Prologue

Disclaimer:

This is a work of  fiction. Names, characters, businesses, places, events and incidents are either the product of author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events and incidents are pure coincidental.

This story is not affiliated to any designer, businesses, university or events mentioned.

PLAGIARISM IS A CRIME .

---

Nakakasilaw na ilaw mula sa entablado at flashes ng camera. Nakakabinging sigawan at palakpakan ng mga tao. Iyan ang sumasalubong sa’min. Kasalakuyan kami ngayong nage-intermission number habang suot ang aming mga national costumes.

Wearing my moderno’t makabagong baro’t saya for my national costume. Its a balloon gown with 6 rings petticoat inside. Gawa ito sa magandang tela na nagmula pa sa Cordillera. My designer also incorporated pearls to it, just to give accent. I am also holding a basket made from the beautiful province of Ifugao, balyag is basket used to carry sweet potatoes but instead of sweet potatoes. I am carrying a bunch of sunflowers from Baguio City. All in all my national wear made by Michael Pagadian is my way of honoring and recognizing the Cordillera— the highlands. Especially my hometown, The Summer Capital of the Philippines, Baguio City. The place where I grew up and blossom beautifully. Dahan-dahan ako naglakad paharap habang pinapaikot-ikot ang aking gown at tinataas-baba ang basket. I smiled widely.

“Alexandria.. Salvador. PHILIPPINES!” Buong lakas kong sigaw. Kasabay ng aking malakas na pagsigaw ay ang pagwagayway ng mga supporters ko ng kanilang mga gamit. Tarpaulin with my name and picture printed in it, small Philippine flags and glow in the dark sticks.

Pangarap ko lang ’to dati e! Dati sa harapan lang ako ng salamin rumarampa habang suot ang kumot na nilagyan ng belt at tinali sa braso para magsilbing, venus cut gown. May nakapataong rin na bimpo sa ulo ko para kunwari mahaba ang buhok ko. It’s a dream that turns into reality. Ang isa sa pinaka-pangarap ko ngayon ay maisasakatuparan ko na. ‘I am extremely happy’ is an understatement. Kulang pa ang salitang ‘extremely happy’ para maipaliwanag ang nararamdaman ko.

Bumalik na ako sa pwesto ko’t pinagpatuloy ang sayaw na prinactice namin ng ilang linggo. Single- Single-Double-Double. We’ve been practicing this simple dance steps for a week and yet here I am looking stupid. Dinadaan ko nalang lahat sa ganda. Internally praying that the judges wouldn’t notice.

Hindi naman siguro ’to part ng criteria for judging ’diba?

Nang matapos ang kanta ay pumasok na ang dalawang host. Isang lalaki at babae. The guy look ravishing in his black and white suit. Napaka-simple lang ng suot niya pero ang lakas ng appeal! He looks more manly because of his stubbles. His hair is neatly brushed up. Hindi rin kalakihan ’yung katawan niya. Para siyang si Massimo ng 365 Days.

Are you lost babygirl? Rawr.

“Good evening, Everyone!” He said. The strong Thai accent could be heard from his deep and husky voice. His accent’s sexy! Kainis. “… My name’s Peecharawat Kempatch” He continued. Their name’s really unique. He smiled to his co-host and nodded.

“Sawadee Ka! I am Siyarawat Jirapitt….”  The girl host introduced herself, smiling. She also looks beautiful in her metal chain gown with plunging neckline. “.. and I’m so happy to be here again to witness the biggest.. and.. grandest pageant for Transwomen!” She said in a strong Thai accent. Everyone clapped.

“And welcome to the 15th Anniversary of the Miss International Queen 2020! Here at Tiffany’s Place, Pattaya Thailand!” They exclaimed in unison. Nagpatuloy pa sila sa pag-uusap. The girl also said the mission and vision of the MIQ Organization. The pageant that seeks for World Equality.

Habang masayang nag-uusap ang dalawang host. Pain is very evident on my co-candidates faces. But they’re hiding it by smiling. Lalo na ’yung may mga malalaking national costume like Ms. Malaysia. She was also awarded as ‘Best in National Costume’. She deserves it! Her costume’s bizarre.

“Before we see the girls in their evening gown. Let us first watch the fun activities they did in their 2 weeks stay here at Pattaya, Thailand….” Siyarawat said. And left the stage.

Isa-isang ng namatay ang mga ilaw. Nang madilim na ay isa-isa na rin kaming um-exit papuntang backstage. The big LED Screen opened. It viewed there our individual arrival in the airport, activities we did, visiting places and many more. We were also given the opportunity to meet the Royal family of Thailand. Gwapo nung panganay na anak ng hari! Parang bet ko na tuloy na maging crown princess nung nakita ko siya, ’yaw ko na maging model at beauty queen! Charot.

Nagkakagulo na ngayon dito sa backstage. Takbo dito at takbo doon. Everyone’s busy— candidates and staffs. We’re not permitted kasi to bring person to help or assist us.

It would only be me, myself and I throughout the whole competition. 

“Do you need help?” A deep and husky voice asked. Muntik pa ’ko mapatalon dahil sa gulat kaya napahawak ako sa dibdib. He chuckled. He’s standing sa likuran ko with a wide a smile.

“What are you doing here? You’re not allowed here!” I said coldly. I really tried my best para magmukhang walang gana at singlamig ng yelo. Tumingin na akong muli sa vanity mirror na naka-set up sa isang long table. I retouched my make-up.

“Why are you always pushing me away?” He frowned. Kitang-kita ko siya sa salamin. Napaka-drama talaga! Kung hindi ko alam na artista siya baka naniwala na akong malungkot talaga siya.

“I’m not, Peecharawit” I said lazily. He’s really stressing me out. Simula palang noong unang kita namin dito sa Thailand e, kinukulit niya na ako. I mean he’s nice and… handsome. He’s my type actually. But he’s annoying!

Hindi ko na siya pinansin at dumiretso na sa rack kung saan nakasabit lahat ng susuotin ko for this competition. For the evening gown competition, I’ll be wearing a sexy sheer see through tulle beaded long gown with long sleeves made by Francis Libiran. It also has a plunging neckline. Beneath it, suot ko ang aking skin-toned underwear and a nipple tape just to cover my sensitive areas. The gown’s magnificent! It’s sexy and elegant. Nilugay ko na rin ang aking buhok na naturally wavy. I put on my chandelier-like diamond earrings that I stole from my mom’s collection. Papatayin niya ako ’pag nalaman niya ’yun ginawa ko. 100% sure!

Pagbalik ko sa station ko hindi ko na siya nakita pa. Buti naman at umalis na siya. But he left a box of dark chocolate on my table. Sweet… but still annoying!

“Alex. Alex… I need help! I can’t  zip my gown” Miss USA, Khoudia Scott said panicking. Buti nalang talaga wala akong hawak kung hindi baka naibato ko na sakaniya. Bakit ba kasi ang magugulatin ko this past few days? I immediately went closer to her and zipped her gown nasa likod kasi ang zipper at lock. Mukhang naparami ang kain niya kanina ah!

“There you go!” I pat her shoulder.

“Thanks, babe!” Tumakbo na agad siya pabalik sa station niya. Malayo kasi ang station niya sa’kin. We’re grouped kasi base on our region. I’m part of the Asia Pacific and Oceania while she’s part of the America.

Last glance in the mirror. God! I look stunning. Ang ganda ko talaga!

“5 minutes ladies. 5 minutes!” The floor director shouted.

Mabilis na nag-ayos ang lahat at pumila. Buti nalang talaga number 23 ako! I’m really scared to open the show. Sa 7 taon kong nagmo-model. I had opened fashion show multiple times pero ibang-iba kasi talaga ’yung fashion show sa pageant e. In modeling, people focused on the clothes the model’s wearing. You just have to be confident. Good walk is a must. So, kahit poker face ka okay lang! But in pageantry you have to be captivating— walk, smile, aura and gown everything is very important! 

“ Miss Philippines, Alexandria Salvador earned her PhD degree at the age of 25. She also became the first Transwoman model of Alberta Ferretti and Proenza Schouler. Also, she founded an organization that focuses on giving educational care to street children. Let’s give a warm around of applause for Ms. Philippines! “

The evening gown competition for me is wicked. Kailangan kasi namin bumaba from a 17 steps stairs. That’s why we have to be very careful sa bawat hakbang na gagawin namin. Isang maling hakbang lang ay diretso cartwheel kami dito. Baka imbis na korona ang iuwi namin ay bali-baling buto ang maiuwi namin! Wearing my 7 inch pair of nude heels made by Jojo Bragais, I walked slowly with good poise and grace. A wide and bright smile plastered on my face. Pagtapak ko sa last step. I immediately graced the runway.

I showcased my pasarela walk, that I practiced for months. I walked with sophistication and class. Swaying my hips gracefully. Tumutugtog din sa background and kantang ‘Someone you loved’ by Lewis Capaldi na sinabayan pa ng small orchestra. Ramdam na ramdam ko talaga na totoo na ’tong nangyayari. Halo-halong emosyon ang nararamdaman ko habang nakikita at naririnig ang malalakas na cheer ng mga kapwa ko Pilipino at ng iba pang supporters na banyaga.

Before I end my walk, I stopped at the center and slowly looked back. I smize.

“Go Philippines!”

“Philippines!”

“Number 23! Laban!”

Gusto kong umiyak. Ganito pala ang pakiramdam kapag sinusuportahan ka ng mga kapwa mo Pilipino. I was always applauded by many people whenever I model for designers in fashion shows at New York and Paris. People loved me. People scream my name. People adore me. Pero iba pala talaga kapag kapwa Pilipino mo na ’yung pumapalakpak at sumusuporta sa’yo. I feel like a winner already. For Filipino Trans like me and for the whole LGBTQIA+ members, para na kaming nanalo sa tuwing pinapalakpakan at hinahangaan kami ng mga Pilipino. Philippines is a very religious country. They condemn homosexuality. Filipinos would always utter derogative words to degrade and malign us. Some Filipinos are LGBTQIA+ phobic, kaya nila kaming saktan ng hindi nakakaramdam ng awa’t konsensiya dahil para sakanila nararapat lang ’yun dahil kami ay kampon ng demonyo at masusunog sa impyerno. Kaya para hangaan kami ng mga Pilipino ay isang malaking karangalan na para saamin.

For once in our lives, we weren’t discriminated, disenfranchised, harassed and marginalized thus we were loved. We were celebrated. We were being applauded. Everyone’s smiling while watching us grace the runway. I’m so happy.

“So, who do you think is this year’s Miss Photogenic?! Shout the country of your bets!” Peecharawat’s voice reverberated in the whole place. Tiffany’s place isn’t as big as the Philippine Arena. It can only cater 1,000 people. People started screaming their lungs out.

Nakatayo na kami ngayon na parang mga mannequin. Magagandang mannequin! Both hands on my waist, nakangiti rin ako nang pagkalaki-laki at pagkalawak-lawak. Well, I’m hoping na tawagin ’yung bansa ko. Iba kasi talaga kapag ikaw ’yung nanalong ‘Miss Photogenic’ e! Ang sarap sa pakiramdam, you feel like you’re the fairest of ’em all. But ofcourse, mababa ang tiyansa ko lalo na’t napakaraming magaganda sa batch. I’m still hoping, though. But if its not me, my top 3 choices are..

Miss Thailand, Anong. She’s really pretty! Very liit ng face gamunggo na nga e! Her name suits her well, Anong kasi in Thai means ‘a gorgeous woman’.

Miss Japan, Jessica. She’s a half Pinay. Very morena beauty! Her naturally curled hair and her gown made her more look like Moana. Idagdag mo pa ’yung necklace niya na parang heart of Te Fiti. Kulang nalang talaga kantahin niya ’yung ‘How Far I’ll Go’ by Alessia Cara.

Miss USA, Khoudia. She’s a black barbie! She was actually hailed as the “Queen of the Dark” because of her skin color.

’Gaya nga ng sinabi ko lahat ng candidate are magaganda. But Anong, Jessica and Khoudia are exceptionally beautiful! They’re beautiful not just outside or physically but also inside! O’diba? Maganda na nga mabait pa! Full package na!

“Miss Photogenic is… is.. PHILIPPINES!” The host blurted out. Nagsipalakpakan naman ang lahat at may nagtilian pa. I smiled timidly.

Nabalot man ng gulat at pagkabigla ay pumunta na ako sa harapan and did a flying kiss. I also did the wai . Its a slight bow, with both palm pressed together in a prayer-like fashion. A girl and a boy in their attire went to me, nakipagbeso-beso rin ako sakanila bago nila nilagay sa’kin ’yung sash and handed me my portrait. The photographers took photos of us.

“Congratulations” The girl whispered to me. I mouthed “Thank you”. She’s pretty in her simple white body hugging gown with high slit, exposing her mala-gatas sa puti na legs.

Pagbalik ko sa pwesto ko nagkatinginan muna kami ni Peecharawat and he mouthed “Congratulations, babe” I just responded a smile and a slight nod. Ms. Sweden as usual rolled her eyes at me. Bitchesa talaga ’yang si Ice Queen! Simula ng dumating ako e, lagi na akong sinusungitan!

Eto na ang pinakaantay ng lahat. Tatawagin na ’yung mga pasok sa Top 6!

“Making it to the Top 6 is… Miss PHI. LI. PPINES…” Peecharawat announced. Napahawak pa ako sa dibdib ko dahil sa sobrang saya para na akong aatakihin sa puso. My supporters gone wild para silang mga bagong kawala sa hawla.

Matapos i-announce ang Top 6. All candidates who weren’t called left the stage. Nakakalungkot na hindi lahat natawag pero ganun talaga. Nasa kompetisyon tayo, normal lang na may mananalo at matatalo. We have to be a good sport.

“We made it! OMG!” Jessica exclaimed exultantly. Nagtatalon-talon pa siya. We’re holding each others hands. Bumuo kami ng small circle.

“Yeah. I am… happy too!” Anong responded. She’s not fluent in English but I am amused by her determination to learn. 

“Let’s go! It’s time to show that pussy!” Khoudai said in a strong American accent. Nakataas pa ang kaniyang right hand at gumigiling-giling. Grabe talaga ang bunganga ng babaeng ’to! We all went to the backstage with excitement. The three of us are friends. We already know each other even before the pageant, nag-meet na kasi kami sa fashion show held in Japan 2 years ago. Our interest in fashion and modeling made us become very close to each other.

“10 minutes to change!” Someone yelled. Tf? 10 minutes isn’t enough. Anong ’kala nila sa’min si Flash?

For the swimsuit round we are required to wore the same shade and style of swimsuit. The color’s chartreuse. We’ll be wearing a one piece swimsuit with low back and a low V neckline. Its a tangga style, accentuating my naturally wide hips. Kitang-kita na talaga lahat sa’kin. Kulang nalang maghubad na ako. Tinanggal ko na rin ’yung mala-chandelier ko na hikaw dahil papatayin na ako ng nanay ko. Panigurado nakita niya na suot ko ’to! I wore my gold big hoop earrings instead. Alam mo ’yung hawakan sa mga LRT? Ganun siya kalaki! Charot.

I also changed into my Christian Louboutin’s Black Jonatina Heels. I super love the combination of Chartreuse, Gold and Black. Para na akong ’yung ‘Chartreuse’ na liqour from France.

After changing in our swimsuit. Isa-isa na kaming tinatawag sa stage.

A very energetic pop Thai song was playing while we were walking in our swimsuits. I showcase my sultry walk. Doing some twirls and spins. I walked languidly. I even did a flying kiss and a playful wink in the camera. Mabilisan lang ang swimsuit round kaya kailangan talaga sulitin ’yung minuto sa stage. We have to be charming and irresistibly appealing in a short span of time. Bago ko lisanin ang entablado I stand at the center and projected the ‘Darna’ pose while looking at the judges and audiences with a bewitching stare and smile. I flashed a wide smile before retreating.

“You can do it!” Paalala sa’kin ni ate Trixie. Kakatapos lang namin na mag-usap kasama si ate Kevin. Nauna na kasing lumabas si ate Kevin dahil tinatawag na siya. Magpe-perform kasi sila in celebration of the 15th anniversary of the MIQ.

“Thank you, Ate!”

Yinakap ko siya ng mahigpit. Sobrang bait talaga nila. Pagkatapos ko sa swimsuit, sila agad ang sumalubong sa’kin at tinulungan pa nila ako magpalit. They really uplift me and my downed spirit by giving me advices and encouragements. Hanggang ngayon nga ay sariwa pa rin sa’kin ang palala sa’kin ni ate Trixie.

“We’ve been drought for 5 years now… I’m not forcing you! Just enjoy the competition while doing your best. But.. make sure to bring home that crown for our Community!”

Pressured tuloy ako!

“How are you? Ms. Philippines” Peecharawat asked. Nakaangat din sa’kin ’yung microphone dahil mas matangkad ako sakaniya ng kunti because I’m wearing my 7 inch heels again. “Can I just say that you look wonderful in your gown..” He added making me blush.

“Thank you and I am doing great. How about you guys? How’s the both of you” I replied with a bright smile. I am wearing an elegant and classy mermaid cut Filipiniana. It’s a crip, pristine black with a stunning gold side draped column terno made by Andrew Vernon. Simple but elegant. I once again wore my chandelier-like diamond earrings. Tinali ko na rin ’yung buhok ko for me to look clean.

“Ahh… honestly, awhile ago I feel weak and sad but now that you’re… beside me. I feel energized and strong! I could actually carry you now. Wanna try?” He answered with a playful smile. Minuwestra niya pa ’yung biceps niya na para siyang nasa body-builders competition. Nilagay niya rin iyung mic sa back pocket at pumwesto na parang bubuhatin na ako. Nagtawanan naman ang lahat. Mahina ko siyang hinampas sa braso at tumawa.

“Don’t believe her, Miss Philippines! He already said that to a bunch of girls” Siyara said. Nagkunwari pa siyang nagbibilang habang umiiling-iling. Mas lalo naman lumakas ang tawa ng mga tao. I nodded approvingly and laughed.

“I know… I know.” I answered. Pulang-pula na ako sa kakatawa. Peecharawat look offended because of what his co-host just revealed.

Everyone can’t stop laughing because of Peecharawat’s epic face. Hindi ko na tuloy mawari kung beauty pageant ba ito o comedy bar na? Char. Natahimik ang lahat ng magsalita ng muli si Siyara.

“So, let me now read your question. The question is.. What is something about you that people don’t know, but you want them to know? I repeat.. What is something about you that people don’t know, but you want them to know?”

I took the microphone and smiled at her. Tinignan ko muna ang mga hurado at manonood from right to left at huminga ng malalim. “People would always say that I got everything I have right now because of nepotism. They would always tell me that I’m a very lucky person because life is very easy.. for m— especially for someone like me.. who came from a very influential and powerful family.. what people do not know is that.. Life is not  easy for a Transwoman like me. I was rejected by designers many times in Paris and New York for being a transwoman. I had to endure pain brought by people who keeps on badmouthing me.. I was harassed and.. discriminated for being a transwoman.. but that did not stop me from dreaming. Rather, those rejections, derogative words, and pains serve as my inspiration to work harder. Thrive harder. Dream more. Because I believe that with great perseverance and determination we could achieve our dreams and what our hearts desire. Thank you!” I finished with a smile and a tear that I immediately wipe. I laud myself for not stammering despite the nervousness I felt and the hard pounding of my heart.

Malalakas na sigawan at palakpakan ang agad na sumalubong sa’kin. I sent them a flying kiss. I’m already at the verge of crying.

Mabilis akong hinila ni Khoudai para bigyan ng mahigpit na yakap pagbalik ko sa pwesto. Kung may isang taong nakakaalam ng mga pinagdaanan ko si Khoudai ’yon. She was there for me when I was rejected by designers for being a Transwoman. Tatanggapin nila ako sa una pero ’pag nalaman na nila ang tunay kong kasarian ay bigla na nila ako aayawan. She was with me when I fought for equality in the modeling industry. That’s why I’m so thankful that I have her. Hindi ko lang siya basta kaibigan. She’s my sister!

“Please join Miss Thailand at the center stage.. Miss Mexico!” Peecharawat said. Mexico also has a very big number of supporters. They all yelled and cheered loudly.

Miss Thailand and Mexico are already called, pasok na sila sa Top 3. Isang bansa nalang ang tatawagin. USA, Japan, Brazil and I are still waiting. We were all looking down. I was silently praying na matawag ’yung bansa ko. Kung sakali mang hindi ako matatawag. Its fine. I won’t have any regrets. Dahil alam ko sarili ko na ginawa ko ang lahat. I did my best! I gave my everything. Kaya tatanggapin ko ng maluwag ang aking pagkatalo.

“Philippines!”

“Number 23! Call Philippines!”

“Putangina tawagin niyo ’yung Pilipinas! Number 23!” Someone cursed loudly. Kahit hindi ko tignan kung sino ’yun I know that’s my big brother. Siya lang may ganung boses e, iyung kahit hindi pa sumisigaw paos na. People laughed. Kahit hindi Pilipino nakitawa na rin. For sure he’s not with Mama and Papa kaya may lakas siya ng loob na magmura.

“And last but not the least.. you still have the chance to win the crown Miss… Miss Philippines!” Both host yelled. My whole body shivered. Nanlambot bigla ’yung tuhod ko. Natawag ako! May chance akong manalo. Halos sumabog ang events place dahil sa malalakas na sigaw ng mga tao at halos magwala na lahat. Napatayo pa ’yung iba.

Khoudai and Jessica pulled me into a tight hug. Khoudai gently caressed my back while Jessica’s planting soft kisses on my temple. They whispered ‘Congratulations’. Marahan akong tumango. Hindi na ako makasagot. Pakiramdam ko tuyong-tuyo na ’yung lalamunan ko.

Naglakad na ako paharap. Mexico and Thailand hugged me as well. We held each others hands and raise it on the air. ’Yung tinatago kong emosyon kanina ay tuluyan ng bumagsak. Nagsimula na akong humikbi ng mahina.

“Its the final round ladies and gentlemen. This is the question time. So, we have two headphones here for the two beautiful ladies. Now, Ms. Thailand please come over!”

May pumasok na dalawang borta at kinabit na ’yung headphones sa’min at halos mabasag ang eardrums ko sa lakas ng sound. Umatras tuloy iyung iba kong luha. I tried my very best to stay calm and elegant. I was observing everyone’s reaction while Anong was answering. Everyone’s smiling. Others are yelling. Hanggang sa nagpalakpakan na lahat. Mexico’s next. She got the same reaction from the audience. I wonder what their answers are… May replay naman siguro ’to sa youtube ’diba?

For sure dami nanamang vloggers na magpo-post na “Full Performance of Alexandria Salvador at Miss International Queen 2020”.

Uso yan e!

Tinanggal na rin ’yung headphones ko at pakiwara ko’y nabingi na talaga ako dahil sa lakas ng sounds ng headphones. Namatay na ata lahat ng braincells ko! Shems.

“What are you feeling right now? Miss Philippines” Siyarawat asked.

“I could feel my head throbbing because of the loud music.. but I feel extremely happy and excited to be part of the top 3! Its actually my childhood dream to become a beauty queen and finally, I’m a step closer to my dream” Saad ko. The hosts smiled at me followed by a slight nod.

“Wow… I.. feel honored to be here witnessing you fulfill your dream! Now, if you’re ready. Peecharawat will read the question…”

I scanned through the sea of people watching me. There! Nakita ko na sila! My mom’s holding her rosary, nagdadasal na siya. My father’s watching intently ang kaniyang kamay ay parang nagdadasal. While, My brother’s taking a video.

My authoritarian father the typical macho politician with his good looks and mustache. The one who keeps on reminding me before to act like a man is now here watching and supporting me fulfill my dream. Imbis na bugbugin ako o kaya naman ay isabit ako ng patiwarik, he’s there seating and watching me. He was actually the one who contacted Francis para gawin ’yung gown ko. Swerte ko, ’diba?

My mom who’s a very feisty prosecutor and a very religious woman. Instead of condemning me, disowning me because of being a transwoman. She was the one who push me to undergo Sexual reassignment surgery. She even paid for it. Balak niya pa nga padadagdagan iyung boobs ko pero hindi na ako pumayag.

My brother isang maton at brusko. The typical panganay, very protective and strict. Pero iniwan niya ang mga trabaho niya sa Pilipinas para lang panuorin ako. Though I felt bad for his patient, mas inuna niya pa ako kaysa sa mga pasyente niya. Pero thankful kasi siya nga ata ang may pinakamalakas na tili e!

Having them here. Seeing them supporting me. Ano pa bang hihilingin ko? Wala na.

Pakiramdam ko, ako na ang nanalo!

Hindi ko na kailangan sagutin ’yung question. Nanalo na ako. Charot!

“Miss Philippines, In One minute, Please describe your True Self” I was standing like a beauty queen. One hand on my waist. My feet is in the ‘T’ stance position. I exudes lusciousness and overflowing confidence but deep inside me my whole system is shaking because of nervousness.

Bumuntong hininga ako. Tinapunan ko ng tingin ang mga judges. Parang meron silang gustong ipahiwatig sa’kin from the way they look at me pero hindi ko alam kung ano. I smiled at them.

“Just like any ordinary member of the LGBTQIA+ Community… I am very insecure of my self, my actions.. my words and… my style. I used to think.. to think of what others think of me and my actions. I used to fear opinions. I had a fear of judgements. That’s why I always want to prove a lot of things to other people.. because in that way I thought I’ll be accepted and respected. But as time goes by I realized that I shouldn’t be proving myself to them to earn respect. Because I’m a human being worthy of respect, acceptance and.. love. And I am here because I wanted to tell everyone especially to my beloved LGBTQIA+ that we deserve respect without the need of proving anything. We don’t have to please the world. We don’t have to please… the heterosexuals or the cisgenders! Let’s start living our lives the way we want it to be and not on how the society dictates it to be. Let us start embracing and love our true selves. Khob Khun Ka ( Thank you) !”

Kagaya ng kanina’y malalakas na palakpak at sigawan na mula sa mga manonood at hurado ang naging respond nila sa sagot ko. Halos maiyak na ako ng makita ang mukha ng mga tao sa naging sagot ko. They all look proud of me!

“I want you yo know that it makes me the happiest because I am standing here and holding your hands, babe!”

Nasa center stage na kami ngayon ni Anong. Miss Mexico is already announced as the 2nd runner up. Muntik pa ako mapaluhod ng tawagin ang pangalan ni Mexico bilang 2nd runner up. Masaya na sana ako kahit hanggang Top 6 lang sana pero hindi ko inakala na aabot ako ngayon dito.

“I am too, babe! And I’m so proud of you, Anong!” I gently squeezed her hand. I saw how she struggled because of her english. Kung paano siya tinawanan ng ibang kandidata. She really worked hard to learn english, she studied day and night. At bilang suporta kinakausap namin siya ng ingles araw-araw. Her determination makes her the real winner!

“The winner will receive 450,000 baht, a crown, sash, trophy, gift certificate from APEX Profound Beauty Pattaya, and a bouquet beautifully made by Forever Florist Thailand…..” Nagpatuloy lang ang host sa pagsasalita. Tulad ng mga sinasabi sa lahat ng pageant ’Kapag namatay ang winner ‘yung 1st runner up ang hahalili’ blablablabla.

I can’t believe it! Ang bilis ng oras. Parang kahapon lang kakarating ko lang dito sa Pattaya at kakacheck-in ko lang sa hotel. Parang kahapon lang nagsasanay palang kami ng blocking namin. Parang kahapon lang ilang beses ako napagsabihan dahil hindi ko masundan ang step ng intermission number. Everything happened so fast. I’ll miss everyone! The staffs, organizers, the girls. Lahat! Including Miss Sweden and her alipores kahit na masama pakikitungo nila sa’kin.

Sa totoo lang hindi na ako nakikinig sa sinasabi ng host nagdadasal na talaga ako. Tanging sigawan nalang ng mga manonood ang naririnig ko mga boses nila habang sinisigaw ang bansang kanilang sinusuportahan. Their loud voices are music to my ear.

“Prepare for this arena to blow up because our Miss International Queen 2020 is… PHILIPPINES!” Malakas na sigaw ng dalawang host. People gone wild. Nagta-talon na ang lahat. Nagsisigawan. Iwinawagayway ang watawat.

Tuluyan ng nanlambot ang mga tuhod ko. I feel weak. Pero bago pa man ako mapaluhod sa stage ay hinila na ako ni Anong at yinakap ng mahigpit. I poured down. Tears continuously cascading through my cheeks.

“We Love You, Philippines!”

“Philippines!”

“Congratulations, Alex!” Anong greeted and kissed me on the cheeks. I rested my face on her shoulder and cried. Yumuyugyog na rin ’yung balikat ko dahil sa paghikbi.

Nang maka-recover ako ay yinakap ako ni Anong for the last time at iniwan na ako sa gitna. Reigning Miss International, Queen Barbie Amanda Cloister went to me and enveloped me into a tight hug. Matapos akong yakapin ay sinuot niya na saakin ang sash at pinatong sa ulo ko ang korona. Its a beautiful gold baroque crown with  different oval-shaped diamonds around it such as peridot, sapphire, citrine, garnet etc.

Barbie touched my both cheeks at pinagdikit ang mga noo namin. “I’m so proud of you, Alex! I’m so proud of you! Everyone is!” She said in a strong Nigerian accent then planted a kiss on my forehead.

I face the judges and did a wai . Some of them responded by doin’ it as well. Nag-flying kiss naman ako sa lahat ng manonood na hindi na magkamayaw. Everyone has gone wild already.

“Maraming Salamat, Mahal ko kayo!” I shouted but it sounded like a whisper. Nagpakawal na ako ng hindi mapigil na hikbi. Pakiramdam ko ubos na ’yung tubig ko sa katawan dahil sa kakaiyak.

I waved my hands on the air. Patuloy pa rin ako sa pagpapasalamat habang ang luha ko’y walang humpay sa pag-agos.

“Take your first walk as the newly crowned, Miss International Queen… Miss Alexandria Salvador from the Philippines”

---

Btw, Congratulations to Ms. International Queen Philippines 2020, Jess Labares. She bag the title Miss Photogenic and part of the top 6!!!

Mabuhay!

Chapter 1

“Cheers!”

Sabay-sabay namin na pinagbangga ang aming mga wine glass. Nandito kami ngayon sa hotel room kung saan nakastay ang parents at kuya ko. We’re celebrating my victory! Dapat actually nasa bar pa ’ko mayroon kasing celebration na in-organize ang buong organization pero hindi na ako tumuloy. Family time muna. Anong, Jessica, Khoudai and I planned to roam around Pattaya nalang before we part ways.

We just ordered food from the hotel. Pagod na kasi kaming lahat para kumain pa sa labas. I super love their Pad Krapow Moo Saap, a fried basil and pork. Also the Pad Thai.

Napuno ng masayang usapan at tawanan ang aming hapunan— I mean umagahan dahil alas-4 na pala ng umaga. Kinuwento ni mama kung paano lalayo sakanila si kuya para lang makapag-mura. Napingot tuloy siya ni mama. I find it really cute! Sa sobrang laking bulas ni kuya, he’s 6ft tall. Pero kung ituring siya ni mama para lang day care. Wala namang magawa si kuya kung hindi ngumuso nalang dahil sa sakit ng pingot ni mama. Halos sumakit na ’yung tiyan namin kakatawa habang nagkekwento naman ngayon si papa.

“And your mom was like ‘Lord. Oh Lord! Call Philippines, I promise to donate at the Orphanage again and at the Home of the oldies. Lord. Lord. Jesus Christ. Mama Mary, mother of Christ. Help us’. I think she already called all the saints!”

“Stop it, Edmundo!” Naiinis na saad ni mama. Her whole face is red. Sobrang higpit na rin ng hawak niya sa tinidor na parang handa na siyang saksakin si papa. Imbis na tumigil ay mas lalo pang tumawa si papa sa itsura ni mama. Nakahawak na siya sa tiyan niya.

“I— I’m sorry.. its just that.. you.. you look cute.. kanina!” Nahihirapang sagot ni papa dahil sa kakatawa at nakahawak pa rin ito sakaniyang kamay. Nanahimik nalang kami ni kuya dahil alam namin na ’pag nakitawa kami masasama kami sa galit ni mama.

“Its not funny, Edmundo!” Tumayo na si mama at dumiretso na sa kwarto. Rinig namin ang pagkalabog ng pinto. We were left shocked. Ngayon lang kasi nagwalk-out si mama. Usually, kami ang nagwo-walk out dahil sa ’di siya nagpapatalo sa asaran.

“Mukhang may matutulog sa sala…” Pang-aasar ni kuya habang sumisipol-sipol. His both hand inside his pocket. Sabay na kaming naglakad papunta sa kwarto na tutulugan namin. Iniwan namin si papa na kabado at nangangasim ang mukha.

Mom’s really moody nitong mga nakaraang araw.

I just took a brisk shower. Paglabas ko ng bathroom ay naglalatag na ng higaan si kuya sa may lapag. He called the room service and asked for extra duvets. Dalawang kwarto lang kasi mayroon itong hotel room na na-book ni papa. Pwede naman sana ako matulog sa room na naka-assign sa’ming mga candidates pero mas pinili ko na dito nalang muna kasama pamilya ko tiyaka okay lang naman daw kay kuya na sa floor matulog.

Naglakad na ako papunta sa kama at naupo sa may dulo. Pinapanuod ko lang si kuya habang nag-aayos ng mahihigaan. “We can share bed, you know? Malaki naman ’yung kama e”

“Malaki iyung kama sa ngayon. Pero ’pag natulog ka na? Baka mamaya paggising ko nasa mukha ko na ’yung paa mo” Pinaningkitan ko siya ng mata. He chuckled.

Hindi ko na siya pinansin pa. I took the hair blower and went to the bedside table doon lang kasi ’yung nearest socket. While blow drying my hair, hindi ko maiwasan na balikan ’yung mga nangyari. Para pa rin akong nasa alapaap. Everything feels surreal. Nandito pa rin ’yung kaba, paano kung namali lang pala ng basa? Baka mamaya magaya ako kay kumareng Pia. I laughed inwardly.

Habang iniisip ’yung mga nangyari sa’kin nitong mga nakaraang taon. I became an international model. Endorser. Beauty Queen. PhD degree holder. I can’t help but ask myself, why do I still feel like a hollow void? Bakit parang may kulang pa rin? Bakit parang hindi pa rin ako masaya? I already achieved all my goals. Nakapagpatayo na ako ng foundation. But why can’t I be happy, genuinely! Argh.

I curled up and hugged my knees. I rested my chin on my knees and sighed.

Him. I can still vividly remember the promises we made. I won’t forget his promises. Kung paano raw siya sisigaw ng malakas kapag ako na ’yung nasa entablado. Kung paano niya… itataas ang pinakamalaking tarpaulin na may litrato ko. Kung paano siya tatakbo sa stage para… yakapin ako ng mahigpit tanghalin man akong panalo o hindi. A ghost of bitter smile is on my lips while remembering all the promises we made.. the promises that turns into nothing but empty words. I was so drown in my thoughts, na hindi ko namalayan na nakatayo na pala sa harapan ko si kuya.

“Are you okay? You know you can tell me anything. I’m willing to listen”

I look up to see him. I was greeted by his worried face while drying his hair using a towel. Nginitian ko  siya at tumango.

“I’m fine.. come here! Let me dry your hair kuya” Minuwestra ko ’yung floor para doon siya maupo. Naupo na siya sa floor. I started drying his hair. Bigla namang siyang nagsalita and his words made me once again cry.

“I’m so proud of you”

Muli nanamang tumakas ang mga luha sa mata ko. Bakit parang hindi ata nauubos ’yung luha ko? I can’t see my brother’s face right now but I’m sure that he’s smiling. He really sounded so proud from the way he utter those words. Hindi ko alam kung bakit  pero bigla ko nalang siyang sinabunutan. He winced in pain.

“Putangina?! Why did you pull my hair?! Shit. Ang sakit!” He cursed habang hawak-hawak ’yung ulo niya na parang minamasahe. His whole face is flushed red including his ears. Nangingilid na rin ’yung luha niya. Ganun ba kasakit ’yung pagsabunot ko sakaniya?

“Cause you made me cry! You deserve that!”

Hindi ko na siya hinintay pa na sumagot at nahiga na ako sabay talukbong. Naramdaman ko nalang ng lumubog ’yung kabilang parte na kama ko. Kuya laid on the other side of the bed.

“Alex. I have something to tell you” Ani kuya. Binalot ako ng kaba sa sinabi niya. Parang may mangyayaring hindi maganda from the way he said it. But.. I already have an idea what is this all about. May naiisip na ako e!

“Hmm” I hummed. Nakatalukbong pa rin ako at kahit na hinihila iyun ni kuya ay nagmamatigas pa rin ako. Nahihiya akong makita niya akong umiiyak, tatawanan nanaman niya kasi ako!

He would always laugh at my face whenever I’m crying. Pangit ko raw kasi umiyak, parang crumpled paper raw.

“Alex.. don’t you think its about time to go home? To your real home!” May diin niyang bigkas.

I knew it!

Nagising ako dahil sa pagtama ng araw sa mukha ko. I don’t know what time did I fell in a deep slumber basta ang naalala ko lang ay kinukulit ako ni kuya na mag-settle na sa Pilipinas. Still, our discussion ended by me saying no to him.

Wala pa kasi talaga akong makitang magandang rason para umuwi sa Pilipinas. For 7 years, New York is my home. I stayed in Paris for a year only and after that I’ve decided to settle in New York. Paminsan-minsan pumupunta nalang ako sa Paris especially ’pag fashion week cause I’m always invited. My family would only visit me every Christmas. Kaya sa isang taon minsan lang kami nagkikita. Most of the time, video call and voice call lang.

Pero malay natin ’diba?

Paglabas ko sa kwarto ko ay nadatnan ko sila mama na nagaalmusal. I gave them a peck on the cheeks before seating at the chair across them. I looked around and didn’t saw any trace of my brother.

“Nasa’n si kuya?”  I asked habang patuloy pa rin sa paglalagay ng pagkain sa plato ko.

“Something very important came up, so he had to go back to the Philippines. He took the earliest flight” Mama explained coldly without throwing me a glance. Is she still mad? I silently nodded and continued eating.

Sinabihan ko na kasi siya e. My brother’s an anesthesiologist, if I’m not mistaken he’s already in his 3rd year of fellowship. I already told him that he’s not needed here and that it is not necessary for him to be here. But he’s hardheaded, mas pinilit niya ’yung gusto niya.

We were occupied by silence the whole breakfast. No one dared to speak not even my father who hates silence. Mukhang galit pa nga si mama. I’ll just buy her a new bag. Kilala ko na si mama at para mapatawad niya kami isang bag ang kapalit kaya nga ang hirap magtampo ni mama e, nakakabutas ng bulsa. Sobrang mahal ng kapatawaran niya!

“How does it feel to be the newly crowned Miss International Queen?”

Pang-ilang beses ko na ba sinagot iyang tanong na ’yan? Paulit-ulit nalang e! We’re here again at Tiffany’s place, ngayon lang kasi ako naabisuhan na ngayon na pala magaganap ang press-con. It should be next week, but was moved because of some changes in the calendar of activities. In front of us are bunch of press habang nakatutok sa’min ’yung hawak nilang microphones and recorders. I can also see a very familiar face. Oh yeah! I remember, he’s a broadcaster from the Philippines. Its MJ.

“It’s euphoric. I feel like in cloud-nine ’coz finally, after 5 years of being in drought, we once again got the crown. I believe that… this will be the best Christmas gift for my beloved LGBTQIA+ in the Philippines, especially for the Trans Community!” I answered with a smile. Gutom na ako! Hindi ko na kasi natapos iyung umagahan ko kanina dahil nagmamadaling dumating si Bea, my manager. Informing me about the sudden change of the press-con that will be held at Tiffany’s place.

I saw MJ raising his hands. I smiled at him and nodded giving him the permission to ask.

“Hi, I’m MJ from the Philippines. First of all, Congratulations. My question is; you have been staying in New York for 7 years and you haven’t visited Philippines since you left. Do you have any plans of visiting your hometown? Particularly,  now that you won Miss International Queen” He spat. I was caught off guard. I don’t know what to say! Iyan ang pinakaiiwasan kong tanong ngayong araw! Now, I am regretting that I let him speak. Ugh!

There was a long pause. Until I felt Anong nudging me. Oh! Andito pa rin pala ako, nakalimutan ko na!

I took the microphone and gave him a small smile. “About that.. we haven’t discussed anything yet. But expect that I’ll be visiting or maybe stay in the Philippines more often now.. because one of my advocacy is Proper Education for the Indigenous People in my country. I will also be organizing fund runs to help LGBTQIA+ based organizations.. that’s all I could share for now!” I half-lied and finish with a smile. Kasinungalingan naman kasi ’yung mananatili ako sa Pilipinas. Pero totoo iyung about sa aking advocacy.

“Thank you and.. we’ll be waiting!” MJ said with a bright smile. I nodded at him.

After the press-con. I bid my goodbye to Anong because I still have to go at the outlet mall Pattaya. Doon lang raw kasi ’yung malapit na bilihan ng mga high-end bags. Hindi na ako nag-abalang magbihis pa. I look presentable naman e. I just left the crown in the car.

When we entered the establishment, we were welcomed by luxury and.. expensiveness! Gucci, Chanel, Louis Vuitton, Balenciaga, Furla, Valentino and many more! Not bad. Wala akong balak na magtagal dito dahil ang init kaya pumasok ako sa nearest shop. Gucci.

“Yeah.. hmm.. can I have the gold hardware, instead? Thank you” The saleslady nodded. I just picked a simple Gucci marmont small matelassè shoulder bag with gold hardware. I know mama wants a Gucci bag, badly. Lagi nalang kasi siya nagshe-share sa facebook or sa Instagram stories with matching caption pa na ‘Soon’.

“I’ll use card.. yeah” I handed them a black card. Grabe! Hirap magtampo ni mama. Her forgiveness worth hundreds of thousands.

Matapos magbayad ay mabilis kaming naglakad pabalik sa parking lot pero mabilis din kaming naharang ng mga tao. Everyone’s asking for a photo with me. I don’t want to look rude naman that’s why I took photo with every one of them.

Nagkukumpulan na rin ’yung mga tao. Most of them are not Thais but Filipinos and… Americans? I think. Based on their accent. There were also press.

“Please smile, Alexandria”

“Alexandria.. strike a pose, please!”

“Alexandria!”

Ngumiti nalang ako sa mga camera at pinaunlakan iyung mga gustong magpa-picture with me.

“Thank you… thank you!” I bow a little and waved a hand. We were already escorted by the mall’s security guards. Nakahinga kami ng malalim dahil wala ng humarang pa sa’min. Not really complaining, I’m used to this kind of set-up already. Press and people from New York and Paris are much more unpleasant and barbaric. Here people and press are more disciplined. They value personal space unlike those fuckin’ press from NYC and Paris.

“May schedule ba ’ko bukas? Bea” I asked lazily. Damn! I’m so tired. Sumandal na ako sa upuan at pinikit sandali ang aking mga mata habang hinihintay ang sagot ni Bea. Unti-unti ng bumibigat ’yung talukap ng mata ko pero muli akong nagising ng magsalita si Bea.

“You’ll be having your shoot with.. Tiger shark images at 8am.. followed by your lunch date with Ms. Khoudai, Jessica and Anong. And.. you’ll be free afterwards”

“Okay.. thanks”

Tuluyan na nga akong nakatulog. After how many minutes we reached the hotel where we are staying. Pagpasok namin sa room namin, I saw mom and dad having an argument about a new case that my mom’s handling. I think. Ang rami kasing mga papel sa center table while the two of them’s seating on the couch. I’ll just give her my gift later. For now, I need to rest!

I immediately went to the bathroom when I entered my room. I took a quick shower. Lumabas na ako ng bathroom na naka-robe lang, this is what I wear when I’m sleeping. Mas nakakafresh! I did not mind drying my hair, cause I’m already exhausted and the only thing I want right now is a good sleep. Pero bago pa man ako makahiga sa kama, my phone vibrated. ’Pag kakita ko kung sino ay halos mapatalon ako sa saya. This bitch!

[BAKLAAAAAAAAA!!] She squealed on the other side. Nilayo ko ’yung phone sa tenga ko dahil nakakabingi ’yung sigaw niya. Napakatinis pa naman ng boses!

“Stop it, Daza! May balak ka bang sirain ’yung eardrums ko? Hayop ka!” Daza’s my best friend since High School. Medyo nagtampo ako sakaniya dahil hindi siya nakapunta sa mismong pageant but I understand, its not easy to handle the biggest construction firm in the Philippines. She have to do everything to stay on top.. or else her father will take away everything from her! Grabe ’yung pressure!

[Congratulations! Sissy kong pukihan. Sorry ngayon lang ako nakatawag I was busy with work. Kakatapos ko lang panuorin ’yung replay! Grabe iyung suot mo sa evening gown ha, bakla, sana hindi ka nalang nag damit. Kaloka!] I chuckled at what she said. What’s wrong ba with my gown?

“Anong bang problema sa gown ko? Kahit sila Papa pinagalitan ako e!”

[Too revealing. Halos beads nalang ateng ang tumatakip sa kepyas mo at sa suselya mo] I chuckled again at what she said. Talagang nag-iba na ’tong kaibigan ko. Dati ayos lang kahit panty at bra nalang ang suot namin pero ngayon parang ang big deal na ng suot ko. She’s too conservative. Ganun ba talaga ’pag may asawa’t anak na?

“See! That’s the plan… to make my gown memorable to people. I want to be memorable! Kahit hindi ako ang nanalo ng Best in Evening Gown, atleast people will remember me because of my gown!” I confessed. When my father contacted Francis, I was still the one who gets to decide what kind of gown I want and the design. So, I suggested that I want something simple but very memorable, at the same time I love see through and skin revealing. I just feel comfortable wearing see through gowns. Pero bumawi naman ako sa 2nd gown ko. Balot na balot!

Nagpatuloy lang ’yung usapan namin, hindi na rin ako natulog. There’s only a 1 hour time gap between us, wala rin naman na raw siyang gagawin kaya nagkuwentuhan nalang kami. She told me that I was trending in the Philippines not because of winning but because of the gown I was wearing. I laughed at that. Malayo man kami sa isa’t isa but we never lost communication of each other lagi pa rin kaming magkatawagan lalo na ’pag kailangan ko ng mahihingahan at mapagsasabihan ng sama ng loob. We were laughing while reminiscing the past.

[Remember, Julian? Iyung bully noong 2nd year high school tayo?]

“Of course! Hindi ko siya makakalimutan!” Nagngingit-ngit ako from the mere mention of that jerk’s name. He’s the reason why I never had a good high school experience!

“What about him?”

[Alam mo ba he’s now dating a man! And guess what, bottomesa ang lolo mo!] Daza burst in laughter on the other line.

“Is that for real? OMG” Maarte kong sabi at napatakip pa sa bibig. We are not against nor in any form of humiliating the bottoms. Hindi lang talaga ako makapaniwala sa narinig ko! Julian was my perpetrator in high school. He bullied me because of being Gay. Not because of my looks dahil bata palang ako taglay ko na ang kagandahan. Mas lalong hindi dahil sa grades because I am always our class’ Top 1.

Naalala ko bigla kung paano niya ako pagti-tripan every morning. He would always steal my snacks and my lunch. There was also one time wherein he locked me inside the comfort room for an hour, buti nalang talaga dumating ’yung janitor. Ang pinakamalala ay noong ginupit niya ang buhok ko, it was very traumatizing for me. He really made my high school life a living hell, but I never hold a grudge unto him. I understand that he lacked from love and attention, both his parents kasi are working abroad. Pero mukhang ngayon nahanap niya na ang katapat niya.

[Babe, I have to go. The board called for an emergency meeting. Take care always, okay? Love you. See you soon!] She said, panicking. I can hear her secretary on the other line informing her about the meeting.

“Ohh.. Okay, babe! See you soonest. Love you too!Send my regards to tito and tita and also to my inaanak!” I said. Then she hang up the call. I missed her! I missed our late night kwentuhan! I missed our unexpected travels. Iyung plano lang namin na mag-SM pero ang bagsak namin Pampanga or Tagaytay.

Daza and I talked for 5 hours straight. Damn! Hindi ko na maalala kung ano ’yung mga pinag-usapan namin basta ang alam ko lang sa 5 oras na iyun sobrang saya ko. Ang dami naming napagkwentuhan about career, life decisions and choices. I am thankful, that she became very careful and sensitive not to bring up issues that caused the wounds that I’m still healing. Sadly, she had to end the call because of an emergency meeting, naiintindihan ko naman. Her responsibilities are no joke.

I snapped back to reality when I heard knocks on my door.

“Come in!” I shouted. Tinatamad na kasi akong tumayo at magbukas pa ng pinto.

My father entered and he looked at me with sadness in his eyes. Did something happen? I was about to ask him pero naunahan niya na akong magsalita. What he said made me feel blue.

“We need to go back to the Philippines. A.S.A.P!”

For 7 years I’ve been living alone. I never asked any help from my family. Kapag may sakit ako, kailangan ko tiisin. Kapag malungkot ako, ako lang din ang nagpapasaya sa sarili ko. I learned to become independent and tough. Me living alone, taught me a lot of life lessons. I should enjoy my own company—Iyan ang pinakanatutunan ko.

2 weeks isn’t enough. Gusto ko pa makasama sila mama’t papa. Gusto ko pa sila mayakap ng mas matagal. Gusto ko na ulit maramdaman ’yung mga haplos ni mama ’pag may sakit ako. Gusto ko na ulit makulong sa bisig ni mama tuwing umiiyak ako habang naglalabas ng sama ng loob. I miss our family bondings!

I want to be with them.

Ayaw ko na ulit maging mag-isa.

Should I come with them?

Pero, Handa na ba ako?

I heaved a deep sigh before looking at my father. Nakapagdesisyon na ako.

“I’ll come with you!”

Oras na para muli kong harapin ang nakaraan.

Chapter 2

“Who’s that guy you are with last night? Alex.. Babe! Please stop ignoring me!”

Andito ako ngayon sa cafeteria abala sa pagtapos ng mga requirements na due date today. Cramming is real! But I can’t fully focus on what I’m doing because of this guy beside me who keeps on pestering me. Hindi ko pa rin siya pinansin at pinagpatuloy ’yung pagtitipa sa keyboard ng laptop ko.

“Alex.. Baby look at me.. please? Baby” He pleaded. I rolled my eyes before looking at him.

Nakakainis!

“Jeff.. can’t you see, I’m busy! Pwede bang sa susunod nalang natin pag-usapan ’yan?” Sinusubukan kong mas maging kalma kahit na sa loob-looban ko ay gusto ko na sumabog sa inis.

“NO!” I raised my brow at him dahil sa pagtaas ng boses niya. Everyone’s looking at us. Ano ba kasing problema nitong lalaking ’to?!

“I want you tell me the truth, right here. Right now! And don’t you dare deny it, Alex! My friends saw you… making out with some buff guy at the newly opened bar last night! Who’s that guy?! Tell me!” Bakit kailangan magtaas ng boses?! Bwisit na lalaki ’to! His loud voice caught almost everyone’s attention.

Para na tuloy nanunuod ng live teleserye mga tao ngayon dito sa cafeteria.

“Alex.. why aren’t you answering?! Fuck. Are you cheating on me?!”

Cheating? As far as I know I never deceit nor tricked anyone. Hindi rin naman kami mag-jowa para masabing nagloko ako.

“Putangina! Can you please stop acting like we’re together! Nakakabanasa ka, bwisit!” Inis kong saad.

Everyone gasped. I look at my friends and they were all trying to suppress their laughters. They should be helping me, sila naglagay sa’kin dito! I narrowed my eyes at them.

“W-what?! What.. do you mean, we’re not together?! Alex.. I did your activities in math. I helped you with your Science subject, remember?.. B-baby.. please stop joking! Its not funny!” He stuttered, nervously. Nakatingin lang siya diretso sa mata ko habang nagsasalita.

Huminga ako ng malalim before speaking.

“Jeff.. first of all, I never asked you to do my activities, kaya kong sagutan ang mga iyun, but you volunteered yourself to do it, right? And about Science.. nagtanong lang ako sa’yo ng isang beses about covalent bonds. Isang beses lang ’yun! And for the record, I am not joking dahil wala naman talagang tayo!” Napahilot nalang ako sa sintido ko. Nakakastress na talaga ’tong lalaki na ’to!

Jeff look at me with disbelief habang marahan na umiiling-iling.

I look at Derick, sending him a signal to take Jeff away from me. Hindi naman siya bubugbugin ilalayo lang dahil nakakalbo na ako sa stress dahil sakaniya! Tumayo na si Derick at nagsimulang maglakad papalapit sa pwesto ni Jeff, pero bago pa man siya makalapit. Jeff slammed the table at sabay na tinaas ang kaniyang kamaya na para bang sumusuko na. Jeff stood up from the chair drastically and walked away.

I heaved a deep sigh ng makalayo na siya sa’kin. I move my MacBook on the other side. Pinatong ko ang dalawang kamay ko sa lamesa at ginawa kong unan. Nakakapagod! I want to sleep. I could hear my friends chuckling. Mga bwisit na ’to!

“Gago, lakas ng tama sa’yo ni Ocampo, ah? Baka mamaya tumalon na ’yun sa rooftop!” Ani Daza habang tumatawa. Hindi ko siya tinignan at tinaas lang ang kanang kamay ko sabay pakita ng middle finger ko. She laughed so hard. Nakitawa na rin iyung ibang kasama namin sa lamesa.

“Alex.. you are heartless! Hindi ka man lang ba naawa kay Jeff? Ikaw kaya ang pinakaunang girlfriend niya.. He’s so kawawa naman” Rich said in an artsy way. Napakaarteng babae kala mo naman kinaganda niya! I raised my head and looked at her coldly. Hindi niya pinutol iyung pagtingin ko sakaniya.

“Tanga ka! If you pity him then you should’ve considered his feelings before you dared me to kiss him.. baka nakakalimutan, ikaw nakaisip ng dare na iyun? Ngayon, kung naawa ka edi habulin mo siya at e-comfort mo!” I said, raising my brow at her.

Everyone laughed at what I said. Except Rich who looked offended because I called her ‘Tanga’. She hates it kasi whenever people call her ‘Tanga’ pero kung umakto siya parang tanga talaga. I don’t even know why I befriend with her. She’s claiming kasi na she’s with us and part of our barkada. At dahil maawain kami, pumayag nalang kami.

“I’m not tanga!” She exclaimed, sternly.

Kinuha kong muli ang aking laptop before looking at her. Tinignan ko iyung mga kaibigan ko and they seem to be enjoying the scene. I sneered.

“Whatever”

Muli kong pinagpatuloy ang ginagawa kong analytical paper para sa World History subject namin. Kailangan namin galingan at gandahan ang ginagawa namin dahil napaka-strikto ng teacher namin.

“She looked so pissed!” Bulong sa’kin ni Daza at humgikgik. Lumipat kasi siya dito sa kaninang inuupuan ni Jeff para tumabi. Magkalapit lang kasi iyung topic namin kaya tulungan nalang.

“Wala akong pakialam sakaniya. Kahit mangisay pa siya diyan sa galit. The hell I care!” I rolled my eyes then continue typing.

After an hour. Isa-isa na kaming nag-ayos ng mga gamit dahil may klase pa kami. We skipped our readings in Philippine history subject because we have to finish our analytical paper to be passed today. Gumagana lang kasi talaga iyung utak ko kapag malapit na pasahan. Iyun bang isang oras nalang pasahan na. Ganurn!

On our way, people most especially girls were looking at me with disgust sabay bubulong sa mga kabaro nilang pangit. I’m 100% sure that they’re talking about me and Jeff. And so? Pasensiya nalang sila dahil wala akong pakialam. Basta ako maganda ako!

“Lagi ka nalang trending dito sa univ. Tinalo mo pa mga artista e!” Derick commented in his strong Batangas accent. Bagong lipat lang sila dito sa city pero nakapalagayan ko agad siya ng loob not because he’s a guy but because malakas din siya mag-nomnom like me and my friends. Ika nga nila ‘Birds with the same feather, flock together!’

Kinindatan ko lang siya. Wala ganun talaga siguro kapag maganda, laging pinag-uusapan! Nakarating kami sa 7th floor ng hinihingal pero hindi namin pinapakita. Puñeta naman kasi, nagbabayad kami ng maayos ng tuition tapos hindi maayos iyung elevator!

Matiwasay akong nakapasok sa classroom namin. Walang nakaaway. Marami lang akong tinaasan ng kilay at inirapan pero wala naman akong nasampal.

Edukado pa rin naman ako kumilos… minsan.

“Balita ko hiwalay na raw kayo ni Jeff. What happened?” Salubong saakin ni Samuel. Samuel, Daza and I are best friends. But Samuel and I we’ve been friends since grade school at dahil sa isang all boys school kami nag-aaral, kaming dalawa ang naging malapit dahil sa pagiging kakaiba namin. We understand each other.

Naupo na ako sa katabing upuan niya at nilapag ang aking mga gamit bago ako sumagot sa tanong niya.

“Never kami naghiwalay, kasi hindi naman naging kami. Simulan natin diyan. Pangalawa, tinapos ko lang ’yung bagay na hindi na dapat sinimulan pa. I don’t want to cause him more and… deeper pain, so habang maaga pa tinapos ko na.” I said with all honesty. Umiling-iling si Samuel na parang hindi gusto ang narinig mula saakin.

Jeff and I are nothing. I don’t know him personally, and he doesn’t know me as well. We’re just plain strangers to each other! Iyung nangyari saamin ay dala lang ng impluwensiya ng alak. I was dared to kiss him.. and then from kiss may nangyari saamin. Ngayon, gusto ko ng tapusin ’yung connection namin because that’s the right thing to do.

Ayaw ko ng mas lumalim pa ’yung nararamdaman niya because I know that… I cannot repay or give back the love he’s giving. Not now.

Kaya habang maaga pa, tapusin na! Kaysa naman tumagal pa ’diba? Mas lalo lang kaming masasaktan. Sasaktan lang namin ang isa’t isa.

Wala na akong natanggap na tugon pa kay Samuel dahil pumasok na ang teacher namin. Everyone’s quiet and listening to the whole discussion. Mrs Veloso loves surprise quizzes, that’s why we really have to focus kapag siya na ang natuturo. Nakahinga kami ng maluwag ng hindi siya nagbigay ng surprise quiz. Matapos ang klase ay naghiwa-hiwalay na kami dahil kailangan ko makauwi ng maaga. I already texted my driver.

Mabilis akong lumabas ng kotse pagka-park ni kuya Jun. I immediately went to my room to take a quick shower. I feel really tired! Daza’s inviting to me attend Zabel’s party but I’m still undecided. Gusto ko sana pumunta pero napapagod ako’t gusto ko lang matulog. I’m torn between partying or having a good sleep.

After taking a shower, I sent at text to Daza first before going to my closet. Pupunta nalang ako sa party ni Zabel. Sigurado kasi ako na hindi ako papatulugin nila Daza ’pag hindi ako sumama. The last time I didn’t come with them, they barge inside my room and played metal rock songs in the speaker! Halos magiba ang bahay namin sa lakas ng kanta.

“Usapan 8pm ’diba? Oh anong oras na?!”

Salubong ko sakanila pagkabukas nila ng pinto ng sasakyan. Nakapameywang pa ako’t nakataas ang isang kilay. Pagkasakay ko sa sasakyan ay tumabi ako kay Daza na abalang-abala sa paglalagay ng kaniyang red lipstick.

“Its Daza’s fault! 2 oras kami pinaghintay sa labas ng condo niya. Tagal-tagal mag-ayos, wala namang nagbago sa mukha” Mapanuyang reklamo ni Derick. The whole gang laughed at what he said. He’s so harsh!

“’Pag hindi ka tumitigil papasabugin ko ’yung bunganga mong leche ka!” Sagot ni Daza na hindi tinatapunan ng tingin si Derick dahil nakatingin lang siya sa salamin. Knowing Daza, I’ll side with Derick this time. Napakabagal kasi talaga kumilos ni Daza para siyang pagong.

“Wala si Samuel?” Ngayon ko lang napansin na wala pala siya dito. Alam naman namin na siya ang pinakainosente sa grupo. He never tasted alcohol. Never smoked. Pero nakakapagtaka lang na wala siya ngayon dito. Daza nodded.

“He’s busy. He’ll be going out of town with Brad”

Ohhh! I forgot siya pala ang may pinakamatayog na relasyon saamin. Sobrang tagal na rin nila ni Brad, 5 years and still counting. They’re actually highschool sweethearts. Samuel’s charming. Hindi siya mahirap mahalin. Mabait, gwapo, matalino at higit sa lahat napakalaki ng puso para sa mga nangangailangan. Laking pasalamat ko nga dahil hindi niya ako tinatakwil e. I am totally his complete opposite.

Sabi nila ako raw ay mapang-akit ngunit mapanakit. Despite me being a transgender woman, napakarami pa ring nahuhumaling saakin. I can’t blame them, I’m Marvelous. People are astonished whenever they see the natural beauty that I possess. Pero hindi ko naman kaya suklian iyung mga pag-ibig na hinahandog saakin ng mga tao. I don’t do relationship. Natatakot ako e!

Pero ’pag nahanap ko na ang right guy. Ahy mga dzai! baka ako pa ang humabol sakaniya!

Pagdating namin sa mansyon nila Zabel ay sinalubong agad kami ng malakas na tugtugan at mga nagsasayawan. Everyone’s drunk already? Bilis naman. Pagpasok namin sa mansyon. Literal na mansyon talaga! Marami rin akong nakilala na schoolmate ko at iyung iba naman ay nakilala ko lang through social medias.

“I heard that you broke up with Jeff in a scandalous way, ah?!” Tanong agad saakin ni Megan. Schoolmate from the Tourism department. She’s also a beauty queen. She’s the reigning Miss Silka Baguio.  I rolled my eyes in the air.

Scandalous way? OA naman.

“Hindi naman naging kami…” I let out a small chuckle. “Puntahan ko lang si Zabel. Excuse me” Nakipagbeso-beso ako sakaniya bago ako umalis.

Ang layo-layo ng department niya sa department ko pero nasagap niya pa rin ’yun? Tunay nga na may pakpak ang balita.

The mansion’s too big. It has a humungous space. It’s a rococo style mansion. But it turns into a night club. Zabel also hired a DJ to make the night more fun and enjoyable.

“Oh..” Napakislot ako ng makaramdam ng kamay na pumalupot sa beywang ko. I look a the owner of the hands. Its Marco.

Hindi ko nalang siya pinansin at pinagpatuloy ang paghahanap kila Daza. Iniwan ba naman kasi ako, gulat nalang ako wala na sila sa tabi ko. Marco’s arms are still wrapped around my wait while his other hand’s holding a bottle of tequila. Mukhang may tama na si gago!

“Marco.. stop!” Nagsisimula na siyang halik-halikan ’yung braso ko pataas sa leeg ko. Ito pa naman ang kahinaan ko ’yung paghalik sa leeg.

The next thing I knew, I am already pinned on the wall and we’re making out. Napakarupok ko talaga! I wrapped my arms around his neck habang ang dalawang kamay naman ni Marco ay nakapalupot sa beywang ko. He started nibbling my lower lips.

“Wanna go upstairs?”

I stopped and lightly push him away. I chuckled. Hinawakan ko ’yung mukha niya at hinaplos-haplos ko ang kaniyang labi gamit ang aking hinlalaki.

“I would love to, but I’m busy looking for my friends so… !” I winked at him playfully.

“Alex, you can’t do this to me.. What am I gonna with this?” Nginuso pababa niya ’yung bukol sa pantalon niya. Nagkibit balikat nalang ako.

Hinalikan ko siya sa labi bago ako umalis. Wala pa akong balak na makipag-jugjugan. Masakit pa rin ’yung kweba ko. Jeff’s the last guy who entered me. Hindi ko naman inaasahan na sa likod ng maamo at nerdy niyang itsura ay nagtatago ang isang tigre na gutom na gutom.

Habang naglalakad-lakad at hinahanap sila Daza. Napatigil ako sa may living area ng mansion. Napatingin ako doon sa lalaki na parang batang nawawala. Mukhang diring-diri siya  sa mga nakikita niya sa paligid niya. I bit my lower lip to suppress my laughters while watching him make face nang may maupo sa tabi niya at biglang naglaplapan.

I scanned him from head to toe. Not bad. He is cute. Siya ’yung lalaki na hindi ka magsasawang tignan. My eyes stilled at his lips. Its so kissable! Parang ang sarap halikan.

Mapapasaakin din ’yang labi na ’yan!

Wait ka lang!

Napansin niya ata na may nakatitig sakaniya. He looked around. Until his eyes met mine. He looked at me and his brows furrowed a little. Oh God! He’s so cute. Hindi ako nagpatinag. Hindi ako nahiyang tignan lang din siya. I parted my lips then close it again. I batted my long and thick eyelashes. At ang pinaka-finale. I languidly bit my lower lip.

Laking gulat ko ng bigla nalang siyang tumingin sa ibang direksyon. Did he just ignored me?! WTF!

Ngayon lang nangyari saakin ’to!

Kapag ginagawa ko iyun halos magmadali ang lalaki para lang lapitan ako. Pero siya?! Putangina. Na-conscious tuloy ako sa sarili ko. Pangit na ba ako?

My ego’s hurt.

This can’t be!

Padabog akong maglakad papunta sakaniya. Tumayo ako sa harapan niya. He look up to me with his brows furrowed. Ano titignan mo nalang ba ako? Halikan mo na ako!

“You need anything? Ms” He said politely.

“Halikan mo na ako. I know you want it!” I confidently said, smirking. Darling, no one can resist my red, luscious and plump lips.

These lips are to die for.

Luminga-linga pa siya sa gilid niya na parang sinisigurado kong siya ba talaga ang kinakausap ko. My brows furrowed.

“At.. bakit naman kita gustong mahalikan?” Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

He just rejected me… twice!

“Woah.. Woaah.. May naliligaw atang napakagandang nilalang” Mabilis akong tumingin sa likod ko. There’s a group of jutanders walking towards my direction while holding a bottle of liquors. Inikutan ko lang sila ng mata.

“Are you guys with him?” Tinuro ko iyung lalaking nag-reject saakin. Sabay-sabay naman silang tumango at mukhang mga nagtataka.

“Wh’d you ask? Ohhh.. Kung binabalak mo siyang biktimahin.. ’wag ka munang tangkain! He’s not into that thing..” Umiiling-iling na ani ng lalaking nakasuot ng puting t-shirt and a black trousers. Biktimahin? Anong tingin nila saakin? Kidnapper? Budol-budol gang?! Kapal ng mukha! Sa ganda kong ito?! Lumapit siya saakin at pinalupot ang kanang kamay sa beywang ko.

“… pero ako pwede. Sakto may available room pa sa taas. Tara?” Dinilaan niya pa ’yung labi niya. Tangina! Manyakis si gago.

Tinaasan ko siya ng kilay. Tinignan ko siya mula ulo hanggang paa. Mahina akong napatawa.

“Sorry. Pero allergic ako sa… hipon”

Naglakad na ako palayo. Rinig ko pa rin ’yung kantyawan nilang magkakaibigan malamang dahil sa sinabi ko sa kaibigan nila. Hanggang ngayon hindi ko pa rin tanggap na tinanggihan ako nung lalaki. Halos magkandarapa ang mga lalaki matikaman lang ang labi ko tapos siya? Tinaggihan niya lang! Ugh.

“Problema mo? Mukhang nilamutak na papel iyang mukha mo!” Napatigil ako dahil sa biglaang pagsulpot ni Rina.

Kabute ka, Ghorl?!

Hindi pa rin talaga mawala sa isip ko ’yung lalaking ’yun. Parang may nagtutulak saakin na alamin at kilalanin siya. Alam mo ’yung pakiramdam na para siyang damit na natipuhan mo sa mall tapos gustong-gusto mong bilhin kaya gagawin mo ang lahat lahat para mabili ito. Gano’n ang nararamdaman ko ngayon!

Should I tell her? Rina’s my friend. Scratch that.. she WAS my friend.

“Kasi ano, e … uhmm… someone rejected me!” Utal-utal kong saad. Tumingin nalang ako sa harapan. Ayaw kong makita iyung mukha ni Rina na tinatawanan ako.

“Really? Who?!” Mangha niyang tanong. Wow! Bakit parang natutuwa pa siya na na-reject ako?! Baka mamaya bigyan niya pa ng trophy ’yung lalaki. He’ll be praise. Siya ang kauna-unahang lalaki na hindi tinablan ng alindog ko.

“Siya!” May diin kong sabi. Tinuro ko ’yung lalaking naka-upo sa couch kasama ’yung mga kaibigan niya. Masaya silang nagke-kwentuhan at nagtatawanan. Buti nalang hindi kalayuan ang pwesto namin sa pwesto nila kaya kitang-kita ko pa rin siya.

“Kaya naman pala, e!” Bumalik ang tingin ko kay Rina na ngayon ay nakatitig na rin pala doon sa mga lalaking tinitignan ko kanina lang. Kilala niya?!

“Christian Janriel Cojuangco, 2nd year MedStudent. Anak ni Mayor Arthur Cojuangco ng La Union. Balita ko hindi pa raw siya nagkakajowa. Subsob sa pag-aaral masyado.”

Wow. Hindi lang pala kilala, kilalang-kilala!

Gwapo ng pangalan niya, ah! Bagay na bagay sakaniya. Parang tagapagmana ng hacienda ang dating ng pangalan e!

Kuryoso akong napatingin muli kay Rina. Napakarami naman atang alam ng babaitang ito. Don’t tell me she’s a stalker?! Well, Hindi imposible. Tinapunan niya ako ng nakakalokong tingin at tinaas-baba ang dalawang kilay.

“Paano mo nalaman lahat ng impormasyon na ’yan?!” Naiintriga kong tanong.

“Sabihin nalang natin na… hindi lang ikaw ang tinanggihan niya” Aniya at tumawa.

Tinaggihan din siya?! Oh shit!

“Bibilib na talaga ako sa’yo, Alex. Kung mapapansin ka niya.”

Chapter 3

“Don’t tell me gagawin mo talaga ’yung challenge saiyo ng demonyitang babae na iyun?!”

Naiinis na anas saakin ni Daza. Kasalukuyan kaming naglalakad papunta sa next class namin which is located at the building across our department’s building. Habang naglalakad kami ay nakwento ko sakaniya iyung napag-usapan namin ni Rina. Hindi ko na kasi sila nakita kagabi. Nagkanya-kanya na rin kami kagabi ng uwi dahil hindi ko na mahagilap si Daza at Derick.

“How many times do I have to tell you that it is not a challenge.. may gusto lang akong patunayan sakaniya”

“Ayan ka nanaman, e! You are being competitive again. Ilang beses ko rin ba dapat sabihin sa’yo na.. wala kang dapat patunayan sa babaeng ’yun!” Tugon ni Daza na halatang pag-aalala saakin.

Ang totoo niyan. Samuel, Daza, Rina and I are best friends. We were super close. Para na kaming quadruplets na hindi mapaghihiwalay ng kahit anong sakuna at unos. Pero simula ng tumuntong kami sa kolehiyo nag-iba ang ihip ng hangin. Rina changed. She changed a lot! Nagkaroon siya ng ibang squad. Kung malandi na kami noong high school mas lumala pa siya noong nag-college na kami. Nagsimula siyang kalabanin ako sa lahat ng bagay. Lalaki. Academics. Achievements. Followers. Everything!

She became my greatest competitor.

I wasn’t really competing with her.. before. But everything changed. Nagsimula na niyang agawin lahat ng natitipuan ko. She became very aggressive. At dahil Aries ako. Likas na napaka-competitive ko kaya hindi ako nagpatalo. Sinimulan niya ang gyera. Tatapusin ko.

At hinding-hindi ko siyang bibigyan ng pagkakataon na makita akong luhaan at talunan. Kung meron mang uuwing luhaan dito. Hindi ako ’yun.

“Last na ’to. I just want to prove her that she’s nothing. She can’t beat me. Pagkatapos nito, I will cut ties with her. Promise!” Pinal kong saad. Nakita ko ang hindi pagsang-ayon sa mukha ni Daza na kalaunan ay napalitan din ng pilit na ngiti. Tumango siya. She knows that whenever I made a decision. No one and nothing could change it.

Binago na rin ni Daza ang usapan namin. Nagkwento nalang siya tungkol sa awra niya kagabi. ’Yun lang ang pinag-usapan namin hanggang sa makarating kami sa classroom namin. Agad na nailibot ko ’yung paningin ko para hanapin si Samuel. Hindi kasi siya pumasok sa first class namin kaya inaasahan ko na nandito siya ngayon. Pero wala rin. Aba, ano nangyari sa baklitang ’yon? Hindi naman siya nag-aabsent a!

Ayos lang kaya siya? Tawagan ko nalang later.

“’Ms. Salvador..” Napatingin ako sa professor namin dahil sa pagtawag niya saakin. I was busy designing my journal kasi. “You are a good friend of Mr. Villaricio, right?”

Napatingin na rin saakin sila Daza, Derick, Rich at France. They looked bewildered as I am. Tahimik akong tumango kay Ms. Sinag.

“Is there any problem? Ms.”

“Meet me at the faculty after class” Aniya at binalik na ang atensyon sa laptop. Iniwan niya akong nagtataka. May problema ba kay Samuel?! Hindi ko tuloy maiwasan na mag-alala.

Wala naman akong napapansin na pagbabago kay Samuel.. maliban nalang sa pagiging tahimik niya talaga. Mas naging triple ’yung pagiging tahimik niya. Lagi rin siyang tulala. Dahil pa rin kaya ito sa problema niya sa papa niya? I should really talk to him.

“What happened? Does something bad happen to Samuel? Oh God. Is he patay na?!”

Napairap nalang kami nila Daza dahil sa kaartehan at pagiging- OA nitong si Rich. Naku! Pa-isang sabunot lang talaga! She keeps on asking about Samuel and ano ang napag-usapan naming ni Ms. Sinag. I wasn’t talking. I kept mum. Kahit pa kaibigan ko sila at kaibigan sila ni Samuel wala pa rin akong karapatan na sabihin sakanila ’yung issue ni Samuel. It’s not my story to tell. Bahala na si Samuel na magsabi sakanila.

“Girl he’s not dead. At baka mas mauna ka pang mamatay ’pag hindi mo tinigil iyang kaartehan mo!” Paninindak ni France kay Rich. Pinanliitan siya ng mata ni Rich bago sumagot.

“I’m not maarte. Wait nga! Why are you guys so mean to me ba?!” Nakahalukipkip niyang anas. She looked so sad and broken. Napasobra na ata talaga kami ng pagtrato sakaniya. We love her naman. Minsan lang talaga e, nakakainis siya. Her talk. Her actions. Pero mahal namin siya and she’s already our friend.

Dumating na si Derick na dala ’yung lunch namin. As always, he volunteered again to buy our lunch. Pero kanya-kaniyang bayad ah. Clarify ko lang. Pagkalapag niya ng lunch namin ay nadatnan niya ’yung staring contest ni Rich at Francis. Napangisi naman si Derick na parang demonyo.

“Iiyak na ’yan. Iiyak na ’yan. Iiyak na ’yan!” Pangaasar pa ni Derick. Kakarating lang ni gago nang-aasar agad. Binelatan lang sila ni Rich at padabog na binuksan ’yung biniling lunch ni Derick.

Taimtim kaming kumain ng tanghalian. Paminsan-minsan ay magtatanong si Derick about sa mga requirements namin na agad namang pinuputol ni Daza o kaya ni France dahil ayaw talaga nilang pinag-uusapan ang mga requirements kapag kumakain. Nakakawalang gana kasi.

Pagkatapos namin kumain. Dumiretso na kami sa last class namin. Hanggang 3 lang kasi ang pasok namin every Friday. Daza and Derick are planning na mag-inom mamaya pero wala naman ako sa mood. Hanggang ngayon kasi ay dinadamdam ko pa rin ’yung sinabi saakin ni Ms. Sinag about Samuel.

“How’s your relationship with Mr. Villaricio?” Tanong saakin ni Ms. Sinag. Anong meron? Naguguluhan man ay ngumiti ako at tumango.

“O-okay naman po” I could already feel my heart beating fast, like something bad happened.

“Wala ka bang napapansin sakaniya nitong mga nakaraang linggo?” Nag-aalalang tanong nito. Mas lalo na akong makaramdam ng kaba. Bakit pakiramdam ko talaga may masamang balita? Umiling ako bilang tugon.

“To tell you honestly, Ms. Salvador. Nababahala ako sa poor performance ni Samuel. Marami siyang na-miss na activities saakin. May mga project din siya na hindi pinapasa. Bali-balita rin sa buong Faculty na maging sa iba niyang asignatura ay ganun ang standing niya. Kung magpapatuloy pa ’to, malaki ang possibility na bumagsak siya… and retake this semester” Mahabang turan ni Ms. Sinag. Halata sa boses ni Ms. Sinag ang disappointment at pag-alala.

Paulit-ulit na nagpe-play sa utak ko ’yung mga sinabi ni Ms. Sinag.

I feel like a shitty friend. Matalik kong kaibigan si Samuel. Pero bakit parang ang dami kong hindi alam sakaniya? Wala man lang akong alam sa nangyayari sa buhay niya. Hindi ko man lang napansin na may hindi mabuting nangyayari na pala sa kaibigan ko. Wala man lang akong nagawa.

’Yung pakiramdam ko ngayon parang wala akong kwentang kaibigan.

Nabalik ako sa realidad ng mahina akong tapikin ni Daza sa pisngi. Kanina pa pala tapos ang klase. At kaming lima nalang ang nandito sa loob ng classroom. Sinukbit ko na ’yung Chanel shoulder bag ko. Hindi naman ako nagdadala ng backpack dahil may locker naman kami kaya doon ko nalang iniiwan mga school stuffs ko.

“You’re zoning out again. May problem ba?” Nag-aalalang tanong saakin ni Daza habang naglalakad kami papuntang exit ng building. Umiling ako.

Hindi na ako muli pang tinanong ni Daza hanggang sa sinundo na ako ni kuya Jun. Tahimik lang kami sa buong byahe. Gano’n naman lagi. Minsan lang kami naguusap. Buti nga hindi napapanis laway ni kuya Jun, e. Pagdating sa bahay ay dumiretso agad ako sa kwarto para maligo. Its one of my pet peeves. Ayaw kong nahihiga sa kama ng hindi naliligo o nagpapalit man lang ng damit lalo na ’pag galing sa labas.

I want to relax. I need to relax! Dahil matagal na rin akong hindi nakakapag-bubble bath. I’ll be doing it today for relaxation. Pinuno ko muna ’yung bathtub. Habang hinihintay na mapuno ang tub ay nagsindi ako ng mga scented candle. It was Kuya’s pasalubong when he and his girlfriend had a 3 days vacation in Sorsogon last month. Nang matapos ko na ang paghahanda ng bathtub. Isa-isa ko ng tinanggal ang saplot ko sa katawan. I soaked my whole body in the water. Tanging kalahati lang ng leeg ko at ang ulo ko lang ang nakalabas habang nakatingala. Nakatingin sa kawalan.

Saaming lahat na magkakaibigan. Si Samuel ang pinaka-bunso. He’s so vulnerable. Very fragile. Lagi namin sinisigurado at pinaparamdam sakaniya na andito lang kami lagi sa tabi niya. That’s why I am really saddened and hurt about the news. There’s a possibility that Samuel will retake the semester. Marami na siyang namiss na importante. But he never told me anything. A lot of people are actually saying that he’ll be the most successful among the four of us. Sobrang seryoso niya kasi sa pag-aaral. He’s a book geek. He loves studying. Pero, bakit? Anong nangyari?

I want to go to him now. Ask him. Confront him! But I don’t want to be a nuisance. Gusto ko kusa siyang lalapit saakin at magsasabi ng problema. Tulad dati.. noong mga bata pa kami.

Maayos naman kami. Sobrang lapit namin sa isa’t isa.. noon! Bakit kailangan magbago? Bakit parang naging estranghero nalang kami sa isa’t isa? Ang daming tanong sa utak ko na gusto ko ng kasagutan. Hindi ko na namalayan ang masaganang luha na patuloy sa pag-agos.

Ang sakit sa puso.

Kinabukasan. Napagdesisyunan ko na pumunta nalang sa paborito kong coffee shop. Sinubukan kong tawagan mga kaibigan ko pero hindi sila lahat ma-contact! Huling usap namin kagabi pa. Si Derick at Daza malamang sa malamang may hangover pa ang dalawang ’yun. Paano ba naman buong gabi nagpakasasa sa alak. Balita ko pa nga e, napaaway si Derick. Muntik na kasi may mag-uwi kay Daza. Minsan naiisip ko talaga na may nabubuo ng kakaibang koneksyon sa dalawa e. Derick goes berserk whenever someone disrespect Daza. Gano’n naman siya saaming lahat. Mas ‘over’ lang kay Daza.

“Kuya Jun, Huwag niyo na po ako hintayin. Tatawagan ko nalang po kayo kung uuwi na ako. Salamat!” Tanging tango lang ang sinagot saakin ni Kuya Jun at nagsimula na siyang magmaneho paalis. Ng hindi ko na matanaw ang kotse ay nagsimula na ako maglakad papasok ng coffee shop.

This is an old Starbucks. Located in the middle of the woods. Literal na para ka talagang nasa gitna ng kagubatan dahil halos matataas na puno ng pine tree ang nakapaligid sa’yo. Its cozy. The air is fresh. Napakalayo ng lugar na ito sa main road kaya walang usok ng sasakyan.

The counter guy greeted me ng makarating ako sa counter. I smiled.

“Good morning.. I’ll have Iced caramel brulèe latte and one croissant… “ I ordered my faves. Croissants are really may favorite. Naalala ko nung bata ako lagi kong baon ’yung croissant na Mrs. Goodsman the red one. Nakakamiss! Nagabot na ako ng bayad.

“Thank you” Aniko matapos maiabot ang sukli ko.

I looked around, searching for a good place where I could sit and enjoy the breathtaking view. There are seats at the porch but its occupied. Sinubukan kong tignan kong may kakilala ako… at kung sinuswerte ka nga naman. Mukhang may mauupuan na ako. Napangisi ako.

Isa sa mga dahilan kung bakit hindi ako nakatulog ng maayos.

I won’t forget how he ignored and rejected me. Never!

It’s Janriel.

I checked myself in the nearest mirror before I approach him. Maayos naman ako. Maayos din ang suot ko. I’m wearing an oversized fur turtle neck top tucked in my high waist palazzo pants. I partnered it with my 3 inch block heels and a black Chanel shoulder bag.

Ganda mo talaga, Alex!

Dahan-dahan akong naglakad papalabas. Hawak ko sa dalawang kamay ko ang order ko. Buti nalang good samaritan ’yung guy na nakaupo near the door kaya pinagbuksan niya ako ng pinto. I mouthed “Thank you”. I walked slowly towards his direction.

It’s Showtime.

I cleared my throat to get his attention. Nagtagumpay naman ako dahil binalingan ako nito ng tingin. Nakakunot ang kaniyang noo. Magsasalita pa sana ako pero naunahan niya na ako.

“Tatanungin mo ba ulit ako kung gusto kita halikan?” Aniya. Nagsasalubong na rin ’yung dalawang makakapal niyang kilay. Napayuko ako’t tahimik na humagikgik. Akalain mo nga naman naalala niya pa pala ako.

Binaba ko muna sa lamesa ’yung order ko. Idinantay ko ang dalawang kamay ko sa lamesa and lean closer to him. Sobrang magkalapit na ng mukha namin. I could already feel his breathing and smell his breath. Amoy mint. Bango! Nanlaki ’yung mata niyang nakatitig lang saakin. He was caught off guard.

“Bakit? Did you change your mind? Do you want to.. kiss me now?” I languidly said. I bit my lower lip.

Napalunok siya. Hindi ko maiwasan na mapatingin sa labi niyang mapula-pula na ngayon at nanginginig-nginig. I chuckled bago ako umayos ng tayo. Napabuntong hininga siya before he composed himself.

“Tatanong ko lang kasi sana.. if I could sit here?” I asked using a girly voice. Eww! Tumingin pa siya sa paligid na parang naghahanap ng ibang mauupuan ko. My brows furrowed.

Grabe na talaga siya! Nakaka-offend, a!

Nagdadalawang isip man noong una ay tumango rin siya. Agaran niyang inayos at itinabi sa isang gilid ang nagkalat niyang mga libro at papers. I placed my food on the table and sat on the chair across his. Napakaganda naman ng tanawin.

Paano ba ako mapapansin nito? Isip, Alex. Paganahin mo ang utak.

Nagsimula na akong kumain habang nakatingin lang sakaniya. I was watching his every movements. Sa pagkunot ng noo niya. Pagabot niya sa highlighters. Paghighlight niya sa notes niya. He’s reading a very thick compiled papers. Malamang, Alex, Nakakalimutan mo na ba MedStudent siya?! Duh.

Bakit ’pag ibang lalaki ang kaharap ko napakabilis lang gumawa ng aksyon. Pero sakaniya? Sobrang hirap… why did I even put myself into this situation? Argh!

Alex, Start with simple getting to know questions.

Act like, you do not know anything about him.

Inhale. Exhale.

“Law student ka?” Tanga-tangahan kong tanong.

“Med” Maikli nitong sagot gamit ang napakababang boses. Pangit ba ako? Bakit hindi niya ako matignan?!

Sayang ’yung bagong bili kong blush from Nars! Kung ’di niya makikita.

Tumango-tango nalang ako at pinagpatuloy ang pagkain. Mukhang mahihirapan nga talaga ako sa isang ito. Walang kaalam-alam sa paglandi! Pero hindi ako susuko! Muli na sana akong magtatanong ng bigla siyang magsalita.

“You?” Tanong niya. Wala ata talaga siyang plano na tapunan ako ng tingin. Transphobic kaya siya? Homophobic? LGBTQIA+ phobic?

“Ahhh! Hindi ako MedStudent.. pero pinangarap ko mag-asawa ng Doctor” Lakas ng tama, Alex! Naka-red horse ka gurl?! Pero totoo naman kasi. Pinangarap ko talaga mag-asawa ng Doctor.

“Tsk” Mahina akong natawa dahil sa naging tugon niya.

“Alex. My name’s, Alexandria Salvador” Pagpapakilala ko sakaniya. Unahan ko na. Bagal, e! I offered a hand.

He looked up to me, with his poker face. Nagdalawang isip man, he accepted my handshake

“Janriel” He said.

Chapter 4

“So, what are you doing at Zabel’s Party?”

Hindi ko na napigilan ang sarili ko na tanungin. He just told me awhile ago that he prefers to study all night rather than attending parties. Which he calls a waste of time. That’s why I am really curious, why he attended the party. Cause its quite contradicting, you call it ‘a waste of time’ yet you attended one.

“Bruce..” Maikli niyang sagot. Ano raw? Bruce? Who’s that? Is that the name of his dog?  “They’re friends.” He continued. Napa ‘ahh’ nalang ako. Habang tumatango-tango.

Sino kaya ’yung Bruce doon sa apat na lalaki? Sana ’yung naka stripe red na shirt. “Is he the one wearing red striped shirt?” Can’t help but ask. Pinanliitan niya ako ng mata at marahas na umiling.

“Who’s Bruce then? Is he gwapo?”

He continued highlighting. Writing. Reading. Hindi niya na ako sinagot pa. Nagkaroon ng mahabang katahimikan sa pagitan namin. Tawanan mula sa kabilang lamesa at sipol lang ng hangin ang tanging ingay. I unconsciously look at his face. Memorizing. Familiarizing. Adoring it.

Mula sa singkit niyang mata. Matangos na ilong. Mapu-pula at malalambot na labi. Makapal na kilay. Matabang pisngi. Everything about him screams cuteness! Parang ang sarap niyang yakapin at pugpugin ng halik. Hindi siya kasing hot at sexy katulad ng ibang lalaking nakakasama ko. But there’s something in him that got my attention.

The Fuck! Why do I sounded like an in loved highschool girl?! Eww!

Napailing-iling ako. Tinatanggal ang naiisip ko. Alex, keep in mind that you just want to prove something to Rina. You’ll get his attention. Prove Rina that you’re still the one and only, Alexandria Salvador and that no one can resist your charm. Not even Christian Janriel Cojuangco. After that, everything’s done!

Ngayon, ang dapat kong pagtuonan ng pansin ay kung paano ko makukuha ang buong atensyon niya. I’ll do everything. Everything! I still have 2 months left before Catharina’s birthday. I smirked at the thought of seeing Rina’s pissed face when she saw me and the guy who rejected her, together, attending her party. Poor Rina!

I’ll prove to her, that she’s noting compare to me! She’s still the same and old ugly duckling I saw and helped in high school. She’s nothing without my magic touches!

Kung hindi dahil saakin. Panigurado mukha pa rin siyang basura hanggang ngayon!

Nagitla ako when Janriel slid a yellow sticky paper near my drink. I look at him but he’s not looking at me, his attention’s at his book again. I tsked at him. I took the paper and there was a sketch of a shrimp. Nag-drawing siya ng hipon? Para saan?

Ohh. Is he inviting me over for a date? Seafood date, perhaps?

I immediately snatched the ballpen his holding. I wrote capital ‘YES’ at the back of the paper. Binalik ko sakaniya both the pen and the sticky note. Nagsalubong ang kaniyang makakapal na kilay. I giggled while looking at him. He’s really cute! Ilang beses ko na ba nasabi na cute siya?!

“I didn’t know you know how to make the first move. Saan mo ba gusto? Seafood Island nalang?” Saad ko sakaniya na may nakakalokong ngiti. Akalain mo nga naman, mukhang madali lang talaga saakin ’to! I knew it he can’t resist Alexandria’s charm!

Mas lalong nagsalubong ang kilay niya. His forehead creased making a WiFi symbol.

“What are you saying? I’m not asking you out on a date!”

Bumagsak ang pisngi ko. Halos mabura ’yung nakakalokong ngiti ko sa mukha. What does he mean by that? He just draw a shrimp and handed it to me. So, what does that mean? Ano mema lang?!

I let out a small chuckle. Pabiro ko siyang himpas sa braso. “Don’t be shy na! Don’t worry, I won’t turn down your offer!” I said, trying not to stutter.

“You were asking me kung gwapo si Bruce. So, I drew him for you..” He probed.

Puñeta! Anong koneksyon ng hipon kay Bruce?! Hanggang sa biglang may pumasok sa utak ko. Shrimp. Bruce. Tangina! Si Bruce ’yung tinawag kong Hipon?! ’Yung napakahot ng katawan but not the face. ’Yung kain katawan tapon ulo!

Bakit ngayon ko lang napagtanto? Nakakahiya!

I just embarrassed myself! In front of him! Sumusobra na talaga itong lalaki na ’to! Ilang beses niya ba ako balak ipahiya?!

Bakit kasi hindi niya nalang ako diniretso? He could have just directly said “Siya ’yung sinabihan mo ng hipon!”. Hindi ’yung may nalalaman pa siyang pa-drawing, drawing! Leche!

I glanced at him. Pailing-iling ang kaniyang ulo habang nagbabasa. He looked up to me and his whole face is red. Nagpipigil siya ng tawa. Mas lalo naman akong nagngitngit sa itsura niya.

“Subukan mong tumawa. Subukan mo lang talaga! Papaputukin ko ’yang labi mo!” Paninindak ko. Tinaas ko ang aking kamao. Imbis na tumahimik. What I said made him burst into laughter. Sumabog siya ng kakatawa.

“Y-you think I was inviting you t-to a… date?!” Nahihirapan niyang saad dahil sa kakatawa. He wiped the tear that escaped from his eyes. Naiiyak na siya sa kakatawa. His laugh caught everyone’s attention.

Others chuckle from the way he laughs. Tanginang lalaki ’to! Am I joke to him?!

Napipikon na talaga ako. Legit!

“Stop laughing! You are embarrassing us!” I said, tinakip ko na rin ang isang kamay ko sa mukha ko para hindi ako mahagip sa video. Some girls are already taking video of him. Mas lalo pa siyang tumawa.

“I said stop!” I clenched my jaw. This is so embarrassing! Mamaya isipin ng mga tao may kasama akong baliw. It’ll ruin my image and my reputation. I shouldn’t be associated with crazy people.. like him!

I’m already at the verge of crying. Not because my reputation’s gonna be ruined once people found out that I’m with this crazy shit.. but because his making fun of me! Tinatawanan niya siguro pagiging assuming ko!

No! Let me correct that. I’m not assuming! I’m… I just misunderstood him! Yeah. I just misunderstood him! That’s it!

“I said, it’s not funny! Walang nakakatawa! Stop laughing!”

Instead of stopping. He mimicked my face. Making him laugh his lung out. Napalabi nalang ako. My eyes are already watery. Nagniningning na ang mata ko dahil sa nagbabadyang luha. Bago pa man bumagsak ang luha ko, I took my bag and left in a hurry.

I have a bitchy attitude. Pero ang isa sa mga pinakaayaw kong ugali ko ay ang napakabilis kong mapikon. Mahilig akong mang-asar. Pero ’pag ako na ang inaasar napipikon agad ako. I am trying my very best to annihilate that attitude but I just.. can’t! I’m onion-skinned and I’m not happy about it!

But ofcourse, I won’t show them that I am pikon. Over my beautiful hour-glass body!

I took my phone out of my bag. I’ll text kuya Jun to pick me up. Buti nalang kuya Jun didn’t left the vicinity kaya mabilis lang niya akong nasundo. Pinagbuksan agad ako ng kuya ng pinto pero bago ako sumakay tumingin akong muli sa kinauupuan ni Janriel. He was there.. looking at me? and what is that? Did I saw guilt all over his face..?!

I rolled my eyes at him before I get in our family car.

Mukhang mahihirapan talaga ako sa lalaking ’to!

Kinagabihan, I went out to meet my friends. Sabi ko pa naman magpapahinga ako. Matutulog ako. Bukas kasi balak kong magkaroon ng ‘Me time’. I do it every Sunday. I visit my derma. Visit my dentist. Do shopping. I always love spending time with myself. Pero mukhang hindi ako matutuloy dahil panigurado. I’ll be home wasted and has hangover the next day.

I just changed into my Spaghetti strapped gold pleated top. Still tucked in my palazzo pants. Partnered it with my block heels and Chanel marmònt shoulder bag.

Pasado alas-10 na ng makarating ako sa Basement. Its a bar. I was welcomed by loud voices, smoke from cigarettes, people vomiting outside. I went inside and looked for my friends. Pagkakita sakanila, I waved my hand to get their attention. They waved back.

“Anong meron?” Salubong ko sakanila. Rich’s already wasted. Napakababa kasi ng alcohol tolerance ni gaga.

Derick pointed someone using his lips. Pagtingin ko sa tinuro niya. Halos lumuwa ang eye balls ko.

It was France. Making out with some random guy!

“Mga Gago! Pigilan niyo! Mag-aaway nanaman sila ni Richard!” I exclaimed.

Papunta na sana ako sa lugar niya ng pigilan ako ni Derick. I raised a brow at him. Marahan siyang umiling-iling. What’s happening?! He knows that Richard different when he’s furious. He go berserk whenever he saw France with other guy. Kahit nga si Derick pinagseselosan, e! Pero bakit ayaw niya akong sawayin si France?!

“Derick, Let go!” I said sternly. Nilakihan ko siya ng mata. Magsasalita pa sana ako ng biglang dumating si France.

“Hi Beshie!!”

Pasuray-suray na naglakad papunta saakin si France. She’s holding a bottle of Cuervo. Paglapit niya saakin ay nakipagbeso-beso siya. I could smell the strong smell of alcohol and cigarette. She stinks!

“Tangina mo ka! Sino ’yung kalaplapan mo?!” Asik ko sakaniya. Gago rin talaga ’to, e! Gustong-gusto na gumagawa ng pag-aawayan nila ng jowa niya!

’Di na natauhan no’ng last na halos magpatayan na sila ng boyfriend niya!

“Sino? ’Yung matangkad o ’yung maliit?! Dalawa sila, e” She jugged the bottle of Cuervo. Parang tubig nalang talaga ang alak sa mga ’to! “Gago! Ang laki ng burat no’ng taga-SLU! Pinahawak niya saakin. Tangina! ’Kala ko bakal, Tigas! Shet” Dagdag ni France. He even showed me the length using his two hands. Napaka-exaggerated ni Gaga. ’Di ko alam kung titi pa ba ng tao o ng higante ’yung pinapakita niya.

Binatukan ko siya. Bumunghalit naman ako sa kakatawa. Tanginang ’yan! Ang libog talaga nito ’pag nalalasing!

“Bobo! Mamaya patayin ka na ni Richard!” Sigaw ko sakaniya sa pagitan ng tawa ko. Nag-iba naman bigla ang timpla ng mukha niya. Humigpit na rin ang hawak niya sa bote. May nasabi ba akong masama?

Nagsimula ang paglandas ng luha ni France. “Putangina nila! Tangina niya! Hindi pa ’ata nasarapan sa pepe ko, kumain pa ng ibang pepe! Putangina nila talaga!” Nagtatangis bagang niyang saad. Marahas niyang pinunasa ang mga luha na nagsisilandasan sa pisngi niya.

I don’t know what to do. Inisang hila ko siya at kinulong sa mga bisig ko. Nakasubsob ang mukha niya sa dibdib ko. I gently caressed her back.

Bigla naman akong nakaramdam na parang sinisipsip ’yung dibdib ko.

“Gago!” Mura ko kay France. I pushed her. Sinipsip ba naman ’yung maliit kong boobs. I take pills kasi, that’s why I have a small boobs. Sinlaki ng suso ng Grade 6!

“Ang tamis ng suso mo, Alex! Padede nga!” Tumatawa niyang ani. Lalapit pa sana siya saakin pero inambaan ko siya ng sampal. Mahina ko siyang sinampal.

“Ukinam! Pumunta ka doon sa taga-SLU mo! ’Yung titi niya ang susuhin mo! Puta ka!”

Nagtawanan nalang kami. Umiiyak lang siya kanina a? Tapos biglang tatawa. Bilis ng transition ’diba?! Pakiramdam ko talaga baliw na kaming magkakaibigan! Tumayo na rin si Derick at Rich para makisali sa tawanan namin.

“Nasaan si Daza?!” Tanong ko. Laking gulat ko ng bigla itong dumating na parang kabute at may hawak na bote ng SanMig.

“Putangina niyo! Bakit ’di ako kasama sa tawanan niyo?! Putangina! CHEERS!” Sigaw ni Daza. Tinanggap ko ’yung inaabot na bote ng SanMig ni Daza.

“CHEERS!”

Sabay-sabay naming pinagbangga ang mga bote ng alak na hawak namin.

“Magpakasaya tayo! Hiwalay na si France at Richard! Cheers!” Nagtatawanan naming sabay-sabay na muling pinagbangga ang aming mga hawak na alak. We jugged in our drink hanggang sa makalahati na namin.

Kung nasaan man ’yang Richard na ’yan. He should make sure not to bump to any one of us. Dahil oras na makita namin siya, sisiguraduhin namin na lahat ng parte ng katawan niya may latay! ’Di na nga kagwapuhan may gana pang manloko? The audacity of that monkey!

“GUYS…” Pagtawag ni France sa atensyon ng lahat. Everyone look at her. Pati mga waiters napatingin na rin sakaniya. Maging kaming mga kaibigan niya at nakatingin na rin. “I just broke up with my.. Putanginang boyfriend! To celebrate my heartbreak. Order lang kayo.. AKO ANG MAGBABAYAD!” She exclaimed, happily.

Halos sumabog na ’tong buong bar sa sobrang lakas ng sigawan ng mga tao. Everyone’s yelling. Mas nilakasan din ng bar ang kanta nila. Kami namang mga magkakaibigan ay nagkatinginan. We were left agape. Tangina! Mukhang may maga-grounded ng magulang for 1 month!

Napakarebele talaga ni gaga, e!

Pinagkibit-balikat nalang namin ’yun. Nakisayaw na rin kami habang umiinom ng alak. Punong-puno na ng alak ang lamesa namin. May kalaplapan na rin si France at mukhang madidiligan na si gaga.

We partied. We drink. We dance. We sang. We were enjoying this night. Ngayon nalang ulit ata ako nakaattend ng ganitong kasayang party. Hindi naman kasi ako nag-enjoy sa Party ni Zabel… because of him!

Fresh pa rin lahat sa utak ko. Kung paano niya ako pinagtawanan! Argh. That guy!

“Lower. Lower. Lower. Lower.”

Malakas na sumisigaw at nagpapalakpakan ang mga kalalakihan habang sumasayaw si France. Pinalilibutan na rin siya ng mga lalaki. Siya lang ang nakilala kong heartbroken pero lumalandi na. Kung iba ’yan baka nasa kwarto ’yan nagmumukmok.

Nang makaramdam ako ng hilo ay napagdesisyunan kong maupo muna sa lamesa namin. Si Rich may kalaplapan na rin na ballers habang nakaupo siya sa kandungan no’ng lalaki.

Naalala ko hindi pa pala ako kumakain. My last meal was no’ng nasa Starbucks pa ’ko. That was around 10am pa. Mamatay na ata talaga ako ng maaga! Walang kain tapos mag-iinuman. Mukhang maagang reunion ang mangyayari sa pagitan ko at ng mga lola ko, a!

“Hi Baby..” Napalingon agad ako sa lalaking nasa tabi ko. Nginisian niya ako.

Its Jeff.

He snake his arm around my waist and pulled me closer to him. He started planting kissed on my shoulders going up to my neck. I bit my lower lip to repress myself from moaning.

“Ahh..” Hindi ko na mapigil na mapa-ungol. He bit my neck. His other hand started to caressed my thighs. Pinisil-pisil niya ’to.

Jeff carried me and made me seat on his lap. He did it while kissing and licking my neck and my collar bone. His two hands are now gently massaging my ass. Nararamdaman ko na rin ’yung pagtigas ng ari niya na tumatama sa hita ko.

I think we’re already doing a live show. Bago pa mas lumalim ang ginagawa namin. I pushed him lightly. Umalis ako sa pagkakaupo sa hita niya. I stood up.

“What’s the problem, Alex?” Jeff asked, frustrated.

“Aral ka muna, pa’no humalik…” I shrugged my shoulders. Ofcourse, he’s a good kisser. Pero, hindi ko inuulit ang lalaki lalo na ’pag natikman ko na! Duh! I need a new dish!

Papunta na sana ako sa bar counter. When I saw a very familiar face. His looking at me like I did something hideous. He has this scary aura around him. I went closer to him.

“I thought, Parties are waste of time?” I said, trying to mimic his voice. I crossed my arms over my chest.  Nakatayo lang ako sa harapan niya. He didn’t look at me. Hindi rin siya sumagot at pinagpatuloy lang ang pag-inom.

Wow. Cold Treatment?

“Hey..” I spat.

Dahil hindi naman niya ako pinapansin. I left him and went back to our table. Hassle naman ng ganitong buhay! Huwag ko nalang kaya siya pansinin? Huwag ko nalang din kalabanin si Rina? Hayaan ko nalang kaya…

NO! Hindi pwede!

Nakakastress talaga! Sinimulan ko ng inumin ’yung mga alak na na-serve sa lamesa namin.

“Putràgis!” Napahawak ako sa ulo ko.

Naiihi na ako. Sasabog na ’yung pantog ko. Pero nahihilo ako. Dahan-dahan akong naglakad habang humahawak sa mga pader bilang suporta.

“Hinding-hindi na talaga ako iinom…”

Hilong-hilo na ako. Katatapos ko lang umihi at ngayo’y naghuhugas nalang ako ng kamay. Paglabas ko ng banyo ay napasandal ako sa pader at napagawak sa ulo.

Nilabas ko na ang cellphone ko. I’ll text Derick or Daza. Tangina ng mga ’yun! Sabi ko sakanila ’wag akong iiwan dito, e! Nakahanap lang ng makakantot. Nakalimutan na nila ako!

Maglalakad na sana ako ulit pabalik sa loob. Nang biglang may humaklit saakin.

“Pútangina mo! Saan mo ako dadalhin? Gago..” Sinubukan kong magpabigat. Laking gulat ko ng bigla niya akong buhatin na parang bigas.

Dahil sa kalasingan. Nanghihina na rin ako. Nakailang suntok pa ako sa likod ng lalaking bumubuhat saakin. Hanggang sa unti-unti ng nagdilim ang paningin ko.

“Ate Ruby, Pahinging tubig!” Sigaw ko agad pagkagising. “Lecheng buhay ’to…”

Nagsimula na akong maginat-inat. Naupo na ako sa kama at kinuskos ang mga mata para mas lalong magising ang diwa ko. Pagkabukas ko ng mga mata ko, parang gusto ko nalang ulit pumikit.

I am expecting to wake up in my room.. but, the fuck! Where the hell am I?

Tumingin ako sa paligid. Takot na takot. White and brown, ’yan ang kulay ng kwarto. Sigurado akong hindi ko ’to kwarto.. shet! May nakakantutan ba ’ko kagabi?

Agad kong tinignan ang kasuotan ko. I’m still wearing my palazzo pants. Pero iba na ang suot kong top. I’m wearing a white oversized shirt, already! Pinakiramdaman ko ang aking kweba, laking pasalamat ko ng hindi naman ito makirot.

Dahan-dahan akong bumaba sa kama.

“Ukinana met..” Napasabunot na ako sa sarili ko.

Sinubukan kong alalahanin lahat. Lahat lahat! Wala akong ibang maalala kung hindi ’yung umihi ako tapos… tapos… biglang nanalaki ang mata ko. May kumidnap saakin?!

“I have to call mom..” I tried to search for my bag. Napabuntong hininga nalang ako. “Na-kidnap pala ako.. Tanga, Alex!”

Napatalon ako ng biglang bumukas ang pinto. Niluwal nito si… si….

“Here’s your water”

Janriel?!

Nang maka-recover ako sa gulat. Agad ko siyang sinugod at pinagsusuntok sa dibdib.

“Hayop ka.. kidnapper! Pútangina ka..” Imbis na pigilan ako sa pagsuntok sa dibdib niya ay pinanuod niya lang ako at mahinang humagikgik.

“Hindi ka na nahiya! Anak ka pa naman ng mayor! Kidnapper ka pala! Garapal! Pangit! Monggoloid!” Agad niyang hinuli ang mga kamay ko’t hinawakan ’to ng pagkahigpit-higpit.

His eyes narrowed. “How’d you know about my father? Hmmm”

Doon ko napagtanto ang nasabi ko. Napakagat nalang ako sa labi. No, he should not know! Not now! I am not yet done with the plan!, please someone.. help me!… I need help now!

Laking pasalamat ko ng may phone na tumunog. Its my phone! Hinahanap iyun ng mga mata ako. Nandoon lang pala sa bed-side table ang bag ko katabi ng lamp.

Kung ahas ’yan baka natuklaw na ako kanina!

“Hello? France?” I immediately answer the call.

[I need your help…] France said on the other line. Her voice sounded so.. broke. Did something happen?

“What is it? Where are you?!” Nagmadali akong isuot ang aking heels.

[The bar won’t let us go. Because my cards.. it already reached its limit..]

Chapter 5

I immediately went straight to the bathroom after ending the call. Buti nalang talaga lagi akong may dala na hygiene kit sa bag. I washed my face and brushed my teeth. Tinuck-in ko nalang din iyung suot kong oversized shirt. Balik ko nalang sakaniya. Tinali ko na rin ang buhok ko. Pinaliguan ko ang sarili ko ng perfume. Gusto ko sana maligo pero wala akong extra clothes. Paglabas ko ng CR. Naabutan ko si Janriel na inaayos ang kama na pinaghigaan ko.

“I have to go” I said.

“Hatid na kita..” Aniya. Tumindig siya ng maayos at naunang lumabas ng kwarto.

Paglabas ko ng kwarto, ’saka ko lang na-realize kung gaano kaganda ang tinutuluyan ni Janriel. Its a 2 story glass house. Ang ganda rin ng location dahil nasa tuktok ito, maganda tumambay dito ’pag gabi.

“Wow..” Tanging nasabi ko pagdating namin sa parking ng bahay. He tsked.

He owns a gray Aston Martin. Tahimik akong sumakay at nagsuot ng seatbelt. Walang umiimik saamin. Hanggang sa nagsimula na siyang magmaneho.

Habang papunta kami doon. Hindi ko maiwasan na isipin kung magkano ang bill. Gaano ba kalaki? Puta naman kasing France ’to! Dinagsa pa naman ng tao kagabi ’yung bar. Sana magkasya ’yung tatlong card ko dito! Dahil kung hindi baka pare-parehas kaming susunduin ng mga magulang namin sa presinto!

“Hindi mo pa sinasagot ’yung tanong ko kanina” Pagbasag ni Janriel sa katahimikan. Diretso lang siyang nakatingin sa daan.

“About your father? Well.. Narinig ko lang sa mga chismosang kapitbahay..” Pagsisinungaling ko. I can’t say that Catharina told me about it. Maaari niyang malaman ang plano ko kung sakaling. Baka mabulyaso pa!

Hindi na siya sumagot pa. He swiftly rotated the steering wheel to the right side of the road with one hand. Nakadantay ang siko niya sa bintana habang marahan niyang hinihilot ang sentido niya. Napabuga nalang ako ng hangin. He tightens his grip on the steering wheel, nagsilabasan naman ang mga ugat niya sa kamay.

Can you choke me using that hands? Ugh! Choke me Daddy!

“Thank you!” I smiled. Lumabas agad ako ng kotse pagka-park niya sa harapan ng bar. Papasok na sana ako sa loob ng bigla nalang akong hawakan ni Janriel sa braso.

“Why?” Imbis na sumagot ay hinubad niya ang suot niyang hoodie at iniabot saakin.

“Wear that. I’ll wait you here!” He said bago sumandal sa kotse niya. Hindi na ako nagalinlangan pa, I wore the hoodie at dumiretso na sa loob ng bar.

Nasa entrance palang ako ng bar ay kita ko na ang tatlo kong kaibigan na nakayuko. Para silang mga batang napagalitan ng magulang.

“Hey” Pagkuha ko sa atensyon nila. Napatingala naman sila at mabilis na tumakbo papunta saakin.

“Ayaw nila kami paalisin, Alex!” Pagsusumbong ni France. Hinawakan ko siya sa magkabilang braso at iniharap saakin.

“Its okay. Ako na muna bahala!” Tumango-tango na silang tatlo na parang bata. Nakipagbeso-beso na rin muna ako sakanila.

Lumapit na ako doon sa lalaking nag-aayos ng mga lamesa for assistance. Pinatawag ko na sakaniya kung sino ang pwede ko maka-usap, to settle the payment.

“Good morning. I’ll pay for last night. Can I ask for the bill?” Magalang kong tanong sa lalaki. Siya ata ang manager, hindi ako sigurado. Ngumiti siya saakin bago inabot ang isang napakahabang papel. Napalunok ako.

“78, 456?!” I blurted out. Napatingin ako kila France pero sabay-sabay silang yumuko. Parang hihimatayin ata ako.

Nanghihina ako. Iniabot ko na agad doon sa lalaki ’yung tatlong card ko. Pagkatapos ng araw na ’to. Baka hindi na ako sikatan ng araw lalo na kapag nalaman nila papa!

Hindi na talaga ako iinom!

“Ma’am, I think your cards already reached its limit, also. May balance pa pong natitira”

Napakagat nalang ako sa ibabang labi ko. I don’t bring cash. Wala na rin akong cards. Mukhang susunduin na talaga ako nila mama sa presinto. Baka mamaya makita nalang namin ang mga mukha namin sa tabloid; Bulgar, Bomba, at Aksyon. ‘Magkakaibigan nagmayabang na manlilibre, wala naman palang pambayad. KULONG!’ Pangit naman ng headline na ganiyan ’diba?!

“Use my card. Here” I snapped back to reality when I heard Janriel’s deep voice. Tumalima agad ang manager at tinanguan siya nito. Kinuha niya ang card.

Napansin ko naman agad ang kakaibang tingin ng mga kaibigan ko. Palipat-lipat ang tingin nila saakin at kay Janriel na nakatayo sa entrance ng bar. Both hands in his pocket. Tinaasan ko sila ng kilay. Mga malisyosa!

“Lumabas na kayo. Ihahatid ko na kayo” Aniya.

Nagpasalamat na saamin ’yung manager. Ngiti lang ang tugon namin sakaniya. Isa-isa na kaming lumabas ng Bar. Nang palabas na ako ay sumulyap muna ako kay Janriel na nakatayo pa rin sa entrance.

“I’ll pay you. Promise!” I said. Mabilis na akong tumakbo papalabas at hindi ko na siya hinintay na tumugon pa.

Sabay-sabay kaming napabuntong hininga. Napahawak ako sa dibdib ko. Ang bilis na pagtibok ng puso ko. Akala ko talaga makukulong na kami. I looked around. My brows furrowed.

“Where’s your car?” Tanong ko kay Derick. Wala kasing ibang kotseng nakaparada. Kotse lang ni Janriel.

“Nag-taxi lang ako. Tumakas lang kasi ako kagabi sa bahay” Nahihiyang sagot ni Derick habang kinakamot ang batok.

Napasampal nalang ako sa noo ko. “Paano tayo uuwi? Naglalagkit na ako!” I need to take a bath! I feel uncomfortable na.

“Saan ka nanggaling? Oh….” Saad ni Daza na parang may napagtanto bigla. Tignan niya ako ng may kahulugan. Inikutan ko lang siya ng mata.

Nakaramdam naman ako ng presensiya sa likod ko. Pagtingin ko ay nandoon si Janriel na nakatitig lang saamin naka-poker face nanaman siya. Bakit ba bigla akong nakaramdam ng pagkahiya?! Tangina. Alam ko pa pala ’yung salitang ‘Hiya’?

“Babayaran kita, agad! Pangako ’yan. Oo nga pala, Salamat sa paghatid. Alis na kami!” Pagpapaalam ko sakaniya. Wala na akong balak na sumabay pa sakaniya.

Papasundo nalang ako kay kuya Jun. Tinalikuran ko na si Janriel. Pinanlakihan ko rin ng mata sila Daza. May balak pa kasi ata silang sumabay kay Janriel.

“Ihahatid ko kayo” As if naman na kakasya kaming lahat sa sasakyang dala niya. Umiling ako.

“Hindi na kailangan. I already texted my driver. He’s on his way”

Syempre kasinungalingan ’yan. Hindi ko pa naman talaga nate-text si kuya Jun, e.

Binalingan ko ng tingin sila Daza. “Ipapahatid ko nalang kayo kay kuya Jun” Tumango lang sila bilang sagot.

I don’t know why, but Janriel’s still not leaving. Kanina pa siya nakatayo at nakahalukipkip. Naiilang na rin ako sa presensiya niya. Ngayon lang, ngayon lang ako nakaramdam ng pagka-ilang sa presensiya ng lalaki. Usually, men are the one who feels intimidated whenever I am around not the other way around!

Maya-maya lang ay pumarada na sa harap ng bar ang family car namin. A black Mercedes sprinters. Agad bumaba si Kuya Jun, at binati kami isa-isa. Pinagbuksan niya na kami ng pinto. Derick sat on the shotgun seat.

Pagkasara ng pinto. Hindi ko na tinignan pa si Janriel hanggang sa nagsimula ng mag-drive si kuya Jun.

“How’s your plan going?”

Napatingin ako sa katabi kong si Daza. She’s looking in front. I looked at her, panicking. Why would she asked that, now! Napabuntong hininga ako ng makitang, Rich and France are sleeping. I don’t want my other friends to know about my plans.

“He looks nice. Pwede ka pa magbago ng isip. Habang maaga pa..” Pagpapa-alala niya saakin. I shook my head.

“Nope. Not changing my mind. I want to see her, pissed. Ibabawi ko si France.” Pinal kong saad. Kagabi ko lang din nalaman na si Catharina pala ang babaeng nakita ni France na kasama ng ex niya.

Ayaw na raw sabihin saakin ni France, dahil alam niyang may iringan na kami ni Rina. She doesn’t want to add more fuel to the fire. Buti nalang lasing si Rich kagabi, kaya naging madaldal siya.

What happened to France, made me more persistent to put into action all my plans.

Maayos at ligtas namin na naihatid ang mga kaibigan ko sa kani-kanilang tirahan. Pag-uwi ko naman sa bahay ay dumiretso ako na maligo dahil naglalagkit na talaga ako. Pagkatapos maligo, I changed into my fave pajamas.

Habang naka-sandal sa headbord ng kama ko. Napakaraming pumapasok sa isip ko. Kapag pinagpatuloy ko ang plano ko, I have to discard all my bitchy doings. No boys. No more liquors. No more one night stands. I have to focus on Janriel. I have to focus on doing everything that’ll make him fall for me.

After, Catharina’s birthday, then I’ll break up with him. Just like what I did to Jeff. Easy!

“Kumusta ka? You’re MIA for 5 days!”

Nakapameywang kong pagmamaldita kay Samuel. Baklang ’to, wala man lang paramdan sa group chat namin. Kahit man lang sana isang message lang.

“Sorry. Nawala na sa isip namin na ni Brad, we enjoyed our anniversary!” Masaya niyang saad. He indeed looked exultant. Mukhang naging maganda ang resulta sakaniya ng 5days vacation nila ni Brad.

“Mukhang nadiligan tayo, a?! Sana lahat, sagana ang kipay!”

Pabiro niya akong hinampas sa braso. Namumula na ang buong mukha niya. Napatakip na rin siya sa bibig niya, dahil sa kahiyaan. Napaka-inosente niya talaga. He hates talking about his, or other people’s sex life. It makes him uncomfortable.

Tinatawanan ko lang si Samuel, hanggang sa bigla nalang dumating ang alagad ni Satanas. Tinaasan niya ako ng kilay. Gumanti naman ako. Tinignan ko siya mula ulo hanggang paa. Mapanalait ko siyang tinawanan.

“Sinetch itey, pinagsigawan sa buong bar na manlilibre pero wala naman palang pambayad? Knows niyo ba?” I’m sure he’s trying to annoy or piss us. Unfortunately. Its not working. Nakipag-apiran pa siya sa mga alipores niyang mukhang paa na tinubuan ng kunting mukha. What he said, caught everyone’s attention.

They all looked interested. Mga chismosa!

Tinignan ko ang mga kaibigan ko na naka-upo sa back row. Nagtatawanan sila. Muli kong binalingan ng tingin ’tong baklang kanal na nakatayo sa harapan ko habang nakahalukipkip.

I stood up with sophistication. Kinailangan pa nila tumingala dahil hamak na mas matangkad ako sakanila. I cleared my throat. Making everyone look at me. “Good morning, Roel Bacnong Jr…” I called his full name. Everyone burst into laughters. O’diba?! Pangalan palang pangit na.

“Next time, before you come to me and pester me, Could you please make sure na legit iyang mga chismis mo. Iyung kasing legit sana ng Chanel màrmont shoulder bag ko. Gusto mo ba isampal ko sa’yo ’yung resibo ng binayaran namin? Also, I’m disturbed, what brow pencil are you using? Charcoal ba? And your foundation, Gosh! You didn’t update us na you’re part of the ‘Gabi ng Lagim’ special episode ng KMJS..” I raised a brow. Hindi na mapigilan ang tawanan ng mga kaklase ko. Roel a.k.a Bea, looked like he’s about to cry. Pasensiya siya, sinimulan niya ako, e!

“Don’t pick a fight with me. Don’t you dare lay a finger on me or on my friends. I’m telling you, Roel. You won’t like me to be your enemy. Kung gusto mo ng kaaway, matuto kang mamimili ng kakalabanin. And, make sure that when you choose an enemy, ’yung ka-level mo!” I said, venomously. Pinagdiinan ko talaga ang salitang ‘ka-level’. Tignan lang natin kung hindi pa matauhan ’tong bakla na ito! No’ng 1st semester pa ’to, e!.

Nakakasira na ganda, Jusko!

I heaved a deep sigh. I was about to sit, pero hindi ko namalayan ang mabilisan pagtama ng palad ni Roel sa pisngi ko. Parang tumabingi ’ata ang mukha ko dahil sa lakas ng sampal niya. Mabilis na nagsi-lapitan saakin sila Daza, para aluin ako. Everyone’s mouth gape.

“Sobra ka na! You’re below the belt, already! How dare you bully me? At ang postura ko?!” Nanggagalaiti niyang sabi. Napakababaw!

I’m just being honest. Masama na ba ang pagsasabi ng katotohanan?!

I looked daggers to him. Kung nakakamatay ang tingin, baka bulagta na siya ngayon. Putangina siya! She’s the first ever person to slap me. Magulang ko nga hindi ko hinayaang makagat ng lamok tapos siya, sasampalin ako?!

“Do that again, and I’ll make sure na matatanggal ang scholarship mo dito, at ng mga alipores mo! Sisiguraduhin ko din na babakat sa pisngi mo, ’yung sole ng Alexander McQueen sneakers ko ’pag sinampal ko sa’yo…” I threatened. Papabayaan ko siya ngayon, pero ulitin niya ang pag-sampal saakin. Tignan natin kung saan siya pupulutin. “…try me” I ended, dangerously.

Lalaban pa sana siya pero pinigilan na siya ng mga alipores niya. Hinila na siya papalabas ng classroom. How dare him slap me, just because I stated facts?! Pasalamat nga siya hindi ko pinuna ang fake Gucci shirt, fake Alexander McQueen sneakers at fake LV bag na gamit-gamit niya! Until now, ang hapdi at init pa rin ng pisngi ko. Púkingina niya! Nawala tuloy bigla ang antok ko. Should I be thankful?

Edi, Thank you!

I don’t where he get the brassiness. He’s a scholar of my mom. Wala man lang ba siyang alam do’n?! Hindi niya man lang ba naisip na anak ako ng taong nagpa-aaral sakaniya at sa mga kapatid niya?!

“God! Are you okay?!” Nag-aalalang tanong saakin ni Daza. I nodded.

“I’m fine. Don’t worry!” Napahawak na ako sa panga ko and gently massaged it. Pakiramdam ko nabalian ako ng bones sa lakas ng sampal ng baklang ’yun! Ang laki pa naman ng kamay!

“Gusto mo ba suntukin ko na? Gagong bakla ’yun, a!” Ani Derick. Pinapatunog niya na rin ang kaniyang mga daliri na para bang may kaaway.

Samuel came panting. Mabilis ang paghinga niya. Saan siya galing?! ’Di ko namalayan na umalis pala siya. “Here. I went to the infirmary to get this” Nahihirapan niyang ani. He handed me an ice bag. I smiled brightly to him.

“Thank you”

Mabilis na natapos ang araw na ’to. Ngayon ay napagdesisyunan namin na bisitahin nalang ang boyfriend ni Samuel na nag-aaral sa SLU, malapit lang naman sa’min.

“Balita ko na-guidance raw si, Bacnong, a?!” Kwento ni France.

“He deserves it!” Rich said, rolling her eyes.

“Nagsumbong ka, bakla?!” Gulat na gulat na saad ni Daza. He knows me, hindi ko mahilig magsumbong ’pag may nakakalaban. Mahina kong hinila ang dulo ng buhok niya.

“Tanga! Magkasama tayo buong araw ’diba? Oh pa’no ako makakapagsumbong, aber?!” Iningusan ko siya. Pinagpatuloy ko nalang ang pagpaypay sa sarili gamit ang kamay. Its scorching hot!

“I told you guys kasi, e! We should’ve used Derick’s car nalang or Daza’s! Its so init!” Pinadabog-dabog ni Rich ang kaniyang mga paa. Here we go again, nag-iinarte nanaman ang anak ni Maribeth!

“Malapit na ri- OMO BABYYYYY!” Samuel didn’t finished what his about to say, when he saw Brad’s going toward us. He loves to baby talk ’pag kasama niya si Brad.

Ang lawak talaga ng main campus ng SLU. Pagkakaalam ko dito rin nag-aaral si Janriel, e! SLU’s the only MedSchool here in Baguio City. Naglakad-lakad mun kami at tumambay doon sa fountain or wishing well nila, color green na ang water.

Marami rin kaming nakasalubong na kakilala going here. People we met on clubs. Kinawayan namin sila. Lumilinga-linga sa paligid. Saan ba kasi ang School of Medicine? Ayaw ko naman mag-tanong kay Brad. They’ll fish for informations, for sure!

Bigla namang nagningning ang aming mga maya sa sinabi ni Brad.

“The basketball team’s doing their practice today.. you wanna watch?” Tanong ni Brad.

Nang malaman namin na may practice ngayon ang basketball team, we, pertaining to me, Daza, France and Rich, forced the couple na pumunta roon. On our way to, Prince Bernhard Gym. My phone vibrated.

From: Unknown Number.

Tingin ka sa left side.

My brows furrowed lightly. Sino ’to?! Inutusan pa ako ng hinayupak.

To: Unknown Number.

Who are you?!

Kahit naguguluhan ay sinusunod ko ang sinabi niya. Gulo ko ’diba?! Tumingin nga ako sa left side. I saw a group of guys wearing all white, nakahawak sila sa railings ng window na para bang mga preso. They’re waving their hands. I chuckled a little.

From: Unknown Number.

Dinner? Seafood Island?

Nanlaki ang mata ko. It’s Janriel! Mabilis akong nagtipa ng ire-reply ko sakaniya!

To: Unknown Number.

Pano mo nakuha number ko!!!!!!!!

Chapter 6

“So, saan mo nga nakuha number ko?”

Binalingan ko ng tingin si Janriel. Tinapunan niya lang ako ng sandaliang tingin sabay mapaglarong tinaas-taas ang dalawang kilay. Kasalukuyan namin ngayon tinatahak ang daan papunta sa kotse niya. Kakasundo niya lang kasi saakin sa Gym, kung saan masaya naming pinanuod ang mga nag-pa-practice na basketball players.

“Iba talaga kapag anak ng Mayor,” Pang-e-echos ko dito na may nakakalokong ngiti.

“For your information. This car was my brother’s gift, when I graduated college.” He sternly said. I chuckled softly. I thought he’ll be irritated, then cancel the dinner.

Pinagbuksan niya ako ng pinto bago umikot at sumakay sa driver’s seat. He started driving, and swiftly went out of the campus. Tahimik lang kami sa sasakyan. Tanging tunog lang ng makina at ingay sa paligid ang naririnig at bumabalot saamin.

“So, how did you get my number again?” Pangungulit ko dito. Hindi ko alam basta gusto ko lang siya maka-usap.

Diretso lang siyang nakatingin sa daan. His finger’s tapping the steering wheel, creating a beat. Sumusunod naman ang ulo niya sa beat na nagagawa ng kaniyang daliri.

“You love music?” I tilted my body, to face him. Ngayon sakaniya na ako nakaharap. Pero muli, hindi nanaman siya sumagot.

Juskolord! Paano kami makakapagpandian nito? Kung hindi ako madaldal, mas lalo naman ata siya! Mapapasapo ka nalang talaga sa noo, e. Wala man lang cooperation! Yayain ako mag-dinner tapos hindi ako kikibuin.

We’re stocked on traffic. Habang tumatagal mas lalong nagiging uncomfortable ’yung katahimikan. Kulang nalang ata magkaroon na ng mga kuliglig sa loob ng kotse. Sana pala hindi nalang ako sumama. Balak pa naman nila Daza na mag-shot ngayon, kahit daw 3 bote lang. Sayang ’yun! Marami pa namang nagpupuntang taga- WCC doon sa iniinuman nila!

“How’s your day?” Aniya. Halos lumuwa na ata ang mata ko. Nagsalita na siya! After 1 hour and 30 minutes! Hindi siya pepe? Pipe? Pipi? Basta ’yung hindi nakakapagsalita!

“Woah. Nagsasalita ka pala? ’Kala ko mannequin, e” Natatawa kong saad. Nang dumako ang tingin ko sakaniya, napaka-seryoso ng mukha niya. Napatikhim ako’t napaayos ng upo. “The usual. Fun!” I had an argument with an ugly bitch. He slapped me. Yeah! My day’s fun. Peke akong napangiti. He nodded.

Back to being mute. Mukhang kailangan ko ata sanayin na ako lang ang mag-e-effort sa relasyon na ’to! Charot!

After an hour, we reached our destination. Muli’y pinagbuksan nanaman niya ako ng pinto. Giniya niya ako at muling pinagbuksan ng pinto ng restaurant. We’re greeted by a girl, in her early 30’s. Marami na siyang wrinkles, e. She greeted us with a very sweet smile.

“Table for 2” Saad ni Janriel. The waitress wrote something first in a pad before walking us to our table.

I had to stop, everytime I saw familiar faces. Acquaintances. People I met in bar, clubs, drinking sessions and social media. Some are the influential people I met in gatherings. Medyo natagalan dahil nakipagbeso-beso ako sakanila at konting chikahan. Nang tignan ko si Janriel, nakatuon lang siya saakin habang nakatayo. He had this bored look. Boring naman talaga siya!

Buti pa si Jeff, kahit nerdy tignan. Napakadaldal tapos ang aggressive! Dapat gano’n!

Bawal na mahina ngayon! ’Pag nakita mo’t gusto mo, SAKMALIN MO AGAD! LAPAIN MO! KAININ MO!

“If you run for government position, you’ll win. No doubt” Salubong niya saakin.

Tinaasan ko siya ng kilay. “Really?” I beamed happily. Pinangarap ko talaga maging Presidente ng Pilipinas no’ng bata pa ako. Unang batas na ipapasatupad ko, puputulan ng titi ang lalaking may-relasyon na ngunit mahuhuling nakikipagtalik sa ibang babae. Charot!

“Yeah. Halos lahat ata ng madadaanan natin may nakakakilala sa’yo, e! I think half of this city’s population knows you!” He laughed.

“Well, Ofcourse! Gano’n talaga kapag maganda!” I spatted then flicked my shoulder length hair.

He made a face na parang nasusuka-suka. “Miss, Ramdam mo ’yun? Parang ang lakas ng hangin, ’no? Sobrang lakas!” Bumaling siya sa waitress. Malanding tumawa naman ang waitress at tinakip pa ang pad nito sa kaniyang bibig.

Aba! Tarantadong lalaki ’to, a! Eto naman si ateng waitress, sarap sapingilin!

I looked at him defeated. Wala na akong maibato na pang-asar sakaniya. Sana pala tahimik nalang siya!

I let him order our food. Hindi naman kasi ako mahilig sa seafoods. I’m not allergic to seafood, like what I said to Bruce. Hindi lang ako masiyado nakain ng hipon, lobsters, crab mga ganiyan.

“Thanks..” Saad niya sa waitress matapos maibigay ang mga orders. Tiniklop niya ang dalawang braso sa lamesa’t tumingin lang saakin. The way he looks at me makes me feel discomfort. Parang sinusuri niya ako at ang kaloob-looban ko.

“D-don’t look at me like that!” I hissed.

“I’m just wondering, you agreed to have dinner with me. E, hindi mo naman ako lubusang kilala, aren’t you afraid that I might kill you?” He interrogated.

Inikutan ko siya ng mata. “Kung may balak kang patayin ako, sana noon mo pa ginawa. I slept in your house remember? Sa kwarto mo pa.”

Napatango-tango siya. “Fare enough. But why did you agreed to have dinner with me? I also noticed, that you keep on coming near me. Wala ka naman sigurong planong paibigin ako tapos iwan din, right?!” He sounded like he puzzled out something. His eyes narrowed, looking at me.

Dumagundong na ang tibok ng puso ko. Bilis. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko. I shifted on my sit uncomfortably. Alex, Calm yourself! The fuck, you have done this before!

I forged a laugh. “Silly! Why would I do that? I’m not that merciless! I don’t play with people’s feeling” I ended my statement with a sweet smile. Liar! Liar! Liar!

“Sana nga. Sana! Oh! The food is here, let’s eat!” Masaya niyang wika ng ilapag na sa lamesa namin ang mga pagkain.

I sigh relief. Tangina! That was close! How can he be that smart?! Am I that transparent? Or sadyang matalino at mapagmatiyag lang talaga siya?!

Buti nalang talaga, matalino ako! Magaling din ako umarte! I should be extra careful now!

We ate in peace. Walang nagsasalita saamin habang kumakain. He ordered a lot! As in, ang dami! I think, the food could feed a family with 6-7 members!

Tanging iyung isda lamang ang aking kinain. ’Yun lang kasi ang alam kong kainin, hindi ako marunong kumain ng crab, or shrimp. Si mama kasi ang laging naghihimay ng mga ganiyan ’pag kumakain kami, e. Maya-maya lang ay laking gulat ko ng may ilapag siyang plato na may hipon at laman ng crab sa harapan ko. Himay na ang mga iyun! Can’t help but smile at his simple gesture. This is the first time someone did this for me aside from my mama. Kumain na ako.

Mukhang hindi na nakatiis si mokong. He broke the silence, by asking random questions. Like my grades, course, if do I really want my course or someone just forced me to take it. He also tried asking personal questions, which I’m very hesitant on answering.

“By the way, are you related to Atty. Eduardo and Filipinas Salvador?”

Nagdadalawang isip man ay tumango rin ako. There’s no reason naman for me to deny it. “Yeah! They’re my parents! Cool, ’no?!” I said. Sabay subo ng hipon.

“Wow!” He said, amaze. Napanganga pa siya. “Atty. Filipinas is my idol! She’s feisty! Naalala ko no’ng kinalaban niya ’yung senador na na-link sa mga illegal activies in the black market. Dàmn! She got my respect!”

I smiled. That was actually dangerous. I remember she was at the verge of death, that time. No’ng kinalaban niya si Sen. Clamaria, na siyang nagtatakip pala sa mga drug dealing, at human trafficking na nangyayari. My mom was cornered by men in black. Pinaulanan nila ng bala ang sasakyan ni mama, buti nalang minor injury lang ang nakuha ni mama. Nang makulong si Sen. Clamaria, doon mas lalong naging matunog ang pangalan ni mama. Everyone’s talking about her, and her bravery. Maraming namangha at umidolo sakaniya. Pero, syempre hindi maiiwasan ’yung mga humusga, saying na— My mom’s doing it because she wants to run for the next election. Sorry nalang sila, dahil napahiya lang sila. My mama, never dreamed of entering politics.

Janriel continued telling me stories about his fan moments whenever he sees mama. Hindi ko maiwasan na matawa. Ang cute niya habang nagke-kwento with matching hand gestures pa. I can also see the sincerity in his eyes. His eyes glistened everytime he mention my mom’s name.

Matapos kumain. He insisted to pay the bill, siya naman daw kasi ang nag-imbita. We just walked around camp john hay, while continuously sharing stories. Nagpa-kwento na rin siya saakin kung anong klaseng mama si mama. Like paano siya mag-disiplina, Is she authoritative, or strict.

“Hindi mo ba naisip na maging abogado?” He asked. Nakatingala lang siya habang nakatingin sa kalangitan na kumikinang dahil sa dami ng bituin.

“Nope. Baka sumabog lang utak ko.” I joked. Nagtawanan kaming dalawa. How can they read thick books?! Nakaka-amaze. Actually, my parent’s office is surrounded by book shelves and papers. Everytime papasok ako do’n, nagkaka-migraine ako.

“They did not force you?” Tanong niyang muli.

Umiling ako. “My parent’s are very supportive. They want us to follow what we really want. Tiyaka lagi nilang pinapaalala saamin ni kuya na, buhay namin ’to at dapat kami ang magpatakbo nito at bilang magulang sila, they’re always at our back to guide and support us!” Nang tignan ko siya, I saw mixed emotions. He looked amused, sad, and happy.

“How about you? Buti hindi ka pinilit ng papa mo na sumunod sa yapak niya?” Lakas loob kong tanong.

He looked away, his jaw clenched. He did not answer.

I think I hit the wrong button. Bibig mo talaga, Alexandria!

“Let’s go? Its getting late” He started to walked away. Nakabuntot lang ako sakaniya.

Tahimik lang kami buong biyahe. Matapos kong ibigay sakaniya ang address ko. Landi ko ’diba? May nalalaman pa ’ko kanina na, ‘I am very reluctant to answer personal questions’, halos isalaysay ko nga buong buhay ko kanina, e.

I also did not expected that I could be that talkative.

“We’re here.” He said after a long silence. Pagtingin ko sa labas, nasa bahay na nga ako. Hindi ko na namalayan.

“Thanks” I said. I unbuckled the seatbelt. Bumaba na ako ng kotse, hindi ko na hinayaan na pagbuksan niya pa ako.

“Good night. Thanks for having dinner with me!” Nakangiti niyang saad.

“I had fun. Thanks!” I smiled, genuinely.

Nagsimula na siyang mag-maneho paalis. Hinatid ko lang siya ng tingin, hanggang sa unti-unti na siyang naglaho. Pagpasok ko sa gate. Binigyan ako ng mapang-asar na ngiti ni kuya Florence, our guard. Naligo lang ako pagdating sa kwarto at sumampa na sa kama.

I took my reviewers and read it. May quiz kasi kami bukas sa first subject namin. I was reading my History subject, when my phone vibrated.

@c ojuangcocjj followed you.

Instead of going back in reading, I stared on my phone and decided to stalk him. His account doesn’t have any decent photo of him. Puro, sceneries at bata ang laman ng feed niya. That made me conclude that he loves beautiful sceneries and children.

Kinabukasan, we took the quiz. Madali lang naman dahil simpleng kasaysayan lang about Mesopotamia. Sa mga sumunod na klase ay pinapunta kami sa library para maghanap ng mga libro na kakailanganin namin for the activities. Mayroon kasi atang faculty meeting kaya wala man teacher ngayon.

“Ano palang balak natin sa final project sa Broadcast Journalism class? Next month na ’yun!” Nag-aalalang tanong ni France.

Nagkatinginan naman kaming lima. Nakalimutan namin mayroon pala kaming kailangan e-shoot para sa major subject namin.

“O, mamili na kayo, buhay ng mga magsasaka or squatter areas tayo?” I asked as their leader. We’re very indecisive kasi, e! Our teacher kasi said na, for us to come up with good output we have to experience it. She advised, we live with them. Kung ano man ang mapipili namin.

“Do we really have to live with them? Like what Mrs. Marisol said?” Rich asked, biting her nails. She looked disturbed.

“We have to. Para sa project naman, e! One week. Just one week” I assure them. They all nodded.

“Pili na..” I said.

We started to brainstorm. We have to know, the strengths and weakness of our choice. Napag-alaman din namin na nakuha na pala ng ibang grupo ang isyo ng mga magsasaka. That leaves us no choice.

“Final choice, Squatters” I announced in a small voice. Baka masita nanaman kami ng librarian, e.

Matapos namin gawin ang lahat ng activities ay sabay sabay na kami na lumabas ng library para magpasa sa faculty. Naatasan din kasi ako na maging taga-collect ng papers. Pagkapasa namin ng mga papers, ay dumiretso na kami sa kaniya-kaniyang sasakyan. Ngayon nalang kasi kami ulit nakumpleto. We’re going to eat korean barbeque! Yehey!

When we reached our destination. Derick and Brad volunteered to pay, while we look for a good spot. Pagdating nila, we started getting porks and side dishes. Buti nga, eat all you can, dito, e. The two boys are assigned on cooking the porks. Habang kaming mga babae? Nagke-kwentuhan.

I really love our moments like these. We’re just busy taking photos. Eating. Laughing. No dull moments. Puro lang kami tawanan at kwentuhan. Samuel was starting to become talkative. We ordered soju kasi. He keeps on telling stories about their vacation, at Baler, Aurora. Especially, their intimate moments. Kaya si Brad, pulang-pula na ang mukha dahil sa kahihiyan, lalo na no’ng kinuwento ni Samuel ’yung accident sa Parola.

“Meron pa, alam niyo ba! Nung nasa tuktok kami ng Parola, we were there kasi gusto namin mapanuod ang sunset, and then Brad was so horny! Even though, we just finished making love before we got there….” Hindi niya matapos-tapos ang kinukwento niya dahil mas nauuna ang pagtawa niya. Hindi na siya makahinga ng maayos dahil sa kakatawa. Pinipigilan siya ni Brad, but I think Samuel’s already tipsy that’s why he’s starting to become motormouthed.  “… then, because I was also adventurous, I agreed, na we make love there. And then.. then I positioned myself, facing the sunset, sa likod si Brad then pagka-pasok niya ng titi niya, biglang may nagsi-datingan na ibang turista.. so we stayed in that position for hours! No one’s moving!” He bursted laughing. Napa-upo na kami sa floor dahil sa kakatawa.

Sumabog na kami sa kakatawa. Napahawak na ako sa tiyan ko, dahil sumasakit na. Hayop! Buti nalang, hindi nag-lock mga ari nila! Napakalibog. Samuel’s childish, quiet and fragile. Pero, napakalibog din niya! He loves fore playing. Who doesn’t, right? Everyone, loves thrill!

Ngayon nalang ulit nangyari ’to! Aside from clubbing, partying and drinking, having dinner outside was also our way of catching-up. It has been our ritual, we do it twice a week or once. Depends on our busy schedule in school.

“Brad, iuwi mo nga maayos ’yan! Gago ka! ’Pag may nangyari diyang masama, papatayin ka namin!” Pagbabanta ni Derick kay Brad. Samuel passed out, because of too much alcohol! Bukas panigurado walang mukhang maihaharap ’yan!

“Aye. Aye! Captain!” Brad responded, before driving away.

Nang makaalis na ang mag-jowa. Isa-isa na rin kaming naghiwa-hiwalay. Rich and France was already picked up by their drivers.

“You sure? We can drop you there naman” Daza said.

Balak ko kasing pumunta muna sa starbucks para makapag-pahinga at makagawa ng plan for our final project.

“Its okay. I can manage! Ingat kayo!” Dahan-dahan ko ng sinara ang pinto ng van nila Derick. I waved my hands sa papalayo nilang sasakyan.

Pagkaalis ng sasakyan nila. Saktong dumating naman ang binook kong Grab. It was a smooth drive. We got there fast, wala kasing traffic at malapit na rin sa kinainan namin.

Pagdating ko sa counter. I ordered my faves, but I added a bottle of water. Sumasakit ulo ko, napadami kami ng soju. I need medicine, I need Park SOJUn. Beke nemen! As usual, I sat on the porch.

This place is really peaceful. Malayo sa kabihasnan. It has a tranquil scene. Ang hangin, napaka-fresh! Kasing fresh ko.

“You alone?” Mabilis akong napatingala ng marinig ang pamilyar na boses.

I nodded. “Yeah.”

“Can I sit here?” He asked, timidly.

“Ofcourse.” Maikli kong tugon.

Na-off ata siya saakin? Dahil sa pagiging madaldal at chismosa ko kagabi!

Walang nag-imikan saaming dalawa. Hindi rin naman ako nag-salita dahil alam kong busy siya sa pagbabasa. My kuya’s a doctor, I know their struggles. They have to read ample of papers and books. No proper sleep. Sometimes, they don’t even have proper food intake. Sila ’yung magdo-doctor, pero parang sila pa ata ang unang magiging pasyente.

Sa totoo lang, I’m really curious. Totoo kayang never pa siya nagka-girlfriend? Parang napaka-imposible lang kasi. Gwapo, mayaman, matalino, may pangarap sa buhay, nanggaling sa disenteng pamilya, he already have everything, a girl could ask for. Ayaw ko naman isipin na bakla siya. Hindi naman kasi porket hindi pa nagkaka-girlfriend ang lalaki, e, bakla agad! That’s very toxic!

Should I ask him? I should! I don’t want to be a paramour. Eww. Pero hindi naman niya ako pinipigilan na lumpit sakaniya? Baka, wala… or? OMG, baka naman hindi siya faithful! Shit! Shit! Shit! May possibility! It already happened before! Anak din ’yun ng politiko, e! He tried to get on my pants, then malalaman ko nalang na may girlfriend pala siya, nasa Canada. LDR sila! Buti nalang, when I told the girl about it, she thank me, ’yung iba kasi magagalit pa, e. Eventually, they broke-up, after that! Deserve no’ng lalaki! Pùtangina siya! Hindi marunong makuntento, sarap tanggalan ng buhay!

“Do you have a girlfriend?” I asked, directly. Hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa!

Tumingin siya saakin. His thick brows met. “Kung wala mag-a-apply ka ba?”

I chuckled. Akalain mo nga naman, marunong pala ‘dumamoves’ si mokong. “Why? Do you want me to be your girlfriend?”

Binalik niya ang highlighters sa pencil case. He closed his book. Tumikhim siya. “I should be the one asking you that. But to answer your question frankly, who wouldn’t want you to become their girlfriend. You’re smart, pretty, and mabait”

I was taken aback by his words. Hindi ko inaasahan ’yun, a! How could he say that, he only knows me in a short period of time! Tangina! Para nanamang nasa karera ’yung puso ko!

“B-but, I’m asking you! Do you want me to be your girlfriend?!” I exclaimed. I don’t know but I want to know his answer. Maybe, part of plan. I don’t know!

Napakapalumbaba lang ako habang nakatingin sakaniya. Acting tough.

His eyes locked into mine. “Gustong-gusto, but I’m.. afraid,” He said.

Chapter 7

Dalawang araw na mula no’ng huling pagkikita namin ni Janriel. At sa dalawang araw na ’yun, wala akong ibang ginawa kung hindi mag-isip! Praning na praning na ako. What he said few days ago, still bothers me! Gusto niya ako pero natatakot siya. Saan? Kanino?! He’s afraid of what?!

Kasalukuyan akong nakahiga lang sa kama ko. Sabado naman ngayon kaya ayos lang na mahiga ako buong araw. I want to see him. And ask him, for my sanity. Matatahimik lang talaga ako kapag nahanap ko ’yung kasagutan sa mga tanong ko. I need answers!

Gusto ko man na puntahan siya ngayon. But I don’t want to creep him out. Ano sasabihin ko sakaniya? Hindi kasi ako makatulog hangga’t hindi ko nalalaman bakit ka natatakot kaya nandito ako, ganun?! Para naman akong baliw na baliw sakaniya! Isipin niya pa siya iniisip ko nitong mga nakaraang araw.

Kahit siya naman, talaga!

Lord, help me, please!

Napamulat ang mata ko ng makarinig ng katok mula sa pinto.

“’Nak, si ’nay Miranda mo, ’to! Dala ko ’yung mga bagong labang damit mo!” Sigaw ni ’nay Miranda.

“Pasok, nanay,” Tugon ko dito.

Pumasok na nga si nanay Miranda, dala ang dalawang malalaking hamper na laman ang mga bagong labang damit ko na nakatupi na rin.

Nanatili lang akong nakahiga sa kama, waiting for a miracle.

“’Nak, kanino nga pala ’tong mga damit na ire? Bagong bili ba ’to?”

Agad naman akong napalingon kay nanay Miranda. May hawak siyang isang puting T-shirt at maroon na hoodie. Lord, Thank you! Iyun ’yong mga damit ni Janriel, noong kinidnap niya ako! Kinuha ko ’yung damit kay nanay at dumiretso sa closet ko para magbihis.

“’Nay, pasabi po kay kuya Jun na aalis po kami!” Nakangiti kong sabi. Tumango naman si nanay.

Masaya akong naglakad pababa ng hagdan ng bahay, papunta sa garahe. Pagkabigay ko kay kuya ng address, ay nagsimula na siyang magmaneho. Nakasilip lang ako sa labas buong biyahe. Ano sasabihin ko sakaniya? Paano ko siya tatanungin? Saan ako magsisimula? Nakakastress naman ’to!

Walang traffic kaya mabilis lang kaming nakarating sa subdivision nila. Medyo malayo pa ang bahay ni Janriel, dahil nasa pinakadulo ang kaniya. Pagkaparada ni kuya Jun ng sasakyan sa harapan ng bahay ni Janriel, ay mabilis akong naglakad papunta sa pintuan ng bahay.

Kumunot ang aking noo ng makarinig ng ingay sa looban. May celebrasyon ba? Kakatok na sana ako ng kusang bumukas ang pinto at bumungad saakin ang mukha ng kaklase ni Janriel. They are all wearing white. May pasok sila? Kahit sabado?

“Si Janriel?” Taas-noo kong tanong.

Sumilay sakanila ang nakakalokong ngisi. Lalo na doon sa Bruce. “Bro..” Sigaw no’ng Bruce. Siya lang kilala ko, e!

Dumating naman agad si Janriel, na halos lumuwa ang mata ng makita ako. Agad siyang lumapit saakin.

“What are you doing here?!” He said, seriously. Binalingan naman niyang tingin sila Bruce, kaya agad din silang umalis sa harap ng pinto. He looked at me from head to toe. His jaw clenched. “Stay here!”

Hindi man lang ba niya ako papapasukin? Hahayaan nalang ba nila ako sa labas?

Mabilis din siyang nakabalik at humahangos. He handed me a black jersey short and an oversized shirt. “Wear these. Ipatong mo nalang sa suot mo!” Utos niya saakin.

“Why? What’s wrong with my clothes?” Nagtataka kong tanong.

I’m wearing my usual pambahay clothes. Gray cotton short shorts, and a spaghetti strapped top. Pinatungan ko naman ng gray cardigan para ’di masiyado skin revealing. Nakalugay lang din ang aking hair.

“Wear these. Or, just go home!” Asik niya.

Init ng ulo ni kuya! Tumalima na ako sa kagustuhan niya, pinatong ko na ’yung damit na dala niya. Mas nauna siyang naglakad papasok sa bahay, nakabuntot lang ako. As usual!

Naabutan ko naman na kaniya-kaniyang pwesto ang mga kaibigan niya sa sala. May mga babae rin pala silang kasama. ’Kala ko puro sila lalaki.

My eyes sparkle, when I saw the guy wearing red-striped shirt in Zabel’s party. Patago ko namang inayos ang aking buhok. Inipit ko sa likod ng aking tenga.

“Guys, this is Alex, Alex they’re my friends” Isa-isa ng pinakilala saakin ni Janriel ang mga kaibigan niya. Nakipagkamay naman ako sakanila, at beso-beso sa mga babae. They’re nice.

But, the girl named Zenaida looked like a bitch. When I beso-beso with her, I heard her whispering something. She’s so fake!

“How about that guy? What’s his name..” Nakangiti kong tanong habang tinuturo si kuya red striped shirt no’ng party ni Zabel. Nice code name!

Lumapit na siya saakin at nakipagkamay. “Hi I’m—”

“In a relationship. He’s taken!” Putol ni Janriel sa sasabihin no’ng lalaki. Pinanlakihan niya pa ng mata. Napakamot nalang sa batok si kuya red-striped-shirty-at-Zabel’s-Party.

Nagtawanan naman ang mga kalalakihan at nag-apiran pa sila.

Bumaling na ako ng tingin kay Janriel. I handed him the paper bag, na pinaglagyan ko ng damit niya. “Eto na ’yung mga damit na hiniram ko. Alis na ’ko. Nag-aaral pa ata kayo..” Tipid akong ngumiti.

This isn’t the right time to ask him.

I was about to turn around when he grabbed my arms. I look back to him. My brows furrowed a little. “No. Ahh, stay! You can stay. They’re leaving. Aalis na kayo ’diba?” Tumingin na siya sa mga kaibigan niyang mukhang nabigla.

“But I thought, we’re going to study alto—” Hindi na natapos ni Zenaida ang sasabihin niya when ate Andrea covered her mouth.

“Yeah! We’re leaving! Right, guys?!” Nagsimula na silang magligpit ng mga gamit nila. Naunang lumapit si ate Andrea kay Janriel, hindi naman nakaligtas saakin ang bulong ni ate. “We’ll see you on Monday, Cojuangco” She tapped Janriel’s shoulder. He nodded.

Nakipag-bro fist na siya sa mga kalalakihan at nakipag-beso-beso naman ako sa girl friends niya before they left the house, except for Zenaida. The whole house turned quiet.

“Is it really okay? Baka nasira ko group study niyo” I asked, nonchalantly.

“They’re bound to leave, even before you came. Don’t worry too much” He answered with finality.

Tumango nalang ako. Dumiretso na si Janriel sa living room at naupo sa carpet. Ang daming papel na nakakalat sa center table,maging ang iba’t ibang kulay ng highlighter at ballpens ay nagkalat din.

His house’s not that big, it’s also not that small either. Sakto lang. There’s a living room with a wide space, it has four big couches and 2 accent chairs. The living room’s wall is made of glass. On the right side, the dining table is located. Konting lakad, then makikita na ang kusina, it has a counter and stools. All bedrooms are upstairs, kung hindi ako nagkakamali may 4 na kwarto. Lahat ng hindi glass wall ay napinturahan ng kulay puti. Some furnitures are made of wood, like ’yung dining table. The rest are all dark gray. This place is homey!

“Do you want to watch? I’ll just clean this and you can watch here. I’ll stay in my room, if you need me” He said, clearing the table.

“No. Its okay! Diyan ka na mag-aral. Hindi ako mangugulo” Ngiting aso kong ani. Kumunot ang noo niya, pero tumango rin ng lumaon.

He made me stay, then he’ll leave me alone! Tsk.

I sat on the biggest couch. Nasa left niya ’yun kaya kitang-kita ko siya. Nilabas ko nalang ang aking cellphone. I took a stolen photo of him, then I posted it in my IG story, nilagyan ko lang ng konting filter then caption na ‘Fighting Doc’. I’ll be bombarded with messages, for sure!

I busied myself by watching funny videos on youtube. Pinahiram niya kasi saakin ’yung earphones niya para hindi siya maingayan. Pero wala rin naman atang kwenta dahil naiirita siya sa napakalakas kong tawa, lalo na do’n sa video no’ng babaeng nagpanggap na white lady sa isang contest on television. Tapos ang talent niya maghila ng panyo. Tangina, LT!

Hindi ko na namalayan ang oras. I was enjoying my stay in his house. Bigla naman akong napatakip sa bibig dahil sa kakahiyan. My stomach growled, loudly. Sobrang lakas! Pagtingin ko kay Janriel, he’s also looking at me. Hindi nakatakas saakin ang multo ng ngiti sakaniyang labi.

“I’ll cook. What do you want to eat?” Mabilis siyang tumayo at dumiretso sa kusina.

Bumangon na ako at sumunod sakaniya. “Marunong ka magluto?” I asked, amazed.

“Yupp— Wala na palang stock. I’ll order food nalang,” Kukunin niya na sana ’yung phone niya pero pinigilan ko siya. Kunot noo niya akong nilingon.

“Grocery nalang tayo, then you cook!” I said, excited.

I wanna taste his dishes.

“Sigurado ka? Baka nagugutom ka na,” He asked, worriedly.

“Yeah. Let’s go?”

He sighed defeat. “I’ll just get my wallet,” Mabilis siyang tumakbo papunta sa pangalawang palapag.

Pagkaalis niya. Inisa-isa ko ng tanggalin ang damit na pinatong ko kanina sa suot ko. Ang init, e!

“We’ll not leave, kapag ganiyang ang suot mo!” Umalingawngaw sa buong bahay ang baritono niyang boses.

He’s standing at the stairs, wearing a white hoodie and a black walking shorts. He’s also wearing a nike slippers, like me.

“What’s wrong ba? Damit lang naman ’to, e! Halika na!” Nauna na akong naglakad papuntang garahe kung saan nakapark ang kotse niya.

Naririnig ko ang kaniyang malalim na paghinga habang naglalakad kasunod ko. He looked and sounded pissed!

Ano ba kasing problema sa suot ko?!

“Are you comfortable wearing that?” He suddenly asked, inunahan na niya akong maglakad at binuksan ang pinto sa shotgun seat.

“Yazz”

Bumuntong hininga siya. “Okay. Fine..” He closed the door. At umikot na siya papuntang driver’s seat.

Napagdesisyunan namin na sa SM nalang mag-grocery. He drove fast, dahil baka nagugutom na raw ako. He’s overreacting! Pagdating, kumuha na siya ng grocery cart. We were already near the meat section, when an idea popped in my mind. Mayroon talaga akong gusto maranasang gawin, noon pa man!

“Pwede ba ako sumakay? Please.” Lumabi ako sakaniya, ang dalawang kamay ko’y parang nagdadasal.

“What are you 3 years old?” He said, chuckling.

“Please..” Pagmamakaawa ko.

Napapikit nalang siya at napatingala. “Sige, sige. Pero babayaran mo ’yung cart ’pag nasira, a!” Aniya. He’s too busy, namimili kasi siya ng chicken.

Para naman akong bata na binigyan ng candy sa sobrang saya. Nagtatatalon pa ako. Pumapalakpak.

“Alex, be careful..” Paalala niya saakin na parang tatay ko.

Sinusubukan ko kasing umakyat sa cart, pero hindi ko magawa. Parang tataob kasi ’yung cart tuwing sasakay ako. For the nth time, muli kong sinampa ang isang binti ko sa loob ng cart, ng isasampa ko na ang kabilang paa ay namali ako ng apak na naging dahilan para tumaob ang cart. I was anticipating to fell in the floor, but I didn’t.

“Pùtangina, Alex! Ano ba! You almost bumped your head! Fuck! “ Tumaas na ang boses ni Janriel. Mabuti na lamang at maagap siya kaya mabilis niya akong nasalo. Imbis na sa floor ay sa dibdib niya ako sumubsob. Mahigpit siyang nakayakap saakin.

“Sorry. I shouldn’t have said that,” Paghingi niya pumanhin. He shook his head. That was the first time I heard him curse. And its because of me! Rinig ko ang pagdagundong ng kaniyang puso. I can also smell him, ang bango! Amoy siyang milk and honey.

Umalis na ako sa pagkakasubsob sa dibdib niya. “Sorry, din. Pangarap ko lang kasi talaga makasakay sa cart ulit, e!” Malungkot kong wika. Tagal na rin no’ng last na sinakay ako sa cart; 3 years old?; Pinadaanan ko ng daliri ang buhok kong nagulo.

It’s not a good idea. Maglalakad na sana ako ng bigla niya akong buhatin. Para kaming bagong kasal. Nararamdaman ko na ang pamumula ng pisngi ko dahil sa rami ng nanunuod saamin. Hindi na ako nakalaban pa dahil maingat niya akong binaba sa cart.

“Bilisan na natin, para makakain ka na” Aniya. Nagsimula na nga kaming mamili ng mga kailangan.

I requested chicken curry, ’yung maraming curry powder. Gusto ko kasi ’yung umaanghang na siya. Balak sana niyang pang-chicken curry lang ang bilhin pero sinabihan ko siya na bilhin na namin lahat ng kakailanganin niya para sa buong linggo.

“WOAAAAAAH!” Natatawa kong sigaw, habang nakataas ang dalawang kamay sa ere. Binilisan kasi ni Janriel ang pagtulak sa cart. We were laughing, habang tinatapunan kami ng mapanghusgang tingin ng ibang tao.

Mamatay kayo sa inggit! Charot

“One more. Sige na, please!” I pleaded once again. Para na talaga akong nagbalik sa pagiging toddler.

“Tama na. We have to be home. Masamang magpalipas ng gutom” Ma-otoridad niyang ani. How can he sounded authoritative yet calm. Paano niya nagagawa ’yun?! I gently nodded. Nagugutom na rin kasi ako, e!

Ilang beses na rin kami nasisita dahil sa nakasakay ako sa cart. Pero laging sinasabi ni Janriel, na babayaran ko ’pag nasira. Gagong lalaki talaga!

“You drink that much coffee?!” Napataas ang kilay ko. He took 4 box of coffee. Kailangan niya raw para laging gising.

“Aha!” He responded. Patuloy pa rin siyang namimili ng kape niya.

“Water’s effective. It can make you stay awake, warm water. Mas maganda ’yun, healthy pa!” I advised.

“Nah. I prefer coffee” Maikli niyang tugon.

Para naman papatayin niya na ang sarili niya. Baka ’pag nagkaroon ng blood test, hindi na RBC ang makikita kun’di kopiko black. Napailing-iling ako.

We continue grocery shopping. Naglagay pa siya ng mga cereals and pancake mix sa cart. He also took bread for breakfast daw. That’s not even heavy meal! Breakfast’s the most important meal of the day!

Matapos magbayad sa counter. Tumungo na kami sa sasakyan niya. Medyo traffic na dahil malapit na maggabi. Buong araw na pala kami magkasama, hindi ko na napansin ang oras.

“You can watch while I’m cooking.” Sa kusina na siya dumiretso.

Sumalampak na ako sa couch. Nakakapagod pala mag-grocery! Hindi na nga ako naglakad pero pagod na pagod pa rin talaga ako. I reached for the remote.

“You have porn?” I shouted.

Natawa na lamang ako. Alam ko na magiging reaction niya, e!

“Alex!!” Sigaw niya. May pagbabanta sa boses niya. Mahina akong napahagikgik.

Pagkabukas ng TV, naghanap na ako ng magandang panuorin. Puro action movies, cartoons at anime. I settled on watching news nalang. Ganda talaga ni Pia! Iyan talaga ang dahilan bakit ginusto ko maging news anchor, e! Gusto ko makita ang maganda kong mukha on national tv! Para naman makakita ng maganda ang mga tao. Charot!

Sinubukan kong basahin ’yong mga naiwan ni Janriel na babasahin. Unang salita pa lang, nahilo na ako. Ang O.A pero totoo nga! Nakakalula ’yong mga binabasa niya. Puro medical terms.

“How was it? Masarap?” Agarang tanong saakin ni Janriel, pagkatapos niyang ipatikim saakin ang sarsa ng luto niya.

I look at him with blank expression. I saw how his expression changed from uneasy to confused.

“Why? Anong nangyari? Pangit ba lasa?” Sunod-sunod niyang tanong.

I cupped his face. Tinignan ko siya na para bang sinusuri at kinikilala siya. “Sino ako? Sino ka? Nasaan ako?” I joked.

Hinawi naman niya ang kamay ko na nakahawak sa magkabilang pisngi niya. I heard him tsked.

“Ang saraappp!” I exclaimed, cheerfully.

Nagliwanag naman ang kaniyang mukha. He smiled, brightly. “Talaga?!”

I was awestruck by his smile. Mas gwapo talaga siya ’pag nakangiti o tumatawa. “A-ahh. O-oo. Masarap!” Tumalikod na ako sakaniya.

I could feel my cheeks burning. Napahawak ako sa pisngit ko, its hot! Marahan akong umiling-iling.

“Tulong ako sa pag-prepare, saan mga plates niyo?”

Nang ituro niya saakin ang kinalalagyan ng mga plato’t kubyertos nila. Nagsimula na akong ayusin ang dining table. Nilapag na rin niya ang lutong kanin at ulam sa lamesa.

Nagsimula na kaming kumain. We even had an argument. Pinipilit niya kasing punuin ng kanin ang plato ko, e, ayaw ko nga kumain ng marami. Kaya wala siyang ibang nagawa kung hindi kainin ’yung matitira ko. Kasalanan naman niya, e! Lagay kasi ng lagay ng kanin.

Tanging kalampag lang ng mga kubyertos sa babasaging plato ang umaalingawngaw sa buong bahay. Hindi ko maintindihan, but this time the silence is comforting. It doesn’t make me irk, or uncomfortable.

“I realized that you’re older than me, ’diba?” Tanong ko sakaniya. Katatapos ko lang kumain, siya naman inuubos ’yung natira ko.

“Ngayon mo lang na-realize?” He chuckled.

“Yeah. So, dapat pala ang tawag ko sa’yo, kuya Janriel. Right, kuya?” Kinilabutan ako when I saw his expression. His eyes turned a shade darker.

“Janriel. Call me anything, but not kuya!”

I immediately nodded. Nakakatakot naman!

Anong masama sa pagtawag sakaniya ng kuya? It was a gesture of respect!

“Ako na maghuhugas. You can go back from reading” I insisted, nagsimula na akong mag-ayos ng lamesa.

Gano’n nga ang nangyari. He went back to the living room to read, while I clean the dining table. Nilagay ko na sa lababo ang mga hugasin. My problem now is, paano maghugas ng plato?

I have to remember, nanay Flor’s way of washing the plate. Banlawan muna ang mga plates, to remove all the dirts, then lagyan ng dishwashing liquid ang sponge, pabulain, then sabun—

“ARAY!” I screamed in pain. The plate accidentally slipped in my hand, it fell on the floor. Tàngina! May pumasok pa atang bubog sa paa ko. I winced.

“What happen? Dapat kasi hindi mo na pinakialamanan kung hindi mo alam!” He lectured habang inaalalayan akong maka-upo sa stool. Nang makaupo na ako, he kneeled down para tignan ang paa ko na kasalukuyang dumudugo.

Patuloy na rin ang pagtulo ng luha ko. Ngayon lang kasi ako nasaktan ng ganito. I don’t do house chores. T’was my first time to have a wound. Siguro no’ng bata ako meron, pero I can’t recall.

“Stop crying, please. Don’t cry!” Pang-a-alu niya saakin.

“P-p-paanong hindi ako iiyak? Pini.. pinipisil mo kaya ’yung sugat ko! Ano ba kasing hinihintay mong lumabas diyan!” I cried.

“Hinihintay ko lumabas ’yung train tiyaka eropla—OUCH!” He flinched, dahil sa pag-hampas ko sa balikat niya.

“Nang-aasar ka pa, e! Nasasaktan na nga ’yung tao!” I abruptly wiped my tears. Ngumuso ako sakaniya.

I saw how his eyes stilled at my lips. He pursed his lips. Pero ipinagsawalang bahala ko nalang. My mind’s too occupied because of the pain I inflicted.

“I- I’m just checking, baka kasi may pumasok ng bubog..” Saad niya habang pailing-iling. I could feel his hands shaking.

Matapos niyang pisil-pisilin. He cleaned it and put bandage around it. Siya na rin ang naglinis ng nabasag na plato. Pinaupo nalang niya ako sa stool, at binigyan ng tubig.

“I already send a message to my driver. He’ll pick me up” I said. He nodded.

Dumaan pa ang ilang oras, at hindi niya nga ako pinansin. Galit siguro siya dahil sa nabasag kong plato. Papalitan ko nalang! Hindi ko naman sinasadya, e!

When I heard a honk in front of the house. Tatayo na sana ako but Janriel was fast. He carried me, na parang bagong kasal ulit. I didn’t complain. I already lose the energy, to make an argument with him.

I know he’s mad because of that fuckin’ plate! Tàngina! Bigyan ko pa siya ng sampong gano’n!

“Anong nangyari?” Mabilis na lumapit saamin si kuya Jun.

“Pabukas nalang po iyung pinto. She wounded herself. Hindi kasi marunong mag-ingat!”

Napataas ang kilay ko. Bakit parang kasalanan ko pa? Sa tingin niya ba ginusto kong masugatan?!

“I’ll send you nalang new sets of plates. Para hindi ka na nagagalit diyan!” I spat.

Isasara ko na sana ’yung pinto, pero pinigilan niya.  “Don’t think about the plate. Plato lang ’yun” 

“Pero kung tratohin mo ako parang ang laki laki ng kasalanan ko?! It was an accident, okay?! Hindi ko naman ginusto na mabasag ’yung plato mo!” Sigaw ko. Naiirita na ako. Nagsisimula nanaman na mangilid ang luha ko.

“Let go. Aalis na kami!” I tried to remove his hands, na nakahawak sa pinto ng kotse.

He looked at me with his tired eyes. He looks exhausted. “I’ll see you tomorrow. You need to rest..” He said before closing the door.

Tomorrow? Magkikita kami bukas?! Bakit? Ano meron?

Umandar na nga ang kotse namin papaalis. I look back, only to see him, standing both hands on his waist. Pinapanuod niya papalayo ang sasakyan namin.

Hindi ko nakuha ang kasagutan sa tunay kong pakay. Gulong-gulo na ang utak ko. Napakaraming tanong ang tumatakbo sa isip ko. Tapos ngayon, isang panibagong tanong nanaman ang bumabagabag saakin. Hanggang saan ba ako dadalhin ng pagpapanggap kong ’to?!

Chapter 8

Gabing-gabi na at katatapos ko lang na gawin ang aking night routine. Sinubukan ko rin na magbasa ng konti pero wala talagang pumapasok sa utak ko. Hanggang ngayon kasi hindi pa rin mawala sa isipan ko kung paano niya ako sininghalan ng dahil lang sa nabasag ko iyong pinggan niya. Kainis! Tapos gusto niya pang magkita kami bukas? Ano siya sinuswerte?! I-meet niya sarili niya!

Tiyaka napagod din ako ngayong araw na ’to! Mantakin mo, halos lahat ’ata ng followers ko from my socmeds messaged me! I was literally bombarded with messages from friends, relatives, and boys! Dami nilang say sa buhay ko! ’Kala mo naman pinapakain ako! Hmm..

I was about to turn off my phone’s WiFi, but it suddenly vibrated.

@ cojuangcocjj : did you cut my phrenic nerve?

Kunot noo ako habang nagtitipa ng reply sa message niya. Ano raw? Phrenic nerve?

@ alexsalvador : ???

@ cojuangcocjj : ’coz girl you take my breath away..

I bit the inside of my cheeks to stop myself from smiling when I read his reply. Dumapa na rin ako sa kama, before typing my response.

@ alexsalvador : what do you need?

Akala niya siguro madadaan niya ako sa mga pick-up lines niya?! Neknek niya!

@ cojuangcocjj : you

Sumabog na ang pinipigil kong tawa kanina. Tinakpan ko na rin ang bibig ko para hindi masiyado malakas. Aba! Sinong nagturo sakaniya na bumanat at pumick-up lines? Mapasalamatan nga!

@ cojuangcocjj : are you free tomorrow?

@ alexsalvador: why?

Seen.

Hindi na siya muli pang nag-reply sa message ko. Tatanong-tanong siya saakin kung free ba ako bukas, tapos biglang isi-seen lang niya ako. Adik talaga, e! Tsk! Bahala siya sa buhay niya. Basta ako, galit pa rin ako sakaniya!

Kinabukasan, maaga akong gumising para mag-jogging around the village. We live in an exclusive village. Halos malalaking bahay lang ang nakatayo dito. There’s also a small church, park, grocery shop, school and basketball court inside the village. Everything’s accessible. Ang pagkakaalam ko rin puro mayayamang pamilya lang ang nakakabili ng lupa rito. But the reason why mom choose this village was because, it has a strong security team. Hindi basta-basta nakakapasok ang kung sino-sino rito. My mom’s paranoid because of their work, she can’t compromise my safety because most of the time her and papa aren’t around. That’s why she chose this village.

After 5 laps around the whole village, napagdesisyunan kong umuwi na. Mayroon pa kasi akong pupuntahan this morning. I have a schedule with my derma today. Papa-laser ko ’yung mga body hairs ko na nagsisimula nanamang tumubo. Its not pretty kasi, e! Especially the hairs in my legs and armpits, its already starting to grow.

Papalapit na ako sa bahay when I saw a very familiar car parked in front of our gate. Anong ginagawa nito dito? Mabilis na akong naglakad at tumayo sa harapan ng sasakyan. Pero walang lumalabas. Wala bang tao sa loob?

Agad naman na lumapit saakin ang guard na kinuha ni mama para magbantay saamin.

“Ma’m nagkasalisi po kayo niyan. Inimbitahan ko po siya na pumasok sa loob pero sabi niya, okay lang daw po siya diyan” Pagbibigay alam saakin ng guard. Napataas naman agad ang kilay ko sakaniya.

“Why would you invite him inside? You don’t even know him! Paano kung mamatay-tao pala siya? Ilalagay mo pa sa peligro ang buhay ng mga tao sa loob ng bahay!” Medyo tumaas na rin ang tono ng boses ko. Yumuko naman ang guard.

“Sorry po ma’m…” He said. Tumingala siya saakin and gave me an apologetic smile. “Akala ko po kasi boyfriend niyo siya kasi ’diba ho, hinatid ka noon ni sir?” Pagpapatuloy pa niya habang kinakamot ang batok. 

Para naman akong matutumba sa tinuran niya. Oo nga pala, siya ’yung nakakita saamin dati noong hinatid ako ni Janriel after namin mag-dinner. “H-hindi! He’s not my boyfriend. At huwag na ’wag mo siyang papapasukin sa bahay!”

Maglalakad na sana ako papasok sa gate ng biglang bumukas ang pinto ng sasakyan. Niluwal nito si Janriel wearing a gray long sleeves, black shorts and a white sneakers. He’s also wearing a specs, making him look more attractive. Halata rin na bagong gising lang siya dahil sa gulo-gulo niyang buhok, but I find it hot! Naglakad na siya papalapit saakin.

“Good morning” Garalgal ang kaniyang boses. Mukhang kakagising nga lang niya.

“What are you doing here?” I made sure that my voice is cold and emotionless. Gusto ko iparamdam sakaniya na naiinis pa rin ako sakaniya.

Nakita ko ang pagdaan ng kung anong emosyon sa mukha niya pero mabilis ding nawala. He gave me a bright smile. “Iimbitahan sana kita…” Pinakita niya saakin ang dalawang ticket sa isang theater play. Kung hindi ako nagkakamali play iyun sakanilang eskwelahan.

“I already have other plans to do now. Maybe next time,”

I was about to retreat but he suddenly grab my arms. “We can do your plans. Then, watch afterwards.” He said. Mahinahon at mapanuyo ang kaniyang boses.

“Natulog ka na ba?” Pag-iiba ko ng usapan. I noticed the dark bags under his eyes. He look sleep deprived. He look down. He didn’t answer.

“Ipasok mo muna iyung kotse mo sa loob,” Huli kong saad bago nagsimulang maglakad papaloob ng bahay.

Pagpasok ko sa bahay ay agad kong inutusan ang isang maid na nakita ko lang sa sala na ayusin ang kwarto ni kuya. Matagal na rin kasing nabakante ’yun baka maalikabok na. Mabilis naman na umakyat sa second floor ang maid dala-dala ang mga cleaning materials. Pinapalitan ko rin kasi ng bed-sheets at duvet.

Nang marinig ko ang pagkapatay ng makina ng sasakyan sa labas ay lumabas na rin ako para balikan siya. He was standing, his eyes roaming around our garden.

“Kumain ka na ba?” I asked. Mabilis naman siyang napalingon saakin.

“Yap! I already ate bread.” Nakangiti niyang saad.

I rolled my eyes in the air. “That’s not even proper meal. Let’s go inside, sabayan mo na akong kumain”

Tumalikod na ako at naglakad papunta sa kusina. Ramdam ko ang presensiya niya sa likuran ko. Isa-isa kaming binati ng mga nadadaanan naming kasambahay. Pagdating namin sa kusina ay sakto naman na nag-aayos na ng almusal ang mga katulong.

“O, ’nak, iyan na ba si Derick? Aba’y bakit parang tumaba ata?” Nagtatakang tanong ni Nanay Miranda. Tinitignan niya rin si Janriel na tila ba sinusuri at kinikilala.

Mahina akong napatawa dahil sa sinabi ni Nanay. Napahinto lang ako ng pekeng umubo si Janriel na nasa likuran ko.

“He’s not Derick. Meet Janriel, a friend. Janriel this is my nanay Miranda” Pagpapakilala ko sakanilang dalawa. Lumapit naman dito si Janriel at nakipagkamay.

Nauna na akong maupo sa lamesa dahil nangangalay na ang aking mga paa. Nahagip na ang aking mga mata ang mga malisyosang tingin ng mga kasambahay ng taasan ko sila ng kilay ay agad naman silang yumuko. Panigurado sila ang nagchi-chismis do’n sa kasambay ng mga kapitbahay ng tungkol saakin, e!

Baka mamaya mabalitaan ko nanaman na may kumakalat na balitang malandi ako. Dahil paiba-iba ako ng jowa! Gano’n ’yung nangyari no’ng dinala ko sila Derick dati, e! Napagkamalan siyang isa sa mga lalaki ko.

“May girlfriend ka na ba, ijo?” Rinig kong tanong ni Nanay kay Janriel.

“Wala pa po…” Tugon naman ni Janriel. Naupo na rin siya sa upuan na kaharap ko.

“Pero may binabalak na po akong ligawan.”

Napatigil ako sa pagkuha ng fried rice dahil sa kaniyang tinuran. May binabalak na pala siyang ligawan, e! Bakit hindi iyun ang imbitahan niya na sumama sakaniya?! Nang tignan ko siya ay nakatingin lang din pala siya saakin. His stares are intense. Parang nanghihigop ng lakas. Ako na ang unang pumutol ng tinginan namin dahil hindi ko na kaya.

“Kaswerte lang ng babaeng liligawan mo..” Halata ang kilig sa boses ni nanay Miranda. Tanging tango at matamis na ngiti lang ang isinagot sakaniya ni Janriel.

Taimtim kaming kumain. Walang nagsasalita saaming dalawa. Hindi ko rin siya tinatapunan ng tingin dahil sa natatakot ako sa paraan ng pagtitig niya saakin. Argh! Why am I so affected? E, ano naman kung may nililigawan siya?

“Pinaayos ko ’yung isang kwarto sa taas. You should sleep,” I said without looking at him.

“Will you come with me tonight?” Bakit hindi iyong nililigawan mo ang imbitahin mo?

“I don’t know. I’ll think about it.” Mabilis na akong tumayo sa pagkaka-upo. I already lose my appetite. Gusto ko pa naman sana lantakan ’yung beef tapa pero nawalan na talaga ako ng gana. “Ross, lead him to kuya’s room.” Saad ko sa kasambahay. Tumango naman ito.

Mabilis na akong naglakad paakyat sa aking kwarto. Pagpasok ko sa kwarto ay dumiretso na ako sa bathroom. After removing all my clothes, I immediately hit the shower.

“Pupunta dito, para ano? Ipamukha saakin na may nililigawan na siya? Ha! Sorry ka nalang pero wala akong pakialam!” Singhal ko sa sarili ko habang kinukuskos ang katawan. Pinaghahampas ko nalang ang wall, iniisip na siya ’yun!

“I’m not jealous! Jèrk! Akala mo magseselos ako just because you’re already courting someone?! Well, sorry to burst your bubble. But I don’t fucking care! I’m just using you lang din naman!” Mas lalo pang humigpit ang hawak ko sa loofah. Matapos lang talaga ang birthday ni Rina, tapos na rin ang pagkikita natin.

For now, I have to keep up with him. Pakikisamahan ko nalang siya para mapapayag ko siya na sumama saakin si birthday ni Rina. I’ll try my very best to be nice to him. Kailangan ko lang makuha ang loob niya.

After rinsing, I wore my bathrobe. I’ll go first do my treatments before I go with Janriel. I’m not really fond of theater plays, it bores me. But I have to come with him. Dumiretso na ako sa closet ko para pumili ng isusuot ko.

I was busy applying make up, when someone knocked on my door.

“What?!” Sigaw ko. I continued applying blush. After applying make up. Tumayo na ako and look at myself in the mirror.

I’m wearing a snakeskin print ruched ruffle hem dress. Nagsuot lang ako ng gold small hoop earrings. And, a black stilettos. I applied light make-up, and did a messy hair bun. Para mukhang hindi pinaghandaan. Charot! “Ganda mo talaga!” I smiled in satisfaction.

Pinaliguan ko lang ang sarili ko ng pefume. Pagkakuha ko ng bag ko ay lumabas na ako ng kwarto. Sino iyong kumatok kanina? Wala namang tao sa labas ng kwarto ko, a! Pinagsawalang bahala ko nalang. Our house isn’t that big. Its not a mansion! Kahit na my parents are already the highest paid lawyers in the country, they’re still practical. Tiyaka, we don’t need mansion naman, hindi rin naman kami nagsasama lagi sa iisang bahay.

My parents live in a condo in Manila, and so is my brother. Ako lang ang nandito sa Baguio, at nakatira sa bahay namin dito. That’s why we really don’t need a mansion. We only see each other if there’s a special occasion, or important gatherings that we need to attend.

“Why are you still awake? ’Diba sabi ko do’n ka na matulog sa kwarto na pinahanda ko?” Kuryoso kong tanong ng maabutan kong prenteng naka-upo lang si Janriel sa couch habang nagce-cellphone.

“I’ll come with you.” Tumayo na siya at naglakad papunta sa main door ng bahay.

“Janriel, you need to sleep. Look at you! You already look like a zombie!” Pailing-iling kong ani. Nakatingin lang siya saakin habang may ngiting asong nakapaskil sakaniyang mukha.

“I love it everytime you call me ‘Janriel’. But, I don’t need sleep. I’m fine! Let’s go? Baka ma-late ka sa appointments mo” Nauna na siyang lumabas. Napabuga nalang ako ng hangin bago sumunod sakaniya palabas ng bahay.

Pagkasakay ko sa kotse niya, he immediately start the engine and drive.

“So. What are your errands for today?” He asked, his eyes are focused on the road.

“Well, First, I have to go to my derma, then dentist.. Uhmm..” Napahawak ako sa baba ko habang iniisip pa ang mga balak kong gawin ngayong araw. “And, maybe I’ll do a little shopping.” I smiled. He nodded.

But then, it hits me! He’s a man. Maaring hindi niya magustuhan ang gagawin ko today.

“Are you sure you want to come? That’s girls stuff. Baka hindi mo ma-enjoy!” I worriedly said.

Derick kasi hated the idea of ‘Girls Me Time’ because for him its just all about splurging money.

“No. Its actually cool.” He answered lively. Hindi siya mahihimigan na napipilitan or kung ano man. “Me and my sister used to do that, when I was still young. I was her chaperon..” He chuckled while reminiscing.

This is the first time, I’ve been with a guy who never considered our ‘Me Time’ as a kaartehan or waste of money. Even, my kuya and papa nga considered this as a walang-kwenta, e! That’s why, lagi silang nahahampas ni mama.

“Wow..” I said amused.

Janriel continued sharing stories about his childhood. Napagalaman ko na, bunso pala siya. Lima silang magkakapatid, dalawang babae at tatlong lalaki. And, he used to be her ate’s alalay every time they went shopping. Nagtawanan kami habang kinukwento niya kung paano siya ginagawang mannequin ng ate niya, sakaniya raw muna sinusuot ang mga damit tapos paparampahin siya. If it looks good on him, then her ate will buy it.

“Kasalanan nito, e! Because of these boobs, my sister would always dress me up..” Marahas niyang tinuro-turo ang kaniyang dibdib using his one hand. He’s chubby, and that’s the reason why he has a boobs. Maybe because of the fats.

“Hey! Stop..” I lightly slap his hand. Mukhang masakit ’yung ginagawa niya, e! “Its actually.. cute!” Nakangiti kong sabi. ’Coz its really cute.

He was caught off guard. “C-cute?”

“Yeah!” I winked. Then look outside.

Pagdating namin sa aking derma clinic, I was welcomed by the smiles of the people who works here. Kilalang-kilala nila ako dito dahil every week ako halos pumupunta dito. To pamper myself.

“Good morning, Ms. Salvador..” A girl greeted me with a smile. I smiled back and gave her a small nod.

“Where’s Dra. Hernandez?” I asked. Dra Hernandez is me and my mom’s favorite and trusted dermatologist. Also, because Dra. Hernandez and my mom are college bestfriends.

“This way ma’m..” Iginiya niya na kami sa office ni Dra.

When we entered her office, she immediately stoop up from her swivel chair and enveloped me in a tight hug.

“I thought you’re going to cancel again..” She chuckled. Ilang beses na rin kasi ako nagpapa-appointment then cancel it, the last time was when I was super drunk and accidentally crashed in Janriel’s house. Napalipat naman ang tingin niya sa lalaking nakatayo sa likod ko, “Ohhh. Is he your boyfriend?”

Namilog naman ang mata ko, at mabilis na umiling. “N-no. No. OMG!” Natataranta kong saad.

I look back to see Janriel’s reaction. Pero walang nagbago, he’s still smiling genuinely. Hindi man lang ba niya itatanggi? May nililigawan na kaya siya!

“He’s a friend. Anyway, let’s start?” Iniba ko ang usapan dahil baka kung saan pa mapunta ang usapan.

Bumalik na muna ako sa counter to confirm my appointment. I’ll be doing Monilith laser hair removal, and of course oxygen facial, to treat my skin imperfections. Para maiwasan na rin ang sagging skin.

“How about your boyfriend? Ma’m. What treatment is he doing?” The girl awhile ago asked.

Ilang beses ko ba sasabihing hindi ko siya boyfriend? Huminga nalang ako ng malalim.

“Ahh. No, Miss. I will not be doin—” Hindi na natapos ni Janriel ang sasabihin niya dahil sumingit na ako.

“He’ll be doing, European Facial..” When I look at Janriel, his jaw dropped. I chuckled. Mukhang hindi pa niya nararanasan na magpa-facial, but he needs it. I noticed his skin awhile ago, its dull and also, may mga blackheads siya. Hindi naman gano’n karami, but he needs it cleanse and removed, now!

Tatanggi pa sana siya pero nilakihan ko siya ng mata. “You’re doing it, right? Honey..”

He unconsciously nodded.

“Good. Let’s go!” I smiled triumphantly.

Sometimes, it really feels great to subdue men. Nakakapagod kasi na laging lalaki ang masusunod at makapangyarihan.

“This way ma’m, sir..” Sinamahan na kami ng babae sa room kung saan gagawin iyung treatment. Magkaiba kami ng room, pero magkatabi lang naman.

Nagpalit lang ako ng damit para mas madaling, ma-laser ang mga body hair ko. Nakatapis lang ako ng twalya ngayon. While doing the treatment, Dra keeps on asking me question. She does that every time, para hindi ma-bore ang client.

“I didn’t thought you are also into chubby guys,” She said habang patuloy sa pagla-laser shot. “I remember your mom, when we were in college, all of her suitors are chubby. Mga naging boyfriends niya chubby din, even your dad!” She continued.

Natawa nalang ako because its true. Mom super love chubby guys, she hated man with a buff buddy. Iyong sobrang mabato-bato na dahil sa kaka-gym. Nakakatakot raw kasi. Kabaliktaran naman ako ni mama, I’m into guys with 6 packs abs, big and strong biceps. Iyong tipong kaya kang buhatin at ibalibag! Gustong-gusto kong hinahampas using their big and veiny hands. Rawr!

“Not really. That guy’s just a friend,” I defended.

“Sabi mo, e. But, the way he looks at you! Oh God! He’s so in love!” Biro pa ni Dra. Even the nurses nodded in affirmation.

Tumawa nalang ako . Imposible naman na magka-gusto saakin si Janriel. He’s already courting someone, and… I don’t know! Basta, napaka-imposible lang talaga!

The whole time I was inside the room, hindi naubusan ng kwento si Dra. She keeps on telling me stories about her and my mom’s kalokohan. She even told me how my mom, drown herself in alcohol because of my dad, who was a playboy before. Never heard of that story. Now, may pang blackmail na ako sakanila.

Natapos ang buong oras namin na puro tawanan at kwentuhan lang.

After the treatment, I just changed into my clothes and relaxed myself for a bit. Lumabas na ako ng room, at naabutan ko nga si Janriel na naka-upo sa couch sa may receiving area ng clinic. Eating cookies.

Napansin ko ang pag-aliwalas ng kaniyang mukha. But there are some part of his face that’s still red. Tumayo na siya and stood in front of me.

“It hurts.” Nakapout na ani Janriel. Mahina akong napahagikgik. Damn it! He’s so cute!

Ginulo ko ang buhok niya. “Its okay. Look, mas lalo kang gumwapo!” I complimented.

I was looking up to him, dahil mas matangkad siya saaking ng kaunti lang naman. He has this wide and playful smile plastered on his face, matapos ko sabihing mas lalo siyang naging gwapo. Lumaki na ang ulo niya!

Hindi ko naman inaasahan ang biglaan niyang gagawin. He planted a soft, and warm peck on my forehead. “You also. Mas lalo kang gumanda sa paningin ko..” And he started walking towards the exit.

I was caught off guard. Mouth agape.

Rinig ko ang mga impit na tili ng mga tao sa paligid. Pero wala doon ang atensyon ko. Nagtataka. Bakit niya ako hahalikan? Akala ko ba he’s already courting someone?

Napahawak ako sa aking dibdib. May sakit na ba ako sa puso? Bakit ang bilis ng tibok ng puso ko!

He stopped and look back to me. “Let’s go? Honey”

Chapter 9

“Bakit mo sabi ako hinalikan?”

I asked him for the nth time. Pero, tulad kanina wala pa rin akong nakuhang sagot. Prente lang siyang naglalakad habang nakapamulsa ang dalawang kamay.

Sa totoo lang, akala ko dati matangkad na ako dahil saaming magkakaibigan ako ang pinakamatangkad maging sa department, I’m the tallest. Kaya nga minsan gustong-gusto ako isali ng adviser namin sa mga school pageant, kaso hindi naman pwede dahil na rin sa aking kasarian.

Pero ngayon parang nanliit ako bigla habang naglalakad kasunod si Janriel. He’s taller than me, he’s 5’11. Ang hahaba rin ng biyas niya kaya ang lalaki ng hakbang niya. 

“Hey..” Kinalabit ko na siya dahil mukhang wala siyang balak na lingunin ako.

He stopped at the rows of restaurants and fast-food chains.

“So, where do you want to eat?” He asked casually.

How can he act casually after what he did?! Argh!!!

Ako lang ba ang affected?!

“Aren’t you ashamed? You are already courting someone yet you still kissed me! That’s cheating dumbass!” I spat angrily. I crossed my arms over my chest and raised a brow at him. Nakakainis!!!!

Imbis na sagutin niya ang tanong ko ay ngumiti lang siya ng pagkalaki-laki. Mas lalong tumaas ang kilay ko dahil sa pag-ngiti niya.

“Okay. Buti nalang, na-miss ko rin kasi ’yung chicken ng Jollibee, e!” He said beaming.

Nagsimula na siya maglakad papasok sa Jollibee, leaving me speechless and irritated.

Mukhang naramdaman niya ’ata na hindi ako sumusunod sakaniya, he halted and look back to me.

“Bahala ka diyan! Kumai— Let go!” Sigaw ko matapos niya biglaang hilahin ako sa kamay.

Wala na akong nagawa ng mas bilisan niya pa ang lakad. Binilisan ko nalang din maglakad dahil mukhang balak niya ako kaladkarin, kung titigil ako.

Napapadyak nalang ako sa inis!!

Maaga talaga akong makakalbo sa lalaking ’to!!!

Inutusan niya lang ako na maghanap ng table, he’ll order for me nalang daw. I opted to seat near the playground. Baka kasi mas gusto ni Janriel dito, cause he likes kids. Pinapanuod ko lang ang mga batang nagsisigawan habang naglalaro, ang saya nila!

Ang dami ring nabuong pagkakaibigan dahil sa playground na ito, e!

Maya-maya lang ay dumating na si Janriel na may kasama pang isang crew dahil sa rami ng orders niya. Nakangiti siyang naglalakad papalapit saakin. Alam niyo iyung ngiti ng bata kapag igagala siya ng nanay t’wing araw ng Linggo o kaya naman ’pag bagong padala ang tatay galing abroad? Gano’n ’yung mga ngiti niya. Its genuine. Can’t help but smile at the sight of him.

He’s starting to show the different side of him.

Is that a good thing or a bad thing?

“I don’t know what you want kasi, kaya kung ano-ano nalang binili ko,” He chuckled a bit.

He placed a tray with variety of foods in front of me. Mayro’ng burger, fries, chicken, spaghetti and pies.

I frowned. “I don’t eat these much.” Tinignan niya lang ako at tumango.

“Its okay. We can gave it to my friends later, papa-balot ko nalang. Let’s, eat”

Tumalima na ako sa sinabi niya. Sinimulan ko ng lantakan ang burger at fries. Habang kumakain kami, napansin ko na hindi nawawala ang ngiti sakaniyang labi habang pinapanuod ang mga naglalarong bata. His eyes are sparkling with joy and happiness.

He took a lot photos. Stolen photos. Kitang-kita ko kung gaano siya kasaya habang kinukuhanan ng litrato ang mga bata, he was smiling the whole time. May mga bata rin na lumalapit sakaniya tapos makikipag-apir.

Until, he started playing with them. Naglagay pa siya ng fries sa dalawang side ng bibig niya, para kunwari bampira raw siya. Ang mga bata naman ay, nagtatakbuhan sa loob ng playground. Para siyang bumabalik sa pagkabata. They’re all laughing. Ang ibang bata naman ay natumba-tumba na kakatawa. Ang saya nilang panuorin!

Para akong kinikiliti habang pinapanuod siya na nakikipaglaro sa mga bata, hindi ko tuloy maiwasan na mahinang mapatawa at mapangiti. 

Panigurado kapag naging daddy siya, he’ll be one of the best daddy!!!

Nang matapos kami kumain ay nagpaalam na siya sa mga bata. Ayaw pa siyang paalisin no’ng iba, but we really have to go. Kaya nangako siya sa ibang bata na ’pag nagkita ulit sila, maglalaro sila ng habulan. Tinotoo niya rin na pinabalot ang mga natirang pagkain, dadalhin nalang daw namin sa mga kaibigan niya. Gusto ko sana siya tanungin tungkol sa kahiligan niya sa bata, pero nahihiya ako.

On our way to the clothes store, we had a little argument. Pinagpipilitan niya kasi na buhatin ang shoulder bag ko, which I don’t like. Una, I’m a strong independent woman and I don’t need a man to carry my things. Pangalawa, gawain lang iyun ng mag-jowa and we’re NOT in a relationship.

I immediately went to the rack of cotton short shorts. Nakakainis. Nauubos kasi ang mga shorts ko sa bahay, dati mayroon akong 10 pairs of shorts ngayon 5 nalang! Pakiramdam ko naman na si ate Ruby ang kumukuha, e! Si ate Ruby ay anak ni nanay Miranda, kasambahay rin siya saamin. I can’t say that we’re friends, siguro may mga araw lang na nagkaka-usap kami. And, super kulit ng kamay niya whenever she’s inside my room. I caught her once rummaging my make-up table. Such a disappointment!

“I think these suits you better..” Janriel said habang pinapakita saakin ang iba’t ibang kulay ng track pants. “Kapag nag-shorts ka may possibility na magasgasan ka or kaya mangitim ka. Sige ka, sayang!” Pailing-iling pa ang kaniyang ulo na para bang nanghihinayang.

“Excuse me, are you fantasizing my legs? Mr. Cojuangco” I arched a brow.

He frantically shook his hands in front of me for disapproval. “N-no! What I mean is, sayang kung magagasgasan kasi panigurado pinagkakaingatan mo ’yan. Kaya you better wear jogging pants, rather than wearing shorts.” Pagpapaliwanag niya.

I chuckled because of his franticness. May namuo pang pawis sa noo niya, na malamang ay dahil sa pagka-taranta.

Biglaan namang umilaw ang bombilya ko sa utak.

“Can you wear these for me?” I said, habang pinapakita sakaniya ang damit na nais kong bilhin sana.

Umiling-iling siya. “No. No. No. Tapos na ako sa phase ng buhay ko na, I have to wear girly clothes!” Mariin niyang angal.

“Ah. Gano’n ba? Okay. Sorry!” Pinahina ko ang aking boses para magtunog sawi.

Ibabalik ko na sana sa rack ’yung damit ng bigla niya ’tong agawin sa kamay ko.

“Miss sa’n ang fitting room niyo dito?” Tanong niya sa dumadaan na saleslady. Matapos maituro sakaniya ng saleslady ang kinaroroonan ng fitting room ay hinarap niya ako. “Kung hindi lang kita…hmmm”

Pumunta na siya sa fitting room, ako naman ay aligagang naghanap pa ng mga damit na maari ko pang ipasukat sakaniya. Pinili ko muna ay size L, para magkasya sakaniya. He’s not really that fat, malaman lang siya tapos malaki ang katawan, tapos matangkad pa siya.

I followed him at the fitting room na may napakalawak na ngiti. I stayed outside waiting for him to finish.

Lumabas siya sa fitting room na lamukot ang mukha na parang papel. I made him wear a white Flounce sleeve surplice crop top, with deep V-neckline. Pinaikot ko siya para makita ang buong detalye ng damit, he twirl like a little princess. Nakataas ang kaniyang dalawang kamay, at naka tip-toe. I chuckled.

“One photo lang, please!” I pleaded. Ayaw niya kasi magpakuha ng picture, baka raw ipagkalat ko.

“Alex, No! Ayaw ko!” Pagmamaktol niya habang tinatakpan ang kaniyang mukha using the sleeve of the top his wearing.

“I won’t come with you watch the play. Sige!” I narrowed my eyes at him.

He sigh defeat. Hinaltak ko siya papunta sa full body size mirror, we took a lot of photos together. Kunwari pa siyang ayaw niya no’ng una, ngayon naman napakatalandi ng mga posts niya. Mayroon siya isang photo na nakalip-bite habang tinatakpan kunwari ang boobs niya, then mayroon naman na hawak siya sa tiyan the lean forward ng konti— he called it the “Dyspepsia Pose”

Marami pa akong pinasukat sakaniyang maga damit at hindi naman na siya muling nag-inarte pa. Siya na nga ang nag-aya saakin na mag-picture, e! Nawiwili na talaga siya! Nagtatawanan lang kami habang kumukuha ng litrato. He would do funny poses, then ask me to take photo of it. Never expected, that he has this kind of side. Napaka-cute!!!

We were already at the counter, paying for everything. When I remembered something.

“Nagbayad ba tayo sa derma kanina?” I asked curiously, I was trying to recall pero wala akong maalala, e!

He nodded. “Yeah.”

Tumango ako at hindi na muli pang nagsalita. Baka nga nakalimutan ko lang.

Nang matapos kami sa pagbabayad ng mga napamili ko. Naglakad-lakad na lang kami sa buong mall. Janriel bought bubble tea, para raw may iniinom kami habang naglalakad-lakad. I still looked around, searching for anything I can buy. May mga pinasukan din kaming mga stalls, and boutiques but all their items are the same.

He was sharing random things while we’re walking.

Fave colors are white, brown, green, black and gray.

Fave food is fried rice and spicy adobo (iyong dry)

He’s a 2nd year MedStudent, which basically I already knew.

Ang dami ko tuloy nalaman, about him.

I’m actually waiting na sabihin niya ’yong name ng girl na nililigawan niya. But he didn’t mention any..

Nang napagod ay pumunta na kami sa veranda ng mall. Inaaya niya pa ako maupo sa floor, I was very reluctant to seat kasi alam kong dinadaanan ng tao ’yun. And also, for the reason that I’m wearing a dress. Sobrang ikli pa naman, mahihirapan ako maupo. Baka masilipan pa ’ko!

“O.. yeah! Right, you’re wearing a dress! Do’n nalang tayo sa railings” Tumayo na siya’t naglakad na kami papalapit sa railings. “Hindi sumasakit paa mo? Masiyado ata matass ang heels mo..” Nag-aalala siyang tumingin sa paa ko.

Umiling ako. “Sanay na ako..” I smile.

He’s still carrying my shoulder bag, and the paper bags na pinaglalagyan ng mga pinamili ko. Ayaw niya ipabuhat sa’kin!

Biglang pumasok sa isip ko ang babaeng nililigawan o liligawan ni Janriel. Siguro nasasaktan ’yun lalo na kung sakaling makita niya kami.

“Sa tingin mo, anong sasabihin at maiisip ng babaeng nililigawan mo kapag nakita niya tayong magkasama?” I asked out of nowhere, without looking at him. Nakatuon lang ang aking mata sa napakagandang tanawin na nasa aking harapan, the sunset. 

The beautiful sunset supposed to lighten up my mood, but it didn’t.

“Wala. Hindi naman kasi siya seloso…” He trailed off. He tilted his body to face me. I can see in my peripheral view that he’s looking at me. “..manhid nga lang.” He said, laughing.

I smiled sarcastically. “You’re taking advantage of her weakness, porke’t ba manhid siya hahayaan mo nalang siya na makita kang may kasamang iba? Kasi ano? hindi naman siya magseselos. Hindi naman siya masasaktan, kasi manhid siya, e!” This time, tumingin na rin ako sakaniya. Nilabanan ko ang kaniyang titig, his stares are so intense. “Ayaw kong makasakit..” I whispered, enough for him to hear.

Nakakatawa. Ayaw kong makasakit, pero ang ginagawa ko kay Janriel ay maaring makasakit sakaniya lalo na ’pag nalaman niyang.. ginagamit ko lang siya.

His features became stern. From the way he looks at me, its like he wanted to tell me something. His eyes wanted to convey a message. Pero hindi ko maintindihan. Hindi ko siya maintindihan. Hindi ko siya mabasa. Parang may pumipigil sakaniya na magpabasa. He’s restricting himself to be read.

Ako na ang unang pumutol sa tinginan namin. “L-let’s go! We’ll be late.” Nauna na akong naglakad papuntang parking lot.

Habang naglalakad papuntang parking, napahawak ako sa aking dibdib. Parang abnormal ang tibok ng puso ko. Dumadagongdong. Mabilis.

“Wazzup, Guys!!!” Malakas kong sigaw pagdating namin ni Janriel sa harap ng theater kung saan naghihintay ang mga tropa niya.

Isa-isa na akong nakipagbeso-beso sa mga kaibigan niya. Tumagal ako sa mga kababaihan, because we hugged each other. Hindi pa kami gano’n katagal na magkakilala, pero sobrang lapit ko na sakanila. Maaring dahil matagal na akong nag-aasam na magkaroon ng ate. Someone who could understand me. You know, Girl things!

My brother kasi is always grumpy. Minsan, masayahin at palabiro but most of the time he’s grumpy. Lalo na ’pag galing siya sa school. Though, its understandable ’coz MedSchool isn’t really that easy tapos makulit pa ako. Kaya siguro iniwan niya ako mag-isa dito, and opted to study in Manila. I frowned at my own thoughts.

“How are you?” Tanong ni ate Andrea habang inaayos ang buhok ko, iniipit niya ’to sa likod nga aking tenga.

“I’m fine. How about you?” I tried to sound lively. Mukhang effective naman dahil hindi napansin nila ate na nagpapanggap lang ako.

Nagkumustahan lang kami habang nagpapalipas ng oras. Napaaga kasi kami. Syempre, si Zenaida ayon bitchesa nanaman ang lola niyo! Akala niya naman kinaganda niya ’yung pa-sun-kissed niya na blush. E, mukha naman siyang kanin na no’ng inalis ang hotdog ay bumakat ang kulay pula. Iyong para bang lunch ng mga elementary, gano’n!

Natigil naman kami nila ate Andrea sa pagke-kwentuhan ng tawagin ako ni Chris. Tropa rin ni Janriel. Honestly, I am disturbed by his body type. He’s so thin.

“Paano ka napasama ni CJ, Alex? Lumuhod ba siya or hinalikan ang mga paa mo?” Nagtawanan sila. Nakatanggap sila ng batok mula kay Janriel.

I rolled my eyes at them. “He did nothing. Malakas lang talaga siya sa’kin!” Sabay kindat ko sakanila. Wala naman akong balak na sabihin sakanila na sinamahan niya ako spending my ‘me time’. Baka iba pa isipin nila!

Muli silang nagtawanan at nagkantyawan.

Matapos ang ilang minuto ay sinabihan na kami ng mga usherette na gumawa ng luminya. Pipila na sana ako kasama sila ate Andrea, when Janriel called my name.

“Magkatabi tayo ng upuan. Do’n nalang tayo sa likuran pumila..” Nakangiti niya saad, habang pinapakita ’yung seat number na naka-indicate sa ticket.

“Kila ate Andrea nalang ako tatabi. Kung okay lang?” Walang emosyon kong saad. Nagdadalawang isip man ay, marahan siyang tumango. Binigyan ko siya ng tipid na ngiti bago bumalik sa pwesto nila ate Andrea.

Paglingon ko, he was still there standing. Nang mapansin niya akong nakatingin sakaniya, binigyan niya ako ng ngiti. Pilit na ngiti. Lumapit na siya kila Bruce.

Nakonsensiya naman ako bigla.

He did everything, para lang sumama ako dito tapos bigla ko siyang iiwan.

T’wing lalapit ako sakaniya, hindi ko na maiwasang isipin ’yung babaeng kaniyang nililigawan. I’m cheating.

Hinahayaan ko siyang magloko.

Sa buong biyahe namin papunta rito kanina, walang nagsasalita saamin. Walang imikan. He tried striking  a conversation, ngunit tanging tango at iling lang ang sinasagot ko sakaniya, kaya pinili niya nalang din manahimik.

Siguro tinamaan na ako ng konsensiya. He’s already courting someone and yet I still let him kiss me on my forehead, and come with me in my ‘me time’. I’m such a hypocrite! I hate cheating, pero anong ginagawa ko ngayon? I’m letting him cheat.. with me! Hinayaan ko siyang mangloko ng babae. I can’t take it, seeing a woman cry. Parang pinipiga ang puso ko, everytime I see woman crying ang unang pumapasok sa isip ko ay ang imahe ni mama.

Paano pa kaya kapag nakakita ako ng babae umiiyak at nasasaktan ng dahil saakin?! My conscience will definitely taunt me every night. Dahil sa pananakit ko sa damdamin ng kapwa ko babae. Hindi ko kakayanin!

Patuloy ang pag-agos ng aking luha, habang pinapanuod namin ang dula-dulaan. Tagos sa puso!

Ang dula-dulaan ay tungkol sa magnobyong, sinubok ng iba’t ibang klaseng pagsubok at unos. Like any other normal couple, they already started planning and talking about their future. Wedding, having a family, and… growing old together. Ngunit, tila nanadya ang tadhana dahil binigyan sila ng napakalaking pagsubok. It’ll challenge their relationship, and their love for each other. But at the end, may-isang dapat magsakripisyo.

Because love isn’t selfish.

Hinaplos ng babae ang pisngi ng lalaki at pinagdikit ang kanilang mga noo. “… magpaparaya na ’ko. Pero, sana.. sana sa susunod na buhay natin. Sana ako naman ha? Sana ako naman ang piliin mo,” Saad ng bidang babae sakaniyang dating nobyo habang patuloy na umaagos ang kaniyang luha. Sa huling pagkakataon ay nagtanim ng mainit at puno ng pagmamahal na halik ang babae sa noo ng dati niyang nobyo.

Tumalikod ang babae. Kasabay nito ay ang pagbuhos ng mas maraming pang luha. She started walking away, dahil hindi niya kaya. Hindi niya kayang makita na kinakasal ang kaniyang pinakamamahal na lalaki sa kaniyang…buntis na nakababatang kapatid.

The whole room went pitch black. Kasabay ng pagkamatay ng mga ilaw ay ang masigabong, sigawan at palakpakan ng mga manunuod. Napatayo na rin ako.

Nang magawi ang tingin ko kay Janriel ay nakatingin din pala siya sa’kin. Ngunit, agad ding umiwas ng tingin ng mapansin ako.

“Ang ganda..” Umiiyak kong saad paglabas namin ng theater room.

“Sobra!!!!” ate Andrea countered.

Maging sila ate Andrea ay humagulgol din kanina. Habang ang mga lalaki’y tinatawanan lang kami. Nag-aasaran pa nga kanina sila kuya Chris habang pinagti-tripan si Zenaida na kumalat na ang mascara. Nagmukha tuloy siyang.. asuang! Ayaw ko sabihin na Panda, dahil nakaka-offend ’yon para sa mga Panda.

“Ganda ka niyan..” Pang-aasar nila Chris kay Zenaida habang nililinis nito ang kumalat na mascara.

“O, mayroon pala tayong emo na friend..” Humagalpak naman ng kakatawa si Rob.

Hoy!!!! Alam ko na name ni kuya-red-striped-at-Zabel’s-party. Its Rob Montemayor.

Dahil gabi na rin ay nagpaalam na kami sa isa’t isa.

“You okay?” Nag-aalalang tanong saakin ni Janriel. Tumango ako.

He handed me a box of tissue paper, pagpasok namin sa sasakyan niya.

That was the best theater play ever!!!!!

Kaya ko ’yon ulitin, gazillion times!!!!!!

He started driving. At, tulad kanina ay tahimik lang din kami sa loob. The silence was deafening. It was uncomfortable.

“Itatanong ko sana kung maganda ’yung play, e! Pero mukhang hindi na kailangan..” He laughed the tension off. Pinanliitan ko siya ng mata.

Then, we were enveloped by complete silence..again.

He stopped in front of our house’ gate. Tinulungan niya muna akong ibaba lahat ng pinamili ko, balak pa sana niya akong ihatid sa loob ng bahay pero humindi ako.

Nakatayo lang kami sa labas. Magkaharap. Maging siya’y nakatayo na parang may gusto sabihin, nahihiya nga lang. He’s scratching his nape.

“See you,” Mariin niyang saad, habang nakatingin saakin. Marahan akong umiling-iling. Kita ko ang pagtataka sa kaniyang mukha.

I have to end this. Tatapusin ko kung anuman, ang namamagitan saaming dalawa.

Kakalimutan ko na kung ano man ang plano ko. Kung ipagpapatuloy ko pa ’to, maaring makukuha ko nga ang aking ninanais na mabwisit si Rina pero kapalit naman nito’y may babae akong masasaktan.

Pumikit ako. Huminga ng malalim. “No. Goodbye!”

I do not know why, but I felt a sudden pang of pain in the chest. Parang gusto ko bawiin.

“Huwag kang lilingon. Huwang kang lilingon.” I chanted habang naglalakad papasok sa bahay.

Paakyat na ako sa kwarto ko, when my phone vibrated.

@ cojuangcocjj : what do you mean?

I was about to send my reply, pero muling nag-vibrate ang phone ko.

@ cojuangcocjj: lets talk. I’m still outside. Please

Huminga muna ako ng malalim. Para sa kabutihan ko ’to at ng babaeng kaniyang nililigawan.

Bumuga ako ng malalim na hininga, bago nagtipa.

@ alexsalvador : sorry.

Hanggang ngayon hindi pa rin nagsisink-in saakin lahat, masaya lang kami kanina, e! We were laughing while taking photos. We were just talking about his childhood awhile ago.

Pero ito ang tama, gagawin ko ang tama! Ayaw ko ng makasakit ng iba.

@ alexsalvador

BLOCKED this user.

---

The dula-dulaan is actually not true, ginamit ko lang ang kwento ng isa sa mga nag-comment sa kantang ‘Paubaya’ ni Moira at ’yung ‘Sa susunod na buhay’ by Ben&Ben.

Ctto of the stories!!!