita. Bakit ka late ha? May nangyari ba?” I can see how concerned she was kaya hindi ko na napigilang maiyak. Buti at wala kami sa classroom kundi sasabihin na naman ako ng mga classmates ko na nagpapa awa ako.

“ ’Yung demonyong Grigoris na naman ba at mga alipores niya?“ nanggigigil niyang tanong.

Tumango ako habang umiiyak sa balikat niya. Niyakap niya ako ng mahigpit habang pilit na pinapatahan sa pamamagitan ng paghaplos sa buhok ko.

“Sumosobra na talaga ’yang walang hiya na ’yan sa’yo! Ano bang problema niya at ikaw ang ginugulo niya? Ang dami namang pwedeng pagtripan d’yan kaya bakit ikaw pa? Ikaw na wala namang atraso o ginagawang masama sa kanya? Tsk. Hindi na pwede ito, Abi! Isumbong na natin siya sa guidance or much better kung sa mismong Headmaster! Hindi na tama ang ginagawa niya at ng mga kaibigan niya sa’yo! Harassment na ’yan at hindi lang basta pambu-bully!”

Kinabahan ako sa sinabi niya kaya agad ko siyang pinigilan ng kumalas siya sa pagkakayakap sa akin.

“H-h’wag, Cire! P-please. .!”

“Anong h’wag? Abi! Maling-mali ang ginagawa nila sa’yo! Ang tagal mo ng tinitiis ang pangbu-bully nila sa’yo. Simula ng pumasok tayo dito wala na silang ibang ginawa kundi pahiyain at saktan ka tapos sasabihin mo sa akin na h’wag nating i-report? Abiel!”

“P-please, Cire h’wag na. . . l-lalo lang nila o niya ako pagiinitan. . a-alam naman nating lahat na ang pamilyang Magnus ang may-ari ng eskwelahan na ito kaya baka hindi sila maniwala sa atin lalo na sa akin. . . a-at saka baka idamay ka nila. . a-ayaw ko mangyari ’yun kaya please, Cire, hayaan nalang natin. . m-magsasawa din sila. .”

“Abi. . hanggang kailan?” naaawa niyang tanong sa akin at napa buntung-hininga.

“Hanggang sa maka graduate tayo.” ngumiti akong pilit sa kanya para ipakitang kaya ko pa pero sa totoo lang, gusto ko na talagang sumuko pero hindi pwede. May dahilan ako kung bakit ginusto kong pumasok sa eskwelahan na ito kaya hindi ko sasayangin ang opportunity ko ng dahil lang sa pangbu-bully sa akin. Nangako sa mga nag alaga sa akin sa ampunan kaya hindi ko sila pwedeng i-disappoint.

Grigoris Magnus.

The one and only son of Magnus’s and sole heir of St. Marguerite’s Academy and their other international companies their family owns. Grigoris is full of pride and some say, he’s quite possessive and do what he pleases.

Hindi na ako magtataka kung bakit. Anak mayaman siya. Siya yung kahit hindi na mag-aral at mag trabaho ay mabubuhay ng matagal hanggang sa mamatay dahil sobra-sobra ang yaman ng pamilya niya. To be honest, he can literally do everything he wants without concerning other people opinions dahil siya nalang ang nagiisang miyembro ng Magnus Family. His parents died in an accident (according to rumors) and as to what I’ve heard, mas yayaman pa siya kapag tumuntungtong siya ng eighteen dahil makukuha niya na ang kalahati pa ng yaman na meron siya mula sa naiwan ng kanyang mga magulang.

And that, my dear friends, is the reason why he’s hailed as the Big Boss of St. Marguerite’s Academy. Walang hindi niya kayang gawin sa ilalim ng pamamahala niya. Yes. You are reading it right. Hindi lang siya basta nagaaral sa school na pagmamay-ari nila kundi isa din siya sa nagma-manage katuwang ang mga tauhan ng pamilya nila kaya ano man ang gawin o sabihin niya, hindi pwedeng salungatin kundi katapusan mo na. Well, not literally pero hindi impossible hindi niya gawin ’yon kapag ginalit mo siya.

Malinaw ko pang natatandaan kung anong kinahinatnan ng isa sa mga estudyante dito na same year niya ng minsan siyang tawagin nitong “Gori” sa harap ng napakaraming estudyante sa opening ceremony ng school dahil sa sumabog na ito sa ginagawang pangbu-bully sa kanya and to make things short, he and his so-called alipores almost killed that guy. Si Grigor kasi, wala siyang pinipiling tao. Basta trip ka niyang pagtripan, asahan mo ng iyon ang lucky years mo with him and I happened to be one of those people na trip niya. Psh.

Pero kahit gaano pa siya ka demonyo, hindi maitatanggi ang talinong meron siya at kakisigan. Karamihan sa mga estudyanteng babae pati na bakla dito sa school nagkakandarapa para sa isang gabi kasama siya sa kama. Well, hindi ako magmamalinis at sasabihing hindi ako attracted sa kanya but I have to stop myself from daydreaming because I have to and I need to. Ayaw kong maging pagmamay-ari niya thou wala siyang kino-consider na pagmamay-ari niya sa mga nauna niyang nai-kamang babae.

I guess, he really doesn’t have a heart or soul anymore after his parents’ death. He completely forgot what love is and that is why I pity him. Iyon siguro ang dahilan kung bakit kahit ilang beses siyang magpaka demonyo sa iba at sa akin pati na ng mga alipores niya (wala din kasi siyang kino-consider na kaibigan niya) ay hindi ko magawang lumaban. Ewan ko rin ba sa ibang mga tao at pinagkakamalan silang kaibigan ni Grigoris gayong obvious naman na sa way ng pagtrato niya sa kanila ay para niya silang utusan. And did I mention how sad those deep raven eyes sa tuwing makikita ko siya or makakasalubong sa hallway? That’s why I can’t just be completely mad at him. His eyes scream loneliness.

“Hindi ka ba talaga sasabay sa akin Abi?” naka pout na tanong ni Cire habang nagliligpit kami ng gamit. Uwian na kasi namin.

“Sorry. May dadaanan pa kasi ako at ayaw kong maabala ka. Di bale, bukas sasabay ako sa’yo.”

“Yehey! Sabi mo ’yan ah?!” excited siyang yumakap sa akin at pinagmasdan ko siya hanggang sa makalabas siya ng classroom namin na kumakaway sa akin.

Maganda at mayaman si Cire at bilang kaibigan niya ay ayaw kong abusihin iyon. Gusto ko man na sabayan siya pero hindi ko kayang marinig sa iba na sabihing kinakaibigan ko lang siya dahil mayaman siya. Alam kong walang katotohanan iyon pero ayaw ko kasing makarinig ng mga masasakit na salita mula sa ibang tao. Sensitive ako sa ganuon eh. Pakiramdam ko mas nakakamatay ang verbal abuse kesa sa physical abuse kasi iba ang emotional attack lalo na kung vulnerable ka.

Bago umuwi ay dumaan muna ako sa library para manghiram ng libro at paglabas ko, kapag sinuswerte nga naman ay nakabanggaan ko ang isa sa mga alipores niya at nginisian ako.

“Well, hello Abiel! Shall we continue our game?”

Napalunok ako sa takot. Shit. Oo nga pala! Bakit ko nakalimutan ’yung nangyari kanina? Ang dahilan kung bakit ako na-late?

“S-s-sorry! K-kailangan ko ng umuwi!” napa atras ako at bumwelo pa para sana tumakbo palayo ng may humawak sa makabilang balikat ko.

“Maaga pa naman, Abi. Wala namang magagalit kung late kang makauwi. Ikaw lang mag isa nakatira sa apartment mo, di ba? At balita namin wala kang schedule sa part time job mo ngayon.” nagtaasan ang balahibo ko sa katawan ng bumulong ang isa pa niyang kasama sa tenga ko mula sa likuran at haplusin ang kamay ko.

Shit. Shit! These guys tried to kidnap me earlier. Hindi ko alam kung anong balak nila o kung ano ang inutos sa kanila ni Grigoris gawin sa akin pero kung ano man ’yon, I need to escape! ASAP!

“Oh Abi baby, great timing! We were just looking for you.” dagdag pa ng isa sa kasamahan nila.

And in an instant, four big guys with smirks on their lips are already cornering me to where I was standing.

“P-please gusto ko ng umuwi. .” makaawa ko.

“Aww, what a cute pretty face you have, Abiel. Might as well do that later once you’re naked.”

Natauhan ako sa sinabi ng isa sa kanila lalo na ng binalak ako nitong hawakan sa pisngi ko kaya agad akong gumawa ng paraan para makatakas. Pinaghahampas ko sila ng dala kong libro at nagtatakbo palayo pero nagawa nilang makatayo at habulin ako.

“Tangina! Abi! Bumalik ka dito!” sigaw ng isa sa kanila.

Habul-habol ko ang hininga ko habang nakasandal sa ilalim ng table na pinagtataguan ko. Shit. Paano ako makakauwi nito?

Ano bang kailangan nila sa akin? Hindi naman babae pero parang may mga sanib sila na gumawa ng kahalayan. Tsk. Kung sumabay lang ako kanina kay Cire hindi sana nangyayari ngayon ito sa akin.

“Puta! Nasaan na ’yung baklang ’yon?!”

“Nakatakas ang walangya! Tsk!”

“Ang bobo ninyo kasi! Hindi ninyo agad pinatulog eh di sana pare-parehas na tayong na sa langit! Tangina talaga!”

“Hayaan ninyo. May araw din sa atin ’yung magandang baklang ’yon. Hindi naman magagalit sa atin si Grigor tutal hindi naman niya type ang mga bakla pero gago ang ganda talaga ng isang ’yon! Parang babae!”

Halos kilabutan ako sa narinig kong usapan nila sa labas kung saan ako nagtatago. Narinig ko pa silang nagtatawanan hanggang sa hindi ko na ito marinig pa. Nakaalis na siguro sila?

Marahan akong umalis sa pinagtataguan ko at pinunasan ang luha ko na hindi ko namalayang tumutulo na pala. Parang impyerno ang lugar na ito sa akin pero hindi ako pwedeng umalis. May dahilan kung bakit ako nandito. Nangako ako sa kanila.

May kadiliman na sa hallway dahil gumagabi na sa labas at isang hagdan nalang ang kailangan kong daanan para makapunta sa school gate ng may marinig akong humahalinghing.

Pinilit kong h’wag pansinin ang aking narinig. Hindi dahil sa takot kundi dahil sa kagustuhan kong makauwi ngunit sadyang ang pinanggagalingan na ng ingay ang kusang lumapit sa akin para sagutin ang aking kuryosidad.

Napaatras ako at napaka takip ng kamay sa aking bibig sa gulat sa nakita ko.

Shit! Live porn at school!

“G-grigor! Uhm! Aah!” ungol ng babaeng nakayakap paharap sa kanya na siyang buhat niya. Tokwa! Bakit dito nila naisipan gumawa ng milagro? Saan ako dadaan ngayon?! Bakit kasi d’yan pa sila bumalandra na dalawa sa dadaanan ko?! Aish!

“Ssh! Did I tell you to say my name, huh? You fucking bitch!” nanggi-gigil na saad ni Grigor at bumilis ang bayo nito sa babae.

Napalunok ako. Hindi ko alam kung bakit. Pakiramdam ko uminit ang katawan ko sa nakita ko. Hindi ko alam. Parang. . parang. .

“S-shit!” mura ko ng di sinasadyang matumba ako sa pag atras ko palayo sa kung saan nangyayari ang live milagro. Gumawa ng ingay ang paglaglag ng mga gamit ko. Lagot na!

“W-what was that?” dinig kong tanong ng babae kay Grigor.

With no second thought, nagmadali akong kunin ang kung ano mang bagay na makuha ko at mabilis na tumakbo para makapagtago. Hindi ko alam kung saang pasikut-sikot ako dinala ng mga paa ko sa bilis ng mga pangyayari pero ang alam ko, nagawa kong makalabas ng school ng hindi nalalaman ni Grigor at ng babae niya na ako ang nakakita sa kanila sa ginagawa nila. Whew! Buti nalang.

Nang makarating ako sa apartment ko ay agad akong nahiga sa kama at tumitig sa kisame hanggang sa tuluyan akong makatulog. Muntikan ko na ding makalimutan ang dahilan kung bakit literal na pagod ako aside sa mga nangyari kanina sa school at iyon ay dahil naglakad ako pauwi dahil naiwala ko ang pitaka ko. Swerte ko talaga today ’no? Psh.

Nagising akong tumutunog ang cellphone ko kaya wala sa wisyo ko itong sinagot.

“H-hello?” anong oras na ba at tumatawag itong kung sino man na ito?

“Hoy! Abiel! Bakit absent ka? Sabi mo sa akin kahapon sabay tayong uuwi ngayon!” agad akong napatayo sa higaan ng marinig ko ang boses ni Cire sa kabilang linya.

“Cire? Uhm. . absent? Anong–” saglit kong nilayo ang phone sa tenga ko at tinignan ang oras na naka rehistro sa screen at malakas na napamura. Kumunot ang nuo ko ng marinig kong tumawa ang kaibigan ko sa kabilang linya.

“At natuwa ka pa talaga?”

“Sorry. Hindi ko kasi inasahan na ganyan ang magiging reaksyon mo. Akala ko sinadya mong hindi pumasok ngayong araw eh. Teka nga, masama ba pakiramdam mo?”

“Hindi. Sobrang pagod lang ako kahapon.” muling nag flash sa utak ko lahat ng nangyari sa akin kahapon.

“Ganun ba? Sige, pahinga ka na. Mamaya na ako ulit tatawag sa’yo para i-check ka. H’wag mong kalimutan kumain at sabihan nalang kita kung may homework tayo tutal yung first three subjects natin puro lectures lang today.”

“Sige, Cire. Thank you ha? Pasensya na sa abala.”

“Abala? Naku. Wala ’to. Sige pahinga ka na. Mamaya papasok ka pa sa part time job mo eh. Sige. Ba-bye.”

Pag end ng call ay napa hilamos ako sa mukha ko sa sobrang inis. The first time for this year ko ’tong absent. I mean, na-experience ko naman na ang umabsent but all of those have valid reasons except today. Hay. Nakakainis. Kasalanan ito ng mga alipores ni Grigoris at ni Grigoris mismo kasama ng babae niya. Nai-stress ako sa kanila.

Di bale. Papahinga nalang muna ako gaya ng payo ni Cire dahil mamaya may pasok pa ako sa trabaho. Humiga nalang ulit ako at natulog.

Night shift ako sa pinagtatrabahuan kong convenience store bilang isang cashier. Hindi naman siya gaanong matrabaho ’yon nga lang may mga instances kung saan maraming customers sa isa o dalawang gabi sa isang linggo.

Habang nagaayos ako ng mga stock na paninda sa ilalim ng station ko, narinig kong may naglapag ng item kaya agad akong tumayo at ini-scan ito ng hindi man lang tumitingin sa customer. Hindi sa hindi ko ugaling hindi tumingin pero kasi meron na namang customer na nabili ng tinda naming condoms. ’Nak ng tokwa! Nakakailang kaya humawak at mag scan ng ganitong item.

Pero in fairness sa bumili ngayon, hindi gaya sa iba, yung mahal na condom ang binili. Panigurado mayamang matanda ’to na may babayuhin mamaya na batang babae sa isa sa mga motel na malapit dito sa trabaho ko. Pero ika nga nila, special condoms comes with a special price. Basta ang bottom line, sex with no expense after. Sureness na hindi mabubuntis ang gagamitan nito mamaya.

’Yung iba kasing customers na bumibili ng regular/cheap condoms, nagrereklamo sa amin after kesyo fake daw kasi nabuntis yung inano nila. Aba! Pake namin eh hindi naman kami ang manufacturer.

“140.” saad ko, ng may maramdaman akong isa pang item na ipinatong nito sa palad ko.

Muli akong nag scan. Nag add pa talaga ng lubricant.

“360 po lahat. 220 yung lubricant.” still, hindi pa rin ako tumitingin sa customer.

Inabutan niya ako ng 1 thousand bill. Geez. Ito ang weakness naming mga cashier. Bakit kasi hindi magbigay ng exact or small bill ang mga customers? Like, hello? Mas okay bang nababaryahan ang buong pera? Eh ang bigat nu’n sa bulsa lalo na kung puro barya.

“Sir, do you have any small bill? Wala kasi kami–” this time, tumingin na ako sa customer and oh goodness gracious! Si Grigor!

Namutla ako sa kaba at bumilis ang tibok ng puso ko ng magtama ang mga mata namin. He smirked.

“I think I have. Wait. .” he fished out a familiar thing from his pocket and I realized that it was my missing wallet from yesterday. Shit.

“Oh, lucky! I have an exact amount in this wallet.” sabay abot niya ng “pera ko” sa akin.

Nanginginig ang mga kamay kong inabot ’yon ng muli siyang magsalita.

“You left your wallet in the hallway yesterday so, I thought of a way of returning your money to you knowing that you might have had none left for the week.”

’Di ko napigilang magtaas ng kilay mentally. Wow. So, should I thank him? And did he say, return it? Wow. Binalik nga niya but in a way na pinambayad niya iyon sa binili niyang ahm, basta! Ugh. Creepy shit.

Hindi ako umimik sa kanya at minadali kong ibalot ang kanyang binili at inabot ito kasama ng nauna niyang 1 thousand bill.

“Thank you.” wala sa luob kong sabi pero bago pa ako makabalik sa ginagawa ko ay hinawakan niya ang kamay ko.

Naiilang akong tumingin sa likuran niya sa pagbabaka sakaling may kasunod siya sa pila pero kapag sinuswerte este minamalas ka nga naman ay wala.

“Hey, look at me, you cute little thing.” ngumisi siya at hinawi ang mukha ko palapit sa kanya kasabay ng pag seryoso ng kanyang mukha,“ I know you saw us.“

“A-a-! . . W-wala! . . A-ano. . W-wala naman akong pinagsabihan! . . Promise! Walang makakaalam!”

“Bullshit! That’s not what I want to hear from you. Tsk.” hinapit niya ako ng mas malapit sa kanya kahit na nakapagitna sa amin ang counter kaya ayun. Amoy na amoy ko ang pabango niya. Para akong inaakit.

“G-g-grigor! P-please. . H’wag dito sa trabaho ko.” makaawa ko. Ano nalang sasabihin ng makakakita sa amin na customer o ng katrabaho ko? Buti at yung mga katrabaho ko nasa stock room samantalang busy ang iilang customers namin sa kani-kanilang buhay. Buti at naimbento ang smartphones at wifi.

Muli siyang ngumisi at unti-unting niluwagan ang pagkakahawak sa akin sabay bulong sa tenga ko na nagbigay kilabot sa sistema ko.

“Alright, but be ready to obey me tomorrow to whatever I want you to do.”

“G-grigor?”

“Bye, Hon.” lumakad siya palabas ng convenience store na parang walang nangyari at sumakay sa mamahalin niyang kotse, leaving me in a complete shock.

What. The. Fuck.

Did he just called me, “Hon”?!

I wonder why I feel like blushing instead of cringing to the way how my heart beats so fast, faster than before? Is this because I’m nervous or. . No! Hindi pwede! Hindi!

Oh shit. This can’t be happening. I’m doomed.

Napatingin nalang ako sa wallet ko at sa 1 thousand bill na iniwan niya sa counter.

Kinabukasan. .

“Uy, Abi! Ano bang nangyayari sa iyo at kanina ka pa hindi mapakali? Nakakain ka ba ng almusal ha?”

“O-oo! Syempre kumain ako. H’wag mo nalang ako pansinin. Hehe.” nakangiwing saad ko kay Cire.

Nakapagtataka. Hindi ko pa nakikita ngayong araw kahit saan ang alipores ni Grigor o kahit mismong si Grigor kaya mas lalo akong kinakabahan. Ngayong araw ang sinabi niya sa akin kahapon na paghandaan ko at dahil wala akong ideya sa naiisip niyang gawin sa akin ay hindi ko maiwasang maparanoid.

“Sure ka ha? O’sya basta sabay tayo uuwi mamaya.”

“Yes, Ma’am. Noted na po.” biro ko.

Dumaan ang isang buong araw sa school at ni anino ni Grigor o ng mga alipores niya ay hindi ko nakita. Pwede na siguro ako makahinga ng maluwag? Tutal naman uwian na namin.

“Pansin ko lang parang wala si Grigor and alilas.” saad ni Cire.

“Okay nga ’yun di ba? At least walang nabully ngayong araw.”

“Tama ka d’yan at sana araw-arawin nalang nila ang pag absent para easy life na kayong mga victims nila!”

“Sana nga.”

Hindi ko maintindihan kung bakit kahit nakasakay na ako sa kotse nila Cire para ihatid ako sa apartment kung saan ako nakatira ay kinakabahan ako kahit na wala naman si Grigor at mga alipores niya sa school kanina. Dapat nga matuwa ako di ba dahil hindi nila ako napagtripan ngayong araw? Kaya bakit habang papalapit ako sa amin ay bumibilis ang tibok ng puso ko?

“Ingat ka, Abi! Kita tayo sa lunes!” masayang paalam ni Cire sa akin na nakadungaw sa bintana ng kotse nila habang kumakaway ako sa gilid ng kalsada.

“Ikaw din, Cire! Mag aral ka! H’wag puro nuod ng K-Drama!”

Habang naglalakad ako sa makitid na hagdan ng apartment papunta sa ikatlong palapag kung saan naruon ang silid ko sa dulo ay para bang may pwersang humihila sa akin para bumaba.

Shit! Sobrang pinaparanoid ko lang siguro ang isip ko dahil hindi ako sanay na hindi mapagtripan ni Grigor o ng mga alipores niya sa luob ng isang araw maliban kung absent ako.

Pagliko ko papunta sa silid ko ay isang pamilyar na lalaki ang nakita kong nakatayo sa harap ng silid ko at naninigarilyo. Sakto din namang napatingin ito sa gawi ko.

“Oh, Abi. Kanina ka pa namin hinihintay umuwi.” saad nito at inupos ang sigarilyo niya.

Shit! Sabi ko na eh. Bakit kasi hindi pa ako nakinig sa instinct ko?

Aatras na sana ako para bumaba at tumakas ng bumunggo ako sa isa pang kasama nila.

“Saan mo balak pumunta? Alam mo bang kanina ka pa namin hinihintay lalo na ni Boss? Halos nakita na nga namin lahat ng pwedeng makita sa kwarto mo eh.” saad nito at binalak akong hawakan sa braso na siyang tinapik ko palayo.

“Aba! H’wag mo naman kaming pahirapan Abi. Kanina pa kami naiinip sa paghihintay sa iyo. Halika na sa luob ng magka–”

“Bitiwan ninyo ako! Ano ba?!” sigaw ko para may makarinig sa akin at tulungan ako.

“H’wag ka ng pumalag!” saad ng isa at sinikmurahan ako dahilan para kapusin ako sa hangin. Bago pa man ako bumagsak sa sahig ay sinalo ako ng isa sa kanila at binuhat papasok ng silid ko kung saan nanduon ang iba pa nilang kasama at si Grigor na nakahiga sa kama ko at nagcecellphone.

Ibinaba ako ng bumuhat sa akin at pinaluhod sa harap ni Grigor.

Tumigil si Grigor sa pagcecellphone at nilingon ako na may ngisi sa kanyang mga labi.

“Welcome home, Abi.” saad nito at umupo sa gilid ng kama para hamplusin ang mukha ko na siyang marahas kong iniwas sa kanya.

“Ano bang kailangan ninyo sa akin?” para akong sasabog sa galit dahil hanggang dito sa apartment ko ay hindi na ako safe sa kanila.

“Tsk, tsk. Kung ako sa iyo, Abi, hindi na ako magmamatigas. Anong laban mo sa akin? Marami kaming nandito sa luob ng apartment mo.”

“Ano bang kasalanan ko sa inyo? Sa iyo? Wala naman, di ba? Kaya tigilan ninyo na ako!” sigaw ko.

Imbis na maawa o matakot ay nagtawanan pa sila. Mga demonyo talaga!

“Kung ako sa iyo, Abi, hindi ako sisigaw para lang may tumulong sa akin. Ginagalit mo lang si Boss.”

“Anong kasalanan mo, Abi? ’Yun ba ang tinatanong mo? Well, aside from that sick beauty you have for a boy, may nakita ka rin hindi mo dapat nakita di ba?”

“Wala naman akong pinagsabihan at pagsasabihan!”

“Oh, Abi. My dear, Abi. Tingin mo maniniwala ako? Besides, didn’t you feel anything from that scene you saw the other day? Wala man lang ba kahit katiting? You’re gay, right? And that isn’t a new thing for anyone at school. Hindi ako makakasigurong wala ka ngang pagsasabihan hangga’t wala akong pinanghahawakang bagay para gawin mo ang sinasabi mo. I don’t rely on words, Abi. I don’t.”

“P-pero. . totoo ang sinasabi ko. Wala akong pagsasabihan! Wala! Pangako ’yan!”

“Prove it.”

“P-p-paa-?!” anong gagawin ko para maniwala siya?

“Kiss me.”

“B-Boss?!”

Hindi inimikan ni Grigor ang mga alipores niya bagkus ay nanatili siyang nakatitig sa akin.

“N-nahihibang ka na ba?”

“You heard me. Kiss me.” Dumukwang siya palapit sa akin at nakita kong iniabot niya ang cellphone niya sa isa sa mga alipores niyang nasa gilid.

“Prove me so I have proof.” nakangisi niyang saad.

“A-ayaw ko! Ayaw ko! Kahit ano , Grigor basta h’wag ’yan!” tanggi ko dahil may hiya pa ako sa sarili ko bilang isang bakla. Isang kahihiyan ang humalik ng hindi ko kagustuhan at sa taong hindi ko mahal.

Bumuntung-hininga siya at marahang sinabunutan ang kanyang buhok.

“Well then, don’t blame for what happens next, Abi. You’re the one who chooses your nightmare.”

“A-anong gagawin ninyo sa akin?” kumabog ng husto ang dibdib ko ng tuluyang I-lock ng isa sa tauhan ni Grigor ang pinto ng apartment ko ganuon din ang bintana at takpan ito ng kurtina.

“Make sure to have a proof.” utos niya at nagpatugtog ng isang malakas na kanta sa dala ng kasama nila na bluetooth speaker.

“A-anong ginagawa ninyo? B-bitawan ninyo ako!” sigaw ko pero nangingibabaw ang malakas na tugtog.

Pinalibutan ako ng mga alipores niya at nagulat ako ng isa-silang magtanggal ng mga suot nilang belt at nagbaba ng suot nilang pants at briefs, dahilan para makita ko ang maselang bahagi ng katawan nila.

“A-ano ba?! Bitiwan ninyo ako!” sigaw ko habang nagpupumilit na makatakas ngunit hinila ng isa sa kanila ang buhok ko habang ang isa pa ay sapilitang pinabubuka ang bibig ko na siyang pinipigilan ko mangyari.

“H’wag ka ng magpumiglas, Abi. Masarap ’to! Promise, maaadik ka dito gaya ng ibang mga babae!”

“Oo nga. Panigurado ’di mo makakalimutan ’tong una mo.”

“A-a-ayaw ko!” maluha-luha kong sigaw sa inis.

“Abi, masama pinaghihintay ang grasya kaya isubo mo na.” saad ng lalaking nasa harapan ko at inipit ang ilong ko ng matagal dahilan para buksan ko ang bibig ko para makahinga ngunit imbis na hangin ay ang alaga niya ang sumalubong sa bibig ko. Gusto kong iluwa ito at umubo subalit mahigpit ang hawak nito sa ulo para makasigurong magagawa ko ang gusto niya. Sa kagustuhan kong mailuwa ito ay bahagya kong kinagat ang alaga niya na siyang kinagalit niya.

“Putangina!” galit niyang saad at sinampal ako ng malakas, “Ginagalit mo ba ako ha?!” muli niyang sapilitang binuka ang bibig ko at mabilisang inatras-abante ang ulo ko sa alaga niya dahilan para halos mawalan ako ng hinga.

“’Yan ang dapat sa iyo. Masyado kang maarte! Dinaig mo pa ang babae!”

Naramdan ko namang pinahawak ng dalawa sa gilid ko ang mga alaga nila sa akin at ginalaw ito paatras-abante habang ang iba naman ay nilalaro pansamantala ang mga alaga nila habang nakatingin sa nakakadiring posisyon at ginagawa ko. Duon ko lang napansin na ang isa sa kanila ay hawak ang cellphone ni Grigor at vinivideohan ako.

Pinilit kong pumiglas ngunit masyado silang marami at malakas kaya wala akong nagawa kundi ang hayaan sila sa nais nilang gawin sa akin kahit na umiiyak na ako dahil sa galit at pandidiri habang sila ay nagpapakasasa sa sarap sa ginagawa nila sa akin.

“H-h-haaa. .T-tama na. .Tama na!” makaawa ko sa pagitan ng hingal at pag ubo ko ng mailuwa ko ang alaga ng isa sa kanila na kakapainom lang sa akin ng katas niya.

Hindi ko na alam kung gaano katagal sumusubo at umiinom ng katas sa alaga ng mga alipores ni Grigor dahil sa ilang ulit kong pagsubo sa mga ito lalo na ng makita ko ang blankong ekspresyon ni Grigor habang nakatingin sa akin sa ginagawa ko.

“G-grigor. .” makaawa ko ng lumapit siya sa amin at lumebel sa akin para haplusin ang mukha ko.

“Ikaw ang pumili nito, Abi. Kung sinunod mo ako kanina hindi sana ito nangyari. It’s your fault, Abi.” saad niya at tumayo para tanggalin ang belt, pants at underwear niya. Bumungad sa akin ang alaga niyang mas malaki at mahaba kesa sa mga alipores niya at hindi ko maintindihan kung bakit nag init ang pakiramdam ko ng makita iyon.

Sinenyasan niya ang dalawa sa tauhan niya na hawakan ako sa magkabilang kamay ko ng sinubukan kong magpumiglas sa balak niyang gawin.

“I want you to taste me too, Abi.” ngumisi siya at isinubo sa akin ang alaga niya.

---

A/N:

Posted: June 11, 2020 at 01:16 AM

Hey, friends! I hope none of you were triggered on this chapter but as I’ve said before, the story will contain mature stuffs. If you’re not okay after this, please do read another story, drink lots of water and touch some grass outside.

’Til next update! Stay awake and aware!

HIS BURIED SECRET 5

Matapos ang insidenteng nangyari sa akin sa pagitan ni Grigor at ng alipores niya, hindi ako nakapasok ng gabing iyon at ng sumunod na gabi sa part-time job ko. Nakaramdam ako ng galit at pandidiri sa ginawa nila sa akin at takot dahil alam kong ikasisira ng buong pagkatao ko ang videong nakuhaan ng tauhan niya sa pagitan ko at nila sa oras na ipakalat iyon ni Grigor.

“Abi, ayos ka lang ba? Kanina ka pa tulala.” napapitlag ako ng hawakan ako sa balikat ng katrabaho ko. Agad akong yumuko para humingi ng paumanhin.

“A-ayos lang ako. May naalala lang kasi ako.”

“Sigurado ka? Kanina ka pa kasi ganyan.”

“Pasensiya na.” ngumiti akong pilit at inayos ang trabaho ko hanggang sa matapos ang shift.

Agad akong kinulong ang sarili ko pagka uwi ko ng apartment. Umupo ako sa sulok ng kama ko habang nakapatay ang ilaw at nakatulala ako sa liwanag ng buwan mula sa siwang ng bintana.

Napayakap ako ng mahigpit sa unan ko ng muling bumalik sa ala-ala ko ang nangyari sa akin sa luob ng apartment ko. Hindi ko mapigilang mapaluha at mapahawak sa labi kong nadumihan na ng kaselanan ng iba’t-ibang mga lalaki. Naiinis ako dahil matapos ang insidenteng iyon ay tuwing maaalala ko iyon, hindi ko rin maiwasan ng makaramdam ng init sa katawan. Nakakadiri! Nandidiri ako sa sarili ko!

Mga hayop sila! Demonyo! Lalo na si Grigor! Hinding-hindi ko siya mapapatawad.

Napakagat ako sa labi ko ng biglang kumirot ang ulo ko kaya imbis na magmukmok pa ay pinasya ko nalang na matulog upang makalimutan ang mga nangyari. Kung pwede lang na hindi na gumising pa ay sobra ko iyong ikasisiya. Gusto ko nalang matapos ang lahat ng ito.

Kinabukasan. .

“Alam mo, napansin ko ha? Ang tamlay mo today, Abi. Ayos ka lang ba? Kanina ka pa wala sa sarili mo.”

“Ah, oo. Okay lang ako. May iniisip lang ako.” iniisip ko kung paano ako makakapagtago kay Grigor at sa alipores niya matapos ang nangyari ng Friday.

“Sure ka ha? Basta kapag may kailangan ka, magsabi ka lang, okay?”

“Okay.” isang pilit na ngiti ang gumuhit sa aking labi.

Hindi ko alam pero hindi ko na magawang ngumiti gaya ng dati na hindi pilit.

Hindi ko nakita ng buong araw na iyon si Grigor o ang kanyang mga alipores kaya muling nanumbalik sa akin ang takot na baka nanduon ulit sila sa aking apartment pag uwi ko kaya ng mag uwian ay nagpaalam ako kay Cire na pupunta ng library para magpalipas oras para lang hindi muna makauwi. Didiretso nalang ako sa trabaho ko matapos ko dito sa library.

Isang oras palang ang nakakalipas matapos kong basahin ang librong binabasa ko kaya nagpasya akong magpunta sa ibang shelf para maghanap ng ibang libro na pwede kong mabasa at mahiram na rin para kapag hindi ako agad nakatulog pag uwi ko galing sa part time job ko ay may mapagka abalahan ako.

Habang abala ako sa paghahanap ng libro sa dulong shelf ay sakto namang may nabangga ako ng maisipan kong lumipat sa kabilang side.

Pag angat ko ng tingin ko ay halos magtaasan ang balahibo ko sa takot.

“And where do you think you’re going?” malakas akong hinila ni Grigor paharap sa kanya ng tangkain kong tumakbo palayo.

“U-uwi na ako! B-bitawan mo ’yung kamay ko!” saad ko habang pinipilit na pumiglas sa kanya at hindi makatingin.

“What if I don’t want?” nakangisi niyang pangaasar.

“G-grigor! Ano ba?!” pakiramdam ko maiiyak na ako sa ginagawa niya kaya naman, “Sisigaw ako dito ’pag di mo pa ako binitawan!” sinubukan ko siyang takutin.

“Then scream to your heart’s content but in exchange, may I also play this in loud volume?” winagayway niya ang cellphone niya kung saan nanduon ang video ng pambababoy na ginawa nila sa akin.

“D-demonyo ka talaga!” nanggigil kong saad at hindi ko na napigilan ang mapaiyak sa galit.

“Hey, sshh. Stop crying, Abi. I was just joking. I’m not going to do that. This video of you is only mine alone.” malumanay niyang sabi habang pinupunasan ang luha ko at bago ko pa matapik ang kamay niya palayo sa akin ay halos maduling ako sa lapit ng mukha niya sa mukha ko.

“G-grigor!” nailang ako at agad siyang tinulak kaso muli niyang hinila palapit sa kanya.

“Stop resisting, Abi. It’s just the two of us here.” saad niya sa mapang akit na tono at bago pa ako ulit makapalag ay kinabig niya ang ulo ko at hinalikan ang labi ko.

“Mmh! Mmh!” anong problema nitong si Grigor? Mamaya may makakita sa amin at maging malaking issue ito sa akin!

Habang pilit akong nagpupumiglas ay lalong humigpit ang hawak niya sa akin at cinorner ako sa gilid.

Hindi ko maintindihan kung bakit habang lumalalim at nagiging mapusok ang mga halik niya ay siya namang pagsasatubig ng katawan ko. Hindi! Hindi maari ito!

“G-gri!. . A-ano. .Tama na!” makaawa ko sa pagitan ng kanyang mga halik.

“I know you want this, Abi. You’re just pretending you don’t.” bulong niya sa tenga ko at kagat dito.

“H-hindi! Nagkakamali ka!” buong lakas ko siyang tinulak ng makakuha ako ng tiempo at kaagad na tumakbo paalis ng library dala ang mga gamit ko.

“Abi! Come back here!” sigaw ni Grigor.

“Tigilan mo na ako!” akala ko natakasan ko na siya kaya nagbagal ako sa paglalakad dahil para na akong mauubusan ng hangin sa katawan sa ginawa kong pagtakbo ng biglang may humila sa akin sa isa sa mga kwartong naruruon na dahilan ng malakas kong pagsigaw.

“Fuck! Stop screaming!” inis na utos ni Grigor at tinulak ako sa lamesa kung saan niya ako pinangibabawan habang nakatakip ang palad niya sa kamay ko.

Habang nagpupumiglas ako ay sakto namang may mga tao sa labas na mukhang hinahanap ang sumigaw kanina. Gusto kong maiyak sa inis ng hindi man lang nila tinangkang buksan ang bawat room para tignan kung nanduon ba yung sumigaw which is ako, kung kaya hindi nila nahuli si Grigor at napigilan sa balak niyang gawin sa akin.

Sa inis ko at pagbabaka sakaling bumalik sila kapag muli silang nakarinig ng ingay ay bahagya kong nilikot ang ulo ko at ng makakuha ako ng tiempo ay kinagat ko ang kamay niya.

“Aww shit! Putangina!” asar na napabitaw sa akin si Grigor at ng tinangka kong kumawala at sumigaw para humingi ng tulong ay muli lang niya akong tinulak pahiga at hinila ang buhok ko para kumuha ng bwelo sa paghampas ng ulo ko sa table na siyang kinahilo ko.

“Ikaw naman kasi, Abi. Bakit mo ba ako pinahihirapan, hmm?” maamo niyang sabi habang hinahalikan ang leeg ko pababa sa dibdib ko. Hindi ako makagalaw sa lakas ng pagtama ng ulo ko sa lamesa kaya nagpatuloy lang siya sa paghalik sa akin hanggang sa matanggal niya lahat ng butones ng uniporme ko.

“G-grigor. .H’wag. .” pakiusap ko sa pagitan ng paghalik niya sa labi ko habang nilalaro ang utong ko na siyang nagbigay ng kakaibang kuryente sa katawan ko.

“I’ll make you mine, Abi. Just mine.” lumalim ang halik sa pagitan namin ni Grigor habang hinuhubad niya ang uniporme niya. Naramdaman kong itinali niya ang mga kamay ko ng necktie niya upang hindi na ako makapalag sa balak niyang gawin.

Nang humiwalay ang labi niya sa akin ay agad niyang nilagay sa bibig ko ang necktie ko upang hindi ako gumawa ng kahit anong ingay kaya nakaramdam ako ng kaba sa balak niya.

“Sshh. Abi, no one will hear us from hear. Just stop trying.” saad niya at inalis ang suot ko pangibaba at ngumisi ng makita niya ang kaselanan kong nakatayo at namamasa ang dulo. Gusto ko ng mamatay sa hiya sa mga oras na ito.

Ngumisi siya sa akin at yumuko sa kaselanan ko at dinilian ang itaas na parte na ito na siyang nagbigay ng kakaibang kiliti sa akin at nagpaungol sa pagitan ng busal sa aking bibig.

Makailang ulit niyang dinilaan ang itaas na parte hanggang sa makuha niya ang reaksyong gusto niya sa mukha ko ay buong tapang niyang sinubo ito at nilaro ang kaselanan ko sa luob ng bibig niya. Hindi ko halos malaman saan ko dapat na ibaling ang ulo sa kakaibang sensasyon na dumadaloy sa buong katawan ko. Hindi ko maintindihan ang sarili ko kung gusto ko siyang pahintuin o ipagpatuloy ang ginagawa niya.

Halos malapit ko ng maramdaman ang paglabas ng likidong naiipon sa katawan ko ng bigla siyang tumigil.

“Now, for my favorite part.” saad niya at pinatong ang isang paa ko sa balikat niya habang hinuhubad niya ang pangibaba niyang suot na siyang kinataranta ko. Anong kahibangan ang iniisip niya?!

Napalunok ako ng muli kong makita ang malaki at mahaba niyang kaselanan.

Dahan-dahan siyang dumukwang sa akin at tinanggal ang busal sa bibig ko at hinaplos ang mukha ko.

“Hey, Abi. Whose dick do you like best from the last time?” bulong niya sa tenga ko.

Napalunok ako sa kaba at kakaibang kiliti na hatid ng boses niya sa tenga ko.

“W-wala!” pagsisinungaling ko kahit na alam ko ng mga panahon na nangyari ang tinutukoy niya sa akin ay sa kanya ang pinaka nagustuhan ko kahit na nandidiri ako sa ginawa nila sa akin, “Sino sa tingin mo ang matutuwa sa kababuyan ninyo? Mga demonyo kayo!”

Ngumisi siya at dinampian ng halik ang labi ko.

“Are you sure or is it because it’s not mine that you like, hmm?” may himig ng pagkainis niyang tanong bago ko naramdaman ang daliri niyang nagpupumilit pumasok sa butas ng pwetan ko.

“G-g-grigor! A-anong ginagawa mo?! Madumi d’yan!” hindi ko maeksplika ang nararamdaman ko sa mga oras na ito sa ginagawa niyang paglalaro ng daliri niya sa luob ko. Hindi ko mapigilang mapabuga ng hangin ng ilang ulit dahil habang tumatagal lalong umiinit ang pakiramdam ko na siyang sinabayan pa niya ng pagdila sa tenga ko na kumikiliti sa akin.

“You like that Abi, hmm?”

“G-grigor. . Mmh!”

“Now, tell me, do you like me now than whoever from those fuckers?”

“Mmh!. .W-wala! Wala akong g-gusto sa iyo o kahit na sino sa iyo! Mga h-hayop kayo!. . Aahh!” napa angat ng bahagya ang katawan ko ng may matamaan siya sa luob ko na nagpalakas ng sensasyon sa katawan ko.

“You’re choices, Abi, are the reasons why things like this happens to you. But don’t you worry. I’ll make this your favorite nightmare.”

“Aahh!. . G-grigor! A-anong. .Aahh! Mmh! A-ang sakit!. .Grigor!” hindi ko na napigilang mapakapit sa balikat niya at mapaiyak ng maramdaman ko ang ulo ng alaga niyang pilit na pinapasok sa butas ko.

“Sshh. Don’t cry, Hon. Sa una lang ’yan masakit ’coz I’m devirginizing you but later on, you’ll ask for more.”

“G-grigor! P-please. . T-tangga. . Aahh! Haahh!!” halos malasahan ko na ang dugo sa labi ko sa ginagawa kong pagkagat para lang di ako humiyaw sa sakit dahil hindi ko gugustuhing may makakita sa akin sa ganitong posisyon kung saan nakapatong si Grigor sa akin dahil lalo lang madadagdagan ang kahihiyan na maaaring maganap sa akin kapag lumabas yung video ko na nasa cellphone niya.

Mistulang bumagal ang oras habang unti-unting pinapasok sa akin ni Grigor ang kabuuan niya na siyang pinipilit ng katawan kong tanggapin.

Saglit akong napanatag ng hindi siya gumalaw sa luob ko pero ng sandaling gumalaw siya ay isang ungol ang kumawala sa bibig ko.

“G-grigor! T-tama. . Aahh!” habang tumatagal ang kaselanan niya sa akin ay siyang pag blanko ng aking kaisipan na para bang nakalimutan ko na ang dahilan kung bakit ko siya pinapatigil.

“Oh, you’re so fucking tight, Abi. Tighter than those whores.” saad niya habang bumibilis ang ritmo ng kanyang katawan na siyang unti-unting sinasabayan ng akin.

“Aahh!. . H-hah!. .Mmh!” halos mag deliryo na ako sa sarap ng pag atras-abante niya at mas lalo pang nag init ang pakiramdam ko ng masilayan ko ang mukha ni Grigor na kahit tumatagaktak na ang pawis ay halatang sarap-sarap sa ginagawa niya sa akin. Lalo akong napapasailalim sa kakaibang mahika meron ang kabuuan niya bilang isang tunay na lalaki.

“T-teka. .G-grigor!. .M-mala. .!” napahigpit ang yakap ko sa leeg niya dahil ramdam kong malapit na ako sa hangganan ko ng imbis na pakinggan ako ay sinalubong ni Grigor ang labi ko ng isang mapusok na halik at mas lalo pang binilisan ang ritmo ng kanyang katawan.

“Come with me, Abi!. .Let’s come together!” pahingal niyang saad at sinalsal ang kaselanan ko.

Dahil sa hindi ko na alam kung saan ako mas nasasarapan, kung sa halik ba niya, o pagsalsal o sa kaselanan niyang umaararo sa luob ko ay tuluyan na akong nawala sa kaisipan at mistulang naabot ang kalangitan.

Nang mailabas ko ang akin ay siya namang pagpuno ng mainit na likido sa luob ko galing kay Grigor.

“Fuck, that was hot!” saad ni Grigor at hinalikan ako, “Let’s do it again.”

Nahimasmasan ako sa huling sinabi niya kaya natulak ko siya.

How careless of me! Mali ’yung ginawa namin! At mas lalong mali kung uulitin pa namin!

May pasok ako sa part-time job ko! Kailangan ko ng umalis!

“Just ditch your work and let’s fuck, Hon. You see, you can’t even stand straight and I bet you’ll not be able to walk straight too. I just devirginized you so, don’t force yourself. Besides, by the way that you moan a while ago means you really enjoyed it.” nakangising saad niya habang nakasandal sa pintuan.

“I-in your dreams, Grigor!” inis kong saad habang sinusuot ang polo ko at ng sinubukan kong maglakad sa kabilang gilid ng classroom kung nasaa inihagis ni Grigor kanina ang pants ko ay halos nagsatubig ang mga paa ko at muntik na akong matumba. Buti nalang at naalalayan niya ako agad.

“See? I tol–!”

“Bitiwan mo ako! Kaya ko! Papasok ako sa trabaho ko!” naiinis kong saad kahit na pakiramdam ko maiiyak na ako sa hapdi ng pwetan ko. Ngayon ko palang nararamdaman ang aftermath ng pagdevirginize niya sa akin. Hindi ko inakalang siya ang makakakuha nito. Siya na hindi ko mahal at walang ginawa kundi saktan ako at sirain ang pagkatao ko.

“Sshh. Hey, don’t cry. I’m sorry. I was just. .” pilit akong nagpumiglas kay Grigor ng muli niya akong halikan kahit na umiiyak na ako. Ano bang problema niya?! Hindi ba niya naiintindihan ang sinabi ko?

“Mmh!. .G-gri!. .” maniwala kayo, pinilit kong labanan ang si Grigor pero masyado siyang malakas kesa sa akin kaya wala na akong nagawa ng buhatin niya ako paharap sa kanya at isandal sa pader.

“I’ll be gentle this time, Abi. So, let’s do it one more time.” bulong niya sa tenga ko bago ko maramdaman ang muling pagpasok ng kaselanan niya sa akin.

Isang buwan na ang nakalipas mula ng nakuha ni Grigor ang katawan ko ay simula nuon, madalas ng may mangyari sa pagitan namin. Lagi niyang panakot sa akin yung video ko na nasa cellphone niya at yung kuha ng surveillance camera na nasa classroom kung saan niya ako unang nakuha. Ng una ay ayaw ko maniwala pero ng dalhin niya ako sa kwartong siya lang ang may access sa buong eskewlahan ay duon na ako naniwala na meron nga dahil bawat classroom ay mayruong surveillance camera at may record ang naging pagtatalik namin duon.

Napansin ko din na pagkatapos ng araw na iyon ay wala ng nanggugulo sa akin na mga estudyante hindi gaya ng dati at hindi na rin ako ginugulo ng mga alipores niya na siyang pinagtaka ko pero siguro ay ayos na rin iyon kahit na ang kapalit ay ang pagbibigay ko ng pansamantalang ginhawa kay Grigor. Ewan ko rin ba sa lalaking iyon at mukhang tumigil na siya sa pakikipagtalik sa mga babae at ako ang pinagiinitan na galawin at kapag hindi ako pumayag sa una ay ipapanakot niya sa akin ang mga hawak niyang videos.

“G-grigor! A-anong ginagawa mo dito?!” halos tumalon ang puso ko sa gulat ng makitang nakahiga siya sa kama ko pagbukas ko ng ilaw sa apartment ko. Kakauwi ko lang kasi galing sa trabaho ko.

“Can’t you see? I’m sleeping.” inis niyang sagot sa akin.

Hah! Siya pa talaga ang may ganang mainis eh siya itong pumapasok sa bahay na hindi naman kanya!

“Anong “I’m sleeping” ka d’yan?! Hoy! Umuwi ka sa bahay mo at duon ka mahiga sa kama mong malaki hindi ’yung dito ka. Nakikita mo namang pang isang tao lang ’yang kama ko. H’wag mong sabihin dito mo balak matulog? Ay aba! Hindi pwede!“ sermon ko habang nilalapag ang mga pinamili ko sa lamesa.

“And why not? Magkakasya naman tayong dalawa dito sa kama mo at hindi ako malikot matulog.”

“Kahit ano pang sabihin mo, Grigor, ayaw ko. Hindi! Umuwi ka sa inyo!” pumasok ako sa luob ng cr para duon magpalit ng damit dahil may hiya pa rin ko kahit na nakita na ni Grigor ng ilang ulit ang katawan ko.

“Bakit ba ayaw mo akong patulugin dito? May magagalit ba? Ikaw lang naman mag-isa dito ah?!”

“Eh sa ayaw ko. May magagawa ka?” hinugasan ko ang pinamili ko at sinimulang hiwain ang mga ito para magluto ng hapunan.

“May pumupunta sigurong ibang lalaki dito sa apartment mo kaya ayaw mo akong matulog dito, tama ba?” mapanghusga niyang tanong na sinabayan pa niya ng pag ngisi.

Nag init ang mukha ko sa sinabi niya.

“Gago ka ba, Grigor? Anong tingin mo sa akin? Baklang pokpok?! Baka nakakalimutan mong ikaw at ang mga alipores mo ang bumaboy sa akin?!” nanggi-gigil kong sabi.

Agad na kumunot ang nuo niya at mahigpit na hinawakan ang panga ko.

“Kailan ka pa natutong magmura ha, Abi? H’wag mo akong murahin dahil kinakausap kita ng maayos.”

“Bwisit ka kasi!” tinalikuran ko siya at inatupag nalang ang pagluluto ng hapunan.

Narinig kong bumukas-sara ang pintuan kaya hinayaan ko lang. Bahala siya d’yan! Kasalanan naman niya. Eh sa totoo naman ang sinabi ko kaya wala siyang karapatan magalit sa akin. Isa pa, ano naman kung ayaw ko siyang patulugin dito sa apartment ko? May bahay naman siya. At saka, hindi porket may nangyayari sa pagitan namin, lahat ng gusto niya susundin ko. Aba! Ano ba kami?! Kaya tumigil siya sa kakamando sa akin kundi. .

“Tignan mo kashungaan ng lalaking ito! Iniwan jacket niya dito!” inis kong saad at kinuha ito sa ibabaw ng kama ko para tupuin kaso habang tinutupi ito, ewan ko ba kung anong katangahan pumasok sa isip ko ay inamoy ko ito.

“Ikaw naman kasi Grigor! Para kang tanga eh! Paano ko kaya babalik sa iyo ito? For sure, papahirapan mo akong amuhin ka.” kausap ko sa jacket niya na niyayakap ko dahil pakiramdam ko nandito pa rin siya sa apartment ko dahil kapit na kapit yung amoy niya sa jacket niya.

Muntik na akong mapatalon sa gulat ng bumakas ang pinto ng apartment ko at iluwa nu’n si Grigor.

“Hoy! Bakit bumalik ka pa?!” inis kong tanong. Parang tanga naman ito! Hindi muna kumatok bago pumasok. Parang hindi naturuan ng good manners and right conduct!

“Ano bang akala mo? Umuwi na ako? Kaya nga nakaiwa-!” hinagis ko sa kanya ang jacket niya ng mapansin kong nakatingin siya sa hawak ko at ngumisi.

“Itatapon ko sana sa labas kaso bumalik ka eh!” tinalikuran ko siya at nag asikaso ng hapunan sa lamesa.

“Wala naman akong sinabi. Defensive ka masyado.” nakangiti niyang sabi at nauna pang umupo sa lamesa.

Bago pa siya makasubo ay napatingin siya sa akin dahil napansin niya yatang nakatitig ako sa kanya.

“What?!” kunot-nuo niyang tanong.

“Anong what?! ’Di ka man lang ba magmumumog? Amoy na amoy ko yung pagsigarilyo mo kaya s’ya! Magmumog ka duon o hindi ka kakain niyang niluto ko!”

“Psh!” inis siyang tumayo at pumunta ng cr para mag mumog.

Hindi ito ang unang beses na sinita ko siya sa paninigarilyo niya. Para kasing ewan. Hindi ko maintindihan kung bakit kailangan niyang manigarilyo eh ang baho-baho ng usok nu’n!

“Happy now, Hon?” nakangisi niyang tanong ng bigla niyang halikan galing sa cr.

“Grigor!” inirapan ko siya at tinapik ang kamay niya ng mapansin kong pasubo na siya.

“Again? What is it this time?” halatang inis na siya.

“Magdadasal muna tayo. H’wag kang bastos sa grasya!” at sinimulan ko ang pagpapasalamat sa hapunang pagsasaluhan namin.

Pagtapos namin mag hapunan ay bigla nalamang buhos ang malakas na ulan.

“Grigor, nagpasundo ka na ba? Ang lakas ng ulan oh.” saad ko habang naghuhugas ng plato.

Hindi niya ako inimikan kaya nilingon ko siya para tignan anong ginagawa niya at ayun. Naninigarilyo! Kaya naman pala biglang nag amoy usok, siya pala ang dahilan. Kailan niya kaya balak tumigil sa paninigarilyo?

“Grigor! Nag sigarilyo ka na kanina, nagsigarilyo ka ulit ngayon at dito pa talaga sa luob ng apartment ko!”

Hinayaan ko nalang siya sa ginagawa niya ng hindi pa rin niya ako inimikan at dumiretso papasok ng cr para maligo. Paglabas ko ng cr ay saktong tapos na siya sa paninigarilyo niya at napatingin sa akin.

“Hindi mo man lang ako inayang maligo.”

“Ha? Bakit kita yayayain? Uuwi ka di ba? Duon ka sa bahay ninyo maligo.”

“Dito ako matutulog. Malakas masyado ang ulan sa labas at baka may mangyari pang hindi maganda pag pinilit kong sunduin ako dito.”

“Psh. Kanina kasi hindi pa umuwi eh.” inis kong bulong.

“Anong sabi mo?”

“Wala. Alis na d’yan sa kama ko. Matutulog na ako.”

Tumayo siya at di na naman ako inimikan at dumiretso lang sa cr dala ang twalyang ginamit ko.

Buti naman at maliligo siya.

T-teka lang! Maliligo siya? Paano? Wala siyang dalang pamalit at hindi magkakasya ang mga damit ko sa kanya dahil masyado ’yong maliit sa pangangatawan niyat at. . Ibig sabihin dito siya matutulog?! My gahd!

Agad akong bumalikwas sa kama at dama ko ang malakas na pagkabog ng puso ko ng makalabas na si Grigor ng cr. Shit. Nakita ko naman na ang hubad niyang katawan gaya ng siya sa akin pero bakit nate-tempt akong masilip iyon?

“Hon, usod ka. Hindi ako makahiga.”

“A-ayaw ko nga! Sinabi ko na ngang pang isang tao lang itong kama ko eh!” pakiramdam ko pulang-pula na sa hiya ang mukha ko lalo pa’t naaamoy ko ang bagong ligong si Grigor.

“Hon, ano ba?” inis niyang sabi at hinawakan ang braso ko para sana iurong ako ng bumalikwas ako paharap sa kanya at bumungad sa akin ang katawan niyang akala mo ngayon ko palang nakita at natakam ako. Shit! Magpakatatag ka, Abi!

“D’yan ka sa sahig matulog. Malinis naman d’yan. Araw-araw ko ’yang nililinis at saka isuot mo nga yung pants mo hindi ’yung n-naka. . n-naka boxers ka lang!”

“Why, Hon? Do you find me hot?” mapanukso niyang bulong sa tenga ko ng dumukwang siya palapit sa akin na agad kong tinulak palayo.

“Tigilan mo nga kakatawag ng Hon sa akin!”

“Why? It suits you.”

“No! Hindi! That’s final, kaya h’wag mo na akong tawaging Hon!”

“Not unless you win.”

“Ha? Ano na naman ba ’yang naiisip mo, Grigor? Gusto ko na matulog ah!”

“This is just gonna be an easy one. Besides, weekend naman bukas.”

“Okay, fine! Ano ba ’yan?”

“Drinking challenge.”

“Ha? Drinking? Sira ka ba? Eh ang bilis lang ng drinking challenge. Ilang litro ba ng tubig o juice kailangan maubos ha?”

Ngumisi siya sa akin na pinagtaka ko.

“Who says it’s gonna be water or juice? Of course, that’s gonna be alcoholic beverages.”

“Ha?! Seryoso ba ’yan? Baka naman dinadaya mo ako!”

“No, I’m not. Why? Hindi ka pa ba nakainom ng alak?”

“H-hindi pa! Mukha ba akong umiinom? High school palang tayo, Grigor!”

“Yeah, high school and soon we’re all gonna be in college. You should start drinking now, Hon, para di ka ignorante once na may mag aya sa iyo sooner or later.”

“A-ayaw ko nga! Nakakasira ng pagaaral ang bisyo!”

“Whatever you say, Hon. So, game?”

“Eh may advantage ka sa akin! Nagbibisyo ka samantalang ako ngayon palang iinom! Malalasing ako agad panigurado.”

“Paano ka nakasiguro? Nakita mo na ba ako uminom?”

Napaisip ako sa sinabi niyang iyon. Oo nga ’no? Hindi ko pa siya nakitang uminom. Ang madalas ko lang na naririnig sa iba ay ’yung paninigarilyo niya pero wala akong nabalitaan tungkol sa pagiinom niya.

“Anong alak ba gusto mo? Ako na bibili sa labas.”

“No need, Hon.” lumakad siya papunta sa mini ref ko at may kinuhang isang litrong bote ng alak. Binili niya ba ’yan kanina bago ako dumating galing trabaho o ng lumabas siya para manigarilyo? Bakit hindi ko napansin?

“Hindi ba tayo bibili ng chips?”

“Gusto mo ba?”

“Eh di ba kapag umiinom may pulutan dapat?”

“Nah, I don’t see the need for that.”

“Hmm, sige na nga. H’wag nalang. Para walang masyadong ligpitin pagtapos natin.”

“Alright.” nagsalin siya ng halos three-inch na alak sa mga baso namin dahil walang shot glass na available at inabot ang isa sa akin.

“H’wag kang mandadaya ah!” inis kong paalala sa kanya.

“Yes, Hon.” nakangising saad niya.

“ Ano ba! Tigilan mo nga pagtawag sa akin ng Hon!“ damang-dama ko ang pamumula ng mukha ko sa sinabi kong iyon. Para kasing tanga. Hindi ba niya alam na tawagan ang “Hon” ng mag asawa?!

“Not unless you win the challenge.” kininditan niya ako bago inumin ng straight ang alak niya.

Hah! Mukha ngang hindi siya marunong uminom. Ang alam ko kasi kapag hindi ka sanay uminom hindi mo dapat tunggain ng diretso ang alak kahit gaano pa karami ang lagay mo sa baso dahil mabilis kang malalasing. Tsk, tsk. Easy! Mananalo ako nito dahil alam ko ang technique. Hahaha!

Makalipas ang halos isang oras nakaramdam ako ng hilo.

“Hilo ka na ’no?” biro ko kahit na ako talaga yung nahihilo na.

“Baka ikaw ang nahihilo na.” ngisi niya.

“Alam mo ikaw! Nakakainis ka! Panay ka ngisi! Tsk, ako? Nahihilo? Hah!” buong tapang kong inabot ang bote ng alak at nagsalin sa baso ko. Parang may pumitik sa kamay ko kahit na hindi naman ako pinitik ni Grigor dahil naparami ang lagay ko sa baso ko.

“Dami n’yan ah? Kaya mong ubusin ’yan?” mapang asar niyang sabi.

“Oo! Tingin mo sa hik akin! Mana- hik ako ’no!” malas naman sinisinok pa ako.

“As you say, Hon.” saad niya at dinampian ng halik ang labi ko.

“A-ano ba?! Walang ganyanan!” naiilang kong sabi. Pakiramdam ko namula ang buong mukha ko sa ginawa niya at biglang uminit ang katawan ko, pero malamang dahil ito sa alak.

“Why? Mukha namang hindi ka pa lasing.”

“H-hindi nga. .Pe hik kahit na! Hin hik naman ala hik ’yang sa iyo eh!” the more na nagsasalita ako parang lalo akong nahihilo. Dapat siguro h’wag ko nalang pansinin itong si Grigor at ubusin ang alak ko ng hindi ako nalalasing.

“Oh, I see.” napansin kong ininom niya ang alak na nasa baso ko at bago ko pa siya sitahin ay muling naglapat ang mga labi namin and this time, may alak ng kasama ang halik niya na siya naman nilunok ko subalit ang iba ay umagos pababa ng leeg ko papunta sa dibdib ko.

“Mmh!” napaungol ako ng lumalim ang halik niya sa aking labi at habang tumatagal ay para akong dinuduyan nito hanggang sa nandilim na ang lahat sa paligid ko.

Kinabukasan, gumising akong nakayakap sa bisig ni Grigor. Mukhang tulog pa siya dahil hindi siya nagising ng haplusin ko ang buhok niya at haplusin ng marahan ang mukha niya pababa sa kanyang labi.

Kinabahan ako ng bigla siyang gumalaw at buti nalang hindi siya nagising. ’Yun nga lang mas lalo kong napagmasdan ang maamo niyang mukha na nakaharap na sa akin. Ibang-iba ang Grigor na nasa harapan ko ngayon kesa sa Grigor na kilala ko kapag nasa school. Para siyang batang paslit sa paningin ko.

Hindi ko alam pero pakiramdam ko habang tumatagal na magkasama kami at unti-unti kong nakikilala si Grigor ay nagiiba na ang tibok ng puso ko para sa kanya. Hindi gaya nuon na dahil sa takot kaya may parte sa akin na nababahala dahil alam kong hindi ito permanente. Baka nga parte lang ako ng laro niya. Kung sabagay, kaya lang kami nagkakasama ay dahil ako ang pansamantala niyang nagiging pampalipas oras dahil sa pangba-blackmail niya sa akin.

Kailan ba matatapos ang lahat ng ito sa pagitan ko at ni Grigor?

“Already falling in love with me, Hon?” nakangising niyang bungad sa akin ng marealized kong gising na siya. Agad akong napalayo at tumama ang ulo ko sa pader.

Imbis na tulungan ako ay tinawanan pa ako sa nangyari. Demonyo talaga! Aish!

Napahawak ako sa sumasakit kong ulo mula sa pag inom kagabi hanggang sa pagbunggo ng ulo ko ngayong umaga sa pader.

“Ewan ko sa iyo! Tabi nga!” inis kong asik sa kanya at bumangon na para mag asikaso ng almusal namin.

Habang abala ako sa paghihiwa ng rekados na lulutin ko ay napakagat ako sa labi ko sa gulat ng bigla akong yakapin ni Grigor mula sa likuran.

“G-grigor! Ano na namang paandar ’yan? Kita mong may ginagawa ako oh.” reklamo ko.

Hindi siya umimik. Sa halip ay nanatiling nakayap at nag hum ng isang pamilyar na kanta na kalaunan ay sinabayan ko ng pagkanta.

Every move you make,

And every vow you break,

Every smile you fake

Every claim you stake

I’ll be watching you

Sabay kaming nag almusal at ng matapos ay hinatid ko siya sa pintuan dahil nand’yan na ang sundo niya.

“Bye.” saad ko at papasok na sana ulit sa luob ng pigilan niya ako, “Bakit? May nakalimutan ka?”

“Yeah.” sa gulat ko ay hindi na ako nakapalag ng halikan niya ako sa labi ko, “Bye, Hon.”

Nang makaalis siya ay agad akong pumasok sa luob ng apartment ko at napasandal sa pinto.

Hinawakan ko ang labi kong hinalikan niya at nag ala commercial girl na dinausdos ang sarili ko paupo sa sahig. Oh please, sabihin ninyo sa aking laro lang ang lahat ng ito bago pa mahulog ang luob ko sa kanya.

---

A/N:

Date Published: June 11, 2020 at 1:27 AM

This is gonna be the last update for the week. Kung alam ninyo by chance yung kanta na nilaan ko as themesong for this story, sana maisip ninyo din paano ako nag come up na ito ’yung gawing theme in relate sa title at sa mismong story.

Anyway, ’til next update! Stay awake and aware!

HIS BURIED SECRET 6

Tatlong buwan na ang nakalipas mula ng mangyari ang mga bagay na nagpabago sa buhay ko at ngayon, napagtanto ko ng hulog na ang luob ko kay Grigor. Sinubukan kong pigilan kaso hindi ko magawa at naiinis ako sa sarili ko dahil duon.

“Abi, magsabi ka sa akin ng totoo.” napalingon ako kay Cire na katabi ko ngayon sa open filed at kasamang kumakain ng lunch.

“Ha? Ano iyon?” natatawa kong tanong. ’Yung hitsura niya kasi parang batang inagawan ng candy.

“Kayo ba ni Grigor?!” may kalakasan niyang tanong at sa gulat ko ay agad kong tinakpan ang bibig niya.

Jusko! Mamaya may makarinig sa kanya! Lakas pa man din ng pagkakatanong niya sa akin! Nananahimik na ako kaya ayaw ko ng maging target ulit ng mga bully dito sa school.

“Pinagsasasabi mo, Cire?!”

Inalis niya ang kamay ko sa bibig niya at nginisian ako.

“H’wag nga ako, Abi. Akala mo ba hindi ko alam ang sikreto mo? Sinundan kasi kita nitong nakaraan ng pinauna mo ako ulit umuwi na dati naman hindi mo ginagawa kasi lagi tayong sabay, saka kasi nacurious ako kung bakit lagi ka ng madalas naka abang d’yan sa cellphone mo na para bang may hinihintay na kung ano eh dati halos hindi mo gamitin ’yan, kaya ayun nag ala imbestigador ako ng bayan at aha! Nahuli ko kayo ni Grigor sa may hagdan sa senior’s building na magkasama.”

“E-eh. . A-ano kasi. .” oww, shit! Paano ako magpapaliwanag nito kay Cire? Ang complicated kasi eh!

“Umamin ka na kasi, Abi.” sabi niya at tinaas-baba pa ang kilay niya.

Napa buntung-hininga nalang ako. Mukhang hindi ko na matatago ang tungkol sa amin ni Grigor pero teka lang! Ano bang meron sa aming dalawa?

“H’wag mong sabihin na ayaw ipaalam ni Grigor ang tungkol sa relasyon ninyo? Oh my G!” surprised at halatang excited si Cire sa naiisip niyang sinabi niya kaya agad ko siyang binatukan.

“Baliw! Anong pinagsasasabi mo? Walang kami!” may kalakasan kong sabi kaya may iilang estudyante na napatingin sa amin at agad akong tumahimik sa hiya.

“Anong wala? Nakita kong hinalikan ka niya!” pigil kilig niyang bulong sa akin.

“Hoy!” sa gulat ko ay tinakpan ko muli ang bibig niya. Antokwa! Nakakahiya! Nakita niya iyon?!

Inalis niya ang kamay ko sa bibig niya at sinundot ako sa tagiliran kaya hinampas ko siya sa braso at siya namang asar niya sa akin at tawa.

“Yyiiee! Puma pag-ibig si Abi. Kaya pala nase-set aside na ako.” may himig ng pagtatampo niyang sabi.

“Sira! Wala nga kasi!”

“H’wag ka na kasi mag deny! Alam kong nabibilisan ka sa mga nangyayari pero don’t you worry, nagulat mo ako ng about sa inyo. I mean, hindi ko inakala ha? Kasi alam mo iyon? Laging ikaw ang trip niya pero siguro nga kasi nagpapapansin siya sa iyo. Baka matagal na nga siyang may gusto sa iyo kaya ikaw ang favorite target niya. Hindi ko inakalang totoo pala ang the more you hate, the more you love at ’yung sa asaran nagsisimula ang lahat. Kung sabagay, ang ganda mo kasi para sa lalaki. Feeling ko tuloy namali ng bigay ng gender ang may kapal sa iyo. Hahaha!”

“Cire! Tumigil ka na nga kasi wala naman talaga!” inis kong sita at ngumuso sa kanya. Parang gusto kong maiyak sa mga sinabi niya dahil nagsayang lang siya ng kilig sa wala dahil wala naman talagang “kami” sa amin ni Grigor. Lalo lang tuloy akong napapaasa sa mga sinasabi ni Cire.

Sumeryoso siya at tumingin sa akin.

“H-hala! Sorry, Abi! May nasabi ba akong mali?” natatarantang sabi ni Cire at agad na pinunasan ang mga luha ko na hindi ko namalayang tumutulo na pala sa mga mata ko. Umiiyak na pala ako? Siguro out of frustration. Ang complicated kasi! One-sided ako samantalang beneficial naman si Grigor.

Nang araw din na iyon, kinwento ko ang totoong estado sa relasyon namin ni Grigor kay Cire at ’yung kilig niya, napalitan ng galit at pagaalala para sa akin sa sitwasyon ko ngayon. Sinabi ko rin sa kanya na hulog na ang luob ko sa demonyong iyon at napasampal nalang siya sa nuo niya na kinatawa ko. Siguro nga totoo ang kasabihan na kung anong talino mo, siyang bobo mo pagdating sa pag-ibig.

“Basta, Abi, ano man ang mangyari nandito lang ako, okay?”

Ngumiti ako kay Cire at niyakap niya ako ng mahigpit.

“Gusto ko pa sanang magpahatid kahit hanggang gate lang kaso nagtext na ’yang Grigor na iyan sa’yo, mamaya ano pang gawin niya kapag na-late ka. Hmmp! Kainis na lalaking ’yan. Inaagaw ang Abi ko sa akin.” maktol niya.

Dumiretso ako sa senior’s building kung saan ako pinapapunta ni Grigor ng maghiwalay kami ng landas ni Cire at habang naglalakad ay napaisip ako.

Kung pampalipas oras lang niya ako dahil may pang blackmail siya sa akin, counted ba duon yung mga unsolicited hugs and kisses niya sa akin? Uminom pa kaming dalawa dati at nakapagtatakang hindi man lang siya nag take advantage kahit na may pagkakataon siya.

Nasa harap na ako ng kwartong sinasabi niyang puntahan ko at bubuksan ko palang ang pinto ng may marinig akong isang pamilyar na ingay. Ungol iyon. Ungol ng isang babae.

Napahinto ako sa balak ko at napaatras. Bumigat ang paghinga ko at napakagat ako sa labi ko.

Tumalikod na ako at lumakad palayo. Palayo sa kwartong iyon kung saan naruruon si Grigor at kung sino mang babae na kaniig niya. Ayaw ko silang makita. Ayaw ko siyang makitang may kaniig na iba hindi gaya nuon na wala akong pakialam. Namalayan ko nalang na tumatakbo na pala ako at ng tumigil ako sa tapat ng isang fast food chain ay halos habuli ko ang hininga ko. Nagpasya akong pumasok sa luob ng kainan na iyon at dumiretso sa cr. Hindi para umihi kundi para umiyak. Ang sakit! Sobrang saki!

Kasalanan ko rin naman. Umasa ako sa bagay na impossibleng mangyari. Nakalimutan kong demonyo nga pala ang taong gusto ko at kahit kailan, ang demonyo, mananatiling demonyo.

“Sobrang aga mo yata para sa shift mo, Abi.” biro ng kasama ko ng pumasok ako sa pinagtatrabahuan kong convenience store.

“Oo nga eh.” ngumiti akong pilit at dumiretso ng stock room para abalahin ang sarili ko. Bago kasi ako umalis sa fastfood chain kanina ay nagpalit na ako ng damit ko pampasok. Hindi ako dumiretso sa apartment ko dahil baka pumunta duon si Grigor. Ayaw ko muna siyang kausapin. Impossible kasing hindi kami magkita. Alam niya kung saan ako nakatira, ang trabaho ko at syempre, parehas kami ng eskwelahan na pinapasukan kaya hindi ko magagawang makapagtago sa kanya.

Pagkatapos ng shift ko hanggang sa makauwi ako sa bahay ay hindi ako nakatanggap ng kahit anong text o tawag mula kay Grigor. Hindi din siya pumunta sa apartment kaya kahit paano ay nakahinga ako ng maluwag. Siguro aware na siya sa nangyari kung bakit hindi kami nagkita. Impossibleng hindi niya malaman dahil tadtad ng surveillance camera ang eskwelahan namin. Ngayon, ang iisipin nalang niya ay ang dahilan kung bakit hindi ko tinuloy ang pagpasok sa luob at umalis. Madali lang naman gumawa ng rason, ang tanong nga lang ay kung paniniwalaan niya iyon.

Hindi na ako nagluto ng hapunan tutal wala akong gana kumain. Dumiretso ako sa kama ko at nahiga. Gusto ko munang magpahinga at kalimutan ang nangyari kanina.

Nagising ako dahil sa isang weird na panaginip at muntik na akong mapatalon sa kama ng may marinig akong nagha hum. Mabuti at natatamaan ng sinag ng buwan mula sa bintana ang mukha niya at nakita kong si Grigor iyon na nakaupo sa sahig at nakasandal sa gilid ng kama ko. Naninigarilyo siya at may lata ng alak sa tabi niya. Hina-hum niya yung, ewan ko, paborito niya yatang kanta na Every Breath You Take ng The Police.

Anong ginagawa nito dito? Anong oras na ba?

Dapat ko ba siyang tanungin kung bakit nandito siya? Nah. Matutulog nalang ulit ako. Bahala siya d’yan.

Napalunok ako ng makita kong inupos niya ang sigarilyo niya at inubos ang alak na nasa lata at tinapon ang mga ito sa basurahan bago bumalik sa kama ko at nagsumiksik sa akin.

Anong trip ng lalaking ito?

Muli akong napalunok ng lumingkis ang braso niya sa bewang ko at isiksik ang mukha niya sa leeg ko. Kailangan ko magpakatatag. Kailangan kong magpanggap na tulog. Kailangan!

Napakagat ako ng mariin sa labi ko ng amuy-amuyin niya ang leeg ko at bigla nalamang ito dilaan.

Shit! Ano bang ginagawa niya?

Gumalaw ako para isipin niyang saglit niyang naantala ang tulog ko at tumagilid patalikod sa kanya pero imbis na tumigil ay lalo pa siyang nagsumiksik sa akin. Humigpit ang lingkis ng kaliwang braso niya sa bewang ko samantalang marahan naman niyang pinaunan ang ulo ko sa kanang braso niya.

Ramdam ko ang sobrang bilis na pagtibok ng puso ko na para bang lalabas na sa rib cage ko lalo pa ng ulitin niya ang ginagawa niya kanina sa leeg ko and this time, pati tenga kong nananahimik dinamay niya na. Nagsisimula na rin ako makaramdam ng kakaiba ng maramdaman ko ang kaselanan niyang unti-unting umuumbok sa pwetan ko. Jusko naman itong lalaki ito oh! Hindi ba niya nakikitang natutulog ako?

“Hon, alam kong gising ka na. Kausapin mo ako.” sumamo niya in his husky voice.

Paano niya. .?! Bahala siya d’yan. Kausapin niya sarili niya.

“Hon?” napasinghap ako ng laruin niya ang kaliwang utong ko at bago ko pa maisara ang bibig ko ay pinigilan iyon ng kanang kamay niya at nilaro ang isang daliri niya sa dila ko dahilan para mapaungol ako.

“Why won’t you talk to me, hmm?” pumalag na ako ng maramdaman kong nilipat ni Grigor ang kamay niya mula sa utong ko pababa sa kaselanan ko.

“G-grigor! Ano ba?! Gusto kong magpahinga! Patulugin mo ako!” inis kong sabi .

“Not until you talk to me.”

“Nakapag usap na tayo ngayon, okay na ba?Now, let me sleep!” inis ko siyang tinalikuran pero sadyang hindi papatalo ang isang ito. Hinila niya ako paharap sa kanya at umibabaw sa akin.

“Grigor! Ano ba?! Hin-!” sinalubong niya ang labi ko ng halik at sinubukan ko siyang pigilan pero sadyang sanay siya sa mga ganitong bagay at agad na nahubad ang damit ko.

Ilang beses ko siyang sinubukang itulak para huminto kami sa ginagawa naming paniniig dahil naaalala ko yung nangyari kanina kaso sa tuwing sinusubukan ko, lalo niyang hinihigpitan ang hawak sa akin at binibilisan ang kanyang ritmo sa paggalaw.

“Mmh!. . Aahh!. .G-grigor!. . Aah!” ungol ko habang nakasandal ang ulo ko sa balikat niya at nakayakap sa leeg niya.

“Yes, Hon?” bulong niya sa tenga ko at mas lalo pang binabaon ang kaselanan niya sa akin.

“T-tam. .Aahh!. .Ah!” hindi ko mabuo ang gusto kong sabihin dahil tuwing susubukan ko lalong sumasarap ang pakiramdam ko sa bawat galaw ni Grigor sa luob ko.

“Oh, fuck yes, Hon!” sinandal niya ako sa pader at mas binilisan pa ang kanyang ritmo hanggang sa tuluyan ng mablanko ang isipan ko. Ang alam ko lang, sabay naming naabot ang kaginhawaan.

“Are you still mad at me?” tanong niya habang iniinom ang kapeng tinimpla ko para sa kanya pagtapos naming magtalik.

Hindi ko siya sinagot dahil hindi ko alam ang isasagot sa tanong niya.

Kanina masasabi kong nasaktan ako sa nakita ko pero matapos ang nangyari sa pagitan namin kani-kanina lang, heto ako at naguguluhan sa dapat kong maramdaman.

“Ano bang tingin mo sa akin Grigor?”

“Say what now?” napahinto siya sa paginom niya ng kape at napataas ang kilay na tumingin sa akin.

“Ano ba tayo?” pakiramdam ko may ibang taong nagsalita para sa akin sa mga tanong na lumabas sa bibig ko. Iyon kasi ang mga tanong na hindi ko kayang tanungin ng diretso sa kanya hanggang sa ito na nga.

Umiwas siya ng tingin at binaba ang iniinom niya. Uh-oh.

“Seriously? You’re asking me that now?”

Hindi ko alam kung bakit pero bigla akong nakaramdam ng inis sa sagot niyang iyon.

“Mukha ba akong nagbibiro sa tanong ko ha, Grigor?” hindi ko napigilang pagtaasan siya ng boses na siyang halatang kinagulat niya pero imbis na magalit ay ngumisi pa ang loko sa akin. Aba’t!

“Answer your own question, Hon. I think I made it clear to you from the very start on where I stand to your life. Anyway, I’ll b going now. I just made sure that we’re in good terms.” para akong naestatwa sa kinatatayuan ko ng halikan niya ako sa labi ko bago lumabas ng apartment ko. Bumalik lang ako sa wisyo makaraang marining kong bumusina ang driver niya sa labas hudyat na paalis na sila.

Tignan mo nga naman ang lalaking iyon. Malakas ang luob umuwi kahit anong oras niyang gustuhin kasi may maghahatid-sundo sa kanya saan man siya magpunta. Teka nga. Anong oras na ba?

Napatingin ako sa wall clock ko at napatampal sa nuo ko ng marealize na madaling araw na pala and to be specific, devil’s hour siya umalis ng apartment ko. Hay! Wala sanang mangyaring masama sa kanya, este nilang dalawa ng driver niya. Kasi naman eh!

And tomorrow comes, and here I am at nakatulala sa kisame ng classroom namin.

Hindi ko alam kung inaantok pa ba ako o masama ang pakiramdam ko. Hay. Hindi na ako nakatulog ng maayos after umalis ni Grigor ng apartment ko. Hmmp! Hindi dahil sa nakokonsensya ako na hindi ko siya pinigilan sa pag uwi niya kundi dahil siguro iyon sa sinabi niyang ako ang sumagot sa tinanong ko sa kanya sa kung ano ba kami. Kesyo may nalalaman pa siyang he made it clear to me daw about his standing sa buhay ko. Ulol! Tatanungin ko ba siya kung alam kong sinabi niya na sa akin iyon before? Tsk.

“Abi, si Grigor iniisip mo ’no?” nagising ako sa pagde daydream ng marinig ko ang sinabi ni Cire.

Ewan ko kung bakit pero ramdam ko ang pagpula ng pisngi ko at itatanggi ko pa sana ang tungkol dito sa bestfriend ko pero mukhang hindi na bebenta ang palusot ko dahil sa nakita kong pag ngisi niya.

“Ano ba iyan, Cire! Mamaya may makarinig sa iyo eh.” inis kong bulong.

“Yiiee. So, siya nga ang dahilan ng pagtulala mo d’yan?” kinikilig niyang usig.

Hindi ko sinagot ang tanong niya. Bagkus, hinintay ko mag lunch break para sa rooftop kami ng school mag usap tungkol kay Grigor ng walang nakakarinig.

“Talaga? Sinabi niya iyon sa iyo?”

“Oo nga. Mukha ba akong nagjo joke?”

“Hindi. Nagulat lang ako na ang isang Grigoris Magnus ay may ganyan palang side.”

“Huh? Anong ibig mong sabihin?”

“Base kasi sa mga kinwento mo, hindi ganyan ang mga kwentong naririnig ko mula sa mga nalink kay Grigor dito sa school. Si Grigor kasi never nagpakita ng sweet side gaya ng sa iyo. More of sex lang talaga ang habol niya sa kanila pero sa iyo? Iba. Nagoovernight pa siya sa apartment mo tapos may payakap at hum habang naghuhugas ka plato. Ikaw na mahaba ang hair!” saad niya at nag imagine pa na meron nga akong mahabang buhok at hinahaplos ang dulo nito.

“Psh, Parang tanga naman ito. Hahaha! So, ano nga? Ano sa tingin mo ang sinabi niya sa akin?”

“Aba, hindi ko alam. Bakit kasi hindi mo nalang siya tanungin directly.”

“Ginawa ko na nga, ’di ba? Kaso anong nakuha kong sagot?”

Napatingin ako kay Cire na bigla nalang nag thinking pose at mukhang malalim ang iniisip. Sana seryoso siya sa iniisip niya at hindi kalokohan.

“Isa lang ang paraan para malaman natin ang sagot at ng malinawan ka.”

“Huh? Paano? Anong kailangan kong gawin?”

Imbis na sagutin ako, kinindatan lang niya ako at nagkalikot ng cellphone niya. Hala siya. Ang labo din niya.

Pagdating ng uwian, habang nagaayos kami ng gamit bago lumabas ng classroom bigla siyang nagsalita.

“Nagtext ba siya sa iyo na magkikita kayo?”

Hindi ko na kailangang tanungin kung sino pa ang tinutukoy niya dahil walang dudang si Grigor iyon.

“Hindi. Bakit?”

“Good. So, sabay tayong umuwi ngayon?” ewan ko ba pero parang kakaiba yata ang ngiti niya sa akin.

“Oo. Hindi naman siya nagtext eh.”

“Yosh! Off we go!” excited siyang umangkla sa braso ko at hinila ako palabas ng room. Natawa na nga lang ako sa kinilos niya.

Paglabas naming dalawa ng school gate, agad kong hinanap ang service car ni Cire pero wala akong makita maliban sa mga sasakyan ng ibang estudyante at. .

“Ito na pala sundo natin.” bigla akong hinila ni Cire papunta sa umagaw ng pansin ko na gwapong lalaking nakasandal sa isang mamahaling yellow na sasakyan.

Ngumiti ito sa amin. Lumayo sa akin si Cire at tumabi sa lalaki.

Huh? Sino kaya siya? At shit! Bakit lumayo si Cire? Naiilang tuloy ako na sa akin nakatingin itong lalaki na ito. Pakiramdam ko namumula yung mukha ko. Sana hindi dahil nakakahiya at baka ano pang isipin nito sa akin. Baka mandiri siya sa akin.

“Hi. You must be Abi?” ewan ko pero parang biglang nawala ang hiya ko ng magsalita siya. Teka, ano ba itong naiisip ko? Sino nga pala ito?

Tumingin ako kay Cire na nakangiti sa aming dalawa.

“Opps, sorry. Nakalimutan ko kayong ipakilala sa isa’t-isa.” pakunwaring apologize niya pero sure akong may kinalaman ito sa pagkalikot niya kaninang lunch break ng phone niya. Tsk tsk. Kapag ito nakita ni Grigor. . ay ano ba itong iniisip ko. Impossibleng mainis iyon or whatsoever. Hindi nga klaro anong relasyon meron kami.

“Nga pala, Abi, siya si Lance. Pinsan ko.” gawi ng palad niya sa lalaking nasa tapat ko.

“And Lance, you know him, right? Well, obviously.” natatawang saad niya at nag eye roll pa ng magawi ang palad niya sa akin.

“Yeah, I do. You didn’t tell me he’s a beaut.” saad nito kay Cire na hindi nilalayo ang tingin sa akin.

Ngayon, sigurado na akong namumula ako dahil nakita ko ang pag smile niya. Shocks! May mga estudyante pa man din na nandito sa labas na naghihintay sa sundo nila na pwedeng makakita sa akin.

“Eh kung sa luob na kaya kayo mag get to know each other stage ng maka upo na tayo ’no?” parinig ni Cire na tinawanan lang namin ng pinsan niya.

Pumasok na sa luob ng kotse si Cire sa may shotgun seat part samantalang aabutin ko palang ang pinto ng backseat ng unahan ako sa paghawak ng knob ni Lance.

“Let me, for the beaut friend of my cousin.” nakangiting saad nito at binuksan ang pinto.

“T-thank you.” nahihiyang tugon ko at pumasok na ng backseat.

Wala pang ilang minuto mula ng umandar ang sasakyan palayo ng school ay naka receive ako ng text message mula kay Grigor.

[ That bastard. Who is he? ]

Sa gulat ko ay napa kunot ang nuo ko at napalingon sa likod. Ewan anong kabobohan naisip ko at feeling ko nasa likuran lang namin si Grigor.

---

A/N:

Posted: January 30, 2020 at 12:00 AM

So ayun. Ang haba ’no? Pero na-excite din ako sa susunod na mangyayari. And gusto ko lang i-shoutout dito yung mga nagbabasa ng AMW. Natutuwa talaga ako sa mga reactions/comments ninyo thou hindi ako palagiang nakakapag update. Alam ninyo naman. I have bills to pay. ’Di tayo mayaman.

Anyway, ’til next update!

Stay awake and aware!

HIS BURIED SECRET 7

I know I shouldn’t be surprised but I am ng makita kong nagaabang si Grigor sa ibaba ng apartment ko. Napalunok ako sa kaba. Kailan pa siya dumating d’yan?

“Let me.” dinig kong sabi ni Lance at bumaba ng driver seat para pagbuksan ako ng pinto.

Nagkatinginan kami ni Cire at nagtaka ako ng ngumiti siya ng makahulugan.

Don’t tell me inutusan niya si Lance na gawin ito?

“A-ah, thank you.” nahihiyang sabi ko pagkalabas ko ng kotse.

“Don’t be.” nakangiting tugon nito at hinawakan pa ako sa bewang. Hindi ko alam kung ano ang dapat na maramdaman. Hindi naman ako kasi dapat na alalayan lalo pa’t walang masakit sa akin.

“A-ako na.” sabi ko ng binalak nitong kunin ang gamit ko sa akin para siya ang magdala.

“Hon.” napatingin ako sa nagsalita at kita ko kung paano titigan ni Grigor ng nakakamatay na titig si Lance at hilain ako palayo dito.

Pakiramdam ko umikot ang mga bagay sa paligid ko ng walang pakundangan akong halikan bigla sa labi ni Grigor sa harap ni Lance.

“Let’s go?” nakangising sabi nito at naglakad na kami palayo.

Pagpasok namin ng apartment ko, nakatulala pa rin ako. Hindi ako makapaniwala sa ginawa ni Grigor. Hindi ba siya nahiya sa ginawa niya?

“Abi.” tawag niya kasabay ang finger snap kaya bumalik ako sa realidad.

“Bakit mo ginawa iyon?” tanong ko.

“What do you mean?” takang tanong nito at nagsindi ng sigarilyo.

Psh. Ito na naman siya. Sinamaan ko siya ng tingin at napansin niya ito kaya agad niyang inupos ang sigarilyo at tinapon ito sa basurahan.

“Sorry.”

“Bakit mo ako hinalikan kanina, Grigor? Sa harap pa ni Lance? Paano kung may ibang nakakita sa ginawa mo? Ano nalang sasabihin nila sa iyo? Sa akin? Sa atin?”

“So? Do you think I care? Besides, ano naman kung nakita ng gagong iyon ang ginawa kong paghalik sa iyo? Don’t tell me you like that bastard? Saan mo nakilala iyon ha?” inis na tugon nito at lumakad palapit sa akin para cornerin ako sa kinauupuan ko.

“Anong pinagsasasabi mo d’yan? Nagaalala lang naman ako sa reputasyon mo kahit sira ulo ka. At saka, huwag mo ngang tawaging gago ang pinsan ni Cire. Tsk.”

“Uhm-hmm? But do you like that bastard?” tiim bagang niyang tanong.

“Grigor! Ano ba?! Huwag mong tawaging gago or bastard si Lance, okay? At hindi at wala akong gusto sa kanya. Ayaw ko lang iyang tabas ng dila mo lalo na kung wala namang ginagawang masama sa iyo yung tao. H-he’s just being a gentleman, okay? May problema ba duon?”

“Gentleman, my ass! Nantsa-tsansing lang iyon sa iyo.” tugon nito at tinitigan ako mula ulo hanggang paa.

“Tsansing?! Nahihibang ka yata, Grigor! Bakit naman siya mantsa-tsansing? ’Yung mukhang iyon? Mukha bang papatol sa tulad ko? Sige nga! Isipin mo maigi.”

“Yes. And I won’t change my mind of what I think of him besides, bakit hindi ka sa akin sumabay ng pag uwi?”

“What? Grigor, nagkikita lang naman tayo kung kailan mo gusto. Kapag may ipaguutos ka sa akin or trip mo lang talaga na pagtripan ako. So? I don’t think na may mali sa ginawa kong pagsabay sa kanila. Don’t tell me pati iyon pinagbabawal mo na gawin ko? Ugh! You’re being unreasonable, Grigor!”

“Yeah, maybe I am. I am being unreasonable when it comes to you but that is something I myself knows the reason why. But you? I don’t know if you’re dumb or what because you just can’t seem to see why I’m being unreasonable and that what annoys me!”

I was taken aback from what he had said. But still, now that we are on this heat of conversation, bakit nga ba hindi ko na alamin ang dahilan kung bakit ganito siya sa akin?

“Then tell me, Grigor! Tell me! Kasi naguguluhan na ako sa set up natin! Hindi ko alam kung anong tumatakbo d’yan sa utak mo sa tuwing may gagawin ka o tayo. Naguguluhan ako sa mga ipinapakita mo.”

Huminga siya ng malalim at tumingin sa akin. He gritted his teeth and clenched his fists but then, he calm on his own and slowly near his face to mine and kissed me.

I don’t know why but that kiss calmed me down. This kiss was different from his other kisses to me.

“I like you, Abi. That’s why I am being unreasonable to you. I want to own you to myself. I kept on denying at first when I start falling for you without you knowing but I just can’t. I simply can’t stop my heart not to like you more and it annoys me everytime when you do things you shouldn’t be doing without my permission. Because in my head? In my head, you are mine. And now that you already know what I feel, I want this to be real. I want you to be mine for real!”

Halos hindi ko alam kung anong dapat na ireact ng marinig ko ang mga sinabi niya. I mean, hindi ba ako nananaginip? O namali ng dinig? Totoo ba ang lahat ng sinabi niya?

“N-no, Grigor! You’re kidding, right? I mean, how is a man like you fall for a gay like me? That’s crazy!”

“Abi! Do you think I am just here joking around? Telling you right now of what I really feel towards you? Tell me then, what do you think of those times I stay here just to be with you? To hug you? To kiss you? To make love with you? I’m no longer just fucking you. I am already making love to you and spending time with you! I am almost cutting the habits you don’t like too and now, you’re saying that I am just kidding?” galit na saad niya.

Napalunok ako sa takot dahil mukhang seryoso nga siya dahil lumalabas na ang ugat niya sa leeg habang sumisigaw siya sa galit sa akin.

“P-pero kasi, Grigor. .” naiilang at nanginginig kong sabi dahil pakiramdam ko maiiyak na ako sa overwhelming realization ng mga sinabi niya. Totoo naman. Napansin ko lahat iyon kaya nga naguguluhan din ako sa kanya sa kung ano ba kami tapos ngayong sinasabi niya sa akin ang dahilan, ako naman ang nagdedeny na hindi totoo itong lahat.

“Enough, Abi! I won’t take no for an answer! Now that you know what I truly feel about you, whether you like it or not, I am officially declaring us as lovers. I know you may not like it especially how we started but believe me when I say, I’m gonna change myself for the better for you because that’s how much I love you.”

Lalabas na sana siya ng apartment ko para magpahangin or umuwi muna siguro sa kanila ng pigilan ko siya.

Ayaw ko namang isipin niya na lahat ng mangyayari starting today ay pinilit lang niya. Kailangan din niya malaman ang stand ko about sa aming dalawa. Sa relasyon namin.

“Grigor, I am sorry. Sorry if you feel like I think you’re just kidding. I-it’s just hard to understand that a man like you will like me but believe me too when I say that I already also fell for you. I love you, Grigor. I don’t know how it started but the next thing I knew was, I just want you to be near me all the time.”

And just like that, nagka aminan kami ng feelings namin ni Grigor sa isa’t-isa and the next day, we’re officially dating.

Nakakatuwa nga dahil pumayag siya na maging casual lang kami kapag nasa school at kapag nasa labas naman ay saka kami aakto na mag in relationship. At first, naiilang ako kapag nasa labas kami pero kalaunan, nasanay nalang ako sa mga tingin ng ibang tao kapag nakikita kaming magkasama ni Grigor na obviously acting as lovers. Bakit kanyo nasanay nalang ako? Because Grigor genuinely doesn’t give a fuck about other people. Literal na kaming dalawa lang ang nageexist in his point of view kapag magkasama kami.

We always go on dates and kulang na nga lang sa apartment ko na talaga siya tumira sa dalas niyang nanduon.

He really act as the man in our relationship and treat me as the lady.

Magsisinungaling ako kung sasabihin kong perfect ang relationship namin dahil hindi sa lahat ng pagkakataon smooth sailing. Dahil nagkakaruon din kami ng arguments. Mostly because sa pagiging over protective niya sa akin na nadala niya hanggang sa tumungtong na kami ng college in which naging madalas na rason ng pagaaway namin. Parang lahat nalang kasi pinaghihinalaan niya na humaharot sa akin which is hindi naman.

“So, what now? Hindi kayo naguusap?” tanong si Cire sa akin after niyang inumin yung coffee niya.

Nakatambay kami ngayon sa isang coffee shop malapit sa university kung saan ako nag college. Hindi kami same ni Grigor dahil may specific school na nakasaad sa will ng magulang niyang need niyang pasukan para makuha ang kalahati pa ng mana niya.

Buti nga treat ni Cire at sakto ang pag treat niya sa vacant time ko.

“Hindi. Nagtataka nga ako sa kanya kasi lately, hindi siya yung kulit ng kulit sa akin kapag nagkakaruon kami ng away. Hindi naman sa gusto kong kinukulit niya ako ng kinukulit na tiping hindi na ako nakaka focus sa studies ko pero nakapag tataka lang.”

Oo. Totoo iyon. Dati kasi kapag magka away kami kahit na hindi ko siya pinapansin, bumabaha ng texts messages na pagpapaalala mula sa kanya pero ngayon, literal na cold war. Napapagod na rin siguro siya na suyuin ako? Ayaw ko namang isipin na baka may. . na may iba na siyang gusto kasi. . impossible! Sabi ni Grigor sa akin mahal niya ako at malamang busy lang din talaga kami sa mga academics namin lalo pa’t malapit na kaming grumaduate from college.

Parang nagulat naman si Cire sa sinabi ko at umiling.

“Maybe he’s just busy, Abi. Intindihin mo nalang.” tanging sabi niya.

But then, after that, kahit na nagkabati kami ni Grigor from our previous argument, I can feel something is off. I mean, he still acts the same but I got this weird feeling na may kakaiba talaga. I don’t know kung stress lang ba si Grigor sa studies niya dahil napapadalas na rin na hindi kami nagkikita before graduation probably because of thesis but lalo siya naging paranoid na baka may umaaligid sa akin na kung sino mang lalaki.

Hindi ko na nga lang siya pinapatulan dahil ang nonsense na patulan ko siya sa allegation niya lalo na kung hindi naman totoo. Saan niya ba kasi nasasagap mga paratang niya sa akin?

Then, after graduation, akala ko mawawala na yung pagiging paranoid niya over boys sa akin but no. Hindi nagbago at dahil pikang-pika na ako sa kanya, I decided to unwhine myself to a local bar alone pero hindi ko inaasahan na makita duon si Lance. I was surprised ng makilala niya ako at makita ako duon. Maybe because hindi niya inakalang pupunta ako sa ganuon. Besides, it has been years since we last met.

Actually, ilang beses lang kami nagkausap and from what I knew, hindi sila ganuon ka close ni Cire kaya nga medyo nailang siya sa request niya before na sunduin kami sa school if it wasn’t just because of me ay hindi talaga siya tutuloy. Nakakatawa nga kung iisipin kasi nanligaw siya sa mga panahong kami na ni Grigor so obviously, auto busted agad siya.

But look at him now naman kahit single siya, he’s already a surgeon. I couldn’t be more proud of that.

“Hulaan ko kung bakit ka nandito?” saad niya pagdating ng inorder naming drinks.

“Sure.” natatawa kong tugon.

“Naghahanap ka ng makaka date?”

“And why would you think na naghahanap ako ng ka date, aber?”

Parang nagulat pa siya sa tanong ko.

“Oh what’s with that look?” dagdag ko pero bigla akong naging uncomfortable dahil duon.

“Hindi ba? Are you not on a new relationship right now?”

“Huh? What do you mean?”

“I thought. .” sisimulan niya palang sanang sabihin sana sa akin ang nalalaman niya hanggang sa makita ko na ng dalawang mata ko ang alam ni Lance na alam niya.

Bakit?!

---

A/N:

Posted: January 30, 2020 at 12:05 AM

Few more chapters to go and this story will be ending soon. Don’t forget to stay safe indoors and read kung wala namang importanteng gagawin sa labas, okay?

Anyway, ’til next update!

Stay awake and aware!

HIS BURIED SECRET 8

Present

Binagabag ako ng kakaisip kung sasabihin ko ba ang tungkol kina Jen at Cire at yung sa iba ko pang nalalaman kay Grigor. Hindi ko kasi alam kung okay bang sabihin ko iyon dahil baka magalit siya sa akin at mawala sa mood dahil una, lumabas ako ng bahay ng walang paalam. Pangalawa, nakipag meet ako sa mga taong hindi ko alam kung gusto niya bang makasama ko. Baka kasi, alam ninyo iyon? May naging pagaaway pala si either Jen or Cire na hindi sino man sa kanila ang nagbanggit sa akin. Ayaw ko namang mag away kami ng asawa ko ng dahil lang duon.

Pero gusto ko talaga malinawan. Naguguluhan na kasi ako sa mga nalaman ko tungkol sa kanila. Lalo na yung tungkol sa ex ni Grigor na kinwento sa akin ni Jen.

At dahil maagang umalis si Grigor para pumasok sa kanyang trabaho ay ginawa ko muna ang dapat ko na gawin at iyon ay ang maglinis ng bahay bago ako umalis. Oo. Aalis ako ulit. This time, pupunta ako sa lugar kung saan pinaka ayaw ni Grigor ako pumunta - sa hospital. Gusto ko malaman bakit hindi pa kami magka anak ba related sa sinabi ni Cire sa akin ng nasa kainan kami.

Hindi ko alam pero kinakabahan man, malakas ang kutob kong may bagay na tinatago sa akin ang asawa ko at iyon ang gusto kong alamin at malaman.

Pumunta ako sa hospital na may kalayuan dito sa amin para makasigurado akong walang makakakilala sa akin na maaaring magsabi sa asawa ko na nakita nila ako sa labas.

For some reason, nagtataka ako sa mga oras na ito ngayon kung bakit lalaki ang ob-gyn doctor na kaharap ko. Hindi sa gender biased pero nakakagulat lang na may lalaking mayruong passion para pangalagaan ang mga nagbubuntis at gustong magbuntis na gaya ko. Usually kasi di ba, babae ang nasa ganitong larangan?

Naghihintay nalang ako ng response sa kanya mula sa ginawa niyang pag check sa akin kanina at sa naikwento ko na pinapainom na gamot sa akin ni Grigor kung may epekto ba iyon sa kung bakit hindi pa ako nagbubuntis.

Natawa nga ako kasi kanina ng pagpasok ko sa office niya parang nagulat pa siya na makita ko.

“Let’s just wait for my co-doctor to arrive, is that alright, Mrs. Magnus?”

“Yes, sure.”

Ilang minuto ding tahimik ang paligid hanggang sa muli siyang magsalita.

“Are you really sure we haven’t seen each other before or remember my name, Kristoffer, by any chance? ’Coz I’ll be honest. Your maiden name really sounds familiar to me.”

Umiling ako sa kanya na siyang kinatango niya.

Is this just coincidence? Parang sa tuwing lalabas ako may taong magsasabing kilala nila ako by chance.

“Sandali lang, Mrs. Magnus. I’ll be back shortly. May kailangan lang asikasuhin sa nurse desk.” paalam nito bago lumabas at maiwan ako mag isa.

Habang hinihintay ko bumalik yung gynecologist at yung sinasabi niyang co-doctor niya na paparating, inilibot ko nalang muna ang tingin ko sa kanyang office hanggang sa madako ang mata ko sa mga nakatalikod na frames sa mismong table niya.

Wala naman sigurong masama kung tignan ko yung picture. Titignan lang naman eh.

Hinarap ko ito sa akin at sa hindi ko maliwanag na paraan, nanikip bigla ang dibdib ko na parang hindi ako makahinga. Bigla din kumirot ang ulo ko kaya agad kong binalik sa pwesto ang hinawakan kong frame.

Para akong may naririnig na boses sa utak ko at rumehistro yung mukha ng isa sa mga kasama ng gynecologist dito sa office sa akin.

“Mrs. Magnus, are you okay?” bumalik ako sa ulirat ng makita ko ang nagaalalang mukha ng doktor kasama ang isa pang kasamahan niya.

“Y-yeah, I’m okay. Sorry.” pinilit kong ngumiti kahit na alam kong parang bumigat ang pakiramdam ko.

Nag usap ang dalawang doctor sa harap ko at pagkaraan ng ilang minuto, pinasama ako ng gynecologist sa kausap niya na isa palang neurologist. Nagtaka ako kung bakit pero ang sabi lang nito sa akin ay pagkatapos ng mga tests na gagawin nitong isang doktor sa akin ay bumalik ako sa kanya after a few days para makagawa siya ng report about may case.

“Doc, para saan itong tests na gagawin mo sa akin?” inquire ko sa neurologist bago ako pumasok sa parang dome na machine.

“Iche check lang natin if may fractures yung skull ninyo, Misis.”

“Fractures? Bakit? Para saan?”

“Para po ito duon sa report na gagawin ng co-doctor ko. Need natin icheck yung results dito sa MRI at CT Scan.”

Hindi na ako umimik at tumuloy nalang sa sinasabing tests na kailangan nilang ipagawa sa akin. I don’t know. For some reason, I don’t feel good about this. Lalo pa’t naalala ko yung pakiramdam ko kanina pagkakita ko duon sa kasama ng gynecologist sa litrato. Who is he? Bakit naging ganuon ka unweary ang pakiramdam ko when I saw him?

After all the tests, I hurriedly went to the mall. Kaunting oras nalang ang meron ako dahil malapit na ring umuwi si Grigor. I already decided what I want to give to him para sa third anniversary namin. It is exactly what we both need.

Pagdating ko ng bahay, nagmadali akong magpalit ng damit at tinago ang regalong binili ko para sa kanya. After that, nagluto ako ng dinner namin at naupo sa sofa habang hinihintay ang pagdating niya. Hindi ko na namalayan nakatulog ako.

“Abi. Wake up.” malumanay na tawag sa akin ng isang pamilyar na boses.

Hon? Mukhang nakauwi na si Grigor.

I slowly opened my eyes and smiled but to my horror, napapitlag ako ng ang sumalubong sa akin ay isang duguang mukha. This man. He was the same man na nasa litrato duon sa gynecologist office. Am I dreaming? Why? Why am I seeing him in my dream?

“Abi! Wake up!” ulit niya at bakas sa kanyang mukha ang takot, “C’mon! You need to wake up. You need to get out of here! Now!”

Duon ko lang narinig ang malalakas na kalampag ng pintuan. It was as if may halimaw na nagpupumilit na pumasok sa kwartong ito.

Puno ng pagaalala ang mukha ng lalaki.

“Abi, promise me, that whatever happens, you’ll remember me.” humalik siya sa labi ko at nakaramdam ako ng hindi maipaliwanag na pamilyar na sensasyon at pagkatapos isang malakas na tunog ang nagpagising sa akin.

Pagmulat ko ng mga mata ko, nasa realidad na ako at nakita ko ang nakatalikod na si Grigor na may kinakausap sa kanyang cellphone.

Papalapit palang ako sa kinatatayuan niya pero tinapos na nito ang pakikipagusap niya sa taong nasa kabilang linya. Pagharap niya sa akin ay napakurap ako dahil ngayon ko lang nakita ang ganitong klaseng awra ng asawa ko. Para siyang ibang tao. Nakakatakot!

Nagulat din siya sa biglaang pagsulpot ko at agad na iniba ang ekspresyon ng kanyang mukha. Ngumiti siya sa akin pero pakiramdam ko, may mali.

“Hon, I missed you!” saad niya at agad akong siniil ng halik.

Surprised but I shouldn’t be to the way how he kissed me. It was deep and hungry for me.

“You look tired.” puna niya.

“Am I?” siguro nga. Ilang araw na akong binabagabag ng mga katunangan na hindi ko pa nahahanapan ng kasagutan. But soon. I know. Soon I will have the answers I am looking for.

“Did you drink your medicine today?” tanong niya. Ito na naman siya.

“I did.” I lied. Alam kong may chance na tignan niya ang botelya ko para tignan kung nakainom ko kaya ng dinala ko ito kanina sa hospital, bago ako umuwi galing mall, I made sure na kumuha ako ng isang tableta hindi para inumin kundi para itapon.

I’ve been an obedient wife to you, Grigor, but not this time.

“Good. Now, let’s eat. I’m hungry and I’m sure you are too.” nakangiti niyang sabi at inalalayan ako papunta dining table.

And as expected, after naming kumain, pagkatapos kong maghugas ng aming pinagkainan at pumanhik sa aming kwarto, naabutan ko si Grigor na tinitignan ang bote na naglalaman ng tabletas na pinapainom niya sa akin. I can see a lot of emotions across his face. Hindi rin nakaligtas sa paningin ko ang pagkuyom niya ng kanyang kamao.

What is it you’re hiding to me, my dear husband?

Pumasok na ako ng tuluyan sa kwarto namin at paglapit ko sa kanya ay inabutan niya ako ng isang tableta. Napatingin ako sa kanya.

“G-grigor?”

“Drink it.” utos niya kasabay ang isang malalim na paghinga.

“B-but, I already–”

“Just drink it, Abi.” ma awtoridad niyang sabi.

Napabuntung-hininga ako. Alam niya kaya na hindi ko talaga ininom? Impossible.

Wala akong nagawa at ininom ang binigay niya. Napangiti siya sa ginawa ko at hinalikan ako sa nuo. Lumakad siya papunta sa comfort room na nasa luob ng kwarto namin at ng makita kong hindi siya nakatingin sa akin ay agad kong niluwa ang gamot na akala niyang ininom ko at nilagay sa bulsa ng pajamas ko. That was close!

Humiga na ako sa kama namin at hinintay siyang tumabi sa akin.

I took deep breaths. Kumukuha ako ng tiyempo kung paano ako magtatanong sa kanya ng mga bagay na nalaman ko ng hindi niya nahahalatang may alam ako at hindi siya mawala sa mood.

“G-grigor. .”

“Hmm?”

“N-nakidnap ba ako before?” halos maubos ang hangin sa katawan ko sa tanong kong iyon.

Kunot-nuo siyang tumingin sa akin. Titig na titig. Para bang binabasa ang mga mata ko.

“Why do you ask?”

“K-kasi. .”

“Is this part of those nightmares you’re having?”

Tumango ako at isang malalim na buntung-hininga ang pinakawalan niya.

“I think it is time.”

“Ha? Anong sinasabi mo, Hon?” kinabahan ako sa sinabi niya.

“For you to know the truth.”

Is this it? Aaminin na ba niya sa akin ang sikretong tinatago niya? Magugustuhan ko ba? Makakayanan ko ba tanggapin ito? But I should now the truth.

Besides, I don’t think I have any secrets I keep from him aside sa mga nagawa ko nitong nakaraan na hindi niya pa alam.

I took a deep breath. Yeah , right. ’Coz secrets are not meant no hidden forever.

Hide it ’til it is buried until it is dug up and expose you to death.

Umupo ako at humarap sa kanya na siya ring kanyang ginawa. Hinawakan niya ang magkabilang kamay ko at tumitig ng taimtim sa akin.

“Abi, before I tell you my secret, would you please promise me? That you will not leave me?”

Sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, bumilis ang tibok ng puso ko. At the same time, naalala ko yung mukha ng lalaki sa panaginip ko kanina at ang sinabi niya.

“Of course, Grigor. I will not. We made a promise when we got married, right? I will not leave you. I will stay ’til death to us part.” nakangiti kong sabi sa kanya at hinaplos ang kanyang kaliwang pisngi ng aking palad.

Ngumiti siya ng malalam at nagsimula na sa pagsisiwalat sa akin ng kanyang sikreto.

“Before we got married, when we were just boyfriend and girlfriend, I admit. I was a headache to you. I did things that hurt you and I can’t blame you if you got tired of my shits. .” biglang humigpit ang hamay niya sa kamay ko at may nagbabadyang luha na tumulo sa kanyang mga mata, “ Those shits that made you think if you deserve someone like me. We had a fight that day and we both decided to cool off. At first, as a jerk, it was fine with me because I thought you will come back running to me like you always do because used to it. I was used to have you back whenever I want you to, but then. . .“

“But then?” nagtaka at kinabahan ako ng bigla siyang napahinto sa pagku kwento. Para bang hindi siya sigurado kung dapat niya pa bang ipagpatuloy ang ginagawa niya.

“But then, you got kidnapped. I was partying at that time with my friends that day you were kidnapped by someone you knew. I was partying because I want to forget the pain I have in my chest knowing after weeks of not being together, it seems you have already moved on with your life. I-I actually, like you, want to forget what happened that day but I can’t. I want that memory to serve as a reminder that I should eb by your side and protect you.” kita ko kung paano hindi na nagawang pigilan ng asawa ko ang pag agos ng mga luha sa kanyang mga mata. He is crying, hurting, because of that memory I cannot seem to remember. And, it breaks my heart seeing him like this infront of me.

“The day you were kidnapped, you called me. I was about to reject your call and be a jerk because I want you to beg to me to be with you again because of the pride I have but when I answered it, you were crying so bad. You were afraid and asking for my help to come save you and that is when, I came to my senses. Something bad had happened to you because I was not with you. I panicked. I don’t know what to do. Good thing, my friends who I was partying with me, helped me to find where you were. And at the time I found you. .” muli siyang tumigil sa pagsasalita at kinuyom ang kanyang kamao pagkatpos ay sinambunutan ang kanyang sarili.

Hindi ko kayang makitang nagkaka ganito ang asawa ko. Nasasaktan ako.

“. . That bastard, that fucking bastard! He had fun of you completely. He wrecked you completely and I wasn’t there to protect you to whatever he had fun doing with you. After you were rescued, you just can’t seem to get off the trauma you had experienced. You don’t eat. You don’t talk. You seem to be having a world of your own. And the worst, you don’t let me touch you because all you see whenever someone wants to touch you is the face of that bastard that you will just start screaming, throwing things and cry for help. You almost gone crazy because of him but I also was about to go crazy too because I know it was my fault for you to be in that situation and then, it hit me. I don’t want your life to be ruined completely so I made a way for you to go back to normal, for us to be happy again. We made our way to a rehab where we both heal ourselves and after you go through some medications, we decided to get married. After we got married, I promised to myself that I won’t let anyone hurt you or let you remember what that bastard did to you and I was happy that we finally got each other’s arms. I’m sorry, Abi. I’m sorry if I kept this secret from you. I know I shouldn’t have but I was just happy that finally after those visits we have and those medications, you finally don’t remember a thing about what had happened. Please forgive me if I went mad whenever you try to disobey me but I did those for your own good and I hope you understand.”

Honestly, I don’t know what to feel after knowing this long kept secret of my husband. Maybe, that’s the reason why napapanaginipan ko ang mga bagay from the past sa tuwing sinusuway ko siya na huwag inumin yung gamot na binibigay sa akin. But he told that was just vitamins before, right? Or was that “vitamins” still part of my medication?

“G-grigor, if you don’t mind me asking, this will just be the last question I want you to answer.”

“Hmm?”

“What was the name of the bastard who did those things to me?”

For a moment, he hesitated but still answered with a deep sigh.

“His name was Lance.”

And at the moment, the moment I heard the name of my perpetrator, a flash of forgotten memories went back to me like a bolt of lightning.

---

A/N:

Posted: January 31, 2020 at 12:00 AM

Surprise! Bilis ng update ’no? Parang kagabi lang nag update ako. Kaunti nalang. Malapit na matapos ang kwentong ito and then, after this, I’ll update few chapters sa AMW. Iyon lang.

Anyway, ’til next update!

Stay awake and aware!

HIS BURIED SECRET 9

Today is the day of our third anniversary and I am excited to tonight’s dinner date. Grigor said he will fetch me to go to this restaurant that he have reserve for us and I can’t wait!

Dahil mahaba pa naman ang oras ko ay naghanap muna ako ng pwede kong isuot na dress para mamaya and I opt for my favorite red dress that I bought God knows when. It was a simple v-cut dress but it enhances the sculpt of my body plus, I feel like Aphrodite whenever I wear this dress.

I was about to take my beauty rest so I have the energy later to whatever surprises my husband have in hand when my phone beeped. It was a message from the gynecologist. Actually, I decided to stop finding answers when my husband told me his kept secret but then, there’s this urge in me like a devil whispering again and again that those secrets aren’t enough. That there’s a missing piece on the story.

“I have the results with me and you might want to see it for yourself as this is a buried secret.”

I paced myself back and forth. Hindi ko alam kung dapat ko pa ba itong puntahan pero nanaig ang bumubulong na demonyo sa tenga ako at ngayon, nasa luob na ako ng office ng taong nagpapapunta sa akin.

“See those first and I will explain it to you further.” saad nito at inabot sa akin ang results na hawak niya na may kuha pa ng bungo ko.

Post-Traumatic Amnesia. Iyon ang unang umagaw ng pansin ko. Amnesia?

AntiAnxiety Drugs Overdosage. At iyon ang pangalawa. Overdose?

Teka, anong kinalaman sa isa’t-isa ng amnesia at overdose? Ang alam ko umiinom ako ng gamot dahil sa nangyari sa akin pero impossible naman yata ang overdose dahil isa o dalawang beses lang minsan ako uminom nun sa isang araw.

Tinignan ko ng makahulugan ang doktor na nasa harapan ko at mukhang nakuha niya na ang mga gusto kong itanong sa kanya.

“Remember that last time you went here?”

Tumango ako. So, anong meron duon? Tinanong niya ako by chance kung nagkakilala na ba kami. Ang sabi ko naman hindi pa dahil hindi pa naman talaga, o baka nalimutan ko?

“Because to be honest, I know you. I actually had been looking for you.”

Nanlamig ang buong katawan ko sa sinabi niya. Did he just?

“W-why?” ang tanging lumabas sa bibig ko.

“Because you are the key to my brother’s murder case.”

Parang umikot ang sikmura ko sa sinabi niya. Murder case? Brother? Ano bang nangyayari? Naguguluhan ako. Sabi niya, hinahanap niya ako dahil ako ang susi para sa pagkamatay ng kapatid niya? Anong kinalaman ko duon?

Tinitigan ko maigi ang doktor na nasa harapan ko at saka bumalik sa akin ang kinwento ng asawa ko na nangyari sa aking traumatic event. Hindi ko na tuloy napigilan ang sumabog.

“Are you? Are you Lance’s brother? Really?! Alam mo ba ang ginawa sa aking kababuyan ng kapatid mo?! I almost went into a mental facility dahil sa traumang idinulot niya sa akin tapos ngayon, heto ka at sasabihin ako ang susi sa pagkamatay ng kapatid mo? Pinagbibintangan mo ba ako na pinatay ko ang kapatid mo?” I yelled in frustration. Who wouldn’t be, right?

“Abiel Rosell, could you please calm yourself down? We’re still talking. At anong sinasabi mo na ginawang kababuyan ng kapatid ko sa iyo?” naningkit ang mga mata niya sa akin at saka muling nagsalita ng may marealized siya, “The husband that you’re telling me who asks you to drink those meds na dinala mo dito, is he, by any chance, Grigoris Magnus?”

D-did he just call me, Abiel Rosell? That was my maiden name! So, he really knows me? And my husband too?

“Please, calm your self first and let me tell you what I know is the secret and the truth as well behind you and Grigoris.”

Kahit mahirap, ginawa kong kumalma dahil gusto ko ring marinig ang side niya sa kwentong alam ko na sinabi ng asawa ko.

“Thank you, Abiel. Thank you.” saad nito at bumuntung-hininga, “Now, let me just ask you, do you remember anything from your past? Like anything? Coming from you not what someone told you?”

Napaisip ako sa tanong na iyon. May alam ba akong bagay from the past na hindi nabanggit sa akin ni Grigor? Na hindi sinabi ng kahit na sino?

Malungkot akong umiling sa kanya.

“I see. So what is written on your results is true.”

“What do you mean? That I have amnesia? And drug overdose? I-I don’t get it. Please, diretsuhin mo na ako. Lalo akong kinakabahan sa ginagawa mo eh. Please.”

“Alright, but please huwag kang mabibigla and let me finish.” panimula niya, “According to your results that I have, you’re suffering from Post-Traumatic Amnesia. It means, you probably went thru an accident. May it be a car accident or may humampas sa ulo mo ng malakas for you to have this type of amnesia. But luckily, what it shows here is that yours is not a permanent one. And I since yours is just temporary, are you seeing glimpses of things that you cannot seem to understand in some way? May it be like in your dream or something that when you touch a particular thing, that somehow remind you of someone but you cannot remember?”

Tumango ako kasi naeexperience ko ang mga sinabi niyang iyon. Lalo na yung sa panaginip.

“I actually have dreams, no, nightmares that I cannot explain and whenever I try to tell this to my husband, he will just ask me if I already taken the vitamin or meds that he always have been giving me from God know I don’t know how long already.” sagot ko at nagpakawala ng isang malalim na nuntung-hininga.

“So that explains it. Your memories are already returning one by one and they are reaching out to you to your subconscious. That’s why you’re seeing them on your dreams. However, your husband is already aware that this might happen beforehand and the reason why you still cannot remember those important memories of yours is because he is preventing them from returning to you. He wants you to forget those. For better or for worse reasons, Abiel.”

“So, you mean, alam ng asawa ko na may amnesia ako at yung gamot ba na pinapainom niya sa akin ang dahilan kung bakit hindi ko iyon maalala?” pinipigilan kong maluha dahil alam ko, somewhere in me, knows that the answer is yes. Because I can feel it.

“Yes, Abiel. Grigoris knows. That is why he keeps on asking you to drink those medicine na binibigay niya sa iyo. He is overdosing you because that drug you are taking, in the long run, it can cause memory loss. That drug you are taking is Benzodiazepines or commonly knows as AntiAnxiety Drugs. It works like an anesthesia and has sedative effects and it can only be taken in a short period of time.”

Sa mga sinabi niya, hindi na ako naka imik. So, it is true. ’Yung mga hinalang bumabagabag sa akin tungkol sa mga napapansin ko nuon pa, lahat iyon. . lahat iyon. . totoo.

“Also, regarding to what you have accused awhile ago to my deceased brother, I don’t know what Grigoris told you about him and I also don’t know if you will believe me or not, but my brother did not cause you any harm. He actually was the one who helped you during your dark times. It is just that something happened which leads to him getting murdered and I think it has something to do with you. Hindi kita sinisisi pero alam ko at naniniwala ako na kung maaalala mo lang ang nangyari ng araw na iyon na nakalimutan mo, malalaman mo kung sino ang nagsasabi ng totoo.”

Pero, hindi ko maalala. Wala akong maalala. . . sa ngayon .

“Pwede bang malaman bakit ako tinulungan ng kapatid mo? At sa kung anong dahilan?”

He hesitated for a moment but then let out a deep sighed.

“Grigoris cheated on you before and that was the reason why my brother helped you even though I told him not to, because the moment I saw the man who cheated on you, I know he’s dangerous to be with and he will do everything just to get back what he owns and that is you. And my instinct didn’t fail me. One day I woke up just to found out that he was already murdered and I know, only Grigoris can do that to him.”

Bigla kong naalala yung mukha ng asawa ko kahapon. ’Yung awra niyang nakakatakot. ’Yung parang hindi siya yung taong nakakasama ko sa pang araw-araw.

Kinabahan ako sa hindi malamang dahilan. Pakiramdam ko nagyeyelo ang buo kong katawan. Naalala ko rin yung mga sinabi niya sa akin ng huling paguusap namin - ang sikretong tinatago niya sa akin. Kasinungalingan lang ba lahat ng iyon? Sino ang dapat kong paniwalaan?

At, totoo ba? Grigor cheated on me? With whom?

Bigla ko ring naalala yung mga nalaman ko kina Cire at Jen.

Wala naman sigurong masama kung lubusin ko na ang pagtatanong. Baka may alam pa siyang iba na dapat kong malaman. Kahit na masakit, kahit na nakakahilo na ang mga nalalaman ko na para bang gusto ko nalang itulog ang mga ito, sige. Aalamin ko para sa ikatatahimik ko, ng buong pagkatao ko.

“Kristoffer, I know you know the main reason why I went here to your office, right? Do you remember? ’Coz someone jokingly just told me this and I just want to confirm the reason why. Tell me, why is it until now Grigor and I still haven’t got a child?”

Nagkatinginan kami at kita ko sa mga mata niya ang awa dahilan para hindi ko na mapigilang maiyak. I knew it. Something is really wrong with me. I knew it.

“I’m sorry, Abiel. I-I don’t know what you and my brother had talked about but from what I knew, he changed you to help you get away from Grigoris. Y-you were once a boy at birth and after my brother changed you, here you are right now, standing infront of me as a woman. Now, did I answer your question as to why you still don’t bear a child?”

Tuluyan na akong humagulhol sa nalaman ko. All along I thought I was a female at birth. That’s what also Grigor made me believe to , but now, here I am facing the sad truth alone and what makes my heartache more is I know the reason why I probably had asked Lance’s help to be like this and this was because Grigoris cheated on me. Because at that time, we still share the same gender and I cannot blame him if he still looks for a true woman. A real woman who can satisfy his needs in bed.

My entire three years of marriage with Grigor, all of it, those are all lies! He made me believe to something I am really not just to keep me by his side but why? But why would he do that after cheating on me?

Why does he have to kill an innocent man who just want to help me? Did we, somehow, me and Lance had a relationship that Grigor cannot bear to see?

I hate it! I hate everything! I just. . . I just want my memories to return even though it pains me!

“And I want to say sorry too in behalf of my cousin. She was the one who Grigoris cheated with. I am sorry if it was your bestfriend .”

Kahit na humahagulgol na ako, nagawa ko pa ring marinig ang sinabi niya.

Bestfriend?

I don’t know why but for some reason, I specifically remembered a person sa sinabi niya. Which remind me of. . .

“H-ha? Hindi mo ba ako naaalala? Ako ’to! Si Cire! ’Yung bessy-best mo ng highschool! Remember?”

“C-Cire?” napatakip ako sa bibig ko at lalo akong umiyak. How could she?!

“You remember my cousin?” gulat na tanong niya sa akin.

“Y-yes. W-we actually met few weeks ago but I-I. . “ hindi ako makapaniwala na ang taong nakaharap ko ng mga panahon na iyon ang siyang kasama ni Grigor sa pangloloko sa akin. Paano nila nagawa iyon sa akin? Bestfriend ko siya ’di ba? Paano niya nagawang kausapin ako na parang hindi nila ako niloko ni Grigor?

Dahil hindi ko na alam kung anong dapat gawin o maramdaman, nanginginig akong tumayo sa kinauupuan ko. Gusto kong mapag-isa. Malayo sa lahat. Malayo sa nakakakilala sa akin. Higit sa lahat, malayo kay Grigor.

“Abiel, where are you going?” nagaalalang tanong niya at tumayo pa sa kanyang desk para lapitan ako.

“I want to be alone!” pasigaw kong sabi sa pagitan ng aking pag iyak.

“No, Abiel! It’s dangerous for you. Especially now na may alam ka na tungkol sa past mo. Kung sakali mang uuwi ka sa inyo at malaman ni Grigoris na alam mo na ang totoo, hindi mo alam kung anong pwede niyang gawin sa iyo. Abiel, he is dangerous! You need to get away from him! I will help you the way how my brother did dahil hindi natin alam anong pwede niyang magawa sa iyo! He is obssessive towards you to the point na handa siyang pumatay!” lumapit ito sa akin at hinawakan ako sa braso upang pigilan ako sa paglabas ng pinto.

“N-no! Let me go! L-lalayo ako sa inyong lahat! Ayaw ko na dito, please! I don’t care kung patayin niya ako gaya ng ginawa niya sa kapatid mo. You better not help me! Hindi ka kasama sa gulo na ito. Gulo namin ito! Kung ang pagpatay niya sa akin ang magiging kabayaran sa pagkamatay ni Lance, be it! Just please!” nanghihina na ang katawan ko sa sobrang pagod at pagiyak.

This was suppose to be a fun day. Yeah, right, Our anniversary but look. Here I am breaking down after knowing the lies in our marriage. Tsk.

What a hopeless transgender I am, or should I say, gay still in reality?

Inipon ko ang natitirang lakas na meron ako para makalabas ng office niya pero ng mabuksan ko na ang pinto para makalabas, kinain naman ng dilim ang sistema ko. Oh god. What a pity I am.

---

A/N:

Posted: January 31, 2020 at 12:30 AM

Nakakaloka ’no? Kakaupdate ko lang kahapon, meron na naman uit ngayon. Also, this is not because maraming time ang inyong author nor I am pressured with some readers. It is just that I need to relieve my stress through writing.

Anyway, ’til next update!

Stay awake and aware!

HIS BURIED SECRET 10

Nagising akong umuuga ang paligid ko. Hindi ko alam kung bakit kaya marahan kong binuksan ang mga mata ko and to my surprise, nasa luob ako ng sasakyan. Nakahiga ako sa backseat while Grigor is driving.

Grigor. .

Grigor?!

Sinubukan kong maupo but to my surprised I can’t. Dahil sa ginawa kong iyon, pinaalam ko lang kay Grigor that I am already awake.

“Good evening. Hon. How was your sleep?” saglit ako nitong nilingon at kinilabutan ako sa tono ng boses na gamit niya. Napalunok ako.

And then it hit me. I shouldn’t be here. I was supposed to get out of Kristoffer’s office but I blackout. And speaking of Kristoffer, where is he?! Anong nangyari sa kanya?! At paano akong napunta dito sa kasama niya?!

Duon ko lang din napagtanto na nakatali ang mga kamay at paa ko and that’s the reason I couldn’t get up from my current position.

And from that, bumalik na naman sa akin ang mga nangyari kanina. Ang mga nalaman ko. Then, my eyes started to water.

“W-why?” I asked, almost whispering.

“Are you going to leave me now?” isang tanong na nagpasikip sa pakiramdam ko. Walang banta ng pananakot ngunit kalungkutan.

“If only I could. .” sagot ko, but I can’t.

Naramdaman kong biglang bumilis ang takbo ng kotse kaya kinabahan ako.

“G-Grigor?! What are you doing?!” nagaalala kong tanong at pilit na umupo mula sa pagkakahiga.

“Is my repenting not yet enough? Why can’t I just get you back?! Why can’t we just forget that one mistake I did and continue with our life together?!” I was taken aback ng bigla siyang galit na nagsisisigaw. All those years na nakasama ko siya after mawala ng mga ala-ala ko, ngayon ko lang siya nakitang maging ganito.

“We can, Grigor. I-if only you told me the whole truth! Pero hindi! Nagsinungaling ka ulit gaya ng pagsisinungaling mo sa akin nuon!”

“B-because I know that once you know the truth, you will leave me for good and I don’t want that! No! Never!” hinampas niya ng malakas ang steering wheel ng biglaan kaming huminto. Para siyang tinakasan ng bait sa kinikilos niya. Natatakot ako pero naaawa din ako.

Sa totoo lang, hindi ko alam bakit ako naaawa gayong nagsinungaling siya sa akin pero isa lang ang alam ko. Hindi kakayanin ng konsensya ko na may masamang mangyari sa kanya ng dahil sa akin.

“G-grigor. . Kalagan mo ako. I promise hindi ako tatakas. G-gusto kitang yakapin kasi ayaw kong nakikita kang nagkakaganyan.” nanginginig ang boses kong sabi. Pakiramdam ko any moment may tutulong luha sa mga mata ko. Hindi ako makahinga dahil naninikip ang dibdib kong makita siya.

Hindi ko alam kung anong mali kahit na may assurance ang sinabi kong hindi ako tatakas, dumilim ang mukha niya at nagalit siya.

“NO! Not this time, Abi! Bakit ba ako lang ang nagmumukhang may kasalanan sa atin dito? Nagsinunging ka rin sa akin! Ang sabi mo sa akin nitong mga nakaraan nasa bahay ka lang natin doing your usual chores as my wife but then, here we are! Sabi ko na nga ba at tama ang hinala ko na umaalis ka ng bahay natin dahil kung hindi ka lumabas, hindi ka magtatanong ng kahit na ano from the past! Bakit kasi hindi mawala-wala ang mga peste sa mundo!” muli niyang pinaandar ang kotse at tinahak ang kalsadang walang gaanong dumadaang sasakyan at may malamlam na ilaw sa bawat poste ng ilaw na aming madaanan.

Nagsisimula na akong matakot hanggang sa makita ko ang biglaang pag ngiti niya sa hindi ko malaman na dahilan na nauwi sa pagtawa niyang hindi ko mahulaan anong emosyon ang nakapaluob. Galit? Sakit? Panghihinayang? Hindi ko alam.

“Pero ayos na ang lahat, Hon. Wala ng makapang gugulo sa relasyon natin. Magsisimula tayo ulit. Malayo sa lahat.”

“W-what do you mean?” hindi ko alam pero kinakabahan na talaga ako sa kanya. Purong gusto ko nalang pumikit at isiping hindi nangyayari ang mga bagay na ito ngayon sa mismong araw ng anniversary namin.

“Later, Hon. Just be a good wife and sit there like you should be doing. I’m sure matutuwa ka sa regalo ko sa iyo.”

And that’s what happened. I sit there as I was told. I almost fell asleep sa sobrang tagal ng biyahe.

“Let me help you.” saad ni Grigor ng huminto kami sa isang bahay malapit sa dagat. Hindi ko maiwasang mamangha sa laki ng bahay. Mas malaki ito sa bahay namin.

Nakaramdam ako ng pagkailang ng pagbuksan niya ako ng pinto at buhatin, bride style way.

Pumasok kami sa hinintuan namin na bahay at dinala niya ako sa sala.

Talk about sudden change of emotions.

Kanina galit na galit siya at nakakatakot, ngayon halos hindi mabakasan ng kaninang emosyon niya ang ngayon. Sobrang saya niya. Sobrang saya to the point na nakakatakot makagawa ng mali dahil anytime alam mong pwedeng sumabog ang galit niyang pinipigilan niya.

“No, Abiel! It’s dangerous for you. Especially now na may alam ka na tungkol sa past mo. Kung sakali mang uuwi ka sa inyo at malaman ni Grigoris na alam mo na ang totoo, hindi mo alam kung anong pwede niyang gawin sa iyo. Abiel, he is dangerous! You need to get away from him! I will help you the way how my brother did dahil hindi natin alam anong pwede niyang magawa sa iyo! He is obssessive towards you to the point na handa siyang pumatay!”

Iniupo niya ako sa couch at kinalagan ako. Pagkatapos ay umupo siya sa harap ko at tinitigan ako.

“I like how calming it is here.” isang malamlam na ngiti ang sumilay sa kanyang labi habang nakatitig siya sa akin.

Napalunok ako. Hindi ko alam kung ano ang dapat na sunod gawin o sabihin dahil sa totoo lang, parang tumigil na sa pag function ang utak ko.

“I love you, Abiel and I won’t let you go. If you insist to, then I’ll show you how dedicated I am to make you stay but I must warn you. It can also be your nightmare. You don’t like nightmares, right, Hon?”

Hindi ako nakaimik. Hindi ko na alam ang gagawin hanggang sa maalala ko ang panaginip ko kasama si Lance at amg napag usapan namin ni Kristoffer.

Hindi ko maintindihan bakit may pumipigil sa akin na tumakbo palayo sa lugar na ito at iwanan si lugar.

Dahil ba ito sa nanghihinayang ako sa pinagsamahan namin? Na ayaw kong mas lalo siyang masaktan sa gagawin ko? Dahil natatakot ako sa maaari niyang gawin sa akin kapag hindi ko sinunod ang gusto niya?

“G-Grigor. .”

“Sshh. .” lumapit siya sa akin at lumuhod, “I know how much of a jerk I am but believe me, I love you. I wouldn’t do those things kung hindi ka mahalaga sa akin. You don’t have to complicate things between you and me, Hon, dahil pagbali-biktarin man ang mundo, I know you will never love again this much as you love me. Besides, ganuon naman talaga kapag nagmamahal? Nasasaktan. And remember, kasal tayo, right? ’Til death do us part .”

Umiling ako. Umiling ako habang hindi ko namalayan umiiyak na pala ako.

“G-Grigor, if you really love me, you will let me accept you and everything about you again without forcing me. Oo nga mahal kita at parte ng pagmamahal ang masasaktan ako pero hindi sa paraang lolokohin ka, pipilitin ka at paniniwalaan ka na ganuon ang pagmamahal. Grigor, give me time. Give me time to accept you again.”

“N-no! No! You’re just kidding, right? Y-you can’t do this to me, Abiel! NO!” puno ng pangamba ang kanyang mukha habang niyuyugyog ang katawan ko.

Pinunasan niya ang mga luhang umaagos mula sa mga mata ko kahit na inaalis ko ito at hindi nakaligtas sa paningin ko ang relong binili ko sa kanya. Napangiti ako ng mapakla sa isip ko. I didn’t know that my suppose to be anniversary gift to him will be this relevant to our situation.

Time. That is what we exactly need to heal ourselves and the wounds we have caused each other.

“I’m sorry, Grigor.” ang tangi ko nalang nasabinat akma ng tatayo ng pigilan ako nito.

“You’re not going anywhere, Abiel!”

“N-no! Grigor! Let me go! Nasasaktan ako lalo sa ginagawa mo!” saad ko habang pilit na kumakawala sa pagkakahawak niya.

“Then be that obedient wife you always have been to me, Abiel!”

Nagpipiglas ako hanggang sa makawala ako. This drive Grigor mad.

Naghabulan kami ng naghabulan hanggang sa mahapo ako at matapilok dahilan para maabutan niya at hilain ng marahas sa buhok.

“You really think you can leave, huh? Abiel, Abiel. .” nakangisi niyang sabi at hinaplos ang mukha ko, “Do you really think may tatanggap pa sa iyo kapag iniwan mo ako? Wala! Sa akin at sa akin lang ang bagsak mo! I am your first and I will make sure that I will be your last until my last breath.”

Tatakas pa sana ulit ako ng sikmurahan niya ako.

“You’re being the stubborn Abiel na nakilala ko which is nice because that’s how you made me fall inlove with you.”

Binuhat niya ako na parang sako sa balikat niya at dinala sa isang kwarto. Walang pakundangan niya akong hinagis sa kama at naghubad sa harap ko. Hindi ako makagalaw sa sobrang pagod. Kahit hindi ko alam kung uubra pa sinubukan ko ulit kumilos. Gumalaw ako at umasang makaalis sa lugar na ito at makakalayo kay Grigor kaso lalo siyang nagalit sa pagpupumilit ko at agad na pumaibabaw sa akin.

Marahas nitong winasak ang suot-suot kong damit at agad na sinunggaban ang katawan ko. Hindi ko alam na darating ang pagkakataong hindi ko magugustuhan ang pakikipagtalik ko kay Grigor.

“N-no! P-please, Grigor. .” makaawa ko habang pilit siyang tinutulak.

Makailang ulit kong ginawa ang pagtulak ng katawan niya paalis sa akin na siyanh kinagalit niya.

“You use to love this, didn’t you? And now, you don’t want it?! Bullshit!” sa galit niya ay makailang ulit niyang inuntog ang ulo ko sa headboard at sinampal ang mukha ko.

“N-no. . G-Grigor. .” nanghihina kong makaawa sa kanya para itigil ang pananakit niya sa akin.

“You’re the only family I have, Abiel kaya handa akong gawin ang lahat manatili ka lang. Now, if you still plan to get away from me then like your nightmare that keeps hunting you every night, I will follow you everywhere and every breath you make.”

Umalis ito sa pagkakaibabaw niya sa akin at hinila ako upang iposisyon sa kabilang dulo ng kama ng nakatuwad at saka rumehistro sa tv na nanduduon ang isang video recording.

Kumalabog ng husto ang dibdib ko ng marealize kung sino ang taong nasa recording. Ako iyon. Ako iyon ng hindi pa ako isang babae na likha ng siyensya sa tulong ni Lance.

It was me giving my husband a blowjob while there a lot some boys holding me down. I don’t exactly know what happened, if they were chosen by my husband to be witnesses to what I was doing to him but yeah, I was doing something nasty.

Then, as I was feeling the sudden heat creeping in my body, Grigor went inside me.

Another recording flashed on the screen, and my eyes widened in surprise. It was Lance. He is tied upside down and obviously not in good condition. He was brutally being hurt by my husband. Then the camera shift and there, I saw myself crying and pleading to him to stop hurting Lance. I was wearing a hospital gown and already in my transition as a female.

“See, Abiel? I was your first in everything and therefore, I shall be your last.” bulong ni Grigor sa tenga ko habang pinapanuod ko ang scene kung saan pinagsasamantalahan niya ako sa harap ni Lance. Then, on the next scene. Napapikit ako at napaiyak habang umaatras abante siya sa lubo ko. Even tho I’m not watching it, I am hearing everything until the very end.

Kristoffer was right. Grigor killed Lance.

He killed him because of me. If it wasn’t because of me, he wouldn’t be killed.

“G-Grigor. . You’re hurting me. . A-ah shit. . S-stop. .” I pleaded between my moans. He’s just being so rough that it is hurting me already.

“And now for my gift to you, Abi. . I’m sure after this, you may want to start life again with me.”

Muli akong napatingin sa screen at halos manlamig ang katawan ko ng makita ko ang isang pamilyar na mukha sa akin - sa amin ni Grigor. It was no other than Cire.

She was tied on a chair and she was angrily cussing at Grigor but he just laughed at her.

“G-Grigor. . W-what did you. .”

“Sshh. .”

“What is this all about Grigor?” she angrily asked, “I don’t remember you having this kink and doing this before with me!”

“Exactly. That’s why we’re doing it right now.” baritong tugon ni Grigor.

“Grigor! Untie me or I’ll spill your secrets to your gay wife!”

Isang malakas na sampal ang natamo ni Cire mula sa kanya. I don’t know why but I feel sad hearing those words from the person I thought was my bestfriend. Pero magtataka pa ba ako kung gayong kinain siya ng pagmamahal niya para kay Grigor na nagawa nga niyang paibigin ito sa kanya at pagtrayduran ako?

“You don’t insult Abiel infront of me, you slut.”

“Slut, huh? But didn’t I satisy your needs? Those needs that Abiel can’t fulfill before because she was a boy?” mapanuyang sabi nito. Isang sampal pa ulit ang natamo niya sa kanyang mukha.

“I said, don’t insult my wife infront of me! Is that how desperate you are to ruin my marriage? Na nagawa mong magpakita sa kanya after all those years that I kept Abiel away from you?”

“What if I said, yes? Grigoris, you know na hindi siya nararapat sa iyo! Hindi kayo bagay! I don’t know what made you fell for a gay like him and even know na kahit babae na siya by science, how could you manage to stay kahit hindi ka niya mabigyan ng anak? Grigoris! Wake up!”

“Because I love him and that’s what you don’t and will never understand. Kung hindi lang ako naawa sa iyo nuon, kung hindi ko lang naisip na best friend ka pa rin ni Abiel after that one mistake I did with you, sana nuon pa pinagsama ko na kayo ng pinsan mo sa ilalim ng lupa!”

Biglang nagiba ang mukha ni Cire sa huling sinabi ni Grigor.

“W-what do you mean?”

Ngumisi ito sa kanya at may kinuha na kung ano mula sa likuran ng camera.

“Now, if you want to continue your life, just do what I want. You see the camera over there?” tinuro nito ang camera na nakatutok kanina pa sa kanila at muling nagsalita, “I want you to say sorry to Abiel and that you were the one who initiated everything from the very start. That you forced me to have a relationship with you just because you promise me that you will help me keep our relationship from everybody at school and his university so that no one will bother him or insult him because I don’t want him to be hurt or end things with me. Also, promise that you won’t bother us anymore. Go ahead. Say it.”

Ngumisi ng mapakla sa kanya si Cire. “What if I don’t want to?”

“Are you sure you don’t want to?” dumilim ang mukha nito brutal na sinaktan si Cire.

Humiyaw ito sa pananakit sa kanya ni Grigor at minura ito. Ngunit muli lang siya nitong ginantihan ng pananakit.

“Now, will you do what I ask you to do” muling tanong nito.

Umiling si Cire at dinuruan si Grigor kahit na halata na sa kanya ang panghihina.

“I see. Well then. .” may likido siyang ibinuhos kay Cire na bigla nalang ikinataranta ng isa.

“G-Grigor! W-what are you doing? Y-you can’t do this to me! Didn’t we became lovers before? Was it just nothing to you?”

“Lovers, my ass. It was just you who asked for it so I gave you what you want so I can protect Abiel. He’s the only person I can consider my own. My family. My everything. And you? Nothing.”

“NO! YOU’RE LYING! FUCK YOU, GRIGORIS! FUCK YOU AND ABIEL!” umiiyak at galit na sigaw ni Cire habang pilit na kinakalagan ang sarili niya sa upuan.

“Oh yeah, I’ll really be fucking Abiel later. Now, if you don’t mind since you didn’t do what I ask you to, I’ll be going now. Say hi for me to Lance once you see him.” isang nakasinding posporo ang lumaglag sa katawan ni Cire dahilan para magliyab siya.

“And that’s my gift for you, Abiel. I hope you like it.” bulong ni Grigoris sa tenga ko kasabay ng pakawala niya ng mainit na likido sa luob ko.

“N-no. . Y-you just. .” nanginginig ang katawan kong agad na lumayo sa kanya. He just killed another person because of me even when killing is not the answer to make me stay. Even when the person he killed was the person who hurt me too.

“Happy Anniversary, Hon. I love you.” nakangising sabi nito habang unti-unti siyang lumalapit sa akin at ako naman ay nakasiksik sa pwesto ko at hindi maigalaw ang katawan sa sobrang takot sa taong nasa harapan ko ngayon.

“Grigor. .” halos pabulong ko ng sabi.

“And I won’t let anyone separate us.” siniil ako nito ng isang mariin na halik at pagkatapos ay naramdaman ko nalang na malakas nitong hinampas muli ang ulo ko sa headboard.

---

Nakatayo ako ngayon sa puntod ng asawa ko malapit sa bahay namin dito sa dagat. Isang taon na rin pala ang nakalipas mula ng pumanaw siya at naiwan akong nagiisa. Nakakalungkot man isipin pero totoo nga na kamatayan ang magpapahiwalay sa dalawang taong nagmamahalan.

Matagal na panahon din kami nagsama at sa mga panahon na iyon ay napatawad ko na siya sa lahat ng nagawa niya nuon sa akin kahit na alam kong sa mata ng nakararami walang kapatawaran ang kanyang nagawa. Siguro nga bulag ako at nagpakatanga sa pagmamahal ni Grigor pero iyon din kasi ang nagpasaya sa akin kahit na nagdulot ito ng sakit sa aming dalawa.

Isa pa, ako rin talaga ang dapat na sisihin sa lahat kung bakit nagka ganuon si Grigor. Ako na kasi ang tinuring niyang pamilya dahil ulilang lubos na siya. Kung iisipin nagtataka pa rin ako kung bakit at sa kung papaanong paraan niya ako minahal pero sabihin nalang natin na minsan mapaglaro talaga ang tadhana.

Pumanaw si Grigor na hindi niya nalalamang bumalik na ang ala-ala ko mula sa nakaraan. Hindi ko kung alam at nahalata niya at pinilit nalang niya itong hindi pansinin dahil alam niya na ng mga panahon na iyon na hindi ko siya iiwan matapos lahat ng nangyari pero isang sikreto ang naibaon ko na kailanman hindi na malalaman ng kahit na sino maliban sa akin.

Gaya nga ng sabi ko, mapaglaro talaga ang tadhana dahil ang pinaka tagu-tago kong sikreto ay ang dahilan kung bakit naging ulilang lubos si Grigor. Kung bakit ganuon nalang ang naging pahalaga niya sa agkakaruon ng pamilya. Kung bakit ayaw niyang maiwan at mamuhay mag isa.

Bago ako mapunta sa ampunan, lumaki ako sa puder ng kinilala kong tagapag alaga na siyang Headmaid ng pamilyang Magnus. Naalala ko nuon kung gaano ako ka amazed ng una kong beses na makita ang kanilang anak at sinasabi nilang susunod na tagapagmana ng kanilang pamilya. Duon ko narealized na hindi pala ako basta naaamazed sa anak nila kundi nakakaramdam din ako ng inggit kaya ng minsan may nag alok sa akin na magiging katulad ako ng batang kinaiinggitan ko ay agad akong sumunod sa gusto nitong ipagawa sa akin.

Hindi ko alam na ang nag utos pala sa akin na nangako ng huwad ay siyang kalaban ng pamilyang Magnus pero huli na ang lahat ng mapagtanto ko ang nagawa ko. Nilason ko ang mga magulang ng susunod na tagapagmana at dahil duon naging ulila siya. Sa takot ko ay tumakas ako at nagpaka layu-layo hanggang sa naging palaboy ay napunta sa bahay ampunan. Naiba rin ang pangalan ko dahil duon kaya ng mabigyan ako ng pangalawang pagkakataon ay hindi ko na ito sinayang. Gusto kong itama ang lahat kahit na hindi ko sigurado kung magagawa ko ba. Pumasok ako sa eskwelahan pagmamay-ari ng pamilyang Magnus sa ilalim ng kanilang tagapagmana at ang tagapagmanang iyon ay walang iba kundi si Grigor. Ang asawa ko.

Umihip ang malakas na hangin pagkatayo ko mula sa puntod niya sa kakatuwang rason ay bigla kong naisipan na i-hum ang every breath you take na paboritong kantahin nuon ni Grigor.

Hanggang sa muli, Grigor. Sana sa susunod na buhay wala na tayong mga sikretong kailangan na itago mula sa isa’t-isa.

---

A/N:

Date Ended: February 03, 2021 at 12:30 AM

And it’s done! Magbunyi! I don’t know if na anticipate ninyo yung twist ng kwento pero ayun. Iyan yung ending na gusto ko. Besides, first time kong magsulat ng Trans na Genre so I basically have no idea or background kung paano ba dapat siya ginagawa. I hope you guys like it. Kung gusto ninyo pang magbasa ng ibang works ko, you can check my profile. All my on-going and completed works are posted there.

Anyway, Stay awake and aware! ILYA!

HIS BURIED SECRET (TRANS)

DISCLAIMER: This story is a work of fiction. The names, characters, incidents and places are the products of my imagination as the author, and are not to be construed as real. Any resemblance to persons living or dead or to an another story is entirely coincidental and unintentional.

---

FROM THE AUTHOR:

Taos puso ang aking pasasalamat sa pagbibigay ninyo ng oras sa pagbasa ng aking ika-pitong BxB na aking pinublished last 2020, and yes, I am fully aware that it took me awhile to finish this very, very short story of mine. 

Anyway, alam kong maaaring bitin sa iilang magbabasa ang kwentong ito pero well, we have to face the truth na short story lang ito at plain lang ang plot so no need ng pahabain pa. 

Hindi ko alam kung nagustuhan ninyo ba or nabigyang hustisya ko ang pagiging Transgender theme ng kwento pero masaya ako dahil nagawa ninyong maglaan ng oras upang basahin ito. As I said before, this is my first time writing a Transgender theme. Sinubukan ko lang naman kung kaya kong magsulat. That’s just it. 

So, sa mga naka follow sa akin, meron pa akong on-going stories for 2021 and you can check those out. Baka may ilabas din akong one shots. You never know so, stay tuned lang. 

And before I end this napaka haba ko ng note sa inyo, muli, maraming salamat sa pagsama kina Grigoris at Abiel Magnus.

Hanggang sa muli.

Salamat sa pagbabahagi ng iyong kaweirduhan, Brictorique.