His Ephemeral Signs

jseeyou · 44 chapters · 62,439 words

His Ephemeral Signs

. . .

This is a work of fiction. Names, characters, some places and incidents are products of the author’s imagination and are used fictitiously. Any resemblance to actual events, places or persons, living or dead, is entirely coincidental.

PLAGIARISM IS A CRIME.

The story is written in Tagl

ish

. I apologize for those who wanted to read my story but they can’t because they don’t understand the language.

If you are reading this story on any other platform other than Wattpad, you are very likely to be at risk of a malware attack. If you wish to read this story in it’s original, safe, form, please go to:

https://www.wattpad.com/user/

jseeyou

HIS IS A BXB STORY. Kung hindi malawak ang iyong pananaw sa ganitong klase ng mga kwento, you are free to leave this story with peace.

. . .

Prologue

Sta

JULIAN

“Perez, Julian?”

The pen hovered in my hand, a breath away from the paper, as my name echoed through the room. Slowly, I lifted my head, feeling an odd weight tug at my chest.

“Present po,” mahinang tugon ko, barely a whisper. Ma’am gave a quick nod, her attention elsewhere, continuing with the attendance. I turned back to my desk, my focus scattered, trying to finish tomorrow’s assignment. Pero kahit anong pilit, parang walang nangyayari. Every thought was slipping away.

Before I knew it, I was staring blankly into space again.

I already lost count kung ilang beses akong natulala sa kawalan. The words I was writing felt hollow, meaningless.

Because of him.

Bakit ba siya tumingin sa akin ng gano’n?

I sighed, feeling a familiar heaviness settle inside me. I started gathering my things, hoping that maybe, by keeping myself busy, this restlessness would fade.

A few more minutes and school would be over. Ma’am was wrapping up the attendance—nakalimutan niyang gawin kaninang umaga at naalala niya ngayon lang bago uwian. Sa totoo lang, it was a welcome distraction from the chaos in my head.

Matapos ang ilang sandali, we were dismissed. “Class dismissed. Cleaners, please stay. Subukan niyong tumakas ulit, paglilinisin ko kayong lahat bukas,” ma’am warned, though her words barely registered. I was too lost in thought.

Tahimik akong lumabas ng classroom, my feet carrying me towards the library without me even thinking. But as I walked through the hallway, the scene from earlier kept replaying in my mind.

Lunch break.

Tahimik lang ako sa sulok ng canteen, eating alone, minding my own business. Then, my eyes wandered, kahit hindi ko ginusto.

Napatingin ako sa kanila.

A group of boys, all laughing loudly, full of energy, so carefree. I tried to turn away. Mas mabuting umiwas na lang kaysa mapansin pa ako. It wasn’t worth the risk. Alam naman ng lahat kahit hindi ko sabihin—may mga bagay na hindi na kailangan pang pag-usapan.

That I’m gay.

I was about to shift my gaze somewhere else when it happened.

Damien King.

Our eyes met, just for a second, and the world seemed to stop. His gaze—sharp, unflinching—met mine. He looked as startled as I was. But only for a fleeting moment. His expression quickly hardened, unreadable, cold.

Napalunok ako, feeling the weight of his stare. It wasn’t just a casual glance—it was intense. Parang may sinasabi ang mga mata niya na hindi ko maintindihan. His eyes felt like they were seeing through me, reading something I wasn’t sure I wanted to reveal.

Then, one of his friends called out to him, shattering the moment. I looked away quickly, my gaze dropping to the food tray in front of me.

Did he just… stare at me?

Napailing ako ng ulo sa naisip. No. It couldn’t be.

Damien King is as straight as a ruler. There’s no reason for him to look at me that way.

Pero bakit… gano’n ang tingin niya? Like there was something unsaid. Like he wanted to tell me something… but couldn’t.

Or am I just… being delusional?

I stopped walking, my feet frozen in place as the thought sunk in. I lowered my head, a familiar ache creeping into my chest.

Tama. Bakit niya nga naman ako papansinin? We barely know each other. We don’t even talk.

And why would someone like Damien King… even notice someone like me?

It doesn’t make sense.

Chapter 01

01 : Talk

JULIAN

Pagkatapos ibalik ang mga libro sa silid-aklatan, I decided to head home. Wala naman na akong pupuntahan, and the thought of staying out didn’t feel right today. The weight of everything pressed on my shoulders, dragging me towards the one place I both wanted and dreaded—home.

It was around four in the afternoon nang makarating ako sa bahay. Pagpasok ko pa lang, I was greeted by the familiar mess in the living room. Scattered bottles on the table, crumpled wrappers on the floor—signs of a day that had gone downhill, again.

I set my bag down quietly, the heaviness in my chest growing as I moved through the room. Kinuha ko ang mga bote at isa-isa kong ibinaba iyon sa lamesa. Then, I picked up the wrappers, their crinkling the only sound filling the silence. Pagkatapos ay kumuha ako ng basahan mula sa kusina at sinimulang punasan ang mga natapong alak sa lamesa.

As I was about to pick up the remaining bottles on the floor, the door to my parents’ room creaked open. Tumambad ang aking ama—shirtless, disheveled, the scent of alcohol hanging in the air. His eyes landed on me, and for a brief moment, I hoped he wouldn’t say anything.

But hope is often a luxury I can’t afford.

“Tinitingin mo?!” His voice slurred, and before I could react, he was already towering over me, his glare sharp and unforgiving.

“Tabi!” He shoved me to the side without hesitation. My body staggered, but I didn’t say a word. I had learned to remain silent in moments like these.

I watched as he rummaged through the bottles, finding one with a few sips left. Without a second thought, he downed it, the alcohol staining his lips. Then, as if nothing had happened, he turned and disappeared back into their room, slamming the door shut behind him. The sound echoed through the house, but I didn’t flinch.

Sanay na kasi ako. This wasn’t new.

I bent down, collecting the bottles that had rolled to the floor. Muli akong bumalik sa ginagawa ko, hoping the act of cleaning would drown out the thoughts racing through my mind.

He wasn’t himself today… or maybe, this is who he is when things get too much. Kapag wala sa ayos ang trabaho niya o kapag nag-aaway sila ni mama, it’s always the same scene. Alak, galit, at tahimik na bangayan sa likod ng pinto.

I never knew what triggered their fights, nor did I ask. Alam ko namang hindi rin ako makakatulong kaya mas mabuting manahimik na lang. The last thing I needed was to get involved in their problems. Bata pa raw ako, wala akong alam. At madalas, parang pabigat lang ako sa kanila.

I’ve heard it before. Felt it in the way they looked at me, the way their words danced around the truth. And maybe it’s true—maybe I’m just another problem they don’t need. Kaya nga ako nagpupursigi sa pag-aaral, hoping one day, when I finally graduate, I won’t be another burden to them.

Napahinto ako. I found myself gripping the edge of the table, the weight of everything suddenly overwhelming. It was easier to distract myself, to bury these feelings beneath the routine. Pero hindi ko maiwasang mag-isip.

If I have time to dwell on him, then I should be using that time to focus on my studies. Wala akong karapatan maging ilusyonado. Besides, paano ako mangangarap tungkol kay Damien King kung hanggang ngayon, I still can’t come out to my own parents?

Never in my life have I told anyone. Not even those closest to me. But deep down, I knew I wasn’t hiding it well.

The rumors had always been there, lurking in whispers behind my back. The first time I heard them, I was terrified—terrified of what people would say, of how the world would see me once they found out the truth.

I was afraid, not just for myself, but for my parents. What would they think of me? Would they be disappointed? Would they reject me?

Or would they still love me?

I remember that night, the tears threatening to spill as I locked myself in my room. They almost caught me. Kung hindi ko nilock ang pinto, they would have seen me break. Thankfully, they never asked, never pushed. But I knew. I knew they noticed.

And yet, I wasn’t ready to say anything. I wasn’t ready to admit it—not to them, not even to myself.

Years have passed since then, and although the memory fades, it’s a wound that never fully healed.

What if I had told them sooner? What if I had been brave enough to face the truth?

Would they accept me, or would they cast me aside?

The thought lingered like a shadow, following me as I stepped outside. I placed the bottles in the bin, the cool breeze brushing against my skin.

They say the longer you hide, the harder it is to come out.

And maybe… they’re right.

The next morning arrived quietly, the kind where everything feels muted. As I walked through the school hallway, the usual crowd of students seemed distant. The routine of it all felt heavy, but I pushed through, trying to shake off the weight of last night.

Nang makita ko sina Sienna at Denisse na papalapit, their sudden smiles caught me off guard. They weren’t the type to engage much with me, so their friendly approach felt… off.

“Uy, Julian! Good morning,” bati ni Sienna, her voice light and cheerful. I returned the greeting, masking my confusion with a polite smile.

“G-good morning din… may kailangan ba kayo?” The question hung between us, and for a moment, I hoped it was something simple.

Instead, Denisse chimed in, “Uhm, ginawa mo na ba yung sa PreCal? Grabe ang hirap ng assignment, ’no?” She laughed awkwardly, as if her words alone could ease the tension.

“Oo, mahirap nga,” I replied, my voice soft. They were fishing for something— I knew it —but I let them steer the conversation.

“Actually, pwede bang maki-check no’ng sagot mo sa number 7-10?” Denisse’s tone was sweet, but there was an undertone I couldn’t ignore. “Titingnan lang namin kung tama yung sa amin. Alam mo naman, ikaw yung pinakamagaling dito sa Math.”

Napahinto ako. The flattery was expected, but it didn’t make it any easier. I wanted to offer help without handing over answers, but before I could speak, Sienna added, “Huwag kang mag-alala, Julian. May sagot na kami, gusto lang naming i-check kung tama.”

I took a deep breath. “Pwede ko naman kayong turuan?” I suggested softly, hoping to shift the direction of the conversation.

“Ano, mas madali siguro kung makita na lang namin sagot mo, para ma-review rin namin,” Denisse insisted, tugging lightly on my arm as if her gentle pull would convince me more.

Hindi ko alam kung paano ko iyon tatanggihan. Before I could protest, she was already guiding me towards the classroom. “Promise, bibilhan ka namin ng pagkain mamaya,” she added with a wink, like it was a fair trade.

Napabuntong-hininga na lang ako. I handed them my PreCal notebook, watching silently as they skimmed through the answers. The urge to take it back lingered in my chest, but I kept quiet, forcing myself to stay patient.

“Thank you! Lifesaver ka talaga, Julian!” Sienna beamed, handing back the notebook. I was about to reply when Denisse cut in, her voice dropping in volume.

“Ayan na pala si ma’am, Julian. Umupo ka na baka masita ka pa.” Her warning felt more like a nudge, and I turned just in time to see our teacher walking towards the desk.

Mabilis akong bumalik sa aking upuan, my heart racing. Our teacher was notorious for being strict, and the last thing I needed was to catch her attention. Thankfully, I sat just in time, avoiding her gaze as she began class.

The lesson went by in a blur. Hindi ko alam kung dahil nakatutok ako sa sinasabi ni ma’am o dahil wala naman talagang laman ang isip ko. When the bell finally rang, signaling the end of the period, the room erupted in noise.

I glanced at my phone, checking the time—8:30 a.m. I had barely tucked it back into my bag when something on the screen caught my eye.

A reflection.

At first, it was just a faint shadow on the dark surface of my phone, but as I adjusted my gaze, I saw him. Damien King, sitting a few rows behind me, his head bent over his notes.

There was something about the way he was so focused that made it hard to look away. Para bang lahat ng ingay sa paligid ko ay nawala, and for a moment… it was just him.

Until he looked up.

My heart skipped a beat. Agad kong tiningnan ang cellphone at ibinaba iyon, hoping he hadn’t noticed me staring.

He couldn’t have seen me… right?

Pinunasan ko ang pawis na biglang namuo sa noo ko, my pulse quickening as the seconds passed. I tried to steady my breathing, forcing my hands to stay still. Just as I was about to calm down, a light tap on my shoulder snapped me out of my thoughts.

“Hey.”

I froze. The voice was soft, almost hesitant, and it belonged to the last person I expected—Damien.

“H-hi…” My voice came out shaky, barely a whisper. My heart raced even faster as he leaned closer, reaching over me to grab his notebook from the table behind mine.

“I overheard your conversation earlier,” he said, flipping through the pages of his notebook. “About PreCal.”

I blinked, trying to process his words. “A-ah, oo… nanghiram sila Sienna ng notebook ko para i-check yung mga sagot nila.” I looked down, avoiding his gaze as my hand absentmindedly tightened around the strap of my bag.

Why was he talking to me?

“I see,” he replied, his voice trailing off. There was a brief silence between us, and I felt a wave of nervousness wash over me.

Maya-maya ay muli siyang nagsalita.

“Can I check if my answers are correct too?”

His smile was soft, but it made my cheeks flush instantly. Mabilis akong umiwas ng tingin, fumbling through my bag in search of my notebook.

“Ahh, oo naman…” My voice was unsteady as I pulled it out, my hands trembling slightly as I handed it over.

He took it, his fingers brushing against mine. He compared our answers for a few moments, nodding to himself. When he was done, he smiled again, returning the notebook to me.

“Julian, right?” he asked, confirming my name. I nodded, too flustered to speak. “Thank you, Julian,” he said with a genuine smile before walking back to his seat.

“W-welcome…” I muttered, even though he was already gone.

Did I just talk to… Damien King?

Chapter 02

02 : Encounters

JULIAN

I never imagined Damien would approach me—ever. Hindi ko iyon inasahan. It had been one of those distant, fleeting thoughts, the kind you bury deep, knowing it’ll never happen. Pero matapos ang insidenteng iyon, may nagbago.

At first, I thought it was just a one-time thing. A fluke. Pero habang lumilipas ang mga araw, it became a routine I couldn’t quite comprehend.

Sometimes, he’d greet me in the hallway, para bang normal lang. Other times, I’d catch myself explaining something to him during class—helping him with assignments, clarifications, simple things.

Unti-unti akong nasasanay sa presensya niya. It felt surreal, like I was living in a dream I never dared to admit I wanted. Finally, someone noticed me.

Someone… felt my presence.

It was a quiet Sunday afternoon. The kind of peaceful lull that hangs over a lazy weekend, and I found myself wandering inside the mall. Bumili ako ng ilang gamit para sa school—pencils, notebooks, the usual—and decided to take my time, enjoying the air conditioning. Ang init kasi sa labas, pero dito sa loob ng mall, everything felt cooler, calmer.

“Salamat po,” I said softly to the cashier, accepting my change and receipt. Binuhat ko ang paper bag na naglalaman ng mga gamit at nagsimulang maglakad papalabas ng bookstore, mindlessly making my way toward the exit.

Then, a familiar voice stopped me in my tracks.

“Julian?”

This voice…

Slowly, I turned around, my heart racing as our eyes met.

“Damien…” His name tumbled out of my mouth awkwardly, my voice barely steady. Hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong napayuko. Maybe to hide the redness creeping up my neck.

I quickly checked myself, making sure I didn’t look too much of a mess. Bakit ngayon pa?

“What are you doing here?” tanong niya, tila nagtataka pero may bahid ng interes sa kanyang boses.

I cleared my throat, desperately trying to keep my voice calm. “Bumili lang ng gamit para sa school bukas.” I paused, awkwardly fumbling for something to ask back. “Ikaw? Anong ginagawa mo rito?”

He lifted his wallet slightly, showing it to me with a shy grin. “Looking for a place to eat. Gutom na ako eh.”

I nodded, feeling a flush creep up again when I caught a glimpse of his biceps as he scratched his head.

Ano bang pumapasok sa isip mo, Julian?

I forced my gaze back to his face, biting back the embarrassment building inside me.

“Ahh… gano’n ba?” I mumbled, not sure what else to say.

Then, out of nowhere, he asked, “Sama ka? Kain tayo.”

Napakurap ako sa sinabi niya. Did he just… invite me to eat with him?

“A-ako?” I stammered, clutching the handles of my paper bag a little tighter. “Wala akong pera eh,” I added, laughing awkwardly, trying to downplay my surprise.

“Wala ka nang iintindihin,” he said with a casual wave of his hand, his smile not fading. “Ako na bahala.”

I wanted to say no, I really did. Every instinct in me screamed that this was too much. “Hindi naman kailangan,” I protested softly, still feeling flustered.

But Damien shook his head, smiling even wider. “Come on, Julian. It’s no big deal.”

Before I could say anything, he already led me toward a food stall without saying much, but I noticed the excitement in his eyes when he stopped in front of it.

“Gusto mo?” tanong niya habang tumuturo sa binebentang pagkain. A small grin crept across his face, like a kid showing off his favorite toy. Muli akong napakurap dahil sa inakto niya at napatingin doon sa pagkain. Isang… binatog.

“Hindi na, okay lang ako,” I mumbled, shaking my head slightly. I really didn’t want to impose, especially since he said he was hungry.

But Damien, being Damien, didn’t seem to hear—or rather, he chose not to. Before I could stop him, he already ordered two servings. My protests died on my lips as I watched him eagerly hand the vendor some cash, a satisfied smile playing on his lips.

“Para sa’yo.” He handed me the paper cup filled with binatog, his eyes twinkling.

I opened my mouth to refuse again, feeling the embarrassment creep up my face, but his gaze was insistent, almost playful. “Damien, sabi mo nga nagugutom ka eh–”

“Masarap ’to, trust me,” he interrupted, holding up his own serving as if it was a prized meal. “Besides, I don’t mind sharing.”

Wala na akong nagawa kundi tanggapin iyon. I followed him to a nearby bench, my heart pounding louder than it should have been. As we sat down, I stared at the binatog in my hand, trying to recall if I’d ever tasted it before.

Damien took the first bite, chewing contentedly. “See? It’s good,” he said, glancing at me as he wiped his mouth with the back of his hand.

I hesitated for a moment before scooping a small portion with the spoon. The soft kernels, mixed with coconut and a sprinkle of sugar, touched my lips. I took a bite.

To my surprise, it was… good. Masarap nga.

“Masarap nga pala,” I whispered, more to myself than to him. Damien chuckled beside me, clearly enjoying my reaction.

“I told you,” he said, nudging my arm lightly.

I took another spoonful, slowly savoring the taste this time. Each bite felt comforting, the texture and sweetness balancing perfectly in my mouth. I glanced at Damien, watching him eat with such ease, as if this moment was the most normal thing in the world for him.

Pero ako? I couldn’t believe I was here, sitting with Damien King, sharing binatog of all things.

As the minutes passed, we ate in silence, the noise of the mall fading into the background. The awkwardness I felt earlier slowly dissolved as the food began to grow on me. I found myself smiling, the tension in my chest loosening with every bite.

“Thank you,” pasalamat ko sa kanya.

He looked up, surprised by my words, and then grinned again. “Told you it was worth it.”

Natawa rin ako ng marahan, realizing just how simple and easy this moment had been. I never thought something as simple as binatog would bridge the gap between us.

And in that quiet moment, with Damien beside me, I realized something else—it wasn’t just the food that was warming me from the inside.

It was the company.

We ate in silence, and somehow, it felt… perfect.

As we finished the last few bites, Damien finally broke the quiet. “I can walk you home, if you want.”

I blinked, caught off guard by his offer. “H-hindi na kailangan,” mabilis kong tanggi sa alok niya at umiling. Ayokong maging abala pa sa kanya.

“You sure?” His voice was gentle, not pushing, just offering.

“Oo, okay lang ako.” I smiled, hoping it was enough to convince him. For a moment, I thought he would insist, but thankfully, he just nodded, finally listening to me.

I checked my phone and immediately felt a wave of panic rise inside me. Ang tagal ko na palang nasa mall!

“A-ano,” I muttered under my breath, quickly standing. “Kailangan ko nang umuwi.”

“Bakit? Anong oras na ba?” Damien asked, looking concerned as he stood up as well.

“Late na kasi… mauna na ’ko.” I gave him a hurried smile before rushing toward the exit, my footsteps echoing in the now crowded mall.

Pagdating ko sa bahay, halos maabutan ko na ang dilim ng gabi. I barely had time to settle my things when the familiar sound of my mother’s voice cut through the air, sharp and biting.

“Julian, anong oras na?!” Her voice echoed through the hallway before I even saw her. Nakatayo siya sa may pintuan ng sala habang ang mga kamay sa bewang, her expression already set in that disappointed, angry scowl I had become so used to.

“Ma, bumili lang ako ng mga gamit para sa school—” I started to explain, pero hindi pa man ako nakatapos ay sumingit na siya, her voice growing louder with each word.

“Bumili? Gabi na! Ano na namang kalokohan ’yan? Lagi ka na lang may dahilan kapag ginagabi ka ng uwi!” Her eyes narrowed, and I could feel the weight of her accusations. My throat tightened. Wala naman akong ginawang masama, but it didn’t matter. It never did.

“Ma, school supplies lang naman–”

“Lagi ka na lang ganyan! Puro alibi! Naglalakwatsa ka na siguro, ha? At ’yung mga gawaing bahay, kailan ka pa huling tumulong dito? Akala mo ba wala kang responsibilidad? Napaka-iresponsable mo na ngayon!” She didn’t even wait for me to finish before she unloaded every bit of anger, every ounce of frustration.

I swallowed hard, trying to keep my composure, but her words stung deeper than they should have. Hindi ako sumasagot, trying not to fuel her anger even more. Pero sa loob-loob ko… ang sakit.

All I did was stay a little longer to get school stuff, but somehow, in her eyes, I was always… wrong .

“Masyado ka nang nagiging pabaya, Julian! Lagi kang nawawala, tapos pag-uwi mo, wala ka nang ginagawa kundi magkulong sa kwarto! Ni hindi ka na nga tumutulong sa paglilinis dito, parang hindi ka na marunong makisama!”

Her words felt like a heavy blow to the chest. Hindi totoo ’yon. Tinutulungan ko naman siya sa mga gawaing bahay, pero kapag ganito siya, wala siyang pakialam sa totoo. She would twist everything, just to make it seem like I was the one failing her, always the one falling short.

“Ma, hindi naman totoo—” I tried to protest, but she cut me off again, raising her voice even more.

“Alam ko na ’yang mga palusot mo! Lahat na lang ng bagay, puro dahilan. Wala ka nang silbi sa bahay na ’to!” Her words hung in the air like poison, thick and suffocating.

I felt the sting of tears at the back of my eyes, but I held them back. Matagal ko nang natutunang hindi na umiiyak kapag ganito. There was no point. Nothing would change. My fists clenched at my sides as I bit my lip, forcing myself to stay quiet.

She turned away, muttering angrily under her breath, as if speaking to herself. “Saan ba ako nagkulang? Bakit parang pinalaki kita ng ganito?”

I stood there, frozen in place, not knowing what else to say. The words I wanted to scream stuck in my throat. It was always like this. No matter what I did, no matter how hard I tried, it was never enough.

My chest tightened as I realized, once again, na kahit anong paliwanag ang gawin ko, it would always end the same way. Wala akong magagawa kundi pumikit, huminga ng malalim, at tanggapin ang paulit-ulit na kasalanang hindi ko naman ginawa.

I wanted to defend myself, to tell her the truth, but I couldn’t find the energy. So, I just nodded, letting her words wash over me like they always did.

As I climbed the stairs to my room, each step felt heavier, burdened by her expectations. The noise of the day faded, but in the quiet of my room, the memory of Damien’s smile stayed with me.

For once… despite everything…

I felt seen.

Chapter 03

03 : Second Thoughts

JULIAN

Kinabukasan, habang nananatili ako sa isang tahimik na sulok ng library, ang init ng mga papel sa aking mga kamay ay tila hindi makapag-alis ng lamig sa loob ko. The usual comfort of solitude surrounded me—until the sudden rustle of footsteps made its way toward my table. I didn’t bother looking up, thinking it was just another student, pero nang umupo siya sa tabi ko ay nakilala ko agad ang pamilyar nitong enerhiya.

Damien.

His presence was unmistakable, palpable. Masyadong malapit, as if the room wasn’t big enough for him to sit anywhere else. His scent—a mix of soap and a hint of sweat—lingered in the air. I froze for a second, the words I was reading slipping away from my mind.

“Hey,” he said, his voice pulling me out of my thoughts. “Mind if I join you?”

“Uh, sure…” I mumbled, trying not to show how his sudden presence caught me off guard. My mind scrambled for an excuse to leave, but before I could come up with one, he pulled out his notebook and placed it in front of me.

“Can you help me with something?” tanong niya habang dahan-dahang inilalapit ang notebook niya sa akin. The equations on the page seemed straightforward, but my mind was elsewhere. All I could focus on was the brief brush of his arm against mine—warm, deliberate, almost like it was meant to happen. With his scent… crisp and familiar, lingered in the air between us, pulling me deeper into the moment.

“Sige,” tipid kong sagot. I tried to focus, flipping through the pages, explaining the numbers and formulas, but all the while, his eyes were on me. And when I glanced up, his gaze felt heavier than the numbers on the page.

“Do you get it?” I asked, forcing myself to keep my tone neutral.

“Yeah, I think so…” He looked away for a moment, then smiled back at me. “You’re good at this.”

I could only nod, feeling the tension coil tighter in my chest. Then, before I could say anything else, he leaned in closer. “Hey, you should come watch my practice later.”

“A-ano–”

“You don’t have to… if you’re not cool with it,” he added quickly, flashing a grin, “but it’d be cool if you did.”

“Sure.” It slipped out before I could stop myself. And just like that, the awkward weight between us vanished as he stood up.

“See you later then,” he said, casually waving as he left, leaving me in the library with nothing but the lingering warmth of where he had been sitting.

Pagsapit ng hapon, pinanood ko na lang ang mga paa ko habang dahan-dahan akong pumapasok sa gym. The sound of sneakers squeaking against the court, Damien’s voice cutting through the noise—it all hit me at once. Napansin ko agad siya, moving through the court with confidence, kasama ang mga katropa niya.

Of course, he wasn’t alone.

Nagtataka pa nga rin ako kung bakit ako nandoon. Maybe… I shouldn’t have come. Pero noong nakita ko siyang tumawa, kumakaway sa mga kasama niya, something in me stirred. His smile was effortless, contagious even, pero hindi para sa akin iyon. He didn’t even glance my way.

“Good shot, pre!” one of his teammates called out. Damien just chuckled, taking a deep breath, wiping the sweat from his brow. I stood at the sidelines, feeling the weight of each second ticking by, wondering if he even remembered I was there.

When the game finally ended, he walked over to his friends. Naghintay naman ako, hoping he’d come over, but instead, he sat down with them, grabbed his water bottle, and joined their conversation, completely ignoring me. Baka… hindi niya lang ako nakita?

“Hey, great game,” one of his friends said, clapping him on the back. “You were on fire out there.”

“Thanks, man,” Damien replied, taking a long sip of water. His eyes briefly scanned the court, but still, they never landed on me.

Of course. Why would they? I thought bitterly, shifting on my feet, pretending it didn’t sting as much as it did.

Naglakad ako palapit kay Damien, mabibigat ang bawat hakbang, tila ba ang bawat isa’y hinahamon ako ng takot at pangamba. Habang papalapit, ramdam ko ang mga mata ng kanyang mga kaibigan, mga mata na puno ng pagtatanong. I could feel their curious stares burning into my skin, as if I didn’t belong in that moment.

When Damien glanced up at me, hesitation flickering in his gaze. And for a split second, I saw it—the reluctance. His expression faltered, just enough for me to notice, but then, as if realizing I was waiting for something, he nodded.

“A-ang galing mo…” I said softly, my voice sounding foreign to my own ears. It felt like a desperate attempt to bridge the widening gap between us.

“… thanks,” Damien replied, his response clipped, almost mechanical. It was as if the words were forced out of him, not by choice but by obligation.

A heavy silence settled between us, weighing down everything that hadn’t been said. Naghintay ulit ako—sa isang sagot, isang senyales, kahit ano. Pero wala. We stood there, drowning in that awkward stillness, until one of his friends interrupted.

“Hi, are you one of Damien’s friends?” Napatingin ako roon sa lalaki nang magtanong ito at saglit na napabaling ng tingin kay Damien na kasalukuyang nakayuko lamang.

“Another game?” ngayon ay tinanong naman nito si Damien, his voice cutting through the tension.

Damien looked at them, and I saw his focus shift. Nawala ang atensyon niya sa akin, as if I had become invisible in that moment. Bago pa man nila simulan muli ang laro, I stood up.

“M-mauna na ako,” sabi ko, mabilis na nagpaalam. I didn’t want to be there any longer, didn’t want to feel the sting of being an outsider.

“Wait–” I heard Damien called after me, pero hindi na ako lumingon pa. My steps quickened, driven by the sudden heaviness in my chest.

Was it because of his friends?

The thought circled in my mind, nagiging masakit sa tuwing inuulit ko. Did I make him uncomfortable?

I wanted to believe it wasn’t that, but deep down, I couldn’t shake the nagging feeling that it was. His friends looked at me like I didn’t belong, and maybe… Damien thought the same thing.

Pag-uwi ay hindi ko na maalis ang bigat sa dibdib ko. Parang may nakadagan, mabigat at hindi maipaliwanag na sakit ang bumabalot sa ’kin. The moment I closed the door behind me, silence swallowed me whole. Pero sa halip na maging kalmado ngayong nag-iisa na lang ako, the silence felt suffocating, pressing down on me like an invisible weight. It wasn’t the kind of quiet that soothed the soul. It was the kind that amplified every thought, every doubt, every insecurity.

I collapsed onto my bed, the soft sheets offering no comfort. Staring up at the ceiling, it was impossible to stop my mind from spiraling back to that moment—Damien, standing there, his friends around him, and me, feeling like an intruder. I replayed the scene over and over in my head, looking for something, anything, that might make sense of it.

I thought… he was different. Damien had this way of making me feel like there was something forming between us, like there was a connection only we could understand. Every subtle glance, every moment we shared—it felt real.

But tonight shattered that illusion. Ngayong gabi… nakita ko ang katotohanan. I was nothing more than a shadow in his life. A fleeting presence that could be acknowledged when convenient, but discarded the moment others were around.

I thought at least… I was already his friend. I thought he saw something in me. But when his friends were there, I was just someone to ignore. Tila sa isang iglap ay parang biglang nagbago lahat. The way he didn’t even look my way, how he hesitated to respond when I spoke—it stung deeper than I expected.

“Was I imagining it all?” Napapikit ako, sinisikap kong pigilan ang pag-agos ng mga alaala, but they kept coming. He treated me differently when we were alone—like I mattered. But in front of others, I was just another face in the crowd, easily forgotten, easily dismissed.

In that moment, the silence of my room mirrored the emptiness growing inside me. I realized then that I was never really part of Damien’s world, not in the way I hoped. I was just a fleeting moment in his life, an afterthought.

A surge of anger rose up within me. I was angry at him for being like everyone else, for making me believe that something had changed. Pero higit sa lahat, I was angry at myself—for even hoping.

Bakit ba kasi lumapit pa ako kanina? Every single sign was there, and yet I ignored it. Pinili ko pang lumapit kahit halatang-halata na sa mga kilos niya.

The weight of it all crushed me. Nakakahiya. Nakakalungkot. Na in the end… nothing had changed. I thought I could be someone different to him, but tonight just reminded me that I’m still on the outside looking in.

Pagod akong napapikit ng mga mata. No matter how hard I tried to convince myself, the truth was there, clear and sharp. Damien wasn’t different. He was just like everyone else—someone who could never truly see me. And that realization hurt more than I thought it would.

Akala ko… iba siya.

Chapter 04

04 : Someone

JULIAN

Days blurred into weeks, and the growing space between me and Damien felt heavier with each passing day. What once felt like shared silences, filled with comfort and understanding, were now replaced with this uneasy quiet, like we were both waiting for something to break.

Minsan, naalala ko yung mga oras na kahit walang usapan, okay lang—just being around each other was enough. But now, each moment felt like it was stretching too thin, as if every second of silence between us only made the gap harder to close.

After that day following their basketball practice, Damien tried to reach out. He was still trying, alam ko. Sometimes, I could see him in me peripheral vision, moving in my direction with that same familiar expression—hope mixed with uncertainty. But I had learned to avoid him. Avoidance had become my defense. So instead of facing him, I’d pretend to be preoccupied, always finding some excuse to slip away. Lagi akong may dahilan, whether it was a class I had to run to or a conversation I didn’t actually need to be part of.

He’d approach me, hesitant but determined, and I’d watch as his steps slowed every time I put more distance between us. Na parang hinahayaan ko lang siyang malito, na hindi na niya alam kung dapat ba siyang lumapit o hindi. It was cruel in a way, but I couldn’t stop. The weight of what I wasn’t saying felt too much, and it was easier to run than to face him head-on. Palaging may paraan para umiwas.

Damien wasn’t blind. Alam kong napapansin niya ang ginagawa ko. The way his shoulders would slump just a little, or how his gaze would falter, told me he understood more than I was willing to admit. I could see the flicker of something—hurt? frustration? maybe disappointment—each time our eyes met, only for him to quickly mask it with a resigned smile. Pero sa kabila ng lahat, he still tried. Even though my actions said otherwise, he continued to make the effort.

But then eventually… he stopped. Kalaunan ay tumigil na siya. Our small conversations… if you could even call them that, dwindled to nothing.

And just like that, the space between us grew larger.

Although one afternoon, he showed up again, hands stuffed in his pockets, trying to act like everything was normal. For a moment, I stood frozen, excuses slipping through my fingers like sand. I looked at him, the tension in my chest tightening like a vice, making it hard to breathe.

“Hey,” Damien said softly, his voice almost unsure. “Sorry, I didn’t get to walk with you the other day… biglang inaya ako ng mga tropa. I didn’t mean to ditch you.”

I forced a small smile.

“No big deal,” I lied, though we both knew it wasn’t true. It had become too easy to lie, too easy to pretend like it didn’t hurt my feelings.

Matapos sumagot ay sandaling pinagmasdan niya ako, as if looking for the truth beneath the mask I wore.

“Do you… wanna hang out later?” he asked, his voice hopeful but hesitant.

I shook my head, my response sharper than I intended. “May gagawin ako,” I lied again, feeling the weight settle in my chest. I didn’t have any plans. Wala naman talaga akong balak gawin. I just didn’t want to deal with the mess of emotions between us. There was too much unsaid, too many things I didn’t want to confront.

The silence that followed was suffocating. Damien just stood there, absorbing the rejection, his shoulders sagging slightly like he had expected it. He nodded, accepting it without a word. And just like that, he turned and walked away.

I watched him leave, the weight of the moment pressing down on me. It felt like something between us had ended, though I couldn’t pinpoint what. Siguro… hindi lang talaga kami dapat magkasama. Maybe I was pushing him away because facing the truth was harder than letting things fade.

As I walked through the hallway, my mind wandered. Memories flickered—laughter, shared moments with people who used to matter to me. Faces that had once been clear were now just blurs in the crowd.

A little further down the corridor, napansin ko sina Sienna at Denisse. They had promised to treat me out once, a plan that never materialized.

I thought about approaching them, maybe asking about the thing they promised, but the second they passed me without even a glance, it felt like ice ran through my veins.

Napakagat-labi ako. It shouldn’t have hurt as much as it did, but being ignored—being invisible—it stung more than I wanted to admit.

Walang pag-aalinlangang nagmadali ako sa paglalakad, as if I could somehow outrun everything weighing me down. My thoughts were like a storm inside my head, swirling in circles I couldn’t break free from. Kahit anong pilit kong iwaksi, they clung to me, relentless. It felt like the walls were closing in, like the world was becoming too small for all the emotions I was trying to bury. Every step felt heavier, pero patuloy pa rin ako—faster and faster, as if I could leave the mess behind if I just kept moving.

But suddenly, I slammed into someone hard, the impact jarring me, scattering all my thoughts. Naramdaman ko ang biglaang pagkatuliro, my heart leaping into my throat as I stumbled backward. I braced myself for the inevitable fall, waiting for the cold floor to meet me.

Subalit imbes na tumama sa sahig, a firm hand grabbed my arm, steadying me before I could even react. Napakurap ako ng maraming beses at natuliro as I was pulled back from the brink of falling.

Dahan-dahan akong tumingala sa taong sumagip sa akin. And just as I was about to apologize, my heart practically stopped.

It was… Austin .

Si Austin na kilalang-kilala sa buong school—charming, effortlessly popular, and one of those faces that made people take a second look. Siya iyong tipong hindi mo maiiwasang mapansin. He had that magnetic presence, the kind that turned heads without even trying.

He wasn’t just any guy—he was the guy.

Confident, self-assured, yung tipong sa bawat pagtapak niya sa hallway, laging may kasamang aura na parang alam niyang lahat ng mga tao ay nakatutok sa kanya. And now… here he was, standing in front of me, holding onto my arm like it was nothing.

Halos ’di ako makahinga sa pwesto ko ng ilang segundo. My gaze locked with his, and all I could see were his deep brown eyes, filled with something… something that made me feel even more off balance than the near fall. His expression wasn’t harsh, though. May bahid ng amusement sa mukha niya, like he found the whole situation slightly funny.

“Careful,” he said, his voice low and smooth, with a teasing lilt. “You alright?”

I nodded too quickly, my heart pounding in my chest. “Yeah,” I stammered, struggling to find my voice.

“I’m fine. I wasn’t looking.”

The embarrassment burned hotter on my cheeks, and I bit my lip, trying to stop myself from saying something even more stupid.

Sa dinami-rami ng estudyante rito, bakit si Austin pa?!

He chuckled softly, his grip on my arm lingering just a moment longer before he finally let go. But the warmth of his hand stayed, like a reminder of how close we’d been.

“You should watch where you’re going next time,” he said, his smile widening, making it hard to tell if he was teasing or genuinely concerned. “Could’ve knocked you flat.”

Sinubukan kong tumawa sa sinabi nito upang maibsan ang kahihiyan, pero naging tunog na parang pilit lamang ang kinalabasan. It sounded like I was more nervous than amused.

“O-oo… sorry,” I mumbled, still feeling the heat crawl up my neck.

His gaze lingered on me for a moment longer, as if he was trying to figure me out, trying to see something deeper. Then, his smile softened, just enough to make my heart skip another beat.

“Just don’t make it a habit,” he said, his tone lighter now, playful. “Not everyone’s gonna be there to catch you.”

And with that, he turned, giving me one last look before walking away, his stride confident, as always. Pinanood ko itong makalayo sa aking pwesto, still standing frozen in place, my mind racing with everything that had just happened. Austin. Of all people.

Napalunok ako ng laway at huminga ng malalim. Tila bumigat ang dibdib ko dahil sa kabang nararamdaman. My arm still tingled where his hand had been, the warmth lingering, and no matter how much I tried to push it away, the feeling wouldn’t leave.

For the first time in a long while, it wasn’t Damien who filled my thoughts.

It was someone.

Chapter 05

05 : Distance

JULIAN

I tried to shake off the encounter with Austin habang patuloy akong naglalakad, pero hindi ko maiwasan. Weird, to be honest. Hindi ako dapat nag-iisip ng ganito tungkol sa kanya, but the memory stayed with me, like an itch I couldn’t scratch.

Huminga ako nang malalim, trying to clear my head, but before I could even compose myself, naramdaman kong may dumidikit ulit sa tabi ko. And it was…

Austin.

He appeared so casually beside me, as if it was the most natural thing in the world. His presence was too much at the moment—overwhelming. And yet, parang wala lang sa kanya.

“Wow, we meet again,” he started talking like we were old friends. Sandali naman akong natigilan sa biglang pagsulpot niya pero kalaunan ay napatango ng marahan. I was trying to keep up, but my mind was too scattered. Lahat ng sinasabi niya tunog malayo, like background noise I couldn’t focus on.

Ngunit sa isang iglap ay napatigil ako nang aksidenteng dumako ang aking paningin sa isang direksyon. I saw him—Damien.

Nakatayo siya sa dulo ng hallway, staring straight at us. Agad kong naramdaman ang bigat sa dibdib ko, parang lumulubog ang puso ko sa kaba. Damien’s gaze was sharp, his face a mix of emotions I couldn’t fully read. Pero alam ko kung ano ang ibig sabihin ng mga tingin na ’yun.

Nagsimula akong bumalik sa mga alaalang matagal ko nang iniiwasan. The silences between us. The distance growing wider and wider. Muli akong kinain ng mga tanong—ano na namang mali? Was it because of Austin?

Alam ko na hindi lang ’yon ang dahilan, but maybe… something about seeing us together, seemed to push Damien over the edge. Kita ko ang pag-aalinlangan sa mukha niya, pero may iba pang naroon, something deeper na hindi ko mabasa nang buo.

I wanted to say something, to break the tension. Pero wala akong nasabi. We passed by Damien without a word. Pakiramdam ko ay sinakal ako ng tingin niya, his eyes burning into my back as we walked. I could feel it—yung… galit? Or maybe it was something else entirely. Pero isang bagay ang sigurado: hindi lang ito tungkol kay Austin.

Austin, on the other hand, was oblivious. He kept talking, carefree and unaware of the storm brewing behind us.

Pagdating ng uwian, I was mentally and emotionally drained. Ang gusto ko lang ay makauwi, layuan ang gulong ito, kahit sandali lang. Pero gaya ng dati, Damien found me before I could make my escape. Alam kong darating ito, this inevitable confrontation, pero that didn’t make it any easier.

“Julian, we need to talk,” Damien’s voice cut through the noise, calm but firm. There was a seriousness in his tone na hindi ko kayang baliwalain.

Suminghap ako, trying to steady myself. “Tungkol saan?” I asked, kahit alam ko na. His eyes flickered slightly, like he was preparing himself for what he was about to say.

“Austin… you shouldn’t be spending time with him.”

“Huh? Bakit naman?” My arms crossed over my chest, already on the defensive. “May problema ka ba kay Austin?”

Damien’s jaw clenched, but he kept his voice steady. “He’s not… good for you, Julian.”

“Ang bilis mo naman mag-judge,” I shot back, anger rising in my voice.

“I’m just trying to protect you,” he insisted, his eyes locking onto mine, pleading silently for me to understand.

“Protect me from what?” My fists clenched at my sides. “From someone who’s just trying to be my friend?”

Damien took a step closer, his voice lowering. “Julian, trust me, Austin isn’t who you think he is.”

But I was done listening. Every word he said felt like another wall being built between us. Para bang gusto niya akong kontrolin, na siya ang mas nakakaalam ng dapat kong gawin.

I shook my head, turning away from him before he could explain further. “I’ll figure it out on my own,” I muttered, my voice hard.

At sa unang pagkakataon, wala akong naramdaman na kahit anong lungkot o guilt. Just… a bit pissed I guess.

Damien’s concern felt more like a chain than protection, and the distance between us was now an unbridgeable gap.

Kinabukasan, everything felt out of place. The usual rhythm of my mornings—the quiet exchanges with Damien, the small nods we’d give each other before classes—was gone. Ang tahimik na pagitan namin ay parang kumapal pa lalo, like an invisible wall had been built overnight.

Hindi kami nag-usap. No glances, no acknowledgments, nothing.

I could feel the weight of yesterday’s argument hanging between us like a cloud that wouldn’t clear.

I tried to push the feeling aside, but it stayed with me, dragging at my thoughts. Guilt crept in slowly, like a cold breeze that I couldn’t shake off.

I know Damien was only trying to look out for me, and yet… instead of listening, I pushed him away. Every time I replayed the conversation in my head, a pang of regret hit me. Maybe… I’d overreacted.

Maybe I was too defensive.

Hindi ko tuloy maiwasang mapaisip tungkol kay Austin. It wasn’t like I had a thing for him. The day before, I was just shocked—surprised, really—because he was talking to me.

Imagine, Austin had always been this larger-than-life figure, tapos bigla nalang siyang lalapit sa ’kin, making small talk like it was the most normal thing in the world. But it wasn’t. Hindi naman kami close, hindi rin ako sanay na napapansin ng mga taong tulad niya. And yet, Damien’s warning kept playing over and over in my mind.

What is he trying to say?

Ang alam ko, isa si Austin sa mga katropa niya… Pero bakit parang ang sama naman ng tingin niya roon sa tao?

‘Julian, I’m just trying to protect you.’ Damien’s words echoed again, and this time, they stung a little more.

Ayokong isipin na kailangan ko ng proteksyon mula kay Austin. But maybe… just maybe—Damien knew something I didn’t. I wasn’t ready to admit it out loud, pero nagsisimula na akong maniwala.

So I decided to pull away. Sinunod ko ang payo ni Damien. I distanced myself, not just from Austin, but Damien too. I distanced myself from everything that might cause more tension between me and Damien.

Simula noon, hindi ako lumapit. I avoided him, even avoided any interaction that might catch Damien’s attention. Mahirap, pero kailangan kong gawin. It was better this way. I didn’t want to make things worse.

Ganito naman talaga tulad ng dati.

The guilt gnawed at me every time I avoided eye contact with him, but I convinced myself it was for the best.

I kept my head down most of the week, letting the awkward silence with Damien fill the spaces where conversations used to be. My mind felt heavy, like I was carrying the weight of the unresolved tension between us wherever I went.

Isang hapon, habang naglalakad ako pauwi ay bigla akong napahinto nang marinig ang boses ni Sienna.

“Julian!” tawag niya, habang tumatakbo papunta sa direksyon ko.

“Uy, kumusta?” tanong niya habang nakapaskil ang malawak na ngiti sa kanyang mukha.

Saglit naman akong natigilan sa inakto niya ngunit kalaunan ay ngumiti rin ako.

“Okay naman,” sagot ko, kahit ang totoo, malayo sa okay ang pakiramdam ko.

“It’s my birthday this weekend,” sabi niya nang biglang mag-shift ang usapan. “Sumama ka naman. Sasama din sila Denisse. It’ll be fun!”

Nagulat ako. It had been a while since someone invited me out like that. I had almost forgotten what it felt like to be part of something social, something that wasn’t weighed down by all the things swirling in my mind.

“Ahh… hindi ko pa alam eh,” I started to say, not really sure if I was in the mood for a party. At isa pa, baka hindi rin ako payagan nila mama.

However, Sienna’s face lit up with a mischievous grin. “Dali na! You can’t bail on us. Besides, you still owe us for that lunch the other day.”

Napakurap naman ako sa sinabi niya. “Huh? Akala ko ba… kayo ang manlilibre sa akin?”

Humalakhak siya sa sinabi ko. “Exactly! And we still haven’t. So this time, we’re covering everything. No excuses.” She crossed her arms, clearly not taking no for an answer.

For a moment… I hesitated. The idea of going out, of just forgetting everything for a few hours, sounded tempting.

Kaya naman kahit may konting alinlangan pa, I found myself nodding.

“Sige… subukan kong magpaalam kila mama.”

Sienna practically beamed at my response, her smile wide and warm. “Good! You need to loosen up, Julian. It’ll be fun, promise.”

As she walked away, I felt a little lighter. Maybe this was what I needed—a break from all the overthinking, from the tension with Damien. A chance to be around other people without the pressure of everything else weighing me down.

Or… is it?

Chapter 06

06 : Birthday

JULIAN

Today is Sienna’s birthday night.

Kakadating ko pa lang sa venue ng party niya, pero saglit akong napatigil sa may pintuan. The moment I stepped inside, a wave of anxiety hit me as I took in the crowd.

Halos lahat ng tao ay nakasuot ng mga eleganteng gown at makisig na barong, kumikinang sa liwanag ng chandelier sa itaas. Samantalang ako—isang polo at maong na jeans lang ang suot ko. Masyado silang perpekto para sa simpleng anyo ko, at naramdaman ko ang kakaibang bigat sa dibdib ko.

Sienna… didn’t say it was a formal event.

Huminga ako nang malalim, pilit na pinipigilan ang kaba at hiya. My chest felt tight, but I managed to take another step forward, hoping I could blend in. Ang buong silid ay parang napuno ng mga bulungan at mapanuring tingin na kahit hindi ko naririnig ay tila sumasampal sa akin. Sa bawat hakbang ko, lalong tumitindi ang pagnanasa kong maglaho na lang.

Sa gitna ng kaguluhan ng gabi, hinanap ko si Sienna, umaasa na mapapawi kahit paano ang tensyon ng gabing ito. But as I spotted her across the room, surrounded by classmates, I felt another sting.

She looked so happy, blending with the crowd so effortlessly. Nanginginig akong ngumiti, pilit na nilalabanan ang pagdududa at pag-aatubili. I started walking toward her, each step heavy, but before I could even get close, I heard snippets of their conversation.

“Julian? Really?” tanong ng isa sa mga kaklase namin, may bahid ng pagtataka at pag-aalinlangan.

Sienna let out a small laugh, parang pilit na nagpapaliwanag.

“Well… hindi kasi makakapunta yung isa kong friend na originally kong in-invite. So, I thought, why not invite Julian instead?”

Napatigil ako, ramdam ko ang kirot sa bawat salitang lumabas sa bibig niya.

Are they talking about me? Am I… just a second option?

Para bang may mabigat na hangin na sumalubong sa lalamunan ko, na hindi ko basta-basta malulunok. Sa mga oras na iyon, hindi ko alam kung paano ire-react. I just… felt weak, lalo na’t sa simpleng pagtawa niya, parang walang halaga ang nararamdaman ko. Parang ako lang ang pinagtyagaan dahil walang ibang choice.

“Ah, Julian!” tawag ng isa sa kanila, napansin na ang presensya ko sa likod ni Sienna. Napalingon siya sa akin, at sa sandaling iyon ay nakaramdam ako ng pagkapahiya.

“Oh my gosh, Julian!” biglang sabi ni Sienna, may halong pagkagulat at paghingi ng tawad sa tono ng boses niya. Saglit niyang tiningnan ang aking kasuotan, na parang nahihiya rin.

“Sorry, nalimutan kong sabihin sayo na formal party pala.”

Ngumiti ako, pero kahit pilit iyon, alam kong ramdam niya ang pagkabalisa sa mga mata ko.

“Ayos lang,” sagot ko nang mahina, pilit na itinatago ang sakit sa mga mata ko.

But truthfully, I wanted to disappear. Lahat ng tao sa paligid, nakatingin at para bang pinagtatawanan ang pagiging out-of-place ko. Hindi ko na magawang tumingin sa kanila nang diretso, sa takot na makakita ng mapanuring tingin.

“Alright, Julian,” sabi ni Sienna, pilit akong hinihila papunta sa grupo. “Kilala mo naman yung iba rito, ’di ba? Just stay for a while?”

She sounded so insistent, but a part of me felt like she was just trying to be polite. I took a deep breath, debating whether I should stay or leave. Ayoko mang magsalita, pero sinagot ko pa rin siya.

“Oo… kilala ko sila,” sagot ko nang may bahid ng pag-aalinlangan. Pero kahit kilala ko sila, alam kong hindi ibig sabihin na belong ako rito.

Napatingin ako sa relo ko, kahit wala naman akong oras na hinahanap. “May kailangan pa kasi akong gawin sa bahay. Baka mas okay kung uuwi na lang ako.”

“Hala, gano’n ba? Sayang naman…” Kita ko ang pagkabagabag sa boses niya, pero hindi na iyon sapat para pigilan ang pagnanais kong umalis.

“Next time na lang siguro?” she asked, her voice a mix of hope and guilt.

Hindi ko agad nasagot ang kanyang tanong. Instead, I just forced a nod, trying to keep my voice steady.

“Oo… next time…”

Tinanggal ko ang kamay niya sa braso ko at tumalikod, pilit na ’di tumitingin sa kahit na sino. My footsteps felt heavy, and my heart ached in a way I hadn’t expected.

Napahawak ako ng mahigpit sa dibdib ko at sinubukang pigilan ang mga luhang nagbabadyang tumulo sa mata ko. I was about to go outside when suddenly, someone grabbed my wrist.

“Julian?”

Napahinto ako sa paglalakad at nanghihinang inangat ang ulo upang makita kung sino ang nagsalita.

“A-Austin…” garagal kong tugon.

Paglabas sa venue, ramdam ko agad ang lamig ng sariwang hangin sa labas. Tahimik lang kaming naglakad ni Austin papunta sa isang balkonaheng walang katao-tao. Only the soft sound of our footsteps filled the silence.

Pagdating sa balcony, sumandal siya sa railing at tumingin sa akin.

“Ang tahimik mo naman,” sabi niya, may maliit na ngiti sa labi.

Napangiti naman ako sa sinabi niya at tumingin sa malayo, sa mga ilaw ng lungsod sa ibaba.

“Medyo awkward kasi,” sabi ko nang mahina, hindi ko masabi agad ang bigat na nasa dibdib ko.

“Awkward where?” tanong niya, sinubukang gawing casual ang tono. “The party? Or… something else? Me?”

Medyo napakunot ang noo ko, sinusubukan ang sarili kong maging komportable. “Ewan… parehas?” Napakagat ako ng labi, sinusubukang ibaling ang usapan. “Ikaw, Austin? How’s life?”

Napatawa siya nang bahagya, halatang hindi inasahan na ako ang magtatanong.

“Life?” Tumango siya, tumitig sa malayo. “Busy, I guess. Classes, org stuff, tapos ito, parties every now and then. You know me, anywhere people are, I’m there.”

“Oo nga, social butterfly,” biro ko, pero halata ang inggit sa tono ko. “Lagi kang may kasamang kaibigan o… kahit sino. Hindi ko kaya ’yan.”

Napailing siya at ngumiti. “Hindi naman kailangan maging life of the party para masaya. Minsan nga gusto ko rin tahimik lang. That’s why I never thought you’d be attending one of my friend’s party… you know Sienna?”

Saglit akong napatigil sa tanong niya.

“Oo… k-kaibigan ko rin.”

Dagli akong napaiwas ng tingin sa kanya nang dumungo ito sa akin nang matagal, tila binabasa ang mukha ko.

“You don’t say much, but you feel a lot.”

Hindi naman ako nakasagot sa kanyang sinabi.

Tahimik kaming nakatingin sa tanawin, nang biglang bumalik ang bigat sa dibdib ko.

Alam ko… alam kong gusto ko nang ilabas ang nararamdaman ko, pero iniisip ko kung worth it bang sabihin pa iyon.

I took a deep breath and finally let the words out.

“Alam mo, Austin… kanina sa party, narinig ko yung usapan nila Sienna,” bungad ko, sinusubukang gawing casual ang tono pero may halong kaba. “Naimbitahan lang pala ako kasi ’di makakarating yung isa.”

Hindi siya agad nagsalita. Bagkus ay nanatili lamang siyang nakatingin sa akin, seryoso at nakikinig. I gulped.

“I just… don’t know,” pagpapatuloy ko, napahawak ako sa railing. “Parang ang weird na… second option lang pala ako. Like, I know it’s not a big deal, pero… masakit pala.”

Hinawakan niya ang balikat ko, pinisil iyon nang mahina.

“Julian,” sabi niya sa malumanay na boses, “You’re not a second option. Minsan, people just don’t realize how important someone is until they need them.”

Napatingin ako sa kanya, bahagyang nabawasan ang bigat sa dibdib ko.

“Salamat,” tipid na sagot ko.

Nagkaroon ng ilang segundo ng katahimikan, at pareho kaming natulala sa mga ilaw ng lungsod.

“By the way,” dugtong niya, na parang napansin ang pagkakakilala niya sa akin, “I noticed… parang hindi na kayo close ni Damien lately.”

Bahagya naman akong nagulat sa tanong niya pero kalaunan ay sinubukan kong sagutin iyon ng malumanay.

“Si Damien? Ahh, medyo… complicated kasi,” sabi ko, umiwas ng tingin. How did he know Damien and I know each other?

“Parang may hindi kami napagkakasunduan lately. Lagi siyang wala sa sarili, tapos… ewan ko ba.”

Tumango siya, halatang nag-iisip. “Well, I know him. Alam kong hindi siya perfect, pero isa lang ang masasabi ko—mahalaga ka sa kanya. Maybe… you guys just need to talk it out.”

Talk it out…? Para saan pa?

Saglit naman akong napaisip sa sinabi niya, pinagninilayan kung ano nga ba talaga ang nangyari sa pagitan namin ni Damien. Pero bago pa man ako makapagbigay ng sagot ay natigilan ako nang mapansin kong medyo lumalapit si Austin, hanggang sa ang mukha nito ay masyado nang lumalapit sa akin. Napasinghap ako.

Halos maramdaman ko ang paghinga niya sa balat ko, at sa loob-loob ko, hindi ko alam kung ano ang gagawin. Our faces were just inches apart, but then suddenly, he stopped and pulled back.

“Sorry,” bulong niya, bahagyang tumawa, pero may halong pag-aalinlangan. “Got carried away… Must be the alcohol.”

Naguguluhang ngumiti naman ako sa kanya at natahimik.

“… It’s okay,” sabi ko, sinusubukang kalmahin ang puso kong tumitibok nang mabilis. What is happening?

Why does it feel like everything… is happening so fast?

“Ahem… I gotta go.” He turned away, looked back at me one last time before leaving.

“Remember, Julian. You’re not anyone’s second choice.”

Chapter 07

07 : Shifted

JULIAN

A couple of days had passed since the birthday night, but every time I closed my eyes, the memory of Austin lingered, impossible to shake off. His words, his actions—they kept playing over and over in my mind, and no matter how hard I tried, I couldn’t seem to let go.

Today was the weekend. I’d come to the mall to pick up some supplies for a school project, hoping that keeping busy would help me forget about everything. But even while I browsed through aisles and gathered what I needed, Damien’s words haunted me.

Was Damien right? Should I start being wary of Austin too?

The thought made my stomach clench, as if I was trying to swallow something too bitter.

I mean, I truly believed that Austin must’ve done that just because of the drinks… But I already told myself to stay away from people like him. That I shouldn’t involve myself to people with such a large circle too much.

Kung ayaw kong maulit ang nangyari noon…

I’d paid at the cashier and was on my way out when, suddenly, out of nowhere…

I saw him.

Damien, walking a few steps ahead, his shoulders hunched, hands deep in his pockets. His expression was distant, as if his mind was far away from the bustling crowd around him. My heart skipped a beat, unsure if I should call out to him or simply let him go.

Before I knew it, my feet moved on their own, following him until I found myself at a small food stall. Saglit naman akong natigilan at napakurap sa harapan. Ano ba ’tong ginagawa ko?

I bought a cup of warm binatog, clutching it as I hurried outside. And there he was again, just outside the entrance.

Ang sabi ko… lumayo sa mga taong

katulad

nila…

“D-Damien!” My voice came out in a shaky breath, and he stopped, glancing over his shoulder. The surprise in his eyes was fleeting, and for a moment, he seemed hesitant, as if unsure of what to say.

Huminga ako nang malalim bago tuluyang naglakad patungo sa kanya habang dala-dala ang binatog na binili ko. Nang makalapit ay nahihiyang ngumiti ako at inilahad ang hawak.

Pero bakit… kahit anong pilit ko, ang tadhana mismo ang

gumagawa

ng paraan upang kami’y

magkita

“Binatog…?” I said, trying to keep my voice light.

He stared at the cup for a second before finally taking it, murmuring a soft “Thanks.”

We stood there in silence, the noise of the mall fading into the background as we shared a quiet moment.

Damien’s gaze drifted to the side, his voice low. “I thought… you’re distancing yourself.”

Muling napangiti naman ako sa sinabi niya at yumuko.

“Oo… tama ka.”

His eyes softened, but he said nothing, just gave a small nod before turning his attention back to the binatog. Something about the way he looked reminded me of someone trying to hold it all together, even when it felt like everything was falling apart.

“Sinusubukan kong… lumayo sa lahat ng tao,” pagpapatuloy ko. “Because every time I get closer to everyone… I always think that I’m giving them bad luck.”

Napalingon ito sa direksyon ko matapos kong sabihin ang mga salitang ’yon.

“What…”

“Dahil ba… n-

naiiba

ako ?“ Hindi ko alam kung bakit akong natawa nang mapakla sa sinabi ko. I guess I always try to laugh it off so the pain would be bearable enough.

Hindi nakatugon si Damien sa sinabi ko, but I know that he understand the message this time. That it’s always the same cycle for me. At isa siya sa mga naging patunay kung bakit paulit-ulit na lang nangyayari ang mga bagay na iyon. Na kailangan kong magpakalayo-layo sa mga tao upang hindi ko sila mahawaan ng bad luck ko.

I can’t blame them though. Because at some point… napapaisip

na rin akong baka nga malas talaga ako.

After that conversation, tahimik kaming naglakad sa tabi ng kalsada. Hindi ko na rin naiwasang mapansin ang bigat sa katawan niya, ang lungkot sa mga mata niya na tila may tinatago. Napakagat-labi tuloy ako at gustong tampalin ang bibig ko ng malakas.

Bakit ko ba kasi nasabi sa kanya ’yon? Parang pinilit ko pa na ma-guilty yung tao. Dapat talaga ay umuwi na ako pagkatapos bumili ng mga gamit.

Naghintay ako ng tamang tyempo upang makapagpaalam na sa kanya subalit ko pa man magawa iyon ay sa wakas at nagsalita na siya.

“Julian,” bigkas niya, dahan-dahan. “Can you… come with me? May pupuntahan lang tayo saglit.”

Panandaliang nagulat naman ako pero maya-maya’y tumango sa kanya. Wala siyang sinabi kung saan kami pupunta, pero sa tingin ko ay parang may gusto siyang ipahiwatig na hindi niya magawang sabihin. Just why, all of a sudden?

Hindi nagtagal, nakarating kami sa isang tahimik na sementeryo. Muli kong sinubukan siyang tanungin, pero naisip kong hayaan na lamang siya. Huminga siya nang malalim bago tumingin sa mga puntod ng sementeryo, at naramdaman ko ang bigat ng paligid.

“This is where my mother rests,” he murmured, his voice barely above a whisper. I could see the tension in his shoulders as he moved forward, slowly, as if every step took all his strength.

Tahimik ko siyang sinundan, hindi alam kung ano ang sasabihin o kung ano ang dapat kong gawin. Nang huminto kami sa harap ng puntod ng kanyang ina, bigla akong nakaramdam ng lungkot para sa kanya. Malayo ang tingin ni Damien, na para bang may kung anong hinahanap na hindi niya makita.

The silence between us lingered, heavy and filled with words neither of us knew how to say. The cemetery’s stillness seemed to absorb everything—the quiet, the weight, the memories. Damien stood with his hands deep in his pockets, his gaze fixed on his mother’s gravestone as though searching for answers he could only find here. And I, unsure of what to do, stayed beside him, feeling the air thicken with his quiet grief.

He closed his eyes for a moment, inhaling deeply, as though trying to hold on to the last bit of strength left in him. Then, in the gentlest voice I’d ever heard him use, he began to speak.

“Alam mo, Julian,” he started, barely a whisper, “I used to come here whenever things got… complicated. Kung may mabigat akong problema, siya ang una kong naiisip na lapitan.” His voice wavered as he spoke, like he was walking on thin ice, any wrong step risking his composure shattering into pieces.

I looked at him, feeling a lump form in my throat. His vulnerability, something he always tried to hide, was right here, raw and real. And as he continued, I felt my heart ache for him, realizing how much he had carried alone.

“She… she understood me in ways nobody else could,” he said, his eyes still on the gravestone. “Kahit hindi ako magsalita, she knew when something was wrong. And now… now that she’s gone…” His voice trailed off, replaced by a quiet, resigned sigh.

Gusto kong sabihin sa kanya na naririto ako, pero natatakot akong baka hindi ito sapat, o baka hindi ako ang kailangan niya sa mga oras na ito. Tumabi ako sa kanya nang mas malapit, halos magkatabi na ang aming mga balikat, upang iparamdam na hindi siya nag-iisa kahit sa katahimikan.

“Whenever I’m here,” he continued, his voice breaking, “it feels like I can be myself. Walang judgment, walang expectations. It’s just… me and her.” His hand gripped the edge of his jacket, knuckles turning white, as if to keep himself grounded, to keep from falling apart.

“Damien,” I said softly, letting my words linger in the air. “You don’t have to go through this alone. Kahit ano pa ang nararamdaman mo, nandito lang ako.”

He turned his head slightly toward me, his eyes filled with an emotion I couldn’t quite read, a mixture of sadness and gratitude. It was a look that told me he heard me, even if he couldn’t bring himself to respond.

After a moment, he managed a small, almost fragile smile.

“Thank you, Julian,” he whispered, barely audible, but it was enough to make my heart skip a beat.

“But I should be saying that to you instead” His gaze drifted back to the gravestone. “Kahit wala na siya, she’s still there for me whenever I needed someone to talk to.

“Pero ikaw, you’ve been keeping the pain you’re feeling all this time by yourself. And I want you to know that you can always talk to me just like how I talk to mom.”

Hindi ko alam ang isasagot noong mga oras na ’yon, kaya’t nanatili na lamang akong tahimik sa tabi niya. Naramdaman ko ang pagbigat ng aking dibdib dahil sa narinig.

For

the first time… someone… someone listened to me.

“Nobody in my friends ever talked to me like what you did. Sometimes, I always… feel that they’re just getting along with me because I’m cool… or kilala ako ng maraming tao. But you… you’re the exact opposite of them. You would rather distance yourself to everyone and be contented by yourself than be with someone like me.”

I took a shaky breath and, gathering my courage, I smiled weakly and looked into his eyes.

“Salamat, Damien.”

For a long moment, he just looked at me sincerely. Then, slowly, his shoulders relaxed, and he let out a sigh, one that seemed to carry a fraction of his burdens away.

“Anything, Julian,” his voice soft but steady. His hand moved to rest on top of mine, a gentle pressure that felt grounding, almost comforting. And in that silent touch, it felt like something had shifted between us, an unspoken understanding that neither of us had to face the world alone.

We stayed like that for a while, our hands resting together, a quiet companionship that spoke more than words ever could. The world around us felt distant, irrelevant, as if, for this moment, it was just us and the silent promise that no matter what, we’d face whatever came next together.

I guess… Damien is not bad at all.

Chapter 08

08 :

Strange

JULIAN

Time check: 11:47 a.m. Monday.

I always chose the farthest corner of the cafeteria—a quiet refuge away from the buzz of clinking trays and laughter. This spot, isolated and often overlooked, had become my sanctuary.

Dito, ang boses ng iba’t ibang usapan ay parang malalaking alon na humahampas sa malayo, unti-unting humuhupa hanggang maging banayad na bulong. It was the kind of peace I needed, a space where I could lose myself in the pages of my book without interruption.

But today, the calm didn’t last.

Damien’s arrival was abrupt, like an unexpected gust of wind. His tray landed on the table with a sharp clatter, the sound reverberating in the stillness I had carefully curated. Without a word, he slid into the seat across from me, moving with the confidence of someone who belonged anywhere and everywhere.

I froze for a moment, my eyes flicking from the open pages of my book to his face. He was unbothered, casually unwrapping his sandwich as if it was the most natural thing to join me here.

Sa dami ng pwedeng upuan, bakit dito pa?

“It’s quieter here,” he said simply, almost like an afterthought, before taking a bite.

Quieter? Not anymore.

I returned my gaze to the book, willing myself to focus. But his presence was like a rock tossed into a still pond—impossible to ignore. Naroon siya, filling the space effortlessly, the sound of his chewing louder than it had any right to be.

Minutes stretched, though I wasn’t sure if they felt longer because of his presence or my growing irritation. I tried to keep reading, eyes skimming over the words, but their meaning blurred, overtaken by the weight of his presence. Damien wasn’t doing anything particularly disruptive, but that was the problem. He existed too boldly, too naturally, for my peace to remain intact.

I let out a quiet sigh, lowering my book. Pinanood ko siya habang kumakain. There was a certain ease in the way he moved, the way his chair creaked softly as he leaned back, like he belonged here more than I did.

“Seryoso?” I muttered under my breath.

Damien glanced up, a flicker of amusement in his eyes. As if sensing my disapproval, he leaned forward slightly, resting his forearms on the table. The subtle curve of his lips hinted at a smirk.

“You know,” he began, his voice carrying a playful lilt, “you’re more approachable than you think.”

I gave him a blank stare, silently willing him to leave. But of course, he didn’t. Instead, he dove into a story about his brother—a bizarre tale involving ketchup and ice cream that sounded too absurd to be true. Yet the way he told it, his tone both animated and oddly sincere, drew me in despite myself.

Before I knew it, a soft laugh escaped me.

Damien froze for a second, then grinned, as if my reaction had been the goal all along.

“There it is,” he said, leaning back with the kind of satisfaction that made me want to roll my eyes.

I tried to smother the amusement tugging at my lips. Focus, Julian.

… pero kahit anong pilit kong bumalik sa binabasa ko, his voice lingered in the air, breaking through the gaps in my concentration.

There was something infuriatingly magnetic about him, the way he carried himself like he was a constant part of the narrative even when he wasn’t supposed to be…

It made me uneasy, yet oddly comfortable at the same time.

Damien finished his sandwich and leaned back in his chair, crossing his arms as if he had all the time in the world.

“You know, Julian, you’re not as serious as you pretend to be.”

I raised an eyebrow at him, unimpressed. “Talaga? You don’t know me.”

“Don’t I?” he shot back, his smirk softening into something almost thoughtful.

For a moment, neither of us spoke. The background noise of the cafeteria hummed around us, but here, at this table, everything felt… contained. Damien’s gaze held mine, steady and unreadable, as if he was searching for something in my silence.

I turned my attention back to my book, determined to end whatever game he was playing. But his presence remained, filling the space between us with a warmth I hadn’t expected.

Lunch, which was supposed to be solitary and uneventful, had taken on a new rhythm. It wasn’t the quiet I sought, but it wasn’t unpleasant either. There was a strange comfort in Damien’s company, a weight that felt less like an intrusion and more like an anchor.

And for reasons I couldn’t quite name, I didn’t mind.

The sky loomed with heavy gray clouds, a curtain of melancholy stretching endlessly overhead. The kind of gray that told you the rain had no plans of stopping anytime soon.

Saktong pagtunog pa lamang ng bell sa dismissal, the drizzle had transformed into a steady downpour, the rhythmic patter of droplets on the pavement filling the air.

I stood at the gate, my gaze fixed on the falling rain, hoping it might miraculously ease up. Pero alam ko naman na hindi mangyayari ’yon. Kung

minamalas ka nga naman, ngayon pa ako nakalimot magdala ng payong.

I gripped the straps of my bag tighter, weighing my choices. Tumakbo na lang kaya ako pauwi pero mababasa ang uniform ko, o maghintay na tumila ang ulan, knowing that dinner would be waiting and I’d risk being late? Either way, I couldn’t escape the feeling of inconvenience tugging at my chest.

Subalit bago pa man ako makapag-desisyon, out of nowhere, the faint scent of rain mingled with something familiar—crisp and warm at the same time. My shoulders stiffened slightly as someone appeared beside me, holding an umbrella as if the rain had planned its timing just for him.

“Forgot your umbrella,” he said, his voice calm but carrying that unmistakable edge of amusement. It wasn’t even a question, just a statement he seemed confident was true.

I turned to glance at him, and there he was—casual but annoyingly composed, his oversized umbrella shielding him completely from the rain.

Damien King .

Bakit ba palagi nalang siya sumusulpot sa kung saan-saan?

“Something like that,” I murmured, unwilling to fully admit how bad my situation was.

He didn’t reply immediately, his gaze lingering on me for a second before he stepped closer. The next thing I knew, his umbrella was tilted over both of us, blocking the rain that had already started to soak my sleeves.

“Let’s go. I’ll walk you home,” he said simply, as if it were the most natural thing in the world.

I hesitated, torn between gratitude and the unease of sharing this close space with him. The umbrella wasn’t that big, and the thought of walking so near him felt… unsettling in a way I couldn’t quite name. But as the rain intensified, soaking the edges of my uniform, I realized I didn’t really have much of a choice.

“Thanks,” I said, finally stepping under the umbrella.

The space beneath felt impossibly small, our arms brushing occasionally as we walked. The scent of rain lingered in the air, mingling with the faint trace of his cologne—a combination that was oddly grounding and disarming at the same time. He adjusted the umbrella slightly, angling it more toward me than himself.

“Your uniform’s wet,” he said after a moment, his eyes flickering briefly to the damp fabric of my sleeves.

I didn’t reply, letting the comment hang in the air as we continued to walk. The rhythm of our steps fell into sync, the quiet splashes of our shoes against puddles breaking the stillness. The closeness between us was palpable—unspoken, but undeniably present. Every now and then, our shoulders would graze, fleeting and accidental, yet leaving behind an inexplicable warmth that lingered far too long.

Ano na naman ba ’tong iniisip ko?

“M-may shortcut dito papunta sa ’min,” I broke the silence after a while, motioning toward a quieter side street.

He nodded silently, trusting me to lead the way. The path was narrower, the rain muffled by the surrounding trees and houses. For another while, neither of us spoke, the steady patter of rain against the umbrella filling the quiet. There was something almost soothing about it, as if… the world had momentarily slowed down, leaving just the two of us walking through the soft gray haze.

When we neared my street, I stole a glance at him. His expression was softer now, the sharpness of his usual smirk replaced by something I couldn’t quite place.

“Next time, huwag mo nang kalimutan ang payong mo,” he said lightly, the warmth in his tone catching me off guard.

I managed a small smile, my voice quiet as I replied, “… Noted.”

When we finally reached my gate, I stopped and turned to face him, the words ‘thank you’ on the tip of my tongue. But they felt too simple, too inadequate to capture the strange comfort his presence had brought me in that moment.

“Salamat,” I said anyway, my voice laced with sincerity.

He shrugged, his smirk making a quiet return.

“Anytime.”

I watched him walk away, his umbrella swaying slightly as he disappeared into the rain. For a moment, I stood there, letting the quiet settle around me. And as I turned toward the door, the soft hum of the rain filling the silence, I realized the downpour didn’t feel as heavy anymore.

Chapter 09

09 :

Whims

JULIAN

Hindi ko maintindihan, pero sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, naging natural na lamang ang mga pag-uusap namin. Tila may sariling daloy ang mga araw namin, hanggang sa… naging bahagi na siya ng normal kong routine.

I kept telling myself not to overthink it. Hindi ko na pinapansin ang ideyang unti-unti kaming nagkakasundo. But deep down, I knew I was wrong. I realized something undeniable—I had somehow befriended Damien King, one of the campus heartthrob.

The room was a slow-moving blur. The teacher’s voice dragged on, and my thoughts wandered far from the equations on the board. I tapped my pencil absentmindedly on the edge of my notebook, trying to keep myself awake.

At sa tabi ko… was Damien, which seemed to be unusually quiet, though I could feel his presence like a weight in the air. I was about to let my head rest on my desk when something shifted on the edge of my peripheral vision.

Then it happened. A slight nudge sent my eraser tower swaying precariously.

“Seryoso?” I whispered sharply, glancing at him.

Damien leaned back, the faintest smirk tugging at his lips.

“It was already unstable,” he teased.

Napanguso ako at hindi na sinubukang itago ang inis. “Ang kulit mo,” I muttered under my breath, keeping my voice low enough not to attract the teacher’s attention.

Instead of looking guilty, his grin widened, eyes sparkling with a mischievous glint. His notebook, which was precariously perched on the edge of his desk, caught my eye. Without thinking twice, I nudged it ever so slightly closer to falling.

His eyebrows raised in mock disbelief. “You’re playing dirty now?”

I shrugged, trying to appear nonchalant. “Fair game,” I said simply, though I could feel the corners of my mouth moving upward.

And so, it began—a silent, petty war in the middle of the most boring class of the day.

Each time our eyes met, his smirk only deepened. There was something so infuriating yet oddly satisfying about the challenge. Parang kahit hindi kami nag-uusap nang malakas, alam namin pareho kung paano haharapin ang bawat galaw ng isa’t isa.

The minutes ticked by, though I barely noticed. At some point, I found myself stifling laughter as I watched him fail to balance my ruler on top of his pen tower. He looked up at me with his serious expression, and I had to bite my lip to keep from bursting out.

“You’re ridiculously competitive,” he muttered, leaning slightly closer.

“Ikaw kasi ang nanguna,” I shot back in a low voice, giving him a glare.

The bell rang, jolting us out of our unspoken battle. I hurriedly packed my things, but I couldn’t ignore the grin plastered across my face. Damien lingered, his movements slow and deliberate, as if he had all the time in the world.

As I slung my bag over my shoulder, he leaned just a little closer, enough for his voice to drop to a teasing whisper. “You know, for someone so serious, you’re pretty fun to mess with.”

“Ang kulit mo,” I replied, trying to sound annoyed, but I could hear the warmth in my own tone.

His grin didn’t fade as he walked away, his figure blending into the students going out of the classroom. And yet, even when he was no longer in sight, his smirk stayed with me.

I shook my head, trying to focus on what I was supposed to be doing next. Pero kahit anong pilit ko, bumabalik sa isip ko ang mala-demonyong ngiti niya. Nakakainis na hindi ko rin naman magawang mainis nang lubusan.

That afternoon, I found myself in the library, a place I’d often retreat to when the world outside felt too loud. The whispers of students, the soft rustle of turning pages, and the faint scent of old paper.

I sat at one of the corner tables, my hand casually flipping through a book I had no real intention of reading.

But no matter how still the room was, my mind refused to follow suit. It kept circling back to him, to the ridiculous back-and-forth we had in class. A small smile crept onto my face before I even realized it.

It was… strange. Nakakapanibago, kung tutuusin, how effortlessly Damien had managed to slip into my daily routine. He was just… there, as if he’d always been part of my space, rearranging everything without permission yet without causing chaos.

Parang may sariling paraan si Damien na hindi ko maintindihan. I wasn’t loud like him. I didn’t draw attention the way he did. I wasn’t the kind of person people gravitated toward. But somehow, he made it seem like my company—our shared moments, no matter how trivial—were worth something.

“Ano ba ’tong iniisip mo?” I muttered under my breath, shaking my head as if that would banish the thoughts from my mind. I closed the book and leaned back against the chair, letting my eyes wander to the towering bookshelves around me.

The library’s quiet couldn’t drown out the strange feeling blooming in my chest. Hindi ko na alam kung bakit… siya ang lagi kong

naiisip

When dismissal came, I had no intention of going. Damien had mentioned his game earlier, casually tossing the idea into the air as if he didn’t care whether I showed up or not.

“May laro kami mamaya,” he had said during lunch, a knowing glint in his eye.

I shrugged then, pretending not to care.

“Okay.”

But somehow, here I was, standing at the very edge of the school field, trying to stay out of sight. The crowd was thick with students, their cheers and chatter filling the air. I stuffed my hands into my pockets, trying to act nonchalant, though my gaze betrayed me.

Damien was on the field, weaving through the other players like he owned the game. Each movement was sharp and purposeful, his confidence radiating with every step he took.

He was annoyingly good. Ang bilis niya, ang galing niya mag-focus. Every time he moved, it was like the game bent around him, the other players mere obstacles in his path. I hated that my eyes couldn’t seem to stray from him.

When he scored, the crowd erupted into wild cheers. Damien, of course, didn’t look at them. Instead, his gaze went straight to where I stood.

I froze.

Hindi siya ngumiti, hindi rin kumaway. He just smirked, that familiar, infuriating smirk that seemed to say, I knew you’d come.

I rolled my eyes, quickly looking down at my phone to avoid his stare. But even then, I could feel the heat rushing to my face, my pulse betraying the calm facade I was desperately trying to maintain.

“Bwisit,” I muttered under my breath, shoving my phone back into my pocket.

This time… it was completely different.

As the game ended and the crowd began to thin, I found myself lingering by the bleachers. I told myself I was just waiting for the crowd to disperse, but deep down, I knew I wasn’t fooling anyone.

Damien approached, a towel slung around his neck, his hair damp with sweat. His grin was as maddening as ever.

“So, you did watch,” he said, his voice teasing.

I rolled my eyes, crossing my arms over my chest. “Wala akong choice. Ang ingay kasi ng mga tao.”

“Sure,” he replied, clearly unconvinced.

I wanted to wipe that smug expression off his face, but instead, I just shook my head. “Ang yabang mo talaga,” I muttered, though there was no real bite in my tone.

“Admit it,” he said, leaning slightly closer. “You were impressed.”

“Hindi naman,” I shot back, but the warmth in my cheeks gave me away.

He laughed, a sound so genuine it caught me off guard. “You’re a terrible liar, Julian.”

I turned away, refusing to let him see the way my lips threatened to curve into a smile. “U-umuwi ka na. Baka magkasakit ka pa jan.”

He chuckled again, but this time, his voice softened. “Thanks for coming.”

Chapter 10

10 : Stuck

JULIAN

The faint hum of my phone vibrating against the nightstand stirred me from the fragile grip of sleep. In the middle of the night, inabot ng kamay ko ang aking telepono at binuksan iyon. My vision adjusted slowly, revealing a single name flashing on the display.

Damien .

His name flickered like a silent challenge, daring me to pick up.

It took me a minute before pressing the answer button, lifting the phone to my ear.

“Damien?” I murmured, my voice rough, still tangled in sleep. “Why are you calling me at this hour?”

A soft chuckle greeted me from the other end.

[ I just… can’t sleep, ] he admitted, his tone subdued, almost uncharacteristically gentle. [ So, I figured I’d bother you instead. ]

“Of course, you would,” I muttered, leaning back against the headboard. Pinahid ko ang antok mula sa mga mata ko, pilit na inaalis ang bigat ng gabi. “You’re like a stray cat—always pushing boundaries where none exist.”

[ That’s oddly flattering, ] he replied, a faint trace of amusement coloring his voice.

For a moment, the silence stretched between us like a fragile thread, neither of us willing to cut it. Nakakapanibago, pero sa kabila ng katahimikan… naramdaman kong parang tama lang na nandoon siya, kahit sa kabilang linya lang.

[ So… ] Damien broke the stillness, his voice lighter this time.

[ What’s up? ]

I glanced at the glowing clock on my nightstand. “It’s past midnight, Damien. What do you think is up? I was sleeping until you decided to ruin that.”

[ Fair point, ] he said, laughing softly.

[ But now that you’re awake, talk to me. ]

Saglit akong napatingin sa screen ng cellphone ko at napakurap.

“About… what exactly?”

[ Anything. Music, school… or that weird bird that visits my window every morning, ] he said with a playful lilt, though I caught a faint weight beneath his words.

At first, it was just a harmless exchange—he rambled about a band he discovered recently, sharing how one of their songs had been stuck in his head for days. Naging madali ang pag-usapan; I offered sarcastic remarks here and there, our banter weaving effortlessly like threads of an old pattern.

But then, his tone shifted.

[ Julian, ] Damien began, his voice softer, hesitant, like a fragile note hanging in the air. [ Do you ever feel like… you’re not enough? ]

Natigilan ako. His question landed heavy, like a sudden gust pulling me from steady ground.

Is this… the main reason why he suddenly called me?

“Bakit mo naman natanong?” I asked cautiously, unsure of the storm brewing behind his words.

A strained sigh escaped him.

[ I don’t think… I’ve ever felt like I truly belonged anywhere. Kahit sa pamilya ko, parang lagi akong may kulang… like I’m there, but I’m not really seen. ]

There was a rawness in his voice that tightened something deep in my chest. Damien was the kind of person who wore confidence like armor, always untouchable.

But tonight, that wall of his felt paper-thin, and I could see straight through the cracks.

“I get it,” I said softly, my voice barely audible against the quiet of my room. “I know exactly how that feels.”

[ Really? ]

Tumango ako kahit alam kong hindi niya ako makikita. “Oo… It’s like being in the corner of a crowded room. They look at you, but it’s like you’re invisible.”

[ Exactly, ] he murmured, his relief almost palpable. [ I hate that feeling. ]

The silence returned, heavier this time, weighted by the truths we had shared. Yet, it wasn’t uncomfortable. It was the kind of stillness that spoke louder than words, an unspoken bond forming between us.

“Bakit hindi mo sinabi agad?” I asked after a while, my voice quieter now. “You’re always acting like nothing gets to you.”

[ Because it’s easier that way, ] he admitted, a faint trace of vulnerability lacing his words. [ Mas madali kapag iniisip ng tao na okay ka lang. ]

I leaned back, staring at the faint outline of the ceiling above me. “Maybe. Pero minsan, keeping everything inside only makes it worse.”

He chuckled faintly, though it carried no humor. [ You sound like some wise old sage at three in the morning. ]

The conversation drifted, carrying us to lighter waters. He teased me about my tendency to overthink everything, and I retaliated by reminding him of his infamous fall during a class presentation.

[ Paano mo pa naalala ’yun? ] he groaned, his voice laced with mock indignation.

Marahil sa sinabi niya ay bahagya akong natigilan.

“N-naalala ko lang bigla.” Sinubukan kong idaan sa tawa ang sinabi ko upang hindi niya mapansin ang kabang namumuo sa dibdib ko.

[ Laugh all you want, ] he said, a smile evident in his tone. [ But at least I got back up. ]

I shook my head, a chuckle escaping me. “You’re impossible.”

The hours slipped by unnoticed, the world outside fading into the background. His voice carried a warmth that made the late hour feel less lonely, the darkness of the night almost comforting.

[ You know, ] he said suddenly, his voice quieter now. [ I don’t think I’ve ever had a conversation like this with anyone before. ]

“Like what?”

[ Like this, ] he said simply. [ Honest. ]

“Maybe you just haven’t met the right people,” I replied, my voice soft, barely above a whisper.

[ Maybe, ] he echoed.

[ … or maybe I was just waiting for someone who gets it. ]

Napapikit ako, his words lingering in the air like a quiet confession. In the stillness of that moment, I realized something. No matter how strong the walls we built around ourselves, there would always be someone willing to look beyond them.

And tonight, it felt like we had both found that person.

The next day, it was supposed to be just another normal day at school…

… but not until we both got stuck inside a room.

The classroom was cloaked in darkness, the faint hum of the air moments ago replaced by an eerie silence. The only light came from Damien’s phone, its glow highlighting the sharp angles of his face.

He leaned against a desk, utterly unbothered, while I stood near the windows, pacing like a restless animal.

“Wala ka talagang pakialam ’no?” I muttered, pausing to glance at him.

“Not really,” Damien replied, his voice steady and calm. He tossed his jacket onto the floor and stretched out like he had all the time in the world. “You’re the one who looks like you’re about to lose it, though. Maybe sit down before you wear a hole in the floor.”

I stopped mid-step, glaring at him. “Damien, please be serious.”

“Alright… sorry,” he said, popping a piece of gum into his mouth. He held the pack out toward me.

At first, I hesitated, but I eventually grabbed a piece. The sweet minty flavor filled the silence between us as I watched him, irritated by how unaffected he seemed. It was like he thrived on the quiet tension that made me want to scream.

“Kasalanan mo ’to eh,” I grumped, slumping against the wall across from him.

“Dahil sinara mo bigla yung pinto. Alam mo namang sira yung doorknob.”

“I told you, I forgot it’s broken,” he said simply while smiling. He stood up, collecting a few stray chairs and positioning them near the door to let air in.

I rolled my eyes but said nothing, watching as he moved around with surprising efficiency. He didn’t even use his phone light much, as if he knew the layout of the room by heart. When he passed by me, he dropped his jacket in my lap without a word, motioning for me to use it as a pillow.

“Don’t say I never did anything for you,” he teased.

I raised an eyebrow, unimpressed. “Nagpapasikat ka ba?”

“Just being nice,” he replied, smirking again before leaning back against the doorframe.

For someone so insufferable, Damien had a way of making himself oddly endearing. The silence between us deepened, no longer heavy with awkwardness but settling into something strangely comforting. I lay back against the wall, the cool surface grounding me. His silhouette stood out faintly in the dim light, a quiet presence that was as frustrating as it was reassuring.

“You think someone will come?” I muttered, breaking the quiet.

“Yeah. A class will be using this room as I recall earlier.”

“You’re weird,”

“Why?” he asked, the amusement in his tone unmistakable.

I sighed, but failed to hide the faint smile tugging at my lips. Despite the situation—or maybe because of it—there was an ease to our interaction that I couldn’t quite explain. Damien had a way of slipping past my defenses without even trying.

The room seemed to grow quieter, the world outside muted by the blackout. Kulob kasi ang loob ng classroom na pinasukan namin kaya madilim at pumunta lamang ako rito dahil may naiwan akong libro sa inupuan ko kaninang klase. Pero itong si Damien, wala na namang magawa sa buhay at naisipang sumama sa ’kin. And the worst thing is, he accidentally closed the broken door of the classroom.

My mind wandered, replaying the events of the day, but it kept circling back to the boy lounging across the room. Damien, with his sharp edges and effortless confidence, had a way of drawing attention even when he wasn’t trying.

A sudden flicker of light outside the window made us both pause. The power wasn’t back yet, but it was a reminder that this moment wouldn’t last forever.

I shifted slightly to stretch, and my hand brushed against his.

It was nothing—a fleeting, accidental touch. But it felt like a jolt of electricity, sharp and unexpected.

I pulled my hand back quickly, the warmth of his skin lingering like a phantom.

“S-sorry,” I muttered, though I wasn’t sure what I was apologizing for.

Damien’s chuckle was low, almost teasing. “Relax, Julian. It’s not like I’m going to bite.”

His words hung in the air, light and playful, but they left me more flustered than I cared to admit.

“Ang kapal talaga,” I said, attempting to sound annoyed.

“Sure,” he replied, unfazed. “Whatever helps you to be at ease.”

Minutes passed, the silence wrapping around us like a blanket. Then, with a loud hum, the door of the classroom suddenly opened.

“Anong ginagawa niyo rito?” The professor who opened the knob said. Saglit naman kaming nagkatinginan ni Damien bago muling ibaling ang tingin sa professor.

We both stood upand brushed off our pants. I avoided looking at him as I gathered my things, but I could feel his gaze following me.

As we stepped out of the classroom, Damien fell into step beside me, his presence as natural as my own shadow. Neither of us spoke, but the quiet between us felt different now, filled with something unspoken.

I glanced at him out of the corner of my eye, his expression unreadable but somehow softer in the harsh fluorescent light. My mind kept replaying that fleeting moment in the dark—the quiet kindness in his actions, the accidental brush of our hands, and the way he seemed to take up space without even trying.

I hated how much it lingered in my mind.

Chapter 11

11 : Festival of Lights

JULIAN

“Our campus festival will be held this Friday night,” our teacher announced, her voice laced with excitement.

Kasalukuyan akong nakaupo ngayon sa dulong bahagi ng silid-aralan, malayo sa gitna ng ingay na biglang pumuno sa buong kwarto. The announcement seemed to excite everyone as they started buzzing about plans, outfits, and booths they wanted to visit.

“The theme is ‘Festival of Lights,’ and I encourage all of you to participate in the activities. May booths, games, food stalls, at, of course, ang highlight—ang lantern parade and fireworks display,” dagdag ng guro.

Halos lahat ay tila may sinimulang pag-usapan. Yung iba, agad nagplano ng kanilang susuotin; yung iba naman, nag-aargumento kung aling booth ang uunahin. Ako? Nanatili lamang akong tahimik sa aking kinauupuan, pinagmamasdan sila habang nag-uusap.

“Julian,” a familiar voice broke my train of thought.

Lumingon ako at tumambad ang pamilyar na mukha ni Damien. Standing there with his signature smirk, he crossed his arms and tilted his head slightly, as if already reading my mind.

“Don’t tell me you’re skipping the festival,” he said, his tone a mix of amusement and challenge.

“Wala akong sinabi,” sagot ko, sabay taas ng kilay.

“Good, because you’re going,” he declared, pulling out the chair beside me and sitting down without hesitation.

I sighed, narrowing my eyes at him. “Sino nagsabing kailangan ko ng permission mo?”

“Consider it… a strong suggestion,” he said with a grin that was equal parts annoying and charming. “Trust me, it’ll be fun. I’ll even save you a spot at the lantern parade.”

Hindi ko maiwasang umismid sa kanya, ngunit hindi ko rin nagawang… tumanggi. Damien had this uncanny way of making me agree to things even when I didn’t want to.

After class, nagpasya akong dumaan muna sa food court bago umuwi. Gutom ako, and honestly, I needed a break from the swirling thoughts in my head.

I ordered a plate of street food—kwek-kwek, fish balls, and a small cup of gulaman. Hindi man ito kalakihan, sapat na para mapawi ang gutom ko. My mind, however, refused to stay still. The festival announcement kept playing on loop, particularly Damien’s persistence.

The truth is, I wasn’t sure if I could even go. Hindi dahil ayaw ko… kundi dahil alam kong mahigpit ang pamilya ko pagdating sa mga ganitong klaseng okasyon. They didn’t like me staying out late, even if it was for a school event. Unless it was mandatory, the answer was always no.

“Heto po, kuya,” sabi ng tindera habang iniabot ang order ko. Tumango ako bilang pasasalamat at sinimulang kainin ang mga binili ko habang nakatayo sa gilid ng food court.

Each bite gave me something to do, a distraction from the nagging thoughts. Pero kahit anong gawin ko, naglalaro pa rin sa isip ko ang mga sinabi ni Damien. He’d said it so casually, like he already knew I’d agree.

“Thank you po,” I muttered after finishing my gulaman. Inilagay ko ang baso sa trash bin at tumalikod na para umuwi.

The streets were quieter as I made my way home. It was late afternoon, and the golden glow of the setting sun painted everything in warm hues. There was something peaceful about walking alone, with nothing but the sound of my footsteps and the occasional rustle of leaves in the breeze.

Habang naglalakad ako, bigla kong naisip kung bakit ba ako ganito. Bakit parang ang bigat-bigat ng loob ko sa ideya ng pagpunta sa festival? Was it really just the noise and the crowds, or was it something else?

My family’s strict rules were one thing, but deep down, I knew there was more to it. I wasn’t the kind of person who thrived in big social settings. Parang masyadong magulo, masyadong nakakapagod. But Damien’s words lingered in my mind, refusing to let go.

“Trust me, it’ll be fun,”

And for some reason… I wanted to believe him.

Pagdating ko sa bahay, tahimik ang paligid. My mom was in the kitchen. Nagpaalam muna ako saglit sa kanya na dumiretso sa kwarto ko para magbihis at magpahinga.

I lay on my bed, staring at the ceiling. The faint hum of the electric fan filled the room, a comforting white noise that usually helped me think. Pero ngayon, parang mas lalong gumulo ang utak ko.

Damien’s face flashed in my mind—the way he smirked, the way his eyes lit up when he talked about the festival. He always seemed so sure of himself, so confident. It was infuriating sometimes, but it was also… intriguing.

I closed my eyes, trying to push the thoughts away, but they kept coming back. The festival, Damien, his persistence—it all blended together, a whirlwind of emotions I couldn’t quite name.

Friday night arrived like a long-awaited breath of fresh air, and the campus transformed before my eyes. Strings of lights hung delicately between trees, their soft glow casting a warm, almost ethereal atmosphere. Every corner seemed to be filled with life—the clinking of glasses from food stalls, the distant laughter of students, and the faint melody of a live band playing somewhere in the background.

Parang ibang mundo ang pinasok ko. It was alive in a way that felt surreal, as if every corner of the campus had been given its own heartbeat. I stood near the entrance, trying to steady my nerves.

To be honest, hindi ko inaasahan na mapapayagan akong pumunta rito. After lying to my parents and telling them it was mandatory, I had spent the entire day dreading their usual string of questions. Pero nagulat ako nang pumayag sila agad. Maybe… it was the way I emphasized the word ‘required,’ or maybe they were just too busy to argue.

Either way, I was here, and there was no turning back now.

“Over here!” Damien’s voice cut through the crowd. Tumayo siya sa tabi ng isang brightly lit booth, waving at me like a fool. His wide grin was impossible to miss, let alone ignore.

I sighed and walked toward him, trying to mask the nervous energy creeping into my chest.

“Ang kulit mo,” I muttered under my breath, crossing my arms as I stopped in front of him.

“Because I knew you’d get lost without me,” he teased, handing me a cup of lemonade as if it was part of some grand plan.

“Ang OA,” I replied, but I took the drink anyway, my lips twitching at the corners despite myself.

“Come on,” he said, pulling me toward the bustling rows of booths. “You’re with me tonight. No excuses.”

We wandered through the maze of stalls and games, each step pulling me further out of my comfort zone. Naglaro kami ng ilang mini-games—though I was terrible at most of them—and tried random street food I wouldn’t have dared taste on my own. Every time I hesitated, Damien would nudge me forward, his teasing remarks both infuriating and oddly reassuring.

“Hindi ka naman pala hopeless,” he said, laughing as I managed to win a small stuffed bear at one of the booths.

“Edi wow,” I muttered, clutching the prize like it was a trophy.

His laughter was infectious, the sound blending seamlessly with the vibrant energy around us. For the first time in a long time, I felt something close to lightness, as if the weight I always carried had been lifted, even just for tonight.

As the night deepened, the crowd thickened near the open field where the lantern parade was about to begin. Each lantern was a masterpiece, glowing softly against the dark sky like tiny stars scattered across the universe. I stood at the edge of the crowd, my gaze fixed on the soft lights.

“Beautiful, isn’t it?” Damien’s voice was softer now, his usual teasing replaced by something quieter.

“Yeah,” I admitted, my voice barely above a whisper.

He nudged my shoulder lightly, his warmth bleeding into the cool night air.

“Aren’t you glad you came?”

I turned to him, ready to deliver a sarcastic retort, but the words caught in my throat. The soft glow of the lanterns lit up his face, highlighting a rare stillness in his expression. Parang may ibang mundo siyang pinasok—one where he didn’t have to wear his usual bravado.

Everything about him… just felt surreal.

“Thanks,” I said quietly, the word tumbling out before I could stop it.

“For what?” he asked, tilting his head in genuine curiosity.

“For… convincing me to come,” mahinang tugon ko.

Hindi ko siya binalingan ng tingin at sinubukang libangin ang sarili sa mga nagliliparang lanterns. But I can see in my peripheral vision his small smile that curved in his lips, softer than his usual smirk.

“Anytime.”

The lantern parade ended with a fireworks display, the first burst of color lighting up the sky in an explosion of vivid hues. Gasps and cheers rippled through the crowd, but my attention wasn’t on the fireworks. It was on him.

Damien stood beside me, his face tilted upward as he watched the sky. The lights reflected in his eyes, a kaleidoscope of colors that seemed to soften his edges. There was something unguarded about him in that moment, something that made my chest tighten in a way I couldn’t quite explain.

“I think I finally get it,” he said, his voice barely audible over the noise.

“Na ano?”

“Why people love festivals,” he replied, his gaze still fixed on the sky. “It’s not just the lights or the noise. It’s the feeling… like for a moment, everything else fades away.”

His words hung in the air, settling into the quiet spaces of my mind. I didn’t know how to respond, so I didn’t. Instead, I let the silence stretch between us, comfortable and unbroken.

As the final fireworks painted the sky in gold and silver, the crowd began to disperse. Damien and I lingered near the field, neither of us in a hurry to leave.

“Ready to head home?” he asked, his voice… almost hesitant now.

“Sige,” I said, though my feet stayed rooted to the ground.

We started walking, the noise of the festival fading into the background. The campus felt quieter now, the glow of the lights casting long shadows on the pathways.

“Julian,” Damien said suddenly, his voice breaking the silence.

“Hmm?” I turned to him, my heart skipping a beat at the look in his eyes.

“Thanks for coming with me,” he said, his words simple but heavy with meaning.

I opened my mouth to respond, but the words got lost somewhere between my chest and my throat. Matagal kaming nagkatitigan sa hindi malamang dahilan. I wanted to turn my gaze away from him… but I just can’t. His eyes are just so captivating that it made me stun completely.

Napasinghap ako.

He took a step closer, his hand brushing against mine—tentative, almost unsure.

“D-Damien…”

“Julian…”

Slowly, he leaned in, his lips brushing against mine. It was soft and hesitant, like a question waiting for an answer. For a moment, the world seemed to still—the laughter, the lights, the distant hum of music—all of it fading into the background.

The kiss was brief but electric, leaving a spark that refused to fade. When we pulled away, neither of us spoke. The silence between us wasn’t empty; it was full of something unspoken, something that didn’t need words.

Did we just…

“I-I’ll see you tomorrow,” Damien said finally, his voice quieter than usual.

Bago pa man ako makapagsalita ay namalayan ko na lamang na wala na pala ito sa tabi ko.

He suddenly walked away, his silhouette fading into the glow of the festival lights, I stood there, my heart still pounding in my chest. And in that moment, I knew this night was one I wouldn’t forget. Because I…

I was kissed by Damien King.

Chapter 12

12 : Afterwards

JULIAN

The night after the festival felt like a dream, and when I woke up, I wasn’t sure if it had really happened. But the warmth on my lips, the quiet memory of Damien’s gaze, and the faint glow in my chest told me it wasn’t just my imagination.

I lay there in bed, staring at the ceiling as sunlight filtered through my curtains. Everything felt… different. Hindi ko alam kung bakit, pero parang ang gaan ng pakiramdam ko. Parang kahit ang simpleng pagbukas ng mata ko ngayon, mas makulay.

Ito ba ang sinasabi nilang

epekto

ng first kiss?

My phone buzzed on the bedside table, pulling me from my thoughts. As soon as I saw Damien’s name flashed on the screen, my heart jumped—just like yesterday night when we… when we…

Damien:

Morning, Julian. You alive?

I rolled my eyes, unable to hold back a smile. Typical Damien.

Me:

I’m alive, unfortunately. Bakit?

Damien:

Unfortunately? Wow. And here I was, planning something fun today.

Damien:

Guess I’ll cancel.

I chuckled softly, staring at the screen longer than I should have before typing my reply.

Me:

Fun? With you? Doubtful.

Damien:

You liked last night. Don’t deny it.

The memory of the kiss came rushing back, and I could feel the heat creeping up my face. Baliw talaga siya. Pinaalala pa!

Me:

Anong meron?

Damien:

I’ll pick you up. Just be ready.

Pagkabasa sa huling reply niya ay awtomatikong nanlaki ang dalawang mata ko at nagmamadaling tinanong kung seryoso ba siya sa t-in-ext niya. Sapagkat hindi siya sumagot pagkaraan ng ilang minuto ay napatampal na lamang ako sa aking noo.

Why did I even let him know my place?

An hour later, I found myself sitting on the front steps of our house, waiting. The crisp morning air filled with the hum of distant traffic and the chirping of birds. Sa bawat minutong lumilipas, mas lalo akong kinakabahan. Ano ba kasi ’tong pinasok ko?

“Julian!”

I looked up to see Damien pulling up on his bike, his ever-present smirk lighting up his face. He waved dramatically as if we hadn’t just seen each other the night before.

“Seryoso ka ba jan?” I asked, raising an eyebrow as he handed me a helmet.

“What? Too cool for a bike ride?” he teased. “Come on. It’s fun.”

I hesitated, eyeing the bike warily. “I’m not sure this is a good idea.”

“You trust me, don’t you?” he said, his voice softer now.

I wanted to say no, but the way he looked at me—so confident, so sure—I found myself nodding.

“Good. Hop on,” he said, patting the seat behind him.

The ride was both exhilarating and terrifying. The wind whipped against my face, carrying with it the scent of the trees and the faintest hint of cologne from Damien. I held onto his jacket tightly, my heart racing for reasons I didn’t want to name.

“Relax, Julian!” he called over his shoulder, laughing.

“Shut up!” I yelled back, my voice swallowed by the rush of air.

When we finally arrived at a small park on the edge of town, I practically stumbled off the bike. Damien was already laughing, his eyes crinkling at the corners.

“Ang arte mo,” he said, tossing me a bottle of water.

“Arte? Ikaw kaya ang mag-motorbike sa unang pagkakataon!” I shot back, glaring at him but failing to hide my smile.

“Okay, okay. Sorry,” he said, raising his hands in mock surrender. “But admit it—you had fun.”

I didn’t respond, which only made his grin wider.

The park was quiet, the kind of place where time seemed to slow down. Damien led the way to a shady spot under a large tree, sprawling out on the grass like he owned the place. I sat beside him, more cautiously, pulling at the blades of grass near my shoes.

“Alam mo,” Damien began, his voice softer now, “you don’t have to be so serious all the time.”

I looked at him, raising an eyebrow. “I’m not serious all the time.”

“Really? Then why did it take so much convincing for you to come to the festival?”

I shrugged, not really having an answer. “I just don’t like crowds.”

“Fair,” he said, nodding. “But you had fun, right?”

I hesitated before nodding. “Yeah. It was… nice.”

“Nice?” he repeated, pretending to be offended. “That’s all I get?”

I rolled my eyes, trying to suppress a smile. “Oo na. It was… more than nice.”

He beamed, his satisfaction almost childlike. “See? I told you.”

We sat there for what felt like hours, the conversation ebbing and flowing naturally. He told me about the time he got lost at a carnival as a kid and ended up befriending some strangers that he is still in contact with—which I don’t know why he told me. I also told him about my childhood fear of fireworks, a detail I hadn’t shared with anyone before.

“What?! Did you get scared then, last night?” He asked worriedly. I shook my head.

“Hindi naman. I actually didn’t… notice.”

As the sun began to dip lower in the sky, casting golden hues across the park, Damien turned to me, his expression uncharacteristically serious.

“Julian,” he said softly, “last night…”

My heart skipped, and I looked away, focusing on a nearby tree.

“What about it?”

I asked, my voice softer than usual, barely audible against the quiet rustling of the trees around us.

Damien paused, his gaze dropping to the blades of grass he was fiddling with. His usual smirk was nowhere to be found, replaced by a tension in his jaw and stillness in his hands.

“I just—” He exhaled slowly, running a hand through his hair, a nervous gesture I hadn’t seen from him before. His fingers lingered at the nape of his neck for a moment before falling back into his lap.

“I meant it, you know. Everything.”

The weight of his words settled heavily between us. I could feel my heart pounding against my ribs, its rhythm uneven, erratic. Tila may kung anong meron kasi sa paraan ng pagsabi niya, the way his voice wavered, that made it impossible to dismiss.

Napalunok ako ng laway marahil hindi ko alam kung anong dapat na sabihin sa kanya. The vulnerability in his voice… in his entire demeanor, was disarming. This wasn’t the confident, teasing Damien I was used to. This was someone else—someone raw, someone real.

“Damien…” I started, my voice faltering as his name left my lips. I wasn’t even sure what I wanted to say.

But he shook his head, cutting me off before I could fumble my way through an answer.

“You don’t have to say anything,” he said quickly, his eyes lifting to meet mine. His smile returned then, small and soft, lacking the sharp edges of his usual grin. “Gusto ko lang na malaman mo.”

The silence that followed wasn’t empty—it was heavy, brimming with words unspoken and emotions untangled. My mind raced, but my body was frozen, caught in the gravity of the moment.

His gaze lingered on me, searching for something, and I realized with a start that I was staring too. The fading sunlight highlighted the sharp angles of his face, the softness of his lashes, and the quiet determination in his eyes.

Hindi ko magawang umiwas ng tingin, even as my chest tightened with a nervous energy I didn’t fully understand.

And then it happened—a small, accidental touch. His fingers brushed against mine, so light it could have been a mistake. But neither of us pulled away.

His skin was warm, the contact so faint it sent a shiver up my spine. My breath hitched, and I was suddenly hyper-aware of everything: the soft rustle of the wind, the distant laughter of children playing, the steady rhythm of my heartbeat—louder, faster, almost deafening.

Damien didn’t move, his hand still resting next to mine on the grass. Our pinkies were barely touching, but it felt monumental, like the earth had tilted slightly off its axis.

I glanced at him from the corner of my eye, unsure if he even noticed. But then I saw it—a faint flush creeping up his neck, his usual confident demeanor faltering as he looked anywhere but at me.

“A-ano…” I cleared my throat, my voice shaky as I broke the silence. “Uwi na tayo?”

Damien blinked, as if coming out of a trance, and nodded. “Y-yeah… Let’s go.”

He stood up first, brushing off his pants before extending a hand to me. For a moment, I hesitated, staring at his outstretched palm.

“You’re overthinking again,” he said softly, his lips twitching into a small smile.

“Hindi kaya,” pagsisinungaling ko bago tinanggap ang kamay niya. His grip was firm but gentle, his fingers wrapping around mine with a warmth that lingered even after he let go.

We walked back to his bike in silence, the air between us charged with something unspoken. I stuffed my hands into my pockets to keep them from trembling, my gaze fixed on the ground as my mind replayed his words over and over.

The ride home was quieter than before. My arms wrapped around his waist, a necessity I told myself, though I couldn’t ignore the way his laughter from earlier still lingered in the air between us.

When we finally reached my house, he parked the motorbike and turned to face me. The smirk was back, but it was softer now, less teasing and more… something else.

“See you tomorrow,” he said, his tone casual, like it wasn’t the most important thing he’d said all day.

I blinked, my heart skipping a beat. “O-okay… ingat,” I managed to reply, my voice barely above a whisper.

He nodded, his eyes lingering on me for a second longer than necessary before he started the engine. The sound broke through the quiet tension between us, and I stepped back, watching as he rode off into the fading sunlight.

I stood there for a moment as my heart still felt like it was caught in that moment—caught in him.

“See you tomorrow,” I whispered to myself, his words playing on repeat in my head.

Wait… did he say see you tomorrow?

My stomach flipped at the thought. I turned to head inside, my mind racing with possibilities. As much as I hated to admit it, the idea of seeing Damien again tomorrow filled me with a quiet anticipation I couldn’t shake.

Pagpasok ko ng kwarto, halos hindi na ako mapirmi ng maayos sa sobrang tahimik. I flopped onto my bed, staring at the ceiling as my thoughts replayed the day’s events in vivid detail. His smile, his laugh, the way his hand had brushed against mine—they were etched into my memory, refusing to fade.

I groaned, covering my face with a pillow.

“Ano ba ’to, Julian,” I muttered to myself, though the smile tugging at my lips betrayed my words.

But even as I tried to convince myself to let it go, a small part of me couldn’t wait for whatever tomorrow might bring.

Chapter 13

13 : Interrupted

JULIAN

The weekend sun hung high in the sky, casting a warm glow over everything it touched. Sunday mornings were usually slow and quiet at our house, the kind of day where everyone kept to themselves. It wasn’t unusual for me to spend my time sketching in my room or reading, but today felt different.

“Julian, maglaba ka mamaya, ha?” my mom called out from the kitchen.

“Opo!” sagot ko, already half-distracted by the buzzing in my pocket.

I pulled my phone out and glanced at the message from Damien.

Damien:

Meet me sa park near your place. 3 PM.

I stared at the screen, my heart skipping a beat. I quickly typed back.

Me:

Sige, pero sandali lang, baka magalit sila dito.

His response was instant.

Damien:

Alright.

By the time the afternoon rolled around, I found myself walking toward the park, my palms clammy despite the cool breeze. The place wasn’t far from home, just a small neighborhood park with swings and benches. Damien was already there, sitting on one of the swings, his back turned to me.

“Julian,” Damien called out, waving as he approached me. His grin was as bright as ever, the kind of smile that had a way of making everything else in the world seem less significant.

“Early mo ah,” I called out as I approached.

He turned, his grin lighting up his face. “Well, I didn’t want to miss seeing your cute face.”

I raised an eyebrow, trying to keep my expression neutral despite the way my stomach flipped at the sight of him.

“Baliw ka talaga. Ano na namang meron at parang masaya ka na naman?”

“Why wouldn’t I be?” he replied, stopping in front of me and slinging his bag over his shoulder. “I get to see you again, don’t I?”

My cheeks burned, and I quickly looked away, muttering, “Ang corny mo.”

He laughed, the sound light and genuine, and before I knew it, I was smiling too.

Naglibot-libot muna kami sa park dahil wala rin naman kaming balak na gawin talaga roon. Napansin ko nga na halos maging tambayan na lang namin ang mga parke dahil palagi kaming dito pumupunta.

We ended up walking aimlessly around the place, the quiet rhythm of our footsteps filling the spaces between our conversations. Damien had a way of making even the most mundane topics feel important.

“So,” he started, glancing at me with a mischievous glint in his eye, “what’s something I don’t know about you yet?”

I shot him a look.

“Madami.”

“Okay, let’s start with one. Gusto ko ’yung juicy.”

I rolled my eyes, but the corners of my lips twitched upward. “Juicy? Wala akong maiisip na interesting.”

“Come on, Julian,” he nudged my shoulder lightly. “There’s gotta be something. Secret hobby? Weird habit? Crush–”

“Damien,” I interrupted, my tone sharp but laced with amusement. His eyes widened.

“Me? You have a crush on me?”

“Tumigil ka.”

He chuckled, raising his hands in mock surrender. “Fine, fine. Your secrets are safe… for now.”

As the afternoon stretched on, Damien suggested we stop walking around the park. We found a quiet spot near one of the garden benches, away from the few lingering students. Damien sat first, patting the space beside him.

I hesitated for a moment before sitting down, keeping a deliberate distance between us.

“Ang layo mo naman,” he teased, leaning slightly closer.

“Ikaw kaya ang lumayo,” I shot back, trying to sound annoyed, but the small smile tugging at my lips betrayed me.

He chuckled, settling back into his spot but letting his arm rest casually on the bench, his fingers only inches away from mine.

The conversation drifted to lighter topics—his plans for the weekend, random stories about his classmates, and even a few teasing remarks about me. The ease between us was intoxicating, and for a moment, it felt like the rest of the world didn’t exist.

And then… it happened again—an accidental touch. His hand brushed against mine, and though it was brief, the warmth lingered.

I glanced at him, my heart pounding, but he didn’t pull away this time. Instead, he looked at me, his gaze steady and unflinching.

Why is it that every time this happens… I always tend to feel very nervous around him?

“Okay ka lang?” he asked softly, his voice free of teasing.

I nodded, though I wasn’t entirely sure I was. My chest felt tight, my thoughts a tangled mess, but I couldn’t bring myself to look away.

“Julian,” he said, leaning in slightly. His voice was quiet, almost hesitant. “Can I–”

“Julian!”

The voice cut through the moment like a knife, sharp and jarring. I flinched, pulling back instinctively as my father’s voice echoed across the courtyard.

I turned toward the direction of the sound, dread pooling in my stomach. My father stood a few meters away, his silhouette illuminated by the dim glow of the campus lights. He was with a group of his friends, their loud laughter and the clinking of bottles betraying their drunken state.

Damien straightened, his usual confidence replaced by a cautious politeness.

“Good evening po” he greeted, his voice steady but respectful.

My father’s eyes flicked to Damien, narrowing slightly. He didn’t say anything at first, his gaze shifting between the two of us.

“Sinong kasama mo, Julian?” he finally asked, his tone neutral but heavy with an edge I recognized all too well.

“C-classmate ko po,” I replied quickly, my voice tight. “Si Damien.”

Damien stepped forward slightly, extending a hand.

“Damien King po. Nice to meet you.”

My father looked at his hand for a moment before shaking it briefly.

The silence stretched, uncomfortable and suffocating. Damien didn’t falter, though. He stood there, his posture relaxed but respectful, his eyes meeting my father’s without hesitation.

After what felt like an eternity, my father finally spoke again. “Julian, uwi na.”

I nodded quickly, not daring to argue.

“Opo.”

He turned to leave, his friends already walking ahead, but not before casting one last glance at Damien. There was something in his eyes—suspicion, maybe, or disapproval.

As soon as he was out of earshot, I let out a breath I didn’t realize I’d been holding.

“Sorry,” I muttered, avoiding Damien’s gaze. “He’s… like that sometimes.”

Damien shrugged, his expression thoughtful. “It’s fine. I get it.”

But the way he said it made me think he did get it, maybe more than I wanted him to.

“See you tomorrow?” he asked, his tone lighter, almost as if he was trying to ease the tension.

I nodded, forcing a small smile. “Yeah. Tomorrow.”

The walk home was heavier than I expected. Every step felt like a thread pulling at the fabric of whatever Damien and I had just started to weave. The sound of my father’s voice lingered, sharp and unwelcome, echoing in my ears like an alarm I couldn’t switch off.

The front door creaked as I stepped inside, and the familiar smell of dinner—fried fish and garlic rice—wafted through the small space. My mother was in the kitchen, her back turned to me as she washed dishes.

“Julian,” she said without looking up, her tone clipped. “Anong oras na? Sabi ko kay Papa mo, nasa bahay ka lang.”

“Sorry po,” I murmured, slipping off my shoes.

She didn’t respond, and the sound of running water filled the silence.

I trudged to my room, the weight of the evening pressing down on my shoulders. Closing the door behind me, I leaned against it, letting out a breath I didn’t realize I was holding.

The room was quiet, save for the faint hum of the electric fan. I sat on the edge of my bed, staring at my phone. Damien’s name glowed on the screen from our earlier messages.

I hesitated before typing.

Me:

Sorry sa tatay ko kanina.

The reply came almost instantly.

Damien:

No need to apologize. There’s nothing to apologize for.

A small smile tugged at the corners of my lips, but it quickly faded. My father’s face flashed in my mind—stern and scrutinizing. He didn’t say much earlier, but the weight of his gaze said everything.

Should I tell him about my side?

Mahigit limang minuto rin akong napatitig sa screen ng cellphone ko bago tuluyang mag-type sa kanya.

I think… I should tell him.

Me:

I’m not out yet.

There was a pause before his reply.

Damien:

Yeah, I just figured. But it really is okay.

Damien:

I understand you.

His words were simple, but they carried a kind of confidence I wished I had.

I lay back on the bed, staring at the ceiling. The day replayed in my mind—the swing set, Damien’s laugh, the way his shoulder brushed against mine. Everything felt so… fragile. Like it could shatter if I wasn’t careful.

Another buzz from my phone pulled me from my thoughts.

Damien:

Hey, still up?

Me:

Oo, bakit?

Damien:

Labas ka saglit. I’m still here at the park.

I bolted upright, my heart pounding.

Me:

Anong ginagawa mo pa jan?

Damien:

Iniisip kung tatawagin ulit ako ng tatay mo.

I was about to type that my father won’t call him again when he suddenly sent me another text.

Damien:

Just kidding.

I groaned, half-annoyed and half-amused. But before I could reply, another message popped up.

Damien:

But seriously. May gusto lang akong sabihin.

A million thoughts raced through my mind as I quietly slipped out of my room. The house was dim, my parents’ muffled voices coming from the living room where they were watching TV. I tiptoed to the back door, careful not to make a sound.

The cool night air hit me as I stepped outside, the world feeling quieter and bigger than it had earlier. Damien was leaning against the park gate, his hands in his pockets. He straightened when he saw me, his face lighting up.

“Ang bilis mo,” he teased, though there was a softness in his tone.

I crossed the street, shoving my hands into the pockets of my hoodie. “Anong kailangan mo?”

“Wala naman… Gusto lang kitang makita ulit,” he said, his voice dropping a notch. Dahil sa narinig ay pinaningkitan ko siya ng mata at napabuntong-hininga.

So… tumakas lang ako para sa wala?

We walked a little further into the park, stopping at the same bench we had been on earlier. The swings swayed gently in the breeze, their chains creaking faintly.

“Pasensya na ulit kanina,” I said, breaking the silence.

Damien shook his head. “Tigilan mo na ’yan. Wala kang kasalanan, Julian.”

“Alam ko, pero…” I trailed off, unable to find the right words.

He reached out, his fingers brushing against mine—a small, deliberate touch that sent warmth coursing through me.

“Hey,” he said softly. “You don’t have to explain anything to me.”

I nodded, the lump in my throat making it hard to speak.

For a while, we just sat there, the quiet night wrapping around us like a blanket. Damien’s presence was steady, grounding in a way I hadn’t expected.

“Alam mo, minsan gusto ko ring mag-explain,” he said suddenly, breaking the silence.

“Sa pamilya mo?” I asked, glancing at him.

He nodded. “Sa kanila, sa mundo, kung minsan pati na rin sa sarili ko.”

The honesty in his voice caught me off guard. “At anong sinasabi mo?”

“Na okay lang na hindi ko pa alam lahat ng sagot,” he replied, his gaze steady.

The words settled between us, heavy with meaning. I wanted to say something, anything, but the weight of the moment held me back.

Damien tilted his head, studying me. “Nag-o-overthink ka na naman.”

“Hindi ah,” I said, though my voice wavered.

He laughed softly, leaning closer. “Ang dali mong basahin, Julian.”

Before I could respond, he reached out and tucked a stray strand of hair behind my ear. The gesture was so small, so unexpected, that it left me breathless.

“JULIAN!”

The sound of my father’s voice shattered the moment, harsh and unforgiving against the stillness of the night.

I stiffened, my heart dropping to my stomach. Damien’s hand fell away as we both turned toward the street. My father stood there, his figure illuminated by the dim glow of the streetlights.

“Tangina naman! Hindi ba’t pinagsabihan na kita?!” he called out, his tone leaving no room for argument.

I swallowed hard, glancing at Damien. His expression was calm, but I could see the concern in his eyes.

“Sige,” Damien said softly, standing up with me.

As we approached my father, his gaze shifted between us, sharp and assessing. Damien met it head-on, his posture relaxed but respectful.

“Sir,” Damien called him, his tone polite.

My father grunted in response, his eyes narrowing slightly. He probably doesn’t remember Damien earlier since he was drunk. “Sino ka na naman?”

“Damien King po,” Damien replied evenly. “It is my fault po for bringing Julian outside. May nakalimutan lang po akong ibigay sa kanya kanina so I sent him out for a while.”

My father stood there for a while and stared at Damien before eventually nodding, while his expression remains unreadable.

“Umuwi ka na, Julian,” he said again, his tone firmer this time.

I nodded quickly, glancing at Damien one last time.

“Thank you,” I murmured, the word barely audible.

“Anytime,” he replied, his smile soft but reassuring.

As I followed my father back toward the house, I couldn’t help but look back. Damien was still there, watching, his figure steady against the night.

Something about the way he stood—unwavering and sure—made my chest ache in a way I couldn’t quite explain.

Chapter 14

14 : Faraway

JULIAN

Monday morning felt like a blur. My body moved automatically as I prepared for school, but my mind was still replaying the events of last night. Damien’s reassuring presence lingered in my thoughts, yet so did my father’s stern voice and watchful gaze. I sighed, shaking my head as I adjusted my bag over my shoulder.

Pagkarating ko sa school gate, I spotted Damien leaning casually against his motorbike. As usual, he had that annoyingly confident smirk plastered on his face, as if the world revolved around him.

“Hi,” he greeted, his voice light and gentle.

“Hindi ka ba papasok?” I asked, stopping in front of him.

“Actually,” he began, pushing himself off the bike and stepping closer, “may plano ako.”

I raised an eyebrow. “Anong plano?”

His grin widened. “Samahan mo ako. Promise, magugustuhan mo.”

Tumitig lang ako sa kanya, weighing my options. Damien had this way of making everything seem so easy, but still, something in his expression—something softer—made me pause.

“… Okay.”

The moment I realized we weren’t heading toward the town, I turned to Damien with a glare. “Huy, saan ba talaga tayo pupunta?”

He laughed, the sound carefree against the hum of the engine. “Relax ka lang, Julian. Trust me.”

“Trust you?” I repeated, my voice tinged with disbelief. “Alam mo bang late na tayo? At malalaman ’to ng mga teacher natin?”

“I know,” he replied simply, his eyes fixed on the road. “Pero minsan, kailangan mong lumabas sa routine mo. Kaya nga kita sinama, eh.”

Hindi ko na lamang siya sinagot, pero hindi ko rin napigilan ang pagbuntong-hininga ko. Ang kapal talaga ng mukha niya, pero sa totoo lang, his carefree energy was oddly comforting.

The ride was longer than I expected, the scenery changing from bustling streets to winding roads surrounded by trees. The air grew cooler, and the noise of the town faded into a peaceful quiet.

“Damien,” I called out, raising my voice over the wind. “Saan na ba tayo pupunta? Ang layo na nito!”

“Malapit na,” he replied, glancing back at me with a grin. “Kapit ka lang.”

And before I could argue further, he sped up, making me grip his shoulders tightly. Jusko, we’ve been riding for about an hour!

Eventually, the road opened up to a wide, grassy field. Damien slowed down, parking the motorbike near a lone tree. The view was breathtaking—a sea of green stretching out to meet the horizon, with the sky painted in soft blues and whites.

“Wow,” I muttered, stepping off the bike. The cool breeze brushed against my skin, carrying with it a sense of calm I hadn’t felt in days.

“Not bad, huh?” Damien said, leaning against the bike as he watched me take in the scenery.

“Ang ganda,” I admitted, my voice barely above a whisper.

He chuckled.

“Halika,” he said, motioning for me to follow him. He led me to the middle of the field, where the grass was soft and the world felt impossibly far away. Damien flopped down onto the ground, patting the spot beside him.

“Umupo ka na, Julian. Hindi ako nangangain.”

I rolled my eyes but sat down anyway, careful not to crush the grass too much. “Anong lugar ’to?”

“Family field namin,” he explained, his tone unusually gentle. “Matagal ko nang gustong bumalik dito, pero hindi ko alam kung kailan. Parang naisip ko na perfect ’to para sa’yo.”

“Para sa ’kin?” I asked, giving him a curious look.

“Oo,” he said simply, his gaze fixed on the horizon. “After last night… I figured you could use some fresh air. Something peaceful. Para makalimutan mo muna ang lahat.”

His words caught me off guard, the sincerity in his voice disarming. “Damien…”

“Huwag mo nang isipin masyado,” he interrupted, turning to me with a small smile.

“I just wanted you to feel okay, kahit saglit lang.”

We sat there for a while, the silence between us comfortable. Damien leaned back on his elbows, the sunlight catching in his hair and casting soft shadows across his face. I found myself stealing glances at him, marveling at how effortless he made everything seem.

“Alam mo,” he said suddenly, breaking the silence, “you don’t have to pretend to be okay all the time.”

I blinked, caught off guard by his words. But somehow, a small smile formed on my lips. Coming from him? Coming from someone na palaging nagkulunwaring ayos lang din?

“Just… kung gusto mong magpahinga o magalit o kahit umiyak, that’s okay,” he said, his voice quieter now. “You don’t always have to carry everything alone.”

I slowly looked away as his words are finally hitting closer to home than I wanted to admit.

The weight of my father’s expectations, the fear of being judged—it all felt like too much sometimes.

“Salamat,” I said softly, my voice barely audible.

“Anytime,” Damien replied, his tone light again. “Kaya nga nandito ako, ’di ba?”

As the afternoon stretched on, we talked about random things—our favorite songs, the books we hated reading in school, and the weirdest foods we’d ever tried. Damien had a way of making his laughter infectious and his stories endlessly entertaining.

At one point, he pulled out a small camera from his bag.

“Smile,” he said, aiming it at me.

“Damien, ano ba–”

Before I could finish, he snapped the photo, laughing at my annoyed expression.

“Perfect,” he said, examining the camera. “Ang ganda mo pala kahit naiirita.”

“Baliw,” I muttered, though I couldn’t hide the small smile tugging at my lips.

As the sun continues to shine above in the sky, I felt a sense of peace I hadn’t experienced in a long time.

“Damien,” I said, my voice hesitant.

“Yeah?”

“Salamat,” I said, my gaze fixed on the clouds. “Sa lahat.”

He didn’t reply right away, but when I glanced at him, his expression was soft, his usual teasing grin replaced with something gentler. I just realized that lately… I’ve been seeing him smiling casually than before.

“Anytime, Julian,” he said, his voice barely above a whisper.

The ride back was quiet but comfortable, the cool afternoon breeze brushing against my skin as I clung to Damien’s back. His motorbike glided smoothly through the roads, the sound of the engine oddly soothing.

We slowed down as we entered town, the familiar hustle and bustle of the streets replacing the serene quiet of the field.

“Tara, kumain muna tayo,” Damien said, pulling over in front of a small restaurant that looked cozy and inviting.

“Huy, hindi na! Okay lang ako,” I protested, but my stomach betrayed me with a quiet growl. Ang galing talaga makisama.

Damien smirked. “Ayun naman pala eh. Halika na.”

Without waiting for my reply, he parked the bike and led the way inside. I followed reluctantly, unable to ignore the enticing smell of grilled meat and warm soup wafting from the restaurant.

We settled into a corner booth, the wooden table between us polished and gleaming. Damien picked up the menu and started scanning it with an easy confidence that made me feel out of place.

“What do you wanna eat?” tanong niya, not even looking up from the menu.

“Ikaw na bahala,” I muttered, avoiding his gaze.

He raised an eyebrow. “Ang dali mong kausap. Sige, ako na mag-oorder.”

True to his word, Damien ordered enough food to feed an army. Grilled liempo, a steaming bowl of sinigang, fried rice, and even a plate of crispy lumpia arrived at our table within minutes.

“Damien, ang dami nito!” I said, my eyes wide. Ang OA niya!

“Don’t worry, kaya natin ’to,” natatawang ani pa niya, as he was already digging into the liempo.

I hesitated, feeling a little self-conscious. Damien was so casual, so at ease, while I kept worrying about how much all of this must have cost him.

“Kain na, Julian,” he said, nudging my plate toward me. “Hindi ko in-order ’to para lang titigan mo.”

Napakagat-labi na lamang ako sa sinabi niya at kalaunan ay nahihiyang kinuha ang kutsara at tinidor. As much as I am embarrassed towards him, hindi ko naman pwedeng pabayaan nalang ang pagkain sa harapan ko. At isa pa… talagang gutom na rin kasi ako.

The food here was delicious, and before I knew it, I was laughing at one of Damien’s stories while polishing off my second plate of rice.

“Ano pang gusto mo?” he asked as we finished the meal.

“Wala na, busog na ako,” I said quickly, hoping he wouldn’t try to order more.

“Sigurado ka?”

“Oo,” I insisted, though my voice softened when I added, “Salamat, Damien.”

His smirk turned into a genuine smile, and for a moment, I felt my cheeks warm under his gaze.

We stepped out of the restaurant, the afternoon sun casting long shadows across the pavement. I was about to suggest heading home when something caught my eye—a street vendor selling ice cream. The colorful cart was surrounded by kids, each clutching a cone piled high with creamy goodness.

I didn’t realize I was staring until Damien nudged me.

“Gusto mo?” he asked, following my gaze to the cart.

“Hindi ah,” I said quickly, tearing my eyes away.

But Damien didn’t listen. He strode over to the vendor, exchanged a few words, and returned moments later holding one ice cream cone. Napatulala ako sa kanya.

“Para sayo,” he said, handing me the ice cream.

“Damien, hindi mo naman kailangang… bilihan ako,” I said, though I accepted the cone anyway, unable to hide my smile.

“Ang dami mo talagang sinasabi,” he teased.

We walked along the street, the ice cream slowly melting in the warm afternoon sun. The vanilla flavor was simple but satisfying, and I found myself relaxing even more. Damien seemed to notice, his smirk softening into something almost affectionate.

“Thank you ulit,” I said quietly, feeling the need to say it.

“Julian, ilang beses mo pa ba akong pasasalamatan?” he asked, laughing. “Hindi mo na kailangang mahiya.”

I glanced at him, then at my ice cream. Hindi ko alam kung bakit pero… on an impulse, I held it out to him.

“Gusto mo?”

“Huh?” He blinked, caught off guard.

“Ice cream. Sige na, tikman mo,” I said, a little embarrassed but determined to repay him in some small way.

Damien hesitated for a moment before leaning in, his ears turning red as he took a big lick from my cone.

“Sweet,” he said, though his voice sounded a little flustered.

“Natural lang ’yan, kasing tamis ko ’yan,” I joked, surprising even myself.

He stared at me for a moment before bursting into laughter, his ears still noticeably red.

Bago pa man dumilim ang kapaligiran, we already made our way back to Damien’s motorbike. When we reached my house, Damien stopped the bike and turned to me.

“Are you feeling okay now?” he asked, his voice softer than usual.

Marahang tumango naman ako sa kanya at ngumiti.

“Good,” he said with a small smile. “Kung kailangan mo ng kasama ulit, andito lang ako.”

Chapter 15

15 : Everyone

JULIAN

The classroom buzzed with quiet energy, parang tahimik na ingay na kayang punuin ang buong kwarto. Ang ingay ng kwentuhan ng ilang grupo sa sulok, tawanan dito, bulungan doon, habang ang iba naman ay nakayuko sa kanilang mga notebook. Kahit sa anong paraan, bawat isa ay tila abala sa kaniya-kaniyang mundo.

Mas pinili kong ibaon ang sarili ko sa notes.

Tahimik kong ginamit ang ballpen para ituloy ang pagsusulat, sinusubukan nitong itaboy ang pag-iisip ko sa kung ano mang bagay na hindi dapat iniisip. At… isa na roon si Damien.

It’s always him.

Ang bawat paggalaw niya kahit nasa kabilang parte siya ng silid ay tila ang lakas pa rin ng dating. Kahit tahimik siya, kahit wala siyang ginagawa, parang nasa gilid lang siya ng utak ko.

“King! Over here!”

Napalunok ako.

Hindi ko na kailangang tumingin pa. Alam ko agad kung sino ang tinawag. Si Damien lang naman ang tinatawag nila ng gano’n.

Narinig ko ang kalansing ng upuan niya habang tumayo siya, walang pakialam, parang laging kampante.

“Bakit?” sagot niya, naririnig ko pa ang nakakaloko niyang tono.

Hindi ko siya tiningnan at mas piniling mag-focus na lamang sa ginagawa ko. Magsulat, magbasa, kahit ano, basta huwag siyang pansinin. Pero sa totoo lang… anong isusulat ko? Wala na nga akong maintindihan sa mga hawak kong notes.

“We’ve been noticing something,” sabi ng isa sa mga kaibigan niya, sapat ang lakas ng boses para marinig ko. “Ang dalas mong kausapin si Julian lately?”

Napakunot ang noo ko.

“Ahh… oo,” narinig kong sagot ni Damien, pero hindi ko makita kung anong expression ang nasa mukha niya dahil nakatalikod siya sa pwesto ko.

“Bakit, pre? May ano ba?” tanong ulit ng isa, halata ang pang-aasar sa boses.

“Wala naman,” sagot niya, kaswal lang. Tapos tumawa siya ng bahagya, parang sinara niya ang usapan nang ganon lang.

Natigilan ako. Gusto kong malaman kung ano pa ang pinag-usapan nila, pero hindi ko rin alam kung kaya ko pang makinig. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko, na hindi ko maintindihan kung dahil ba sa kaba, sa takot, o sa… kung ano pa.

In the end, I couldn’t stop my eyes from flicking toward him.

He stood with his back to me, his posture relaxed, like he belonged there more than anywhere else. His friends’ faces were visible from where I sat, their expressions shifting between confusion and curiosity.

I felt a jolt of panic. Did they notice something? The way he talked to me earlier? The way we’d been…

I tore my gaze away, my heart pounding. Stupid. I shouldn’t have looked.

I forced myself to focus on my notes, ignoring the ache in my chest when he didn’t come back to his seat. The rest of the period passed in a blur, my mind stuck in a loop of overthinking. Even when the bell rang, signaling the end of the day, I couldn’t shake the feeling that something had shifted.

Pagkatapos ng bell, para akong tuliro na nag-ayos ng gamit. Kakatapos lang ng klase namin ngayong araw. Natapos ang buong araw na hindi ko siya kinausap, pero ang hirap kalimutan na nariyan lang siya.

The hallway was crowded, students spilling out of classrooms and filling the space with a chaotic mix of voices and footsteps. I slung my bag over my shoulder because I was eager to leave. As I walk through the crowd, someone stepped into my path, blocking my way.

“Julian,” a voice said, cool and detached.

I looked up to find Austin standing there. He wasn’t someone I talked to-ever. But he was impossible to ignore, the kind of person who drew attention without even trying. Halos magkasalubong ang kilay ko sa gulat. Bakit siya nandito?

“Hello…” tugon ko kahit na medyo naguguluhan. Why is he suddenly talking to me?

Tumayo siya sa harap ko, nakapamulsa at parang wala lang. Pero ang tingin niya, parang may alam siya na hindi ko alam.

“I heard about you,” sabi niya, yung boses niya, parang may halong panunukso.

“Ano?” tanong ko, naguguluhan at may halong kaba.

Tumawa siya nang mahina, yung tipong alam mong may ibig-sabihin pero hindi sinasabi nang direkta. “You and Damien,” sambit niya, sinasamahan pa ng ngisi.

Nanigas ako. Hindi ko alam kung paano iinterpret ang sinabi niya. Nag-iinit na agad ang mukha ko sa kaba.

“A-anong meron?” sagot ko, pilit na kalmado kahit parang naglalaro na yung kaba sa dibdib ko. Ano bang meron at parang kami madalas ang napag-uusapan? Was it really weird that we’re talking to each other?

O ginagawan lang talaga nila ng dahilan lahat ng nangyayari sa pagitan naming dalawa?

Tinitigan niya ako, yung tingin na parang sinasabing alam niya ang hindi dapat niyang alam.

“Wala lang,” sagot niya, bahagya pa siyang tumawa. “Ang close niyo na, ah.”

Napakunot ang noo ko, pero hindi ako nakasagot.

Bumuntong-hininga siya, ang ngisi niya hindi pa rin nawawala. “I mean, Damien doesn’t really… get too friendly with just anyone. So… it’s interesting,” sabi niya, sinasamahan ng pag-iling na parang sinasabi niyang nakakatawa ang sitwasyon.

Nag-iwas ako ng tingin, pilit na hindi nagpapaapekto. “Kung wala kang masasabing maayos, pwede ba, tumigil ka na lang?”

Pero mas lumaki lang ang ngiti niya.

“Relax, Julian,” bigla itong lumapit ng bahagya at may ibinulong. “Just be careful, okay?”

Ngayon ay mas lalong napakunot ang noo ko. Anong sinasabi niyang careful?

Ngumisi ulit siya, at this time, mas kitang-kita ang panunukso sa kanyang mga mata. “Sa mga nakakasalamuha mo.”

“Anong pinagsasabi mo?” tanong ko, pilit na pinapanatili ang tono kong neutral kahit naguguluhan na ako.

Napangiti ulit siya, pero yung ngiti niya, may halong pag-aasar.

“Let’s just say… Damien isn’t exactly what he seems. Good luck with that.”

Hindi ko alam kung anong ibig sabihin niya, pero bago pa ako makapagtanong ulit, tumalikod siya at naglakad palayo, iniwan akong nakatayo sa hallway na nagtataka.

Chapter 16

Warning: homophobic remarks.

. . .

16 : Picture

JULIAN

I tried not to overthink about what Austin had said to me that night. Hindi ko alam kung bakit o kung anong motibo niya dahil sa biglaang pakikipag-usap niya sa akin. But one thing that I’m sure of is that he is trying to put conflicts on my relationship with Damien. Subalit isang malaking tanong pa rin sa akin kung bakit parang sinisiraan niya ang kaibigan niya sa akin.

Him and Damien and friends, right? So bakit niya ako binabalaan kay Damien? Dahil ba mas kilala niya ito kumpara sa akin? O hindi niya nagugustuhang napapalapit ako sa kaibigan niya?

To be honest, I wanted to confront this matter to Damien. Pero hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa kanya. I don’t exactly know how to address it to him.

Ayokong maging rason ito ng pagkasira ng pagkakaibigan namin. At mas ayokong makasira ng friendship ng ibang tao. It’s just that Austin is… making me feel uncomfortable lately.

Ano ba kasing pakay niya?

Ipinilig ko na lamang ang aking ulo at naglakad papasok ng school. Pagpasok ko ng gate, ramdam ko agad ang pagbabago sa paligid. Para bang lahat ng tao, kahit nasa magkakaibang grupo, ay may iisang pinaguusapan. Isinawalang-bahala ko na lamang at muling nagpatuloy sa paglalakad.

Napansin ko ang mga panakaw na sulyap mula sa mga estudyante sa gilid ng daan, kasabay ng mga mahihinang bulungan na hindi ko marinig nang buo. Kahit pa pilitin kong huwag pansinin, parang mas lalong lumalakas ang tunog ng bawat tawanan at usapan habang naglalakad ako. Anong… meron?

Hanggang sa kalaunan ay hindi ko na tuloy maiwasang mapatanong sa sarili ko kung anong nangyayari. Napayuko ako at mas binilisan na lang ang paglakad sa daan.

Sinubukan kong isipin ang dahilan ng kakaibang atensyon na natatanggap ko ngayon. Hindi naman ako ganito kahalaga sa school. Isa lang akong ordinaryong estudyante, wala masyadong kaibigan, at mas pinipiling manatili sa background.

Pagdating ko sa hallway ng classroom ay mas naramdaman ko ang bigat ng mga tingin nila sa akin. Yung tipo ng tingin na parang may alam silang hindi ko alam. Halos hindi ko na magawang itaas ang ulo ko. Sa halip, nagmadali akong pumasok, umaasang magiging mas tahimik sa loob ng classroom.

Pero hindi.

Pagbukas ko ng pinto, agad akong sinalubong ng katahimikan. Yung katahimikan na mas nakakapagpaingay ng utak mo. Lahat ng mga mata sa loob, nakatuon sa akin. Ang mga kamay na kanina’y gumagalaw sa pagsusulat o pag-scroll ng phone, biglang natigil. Yung mga bibig na kanina’y nagtatawanan, tahimik na ngayon, pero ang mga mata nila, puno ng tanong.

Parang gusto kong maglaho sa kinatatayuan ko.

Napayuko na lang ako, pilit na hindi pinapansin ang init na nararamdaman ko sa batok mula sa dami ng mga matang nakatingin sa akin. Mabilis akong naglakad papunta sa pwesto ko, sa dulo ng classroom, kung saan mas tahimik at malayo sa karamihan.

Pagkaupo ko, halos hindi ko maigalaw ang katawan ko. Parang bigla akong naging estatwa sa kinauupuan ko, pilit na iniintindi ang mga bagay-bagay pero walang kahit anong malinaw na sagot.

Bakit ba ganito? What did I do?

Hinayaan ko na lang ang mga mata ko na mag-focus sa desk ko. Ayokong tumingin sa paligid, lalo na kung makikita ko ang mga mukha nilang puno ng pag-uusisa. Pero ang totoo, mas kinakabahan ako dahil hindi ko makita si Damien.

Nasaan siya?

Hawak ang phone ko, nag-draft ako ng simpleng text.

Me:

Wala ka pa? Nasan ka?

Agad kong pinadala ’yon, umaasang kahit papaano, maibsan ang bigat sa dibdib ko. Hindi ko alam kung bakit pero gusto kong marinig ang boses niya ngayon.

Habang hinihintay ang reply niya, pilit kong iniwasan ang anumang ingay sa paligid. May naririnig akong mahihinang tawanan, bulungan, pero hindi ko na pinilit intindihin. Mas mabuting hindi ko na lang malaman kung ano ang pinag-uusapan nila.

Lumipas ang ilang minuto pero walang reply mula kay Damien.

Baka nasa daan na siya? O baka busy lang.

Pero habang tumatagal, mas lalo lang lumalalim ang kaba ko. Nakaupo ako roon, ang mga daliri ko, kinakalikot ang gilid ng phone ko, halos hindi gumagalaw. Sa mga oras na yun, parang tumigil ang mundo ko.

Hanggang sa biglang nag-vibrate ang phone ko.

Tumalon ang puso ko, mabilis kong binuksan ang message:

Damien:

sick today. won’t make it to school. sorry.

Biglang gumaan ang pakiramdam ko. Parang nabunutan ng tinik ang dibdib ko kahit papaano. So hindi pala siya papasok…

Noong una ay nakaramdam talaga ako ng panghihinayang, pero kasabay lang no’n ay ang ginhawa. At least, I know now that he’s okay, kahit na may sakit.

Ibinaba ko ang phone ko sa desk at huminga nang malalim. Pilit kong inintindi ang sitwasyon. Wala akong ibang choice kundi harapin ang araw na ito mag-isa. It’s not that I’m not used to this kind of situation, ang mapag-isa. Ang sa ’kin lang… hindi ko maintindihan kung bakit may special attention akong nakukuha ngayon sa mga tao.

Although sa kabila ng lahat, kahit paano, nabawasan ang kaba ko nang mag-reply si Damien. At kahit napuno ng mga tanong ang isip ko kung bakit biglang ganoon ang reaksyon ng mga tao sa akin, napagdesisyunan kong huwag muna itong intindihin.

Pumikit ako saglit, pilit na tinutulak ang mga iniisip na hindi naman makakatulong. I have to calm down and mind my own business.

Binuksan ko ulit ang notebook ko at nagkunwaring abala sa pagsusulat, kahit ang totoo, hindi ko naman naiintindihan ang sinusulat ko. At sa kabila ng mga bulungan sa paligid, pilit kong pinanindigan na hindi ko sila naririnig.

Pero sa likod ng lahat ng ito, may bahagi pa rin ng utak ko na nagtatanong: Ano bang nangyayari?

Tahimik akong naglakad palabas ng classroom, gusto ko lang umuwi nang mabilis. Sobrang bigat ng araw, pero hindi ko alam kung bakit. Ang dami kong iniisip—yung mga tingin, yung mga bulong, at yung pakiramdam na parang may nangyayari pero hindi ko alam kung ano.

Pagdating ko sa hallway, napansin kong mas maraming estudyante ang tila sumusulyap sa akin. Yung mga tingin nila… parehong-pareho noong dati. Mapanuri. Parang may hatol na agad kahit hindi pa nila ako kilala.

Muli kong pinilig ang aking ulo at bumuntong-hininga. Huwag ko dapat silang pansinin.

Pabilis na pabilis ang hakbang ko papunta sa gate, pero bago pa man ako makarating ay may biglang humarang na grupo sa harap ko. Tumigil ako bigla, natigilan sa mga mukha ng mga estudyanteng hindi ko naman kilala.

“Julian Perez, huh?” sabi no’ng isa sa kanila, ang tono niya’y punong-puno ng panunuya. “Ang tapang mo, ah.”

Napalunok ako sa sinabi niya.

“A-ano’ng sinasabi niyo?” tanong ko, pilit na pinatatag ang boses ko kahit alam kong nanginginig ito.

Ngumisi yung isa sa kanila habang inilabas ang phone niya. “Ikaw ba ’to?” tanong niya sabay pakita ng litrato sa screen.

Parang huminto ang mundo ko.

Nando’n ako sa litrato, pero… hindi totoo ’to. Hindi ito ang nangyari. Yung unang larawan, kuha no’ng birthday party ni Sienna. Anggulo lang ’yon—pero dahil sa kuha, parang sobrang lapit namin sa isa’t isa. At yung pangalawa… ay mas masahol na dahil base sa litraro ay parang… magkahalikan kami.

“H-hindi totoo ’yan!” sagot ko agad, ramdam ang pagbilis ng tibok ng puso ko. “Edited lang ’yan!”

Tumingin sila sa isa’t isa, sabay nagtawanan na parang wala akong sinabing kahit ano.

“Edited? Ba’t ang dami mong sinasabi? Ikaw pa ang may ganang mag-deny?” sabi naman no’ng isang babae sabay tulak ng phone papalapit sa mukha ko.

“Ano bang problema niyo?” tanong ko, pilit na iniwas ang tingin. Pero ramdam ko na namumula na ang mukha ko, hindi sa galit kundi sa hiya.

“Ano? Lalandiin mo pa si Austin? Ang kapal ng mukha mo, nilalandi mo yung taong kahit kailan ay hindi papatol sa mga kadiring tulad mo!” sigaw ng isa, mas malakas para marinig ng mas maraming tao.

“Hindi ko siya nilalandi!” sigaw ko pabalik, pero hindi ko na mapigil ang panginginig ng boses ko. “W-wala akong ginagawang masama!”

“Wala raw siyang ginagawa,” sabi nung isa, halatang niloloko ako. “Eh ano ’tong picture, huh?”

Lumapit sila nang mas malapit, halos magkadikit na ang mga katawan namin. Gusto ko sanang umatras, pero wala na akong mapuntahan.

“Tumigil na kayo!” sigaw ko ulit, pero wala akong lakas.

Biglang tumawa yung isa sa kanila, kinuha ang phone niya, at nagsimulang mag-record ng video.

“Ang pathetic mo,” sabi niya habang hawak ang phone. “Sige nga, sabihin mo ulit na hindi mo nilalandi si Austin.”

Doon na ako napaiyak. Hindi ko na kinaya. Gusto kong takpan ang mukha ko, pero nakikita ko pa rin yung phone na nakatutok sa akin.

“Tumigil kayo!” sigaw ko ulit, mas mahina, mas desperado. Pilit kong inabot yung phone niya para itigil ang pagre-record, pero mabilis siyang umiwas at nagtawanan ulit sila.

“Aw, umiiyak na siya!” sabi pa no’ng isa, halatang natutuwa pa sa nangyayari.

Pilit kong tinutulak sila, pero parang lalo lang nilang nilalapit ang mga sarili nila sa akin. Hindi ko na alam kung saan ako pupunta, kung paano ako makakaalis sa sitwasyong ’to.

“Tumigil na kayo, please,” pagmamakaawa ko, pero mas lalo lang silang nagtawanan.

“No wonder nilalapitan mo na rin ngayon si King. Malandi ka bakla!”

“Akala mo naman may itsura eh kapal naman ng mukha!”

“Bakla bakla bakla!”

Nang hindi ko na talaga nakayanan pa ay tumakbo ako palayo. Hindi ko na inisip kung saan ako pupunta basta makalayo lang sa kanila. Ramdam ko ang sakit sa bawat hakbang, parang hinihila ako ng lupa pababa.

Pagkalayo ko, huminto ako saglit sa likod ng isang pader. Humihingal at pilit na pinapakalma ang sarili kahit patuloy ang pag-iyak ko.

Bakit? Bakit kailangan mangyari ’to ulit? Bakit parang hindi pa rin tapos ang lahat ng ’to?

Hinugot ko ang phone ko at tinignan ang screen. Gusto kong i-text si Damien. Gusto ko siyang sabihan kung anong nangyari, kung gaano kasakit. Pero hindi ko magawa. Paano kung makita ng iba?

Naupo ako sa gilid, hinayaan ang luha na dumaloy. Wala akong magawa kundi maghintay na humupa ang sakit at piliting bumalik sa sarili kong lakas.

Chapter 17

Warning: homophobic remarks.

. . .

17 : Terrified

JULIAN

Muli akong tumakbo palayo sa mga estudyante, pero parang hindi ko kayang tumakas sa sitwasyon. Nasa likod ko pa rin ang mga anino ng kahihiyan at ang mga salita nilang paulit-ulit tumutusok sa dibdib ko.

Naluha ako habang nagmamadali akong maglakad sa hallway. Hindi ko na mapigilan. Mabilis kong pinunasan ang pisngi ko gamit ang manggas ng uniform ko, pero wala rin, patuloy lang ang pag-agos ng luha.

“Hoy, bakla!” sigaw ng isa mula sa likod ko. Hindi ko alam kung sino, pero naramdaman kong hinabol nila ako.

Huminto ako, napipilitan. Ayoko na. Gusto ko na lang mawala. Humarap ako sa kanila, nanginginig pa rin ang kamay ko habang tinatakpan ang mga pisngi kong basang-basa na.

“Ano bang problema niyo?” tanong ko, halos pabulong na, dahil alam kong wala na akong boses na maipapakita pa.

“Bakit mo ginawa ’to?” tanong no’ng isa, halatang naninisi agad. Sa kamay niya, hawak pa rin ang phone na pinapakita sa akin ang edited na litrato.

“Hindi ko nga ginawa ’yan!” sigaw ko, pero mas dumagdag lang ang panginginig ng boses ko. “Hindi ’yan totoo!”

“Aba, defensive,” sabi ng isa, tumatawa pa habang tinitingnan ang mga kasama niya. “Eh yung party? Bakit ka nando’n?”

“S-si Sienna! Tanungin niyo si Sienna!” halos nanginginig ang boses ko habang pilit na kinukumbinsi ang mga estudyanteng nakapalibot sa akin. Tama, hindi ako pwedeng sumuko. Alam kong wala akong kasalanan, at si Sienna lang ang makakapagpatunay no’n.

Parang isang maliit na liwanag ng pag-asa ang lumitaw nang makita ko siyang papalapit. Pero kasabay noon ang kaba, dahil alam kong iba na ang takbo ng usapan kapag siya na ang humarap.

“Sienna!” tawag ko sa kanya habang pilit na pinupunasan ang mga luhang kanina ko pa pinipigilang bumagsak. “Please, pakisabi sa kanila… p-pakisabi na inimbitahan mo ako sa party mo!”

Tiningnan ako ni Sienna. May halo ng iritasyon sa mga mata niya, at para bang nagtataka siya kung bakit siya nadadamay sa gulong ito. “Ano bang sinasabi mo, Julian?” tanong niya, ang kilay niya bahagyang nakataas.

“Sabihin mo sa kanila!” halos pakiusap ko na. “Inimbitahan mo ako, ’di ba? Kaya ako nando’n. Hindi ako pupunta sa party mo kung hindi ako invited!”

Sandaling katahimikan ang sumunod, subalit pakiramdam ko’y napakatagal ng mga segundo bago siya sumagot. Tinitigan niya ako, ang mga mata niya’y parang sinusukat ang bawat galaw ko. Pagkatapos, sa tono ng isang taong tila naiinis at gusto nang tapusin ang usapan, sinabi niya ang hindi ko inaasahan.

“Hindi kita inimbitahan, Julian.”

Parang may malamig na tubig na bumuhos sa akin. Hindi ko agad naintindihan ang sinabi niya. “A-Anong ibig mong sabihin?” tanong ko, kahit malinaw naman sa pandinig ko ang narinig ko.

“Hindi kita inimbitahan,” ulit niya, ngayon mas diretso at may halong iritasyon. “Ni hindi ko nga alam kung paano ka napunta doon.”

Pakiramdam ko ay tila tumigil ang mundo ko. Lahat ng sinasabi niya, parang pumapasok sa isip ko pero hindi ko kayang tanggapin.

“S-Sienna…” bulong ko, halos hindi na marinig ang sarili kong boses. “Ikaw mismo ang nagbigay ng invitation sa akin. S-sinabi mo pa nga–”

“Huwag kang gumawa ng kwento, Julian,” sabi niya, sabay halakhak na parang wala lang ang mga sinasabi niya. “Wala akong natatandaan na inimbitahan kita. At bakit ka naman pupunta kung hindi formal theme ang suot mo? Alam ng lahat na iyon ang dress code.”

Ang bigat ng dibdib ko, para bang hindi ako makahinga. Alam kong hindi ko ito iniisip lang. Totoo ang sinabi niya dati. Totoong inimbitahan niya ako. Pero ngayon… b-bakit ganito?

“Hindi…” bulong ko, habang nararamdaman ko ang mga mata ng ibang estudyante na nakatutok sa akin. “Hindi totoo ’yan. Alam mong inimbitahan mo ako.”

“Julian, tama na,” sabi niya, tumatawa pa rin. “Ang weird mo talaga. Siguro nga napagkamalan ka lang na kasama sa bisita. Pero to be honest, hindi ka naman talaga nababagay doon.”

Parang nadurog ang puso ko sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya. Hindi ko alam kung paano ko pa maipagtatanggol ang sarili ko. Lahat ng taong nasa paligid namin, nakikinig, naghihintay ng susunod kong sasabihin. Pero ano pang silbi ng kahit anong paliwanag ko kung mismong si Sienna ang nagtatwa sa akin?

“Ang pogi mo pala sa personal,” narinig kong sabi no’ng isa pa, halatang nang-aasar.

“T-tama na, please…” pakiusap ko. Pero hindi nila ako pinakinggan.

“Kiss mo naman kami, gaya ng ginawa mo kay Austin,” biro ng isa, sabay tawanan sila.

Hindi ko na nagawang sumagot. Tinalikuran ko na lang sila at halos tumakbo na palabas ng gate ng school. Ang init ng araw ay walang epekto sa lamig na nararamdaman ko sa loob. Pilit kong tinatakpan ang mukha ko gamit ang isang kamay, umaasang hindi nila makita kung gaano ako ka-durog ngayon. Ayokong makita nila kung gaano nila ako napahiya.

Naglakad ako palayo, pilit na pinipigilan ang sarili kong bumigay nang tuluyan. Pero naririnig ko pa rin sila, nararamdaman ko pa rin ang mga mata nila na nakatitig sa akin. Ang mga camera na nakatutok sa akin. Ang mga tawanan at bulungan sa likod ko. Pero hindi na ako lumingon. Hindi na ako huminto.

Pagdating ko sa labas ng school, hindi ko na inisip kung sino ang makakakita sa akin. Dumiretso ako sa kalsada, hindi inalintana ang mga taong napapatingin sa akin habang umiiyak ako sa gitna ng daan.

Ayoko na. Ayoko na sa lugar na ’to.

Pagdating ko sa bahay, isinara ko agad ang pinto at sumandal doon, dahan-dahang bumagsak sa sahig. Ramdam ko pa rin ang panginginig ng buong katawan ko, ang bilis ng tibok ng puso ko.

Huminga ako nang malalim, pero hindi nito nawala ang bigat na nakapatong sa dibdib ko. Ang daming tanong sa utak ko. Sino ang gumawa nito? Bakit nila ginawa ’to? Anong kasalanan ko?

Pinilit kong tumayo at umakyat sa kwarto ko. Pagdating doon, binagsak ko ang bag ko sa sahig at humiga sa kama. Doon ko na tuluyang pinakawalan ang lahat ng luha ko.

Ang sakit. Ang sakit-sakit.

Parang bumalik lahat ng trauma ko noong unang kumalat ang balita tungkol sa akin. Pareho pa rin ang nararamdaman ko—yung pakiramdam na parang lahat ng tao laban sayo, na wala kang kakampi.

Binalot ko ang sarili ko ng kumot, pilit na iniisip na bukas, magiging maayos din ang lahat. Pero sa totoo lang, hindi ko alam kung paano ko haharapin ulit ang mundo.

Dalawang araw. Dalawang araw akong nagkulong sa kwarto ko, nakahiga sa kama habang ang tingin ko ay nakatutok lang sa kisame. Para bang hindi ko na alam kung paano ako babangon o kung paano haharapin ang mundo sa labas ng kwartong ito. Parang lahat ng nangyari sa akin noong araw na iyon ay paulit-ulit na bumabalik sa isip ko, bawat salita, bawat tingin, bawat hagulgol na pinilit kong itago pero nauwi rin sa mas malakas na pag-iyak.

Mabuti na nga lang at sa loob ng dalawang araw na iyon, hindi ako masyadong pinansin ng mga magulang ko. May mga pagkakataon na sinisilip nila ako sa kwarto, pero agad naman silang umaalis kapag sinasabi kong ‘ayos lang ako’ kahit halatang hindi. Ngunit sa kasamaang palad ay hindi rin iyon nagtagal.

“Julian!” sigaw ng Mama ko mula sa baba. Ang sigaw niyang iyon, malamang ay narinig na rin ng mga kapitbahay. “Tawag ng adviser mo! Bakit hindi ka raw pumapasok ng tatlong araw?”

Hindi ako sumagot. Hindi ko kaya. Wala akong lakas na ipaliwanag pa ang sarili ko. Pero hindi naman iyon mahalaga, dahil kahit ano pa ang sabihin ko… hindi nila ako mauunawaan.

Pumasok sa kwarto ko ang Papa ko, ang mukha niya’y puno ng galit at inis.

“Anong ba ’yang iniisip mo?” tanong niya. “Hindi ka na bata, Julian. Hindi ka pwedeng magkulong na lang dito habang buhay! Ano bang problema mo?”

Hindi ko sila sinagot. Tumungo lang ako at pilit na pinipigilan ang luhang gustong bumagsak. Alam kong hindi ito ang tamang oras para makipagtalo.

“P-pasensya na po,” ang tanging nasabi ko.

“Pasensya?” singhal ng Mama ko. “Hindi sapat ang pasensya! Tumayo ka na jan bukas at pumasok ka na sa eskwela. Huwag mo kaming bigyan ng kahihiyan!”

“Pumasok ka, Julian,” sabi ng Papa ko, mas mababa ang tono pero ramdam ko pa rin ang bigat ng mga salita niya. “Wala kaming pakialam kung anong iniiyak mo jan. Wala kang karapatan na balewalain ang pag-aaral mo.”

Wala akong nagawa kundi ang tumango. Kinabukasan, kahit mabigat ang katawan at kalooban ko ay nag-ayos ako para pumasok. Hindi ko na alam kung paano ko haharapin ang lahat, pero wala na rin naman akong ibang magagawa.

Pagdating ko sa school, agad kong naramdaman ang tinginan ng mga tao. Hindi pa rin natatapos ang usapan tungkol sa akin, halata iyon sa mga bulungan at sulyap na ibinabato nila. Pero pinilit kong huwag na lamang magpaapekto. Sinubukan kong lumakad nang diretso papunta sa classroom namin, kahit na parang ang bawat hakbang ko ay mabigat na parang bakal.

Pagpasok ko, tumigil ang mga bulungan. Ang buong klase, tila natahimik sa pagdating ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa awa, sa galit, o sa panibagong usapan na naman tungkol sa akin. Napayuko na lang ako at dali-daling pumunta sa upuan ko sa likod, na para bang kung magtatago ako roon ay mawawala lahat ng problema ko.

Tiningnan ko ang paligid. Naghahanap ng isang pamilyar na mukha. Sakto naman at nakita ko itong nakaupo sa pwesto niya. Nakahinga ako ng maluwag. Mabuti at magaling na siya.

Pero tulad ng iba ay wala rin siyang reaksiyon, wala siyang kahit anong paglingon sa direksiyon ko. Napalunok na lamang ako at muling pinakalma ang sarili.

Kahit noong nakalipas na mga araw, wala akong natanggap na kahit anong mensahe mula sa kanya. Kaya naman ngayon ay malinaw na malinaw na sa akin ang dahilan kung bakit.

Malamang ay nalaman na rin niya ang nangyari. At kung alam na niya… naiintindihan ko kung bakit ganoon ang inasal niya. Sino ba namang gustong madikit sa isang katulad ko na laging may problema?

Huminga ako nang malalim. Kailangan ko nang tanggapin ang katotohanan. Mas… mabuti na rin siguro ito.

Mas mabuti nang bumalik na lang kami sa dati—na parang hindi kami magkakilala. Na parang hindi ko siya kilala.

Tahimik ang buong klase. Wala akong nakausap buong araw, at ayos na iyon para sa akin. Mas mabuti nang walang makipag-usap kaysa makasama ang mga taong magpapalala lang sa sitwasyon ko.

Pero kahit anong pilit ko, hindi ko pa rin maiwasang bumalik ang mga alaala. Ang mga araw na palagi kaming magkausap. Ang mga pagkakataong… napapangiti niya ako sa kabila ng lahat ng problema ko.

Pero ngayon… tapos na iyon.

Kailangan ko nang tanggapin. Na wala akong pwedeng asahan pa. Hindi siya dapat madamay sa gulong ginawa ko. Kung ano man ang meron kami dati, kailangan nang mawala.

Tahimik na natapos ang klase. Tumayo ako at tahimik na lumabas, pilit na iniiwasan ang tingin ng iba. Ayoko nang madamay pa ang sinuman. Ayoko nang magpaliwanag.

At sa muling pagkakataon, naramdaman ko na parang bumalik ang lahat sa dati kong buhay.

My life as an outcast.

Chapter 18

Warning: homophobic remarks and violence.

. . .

18 : Forced

JULIAN

Pagbukas ko ng pinto ng bahay, ang tanging nais ko lang ay makapagpahinga. Pagod na pagod na ako—hindi lang pisikal kundi emosyonal. Sa bawat hakbang ko papasok sa bahay, pakiramdam ko ay ang bigat-bigat ng mundo na dala-dala ko. Pero hindi ko inaasahan ang sumalubong sa akin.

Sa sobrang bilis ng pangyayari ay hindi ko agad naintindihan ang mga nangyari. Biglang sumiklab ang sakit sa pisngi ko. Tumama ang kamao ni Papa sa mukha ko nang malakas, dahilan kung bakit halos mapaupo ako sa gulat at sakit. Biglang naglaho ang lahat ng lakas ko.

Napatitig ako kay Papa at hindi makapagsalita.

“HAYOP KA!” nagwawalang sigaw niya, ang boses niya’y umaalingawngaw sa loob ng bahay. Kita ko ang bakas ng galit sa mga mata niya, galit na hindi ko kailanman papangaraping makita sa buong buhay ko.

“Ano ’to?!” patuloy niya habang itinaas ang cellphone niya, pinapakita ang isang litrato. Sa kabila ng sakit at pagkagulat, nagawa kong tumingin. Dahil doon ay nagulantang ako at dagling binalot ng kaba at takot ang dibdib ko.

Yung

litrato

kumalat

…

y-yung

picture namin ni Austin sa party na mukhang

magkahalikan

kami.

“P-Pa, hindi—” pilit kong paliwanag, pero hindi niya ako pinatapos.

“HINDI ANO, HA?!” sunod niyang sigaw habang inilapit ang mukha niya sa akin. Ramdam ko ang init ng galit niya sa bawat salita. “Hindi totoo? Nagpapalusot ka pa? Bakla ka pala talaga! Anong klaseng anak ang pinalaki namin?!”

Ang bawat salita niya ay parang kutsilyong tumatama sa dibdib ko. Sinubukan kong tumayo at pilit na lumalayo sa kanya, pero hinabol ako ni Papa. Samantalang sa gilid ng mga mata ko ay nakita ko si Mama. Tahimik lang na nakatayo sa gilid, pero ang ekspresyon sa mukha niya ay sapat na para sirain ako nang tuluyan.

Dismaya. Kita ko iyon sa kanya. Walang kahit anong pagtatanggol. Walang kahit anong salita para sa akin. Para bang pareho lang sila ng iniisip ng Papa ko—na wala akong… kwentang anak.

“Anong nangyayari dito?!” singhal ni Papa habang sinipa ang bag ko na nakalapag sa sahig. “Lumayas ka! Hindi kita pinalaki para maging ganyan!”

Nakita kong tinuturo niya ang pintuan. “Lumayas ka, Julian!”

“P-Pa…” Nanginginig at nanghihinang boses ko, halos hindi ko na marinig ang sarili ko dahil sa ingay ng puso kong kumakabog. “S-sorry po, P-Papa… Hindi ko po gusto–”

Pero hindi siya nakinig. Isa-isang tinapon ni Papa ang mga gamit ko. Ang bag ko, ang sapatos, pati ang mga damit ko na kinuha niya mula sa kwarto. Isa-isa niyang ibinabato palabas ng bahay habang sumisigaw ng mga masasakit na salita.

“Ikaw ang dahilan kung bakit nakakahiya ang pamilya natin!” sigaw niya. “Paano na tayo haharap sa mga tao? Bakla ka? Bakit ka naging ganito, ha?! Anong nagkulang sa amin ng Mama mo?!”

Napatitig ako sa kanya, hindi makapaniwala sa sinasabi niya. “Pa, mahal ko po k-kayo…” ang hina ng boses ko, halos hindi na marinig sa tuloy-tuloy na paghikbi ko at halos mabulol na sa pagsasalita.

“Kung mahal mo kami, hindi ka magiging gan’yan!”

At doon ko naramdaman na wala na. Wala na akong lugar dito. Ang bahay na ito, ang lugar na dati kong tinatawag na tahanan, ay wala nang espasyo para sa akin.

Hindi ko na kaya. Nanginig ang buong katawan ko, at bago pa ako muling masaktan ng mga salita nila, tumakbo na ako palabas.

“Julian, bumalik ka rito!” sigaw ng Papa ko.

Narinig ko pa ang mga yabag niya, parang hinahabol ako, pero mas binilisan ko ang pagtakbo. Ang boses niya, ang galit niya, lahat ng iyon ay umaalingawngaw sa tenga ko.

Humagulgol ako habang tumatakbo, pero hindi ko mapigilan ang luha ko. Hindi ko alam kung saan ako pupunta, pero ang sigurado ako, hindi ko na kayang bumalik.

Nakita ko ang mga kapitbahay namin na nakatayo sa mga bakuran nila. May iba na nag-uusap-usap habang nakatingin sa akin. Ang iba naman ay tahimik lang, pero ramdam ko ang pagsusuri sa mga mata nila. Alam kong narinig nila ang sigawan kanina. Alam kong alam nila ang tungkol sa litrato.

Pero wala akong pakialam. Ang gusto ko lang ay makalayo.

Habang tumatakbo, naririnig ko ang sarili kong paghikbi, pero hindi ko mapigilan. Para bang ang bigat-bigat ng lahat. Para bang ang bawat hakbang ko ay lalo lang nagpaparamdam ng bigat na nararamdaman ko.

Bakit? Bakit ganito ang nangyari?

Ang dami kong tanong sa isip ko, pero wala akong masagot. Ang tanging sigurado lamang ako ay wala na akong uuwian pa. Wala na akong matatawag na… pamilya.

Unti-unti akong nakaramdam ng kawalan. Na para bang wala nang natirang kahit ano para sa akin. Na para bang lahat ng tao sa mundo ay iniwan na ako.

Ang sakit. Pero higit pa roon, ang takot. Takot sa kung ano ang mangyayari sa akin sa mga susunod na araw. Takot sa kung paano ko kakayanin ang lahat ng ito. Isang bagay lamang ang tanging malinaw ngayon. At iyon ay wala na akong tahanang mababalikan pa.

Hindi ko na alam kung saan ako nakarating. Naglalakad lang ako, pero parang wala akong direksyon. Pagod na pagod na ako—sa pag-iyak, sa pagtakas, sa lahat ng sakit na nararamdaman ko. Ramdam ko ang bigat ng mga damit ko dahil sa ulan, pero hindi ko iyon alintana. Hindi ko na rin alam kung ang tumutulo ba sa pisngi ko ay ulan o luha. Wala nang halaga.

Blangko ang utak ko habang naglalakad sa madilim na kalsada. Walang iniisip, walang nararamdaman kundi sakit. Para bang kahit anong gawin ko, wala na akong matakasan. Sa bawat paghinga ko, parang lalo lang sumisikip ang dibdib ko. Ang malamig na ulan ay tila hindi makapawi sa init ng poot at bigat ng emosyon ko.

At sa gitna ng lahat ng ito, bigla akong napahinto. Hindi ko napansin na may taong nakasalubong ako. Sa sobrang lakas ng ulan, ang una kong naramdaman ay ang biglaang pagtama ng matigas na bagay sa noo ko.

Natigilan ako at tumingala. Napansin kong may hawak na payong ang lalaking nasa harapan ko. Sa ilalim ng dilim ng ulan, doon ko lamang namukhaan ang mukha niya.

Damien King.

Nakasilong siya sa isang itim na payong, at kahit basang-basa na rin ang laylayan ng kanyang uniporme, mukha siyang kalmado. Pero ako? Ramdam kong basang-basa ako sa lahat—sa ulan, sa luha, at sa sakit na pilit kong tinatakasan.

Hindi siya nagsalita, pero nakatitig siya ng mariin sa akin.

Nanatili rin akong nakatitig sa kanya, blangko ang ekspresyon. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Dapat ba akong matuwa dahil narito siya? O dapat ba akong matakot na baka isa rin siya sa mga taong nagagalit sa akin? Pero ano nga ba ang silbi ng lahat? Wala.

“Julian,” he called, naroon ang tono na tila hindi niya masabi nang deretso. Pinilit kong umiwas ng tingin at muling naglakad, pero bag pa man ako makalayo ay narinig ko ang tanong niya.

“Was it true?”

Alam ko kung ano ang tinutukoy niya. Ang litrato. Ang post. Lahat ng kahihiyan at kasinungalingang iyon. Pero wala akong lakas para sagutin siya.

Hindi ko siya pinansin. Patuloy akong naglakad kahit na naririnig ko ang paglakad niya sa likod ko. Muli niya akong tinawag sa pangalan ko pero hindi ko siya nilingon. Hanggang sa maya-maya’y maramdaman ko ang mahigpit na paghawak niya sa braso ko.

“Julian!” giit niya habang iniikot ako paharap sa kanya.

Nagulat ako sa galit sa boses niya, pero hindi ko pa rin siya tiningnan. Hindi ko kaya. Gusto ko lang lumayo. Gusto ko lang matakasan ang lahat.

Akmang magsasalita na sana ulit ito, subalit bahagyang natigilan nang makita ang aking estado.

Nanatili akong nakayuko, pero alam kong nakita niya ang namumula kong mga mata. Nakita niya ang mga bakas ng luha na hindi na kayang itago ng ulan. Hindi ko alam kung bakit, pero naramdaman ko ang pagbago sa tono niya.

“Julian…”

Sa isang iglap, naramdaman ko ang mga braso niya na mahigpit na yumakap sa akin.

Nagulat ako. Napatigil ako sa mga hakbang ko. Gusto kong kumawala, pero ang higpit ng yakap niya. Ramdam ko ang init ng katawan niya sa gitna ng malamig na ulan.

“Bitiwan mo ako,” mahina kong bulong, pero hindi niya ako pinakawalan.

Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko noon. Ang gusto ko lang ay lumayo, pero bakit ganito? Bakit parang sa yakap niya, parang unti-unting bumibigat ang lahat ng sakit na pilit kong kinakaya?

Pilit akong nagpumiglas, pero hindi siya nagpatinag.

“Damien, bitawan mo ako!” naiinis na giit ko, pero hindi siya kumibo. Nanatiling mahigpit pa rin ang yakap niya.

Sumiklab ang init sa dibdib ko. Kasabay ng ulan, unti-unting sumabog ang lahat ng emosyong pilit kong itinatago.

“Bitawan mo ako, Damien! Ano ba?!” Paulit-ulit kong sigaw habang sinisikap alisin ang pagkakayakap niya sa katawan ko. Pero hindi niya ako pinansin.

Sa puntong iyon, bumigay na ako. Sinugod ko siya gamit ang mga kamao ko, pinagsusuntok ang tagiliran niya nang buong lakas. Pinagsasaktan ko siya, pinupukpok ng galit at sakit ang katawan niya. “Hindi mo ba naiintindihan?! Ayoko na!”

Pero hindi siya kumikibo. Hindi siya umiwas. Tumayo lang siya roon, hinayaan akong gawin siyang punching bag ng lahat ng hinanakit ko. Kahit nararamdaman kong malalakas ang suntok ko, hindi ko makita ang kahit anong galit sa mga mata niya.

Nakita ko lang ang tahimik niyang pagtanggap. Ang tahimik niyang pag-inda at presensya.

Hanggang sa unti-unting nawalan na ako ng lakas. Napansin kong nanginginig na ang mga kamay ko, pero hindi pa rin niya ako tinutulak palayo.

“D-Damien… ang sakit-sakit na…” bulong ko habang patuloy na umiiyak.

Napahinto ako. Nanginginig, humihingal. Hindi ko alam kung paano ko pa mapapalabas ang lahat ng bigat sa loob ko.

At sa isang iglap, hinawakan niya ang likod ng ulo ko gamit ang isa niyang kamay. Maingat, dahan-dahan. Inilapit niya ako sa kanya, hanggang sa dumiin ang noo ko sa kanyang dibdib.

Tulala akong natigilan sa ginawa niya. Ramdam ko ang tibok ng puso niya, banayad at kalmado.

“I’m here.”

Hindi ko alam kung bakit hindi ko na napigilan pa. Bumigay na ako. Naramdaman ko ang paghagulgol na pilit kong sinisikil mula pa kanina. Parang muling bumukas ang lahat ng sakit na pinilit kong sarilinin.

Patuloy lamang niya akong niyayakap, pero ngayon ay hindi na masyadong mahigpit. Sapat na para maramdaman kong hawak niya ako. Sapat para maramdaman kong kahit sa gitna ng ulan at lahat ng sakit na ito…

… nandito lang siya sa tabi ko.

Humagulgol ako nang humagulgol. Walang pakialam kung marinig man ng mundo. Napahawak ako sa laylayan ng uniporme niya, pilit hinahanap ang kahit anong pwedeng kapitan.

Hinayaan niya lang akong ilabas ang lahat. Wala siyang sinasabi, wala siyang ginagawa kundi ang dahan-dahang pag-pat sa likod ko. At sa mga sandaling iyon, sa wakas at nailabas ko rin ang lahat. Lahat ng takot, lahat ng sakit.

Lahat ng hinanakit na hindi ko masabi kanino man.

Sa kabila ng lahat, ang lamig ng hangin ay unti-unting napapalitan ng kakaibang init—hindi mula sa paligid, kundi mula sa presensya niya.

Naramdaman kong bahagyang lumuwag ang yakap niya, ngunit hindi siya lumayo. Natigilan naman ako at nag-angat ng mukha. Doon ay napansin ko ang mariing pagtitig niya sa akin.

“Julian…” mahina niyang sabi matapos ang ilang minuto. “You don’t have to bear the pain alone.”

Ang titig niya… na tila kayang tumagos sa lahat ng proteksyong pilit kong itinayo. Parang sinasabi nitong nakikita niya ako, sa kabila ng lahat ng sakit at takot na pinapasan ko.

Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin o kung ano ang dapat kong gawin.

Hanggang sa bahagya siyang yumuko.

“Damien…” bulong ko, ngunit tila wala siyang narinig.

Ramdam ko ang mainit niyang hininga nang lumapit siya sa akin. Ang kamay niya na marahang humawak sa pisngi ko, pinunasan ang mga luha na hindi ko namalayang patuloy na tumutulo.

At bago pa maunahan ng takot o pag-aalinlangan ang sarili ko, naramdaman ko ang pag-angkin ng labi niya sa labi ko.

Wala sa sariling napapikit ako. Sa halik na iyon, tila nawala ng parang bula ang lahat ng sakit at bigat na kanina’y bumabalot sa dibdib ko. Nawala ang lamig. Nawala ang takot. Ang tanging natira lamang ay ang init na dala ng presensya nito.

Tumagal iyon ng ilang segundo, pero pakiramdam ko’y tumigil ng napakatagal ang oras.

Nang maghiwalay ang aming mga labi, nanatiling nakatitig si Damien sa akin. Ang mga mata niyang puno ng emosyon na hindi niya kailangang sabihin sa akin.

“You have me,” mahina niyang sabi, pero ramdam ko ang bigat ng bawat salitang binitawan niya.

Tila isang musika sa aking pandinig ang mga katagang binitawan niya. Nanlaki ang mga mata ko, at muling nanubig ang mga ito. Hindi ko napigilan ang panginginig ng mga kamay ko habang marahan akong napatango.

Nanginginig, napahawak ako sa laylayan ng damit niya at muling yumakap sa kanya. Hindi dahil gusto kong humingi ng tulong, kundi dahil sa wakas, gusto kong maniwala na hindi pa tapos ang lahat.

At last… I was saved by Damien King.

Chapter 19

19 : Cook

JULIAN

Matapos ang nangyari sa madilim at maulan na kalsada, dinala ako ni Damien sa condo unit niya. Wala akong lakas na tumutol, wala na rin akong lakas na magtanong. Tahimik kaming, sumakay ng elevator, pumasok sa loob, at agad na sinarado ang pinto habang basa pa rin kami pareho ng ulan.

“Maligo ka muna,” utos niya, sabay abot ng tuwalya at ilang piraso ng damit mula sa isang cabinet. “You’re soaking wet, baka magkasakit ka pa.”

Umiling ako, halos hindi makatingin ng diretso sa kanya. “Huwag na… okay lang ako.”

Napansin kong napakagat-labi siya, tila pinipigilan ang sarili. “Julian, just do what I say. Maligo ka na muna. Ako na bahala pagkatapos.”

Nahihiyang napatingin tuloy ako sa kanya. “Damien, ikaw na muna. Bisita lang ako rito.”

Ngunit napansin kong hindi na siya nakikipagtalo pa. “Please, Julian.”

Napabuntong-hininga ako, walang nagawa kundi sumunod na lamang. Pumasok ako sa banyo at hinayaan itong maghintay sa labas. Sa ilalim ng maligamgam na tubig, unti-unti kong naramdaman ang pagkapagod na bumabalot sa katawan ko. Para bang dinadala ng tubig ang lahat ng bigat na nararamdaman ko at binubura ang sakit ng mga naramdaman ko kanina lang.

Bago ako lumabas ng banyo ay sinuot ko ang maluwag na damit na binigay ni Damien. For some reason, bigla kong naramdaman ang pag-init ng pisngi ko. Saglit akong tumingin sa salamin at nakitang napakalaki ng damit at parang nalunod ang katawan ko sa tela. Tila ngayon lang nag-sink in sa akin ang lahat na ginagamit ko ngayon ang damit ni Damien.

Nang makita ko itong nakatayo sa pintuan ng banyo ay mabilis siyang umiwas ng tingin. Napansin ko rin ang bahagyang pag-angat ng dalawang sulok sa kanyang labi bago siya pumasok sa banyo.

Habang naghihintay na matapos siyang magbanlaw ay saglit kong inikot ang paningin ko sa loob ng unit niya. Simple lang ang ayos—isang sofa, maliit na mesa, at ilang libro sa shelf. Napaka-minimalist. Hindi na ako magtataka at halatang mag-isa lang siya ritong nakatira. Tahimik, pero may kakaibang init sa bawat sulok.

Naputol ang pagmumuni-muni ko nang marinig kong bumukas ang pinto ng banyo. Paglingon ay biglang nanlaki ang mga mata ko at mabilis na napatalikod.

Si Damien, lumabas na nakatapis lamang ang tuwalya sa ibabang bahagi ng katawan. Ang buhok niya ay basa pa at wala ring suot na pang-itaas.

Sobrang bilis ng tibok ng puso ko, hindi ko alam kung dahil sa hiya o kaba. Ngunit sa kabila ng ’yon ay narinig ko ang bahagyang tawa niya.

“Are you okay?”

“O-oo… oo naman,” nauutal na sagot ko, pilit na pinapakalma ang sarili.

Nang matapos siyang magbihis ay naupo siya sa sofa at tinapik ang puwesto sa tabi niya, senyales na umupo rin ako. Bagamat nag-aalangan, kalaunan ay dahan-dahan akong naupo sa tabi niya.

Nang muling bumalik ang tahimik na kapaligiran, pinilit kong mag-isip ng ibang paksa para mawala ang bigat ng atmosphere. Binalingan ko ng tingin si Damien.

“Mag-isa ka lang dito sa condo?”

Napatingin siya sa akin, bahagyang nagulat sa bigla kong pagbabago ng usapan. “Not really,” sagot niya. “I usually stay at home with my family, but sometimes I come here when I need space or focus.”

Tumango na lamang ako at sinubukang intindihin ang sinabi niya. “Must be nice,” mahinang bulong ko. Hindi ko alam kung bakit nalulutang ang isip ko ngayon sa paligid.

Ngumiti siya, pero hindi na nagkomento pa. Makalipas ang ilang oras ng kwentuhan, naramdaman ko ang unti-unting paglalim ng gabi. Ramdam ko rin ang kumakalam kong tiyan, maski ang estado ni Damien.

“Maybe we should order something to eat?” alok niya habang hawak ang telepono.

Umiling ako. “H’wag ka nang gumastos,” sabi ko, tumayo at tinungo ang maliit na kusina sa unit niya. “Kaya ko namang magluto.”

Napatingin siya sa akin, halatang nagulat. “You can cook?” tanong niya, may halong paghanga sa boses.

Tumango ako at ngumiti. “Ako palagi ang nagluluto sa bahay namin,” simpleng sagot ko.

Pero sa kabila ng mga salitang iyon, naramdaman ko ang bigat ng lungkot na bumalot sa akin. It’s not that I’m trying to recall what happened earlier. Hindi ko lang maiwasang… maalala ulit.

Mukhang napansin naman iyon ni Damien kaya mabilis niyang nilihis ang usapan.

“What are you planning to cook?” tanong niya.

“Kung anong meron sa ref mo,” sagot ko, pilit na ngumiti ulit.

Habang abala ako sa pagluluto, tahimik na nanood si Damien sa akin. Hindi ko alam kung anong iniisip niya, pero ramdam ko ang presensya niya sa bawat galaw ko. Naging abala ako sa paghalo ng mga sangkap, pilit na binabalewala ang bigat sa dibdib ko.

Nang matapos akong magluto, sabay kaming kumain. Masarap ang pagkain, pero mas masarap sa pakiramdam na kahit papaano, may kasama ako.

Hindi na kami nagpatagal pa at mabilis na tinapos ang pagkain. He insisted on washing the dishes but I said that it’’s okay. Distraction ko na rin siguro sa kaganapan kanina.

Out of nowhere, Damien suddenly spoke.

“Julian,” marahang tawag niya habang nililigpit ko ang pinagkainan namin.

“Can I ask what really happened with that picture?”

Biglang bumigat ulit ang pakiramdam ko. Ayoko rin sanang pag-usapan iyon, pero nang makita ko sa mga mata niya ang sinseridad ay napaiwas na lamang ako ng tingin at bumuntong-hininga.

Hindi ko agad sinagot ang tanong niya. Tumalikod ako at nagpatuloy sa pagliligpit ng pinggan. Pero naramdaman ko ang kamay niyang dumapo sa balikat ko at marahan niyang pinisil iyon.

“Please,” bulong nito, halos pakiusap.

Muli akong napabuntong-hininga. Humarap ako sa kanya, at sa wakas ay nagsalita. “Hindi ko alam kung maniniwala ka, pero sasabihin ko pa rin ang totoo.”

Nagkwento ako—lahat ng detalye, lahat ng sakit na naramdaman ko. Inilahad ko kung paano nangyari ang lahat, kung paano ako napilitang pumunta sa party, at kung paano nangyari ang picture naming dalawa ni Austin, na hindi talaga iyon nangyari at sadyang sumakto lang talaga sa anggulo na mukha kaming magkahalikan.

Tahimik lang si Damien habang nakikinig. Hindi siya sumingit, hindi siya nagtanong. Hinayaan niya akong maglabas ng lahat ng saloobin ko. Nang matapos ako, nakita ko ang bigat sa mukha niya.

“I’m sorry. I should have listened to you first before jumping into conclusions.” mahinang sambit niya.

Napangiti naman ako ng malungkot sa sinabi niya. “Wala na iyon, Damien. Mas mabuti na ngayong alam mo na ang totoo.”

Muling bumalot ang katahimikan sa pagitan namin. Although it’s not as heavy as before anymore, parang may nawala na pader sa pagitan namin. Makalipas ang ilang oras ay napagpasyahan naming magpahinga na.

“I’ll sleep on the sofa,” sabi ni Damien, inaayos ang unan niya roon.

Pero bago pa man siya makalayo ay mabilis ko siyang tinawag.

“Damien… dito ka na lang sa kama.”

Nakita ko ang gulat sa mukha niya at napatingin sa akin. He checked me if it really is alright and I smiled softly. He sighed at hindi na tumanggi. Dahan-dahan siyang lumapit sa pwesto ko at humiga sa kama. Hindi na namin kailangan pang magsalita. Tanging presensya lang isa’t isa ay sapat na upang iparamdam ang lahat ng hindi nasasabi ng mga salita.

Hindi nagtagal ay tuluyan na akong tinamaan ng antok.

Chapter 20

20 :

The Signs

DAMIEN

Lying on the bed, the room was wrapped in an awkward stillness, only broken by the faint noise of the city outside. The window was slightly open, letting in the cool night air and the distant murmur of life beyond these walls.

Next to me, was Julian who’s asleep already, facing in my direction, and his breathing slow and steady. I could hear it, soft and rhythmic, blending with the gentle sounds of the night.

Hindi ako makatulog. My mind refused to settle, thoughts racing endlessly, circling back to one thing— him .

I stared at the ceiling, feeling the weight of the day pressing down on me. But no matter how much I tried to focus elsewhere, my gaze kept drifting back to Julian. He lay there so peacefully with his features soft, the tension from earlier completely gone.

I turned my head slightly, allowing myself a better view of him. His face was illuminated faintly by the city lights seeping through the windows, casting a soft glow over his features. His lips were slightly parted. His face serene, as if the world outside didn’t exist. There was a calmness about him that I couldn’t look away from. My heart tightened in my chest, a feeling I couldn’t quite put into words stirring within me.

Unconsciously, my hand moved on its own, reaching out to brush the bangs away from his forehead. His hair was soft beneath my fingers, and I lingered for a moment longer than necessary. Hindi naman siya kumibo as he was completely lost in his dreams. I exhaled quietly, withdrawing my hand and lying back down, my eyes fixed on the ceiling once more. Ano ba ’tong ginagawa ko?

This strange pull I felt toward him, the way my heart seemed to beat faster when he was near. It wasn’t just friendship; it was something deeper, something… I hadn’t dared to acknowledge until now.

Ilang beses ko nang inalala kung kailan ito nagsimula, but it was like trying to catch smoke with my bare hands. It had crept up on me, slowly, subtly, until it was impossible to ignore.

I thought back to all the moments we had shared. Julian had always been different. Around everyone else, I was reserved, the quiet guy who kept to himself. People admired that about me, thought it made me mysterious or cool. But it was exhausting, always keeping up that image, never letting anyone see the real me. I had learned to hide behind a mask, one that rarely slipped.

… except when I was with Julian.

With him, I didn’t have to pretend. He made it so easy to be myself, to laugh, to talk about random things without worrying about how I looked or what people thought. He didn’t care about my reputation or the image I had to maintain.

To him, I was just Damien. Not the basketball star or the popular guy at school. Just me.

I chuckled softly, thinking about all the times he had unknowingly made me feel free. There’s just something about his presence that disarmed me, made me drop my guard in a way I never did with anyone else. He had this quiet strength, this unspoken understanding that made me feel seen, truly seen.

Muli kong binaling ang paningin kay Julian at pinagmasdan ang kanyang mukha. He looked so peaceful, so at ease. It was a stark contrast to the turmoil he had been in earlier. Seeing him like this, I felt a surge of protectiveness rise within me. As if I wanted to shield him from all the pain, all the hurt that the world had thrown his way. He didn’t deserve any of it.

He never deserve to get hurt.

As I continued to watch him, I realized something I had been too afraid to admit before. He was… my anchor, my safe haven in a world that often felt overwhelming. Around him, I didn’t have to be anyone but myself. It was a feeling I hadn’t experienced in a long time, and it terrified me. But at the same time, it was comforting, grounding me in a way nothing else could.

Julian… felt like home .

Napabuntong-hinjnga ako at sandaling pumikit, letting the weight of that realization settle over me. I know it for a fact.

That Julian was definitely more than a friend.

He was someone I wanted to hold on to, someone I didn’t want to lose. The thought of him slipping away, of not having him in my life, was unbearable.

I opened my eyes, stealing one last glance at him. The tension from earlier had melted away and got replaced by a peacefulness that made my chest ache. Nang bigla itong gumalaw sa kanyang pwesto at nakita ko ang mahinang pagkuskos ng dalawa nitong paa ay inayos ko ang pagkakabalot ng kumot sa kanya upang hindi ito lamigin at mas maging kumportable. It was a small gesture, but it felt significant, like I was silently promising to be there for him no matter what.

As I lay back down, my eyes drifted to the ceiling once more. The city outside continued its quiet hum, a distant reminder of the world beyond these walls.

But in this moment, none of that really mattered.

All that mattered was the boy sleeping beside me, the one who had unknowingly become my… everything.

Sleep began to tug at my consciousness, the weight of the day finally catching up with me. My eyelids grew heavy, and I let out a soft sigh, allowing myself to relax. The last thing I saw before sleep claimed me was Julian’s peaceful face, a reminder of everything good, everything real.

I don’t want to admit it yet, but the truth is… I’m really starting to feel some weird signs because of him.

Because of someone I never thought I would be with.

Because of Julian Perez.

Chapter 21

21 : First Move

JULIAN

Unti-unti kong inimulat ang aking mga mata nang naramdaman ang init ng araw na sumisilip sa kurtina. Pumikit muna ako saglit at huminga ng malalim, nagbabakasakaling bumalik ang katahimikan sa loob ko. Ngunit nang muli kong imulat ang mga mata ko ay bumungad sa akin ang maamong mukha ng taong mahimbing na natutulog sa tabi ko.

Para akong nahihipnotismo habang pinapanood ang mahinang pagtaas-baba ng kanyang dibdib kasabay ng kanyang paghinga. Nakaka-relax sa pakiramdam. Pero hindi ko alam kung bakit bigla na lamang uminit ang pisngi ko, lalo na nang mapansin ko ang malambot nitong buhok na medyo gusot pero nakadagdag sa kanyang ka-cute-an. Hindi ko tuloy mapigilang mainggit sa kanya.

Bakit gan’yan siya

kagwapo

kahit tulog?

Napatingin pa ako sa labi niya—sandali lang naman—bago ko tinapik ang sarili sa isipan. Nahihibang na talaga ako… or more like… nababaliw

na ako sa lalaking ’to.

Nagulat na lamang ako nang bigla siyang gumalaw at unti-unting dumilat ng mga mata. Awtomatikong nanlaki naman ang mga mata ko at parang biglang tumigil ang mundo nang magtama ang tingin namin. Hindi ko alam kung ilang segundo kaming nakatitig sa isa’t isa, pero pakiramdam ko, para akong mabibingi sa bilis ng tibok ng puso ko.

“U-uh… gutom ka na ba?” tanong ko kay Damien nang tuluyan akong mahimasmasan at mabilis na umiwas ng tingin para takpan ang kahihiyan. Hindi agad siya nakatugon sa tanong ko pero maya-maya’y narinig ko ang pag-hum nito na tila sumasang-ayon.

Mabilis akong bumangon mula sa kama at nagpagpag ng likod kahit na wala namang dapat pagpagin doon.

“Magluluto na ako,” ani ko na parang sinasabing tapos na ang usapan tungkol sa pagtitig ko sa kanya. Mabuti na lang at parang naintindihan naman niya ang punto ko at hindi na inungkat pa iyon.

Habang naghahanda ng aming agahan ay napansin kong tahimik lang si Damien sa sala, pero ramdam ko ang mga mata niyang nakamasid pa rin sa akin. Sa totoo lang, nakakatensyon ang ganitong set-up, pero mas mabuti na ito kesa pag-usapan pa ang nangyari kanina.

Mabilis lang akong nagluto ng almusal at pagkaraa’y nagsalo kami sa isang simpleng agahan—pandesal, itlog, at kape. Tahimik lang kaming kumakain, pero minsan ay may mga sandaling nahuhuli ko itong nakangiti habang tinititigan ako. Hindi ko tuloy alam kung anong dapat kong i-react sa tuwing tumitingin siya sa akin. May nakakatuwa ba?

Pagkatapos naming kumain, nagpasya si Damien na maglinis ng unit. Tumayo ako para tumulong pero pinigilan niya ako.

“Go watch TV, ako na dito,” sabi niya, pero hindi ko siya pinakinggan. Ayoko namang magmukhang tamad, kaya’t pinilit ko siyang tulungan kahit sa simpleng pag-aayos ng mga gamit.

Habang naglilinis, napansin ko ang ilang mga gamit na hindi pamilyar—mga libro, figurines, at ilang board games. Natuwa ako at tinanong siya, “Mahilig ka pala sa board games?”

Ngumiti siya ng bahagya. “Oo, lalo na pag may kasama. You wanna play board games?”

Napakurap naman ako sa sinabi niya at marahang tumango, hindi dahil sa laro kundi dahil sa ideya na makakasama ko pa siya ng mas matagal.

“S-sige, pero pagtapos na lang natin linisin lahat ng ’to.”

Naging masaya ang buong araw namin. Nilibang ako ni Damien sa mga board games at card games na meron siya. Sa bawat talo ko ay tawang-tawa siya habang ako naman ay nagmamatigas pero hindi nagpapahalata na natutuwa rin. Minsan, hinahayaan niya akong manalo, pero kadalasan ay siya ang panalo.

Sa gitna ng laro, biglang naputol ang tawanan namin nang makita niyang tila malalim ang iniisip ko.

“Julian, okay ka lang?” tanong niya, puno ng pag-aalala. Tila nabalik naman ako sa reyalidad at bumaling sa kanya.

“Huh? Ahh… okay lang. Iniisip ko lang yung sa ano… bahay.”

Hindi ko talaga alam kung paano ko ipapaliwanag pero alam ko namang naiintindihan niya. Napaiwas na lamang ako ng tingin at bumuntong-hininga. I can’t help it. Believe me, I always try my best to forget about it, even just for a little while pero paulit-ulit kasing dumadaan sa isip ko.

Ano na kayang iniisip ng magulang ko sa ’kin? Galit pa rin kaya sila? Mapapatawad pa nga ba nila ako? I can’t help myself but to overthink about things that’s just making my anxiety worse.

Tumango naman si Damien dahil naiintindihan niya ang nararamdaman ko at banayad na nagsalita.

“Hindi mo kailangang magmadali, Julian. Stay here as long as you need.”

Napangiti ako sa sinabi niya. I know. Damien is here, and he’s making sure I know that.

Lumipas ang maghapon na puno ng kwentuhan, tawanan, at simpleng mga bagay na nagbigay sa akin ng pansamantalang kalimutan ang sakit na nararamdaman. Sa bawat oras na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman ang pagkakagaan ng loob ko kay Damien. He makes everything feel lighter, easier.

Nang sumapit ang gabi ay inihanda ko ang sarili ko para matulog. Nakahiga na kami pareho sa kama—ako, na nakatalikod sa kanya, habang siya ay nakatingin sa kisame. Tahimik lang kami noong una, pero naramdaman ko ang presensya niya sa likod ko na para bang nagbibigay ng kasiguraduhan na nandiyan siya para sa akin.

Dahan-dahan akong pumihit at tinapunan siya ng tingin. Sa kabila ng dilim ng kwarto, kita ko pa rin ang mga mata niyang nakatingin sa kisame, malalim ang iniisip. Hindi ko mapigilang mapaisip kung ano ang tumatakbo sa isip niya.

Sa tahimik na kwarto, binalot ng kadiliman ang paligid. Ang tanging naririnig ko ay ang marahang tunog ng aming mga hininga. Kahit anong pilit kong ipikit ang mga mata ko, hindi ko magawang makatulog. Ang isip ko ay tila nagsasayaw sa iba’t ibang damdamin at alaala, lalo na sa nangyari ngayong araw.

Hindi ko maikakaila na may kakaiba akong nararamdaman tuwing kasama ko si Damien. Pero sa kabila ng lahat, hindi pa rin ako mapakali. Para ako ngayong nag-aalab sa ilalim ng malamig na kumot. Alam kong hindi rin natutulog si Damien, kahit pa anong pagtatangka niyang magkunwaring kalmado lang siya. Ramdam ko ang tensyon sa pagitan namin kahit wala kaming ginagawa o sinasabi.

Sa tinagal kong pagpaparito kila Damien, ngayon lang tuluyang nag-sink in sa akin ang lahat.

I’m actually with Damien… alone for the whole day.

Lumipas ang mahigit kalahating oras, at narito pa rin ako, gising na gising, habang naririnig ko pa rin ang marahang hininga ni Damien sa likod ko. I tried to remain calm. Pero habang tumatagal ay hindi ko na talaga kinakaya. Ang pag-aalab sa puso ko ay hindi ko na mapigilan. Pinilit kong maging kalmado, pero sa loob-loob ko ay gustong-gusto ko malaman kung ano ang iniisip ni Damien sa mga oras na ito.

For the second time, dahan-dahan akong pumihit paharap sa kanya, nagkukunwaring tulog. Kinakabahan ako habang pilit na sinusubukang silipin ang kanyang mukha. Ang maamo niyang itsura, kahit sa dilim, ay malinaw kong nakikita. Mahinahon ang bawat kilos ko, pero ang loob ko ay parang sasabog na.

Sa wakas, naglakas-loob akong bahagyang dumilat, at doon tumigil ang mundo ko. Nakatingin si Damien sa akin. Hindi lang basta tingin—isang mariing titig na animo’y tumatagos sa kaluluwa ko. Hindi ko alam kung gaano na kami katagal nagkatitigan, pero sa mga sandaling iyon ay parang tumigil ang oras.

Walang nagsalita. Walang gumalaw. Pero kahit tahimik ay malinaw na nag-uusap ang aming mga mata. Mga salitang hindi na kailangan pang bitawan dahil klaro na ang sinasabi ng aming mga titig.

Sobrang lakas ng tibok ng puso ko. Alam ko sa sarili ko na gusto kong gumawa ng kilos. I badly wanted to move. But… I am scared.

Ngunit sa kabila ng lahat, alam ko rin na walang mangyayari kung mananatili akong tahimik. Kaya naman sa unang pagkakataon…

… nagdesisyon akong maging matapang kahit ngayong gabi lang.

Huminga ako ng malalim, pumikit sandali para paghandaan ang gagawin. At nang bumukas ulit ang mga mata ko, tiningnan ko siya ng mariin. Dahan-dahan akong lumapit sa kanya, and just because of that, his eyes widened and flinched. Subalit bago ko pa man mabawi ang sarili ko, hinalikan ko siya.

Isang mabilis na halik lang sana ang plano ko, pero nagulat ako nang maramdaman ko ang pagtugon niya. Hindi ko inaasahan ang init at pagkasabik sa mga labi niya. Ang halik na nagsimula sa pagiging mahiyain ay naging malalim at puno ng emosyon. Our lips were like fighting, bawat halik ay naglalabas ng mga damdaming matagal nang kinikimkim.

In that moment, lahat ng alinlangan ko ay nawala. Wala nang ibang mahalaga kundi ang init ng halik ni Damien. The world faded away, and it was just the two of us, lost in each other’s embrace. Ramdam ko ang bawat tibok ng puso niya na sumasabay sa ritmo ng sarili kong puso.

“Hmm…” he moaned in pleasure.

Napakapit ako sa balikat niya, at naramdaman ko ang kamay niyang marahang nakahawak sa aking mukha, para bang sinasabing hindi niya ako pakakawalan. It wasn’t a normal type of kiss. It was a declaration, an acceptance of everything we felt but never said aloud.

Pareho kaming hingal na hingal nang maghiwalay ang aming mga labi. Napatingin ako sa mga mata niya, at sa pagkakataong iyon ay wala na akong ibang maisip kundi ang isang bagay. That finally, I accepted it.

I like Damien King.

Chapter 22

22 : Afterwards

JULIAN

Tahimik kaming dalawa ni Damien habang kumakain sa tanghali. Ramdam ko ang bigat ng hangin sa pagitan namin—isang katahimikan na hindi namin alam kung paano bibitawan. Sa bawat paggalaw ng kubyertos sa plato, tila lumalalim ang espasyo sa pagitan namin na animo’y isang agwat na puno ng alaala ng nagdaang gabi.

The truth is, nasa isip ko pa rin ang nangyari kagabi. Well… nasa isip naming dalawa actually. As much as I don’t want to remember it, hindi ko talaga maiwasang maalala ang bawat detalye.

Ang paraan ng

paghalik

niya sa akin…

Ang init ng kanyang labi…

Ang

bigat

ng katawan niya nang

pumatong

siya…

Pati na ang paraan ng

paggapang

ng kamay niya sa ilalim ng shirt ko.

Sa bawat paghinga ay parang mas lalong bumibigat ang hangin. Nang magtama ang mga mata namin pagkatapos noong halik na iyon, pareho kaming natigilan. Tila huminto ang oras sa buong paligid. Hindi ko mawari kung ano ang iniisip niya pero ramdam ko ang tensyon sa pagitan naming dalawa. Pareho kaming hindi makapagsalita, na parang kahit anong sabihin namin ay makakasira sa delikadong balanse ng mga damdaming nag-uumpisa pa lang umusbong.

Mabilis kong ipinilig ang aking ulo. Binalik ko ang tingin ko sa plato at sinusubukang itago ang pamumula ng pisngi ko. Tell me, paano ko nga ba haharapin ang ganitong sitwasyon? Hindi ito ang tipikal na araw para sa amin. Parang may isang bagay na nagbago—isang bagay na hindi na maibabalik sa dati.

Samantalang si Damien naman sa kabilang banda ay tahimik ding kumakain. Gaya ko ay hindi rin siya nagsasalita, pero alam kong ramdam pa rin nito ang bigat ng nangyari. Minsan ay nakikita ko siyang sumusulyap sa akin, pero agad din niyang iniiwas ang tingin kapag nahuhuli ko siya. Parang may gustong sabihin, pero hindi niya alam kung paano sisimulan.

Napakagat-labi na lamang ako at sumubo ng pagkain. Hindi ko alam kung paano tatapusin ang awkward na katahimikan, but I know na kailangan kong gawin iyon bago pa tuluyang lamunin ng tensyon ang buong paligid.

I was about to speak when suddenly, bigla niya ako inunahang basagin ang katahimikan.

“How was your sleep?” tanong niya, basag sa tahimik na pagninilay-nilay.

Marahil hindi ko inaasahan ang magiging tanong niya ay natigilan ako sa pagkain. Napatingin ako sa kanya at wala sa sariling napatulala.

Bakit… ’yon ang tanong niya?

Gusto ba niyang buksan ang usapan tungkol sa nangyari kagabi? O simpleng small talk lang ba? Hindi ko alam kung paano sasagutin. Hindi ko rin alam kung anong inaasahan niyang marinig mula sa akin.

“O-okay lang…” sagot ko at pilit na iniwas ang tingin. Ramdam ko ang unti-unting pag-init ng pisngi ko habang sinasabi iyon. Hindi ko alam kung totoo ang sagot ko, o kung sinasabi ko lang iyon para hindi na lumalim pa ang usapan.

Napansin ko naman ang paglunok ni Damien at muling bumaling sa pagkain niya. Hanggang sa kalaunan ay agad siyang tumayo at kinuha ang plato niya. Mabilis siyang naglakad papunta sa kusina.

“I-I’ll wash the dishes,” aniya, pero halata sa boses niya na gusto lang niyang makatakas sa awkwardness.

Napabuntong-hininga ako at tinapos na rin ang pagkain ko. Habang nasa kusina si Damien, sinubukan kong kalmahin ang sarili ko. Gusto ko na talagang maalis dito sa awkward situation, pero hindi ko alam kung paano. Kaya nang bumalik siya mula sa kusina ay nagpasya kaming manood ng pelikula sa sala.

Pinili naming manood ng kung anong pelikula, pero kahit anong pilit kong mag-focus sa screen, hindi ko maialis ang utak ko sa kanya. Nakaupo si Damien sa gilid ko, tahimik at hindi rin nakatutok sa pinapanood namin. Alam kong hindi rin siya mapakali. Ang bawat segundo ay parang isang buong oras ng pag-iisip.

Habang tumatakbo ang pelikula, ilang beses akong palihim na sumulyap sa kanya. Nakapokus lamang siya sa screen, pero halata sa mukha niya na nasa ibang bagay ang iniisip niya. Minsan ay nahuhuli ko pa siyang gustong tumingin sa akin, pero pilit niyang iniwasan.

“Julian,” tawag niya sa akin, ang boses niya’y mababa at may halong kaba. “Are you okay?”

Napatingin ako sa kanya, at doon ay nagtagpo ulit ang aming mga mata. He’s looking at me as if may gusto siyang sabihin… pero hindi niya alam kung paano sisimulan.

“Oo naman… ayos lang ako,” sagot ko, pero alam kong hindi iyon ang buong katotohanan. Pareho kaming hindi ayos, pero wala kaming lakas ng loob na sabihin ito nang harapan.

Bumalik kami sa panonood na ramdam pa rin ang tensyon. Ang bawat segundo ay parang isang buong oras ng pag-iisip. Gusto kong buksan ang usapan, pero hindi ko alam kung paano. Paano ba magsisimula?

Napapikit ako sandali, sinusubukang hanapin ang sagot sa mga tanong na iyon.

Tahimik na nagpalipat-lipat ng channel si Damien, pero halata sa kanya ang kawalan ng pokus. Para bang hindi niya mahanap ang tamang palabas, o baka naman talagang hindi niya alam kung ano ang dapat niyang gawin. Tanging nakatutok lamang siya sa remote.

Pinili kong iwasan ang tingin niya at tumingin na lang sa TV… pero sa totoo lang… wala akong naiintindihan sa pinapanood namin. Tulala akong nakatitig, iniisip kung paano ko sasabihin ang iniisip ko. Alam kong kailangang gawin ko na ito—kailangan ko nang umuwi.

Huminga ako ng malalim bago nagsalita, “Babalik na ako sa bahay.”

Dahil sa anunsyo ko ay biglang napahinto si Damien at napaayos ng upo, tila naputol ang mahaba’t malalim na pag-iisip niya.

“No!” bigla nitong pag-angal, na siyang ikinalaki ng mga mata ko sa gulat. Maging siya ay halata sa mukha ang pagkagulat sa sariling sinabi. Akmang magsasalita na sana ako nang agad niyang dinagdagan ang sinabi, “I-I mean… no, because I need to know why first.”

Napilitan naman akong ngumiti dahil alam kong magiging halata pa rin ang kaba sa boses ko. “Sapat na ang dalawang araw, Damien. Kailangan ko nang umuwi sa kila Mama.”

Nanatiling nakatingin lamang siya sa akin matapos kong sabihin ang katagang iyon, halata ang pag-aalala sa mukha niya. Pero hindi siya sumagot agad, tila iniisip kung ano ang dapat niyang sabihin. Sa halip, hinayaan ko na lang ang sarili kong ipahayag ang nararamdaman ko.

“Alam ko na hindi naging maganda ang simula namin ng mga magulang ko,” patuloy ko, pilit na nilalabanan ang paninikip ng dibdib. “Pero kailangan kong subukan ulit. Hindi ko sila makakausap kung lalayo lang ako. At isa pa… wala rin akong paalam sa kanila.”

Tahimik siyang nakikinig, pero ramdam ko ang bigat ng mga iniisip niya. “Gusto ko silang makausap,” dagdag ko, “kahit na hindi nila ako gustong makita.”

Tahimik kaming dalawa. Wala ni isa sa amin ang gustong basagin ang katahimikan. Instead, pinapanood na lang namin ang pelikula sa TV, pero halata namang wala kaming dalawa sa mood na manood talaga. Pareho kaming malalim ang iniisip.

Nang matapos ang pelikula ay bahagyang tumayo si Damien. Seryoso itong tumingin sa akin at huminga ng malalim. I just know that he was about to say something, the moment he looked at me.

“Naiintindihan kita,” sabi niya, mabagal at may halong lungkot. “If that’s what you want, then I won’t stop you. But always remember, Julian, tandaan mo na palaging bukas ang pinto ko para sa’yo. Kahit anong oras… nandito ako.”

Hindi ko napigilang mapangiti sa sinabi niya. Tumayo ako at niyakap siya, isang yakap na bukas sa loob at puno ng pasasalamat.

“Thank you, Damien… sa lahat.”

Tumango ito sa akin at hindi na nagsalita pa. I can feel the warmth of his hug, and at that moment… alam kong hindi siya nagsisinungaling. He’s telling the truth—nandiyan siya para sa akin, kahit kailan ko siya kailanganin.

Pagdating ng alas-singko ng hapon, handa na akong umuwi. Ramdam ko ang pag-aalala ni Damien habang tinutulungan niya akong mag-ayos ng mga gamit ko. “Sigurado ka ba na ayaw mong samahan kita?” tanong niya, halata ang pag-aalala sa boses niya.

Umiling ako at ngumiti. “Sapat na ang tulong mo, Damien. Forever kong tatanawin ang utang na loob ko sa’yo.”

Umiling siya, isang malungkot na ngiti ang lumitaw sa labi niya. “You don’t have to. I just want to help you, Julian. Gusto kong siguraduhin na magiging okay ka.”

Napangiti ako ulit at hinawakan ang kamay niya sandali. “Salamat talaga sa lahat ng ginawa mo para sa ’kin.”

Hinatid niya ako hanggang sa labas ng condo niya. Pareho kaming tahimik, parang hindi namin gustong magpaalam. Nang nasa pintuan na kami, huminto kami sandali. Tumitig siya sa akin, at ramdam ko ang bigat ng tingin niya.

“Julian,” bulong niya, mababa at puno ng emosyon. “if you need anything, kahit anong oras, tawagan mo lang ako.”

“I will. Thank you, Damien.”

Ngumiti siya sa huling pagkakataon at tumango. “Ingat ka, Julian. Please.”

Chapter 23

23 : Dinner

JULIAN

Pag-uwi ko ng bahay ay gabi na. Mula sa gate pa lang, kita ko na ang ilaw sa sala na nagbibigay ng kaunting liwanag sa madilim na daan. Habang naglalakad palapit ng bahay ay nagulat ako nang hindi ko inaasahang makasalubong si Mama. May hawak siyang mga pinamili mula sa palengke at mukhang kakarating lang din niya.

Nagkatinginan kami, parehong nagulat. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko—parang gusto kong tumakbo palayo pero alam kong hindi ko na iyon magagawa. Napansin ko ang pagkabigla sa mukha ni Mama, pero maya-maya lang, iniwasan niya ang tingin ko at pumasok na sa bahay. Naiwan akong nakatayo sa pintuan, kinakabahan, pero alam kong wala na akong atrasan.

Huminga ako ng malalim bago pumasok. Dahan-dahan kong binaba ang bag ko sa sala, ramdam ko ang bigat ng bawat yapak ko papunta kay Mama. Nakita ko siyang nag-aayos ng mga pinamili niya—mga gulay, prutas, at ilang rekado para sa hapunan. Hindi ko alam kung paano magsisimula, pero naramdaman kong kailangan kong gumawa ng hakbang.

“M-Ma… tulungan na kita diyan,” pautal kong sabi, halos pabulong. Ramdam ko ang kaba sa boses ko, parang may pumipigil sa akin na magsalita ng maayos.

Hindi siya tumingin sa akin. Tahimik lamang siyang nagpatuloy sa ginagawa niya, pero hindi niya ako pinigilan nang magsimula akong magligpit din ng mga pinamili. May kung anong sakit sa dibdib ko habang inaayos ko ang mga gulay sa ref. Parang may pader sa pagitan naming dalawa—isang pader na pareho naming hindi alam kung paano babaklasin.

Gustong-gusto kong kausapin ngayon si Mama. Pero natatakot ako. Sobrang natatakot ako sa maaaring sabihin nito sa akin.

Habang nasa kalagitnaan ng pag-aayos ay bigla akong nagulat nang marinig ko si Mama na magsalita.

“Kumain ka na ba?”

Awtomatikong napatingin ako sa pwesto ni Mama na ngayon ay hindi pa rin nakatingin sa akin. Parang may biglang sumikip sa dibdib ko, at hindi ko alam kung bakit pero gusto kong umiyak.

“H-Hindi pa po,” garalgal kong sagot. Pinilit kong kontrolin ang emosyon ko at mabilis na nagpunas ng mata bago pa niya mapansin ang luha ko.

“Pumunta ka na muna sa kwarto mo at magbihis. Magluluto ako ng gabihan,” sabi niya, kalmado pa rin ang boses.

Marahan akong tumango at dahan-dahang umalis, nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ang bag ko. Pagpasok ko ng kwarto, hinayaan ko nang bumagsak ang luha ko. Hinubad ko ang sapatos ko at naupo sa gilid ng kama, ramdam ko ang bigat ng lahat ng emosyon na matagal ko nang kinikimkim.

Tahimik akong umiyak, hinayaan ko ang sarili kong ilabas lahat ng sakit at takot. Hindi man kami mag-usap ng maayos ni Mama… ramdam ko naman na sinusubukan niyang makipag-ayos sa akin. Parang may maliit na pinto na unti-unting bumubukas sa pagitan namin—isang pinto na inakala ko ay mananatili nang sarado.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal sa kwarto. Umiyak lang ako ng umiyak dahil at least, naramdaman ko ang bahagyang gaan sa dibdib ko. Hindi na kasing bigat noong nakaraan. Nang tuluyang kumalma ay nagpunas na ako ng mata at huminga ng malalim, sinusubukan kong ayusin ang sarili ko bago bumaba ulit.

Paglabas ko ng kwarto, ramdam ko pa rin ang katahimikan sa bahay. Pero may kung anong pagbabago—parang hindi na kasing bigat ng kanina. Dumiretso ako sa kusina at nakita roong nagluluto si Mama ng simpleng gabihan.

Tahimik akong umupo sa mesa, pinanood ko siya habang abala sa pagluluto. Gusto kong magsalita, pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung ano ang sasabihin. Kaya nanatili akong tahimik at hinayaan na lamang na si Mama ang mag-umpisa.

Pagkatapos ng ilang minuto ay nilapag niya ang pinggan sa mesa at umupo sa tapat ko. Hindi na siya umimik pa at kumuha na lamang ng kutsara at tinidor.

Mahinang nagpasalamat ako kay Mama. “Thank you po,” bulong ko, pero ramdam ko ang sinseridad sa bawat salitang binitiwan ko.

Nagsimula kaming kumain. Tahimik. Ngunit para sa akin, sapat na iyon. Masaya na akong makasalo si Mama, kahit walang salitang namamagitan. Parang bumabalik unti-unti ang dati naming samahan, kahit simpleng pagkain lang ang ginagawa namin.

Nagulat ako nang biglang kumuha si Mama ng gulay sa kanyang plato, tinusok iyon ng tinidor, at nilagay sa harapan ko.

“… Kainin mo rin ’yan.”

Napatingin ako sa kanya na hanggang ngayon ay hindi pa rin sa akin tumitingin. Muli na namang bumigat ang dibdib ko, pero hindi ko napigilan ang mga luhang bumalot sa mga mata ko. “O-okay po,” garalgal kong sagot, pilit na nilulunok ang buo kong damdamin.

Habang nginunguya ko ang gulay na ibinigay niya, naramdaman kong unti-unting umaagos ang luha ko. Hindi ko alam kung bakit, pero parang bumabalik ang lahat ng alaala—ang mga panahon na magkasama kaming kumakain, nagkukulitan, at masaya. Ngayon, kahit simpleng sandali lang ito, para akong bumabalik sa nakaraan, sa panahon na walang galit o hinanakit.

Sa kalagitnaan ng katahimikan, biglang tumayo si Mama. Nagulat ako nang lumapit siya sa akin at bigla akong niyakap ng mahigpit.

“M-Ma…” hindi ko napigilang mag-crack ng boses ko.

Ramdam ko ang init ng pagyakap niya, at doon ay tuluyang bumigay ang damdamin ko. Humagulgol ako sa dibdib ni Mama at hinayaan ang sarili kong ilabas ang lahat ng sakit at hinanakit na matagal ko nang kinikimkim.

“M-Ma… sorry p-po, Ma…! S-sorry po…” paulit-ulit kong sambit, halos hindi ko na marinig ang sarili ko sa sobrang dami ng luha.

“Ako dapat ang mag-sorry sayo, a-anak,” nanginginig na bulong niya, tila may bahid ng pagod at pagsisisi sa kanyang boses. “Bilang ina… n-nabigo kita ng sobra… s-sobra-sobra… Hindi kita naalagaan ng maayos dahil naging masama akong ina sayo… P-patawarin mo ako, Julian.”

Marahang umiling naman ako at pinigilan ang sarili kong sisihin siya. “H-hindi po, Ma. Ako po… ako po ang may kasalanan. Pasensya na po sa lahat!”

Nagpatuloy ang pag-iyak naming dalawa, pareho naming nilabas ang lahat ng nararamdaman namin. Parang bumalik ang lahat ng alaala—ang sakit, ang galit, at ang pangungulila. Pero sa sandaling iyon, nagkaroon ng pagkakataong muling buuin ang aming relasyon. Isang yakap lang, pero ramdam ko ang lahat ng pagmamahal na matagal kong hinanap.

Pagkatapos ng ilang oras ng yakapan at iyakan, unti-unti kaming kumalma. Hinagod ni Mama ang likod ko at humalik sa noo ko. “Mahal na mahal ka ng Mama, Julian… maging sino ka man,” bulong nito, at muling yumakap sa akin ng mahigpit. Napakagat-labi naman ako at pinigilang manubig ng mga mata.

“Th-Thank you po… M-Mama…”

Bago pa man tuluyang matapos ang lahat ay sabay kaming natigilan ni Mama nang biglang may pumasok sa bahay. Napalingon ako, at doon ko nakita… si Papa .

Ramdam ko agad ang tensyon sa kanyang pagdating. Nang magtama ang mga mata namin, nakita ko ang galit sa kanyang tingin—isang galit na matagal ko nang nararamdaman sa kanya.

Hindi ito nagsalita. Matagal kaming nagkatinginan at pagkatapos ay bumaling ang tingin nito kay Mama. Walang ano-ano’y dumiretso ito papasok ng kwarto nila at padabog na sinara ang pinto. Tumunog ang pintuan, at doon ko napagtanto kung gaano pa rin kabigat ang aming sitwasyon.

Hindi pa rin siya handang kausapin ako.

Hindi pa rin niya ako napapatawad.

Napayuko ako at malungkot na tumitig sa malamig na sahig.

Alam ko. Alam kong matagal pa bago maghilom ang sugat sa aming pamilya. Inaasahan ko na rin naman ito mula noong nasa condo pa ako ni Damien. Pero… ang sakit pa rin pala talaga.

“Tapusin mo na ang kinakain mo, Julian. Ako nang bahala sa Papa mo.” Nagpunas ng mata si Mama at pagkaraa’y tumungo sa kwarto nilang mag-asawa.

Tahimik naman akong bumalik sa pagkain. Sinubukan kong tapusin kahit na nawalan na ako ng gana.

It’s alright. Hindi ko kailangang madaliin ang lahat. I’ve kept this secret my whole life and I just have to take it slow.

Noong gabing iyon, habang nakahiga ako sa kama ay naramdaman ko ang bigat ng lahat ng nangyari. Pero sa kabila ng lahat ng sakit, ay may liwanag akong nakita. Isang liwanag na nagmumula sa pagmamahal ng pamilya, isang liwanag na handa kong pagtrabahuhan para sa mas magandang bukas.

Chapter 24

24 : Again

JULIAN

Kinabukasan, Lunes. Tahimik pa rin sa bahay, ngunit ngayon ay hindi tulad ng dati na puno ng tensyon. Wala kaming imik ng papa ko, pero hindi na rin kami nagpapakiramdaman ng masyado. Parang parehong naglalakad sa manipis na yelo, maingat sa bawat kilos at salita. Alam kong parehong naming sinusubukan na huwag mag-away, pero ramdam ko pa rin ang distansya sa pagitan namin.

Pagdating sa school, dala ko pa rin ang bigat ng damdamin ko. Kahit anong pilit kong ngumiti at magpanggap na okay, hindi ko matanggal ang lungkot na bumabalot sa akin. Tuloy pa rin ang bulungan sa paligid, mga mata na nakatingin sa akin na parang hinuhusgahan ako sa bawat galaw ko. Pilit kong hindi ito pinapansin, pero ramdam kong unti-unting bumibigat ang mundo ko.

Umiwas na lamang ako tingin at nagmadaling makapasok sa classroom. Pagdating doon ay nakita ko agad si Damien. Mukhang napansin niya rin naman ako at agad na lumapit.

“Hey,” bati niya, pero hindi niya ito tinuloy sa kung ano pang tanong. Alam kong napansin niya ang lungkot sa mukha ko, pero hindi niya ito dinala sa usapan. Sa halip ay ngumiti lamang siya at niyaya akong lumabas nang matapos ang buong durasyon ng unang klase namin.

“Let’s go,” aniya.

Hindi ko alam kung saan kami pupunta, pero sumama na rin ako. Siguro dahil kailangan ko rin ng kahit kaunting distraction. Naglakad kami sa campus, tahimik lang. Hindi niya ako tinatanong, pero ramdam kong nanjan lang siya, handang makinig kung sakaling gusto kong magsalita.

Habang naglalakad kami, paminsan-minsan ay titingin siya sa akin, susulyap, pero hindi niya ako pinipilit. Para bang binibigyan niya ako ng espasyo. Nakakatulong somehow, knowing na hindi niya ako iiwan sa ganitong estado.

Pagbalik namin sa classroom, tumabi ulit siya sa akin kaya naman agad akong nag-alala.

“Damien… ’wag ka munang tumabi sa ’kin,” mahina kong sabi sa kanya. “Alam mo naman ang nangyari. Ayoko lang… madamay ka.”

Ngumiti lang siya at umiling. “Don’t worry about me, Julian,” sagot niya, nananatiling nakaupo sa tabi ko.

Napatitig ako sa kanya, hindi makapaniwala. Kumabog ang puso ko, parang may kung anong kiliti sa loob. Bakit ganito ang nararamdaman ko? Hindi ko alam kung nababaliw na ba ako o sadyang OA lang talaga ako pagdating sa kanya.

Kahit sa simpleng gesture niya, napapawi na agad ang lungkot ko. Hindi ko alam kung paano niya nagagawa ’yon, pero sa mga oras na ’to, gusto kong magpasalamat kahit hindi ko masabi.

Pagsapit ng lunch break, sumabay ulit siya sa akin. Nagulat ako, kasi sanay akong kumain nang mag-isa lalo na ngayon. “Bakit ka nandito? Hindi ka ba kakain sa mga kasama mo?” tanong ko, pilit na iniiwas ang tingin.

“Why do you ask so much?” tanong niya pabalik habang kaswal lang na kumakain sa tabi ko.

Napatitig ulit ako sa kanya, pero mabilis akong umiwas nang mahuli niya akong nakatingin. “What?” tanong pa ulit niya, may ngiti sa labi.

“W-wala…” mabilis kong tugon upang itago ang namumula kong mukha.

Pagkatapos ng lunch, nagpasya akong pumunta sa library para magpalipas ng oras. Ayoko munang makipagsalamuha sa ibang estudyante. Pero sa huling pagkakataon ay nagulat na naman ako nang sumunod sa akin si Damien.

Umupo siya sa tabi ko at nagsimulang magsalita tungkol sa kung anu-ano. Hindi siya tumitigil kahit na nasa library kami. Napagalitan pa nga kami ng librarian, pero ngumiti lang siya at nag-sorry.

“Damien, tahimik lang dapat dito,” bulong ko sa kanya, pero ngumiti lang siya.

“Relax, Julian,” bulong niya pabalik. “Hindi tayo kakainin ng librarian.”

Hindi ko tuloy napigilang mapangiti, kahit gusto kong magtago sa sobrang hiya. Napansin ko rin ang ilang estudyante na nakatingin sa amin, gulat na gulat na magkasama kami ni Damien. Pero imbis na mahiya ay mas naging komportable ako sa hindi malamang dahilan. I mean, I really don’t know why he’s doing things like this… or acting like this.

Hindi niya kailangang magsalita o magtanong tungkol sa problema ko. Sa simpleng kilos at salita niya, alam kong pinapahiwatig niyang nandito lang siya. Hindi niya kailangang ipilit o pilitin ako. He’s just simply there, and for me, sapat na iyon.

Habang nakaupo sa library ay nagpaalam muna si Damien na mag-CR. Tumango naman ako at bumalik sa pagbabasa ng libro, umaasang makahanap ng kahit kaunting kapayapaan. Ngunit ilang saglit lang matapos siyang umalis ay naramdaman kong may umupo sa tabi ko. Agad naman akong napalingon, at doon ko nakita si Austin.

“A-anong ginagawa mo rito?” gulat pero malamig kong tanong sa kanya.

He smiled widely. “Why the coldness?” tanong niya na parang wala lang nangyari. “Long time no see, Julian. Did you miss my handsome face?”

Hindi ko siya sinagot at ibinalik lang ang tingin ko sa libro. Ayoko na siyang kausapin. Alam ko na kung saan papunta ’to. Ang huling beses na nag-usap kami, kung ano-anong sinabi niya and the next day, biglang may kumalat na kung anong tsismis tungkol sa akin. Alam kong puro kalokohan lang ang habol niya.

Pero hindi siya tumigil. “I thought you understand what I said about being careful with King,” bulong niya, sapat lang para marinig ko.

Napairap na lamang ako sa kanya at sinamaan siya ng tingin. “Kahit ano pang sabihin mo, I’m not interested. Can you leave me alone? Bakit mo ba ako sinasabihan n’yan eh kaibigan mo si Damien?” pinigilan ko ang sarili kong mapikon kay Austin.

Humalakhak naman siya bigla at ngumisi. “Wala lang. Just a friendly advice,” sagot niya, na parang sinadya talagang guluhin ang isip ko.

Sakto namang bumalik si Damien pagkatapos sabihin iyon ni Austin. Saglit na nagtama ang tingin namin pero agad ding nalipat iyon sa katabi ko. Nakita ko ang biglang pagbabago sa ekspresyon ni Damien nang makitang katabi at kausap ko si Austin. Hindi ko alam kung namamalik-mata lang ba ako pero biglang lumamig ang mood nito subalit nanatili pa ring kalmado.

“Hey,” tipid na bati niya kay Austin.

“King! Nice to see you,” sabi ni Austin, na parang walang nangyari. “Sige, I’ll go ahead. Let’s meet again.” Tumayo siya at naglakad palayo, iniwan kaming dalawa na ngayon ay binalot ng katahimikan.

Nang tuluyang maglaho sa aming paningin si Austin ay tahimik na umupo ulit si Damien sa tabi ko. I could feel that he wanted to say something, but he’s hesitating. Until finally, he asked.

“You’re close with Austin?”

Nabaling naman ang tingin ko sa kanya at umiling.

“Hindi… Hindi ko siya matatawag na ka-close.”

Tumango lang siya at hindi na nagtanong pa. Umiwas naman ako ng tingin at muling bumalik sa pagbabasa. Alam kong nagtataka siya, lalo na’t kilala niya kung ano ang ugali ni Austin. Pero sa huli ay mas pinili na lamang nitong manahimik.

Chapter 25

25 : Unsaid

JULIAN

“Welcome to coffee shop, sir!” I heard one of the staffs said habang pumapasok ang isang lalaki. Umiwas naman ako ng tingin at muling uminom sa hawak kong coffee drink.

Kasalukuyan ako ngayong nakaupo sa sulok ng isang café na malapit lang sa campus namin. Nagdesisyon akong hintayin si Damien dito tulad ng napag-usapan namin kanina. May practice pa kasi siya ng basketball bilang paghahanda sa nalalapit na laban ng aming school sa isang linggo. I don’t want to bother him because I know how important the basketball game is for Damien, kaya naisipan kong dito nalang maghintay upang hindi siya ma-distract sa practice.

Habang nililibot ang tingin sa paligid at nagmamasid sa bawat detalyeng nakikita ko sa café, bigla akong natigilan nang bumukas ang pinto, na agad pumukaw ng pansin ko. Muli akong napaiwas ng tingin nang makilala ang taong pumasok.

It’s him again. Austin.

Agad kong inangat ang tasa ng kape at tinakpan ang mukha ko sa pag-asang hindi niya ako mapansin. Ayokong makita niya ako dahil ayokong makipag-usap sa kanya. Alam ko kung anong klase ng tao si Austin. The last time I talked to him, I got involved to an issue that’s not even true.

Lumapit ito sa counter at saglit na nag-order. Maya-maya’y nakuha rin nito agad ang binili at noong una, akala ko talaga ay aalis na siya pero nanlaki ang mata ko nang maglakad siya patungo sa direksyon ko. Nanatiling tinatago ko pa rin ang mukha ko sa likod ng tasa ng kape at umaasang hindi niya ako mapapansin, pero tila walang bisa ang pagtatago ko dahil huminto sakto sa kinaroroonan ko.

“Julian.”

Napapikit ako ng bahagya, pilit na pinapakawalan ang galit na nararamdaman ko. Huminga ako ng malalim bago siya harapin.

“Austin… can we not talk anymore?” malamig at prangka kong sabi bago direktang tinititigan ang kanyang mga mata. Wala rin namang saysay ang kahit anong sasabihin niya, lalo na’t alam kong wala siyang intensyong ituwid ang mga maling nagawa niya sa akin.

Ngunit imbes na umalis, umupo siya sa harapan ko at isang maliit na ngiti ang muling umukit sa kanyang labi.

“We need to talk,” aniya, tila ba hindi narinig ang sinabi ko. “There’s just something you need to know.”

Hindi ko maiwasang mainis sa sinabi niya. Palagi nalang may gusto siyang sabihin pero iyon ay walang iba kundi siraan lang si Damien!

“Hindi ka ba makaintindi? Ayoko nang makausap ka ulit. Please, leave me alone.” Pilit kong pinakalma ang sarili. Hindi ko na kailangan ng kahit anong drama mula sa kanya.

“Of all people, Julian, you should be the one to listen,” patuloy niya, hindi nagpatinag sa malamig kong sagot. “At least hear me out.”

“And of all people, you should be the one who spoke up that the picture was just edited!”

Napuno ng tahimik na tensyon ang pagitan namin. In that moment, gusto ko na talagang umalis, pero hindi ko maiwasang manatili upang marinig nito ang kinikimkim ko.

Naiinis ako… hindi. Nagagalit ako sa kanya dahil hindi ko alam kung bakit wala itong ginawa man lang kahit isang maliit na bagay upang ipaalam sa mga tao na hindi totoo iyong nangyari. But all this time, he was out of reach. Ni hindi ko man lang naramdaman ang presensya niya noong mga araw na kumalat ang mga pictures. Palagi itong sumusulpot sa kung saan-saan pero kung kailan kinakailangan ko siya ng sobra ay bigla itong nawala na parang bula.

“I don’t want to talk to you,” muli kong pag-uulit sa sinabi. “You should’ve spoken up when it mattered. Pero wala akong narinig na kahit anong salita mula sayo noon.”

Sandaling natahimik naman si Austin. Tumingala naman ako upang makita ang ekspresyon sa kanyang mukha subalit nanatiling nakaiwas lang ito ng tingin sa ’kin. Napabuntong-hininga ako.

Nang makahanap ng tyempo ay tumayo na ako at muling sinukbit ang bag sa balikat. I was about to leave the café, pero bago pa iyon mangyari ay narinig ko siyang nagsalita muli.

“It’s about Damien… siya ang nag-post ng mga pictures online.”

Napahinto ako sa paglalakad at sandaling prinoseso ang kanyang sinabi. Tila ba huminto ang oras, at naramdaman ko ang malamig na hangin na tila bumalot sa akin.

“Hindi… hindi totoo ’yan,” mahinang tugon ko. I just… hindi ko magawang paniwalaan ang sinabi niya.

Si Damien? Imposible.

Muli ko siyang nilingon sa likod at sinamaan ito ng tingin. Ngunit hindi ako nito pinansin, bagkus ay nilabas ni Austin ang kanyang phone mula sa bulsa, at doon ipinakita ang isang bagay na talagang nagpabigat ng pakiramdam ko.

It was… Austin and Damien’s chats on app.

Para akong pinagbagsakan ng langit at lupa habang binabasa ko ang mga ito. Habang tumatagal, ang mga salitang nababasa ko ay tila mga kutsilyo na unti-unting tumatagos sa puso ko.

W-what…?

Galit na galit si Damien sa mga mensahe. Nabasa ko kung paano niya inakusahan si Austin, kung paano niya… sinabing wala siyang pakialam kung ano ang mangyayari sa akin. Nagsimulang manubig ng mga mata ko. H-hindi ko alam…

Hindi ko alam kung bakit niya nagawa ang bagay na ’yon.

“The truth is, I just wanted to play with you for a while.” I heard Austin said while I was still reading their convos.

“And… yeah. I really planned on posting the photos myself because I had fun teasing you,” patuloy ni Austin, “pero si Damien ang nag-post ng mga iyon dahil sa galit niya noong ipakita ko ang pictures.”

Hindi ko alam kung ano ang ire-react ko sa sinabi niya. Nanlamig ako. I… just… don’t know.

I don’t know anymore.

P-paano kung… totoo ang sinasabi niya? Paano kung si Damien nga ang nasa likod ng lahat ng ito?

Habang naroon ako, hawak ang cellphone ni Austin, naramdaman ko ang mga luha na unti-unting pumapatak mula sa mga mata ko.

H-hindi ko na kaya…

“Why are you telling me this?” mahina kong tanong, pilit na pinipigilan ang panginginig ng boses ko.

“Because you deserve to know the truth,” sagot niya, tinitigan ako ng diretso sa mga mata. “Believe me, pinakita ko sa kanya ang pictures dahil gusto ko lang din siyang maasar once he’s seen it. But I guess… h

e saw you differently from what I was thinking. “

Hindi ko alam kung ilang oras akong nakatayo habang nakatulala sa kawalan. All I know is Austin already left the café, leaving me hanging and still processing from what I just saw.

Tila bumalik lahat ng alaala ng araw na iyon—ang post, ang pambu-bully, ang sakit. Naglaro sa isip ko ang mga posibilidad, ngunit hindi ko pa rin matanggap ang posibilidad na si Damien nga ang gumawa nito.

I don’t want to admit it… p-pero…

That day, I remember texting Damien… and him, replying that he will be absent because he was sick. Muling pumatak ang luha sa mata ko. Hindi kaya…?

“Welcome to coffee shop, sir!” Out of nowhere, I heard the footsteps slowly walking towards my direction. Huminga ako ng malalim.

“Julian,” I heard him called my name.

… subalit hindi ko siya

nagawang

harapin.

Kumapit ako nang mahigpit sa bag at iniwasan ang kanyang tingin. Nagmamadali akong lumabas ng café at iniwan itong nalilito at may pagtataka sa mata.

Chapter 26

26 : Broken

Paglabas ni Julian ng café at mabilis siyang naglakad, pilit na pinipigilan ang mga luhang patuloy na bumabagsak sa kanyang mga pisngi. Ngunit hindi pa man siya tuluyang nakalalayo nang lumabas din at nagmamadaling hinabol siya ni Damien.

Hinablot nito ang kanyang pulso, dahilan upang mapahinto siya sa kanyang paglalakad. Sa kabila ng gulo sa isip ni Julian, naramdaman niya ang kabigatan ng kamay ni Damien, ang pwersang nagpigil sa kanya sa pagtakas.

“J-Julian, what’s the matter? What’s happening?” tanong ni Damien, puno ng pag-aalala ang boses. Ang mga mata niya ay puno ng pagkalito, habang pinagmamasdan ang namamaga at basang mukha ni Julian.

Nilingon ni Julian si Damien, hinayaan ang mga luhang bumagsak nang walang patid.

“A-akala ko ba… palagi kang nanjan para sa akin? Akala ko ba, lagi mo akong sasagipin sa tuwing mahuhulog ako?” Ang kanyang boses ay puno ng hinanakit, bawat salita ay nagdadala ng matinding sakit na bumabalot sa kanyang puso.

“Lahat ng pinagsamahan natin… k-kasinungalingan lang ba?”

Naguluhan si Damien sa mga katagang binitiwan ni Julian. Hindi niya maintindihan kung saan nanggagaling ang lahat ng ito. “What…? Anong sinasabi mo?” tanong niya, umaasang makakakuha ng sagot mula sa binata.

Ngunit imbes na sagutin ay kinalas ni Julian ang pagkakahawak ni Damien sa kanyang pulso. Tahimik siyang lumayo at hindi na binigyang-pansin pa ang nagmamasid na mga tao sa paligid nila. Bawat hakbang niya ay parang bigat na bigat, dala ng sakit at pagkabigo.

Sa mga sandaling iyon, naguluhan si Damien, ngunit higit sa lahat ay naramdaman niya ang matinding takot. Takot na baka tuluyan na siyang iwan ni Julian.

Takot… na baka mawala na ito sa kanyang buhay.

“J-Julian, please… sabihin mo kung bakit,” nagmakaawa siya, pilit na nilalabanan ang panginginig ng kanyang boses.

Tumingin si Julian kay Damien, ang mga mata niya ay puno ng sakit at poot. “Kung hindi mo sana ginawa iyon, Damien… hindi tayo aabot pa sa ganitong punto,” sagot niya, ang boses niya’y puno ng galit at hinanakit.

Dahil doo’y bahagyang naguluhan si Damien. “What did I do, Julian?” tanong niya, desperado sa kasagutan. Ngunit sa kabila ng lahat ay hindi niya napaghandaan sa susunod na maririnig.

“Ikaw… i-ikaw ang nag-post ng mga pictures,” halos pabulong na sinabi ni Julian, ngunit sapat na para mapahinto sa gulat ang isa.

“W-what…?” tanong ni Damien, halos ’di nito marinig ang sarili. Ngunit bago pa siya makapagpaliwanag, tumalikod na si Julian at muling naglakad palayo. Sa bawat hakbang na papalayo ni Julian, parang may bahagi ng puso ni Damien na napupunit.

“Julian… that wasn’t me!” sigaw ni Damien at muling hinabol si Julian. Hinawakan niya ulit ang kamay nito upang patigilin sa paglalakad. “I was not the one who posted it, Julian. Please, listen to me…”

Ngunit tila bingi na si Julian sa mga paliwanag ni Damien. Tumigil siya at muling hinarap si Damien habang ang mga mata’y puno ng poot. Sa huling pagkakataon, kinalas niya ang pagkakahawak ni Damien sa kanyang braso, mas malakas at mas determinadong umalis.

“Ayoko na…” napipiyok nitong ani.

Nakita ni Damien ang lungkot, ang kaba, at ang takot sa mga mata ni Julian. Nasasaktan siya sa bawat salitang binibitawan ng kaibigan. “Julian, please… huwag kang umalis. Hindi ko alam kung ano ang nangyayari, but–”

“Pagod na ako, Damien!” sigaw ni Julian, ang boses niya’y nanginginig sa sakit at pagod. “Pagod na pagod na akong maniwala sa kahit sino. Sa iyo. Sa lahat ng tao.” Ang mga mata niya’y tila naglalabas ng lahat ng sakit na kanyang nadarama.

“Hindi ko na alam kung ano ang totoo. Ayokong maniwala na naman sa mga sinasabi ng tao… p-pagod na pagod na akong magtiwala.”

Tuluyang napabitaw si Damien sa narinig niya. Nanghihinang napatingin siya kay Julian at nasaktan nang makita ang walang tigil nito sa pag-iyak at hingal sa paghinga. Samantalang kinuha naman iyong pagkakataon ni Julian at hindi na nagawang pigilan pa ni Damien sa pag-alis. Naiwan itong tulala, ang mga luha ay unti-unting bumabagsak mula sa kanyang mga mata. Ang sakit at bigat ng mga salita ni Julian ay tila nag-iwan ng malaking sugat sa puso niya.

Habang pinapanood nito si Julian na naglalakad palayo ay hindi niya maiwasang makaramdam ng matinding pagkabigo sa sarili. He badly wanted to follow him, yakapin ito at humingi ng tawad, ngunit tila nanigas ang buong katawan niya. Hindi niya magawang gumalaw. He felt like his feet was stuck to the floor.

Bahagyang bumaba ang dalawang braso niya at napasinghal sa pagod.

Why did it all come to this?

Chapter 27

Warning: explicit language,

homophobic remarks, sexual harassment, and violence.

. . .

27 : Abused

JULIAN

Pag-uwi ko ng bahay ay hindi ko namalayang nadapa ako at aksidenteng nabangga ko ang saktong kasalubong ko na si papa. Agad namang nakaramdam ako ng matinding kaba sa dibdib, at mabilis na nag-sorry. Ramdam ko ang matalim na tingin ni papa na tila ba’y akmang papagalitan ako sa nagawa, subalit bago pa man makatanggap ng mabigat niyang parusa ay napaiwas ako sa kanya, nagmamadaling tumalikod at nagpunta sa kwarto.

Dagli kong sinarado ang doorknob at napasandal sa likod ng pinto. Muling umalingawngaw ang katahimikan sa paligid.

Nanghihinang napaupo ako sa aking pwesto at napayakap sa aking mga paa. Isinandal ko ang ulo sa tuhod at tahimik na lumuha.

Ang daming nangyari. Sa sobrang dami ng nangyari ay para na akong mahihilo sa pagod. Akala ko noong una ay magiging maayos na ang lahat… pero mukhang hindi pa pala.

Gusto ko na lang matapos ang lahat.

Kinabukasan ay pagod akong nagtungo ng banyo at sinimulan ang lahat ng gawain ko sa umaga.

Halos hindi ko na kayang matulungan ang sarili ko. Parang wala na akong lakas, pero pinilit ko pa ring pumasok kahit na ayaw ko. Kahit gustuhin ko mang hindi pumasok ay hindi maaari… lalo na’t hindi pa rin kami nagkakaayos ng buong pamilya kaya hindi maaaring magpahinga lang ako.

Ayokong dumating sa punto na pagbuhatan ako ng kamay ng ama ko. That was the least thing I wanted to experience, at least.

Pagpasok ko sa school ay dinedma ko na lamang ang lahat. Nanatiling nakatitig lamang ako sa sahig at… hindi na tiningnan si Damien. Hindi ko na kayang makipag-usap sa kanya.

Minsan, ay nagpaparamdam ito at sinusubukan akong kausapin ni Damien ng maraming beses. During lunch break, free time, at kahit sa mga class hours namin. Pero kahit anong pilit niya, palaging lumalayo ako sa kanya. It was torture to me. Aaminin ko, ang hirap na hindi siya kausapin… pero mas mahirap ang makita siya ngayon sa harapan ko.

Hindi ko kayang makisama sa kanya… matapos ang lahat ng natuklasan ko kahapon tungkol sa kanya.

Noong lunch, naramdaman ko ang mga mata nito sa likod ko. Sinubukan ko na lamang siyang hindi pansinin at nagpatuloy sa ginagawa ko, ngunit habang naglalakad papuntang bilihan ng mga pagkain ay muling tinawag na naman niya ako sa huling pagkakataon.

“Julian, wait!” Ngunit hindi ko siya pinansin. Wala na akong natitirang lakas pa para harapin siya.

Pagkatapos ng klase, nagmamadali akong lumabas ng school at dumaan sa isang maliit na daan papuntang bahay. Pero hindi pa ako nakakalayo nang may marinig na naman akong tumawag sa pangalan ko.

“Julian!” I heard him called but I just sighed.

Tinangkang hawakan niya ang braso ko, pero gumalaw ako agad. Hindi ko siya pinansin, at hindi ko na siya hinayaang magpaliwanag pa. I was really praying for how long na malayo lang siya sa akin.

… But I guess fate has other plans for us dahil mukhang hindi man lang ako makatakas sa paningin nito. Hanggang ngayon ay sariwa pa ang sakit na binigay niya sa akin, at ayaw kong magbigay ng pagkakataon sa mga salitang hindi ko kayang intindihin kaya naman sinusubukan ko talagang malayo, kahit saglit man lang sa kanya.

God knows how tired I am and badly needs to rest.

Nang tuluyan itong makalapit sa akin ay hinayaan ko itong sumabay sa paglalakad. Ilang beses niya akong sinubukang pahintuin pero hindi ako nagpatinag. Pero habang tumatagal ay hindi ko na nakayanan pa ang panggugulo niya kaya naman nagsimula na akong magsalita.

“Damien,” I stopped walking and called his name.

Tila nagulat naman ito at biglang natahimik sa pagsasalita. Tumigil din siya sa paglalakad.

“Kahit anong gawin mo o sabihin mo… wala na. Hindi ko na kayang maniwala sayo.”

Muntik na akong maluha ulit, pero pinigilan ko ang sarili ko. Kailangan ko pang magpakatatag.

“Alam mo naman kung ga’no ako kapagod ngayon, diba?” paos kong sambit sa kanya. Tumingin ako ng diretso sa kanyang mga mata at kumurap.

“Sana… sana hindi mo na lang ako pinaniwala. Sana hindi mo na lang ako tinulungan at hindi ko na lang nalaman kung gaano kabilis magbago ang lahat.”

Sa mga salitang binitiwan ko, nakita ko sa mga mata ni Damien ang unti-unting pagpaskil ng sakit. Hindi ko na kayang makita ’yon. Yung mukha niyang puno ng kalituhan, hindi ko kayang makita, kaya tumalikod na ako.

Hindi ko na kayang makipaglaban pa. Wala na akong lakas para magpaliwanag.

Pero sa likod ng bawat hakbang ko palayo, naramdaman ko ang presensya ni Damien na sumusunod pa rin sa akin. Hindi ko na siya tinanong kung bakit, basta lang alam ko na nararamdaman ko ang sakit sa katawan ko habang nagpapasakit siya sa aking kalooban. Pinilit kong maglakad ng mabilis, ngunit hindi ko kayang magtakip pa ng sakit.

“J-Julian… hindi ako ang nag-post,” ramdam ko na rin ang pagod sa boses nito. “H-hindi ko ginawa ’yon sayo…”

Ngunit ang mga salita ni Damien ay hindi na umabot sa puso ko. Pinilit kong hindi pakinggan, pero ramdam ko ang sakit na nakabaon sa bawat salitang lumalabas sa mga labi ni Damien.

Sinubukan ko siyang iwasan, ngunit bigla ko na lang naramdaman ang kamay ni Damien na hawak ang braso ko. Hindi ko kayang magpaliwanag, hindi ko kayang makinig pa sa mga paliwanag niya.

“I don’t know why this is happening,” sabi niya, ngunit wala na akong pakialam.

“Damien… a-ayoko na.”

Muntik na akong mapaluha. Naramdaman ko ang pagdampi ng kanyang kamay sa aking braso, pero parang may kung anong pwersa na nagsasabing kailangan ko nang bitawan ito. “Hindi ko na kayang magtiwala sa mga sinasabi ng iba. Naiintindihan mo ba?!” Habang sinasabi ko iyon, unti-unti kong tinanggal ang kamay ni Damien sa braso ko. Masyado nang mahirap para sa akin.

I was done. I couldn’t take it anymore. Pinili ko na lang na lumayo. Wala na akong natirang lakas upang ituloy pa ang anumang relasyon o pagkakaibigan. Ang sakit na nararamdaman ko ay sapat na upang alisin ko ang lahat ng pag-asa na naipon ko.

Tumalikod ako, at narinig ko pa si Damien na nagsabi ng pangalan ko. Pero hindi ko kayang humarap. Hindi ko kayang tingnan pa siya.

Habang papalayo ako, naramdaman ko ang sakit at ang takot sa aking puso. Sakit dahil sa mga salitang binitiwan ko, at takot na mawalan na ako ng kahit isang taong magmamahal sa akin.

At sa mga sandaling iyon, bigla ko na lang naramdaman ang mga luha ko na pumatak. Hindi ko kayang pigilin. Hindi ko kayang itago ang sakit na nararamdaman ko.

H-hanggang dito na lang ba talaga? W-wala na ang lahat?

Nang tuluyang makalayo ako kay Damien, akala ko ay makakahanap na ako ng katahimikan, kahit saglit lang. Gusto ko na lang makauwi at magpahinga, kalimutan ang lahat ng sakit na nararamdaman ko… pero hindi ko inakala na ang gabing iyon ay may mas matindi pang pagsubok na naghihintay sa akin.

Habang naglalakad ako sa isang madilim na kalye papunta sa amin, napansin ko ang isang grupo ng mga lalaki na nakatayo sa kanto. Hindi ko agad sila napansin, pero habang papalapit ako ay dahan-dahan akong kinabahan.

Nakilala ko ang ilan sa kanila—mga kaibigan ni Damien. Kilala ko ang mga mukha nila, lalo na’t palagi ko silang nakikita na kasama ni Damien sa court. Matitipuno ang mga katawan, halatang mga batak din sa pag-aatleta.

Napatigil ako sa paglalakad at nagkukunwaring hindi ko sila nakita. Pero bago pa man ako makahanap ng ibang daan, mabilis silang lumapit at hinarangan ako. Nanlaki naman ang mga mata ko at nagsimulang kabahan.

“Oh, nandito na pala ang hinihintay natin mga pre,” biglang sabi no’ng isa na may halong panunuya pa ang boses. Sinabukan ako nitong hawakan sa baba ngunit iniwas ko ang mukha ko.

“L-layuan niyo ako,” mahina kong sagot, pero ramdam ko na ang kaba sa bawat pagtibok ng puso ko. Pilit kong iwasan ang tingin nila, pero alam kong hindi nila ako pakakawalan ng ganoon lang.

“Ano? Layuan ka? Pagkatapos mong gawing bakla ang kaibigan namin?” ani ng isa pang lalaki. “Ayos lang sana eh, kaso hindi na sumasama sa amin ang gago. Kahit sa practice, hindi na rin sumisipot kaya kami pa ang napagalitan ng coach. Alam mo ba kung bakit? Kasi mas pinili niyang sumama sa isang katulad mo.”

Ramdam ko ang bigat ng mga tingin nila, bawat salita ay tila kutsilyong humihiwa sa akin. “W-wala akong kinalaman doon,” mahina kong sagot, pero halata sa boses ko ang pagkatakot.

Hindi ko na nagawang magpaliwanag pa nang bigla na lang akong tinulak ng isa sa kanila. “Dahil sayo, parang nawalan na ng focus si Damien sa basketball,” sabi no’ng isa, habang ang katabi nitong lalaki ay lumapit at tinulak ako sa dingding.

“Naging bakla pa nga dahil sayo,” sabi nito, at natawa sila ng malakas. “Ano ba meron sayo, huh? Paano mo siya naakit?”

“Dahil ba dito?” nagulat ako nang biglang may humimas ng pwet ko kaya mabilis kong tinulak iyong tao at nanginginig na napaatras.

“H-h’wag niyo ’kong hawakan!”

Hindi ko na mapigilan ang pagluha. Takot na takot ako habang pinagtatawanan at pinagtutulak nila ako. Sinubukan kong pigilan sila, pero hindi nila ako pinakinggan. Bawat salita nila ay nagpapabigat sa loob ko, bawat pagtulak ay nagdudulot ng matinding takot.

Hanggang sa isa sa kanila ang biglang bumunot ng kamao at tumama sa pisngi ko. Napaatras ako, ramdam ko ang kirot sa aking mukha.

“Huwag mo nang itanggi. Alam naming ikaw ang dahilan kaya hindi na namin siya makausap ng maayos,” dagdag pa niya.

Nasasaktan na ako, hindi lang sa pisikal kundi pati sa emosyonal. Hindi ko maintindihan kung bakit kailangan nilang gawin ito. Bakit ako? Ano bang nagawa ko para pagdiskitahan nila ng ganito?

Sa gitna ng lahat ng ito, natutunan ko na wala na akong magagawa kundi ang subukan at tumakas. Hindi ko na kayang tiisin pa ang mga suntok at insulto nila. Bawat hagod ng sakit sa katawan ko ay nag-uudyok sa akin na maghanap ng paraan para makatakas.

Habang natataranta at nag-iisip ng paraan, nakita ko ang isang maliit na eskinita sa gilid. Nag-ipon ako ng lakas ng loob at, sa abot ng makakaya ko, bigla akong kumaripas ng takbo. Mabilis ang pintig ng puso ko, at ramdam ko ang hingal ko habang pilit na iniiwasan ang mga humahabol sa akin.

Naririnig ko ang mga yabag nila sa likod ko, mga sigawan at pagtawag ng pangalan ko, pero hindi ko sila nilingon. Alam kong mas importante na makalayo ako sa kanila. Pinilit kong bilisan pa ang takbo, kahit na ang katawan ko ay pagod na pagod na.

“Julian! Tangina, subukan mong tumakbo!” sigaw ng isa sa kanila, pero hindi ko siya pinakinggan. Hindi ko na kayang huminto. Kailangan kong makalayo.

Pagdating ko sa dulo ng eskinita, nakita ko ang isang mas maliwanag na kalsada. Hinabol ko ang liwanag na iyon, umaasa na may makakita sa akin at matulungan ako. Pero nang marating ko na ang kalsada, wala ni isang tao roon. Malungkot ang paligid, pero kahit papaano, naramdaman ko ang kaunting kaluwagan dahil wala na silang makikita pang dahilan para habulin pa ako.

Napahinto ako saglit, hingal na hingal at halos bumagsak sa lupa. Ramdam ko ang sakit sa buong katawan ko, mula sa mga sugat at pasa na iniwan nila. Pero higit sa lahat, ang sakit na nararamdaman ko sa puso ko ang mas hindi ko kayang tiisin.

Bakit kailangan kong maranasan ang ganito? Bakit ako? Habang niluluha ko ang lahat ng sakit at takot na nararamdaman ko, hindi ko maiwasang isipin kung ano pa ang kaya kong gawin para makaahon sa sitwasyong ito.

Chapter 28

Warning: explicit language.

. . .

28 : Drunk

JULIAN

Nagising akong namamaga ang mga mata at nananakit ang buong katawan. Para bang pasan ko pa rin ang buong mundo. Pagod na pagod ako, hindi lang sa katawan kundi pati na rin sa isip. Hindi na ako nakatulog ng maayos dahil sa rami ng iniisip ko. Wala na rin akong balak ngayon pumasok sa eskwela. Para saan pa? Wala na rin naman akong mukhang ihaharap sa kanila.

Bumaling ako sa aking kanan at kinuha ang phone ko sa bedside table. Sa dami ng text at missed calls ni Damien, wala akong lakas na sagutin man lang ang isa. Gusto ko lang magpahinga. Kahit ngayon lang. Kahit sandali lang.

Gusto ko lang maramdaman ulit kung paano mabuhay ng matiwasay.

Sinubukan ko pang umidlip kahit saglit lang pero nang hindi na ako makatulog pa ay pagod akong umupo ng kama. Ironic, pagod pero hindi makatulog.

Muli kong binuksan ang screen ng phone ko at nakita ang oras. 11:45 am. Kaninang umaga pa talaga ako nagising pero pinilit ko lang ulit patulugin ang sarili ko dahil madaling araw akong nakatulog kanina.

Medyo nagulat pa ako nang sabihin ko sa mga magulang ko na hindi ako ngayon papasok. Hindi ako pinagalitan ni papa, ’di gaya ng inaasahan ko. Sa halip ay napansin ko ang saglit na paghugot nito nang mapansin ang pasa sa pisngi ko at ang paika-ika kong kilos. Tinakpan ko na lamang ang pasa ko at pinilit na umayos ng paglalakad. Bumalik din ako ng kwarto pagkatapos dahil baka mahalata nila ang kalagayan ko. Hindi naman sa ayokong sabihin sa kanila ang totoong nangyari… ayoko lang talagang dumagdag pa sa problema nila.

Kalaunan ay dinalhan ako kanina ni mama ng pagkain sa kwarto at matiwasay na sanang aalis nang mapansin nito ang mukha ko. Nag-aalalang tinanong pa niya ako kung anong nangyari pero umiling ako at mabilis iyong tinakpan ng kamay. Napabuntong-hininga na lamang siya at umalis pagkatapos, animo’y parang walang nangyari. Pero ako, hindi ko maiwasang magtaka. Parang may kakaiba, pero hindi ko na binigyan ng pansin.

Maghapon akong nakahiga lang sa kama. Wala akong ibang ginawa kundi tumulala sa kisame, naglalakbay ang isip sa kung saan-saan. Bakit ba sa akin nangyayari ang lahat ng ito? Bakit parang ako na lang ang laging pinagpapasahan ng malas ng mundo? Kailan ba matatapos ang lahat ng ito? Gustong-gusto kong alamin ang lahat ng sagot sa mga tanong na umiiral sa isip ko, pero sa ngayon, wala akong makitang liwanag.

Pagsapit ng gabi, nagdesisyon akong bumaba para maghanap ng makakain. Pagbaba ko ay nakita kong wala pa si papa sa bahay, pero abala naman sa paglilinis si mama.

“Ma, nasaan si Papa?” tanong ko, pero bago pa man siya makasagot ay bumukas ang pinto, at doon ay nasagot ang katanungan ko.

Si Papa.

Lasing siya, halata sa amoy ng alak at sa pabagsak niyang hakbang. Pero hindi iyon ang talagang nakaagaw ng pansin ko. May bakas ng away sa mukha niya—may sugat sa kilay at namamagang pisngi. Bahagya kaming nagulat ni mama sa nasaksihan.

“Papa!”

“Oh, jusko po!” Dali-dali naming tinakbo si papa nang makita itong bumagsak bigla sa sahig. Pinagtulungan naming itayo si papa at hirap na pinaupo sa isang upuan sa sala. Nataranta pa ako nang makitang tumutulo ang mahabang sugat nito sa braso at agad na pinunasan iyon gamit ang isang tela na nakuha ko lang sa isang tabi. Napaungot si papa sa sakit.

“Ano bang pinaggagawa mo sa buhay, Edward!” hindi mapakaling saad ni mama at nagmamadaling umalis saglit upang kumuha ng panggamot.

Pinagpatuloy ko naman ang pagpupunas ng mga sugat nito, ngunit habang hinihintay si mama na makabalik ay narinig kong pabulong na nagsalita si papa.

“Hik…! La… la na…” antok pa niyang sambit sa hangin.

“Po?”

“Ala… lang sinumang… pwedeng makapanakit sa… a-angk… ko,” sabi niya, mahina at halos mabulol-bulol pa sa bawat salita. Pero gayunpaman…

Naintindihan ko. Naintindihan ko ang sinasabi ni papa.

Hindi ko mapigilang mapaluha sa narinig. Hindi ko inaasahan iyon mula sa kanya. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ngayon. Samu’t saring emosyon ang nararamdaman ko—masakit, masaya, o basta nalilito lang.

“P-Papa… anong pinagsasabi mo?” naiiyak na tanong ko, pero ang totoo, kinabahan ako sa magiging sagot niya.

Napatingin siya sa akin, mukhang pagod na pagod, pero matalim pa rin ang kanyang mga mata.

“May… kumalat na video kagabi. Pinagtu… tulungan ka ng mga gagong ’yon. Sila… mga kaibigan… hik! No’ng Damien…” lasing na sabi niya, at doon ko naintindihan ang lahat.

Sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Hindi ko na napigilan ang pag-agos ng luha ko. Hindi ko inaasahang aabot ang lahat sa ganito.

Lasing na sinabi ni Papa ang nangyari. Kaninang umaga raw ay sinugod niya ang mga estudyanteng iyon. Hinintay niya ang paglabas ng mga ito pagkatapos ng klase at doon gumawa ng hakbang. Hindi ko alam kung ano ang eksaktong nangyari, pero halata sa hitsura nitong hindi niya iyon pinagsisihan.

Hindi ko alam kung paano ko naramdaman ang lahat ng ito. Pero higit na mas nangingibabaw sa akin ang pasasalamat. Hindi ko akalain na gagawin ito ni Papa para sa akin. Sa kabila ng lahat… akala ko ba… galit pa rin siya sa ’kin?

Hindi ko na napigilan ang sarili at niyakap siya ng mahigpit. Hindi ito kumilos noong una, pero kalaunan ay naramdaman ko ang mabagal nitong pagyakap pabalik.

“P-Pa…” mahina kong tugon habang patuloy ang paghikbi ko.

“Julian,” tawag niya, mahina pero puno ng sinseridad. Tumingin ako kay papa at nakita itong nakatingin ng mariin sa ’kin. Muling tumulo ang luha ko.

“Hindi ko matanggap na bading ka. Hindi ko maunawaan noon… Pero hindi ko rin matatanggap na pagtapakan ka ng ibang tao dahil lang doon. Anak kita. Sa kabila ng lahat, anak kita,” napasinghap ako sa sinabi niya.

“… at mahal na mahal kita.”

Ramdam ko ang bigat ng bawat salita niya. Parang tinanggalan ako ng tinik sa puso. Hindi ko… inaasahang maririnig ko iyon mula sa kanya.

“Inaamin ni Papa na naging pabaya sila ni Mama. Hindi… hindi ka nila naalagaan ng maayos.” Patuloy lang ni papa sa sinasabi. Hindi ko alam kung nasasabi lang ba niya ito dahil lasing siya o bumalik na sa katinuan, pero wala na sa akin iyon.

“Pero sa kabila ng lahat, proud siya sayo. Proud ang papa mo sa narating mo ngayon… kahit na hindi naging madali ang lahat.”

Masaya akong marinig ang mga salitang iyon sa papa ko.

Hindi ko alam kung paano ko ito tatanggapin. Sa lahat ng taon ng pangungulila ko sa pagmamahal ng mga magulang ko, ngayon ko lang naramdaman na mahal niya ako. Na mahal ako ng ama ko. Hindi man perpekto ang relasyon namin, pero sa sandaling ito ay alam kong totoo ang lahat ng sinabi ni Papa. Gawa man ng kalasingan o hindi.

“Salamat, Papa,” mahina kong sabi, habang yakap ko pa rin siya.

In that moment, I suddenly felt like the world become lighter, small. Alam kong marami pa akong kailangang harapin, pero sa gabing ito… tila nawala ang lahat ng pinag-aalala ko mula noong marinig ang sinabi ni papa. Hindi ko man inaasahan, pero nahanap ko ang lakas mula sa pamilya ko.

Mula noon, nag-iba ang tingin ko kay Papa. Hindi man siya isang perpektong magulang, pero alam kong mahal niya ako sa sarili niyang paraan. At iyon ang pinakamahalaga.

Chapter 29

Warning: explicit language.

. . .

29 : Reason

JULIAN

Kinabukasan, isang tahimik na umaga ang bumulaga sa amin. Walang pasok dahil holiday, kaya’t ang buong bahay ay tila naliliman ng katahimikan kahit tanghaling tapat na. Wala ngayon si mama sa bahay dahil may lakad daw kaya maaga itong umalis. Si papa naman, hindi makapasok sa trabaho kaninang umaga dahil sa hangover at sa mga sugat sa kanyang katawan—patunay ng ginawang pagtatanggol sa akin.

Tahimik akong kumakain sa lamesa, pilit na iniisip kung paano ba magsisimula ng normal na araw matapos ang lahat ng nangyari. Nakasubsob lang ako sa aking plato, sinusubukan na huwag pansinin ang bigat sa dibdib ko. Pero maya-maya, naramdaman ko ang presensya ni Papa na umupo sa tapat ko. Hindi ko inaasahan iyon, kaya’t napatingin ako saglit sa kanya bago bumalik sa pagkain.

Tahimik lang si papa. Walang imik, walang anumang salita. Nagsandok siya ng kanin at nagsimula na ring kumain. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Nag-aalala ba siya? Galit pa rin ba siya? O baka naman nagsisimula na siyang magbago?

Habang kumakain kami, hindi ko maiwasang mapaisip. Sa kabila ng mga nangyari, parang may kakaibang init na sumilay sa paligid. Tahimik, pero hindi nakakabinging tahimik. Parang may kaunting kapayapaan sa loob ng bahay na matagal ko nang hindi nararamdaman.

Natatakot akong tumingala at makita ang ekspresyon niya. Baka kasi makita ko pa rin ang galit o kaya’y pagkamuhi sa mga mata niya. Kaya naman nanatili akong nakayuko at nakatutok lamang sa plato ko. Hindi ko na rin alam kung paano sisimulan ang anumang usapan. Hindi ko alam kung may sasabihin ba siya o mananatiling tahimik ang pagitan namin.

Hanggang sa kalagitnaan ng pagkain ay narinig ko siyang bigla magsalita.

“Kumusta pakiramdam mo?” mahinang tanong niya, nakaiwas pa rin ng tingin pero diretso.

Natigilan ako. Tila bumagal ang oras ng mga sandaling ’yon. Napalunok ako ng bahagya, pilit na itinatago ang biglaang kabog ng puso ko. Sa totoo lang, hindi ko inaasahan na tatanungin niya ako… kahit kailan.

Hindi ko mapigilan ang bahagyang pamumuo ng luha sa aking mga mata. Hindi dahil natatakot akong sumagot, kundi dahil sa sobrang tuwa.

Sa unang pagkakataon sa mahabang panahon… may pakialam si papa. May pag-aalala.

Pilit kong pinigilan ang sarili kong maluha. Gusto kong maging matatag, gusto kong huwag ipakita ang kahinaan ko, pero sa loob-loob ko, parang bumabaliktad ang lahat. Ito ang unang beses na tinanong niya ako kung ayos lang ba ako. Halos ilang taon na mula noong huli kong naramdaman na nagmamalasakit siya.

“O-kay lang po,” pinigilan kong manginig ng aking boses. Sinubukan kong gawing natural ang sagot ko, kahit na sa loob-loob ay gusto ko na talagang sumabog sa emosyon.

Nagpatuloy kami sa pagkain, pero hindi ko na maiwasang mapansin ang kakaibang ginhawa na nararamdaman ko. Sa kabila ng lahat ng sakit at lungkot… naramdaman ko ang isang bagay na matagal ko nang hinahanap-ang pagmamalasakit ng isang ama.

Nang kumalma ay muli akong nakarinig ng boses mula sa papa ko. Tahimik, pero puno ng kwento ang bawat salitang kanyang binibitawan. Hindi ako makapaniwala sa nangyayari—ngayon lang siya nagkukwento ng ganito sa akin. Parang bawat salita niya ay may bigat, isang bigat na matagal nang kinikimkim at ngayon lang nailalabas.

Sinimulan niya ang kwento tungkol sa kabataan niya. Isang nakaraan na hindi ko kailanman inakala na meron siya. Noon daw, mayroon siyang matalik na kaibigan. Ang pangalan nito ay Marcus, at… isa siyang bakla.

Nang banggitin ni papa ang pangalan ng kaibigan niya ay agad kong nakita ang bahagyang lungkot sa mga mata niya. Before, para daw silang pinagbiyak na bato, laging magkasama, at magkasangga sa lahat ng problema. Habang nagsasalita siya ay hindi ko maiwasang mamangha.

Ang hirap isipin na ang papa ko, na kilala kong istrikto at seryoso, ay nagkaroon ng isang malapit na kaibigan na bakla.

Parang ang layo sa imahe na kinalakihan ko. Pero habang patuloy siyang nagkukwento, unti-unting nagiging malinaw ang dahilan ng kanyang mga galit.

Isang beses, nasira ang kanilang pagkakaibigan dahil sa isang tao—ang mama ko. Noong una, akala ko baka may gusto si Marcus kay Mama, pero agad kong nabasag ang haka-hakang iyon nang sabihin ni Papa na may gusto pala si Marcus sa kanya.

Nagsimula raw ang lahat nang magselos si Marcus kay Mama dahil nakikita niyang nililigawan ni Papa si Mama. Hindi raw natanggap ni Marcus na may ibang babae na umaagaw ng atensyon ni Papa. Hanggang sa dumating sa punto na si Marcus ay nakagawa ng masamang bagay na muntik nang ikapahamak ni Mama.

Doon na raw tuluyang naputol ang koneksyon nilang magkaibigan. Mula noon, nagsimula na rin ang galit ni Papa sa mga bakla. Iniisip niya na lahat ng bakla ay gagawin ang lahat para makamit ang kanilang gusto, kahit pa may masaktan silang tao sa proseso.

Habang naririnig ko ang kwento ay hindi ko maiwasang makaramdam ng awa kay Papa. Sa kabila ng lahat ng galit na ipinakita niya sa akin noon, ngayon ko lang naintindihan kung saan nagmumula ang lahat ng iyon. Hindi lang basta-bastang galit. Isa itong sugat mula sa nakaraan na hindi pa rin tuluyang naghihilom.

“Pasensya na, Pa,” bulong ko, pilit na iniwasan ang pag-crack ng boses ko. “Ngayon ko lang po naintindihan kung bakit gano’n na lang kalaki ang galit niyo sa mga tulad ko.”

Marahang umiling naman si papa. Isang mahinang iling na tila may bakas ng lungkot.

“Hindi mo kasalanan iyon,” sabi niya. “Dati, iniisip ko na lahat ng bakla pare-parehas. Pero ngayon… alam ko nang nagkamali ako. Naiintindihan kong hindi lahat ay ganoon dahil sayo.”

Parang may kung anong mainit na likido ang bumalot sa puso ko sa sinabi niya. Hindi ko alam kung ano ang dapat ire-react ko sa narinig.

“Kilala kita, Julian,” patuloy ni papa. “Alam kong hindi ka tulad ng iba. Napakabait mong tao, at kahit anong mangyari, anak kita.”

Sa mga salitang iyon, hindi ko na napigilan ang pag-agos ng luha ko. Tahimik lang akong umiiyak, ayaw ko sanang ipakita, pero parang wala na akong magawa.

Bago pa ako tuluyang humagulgol, bigla niyang iniabot ang tissue sa akin. “Tama na ’yan,” sabi niya, halos pabulong pero may halong lambing. “Walang silbi ang kakaiyak.”

Tinanggap ko ang tissue at nahihiyang pinunasan ang mga luha sa aking pisngi. Tumango ako sa kanya at sinisikap na huminahon. “S-salamat po, Pa.”

“Basta lagi mong tatandaan,” dagdag niya, “kapag may umabuso ulit sayo, kahit sino mang tarantado ’yan, magsumbong ka agad sa akin. Hindi ako magdadalawang-isip na ipagtanggol ka.” May ngiti sa labi niya, pero may halong seryosong determinasyon sa kanyang mga mata.

Napailing na lamang ako at saglit na natawa sa sinabi niya. “Papa naman!”

Natapos namin ang pagkain ng may mas magaan na pakiramdam. Pagkatapos ng eksenang ’yon ay agad din akong naghugas ng plato. Sapagkat habang nagbabasa ng mga hugasin ay naramdaman ko ang panginginig ng cellphone ko sa bulsa. Isang notification ang pumasok, kaya’t saglit ko itong tiningnan.

Napako ang tingin ko sa screen nang makita ko ang pangalan ng nag-text.

Damien.

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Napatawad ko na ba siya? O hanggang ngayon ay may galit pa rin ako sa kanya?

Blangko ang isip ko habang nakatitig sa pangalan niya. Parang lahat ng emosyong pilit kong tinatago ay unti-unting bumabalik. Hindi ko alam kung paano ko haharapin si Damien-kung gusto ko pa ba siyang makita o gusto ko na lang siyang kalimutan.

Tahimik akong nagpatuloy sa paghuhugas ng pinggan, pilit na binabalewala ang cellphone sa tabi ko.

I just… I don’t know what to do next.

Chapter 30

30 : Binatog

JULIAN

Days had gone by. Mahigit limang araw din ang nakalipas mula noong maganap ang lahat ng mga nangyari. Sa loob ng mga nagdaang araw, everything slowly began to change. Although I’m still not sure if it is for the better, but I am glad that the issue behind me had finally started to fade away.

Of course, the bullying was still there for a while. Pero for some reason, it stopped after the day my father tried to look for them again when I told him. And as for Damien… well…

I still don’t know what to do about him.

Pagdating ko sa school ay parang may gaan na sa kalooban ko, ’di tulad ng mga nakaraang araw. Hindi ko maipaliwanag, pero siguro ay dahil na rin sa thought na tanggap na ako ng pamilya ko kaya wala na akong dapat pang ikabahala. Isang bigat ang nawala sa dibdib ko, at kahit paano, nakaramdam ako ng kaluwagan dahil sa wakas ay hindi ko na kailangang magtago pa o mag-alala sa loob ng bahay namin.

Habang naghihintay sa pagsisimula ng klase, napansin ko ang isang pamilyar na pigura ng isang taong pumasok sa loob ng silid. Hindi ko naman maiwasang mapansin ang iilang mga maliliit na bakas ng gasgas sa braso niya at ang sugat sa labi. Lihim akong napaiwas ng tingin. Parang biglang bumalik sa akin ang nangyari noong nakaraang linggo. When my father got into fight with the boys. Nakita ko ring napansin iyon ng iba naming kaklase noong araw at tahimik na nagtitinginan. Hula ko ay baka nadamay din ito sa ginawa ng papa ko. Baka kasama siya ng mga tropa niya noong sinugod sila ni Papa.

Tulad ng mga nakaraang araw ay tahimik lang itong naglakad patungo sa upuan niya. Wala namang pinagbago roon, except nga lang sa part na wala na ngayong bumabati o kumakausap sa kanya. Napagakat-labi tuloy ako.

I just felt… some guilt after what happened to Damien. Alam ko. Ako ang dahilan kung bakit naging ganito na rin ngayon ang treatment ng mga tao sa kanya. They’ve been seeing me with Damien before the issue happened. Of course, dahil sa akin ay mukhang lumayo ang loob ng mga estudyante sa kanya. Napayuko na lamang ako at humugot ng hininga.

Dahil sa akin… may mga taong naaapektuhan.

Sa bawat oras na lumilipas, hindi ko maiwasang mag-isip. Hindi ko alam kung ano ang iisipin kay Damien. Gusto ko pa ba siyang tanungin? O hayaan na lang? May isang parte ng utak ko ang nagsasabing dapat ko siyang kausapin, kahit paano. Pero… may isa ring parte na gustong iwasan siya.

Pagsapit ng lunch break, nagulat ako nang lapitan ako ni Damien. Hindi ko inasahan na kakausapin niya ako, lalo na’t nakalipas ang mga araw na hindi na ito nagparamdam sa akin. The last time he talked to me was through the text he sent while I was washing the dishes, almost a week ago. At matapos ang nangyari… inaamin ko, medyo hinahanap ng katawan ko ang presensya niya. Hindi niyo naman ako masisisi dahil halos siya ang naging kasangga ko sa mga problema kong kinakaharap.

… until I figured he was the reason behind those pictures posted online.

Hindi ko rin naman talaga gustong kausapin siya ngayon, pero nang makita ko itong may dalang binatog at kasalukuyang nakalahad sa akin, parang biglang may bumalik na alaala sa isipan ko.

“Julian… can I have a minute with you?” seryosong sambit nito.

Napatingin ako sa kanya at muling napansin ang binatog na hawak niya. Binatog. Paborito niya iyon. Alam kong hindi basta-basta nagbibigay si Damien ng binatog sa iba at kapag dumating na sa puntong binibigay niya ito, ibig sabihin ay seryoso siya… o ’di kaya… desperado na siya. Hindi ko maipaliwanag, pero parang may kirot sa puso ko sa nakikita ko sa kanya.

Napabuntong-hininga ako, hindi dahil sa inis, kundi dahil sa bigat ng sitwasyon.

“Sige,” sagot ko, kahit na ang totoo ay ayaw ko sana. But you see, deep inside, alam kong may mga bagay talaga na kailangang pag-usapan, kahit gaano pa kahirap.

Tahimik akong sumunod sa kanya palabas ng classroom. Nararamdaman ko ang bigat ng bawat hakbang ko. Hindi ko alam kung saan niya ako dadalhin, pero alam kong may gusto siyang sabihin. Sa bawat segundo, naglalaro sa isip ko ang mga posibilidad. Ano ang sasabihin niya? Magso-sorry ba siya? Magpapaliwanag?

Nagtungo kami sa gate ng campus. I was about to stop him because of the guard, pero nagulat ako nang payagan kami ng guard na lumabas kahit na hindi pa tapos ang klase.

Paano niya nagawa iyon? Tinulungan ba siya ng mga kaibigan niya, o may kaunting daya sa usapan? Pero mukhang may dahilan si Damien dahil mabilis itong nagpaalam, sabay sabing may pupuntahan lang kami saglit. Napairap ako nang bigla siyang maglabas ng isang tela at nagmamadaling ipinantakip sa mga mata ko. Gusto ko sanang magreklam, pero sa totoo lang ay wala na rin akong energy para makipagtalo kaya hinayaan ko na lamang siya.

Whatever his plans are.

Inalalayan niya akong makasakay sa motor niya at pagtapos ay sinimulan iyong pinaharurot sa daan. Habang umaandar ang kanyang motor ay naramdaman ko ang ingay ng paligid. Hindi kami malayo, ramdam ko iyon. Siguro mga limang minuto lang ang biyahe bago huminto ang motor. Pagbaba ko, inalalayan niya ako, pero kahit gusto ko sanang magtiwala, pakiramdam ko ay parang napipilitan lang akong sumunod. Napakamot siya ng ulo nang bigla kong tanggalin ang blindfold. Hindi ko na siya binigyan ng pagkakataon para pigilan ako.

“Damien, ano na naman ’to?” tanong ko, halatang naiinip na sa drama niya.

Tila may gustong sabihin si Damien, pero napabuntong-hininga lang ito. Inunahan ko na siya, “Nakalimutan mo na ba na sinabi kong wala na akong tiwala sa kahit sino? Tapos ngayon, nagpapapiring ka pa.”

Tahimik naman siyang tumingin sa akin. Walang sagot. Napairap na lamang ako sa kanya at umiwas ng tingin. Pero sa loob-loob ko ay hindi ko rin maiwasang sampalin ang pisngi sa imahinasyon.

Wala daw

tiwala

, pero

nagpapiring

pa rin naman kanina.

Napailing na lamang ako sa sariling kabaliwan at pinagmasdan ang paligid. Dahil doon ay napagtanto kung nasaan kami.

It’s a familiar spot, isang get-together place malapit lang sa school. Hindi ito park, pero kilala ang lugar na ito dahil sa mga stalls, playground, at higit sa lahat, sa mga boats. Biglang bumigat ang pakiramdam ko. Ayokong pumunta sa lugar na iyon. Pero mukhang alam ko na ang balak ni Damien kaya kami narito.

Bago pa man kami makalapit doon ay nagmamadaling tumalikod ako.

“Damien, ayoko. Huwag na lang,” sabi ko, handa nang umalis.

Pero mabilis siyang humarang sa harap ko. Tiningnan ko siya at nang makita ang mga mata nito na para bang nagmamakaawa ay napakunot ang noo ko. Bakit ganito? Hindi ko maintindihan kung bakit pero… biglang uminit ang mukha ko. Hindi dahil sa galit, kundi dahil sa tingin niya. Napaismid tuloy ako.

“Julian, please… kahit hanggang sa maubos lang ’yung binatog mo,” nauutal na niyang sabi, halatang may kaba sa boses.

Napatingin naman ako sa hawak kong binatog at napakurap. Right. May dala nga pala akong binatog.

Napabuntong-hininga ako. Bakit nga ba ang dali kong maapektuhan ng mga simpleng bagay?

“Okay, fine. Pero hanggang maubos lang ’tong binatog, Damien. Ayoko nang patagalin pa.”

Dahil sa narinig ay bahagyang napangiti naman siya. Malamang ay halatang gumaan ang kanyang pakiramdam.

“I promise you won’t regret it.”

Chapter 31

31 : Explanation

JULIAN

Hindi ko na siya tinutulan nang magmadali siyang humawak sa pala-pulsuhan ko at hinila ako patungo sa nagbabantay ng mga bangka. Hindi ko alam kung bakit, pero biglang kumabog ang puso ko sa ginawa niyang iyon. Para bang ang simpleng galaw na iyon, na hindi ko naman sanang dapat bigyan ng pansin, ay may ibang ibig sabihin. But I shook it off, baka nga dahil lang sa sitwasyon at sa hindi inaasahang pakiramdam ng pagsunod ko sa kanya.

Pagkasakay namin sa bangka ay binalaan ko na siya agad na hindi ako marunong lumangoy.

“Sinasabi ko sayo, Damien,” seryosong sabi ko. Tumango naman siya, hindi na nagsalita, at nagpatuloy sa paggamit ng dalawang oars na ginagamit para mag-guide sa bangka.

“I know… that’s why I brought you here,” narinig ko pang bulong niya kaya naman pinaningkitan ko siya ng mata.

Nang mapansin ko na medyo malalim na ang tubig sa ibaba namin ay medyo nabahala na ako at nagtanong, “H-hindi ba pwedeng sabihin mo na agad kung ano man ’yang balak mong sabihin? Akala ko ba, minute lang kailangan mo sa ’kin? Hindi ko kayang maghintay ng matagal.”

“Not yet,” sagot niya, at nagpatuloy lang siya sa pagpapalayo ng bangka. Para bang may gusto pa siyang itagong detalye at kailangan pa naming lumayo nang lumayo mula sa mga tao, hanggang sa makarating sa isang lugar na talagang malalim at walang ibang makakapansin. Parang gusto niya yata na hindi ako makatakas dito.

Naramdaman ko ang kaba sa dibdib ko. Sobrang hindi ko alam kung ano ang susunod na mangyayari, pero hindi ko mapigilang mag-isip kung anong balak niya. Napakagat-labi ako, at bahagya akong umirap dahil hindi ko maintindihan kung bakit ako tumatanggi pero patuloy pa rin akong sumusunod.

“Damien, ’wag mong gawing biro to,” sabi ko, medyo kinakabahan.

Tumingin naman lang siya sa akin at banayad na ngumiti. “I’m just here, Julian. I told you.” Hinawakan niya ang braso ko ng mahigpit, at sa hindi malamang dahilan ay kumalma naman ang pakiramdam ko.

Him and his words…

Nang tuluyan na kaming makalayo mula sa mga tao ay doon nagsimulang magsalita si Damien. Binitiwan niya ang mga salitang nagpapakita ng bigat ng kanyang nararamdaman.

“I know, I’ve been saying this for a long time already, but I just truly want to say sorry, Julian. Pasensya na kung hindi mo ako mapaniwalaan,” kalmado nitong sabi sa mas malumanay na paraan, hindi tulad no’ng dati.

Nagpatuloy siya sa pagpapaliwanag na parang walang katapusan. “Okay lang kung hindi mo ako paniwalaan. What matters to me is that I got to tell you the truth, Julian. That I did not do it, I didn’t help them.” Para siyang batang nagsusumbong sa nanay, halos bawat detalye ay inisa-isa niya—halos masyado pang malalim para ipaliwanag.

Naramdaman ko ang sakit sa tinig niya. Pero sa buong durasyon ng pagpapaliwanag niya ay hindi ko mapigilang ngumiti. Ang reaksyon ko ay malayo sa inaasahan niyang magiging sagot.

Hanggang sa matapos siya sa pagsasalita ay tumagal kami ng mga ilang segundo na nagkatinginan. Ramdam ko ang pagkalito sa kanya. “Did you listen to everything I said?” tanong niya, tila nagdududa. Tumango naman ako at bahagya akong yumuko.

“Oo, Damien, nakikinig ako,” mahinahong sagot ko. “Alam ko na hindi mo kayang gawin ’yon sa ’kin. Hindi ko na kailangan pang marinig ang buong kwento, Damien. Alam ko.”

Tila naguluhan naman ito sa sinabi ko. “What do you mean? Paano mo… nalaman?”

Nag-isip ako ng saglit bago nagsalita. “Alam kong ikaw ang nagsabi kay Papa kung sino ang mga nanakit sa ’kin noong araw na binugbog ni Papa ang mga kaibigan mo. Ikaw ang nagsabi, tama? Dahil si Papa mismo ang nagkwento sa ’kin noong nakaraan lang.” Hindi ko siya tinitingnan sa mga mata habang sinasabi ko iyon, pero ramdam ko na ang bigat ng sinabi ko.

Tinitigan niya ako ng matagal, at unti-unting pumasok sa isip ko na nararamdaman niyang mabigat ang mga salitang iyon. Pero nagpursige akong ipaliwanag pa, “Ang sabi ni Papa, nakasalubong ka raw niya noong araw na ’yon at tinanong niya sayo kung sino ang mga nambu-bully sa akin. At sinabi mo sa kanya kung saan mo nakita ang mga tropa mo, kaya hindi na sila nakapagtago pa.”

Hinawakan ni Damien ang ulo niya at napansin ko ang paggalaw ng katawan niya, parang may dinaramdam na hindi kayang intindihin.

“Yes,” sabi niya, mabigat na tinig. “That day you were absent, they accidentally showed me a video of yours getting beaten up by them, just after we fought outside the café. Hinintay ka nila sa video na makalayo sa akin no’n at pagkatapos ay pinag-trip-an ka ng mga walang hiwa. That’s why I couldn’t stand it anymore and punched them. Pero hindi ko kaya silang lahat dahil marami sila. So I got beaten up instead, and I was frustrated back then. Pero after dismissal no’n, I saw your mad father. He asked me kung kilala ko ang mga nanggago sayo, Julian. Kaya sinabi ko ang lahat sa Papa mo kung sino sila. Pagkatapos no’n, pinagsamahan naming dalawa na pagbuhatan sila.”

Natahimik ako at pinagmasdan ang mga mata nitong puno ng poot at galit. Napayuko ako dahil sa lungkot.

Hinintay ko siyang kumalma pagkatapos ikwento ang kanyang punto. Nang hindi na ito nakakaramdam pa ng galit ay muli akong nagpatuloy. “I know that it’s not you, Damien. Dahil kung ikaw ’yon, hindi mo gagawin ang lahat ng ’yon para sa ’kin.”

Tumigil kami at sandaling tumahimik, pero naramdaman ko ang init ng hangin sa paligid namin.

“R-really…?” Napabaling ako sa pwesto ni Damien nang subukan nitong kumpirmahin ang sinabi ko. Awtomatikong nanlaki ang mga mata ko nang makita ang namumula nitong mga mata.

Is he about to… cry?

“O-oo nga, Damien. And I’m sorry too. Sorry… natagalan ako.”

Tila natulala naman ito na animo’y hindi makapaniwala sa aking sinabi. Hindi ko maiwasang tumawa ng mahina kahit na namumula na rin ang mga mata. “Sorry na, mas naniwala kasi ako sa chat na pinakita sa akin ni Austin kesa sa sinabi mo,” sagot ko, medyo nababahala, habang ang puso ko ay patuloy na kumakabog sa dibdib.

Bigla namang natigilan si Damien sa ani ko. Ang kanyang mga mata ay nagsimulang magbago, nagkaroon ng tensyon na hindi ko alam kung paano ipaliwanag. Tumahimik siya, at ang tingin ay tila naglakbay sa malayo. Sa isang iglap ay biglang nagbago ng reaksyon niya.

“What chat with Austin are you talking about?” Ang tono niya ay matigas, pero halata ang bahagyang pag-aalala sa boses niya.

Nagkibit-balikat naman ako dahil hindi ko rin talaga alam kung paano ko sasabihin nang maayos. “Baka fake chat lang ’yon,” sagot ko habang sinusubukang alalahanin din kung ano yung meron sa chat na pinabasa ni Austin sa ’kin dati. “Ginawa lang siguro ni Austin. Hindi ko napansin agad noon, siguro dahil gulong-gulo ang isip ko. Kaya naniwala ako…”

Hindi ko na natuloy pa ang sasabihin ko nang makita ang pagdilim ng ekspresyon ni Damien. Para bang may napagtanto siya na hindi niya inaasahan. Ang galit sa mukha niya ay lumalim, at doon ko nakita ang hindi mapigilang pagkulo ng emosyon niya. Nandilim ang mga mata niya, at isang matinding katahimikan ang bumalot sa amin.

“That motherf…!” giit niya, pero ramdam ko ang galit na bumubukal sa loob niya.

Bago pa man ako makapagsalita o pigilan siya ay bigla siyang napatayo. Halatang wala na siya sa tamang pag-iisip. Nagulat ako sa mabilis niyang galaw, pero mas nagulat ako nang biglang gumewang ang bangka. Napatili ako at mabilis na hinawakan ang gilid ng bangka para balansehin ito.

“Damien, yung bangka!” sigaw ko, pero huli na. Hindi ko na napigilan ang pagbagsak ng bangka. At sa isang iglap, naramdaman ko na lang ang malamig na tubig na bumalot sa akin.

Chapter 32

32 : Father

JULIAN

Bigla akong nakaramdam ng kaba habang nagkakandaugaga sa tubig. Hindi ako marunong lumangoy, at habang pabagsak kami mula sa bangka, ang tanging nasa isip ko ay ang takot na baka hindi na ako makaalis sa ilalim ng tubig. Sumigaw ako, pero mabilis akong nilamon ng lamig ng dagat. Ang buong paligid ko ay tila nagiging madilim, at nararamdaman ko na ang kawalan ng hangin sa baga ko.

“Julian, calm down!” narinig kong sigaw ni Damien, pero nahirapan akong intindihin ang sinasabi niya. Nararamdaman ko ang mga braso niya na kumapit sa akin at maya-maya’y hinila ako pataas.

Sa una, akala ko nalulunod pa rin ako, pero ramdam ko na ngayon ang mga bisig ni Damien na mahigpit na nakayakap sa akin. “Hawak kita, Julian. Calm down, buhat na kita,” aniya, ang tinig niya ay puno ng kumpiyansa.

Dahan-dahan, nagsimula akong huminga nang mas maayos. Naramdaman ko ang tibok ng puso ko na unti-unting bumabagal mula sa pagkataranta. Napayakap ako kay Damien nang mahigpit, ang mga braso ko ay umikot sa leeg niya. Sa sobrang nerbyos ko ay hindi ko namalayang nakaakap na ako sa kanya nang parang tarsier, mahigpit na nakakapit at ayaw bumitaw.

“Julian… d-don’t wiggle too much,” sabi niya, medyo hirap ang boses. “Hindi dahil mabigat ka, but…”

Napatigil naman ako at sandaling napatingin sa kanya na naguguluhan. “Huh?” tanong ko, nanginginig pa rin sa takot.

“… I-I’m getting turned on,” sagot niya, bahagyang namumula ang mukha.

Bigla akong napamulagat. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko—takot ba, hiya, o kaba? Pero bago pa man ako makapag-react, naramdaman ko na ang paggalaw ng bagay sa pagitan niya at ng tiyan ko. Alam ko na agad kung ano iyon, at sa isang iglap, nag-init ang mukha ko sa hiya.

“Damien!” sigaw ko, sabay palo sa braso niya. Namula ang mukha ko habang sinaway siya. Pero imbis na magalit, ngumiti lang siya ng bahagya.

“Ang likot mo kasi, kaya hindi ko maiwasang…” tumigil siya, pero kitang-kita sa mga mata niya ang kalokohan. “Tigasan.”

Napairap ako, pero hindi ko na rin napigilan ang pag-ngiti. “Bakit kasi dinala mo pa ako sa malalim na parte ng tubig?” tanong ko, sinusubukang baguhin ang usapan.

Pinalipat niya ako sa likuran niya at pinapwesto sa kanyang likod. “Piggyback ride na lang,” sabi niya.

Agad naman akong kumapit sa kanya habang nagsimula siyang lumangoy pabalik sa pampang. Sa kabila ng nangyari, ramdam ko pa rin ang init ng kanyang katawan laban sa akin, pero pilit kong binabalewala iyon.

Pagdating namin sa bangka ng mga lifeguard, agad kaming tinulungan na makaahon. Inabutan kami ng towel, at habang tinutuyo ko ang sarili ko, narinig kong sinasagot ni Damien ang mga lifeguard kung nasaan ang bangkang sinakyan namin.

“Babalik muna kami sa lupa bago hanapin iyon,” sabi ng lifeguard, at tumango na lang si Damien.

Nang makababa ng lupa ay umupo kami saglit sa gilid dahil pareho kaming basang-basa.

But speaking of getting wet…

Hindi ko maiwasang magmaktol sa katabi ko. “Wala akong pamalit na damit.” Napanguso ako habang nag-iisip ng paraan para hindi masyadong malamigan.

“I have one,” alok ni Damien, sabay abot ng extra shirt at isang jersey shorts na galing sa bag niya. Mabuti nalang pala at hindi namin dinala kanina ang mga bag at pinaiwan doon sa lagayan nila ng mga gamit. “Isuot mo muna ito.”

Tahimik akong tumango at kinuha ang mga damit. Medyo nahihiya pa rin ako, pero wala na akong choice. Pumunta ako sa isang malapit na public CR para magbihis. Habang sinusuot ko ang shirt ni Damien, napansin ko ang laki nito sa akin. Halos lumubog ako sa damit, pero binalewala ko na lamang iyon.

Paglabas ko ay nakita ko siyang nakaupo sa isang swing at pinipiga ang suot niyang uniform. Lumapit ako sa direksyon niya at umupo sa katabi niyang swing.

“Kailangan na nating bumalik agad, Damien. May practice ka pa, ’di ba?” tanong ko sa kanya nang bigla kong maalala ang basketball practice niya dahil sa suot ko.

Bumaling naman siya sa akin sandali, bago muling ibinalik ang atensyon sa uniform niya.

“I quit.”

Nanlaki ang mga mata ko sa narinig. “Bakit?” tanong ko, puno ng pagkabigla.

Pero ang sabi lang niya ay ayaw na niyang makipaglaro sa mga kasamahan niyang homophobic. He also said that before I blame myself again, it wasn’t my fault that he quitted dahil wala naman daw talagang dahilan kung bakit siya sumali noon. Pero ngayon, alam na niya kung ano ang gusto niyang gawin sa buhay.

Ang… makasama ako.

Tumigil siya sa pagpipiga, tumayo ng tuwid, at tinitigan ako. Ramdam ko ang bigat ng mga salita niya. Hindi ko alam kung paano ko tatanggapin iyon. Pero nang iniabot niya ang kamay niya sa akin, walang pag-aalinlangan ko itong tinanggap.

Ramdam ko ang lakas ng tibok ng puso ko, pero sa kabila ng kaba, naramdaman ko rin ang saya. I guess… we’re finally back again.

The next day, hindi ko mapigilan ang kaba habang naririnig ko ang balitang napatawag si Damien sa principal’s office. Parang may mabigat na bagay na nakadagan sa dibdib ko, kaya’t agad akong nagmadali papunta doon. Ang mga hakbang ko ay mabilis dahil sa matinding kaba habang iniisip kung ano ang naging dahilan ng pagkatawag sa kanya.

Pagkarating ko sa tapat ng opisina ay saktong bumukas ang pinto at lumabas si Damien… kasama ang isang lalaking naka-tuxedo at kasing-tikas ng dating ni Damien.

Is he… Damien’s father?

Nanlaki ang mga mata ni Damien nang makita niya ako roon, halatang nagulat.

“Julian…” aniya, pero hindi ko na siya narinig nang malinaw. Nakatutok na ang mga mata ko sa ama niya.

Sobrang magkamukha sila—parehong matangkad, may maitim na buhok, at matatalas ang mga mata. Para silang pinagbiyak na bunga, maliban sa edad. Naramdaman ko ang malamig na tingin ng ama ni Damien na dumapo sa akin. Mataman niya akong tinitigan bago siya bumaling sa anak niya.

“Damien, you know this kid?” tanong niya, malamig at puno ng awtoridad ang boses.

Tumango si Damien, halatang nag-aalangan. “Yes, Dad. He’s my–”

Bago pa man niya matapos ang sasabihin niya ay mabilis ko siyang sinabatan at nagsalita. “Friend po. Nice to meet you po, sir.” Pinilit kong ngumiti at yumuko ng bahagya, sinusubukang maging magalang.

Muling tumingin sa akin ang matanda, at sa sandaling iyon, parang sinusuri niya ako mula ulo hanggang paa. Ilang segundo pa’y tumango siya at inayos ang suot niyang tuxedo bago nagpaalam kay Damien.

“Behave, Damien,” bilin niya bago tuluyang umalis.

Habang papalayo ang ama ni Damien, napansin ko kung gaano ka-strikto ang aura ng lalaki. Para bang lahat ng kilos niya ay sinusukat at puno ng disiplina. Hindi ko tuloy maiwasang isipin kung ano ang relasyon nila bilang mag-ama.

Pagkaalis ng kanyang ama ay agad kong tinanong si Damien. “Anong nangyari? Bakit ka napatawag dito?”

Napaiwas siya ng tingin, halatang ayaw niyang sagutin ang tanong ko. “It’s because of what happened… sa pagsusuntukan namin ng basketball team,” sagot niya, ang boses niya ay mabigat.

Napatigil ako. “Iyong… kasama ba ang ama ko?”

Tumango siya, halatang naiilang sa usapan. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Gusto kong mag-sorry, pero bago ko pa man mabuksan ang bibig ko, mabilis niya akong pinigilan.

“Walang kasalanan dito, Julian,” sambit niya sa seryoso ang tono. “They all deserved it. At wala na rin akong pakialam sa pagkawala ko sa team.”

Pero kahit sinabi niya iyon, hindi ko maiwasang makaramdam ng guilt. Dahil sa akin, nawalan siya ng pagkakataon na makapaglaro sa team. Nawala sa kanya ang pagkakataon na lumaban sa susunod na araw, isang laban na pinaghandaan niya ng matagal. Napatitig lamang ako sa kanya sapagkat ramdam ko ang lungkot na hindi ko maipaliwanag.

Mukhang napansin naman ni Damien ang expression ko kaya’t bigla niya akong hinila papunta sa kanya at niyakap ako nang mahigpit. Nagulat ako sa ginawa niya, lalo na’t nasa school pa kami.

“Damien, baka may makakita sa atin!” paanas kong sabi, sinusubukan siyang itulak palayo.

Pero imbes na bumitaw ay mas lalo pa niyang hinigpitan ang yakap niya. “I don’t care,” sagot niya, matigas ang boses. “I don’t care about what other people might say. All I care about is you, Julian. Ikaw lang at wala nang iba.”

Parang tumigil ang puso ko sa sinabi niya. Hindi ko alam kung paano ko ito tatanggapin. Pero sa kabila ng kaba, unti-unti akong napangiti. Bumitaw ako sa pagtulak sa kanya at sa halip, niyakap ko rin siya pabalik.

“Damien…” bulong ko, halos hindi ko na maintindihan ang sarili ko. Pero sa loob-loob ko, alam kong tama siya. Wala na akong dapat ikabahala.

Kahit ano pa ang sabihin ng iba… ang mahalaga ay nandito kami para sa isa’t isa.

Chapter 33

Warning: homophobic remarks and violence.

. . .

33 : Home

It was already past six in the evening when Damien arrived home. He didn’t head back immediately after school, choosing instead to grab a quick meal with Julian. He didn’t say it out loud, but the thought of returning to this house—this place that never truly felt like home—made his stomach twist in discomfort.

As he stepped inside, he was met with an all-too-familiar silence. The grand chandelier above cast a soft glow over the marble flooring, highlighting the pristine furniture and the cold, lifeless elegance of the mansion. It was beautiful, expensive—yet empty.

Like a museum.

Nadaanan niya ang ilang kasambahay, tahimik at abala sa kani-kanilang gawain. Hindi niya pinansin ang mga ito at nagpatuloy sa paglalakad, agad na tinutungo ang hagdan upang umakyat sa kanyang kwarto. He had no intention of lingering here longer than necessary.

But then, he caught a familiar scent coming from the kitchen—freshly cooked steak.

Napahinto siya. Hindi dahil sa gutom, kundi dahil sa kuryosidad. His father didn’t usually eat dinner this early.

And when he turned his head toward the dining area, his steps faltered.

There, sitting at the long table, was his father. Opposite him sat a woman and a young boy, both of them engaged in quiet conversation as they shared a meal together.

His stepmother. And his half-brother.

The scene before him was one he had witnessed many times before, yet it never failed to stir something bitter inside him.

His father, sensing his presence, looked up. Their gazes met.

“You’re here, son.” His voice was calm, as if Damien’s sudden arrival was nothing more than a minor detail in his evening.

The woman and the boy turned to face him as well, but Damien barely spared them a glance. He kept his expression neutral, unreadable, before finally looking away. Without a word, he turned his back on them and headed for the stairs.

His chest felt heavy with each step he took.

Yes, Damien had a stepmother. And yes, he had a half-brother.

But no, he never truly considered them family.

When Damien lost his mother, his world shattered.

So did his father’s.

For a time, it was just the two of them—silent, grieving, lost. His father buried himself in work, and Damien… was left to pick up the pieces on his own.

Then, one day, a woman entered their lives.

She was warm at first, kind and gentle, her words soft and her actions measured. Damien didn’t immediately reject her presence. In fact, he tried to be open to the idea of change, of moving forward. He wanted to believe that his father had found someone who could bring light back into their home.

But as time passed, things shifted.

The warmth in her voice turned into a sharp edge. The gentle touches became unwelcome commands. She wasn’t a motherly figure—she was a presence that dominated the household, inserting herself into every corner of Damien’s life where she wasn’t needed nor wanted.

And then came the child.

His half-brother. The boy who, through no fault of his own, became the center of everything.

His stepmother adored the child, showered him with affection, treated him like he was the most precious thing in the world. And in doing so, she made it clear where Damien stood.

On the outside.

What made it worse was the way she acted whenever his father was around.

She became soft again, her voice sweet, her gestures full of care. She played the role of the perfect wife, the understanding mother figure. In front of his father, she would smile at Damien, speak to him in a voice filled with pretend warmth, as if she hadn’t just spent the entire day making him feel like he didn’t belong.

And when Damien tried—when he finally tried to tell his father what was happening—he was met with the same response every single time.

“Damien, you’re overreacting.”

“You need to be more understanding.”

“She’s trying her best.”

Every word felt like a dismissal.

And so, little by little, Damien stopped trying.

He stopped fighting for a space in a house that didn’t welcome him. He distanced himself, built walls around his heart, and learned to exist in silence.

But the truth was, even with all those walls… he still felt alone.

Pagpasok ni Damien sa kanyang kwarto, hindi niya inaasahan ang eksenang bubungad sa kanya. Ang dapat ay isang tahimik at pribadong espasyo ay tila biglang nagkaroon ng hindi imbitadong bisita.

Nakatayo siya sa may pinto, ang mga mata ay nakapako sa pigurang kasalukuyang nakaupo sa kanyang study chair, marahang nagbabasa ng isa sa kanyang mga libro. Ang liwanag mula sa lampshade ay bahagyang nagbigay ng anino sa mukha ng lalaki, ngunit nang sa wakas ay itinaas nito ang kanyang tingin, agad na nakilala niya kung sino ito.

Napakuyom ang kamao ni Damien, at ramdam niya ang unti-unting pag-init ng kanyang dugo. Mabilis bumalik sa kanyang isipan ang mga sinabi ni Julian kanina— ang katotohanang si Austin ang nasa likod ng nangyari rito.

The issue. The humiliation. The pain Julian had to go through.

Lalong tumindi ang galit sa dibdib ni Damien.

Napansin ni Austin ang presensya niya at agad itong lumingon, isang mapanuksong ngiti ang lumitaw sa labi nito. Para bang hindi ito nababahala sa galit na dumadaloy sa katawan ni Damien. Para bang wala itong kahit anong pagsisisi.

“Well, well,” ani Austin, isinasara ang libro at marahang ibinaba ito sa lamesa. “Look who finally came home.”

Hindi nagsalita si Damien. Instead, he stepped forward, closing the distance between them. The tension in the room grew thick, the silence between them screaming louder than any words.

“What are you doing here?” malamig na tanong ni Damien, ang kanyang tono ay mahinahon, ngunit sa ilalim nito ay may nagbabantang bagyo.

Austin leaned back on the chair, crossing his arms lazily. “Visiting an old friend,” sagot nito, puno ng kasinungalingan. “Hindi ba ako pwedeng bumisita sa bahay ng kaibigan ko?”

“Cut the bullshit, Austin,” Damien spat. “Alam kong ikaw ang may gawa ng nangyari kay Julian.”

Doon napawi ang bahagyang ngiti sa labi ni Austin. Ngunit imbes na magpakita ng pagsisisi, isang mapanghamong ekspresyon ang lumitaw sa mukha nito.

“So what if I am?” he admitted, not even trying to deny it.

“What’s it to you, Damien? Since when did you care about someone like him?”

Halos sumabog ang galit ni Damien sa sagot na iyon. He took another step closer, his presence now towering over Austin. “Anong kasalanan niya sayo? Bakit mo ginawa ‘yon sa kanya?”

Austin scoffed, shaking his head as if Damien was asking the dumbest question in the world.

“You’re missing the point, Damien,” he said, voice dripping with condescension. “The real question here is—why do you even care? Why are you so affected?”

Naningkit ang mga mata ni Damien, and for a moment, there was a flicker of something in his gaze—something Austin caught onto.

Then, Austin smirked.

“Don’t tell me you truly care about that fag?”

And that was it.

That was the last straw.

Nandilim ang paningin ni Damien. Sa isang iglap, bago pa man maproseso ni Austin ang kanyang sinabi, lumipad ang kamao ni Damien at sumalpak nang malakas sa pisngi ng lalaki.

A sharp crack echoed in the room as Austin’s head snapped to the side.

“Fuck—!” Austin cursed, his hand flying up to his jaw. But before he could fully recover, Damien grabbed him by the collar and pulled him up from the chair.

“Anong sinabi mo?!” Damien growled, his voice dark and dangerous.

Austin chuckled bitterly despite the pain. “Touched a nerve, didn’t I?” he sneered, before suddenly throwing a punch of his own.

Napaatras si Damien nang tumama ang kamao ni Austin sa kanyang panga. But instead of deterring him, it only fueled the fire inside him.

And just like that, everything exploded.

Nagsimula ang isang matinding suntukan sa loob ng kwarto ni Damien.

Damien lunged at Austin again, slamming him against the wall. Austin grunted but quickly retaliated, throwing another punch that Damien barely dodged.

“Putangina mo!” Damien hissed as he grabbed Austin’s shirt, shoving him backward.

Austin stumbled, but he was quick to regain his footing. He wiped the blood from the corner of his lips and smirked. “That all you got?”

Napuno ng ingay ng sapakan at kalampagan ang buong silid. Ang mga libro ay natumba mula sa lamesa, ang study chair ay tumagilid, at ang lampshade ay nahulog sa sahig, kumalat ang liwanag nito sa madilim na kwarto.

Austin threw another punch, this time hitting Damien in the ribs, making him grunt in pain. But Damien retaliated with a powerful jab to Austin’s stomach, making him double over.

“You really don’t get it, do you?” Austin breathed heavily, laughing bitterly. “You’re getting all worked up over some pathetic loser–”

Muling bumigwas ang kamao ni Damien, but this time, it landed straight on Austin’s nose, making him stumble backward.

“Shut the fuck up,” Damien snarled. “Hindi mo alam ang pinagdadaanan niya! Wala kang alam, Austin!”

Austin wiped the blood dripping from his nose, his expression darkening. “And you do?” he challenged. “What are you, his knight in shining armor now?”

Damien didn’t answer. But the way his jaw clenched, the way his fists shook—it spoke volumes.

Austin chuckled, shaking his head. “Damn,” he muttered. “You actually care about him, don’t you?”

Silence stretched between them, both of them catching their breaths, their bodies aching from the fight. But before anything else could be said, the sound of approaching footsteps echoed from the hallway.

Damien stiffened.

Austin, despite his bruises, smirked once again.

“Better clean up before Dad sees the mess,” he taunted. Then, with a knowing look, he added, “You and I both know he wouldn’t want his golden boy wasting time on a nobody like Julian.”

That did it.

Damien stepped forward again, but before he could grab Austin, the door suddenly creaked open–

And standing there was his father.

Chapter 34

34 : Talk

JULIAN

The night was cold and quiet when I decided to go outside. Ang lamig ng hangin ay dumampi sa balat ko, pero hindi ko iyon inalintana. Tanging ang nasa isip ko lang ngayon ay si Damien—ang boses nito sa tawag kanina, kung paanong may kung anong bigat sa tono ng bawat binibitawan niyang salita, na tila may dinadala itong hindi niya kayang solohin. Hindi siya humingi ng paliwanag, hindi rin siya nagbigay ng detalye. He just asked me one thing: if can he see me tonight.

And just by the way he talked—ang pagbitak sa bawat salita, ang pakiusap na hindi niya direktang sinasabi—alam kong hindi ko siya matatanggihan.

Naglakad ako palabas, pilit pinapanatili ang mahinahong ekspresyon habang binabaybay ang sala. Ngunit bago pa man ako makalabas ay isang pamilyar na tinig ang nagpahinto sa akin.

“Julian.”

Napakurap ako at sandaling napahinto sa paglalakad. Dahan-dahan akong lumingon sa pinanggalingan ng boses at doon ay nakita si Papa.

Nakaupo ito sa sofa, ang mga mata’y diretsong nakatingin lamang sa ‘kin. Hindi siya mukhang galit, ngunit gayunpaman ay ramdam ko ang awtoridad sa boses niya.

“Saan ka pupunta?” tanong niya, mababa ang tono ngunit may halong pagsusuri.

Pinigilan ko ang sarili kong magpakita ng pag-aalinlangan. Kailangan kong maging maingat sa sagot ko.

“Sa… park lang po,” sagot ko, tinitimbang ang ekspresyon niya.

Hindi naman siya agad sumagot. Bagkus ay pinagmasdan lamang niya ako ng tahimik at matagal, kaya bahagyang bumilis ang tibok ng puso ko.

Baka hindi siya pumayag. Baka… pigilan niya ako.

Pero makalipas ang ilang segundo, ibinaling nito ang tingin sa malayo at malumanay na nagsalita. “Bilisan mo lang. Umuwi ka agad.”

Napatigil ako saglit bago tuluyang nakahinga ng maluwag. Ngumiti ako kay papa at kahit hindi niya ako tinitingnan ay tumango pa rin ako.

“Opo, Papa. Salamat po.”

Lumabas ako ng bahay at nagsimulang maglakad papunta sa park. Tahimik ang paligid. tanging mga huni ng kuliglig at mahihinang pagaspas ng dahon ang naririnig. Mula sa malayo ay naaninag ko agad ang park dahil sa mga ilaw sa poste na nagbibigay ng banayad na liwanag sa madilim na damuhan.

At doon… sa ilalim ng isa sa mga poste, nakita ko si Damien.

Kasalukuyan siyang nakaupo sa damuhan at nakatalikod ang direksyon sa akin, tila ba walang pakialam kahit marumi iyong inuupuan niya. His posture was slouched, shoulders slightly hunched as if carrying something heavy.

Dahan-dahan akong naglakad palapit at hindi malaman kung bakit may kung anong kaba sa dibdib ko. Bakit siya nakaupo sa damuhan kahit marami namang bakanteng upuan sa paligid?

“Damien? Ba’t ka nakaupo sa damuhan–”

Naputol ang sasabihin ko nang tuluyan siyang lumingon sa akin. Napahinto ako sa pagsasalita.

Kapansin-pansin ang namumugto niyang mga mata na pulang-pula, tila ba kagagaling lang sa pag-iyak. Subalit ang mas ikinagulat ko ay ang sugat sa labi niya, bahagyang namamaga at may bahid pa ng natuyong dugo.

Walang ano-anong napalapit ako sa kanya at nag-aalalang nagsalita. “Ano nangyari sayo?!”

Hindi agad sumagot si Damien. Tinitigan niya lang ako saglit bago muling ibinalik ang tingin sa lupa, hinahayaan ang malamig na hangin na dumaan sa pagitan namin.

Naupo ako sa tabi niya, hindi alintana ang damo. “Damien,” tawag ko ulit pero ngayon ay sa mas mahinahon nang paraan. “Sino may gawa sayo n’yan?”

Nagtagal pa bago siya muling nagsalita. “It doesn’t matter,” sagot niya sa wakas, mahina, halos isang bulong.

“Damien–”

“It doesn’t,” he cut me off, but this time ay mas matigas ang tono niya. Although kita ko pa rin sa mga mata niya ang pagod, ang sakit. Hindi siya galit—hindi talaga. He was just… exhausted.

Kaya naman hindi ko na lang siya pinilit.

Bumuntong-hininga ako at napatingala sa langit. Tahimik kong pinanood ang mga bituin, hinayaang dumaan ang ilang minuto na walang nagsasalita sa aming dalawa.

Hanggang sa maramdaman kong bumuntong-hininga si Damien sa tabi ko.

Muli akong lumingon sa kanya, at doon, sa ilalim ng malamlam na ilaw… nakita ko kung paano bumagsak ang lahat ng bigat na matagal niyang pasan.

“I never wanted to go home,” he admitted, his voice barely above a whisper. “I never did.”

Napakunot ang noo ko sa narinig. Hindi niya gustong umuwi? Pero bakit? I remained silent, allowing him to continue.

“Alam mo ba kung anong pakiramdam ng hindi mo maramdaman na bahay mo ang sarili mong bahay?” he asked, his voice bitter. “It’s like you’re there but… you feel the opposite of it.”

Damien chuckled, pero hindi umabot sa mga mata niya ang tawang iyon. “That’s how I feel every single day.”

Nanatili lamang akong nakatitig kay Damien at lumunok.

Hindi ko alam ang buong kwento… but I knew enough. Alam kong hindi madali ang buhay ni Damien sa bahay nila. Alam kong may mga bagay siyang hindi sinasabi, mga sugat na hindi nakikita.

He once told me when we were at her mother’s tomb. Na pumupunta siya madalas sa puntod ng mama niya sa tuwing masama ang kanyang pakiramdam. When he told that to me, I realized that I wasn’t just the only one suffering in my own battle. That there are actually other people fighting their own battles too.

At ngayon, habang pinagmamasdan ko siya, habang nakikita ko ang lungkot sa mga mata niya, hindi ko alam…

Hindi ko alam kung paano ko siya

matutulungan

Pero alam ko ang isang bagay—ayokong makita si Damien na ganito.

Kaya naman sa isang iglap, bago pa ako makapag-isip nang maayos ay marahan kong hinawakan ang kamay niya.

Naramdaman ko kung paano siya bahagyang napapitlag marahil nagulat sa ginawa ko. Pero hindi ako bumitaw.

“Damien,” I said softly. “Hindi mo ba… naaalala ang sinabi mo sa ‘kin dati?”

Dahil sa sinabi ko ay natigilan ito at kalaunan ay naguguluhang napatingin sa akin.

“What?”

“I’m here.”

Hindi siya nakatugon sa sinabi ko pagkatapos. Saglit siyang nanahimik. Ang mga kamay niya ay mahigpit na napakuyom, at sa kabila ng madilim na paligid, kita ko ang tensiyon sa mga mata niya.

Hinayaan ko naman siya at binaling muna ang tingin sa iba. I don’t want to pressure him to talk.

I just want him to talk if he’s finally ready.

Lumipas ang ilang mga minuto na tanging katahimikan lamang ang namamagitan sa amin. And when he finally understood what my point earlier is, saka siya napabuntong-hininga at nagsimulang magsalita.

Sinabi niya ang totoo. Ang tungkol sa pamilya niya, sa kanyang ama, sa kanyang madrasta… at kay Austin.

“Austin… is my stepbrother,” he finally said as if there was a lump in his throat that’s finally pulled out after such a long time.

Hindi ko naman agad naproseso ang impormasyong iyon. I was also… shocked.

They are… stepbrothers?

Hindi ko inakala na may ganoong klaseng koneksiyon sa pagitan nila. Pero nang tingnan ko ulit si Damien—ang lungkot sa mga mata niya, ang galit na pilit niyang itinatago—alam kong hindi iyon isang simpleng bagay para sa kanya.

“Simula nang dumating sila,” mahina niyang saad habang nakatingin lang sa kawalan, “pakiramdam ko, unti-unti akong nawalan ng lugar sa pamilya ko.”

Hindi ako kumibo.

“Sinubukan kong intindihin,” dagdag niya. “Sinubukan kong mahalin ang bagong pamilya ni Dad. Pero…” Napayuko siya, tila ba pilit na nilulunok ang bigat ng emosyon niya. “P-pero hindi ko kinaya…”

Mas humigpit ang pagkuyom ng kamao niya.

“That woman made me feel like I was nothing,” aniya. “She was kind in front of my father, but behind his back, she treated me like I was just an unwanted guest in my own home.”

Muli siyang bumuntong-hininga, mas malalim ngayon.

“And my father?” Napailing siya, isang mapait na ngiti ang lumitaw sa kanyang mga labi. “He never believed me. He told me I was just overreacting. That I should adjust. That it was my problem.”

Hindi ko maiwasang makaramdam ng kirot sa dibdib ko para kay Damien. I couldn’t imagine how that must have felt—na mawalan ng ina, tapos palitan siya ng ibang babae, at sa halip na makahanap ng panibagong pamilya, ay mas lalo pa siyang nawalan ng tahanan.

“I… got mad so much that I punched Austin in the face.”

Wala sa oras na napalingon ako sa sinabi niya. Napatingin naman din si Damien sa ‘kin at bahagyang natawa. “Kaya ako may sugat sa labi,” aniya, pilit na ngumingiti.

Pero hindi ako natawa.

“Damien…” seryoso kong sabi, “did you… punch him because you got mad of what he did to me?”

Napayuko siya, tila ba pinag-iisipan kung sasagutin ako o hindi.

“It’s not just about your issue,” mahina niyang sabi, iniwas ang tingin niya. “It’s about everything. Lahat ng panggigigil ko sa kanya, lahat ng inis ko, lahat ng pagkasuklam ko sa kanya—lumabas lahat ng ‘yon.”

Ngayon ay ako ang napakuyom ng kamao. Hindi ko inaasahang hahantong sa ganito ang normal lang dapat na gabi niya.

“So I went out,” aniya. “Lumayas ako sa bahay.”

Natigilan ako.

Muli akong napatingin sa kanya ng seryoso. “Lumayas ka?”

Tumango siya, tila ba wala lang iyon. “I don’t care anymore.”

Gusto kong sabihin sa kanya na mali iyon—na hindi niya kailangang lumayas, na dapat siyang bumalik at ipaglaban ang lugar niya sa bahay na iyon… Pero alam kong hindi ganoon kadali ang lahat. Hindi ‘yon gano’n

kasimple

“Where are you staying now?”

Napatigil siya sandali, bago napakunot ang noo. “Sa condo ko.”

Napatingala na lamang ulit ako sa langit at tumulala sa mga bituin. Even if Damien had his own place…

Napahinga ako nang maluwag. “Okay.”

Nakita kong sumulyap siya sa akin, halatang nagtataka. “Akala mo saan ako pupunta?”

“Akala ko matutulog ka sa park,” sagot ko, nakataas ang kilay.

Napailing siya, bahagyang tumatawa. “Hindi naman ako baliw, Julian.”

“Well, after what you did tonight, hindi ako sigurado,” mapaglarong sagot ko at pinagkrus ang mga braso.

Napatahimik siya saglit, pero kita ko sa gilid ng labi niya ang bahagyang ngiti. Hindi ko alam kung gumaan ang pakiramdam niya kahit papaano, pero gusto kong isipin na kahit paano, nakatulong ang presensya ko.

Finally… he’s starting to communicate his problems with me too.

Chapter 35

35 : Favor

JULIAN

“Julian, pakikuha nga ng isa pang pack ng noodles jan,” utos ni Mama.

Kinuha ko ang hinihingi niya at inilagay sa cart namin bago tumingin sa paligid.

Maingay sa loob ng grocery store, puno ng mga taong abala sa pamimili ng pang-araw-araw na pangangailangan nila. Nasa may canned goods section kami ni Mama, hinahanap ang mga paborito niyang brand ng sardinas at corned beef habang ako naman ay nagtutulak ng cart at hawak ang listahan ng bibilhin.

I was just roaming my eyes around when suddenly, my eyes landed on a familiar figure.

Sa kabilang aisle, hindi kalayuan sa pwesto namin, nakita ko ang isang lalaking may katandaan na pero maayos pa rin ang tindig-suot ang isang mamahaling long sleeves na naka-roll up hanggang siko. May kasama itong isang babae na may hawak na shopping list, at isang bata na nakaupo sa malaking cart nila, mukhang nasa toddler stage pa lang.

Napahinto ako sa pagkilos nang saktong magtama ang mga mata namin ng lalaki. Napansin ko ang bahagyang pagkunot ng noo niya, animo’y nagulat na makita ako.

Saka ko lamang napagtanto kung sino siya.

Si Mr. King. Damien’s… father.

Napatingin naman ako sa babaeng kasama niya at natapikom. So that’s…

“Julian?” tawag ni Mama.

Tila nagbalik naman ako sa katinuan at napaiwas ng tingin, kunwari’y abala sa listahan namin. Pero huli na dahil nakita ko ang matanda na nagsimulang maglakad palapit sa amin, kasabay ng kanyang pamilya.

“You must be Julian,” bati niya, may bahagyang ngiti sa labi. “Damien’s friend, right?”

Hindi agad ako nakasagot sa tanong niya pero kalaunan ay dahan-dahan akong napatango.

“Opo,” sagot ko.

Nakangiti ang ama ni Damien, pero may kung anong bigat sa mga mata niya. “I see. It’s nice to meet you again.”

Bago pa ako makasagot, nagsalita ang babaeng kasama niya-ang babaeng sa tingin ko ay madrasta ni Damien.

“Oh?” Humalukipkip ito at tiningnan kami ni Mama mula ulo hanggang paa. “So, this is the friend of Damien.”

Napansin ko ang tono niya-hindi palaban, pero may halong pagpuna. Napansin ko rin kung paano dumikit ang ngiti niya sa mga labi na hindi naman umabot sa kanyang mga mata.

Tumango ulit ako marahil hindi ko alam kung paano ko siya sasagutin.

Pinagmasdan muna niya ako sa huling pagkakataon bago ibinaling ang tingin kay Mama.

“You must be his mother?” tanong niya.

Ngumiti si Mama at sumagot sa babae kahit na hindi niya kilala ito. “Ahh… oo, ako nga. Si Regina.”

“Oh…” Nagtagal ang tingin ng madrasta ni Damien sa suot ni Mama-isang simpleng cotton na t-shirt at leggings. Ako naman, naka-shorts lang at plain na oversized na t-shirt. Napansin ko kung paano naningkit ang mata niya, at pagkatapos ay ngumiti ulit.

“I see,” she said simply. “Mukhang nagmamadali kayong lumabas ng bahay.”

Biglang nanlamig ang pakiramdam ko.

Hindi man halata, pero alam ko kung ano ang pinaparating niya sa mga katagang binitawan niya. Isang panlalait iyon.

Bago pa man ako makapagsalita, naunang ngumiti si Mama. “Oo, biglaan kasi itong grocery run namin.” Mahinahong sagot niya, tila hindi naapektuhan.

Pero ako, hindi makapalag.

Pakiramdam ko ay parang napahiya ako para sa amin. Hindi ko alam kung bakit… pero may tumakbo sa isip ko na parang hindi kami sapat para sa babaeng ito. Na siguro… kung hindi ako kaibigan ni Damien, hindi niya ako titingnan ng dalawang beses.

Akmang tutugon na sana ang babae nang biglang tumikhim si Mr. King at inunahan ito sa pagsasalita. “Hon–”

Pero bago pa niya matuloy ang sasabihin niya ay nagsalita si Mama.

“Mauuna na kami sa inyo. Julian,” senyas ni mama. Tumango naman ako at sumunod na kay mama. Alam kong awkward na ang atmosphere at mas mabuting tapusin na lang din pag-uusap. We were about to separate with Damien’s family when suddenly, nagsalita ang ama ni Damien.

“Wait, Julian.”

Napatigil ako, ngunit hindi na lumingon si Mama at nagpatuloy lang sa paglakad. Napayuko na lamang ako at kagat-labing humarap sa ama ni Damien.

Paglingon ay nakita ko pa sa mukha nito ang pag-aalinlangan, pero sa huli ay nagdesisyon siyang ituloy ang nais niyang sabihin. “I just want a quick word with you, if that’s alright.”

Saglit akong napatigil, nag-aalangan. Nang mapagtanto naman niyang hindi ako mapakali sa kinatatayuan ko ay saglit siyang may kinapa sa bulsa niya. Habang ginagawa niya iyon ay mabilis naman akong sumulyap sa kasama niya na ngayon ay nakabaling na ang tingin sa iba.

Inilabas ni Mr. King ang isang business card mula sa bulsa niya at iniabot iyon sa akin. Tiningnan ko naman iyon at napakurap.

“In case you need to reach me,” sabi niya.

Tinanggap ko ito, kahit sa totoo lang ay hindi ko pa sigurado kung gagamitin ko ba talaga.

“Also…” Tumingin siya saglit sa asawa niya, na abala na ulit sa bata. Pagkatapos ay binalik niya ang tingin sa akin. “Are you free this weekend?”

Napatingala naman ako sa kanya dahil sa narinig. “Bakit po?”

“I just… wanted to talk about something. About Damien.”

About… Damien?

Hindi ko alam kung dapat ba akong mag-alala o hindi, pero hindi ko rin alam kung dapat ko ba siyang tanggihan.

Hindi kalaunan ay tumango na lang ako. “Uhm… t-tingnan ko po.”

“Good.” He smiled and nodded.

Nang matapos ang usapang ’yon ay bumalik na ulit sila ng pamilya niya sa pamimili. Samantalang ako naman ay mabilis na lumakad papunta kay Mama na ngayon ay naghihintay na sa akin malapit sa cashier.

“Anong pinag-usapan niyo?” tanong niya, hindi tumitingin sa akin habang inilalabas ang mga groceries sa cart.

“Sabi niya, gusto lang daw po niya akong makausap tungkol kay Damien.”

Tumango si Mama, tila walang emosyon. “At?”

Nagbuntong-hininga ako. “… At binigyan niya ako ng business card niya.”

Hindi na nagsalita si Mama, ngunit alam kong narinig niya ako.

Habang inaayos ni mama mga ang pinamili namin ay hindi ko maiwasang mapaisip. Ano kaya ang gustong pag-usapan ng ama ni Damien? At bakit sa lahat ng tao… ako pa ang napili niyang kausapin?

Is it something about what happened last night with Damien? or is it something else?

Chapter 36

36 : Confused

JULIAN

Malakas ang sikat ng araw ngayong hapon, at kahit nasa lilim ako ng puno sa school grounds ay ramdam ko pa rin ang init sa balat ko. Kasalukuyan ako ngayong nakasandal sa bangko habang ang isang braso’y nakapatong sa lamesa at nakatitig sa kawalan.

Two days have already passed, pero sa loob ng dalawang araw na ‘yon ay hindi pa rin nawawala sa isip ko ang sinabi ng ama ni Damien.

“Are you free this weekend? I just wanted to talk about something. About Damien.”

Napapikit ako at marahang napabuntong-hininga. Hindi ko alam kung bakit, pero may kung anong bumabagabag sa akin tungkol sa nais ng ama ni Damien. Wala naman akong dapat ipag-alala, ‘di ba? Pero bakit pakiramdam ko, may kung anong hindi tama?

Napalingon ako nang marinig ang pamilyar na tinig ni Damien.

“Julian.”

Napadilat ako at nakita ang matalim niyang tingin na may halong pagtataka. “You’re spacing out again,” aniya, saka umupo sa harapan ko. “what are you thinking right now?”

Napangiti naman ako nang bahagya sa kanya at umiling. “Wala… wala lang.”

Hindi agad nagsalita si Damien. Instead, tinitigan lang niya ako na para bang hindi kumbinsido sa aking sinagot.

“You sure?” tanong niya, puno ng pag-aalinlangan.

Ngumiti ako, pilit na iniiwas ang usapan sa kung anuman ang iniisip ko. “Baka gusto mo lang talaga akong titigan, kaya ka ganyan.”

Umangat ang isang kilay ni Damien saka napailing. “Kung ano-anong sinasabi.”

Sinipa niya nang mahina ang binti ko sa ilalim ng mesa, dahilan para mapahagikhik ako.

“Aray! Ba’t ka nananakit!” reklamo ko kahit hindi naman talaga masakit ang ginawa niya.

“That didn’t hurt.” Umiling siya, saka naglagay ng earphones sa isang tenga. “Anyway, I was gonna ask if you’re free later. May pupuntahan lang ako.”

Napataas ang kilay ko. “Saan?”

“Sa unit ko,” sagot niya, kaswal lang. “Maybe you ‘wanna come with me.”

Saglit naman akong napaisip sa sinabi niya.

“Teka, ngayon ba ‘yon?”

“Hindi,” he said sarcastically. “Next year pa.”

Napatawa ako. “Oo na, gets ko na. Ano bang gagawin natin do’n?”

“Nothing. I just want to be with you.”

Nagtaas ako ng kilay, pero hindi na ako sumagot pa. Kahit kailan talaga, hindi ko alam kung seryoso siya o hindi sa mga sinasabi niya.

Nagtagal pa kami saglit sa school at nang mag-dismissal ay pumunta na kami sa condo ni Damien. Habang nasa biyahe, hindi ko maiwasang mapansin ang pagiging tahimik niya. Hindi naman talaga siya palasalita, but I can sense that he’s really preoccupied at the moment.

At sa totoo lang… may isang tanong akong gustong itanong sa kanya.

Alam kaya niyang gusto ako

kausapin

ng dad niya?

Napatingin ako sa kanya, pero agad ding bumalik ang tingin ko sa labas ng bintana ng sasakyan. Siguro… hindi pa ngayon ang tamang oras para pag-usapan ‘yon.

Pagdating namin sa unit niya ay binuksan niya agad ang ilaw at pinapasok ako sa loob.

“Come in,” aniya.

Pumasok naman ako sa loob at pagpasok ay lumapit muna ako sa sofa bago naupo. I know that he lives alone here kaya naman feel at home ako sa condo niya. At isa pa, para naman kaming walang pinagsamahan kung aasta ako na parang first time lang dito.

“You’re really comfortable here, huh?”

Umupo siya sa tabi ko sa sofa, ang isang braso ay nakapatong sa sandalan habang nakatitig sa akin. Hindi ko alam kung bakit biglang parang naging intense ang pagtitig niya.

Marahil sa hindi malamang dahilan ay napairap na lamang ako sa kanya, pilit na itinatago ang kung anong nagbabantang gumapang sa dibdib ko. “Heh. Para namang others ako rito sa condo mo.”

Bahagya siyang tumango, saka bumaling sa TV na nakapatay. Inabot niya ang remote sa katabi niyang table at binuksan ang TV. Hindi siya nagsalita, pero ramdam ko ang panaka-nakang tingin niya sa akin.

Ilang minuto pa lang ang lumipas, pero pakiramdam ko ang tagal na naming ganito. Para bang hinihintay niyang may sabihin ako. O baka naman ako ang may inaasahang sabihin niya?

“Aalis na ako,” sabi ko bigla, tumayo at kinuha ang phone ko mula sa mesa.

Tila naalerto naman siya sa sinabi ko. Naramdaman ko ang bahagyang paggalaw niya, at bago pa man ako makalayo ay hinawakan niya ang pulso ko.

Napatingin ako sa kanya.

“Stay a little longer,” he muttered.

Napalunok ako. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko sa hinihiling niya.

For some reason… hindi ako agad nakapagsalita. Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakatingin niya sa akin o dahil sa lambot ng boses niya ngayon. It’s just that… ibang-iba sa usual niyang tono.

“U-uhh…”

Nang mapansin naman niya ang estado ko ay binitawan na niya ang pulso ko, ngunit hindi pa rin nililihis ang tingin sa akin.

“I-if you want to, I mean.”

Napabuntong-hininga na lamang ako sa kanya bago bumalik sa pagkakaupo.

Napangiti naman ito sa desisyon ko at nag-shift ng pwesto para harapin ako. “Good.”

Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang sitwasyong ‘to. Kanina pa ako kinakain ng katahimikan namin. The truth is, may bumabagabag sa isip ko pero hindi ko alam kung tama bang itanong ko sa kanya ngayon.

Ang

tungkol

sa dad niya.

Dalawang araw na ang nakakalipas mula noong nakita ko ang ama niya sa grocery, pero hanggang ngayon, nasa isip ko pa rin ang tanong na iyon.

“Are you free this weekend?”

Hinahanap ko pa rin ang sagot.

Dahil kung pupunta ako sa kanya…

Magagalit ba si Damien?

Pinagmasdan ko siya saglit. Tahimik lang siyang nakatingin sa TV na para bang wala siyang iniisip, pero alam kong malayo ang utak niya.

Should I… really tell it to him?

Bumuka ang bibig ko, pero agad kong sinarado.

Hindi pa ako

sigurado

Sa huli ay hinayaan kong manatili na lamang sa isip ang tanong na iyon.

Nagtagal pa ako ng ilang oras sa loob ng condo unit ni Damien bago tuluyang umuwi. Sa jeep na ako sumakay pauwi upang hindi na ako gumastos ng malaki pauwi.

Dumukot ako ng bente sa bulsa at iniabot iyon sa driver. Habang nag-aabot naman ng sukli ang matanda ay hindi ko pa rin maiwasang mapaisip.

Naiilang ba ako? Hindi naman siguro. Pero… bakit parang ang bigat sa pakiramdam ko?

Sgalit akong natigilan nang maramdaman ang pag-vibrate ng phone ko sa bulsa. Kinuha ko iyon at tiningnan ang screen.

Wala namang message si Damien.

Kinuha ko ang business card na iniabot sa akin ng dad niya noong nasa grocery kami. Matagal ko itong tinitigan. Wala namang nakasulat na kahit anong schedule o details, pero sigurado akong gusto niya akong kausapin.

Para kay Damien.

Bumuntong-hininga ako.

Maya-maya, napansin kong nasa babaan na ako kaya naman mabilis akong pumara sa jeep. Paghinto ng sasakyan ay bumaba na ako at naglakad papasok sa street namin. Napakatahimik ng paligid—yung tipong naririnig ko lang ay ang sariling kong mga yabag sa kalsada.

Napahinto ako saglit nang tuluyang makarating sa tapat ng bahay namin. Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatayo lang doon, nakatitig sa gate na para bang may hinihintay na sagot mula sa langit.

Napailing na lamang ako sa sarili at pumasok ng bahay.

Diretso akong umakyat, pero habang papalapit ako sa pinto ng kwarto ko ay may biglang nag-pop up na message sa phone ko. Mabilis ko iyong binuksan.

Damien:

did you get home safe?

Tumipa naman ako ng reply sa kanya.

Me:

Yeah… Goodnight, Damien.

Nag-reply siya agad.

Damien:

night, julian.

Humiga ako sa kama at tulalang napatitig sa kisame.

Sana ganito na lang palagi.

Pero sa likod ng isip ko, alam kong hindi ko kayang hindi isipin ang tungkol sa weekend.

Kung pupunta ba ako o hindi. At kung dapat ko ba iyong sabihin kay Damien.

Sa huli, ipinikit ko na lang ang mata ko.

Hindi ko pa alam ang sagot.

Chapter 37

37 : Café

JULIAN

Tumingala ako dahil sa taas ng building na nasa harapan ko. Gawa ito sa salamin at bakal na estrukturang nakatayo sa gitna ng siyudad. Tumikhim ako at pilit na pinakalma ang sarili habang iniipit sa pagitan ng mga daliri ko ang calling card na binigay sa ‘kin ni Mr. King, ilang araw na ang nakakalipas.

I made my decision.

Dahan-dahan akong huminga nang malalim bago pumasok sa loob ng gusali. Agad akong sinalubong ng malamig na hangin mula sa air conditioning. The place screamed wealth—mula sa malilinis na sahig, eleganteng chandelier sa itaas, at mga taong naka-corporate attire na abala sa kani-kanilang ginagawa.

Lumapit ako sa reception desk.

“Excuse me,” I said, placing the business card on the counter.

Tumingin sa akin ang babae sa likod ng desk. Mukhang nasa late twenties siya, maayos ang buhok, at nakasuot ng puting blouse at fitted skirt. Tiningnan niya ang calling card bago lumingon pabalik sa akin.

“Are you Mr. Julian Perez?”

Tumango naman ako sa kanya.

“Please have a seat,” she said with a professional smile. “Sir King is still in a meeting, but he’ll be with you shortly.”

“Sige po. Thank you.”

Umupo ako sa isa sa mga mamahaling sofa sa lobby nila at doon nagpalipas ng oras habang pinagmamasdan ang mga taong naglalakad-lakad sa paligid. Ang pagkakaalam ko, Damien’s dad owns this place.

Habang nasa kalagitnaan ng paghihintay ay hindi ko mapigilang tanungin ang sarili ko kung tama ba itong ginawa ko. I mean… if going here is alright without Damien knowing it.

Hindi ko na namalayan kung ilang minuto akong tulala bago ko narinig ang pagtawag ng isang pamilyar na boses.

“Julian.”

Napalingon ako at nakita ko ang isang lalaking papalapit.

Si Mr. King—Damien’s father.

Nakasuot siya ng dark blue na business suit na mukhang mamahalin. Matangkad at maayos ang tindig niya, pero ang pinakanapansin ko ay ang mga mata niya—matatalas, pero may isang bagay na hindi ko mawari.

“Pasensya ka na at napaaga kita ng punta rito,” sabi niya habang niluwagan ang tali ng kanyang necktie.

“Ahh, hindi po… okay lang,” magalang kong sagot at agad na tumayo mula sa kinauupuan ko.

Tumango naman siya at bahagyang ngumiti sa akin. “Let’s go?”

Naglakad kami palabas ng building at saktong paglabas ay biglang may bumungad na sasakyan. Hindi ko naman napigilang mapatingin sa kotse na naka-park ngayon sa aming harapan. Isa iyong mamahaling itim na sasakyan na sa tingin ko ay higit pa sa kayang bilhin ng isang normal na empleyado.

Napalunok ako nang buksan niya ang pinto ng passenger seat.

“Pasok ka,” he said simply.

Nahihiyang tumango naman ako bago tuluyang pumasok sa loob ng kotse.

Pagkaupo ay naramdaman ko na agad ang lambot ng leather seat. Kakaiba ito sa mga nakasanayan kong sakyan. Mabilis akong umayos ng upo habang pumasok si Mr. King sa kabilang seat sa tabi ko bago pinaandar ng driver niya ang sasakyan.

Tahimik lang ako habang umaandar ang kotse niya. Halos hindi na nga ako mapakali sa pwesto ko dahil sa rami ng iniisip ko. Nagpagpag ba ako ng pants kanina? Baka madumihan ko pa yung kotse niya at magalit siya.

Kahit pa sa peripheral vision ko ay kita kong panaka-nakang sumusulyap siya sa akin.

“You seem nervous,” he commented.

Dahil sa narinig ay dali-dali naman akong napailing. “H-hindi naman po, Mr. King…”

Napangiti siya nang bahagya. “You can drop the formality, Julian. Call me Tito David nalang.”

Medyo nahiya naman ako pero kalaunan ay tumango ako. Nabanggit ko ba ng malakas yung tawag ko sa kanya? Hindi ko rin naman kasi alam kung ano ang dapat kong itawag sa kanya.

“O-Okay, Tito David.”

Nagpatuloy ang biyahe namin hanggang sa makarating kami sa isang coffee shop na mukhang mamahalin din. Tahimik at elegante ang ambiance, at kahit pa gusto kong mag-relax muna kahit saglit lang ay hindi ko pa rin maiwasang makaramdam ng slight discomfort.

Nag-order si Tito David ng kape at isang slice ng cake para sa kanya at pagkatapos ay tinanong niya ako kung anong gusto ko.

Hindi ko naman alam kung ano ang dapat kong piliin marahil hindi rin ako makapag-isip ng maayos, pero bago pa man ako makapagsalita ay ngumiti siya.

“Don’t worry, it’s my treat,” aniya na para bang alam ang iniisip ko.

Napakamot naman ako sa batok at huminga. Bakit ba ako kinakabahan ng sobra?

“Salamat po—uhm, Tito David.”

Sa huli ay nag-order na lang ako ng simpleng iced coffee. Noong una ay tinanong pa ako ni tito kung sure ba akong iced coffee lang pero tumango lang ako sa kanya at tinapos na agad ang usapan. Hindi naman sa hindi ko gustong kumain… wala lang talaga akong alam na pagkain dito kahit anong basa ko pa sa menu ng café.

Pagkaupo namin, hindi muna siya nagsalita. Para bang pinag-aaralan niya ako, at dahil sa paraan ng pagtingin niya ay hindi ko na naman maiwasang kabahan.

“You and Damien,” he finally spoke, breaking the silence. “You’re close, right?”

Napatingin ako sa kanya at marahang tumango. “Opo, Tito.”

Tumingin siya sa labas na para bang may iniisip na malalim.

“That kid,” he sighed, bago bumaling ulit sa akin. “Alam kong hindi madali sa kanya ang lahat ng nangyayari ngayon.”

Tahimik lang akong nakinig.

“His stepmother and I… hindi kami magkasundo sa maraming bagay, at isa na ro’n ang pagpapalaki kay Damien.”

Alam ko na ang konting bagay tungkol sa pamilya niya dahil sa sinabi sa akin ni Damien noong isang araw, pero hearing it directly from his father was different.

“Inisip ko kung paano siya tutulungan,” sabi ni Tito David, bahagyang huminga nang malalim. “And I thought… maybe you could help me with that.”

Napakunot-noo naman ako sa sinabi niya. “Tulungan?”

Tumingin siya sa akin, seryoso ang expression. “I don’t want him to think that Im abandoning him.”

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko.

“Hindi naman po niya iniisip na… iniwan mo siya,” sabi ko sa maliit na boses.

Pero kahit ako mismo… hindi ko sigurado kung totoo iyon.

Napangiti si Tito David, pero halata ang lungkot sa mga mata niya. “He thinks I chose them over him.”

Hindi ko maiwasang mapahigpit ang hawak ko sa baso ng iced coffee ko. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman.

“Hindi ko naman hihilingin na ikaw ang maging tulay namin,” he continued. “But… if there’s a chance na mabanggit mo sa kanya na…”

Huminto siya sa pagsasalita… But I knew what he was about to say already.

“Na hindi ko siya iniwan.”

Napatingin ako sa kanya. Hindi ko alam kung dapat ko ba siyang paniwalaan.

Pero isang bagay ang sigurado ako. Na si Damien ay hindi gano’n kadaling kumbinsihin.

Tahimik kong ininom ang kape ko. Sa ngayon, hindi ko pa alam ang sagot ko.

And I don’t think I’ll ever be sure of what to do.

Nanatili akong tahimik habang nakaupo sa tapat ni Tito David. Ang dami kong gustong itanong, ang dami kong gustong sabihin. Pero sa huli… wala akong nagawa kundi ang makinig.

“The reason why I asked to meet you was to tell you na pakibantayan mo sana si Damien.”

Tila huminto ang oras sa isip ko at sandaling prinoseso sa utak ang sinabi ni tito, animo’y umalingawngaw iyon nang paulit-ulit sa isipan ko na parang sirang plaka.

Bakit… ako? Out of all people, bakit ako ang hinihiling ni Tito David? Hindi ba dapat… ibang tao ang pinagsasabihan nito ng ganito? O mas mabuti, dapat direkta na lang niyang kausapin si Damien kaysa sa akin?

I struggled to find the right words. Pero bago pa ako makasagot ay nagsalita na ulit si Tito David.

“I know my son, Julian,” aniya, mabagal at tinitimbang ang bawat salita. “Kilala ko siya, kahit sabihin pa niyang matagal na siyang hindi bumabalik sa bahay.”

Nagtaas ng tingin si Julian.

“Baka hindi mo pa alam,” patuloy ng matanda. “But I know that there’s something going on between the two of you.”

“P-po?” Napakurap ako ng maraming beses sa sinabi niya.

How did he…?

“Paanong…?”

Tinitigan lamang ako ni Tito David at ngumiti nang mahina. “I see the way he looks at you. I was… once like that.”

Napasinghap ako.

“You remind me of his mother,” dagdag pa niya. “At hindi lang dahil pareho kayo ng ina ni Damien na nagtatanggol sa mga mahal niyo sa buhay. Maging sa paraan ng pakikitungo mo kay Damien… I can see it.”

Tila nanuyo ang lalamunan ko sa sinabi ni tito. I had… no idea how to respond to that.

Hindi ko alam kung dapat ba akong ma-pressure, matakot, o matuwa sa sinabi ng ama ni Damien.

All this time… Damien’s father knows something about us?

“I-ibig-sabihin…”

“Julian?”

Muntik ko nang mabitawan ang baso kong hawak sa narinig. Para akong pinagbagsakan ng langit at lupa matapos marinig ang pamilyar na boses na nanggagaling sa likuran ko.

That voice… is he…?

Slowly, as if afraid of what I would see, I turned around.

And there, standing near their table… was Damien.

Nakatitig ito sa aming dalawa ni tito, halatang hindi makapaniwala. At sa ilalim ng mga ilaw ng café, sa paraan ng pagdilim ng tingin nito habang nakatingin sa amin… alam ko kung ano ang pinaparating ng tinging iyon.

Damien had just walked into something he wasn’t supposed to see.

Chapter 38

38 : Turn

JULIAN

“D-Damien, wait!”

Mabilis kong hinabol si Damien at hindi inalintana ang bigat ng mga hakbang ko o ang bilis ng tibok ng puso ko. The moment he walked out of that café, I knew something was wrong. His aura was too heavy, his shoulders too tense, and the way he avoided my eyes—it was as if he was forcing himself not to acknowledge my presence.

Pero hindi ko siya hahayaang umalis nang gano’n-gano’n lang.

Nagmamadali siyang naglakad patungo sa tapat ng parking lot at nang makalapit sa tabi ng motor niya ay kinuha niya ang helmet mula sa sabitan. He was moving with so much urgency, like he just wanted to disappear.

“Damien!” I called out again, desperation lacing my voice.

But he didn’t turn around. He acted like I wasn’t there.

My heart clenched.

Ayaw niya akong pansinin.

Gano’n ba siya kagalit sa akin?

“Please, just listen–”

Nakita kong inabot na niya ang susi ng motor at pinasok iyon sa ignition. I felt my breath hitch.

Hindi pwedeng hayaan ko siyang makaalis nang hindi ko man lang naipapaliwanag ang sarili ko. I can’t… I can’t lose him like this.

With all the strength I had, I lunged forward, wrapping my fingers around his wrist just before he could start the engine.

Halos mapagitla ako nang maramdaman ang init ng balat niya. He was… shaking.

Nag-angat ng tingin sa akin si Damien, dahan-dahan at punong-puno ng bigat. Doon ko lang tuluyang napagtanto kung gaano siya ka-galit.

His eyes burned with something dark—betrayal, anger, and something deeper, something that sent a shiver down my spine.

“Let go,” he said in a low and controlled voice. Pero hindi ko ginawa. Hindi ako nagpatinag.

“Damien, please,” I pleaded, tightening my grip. “Let me explain.”

His jaw clenched. “There’s nothing to explain.”

Napakuyom ako ng kamao. “There is!”

Binitiwan niya ang helmet na hawak niya at tuluyang humarap sa akin. “Talaga? Ano pang gusto mong sabihin, Julian? Na tama na naman siya? Kaya ka ba nakipagkita sa kanya?!”

Napaatras ako sa bagsik ng tono niya. This is the first time… I see Damien in this state.

“D-Damien… I agreed to meet him because I wanted to understand,” I reasoned, my voice breaking a little. “Gusto ko lang malaman ang side ng papa mo.”

“His side?” Damien let out a bitter chuckle. “I told you everything, Julian. I told you what kind of person he is. What else do you need to hear?”

“I just–”

Naputol ang sasabihin ko nang bigla siyang tumawa.

Masakit.

Pero hindi dahil sa galit niya.

Kung hindi dahil sa kung paano sumisigaw ang lungkot sa likod ng tawa niyang iyon.

“You really don’t get it, do you?” he whispered.

Naramdaman kong lumuwag ang lalamunan ko. “Damien–”

“You were the only one I trusted, Julian,“ he said, his voice trembling. “Akala ko ikaw yung taong hindi ko kailangang pagdudahan. Akala ko naiintindihan mo ako.”

I swallowed the lump in my throat. “I do understand you, Damien.”

“T-then why?” His voice cracked.

Doon bumagsak ang tingin ko sa lupa.

I… had no words.

“Julian…”

I looked up just in time to see a single tear slip from his eye.

A single, silent tear.

At doon ko lang napagtanto kung gaano ko siya nasaktan.

“Why did you agree to meet with him?”

Mas lumamig ang paligid.

Hindi ko alam kung paano ko sasagutin iyon.

I thought I was doing the right thing. I thought I was helping him in some way. But now, seeing the pain in his eyes, the way his hands trembled, I realized… that every decision I made was wrong.

Bago pa man ako makahanap ng sagot, Damien let out a shaky breath and turned his back on me.

Nabitawan ko ang kamay niya.

“D-Damien…”

Pero hindi na siya lumingon.

I just stood there, watching as he walked away, his figure growing smaller and smaller.

And suddenly, I felt like I was reliving a nightmare.

Except this time… Damien was the one who left.

And I was the one left behind.

Chapter 39

39 : Distance

JULIAN

Sinubukan kong kausapin si Damien. Pero hindi ko inaasahan kung gaano kasakit ang magiging resulta ng nangyari sa akin. Sa amin.

I know. Alam kong nagalit siya… pero hindi ko inakalang ganito niya ako ituturing. Na parang hindi ako kailanman naging bahagi ng buhay niya.

Noong gabing iyon, hindi ko mapigilan ang sarili kong mag-isip ng malalim. Paulit-ulit kong binabalikan ang nangyari. Nakahiga ako sa kama, nakatingin sa kisame, at ramdam ko ang pagbigat ng dibdib ko sa bawat alaala ng galit niyang mga mata, ng malamig niyang boses, ng para bang hindi niya ako kailanman kilala.

I think I really… crossed the line too much.

Maybe I shouldn’t have visited his father.

Napapikit ako nang mariin. Sa totoo lang, alam ko naman. Alam kong ikagagalit niya iyon. Alam kong sa mata niya, isa iyong pagtataksil. Pero kahit gano’n… ginawa ko pa rin.

Ginusto ko lang makatulong.

Ginusto ko lang siyang tulungan na ayusin ang mga bagay para sa kanya.

Pero sa huli, ako lang ang lalong nakasakit sa kanya.

Isang buwan ang lumipas.

At sa buong buwan na iyon, hindi namin muling kinausap ang isa’t isa.

Sa simula, mahirap. Hindi ako sanay sa katahimikan… more like, hindi na ako sanay sa katahimikan. Hindi ako sanay na dumadaan siya sa harapan ko na parang hindi niya ako nakikita. Hindi ako sanay na hindi ko siya malapitan, na hindi ko marinig ang boses niya, na wala na ang presensya niya sa araw-araw ko.

Sa unang linggo, gusto ko siyang kausapin. Gusto kong humingi ng tawad, gusto kong ipaliwanag ang sarili ko. Pero sa tuwing susubukan kong lumapit, ang malamig niyang ekspresyon ang sumasalubong sa akin, at sa isang iglap, nawawala ang lahat ng lakas ng loob ko.

Kaya natuto akong tumahimik.

Minsan, nakikita ko siyang mag-isa sa likod ng eskuwelahan, nakaupo sa isang bench na parang may malalim na iniisip. Minsan, napapansin ko rin itong nakatulala sa klase habang hawak ang ballpen pero hindi man lang nagsusulat. May mga araw na late siyang pumapasok, may mga araw naman na hindi ko na siya nakikitang kumakain tuwing lunch break.

Pero kahit gano’n na ang nangyayari sa kanya… hindi ko pa rin magawang lapitan siya.

Kahit gustong-gusto ko nang tanungin kung ayos lang ba siya, kung nakakakain ba siya nang maayos, kung may mga bagay ba siyang gustong sabihin pero hindi niya masabi—hindi ko magawa.

Dahil ang tanging magagawa ko lang ay ang tingnan siya mula sa malayo.

Sa bawat pagdaan ng araw, natutunan kong tanggapin na hindi ko si Damien maaaring pilitin. Na kung talagang kailangan niya ng espasyo, ang pinaka-maibibigay ko ay ang lumayo.

Ngunit gayunpaman, hindi naman ibig-sabihin no’n na hindi ko na siya dapat pinapansin.

Kahit hindi niya alam, patuloy ko pa rin siyang binabantayan.

Mayroong isang beses na nakita ko siyang may pilat sa braso, parang bagong sugat. Hindi ko alam kung saan galing, pero hindi ko na rin tinanong. Nagdesisyon akong bumili ng band-aid sa clinic at iniwan iyon sa locker niya nang hindi niya nalalaman.

May isang beses ding nakita ko siya na natutulog sa library, mukhang pagod na pagod. At first, I was really hesitant to go towards him dahil baka magising siya. Pero kalaunan ay napagdesisyunan kong lapitan na siya at iniwan ang isang maliit na juice box sa kanyang tabi bago lumabas, umaasang kahit papaano ay sana maisip niyang alagaan naman ang sarili.

I also stayed in touch with Tito David. Kahit hindi na ako tinatanong ni Damien tungkol sa ama niya, hindi iyon naging dahilan para hindi ko ibigay ang updates kay Tito David tungkol sa anak niya. Despite everything that happened, I still promised tito na babantayan ko si Damien at isa na rin siguro sa rason kung bakit ko itinuloy ito ay dahil ayokong masayang ang pagkakataong ito lalo na’t it truly cost me too much. But deep inside, I know that Tito David really cared for Damien. It’s just that… Tito David was too late to understand his son’s feelings and Damien got tired of waiting for his dad already.

[ How is he? ] tanong ni Tito David sa kabilang linya.

Tumingin ako sa labas ng bintana, pinagmamasdan si Damien na ngayon ay nakatayo lang sa tapat ng canteen, nakayuko, at parang nag-aalinlangan kung bibili ba ng pagkain o hindi.

“Okay naman po siya,” sagot ko. “Medyo tahimik lang nitong mga nakaraang araw.”

[ Hindi pa rin ba niya ako kinakausap? ]

Umiling ako, kahit alam kong hindi niya ako nakikita. “…Hindi pa po.”

Narinig ko itong buntong-hininga sa kabilang linya. [ Pasensya ka na, Julian. Alam kong mahirap ang sitwasyong ito para sayo. ]

Ngumiti naman ako kahit hindi ni tito nakikita. “Ayos lang po, Tito. Naiintindihan ko naman.”

Kahit na masakit.

Kahit na pakiramdam ko, bumalik kami sa pagiging

estranghero

sa isa’t isa.

But despite all of those pain… hindi naman nabawasan ang nararamdaman ko para sa kanya.

One time, habang papalapit na ang pagtatapos ng break time, napansin kong hindi pa rin tumatayo si Damien mula sa kinauupuan niya sa sulok ng quadrangle. Hawak niya ang phone niya pero hindi niya tinitingnan.

Napakunot-noo naman ako at tumikhim. Alam kong hindi pa siya kumakain. Ba’t ba nakatulala lang siya? Even though some of his friends are calling him, he’s just dismissing them and stare again in the middle of nowhere.

Nang makaisip ako ng paraan upang kumain siya ay dali-dali akong pumunta sa canteen at bumili ng biscuit. After buying the food, bumalik muli ako sa quadrangle palapit sa kanya.

Dahan-dahan lang akong lumapit, kinakabahan at umaasang baka sakaling tanggapin ni Damien ang pagkain.

Nang tuluyang makalapit ay inabot ko iyon sa kanya.

“Gusto mo?” mahina kong sabi. “Ano kasi… sobra pala yung nadala kong–”

Hindi ko na natuloy pa ang sinasabi ko nang tahimik siyang tumayo at iniwasan ang kamay kong nakaabot. Walang sabi-sabing naglakad ito palayo ng hindi man lang lumilingon sa akin.

Tila para naman akong binuhusan ng malamig na tubig sa pwesto.

Hawak ko pa rin ang biscuit sa kamay ko, hindi makagalaw. Hindi ko alam kung anong mas masakit—ang pag-iwas niya, o ang tahimik na pagtanggi niya na tila wala akong halaga.

Napayuko ako, ramdam ang pagbigat ng dibdib ko. Pero bago pa ako tuluyang lamunin ng lungkot ay mabilis kong ipinilig ang aking ulo at humingang malalim.

If there is one thing that I learned from Damien himself, iyon ay ang kahalagahan na maintindihan mo dapat ang sitwasyon ng isang tao upang magkaroon kayo ng mas maayos na komunikasyon.

At kung ngayon, ang kailangan niya ay espasyo… handa akong ibigay ‘yon.

Kahit na masakit.

Kahit na pakiramdam ko ay unti-unti na akong nawawalan ng lakas ng loob.

Dahil kung ito ang kailangan niya para mahanap niya ang sarili niya… kung ito ang paraan para kahit papaano ay gumaan ang bigat na dinadala niya, tatanggapin ko.

Kahit ang ibig-sabihin nito ay manatili na lamang ako sa anino, habang siya ay patuloy na lumalayo.

Chapter 40

40 : Search

JULIAN

Tatlong araw na lang bago ang Christmas party ng school namin.

Dapat masaya ako-lahat ng kaklase ko ay excited na sa nalalapit na selebrasyon, maaga pa lang ay abala na sila sa paghahanda ng mga games, palitan ng regalo, at syempre, ang programang inihanda ng student council para sa amin.

Pero sa kabila ng kasiyahan ng iba ay heto ako, nakaupo lang sa tabi ng bintana, nakatitig sa labas habang iniisip kung ano ang maaari kong iregalo kay Damien.

Dapat ba akong magbigay?

Dapat pa ba?

Para sa akin, oo.

Kahit na hindi na kami nag-uusap. Kahit na hindi niya na ako binigyang-pansin. Kahit na isang buwan na ang lumipas at para kaming bumalik sa pagiging estranghero sa isa’t isa.

Pero kahit anong isip ko, wala akong maisip na regalo para sa kanya. Wala ni isa.

Hindi ako sigurado kung may magugustuhan siya mula sa akin, kung tatanggapin ba niya ito, o kung itatapon lang niya pagkapasok niya ng bahay.

Pero kahit gano’n… I still want to give something for him.

Noong dumating ang araw ng party, wala pa rin akong nahahanap na regalo. Naglakad-lakad ako sa labas ng school, umaasang baka may bigla na lamang lumitaw na ideya sa isip ko. Hanggang sa isang maliit na kariton ang nakita ko sa may kanto. Bigla akong napahinto.

All of a sudden, I cam up with an idea.

Minsan, sa hindi inaasahang pagkakataon talaga, ang pinakamaliit na bagay ang may pinakamatinding halaga.

Mabilis akong lumapit sa tindero at bumili ng isang supot ng binatog. Hindi ito nakabalot sa magarang papel, walang ribbon, walang card. Pero para sa akin, sapat na ito.

Ngumiti ako habang hawak iyon, sabik na makita ang magiging reaksyon ni Damien.

But when I went to the classroom, ang excitement na iyon ay agad na napalitan ng pagtataka.

Wala siya.

Noong una, inisip ko na baka late lang siyang dumating. Pero nang magsimula na ang program, hanggang sa dumating ang kainan, hanggang sa halos matapos na ang buong durasyon ng selebrasyon, hindi ko man lang siya nakitang sumipot.

Is he… not coming?

Sinubukan kong maghintay pa ng ilang mga minuto hanggang sa tuluyan nang bumagsak ang dalawa kong braso kakatulala sa likod ng pinto ng silid namin.

Makalipas lang ang ilang minuto, nalaman ko na lamang mula sa isa naming kaklase na ipinagpauna na lang ni Damien ang kanyang regalo sa prof namin. Ang sabi raw ni Damien, hindi siya makakadalo dahil may family gathering sila sa araw na ito.

Pero alam kong hindi iyon totoo.

Damien doesn’t do family gatherings.

Alam ko dahil ilang beses na niyang sinabi sa akin. Kung may isang bagay na hindi niya gustong gawin, iyon ay ang makisalamuha sa pamilya niya.

Mabilis akong lumabas ng silid-aralan at hindi na nag-abala pang sumabay sa iba kong kaklase. Maaga natapos ang Christmas party namin, kaya bago pa man mag-alas dos ay nasa labas na ako ng school, pinapara ang unang tricycle na makita ko.

Should I visit him in his unit? But what if he dismiss me?

I shook my head and sighed. Hindi na importante ’yon.

Pagkarating ko sa condo unit ni Damien ay agad akong tumakbo papunta sa unit number niya. Kumakatok ako nang halos walang pagitan, pero wala pa ring sumasagot. Sinubukan kong tawagan siya, pero hindi niya sinasagot ang phone niya.

Napapadyak ako sa inis.

Saan ka ba pumunta, Damien?

Nang wala na akong maisipan pang choice ay tinawagan ko si Tito David. Maybe… Damien already went home to his father’s house?

Sumagot ang ama niya sa pangalawang ring.

[ Julian? ]

“Tito,” agad kong sabi, hindi na ako nag-aksaya ng oras sa pagpapaliwanag. “Nand’yan po ba si Damien?”

Saglit na katahimikan. [ He’s not here. ]

Napakagat-labi ako.

[ Why? What happened? ] tanong ni Tito David sa kabilang linya.

Huminga ako nang malalim. “Hindi po kasi siya pumasok sa Christmas party namin, Tito. Wala siya sa unit niya. Hindi ko… hindi ko po alam kung saan siya pumunta.”

Ramdam ko ang pag-aalala sa boses ni Tito David nang sumagot ito. [ Son, hindi ko rin alam. He’s still not coming home. ]

Biglang bumigat ang dibdib ko.

Saan ka ba nagpunta, Damien?

Habang pinipilit kong pigilan ang sarili kong mag-panic ay may biglang pumasok sa isip ko-isang memorya na muntik at matagal ko nang nakalimutan.

“Alam mo, Julian,” he started, barely a whisper, “I used to come here whenever things got… complicated. Kung may

mabigat

akong problema, siya ang una kong

naiisip

lapitan

.“

Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Mabilis akong tumakbo palabas ng condo. Muli akong pumara ng tricycle at nang makakuha ay hindi na ako nagdalawang-isip pa na sumakay doon.

“Sa sementeryo po.”

Pagkarating ng sementeryo ay agad akong bumaba. Halos hindi ako makahinga habang naglalakad sa makipot na daan, sinusundan ang alam kong daan patungo sa puntod ng ina ni Damien.

Hindi ko alam kung bakit sa puntong iyon ay sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko. Maybe because I’ve been running and finding him nonstop that I lost track of time already.

But just in the middle of overthinking… I stopped.

Napatitig ako ng mariin upang kumpirmahin kung tama ba ang nakikita ko.

Just a few meters away from me, I see a familiar figure of a back, sitting on the grass, and staring peacefully in the sky.

Is that…?

Malamig ang simoy ng hangin, pero hindi siya gumagalaw. Ni hindi siya naka-jacket. Ang buhok niya ay magulong-magulo, parang hindi man lang nagsuklay mula kaninang umaga. Ang mga mata niya ay namumugto, pero hindi ko sigurado kung galing iyon sa iyak o sa puyat.

Dahan-dahan akong lumapit.

Hindi siya kumilos. Para bang wala siyang pakialam kahit na may lumapit sa kanya. Para bang wala siyang pakialam kung nandito ako.

Saglit akong napahinto nang tuluyan akong makalapit sa pwesto niya.

I was right. He is here.

Mahinay at tahimik akong umupo sa tabi niya bago inilapag ang supot ng binatog sa pagitan naming dalawa.

Naramdaman ko ang bahagyang paglakas ng ihip ng hangin. Nakita ko ang bahagyang paggalaw ng kanyang mga daliri, pero hindi siya tumingin sa akin.

Wala akong sinabi.

Dahil minsan, hindi mo na kailangang magsalita para maramdaman ng isang tao na hindi siya nag-iisa.

At kahit anong mangyari, hinding-hindi ko hahayaang maramdaman ng taong ito na nag-iisa siya.

. . .

Next part: Epilogue.

Epilogue

00 : His Ephemeral Signs

DAMIEN

The cemetery was quiet. The usual whispers of the wind weaved through the trees, brushing against the gravestones like an unspoken greeting. I sat still, staring at the familiar name carved into cold marble—my mother’s.

It had been a while since I last came here. Not because I forgot, but because coming here is not the same anymore. It always made me remember too much. The weight of memories pressed against my chest, suffocating me with the realization that time never waited for anyone. My mother was gone. My past was unchangeable. And yet, here I was, still trying to untangle the knots in my heart.

Beside me, Julian remained quiet, respecting the silence that stretched between us. Kahit wala siyang sinasabi ay ramdam ko ang presensya nito. Julian didn’t demand any words, never forced me to speak as I wasn’t ready. Maybe… that was also why I never found the heart to push him away completely.

I took a deep breath, letting the cold December air fill my lungs before exhaling slowly.

“I used to think running away would make everything easier,” bulong ko. “That if I kept my distance, I could protect myself from everything—family, expectations, pain.”

Julian didn’t respond immediately, but I could feel his eyes on me. I just knew Julian was listening. I always did.

I continued talking, my voice steady but low. “I resented my father for years. For leaving, for replacing my mom, for pretending like we could all just move on as if nothing happened. I hated Austin just as much, not because he did anything wrong, but because he is my stepmother’s son. He was my best pal before. But everything changed when we became stepbrothers.”

Napabuntong-hininga ako. The words felt heavy, but at the same time, it felt freeing to finally say them aloud.

“But the worst part?” My lips curled into a bitter smile. “I was exactly like him. I left before anyone else could leave me first. I ran away, just like he did when we found out we were going to be brothers .”

I turned slightly as my eyes meet Julian’s. The dim sunlight caught the softness in Julian’s expression—understanding, patient, unwavering.

I clenched my fists.

“I hated him, but I did the same thing to you,” I admitted. “I pushed you away, even when you stayed. I ignored you, even when you tried to reach out. And yet, you still…” My voice faltered for a second.

“You’re still here.”

Julian finally spoke, voice quiet but firm. “Because I know you, Damien.”

I swallowed hard. I wanted to believe that. That someone truly knew me—not just the cold, distant version of myself that I often showed others, but the real me . The one that was afraid, lost, and too stubborn to admit it.

“The truth is,” I muttered, looking back at the grave, “I don’t know how to stop running.”

Muling namayani ang katahimikan sa paligid. The wind blew gently, carrying the scent of damp earth and dried leaves. Somewhere in the distance, a bell rang from a nearby chapel, a soft chime that echoed through the air.

Then all of a sudden, Julian spoke, his voice warm. “You just did.”

Wala sa sariling napasinghap ako sa narinig.

“You’re here, Damien. You’re not running away anymore. Hindi mo man napapansin, pero you’ve been facing everything little by little. And that means something.”

I exhaled shakily. The truth is… I wasn’t sure if I deserved to hear that. But maybe—just maybe… Julian was right.

Maybe coming here, acknowledging everything I had tried to bury for years, was a sign that I wasn’t the same person anymore.

Still, old habits died hard. “Even if that’s true… what if I mess this up again?”

Julian let out a small laugh, shaking his head. “Edi nandito pa rin ako sa tabi mo.”

Out of nowhere, something in my chest just ached at those words. Marahil naguguluhan sa nararamdaman ay unti-unting napalingon ako kay Julian, properly this time. At first, I wasn’t sure what I was searching for, but when I saw the quiet certainty in Julian’s eyes, I knew that Julian meant it.

No hesitation. No expectations. Just him, choosing to stay.

The wind had quieted, but the weight in my chest remained. It was a different kind of heaviness now. No longer suffocating, no longer unbearable. Instead, it was something I could finally hold, something… I could finally face.

Julian hadn’t moved from his spot beside me. He stayed, just like what I did for him… just like what he always did. For the past month, I know that he had kept his distance, giving me the time I needed, but not once did he truly leave. Basta’t nandoon lang siya, watching over me from afar, waiting, understanding.

And for the first time, I saw it.

Julian… had been patient. Always steady. He was the one who chased after me when I was too afraid to look back. The one who fought for our connection when I kept on trying to sever it.

Pero kahit gano’n, bakit ngayon ko lang napagtanto kung ano talaga ang ibig-sabihin ng mga ginawa ni Julian?

My whole life, I believed that people only stayed until they got tired. That no matter how deep the connection was, it was always temporary—fading, fleeting. Kaya ko nga piniling lumayo, para hindi niya na maranasan ulit ‘yong sakit ng pag-alis ng isang taong pinapahalagahan niya.

But Julian… Julian never left.

Hindi niya kailanman pinilit ako na sagutin ang lahat ng mga katanungan sa isip niya. Hindi niya kailanman sinubukang hilahin ako pabalik. He only stayed, patiently waiting for me to turn around.

That was when I realized… that I was never the one giving signs.

It was Julian.

I had spent so long trying to make sense of the signs, of the push and pull between us, convinced that it was Julian who was following my lead. That he was the one holding on to every mixed signal I gave, trying to decipher them, trying to understand me.

But I had it all wrong.

Julian was never the one searching for answers.

I was.

Not in the way I had first believed, not in the way that left me tangled in my own confusion. But in the way that Julian had always been there—constant, unwavering. The kind of presence that wasn’t meant to be loud or obvious, but one that lingered, filling in the empty spaces I hadn’t even realized were there.

He was the warmth of the sun breaking through cold air. The steady pull of the tide, never too much, never too little—just enough. The kind of ephemeral that wasn’t about disappearing, but about existing in the quiet, unnoticed ways that mattered most.

And I had been blind to it all this time.

For so long, I thought I kept looking for Julian because he understood me in ways others never could. That maybe I just liked being around him because it was easier than being around anyone else.

But it was more than that.

My feelings hadn’t grown because of what Julian made me feel, but because of how he made me feel—seen, heard, wanted. Without conditions. Without expectations. Just there, just him.

It wasn’t the grand moments, the dramatic realizations, or the heart-stopping confessions that made me fall for him.

It was the way he never left.

The way he always knew when to stay.

I clenched my fists, my chest tightening as I stared at him—at the boy who had always been right in front of me, at the only person who had ever chosen to stay.

How had I not seen it sooner?

Julian must have felt my gaze because he turned, his eyes meeting mine with a hint of curiosity. “Bakit?”

I swallowed for the nth time as I feel my throat getting dry.

“You…” My voice wavered, and for once, I didn’t know what to say.

Julian tilted his head, waiting.

For a moment, I hesitated. I was always good at listening to other people, but I had never been good at putting my emotions into words. I had spent my whole life burying them, running from them, pretending they didn’t exist. But now, standing here, realizing what Julian had been to myself all along…

I knew I couldn’t keep running anymore.

I had to say it.

I had to make sure Julian knew.

Taking a deep breath, I finally spoke. “You’ve always been there.”

Julian blinked, as if not expecting those words. “Huh?”

“You,” I said again, more firmly this time. “You’ve always been there for me, even when I was too stubborn to see it.”

A small, confused smile played on Julian’s lips. “Of course, I was. Alam mo naman ‘yon, ‘di ba?”

I exhaled, trying to steady myself, trying to put into words the realization that had just crashed over like a tidal wave.

“I thought… I thought I was the one giving you mixed signals. I thought I was the one making things confusing between us,” I admitted in a low voice. “Pero ang totoo… it was you all along. You were always giving the signs, always telling me something, but I never saw them for what they really were.”

Julian didn’t say anything as his expression remained unreadable.

“All this time, I thought people only stayed until they didn’t want to anymore,” I continued. “But you never left, Julian. Kahit ilang beses kitang tinulak palayo, kahit ilang beses kitang hindi pinansin… you stayed.”

Julian’s lips parted slightly, as if he wanted to say something but couldn’t find the words.

I took a step closer. “You didn’t just stay—you waited. And now, I finally see it. I finally see you.”

The silence between us felt different. Not heavy, and not uncomfortable. Just… raw. Real.

And then, without thinking, without hesitating, I did what I had been too afraid to do for so long.

He reached for Julian’s hand, gripping it tightly.

Julian stiffened for a second before relaxing, his fingers slowly curling around mine.

“I don’t want to run anymore,” I confessed, his voice steady this time. “And I don’t want you to keep waiting. So, if you’ll still have me… I want to stay. With you.”

Julian’s smile softened, eyes filled with something I, sometimes, had noticed before.

“Then stay,” bulong niya. “You never had to leave in the first place.”

Dahil sa narinig ay mas lalong humigpit ang pagsalikop ng aming mga kamay, while feeling the weight in my chest finally ease.

The cemetery was bathed in the soft glow of the setting sun, casting long shadows over the gravestones. A cool breeze whispered through the trees, rustling the leaves in a quiet, unspoken symphony.

Sa loob ng mahabang panahon, this place had been my escape. The only place where I could break, where I didn’t have to put up walls. It had been a long time since I last spoke to mother, at least like this. I had visited her before, sat by her grave countless times, and ranted about all my problems. I talked about all things I never felt like anything worth saying.

But now?

I had something—someone—worth introducing.

I exhaled deeply as my pther hand’s fingers grazed the cool grass beneath us.

“Mom,” I began softly, my voice was steady but filled with an emotion even I couldn’t quite place. “It’s me again.”

Julian remained silent beside me.

“I know it’s been a while,” I continued. “I should’ve come sooner. Pero… I guess I was scared. Scared na baka wala akong mukhang maihaharap sayo. Na baka hindi ka magiging proud sa akin.” I let out a quiet chuckle and shook my head. “But I think… I think I finally did something right.”

I turned my head slightly, my gaze settling on Julian. The boy who had seen every version of me—the worst ones, even—and stayed.

With the softest smile, I returned my gaze to the gravestone. “Mom, I want you to meet him. Again.”

I heard Julian’s breath hitched.

I tightened my grip on the grass. “This is Julian,” I said in a steadier voice this time. “And he’s… my boyfriend.”

Julian sucked in a quiet breath, his fingers twitching slightly against his lap. He didn’t move, didn’t speak—but I could feel the weight of his gaze.

Humalakhak ako ng mahina. “Yeah, I know,” I murmured, as if my mother could hear me right now.

“Took me long enough.”

The wind picked up, cold but not biting, as if responding to my words.

I exhaled again and tilted my head up to the darkening sky. “I don’t know what you’d say if you were still here. Pero sana… sana kahit papaano, you’d be happy for me.”

I felt Julian moved as his fingers brushed against mine in a barely-there touch—just enough for me to know he was listening.

And I let myself lean into it.

“You used to tell me that love isn’t something you run away from,” I continued. “That when you find something real, you hold on to it.” I inhaled slowly, feeling the weight of those words settle in his chest. “I think… I get it now.”

Nilingon ko si Julian—at the warmth in his eyes, at the quiet understanding that had always been there, even when I didn’t deserve it.

Julian met my gaze, his lips parting slightly, as if he wanted to say something. But I beat him to it.

“I love you.”

Julian blinked. Once. Twice. His lips parted once again, but no words came out.

And then, after a heartbeat—after what felt like an eternity—he exhaled a small, breathless laugh. “I-ikaw… you really do have the worst timing, Damien.”

I smirked.

“Well, you’re still here, so I must be doing something right.”

Julian shook his head, a chuckle escaping his lips. Then, after a moment, he softened. “I love you too.”

The words were quiet, but they landed like thunder in my chest.

I hadn’t realized how badly I needed to hear them until now.

And as the night stretched on, as the wind whispered around us and the stars blinked to life above, I let myself believe it—believe in love, in second chances, in the idea that maybe, just maybe, I had finally found something that wasn’t meant to slip through my fingers.

I looked down at my mother’s grave one last time, my chest feeling warm with something new, something I didn’t want to lose.

Then, with a small smile, I murmured into the night.

“

These signs… they were never mine to begin with.

“They were Julian’s.

“They were

his ephemeral signs

all along.”

. . .

The End.

Author’s Note & Happy New Year!

Ending this year with a blast! Happy 100K Reads to the last story I wrote, “His Ephemeral Signs” ! Thank you guys so much for staying with me despite my shortcomings and my undeniably VEEEERRYYY

long hiatus . I hope you enjoyed my stories, kahit na pangit ang writing style ko hehe.

As this year is about to come to an end, I just wanna say THANK YOU to everyone who has supported me since the beginning. 2025 has been a real rollercoaster ride for me haha. I’ve met a lot of people this year (both good and bad ones). Lumandi ang ferson, na-scam ang ferson, first time nakapag-paanak ng ferson (during my nursing duty hehe skl), and I even became a Top

Vale in Mobile Legends (and I’m still currently in the rankings) dahil sa sobrang ka-boring-an ko sa bahay HAHA!

At dahil sa sobrang daming ganap sa buhay ko, I somehow got lost on track when it came to writing stories on Wattpad. There were times when I tried to write again, pero pinanghinaan ako ng loob because I could really feel that my writing skills had become very rusty. Yung tipong nagkakaroon ako ng writer’s block at nauubusan lagi ng vocabulary tuwing nagsusulat. At some point, I even envied other authors because ang dami nang magagaling magsulat ngayon, and I felt like I wasn’t improving anymore as a writer.

But then, I suddenly remembered why I started writing stories here on Wattpad in the first place. I write because it became my comfort during my darkest days. Writing stories helped me get through my lonely days, my depression, and even changed me as a person, especially when I was already dealing with s **cidal thoughts. Because of my readers, I was able to free myself. Na kahit hindi ko kayo kilala, walang kahit sino man ang nagsalita ng masama kapag inilabas ko ang saloobin ko. And because of that, I became the person I am today.

I’m proud to say that I’m not as afraid as I was before when it comes to expressing myself. Ngayon, hindi na ako gaanong natatakot sa sasabihin ng ibang tao tungkol sa sarili ko… sa kaibahan ko. I was able to come out to some of my friends, and I’m truly grateful that I’m finally in the right circle now.

You see, I owe Wattpad a big one. I grew up with this app ever since I was still a silent reader back in Grade 6. And now, I’m already a 2nd-year nursing student . Dahil sa sobrang tagal mula noong huli akong nagsulat sa platform na ito, it felt like my mind as a writer somehow stopped along the way this year.

But now, I’m challenging myself to write again this 2026 . I’m hoping na sana maibalik ko ang dating apoy na sumisiklab sa loob ko tuwing nagsusulat ako ng akda. Na sana bumalik ang excitement tuwing nagbubukas ako ng Wattpad app para magsulat.

And this will all start once again…

This 2026

Share this story: