Preview

Jon Whiskey Mendez

Nabulabog ako sa pag-iisip nang marinig kong tumutunog ang phone ko at may tumatawag.

Ilang araw na akong nakatunganga. Hindi ko alam kung bakit sobrang apektado ako sa brutal pagkamatay ng tatlong milyonaryo na yon.

“Hello tito Ron?” Tamad na tamad kong bulong.

Sumabay pa si Andruiz. Hanggang ngayon walang paramdam saakin. Ang sabi niya hindi niya ako iiwan. Pero ngayon wala siya. Nakakainis. Kung kailan ko pa naman siya kailangan ngayon pa nawawala. Tamad na tamad na nga ako maligo. Kainis. Ayoko din magluto.

“Jon, nahuli na yung pumatay sa tatlong milyonaryong na-feature mo sa channel natin.” Turan saakin ni tito.

Hindi ko alam kung bakit bigla akong nakaramdam ng kaba dahil sa sinabi niya. Pabilis nang pabilis yung pagtibok ng puso ko sa hindi ko malamang dahilan.

“T-talaga tito?” Bulong ko.

Napahawak naman ako sa dibdib ko nang lalo akong kinabahan at natakot. Hindi ko alam kung bakit.

“Oo Jon. Yung last wish ng murderer, ikaw ang mag-interview sakanya.”

Para naman akong tinakasan ng kaluluwa dahil sa sinabi niya. Seryoso ba siya?!

“B-bakit ako tito?! Kung sakalin ako non?! Ayoko!” Agad kong kontra sa sinabi niya.

Huminga naman ng malalim si tito Ron. “Yon nga Jon e! Hindi daw siya magsasalita hangga’t hindi ikaw ang kakausap. Idol ka ata. Lalo na ngayon na mas sikat ka na sa daddy mo.” Dugtong pa ni tito na kinailing ko.

“Ayaw tito! Ayaw ko. Mamatay ako sa takot. Baka maihi pa ako!” Sigaw ko sakanya.

Rinig na rinig ko yung tawa niya mula sa kabilang linya. “Hindi Jon. May panic button sa ilalim ng mesa katapat mo. Wag mong aalisin yung pagkakahawak doon at kapag may ginawa siya sayo, agad mong pindutin. Mabilis na papasok yung mga pulis sa loob ng room kung saan kayo nag-uusap.” Paliwanag saakin ni tito.

Napaisip naman akong malalim. Kahit na ’di ba? Paano kung wala na akong hininga bago pa sila makapasok? Ayoko pa mamatay. Yikes.

“Pumayag ka na Jon. Hindi kita ilalagay sa kapamahakan.” Turan pa ni tito. “Ayaw mo ba na ikaw yung magiging way para malaman natin kung anong dahilan kung bakit niya pinatay yung tatlong yon?” Dugtong pa niya na kinatango ko.

“Sige. Sige tito. Payag na ako.” Pagsang-ayon ko sa sinabi niya.

“Sige. Mag-ayos ka na. Ipapa-ready ko na yung room.” Huling turan niya pa bago pinatay ang tawag.

Napahinga naman akong malalim at hinayaan ko ang sarili kong nakahiga sa kama.

Bakit ako kinakabahan? Bakit parang natatakot ako? Bakit? Bakit?

“Sumabay ka pa talagang lalaki ka!” Inis kong sigaw bago i-dial ang number ni Andruiz sa phone ko pero lalo lang akong nainis kasi walang sumasagot.

“Bahala ka sa buhay mo Ruiz! Wag na wag kang magpapakita saakin!” Galit at inis ko pang sigaw bago mabilis na tumayo at dumiretso sa banyo.

MATAPOS ang ilang oras na paghahanda, mabilis akong sumakay ng taxi papunta sa terminal ng tren.

Hindi pa din nawala yung kaba at takot ko sa dibdib. Isama mo pa si Andruiz na akala mo hindi ako nag-aalala sakanya.

Nakakainis yung lalaking yon! Ang sabi niya saakin, kung kailangan daw na katabi ko siya 24/7 gagawin niya! Pero ngayon ni tawag ko hindi sinasagot.

Na-recieve ko naman yung mga dapat kong itanong sa murderer. Ang totoo, hindi ako kinakabahan sa kung anong pwedeng gawin saakin nung murderer. Hindi naman ako takot. Hindi ko alam kung saan ko galing ’tong ka ba at takot ko.

Halos limang tanong lang. Anong tunay niyang pangalan, mga magulang, motibo kung bakit pinatay niya yung mga taong yon, saan nakatira, kung paano pinatay. Basta ako nalang das gumawa ng iba pang tanong.

Huminga nalang akong malalim bago isandal yung ulo ko sa car seat. Feeling ko ang lungkot-lungkot ko sa hindi malamang dahilan. Hindi ko alam kung bakit. Huminga nalang akong malalim bago ipikit yung mga mata ko.

KALAHATING oras lang ay narating na ako sa studio. Mabuti nga hindi pinublic ang pagsasalita ng murderer kundi dadagsain talaga ’tong building namin.

Mabilis akong pinapasok sa loob. Swipe-swipe lang para makapag-in. Ang dali lang. Basta may ID ka.

Agad akong sinalubong ni tito Ron sa floor namin. Nakangiti siya saakin bago iaabot ang isang script, isang journal, dalawang ballpen at laking gulat ko nang may kasamang maliit na kutsilyo.

“For emergency use.” Tumango naman ako.

Mabilis kaming naglakad papunta sa elevator at pumasok. Pero ako binabasa ko yung nasa script. Yung mga itatanong ko lang naman.

Habang nasa elevator kami, pinag-aaralan ko yung script. Kung sakaling ayaw sagutin yung tanong na yon, pwede kong palitan at lituhin yung murderer para masagot yung tanong. Ilan lang yung priority questions na kailangan talagang masagot.

Bumukas na yung elevator at lumabas na kami agad. Halos mapanganga naman ako sa dami ng pulis at sundalo sa floor. Halos lahat sila nakatapat sa isang pintuan. Malamang nandyan yung murderer.

Mabilis akong nilagyan ng kaunting make-up. Nilagyan din ng microphone. Inipit sa bewang ko. Ang sabi saakin ni tito, may naka-set up na camera sa harapan naming dalawa nung murderer. Ako daw ang magpapatay kapag lalabas na ako. Hindi naman daw aggresive yung murderer. Kaya kampante si tito.

“All set?” Tanong ni tito. Mabilis naman akong tumango at ngumiti.

Mabilis akong naglakad papunta doon sa harap ng pintuan at binuksan naman nung sundalo.

Naglakad na ako papasok. Bumalot naman yung lamig saakin pero nanigas ako sa kinatatayuan ko nang dumako yung tingin ko sa suspek na nakatalikod saakin at nakaupo. Kahawig niya kasi si Andruiz kapag nakatalikod.

Ipinilig ko naman yung ulo at mabilis na naglakad papunta sa upuan sa harap niya ng walang takot. Hindi ko siya tinapunan ng tingin. Nakayuko pa akong umupo.

Halos malaglag ang puso ko nang masilayan ko na ang tinatawag nilang suspek. Nagsimulang mag-unahan ang pagtulo ng mga luha ko at panginginig ng kamay ko na naging dahilan ng pagkahulog ng hawak kong kutsilyo na nakatago sa likod ng papel at yung ballpen.

Nakangiti lang siya saakin na para bang natutuwa pang nakita ako. Tuloy lang ako sa pag-iyak habang nakatitig sakanya. Hindi ako makapaniwala. Ayokong maniwala! Ayoko!

“Hello my Whiskey.” Nakangiti niya pang bulong.

Napatingin nalang ako sa dalawang kamay niyang nakapatong sa mesa na nakaposas. Hindi ako makapaniwala. Ayoko maniwala. Ayoko.

Yung taong gumabay saakin nang wala si daddy. Yung taong nagparamdam saakin kahit wala akong nararamdaman. Yung taong nagbigay saakin ng totoong lasa kahit wala naman talaga akong malasahan. Yung taong nagparamdam saakin ng sakit kahit wala akong maramdaman. Yung taong siya na ang lahat para saakin. Ayoko! Ayoko maniwala!

Umiling-iling ako sa harap niya habang umiiyak. “A-ayoko! A-ayoko. Hindi t-totoo ’to.” Bulong ko pa.

Narinig ko naman yung pagtawa niya. “Whiskey ko, totoo ang lahat. Ako ang pumatay sakanila. Ginawa ko ang lahat para hindi ako mahuli. Para makasama kita. Wala e! Nahuli pa din ako.”

Lalo naman akong napaiyak sa sinabi niya. Ano bang ginagawa niya?! Pwede naman niyang itanggi! Hindi yung ganito na aakuin niya!

“A-ayoko Ruiz! A-andruiz! Ayoko!” Sigaw ko pa sakanya.

Nakangiti lang siya saakin. “Wag ka nang umiyak mahal ko. Hindi ko mapupunasan. Naka-posas ako.” Biro niya pa sabay taas ng dalawa niyang kamay.

Parang hindi naman nakakatulong yung pagbibiro niya. Lalo lang akong naiiyak.

“Magsimula na tayo. Miss na miss na kita.” Turan niya pa.

Hindi ko alam kung ilang minuto ko siyang tinitigan. Hindi ko alam. Hindi ako makapaniwala. Ayoko maniwala.

Ilang minuto din akong umiiyak. Nakatitig lang siya saakin at laging sinasabi na tumigil na ako. Ayaw niya daw na umiiyak ako. Lalo siyang nahihirapan.

“M-magsimula na tayo.” Bulong ko pagkatapos ng ilang minuto kong pag-iyak.

Ngumiti naman siya at mabilis na kinuha yung camera na nakapatong sa tripod at may pinindot-pindot kahit nakaposas.

“Kailangan natin burahin yung first clip. Baka madamay ka pa Whiskey ko.” Bulong niya pa.

Ngumiti pa siya saakin pagkatapos niyang ibalik yung camera.

“Ready na Whiskey ko? 10 seconds lang.”

Pinilit kong tumango kahit ayaw ko. Mabilis siyang bumalik sa upuan. Nagbilang lang ako sa utak ko habang nakatingin sakanya. Ayoko siyang makita sa kulay kahel na damit na yan. Pero hindi ko maipagkakailang sobrang gwapo niya pa din.

Huminga ako ng malalim bago tumingin sa papel na hawal ko at sa unang tanong.

“A-ano ang tunay mong pangalan?” Halos pabulong na tanong ko sakanya.

Nakangiti naman siya at parang proud na proud pa. “I’m Caden Andruiz Lowell.” Turan niya na sobrang kinagulat ko.

Minsan niya nang nabanggit saakin na galing siya sa isang mayaman na pamilya dahil tinanong ko kung saan niya galing ang lahat ng binibigay niyang luho saakin. Pero tanging Andruiz lang ang alam kong pangalan niya.

Pinilit ko naman ngumiti. “Anong pangalan ng mga magulang mo?” Sunod ko pang tanong.

Pero alam kong Howard Lowell at Cannedy Siera Lowell ang pangalan ng mga magulang niya na may-ari ng napakalaki at nangungunang kumpanya sa buong mundo. Pinatay sila ng nag-iisa nilang anak at alam kong si Andruiz yon. Siya din yung pinag-aaralan ni daddy. At si daddy lang ang nakakaalam at ako na si Ruiz nga ang pumatay sa mga magulang niya.

“Howard Lowell and Cannedy Siera Lowell.” Tipid na sagot niya pero hindi pa din mawala-wala ang ngiti sa labi.

“Anong motibo mo para patayin sila?” Sunod kong tanong sakanya. Primary at important question lang ’to.

“They tried to mess with my company. Betchel, Handwick and Clemente. Sinubukan nilang sirain ako. But I’m wiser than them. I killed them.” Walang alinlangan sagot ni Ruiz.

Nakatitig lang ako sakanya dahil ayokong maniwala. Masyadong mababaw Andruiz.

“They chose death when they messed with the most precious thing I have.” Dugtong niya pa at ramdam na ramdam ko yung galit sa sinasabi niya.

“Paano mo sila pinatay?” Bulong ko pa.

Huminga naman siya ng malalim at tumingin sa mga mata ko. “I tortured them. First, I planned everything. Every little moves. Kinuha ko sila. I’m powerful than them. I can do everything. Pinaranas ko sakanila yung tunay na impyerno. Inalis ko isa-isa yung kuko nila at yung ngipin nila. Then, I digged their eyes out and cut their tongues.” Seryosong bulong niya.

Halos nanginginig ako sa takot. Alam kong kaya niya gawin yon. Ganyan na ganyan yung ginawa niya sa mga magulang niya.

“I skinned them one by one. Cut every part of them and hanged at my garage.”

Nalilinawan na ako. Kaya pala hindi niya ako pinapunta sa garage niya nung panahon na pumunta ako sa bahay niya. Nung panahon kung kailan niya pinatikim saakin yung kakaibang sarap na hindi ko pa naranasan kailanman.

“Naghihintay ako every week para sa truck ng basura. Isinasama ko sa truck yung mga parte nila. Hindi ko sinasabay. That’s it.”

Napahinga naman ako ng malalim. He’s crazy!

“Sinabi ko na ang lahat sayo.” Nakangiti niyang bulong.

Tumango naman ako bago tumayo at patayin yung camera. Dahan-dahan akong bumalik sa pagkakaupo habang umiiyak. Hindi ko pa din matanggap. Ayaw ko tanggapin.

“R-ruiz. Bakit umabot sa ganito?” Umiiyak kong tanong sakanya.

Bigla naman sumeryoso yung mukha niya. “They tried to rape you! Sinubukan ka nilang kuhanin saakin dahil sa letcheng pag-feature mo sakanila!” Sigaw niya saakin at galit na galit.

“They all plannes to kidnap you, rape you and kill you at the same time my love. But I’m wiser and smarter than them. They can’t lay hands on you. Hindi ako papayag.” Tumatawang bulong niya.

“I’m powerful than them. Wala pa sila sa kalingkingan ko. I can kill anyone who tries to lay dirty hands on your skin. Papatau ako ng ilang beses.” Seryoso niya pang turan saakin.

Umiling naman ako. Hindi naman kailangang umabot sa ganon.

“Nangako ako sa daddy mo na aalagaan kita. Ako ang magsisilbing pakiramdam mo sa lahat ng bagay. Hindi ko ginawa yon dahil nangako ako, ginawa ko yon dahil mahal kiya Whiskey. Handa akong pumatay ng paulit-ulit wag lang nilang mahawakan ni anong parte ng katawan mo.”

Iyak lang ako ng iyak. Hindi ko alam kung anong sasabihin o isasagot sakanya. Hindi ko alam.

“Yes. Alam kong alam mo na pinatay ko ang sarili kong magulang. Wala akong pinagsisisihan. They also tried to kill you noong nalaman nila na nagugustuhan kita. I’ve been your stalker for how many years. Yoir dad knew it. Nakatanaw lang ako sa malayo Whiskey pero hindi ka naaalis sa paningin at puso ko.”

“A-andruiz? Paano na ako? M-makukulong ka! Hindi ba nangako ka? A-aalagaan mo ako!” Humahagulgol kong sigaw.

Dahan-dahan naman siyang tumayo at lumapit saakin. Mabilis siyang lumuhod at mabilis ko siyang niyakap at umiyak sa balikat niya.

Pilit naman niyang pinunasan yung mga mata ko. Pero hindi ko pa din mapigilan ang pag-iyak.

“W-wag ka nang umiyak. B-babalikan kita. K-kung hindi mo na ako mahintay, ayos lang saakin. Basta ang importante, ligtas na ang mahal ko.” Bulong niya pa habang nakatitig saakin pero umiling ako.

“A-ayoko Ruiz! D-dito ka lang. H-hindi mo ako iiwan ’di ba?! Ayoko!”

Ngumiti naman siya at pinunasan ang mga luha ko sa huling pagkakataon at halikan ako sa labi.

Hindi ko alam kung ilang segundo nagtagal ang halikan namin pero nakatayo na ako at nayakap sakanya.

Narinig ko naman ang tawa niya pagkatapos ng halik namin at pagpunas niya sa mga pisngi ko.

Yumakap siya ng mahigpit at yumakap ako pabalik. “Gagawin ko ang lahat para makalabas agad. Babalikan kita Whiskey. Babalikan kita mahal ko.” Huling bulong niya bago ko marinig ang malakas na tunog at mabilis na pagpasok ng mga sundalo.

Mabilis nilang hinatak si Andruiz palayo saakin. Ayaw ko bumitaw sakanya. Pero sa lakas ng pwersa nila ay napabitaw ako at mabilis nila akong pinalibutan at mabilis na inilabas si Andruiz.

Nakita ko pa yung kahuli-hulihang ngiti niya na kinaiyak ko ng sobra.

“Are you okay?” Tanong saakin mi tito pagpasok niya.

Umiling naman ako. “H-hindi na ako magiging okay kailanman.”

[WARNING]

---

This is a work of fiction. Names, characters, places and incidents are the product of author imagination or are used fictiously, and any resemblance to actual person, living or dead, business establishment, events or locales is entirely coincidental.

This story contains mentions of

BOY×BOY

material. If its not your tea, then I dont give a shit. -,-

You’ve been warned.

©

Calypzo

Alcazar

‘Plagiarism is the outcome of jealousy.’ - Calypzo

ERRORS AND WRONG GRAMMARS AHEAD.

---

kalli

Chapter 1

---

Jon Whiskey Mendez

I quickly picked up my phone and answered it immediately while wearing my pants. “Hello? Jon Mendez speaking.” Agad na sagot ko habang nakatitig sa full body mirror.

“Sir Mendez, I’m glad you accepted my proposal. I’m so happy that I’ll be working with one of the best journalist in the country.” Bahagya naman akong napangiti bago i-loud speak ang phone ko at ipinatong iyon sa mesa sa tabi ko.

“No worries Mr. Garcia. I just want to continue what my daddy started.” Sagot ko kay Mr. Garcia habang sinusuot ko ang kulay dark blue ko na suit.

“Ang laki ng tiwala ko sayo Jon? Whiskey?” Agad naman akong napangiwi nang banggitin niya ang second name ko. I don’t like to being called by my second name.

“Jon is acceptable Mr. Garcia.” Turan ko habang inaayos ang neck tie kong gray. Ngumiti pa ako at mabilis na kinuha ang relo at isinuot.

“Don’t hurry Jon. Mamaya pa ang call time mo, maybe around an hour pa sa studio lang naman e.” Paliwanag pa sakin ni Mr. Garcia.

Si Mr. Reron Garcia ang may-ari ng channel station na nangunguna ngayon sa Pilipinas. Silang dalawa ng daddy ay matalik na magkaibigan. They were the best buds during their time. My daddy is knowm for being one of the ‘ Best Journalist ’ in the Philippines. I want to continue the legacy that he started that’s why I pursued journalism just like my dad.

High school palang ako I always wanted to become like him. A great and the best daddy. Lagi ko siyang nakikita sa TV sa twing may coverage. Kahit sa bagyo siya rin ang incharge. He can do whatever you want him to do.

He made sure na hindi ako magugutom kahit madalang lang kami magkasama. Nakakalungkot lang na he already passed away but he left me with secure and stable future.

All his money was transferred into my account. The last time I checked, over five million pesos ang laman non. Bago siya namatay ay pinaasikaso niya na nang hindi ko nalalaman.

Namimiss ko na nga siya e. Siya na nga lang kasama ko dito sa bahay, iniwan pa ako. I’m his one and only baby. I’m daddy’s boy.

“Thank you Mr. Garcia.” Sagot ko nalang sakanya. Ayoko nang pahabain pa ang usapan. I need to prepare.

“You’re always welcome Jon. I’ll hang up now and see you later!”

“See yah!” Turan ko pa bago pinatay ang tawag.

Napaupo naman ako sa kama ko. I’m kinda shaking because of the tensions. Kinakabahan ako because this will be my first appearance on Philippine TV. Mapapanood ako sa buong Pilipinas.

Kailangan na hindi ako mautal, magkamali o mabulol man lang. Dapat perfect.

I drink water to calm myself. “This is for you daddy. I know, I know you are counting on me.” Tumatawa ko pang bulong.

“Whoooo!” Malakas kong sigaw at tumayo. “This is it pancit!” Sigaw ko pa.

I picked up my phone, power bank, charger, hand sanitizer, some cologne, mouth wash and any other things that I need.

Ngumiti muna ako bago lumabas ng kwarto. “Let’s go. I’m ready. Two years of training is already enough. Don’t mess up Jon Whiskey Mendez.”

MATIYAGA akong naghintay ng taxi. I need to ride a taxi, and a train bago muna makarating sa studio. Hindi naman ganon kalayo pero mga kalahating oras din ang kakainin.

While on the taxi, I reviewed some reports that they sent me a day ago. Isang oras lang ang screen time ko. Most of the time naka off cam.

I like serving people. Serving them the hot news, coverage or issues. Just like my daddy.

Hindi ko nga alam kung paano ako napunta dito. I just want to be a nurse before pero nung high school na ’ko, I saw how my daddy struggled. Halos araw-araw may ubo siya kaya hindi na gaano nag a-appear sa TV as an anchor-man. Nawala siya sa Philippine TV that left everyone in question kung nasaan siya. We just found out na may sakit na pala siya sa baga.

Natatandaan ko pa yung huling sinabi niya sakin bago siya nawala.

’ Continue what you want to do. Dont mind me. I’m just here beside you. Guiding you. Loving you everyday. ’

That’s exact phrase that he told me. Mahal na mahal ko ang daddy. Kaya naisipan kong sumunod sa yapak niya. Journaling is kinda fun too. So why not try?

Agad nang huminto ang taxi sa harap ng hagdan papunta sa taas kung nasan ang train station. Medyo madami na ding tao pero okay lang.

“Manong ito po iyong bayad ko.” Turan ko kay manong. Nakita ko kasi sa meter na over 300 pesos yung babayaran ko kaya nag-abot na ako ng 500 pesos.

Nakita ko naman siyang bumubunot sa bulsa niya ng panukli but I immediately stopped him. “Sayo nalang po yung sukli manong.” Nakangiti kong sabi sakanya bago bumaba ng taxi.

“Keep safe manong!” Sigaw ko pa at kumaway. “Kayo din po sir Jon!” Medyo nagulat naman ako dahil kilala niya ako pero kalaunan ay ngumiti din ako.

Nakangiti akong umakyat ng hagdan. May nakapila na tao kaya pumila din ako. Hindi naman mabagal ang usad. Pero ayos lang.

Napatingin naman ako sa likod nang makita si lola. Agad akong ngumiti sakanya at umalis sa pila ko. “Kayo na po mauna lola.” Nakangiti kong bulong.

Eto ang laging sinasabi sakin ni daddy ‘ Help people ’ Tulungan mo sila hanggat makakaya mo. Kung meron kang sobra, ipamigay mo. Hindi mo naman dadalhin sa hukay yan.

If I said na that he is the best man in my life, totoo yon. Siya ang iron man ko. Sa twing may sakuna, kahit hindi siya on-duty tutulong siya. Hindi mo na kailangan pang sabihin sakanya. Kahit walang sweldo okay lang basta makatulong siya.

Kahit kasagsagan ng bagyo susuungin niya para lang makapaghatid ng balita at makatulong sa tao. That’s why people loves him. Walang katulad ang daddy. Ilang beses na siya nalagay sa peligro pero hindi niya iniwan ang industriya na mahal niya.

“Maraming salamat apo.” Nakangiting sagot naman ni lola saakin. Ngumiti lang ako sakanya at pumili kung san siya nakapila dati.

“Medyo hawig mo si Johnny Mendez. Pareho pa kayong mabait.” Tumatawang turan ni lola sa pangalan ni daddy.

Nakitawa lang ako. “Talaga la? Hawig ba kami? Pero mas gwapo naman ako diba?” May halong biro kong tanong.

Tinignan naman niya ako ng matagal. “Hmm. Magkahawig talaga kayo. Kamukha mo siya nung kabataan niya. Teka, anong pangalan mo apo?” Tanong niya sakin.

“Jon po la.”

“O! Magkapangalan pa kayo.” Tumatawa niyang bulong sakin.

“Baka coincidence lang po la. Pero aminin mo la, mas gwapo ako sakanya.” Biro ko.

“Mas gwapo ka na may halong ganda. Si Johnny kasi lalaking-lalaki ang itsura at walang mahahabang pilik-mata. Tapos yung sayo ang hahaba. Tapos mas dimples ka pa.” Puri naman ni lola sakin na sobrang nagpangiti sakin.

“Nakakuha ko po siguro yan kay mommy.” Tumango naman si lola.

“Sino ba ang tatay mo apo?”

Ngumiti ako sakanya at binuksan ang phone ko para ipakita ang lockscreen ko. “Si Johnny Mendez po la.” Kitang-kita naman ang gulat sa mukha ni lola.

“Tama ako ng hinala!” Sigaw niya habang tumatawa at mabilis akong niyakap.

Tinitigan niya pa ako pagkatapos niya akong yakapin. “Grabe! Isang beses ko lang nakita ang anak nila ni Melody! Ang laki-laki mo na!” Tumatawang bulong niya.

Hindi na nakakapagtaka na nakita na nila ako nung mga bata palang ako. Gusto akong sinasama ni daddy kapag nagbibigay ng relief goods sa mga tao. Isa din ako sa mga nag-aabot. Minsan katulong niya sa pagrereport. Ako minsan ang nag-aayos ng mic niya. Minsan din pinag-aayos niya ako ng ire-report. “Sabi sainyo la. Mas gwapo ako kay daddy.” Turan ko pa.

Tumawa naman siya. “Oo nga! Mas gwapo ka sa daddy mo!” Turan niya sakin.

“O! Andyan na ang tren lola.” Hinawakan ko ang kamay niya at inalalayan sa pagpasok sa tren.

Agad akong humanap ng pwedeng maupuan niya. “Ayun la!” Turo ko sa isang bakanteng upuan.

“Isa lang yon apo. Pano ka?” Tanong naman niya. Agad naman akong ngumiti sakanya.

“Wag ka mag-alala la. Hahanap nalang ako don sa banda don.” Turo ko sa kabilang parte.

Ngumiti siya sakin. Inihatid ko na siya sa upuan. “Mag-ingat ka apo ha.” Paalala niya pa sakin.

Ngumiti naman ako sakanya at tumango. “Kayo din po la.” Tinanaw ko pa siya ng isang beses bago naglakad habang umaandar ang tren. Ako nalang ang nakatayo.

Wala na akong mahanap na ibang upuan pero naglakad pa ako hanggang dulo. Agad naman akong napangiti nang makita ang nag-iisang upuan.

May isang lalaking naka-hoody na jacket ang nakaupo sa may tabi ng bintana. Agad naman akong umupo dun sa upuan at pinatong ang bag sa mga hita ko.

Napatingin naman ang lalaki sakin. Hindi ko siya ganong makita dahil sa hoody. Labi at ilong lang ang nakikita ko.

“Hello? Ayos ka lang po ba?” Tanong ko sa lalaking katabi ko.

Nakita ko naman siyang nag-angat ng tingin. “Whiskey.” Nagulat naman ako sa binulong niya. Bakit alam niya ang second name ko? “Ha? Kilala mo ’ko?” Medyo gulat kong tanong.

Agad naman siyang yumuko at bumalik sa dating pwesto. Hinayaan ko nalang at ngumiti bago nilabas ang dalawang nakaboteng plastik na gatas mula sa bag ko. “Gusto mo? Tig-isa tayo?” Nakita kong tumingin siya sakin bago tinignan ang hawak ko.

Akala ko hindi niya na kukunin pero kinuha niya din. “Thank you.” Rinig kong bulong niya. Agad naman akong ngumiti. “Walang anuman.” Inilibas ko ang dalawang straw sa bulsa ng bag ko at itinusok yun sa bote niya bago itusok sa bote ko ang isa.

Hindi ko na siya nilingon at inilabas ang iPad ko at nagpatuloy sa pagbabasa. Agad akong napalingon sakanya nang maramdamang nakatitig siya sakin.

Nang lumingon naman ako ay nag-iwas siya ng tingin at sinipsip ang gatas. Mahina naman akong napatawa bago bumalik sa pagbabasa.

He’s kinda mysterious pero komportable ako sakanya. Hindi ako natatakot na bigla niya akong saksakin nalang.

“Wala na palang upuan.” Agad naman akong napa-angat ng tingin sa isang babaeng buntis na naghahanap ng mauupuan.

Tatayo na sana ako para ibigay ang uupuan ko nang hawakan nung lalaking katabi ko ang balikat ko at pwersahang ipupo ako at siya ay mabilis na tumayo.

Agad naman napatingin yung babae samin. Nagtitigan pa kaming dalawa bago nag-sink in sa utak ko ang dapag gawin. Agad akong tumayo sa lumipat sa upuan nung lalaki para madaling makaupo yung babae.

“Upo na po kayo dito ma’am.” Nakangiti kong turan dun sa babae.

Ngumiti naman din siya at mabilis na umupo. Rinig ko pa ang hingang malalim niya. “Salamat, Kanina pa ako nangangawit e!” Tumatawa niyang bulong. Nakitawa nalang din ako.

Tumingin naman ako dun sa lalaki na nasa tapat namin habang nakatayo at nakahawak ang isang kamay sa bakal. Ang isang kamay naman niya ay hawak yung gatas. Nakayuko lang siya na parang iniiwasan makita ng tao.

Huminga naman ako ng malalim bago tumingin muli sa iPad ko.

HINDI ko namalayan na nandito na pala ako sa istasyon na bababaan ko dahil sa kakabasa.

Agad kong isinilid sa bag ang iPad ko at tumayo. Nagulat naman ako nang makitang nawala na yung lalaki.

Hindi ko nalang pinansin at mabilis na naglakad palabas ng tren.

Nang makaapak na ako sa labas, naglakad ako papunta sa basurahan para itapon ang bote ng gatas.

Agad naman akong napalingon sa paligid nang maramdaman ang titig na naramdaman ko kanina.

Napako ang tingin ko dun sa lalaking naka-jacket na katabi ko kanina. Naka-tayo siya doon sa tabi ng pader habang nakatingin sakin.

Napangiti naman ako nang kumaway siya. Ang puti nung mga kamay niya. Ngumiti din ako at kumaway. “Bye-bye!” Sigaw ko sakanya habang nakangiti.

I want to meet you again.

---

kalli

Chapter 2

Jon Whiskey Mendez

HABANG naglalakad ako papunta sa studio, hindi maalis sa isip ko yung lalaking nakatabi ko sa tren kanina.

Para kasing kilala ko siya. Parang nakita ko na siya. Yung pakiramdam na, kahit hindi ko nakita yung mukha niya ay kilala ko siya sa kilos. Pero hindi ko matandaan kung saan. Kung kailan.

Sa sobrang lalim ng pag-iisip ko, hindi ko napansin ang dalawang taong naghahabulan at mabunggo ako. Sa sobrang lakas ng impact saakin, sumalpok ako sa bakal malapit sa pader.

Hindi naman ako natumba dahil agad akong nakahawak sa bakal din. Medyo makalawang yung bakal at matalim pero hindi ko na pinansin.

Tinignan ko naman sa likod yung naghahabulan. Ano ba nangayari don? Imbis na maroblema, pinagpagan ko nalang yung suot ko at naglakad na ng mabilis para makarating na sa studio agad.

Tinext sakin ni Mr. Garcia na meron akong taping after on-air para naman daw yun sa lifestyle news.

So ang uwi ko dapat ay 8:30 ng gabi ay malilipat ng 9:30. Sanay na ako sa puyat. Tsaka mas challenging kapag ganito. Mas nachachallenge ako.

Nang makarating ako sa building, ang sabi ni Mr. Garcia ay nasa 62th floor daw ang ACNEWS Studio. Tinanaw ako ang building mula sa kinatatayuan ko. Ang taas! Grabe.

Nagsimula na akong maglakad papasok at nag-aabang na yung kuyang guard kaya tinanggal ko na sa leeg ko yung ID ko at inabot sakanya.

“Morning manong guard.” Ngumiti naman siya sakin at kinuha yung ID at siya na mismo yung nag-swipe.

“Bago po, sir Mendez?” Tanong naman niya sakin. Agad akong ngumiti sakanya at tumango. “Opo manong. Wish me luck manong. First day ko ngayon. Hehe.” Sagot ko sakanya bago kuhanin yung ID ko pagkatapos niyang iaabot.

Sumaludo naman siya sakin na kinatuwa ko. “Goodluck sir Mendez. Alam kong kaya mo. Susunod ka sa yapak ng tatay mo.” Sumaludo din ako sakanya bilang pagsagot at ngumiti.

Pero agad akong nagtaka kay manong guard kasi nakatitig siya sa braso ko. Tinignan ko naman yung braso ko at nakikita kong basa. Agad kong hinawakan at nakitang kulay pula.

“Ayos lang ba kayo sir? Anong nangyari dyan bakit dumudugo? Hindi ba masakit?” Medyo natawa naman ako kasi sunod-sunod yung tanong ni manong.

Tumango naman ako sakanya. “Kaya ko na ’to manong. Sige alis na ’ko! Linisin ko muna ’to.” Sagot ko sakanya.

Tumango naman siya kaya tumalikod na ako at naglakad. “Teka! May panlinis ka?” Meron naman siguro akong nailagay sa bag. “Meron manong! Salamat! Good morning!” Sigaw ko kay manong.

NALINIS ko na ang sugat ko at pinalitan ang suot kong polo. Hindi ko na sinuot yung coat kasi may dugo. Medyo malaki din pala yung hiwa.

Agad na akong pumasok sa elevator. May kasabay pa akong iba. Agad kong pinindot yung floor 62. Yung iba naman bumaba na sa floor 50. Mga tatlo nalang kaming natira sa elevator.

Hindi ko naman nakalimutan yung nireview ko kanina. Kahit saktong 12 in the afternoon palang ang pag-ere ko. Mas mabuti ng handa diba?

Nang bumukas na yung floor sa 62, nauna silang bumaba bago ako. Pareho lang pala kami ng floor.

Pupuntahan ko pa kasi si Mr. Garcia. Kailangan daw niya akong makita. Alam ko naman kung nasaan yung opisina niya. Yung don! Sa pinakadulong pinto.

Kahit na kilala ako ni Mr. Garcia ay kumatok pa din ako bago pumasok. Nadatnan ko pa siyang nakatutok sa laptop niya.

“Jon!” Agad niyang tawag sakin. Ngumiti naman agad ako at lumapit sakanya bago nagmano. “Hello po!” Turan ko sakanya bago umupo sa upuan sa harap ng mesa niya.

“Mas gwapo ka pala sa personal katulad ng sabi ng daddy mo.” Tumatawa niyang sabi sakin na kinatawa ko din. “Mana lang po kay daddy.” Bulong ko sakanya at medyo nahihiya pa. Pero walang lugar ang hiya sa trabaho ko. Kailangan wala ka talagang hiya.

“Yeah right!” Tumatawang turan niya sakin bago umayos ng upo. “I just want to discuss something.” Umupo din ako ng maayos. Something daw. Parang seryoso.

“By the way, before we start where’s your coat?” Tanong niya agad sakin. Ngumiti naman akong alanganin. “Extra polo lang nadala ko Mr. Garcia. Namantsahan kasi ng dugo kanina.”

Medyo nagulat naman siya sa sinabi ko. Baka ano ang isipin nito. “Hindi po ako pumatay. Nasugat lang ako dun sa bakal habang naglalakad.” Paliwanag ko naman agad na tinawanan lang niya. “Hindi ko iniisip yon.” Turan niya agad sakin.

“Okay na din yang suot mo. So don’t worry. Naitanong ko lang.” Tumango naman ako. “So these are the things I want to discuss.” Inabot niya sakin yung papel.

Agad ko naman binasa yung napapaloob don. “If maganda yung performance mo this first two months, is it okay to you to document three rich busimessmen?” Napaisip naman ako sa sinabi niya.

“That’s actually four. Yung isa, Mr. Lowell. But Mr. Lowell killed four years ago.” Tango lang ako ng tango sa sinasabi niya. “I even searched for his son Caden Lowell a month after Mr. Lowell killed. But his son is nowhere to be found.” Isn’t is kinda mysterious why his son is nowhere to be found? Hindi ba dapat na siya ang sasalo sa mga naiwang business ng tatay niya? “May I ask sir? Is Caden is their only child?” Tanong ko kay Mr. Garcia. I don’t know why Caden sounds familiar on me.

Parang narinig ko na siya somewhere pero hindi ko alam kung saan, kailan. Ganon na ba ako kakakalimutin? “Yes. Caden Lowell is only son. So I expected na siya ang papalit sa tatay niya. His mom and dad got killed on the same day, same time, same place. Everything kept secret. No one knows the truth.” Tumango naman ako. Sounds interesting huh.

“Pero ang nakakapagtaka, hindi mamatay-matay ang business nila. It keeps growing and growing by months and year! Look!” Ipinakita niya sakin yung ibat-ibang business ng mga Lowell. This is huge! Absolutely amazing!

“See? This is what Johnny left. Meron silang contact ni Mr. Lowell bago pa ang documentary. I don’t know kung kaibigan niya din ba pero madalas silang mag-usap. At si Jhonny din ang nagkumbinsi kay Mr. Lowell to show their lifestyle on the documentary.”

“Everything is planned. Okay na lahat. Then Mr. Lowell killed. No one knew how, who or what’s the reason behind Mr. Lowell’s and his wife unexpected death. Until now. That is what exactly happened four years ago.” Tumango naman ako.

“We will continue the documentary, simple lang naman yun Jon. Just show how this crazy rich men live a life. This is actually short.”

“I’m giving this to you, kasi alam ko na kaya mo. I’m counting on you!” Nakangiti pang sabi sakin ni Mr. Garcia at tinapik ang braso ko.

Tumayo naman ako at ngumiti agad sakanya. “Thank you Mr. Garcia.” Pagpapasalamat ko sakanya. “Call me tito. Tito Reron.” Tumango naman ako ulit.

“Noted tito.” Tumatawa kong sagot bago tumalikod. Pero hindi pa ako nakakalabas nang tawagin niya ulit ako. “These are your father’s things. Hindi ko itinapon kasi alam kong may kukuha nito para sakanya.” Turan niya at inabot sakin ang kahon.

“Wala akong ginalaw dyan ni isa. I knew Johnny so well. Ayaw niyang pinapakeelaman ang gamit niya. Just you and your mom can.” Tumatawa niya pang bulong.

Niyakap ko nalang yung kahon sa dibdib ko bago ngumiti ulit sakanya. “Thank you ulit tito.”

Ngumiti naman siya. “Room 3, table 7. Special for you.”

PAGKAPASOK na pagkapasok ko sa room 3, gaya ng sabi ni Mr. Garcia na tito na ngayon, sumalubong agad sakin yung mga katrabaho ko.

Nakakatuwa lang. Sinalubong nila ako ng mainit na pagtanggap. Kung ano-ano pa yung binigay saakin. Merong chocolates, flowers yung iba mga pagkain na hindi ko naman makakain.

Bali sampu kami dito lahat sa loob. Halos isang team kami. Producers, writers, stylist, floor director, camera man tapos ako pwede ako maging anchor, producer or writer. Kahit alin don.

“Akin na nga yang dala mo Jon. Tulungan na kita.” Turan sakin ni ate Jebel. Yung isa sa producer namin. Hindi na ako tumutol. Ang dami ko na din kasing hawak e. “Ate, nag-anchor ka na ba?” Tanong ko sakanya nang makarating kami sa table ko. Nagulat pa ako kasi may isang bouquet ng bulaklak sa table ko at ferrero rochet na chocolates.

“Hindi pa Jon. Ayoko mag-anchor. Ayos na ’ko sa pagiging producer. Si ma’am Joan. Sure ako napanood mo na yan.” Tumango naman agad ako. “Oo naman ate. Ang galing kaya ni ma’am Joan Capinpin.” Tumawa naman siya sakin. “Sige na. Ayusin mo na yang table mo. Wag mo muna kami intindihin. May live ka pa mamaya diba?” Tumango naman ako. “Salamat ate.” Habol ko pa bago siya umalis.

Binitawan ko naman sa table yung mga binigay nila saakin bago isabit yung coat sa likod ng upuan ay hubarin yung bag ko bago umupo. Inilagay ko muna sa ilalim yung kahon ni daddy. Saka ko na kakakalkalin yan. Pinagsama-sama ko sa isang kahon yung mga bigay nila at itinabi sa tabi.

Buti naman nakabukas na ’tong computer at hindi na ako mag-aabala pang buksan. Agad kong nilabas sa bag yung phone ko at ilang gamit na kailangan ko. Bago ako magsimula sa pagbabasa uli, kinuha ko yung phone ko at nag-alarm ng sakto 11:30 ng umaga bago ulit ipatong yon sa table.

Napatingin naman ako dun sa ferrero rochet na bigay ni tito. Binuksan ko yung lalagayan at kumuha ng isa at binalatan bago ko isubo.

Napangiti naman ako ng mapait. “Ganon pa din. Walang lasa. Ipapamigay ko nalang sa mga bata.”

KASALUKUYAN akong nakaupo dito sa kainan sa ibaba. Medyo mahal nga lang mga pagkain pero exclusive para samin kaya hindi kaya nagbabayad. Pero pag may iba na hindi naman empleyado ay magbabayad talaga.

Kanina pa ako nakatingin sa papel na binigay sakin ni tito. Kanina ko pa binabasa ang mga pangalan nila at edad.

Magnus Betchel , 27 Rowan Chadwick , 27 Stellan Clemente , 28

Naka-state din dito na wala pa silang mga asawa sa edad na ’to. Sa tingin ko wala naman problema don. Bata pa naman sila. Ako nga 23 palang at wala pa sa listahan ko ang pag-aasawa.

Hindi din ako makapaniwala na sa murang edad nila ay ganito na sila kayayaman.

Betchel , net worth: $100 million Chadwick , net worth: $120 million Clemente , net worth: $110 million

Grabe! Halos hindi sila nagkakalayo. Ang yayaman nila. Dollars pa yan. Paano nalang kung Philipine money na.

Nakakuha ng pansin ko yung pangalan ni Jussimo Lowell. Sakanya ang pinakamalaking net worth. Over $300 million.

Malamang tumataas pa ang mga ’to. Last year pa ang nga ito e. Pero yung kay Mr. Lowell ay pangalan pa din niya ang nakalagay. Bakit kaya hindi makita yung anak niyang si Caden? Nasaan na yon?

“Hoy Jon!” Sigaw saakin ni ate Jebel kaya agad akong napatingin sakanya. “Kumain ka! Wala pang bawas yang pagkain mo! Mamaya na yan!” Turan niya sakin. Tumango naman ako. Kahit naman anong gawin kong kain ay hindi ako makakaramdam ng gutom.

Chapter 3

Jon Whiskey Mendez

“It’s your cutie Jon Mendez, at your service. AC news!” Nakangiti kong turan sa camera.

“Cut!” Isang malakas na sabi ng director namin kaya agad akong nakahinga ng maayos. Salamat naman at wala akong mali.

“Good job!” Agad na turan saakin ni tito Reron nang makalapit siya saakin at marahan na tinapik ang balikat ko.

“Sinong mag-aakala na first day mo palang?” Natatawang dugtong niya pa na kinangiti ko.

“Thank you everyone!” Agad kong bati sa lahat kahit apat lang kami.

Wala na yung iba sa team ko. Nagsi-uwi na. Yung cameraman nalang talaga at ako. First day ko na overtime.

“Keep going Jon. Mas magaling ka sa daddy mo.” Natatawa niya pang biro.

“Hindi naman tito. Mas magaling pa din si daddy.” Sagot ko sakanya.

Mabilis naman siyang tumingin sa relo niya. “It’s almost ten Jon. Hatid na kaya kita?” Turan ni tito Reron na agad kong kinailing.

“Hindi na po kailangan tito. Kaya ko pong umuwi mag-isa.” Agad kong kontra sakanya.

Tinignan naman niya ako habang magkadikit ang kilay. “Sigurado ka? Gabing-gabi na Jon. Delikado sa kalsada.” Pagpupumilit pa ni tito Reron pero nanindigan akong hindi magpahatid.

“Hindi na po tito. Kaya ko po ang sarili ko. Maraming salamat po.” Nakangiti kong balik sakanya.

Napahinga nalang siya ng malalim at muling tinapik ang balikat ko. “Naaalala ko tuloy si Johnny sayo.” Bulong niya. “Sige na. Umuwi ka na. Baka gabihin ka lalo.” Dugtong niya na agad kong tinanguan.

Nagpasalamat pa ako ng isang beses sa cameraman bago mabilis na lumabas ng studio. Mabilis akong pumunta sa office namin at inayos lahat ng gamit ko.

Lahat ng gamit ko, nasa bag ko, kasama na yung iPad. Yung mga scripts na gamit na, inilagay ko nalang sa itaas ng mesa ko. Isa-isa kong inilagay sa plastic yung mga chocolates na bigay nilang lahat. Isinukbit ko na sa balikat ko yung bag ko at mabilis na inilabas yung phone ko.

Wala ng tren ngayon. Baka mag-taxi na ako pauwi. Nakita ko din ilang paulit-ulit na alarm kaninang 8 pm. Hindi na ako nakakain kaya pala medyo pagod na ako.

Hindi ko nalang pinansin at mabilis na ibinalik sa bulsa ko yung phone ko at isinabit sa kamay ko yung coat ko bago buhatin yung kahon ni daddy at nakapatong naman sa taas yung iPad ko. Sana hindi lang ako madapa.

Hindi na ako nahirapan sa pagbukas ng pintuan kasi nakabukas naman.

Dala yung napakarami kong gamit, agad akong sumakay ng elevator at pinindot ko yung ground floor button kahit nakahawak ako sa kahon.

Ayoko magpahatid kay tito kasi dadaanan ko pa yung mga batang kalye. Ibibigay ko ’tong mga chocolates. Hindi ko naman makakain ’to. Sayang naman. Mas mabuti pang mapunta nalang sakanila. Sayang naman hindi ba?

Hindi ko napansin na nasa ground floor na ako dahil sa pag-iisip. Kaya mabilis na ako humakbang palabas ng elevator. Patay na yung ibang ilaw at yung kuyang guard nalang yung nakita ko dito. Agad akong yumuko nang makaharap ko siya. Alam naman niya yung gagawin niya, kinuha niya yung ID ko ay swinipe bago ibalik sa leeg ko.

“First daw mo sir Jon pero may OT ka na?” Natatawa niyang tanong saakin.

“Ang saya kaya manong guard.” Natatawa ko din sagot.

“Tulungan na kita sir.” Bulong niya pero agad akong tumanggi.

“Kaya ko na manong. Mani-mani lang ’to!” Pagbibiro ko pa.

“Hindi ba masakit yung sugat mo? Parang malalim yon ha?” Tanong niya na agad kong sinagot ng iling.

“Konti lang manong.” Hindi ko nararamdaman. 

Agad na akong nagpaalam at mabilis na lumabas ng building. Agad akong naglakad papunta sa tabing daan at bibitawan na sana yung kahon sa ibaba para naman makaupo ako nang may humintong taxi sa harap ko.

Nagulat ako nang lumabas yung manong driver. Naka-itim siyang cap at face mask.

“Sakay?” Bulong niya.

Sa gulat ko, hindi na ako nakasagot. Nagulat nalang ulit ako nang kuhanin niya yung ipad sa taas ng kahon at yung kahon bago isakay sa passenger seat.

Kukunin niya na sana yung bag ko at yung mga chocolates pero agad kong iniwas.

“Ako nalang kuya.” Nakangiti kong sagot at mabilis na ipinasok yung bag ko, yung bulaklak at chocolates sa passenger seat. Kaso puno na yung passenger seat.

“Dito ka nalang sa harap.” Turan niya kaya napatingin ako sakanya. Binuksan niya na yung pintuan at nakatayo siya doon. Para bang hinihintay akong pumasok kaya mabilis nalang akong sumakay.

Mabilis naman niyang isinara yung pintuan pagkapasok ko at mabilis din siyang pumasok. Nakatitig lang ako sakanya.

Gusto ko siyang tanungin. Bakit naka-face mask siya at cap? Hindi ba mabuksan yung compartment sa likod at kailangan na sa passenger seat ilagay yung mga gamit ko?

“Your seatbelt please.” Bulong niya na naging dahilan para matauhan ako at maalis yung titig ko sakanya.

Mabilis nalang akong tumingin sa harap pagkatapos ilagay yung seatbelt ko.

Halos isang oras yung byahe pauwi. Nakakapagod naman grabe. Gusto ko tuloy matulog.

Umamdar na yung kotse at nakatulala pa din ako sa labas. Sana lang maaga akong magising bukas. Puyat na naman ako. Ano ba yan!

Napatingin naman ako sa manong driver nang buksan niya yung radio. Agad din naman siyang napatingin saakin.

“You don’t like it? I can shut it down for you.” Agad niyang sabi na kinailing at kinangiwi ko.

“H-hindi! Okay lang. B-baka makatulog lang ako.” Natatawa kong bulong ko.

“You actually can. Wag kang mag-alala. Hindi naman kita kikidnapin.” Bulong niya din sabay tawa.

“Hindi ko naman iniisip yon. Alam kong nagbibiro ka lang kuya.” Sagot ko sabay inat ng konte sa leeg. Parang nangawit kanina.

“Paano kung gusto nga kitang kidnapin?” Tanong niya na kinatingin ko sakanya ng ilang segundo.

“Nagbibiro lang ulit ako.” Dugtong niya sabay tawa ng mahina at tingin ng deretso sa daan.

Hindi naman mukha siyang nagbibiro. Walang halo sa boses niya ang biro. Nakakatakot tuloy pero hindi naman ako kinakabahan. Hindi ko nalang pinansin. Baka nagbibiro lang nga siya.

“Ah, pwede ka ba huminto kapag may batang kalye tayong makita?” Paki-usap ko sakanya.

Tumingin naman siya saakin ng mabilisan bago ulit tumingin sa daan. “As you wish.” Bulong niya kaya agad akong nagpasalamat at isinandal yung katawam ko sa upuan.

Nakakapagod pero worth it.

MABILIS akong bumaba ng taxi habang nakangiti at dala-dala yung plastic ng chocolates.

Mabilis kong nilapitan yung limang batang natutulog sa karton sa tabi nitong dinaanan naming kalye.

Marahan kong tinapik yung paa ng isa sakanila. Agad naman siyang nagising na kinangiti ko.

“Hello!” Bulong ko sabay kaway ng mahina bago umupo katabi niya.

“Ano po yon kuya?” Tanong niya saakin habang kinukusot-kusot niya pa yung mga mata niya.

“Kumain na ba kayo?” Tanong ko sakanya habang naka-indian sit na. Wala na akong pakialam kung madumi man ’tong inuupuan ko.

“Hindi pa po kuya. Wala pong nagpasok saamin sa palengke para magkargador kuya eh! Wala tuloy kaming kain.” Nakangiti niya pang sagot saakin na nagpabura sa ngiti ko.

Sinong mag-aakala na sa ganito kaliit niyang katawan ay magkakarga siya ng mga kung ano-ano sa palengke? Napakaliit pa nitong batang lalaki na ’to para maranasan yung hirap.

“Teka, ilang taon ka na at anong pangalan mo?” Tanong ko at pinilit kong ngumiti kahit awang-awa na talaga ako sakanya.

“Ako po si Eloy. Malapit na po ako mag-trese.” Sagot niya saakin.

“Okay Eloy, ito ha, hindi kasi ako nakabili ng pagkain at tinapay sa tindahan kanina.” Natatawa kong bulong at napakamot pa ng ulo. “Pero may chocolates at candy naman akong dala.” Dugtong ko bago ko mabilis na dumakot sa loob ng plastic at pinapalad siya.

“Maraming salamat po kuya! Laman tyan na din po ’to!” Agad niyang sagot saakin habang nakatitig sa mga candy at chocolates.

Napatingin naman ako sa mga kasama niyang tulog na tulog.

“Teka, sainyo na pala lahat ng ’to Eloy. Mangako kang bibigyan mo yung mga kasama mo ha?” Bilin ko kay Eloy.

“Opo kuya!” Agad niyang sabi na kinangiti ko bago i-abot yung plastic sakanya ng chocolates at candy.

Napangiti nalang din ako kung paano ko makita yung malaki niyang ngiti. Kung paano niya gisingin yung mga kasama niya at bigyan isa-isa. Panay yung pasalamat nila saakin lahat.

Natauhan naman ako at agad akong napatingin sa taxi na sinakyan ko. Naka-taxi lang pala ako! Nakalimutan ko! Shit.

“Aalis na ako mga bata! Eloy? Babalik ako sa ibang araw! Paalam!” Agad kong turan sakanila.

Sabay-sabay naman silang nag-opo at nagba-bye saakin.

Mabilis na akong tumalikod at tumakbo papunta sa taxi. Agad kong binuksan at pumasok na ako.

“Sorry. Nalibang kasi ako. Pasenya ka na talaga.” Agad kong turan kay manong driver.

Nakahawak lang siya sa manibela at nakatingin mg diretso sa kalsada. Pasimple ko naman tinignan yung oras, 10:30 pm na. Shit talaga!

“Pwede naman akong bumaba dito. Sasakay nalang ako ng ibang——” Napatigil ako sa pagbunot ng wallet ko nang magsalita siya.

“No. Ako na yung sinakyan mo, sasakay ka pa sa iba?” Agad niyang turan na kinagulat ko.

“A-ah, baka kasi nagmamadali ka. Anong oras na—— SHIT!” Malakas kong sigaw at napakapit nalang sa upuan ko nang paandarin niya ng sobrang bilis yung taxi.

“Hoy! Bagalan mo!” Sigaw ko sakanya.

Tumingin naman siya saakin bago siya dahan-dahan na bumagal. “Bakit? Ayaw mo ng mabilis?” Bulong niya na kinakunot ng noo ko. Ano bang sinasabi nito?

Tinuro ko nalang kung saan ako nakatira bago ako muling sumandal at pumikit. Iidlip muna ako. Hindi ko na kaya ang pagod.

“Sleep tight, my Whiskey.”

NAGISING nalang ako nang maramdaman ko na huminto yung sasakyan. Nagulat nalang nang makita na meron nakapatong na kumot sa katawan ko at nakababa ng konti ang sandalan ng upuan ko.

Nakita ko yung driver na nakababa yung bintana niya at naninigarilyo. Mabilis akong napaupo para mapatingin siya saakin.

Agad siyang tumalikod at tinapon yung sigarilyo niya bago ibalik yung mask niya.

“Sorry ulit. Nakatulog ako.” Agad kong sabi sakanya at agad kong kinuha yung mga gamit ko.

“You can sleep more.” Agad niyang sabi na kinatingin ko sakanya.

“H-ha?” Bulong ko.

“You can sleep more.” Pag-uulit niya.

Agad naman akong tumanggi at umiling. “Hindi na. Nasa tapat na ako ng bahay namin. Hehe.” Agad kong turan.

“Okay.” Tipid niyang turan naman.

Agad na akong lumabas. Nakita ko naman siyang bumaba na agad at kinuha yung mga gamit ko sa likod. Gusto ko sana siyang pigilan pero agad niya nang nailabas lahat ng gamit ko.

Napatitig nalang ako sakanya. Effortless niyang binuhat yung kahon ni daddy at yung iPad ko pati yung plastic ng bulaklak.

“Hoy sandali!” Agad kong sigaw sakanya nang naglakad siya papunta sa gate ko.

Nanlaki yung mata ko nang makitang ihulog niya yung plastic ng bulaklak sa basurahan.

“Hoy!” Sigaw ko at mabilis na tumakbo papunta sakanya at mabilis na kukuhanin sana sa basura yung bulaklak pero isang malakas na kamay lang yung humatak saakin.

“Madumi na yan.” Turan niya at sobrang higpit ng hawak niya saakin.

“Sayang naman kasi yon kuya!” Agad kong sabi.

“Lanta na. Hindi na maganda. Wag kang mag-alala, ibibili kita bukas.” Agad niyang turan na kinalaki ng mata ko.

Grabe naman ’tong kuyang driver na ’to!

“Buksan mo nalang yang gate mo para makapagpahinga ka na.” Agad niyang utos na kinatango ko.

Agad ko nalang binuksan yung gatw at pinapasok siya.

Teka— bakit ba pinapasok ko ’to? Eh hindi ko naman kilala ’to?

“Nice home. Pwede ba ako mangupahan dito?”

Hindi ko napansin na nakapasok na pala kami sa loob ng bahay ko.

“Hindi ka naman magnanakaw ’di ba?” Turan ko habang natatawa.

Narinig ko naman yung tawa niya na mahina bago ilapag yung kahon. “Ikaw nalang nakawin ko, pwede ba?”

Chapter 4

Jon Whiskey Mendez

Pagkasara ko ng gate, agad akong tumalikod at naglakad na papasok ng bahay. Ewan ko ba sa driver na yon, feeling close. Hindi ko naman kilala.

Anong oras na at wala pa akong kain pero pagod na pagod na ako. Hindi na ako kakain.

Papikit-pikit na akong naglakad paakyat. Ni hindi ko man lang mapalitan yung damit ko dahil sa pagod. Pero hayaan mo na. May bukas pa naman.

Third Person POV

“Finally.” Turan ng secretary ng lalaki nang makapasok siya sa sarili nitong bahay.

“Akala ko wala ka nang balak umuwi.” Dugtong pa nito bago tumayo mula sa pagkakaupo sa sofa at inabot sa lalaki ang mga papeles.

“Read and sign it. I need it tommorow. Please, wag mo muna bantayan si Jon!” Pakiusap pa nito sa lalaki. Ang nakangiting mukha ng lalaki ay napalitan ng pagka-blanko habang nakatingin sa secretary nito. “This is too much! Lahat ng oras mo, ginugugol mo sakanya. You forgot thay you have priorities to work with. Immature.” Bulong pa nito na nagpainit sa ulo ng binata.

“Yea. I’m immature. Sa sobrang immature ko, I can handle the whole company all by myself. I’m doing this for years. Taking care of him and my company! So anong pinuputok ng buchi mo?” Seryosong tanong ng lalaki sa secretary niya.

“My Whiskey needs attention and care. And I’m willing to step down on my position just for him.” Turan pa nito sa secretary niya bago kuhanin ang mga papeles.

“Hindi ka sana mahihirapan ngayon kung nandito ang daddy mo. Nawala lang naman sila dahil sayo.” Natatawa pang bulong ng secretary nito.

Tumawa naman ng mahina ang binata. “Yea. Sino bang nagsabing nahihirapan ako? You know why I killed them? Huh?” Tanong ng binata sa secretary niya habang nakatitig ito sa mga mata niya. “Mabuti pang hindi mo malaman.” Dugtong ng binata bago niya lagpasan ang secretary niya at mabilis na naglakad paakyat sa itaas na bahagi ng bahay.

“Stop meddling with my personal life, Guio. Baka ikaw ang isunod ko sa hukay.” Turan pa ng binata bago tuluyang maka-akyat sa itaas na bahagi ng bahay.

Ang kaninang blankong mukha ng binata ay napaskilan ng ngiti nang sumagi sa isip niya si Whiskey habang naglalakad patungo sa kwarto niya.

Mabilis itong pumasok sa kwarto at mabilis na umupo sa upuan nito sa tapat ng mesa. Ipinatong niya lang ang mga papeles na ibinigay sakanya ng secretary niya at mabilis na binuksan ang isang drawer sa mesa niya at ilabas ang isang folder.

Mabilis niyang binuksan ang folder. Seryoso niyang binabasa ang laman ng folder. Sa ilang taon ay kabisado na niya ang laman ng folder na yon. Buwan-buwan iyong napapalitan pero walang pinagbabago.

Yon ang mga medical records ni Whiskey. Isa sa mga taong may pambihirang sakit si Whiskey. Kaya naman tutok na tutok ang binata dito.

Jon Whiskey Mendez

Mabilis akong napabalikwas ng bangon nang marinig ko ang alarm ng phone ko. Agad kong dinampot yung phone ko at nanlaki nalang yung mata ko nang makitang isang oras at kalahati nalang yung natitira para maghanda ako sa pangalawang araw ko.

“Shit!” Mura ko nalang sabay tayo at mabilis na tumakbo papunta sa banyo. Bakit na-late ako ng gising!

HINDI ko na napag-isipan pang mag-uniform na agad. Tanging gray sweatpants, white t-shirt at tsinelas lang ang suot ko. Nasa bag ko lahat ang susuotin ko. Sa office nalang ako magbibihis.

Dala yung iba pang mga gamit ko, mabilis akong lumabas ng bahay at mabilis na humarang ng taxi. Hindi ako pwedeng ma-late. Second day palang!

“Sa train station manong! Pakibilisan po. Parang awa mo na.”

SA AWA naman ni manong, 15 minutes lang ay nakarating kami sa train station. Mabilis akong nagpasalamat sakanya at nag-abot ng bayad bago tumakbo paakyat. Kaunti nalang yung sumasakay kasi malelate na talaga ako!

Mabilis akong pumila sa pila ng istasyon kung saan ako pupunta. At mukhang swerte pa din ako kasi kapipila ko lang ay dumating na yung tren. Gusto kong sumigaw dahil sa tuwa.

Mabilis kong swinipe yung card at mabilis na humanap ng mauupuan. At dahil umaapaw ang swerte, ang daming bakante! Agad akong umupo sa isang upuan. Umupo ako sa dulo. Sa tabi ng bintana para may makaupo pa sa tabi ko.

Napapikit nalang ako at napasandal sa upuan. Makakahabol pa ako. Hanggat maaari talaga ay ayoko ma-late. Ayoko magka-bad shot sa company.

Nagulat nalang ako nang may humawak sa braso ko kaya mabilis akong napaupo ng maayos at napamulat ng mata.

“Anong nangyari sa braso mo?” Rinig kong bulong niya kaya napatingin ako sakanya.

Isang binata na nakasuot ng hoodie. Bigla naman nanlaki yung mata ko nang mamukaan ko siya. Siya yung binigyan ko ng gatas! Tama! Siya nga!

“H-hello?” Nakangiti kong turan bago tumingin sa braso ko. Nanlaki nalang yung mata ko nang makitang dumudugo yung sugat na nakuha ko sa bakal kahapon.

“Hala.” Napabulong nalang ako bago ko dahan-dahan hatakim yung braso ko pero nagulat nalang ako nang samaan niya ako ng tingin at lalong pinahigpit yung hawak niya saakin.

“A-ahh, ayos lang naman. K-kaya ko naman gamutin.” Alanganin kong bulong sakanya. Aaminin ko, medyo natakot ako sa titig niya. Parang walang kabuhay-buhay yung mga mata niya. Para siyang… ewan! Hindi ko masabi. Basta nakakatakot siya.

Nakita ko siyang napapikit bago huminga ng malalim at muling tumingin saakin. “Nasaan first aid kit mo?” Tanong niya saakin. Mabilis ko naman tinuro yung bag ko. Yumuko naman siya at kinuha yung bag ko pero hindi binitawan yung braso ko.

“Saan dito?” Tanong niya pa kaya binuksan ko yung maliit na compartment ng bag ko kung saan nakalagay yung maliit na bag ng first aid kit atsaka inabot sakanya.

Mabilis naman niyang binuksan at mabilis na kumuha ng bulak at dahan-dahan pinunasan yung tumutulong dugo. Ingat na ingat siya sa paggalaw niya pero balewala naman. Hindi ko naman maramdaman. Nakatitig lang ako sakanya habang nililinis niya yung sugat ko. Hinihipan niya pa habang dinadampian ng alcohol. Bigla kong naalala si dad sakanya. Kahit alam niya na wala akong maramdaman, ingat na ingat pa din siya saakin. Napahinga nalang ako ng malalim dahilan para mapatingin siya saakin.

“Mahapdi ba?” Tanong niya pero agad akong umiling at ngumiti.

Nakita ko pang may kinuha siya sa bulsa niya nang matapos niyang linisin yung sugat ko. Nakita ko yung kulay yellow na band aid na may stripes na design. Napangiti nalang ako nang ilagay niya yon sa sugat ko bago dahan-dahan na haplusin bago tuluyang bitawan.

Kukunin ko na sana yung mga bulak na nagamit para itapon mamaya pero naunahan niya ako. Mabilis niyang kinuha yung mga maduming bulak at binulsa bago ayusin yung first aid kit ko at siya na mismo yung nagsauli sa bag ko.

“Maraming salamat.” Nakangiti kong bulong sakanya.

Mabilis naman siyang tumingin saakin pagkatapos ibalik yung bag ko sa ilalim. Napatitig ako ng ilang segundo sakanya nang ngumiti siya saakin. Hindi na tulad ng kanina yung mga mata niya na parang walang buhay at ang tamlay-tamlay. Parang sumigla bigla yung mata niya.

“Mukhang late ka?” Natatawa niyang bulong saakin bago siya umayos sa pagkakaupo.

Napatawa nalang ako ng mahina. “Halata ba?” Pagbibiro ko na tinawanan lang siya bago niya niya kunin yung paper bag sa ilalim niya.

May inilabas siyang isang tupperware at isang bote ng gatas. Nagulat ako nang i-abot niya saakin yung tupperware pagkatapos buksan. Rice with Chicken Adobo.

“Para saakin?” Tanong ko naman sakanya. Ngumiti naman siya at tumango. “Mukhang wala ka pang kain eh!” Bulong niya na kinatawa ko bago kuhanin yung tupperware. Ang dami ng kanin at ulam!

“Maraming salamat ulit! Nakakahiya tuloy!” Bulong ko sakanya.

“Bayad ko lang doon sa gatas.” Sagot naman niya saakin bago niya itusok yung straw sa gatas. “Ako na hahawak. Kumain ka na.” Turan niya pa nang kukunin ko sana yung gatas kaya agad akong tumango.

Napatingin ako sa pagkain. Bakit ko kakainin kung wala naman akong malalasahan? Para saan nga ba?

Nagulat nalang ako nang kuhanin niya ulit saakin yung tupperware at mabilis na hinalo yung sabaw ng Adobo sa kanin bago kumurot ng laman sa manok gamit yung kutsara at mabilis na itapat sa bibig ko yung kutsara pagkatapos.

“A-ako nalang——” Hindi pa natapos yung sasabihin ko nang makita ko na naman yung nakakatakot niyang tingin.

“Open your mouth.” Seryoso niyang bulong kaya dahan-dahan nalang akong napabukas ng bibig. Agad niyang sinubo saakin yung pagkain.

Agad ko nang kinuha yung pagkain sakanya pagkatapos bago mag-iwas ng tingin. Nakakahiya.

Dahan-dahan kong nginuya yung pagkain bago sinubo at napatingin sakanya. Nakatingin lang siya saakin at nakangiti na naman siya.

“Want some milk?”

HALOS kalahating oras bago huminto yung tren. Meron pa akong kalahating oras. Mabilis akong naglakad palabas. Ramdam ko pa rin yung lalaki sa likod ko.

Pagkalabas ko sa tren, naglakad ako papunta sa gilid at mabilis na tinignan yung lalaki sa likod ko. Nakakahiya pa din. Naubos ko yung pagkain niya atsaka yung gatas.

Ganon pa din siya. Nakatitig lang saakin habang nakangiti. Ngayon ko lang nakitang matangkad siya ng ilan sigurong inches.

“M-maraming salamat ulit. Pasensya na sa abala.” Nahihiya kong bulong sakanya.

Tumawa naman siya sabay abot ng paper bag saakin na kinagulat ko. Agad akong umiling. “H-hindi na! Nakakahiya naman!” Agad kong turan sakanya. Napakibit balikat nalang siya dahil saakin.

“Sige na. Male-late ka pa.” Turan niya na tinanguan ko.

Nagulat nalang ako nang ipatong niya yung kamay niya sa ulo sabay gulo ng buhok ko.

“I’m Andruiz. Nice meeting you at close.”

MABILIS din akong nakarating sa office at doon na talaga ako nagbihis. Hindi ko inaakalang muntik na akong malate. Grabe. First time kong hindi magising ng maaga. Sobra talaga yata yung pagod ko kahapon.

Tapos na yung morning shoot ko at paper works nalang pero alas-onse na ng tanghali. Kailangan ko nang kumain. Napahinga nalang ako ng malamim bago ko kuhanin yung bag ko sa ilalim ng mesa. Laking gulat ko nang makita yung isang tupperware sa loob na may lamang kanin at adobo, isang pineapple juice na nakalagay sa clear na plastic bottle, sandwich at isang tubig. Don’t tell me——  si Andruiz!

Chapter 5

Jon Whiskey Mendez

    Still the same routine every morning. Gumising, kumain, maligo, magbihis, mag-ready at umalis. Nothing is new but I love my life. Masaya ako sa ginagawa ko.

Lumabas na ako ng bahay at kinandado ko yung pintuan bago lumabas sa gate at kinandado ko din. Agad naman akong napatingin sa mail box namin. Yung mail box kasi namin dito, hindi lang basta mail box. Malaki siyang box na kung saan pwedeng ilagay yung mga parcel na dapat idedeliver.

Hindi na ako nagdalawang isip na buksan yung box. Laking gulat ko nang makita yung bouquet ng pulang rosas sa loob. Agad ko naman kinuha. Medyo natuyo na yung ibang dahon at siguro kahapon pa ’to nandito. Naalala ko naman bigla yung sinabi ng taxi driver na ibibili niya nalang daw ako ng bago dahil tinapon niya yung flowers ko. Agad ko naman chineck yung card. May nakasulat pero walang nakalagay kung kanino galing. ’ If I had a rose for every time I thought of you, I’d be picking roses for a lifetime. ’

Hindi ko naman maiwasang mapangiti dahil sa nakasukat sa card. Ang cheesy naman! Pero sweet. Akala ko naman ay tapos na yung message, pero nung binaliktad ko yung card, may isa pang message. ’ I’d rather having you as my everything than having luxurious house, car and a lot of money. ’

This time, napangiti na talaga ako. Parang ang genuine nung message. Walang biro-biro. Totoo bang binigay ’to nung taxi driver? Anong trip niya?

Agad kong tinignan yung oras sa relo ko. Masyado pang maaga. Agad ko naman ulit binuksan yung gate at mabilis na pumasok sa loob ng bahay dala yung bulaklak. Ibinaba ko yung mga gamit ko sa sofa namin at mabilis akong pumunta sa kusina para kumuha ng flower base. Agad kong pinuno ng tubig at inilagay isa-isa yung mga rosas bago mabilis na dalhin paakyat sa kwarto ko. Maayos kong inilagay sa bed side table ko at yung letter naman, inipit ko sa paborito kong libro. Kinuhanan ko pa ng picture yung vase bago ako lumabas ng kwarto at muling bumaba. Aalis na ako. Ayoko na ulit mamuntikang malate.

    NANDITO na ako sa tren at nakasakay na. Palinga-linga naman ako sa paligid. Kahit hindi ko aminin, hinahanap ko si Andruiz. Gusto kong tanungin kung saan niya binili yung pinakain niya saakin kahapon. Hindi naman naiiba yon sa mga kinakain ko. Kahit naman anong kainin ko, walang lasa. Pero may kakaiba lang talaga sa pinakain niya saakin. Parang may iba na pipilitin kong ubusin at parang may nalalasahan ako. Bago siya saakin kaya gusto ko ulit matikman.

Napasandal nalang ako sa upuan nang hindi ko makita si Andruiz. Sabagay, hindi ko naman talaga kaibigan yon. Nakilala ko lang naman siya sa tren. Malabo na ulit kaming magkita. Pero isa pa, ganon din yung nalasahan ko sa mga binigay niyang pagkain. Yung sandwich at juice. Hindi ko alam. Nakakapanibago.

“Hay nako, Andruiz.” Bulong ko sabay hingang malalim. Ginugulo na naman niya yung utak ko.

    LUMIPAS yung kalahati ng araw ko na walang bago. Ganon pa din yung routine. Paulit-ulit. Live shooting, paper works at kung ano-ano pa.

“Lunch time everyone!” Sigaw ni direk na tinanguan nalang namin lahat.

“Jon? Sasabay ka ba?” Pasigaw naman na tanong saakin ni ate Jebel kasama niya sila ate Joan.

Umiling naman agad ako. “Ayos lang ako ate! May baon ako!” Nakangiti kong balik sakanya.

Hindi naman na nagtanong si ate Jebel. Lumabas na sila ng office at naiwan akong mag-isa dito. Ang totoo, wala talaga akong baon dahil hindi ako nagbaon. Gustong-gusto ko kasi talaga makita si Andruiz tapos tanungin siya kung saan bumili ng pagkain para makabili din ako. Kaya nga maaga ako eh! Kaso hindi naman siya nagpakita ngayon. Napabuga nalang ako ng hangin bago mabilis na dumukdok sa mesa ko. Ilang minuto akong nakapikit nang biglang tumunog yung telepono ko dito sa desk.

May kanya-kanya kasi kaming telelono. Ito yung ginagamit ng mga nasa ibabang floor para tawagin kami if important man. Hindi naman ako nagdalawang isip na sagutin yung tawag.

“Sir Mendez? May food delivery po kayo dito sa ibaba?” Napamulat naman yung inaantok kong mata dahil sa sinabi ni kuyang guard?

“H-ha? Hindi naman ako nag-order ha?” Turan ko pa sabay ayos ng upo.

“Pinadala daw po.” Sagot naman ni kuyang guard.

“Okay, okay. Pababa na po ako.” Agad kong sabi bago mabilis na ibalik yung telepono at agad kuhanin yung wallet at phone ko.

Tinakbo ko na papunta sa elevator. Agad kong pinindot yung ground floor. At nang nasa ground floor na, lakad takbo yung ginawa ko papunta sa entrance.

“Sir Mendez.” Turan ni kuyang guard na agad kong nginitian.

Agad niyang inabot saakin yung paper bag. Napatitig naman ako sa paper bag. Parang pamilyar. Nagdadalawang isip pa akong kuhanin pero kinuha ko na din. Sayang naman.

“Thank you, kuya.” Turan ko kay kuyang guard bago naglakad papunta sa canteen.

Agad akong umupo sa isang upuan at mabilis na ilabas yung mga laman ng paper bag. Merong kanin, sinigang, apple at saging, dalawang bote ng tubig, isang apple juice at isang sandwich. May smiley pa na stickers bawat isa. Kanino galing ’to? Pero yung paper bag, kilalang-kilala ko. Kay Andruiz. Mabilis kong tinikman yung sinigang. Ngayon lang ako natakam. Hindi ko man nalalasahan yung asim, may something naman na nandito kaya gusto kong kainin. Hindi ako magkakakamali. Galing kay Andruiz ’to.

    LUMIPAS yung hapon ko ng maayos naman. Masaya na kasi ako kasi nakakain na naman ako ng pagkain na yon. Ngayon, kailangan kong makita si Andruiz para makapagbayad. Ang dami ko nang utang sakanya grabe. Ilang beses niya na akong pinakain. Nakakahiya pero gusto ko pa. Kasi alam mo yung feeling na ngayon ko lang natikman yung ganon. Bagong-bago talaga saakin. Kaya hinahanap-hanap ko. “Mag-ingat sa pag-uwi ha?” Tinanguan ko lang si ate Jebel at mabilis na lumabas ng office.

Alas-otso na at wala akong over time ngayon. Dala-dala ko yung paper bag ni Amdruiz. Sana makita ko siya ngayon. Mabilis akong nakalabas ng building at binagalan ko yung lakad ko. Saan ko ba makikita si Andruiz? Naglalakad lang ako dito sa side walk. Wala na akong masasakyang tren. Doon nalang ako sa ibaba ng over pass mag-aabang ng taxi.

Agad naman akong napatingin sa ibaba nitong tuloy na dinadaanan ko ngayon. Huminto ako saglit at tumitig sa ibaba. May nakita akong bata sa ilalim tapos ang daming basura. Ang dami din bahay. Paano nila natitiis yung ganito?

“Anong tinitignan mo dyan?” Muntik naman akong mapatalon sa gulat nang may nagsalita sa gilid ko.

Agad akong napatingin sa tabi ko at ganon nalang yung panlalaki ng mata ko nang makita si Andruiz. Hindi siya naka-hoodie ngayon. Nakasuot siya ng pants at white polo. Parang galing kung saan.

“Andruiz?” Nakangiti kong bulong.

Ngumiti naman siya at ginulo yung buhok ko. Hindi ko naman maiwasang mapangiti. Agad kong inabot sakanya yung paper bag.

“Hindi mo sinabing papadalhan mo ako ng pagkain. Magkano ba? Bayaran ko nalang.” Agad kong turan sakanya.

Agad naman niyang kinuha yung paper bag nang walang dalawang pag-iisip.

“How did you know?” Bulong niya lang pagkatapos niyang kuhanin yung paper bag.

Natahimik naman ako bigla. Anong sasabihin ko?

“K-kase parehas ng lasa. Parehas masarap.” Tipid kong bulong habang nakabulong.

Narinig ko naman yung tawa niya.

“You don’t need to pay.” Turan niya saakin.

Agad ko naman hinawakan yung mga kamay niya.

“Please, tell me kung saan ka bumibili ng foods. I want it really-really bad.” Pakiusap ko sakanya at sa hindi ko malamang dahilan ay napatigil siya at napatitig saakin.

“I cooked them.” Bulong niya na kinalaki ng mata ko.

Agad kong binitawan yung kamay niya at nahihiyang umatras.

“S-sorry.” Bulong ko sakanya.

“If you want to pay, at kung gusto mong ipagluto pa kita, come with me.” Turan niya saakin.

Wala naman akong pagdadalawang isip na tumango.

“Saan tayo pupunta?” Tanong ko sakanya pero tumawa lang siya at inalis yung bag ko na nakasabit sa balikat ko at siya yung nagdala.

Binuksan niya yung pintuan ng itim na pick-up at mabilis akong pinapasok bago niya ilagay sa likod yung mga gamit ko at sumakay na din. Ang ganda ng kotse niya. Siguro mahal ’to. Mayaman ba si Andruiz?

“Ruiz, mayaman ka ba?” Bulong ko sakanya pero tawa lang yung isinagot niya saakin bago siya mabilis na lumapit saakin.

Halos maduling naman ako sa lapit niya. Yun pala ay isusuot niya lang yung seatbelt saakin.

“Let’s go.” Tipid niya lang na turan bago paandarin yung kotse.

Ako naman ay nakangiti lang habang nagbyabyahe kami. I feel safe whenever I’m with him. It’s like I know him very well kaya nagpa-agos nalang ako. Sana tama ’tong ginagawa ko.

    AKALA ko ay kung saan ako dadalhin ni Andruiz. Dinala niya ako sa tabing dagat. Mabilis niyang ipinarada yung kotse malapit sa dagat bago siya mabilis na bumaba.

Nakita ko nalang siya na binuksan yung pintuan ko at mabilis na lumapit saakin para alisin yung seatbelt ko at alalayan ako pababa.

Buhangin naman yung inaapakan ko at gabi na pero medyo madaming ilaw kaya hindi naman gaanong nakakatakot yung paligid.

May kinuha si Andruiz na bag mula sa likod bago niya hawakan yung pulsuhan ko at mabilis na maglakad papunta sa likod ng pick up na nakatapat sa dagat. Ibinaba niya yung harap at nagulat nalang ako nang buhatin niya ako na parang bata at iupo doon. Umupo naman siya sa tabi ko at binuksan yung bag. Isa-isa niyang inilabas yung laman ng bag at nakita kong pagkain na naman.

“For your dinner, I cooked Garlic Butter Shrimp.” Nakangiti niyang bulong saakin.

Mabilis niyang kinuha yung kutsara at tinidor at isa-isang binalatan yung mga hipon gamit yon. Nakatitig lang ako at nanunuod sakanya. Nang makabalat siyang isa, agad niyang nilagyan ng kanin at tinapat sa bibig ko. Nagdadalawang isip pa akong ngumanga pero ginawa ko na.

“Mas masarap kang alagaan kapag tayo lang dalawa ang magkasama. I don’t mind doing this everyday. I really don’t mind, my Whiskey.” Rinig kong bulong niya habang ngumunguya ako.

T-tama ba yung naririnig ko? Anong sinasabi niya?