SYNOPSIS

Alkez Zed, Madrid.

Son of Avian Zy Madrid. He have a condition in eyes. He can’t see yes. He is a blind man.

He decided to find the personal maid for himself. But suddenly he didn’t expect na mahulog siya sa katulong niya.

“How do I find her?! How do I fucking find her kung bulag ako?! I love her but I can’t!”

He fell to his own personal maid. But how can he say the feelings inside of him? He is blind and too dangerous.

                  

---

                 

AUTHOR’S

NOTE.

I AM NOT PERFECT SO EXPECT THE GRAMMATICAL AND TYPOS. THIS STORY IS TOO SENSITIVE TO THE UNDERAGED. THIS STORY MAY HAVE MATURED CONTENT SO BE READY.

                   _________________

                   

       I love you my home SKIES!

DISCLAIMER

   

                 

DISCLAIMER.

This is only work of fiction.

Any name, characters, businesses, places, events, and incidents are other products of the author’s imagination.

This story contains matured not suitable for the young audiences.

PROLOGUE

MATURED CONTENT! READ YOUR OWN RISK!

---

---

Alam kong malaki ang utang na loob iyon ngunit nasa ala-ala ko parin kung paano ako nito ipinagtabuyan.

Kinagat ko ang labi, inangat ko ang aking paningin dahil sa sakit na nararamdaman may luhang namumuo sa aking mga mata na hindi ko kayang pigilan.

“Ma’am, kayo na po yung next na I interview-hin po.”

Dumapo sa lalaki ang aking paningin. Ngumiti ako dito at itinaboy na ang aking mga iniisip.

Nakita ko ang isang babae na nakaupo sa swivel chair na habang seryoso ang mga mata.

Biglang bumilis ang tahip ng dibdib ko dahil sa nakita kung sino iyon. Hindi ko alam kung aatras nalang ba ako pero pumasok sa isip ko ang aking mga anak.

Kailangan kong may maibigay sa mga ito, kailangan kong matustusan ang lahat ng mga pangangailangan nang dalawa.

“Tell me about your experience to the other company and tell to me kung bakit ka kailangang tanggapin sa kumpanya.“Tanong nito ng hindi man lang ako tinitignan.

Kinakabahan ako at the same time ay nanginginig.

“I-I’m A-aliste Caine M-Malana.“Utal na sambit ko dito.

Nakita ko kung paano kumunot ang noo nito at tumingin sa akin na puno ng pagtataka. Ngunit ng matitigan ako nang walang emosyong mga mata nito ay doon ko natantong kilala nga talaga ako nito.

Ngumisi ito dahilan para kilabutan at kabahan ako.

“Well, well, well the girl who broke my brother’s heart huh?“Nakangising sambit nito pero mababakas dito ang walang kagana ganang mga emosyon sa mukha.

Hindi ako nagsalita. I remained silent.

Tumawa ito ng walang emosyon bago tumingin ulit sa akin.

“How are you? It’s been a years Malana.“Ang mga mata nito ay parang kasing lamig ng yelo o mas higit pa doon.

Lumunok ako ng malala dahil sa malamig din nitong boses. Hindi ko mipagkakailang may pagkakapareho nga ang dalawa. They are both cold and heartless.

Yumuko ako dahil sa hindi ko nakayanan ang atmosphere sa paligid.

“Why did you down your head? I’m just asking you…If you don’t want to answer me. Then prove it to me kung bakit ikaw ang kailangan bilang secretary?“Malamig na tanong nito.

Ipinikit ko ang aking mga mata dahil sa hindi malamang kaba at takot na nararamdaman sa aking dibdib.

“As a secretary I will do my best. I will surely do whatever it is.“Maikling sambit ko na parang nandodoon lahat nakasalalay ang lahat ng gusto nitong mga impormasyon.

“Secretary ang kailangan not personal maid.“Tumawa ito na parang nakakaloko dahilan para magtaasan ang aking mga balahibo.

Nakita kong may sinulat ito sa information papers na ibinigay ko noon.

Pagkatapos nitong magsulat doon ay tumingin ito sa akin bago ngumisi.

“You are hired, comeback here tomorrow. Bukas ang una mong trabaho as a secretary.“Walang emosyong sambit nito.

Hanggang sa makalabas ako nang SLVT Corporation ay agad akong naghanap ng masasakyan upang umuwi.

“Mama!“Sigaw sa akin ng anak ko nang makarating ako.

Ngumiti ako dito, sinalubong ako nito ng kamay na nakabuka.

“Baby!“Nakangiting sigaw ko. Nang makarating ito sa akin ay agad ko itong niyakap.

Humagikhik ito dahil sa yakap ko. Iginala ko ang aking paningin upang hanapin ang isa pa.

Kumunot ang noo ko nang makita ko ang dalawang pares ng mata na nakatingin sa amin. Tulad ng Ama nito. Sobrang lamig ng mga mata nito na akala mo lagi ay may yelong inaalagaan doon.

Ngumiti ako dito ngunit hindi ito ngumiti man lang kaya nauwi sa buntong hininga ang aking ngiti.

“Kanina ka pa po hinihintay ni Kuya Mama.“Nakangusong sambit ni Zero sa akin.

Ngumiti ako dito at hinalikan ito sa noon. Mas matanda dito si Zero Fier ngunit mas gusto nitong kuya ang itawag nito kay Zeiven Frei.

Hinawakan ko ang kamay ni Zero at agad kaming naglakad patungo kay Zeiven na nakaupo lang sa habaan ng pintuan.

“Bakit po ang tagal mo Mama?“Tanong agad ni Zeiven ng makalapit at makaupo kami sa tabi nito.

Ngumiti ako at hinalikan ito sa noo.

“May trabaho na si Mama.“Masayang balita ko dito ngunit para dito ay hindi man lang ito nakitaan ng katuwaan sa mukha.

Huminga ako ng malalim. Ano pa nga bang aasahan ko?

Sumapit ang gabi at heto ako ngayon, nakabantay sa dalawa kong anak na lalaki.

Bukas na agad ang aking trabaho, mukhang hindi ko makakasama ng matagal ang aking mga anak bukas at sasusunod pang bukas.

Hindi ko ginustong doon ako magta-trabaho pero wala na akong magagawa dahil nangyari na naman diba? All I can is to work hard.

Ipinikit ko nang mariin ang aking mga mata bago huminga ng malalim. Tumingala ako sa building kung saan nakatayo ang malaking kumpanya.

“Good morning po.“Bati ko kay kuyang guard.

Tumingin ito sa akin bago bumaba ang mga mata nito sa aking suot lalo na sa hita at dibdib ko. Hindi ko mapigilan ang makaramdam ng kaba dahil sa uri ng tingin nito.

Ngumiti ito sa akin bago ako pinapasok.

T-shirt na puti at skirt na itim lang ang suot ko na meron ako, ayus lang na ganito dahil kahit simple ay nagiging pormal ito sa akin.

Hinayaan kong nakalugay ang aking mahabang kulot na buhok kanina. Ngumiti ako sa babaeng nasa lobby desk.

“You are the new secretary?“Nakataas ang kilay na tanong nito sa akin. Bakas sa mukha nito ang hindi kagustuhan sa akin.

Ngunit kahit ganun ay ngumiti ako dito.

“Opo.“Nakangiting sambit ko dito.

Tinignan ako nito mula ulo hanggang paa na parang kinakabisado ang bawat meron ako.

Tumingin ito sa computer bago ako nito binigyan ng I’D pass ng kumpanya. Tinanggap ko iyon.

“Room 301. That’s the main office.“Mataray na sambit nito.

Tumango nalang ako bago ako nagtungo sa elevator. Medyo panatag ako dahil si Zarrella Zaire Madrid ang boss ko.

Pinindot ko ang main office habang tumataas ang elevator ay nakaramdam ako ng kaba.

Ilang sandali pa ay bumukas na ang elevator. Bumukas ang pintuan at ang unang nakita ko ay ang tanggapan ng opisina.

Hindi ko alam sa sarili ko kung bakit bigla akong nanginig sa paglalakad habang patungo sa pintuan ng opisina.

Maaga ako ngayon kaya pwedeng nauna ako kay Zarrella o pwedeng hindi. Nang mabuksan ko ang pintuan ay iba ang sumalubong sa akin.

“Ahh! Fuck! Your cock is feels so good! Fuck me!”

Isang babaeng nagtataas baba sa kandungan ng isang lalaking napaka perpekto sa paningin ko noon.

“Fuck!”

Hindi ako nakagalaw sa kinatatayuan ko dahil sa nakikita ko.

Ang sakit. Sobrang sakit.

“Ahhh! Ahh! Ang laki mo!”

Bawat ungol ng mga ito ay parang bangungot sa aking tainga. Hindi ko naiisip na ganito ang sasalubong sa akin ngayon.

Kinagat ko ang labi dahil sa gustong kumawalang hikbi ngunit hindi ko magawa.

Malakas na umungol ang dalawa hanggang sa hinihingal itong mga ito na tumigil.

Dalawang pares ng mata ang napatingin sa akin. Ang lalaking nakapang opisina na suot habang ang babae ay nakahubad hubad sa kandungan nito.

Malamig ang mga mata nitong nakatingin sa akin. Walang emosyon at walang buhay na napaka lamig pa.

Naramdaman siguro ng babae na merong nakatingin sa mga ito kaya bumaling sa akin ang babae. Ngunit hindi man lang ito nagulat. Bagkus ay ngumiti pa.

Hinalikan nito si Alkez bago ito bumaba sa kandungan nito at nagsuot ng damit bago parang walang nangyaring umalis ito pero bago pa ito umalis ay bumulong ito na ‘huwag maingay’

Nang makalabas ito at kaming dalawa nalang ni Alkez Zed Madrid ang nasa loob ng opisina. Naramdaman kong nakatingin lang ito sa akin ng walang emosyon.

“You are the new secretary?“Malamig na tanong nito.

Wala sa sariling tumango ako kahit na sobrang sakit ng puso ko.

Tumango ito, may parang kinuha ito sa kandungan nito at napapikit nalang ako ng makita ko ang kinuha nito.

“Don’t act like you don’t know it. Since you are the new secretary pwede bang pakitapon nito.”

Hindi iyon tanong kung ’di puno ng pag-uutos. Parang nagkaugat ang aking mga paa dahil sa sinabi nito.

Hawak nito ang condom na may laman nang katas nito. Hindi ko alam kung matatawa ako o luluha.

Gusto kong lumuha dahil sa sakit pero bakit hindi ko magawa? Sobrang sakit ng dibdib ko pero bakit hindi ko magawang lumuha?

Dahil ako ang bagong secretary nito ay sinunod ko ito. Lumakad ako patungo dito at kahit sobrang sakit ay kinuha ko ang inaabot nito sa akin.

Ang condom na may laman na kulay puti.

At least he used condom right?

Baliw na nga talaga ako. Baliw sa sakit na mga pinaparanas nito kahit noon pa. Ngunit hindi ko magawang magreklamo.

I still love him. Kahit nakakasakit na ito. Bakit mahal ko parin?

HPM 01

Pawisan na ang aking suot na sunbra na suot dahil sa aking ginagawang pag-uuling, ito ang ikinabubuhay ko at ng pamilya ko, ang pag-uuling.

“Ate!”

Agad akong napalingon sa tumawag sa akin. Nakita ko ang kapatid kong labing limang taong gulang na nag-aaral.

Ako ang nagpapaaral dito at sa tatlo ko pang kapatid na mga kabataan pa. Ayus lang sa akin na sila ang mag-aral keysa sa akin.

Hindi okay sa akin ang makapag tapos lang ng grade 6, ngunit hindi ko rin gustong hindi makitang hindi nakakapag-aral o makapag tapos man lang ang aking mga kapatid.

“Ate! Tignan mo grades ko! Ang tataas!“Ibinigay nito sa akin ang isang papel na kung saan nakalagay ang mga grado nito.

Tinignan ko ang papel na ibinigay nito sa akin at agad din akong napangiti ng makita ang mga matataas nitong grado.

“Nakakuha pa ako ng achievements!“Binuksan nito ang bag na lumang luma na at may kinuha doon na papel ulit.

Ibang tekstura na papel, manilaw nilaw ito.

“Eto ate! Best in Filipino, math at English!”

Ibinigay nito sa akin ang tatlong papel, at doon ay nakalagay ang mga nakuha nitong mga parangal.

Gunulo ko ang buhok nang kapatid kong lalaki na si Madeo Joaquin. Late ng nakapag aral ito sa edad na kinse ay nasa second year high school palang ito.

Dahil sa katuwaan ay ngayon ko lang naalala na kulay itim nga pala ang aking kamay dahil sa uling na inilalagay ko sa mga sako.

“Umuwi kana, walang kasama si Tatay sa bahay,“Kinuha ko ang perang inupa sa amin, alam kong maliit lang na halaga iyon at kailangan ko pang pagkasyahin sa buong araw.“Eto, bumili ka nang dalawang sardinas tapos sibuyas,bawang,toyo, at limam pisong kalamansi. Gawin mong inalamangan,“Wika ko dito bago ko i-abot ang isang daan na inupa sa akin.

Ngumuso ang kapatid ko at alam ko na ang kasunod noon, magrereklamo ito.

“Kailan tayo maguulam ng manok ate?”

“Kung ano yung meron ayun nalang ang kainin natin ah? Huwag ng magreklamo, kapag alam mong wala tayong pambili.“Mas lalong ngumuso ito na idinaan ko nalang sa tawa ng mahina.

Kahit na may kumurot sa aking puso ay idinaan ko nalang sa tawa. Anong magagawa kung isa kami sa mga mahihirap? Ang alam ko lang na sulusyon dito ay ang mag-aral at magtrabaho.

Nang nakaalis ang aking kapatid ay agad akong bumalik sa ginagawa, inilagay ko ang mga maliliit na tipak ng uling at ang mga hindi kalakihang tipak ng uling ay sa kauri ko ito nilagay.

“Iste! Ano ba!? Napaka tagal mo namang magpapareho ka lang naman kung gaano ka lalaki ang mga iyan inaabot kapa ng siyam-syam!”

“Opo! Malapit na po akong matapos!“Balik na sigaw ko kay Ate Emily.

Minabilis kong matapos ang ginagawa dahil mag gagabi narin. Hindi ako nagpapaabot nang gabi dito sa kamalig kung saan puno ng mga uling.

Sa dalawang daan na upa nito sa akin ay hindi ko alam kung saan magkakasya iyon, sampum pisong baon sa mga kapatid ko, bigas at hindi ko alam kung saan kukuha ng pang-ulam. Pasalamat nalang kami ay may nakakain kami kahit na walang ulam.

Malaking tulong narin ang dalawang daan na upa sa akin dahil hindi ko alam kung saan pupulutin iyon, wala din akong makukuhanan na trabaho lalo na’t ang natapos ko lang naman ay elementary, hindi ko rin alam kung ano ano ang pwedeng kunin.

Sinubukan kong pumasok sa isang karinderya subalit napaalis din ako dahil sa hindi ko na aayos ang pagsusukli, hindi ko man aminin sa sarili ko ay mahina ako pagdating sa matimatika.

Binuhat ko ang isang uling na sako bago ko iyon ipinares sa kung saan ito ilalagay.

Eto lang ang pumasa na trabaho sa akin kahit na puro lalaki ang mga gumagawa dito ay wala na akong pake alam doon, ang mahalaga ay may ma i-uuwi akong pagkain, o pambili man lang.

Nagtungo ako sa kung saan pipirma ang mga nakakauwi na at ang hindi pa.

Nakita ko ang isang barkada na sila Endrid at martin, iilan lang kaming babae na nagtatrabaho dito, dahil hindi naman talaga sila kumukuha ng basta-basta. Yung mga nangangailangan lang talaga ang kinukuha nila dito.

“Tapos kana Iste?”

Tumango ako kay Martin na nakangiti sa akin ngunit iba ang kislap ng mga mata.

“Opo, tapos na po.“Matanda sa akin ng ilang taon kaya kailangang gumalang sa nakakatanda.

Dise nuwebe palang ako at ako ang panganay sa aming apat na magkakapatid.

“Sabi ko naman sayo na huwag mo na akong pino-po diba? Hindi naman nagkakalayo ang edad nating dalawa.“ngumiti ito bago naglakad patungo sa aking kinaroroonan.

Minabilis kong maglakad dahil alam ko na naman ang gagawin nito sa akin. Hahawakan ako nito, alam ko ang simpleng hawak lang pero ang hawak nito ay may malisya.

Inosente ako pagtading sa mga ganun bagay, kaya umiiwas ako dito.

“Gusto mong sumama sa amin sa susunod na araw, birthday ni Martiz sa susunod na araw kaya iniimbitahan kita.“Sambit nito habang naglakakad patungo sa akin.

Mabilis kong isinulat ang aking pangalan ng makarating ako sa lamesa, tumingin ako kay Martin na nakangiti sa akin.

“Hindi ako pwede, may mga kapatid akong umaasa sa akin at tatay ko.“Mabilis kong inayos ang mga kailangan bago ako lumabas ng kamalig ngunit ramdam kong nakasunod ito sa akin.

“Minsan lang naman ang sama-sama natin, get together ba?”

“Hindi talaga ako pwede.“Mas binilisan ko pa ang paglalakad ko ngunit bigla nalang akong napaharap dito ng mabilis at malakas ako nitong hinalahin sa braso dahilan para mapadaing ako sa sakit.

“Bakit ba ang hirap mong paamuhin?“Gigil na sambit nito.

“Ano ba! Bitawan mo nga ako!“Malakas kong utas dito at binawi ang aking braso ngunit hindi nito iyon hinayaan na makawala.

Napapangiwi na ako dahil sa sakit at alam kong magpapasa iyon mamaya lang.

Bigla akong nakaramdam ng takot nang makita ko ang iba nitong mga kaibigan na nakasunod dito at may mga mahahalay na ngiti.

“B-bitawan mo ako Martin!“Hindi ko na napigilan ang mapaluha dahil sa ang kamay nito ay unti-unti ng sumasakit habang dahan-dahan nitong pinipilipit iyon.

“Hoy! Ano ba ’yan!?”

Laking pasasalamat ko nung sumigaw si ate Emily sa hindi kalayuan. Agad akong binitawan ni Martin.

“Wala po ate Emily!”

Mabilis akong tumakbo dahil sa takot at kaba sa aking katawan, paulit-ulit na pumapasok sa aking isip kung bakit nitong mga ito na gawa iyon.

Hinawakan ko ang braso na sumasakit na ngayon at hindi ko mapigilan na sulyapan iyon at nakita kong pulang pula na iyon naka tupi lang ang sunbrang suot ko.

Hinihingal na pumasok ako sa maliit na bahay namin at nakita ko si Madeo na nagluluto sa mauling na kaldero gamit ang kahoy sa bakuran.

“Bakit hinihingal ka ate?“Tanong sa akin nito ng makita akong pumasok sa bahay.

Umiling ako dito at hindi ko iyon sinagot bagkus ay iba ang itinanong ko dito.

“Nabili mo ba nang gamot si Tatay?“Tanong ko, kumuha ako ng baso na plastic at naglagay nang tubig doon.

Nangangatal ang aking kamay kaya pinakalma ko ang aking sarili, nagtungo ako sa isang baldeng may laman na tubig bago ko hinugasan ang aking mga kamay.

“Naibili kona po kanina, nasa bakuran si Tatay.”

Kinuha ko ang sabon na panlaba bago ko iyon ipinahid sa aking mukha. Imbis na sabong mabango ay sabong panlaba ang ginagamit namin para magagamit din sa pandamit.

“Ate, oo nga po pala,”

Naghilamos ako nang mukha at kinuha ang tuwalyang nakasabit lang sa dingding na plywood na isang sandal nalang ay magigiba na.

“Ano yon?”

“Nagtungo dito si Aling Moly, pinapaalis na po tayo sa lupa nila dahil hindi naman daw po tayo nakakahulog, e. Ate atin pong lupa ito diba? Maliit na nga lang na lupa ang na iwan ni Mama kukunin pa nila eh, inaangkin na nga po nila ang lupang ito!”

Tumingin ako sa kapatid kong bakas ang bakas nang galit sa tono nito, tama ang sinabi nito.

Itong kapirasong lupang inaapakan namin ay iniwan sa amin ni Mama nung pumanaw ito, hindi ko alam kung bakit inaangkin ng mga ito ang lupang kakapuranggot na nga lang ay inaangkin pa.

Hindi ko magawang magsalita dahil natatakot ako, kada magsasalita ako ay nagagalit ang mga ito kahit na ang mga anak nitong lalaki ay nakikialam kaya natatakot akong makipag usap.

“Gagawa nalang ako ng p-paraan.“Pumiyok ang aking boses dahil sa sinabi ko, masakit sa akin na ganito kami, hindi namin ginusto ang maging ganito.“Pupuntahan ko lang si Tatay.”

Hindi ko na hinintay ang sasabihin ni Madeo, marahan akong naglakad patungo sa bakuran na may harang na kahoy dahil hindi raw kami pwedeng magtungo sa lupain ng mga Aldriano.

Nakita ko si Tatay na tahimik lang na nakamasid sa kalawakan.

Kumirot ang aking dibdib dahil sa nakikita kong kahirapan sa mukha nito. Minsan lang itong makainom ng gamot nito, alam kong kahit hindi ito nakakapagsalita ay dinadaing nito ang karamdaman.

Dahil din sa Aldriano kung bakit nagkaganito ang Tatay ko kaya mahirap makipag-usap sa mga ito.

“T-tay…“Bumagsak ang kanina ko pang iniingatan na luha, hindi ko na kayang makita na ganito kami. Kahit na gustong-gusto kong makaahon ay hindi ko magawa dahil wala akong pinag-aralan at pinapaaral ko pa ang mga kapatid ko.

Hindi ito tumingin sa akin. Katulad ng dati.

Umupo ako sa kahoy na upuan kung saan nakaupo ang aking Ama.

“T-tay, alam m-mo po bang muntikan na naman akong pagtripan nila M-martin?”

Hindi ito nagsalita. Kaya pinagpatuloy ko ang panunumbong.

“Pero nakatakas naman po ako,“Hinawakan ko ang kamay ni Tatay marahang hinaplos iyon para mapatingin ito sa aking direksyon.

Dahil sa Aldriano naging pilay, bulag, pipi at bingi si Tatay. Sobra-sobra ang galit ko sa pamilyang iyon, abot sa sukdulan ang galit ko sa Adriano. Dahil bakit kailangang gawin iyon kung pwede namang madaan sa marahan na pag-uusap.

Sinubukan na makipag-usap ni Tatay sa mga Aldriano na kung sakali ay ibigay na ang lupang tinatapakan namin dahil amin naman din ito, ngunit pag-uwi ni Tatay ay wala na ang kabilang paa nito at dumudugo rin ang mga mata nito akala namin ay ayun lang ang matinding ginawa nang mga ito ngunit hindi pa pala iyon, akala namin ay mawawala na sa piling namin ang tatay ko ngunit laking pasasalamat ko sa diyos ng mabuhay pa ito.

Wala kaming perang pang hospital kaya tanging sa albularyo lang kami lumalapit at sa manggagamot.

Para kaming mga ipis na walang mapuntahan o mahingian ng tulong dahil kahit na mga kabarangay at kapitan dito ay hindi kami magawang tulungan.

Para kaming pulubi kung tignan ng mga kababayan namin dito sa lugar namin, hindi namin alam kung saan pupunta at tutungo.

Pinunasan ko ang luha na tumulo na naman ng hindi ko namamalayan.

“T-tay, m-miss napo k-kita,“Humikbi ako dahil sa sakit at pagdurusang tinatamo namin ngayon.

“M-miss na miss kana po namin ng mga kapatid k-ko,“Ngumiti ako ng naalala ko ang nakuhang parangal ni Madeo kanina.“Alam mo po ba, ang talino ni Madeo. Nakakuha siya ng mga parangal at matataas na marka sa school nila.“Pagkwento ko kahit na hindi nito iyon naririnig.

Gusto kong malaman nito ang mga bagay bagay kahit na hindi nito iyon naririnig ay gusto kong sabihin parin iyon.

“Baka sa susunod itay, maghanap na ulit ako ng trabaho kahit na magkano ang suweldo para lang sa inyo,“Malalim akong bumuntong hininga bago ako tumingin sa kawalan.“Aalis na po ako sa ulingan kahit sayang po yung suweldo, ang mahalaga ay walang mangyari sa akin na masama.”

“Hindi ko napo kasi kaya ang mga ginagawa ni Martin,“Tumingin ako sa mga palad kong malinis na ngayon.“Mahirap po silang pakisamahan, nananakit po sila at may hindi magandang intensyon.“Kinagat ko ang aking labi dahil sa may gusto na naman na lumabas na hikbi doon.

“Ito po ang tatandaan mo Tatay, sisikapin ko pong walang mangyari sa atin ng pamilya, sisiguraduhin ko rin po na makakapag tapos ang mga kapatid ko, ako po ang magtataguyod sa atin.“Pangako ko ’yon at hahanap ako ng paraan para makamtan iyon.

Iyon lang ang gusto kong mangyari sa aking mga kapatid, kahit hindi na ako at sa mga kapatid ko nalang. Kahit na maubos ako ay ayus lang basta makita ko ang mga ito na lumalaki na masaya.

HPM 2

“Kumain na kayo at magpahinga,“inihanda ko ang mga pingan, kaldero at pinchel sa lamesang mauling narin na kahit anong linis ay hindi na magiging maputi kaya pinapatingan ko nalang ng tarapal o karton.

“Ate, diba pagod ka din?”

Tumingin ako sa kapatid kona tinutulungan ako sa pag-hahanda ng pagkain.

“Ayos lang ako,“Sambit ko dito, kinuha ko ang isang mangkok at nilagyan iyon ng ulam na inalamangang sardinas.“oh, pakilagay sa lamesa.“Inabot ko ang mangkok kay Madeo na agad naman nitong kinuha.

“Bukas ay magsusubok ako b.f humanap ng trabaho dahil kulang na kulang ang sinusuweldo ko,“Kumuha ako ng ulam at inilagay iyon sa aking kanin.

Tumingin ako kay Tatay sinusubuan ni Madeo ng pagkain.

“Pero ate diba na libot mo na yung lugar dito sa atin?”

Totoo iyon pero baka naman meron na ulit na mga tindahan upang magbantay diba? Baka naman meron na ngayon kaya gusto ko ulit subukan.

“Baka meron nang mga tindahan sa palengke na pwedeng makuhanan na trabaho.“Hanggang sa matapos kaming kumain, ngayon ay inaayos ko ang paghihigaan namin na lapag na tanging banig lang ang sapin.

Pinalis ko ang mga dumi bago ko iyon nilatagan ng banig at kumot na tagpis tagpis.

Kinuha ko ang mga bagong punda at inilagay iyon sa unan na walang balot na punda, hindi kasi ako nakapag laba nung nakaraang araw kaya ngayon ko lang ito mailalagay dahil kanina lang ako naglaba nung magising ako ng maaga kaya agad ko itong nilabahan bago ako magpunta sa ulingan.

“Matulog na kayo,“kinuha ko ang karton upang gawin iyon na pamaypay sa mga kapatid ko, ang grapang nagsisilbing ilaw namin ngayon ay nanghihina na.

Tumingin ako sa mga kapatid kong nagkukulitan pa bago ito dalawin ng antok pero si Madeo ay hindi parin natutulog.

Nakatingin lang ito sa bubong namin na marami butas sa iyero. 

“Ate, alam mo ba kapag yumaman ako, ang una kong gagawin ay magta-trabaho ako para bigyan kayo ng magandang buhay.”

Mapait akong ngumiti sa sinabi ng kapatid ko, sinabi ko narin ang mga salitang yon sa pamilyang ito noon pero heto ako, mukhang mas mahirap pa kami sa daga.

“Pag-aaralin ko kayo sa abot ng makakaya ko.“Pinatulog kona ito dahil maaga pa itong kikilos mamaya dahil pang-umaga ang pasok nito sa high school.

Konting oras pa ay nakatulog narin ako dahil sa pagod na nararamdaman, sa mga pinaggagawa ko kanina ay mabilis talaga akong mapapagod, magbuhat ng isang sakong uling na nasa biladan pa ng init, pinapapasok lang kami sa kamalig kapag hapon na.

Kinaumagahan ay na gising ako nang maaga, nagising ako na madilim pa at sisinag palang ang bukang liwayway.

Tumayo ako at inumpisahan ng magluto sa kahoy ng binalot ni Madeo dahil wala naman itong sapat na baon dahil sampung piso lang ang maibibigay ko dito.

Hinugasan ko ang bigas sa kaldero gamit ang tubig na nagmula pa sa paso sa kabilang baryo dahil doon lang kami pinapayagan na kumuha ng tubig.

Malayo ang bahay namin at wala rin kaming kapitbahay dahil ang tingin nila sa amin ay mga salot sa lipunan.

Pinagkasya ko nalang ang tubig na paubos na sa timbang nababalutan na ng maninipis na lumot na kulay berde.

Habang hinihintay na kumulo ang sinaing ay humihigop ako ng mainit na tubig na hinaluan ng panda sa pagpapakulo.

Ayun lang ang kaya namin, kaysa sa bumili ng kape at asukal ay hindi ko na ginagawa dahil sayang din ang pera.

Kaya heto nalang ang ginagawa ko since marami namang pandan na nakatanim sa maliin na likuran namin na kusa nalang tumubo.

Ayus lang na walang lasa ng matamis na asukal basta okay lang sa sikmura ko dahil hindi naman ako pinagsasaktan ng tiyan.

Binuksan ko ang takip ng kalderong maitim na dahil sa kahoy ang ginagamit namin, kumukulo na ang sinaing kaya pinahinaan ko ito ng apoy.

Nang maayos na ang sinaing ay nagtungo ako sa bakuran at umupo sa mahabang upuan na kahoy doon. Pinagmasdan ko ang paligid na madilim dilim pa.

Sumikip ang aking dibdib na para bang gusto ko nalang umiyak ng wala sa sarili dahil sa pamunuhay namin.

Hindi ko maiwasan na mainggit sa mga ka-edaran ko na masayang nag-aaral ngayon samantalang ako ay nandidito habang nakikipag laban sa problema ng buhay.

Nang tuluyan ng lumabas ang liwanag ng araw sa pang umaga ay nagtungo na ako sa loob upang gisingin ang aking tatlong kapatid na sila Madeo, Sparios at Pilofie na bunsong kapatid kong babae.

“Kumain na muna kayo ng agahan, pinainit ko yung natirang ulam natin kanina.“Kinuha ko ang mga uniform na gusot na sinuot na nila kahapon ngunit hindi pa naman marumi na siyang susuutin nila ngayon.

Maliliit at lumang luma narin ang uniform ng mga kapatid ko dahil sa tagal na at wala kaming pambili na bago, ni maiagaw nga sa suweldo ko ay hindi ko magawa.

“Ate, may project kami ngayon kailangan daw po magdala ng white paper para sa gagawin namin na drawings po.”

Tumingin ako sa bunsong kapatid ko na ngayon ay tapos ng ipaligo ang kalahati ng baldeng tubig.

“S-sige ibibili kita sa tindahan paghatid ko sa inyo.“Umiwas ako ng tingin dahil sa nakita kong tumingin sa akin si Madeo na parang binabasa ang aking mga reaksyon sa mata at mukha.

Hindi ko pa natatapos na kuhanin ang mga gamit ng mga kapatid ko ay nagsalita naman si Sparios.

“Ako din po ate, kailangan daw po namin magdala ng 1/8 whiteboard po.”

Tumingin ako sa dalawa kong kapatid at ngumiti. Tumango ako at sinabi ko rin dito na bibili ako ng mga kailangan.

Parehas ng ga-graduate ang kapatid kong ito, ilang taon ang itinigil ni Sparios para makatipid din daw at sasabay nalang siya kay Pilofie noon pumayag ako, dahil sa kaisipan na makakatipid kami sa gastusin, wala kaming sapat na pera dahil sa nangyari kay Tatay.

Nang matapos magsiayusan ang mga kapatid ko patungo sa paaralan ay tumingin ako kay Tatay naglakad ako patungo kay Tatay at hinawakan ang kamay nito.

“Tay, maiiwan po muna namin kayo, babalikan po kita dito mamaya paguwi ko po,“Sambit ko ng matapos akong magmano sa kamay nito.

Hinawakan ko ang kamay nito ng balak nitong hawakan ang aking ulo kaya ako na mismo ang nagpunta noon sa aking ulo.

May sinabi itong hindi ko maintindihan ako ang nahihirapan para kay tatay, hanggang sa tumigil si Tatay sa pagsasalita.

Nag-umpisa na kaming maglakad patungo sa school ng mga kapatid ko.

“Ista, abah…”

Hindi ko pinansin ang isang lalaking maaga palang ay may hawak na ng sigarilyo.

Nang madadaanan na namin ito ay pinigil ko ang hininga ko dahil sa takot na sumumpong ang hika ko. Wala na ngang pera magkakasakit pa.

“Hindi ko alam na isnaber kana pala ngayon Iste!”

Kung hindi ko lang kasama ang mga kapatid ko ay kanina pa sana ako tumakbo dahil ayokong makarinig ng mga ganung salita.

Mahigpit kong hinawakan ang dalawang kamay ng aking kapatid, hanggang sa malagpasan na mismo namin ang lalaki.

Hindi ko kilala ang lalaking iyon, at hindi ko din alam kung nakilala ko naba ang lalaking iyon.

“Ate, bili mo na po ako ng white band paper.”

Ibinaba ko ang tingin ko, ngumiti ako sa kapatid ko,“Sige, dito muna kayo ah?”

Nang tumango ang dalawa ay agad naman akong tumawid patungong tindahan upang bumili ng kailangan nang dalawa.

“Ate pabili nga po,“Kinuha ko ang bente pesos na pera sa aking bulsa.

“Ano yon?”

Ngumiti ako sa hindi katandaan na babae bago sinabi ang mga bibilhin.

“Magkano po yung Whiteboard na 1/8 po?“Tinuro ko ang whiteboard na kailangang bilihin.

“16 pesos.”

“Pabili nga po, tsaka po apat na band paper po.“Saktong bente ang ibinigay ko sa aleng nagtitinda.

Ibinigay sa akin ng babae ang mga binili ko, nailang pa ako dahil sa pagkakatitig nito sa akin ng medyo matagal.

“Ija, may trabaho ka?”

HPM 3

“P-po?“hindi ako makapaniwala sa sinabi ng matandang babae kaya napatanong ulit ako.

Ngumiti sa akin ang hindi katandaan na babae.“May trabaho kasi na sinabisa akin ng isa kong kamag-anak, babae raw ang kailangan wala naman gustong magtangka,“nauwi sa mapait ang ngiti ng babae,“Mag-aalaga ka lang ng isang may kapansanan, yung mga tao kasing sinusubukan kong kuhanin ay ayaw, baka daw mahawa sa sakit ng aalagaan nila, hindi sinabi ng kamag-anak ko kung ano ang mga impormasyon pero willing kaba Ija?”

“Opo! Sa katunayan po niyan ay maghahanap po ako ngayon ng trabaho,“Mabilis ang pagsagot ko, sayang din ang oportunidad kung hindi ko tanggapin ang alok sa akin.

“Sige Ija, bumalik ka dito sa makalawa at ibabalita ko kung pwede pa,”

Tumango ako at ngumiti bago nagpaalam, tumawid ako sa kalsada at agad na pinuntahan ang aking dalawang kapatid na nag-aabang sa labas ng gate nang school, may mga batang pinagtatawanan ang mga kapatid ko ngunit hindi nalang binibigyan ng dalawa nang atensyon ang mga kapwa ka eskuwela nito.

“Heto na ang mga kailangan n’yong dalawa,“Ibinigay ko kay Sparios ang whiteboard at ang band paper naman na apat na piraso ay kay Pilofie.

“Ate, mag-iingat ka po sa pag-uwi mo ah?”

Tumango ako kay Pilofie at hinalikan ito sa ulo. Ginulo ko naman ang buhok ni Sparios.

Nang tuluyan ng makapasok ang dalawa ako naman ay nagsimula ng maglakad. Tumingin ako sa high school kung saan katabi lang ang elementary, maraming mga estudyante ang nasa labas pa ng school ang iba ay nagtatago sa eskinita upang manigarilyo.

Ganito ang buhay dito sa lugar na ito, kahit na ang mga kabataan ngayon ay naninigarilyo na, ni hindi nila alam ang magiging resulta kapag nagkasakit sila.

Hindi ko nakita si Madeo sa labas dahil tiwala akong hindi naman ito gano’ng bata.

Patuloy lang ako sa paglalakad hanggang sa maka salubong ko ang Montividad, naglalakad ang dalawang magkapatid na mukhang hindi inihatid ng sasakyan.

“Oh? What the poor rat doin’ here?”

Hindi ko pinansin ang sinabi ng nag-iisang babae na anak ng mga Montividad sa akin, Kapag ginantihan mo ang mga ito ay maslalo lang lalala ang sinabi nito.

Lalagpasan kona sana ang dalawa ngunit hindi ko nagawa.

“Look, you are now snobbing me?“Tumawa si Kylie sa sinabi nito.

Itinungo ko ang aking ulo dahil sa sinabi nito, ramdam ko na ang mga mata ng bawat isa ay nasa amin na ngayon, at bukod sa hindi pa ako tuluyang nakakalayo sa school ay malang sa malang nasa amin nga ang lahat ng atensyon ng mga estudyante.

“How’s life of being poor rat?”

Hindi ako nagsalita.

“C’mon, Kylie. We need to hurry.”

Ramdam na ramdam ko ang pang-iinsulto sa bawat salitang sinasabi ni Kylie sa akin. Naramdaman kong naglakad na ang dalawa kaya agad kong inangat ang aking ulo at tama nga ako, nasa amin ang mga mata.

Nahihiya man ay binilisan ko ang aking paglalakad upang mabilis na maka rating sa bahay.

Ganun nga ang nangyari, Mabilis akong nakarating sa bahay, kung saan ko iniwan si Tatay ay nandodoon parin ito ngayon.

Umupo ako sa tabi nito at hinawakan ang kamay bago iyon dinala sa aking labi.

“Tay, alam mo po ba, may babaeng nagtanong po sa akin kung gusto ko daw po ng trabaho,“Pagkwento ko sa nangyari ngayong umaga.“Sayang po yung oportunidad kaya tinggap ko po agad kasi sayang,“Pagpapatuloy ko,“Hindi ko po alam kung saan iyon pero nasisiguro po na makakakain na tayo ng tatlong beses sa isang-araw.“Wala sa sariling ngumiti ako.

Wala akong narinig kay Tatay kaya naghanda na ako upang makapasok sa ulingan ngayong araw. Anong oras na din.

“Tay, aalis na po ako,“Kinuha ko ang kamay ni Tatay at ipinakapa dito ang tubig na nasa tabi lang nito,“Eto po yung tubig mo po na pandan,“Matapos kong sabihin iyon ay naglakad na ako patungo sa labas, sinulyapan ko pa ng isang beses ang bahay dahil nag-iisa na naman si Tatay.

Kaya lang na bantayan kahapon ni Madeo si Tatay ay dahil naiba ang pasok nito dahil may gumamit raw ng room nila.

Ngunit ngayon ay balik na ulit sa tunay na eskedul.

Suot ang sunbra, ito ay isang uri na ginagamit ng mga lalaki sa pangingisda na parang long sleeve ngunit manipis ito.

Kay Tatay itong damit na ito ngunit ginagamit ko dahil sa init sa ulingan.

“Dalian n’yo! Marami ang mga umorder sa atin ngayon!”

Ayun agad ang sigaw ni ate Emily pagkadating ko sa ulingan, may mga apat na malalaking truck at ang mga trabahador naman ay pinupuno iyon ng mga sako nang uling.

Nagtungo ako sa isang desk kung saan maglo-log in ang mga trabahador dito. Nang mailagay ko na ang aking pangalan ay agad akong nagtungo sa kung saan ang malawak na bakuran nila ate Emily.

Doon kasi ang pinaka lugar kung saan ang ibang mga lalaki ay sinisibak ang uling na galing sa pugon pagkatapos nilang hanguin iyon. Nungit dahil mainit at puno pa ng baga ang mga kahoy na ginamit upang gawing uling binabasa at binibilad muna ito sa buong araw upang maging mabilis ang maging proseso.

Umupo ako sa aking puwesto kung saan katabi ko si aling Delya na mag-uumpisa palang rin sa gagawin.

Kinuha ko ang malinis na sako na mamaya lang ay dudumi na at magiging kulay itim dahil sa uling na ilalagay.

Mag-uumipisa palang ako ng magsalita si aling Delya.

“Alam mo ija, ang ganda mo,”

Bahagya akong ngumiti ng pilit at kinuha ang aking panyo upang ilagay sa aking ilong para hindi ko malanghap ang lahat ng usok na nanggagaling sa pugon kung saan sinisibak at pinaparingasan ang mga kahoy na gagawing uling.

Nang maayos na ang ginawa kong pagtali ng panyo ay nag-umpisa na akong ipares-pares ang mga malalaking uling sa maliliit na tipak.

“Kung wala lang asawa ang aking anak na panganay ay ilalakad sana kita,“Patuloy na pagsambit ni aling Delya sa akin na tahimik ko lang na pinakikinggan.

Hindi ako sanay na ganito ang usapan kahit na madalas kong marinig iyon kay aling Delya, maganda daw ako, mabait, tahimik na babae.

Tahimik lang ako dahil mas gusto kong hindi magsalita dahil wala naman kwenta ang lumalabas sa aking bibig, mabait? Hindi ko alam kung mabait ba talaga ako ang alam ko lang ay tahimik ako, at ang maganda? Siguro ay namana ko ang ganitong itsura sa Mama ko na pumanaw na, may maganda itong kutis na morena at ang aking tatay naman ay may kulay gatas na balat noong kabataan nito.

Pinaghalo na katas ni Mama at tatay ang aking kulay, mapusyaw na kapag konting kurot at pisil lang ay agad na mamumula.

“Hindi ko nga alam kung bakit sa guwapo ng aking anak ay sa isang pangit lang ang bagsak,“Mahina itong tumawa,“Hindi sa nang mamaliit ako pero totoo naman, ang panget pa ng ugali.”

Parang ako ang nainsulto sa sinabi ni aling Delya dahil sa asawa ng anak nitong si Rico na para sa akin ay hindi naman gaanong guwapo.

Hindi ko alam kung ako yung maaawa sa babaeng si Monica dahil hindi niya alam na sinasaksak siya ng sariling manugang sa likod.

Kung tutuusin ay mabait si Monica ngunit kaya lang lumalabas ng sama ng ugali nito ay dahil sa pambabatikos ni Aling Delya na hindi naman makatotoohanan.

Hanggang sa patuloy lang na nagkwento si aling Delya na paulit-ulit ng naku-kuwento sa akin na malapit ko ng makabisado ang estorya nito na mula pagkabata ay na i-kuwento narin sa akin.

“Ako ang pinaka maganda sa baryo namin alam mo ba ’yon? Ako lagi ang sinasali sa mga muntya, maria elena at kung ano-ano pa dito sa lugar na ito.”

Hanggang sa magtanghali na ay tumayo na ako mula sa maliit na pangkito na kinauupuan ako.

Kumuha ako ng pagkain na libre dito pati narin ang malinis na tubig upang mapawi ang uhaw namin.

Uuwi ako ngayon dahil gawa ni Tatay ay wala itong kasama sa bahay.

“Uuwi ka?”

Mabilis akong lumingon sa likod at nakita ko si Mike na may hawak na pagkain. Nakangiti ito sa akin.

Tumango ako dito, kung meron man na lalaking mabait dito sa pinag-tatrabahuhan ko ay si Mike iyon, masasabi kong maginoo, mabait at may respeto ito sa mga babae.

“Oo,“Sambit ko.“Ibibigay ko lang kay tatay itong pagkain,“Ipinakita ko ang hawak kong pagkain.

Tumango ito,“Ako din uuwi at gagamitin ko yung bike ko,“Tinuro nito ang bike sa hindi kalayuan,“Gusto mong simabay? Mainit at alam kong malayo ang lalakarin mo.”

Nagdalawang isip pa ako bago ako pumayag sa paanyaya nito, totoong mainit at mahaba pa nga ang lalakarin ko.

HPM 4

“Maraming salamat,“Sambit ko kay Mike, nasa harapan na kami ngayon kung saan patungo sa aming bahay.

“Malayo pa ang bahay n’yo, lalakarin mo ’yan?“tanong nito sa akin ng makita ang bahay namin na nasa gitna ng malaking puno ng mangga na tila ayun nalang ang sandalan na gumagabay sa aming bahay.

“Okay lang,“Kumaway ako dito at umatras na upang makapag lakad na ako patungo sa amin.

Dala ang pagkain ay nagmadali akong tumungo sa amin, nakita ko si tatay na nakaupo, kung ano yung iniwan ko ay ganun parin.

“Tay, may dala po akong pagkain,“Umupo ako sa tabi ni tatay at ang pagkain na nasa styro ay inilagay ko sa aking hita.“Hindi ko po alam kung anong ulam pero sana isda po,“Bahagya akong natawa dahil sa hiling kong ’yon.

Binuksan ko ang styro at nakita ko ang ulam doon ay gulay na naman, kinuha ko ang kutsarang plastic na nandodoon at hinalo ang gulay na pinakbet.

“Tay,“Tumingin ako kay tatay na nasa malayo ang tingin.“Kakain ka po ah? Hindi pwedeng hindi ka kakain ngayon, ako po ang magsusubo sayo.“Inuuman ko ang pagkain sa bibig ni Tatay.

Una ay hindi nito tinanggap ngunit nung maramdaman siguro at na amoy ay bumukas ang bibig ni Tatay kaya nagkaroon ako ng pagkakataon na isubo ang pagkain.

“Tay, alam mo po ba yung Ale kanina tinanong ako sana po maging totoo ang trabaho na ’yon,“Gamit ang kutsara ay kinuha ko ang ampalaya at talong tsaka iyon nilagyan ng kanin.

Iniuman ko ulit ang kutsara na may laman na pagkain na agad naman kinain ni Tatay.

Hanggang sa maubos ang pagkain kaya pinainom ko naman si tatay ng tubig na inuwi ko din.

“Tatay, babalik na po ulit ako sa trabaho ko,“Matapos kong bahisan ng pang-itaas na damit si Tatay ay nagpaalam na ako dahil kailangan ko ng bumalik sa trabaho.

Si Madeo na ang magpapalit ng pang-ibaba damit ni Tatay, dahil hindi ko kayang palitan ito doon, hanggang doon lang ako sa pang-itaas.

“Si Madeo na po ang magpapalit sa’yo mamaya, Tay.“Sinuklay ko ang buhok nito na itim na itim ang kulay, mas maraming itim doon keysa sa kulay puti.

“Iiwan kona po muna ikaw dito,“Tumayo na ako at kinuha ko ang tubig na galing sa termos na ang laman ay pinakuluang pandan,“Eto po ulit yung tubig mo Tay, kapag na uhaw ka po inumin mo po iyan ah,“Dinampian ko ng halik ang ulo ni tatay bago ako tuluyan na umalis.

Katulad ng ginagawa ko ay sinulyapan ko pa ulit ang bahay kung saan nasa bakuran si Tatay. Mapait akong ngumiti dahil palagi nalang na iiwan na mag-isa si Tatay dito sa bahay.

“Ate!”

Nakasalubong ko ang kapatid kong si Madeo na naglalakad na patungo sa akin.

“Oh? 12:30 ang awasan n’yo ah?“Tanong ko kay Madeo ng makarating sa akin.

“Ate, anong oras na po,“Nakangusong sambit nito sa akin.

Kumunot ang noo ko dahil ganun ba katagal ang pagkakausap ko kay tatay?

“Kumain kana ate?“Tanong nito sa akin.

Iling lang ang isinagot ko dito, hindi na kakain ngayon at mamayang gabi nalang. Sanay na akong hindi kumain ng tanghalian. Mas gusto kong ang ikakain ko nalang ay para nalang sa mga bata.

“Baka mapaano kana niyan ate,“May kinuha ito sa bag at ibinigay iyon sa akin,“Eto ate, tumulong ako kanina sa canteen kaya binigyan ako ng pagkain,“Pinakita nito sa akin ang binalutan nitong may kainin at ulam na gulay din ngunit tortang talong iyon.“Kumain na naman ako ate, kaya sayo na ’yan.”

Hindi ko na tinanggihan dahil magugutom ako mamaya, tanging tubig lang ang iniinom ko kapag tanghali. Kung minsan ay binibigyan ako ni Mike ng pagkain.

“Samalat,“Tinapik ko ang balikat nito at ginulo ang buhok,“Bantayan mo muna si Tatay, mamaya uuwi na yung dalawa,“tukoy ko kay Sparios at Pilofie.

Tumango ito,“Ako na ang bahala sa dalawa Ate.”

Nagpaalam na ako dito, ilan bilin pa ang sinabi ko dito bago ako tuluyan ng maglakad.

Ngumiti kumunot ang aking noo ng makita ko sa bukana ng daanan si Mike na mukhang may hinihintay.

Ayokong mag assume na ako ang hinihintay nito ngunit ng tumingin ito sa gawi dito ay ngumiti ito at pinadyak ang bike nito patungo sa kinaroroonan ko.

“Hinintay talaga kita dahil gusto ko sabay tayong magtungo doon,“Nakangiting sambit nito sa akin.

“Nakakahiya naman Mike,“Totoo iyon, kahit na pa pabor sa akin ang ginagawa nito ay nahihiya parin ako.

“Ano kaba, ilang beses ko bang sasabihin sayo na huwag kang mahihiya?“Tumawa ito bago kinuha ang aking kamay at pinaupo ako sa may espasyo ng bike nito namay foam na naka palibot doon.“Hindi ka pa kumakain?“tanong nito ng makita ang dala kong baunan.

Tumingin ako doon,“Hindi pa, siguro doon nalang sa trabaho.”

Kita ko sa mukha nito ang pag aalinlangan ngunit tumango ito.

Umupo na ako sa bike nito, kaya habang nagmamaneho ay nagku-kwento ito patungkol sa pag-aaral nito.

“Second year college na ako,“Sambit nito.“I’m taking Engineering ang kinukuha ko, I’m not good at math, pero ayun ang kinuha ko.”

“Buti kapa, ako nga grade 6 lang ang natapos ko,“Pagsasabi ko dito.

Tila hindi ito nakapag salita dahil sa sinabi ko, ngayon ko lang sinabi iyon sa ibang tao, nahihiya ako dahil sila ay may mga matataas na pangarap ngunit ako ay hindi ko na makakamit ang gusto kong maging isang Architect o kahit designer.

“Don’t give your hope, ’cause god can give what you want your dreams is, basta huwag lang mawawalan ng pag-asa.”

Sa kahabaan ng katahimikan ay ayun ang sinabi nito, hindi ko na intindihan ang engles nito dahil mahina ako sa engles.

“Matagal na akong nawalan ng pag-asa,“mahinang bulong ko.

Narinig kong ngumisi ito sa sinabi ko,“Sa lahat ng pagsubok diyos ang malalapitan natin, magdasal kalang.“wika nito.

Hindi ako nagsalita sa sinabi nito, alam kong siya lang yung makakapitan pero bumitaw ako, bumitaw ako dahil sa pagod, nawawalan ako ng pag-asa.

Hanggang sa makarating kami sa pinagta-trabahuhan namin ay nanatili kaming tahimik na dalawa.

Sandaling nakapag-usap pa kami hanggang sa makapasok na kami sa loob.

Kinain ko muna ang pagkain na ibinigay sa akin ni Madeo bago ako napatuloy sa paglalagay ng mga uling na maliliit at malalaki sa sako.

Hanggang sa hindi ko na napansin ang oras ng may kumalabit sa aking balikat dahilan para mapatingin ako doon.

“Sumabay kana sa akin mamaya ulit,“Wika nito sa akin.

Ngayon ay ang tapos namin sa trabaho, naglakad kami patungo sa desk upang mag log-out kami.

“Kaya ko na naman maglakad, may liwanag pa naman.“Ngumiti ako kay Mike.

Hindi ito pumayag sa gusto ko, pinilit ako nito hanggang sa pumayag ako, nakita ko sila Martin na nakatingin sa amin ng masama na para bang may ginawa kaming hindi maganda dito.

Hindi ko iyon pinansin dahil alam ko ang mangyayari kapag pinansin ko pa iyon.

“Ano Mike? Mabibiktima mo ba?”

Dahil sa sinabi ni Martin ay kumunot ang noo ko dahil sa hindi ko iyon. Nagustuhan sa aking pandinig.

“Tol, hindi ako manyak na tulad mo.“Seryosong sambit dito ni Mike.

Nabastos ako sa sinabi ni Martin pero hinila ko ang braso ni Mike, tumingin ito sa akin na naka kunot ang noo. Umiling ako dito para basihin na huwag nalang pansinin.

“Next time if I heard some of words na hindi maganda sa pandinig ko Martin, hindi ako magdadalawang isip na patulan ka, Patpat ka lang tandaan mo.”

Kinilabutan ako sa pagkakasabi nun ni Mike, walang ka emo-emosyon at sobrang lamig noon.

“Hayaan mo nalang,“Kabadong sambit ko dito dahil ayokong mapahamak pa ito at lumala ang tensyon sa pagitan.

HPM 5

“Sa susunod huwag mo nalang pansinin ang mga ’yon, kulang lang sila sa pansin.“Usal ko kay Mike.

Nasa daan na kami ngayon, punayag na akong makisabay sa bike nito dahil kung hindi kami aalis agad doon ay maslalong lalala ang atensyon.

“Matagal ko ng napapansin na binabastos ka nila,”

Ramdam ko parin ang kalamigan at kaseryosohan sa boses nito. Wala akong magawa para pakalmahin lamang ang boses nito, hindi ko alan kung anong dapat kong gawin.

Narating namin ang bukana ng bahay at nakita ko rin ang dalawa kong kapatid na sila Sparios at Madeo na mukhang may ginagawa sa maliit na bakuran.

Bumaba ako sa angkasan nito at tumingin sa mukha nitong madilim parin, Ngumiti ako dito,“Huwag mo nalang isipin iyon, ayus lang ako.“Ngumiti ako dito.

“If they have a chance gagawin at gagawin nilang bastusin ka,”

Alam kong hindi na yata maaalis sa isip nito ang sinabi ni Martin.

Ilang minuto pa kaming nag-usap hanggang sa umalis na ito na may ngiti na sa labi, masaya at magaan kasama si Mike, pero hanggang doon lang ang turingan namin…ang pagkakaibigan.

“Ate! Sino po yung kasama mo?”

Hindi na ako nagulat na mag ta-tanong ang dalawang kong kapatid na lalaking siyang nakakita kay Mike.

“Wala kaibigan ko lang,“Sambit ko. Tinignan ko ang ginagawa ng dalawa.

Kumunot ang noo ko dahil may hukay na maliit doon at may naka-usbong tangkay ng kung anong halaman.

“Ano yan?“Tanong ko.

Nagkatinginan ang dalawa at sabay na ngumiti.

“Hindi namin alam kung tutubo ba ang halaman na ’yan ate,“Nagkabit balikat si Madeo.

“Umiiyak po kasi si Fie, itanim raw po namin at kapag lumaki ay aalagaan niya.”

“Ano bang halaman ’yan?“Takang tanong ko sa dalawa.

“Ang sabi daw po ni Fie ay rosas na kulay pula, pero hindi po kami naniniwala.”

Ang pagtataka ko ay nauwi sa mahinang tawa at iling.

“Bakit ano ba sa tingin niyo?“Tanong ko sa dalawa, si Sparios ay marahang dinidiligan ang limang tangkay na naka-usli sa lupa.

“Hindi po namin alam,“Natatawang sambit ni Madeo.

Umiling nalang ako sa sinabi nito, iniwan ko na ang dalawa bago ako pumasok sa bahay, nakita ko si Pilofie na nagsusulat sa notebook nito.

“Ano ’yan?“Tanong ko kay Pilofie, inilagay ko ang aking dalang isang kilong bigas para ngayon at kinabukasan.

Tumingin si Pilofie sa akin bago ngumiti ng matamis,“Sabi po ni Ma’am, magdrawing daw po kami ng isang buong pamilya dito,“itinuro nito ang natirang band paper na binili kanina

Kumabog nang malakas ang aking dibdib dahil sa sinabi ni Pilofie, ito ang kauna-unahan na narinig ko ulit ang ‘buong pamilya’ dahil kulang na kami.

Mapait akong ngumiti sa kapatid kong bunso at sinilip ang ginawa nitong ukit sa papel na puti.

Maganda iyon, masaya, at kumpleto.

“Alam mo po ba ate, kapag laki ko gusto kong maging isang magaling na manlilikaha ng mga obra ng sining, gusto ko pong isang maging kilalang manlilikha!”

Ito ang unang beses na sinabi ng bunsong kapatid ko iyon, ang mga kapatid ko ay hindi nagsasabi sa akin kung ano ang mga gusto nito.

“Pag-iipunan ni ate ang mga gastos sa pag-aaral ninyong tatlo,“Balak kong mag-aral ulit ngunit parang ayoko na kung ganitong magsusunod-sunod ang gastos namin.

“Pero ate, diba gusto mo pang mag-aral?“Inosenteng tanong nito ngunit bakas sa boses nito ang lungkot.

“Makita ko lang kayo na makamit ang diploma sa harapan ng stage, makuha ang gusto n’yong tatlo, parang nakapag-tapos na din ako.“Nakangiting wika ko dito kahit na parang kumirot ang aking puso dahil sa tanong nito.

Hindi ko na hinintay ang sasabihin ni Pilofie naglakad na ako upang maglinis ng katawan sa maliit na kusina namin kung saan doon din kami naliligo, nagluluto.

Paano namin nagagawa ang maligo sa maliit na kusinang lupa ang inaapakan at kahoy lang ang tanging mga nakasuporta?

Umuupo kami sa maliit na espasyo at sa ganoong paraan ay makakaligo kami at makakapagluto naman kaming dalawa ni Madeo.

“Ate, sabado bukas.”

Kinuha ko ang kalderong hindi nagamit kanina at hinugasan iyon. Alam kong sabado bukas at wala akong trabaho bukas dahil kapag sabado at linggo ay pahinga namin. Ngunit ako ay masgugustuhin na meron trabaho sa ulingan.

“Pagkakasyahin nalang natin yung dalawang daan sa dalawang araw,“Huminga ako ng malalim nang makitang wala ng tubig sa balde.

Tumingin ako sa gawi ni Madeo, nakaupo ito sa tabi ni Pilofie sa maliit na pahabang upuan.

“Wala na tayong tubig.“Pinakita ko dito ang balde.

Tumayo ito at kinuha ang baldeng hawak ko,“Graduation ng mga grade 10 sa biyernes ate,“Umiwas ito ng tingin dahil sa sinabi.

Ako naman ay nagtaka kung bakit nito iyon sinabi eh, grade 8 palang naman ito.

“Consistent honor student ako kaya kasama ako sa aakyat ate,“Tila nahihiyang pagsasabi nito sa akin.

Ako naman ay napapikit pikit na tila hindi makapaniwala sa sinabi nito.

“Sasamahan mo ako ate, nahihiya ako.”

Nakita kong namula ang tainga nito na parang hiyang hiya talaga sa sinabi.

“Pupunta ako,“ginulo ko ang buhok nito at tinapik ang balikat.“Huwag kang mahiya, pinag hirapan mo ’yan, proud si Tatay, Mama at ate sayo.“Hindi ko napigilan ang maging madrama dahil dito.

“Sinusuklian ko lang yung mga paghihirap mo ate, nakikita ko ang mga paghihirap mo,”

Lumapit ako dito at masayang yinakap ito naramdaman ko pa ang tila paninigas ng katawan nito, kung hindi ako nagkakamali ay simula ng magkaisip ito ay ito ang unang beses nalang ulit na mayayakap ko ito.

“Ate! Kami din po ni kuya Sparios!”

Binitawan ko sa pagkakayapa si Madeo at tumingin sa dalawa ko pang kapatid na sila Pilofie at Sparios na may hawak na katulad ng kay Madeo nung nakaraan.

“Parehas po kaming top 1 ni kuya! Tapos po sabi ni Ma’am na sa susunod na buwan ay magpa-practice na po kami ng Marcha!”

“Opo ate. May karangalan kaming makakamit kapag pinagpatuloy namin ang ganitong magandang marka daw po,”

Ngayon ko lang naalala na anong petsa narin kaya malapit na talaga ang graduation ng dalawang ito.

Masaya akong tumango sa dalawa,“Ipaghahanda ko kayo, hindi man marami at least may handa kayo.”

Natapos ang usapan namin na iyon, nagtungo nadin si Madeo sa labas upang mag-igib ng tubig.

Ako naman ay nagpalit ng damit, naglinis lang ako kanina at hindi nagpalit ng damit kaya ngayon ay magpapalit na ako hanggang wala pa si Madeo.

Pumasok ako sa isang maliit na silid na pang-isahang tao lang ang kasya isinarado ko ang kurtin na tangging ayun lang ang natatanging pintuan.

Tinignan ko ang aking sarili sa salamin na sira.

Ang sabi ng mga matatanda ay masama daw ang ganoon na itatago mo pa ang sirang salamin sa bahay dahil mamalasin.

Hindi naman siguro sa ganun iyon, dahil kung mamalasin ka ay mamalasin ka.

Tinignan ko ang aking mukha sa salamin na kalahati lang ang buo. Ang kilay kong kahit na guluhin mo ay hindi siguro magugulo dahil ganun na talaga.

Ang aking labing manipis na kulay pink na medyo pula, ang aking mukha na kahit kailan ay hindi tinutubuan ng kung anong tigyawat. Ang aking balat na kahit na magkasugat o pilat mabilis din na natatanggal, hindi bumabakat ang pilat na naiiwan doon.

“Ate! Eto na yung tubig!“Malakas na sabi ni Madeo kaya mabilis kong sinarado ang kurtina at mabilis na nagtungo sa kusina.“Kukunin ko pa yung dalawang balde na nandodoon pa.“pagkatapos sabihin iyon ay mabilis na itong umalis.

Ginawa ko na ang dapat gawin. Nagpadingas ako sa kalan. Nilagyan ko muna iyon ng kahoy bago bilagyan ng plastic para mabilis na dumingas ang kahoy.

Nang maayos na iyon ay naghugas na ako ng bigas na nasa kaldero nang nakadalawag hugas na ay inilagay kona iyon sa kalan.

Kahit na mausok ay umupo ako sa hindi kalayuan sa kalan.

“Ate,”

Tumingin ako kay Madeo na kakarating lang dala ang timbang may laman na tubig, hinihingal ito at pawis.

“Hmm…“Sagot ko dito.

“Meron kaming practice sa linggo ng tinikling d’yan lang sa isa kong ka-klase na babae.“Pagsasabi nito.

Hindi ako tumutol sa sinabi nito, nagpaalam ito na pupunta sa ka-klase at kailangan iyon.

Hanggang sa sumapit na ang gabi at tulad nung nakaraan na gabi ay sardinas lang ang ulam namin ngayon na inalamangan ulit.

Pinakain ko na ang mga kapatid at si Tatay nang matapos ang mga ito ay nagkatuwaan pa ito bago matulog.

Ako naman ay hinugasan ko ang pinagkainan namin tsaka ako tumambay muna ng saglit sa labas.

May ilaw na kami ngayon dahil bumili ako ng halagang bente pesos na gas na para sa garapa na ginagamit namin. Pang ilang araw namin gagamitin iyon.

Tumingin ako sa langit. Malalim na ang gamit ngayon ngunit heto ako. Nakatingin sa kalangitan.

“Kahit na ganitong buhay yung ibinigay mo, masaya parin ako.“Mahinang usal ko habang nakatingin sa kalangitan na maraming bituin sa itaas.

“Masaya akong kahit papaano ay nakikita ko ang mga kapatid kong masaya.“pinunasan ko ang aking pisngi dahil sa luhang tumulo na naman.

Ilang minuto pa akong nanatili na naka-upo hanggang sa mapagdisisyonan ko ng pumasok sa loob, sumiksik ako sa mga kapatid ko.

Hanggang sa makatulog ako ng mahimbing.

HPM 6

Dahil wala akong trabaho ngayong araw at wala ring pasok ang mga kapatid ko ay wala kaming ginawa ngayong araw kung hindi ang maglinis at maayos sa bahay.

Tanghali na ngayon at kanina pa kami nakapag luto ng pananghalian, hinihintay nalang namin ang tamang oras upang kumain.

Napaaga rin kasi ang pagluluto ko.

“Ate! May naghahanap sayo!”

Mabilis akong tumayo sa kinauupuan ko sa upuan na mahaba kasama ang dalawa kong kapatid. Umalis lang sandali si Madeo dahil may kailangan daw ang ka-klase niya dito nung magkasalubugan kanina dahil inutusan ko itong bumili ng tatlong itlog upang gawing ulam namin ngayong tanghali.

Naglakad ako patungo sa harapan dahil nasa bakuran kami na maliit.

Nakita ko sa hindi kalayuan si Madeo na may kasamang babae na hindi katandaan. Hindi pamilyar sa akin ang babae.

Nagtataka man ay naglakad ako patungo sa kung nasaan ang kapatid ko at yung babae.

“Ikaw ba iyong sinasabi sa akin ng kapatid ko?“Tanong agad nung babae.

Nakita kong pinasadahan nito ng tingin ang aking katawan.

“Yung nagtitinda po?“Magalang na tanong ko sa babae.

“Ayun nga, ikaw nga iyon.“Bumalik ang mga mata nito sa aking mukha at tila kinilatis ako.“Ngayon ang kailangan dahil sa susunod ay hindi na kami makakapunta dito, minadali lang namin ang pagpunta dito dahil may mga kailangan din kaming gawin, nag text lang sa akin ang kapatid ko.”

Tumingin sa akin ang kapatid ko na tila naguguluhan, ngunit ako ay hindi makapaniwala.

“N-ngayon p-po?“hindi makapaniwalang tanong ko.

Nakita kong ngumuwi ang babaeng hindi katandaan, sa tingin ko naman ay hindi masungit ang kausap ko.

“Oo, stay in ang trabaho mo dahil bulag nga si Sir Zy. Kailangan nito ng laging naka-antabay, nasa paligid, at mata nito sa bahay.”

Hindi ako nakapag salita. Bakit parang ang bilis? Bakit ngayon agad? At isa pa bakit stay in?

“Libre ang pagkain at may sarili kang kuwarto sa bahay, hindi ko muna sasabihin sayo ang suweldo dahil si Sir ang nagpapasuweldo sa amin.”

Napatingin ako kay Madeo nung magsalita ito.

“Okay lang ate, ako na ang bahala kila Sparios at Pilofie, makikiusap nalang ako sa mga teacher ko kung pwedeng ilipat ako sa panghapon na pasok.”

“P-pero ako dapat yung nag-babantay sa inyo…”

“Ate, sige na. Diba gusto mong ipaghanda sila Sparios at Pilofie? Kaya eto na yun.“Ngumiti ang kapatid ko sa akin, kita ko sa mga mata nito ang pagpayag at pagpapakatatag.

“Huwag kang mag-alala Ija, makakapag padala ka naman tuwing buwan ng pera at ayan ang nasisiguro ko.”

Wala na akong nagawa kung hindi ang tumango sa babae, sana naman maging maayos ang mga kapatid ko dito.

“Lakad na ate, kunin mo na yung mga damit mo,“Tumawa ang kapatid ko ng mahina ngunit nakita ko ang kislap sa mga mata nito.

“S-sige.“Tumalikod ako sa dalawa bago ako nagmamadaling nagtungo sa bahay namin na maliit.

Tumingin sa akin sila Sparios at Pilofie na nagtataka man ay mas pinilit ng dalawa na hindi magsalita.

Pumasok ako sa loob, kinuha ko ang bag na lumang luma ng mabuksan ko iyon ay may nakita pa akong ipis na lumabas doon.

Wala naman akong malalagyan ng mga damit bukod sa bag na iyon.

“Ate saan ka po pupunta?”

Napatigil ako sa paglalagay ng mga damit sa bag na kulay itim at lumingon kay Pilofie.

Lumuhod akonl dito upang magpantay ang aming paningin.

“Fie, magta-trabaho na si ate,“Paunang usal ko,“Magta-trabaho si ate at stay in iyon, kailangan ni ate ng trabaho diba? Paano na yung graduation n’yo ni kuya Rios?“Hinawi ko ang buhok na nasa noo nito na sumusundot sa mata nito.

Dahil sa sinabi ko ay nakita ko na mabilis na nagbago ang expression ng mga mata nito.

“M-magtatagal ka po d-doon?“Gumaralgal na ang boses nito kaya mariin akong napapikit.

Marahan akong tumango.

“S-sino po mag-aasikaso sa amin?”

Hinawakan ko ang balikat nito.“Si kuya Madeo muna ang mag-aasikaso sa inyong dalawa ni Rios, hindi ko kayo papabayaan na dalawa.”

Umiwas ako ng tingin dahil kapag tumagal pa ang usapan namin na dalawa ay hindi ko na mapipigilan ang sarili ko na umiyak.

“Huwag kayong mag-alala, kapag maayos na tayo ay magiging maayos na ang ating buhay, diba gusto mo makakain ng manok at baboy?“Bakit ang sakit kailangan ko lang naman magtrabaho kasi para rin naman sa kanila iyon.

Tuluyan na itong umiyak at humawak sa aking damit.

“A-ate kahit h-huwag na akong m-makakain n-nang mga ganun basta kasama ka l-lang n-namin.“Humikbi ito.

Mas lalong napaka sakit sa akin kapag ganito. Nagdadalawang isip na ako kung itutuloy ko paba o hindi na.

“Ate! Ano na!?”

Binitawan ko si Fie, kinuha ko ang bag na may laman nang mga damit ko, tumayo na ako at maglalakad na sana ngunit hinawakan nito ang laylayan ng aking damit.

“A-ate n-naman…”

“F-fie, p-para naman sa inyo ’to e, maipapatingin na natin si Tatay sa doctor,“Hindi ko na napigilan ang sarili kong humikbi narin.

Sa sinabi ko ay tila natigilan si Fie at napa-isip, naramdaman kong unti-unti nitong binitawan ang aking damit.

“M-mag-iingat ka po d-doon ah?“Pagsuko nito habang nakatungo.

“Oo naman,“Hinawakan ko ang mukha nito at marahan na hinalikan sa noo.

Binuhat ko ito bago kami nagtungo kung nasaan sila Tatay at Sparios. Nang makita kami ni Sparios ay umiwas ito ng tingin na tila ba alam na ang aking gagawin.

Ibinaba ko si Fie na ngayon ay maliliit ng humihikbi.

Hinawakan ko ang kamay ni Tatay.“Tay, aalis po ako at magta-trabaho, para po sa inyo iyon para mapatignan kona po kayo sa d-doctor.“Huminga ako ng malalim ngunit masakit iyon ng ilabas ko ang hangin doon.

Tumingin ako kay Sparios na ngayon ay wala na sa’min ang tingin, nasa malayo na iyon, kita ko ang pagdampi ng kamay nito sa mukha.

“Rios, iingatan mo si Tatay ah?“Hinawakan ko ang mukha nito at iniharap sa akin.

Ako na mismo ang nagpalis ng luha sa mga mata nito na patuloy na umaagos.

“Kapag may pagkakataon na nakaka-uwi ako ay uuwi ako dito.“Tumayo ako ng tuwid at kay Madeo na namamasa narin ang mga mata.

Niyakap ko ang mga ito at sandali pang nag-usap bago ako tuluyan na lumakad kung nasaan ang babae na ngayon ay nasa isang magarang na sasakyan na.

Hindi ko alam kung bakit at paano nakarating ang magarang sasakyan doon ngunit hindi ko na inisip iyon. Nang makarating ako sa kinaroroonan ng babae ay nagsalita ito at may ibinigay sa akin na sobreng puti.

“Alam kong wala kang maiiwan sa mga kapatid mo,“Kinuha nito ang aking kamay at inilagay ang sobreng puti sa aking palad.“Heto tanggapin mo, maliit na halaga lang iyan,”

Hindi na ako nagdalawang isip na tanggapin iyon, tumingin ako sa kapatid kong si Madeo at ibinigay doon ang sobre,“Habang hindi pa ako sumu-sweldo ay ito muna ang gastusin ninyo.“Bumaba ang tingin ko sa kapatid ko pang dalawa.

Ilang saglit pa akong nagpaalam sa dalawa at napag pasiyahan ko ng sumakay sa sasakyan na malamig.

Sumilip ako sa bintana ng sasakyan upang sulyapan pa ng isang beses ang mga kapatid ko na pilit hindi umiiyak ngunit hindi napigilan ang mga sarili.

Hanggang sa mawala ang mga kapatid ko sa aking paningin ay doon ko lang napakawalan ang luhang gustong kumawala.

Mahina akong humikbi.

“Ija, masasanay ka rin,“Sambit sa akin ng katabi ko.

Tumango ako at pinunasan ang aking mga luha.

“N-ngayon lang po kasi nangyari ang ganito sa amin ng mga kapatid ko kaya hindi po kami sanay.“Mahinang usal ko.

“Hindi naman mahirap ang magiging trabaho mo, sad’yang gusto lang ni Zy na may gagabay sa kanya.”

Ilang oras ang naging biyahe namin at na abutan kami ng gabi sa daan, hindi ko din alam kung saang lugar ang punta ng sasakyan na ito dahil hindi ko na itanong.

“Bakit ang layo naman po?“Hindi ko na napigilan ang sarili ko na magtanong.

Tumingin sa akin si Aling Brenda na nakangiti.

“Nasa tagaytay ang bahay ng mga Madrid, malayo sa ating lugar.“Pagsasabi ni Aling Brenda.

Pumasok ng sasakyan sa isang magandang Village at parang gusto kong mamangha dahil sa mga laki ng bahay doon.

“Hindi lang pumayag ang bayaw ng aking kapatid na dito magtrabaho dahil baka daw marumi at mabaho si Zy dahil sa kapansanan nito.”

Tumingin ako kay aling Brenda nang bahagya itong mapatawa sabay iling.

Hindi ako nakapag salita ng tumigil ang sasakyan sa malaki at magandang bahay na nasa harapan namain, tumingin ako sa likuran at nakita kong may malaking gate doon.

Bumukas ang sinasakyan namin at agad na bumaba si Aling Brenda kaya sumunod ako.

Hindi ko mapigilan ang mamangha dahil sa laki ng bahay, halang mamahalin ang mga nasa paligid nitong bahay.

“Halika na at pumasok.”

Hindi ko maiwasan ang makaramdam ng kaba dahil baka masungit ang may-ari ng bahay na ito. Kabadong sumunod ako sa likod ni aling Brenda at ng makapasok kami sa tanggapan ay mas lalo akong nalula dahil sa ganda ng bahay at laki noon. Hindi, hindi ito bahay dahil mansion ito.

“Zy! Nasaan kana!?“malakas na sigaw ni aling Delya, inilibot nito ang mga mata.

“In the kitchen Nana!”

Tila kilabot at mabilis na nagtaasan ang mga balahibo ko dahil sa uri ng boses na ’yon.

Sobrang lamig at walang ka emo-emosyon.

HPM 7

Napalunok ako ng nalala nung kunin ni aling Brenda ang aking kamay at dinala ako sa kung saan dito sa malaking bahay.

Dinala ako ni aling Brenda sa isang malaki at malawak na kusina, sobrang ganda at laki no’n, ang linis pa!

Tila nanliit ako sa kusiGpetna ng mga Madrid. Hindi ko alam kung gaano ba kayaman ang mga ito. Ngayon lang ako nakatungtong sa ganito kalaking mansion at ngayong araw lang din ako naka sakay sa sasakyan na maganda.

Nakita ko doon ang tatlong lalaki at isang babae na nag-uusap ng masinsinan. Kita ko sa dalawang lalaki ang katandaan ngunit sobrang guwapo parin at sa tikas ng katawan nito ay hindi mo mapagkakailang matanda na.

Dumapo ang aking tingin sa babaeng sobrang ganda at halata sa katawan nito ang karangyaan. Ang katawan nitong kasing puti ng gatas at ang mga makikinis na balat nito kahit na nasa malayong bahagi ako.

“Nandidito pala kayo! Hindi n’yo manlang sinabi na paparito kayong pamilya!”

Pamilya?

Tumingin sa amin ang ilang pares ng mata, ngumit ang isang lalaki ay tila walang pakealam sa paligid.

“How’s your day Nanay Brenda?“tanong nung hindi katandaan na lalaki. Kita sa mga mata at mukha nito ang palakaibigan ngunit kapag tinitigan mo ito ay maangas ang dating nito.

“Walang pinagbago ganun parin Adriel,“usal ni aling Brenda.

Adriel pala ang pangalan noong isang lalaki, ang ganda ng pangalan nito halatang pang-mayaman.

“Nana you didn’t bring alamang po? I have mangoes here! Well from the backyard,”

Bumaling ang tingin ko doon sa magandang babae na tila prinsesa iyon, hindi mali. Prinsesa nga siguro ito. Sobrang ganda nito, ang mga ngiti at mata nitong maganda tila wala itong kapintasan sa mukha o buong katawan.

“Ay! Ayun ang sinasabi ko!”

Tumingin ako kay aling Brenda dahil sa boses nito.

“You forgot the alamang Nana!? Wala na Zaire is sad na look!”

Napapikitpikit ako dahil sa sinabi nung babae, hindi ko alam kung bakit may sumilay na ngiti sa aking labi ngunit mabilis ko rin iyong iwinala. Ang salita nito ay hindi masakit sa tenga kung di nakakatawa pa ang tono noon.

“Ikaw naman Ija, hayaan mo at igagawa nalang kita,“Ngumiti si Aling Brenda doon sa babae na agad naman nagningning ang mga mata dahil sa sinabi ni aling Brenda.

Tumingin ang babae sa akin, nakita ko kung paano nag-iba ang reaksyon nito. Kinalibutan ako sa uri ng tingin nito na parang hinahalukay ang aking isip at pagkatao.

“If I’m not mistaken she is the personal maid?“Tinuro ako nito gamit ang daliri nitong maganda ang kulay sa kuko.

Dahil sa sinabi nito ay nahihiyang napatungo ako dahil bumaling sa akin ang kanilang atensyon.

“S’ya nga Ija, mula sa bayan namin.”

Napaigtad ako ng hawakan ni aling Brenda ang aking beywang dahilan upang umangat ang aking tingin sa nasa lamesang bahaba.

“Ang pangalan niya ay Alista Caine Malana,“Pagpapakilala sa akin ni aling Brenda.

Hiya man ay ngumiti parin ako ng maliit, pinapangunahan ako ng kaba at hindi maintindihan na kabog.

“H-hello po…“Nahihiyang sambit ko.

Kita ko kung paano ako pagmasdan at titigan ng tatalo. Ang isang lalaking naka bahagi ang mukha sa kaliwa ay walang kibo lang na nakikinig.

“Why are you trembling? Don’t be scared of use we don’t bite, I’m only eat one.“Malakas na tumawa ang si Mister Adriel dahil sa sinabi nito ngunit malakas itong napa-ubo ng sikuhin ng isang lalaking malamig at walang emosyon ang mukha ang dibdib nito,“Babe naman para nagbibiro lang ako,”

“Please, Paddy and Dad, don’t here.”

Hindi ako makapaniwala ng halikan ni Mister Adriel ang lalaking katabi nito! Tila tinakasan ako ng hining dahil sa pangyayari. Ngayon lang ako nakakita ng lalaking hinalikan ang kapwa lalaki kung walang…relasyon. imposible namay relasyon ang dalawang lalaking nasa harap namin ngayon dahil hindi ko talaga mapagkakaila na para itong adonis at adan sa gwapo.

“Kumain naba kayo Nana?”

Napalunok ako at tumingin sa lalaking ngayon lang nagsalita simula nung pumasok ako sa kusina o kung kusina nga ito. Lalaking lalaki ang boses nito, ang pagtatagalog nito ay matigas at mariin ang bawat bigkas.

“Hindi pa naman, pero mamaya na kapag tapos ninyo Ijo.“Pagkasabi noon ay hinawakan ni aling Brenda ang aking kamay,“Ihahatid ko muna si Alista sa kuwarto nito para makapag pahinga na s’ya,“Pagkatapos sabihin ni aling Brenda iyon ay mabilis ako nitong dinala kung saan.

Dalawang palapag lang ang bahay na ito ngunit kahit na ganun ay malulula ka sa sobrang laki at ganda nito, ang hindi basta basta pintura sa bahay na ito ay kaygaan sa mga mata.

Tinatahak namin ang mahabang pasilyo na kulay creama ang pintura sa bawat haligi ng gusali.

Hanggang sa makarating kami sa isang pintuan, binuksan iyon ni aling Brenda, nauna itong pumasok sa silid at dahil hawak nito ang aking kamay ay napasama din ako.

“Isa lang ang patakaran ni Alkez Zed sa bahay niya at sa mga katulong nito,“sambit ni aling Brenda, kinuha nito ang aking bag at inilagay iyon sa isang sofa na mahaba.

Pinagmasdan ko ang silid at napaka ganda noon at malako kung sa isang tao o dalawang tao, kumpleto ang nasa kuwartong ito, lahat ng gamit ay nandidito ultimo tv, sofa, maiilit na lamesa at ang kamang sobrang laki para sa aking pananaw.

“Ang gusto lang noon ay hindi siya pagtraydorin ng mga katulong,”

Tumango ako sa sinabi ni aling Brenda.

“Dito ang kuwarto mo, ikaw lang ang mag-isa dito, ang limang katulong sa bahay ay may sarili din na kuwarto sa bahay na ito,”

Agad akong napa baling kay aling Brenda dahil sa sinabi nito. Gulat ako dahil sa sinabi ni aling Brenda na ako lang ang mag-isa dito.

“B-bakit a-ako lang po?“Taka at gulat na tanong ko. Hindi ko maiwasan ang mapatanong.

Bumaling sa akin si Aling Brenda.“Ayun ang sinabi sa akin ni Sir Alkez na dito ang mga nagiging personal maid niya, ang kuwarto mo ay malapit lang sa kuwarto namin sa kabilang pintuan lang.”

Lumapit sa akin si Aling Brenda at may inilagay doon na papel. Tinignan ko iyon at nakita ang mga number doon.

“Ayan ang references number sa padalahan sa atin, kapag magpapadala ako ay isabay mo na para naibibigay ni Linda sa kapatid mo.”

Ilang saglit akong napatingin doon at naalala kona naman ang mga kapatid ko. Hindi ko mapigilan ang mag-isip kung kamusta na ang mga ito at kung anong ginawa o kung kumain naba.

“M-maraming salamat po dito aling Brenda, hindi ko din po alam kung saan ako magpapadala kung sakali man na sumuweldo.“Sobrang laki talaga ng pagpapasalamat ko dito, kung baga ay ito ang hulog ng langit sa akin.

“Ano kaba, wala iyon.”

Ilang sandali pang nanatili si aling Brenda sa silid na ito hanggang sa umalis na ito dahil may kailangan pa daw na gagawin. Nagpaalam ito sa akin na tanging tango lang ang na ibigay ko.

Wala sa sariling umupo ako sa malinis na sofang kulay pula.

Nang maramdaman kung gaano iyon kalambot ay napapikit nalang ang aking mga mata.

Sobrang lambot at ang sarap nitong upuan. Umalis ako sa sofa na mahaba bago ako nagtungo sa kamang kulay puti ang cover.

“Ang lambot.“Naiusal ko nalang dahil kung mas malambot ang sofa ay ito naman ang pinaka malambot na aking naupuan.

Ito ang kauna-unahan na makakaramdam ako ng ganito, siguro kapag naka suweldo ako dito ay ipapagawa ko ang bahay namin na maliit at bibili ng malambot na foam, hindi man kasing ganito kalambot at least ay magaan sa pakiramdam kapag natutulog.

Kung makikita at mahahawakan ng mga kapatid ko ang ganito siguro ay tuwang-tuwa at manghang-mangha ang mga iyon lalo na si Pilofie.

Kinurot ang aking puso ng maalala ko kung paano tumakbo si Pilofie na parang sinusundan ang sasakyan na kinaroroonan ko kung hindi lang ito pinigilan ni Madeo.

Kinuha ko ang bag at inilabas ang mga laman na mga gamit doon, hindi ko dala ang lahat ng damit ko dahil ang tanging dinala ko lang ay yung maayos na damit ganun na din ang shorts at leggings ko.

Habang sinasalansan ko ang mga damit ko ay biglang bumukas ang pintuan at sumilip doon si aling Brenda.

“Halika na at kakain na tayo, alam kong gutom ka narin.“Sambit nito.

Ngayon ko lang naramdaman ang pagkalam ng aking sikmura dahil sa sinabi ni aling Brenda.

Tumango ako at tinapos ang mga ginagawa ko nang matapos ay sabay kaming nagtungo sa lamesang mahaba kung saan naratnan namin ang apat kanina dito na ngayon ay wala na.

Natakam ako sa mga pagkain na nakahain doon at parang mas lalong kumalam ang aking sikmura.

Iba’t ibang putahe ang nasa lamesang mahaba at sa itsura palang noon ay halatang napaka sarap na.

HPM 8

“Halika na,“Una nang umupo sa pang-apat na upuan si aling Brenda.

Sumunod ako dito. Kung kanina ay nandidito ang pamilya na sinasabi ni aling Brenda ngayon ay nabago na. Ilan na kaming nandidito na puro katulong.

Ang mga mata ng mga nasa lamesa ay nakatingin lang sa amin at tahimik.

“Aling Brenda, mapagkakatiwalaan ba ang babaeng iyan? Sa itsura palang, mukhang hindi na mapagkakatiwalaan.”

Napatigil ako sa paglalagad dahil sa sinabi nung isang babae na nakaupo sa kaliwang bahagi ng lamesa, nakataas ang isang kilay nito habang ang paningin ay nasa pagkain na nasa harapan nito.

“Mabait ang batang ito, Annabelle, ikaw lang naman ang hindi mapagkakatiwalaan dito, ika mo nga ay may gusto kay Alkez diba?”

Kung gulat ako sa sinabi nung babaeng nagngangalang Annabelle, mas gulat naman ako sa sinabi ni aling Brenda dito.

Ang mga katulong na nasa hapag kainan ay hindi maiwasang mapa-ubo dahil tila gulat din ang mga ito. Ang isang lalaking nasa dulo naka-upo ay napaubo-ubo.

Hindi nakapag salita si Annabelle dahil sa sinabi ni aling Brenda dito.

Hinawakan ni aling Brenda ang aking kamay at pinaupo sa tabi nito.

“Heto ang pingan, kumain kana.”

Binigyan ako ni aling Brenda ng isang pingan na babasagin na kulay puti at walang ka basagbasag noon sa gilid at sobrang puti.

“Salamat po.“tinanggap ko ang ibinigay sa akin ni aling Brenda na pingan.

“Tandaan n’yo Personal maid s’ya at hindi katulong na katulad ninyo.”

Si aling Brenda na mismo ang naglagay ng pagkain sa aking pingan at ulam. Kumalam lalo ang aking sikmura ng maamoy ko ang aroma kung gaano iyon kabango.

Sinabihan na ako ni aling Brenda na kumain kaya inumpisahan ko nang kumain.

Habang kumakain ako ay naramdaman kong nakatingin ang mga ito sa akin kaya umangat ang tingin ko at tama nga ako, nakatingin ang mga ito.

“Ija, may kutsara at tinidor bakit ka nagkakamay?“tanong sa akin ni aling Brenda.

Tumingin ako sa aking kamay na may hawak na pagkain na handa na sanang isubo iyon.

“B-bawal po ba?“Kinahabahang tanong ko kay aling Brenda.

Ngumiti ito sa akin bago umiling.“Hindi naman, ngayon lang kasi may nagkamay dito.”

“Nasanay na po kasi ako,“Nahihiyang sambit ko.

Napatingin ako sa lalaking nasa dulo tahimik lang ito habang nakikinig sa amin.

Hanggang sa matapos na kaming kumain at naghanda na upang matulog.

Ang sabi ko ay ako na ang maghuhugas ngunit hindi ako pinayagan dahil may nakatoka daw doon sa mga pinggan kaya wala akong nagawa kung hindi ang magtungo sa silid kung saan dinala ako ni aling Brenda kanina.

Tutal ay hindi ako naligo kanina at nagpalit lang ako naisipan kong maligo ngayon gabi para bukas ay maayos ako tignan.

Nagtungo ako sa banyo hindi na ako nagulat ng makitang malaki iyon.

Mas malaki pa ito sa bahay namin. Hindi ma-imagine na ganito kalaki ang banyo dito sa bahay na ito.

Hindi ko alam kung paano gamitin ang shower na nandodoon kaya ang timba at tabo ang ginamit ko upang makapaligo. Pasalamat nalang ako namay tabo at timba doon.

Kumpleto na ang gamit doon mula sa shampoo, sabon, lotions at iba pa.

“Ang bango,“Sambit ko ng maamoy ko ang shampoo na binuksan ko, ngayon lang ako naka amoy ng shampoo na ganito kabago. Ignorate nga yata siguro ako sa bagay bagay dito sa bahay na ito.

Matapos kong makapaligo ay sinuot ko ang leggings na kulay itim at ang kupas na kulay puting damit.

Wala akong magandang damit o mamahalin dahil hindi naman ako lumaki sa mayaman na pamilya.

Simula bata ay mahirap na kami pero ginagawa lahat ni tatay at mama ang lahat para mabuhay kaming magkakapatid. Hindi man kami nabibilihan ng magagandang gamit, damit at iba ay busog naman kami sa pagmamahal. Ngunit nagbago iyon lahat dahil sa kagagawan ng mga Montividad.

Naalala ko kung paano namatay ang nanay ko.

Namatay si Mama dahil sa isang Montividad. Walang nakaka-ungkat kung ano talagang nangyari dahil tinago nila lahat. Madali lang nilang naitago ang nangyari dahil mayayaman sila at kami ay mahihirap lang.

Sinusuklay ko ang aking mahabang buhok habang nakatingin sa kulay kremang dingding ng bumukas ang pintuan.

“Alista,”

Tumingin ako kay aling Brenda ng tawagin nito ang aking pangalan. Agad din akong napatayo baka kung sakaling may kailangan o gagawin.

“Bakit po?“Magalang na balik na tanong ko.

“Pinapatawag ka ni Sir Alkez, sumunod ka sa’kin.“pagkatapos sabihin ni aling Brenda iyon ay mabilis akong naglakad at hindi na timapos ang ginagawang pagsuklay.

“Heto at ibigay mo kay Alkez ang kape niya.”

Dahil sa sinabi ni aling Brenda ay tila nanginig ang aking buong katawan at kahit na nanginginig ay kinuha ko ang tasa ng kape na nasa maliit na platito.

“Huwag kang kabahan dahil mabait naman si Alkez, hindi siya naninigaw.”

Marahan akong tumango at parang nawala ang kaba sa aking dibdib dahil sa sinabi ni aling Brenda. Sana nga ay mabait ito at hindi ako sigawan dahil kapag nangyari iyon ay baka tumapon bigla sa akin ang kape.

Nagumpisa nang maglakad si aling Brenda patungo sa hindi ko alam kung saan. May malaking dalawang salamin at doon ito pumasok. Nakasunod lang ako sa likod nito.

Mangha ako ng makita ko kung nasaan kami, sobrang ganda dito at nakaka-akit ang kagandahan.

Isa itong malaki at magandang hardin na tila may anghel na nakatira doon o diwata bukod sa sobrang ganda ay magaganda rin ang mga bulaklak na nandodoon.

Kahit na madilim ay kita parin ang mga bulaklak doon dahil sa maliwanag ang ilaw na kulay dilaw dito.

Nakita ko ang isang lalaki na nakaupo na pang-dekwatro sa isang mahabang upuan na halatang marangya din at mahal ang presyo.

Lumunok ako ng malaki bago ako maharan na sumunod kay aling Brenda ng makaupo ito sa tabi ni sir Alkez na seryosong nakatingin sa magagandang Bulaklak.

“Ijo, nandidito na si Alista,“Pagsasabi ni aling Brenda sa lalaking hindi kumukurap at hindi tumitingin sa gawi namin.

“Pwede mo na po kaming iwan Nana.”

Nagbuhol buhol ang aking paghingat ang tahip ng aking dibdib ay hindi ko na alam kung saan pa iyon tutungo.

Tumingin ako kay aling Brenda, kita sa mga mata ko kung paano ako umiling upang hindi nito iwan ngunit ngumiti lang ito sa akin bago nagmamadaling umalis at iniwan kami.

“You are not here just because of you’re my maid. Let m—”

“T-tagalog p-po S-sir kasi h-hindi a-ako nakakaintindi n-ng English…“Napapikit ako ng mariin matapos kong sabihin iyon.

“W-what?“Tila hindi nito makapaniwalang tanong.

Tumungo ako dahil hindi ko kayang marinig ang sasabihin nito sa akin dahil sa tuwing may mga tanong sinasabihan ko noon ay mabilis nila akong sinasabihan ng kung ano ano lalo na ang bobo at tanga.

“G-grade 6 lang po ang natapos k-ko at puro p-palakol pa po ako sa e-english.“Nanliliit ako sa sarili ko, ayokong sabihin iyon pero sinabi ko parin dahil handa na naman akong masabihan ng masasakit na salita.

Narinig kong huminga ito ng malalim kaya agad akong napatingin dito.

Wala parin emosyon at malamig parin ang mga mata nito.

“Hindi ka basta katulong ko, Bilang personal maid, gusto kong nasa tabi kita sa mga oras na aalis ako, ayus lang na hindi mo ako tignan kapag nasa bahay ko, ang akin lang ay gusto ko ng mata sa paligid ko.”

Hindi ko alam kung mamamangha ba ako o magugulat dahil sa tigas, lalaking lalaki ang boses nito o sa straight nitong pagtatagalog.

“Ayoko rin ng mga kung ano-anong hindi magandang bulong at issue, naiintindihan mo ba?“mahabang sambit nito bago bumaling sa aking gawi na tila alam nito kung nasaan ako.

Agad na kumabog ang aking puso ng magtama ang aming mga paningin. Wala kang makikitang kung ano ano sa mga mata nito.

Bukod sa lamig at…lungkot.

Hindi ko man makita sa mukha nito ngunit ayun ang nakita kong dumaan sa mga mata nito.

“S-sige po S-sir, makaka-asa ka po sa a-akin.“Utal na sambit ko bago ako huminga ng malalim.

Ito ang unang beses na mag-aalaga ako ng may kapansanan sa katawan na katulad ng lalaking nasa aking tabi.

HPM 9

Sa ilang araw na nagta-trabaho ako bilang isang personal maid ni Mister Alkez doon ko napatunayan na hindi lang kasing lamig ng yelo ang mga mata nito kundi ganun na din siguro ang lahat ng kaanyuan nito.

At sa ilang araw na magta-trabaho ko dito ay alam ko na ang ayaw at hindi nito. Katulad ngayon.

“Huwag ko nalang po kayang lagyan ng asukal Nay?“Inosenteng tanong ko kay Nanay Brenda.

Nanay nalang daw ang itawag ko dito at huwag aling Brenda dahil masyado daw nitong hindi gusto. Kaya ayun at nasanay na ako sa nanay kahit na ayun ang unang beses ulit na mababanggit ko iyon.

“Ay! Jusko Iste ayan ang huwag mong gagawin dahil hinding hindi n’ya gusto iyon.“Napangiwi si Nay Brenda dahil sa sinabi ko.

Inutusan ako nitong magtimpla ng kape kahit na tanghaling tapat ay nagkakape parin pala ito.

Ito ang napansin ko dito. Mahilig itong magkape sa hargin kung minsan ay sa malawak na balcony nito.

Matapos kong maitimpla ang kape nito ay umakyat na ako sa kuwarto nito dahil wala naman ito sa hardin. Binuksan ko ang doble door nito para makapasok sa kuwarto nito.

Nakita ko ito sa balcony nito na nakaupo habang ang cellphone nito na nasa tabi nito at nakikinig ng kung anong kanta.

Hindi ko alam kung bakit sa tuwing malalapit ako dito ay laging kumakalabog ang dibdib ko ng malakas. Tulad ng ginagawa ko ay huminga ako ng malalim bago ako marahan na pumunta sa tabi nito.

“Eto na po ang kape mo S-sir…”

“How many times do I need to tell you na It’s Zed not Sir hmm?”

Ayun na naman ang kabang nararamdaman ko sa tuwing ganito ang sinasabi nito sa akin. Isang beses ay nairita ito sa akin dahil sa ayaw talaga nitong tawagin kong ‘Sir’

“Sige po kuya,“Hindi ko napigilan ang mapangiti dahil sa naging reaction nito sa tinawag ko dito.

Narinig kong mahina itong nagmura sa linggwaheng ingles kaya napangiwi nalang ako. Sa ilang araw na magta-trabaho ako dito ay hindi ko mapigilan ang inisin ito.

“Nasaan ang kape ko?“Tanong nito sa matigas na tagalog.

Kailan ba ako masasanay na ganito talaga ito kapag magsasalita ng tagalog ay palaging matigas at malamig.

Inilapag ko ang platito sa tabi nitong lamesang pabilog na kulay itim na medyo maliit.

“Nasa tabi mo na po Kuya—”

“Stop calling me kuya! You are not my sister!“Inis na malakas na sambit nito sa akin.

Napapikit pikit ako dahil sa pagkakainis nito sa akin.

“Sige po Sir,“Nagkabit balikat ako at aalis na sana sa harapan nito ngunit nagsalita na naman ito.

“Clean my bed.“Bossing utos nito sa akin.

Hindi na ako nagreklamo at nagtungo ako sa malaki nitong kama. Iisa lang ito pero ang kama nito ay kasing laki siguro ng kuwarto ko sa baba.

“After that, bring with me the brown envelope, nasa tabi lang ’yon ng tv.”

Habang inaayos ko ang bed cover nito ay tumingin ako sa malaki nitong tv na mukhang hindi naman nagagamit.

Matapos kong palitan ang bed cover nito at mai-ayos ang mga unan nitong mababango na kasing amoy nito ay nagtungo ako sa sinasabi nitong envelope na kulay brown.

Hindi ko alam kung anong laman noon wala din akong karapatan na buksan iyon kaya naglakad na ako patungo dito.

“Open it and…wait can you read right?”

Tumingin ako dito at marahan na tumango kahit hindi naman nakikitan nito,“Opo, pero mabagal akong magbasa S-sir…“Nahihiyang sambit ko dito.

Tumango ito sa akin.“Then Read it.“Mautoridad na utos nito sa akin.

Nakita kong may nakasulat sa harapan ng envelope kaya nagtanong ako dito.

“Sir, pati yung nasa unahan babasahin ko?“Tanong ko dito.

Kahit na bulag ito ay nagagawa parin nitong umirap at ngumuwi.

“Yeah.”

“B-bussines—”

“Business.“pagtatama nito sa akin.

Ngumuso ako ngunit may sumisilay na ngiti kahit na napapahiya ako ay hindi ko magawang ngumiti dahil sa ilang araw ko dito ay may natututunan ako dito na iba’t ibang salita.

“Business proposal.“Tumango tango ako ng mabasa at masabi ko iyon.

Tumango din ito,“Open it.”

Nanginginig ko itong binuksan, kulang nalang ay manghina ako dahil sa puro English at marami iyon.

“Sir, ikaw nalang magbasa maraming English.“Reklamo ko dito bago ko inilagay sa hita nito iyon.

Maglalakad na sana ulit ako ng mag sink-in sa akin ang sinabi ko. Napapahiya man ay kinuha ko ang envelope ulit sa hita nito bago ko binuklat ulit iyon.

“Read it.”

“Oo na,“Kumamot ako sa ulo ko bago ko kinuha ang mga papel sa loob.

“Sir, english lahat baka mamaya abutin tayo ng siyam-s’yam dito.“Bulong kong usal dito.

“Basahin mo nalang.“Tila nauubusan ng pasensyang saad nito.“Iintindihin ko nalang.”

Bulong lang iyon pero hindi yata alam nito na napalakas. Tumingin ako dito ng ilang saglit para itanong kung tama ba yung narinig ko pero hindi ko nalang sinabi. Huminga ako ng malalim at binasa na ng mahina ang nasa papel dahil ramdam kong manginginig ang aking boses kapag nilakasan ko.

“Lakasan mo hindi ko marinig para kang bumumulong.“Preskong usal nito sa akin.

“Bakit hindi ikaw ang magbasa.“Mahinang bulong ko dito na ayus lang para ako lang ang makarinig.

“Basahin mo na ang tagal mo naghihintay ako.”

Wala akong nagawa kung hindi ang sundin ito. Lumipas ang ilang oras na pagbabasa ay nasa kalahating bahagi palang kami ng binabasa ko, ako nalang ang nagrereklamo sa sarili ko sa loob loob ko dahil bakit ba ako ganito? Ang bagal at wala na nangang laman ang utak ko ang bagal ko pang magbasa.

“Tama na, tawagin mo si Annabelle, sabihin mo na may kailangan ako.“Seryosong sambit nito.

Sumulyap ako dito, ramdam ko ang kaseryosohan nito at kawalan ng gana sa mukha.

Nainis o nawalan na siguro ito ng ganang makinig sa akin dahil sa bagal kong magbasa kaya ipinapatawag na nito si Annabelle dahil ito ay mas may kakayahan na makapag basa ng mabilis at makaintindi ng English dahil nakapag tapos ito ng high school.

Ayun ang kuwento sa akin ni nanay Brenda. Hindi ko din maitatanggi na maganda nga ito at balingkinitan ang katawan.

Hindi ko alam kung bakit parang may kumurot sa aking puso dahil sa naisip. Tumingin ako kay Sir Alkez at dahan dahang tumayo.

Alam kong maliit lang ako dito. Inaamin kona sa sarili ko iyon pero bakit masakit kapag dito mismo nanggaling? Kahit na hindi pa nito sinasabi ang mga katanggang iyon pero ramdam ko na.

“S-sige p-po S-sir Zed.“Mabilis kong inilagay sa lamesang maliit ang papel na ilang pages din ang dami.

Tumango lang ito.

Umalis na ako sa kuwarto nito, nang makababa ay hinanap ko si Annabelle kung nasaan ito. Nagtanong ako kay nanay Brenda dahil hindi ko ito nakita sa loob ng bahay.

“Nasa hardin Ista, nagha-harvest nang mga bulaklak sa para sa mga flower vase na nandidito sa loob ng bahay.”

Ayun ang sinabi sa akin ni Nanay Brenda, nagpasalamat ako. Nagtungo ako sa hardin at nakita ko doon si Annabelle na masayang nagha-harvest ng mga bulaklak na Rosas na kulay pula at tulips.

“Annabelle,“Tawag ko dito ng makalapit ako.

Humarap ito sa akin, nang makita ako nito ay agad na tumaas ang kilay nito. Mula sa maamo ay naging mataray ang mukha nito.

“Bakit.“Mataray na sambit nito.

“Pinapatawag ka ni Sir Alkez.“Mahinahon na sambit ko dito.

Parang nakarinig ito ng maganda sa pandinig dahil agad na nagliwanag ang buong mukha nito at ngumiti sa akin ng napaka tamis bago nagmamadaling umalis sa harapan ko.

Tinapik pa nito ang aking balikat.

Hindi ko alam kung bakit ganun nalang ang reaksyon nito ngunit hindi ko na iyon binigyan pa ng pansin.

Alam ko naman may gusto ito kay Alkez, sino naman ang hindi mahuhulog kay Sir diba? Kahit na bulag ito ay tila hindi iyon nakabawas sa itsura nito.

Kung may paborito man ang d’yos, Siguro ay ito ang paborito nito. Dahil halos lahat ay maganda dito. Walang kapintasan pu-puwera nalang sa mga mata nitong maganda. Kung hindi man ito naging bulag ay mas lalong maraming mahuhulog dito.

HPM 10

Kumakain na kami ng pananghalian nung bumaba si Annabelle na may ngiti sa labi. Sobrang laki noon na kulang nalang ay mapunit.

Iniiwas ko ang aking tingin dito dahil sa naramdaman na kakaiba.

“Ngiting ngiti ka yata ngayon Belle?“Tanong ni Carlo dito ng makapunta ito sa hapag.

Sinulyapan ko ito at nakatingin ito sa akin ngayon na parang tinitignan ang aking magiging reaksyon.

“May ibibigay na regalo sa akin si Sir!“Masayang sabi nito na sa’kin nakatingin.

Pinanatili kong maging maayos ang aking kaloob-looban kahit na parang napapaisip ako kung ano ba talaga ang napag-usapan ng dalawang ito. O kahit na inutusan lang ito ni Sir.

“Talaga!? Kailan?”

“Ngayong linggo at hintayin ko nalang daw iyon! I can’t wait!”

Umupo ito kung saan ang harapan ko. Buti nalang ay tapos na akong kumain at nagpapahinga nalang.

“Oo nga pala Alista, pinapatawag ka ni Sir.“Nahimigan ko sa boses nito ang disgusto sa sinabi nito sa akin.

Nagtataka man ay tumango ako dito bago tumayo at napag pasyahan na puntahan si Zed sa taas.

Hinawakan ko ang doble door upang makapasok sa kuwarto nito.

Agad akong napatigil at tila nawalan ng hininga ng makita ko ito. Kakalabas lang nito ng banyo at naka boxer lang ito, nanuyo ang aking lalamunan dahil sa nakita ko dito. Kitang kita ang katawan nitong hindi sobrang masakit sa mata, hindi ito payat, tama lang ang katawan nito. Sobrang puti na konting hampas lang yata dito ay mamumula na agad iyon doon.

Itinikom ko ang aking bibig dahil baka pasukan iyon ng kung anong insekto o elementong nandidito sa loob ng kuwarto nito.

“Even you didn’t speak. I feel you.”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko dahil sa sinabi nito. Aligaga ako at hindi alam ang gagawin kung bababa ba o magpapatuloy at magtatanong dito.

Ramdam kong nag-iinit ang aking mga pisngi kaya napapikit nalang ako. Habang nakapikit ako ay nagsalita ako.

“M-may k-kailangan p-po k-kayo?“Utal utal na tanong ko dito. Nakapikit parin.

Ngayon lang ako nakakita ng ganung kagandang katawan! Hindi ko alam kung naligo ba ito o ano! Pero ang ganda talaga ng katawan nito!

“Can you shower me?”

“P-po?”

“Paliguan mo ako.“Matigas na ulit nito sa wikang Filipino.

Mas lalong hindi ko na malaman kung ano pabang dapat tamang isipin dahil sa sinabi nito. Ano daw!? Paliliguan ko ito!?

“Well, I don’t need your answer. Because I’m your boss. You do whatever I said to you.“Malamig na sambit nito.“Paliguan mo ako dahil na iinitan ako.“Matigas na utos nito.

Wala na akong nagawa dahil sa sinabi nito. Naintindihan ako ang sinabi nitong English. Marahan kong iminulat ang aking mga mata at huminga ng malalim bago tumingin ulit dito.

Nakapameywang ito ngayon habang ang isang kamay nito ay hawak ang itim nitong pang-alalay na parang tukod na kulay itim.

Nanginginig na naglakad ako patungo dito.

“Ihahanda ko lang po ang damit mo Sir—”

“Call me what you called to me earlier.“Utos nito.

“Sige po S-sir–“hindi ko naituloy ang sasabihin ko ng putulin na naman ako nito sa pagsasalita.

“Zed.“Pagtatama nito sa akin.

“Z-zed…“kinagat ko ang labi ko ng masabi ko iyon ng na u-utal.

Tumango ito sa akin. Hindi ko alam kung namamalik mata lang ba ako o kung ano dahil nakita sa mga labi nitong mapula ang multo ng ngiti.

Pumasok ako patungo sa kuwarto nito kung saan meron isa pang kuwarto na doon nakalagay ang mga damit nito. Lahat ng gamit nitong mamahalin.

Meron doon na mga sapatos, relos, mga tuxedo, lahat ng doon ay puro yata expensive ang bawat isa. Hindi na ako magtataka kung umabot iyon ng daang libo o milyon ang halaga.

Binuksan ko ang salamin na nakatakip sa isang malaking aparador na kulay gold na pahaba ang hugis. May ilaw na nakalagay sa bawat mga damitan nito na kapag binubuksan ang pintuang salamin ay automatic na magbubukas din ang ilaw doon.

Nung unang beses akong pinatawag nito akala ko ay may sasabihin itong hindi maganda ngunit nagulat nalang ako ng ipalibot nito sa akin ang buong kuwarto nitong malaki para daw maging pamilyar ako dito. Ayun nga ang nangyari kinabukasan ay ayun ang ginawa ko na agad ko naman nakabisado ang bawat sulok ng kuwarto nitong malaki.

Kumuha ako ng boxer na plain ang kulay at ang itim na t-shirt na bagay dito. Maputi ito kaya lahat siguro ng kulay ay babagay dito. Ngunit wala lang doon na iba’t ibang kulay sa mga damit nito dahil puros puti at itim iyon. Kukonti lang ang kulay blue na magaan sa mga mata.

Kumuha din ako ng short nito na kulay puti bago ako lumabas na upang puntahan ko ito.

Wala na ito sa kama nito at alam ko kung nasaan na ito.

Nanginginig man ang mga kamay ay dahan-dahan akong naglakad patungo sa kung saan ang cr nito. Nginig ang kamay na hinawakan ko ang doorknob nito at pinihit iyon ng dahan-dahan.

Ngayon lang ako nakapasok sa banyo nito at tila parang gustong lumuwa ng mata ko dahil sa nakikita ko mula sa kinatatayuan ko ang magadang tanawin ng hardin.

Salamin iyon kaya kita ang nasa labas, hindi ko na naman mapigilan ng mamangha dahil sobrang ganda ng tanawin mula dito. Kitang kita dito ang mga iba’t ibang puno ng prutas tulad ng mangga, ubas, mansanas at sunkist na ngayon ko lang din nakita at nalaman na pwede palang magtanim niyon dito sa pilipinas.

Umalis ang tingin ko sa hardin o hardin paba ang tawag doon o paraiso. Bumaling ako kay Zed na nasa bathtub nito habang nilalaro ang mga bula doon. Ang mga malalamig nitong mga mata ay nakatingin kung saan ang hardin na parang alam at nakikita nito ang nasa labas.

“Kanina pa kita nararamdaman pero hindi ka man lang gumagalaw.”

Hindi ko alam kung bulag ba ito dahil ang bilis nitong malaman kung may tao ba sa paligid nito o wala.

Hinubad ko ang aking sapin sa paa at naglakad sa tiles nitong sahig. Ito ang kauna-unahang mapapliguan ko ang isang mala diyos ang katawan na lalaki.

Umupo ako sa tub nito at kinuha ang balde at tabo na buti nalang ay meron sa cr nito na kahit mukhang hindi nagagamit.

“You can use the shower thought.”

“Mas masaya gamitin ang balde at tabo para sa akin.“pinuno ko ang tabo ng tubig at marahan na binasa ang likuran nitong hindi pa nababasa kahit na nakababad ang kalhating katawan nito sa tub.

“Hmm hmm…”

Ayun lang ang isinagot nito. Nakita kong nakapikit ito at mukang nire-relax ang katawan.

Habang ginagawa ko ang nasimulan ay wala na naman sa sariling napatingin ako sa mala paraisong hardin nito.

“Ang ganda nitong malaking banyo mo, kung sino man ang nag-isip nito nakakamangha.“Hindi ko yata makakalimutan kung gaano kaganda ang banyo nito.

“I am the one who suggested that, I know I’m blind man. But I know how to Imagine the things around me.”

Sa sinabi nito ay hindi ko mapigilan ang malungkot dahil sa kalagayan nito.

“Inborn na bang ganyan ang mga mata mo?“Hindi ko napigilan ang mapatanong nito.

Hindi ito nagsalita ngunit tumango ito.

Hindi na ulit ako nagtanong at nagsalita pa at pinagpatuloy ko nalang ang aking ginagawa dahil baka kung ano pa ang masabi o matanong ko dito.

Kinuha ko ang sambon nito na mukhang mamahalin din. Dahil pinakuha nito iyon sa akin.

Ito na mismo ang nagsabon sa sarili nito at naglagay ng shampoo na sobrang bango.

Pinuno ko ulit ang timba sa gripo dahil wala ng laman iyon bago ako bumalik sa pagkakaupo at marahan na binuhusan ito upang mawala ang mga sabon sa katawan nito.

Ang tubig sa tub nito ay puro bula kaya wala din ang mga ibinubuhos ko sa katawan nito upang mawala ang mga bula at sabon sa katawan nito.

Umiwas ako ng tingin dahil umalis na ito sa bathtub nito, madali lang para dito maka-alis doon at parang alam na alam na nito ang lahat na gagawin.

“You can go, I can do this without anyone’s help.”

Lumabas na ako dahil sa sinabi nito, mas maganda na iyon baka mamaya ay makakita ako ng hindi ko pa nakikita. Napansin kong sa salamin ng makadaan ako sa malaking salamin nito ang aking mukhang pulang pula dahil sa naiisip ko.

Marami na akong nakitang trabahador na nakakapag hubad ng katawan sa ulingan dahil kapag binubuhat ng mga ito ang mga uling na nasa sako ay mas gusto ng mga ito na nakahubad kaysa sa magdamit. Ngunit hindi katulad ng mga katawan nito ang katawan ni Zed na makakapag pabaling at makakapag panganga ng bibig nang ibang mga kababaihan.

Ayokong aminin sa sariling kasama ako doon pero parang ganun na nga.

HPM 11

Nakaupo muna ako sa sofa samay kama nito habang hinintay itong makalabas mula sa banyo nito.

Nang makita kong bumukas ang pintuan doon ay mabilis akong umayos ng upo. Dahan dahan itong naglakad palabas.

Hindi ko na naman maiwasan ang hindi mamangha sa itsura talaga nitong lalaking ito. Napaisip tuloy ako kung may nagugustuhan ba ito kahit ganito ito o may girlfriend naba ito?

Inalis ko sa isip ko ang isipin na iyon dahil ramdam kong biglang sasama ang aking pakiramdam.

“S-sir—”

“Ilang beses ko bang sasabihin sayo na Zed?“Nag-igting ang panga nito ng masabi iyon.

Lumunok ako bago ko pinakalma ang aking damdamin.

“Z-zed, ano po ang kakainin mo?“Kinakabang tanong ko dito dahil naalala kong hindi pa nga pala kunakain ang isang ito at anong oras na.

Ang tuwalyang dala nito ay ipinatong nito sa ulo.“Tinatamad pa akong kumain,“Gamit ang ipinatong nitong towel ay pinatuyo nito ang buhok na hindi kahabaan.“si Nana na ang magdadala sa akin ng pagkain ko.

Tumango nalang ako kahit na hindi nito iyon nakikita.

“Get the proposal business, hindi ka pa tapos.”

Gulat ang bumalot sa aking mukha ng sabihin ni Zed iyon. Napapikit pikit pa ako dahil baka iba ang narinig ko. Ang tibok ng aking puso ay parang nagkanda gulo-gulo na naman.

“P-pero…”

“What do you think? Annabelle read it on me? No. Ikaw ang personal maid ko, hindi ko basta basta na pinapabasa ang mga papeles sa katulong.”

Hinanap ng aking mga mata kung nasaan ang envelope na kulay brown. Nakita ko iyon sa lamesang pabilog namay naka dagan na cellphone sa ibabaw nito.

“Get the papers,”

Pinagmamasdan ko lang ito hanggang sa makaupo ito sa kama nitong malambot at malaki.

Parang tuod na naglakad ako kung nasaan ang brown envelope, kinuha ko narin ang mamahalin nitong cellphone dahil baka mainitan iyon doon kahit na naman yata hindi inaabutan ng init ang balcony nito dahil sa malaking silong sa itaas.

Inilagay ko iyon sa may tabi ng isang maliit na ref nito na nasa loob bago ako naglakad patungo ulit sa sofang kina u-upuan ko kanina.

Inumpisahan ko na ulit na basahin ng mahina ngunit sa oras na ito ay hindi na ako nauutal na pinagtataka ko agad.

Siguro ay nasanay na agad ang sarili ko?

Hanggang sa ilang oras na nakalipas ay natapos kong basahin ang lahat ng pages doon, masaya akong tumingin dito ngunit nakita ko itong nakahiga na at mukhang natutulog yata?

Kumamot ako ng ulo dahil ginawa yata ako nitong storyteller.

“Siraulong ’to, mukha bang kwento yung mga binabasa ko para makatulog ito.“Naisambit ko. Tumayo ako bago ko kinuha ang kumot at itinabon iyon dito.

Naglakad ako patungo sa salamin ng pintuan sa balcony nito, hinila ko ang malaking kurtina na nakasabit ng maayos sa dalawang haligi ng dingding.

Tumingin ako sa lalaking nasa kama na ngayon ay mahimbing na yatang natutulog dahil sa pagtaas baba ng dibdib nito.

Tama lang ang temperatura sa silid nito gawa ng aircon.

Ipapatong ko na sana ang envelope sa may tabi ng cellphone nito nang umilaw at tumunog iyon. Kunot noo man ay matagal kong pinagmasdan ang pangalan na nandodoon.

Ilang beses na akong nakakakita ng ganitong cellphone pero hindi ganitong kamahal at kaganda kahit simpleng kulay itim lang iyon.

Tumingin ako kay Zed. Naglakad ako patungo dito at wala sa sariling tinapik ang pisngi nito dahilan upang umungol ito.

“M-may tumatawag,“Kinakabahan na sambit ko dito.

Dahan dahan nitong imunulat ang mga matang kay gaganda. Ngunit walang ka laman laman na emosyon.

Itinaas nito ang palad kaya mabilis akong bumalik kung nasaan ang cellphone ng nasa kamay ko na iyong ay maingay kong hinawakan at ibinigay iyon dito.

“Sagutin mo. The green bottom there.”

Tinignan ko ang cellphone nito at nanginginig ang kamay na sinagot ko iyon bago ko inilagay sa palad nito.

Dahil wala naman akong balak na makichismis kung ano ang pag-usapan nito at ng nasa kabilang linya kaya ang ginawa ko ay marahan akong naglakad palabas ngunit hindi pa ako nakakalabas ng tuluyan ay nagsalita ito.

“Dito ka lang.“Matigas na usal nito.

Hindi ko alam kung para sa akin ba iyon o doon sa kabilang linya. Ngunit kahit na hindi ko alam kung para kanina iyon ay automatic na tumigil ang aking mga paa para sa paghakbang.

“Why I need to be there?“Tanong nito sa kausap.

Mabilis ang tahip ng aking dibdib na bumalik ako sa pagkaka-upo kanina sa sofang mahaba. Napansin kong ngumisi ito at umiling na para bang may sinabi ang kabilang linya na nakakatuwa para tumawa ito.

“Saturday? What time?”

Tumingin ako sa pintuan dahil bumukas iyon at pumasok doon si Nanay Brenda na may dalang mga tray ng pagkain.

Tumingin muna si nanay Brenda at nang magtama ang aming mga mata ay ngumiti ito sa akin. Ngumiti din ako pabalik kay nanay Brenda.

Nagtungo ito sa bed side table upang doon ilagay ang pagkain na dala at ang iba pang mga prutas na hiwa hiwa na.

“Ilalagay ko na rito ang pagkain mo ijo, kumain kana.“Habang inililipat ni nanay Brenda ang mga pagkain sa bed side table.

“Sure, sure. I’m gonna come there in Saturday. Idiot. I don’t have feelings for her.”

Matapos sabihin iyon ni Zed ay inilapag na nito ang cellphone, nakita kong namatay ang cellphone nito, humarap ito na parang alam na alam nito kung nasaan ang pagkain at kinapa ang kutsara at tinidor doon.

Tumingin sa akin si nanay Brenda, nagpaalam ito kay Zed pati narin sa akin ngunit may ibang ngiti sa mga labi.

“Maiwan kona ulit kayong dalawa.“Ayun ang sinabi nito bago lumabas na ulit.

Tahimik lang kaming dalawa ni Zed, tanging maririnig mo lang sa buong kuwarto nito ay ang mga tunog ng kubyertos na ginagamit nito.

“You will come with me this Saturday night, we will attend the party of my friends.”

Sumulyap ako dito at hindi nakapag salita ng ilang sandali.

“O-opo…”

“Drop the ‘Po’.”

Hindi nalang ako nagsalita.

Natapos ito sa pagkain at ang kinakain na nito ngayon ay ang prutas na dinala ni nanay Brenda para rito.

Pakwan na may halong gatas na malapot iyon, hindi ko alam kung bakit ang hilig nito sa may mga gatas.

Ayun ang napansin ko dito dahil sa tuwing pagkatapos nitong kumain ng kanin at ulam ay ayun ang kinakain nito pagkatapos. Kahit na iba iba ang prutas na dinadala dito ay kailangan na may gatas na malapot iyon.

“Anong araw na ngayon?“Tanong nito matapos isubo ang pakwan na hiniwa.

Napaisip ako kung anong araw din ngayon. Hindi ko din makita sa kuwarto nito dahil wala naman kalendaryo sa kuwarto nito.

“Hindi ko alam? Wala naman nakalagay sa kuwarto mo na kung anong araw na ngayon?“Sambit ko dito.

Nakita kong kumunot ang mga makakapal nitong kilay at bahagyang umubo na parang hindi inaasahan ang sasabihin ko.

Napa-isip ako kung may nasabi ba akong hindi maganda dito upang magka-ganon ito.

Kinapa nito ang cellphone at binuksan iyon bago nito itinapan patungo sa aking gawi na alam na alam nito.

Hindi ko talaga alam kung bulag ba ’to o nagbubulag bulagan lang.

“Tignan mo.“Utos nito kaya wala akong nagawa kung hindi ang maglakad patungo sa kung nasaan ng cellphone nito at tinignan sa screen nito kung anong araw na.

“Biyernes,“Sambit ko dito.

Biyernes. Nanlaki ang aking mga mata dahil sa naalala ko. Ngayon biyernes ay graduation ng mga grade 10 at kasama doon na aakyat si Madeo dahil may parangal itong nakamit.

“Okay.“Ayun lang ang sinabi nito.

Hindi ako nakapag salita dahil patuloy parin na umiikot sa akin ang nasa isip ko, nangako ako kay Madeo na sasabitan ito ng medal ngunit nandidito ako ngayon at mukhang nakalimutan pa.

Kinagat ko ang aking labi dahil may hikbing lumabas doon. Ito ang unang beses na alam kong walang umakyat para magsabit ng medal dito. Naalala ko ang mga kapatid ko at ang tatay ko.

HPM 12

“Pansin ko Iste, nitong mga nakaraang araw parang ang tamlay mo?“tanong ni Albert sa akin.

Nasa hardin ako ngayon at nakaupo dahil natutulog si Zed sa kuwarto nito, hindi natuloy ang pupuntahan sana namin na sinasabi nitong party dahil nagkasakit daw ang nagimbita at pinamove ang araw kung kailan ng mga ito gaganapin ang kasiyahan na tinutukoy.

Buti pa sila at napapamove ang mga kasiyahan.

“Hindi kasi ako naka-attend sa kapatid ko, sinabitan kasi ng medalya kasabay ng mga grumaduate nung nakaraan.“Proud ako sa kapatid ko pero bakit parang hindi iyon masaya na lumabas sa aking bibig?

Nagiisip na naman tuloy ako kung ano bang ginagawa ng mga ito ngayon. Gusto ko nalang umiyak bigla sa tuwing na aalala ko si Pilofie na umiiyak. Si Sparios na tahimik lang pero makimkimin sa edad na trese ay mas gusto nitong sabayan ang kapatid naming bunso sa pag-aaral.

Si Madeo na kinse ngunit nakikita na ang kalagayan namin sa buhay. Ang mga hindi dapat makita dito sa mundo ay nakikita na nito sa edad palang noon na siyam na taon.

Napatingin ako sa panyong inilahad sa akin ni Albert.

“Tumutulo na yung luha mo.”

Tatanggihan ko na sana iyon ngunit mabilis nitong ipinunas sa aking pisngi ang panyong hawak nito.

“Ayokong may nakikita akong babae na umiiyak sa harapan ko,“Nakangiting usal nito sa akin.

“Maraming salamat.“Kinuha ko ang panyo dito at ako na mismo ang nagpunas noon sa aking pisngi, gabi na at mukhang kaming dalawa nalang yata ang gising sa buong mansion na ito.

Tumingin si Albert sa malayo.

Napatingin din ako sa kalangitan dahil sa ginawa nito.

“Bakit hindi ka nagpaalam kay Sir na bibisitahin mo ang kapatid mo?“Tanong nito habang nasa malayo ang tingin.

“Hindi ko kaya kasi ilang araw palang naman akong magta-trabaho dito sa bahay na ito, takot akong magpaalam kay Sir.“Wala sa sariling nakagat ko ang aking labi dahil sa lumabas sa aking bibig. Siguro kung naririnig nito ang pagtawag kong ‘Sir’ dito ay alam kong magagalit ito sa akin, kung hindi ay itatama na naman ako nito.

Tumingin ito sa akin.“Bakit ka naman mahihiya? Mabait si Sir.“Pagsasabi nito sa akin na may ngiti sa labi.

“Matagal kana bang magta-trabaho dito?“Tanong ko dito dahil mukha naman matagal na itong nandidito.

“Oo, ilang taon na din,“Umiwas ito ng tingin sa akin bago ibinalik ulit sa tinitignan. Ang kalangitan.“Sir ang nagbigay sa akin at sa aking pamilya ng pang-araw araw na gastusin sa school ko, hindi man nakapag tapos ng collage at least nakatungtong ako ng collage, nahihiya na din kasi ako ngayon.”

Bakas sa boses nito ang kagalakan at pasasalamat.

Nagtaka ako dahil ilang tao na ba ang natulungan ni Zed, hindi man ito nakakakita at malamig man itong makitungo ngunit marami na yat itong natutulungan.

“Nandidito ako para suklian ang mga naitulong niya sa akin pero hindi pumayag si Sir at binibigyan pa ako ng suweldo na sasapat sa amin ng pamilya ko.”

Mahaba pa ang pinag-usapan namin hanggang sa nagpaalam na kami sa isa’t isa na matutulog na dahil anong oras na din.

Ngayon ko lang din nalaman na wala na ang ama ni Albert at ang natitira nalang dito ay ang kapatid nitong babaeng may sakit ganun nadin ang nanay nito na malabo na ang mga mata.

Kinabukasan ay na gising ako sa isang kaluskos na hindi ko alam kung saan nanggagaling, pupungas pungas ang matang nagmulat ako at nakita ko ang isang bulto ng tao na nakaupo sa pangisahan na sofa.

Malamig ang tingin nito sa aking gawin, hindi ko alam kung na mamalik mata lang ba ako o totoo pero sa kaisipang na mamalik mata lang ako ay bumalik ako sa pagka-pikit.

“Gumising ka may pupuntahan tayo.”

Agad akong napabalikwas ng bangon ng magsalita ang lalaking nasa sofa na ’yon! Akala ko nananaginip lang ako hindi pala!

“Sir! Akala ko nananaginip lang ako!”

Napatigil ang paghinga ko ng maisigaw ko iyon parang namingi ang buong paligid dahil sa pagsigaw kong iyon ng hindi kalakasan at tama lang na marinig nito.

Lumunok ako.

“You didn’t tell to me na you’re dreaming of me huh?”

Mabilis na kumalat ang pag-iinit ng aking pisngi sa buo kong mukha at kung hindi ako nagkakamali ay pulang pula na lahat ng sulok nang aking mukha.

Laking pasasalamat ko nalang na hindi ito nakakakita kung hindi ay makikita nito kung paano at kung gaano mamula ang aking mukha.

“Faster, we were going to somewhere.“Malamig na utos nito ng hindi ako magsalita.

“S-sige.”

Pagkasabi ko nun ay mabilis akong kumilos, nagtungo ako sa banyo ngunit napapikit ako ng maalala kong wala akong dalang pamalit. Pumikit ako ng mariin at lumabas ulit ng banyo upang kumuha ng mga damit.

Nakita ko parin na naka-upo si Zed sa pinagkaka-upuan nito sa sofa. Marahan akong lumabas at nagtungo sa damitan na nasa drawer lang.

“Bilisan mo!“sigaw nito na naramdaman pala ang aking paglalakad.

Ako naman ay aligagang kumilos, nakuha ko na ang kailangan makuha kaya bumalik na ako sa banyo ngunit sa hindi inaasahan ay nauntog pa ako sa pintuan.

“Masakit,“Bulong habang hinihimas ang aking noo.

May narinig pa akong mahinang tumawa ngunit hindi ko nalang binigyan iyon ng pansin.

Mabilis akong naligo at ilang minuto lang ay nakapag bihis na ako. Matapos kong magbihis ay lumabas na ako ng kuwarto.

Wala na doon si Zed kaya nakahinga ako ng malalim, nandodoon parin ang kaba at mabilis na pintig ng puso ko dahil sa ginawa nito.

Lumabas na ako pagkatapos kong suklayin ang mahaba kong buhok. Nakita ko si Zed na nakatayo mula sa tanggapan habang kinakausap si Annabelle na pulang pula na.

Siguro kung nakikita ni Zed ang kaharap nito ay alam kong mabibighani agad ito.

Hindi ko alam kung bakit ako ang personal maid na kinuha nito at hindi si Annabelle na mas magaling pa sa akin.

Naglakad ako patungo sa kinaroroonan ng mga ito, agad na bumaling sa akin si Annabelle agad na nawala ang ngiti sa labi nito ng makita ako nito.

“Hihintayin ko ’yan Sir,“Kinikilig na sambit ni Annabelle.

“Yeah, wait my gift for you,“Na delay ang ibibigay na regalo ni Zed dito dahil ang alam ko ay hindi pa na di-deliver ng kung sinong kaibigan ni Zed.

At ngayon ko lang narinig na maging malambing ang boses ng isang ito ah?

Para naman binudburan ng asin si Annabelle kung makakilig, hindi ko alam kung maiinis ba ako dito o hindi.

Pero ramdam kong meron sa akin na naiinis sa dalawang ito.

“Sir, saan po tayo?”

Nagulat ako kanina na si Albert ang driver ng sasakyan na sinasakyan namin. Buti nalang ay mukhang may kakwentuhan ako habang nasa biyahe kami.

“Baroz Condo.“Malamig na usal nito kay Albert.

“Sige po Sir.“Tumingin muna sa akin si albert at ngumiti bago tumingin sa harapan.

Habang nasa biyahe kami ay walang nagsasalita sa amin hanggang sa magsalita si Albert.

“Kumain kana Ista?“Tanong nito habang nakatingin sa daanan.

Doon lang din sumagi sa isip ko na hindi pa nga pala ako kumakain. Naligo lang ako kanina at dahil sa pagmamadali ay hindi na ako nakapag almusal.

“Hindi pa,“Mahinang sambit ko.

Narinig kong bahagya itong tumawa dahil sa sinabi ko.

“Meron akong sandwich dito, gusto mo?”

Nagliwanag ang aking mukha dahil sa sinabi nito. Nagugutom narin ako dahil anong oras na rin.

“Sig—”

“Stop this car to the nearest fast food chain.”

hindi ko natuloy ang sasabihin ko dahil  nagsalita ng seryoso at malamig si Zed sa tabi ko.

HPM 13

Ganun nga ang nangyari, tahimik lang kami hanggang sa makarating sa isang fastfood chain na nadaanan ang sasakyan.

“What do you want?”

Mabilis akong bumaling kay Zed nung magsalita ito. Napatingin muna ako kay Albert dahil bumiling ito sa amin.

“Ahm, k-kahit ano nalang…?“Nahihiyang usal ko kay Zed.

Bumaling na ako dito at nakita kong sobrang dilim at lamig ng tingin nito kung saan.

“Order the light food for her.“ayun lang sinabi nito bago tumahimik na ulit.

Sinunod ni Albert ang sinabi ni Zed na agad naman ibinili ang sinabi nitong ‘Light food’ hindi ko alam kung ano ba iyon o kung ano ano ba ang mga iyon.

Matapos sabihin ni Albert ang mga pagkain ay umandar na ang sasakyan, hindi ko alam kung saan patungo iyon. Tumigil ito sa king babaeng nasa loob ng McDonald.

Isinarado ulit ni Albert ang salamin at ibinigay sa akin ang inorder nito, kumalam ang sikmura ko dahil sa na amoy na aroma, sobrang bango noon at parang kay sarap kainin.

Hindi pa ako nakakapunta at nakakakain ng ganitong uri na kabango at mukang kasarap na pagkain.

“Eat that all.”

Binuksan ko ang paper bag at mas lalong sumabog sa buong sasakyan ang amoy n’on, sobrang bango nun dahilan para mas lalong kumalam ang aking sikmura.

Marahan kong kinuha ang isang kahon na papel sa loob nun. Tumingin ako kay Albert.

“Bert, gusto mo?“Tanong ko dito.

“Tsk.”

Kunot noong bumaling ako kay Zed, irita ang mukha nito at matalim ang tingin sa kung saan na naman.

Doon ko lang natanto na dapat ay ito ang una kong inalok dahil baka gusto nito.

“Z-zed gusto m-mo?“Nahihiyang tanong ko dito.

Tumaas ang isang kilay nito.

“No thanks give that to others.“Malamig na sagot nito sa akin.

Ngumuso ako dahil hindi ko alam kung nahimigan ko ba ang pagtatambo dito o imahinasyon ko alang iyon.

Bumaling ulit ako kay Albert na nagmamaneho na ngayon sa kung saan, ang mga mata nito ay nasa daan na.

“Eat that.”

Hindi na ako nagsalita dahil sa gutom na rin ako, kinuha ko ang tinidor sa gilid at ayun ang ginamit ko upang ipalibot ang spaghetti sa tinidor.

Napapikit ako ng malasahan ko ang sarap at linamnam ng sarsa at nilamnam ng kung anong uri ng manok o baboy ba ang sahog doon.

“Ngayon ka lang nakakain n’yan?”

Gulat akong tumingin kay Albert, may ngiti ito sa labi habang nakatingin sa dinaraanan.

Nahihiya man aminin ay sinabit ko dito ang totoo,“Ngayon lang ako nakakain ng ganitong uri ng spaghetti na maraming sahog, kapag si Mama lang kasi ang nagluluto ang nilalagay lang ay hotdog at cornbeef, pero masarap naman. Ayun ang pinaka masarap na spaghetti para sa akin.“Nakangiting kwento ko dito.

Ngunit ang ngiting iyon ay napalitan din agad ng lungkot. Naalala ko na naman ang mga kapatid, inaalala ko kung kumakain ba itong mga ’to ng maayos o hindi.

Pinunasan ko ang aking pisngi dahil naramdaman kong may tumulo doon na luha, bakit ba iyakin ako pagdating sa mga kapatid ko? Kung ano bang kalagayan ng mga ito?

“Nakakausap mo ba yung mga kapatid mo?“Tanong nito bigla.

Nawalan na ako ng gana ngunit pinilit kong ubusin ang binili dahil masasayang lang kung hindi makakain at itatapon. Naranasan ko nang hindi kumain kaya hindi ako nagsasayang ng pagkain.

“H-hindi,“Ayung lang sinabi ko dito bago ako umiwas ng tingin.

Nakita ko ang mga batang masayang naglalaro sa kalsada, walang problema at mukhang walang bakas sa mga mukha ang kahirapan.

Naiinggit ako sa mga batang ito.

Wala silang dinadalang problema at pasakit, magaganda ang mga ngiti at sagana sa buhay.

Iniiwas ko doon ang aking tingin, ibinaba ko iyon sa akin mga kamay na may hawak na karton ng pinagkainan.

Simula nung maging personal maid ako ni Alkez Zed Madrid ay doon ko lang naranasan ang kumain ng masarap na ulam at kumain ng ganito. Hindi ko mapigilan ikumpara ang aking pamumuhay noon na sardinas at itlong lang ang laging ulam at minsan ay asin at tubig pa.

Ang bahay namin na walang palikuran, ang bahay namin na maliit, ang bahay namin na konting bumagyo ay masisira na agad, ang bahay namin na simula pagkabata hanggang sa lumaki ako ay ganun parin.

“Nandidito na tayo Sir.”

Tumingin ako sa malaking building na hinintuan namin. Sobrang laki nito.

Hindi ko alam kung ilang floor ba ’to dahil ang taas at ang ganda nito. Nahiya ako sa suot kong simpleng kupas na t-shirt na itim at leggings lang ulit sa mga taong naglalakad papasok sa building. Ang rarangya ng mga damit ng mga ito at lahat ng dumadaan ay may mga nagkikinangan na mga alahas sa katawan.

Bumukas ang pintuan nang sasakyan at sumalubong sa akin si Albert na nakangiti at nakalahad ang kamay sa akin.

Nahihiya ko iyong tinanggap dahil baka bigla nalang akong mawalan ng balanse kung sakali dahil sa hindi pa ako sanay na sumakay sa sasakyan ni Zed na malaki at halatang mamahalin.

“Kahit na naka simpleng suot ka lang, ang ganda mo.”

Ramdam kong namula ang aking pisngi dahil sa sinabi nito ng makababa ako sa sasakyan.

May narinig akong tumikhim sa aming likuran dahilan sabay kaming mapatingin doon ni Albert.

“Sir I can help you to—”

“I can do this Alone.“Malamig na usal nito bago umusod at kung saan ako lumabas ay doon din ito lumabas.

Hinawakan ko ang braso nito dahil muntikan na itong mahulog dahil sumala ang apak nito.

“Damn it.“Marahas na usal nito.

Nag-isang linya ang aking kilay dahil sa inusal nito. Hindi ko kasi alam kung ano iyon.

Damit? Ano daw? Damit?

“Gusto mo ng damit?“Inosenteng tanong kay Zed.

Umawang ang labi nito ngunit bumalik din iyon kung paanong kaninang nakatikom na marahas.

“Nevermind.“Usal nito bago pinahaba ang laging dala-dalang tungkod nito na bakal na natitiklop sa maliit na parang batuta na laging nakasabit sa palapulsuhan nito.

“Hindi mo kailangan malaman ang salitang iyon Iste.“Bakas sa boses ni Albert ang kasiyahan dito.

Nagtataka man ay tumango nalang ako dahil baka kung anong salita iyon at talagang hindi maganda.

Hawak ko lang ang braso ni Zed habang nakasunod kami kay Albert na siyan nangunguna sa paglalakad at sinusundan ko lang ito.

Ang gaganda at ang gu-gwapo ng mga taong nagsisidaanan at labasan sa building na ito. Halatang mga pang high class standard ang mga tao dito.

“Ang gaganda nila,“Mahinang usal ko ng makita ko ang limang mga babae na nag-uusap sa isang lamesa na mamahalin. Ang gaganda ng mga ito na parang barbie, ang mga kilos ng mga ito at parang tinuruan ng isang professional sa kilos.

Ang isang babae ay nakita ko pang tumingin sa gawi namin, hindi ko alam kung samin nga ba nakatingin iyon o doon sa isa pang grupo ng kalalakihan.

“Ang gwapo,“Mahinang usal ko ulit. Mangha.

“Stop staring at them!”

Napatingin ako kay Zed na nakakunot at masama ang mukhang nakatingin sa harapan. Wala itong kahit na akong nakalagay sa mga matang salamin kaya hindi siguro alam ng mga unang nakakakita dito na mah condition sa mga mata kung hindi lang titignan ang laging hawak nitong panggabay na kulay itim na tukod.

Dahil sa sinabi nito ay sa unahan nalang ang aking tingin dahil mukhang hindi maganda ang mood ng isang ito.

Kinakabahan na lumunok ako dahil sa nakita kong pumasok si Albert sa isang elevator. Oo alam kong elevator iyon.

“Why are you trembling?”

“T-takot akong s-sumakay d’yan.“Utal at nanginginig na sagot ko kay Zed dahil sa tanong nito.

Nakalapit na kami sa elevator at napatili ako ng malakas ng bigla nalang akong hinila ni Zed papasok doon.

Buti nalang ay wala kaming kasama maliban sa isang lalaking gulat na napatingin sa akin.

Ipinikit ko ng mariin ang aking mga mata dahil naramdaman kong parang tumataas na ang sinasakyan namin.

Ang kamay kong nakahawak sa braso nito na ngayon ay mukhang magkakasugat iyon dahil sa uri ng pagkakahawak ko doon.

“Let go your fear away,“Seryosong bulong sa akin ni Zed bago ang mga kamay nito ay nagtungo sa aking beywang.

Narinig ko pa itong mahinang napamura at marahan na ibinaba ang laylayan ng aking damit.

HPM 14

Langhap ko sa buong ilong ko ang mabangong pabango nito na hindi nakakasawang amuyin ng amuyin.

Para iyon chocolate ang bango. Narinig ko ang ‘Ting’ kaya agad na nagbukas ang pintuan ng elevator. Mabilis akong lumabas ngunit mabilis din aking hinila ni Zed at natatawa sa hindi malaman.

“That’s not the number of Baroz condo Caine.”

Napalunok ako dahil lumabas nga doon ang isang lalaki ngunit tumingin muna iyon sa akin ng nakangisi sabay iling at kindat sa akin.

Kumunot ang noo ko dahil sa ginawa nitong pagkindat at pagtingin sa aking katawan. Hindi ko alam kung may malisya ba iyon o wala.

Hanggang sa magsarado ang pintuan ng elevator ay nakatingin parin yung lalaking gwapo ngunit hindi ko alam ang ikot ng isip.

Bahagya akong tumungo para silipin saglit ang aking damit, hindi naman gaanong malaki o maliit, tama lang sa akin ang damit ang legging na suot ko ay tama lang din.

Napapikit ako ng mariin ng naramdaman kong parang umiikot ang aking ulo dahil sa pagtaas na naman ng elevator. Napakapit ako kay Zed ng mahigpit na naman.

“Someone wants to catch you huh,”

Kahit na hilo ay hindi ko mapigilan ang mapabaling sa katabi kong malamig ang tingin sa harapan ng elevator, kita doon ang kagwapuhan nito, parang salamin iyon na sobrang linaw.

Naguguluhan man ay kumunot ang noo ko,“Ha?”

Umiling ito bago ang kamay ay pumulupot na naman sa aking beywang. Para akong tinubuan ng ugat sa paa dahil sa ginawa na naman nito.

Kung kanina ay hindi ko na inalala iyon ngayon ay parang gusto kong magreklamo o magtanong kung bakit nito iyon ginagawa ngunit walang lumalabas na salita sa aking bibig.

Nakatingin lang ako dito hanggang sa tumunog ulit ang pintuan ng elevator at hinila ako nito palabas na nakahawak sa beywang ay hindi parin ako makapag salita.

“We are here Sir.”

Iniwas ko ang aking paningin dahil sa hindi maramdaman na kaba sa aking dibdib, ito ang kauna-unahan na ganitong kaba ang naramdaman ko sa isang lalaki.

At hindi ko alam kung ano ’yon.

Ilang lakad pa ang ginawa namin hanggang sa tumapat na kami sa isang pintuan na mukhang kailangan pa ng kung ano ano para bumukas iyon.

Umusod ako ng konti kay Zed dahil hindi na talaga maganda ang kaba sa aking dibdib. Marahan kong iwinaksi ang kamay nito sa aking beywang dahil ito ang unang gumawa noon sa akin.

Nakita kong nag doorbell si Albert ng ilang beses, naghintay pa kami ng ilang sandali bago bumukas ang pintuan at bumungad sa amin ang isang napaka gwapo na lalaki sa harapan.

“You asshole! You Didn’t fucking text or call me?!“Galit na unang usal nito na nakatingin kay Zed ang magaganda nitong mata na kulay sky blue.

Ang ganda nun.

Mukha itong mahinhin na lalaki at mukhang mabait din pero dahil sumigaw agad ito sa harapan namin ay hindi ko na alam kung totoong mabait at maginoo ito.

“Why would I do that? You expect me to come here you Idiot.”

Ngumuwi ang lalaki at tumama iyon sa akin, pinagmasdan ako nito ng ilang segundo bago ngumiti sa akin.

“Hi? What is your name?”

Nawiwirduhan ako sa lalaking ito dahil kanina ay mukhang galit ito ngunit ngayon ay parang ang bilis nagbago ng awra nito.

“Don’t talk to her, She is my personal maid,“Si Zed ang sumagot dito na ikinangiwi ng lalaki.

Malaking binuksan ng lalaki ang pintuan nito, pumasok si Zed doon at mabilis nitong nahawakan ang aking siko na hindi ko alam kung paano nito iyon mabilis na naramdaman.

“Personal maid ei?“Rinig kong sambit nung lalaki na natatawa pa.

Lumunok ako dahil sa kaba, hindi lang nag-iisa ang lalaking ito sa loob kundi may mga kasama rin ito.

Sa tingin ko ay hindi lalagpas sa sampu ang mga nandodoon. Puro iyon nakatingin sa amin na bagong pasok.

May isang lalaki pa ang sumipol na katabi nung babaeng maganda. Para itong diyosa sa ganda.

Lahat ng babae nakikita ko ngayon ay sobrang gaganda ng mga ito, mukhang inborn na yata sa pamilya ng mga ito na sobrang gaganda ng mga mukha.

Pinaupo kami nung lalaki sa isang mahabang sofa, Tumingin ako sa paligid at napansin kong hindi pala pumasok si Albert kaya mas lalo akong dinapuan ng kaba.

Lumunok ako dahil ito ang unang mapapasama yata ako sa mayayaman na tulad ng mga ito.

“Who is that Girl Zed?”

Ibinaba ko ang aking paningin, nasa isip kona kanina na magtatanong ang mga ito kung sino ako at eto na ’yon.

“This is Alista Caine Malana.“Pagpapakilala sa akin ni Zed.

Seryoso ang pagkakasabi noon sa mga kaibigan nito.

“Saan ko nga ba narinig ang Malana na surname?”

Tumingin ako doon sa lalaking taka na nakatingin sa akin na para bang may inaalala sa sinabi ni Zed na surname ko.

Nagpakilala sa akin ang ibang kaibigan ni Zed na nakangiti, tangingi ngiti lang din ang sinusukli ko sa mga ito.

“Your what Zed?“Tanong nung babaeng nakatingin sa akin ng seryoso.

“My personal maid.“Sambit ni Zed bago ininom ang hawak nitong lata naman laman na kung ano.

Mahinang tumawa ang babae tumingin ito sa akin na may panghuhusga.

“Maid.”

Para akong na insulto sa sinabi nito na parang nandidiri sa sinabi ni Zed na maid lang ako, wala naman masama sa pagiging isang katulong ah? At tsaka isa pa personal maid ako at hindi maid lang.

Sa iba na napunta ang usapan ng mga ito, hindi ko alam kung anong mga pinag-uusapan ng mga ito dahil bukod sa hindi ko alam ay english pa.

“How about you Zed? Gonna attend your Company’s anniversary? Zaire is gonna be there too,”

“Maybe, if I’m not bored.”

“Malamang na nandodoon si Zaire, she is the one who handling Zed company and the others.”

Nakita kong nagsindi ang isang lalaki ng sigarilyo na kulay itim na may blue sa hawakan noon.

Umiwas ako ng tingin doon at nakita ko ang isang lalaki na mukhang kanina pa ako tinitignan. Nakakunot ang noo nito habang nakatingin sa akin.

Nang mapansin nitong nakatingin ako ay marahan itong umiwas ng tingin at hindi man lang nagulat na nakata ko itong nakatingin sa akin.

“Anong nangyari sa Bar at bakit galit na galit sa inyo si Tito Prison at Tito Riex?“Tanong ni Zed sa seryosong tono.

Nakikinig lang ako sa mga ito.

Tumawa ang isang babae dahil sa tanong ni Zed.“Ask Brozon, he will fully hearted to tell you about what happened to Tito Prison Bar.”

Tumingin si Zed doon sa lalaking nakangiwi na para bang ang laki ng kasalanan nito.

“You don’t need to know.”

“Why not?”

“Fine! I’m dancing without any clothes in Dad’s Bar. I’m fucking drunked that day, okay! Laugh all you can.”

Ang mga nakarinig ng sinabi nito ay nagtawanan ng malakas ganun na rin si Zed na narinig kong bahagyang tumawa.

“What’s the punishment then?“natatawang tanong ni Zed dito.

Ngayon ko alang ito nakitang tumawa ng ganun. At hindi ko mapagkakaila na mas bagay dito ang tumawa, ang gwapo nito at ang dimple sa kanang bahagi ng pisngi nito ay lumalabas bagamat mababaw lang ay nakikita parin kapag tumatawa o ngumingiti ito.

Naramdaman yata nito na nakatingin ako kaya sumeryoso ang mata at mukha nito, bumalik iyon sa malamig.

“Well, no allowance for three months and handle the WN for one month. It’s easy to me kaya ayun hanggang ngayon wala akong allowance.”

“What tito Tries said to you?“Natatawang tanong naman nung babaeng mahaba ngunit kulot sa duluhan ang buhok nito. Sobrang puti nito na parang gatas ang kutis.

“Sa susunod daw sa kalsada ko gawin para masaya.“Nakangusong sambit ni Brozon.

HPM 15

Ilang oras na kaming nandidito at ang ibang mga babae ay nasa pool na yata dahil doon daw ang mga ito pupunta. Narinig ko kanina.

Iilang lalaki nalang ang nandidito dahil sumama narin sa ibang mga babae sa pool.

“What to drink Ms, Caine?“Tanong sa akin nung isang lalaki na may mapaglarong ngiti.

Pero imbis na ako yung sumagot ay yung katabi ko ang nagsalita dito.

“She’s not allowed to drink Laxxon.”

Hindi na nagsalita ang lalaking nag ngangalang Laxxon, tumahimik nalang ito ngumit may ngisi sa labi.

“I heard Skyriz have a new Boyfriend,”

Kanina pa ako kinakapos sa hininga dahil sa lalaking naninigarilyo hindi kalayuan sa amin, mukhang susumpungin yata ako ng hika, natatakot akong tumayo dahil hindi ko naman alam kung paano buksan yung pintuan.

“That’s good for her.”

Napabaling ako kay Zed na ngayon ay may hawak na naman na latang hindi ko alam kung ano bang laman noon.

Tahimik lang ito at ang mga na malamig ay nakapikit na ngayon.

“She don’t need me the way I need her before,“Sambit nito sa matigas na wikang English.

“I feel like you didn’t move on yet to her?”

Magsasalita na sana si Zed ng pangunahan ko ito, hindi na talaga ako makahinga ng ayos dahil sa usok ng sigarilyo.

“P-pwede ba akong l-lumabas?“Mahinang usal ko dito na ito lang ang nakakarinig.

Napatingin sa amin ang apat na lalaking may kanya kanyang hawak na lata.

“Why?“Malamig na tanong nito, ang mga mata nitong nakapikit ay ngayon ay nakamulat na.

“H-hindi ko m-maayos y-yung pag hinga ko d-dahil sa s-sigaliryo…“nahihiyang sagot ko dito.

Tumaas ang isang kilay nito bago marahan na tumango.

Tatayo na sana ako ngunit hinawakan nito ang aking kamay kaya hindi ako nakatayo agad.

“We need to go Now, tell to the girls na uuwi na kami.“Ayun lang ang sinabi nito bago may pinindot ang laging dala nitong tukod. Humaba iyon sa tama lang bago ako nito hinila.

Tumingin ako sa mga kasamahan nitong na iwan doon sa pabilog na sofa nakatingin lang ito sa amin na may ngisi sa labi.

Napansin ko naman ang yung isang lalaki na kanina pa tingin ng tingin sa akin. Hindi ito nagpakilala kaya hindi ko kilala kung sino ito.

Hanggang sa makalabas kami ng condo ni Baroz ay nakahawak parin sa akin ang kamay ni Zed.

Doon lang ako nakahinga ng maluwag ng maka singhap ako ng sariwang hangin.

“Are you okay now?“Tanong nito sa akin.

Binawi ko ang aking kamay dito na binitawan naman nito agad. Kumunot ang noo nito at ang mga mata nitong malamig ay puno ng pagtatanong ngunit nawala din iyon.

“Ayus na ako, salamat.“Puno ng kabang sambit ko dito.

Bakit ba sa tuwing konting hawak lang nito ay parang bumibilis yung tibok ng puso ko? Kinakabahan din ako nang malala.

“Ijo! Saan kayo galing?! Tumawag ang Daddy mo kanina!”

Ayun agad ang bungad ni Nanay Brenda ng makauwi sa bahay. Inalalayan ko si Zed sa likuran nito dahil ito ang naunang bumaba sa sasakyan.

“Baroz condo Nana,“Sambit ni Zed bago hinawakan ang aking kamay para ako naman ang gabayan.

“S-salamat.“Mahinang usal ko.

Tumango lang ito.

Tumingin sa akin Nanay Brenda na may nanunuksong tingin ngunit umiwas ako. Hindi ko alam kung bakit ganun ang reaksyon ni Nanay Brenda.

Binitawan ko ang kamay ni Zed at nakatungong pumasok na sa bahay.

“Iste, may Ipapagawa nga pala ako sayo.“Bakas sa boses ni Nanay Brenda ang saya sa boses nito.

Marahan akong humarap at bumaling kay Nanay Brenda.

“Ano po ’yon?“Magalang na tanong ko.

Biglang parang sumama ang pakiramdam ko at parang gusto kong hindi na ulit maramdaman ang pagbilis ng tibok ng puso ko kapag hinahawakan ni Zed ang aking kamay.

“Halika at tulungan mo akong pumitas ng mga prutas doon sa hardin.“Pagkatapos sabihin iyon ni Nanay Brenda ay agad itong naglakad patungo sa loob kung saan mabilis makarating sa garden.

Wala na akong nagawa kung hindi ang sumunod kay Nanay Brenda papasok sa loob at kung saan ito nagtungo.

Sinulyapan ko pa ng isang sulayap si Zed na ngayon ay naglalakad na gamit ang bakal na laging gumagabay dito.

Napapansin ko dito, kapag bababa ito ay dinadala nito ang laging hawak ngunit kapag nasa sariling kuwarto naman ito ay minsan ko lang nakikitang nasa palapulsuhan nito ang gumagabay dito.

Siguro ay kabisado na nito ang kuwarto nito at ang buong bahay ay alam lang nito ngunit hindi nito iyon kabisado dahil marami rin ang pasikot sikot sa bahay nito.

Minsan ay gusto kong itanong dito kung bakit ito lang nag-iisa sa bahay nito ganun na may pamilya pa naman ito. Siguro ay may mga trabaho ang mga ito?

Siguro nga. Isang beses ko lang nakita ang Dalawang Papa nito na halatang masaya sa buhay.

“Alam mo ba, minsan lang lumabas iyang alaga kong ’yan.“Pagkwento ni Nanay Brenda sa akin.

Marunong akong umakyat sa mga puno ngunit hindi ako pinayagan ni Nanay Brenda nung sinabi kong ako ang aakyat dahil may panungkit naman doon.

“Kung lalabas lang ang batang iyan kapag may okasyon, minsan ay ayaw pa dahil boring din naman daw doon.“mahinang tumawa si Nanay Brenda sa sinabi nito.

Nakikinig lang ako habang inilalagay ang mga mangga sa isang lalagyanan. Masarap ito kung may alamang.

Bigla tuloy akong naglaway.

“Kung minsan ay ang mga kaibigan na nito mismo ang mga pumupunta dito.”

Tumingin ako kay Nanay Brenda.

“Nay, matanong lang po.“Kinuha ko ang isang mangga na maganda at halatang matamis.

Tumingin sa akin si Nanay Brenda ngunit hindi iyon nagtagal.

“Sa tagal mo na po dito may naging girlfriend napo ba si Sir sed?“Curious na tanong ko.

Iba kasi ang reaksyon kanina ni Zed nung masabi ng isang lalaki na kausap nito ang pangalang Skyriz.

Napa-isip naman si Nanay Brenda dahil sa sinabi ko. Kumunot pa ang noo nito.

“Sa pagkaka-alam ko ay wala naman, pero may niligawan,“Sambit ni Nanay Brenda sa mahabang pag-iisip.

Ayun lang ang sinabi nanay at wala ng sinabi pang iba. Siguro ay yung babaeng nag ngangalang Skyriz nga.

Sinambot ko ang isang mangga na hindi nasalo ng sulo kaya umalpas iyon. Nang nasa kamay kona iyon ay inilagay ko yon sa lalagyanan. Puno na ang isang magandang lalagyanan.

Lumipat naman kami sa puno ng sunkist na sobrang gaganda na! Halos kulay orange na ang mga ito at kunti lang ang makikita mong kulay green na dahon!

Dahil minsan lang ako makatikim nito ay nagmamadali akong lumapit dito na may ngiti sa labi, kukuhanin kona sana yung isang mababa ang bunga ngunit nagsalita si Nanay Brenda.

“Dahan dahan lang! Kapag ika’y na bata ka ay nadapa!“Suway nito sa akin ng makita akong masayang tunatakbo sa puno.

Tumingin ako sa gawi ni Nanay Brenda ngunit dumaplis ang tingin ko sa lalaking nasa balcony. May hawak itong mamahaling baso habang ang mga mata ay nakapikit na tila dinadama ang init ng pang tanghaling araw.

Hindi ko alam na kita rin pala dito ang balcony nito. Mataas iyon ngunit tila sa banyo lang nito kita ang hardin bagamat malaki ang hardin nito.

Kahit na nasa malayo ito ay kita parin dito ang kagandagan ng labi nitong mamasamasa at ang matangos nitong ilong. Umiwas ako ng tingin ng makita kong nakatingin ito sa direksyon namin.

Malakas nga pala ang pakiramdam ng isang ito kahit na may deperensya ang mga mata.

Pumitas ako ng isang sunkist sa puno at bibalatan iyon. Napapikit ako at wala sa sariling napangiti ng malasahan ang tamis at hindi gaanong kaasim ang bunga.

Ang sarap!

“Alam mo poba Nanay Brenda ngayon nalang ulit ako nakatikim nito,“Pagkuwento ko kay Nanay Brenda habang pinipitas ang mga bunga ng sunkist at inilalagay iyon sa maliit na buslo.

Naalala ko na naman ang mga kapatid ko, siguro kung nakikita, nararamdaman at nahahawakan nila ang mga nakikita ko ngayon?

Siguro ay tuwang tuwa ang mga iyon lalo na si Sparios na mahilig sa puno at halaman.

“Bakit naman?“Kunoot noong tanong sa akin ni Nanay Brenda.

Nagkabit balikat ako.

“Hindi po kasi afford.“Natawa ako sa huling binanggit dahil tama naman. Hindi namin kaya.

Kung ibibili ng ganito ay ibibili nalang namin ng pagkain na bigas at ulam. Keysa sa ganito.

Hanggang sa matapos kaming mamitas ni Nanay Brenda ng mga prutas ay pumasok na kami sa loob.

“Alam mo bang sobrang hilig ni Alkez dito sa mga mangga?”

Ngayon ay naglalagay na kami ng mga napitas namin sa lamesa upang pang design doon pati narin ang iba pa.

“Masarap po ito kung may alamang!“Masayang usal ko.

“I agree sayo! Kaso wala nga lang mabilihan na hipon sa mga grocery dito, makakabili ka doon sa malayong lugar pa.”

Kinuha ko ang maliit na kutsilyo at nagtalop ng mangga dahil utos narin ni nanay Brenda at dalhin ko daw kay Zed upang matikman nito.

Pumayag ako doon kahit na nagkakanda rambol rambol ang aking dibdib.

Ano ba talaga itong nararamdaman ko?!

Ipinag sa walang bahala ko nalang iyon dahil kung pu-problemahin ko pa ay mas lalong akong mag-iisip at kakabahan kapag nangyari.

Natapos ako sa pagtatalop ng mangga hanggang sa ilagay ko iyon sa platito at naghahanda ng dalhin sa kuwarto ni Zed.

HPM 16

Tulad ng nakita ko kanina sa balcony ay nandodoon parin ito, tila talaga hindi iniinda ang init doon.

Kapag nasa araw ito ay nakakasilaw ang puti ng isang ito, hindi yata nagbabago ang kulay nito.

Pumasok ako sa loob ng kuwarto nito bago sinarado ang pintuan.

Ako ang nasasayangan sa kuryente dahil sa ginagawa nitong lalaking ito. Nakabukas ang pintuan patungo sa balcony at ang aircon ay nakabukas din. Palibhasat hindi nagkukulang sa pera kaya okay lang dito.

Naglakad ako patungo dito at alam kong sa simula palang ay naramdaman na nito ang aking presensya.

Inilagay ko ang dalang mga manggang hinog na hiniwa-hiwa ko na sa baba, walang kahit anong sawsawan iyon dahil wala naman alamang at hindi naman pinalagyan ni Nanay Brenda ng asin.

“Tikman mo raw ang mangga sabi ni Nanay Brenda,“Sambit ko ng mailagay ang mangga sa pabilog na lamesa.

Hindi ito nagsalita.

“Subuan mo ako.”

Mabilis kong nabitawan ang platito dahilan para gumawa iyon ng tunog at hindi makapaniwalang tumingin kay Zed na malamig ang mga mata.

“Ayoko nga. May kamay ka—”

“I’m your bos–—”

Hindi ko na pinatapos ang sasabihin nito. Kumuha ako ng isang hiniwang mangga bago pinasubo iyon ng deretso dito.

Alam kong gagamitin na naman nito ang ‘Boss’ kuno nito e. Ngunit ng marealize ko ang ginawa ko ay hindi ko alam kung titingin ba ako dito o aalis nalang…

Tama! Aalis nalang ako!

“A-alis n-na’ko—”

“Sit beside me.“Utos nito.

Bakit ba ang hilig ng lalaking ito ang putulin lagi ako?

Wala na akong nagawa kung hindi ang umupo sa tabi nito. Hawak ang platito upang subuan ito kahit na labag sa loob ko ay ginawa ko parin.

“If you have questions about my past feel free to ask me. Sa’kin ka magtanong hindi kay Nana.”

Napatigil ang kamay kong aangat na sana upang subuan ito. Bakit alam yata nito ang pinag-usapan namin ni Nanay?

Umiwas ako ng tingin at dumapo iyon sa magandang Village dito. Ang malalaking bahay at ang mga malalawak na lupain.

Hindi ako nagsalita sa sinabi nito, wala na huli na ako at nahihiya naman akong magtanong dito.

“I’m curious about yourself Alista Caine Malana.”

Sa haba ng katahimikan ay ito ang unang nagsalita.

Hindi ko pinahalata ang aking pagkabigla dahil sa sinabi nito. Bakit ito magiging curious sa akin kung ganung wala naman akong matinong maipagmamayabang at maiku-kwento?

“Mahirap lang kami.“Panimula ko, hindi naman ako nahihiya sa kung ano yung meron kami kaya ayus lang siguro na magkwento tama?

“Then?”

Tumingin ako dito, seryoso itong nakikinig at inaabangan ang aking sasabihin.

“Ako ang bumubuhay sa mga kapatid ko, kay Madeo, Sparios at Pilofie.“Naalala ko na naman ang mga kapatid ko.“Patay na ang M-mama ko,“Hindi ko napigilan ang pagkautal.“Ang Tatay ko naman ay bulag, pipi, pilay at b-bingi…“Ipinikit ko ang aking mga mata dahil sa luhang gustong lumabas doon.

“H-hindi s-ya ganun noon, normal lang s’ya tao…pero ginawa s-s’yang ganun ng isa sa mga mayayaman na tiga sa aming baryo…“Umiwas ako ng tingin at dumapo iyon sa magandang hardin.“N-naki usap si Tatay noon dahil sa lupa namin na inaangkin ng taong makapangyarihan sa lugar namin.“Ganun naman talaga siguro yata siguro kapag mahirap ka lalo ka pang papahirapan.

Mukhang hindi ko yata kakayanin na magkwento dito ng buo dahil alam kong luha ang babagsak sa akin. Luha ang babagsak sa mga mata ko dahil sa galit at kamuhian sa pamilyang Montividad na nagpapahirap sa amin hanggang ngayon.

“Alam mo ba nung nakaraang biyernes ay kasama ang kapatid kong si Madeo na nasabitan ng medalya kasabay nung mga grumaduate,“Nakangiting usal ko.

Hindi naman masama ang pagbabago ng topic diba? Ayoko lang maalala ang kinakalimutan ko na.

Tila na gulat ito sa sinabi ko.

“Why you didn’t tell to me?”

“Nahihiya akong sabihin sayo, kakasimula ko lang sa trabaho ko at ayokong masisante agad.“Mahina akong tumawa kahit na may panghihinayang sa aking sarili na hindi naka-attend kay Madeo.

“Ayus lang sa akin na hindi na mag-aral basta makita ko lang silang masaya at worth it yung pagpapa-aral ko ay malaking bagay na sa’kin yun, achievements ba.“Sobrang proud ko sa tatlong iyon.

Tumahimik ulit ito.

Ayokong ikwento lahat kaya okay na siguro ang ganung kwento na nangyari sa aking pamumuhay diba?

“You want to study again?“Tanong nito sa mahabang kwento ko kanina na parang ayun lang ang nakapukaw sa atensyon nito.

Tumango ako kahit hindi nito nakikita ang bawat reaksyon ko.

“Oo, pero sa ngayon ay masaya na akong kahit ang mga kapatid ko nalang ang makatap—”

“I can help you, leave it to me.“Seryosong sambit nito.

Lumaki ang mga mata ko dahil sa sinabi nito. Hindi ako makapaniwala, meron sa akin ang hindi gustong tanggapin ang alok nito pero ang sabi sa akin ni Tatay noon ay kapag ang opurtunidad na ang lumalapit ay sunggaban ko na daw agad. Pero eto? Napaka laking oportunidad sa akin nito!

“N-nahihiya a-ako…Magbebente na ako at baka a-ako nalang ang—”

“Why don’t you try in ALS? They are accepting any age, and like what you said you are graduated in grade school? If you passed the ALS pwede kang maging collage nor senior high kung magand ang performance and scores mo.“Puno ng pursigidong sambit nito.

“P-pero…”

“Many people want to study because they want to reach their dream.“Sambit nito sa akin. Seryoso.“And I know you have your own dreams and you want that to achieve.“Malamig itong tumingin sa kung saan.“You’re just want to help your family first because all you have in mind is, that you are the only one expected of your family, but how about you? you have a dream for yourself and you know that. so do not refuse what I offer to you, just study and I’ll take care of everything.”

Hindi ko alam kung bakit hindi ko mapigilan umiyak at pamahikbi dahil sa sinabi nito.

Bakit?

“Why are you sobbing?“tanong nito.

“Bakit?“Tanong ko dito.

“Why? What? I just want to help you. I just want to help you to reach your dreams. That’s why I’m willing to help you.”

Mas lalo akong naiyak sa sinabi nito.

Nakita ko na ang pag-aalala sa mukha nito. Hindi ito mapakali.

“B-bakit wala akong na intindihan sa sinabi mo?“Hindi ko na naman napigilan ang mapaluha.

“W-what?“Hindi makapaniwalang tanong nito sa akin.

Malakas itong napamura dahil sa sinabi ko na mukhang ngayon lang nag-sink in sa utak nito.

“Alam mo naman na mahina ako sa English kaya bakit ka nag e-english.“Paninisi ko dito, kulang nalang ay dumugo yung ilong ko sa sinabi nito.

Naintindihan ko ang sinabi nito, mahina man ako sa English ngunit hindi iyon ang dahilan upang hindi ko maunawaan ang sinabi nito.

Umiiyak ako dahil ito ang unang taong gusto akong tulungan upang makamit kong pangarap na makapag tapos, hindi ko alam kung paano ako magpapasalamat dahil sa sinabi nito sa akin.

Hindi ko din alam kung bakit ako binigyan ng panginoon para bigyan ako ng isang magandang oportunidad na katulad nito.

Sobrang saya ko na naiiyak nalang ako.

HPM 17

Hanggang ngayon ay hindi parin ako nakapaniwala na gagawin nga iyon ni Zed sa akin.

Sobrang saya ko na ngayon ay makakapag-aral na ako dahil iyon dito.

“What course do you prefer to choose?“Tanong nito sa akin.

Hawak nito ang mga pagpipilian na mga kung ano-anong dapat na kuhanin ko. Nandidito kami ngayon sa leaving room habang hinihintay akong makapilit.

May dalawang option na binigay sa akin para mapadali ang kukuhanin ko o ang pag-aaral ko, hindi ko alam kung tama ba ang prosesong ito dahil kung ano yung kukunin ko ay ayun lang ang pag-aaralan, pwede naman na pag-aralan lahat pero mas nakatuon yata ang atensyon ni Zed sa kung anong kukunin ko.

Kinuha ko ang hawak nitong na about sa pag ce-chef. Ito ang kauna-unahang gusto ko noon bago ang pangalawa ay ang pagiging industrial designer.

Tumingin ako doon sa babaeng nakikinig lang ng tahimik habang hinihintay ang sasabihin ko. Malawak ang ngiti nito sa akin.

“Culinary arts, ayun po.“Sambit ko doon sa babaeng nakangiti sa akin.

“Good choice, but you have other choices?“Tanong nito sa akin.

Nahihiya akong tumango.“Ang pagiging Designer po.“Nagbaba ako ng tingin ng masabi ko iyon.

“What to try Industrial arts?“Tanong nito sa akin ulit.

Wala naman sigurong mawawala kung sasabihin kong ‘oo’ hindi ba?

“S-sige p-po.”

“Why don’t you let her for what she chose?”

Sabay kaming napatingin kay Zed ng magsalita iyon ng seryoso at malamig.

“Sir Madrid, she can choose for what she wants yes, Industrial arts is so many options. She can learn design and how to cook, business, and more.”

Parang natahimik si Zed dahil sa sinabi ni Miss Lavazter. Kung hindi ko lang nalaman na pinsanin nito si Zed ay baka inisip kong pwede ang dalawang ito na magkasundo.

“Okay fine.”

Matunog na ngumisi ang babae bago tumayo at nagpaalaman, hinatid ko ito palabas ng bahay at nagpasalamat.

“My cousin is too kind. Don’t abuse his kindness Ms, Malana.”

Ayun lang ang sinabi nito bago sumakay sa sariling sasakyan nito. Masyadong seryoso ang pagkakasabi ni Miss Lavazter ang mga salitang iyon. Sinabi na sa’kin ng nanay ko iyon noon.

Pero handa akong palitan kung ano man ang hilingin nito. Siguro ayun nalang yung pambawi ko kahit papaano.

Babalik na sana ako sa loob ngunit humarang sa akin si Annabelle.

“Hindi mo s’ya makukuha sa ganyan dahil kilala ko kung anong tipo ni Zed sa mga babae. At hindi ka exception doon.”

Iniwan ako nito sa sala, exception? Ano yun? Ibig sabihin hindi rin ito exception?

Hindi ko nalang isina-isip ang sinabi nito. Nagtungo nalang ako kung nasaan nandodoon si Zed na ngayon ay may kausap sa cellphone habang ang mga matang malamig ay nasa iisang diresyon.

“Why would I be there? Why she can’t call her boyfriend? Look I’m not her Boyfriend to be with.“Malamig na sambi nito sa kabilang linya.

Nasa isip ko narin na kapag nakasweldo ako ngayong linggo ay baka siguro bumili ako ng isang cellphone na mumurahin lang.

Nakita ko si Annabelle na nakangisi sa akin, hindi ko alam kung bakit ganito ito sa akin ngunit hindi ko nalang pinapansin.

Sa mag-iisang buwan ko dito ay hindi ko alam kung kaibigan ba ito o ano. Hindi ko gusto ang ugali nito, Oo pero pinagsasawalang bahala ko nalang dahil mukhang mabait din naman ito.

“Damn! Tito Prison can fetch her! Call tito Prison!”

Gusto kong manibago dahil sa pagtataas ng boses ni Zed. Hindi ito ganito.

Kahit na mag-iisang buwan palang ako ay alam ko na ang iba nitong mga reaksyon. Bihira lang ito sumigaw kapag na iinis ito pero ngayon ay hindi inis ang makikita mo dito.

Galit at lungkot.

Umupo ako sa tabi nito at isinalansan ang mga ginamit kanina at ang iba bang iniwan ni Ms, Lavazter na mga pwede ko ng basahin at pag-aralan hanggat hindi pa nag-uumpisa ang pagtuturo nito sa akin.

Para daw ma advance ako kahit papaano. Habang kinukuha ko ang mga iyon ay nakita ko ang paglalakad ni Zed patungo sa sala.

Bilang isang personal maid niya ay binitawan ko ng maayos ang mga papel na kinukuha at sinasalansan ko bago ko inilagay sa ibabaw ng isang aparador na maliit.

Malalaki ang hakbang na sumunod ako kay Zed na ngayon ay nasa labas na. Bulag ba ’to talaga? Bakit naman ang bilis nitong maglakad?

“Dito ka nalang.“Usal nito sa akin ng maramdaman nitong nasa tabi na ako nito.

Kahit hindi kita nito ay umiling ako.

“Personal maid mo ako kaya sasamahan kita.“Hinawakan ko ang braso nito ng makita ko ang sasakyan na si Albert ang driver.

“Sir, saan po tayo?“Tanong nito.

Wala ng nagawa si Zed nang igiya ko ito patungo sa sasakyan nito. Nang makasakay kami sa sasakyan.

“In the Tito Prison’s Bar.“Ayun lang ang sinabi nito kay Albert na agad minaobra ang sasakyan.

“Why this woman is too hardheaded?”

Napatingin ako kay Zed ng magsalita ito ng pabulong. Hindi ko alam kung sino ang sinasabihan nito.

“Masakit ang ulo mo Sir?“Tanong ko dito.

Hardheaded? Hindi yata masakit ang ulo nito. Matigas yata?

“Lahat naman po yata ng ulo matigas Sir?“Inosenteng tanong ko dito.

Dahil sa mga sinabi ko ay napapikit ito ng mariin bago ang braso ay isinandal sa pintuan ng sasakyan at ang kamay nito ay hinimas ang ulo.

“Albert can you please throw this woman beside me? Just for now please.“Sambit nito.

Nagtataka man ay tumingin ako kay Albert na bahagyang tumawa dahil sa sinabi ng katabi ko.

“Sir, I think you will never want to do that to her.”

Natahimik nalang ako sa isang gilid. Nag e-englishan na sila e, ano pa bang magagawa ko?

Narinig kong marahan na bumuntong hininga ang katabi ko kaya lumingon ako dito.

“May kailangan pa po kayo Sir—”

“Zed.”

“Alkez.“Umiwas ako ng tingin dahil sa sinabi ko, maganda ang pangalan nito pero ang ibang ay ayun na ang mga tinatawag dito. Hindi ko alam kung bakit walang tumatawag sa unang pangalan nito e, maganda rin naman.

“Much better,”

Hindi ako nakapag salita ng tumigil ang sasakyan sa isang isang lugar na maganda. Hindi yata ako pwede sa ganitong lugar dahil may hika ako kapag nakaka-amoy ng usok ng sigarilyo. Kitang kita dito ang usok ng sigarilyo.

Lumabas si Albert sa sasakyan bago nagtungo sa kung nasaan ang kinauupuan ni Zed at binuksan ang pintuan.

“D-dito nalang ako…“Tumingin ulit ako sa labas. Ang kapal talaga ng usok.

“Yes, sinong may sabing isasama kita sa loob.“Malamig at puno nang kaseryosohan na sambit nito.

Nakatingin lang ako sa dalawa na naglalakad patungo sa loob ng Bar. Meron akong nakita na isang grupo ng lalaki na may mga hawak na isang maliit na isang box. Kapag hinihipak iyon ay may lumalabas na usok na makapal.

Nasa loob lang ako nang sasakyan habang nakatingin sa mga taong tila nagkakasiyahan sa paglabas.

Mga lasing ang mga ito. May mga magagandang babae ang lumalabas doon kasama ang mga lalaking may nahahalay na ngiti at tingin.

Ngunit sa isang direksyon lang ako nakatuon. Lumabas doon si Albert kasama ang ibang lalaki na nagkakatuwaan sa sinasabi habang si Alkez ay kasama ang isang babae.

Ang ganda nung babaeng nakasabit sa braso ni Alkez ang mga kamay na tila inaalalayan.

Ako ang naaawa sa Amo ko dahil Bulag na nga may inaalalayan pa.

May sariling mata naman yung babae bakit ayaw nitong alalayan ang sarili?

Nakita ko sa mga lakad nang babae na pagewang-gewang na mukhang lasing yata.

HPM 18

Bumukas ang pintuan ng sasakyan ni Alkez at nagkasalubong ang mga mata namin ni Albert na may hilaw na ngiti sa labi.

“Sa unahan kana umupo.“Sambit nito sa akin.

Tumango naman ako, hindi na ako nagdalawang isip na bumaba bagkus ay lumipat nalang ako. Keysa sa bumaba pa ay masmaganda ng dito nalang ako dumaan.

“Paano ba ’yan?! Maiwan na namin kayo, goodluck!”

Bumaling ako sa likuran, inalalayan ni Albert yung magandang babae na parang diwata ang mukha ganun nadin ang kutis.

Umiwas ako ng tingin nang maayos na ang lagay nung mga nasa likuran. Nakatingin lang ako sa harapan at dahil parang may kumurot sa akin.

“You are mad at me! So why are fetching me?! Magalit ka lang! Ganun kana man ’di ba?!”

Hindi sinasadyang bumaling ako sa mga ito ngunit hindi sinasadyang magkatinginan kami ni Albert dahil pumasok na ito sa loob ng sasakyan at umupo sa driverseat.

“Shut up! First of all you chose what you want!”

Pareho kaming na gulat ni Albert dahil sa sigaw na iyon. Parehas din kaming napatingin sa dalawang nasa likuran. Mahinang tumawa ang katabi nitong babae na maganda.

Parang kulog ang boses nito. Ang mga mata nitong malamig ay nakapikit na mariin na para bang pinapakalma ang sarili matapos sabihin iyon.

Naramdaman ko nalang na gumalaw ang sasakyan na kinalalagyan namin Dahilan para sa harapan na ulit ako tumingin.

Hindi nalang siguro ako makikinig pwede naman yun diba?

“I did that because of you! You always dis downed your fucking self!”

Pero mukhang hindi ko yata mapipigilan ang aking tenga na makinig bukod sa nasa iisang sasakyan lang kami.

“You know what. Stop bringing up the past.”

“You’re scared just say it,”

Pasimple akong tumingin ulit sa likuran at nakita kong tahimik na ang dalawa. Hindi ko alam kung totoong tahimik nga ito kasi baka mamaya ay may round 2 or 3 pa ito.

Ganun kasi sila Mama at Tatay kahit na minsan lang nag-aaway ay may round 2 naman.

“Yes I am, that’s why I let you go instead of holding you tight.“Narining kong sambit ni Alkez bago mahinang tumawa.

Sabi na nga ba e, round 2 ’to.

“Mas ginusto mong sa iba ako sumaya keysa sayo, mas gusto mong nararamdaman na masaya ako kahit hindi. Rejection is the most painful to me Zed.”

Sakit naman non.

Umiwas ako ng tingin. Hindi nalang siguro ulit ako titingin sa likod. May bahagi din sa akin na sumasakit at parang gusto ko nalang mag teleport upang mawala dito.

Sabi ko hindi na ako ulit titingin ngunit nung marinig kong humikbi ang babae ay napabaling ako.

Kumirot lang ang dibdib ko ng makita ang lagay nang dalawa sa likuran. Inapatahan na ngayon ni Alkez ang babaeng ang ulo ay nasa dibdib nito.

Ngumuso ako at umiwas ulit ng tingin. Gabi na at traffic pa kaya hanggang ngayon ay nandidito parin kami sa daan.

“Tahimik mo yata ngayon?”

Bumaling ako kay Albert. Nakatingin ito sa akin habang hindi umuusad ang sasakyan. Ngumiti ako dito at umiling.

“May inaalala lang ako.“Nakangiting sambit ko dito.

Inaalala? Anong inaalala ko? May nararamdaman lang akong hindi maganda kaya ayun nalang ang sinabi ko.

Nang lumuwag ang traffic ay pinaandar na nito ang sasakyan ngunit nagtanong ulit ito sa akin.

“Mga kapatid mo?“Tanong ulit nito sa akin.

“Hindi.“Umiling ako.

Hindi na ulit ito nagsalita kaya natahimik ulit ang paligid. Wala na ulit nagsalita sa loob ng sasakyan.

Ako naman ay ipinirmi nalang ang mga mata sa mga ilaw na nadadaanan namin.

“You eat before you drink?”

Pasimple akong tumingin sa salamin at na nasa unahan. Ang babae ay nasa dibdib parin nito at habang si Alkez naman ay tila sinusuklay ang buhok nung babae.

“I don’t have appetite.”

Bakas sa tono ng babae ang pagkapagod umiwas nalang ulit ako ng tingin.

“Appetite? Ano yun?“mahinang sambit ko sa sarili ko na hindi inaasahan na sasagutin iyon ni Albert.

“Walang ganang kumain.”

Ngumuso ako dahil sa sinabi nito.“Kailangan sosyal pa talaga?“ngumuso ako ng tumawa ito ng hindi kalakasan.

Nagkabit balikat si Albert dahil sa sinabi ko.

“Appetite…wala akong appetite.“Wala sa sariling sambit ko.

Narinig ko ang pagtawa ng malakas ni Albert kaya kumunot ang noo ko. Dahil may ilaw sa sasakyan ay kita sa mukha nito ang pamumula at ang kagustuhan pang tumawa ngunit pinipigilan nalang.

“Instead of ‘Wala akong appetite’ say ‘I lost my appetite’ Instead.“Pagsasabi nito sa akin.

Namangha naman at at napatango tango, may bago na naman akong natutunan.

“I lost my appetite, Don’t asked me again if I’m going to eat. Halaa!! Ang galing ko!“Masayang sambit ko dito, hindi pa ako nakuntinto ay nahampas ko ito ng hindi kalakasan.

“Your voice is to seductive, don’t ever use the English language again.”

Naitikom ko ang aking bibig, ang paghampas ko kay Albert ay napatigil dahil sa lalaking nagsalita sa likuran namin. Hindi ko inaasahan na nakikinig pala ito.

Para akong nasaktan dahil sa sinabi nito na huwag ko na ulit susubukan na magsalita ng linggwaheng ingles.

Natahimik ako. Hindi ba bagay sa akin ’yun?

Mahabang katahimikan ulit ang namutawi sa amin hanggang sa magsalita si Albert.

“Sir, Deretso po ba sa bahay?“Tanong nito.

Hindi ko alam kung nasaan na kami ngayon dahil wala naman akong alam dito sa lugar na ito, tangging sa amin lang. Minsan naliligaw pa ako.

“Sa bahay na, she’s asleep.“Seryosong sambit ni Alkez sa likuran.

Napatingin naman ako dito at tama nga ang sinabi nito. Tulog na yung babaeng nasa dibdib nito kanina ay nasa leeg na ang mukha nito na konti nalang ay mahahalikan na iyon.

Sa kaisipan na mahahalikan ng babae ang parteng iyon ay parang sumama ang pakiramdam ko.

Hindi ko naman maipagkakaila na mas bagay ang dalawang ito bukod sa parehas mayaman at tila prinsesa at prinsipe na parehas may kaharian.

“Sige po.“Iniliko ni Albert ang sasakyan, hindi ko alam kung nadaanan ba namin ito kanina o hindi. Madilim na ngayon at tangging ilaw nalang ng sasakyan ang nasa unahan ang nagsisilbing ilaw sa kalsada.

Natakot tuloy ako dahil baka mamaya ay bigla nalang may sumulpot sa dinaraanan namin at bulagain kami basta basta.

Mahina pa naman ako sa mga gulatin gulatin na iyan dahil mabilis akong nerbyusin, hindi naman ako nagkakape dahil ang iniinom ko ay ang pinakuluang pandan, dito naman ay kapag gigising ka ay may nakahanda ng pagkain at gatas.

Gatas ang ibinibigay sa akin ni Nanay Brenda dahil sa payat ko daw, minsan ay wala nalang akong magawa dahil sa kapag gigising ako ay may nakahanda na.

Nung isang beses na parang nasusuka na ako na ewan ay itinapon ko iyon ngunit pinagalitan naman ako ni Alkez dahil bakit ko daw tinapon.

Ayun ang hindi ko maintindihan kung anong sakit kong iyon. Sobrang sensitive ng sarili kong katawan at panlasa. Konting hampas lang ay kitang kita mo na ang pamumula. Konting makaamoy lang ng hindi nagustuhan ng ilong ay masusuka na agad. Kapag sumimsim ka naman sa kape ay bumabaliktad din ang aking sikmura na nauuwi sa pagduduwal.

Hanggang sa makarating ang sasakyan sa harapan ng bahay ni Alkez na ipinagtataka ko agad. Baka shortcut yung dinaanan namin kanina?

“Nandidito na po tayo Sir.“Anunsyo ni Albert.

Ako na ang na unang lumabas ng mabuksan ang pintuan nung sasalyan. Sumunod naman ay si Albert na binuksan ang pintuan sa kinauupuan ni Alkez.

Agad nitong ginabayan ko si Alkez dahil hindi makakalabas ang babae kung hindi muna aalis si Alkez.

Hindi naman nito mabubuhat iyon dahil baka magkanta dapa dapa ang mga ito hanggang sa pagpasok sa loob.

“Deposit her to my room.“Utos ni Alkez kay Albert.

“Yes po Sir.“Ayun lang ang sinabi ni Albert bago binuhat ang babaeng naka dress na kulay pula at kita ang maputi nitong likuran na napaka kinis.

Wala tuloy sa sariling tumingin ako sa kutis ko na nagmana sa nanay at tatay ko ang kaputian. Minsan maputi ako minsan naman ay parang sobrang kulay brown ang kutis ko kapag maaraw.

Iba talaga ang tama ng mundo.

“And you, are you enjoying yourself talking to that man?”

Umawang ang labi ko dahil sa sinabi nito.

“A-ano?“Pag-uulit ko dito dahil hindi na process ng aking utak ang sinabi nito.

Huminga ito ng malalim bago marahas na pinakawalan ang hininga.

“Are you enjoying yourself to that man?“Pag-uulit nito.

“H-ha? Huwag kasing English!“Hindi ko sinasadyang isaboses iyon dahil dapat ay nasa isip ko lang ang salitang iyon pero bakit lumabas?!

Nakita ko ang pagkainis sa mukha nito bago na una ng maglakad. Inis na inis ang mukha nito na hindi ko alam kung bakit ganun.

Napakamot ako sa sarili kong uli dahil hindi ko naman sinasadya yun ah? Ganun naba ako kahalata pagdating sa walang kaalaman sa salitang english?

Mabilis kasi ang pagkakasambit niyon at tila galit pa kaya hindi ko agad maunawaan.

Habang kuma-kamot, nakanguso akong nagsimulang maglakad dahil ako nalang ang tao sa labas.

Hindi man lang ako hinintay.

Walang manners talaga ang isang iyon, o ka gentle-gentlemen lamang talaga.

Malamig at masungit na nga bugnutin pa. Parang pinagkaitan talaga ng mundo ang isang iyon. Kanina lang ay galit ito at sumisigaw doon sa babae ngayon naman ay naiinis sa hindi malamang dahilan.

HPM 19

Nang makarating ako sa looban ay nakita ko si Zed na nakaupo sa pang-isahan na sofa habang nakapikit at umiigting ang panga na parang pinapakalma ang sarili. Nakakuyom din ang mga kamao nito.

Walang tunog akong naglakad upang makapunta na sa aking silid. Bawat hakbang ay marahan at walang tunog.

Malakas pa naman din ang pakiramdam ng isang ito, baka mamaya ay mainis na naman ito.

Halatang tulog na yata ang lahat ng mga nandidito sa loob dahil wala narin akong naririnig ng kahit ano.

“Ipagtimpla mo nga ako ng kape.”

Nagutla ako dahil sa biglaang pagsasalita nito.

“P-po?“Nerbiyos na tanong ko dito.

Ang nakapikit nitong mga mata ay mas lalong dumiin.“Kailangan ba lahat ng sasabihin ko ay uulitin ko?!“Tila kulog na sigaw nito sa akin dahilan para wala sa sariling nagtungo ako sa kusina.

Muntikan ko pang mabasag ang isang babasagin na tasa dahil sa panginginig ng aking kamay.

Hindi ko alam kung anong klaseng kape ba ang anitimpla ko ngayon dahil sa nerbyos na nararamdaman ko. Inilagay ko sa coffee plate ang natimplang kape, pinakalma ko muna ang aking sarili tsaka ako naglakad patungo sa kinaroroonan ni Zed.

“E-eto na p-po ang kape mo S-sir…“Inilapag ko ang kape sa lamesang nasa harapan nito.

“I don’t need you here now.“Malamig na sambit nito sa akin.

Hindi ko alam kung anong ibig sabihin nito dahil ang sinabi nito ay maraming kahulugan. Tinignan ko ito, nakapikit parin ito at marahas ang mukha.

“Leave me alone now!”

Napa atras alo dahil sa pagsigaw na naman nito. Napatungo ako at hindi umalis sa haparan nito.

“You didn’t leave me? Fine!”

Umangat ang aking paningin dito. Nakita ko itong tumayo at gamit ang tukod nitong bakal manipis.

“I will leave! And don’t you dare followed me!“Sigaw ulit nito na nakapag papikit sa akin ng mariin.

Inalalayan ko ito ng makita kong tutumba ito ngunit marahas nitong hinawi ang aking kamay na nakahawak dito.

“Don’t touched me! I can walk alone!“Sigaw ulit nito.

Kinagat ko ang labi dahil sa namumuong luha sa mga mata ko, hindi ko alam kung bakit ganito ang isang ito. Dahil ba ito doon sa babaeng nasa kwarto nito?

Bakit parang ang laki ng galit ni Zed dito? Gusto ko itong kausapin pero parang hindi ko yata kaya ngayon.

Bukas nalang…Pero…bahala na nga.

Huminga ako ng malalim, naglakad ako at nagtungo kung saan ito pumunta. Nang makarating ako sa hardin kung nasaan ito. Nakita ko ang isang lalaking nakatalikod at nakatungo habang nakaupo habang ang kamay ay nasa ulo nito.

Kinakabahan man ay pinalakas ko ang aking loob. Naglakad ako patungo sa kinaroroonan nito. Wala na akong pake kung sigawan man ako nito.

Nang makarating ako ay umupo ako sa tabi nito.

“Pwede ka naman magsabi sa akin ng nararamdaman mo,“Kabado man ay sinabi ko iyon.“Hindi kita pagsasalitaan at huhusgahan.“Dagdag ko.

Kita ko sa mga mata nito kanina ang hindi kayang ilabas na nararamdaman nito kanina. Ayaw nitong ilabas iyon dahil tila takot itong may magsabi ng hindi maganda dito.

Lahat naman siguro tayo hindi kayang mapagsalitaan ng maganda diba? Ngunit hindi ka matututo kung hindi mo maririnig ang mga salita ng ibang tao. Hindi mo mababago ang sarili mo kung walang magsasabi sayo ng kung anong salita.

Narinig kong marahas itong himinga ngunit dumaan ang ilang minuto ay hindi ito nagsalita.

Tama nga siguro yung sinabi ng babae dito.

Takot nga ’to.

“Alam mo ba nung bata palang ako, walang katumbas ang pangungut’ya ng mga tagabaryo namin sa pamilya namin,“Mapait akong ngumiti.“My mother impregnate to me that time, she was only Seventeen years old, they don’t know the real reasons why she’s pregnant.“Pinunasan ko ang aking luha dahil sa sinabi.“Montividad raped her. They throw my mother like a trash. Imagine the rumors thrown the people to my mother,“Sobrang galit ako, pero mas pinili ko nalang tumahimik. Kinamumuhian ko ang Montividad.“Marami silang sinasabi sa Mama ko na isang pariwarang babae, isang walang patutunguhan, pokpok, hayok sa l-laman ng l-lalaki…“Nanginig ang aking labi dahil sa naalala ko.

Tumingala ako sa mga bituin na maganda ang kislap tila hindi ito tumitigil sa pagkislap ng magandang liwanag.

Parang may kutsilyong tumatarak sa aking dibdib. Napaka sakit nito.

“They are easy to judge the people who don’t know the really happened. Nakakatuwa lang isipin na sa edad na Limang taon ay nagawa mo ng maglihim ng patagong umiiyak sa gilid dahil lang sa mga sinasabi na ’yon. Tipong gusto mong sumigaw, murahin, saktan sila pero wala kang magawa kaya mas pinilit mo nalang na tumungo at masaktan sa mga sinasabi nila. Sa edad na lima ay binging bingi na ako sa mga sinasabi nila sa Mama ko.“No one’s deserve to be judged by anyone’s who don’t know what happened is. Pero sa mga taong hindi alam ang respeto sa kapwa ay parang kay dali lang nilang nagagawa iyon.

“Masakit sabihan ng ganung mga salita, I wish I’m blind, deaf and can’t speak. Mabuti ka panga hindi mo nakikita ang mga nangyayari sa paligid mo, hindi mo nakikita yung sakit at daing. My family shouted the justice to the authority, but they rejected it.“Mahina akong napatawa at kasabay noon ay ang pagbagsak ng aking luha.“Imbis na kaawaan kami. Mas ginusto nilang kumampi sa mali, mas gusto nilang husgahan kami.“Lumunok ako.

“Sobrang hindi maganda ang naging impact nun sa pamilya ko, mas ginusto ng pamilya ko na huwag nalang makisalamuha sa ibang ibang tao, nag-iba lang ’yon nung dumating ang mga kapatid ko, Even I’m not Deros child he cared me, he cared me like my real father.“Hindi naman inilihim sa akin ng Mama ko, Even she is hurt, Down and depressed that day She didn’t abort me, Mas pinili parin ako nitong buhayin kahit na binaboy ng mga Montividad ang Mama ko.

“Nung malaman iyon ng pamilya ni Tatay Deros, Tinaboy siya, nakakahiya daw sa pamilya nila ang may isang taong nakapag asawa ng pokpok at salot sa lipunan.“Humikbi ako dahil hindi ko na kaya at gusto ko ng ilabas yung mga nasaloob kong hinanakit.

Tumahimik ako at pinakalma ang aking sarili. Tumingin ako kay Alkez na tahimik lang na nakikinig sa akin. Ang mga mata nitong madilim at malamig ay tila nagkaroon ng awa.

Matagal ulit bago may nagsalita sa aming dalawa.

“I’m scared for everyone. Yung babaeng sa silid ko ay ang babaeng unang minahal ko, she always gave me heart attack,“Mahina itong tumawa na para bang biro iyon na nakakatawa.

“I don’t want to lose Her, but when people always saying to me that I don’t deserve her that words, gave me a breakdown. I’m not a normal person kaya sino ba naman ang magaatubiling pumatol sa akin?“Tanong nito.“Walang papatol sa akin, and besides letting her go is worth it. Worth it for me, because I’m always in the dark.“Huminga ito ng malalim at mapait na ngumiti.“She is the light of my darkness world yes, but she deserves someone who much better to me.”

Tumahimik ito pagkatapos sabihin iyon. Nakita ko dito ang kislap ng tubig sa mga mata nito na kahit liwanag lang ng buwan at ang malalamlam na ilaw ang nasa paligid ay kitang kita iyon.

“She’s my motivation, my strength…“Humikbi ito.“but I choose to pushed Her away.”

Ngayon ko lang nakita na may umiyak sa akin na isang lalaking hindi ko naman kilala at amo ko pa.

Kinagat ko ang aking mga labi.“There’s always time to make it up again, to make it better to your past, to recall your past, but in a different way and different time, and that time is now. Don’t let your girl go away again, don’t let yourselves hurts and cried again.“Habang sinasabi ko iyon ay bakit sobrang sakit sa akin?

Huminga ito ng malalim bago bumuga ng marahas na hangin at nagsalita.

“Akala ko ba hindi ka marunong sa English? Why are talking to me in the English way huh?”

Kumamot ako sa ulo ko bago nagsalita.“Ewan ko din sa sarili ko, nahihiya nga ako kung tama yung grammar ko e.“Malakas akong tumawa dahil sa sinabi ko.

At least he’s okay now? Tama?

HPM20

Hindi ko alam kung anong oras na ako nakatulog dahil sa napag-usapan namin na iyon. Nagtataka din ako sa sarili ko kung bakit ko nasabi ang mga iyon pero hindi naman ako nagsisisi na ikwento ko dito kung sino at ano ba talagang meron sa aking katauhan.

“Just guide my hand.”

“Paano ko igu-guide yung kamay mo kung nililikot mo ’di ba?!“Inis na sambit ko dito.

“I’m not doing anything!“tanggi nito.

Sa inis ko ay malakas kong pinitik ang daliri nito para magreklamo ito.

“Why did you do that! Kung ikaw kaya ang pitikin ko!“Inis na sambit din nito sa akin.

“Bakit Ayaw mong gawin, ano pitikan tayo.“Panghahamon ko dito ngunit natawa rin sa huli ng mahina.

Para kaming bata na nag-aaway dahil lang sa pagpirma nito. Inutusan kasi ako nitong gabayan ang kamay sa pagpirma nung papeles na binasa namin nung nakaraang linggo.

Hinawakan ko ulit ang kamay nito at itinapat ang pinaka unahan sa pipirmahan nito.

“Eto oh,“Mas pinagdiinan ko pa ang bullpen na hawak nito.

Nakakailang sabi at punto dito ng bullpen pero ang isang ito ay mukhang pinagkakatuwaan ako. Kapag ang bullpen ay nasa panlang na at kapag aalisin ko na yung kamay ko para makapirma ito ay iniiba nito ng posisyon ang pointed bullpen.

Akala ko ay iibahin na naman nito ang bullpen pero hindi na pala. Buti nalang ay nakaramdam ang isang ito na naiinis na ako.

“Kamusta nga pala kayo nung babae?“Tanong ko dito ng matapos ang ginagawa namin.

“She’s Skyriz by the way, and call her babae, ’cause she have named and her name is have a meaning to me.“Wika nito, seryoso.

Napaawang ang labi ko doon ngunit agad ko namab itinikom at palihin na huminga ng malalim.

“Ganda nga,“Mahinang usal ko dito.

“We are okay now, I already talked to her this morning.”

Tumingin ako dito. Wala sa sariling mapait akong napangiti dahil sa sinabi nito.

“Maganda ’yan.“Kinuha ko ang mga papeles na nasa maliit na mesa.

Tanghali na akong nagising kanina dahil siguro anong oras na akong natulog. Narinig ko nalang na hinatid na pala ni Albert ang nagngangalang Skyriz kaninang umaga nung magising ito.

“This Saturday night you will come with me.“Sambit nito sa katahimikan.

Nandidito kami ngayon sa leaving area, nahuhuli ko ang ibang mga katulong na tinitignan kami ng palihin bago ngingiwi o ngingisi.

Hindi ko alam kung anong trip ng mga iyon pero hindi ko nalang pinapansin lalo na si Annabelle na may bitbit na isang tray na puno ng miryenda. Hindi ko alam kung para kanino ang ganung karaming miryenda dahil sigurado akong hindi mauubos ni Alkez ang lahat ng iyon.

“Bakit?“Alam kong wala akong karapatan na magtanong pero lumabas sa bibig ko yun e.

Huminga ito ng malalim.“Anniversary of my Company.”

Hindi ako nakapag salita. Hindi ko alam ang sasabihin ko. Kung isasama ako nito ibig sabihin ay mae-encounter ko ang mga malalaking tao sa bansa?

Hindi ko man alam ang tungkol sa kumpanya nito pero alam kong malaki iyon at puro mayayaman.

Wala sa sariling napatingin ako sa istepin kong pansapin. Goma nga lang iyon e. Nang maalalang goma lang iyon ay napatingin ako kay Alkez na tahimik at parang dinadama ang hangin.

“W-wala a-akong p-pambili ng d-damit, hindi pa a-ako nakakas-sweldo…“At ang pagkakaalam ko ay ngayon ako susweldo!

Mapapadalhan ko na ang mga kapatid ko. Ngayon makakakain na sila ng masarap na ulam at may mabibigyan kona sila ng maraming pagkain.

“Do I said, you need to buy a Dress?“Tanong nito sa akin na nagpatingin dito.

“H-hindi… p-pero counted narin naman yun ’di ba? Isasama mo ako dapat may damit akong bibilhin…?“Hindi ko alam kung tanong ba o ano.

“Don’t butting on me and let me finished.“pananaway nito sa akin.

Ngumuso ako.

“Like what I’ve said, you don’t need to buy anything else, mamaya sasama ka kila Nana sa isang boutique,”

Kumunot ang aking noo.“Boutique? Ano yun?“Tanong ko dito.

Kumunot ang noo nito na parang na uubos na talaga ang pasensya.

“Sumama ka nalang!“Ngayon talagang inis na ’to.

“Nagtatanong lang e,“Bulong ko.

Narinig kong marahas itong huminga kaya napabaling ulit ako dito. Ano na naman ba ang problema ng isang ito?

“Then we Sunday afternoon, you will accompany me again,“Sambit nito.

Hindi ako nagsalita, baka mamaya ay sabihan na naman ako nitong patapusin muna kuno siya.

“Sir, this is your snacks you requested.“Wika ni Annabelle sa isang English. Inilapag nito ang isang tray namay laman na puno ng pagkain.

“Thank you Anna.”

Tumingin sa akin si Annabelle bago ngumisi at nagtaas ng kilay sa akin.

“You’re welcome Sir, anyways Sir a-attend ka po ba this Saturday?”

Akala ko ay aalis na agad ito pero hindi pa pala, may itinanong pa talaga.

“Yep.“Ayun lang ang sinabi nito na parang ayun lang talaga ang kailangan.

Nakita ko ang pagkislap sa mga mata ni Annabelle nung sinabi iyon ni Alkez.

Tahimik kong kinuha ang basong kanina pa nasa harapan ko, ininom ko ang natitirang tubig doon nang mailapag ko ang baso ay nagsalita naman si Annabelle.

“Ito ang kauna-unahan mong mapupuntahan tama ba Alista?“Tanong naman nito sa akin na ngayon ay may hilaw na ngiti sa labi.

Dahan dahan akong tumango, tama naman dahil ito ang unang party celebration na mapupuntahan ko.

Tumango ito.“Gusto mo bang tulungan kitang pumili ng damit na pormal?”

Nakita ko ang pagtapon ng tingin nito sa aking suot na damit. Wala tuloy sa sariling napatingin din ako doon. Wala naman masama sa suot ko ah?

“Ahm, hindi na. Kay Nana nalang ako magpapatulong, nakakahiya naman sayo.“sambit ko dito kahit na parang hindi ko nagustuhan ang ginawa nito sa akin.

Nagkabit ito ng balikat.“If you say so, just call my name lang and I’m ready to help you to choose the Dress na babagay sayo.“Sambit nito bago tumingin ay Alkez at nagpaalam na mauuna na dahil may gagawin pa daw.

Umirap ako nung makaalis ito. As if na hihingi ako ng tulong dito. Sa artehan at kung anong sinasabi sa akin nito na wala naman akong pake alam ay sa tingin nito hihingi ako ng tulong?

“Kala mo naman na hihingi ako ng tulong.“Mahinang bulong ko.

“I will surely, you need her help.“Paninigurado ni Alkez.

“Hindi na.“Pagmamatigas ko, kahit na hindi ko alam ang mga kung anong klaseng Dress na pormal ba yung susuotin ay okay na sa’kin ang kahit na ano basta may masuot lang ako.

Dumating ang kinagabihan at lahat kami ay pinatawag ni Nanay Brenda. Hindi ko alam kung ano iyon basta pinatawag lang kaming lahat.

“Nanay ano po yun?“Tanong ko, nasa kuwarto na ako kanina at nag-iisip kung anong pwedeng sabihin na sulat para ipadala sa mga kapatid ko.

Tumingin sa akin si Nanay at nagtaka.

“Hindi ka kasama sa ipinatawag ko Iste,“Nakakunot ang noong usal nito sa sa akin.

Naguguluhan man ay tumango ako.“Akala ko po kasi kasama ako kasi po pinatawag ang lahat ng katulong.“Tumango ako at magpapaalam na sana ngunit nagsalita si Nanay.

“Tawag ka nga pala ni Zed.”

Mas lalong kumunot ang aking noo, bakit naman ako tatawagin ng isang iyon sa dis oras ng gabi? Wala sa sariling tumango nalang ako bago ako nag-umpisang maglakad na patungo sa kuwarto ni Alkez.

HPM 21

Nang makarating sa harapan ng pintuan nito ay tatlong beses akong kumatok upang malaman nito na may tao sa labas.

Dahil hindi naman rinig dito kung nagsalita ba ito ay binuksan ko na ang pintuan na hindi naman nito nilo-lock dahil may tiwala naman ito sa mga katulong.

Nang makapasok ako ay nakita ko itong sa kama nitong malaki habang nakikinig ng musika.

Alam na nito kung ano ang pipindutin kapag magpapatugtog ito sa sariling cellphone. Hindi ko nga alam kung paano nito iyon nakabisado bagamat alam kung hindi pa nito nakikita ang isang klase ng cellphone na nasa tabi nito.

“May kailangan ka raw?“Tanong ko dito.

Alam kong naramdaman narin naman nito ang presensya ko. Hindi ito nagsalita kaya lumapit ako dito at bahagyang tinapik tapik ang balikat.

Nung magmulat ito ng mata. Agad akong nakaramdam ng kaba kaya mabilis akong dumipa ng layo dito.

Para akong hinihingal kahit hindi naman ako tumakbo sa bilis ng tibok ng puso ko, parang gusto nitong makawala sa aking dibdib.

Nakita kong may kinuha ito sa ilalim ng unan nito na kulay puting sobre at hindi ko alam kung anong laman noon bago iniabot sa akin.

“Here is your salary for this month, I know you don’t have any account kaya ito na ang ibinigay ko sayo.“Seryosong sambit nito.

Kahit na mabilis ang aking tibok ng puso na para bang hinihingal ako kahit hindi naman ako tumatakbo. Alam kong naririnig nito ang aking tibok ng puso na gusto ng lumabas sa aking dibdib.

Ang kamay nito ay nakataas na parang iniaabot sa akin iyon, kinagat ko ang aking labi bago ko kunin iyon sa kamay nito.

“S-salamat…“Sambit ko dito. Kahit na tahiptahip na ang tibok ng aking dibdib.

Tumalikod na ako dito upang lumabas na sa kuwarto nito ngunit hindi ko nagawa iyon ng magsalita ito dahilan para tumigil ako sa pagtangkang lumabas at humarap ulit dito.

“I feel you Caine.“Malamig na sambit nito sa akin na.“Stop that.“dagdag nito sa mas malalong malamig at puno ng kaseryosohan.“I don’t want to hurts your feelings, You’re so very fragile,“Puno ng kahulugan na sambit nito.

Wala sa sariling tumungo ako, alam ko naman na ang pupuntahan nito. At alam ko rin na may namamagitan na ulit sa dalawang ito ni Skyriz.

Hindi ko maiwasan na isa isip kung gaano ka swerte ni Skyriz dito.

“Hanggat maaga pa tigilan mo, ayokong makasakit ng damdamin ng ibang tao.“Seryosong sambit nito sa akin.

Nakatungo lang ako. Hindi ko kayang tumingin sa mata nitong malamig. Ang maganda nitong mga matang itim na itim ngunit malamig.

Ngunit nung hindi ko na nakayanan ay tumingin ako dito.

“Huwag kang mag-alala,“Sambit ko dito.“Alam kong bago lang sa akin itong nararamdaman ko,“Tumingin ako dito ng seryoso.“Kahit na bago ako dito sa nararamdaman ko, hinding hindi ko susubukan na pasukan ang pag-ibig na ’yan, hindi ko na kayang masaktan at mapagod dahil kotang kota na ako sa taong nasa paligid ko.“Usal ko dito bago ako nagpaalam na lalabas na. Iniwan ko ito sa kuwarto nitong nakaupo.

I lied. Sinong niloloko ko? Pati sarili ko ay nagagawa ko ng lokohin. Hindi gustong pumasok sa pag-ibig? Ano itong ginagawa ko? Ano itong nararamdaman ko? Hindi paba ako pumasok doon?

Pinunasan ko ang aking luha na mainit na lumalandas sa aking pisngi. Nakatungo akong nagtungo sa salid at mabilis na nilock ang pinto. Bago ako naupo sa kama. Tinignan ko ang aking kamay kung saan nandodoon ang sobreng ibinigay nito. Makapal iyon.

Binuksan ko iyon at ganun nalang ang gulat ko dahil sa dami noon at puro kulay sky blue. Bakit parang sobra naman yata ito?

Pumikit ako ng mariin bago ako kumuha ng limang libo doon at mabilis na isinara ulit iyon. Hindi ko kayang tignan iyon kahit na pinaghirapan ko ang pera ay sobra parin ’yon.

Hindi ko alam kung dahil ba sa mayman ito kaya ganito ito mag pa-suweldo. Huminga ako ng malalum bago ako tumayo.

Nagtungo ako sa tukador kung nasaan ang mga lumang gamit ko. Tanging gamit lang iyon. Damit, panloob, at short na luma na.

Itinago ko ang sobreng kulay puti ang pera naman na limang libo ay inilagay ko sa tabi noon.

May maipapadala na ako sa mga kapatid ko at sobra sobra pa ’yon. Sa kaisipan na may maipapadala na ako ay hindi ko lubos na maisip kung bakit masaya ako na may halong sakit na nararamdaman.

Saya dahil may pagkain na ang mga kapatid ko at mabibili na ng mga ito ang mga gusto. Mapapagawa ko narin ang bahay o lilipat nalang kami at hahayaan na ang lupang maliit na tinitirahan namin sa probinsya.

Sakit dahil sa nangyari at sinabi sa akin kanina ni Alkez. Sakit na ngayon ko lang naramdaman. Alam kong kotang-kota na ako sa mga nangyayari sa aking buhay pero kapag personal na damdamin na pala yung nakataya ay mas lalong masakit.

Nang makabalik ako sa foam ay hindi ko agad inaasahan na makakatulog ako. Dahil na rin siguro sa nararamdaman ko, sa nararamdaman ng puso ko.

Nagising nalang ako kina umagahan. Maaga ang paggising ko na paglabas ko sa kuwarto ay tahimik pa ang mga bahay at wala pa akong naririnig na kahit anong kaluskos sa paligid.

Tulog pa ang mga tao.

Nakapag sipilyo na naman ako kaya nagtungo ako sa kusina upang uminom ng tubig.

Hindi ko naman kayang magluto dito dahil hindi naman ako sanay at hindi ko rin alam kung paano gamitin ang mga kasangkapan at ang de automatic na kalan dito. Pinipindot iyon sa parang salamin. Samantalang ang amin ay de kahoy lang ang gamit upang makapag luto ng pagkain.

Natapos ako sa pag-inom kaya nilapag kona ang baso ngunit hindi sinasadyang mapatingin ako sa mesang mahaba. Wala ng prutas doon na naka display.

Wala sa sariling ngumiti ako at kinuha ang basket na lagayan nung mga prutas. Kumuha ako doon at mabilis na nagtungo sa hardin.

Nalanghap ko agad ang halimuhak ng mga magagandang bulaklak ang bango noon. Ngumiti ako at pumitas ng isang magandang kulay puting rosas na bago parang bubuka ang mga petals. Tulog pa ang mga halaman dahil puro naka yuko at nakatikom pa.

Tumingin ako sa paligid ko at nakita ko ang hamog sa timog. Bago palang rin sisiboy ang bukang liwayway sa silangang bagahi.

Nagtungo na ako sa puno ng mga mangga na hinog na. Na a-amoy ko pa kung gaano iyon kasarap na kainin. Hindi naman kataasan ang mangga at tama lang na akyatan.

Ngumiti ako, hindi ko gagamitin ang panungkit dahil aakyat ako. Namiss kona ang pag-akyat sa isang puno at ngayon ang pagkakataon.

Inilapag ko ang basket at nagsimula ng umakyat sa puno. Nang maka-akyat ako ay kita ko dito ang ganda ng tanawin.

Mag a-alas singko palang siguro kaya hindi pa sumisikat ang araw. Pumitas ako ng mangga at inilagay iyon sa aking damit.

Wala sa sariling tumingin ako sa balcony nito kung saan kita dito. Siguro ay tulog pa ang lalaking iyon.

Kukunin ko na sana ang isang sanga na puno ng mga mangga nang nakarinig ako ng isang boses dahilan upang magulat ako.

“You can’t sleep kaya maaga kang na gising?“Tanong nito sa akin.

Napahawak ako sa dibdib ko dahil sa gulat na nararamdam. Parang ang sakit noon sa aking katawan na hindi ko alam kung baka sa susunod na gulatin ako ay bigla nalang akong mahimatay.

“Bakit ka nang gugulat!“Sigaw ko dito.

Mahina itong tumawa dahil sa isinigaw ko.

“Sorry for shocking you, that’s not my intention.”

“Sana naman diba in a formal way ka nag ‘hi’! Hindi yung basta basta ka nalang susulpot! May lahi kabang hotdog!“Gulat talaga ako kaya hindi ko maiwasan sa sarili ko ang ganung mga sigaw.

Ngumuso ito dahil sa sinabi ko.“Sorry, next time I will approach you in a formal way.”

Hindi ko nalang ito pinansin, tumingin ulit ako sa manggang kumpol at pinitas ang tangkay noon.

HPM 22

“Ihulog mo yung mga mangga at sasaluhin ko,“Hinanda ni Albert ang kamay na parang sasaluhin ang mga manggang nasa damit ko.

Ganun nga ang ginawa ko, hinulog ko yung bagong pitas na manggang nasa tangkauy pa at kumpol.

“Ang sabi ko yung mga nasa damit mo! Hindi ’tong kumpol!“Sigaw nito dahil natamaan ang ilong nito ng isang mangga.

“Oh? Sige!“Dahil nasa ibaba ito at nakatapat sa akin. Ginawa ko ang sinabi nito. Hinulog ko lahat yung manggang nasa damit ko dahilan para magreklamo ito at magmura ng sunod sunod.

“Tangina! Ang sabi ko—”

“Wala kang sinabing isa-isahin ko!“Sigaw ko rin dito habang tumatawa.

“Commonsense kase!”

“Halaa! Wala ako nun! Condensada lang meron ako!“Mas lalo akong tumawa ng malakas dahil sa itsura nito.

Masama itong nakatingin sa akin ngunit sa huli ay naiiling nalang namay ngiti sa labi.

Natapos ako sa kakatawa na masakit ang tiyan bago ulit ako kumuna ng isang manggat at inispat ito bago ibinato.

Sapul!

“Ano ba! Masakit na!“Pagrereklamo nito.

Itinigil ko na ang ginagawa ko dahil sa mukhang hindi na ito natutuwa ngunit ang mukha nito ay may bakas na saya.

Hanggang sa matapos akong kumuha nang mangga dahil puno na yung basket. Bumaba ako ng puno bago tumingin kay Albert na namumula ang noo dahil sa tama ng mangga.

Agad ako nitong sinamaan ng tingin, biniguyan ko lang ito ng isang matamis na ngiti.

“You are too cute when you do that.“Kinurot nito ang aking pisngi dahilan para ngumuso ako at umiwas dito.

Kung kanina ay bago palang sisikat ang bukangliwayway ngayon ay sumikat na iyon. Ang ganda noon at kay sarap damhin.

“Saan naman tayo susunod na mamimitas?“Tanong ni Albert sa akin.

Tinignan ko ang sunkist sa katabi ng mangga. Ang ganda rin noon dahil halos ang makikita mo nalang dito ay ang bungang hinog na at kulay orange na lahat.

Tumingin ako sa mga mangga na puno na, isang basket lang ang dala ko kaya hindi na magkakasya doon kung ilalagay ang sunkist.

“Tsaka na ulit.“Sambit ko dito.

Kinuha ko ang basket dito, ako na sana ang magbubuhat nun ngunit hindi nito iyon binigay.

“Ako na.“Seryosong sambit nito.

Hinayaan ko na.

Hanggang sa makapasok kami sa loob ng kabahayan ay nasa likod ko lang ito. Ramdam ko ang pagtitig nito sa akin ngunit hindi ko nalang iyon pinansin.

Nagtungo kami sa kusina. Agad naman nitong inilapag ang basket kaya kinuha ko iyon at agad na display sa lalagyan nito. Ang saging na bagong bili lang siguro ay maganda parin at tila walang kabawas bawas iyon kaya ako na ang bumawas tutal ay hindi nama ako mahilig kumain ng almusal dahil mabilis na mangasim ang aking sikmura.

Tapos ko nang ilagay ang mga mangga sa dapat lagyan nito kaya binalatan ko na ang saging na hawak.

Bumaling ako kay Albert na nakatingin lang sa akin ngunit ng makita akong nakatingin ay umiwas ang mga mata nito sa ibang direksyon.

“Ang aga mong kumain ng prutas.“Sambit nito. Hindi makatingin sa akin.

“Maganda sa katawan ang prutas.“Masiglang sambit ko dito.

Napansin ko rin sa sarili ko na umayos ang aking kalusugan, sumisikip na kasi ang mga t-shirt na sinusuot ko lalo na sa bandang dibdib.

Dahil siguro sa nagkakalaman na ako kahit paano?

Hindi ito nagsalita kaya kumagat ulit ako sa saging hanggang sa maubos ko iyon. Uminom ako ng tubig.

“Oo nga pala,“Tumingin ito sa akin at tumaas ang kilay.“May malapit bang padalahan dito?“Tanong ko dito.

“Meron naman, kaso sa kabilang bayan pa ’yon at lalabas pa tayo ng villa.“Sagit nito sa akin.

Nahihiya akong ngumito dito.“Magpapadala kasi ako para sa mga kapatid ko,“Kumamot ako sa ulo.“Kaso hindi ko alam kaya p-pwede bang samahan mo a-ako?“Nahihiyang sambit ko dito.

Mahina itong tumawa dahil sa sinabi ko.“Oo naman, magpapadala rin ako sa mga magulang ko sa probinsya ngayong araw.“Sambit nito akin.

Bumilog ang aking mga mata at nagpasalamat dito ng buong puso.

“Thank you talaga—“Hindi ko na tuloy ang sasabihinko dahil sa biglaang pagsulpot ng isang lalaki na kakapasok lang sa kusina.

Naitikom ko tuloy ang aking bibig at tumikhim.

“Magandang umaga Sir.“Magalang na bati ni Albert kay Alkez na seryoso at nalamig ang mga mata.

“Maganda uma—”

“Ipag timpla mo ako nang kape.“Malamig na sambit nito sa akin.

Tumingin ako kay Albert na ngayon ay may iniinom ng tubig habang nakatingin sa akin. Ngumiti ito ngunit hilaw na ngiti lang ang ibinalik ko dito.

“S-sige po S-sir.“Tumalikod ako sa dalawa at nagtungo sa kung nasaan ang mga kapeng itinitimpla pa.

Narinig kong nag-uusap ang dalawa ngunit mas pinagtuunan ko ng pansin ang pagtitimpla ng kape hanggang sa matapos ko iyon.

Ayaw nito ng may cream kaya purong kape ang tinitimpla ko dito.

Naglakad ako patungo sa dalawa na hanggang ngayon ay nag-uusap parin.

“Heto na po ang kape mo Sir.“Magalang na sambit ko bago ko inilagay ang timplang kape sa harapan nito.

“This Friday Alista sasamahan mo ako sa kumpanya,“Pagkatapos sabihin iyon ay sumimsim ito sa tasa.

Hindi ako nagsalita.

“I have meetings to do bago mag anniversary ang kumpanya.“Pagsasabi ulit nito.“Beside you are my personal maid, you need to know what I’m doing to the company.“Malamig na dagdag nito.

Kinakabahan ako sa mga sinasabi nito pero hindi nalang ako nagsasalita.

“And you Albert, you’re her diver. Kapag may mga kailangan ako ay ipapakuha ko iyon sayo Alista.”

“Yes Sir.“Magalang na sambit ni Albert bago ito nagpaalam dahil tumunog ang cellphone nito. May tumatawag yata.

Maslalo akong kinabahan dahil kami nalang dalawa ang tao dito sa kusina. Kinagat ko ang aking labi. Pinipigilan magsalita.

“Don’t flirt to others kapag nasa pamamahay ko kayo.”

Kung kanina ay malamig lang ang boses nito ngayon ay para na iyong north pole sa sobrang lamig.

“Kung maglalandian kayo doon kayo sa labas ng pamamahay ko.”

Parang nagpintig ang tenga ko dahil sa sinabi nito. Kaya hindi ko na talaga na napigilan ang magsalita.

“Hindi kami naglalandian.“Walang emosyong sambit ko dito.

“So ano? Morethan that?”

Maganda na sana ang pakiramdam ko kanina e, pero ngayon ay parang sinasagad ako ng lalaking nasa harapan ko ngayon.

“What if I’m flirting him?“Matunog akong ngumisi dito. Hindi sa tuwa kundi sa sinasabi nitong nakakapanakit na.“What is that for you? I’m single and I know Albert too. What if our feelings is mutual? You don’t have rights to dictate me for what I’m doing to my life.“Lumapit ako dito at umuklo para bumulong.“Why? Are jealous? Don’t be because you mark my feelings towards you. Did you say na hanggang doon lang at itigil ko diba? And that’s what I’m doing rig—”

Nanlaki ang mga mata ko ng humara ito sa aking gawi a-atras na sana ako upang lumayo dito dahil ilang pulgada nalang ang layo ng aming mga labi ngunit hinila ako nito at mariin na siniil ng halik!

Tangina! First kiss ko yun!

Mariin ang pagkakahalik nito sa akin mas nagulat pa ako ng may maramdaman akong sakit at nalasahan na parang kalawang.

Malakas kong tinulak ang sarili ko dito at mabilis na hinawakan ang aking labi. Tinignan ko ang aking kamay at nakita kong may dugo iyon.

Nanlalaki ang matang hindi makapaniwalang tumingin ako dito.

“Why should I’d be jealous?“Ngumisi ito sa akin ngunit ang mga mata ay malamig.“Let me tell you this. All of people of my house is mine.”

Kinilabutan ako sa sinabi nito ngunit hindi ako nagpatinag doon. Bakit ako matatakot dito sa lalaking ito kung parehas lang naman kaming tao.

“Really? Not all. Alkez Zed. Baka nakakalimutan mong may mga isip din sil—”

“Really? Alista Caine? Even they have mind nor brain. Hawak ko sila.”

Napipikon na talaga ako sa lalaking ito. Konting konti nalang makakatikim ng isang malalang tadyak ’to. Wala akong pake alam kung Boss ko ito at nasa sariling bahay ako nito. Napipika na ako sa kayabang nito!

“Napaka yabang mo!“Singhal ko dito.

Malamig itong tumawa sa sinabi ko.“I’m not. Alista Caine. I am not.“Mariin ang pagkakabigkas ng mga salitang ’yon na mas lalo pang parang may nag-alab sa aking katawan.

Ni hindi ko narin napansin na may tumulo na palang luha sa aking mga mata.

Kinalma ko ang sarili ko bago ako nagpaalam dito. Walang magagawa ang galit ko kung hindi ako kakalma. Hindi ko gustong masisante agad nito dahil lang sa kayabangan nito na hindi ko alam na meron pala non.

“Maiwan na kita.“Malamig na usal ko dito.

Maglalakad na sana ako ngunit nagsalita pa ito.

“My cousin will be here in hour. Your lesson with her is start on this day. Don’t disappoint me para naman may silbi yung ginastos ko sayo.“sambit nito sa akin.

Nahimigan ko ang kadismayahan sa tono nito kaya matalim ko itong tinignan. Na insulto ako doon.

“Sino ba ’tong tanga na nagsabi na pag-aaralin ako? Ang tanga naman nung taong iyon. Hindi ko naman kailangan na pag-aralin ako. Pero sa sobrang tanga nung taong iyon pinag-aral ako,“Sinabi ko iyon na may paglalaro sa tono pero ang luha ko ay naguunahan na sa pagbagsak.

Nakita ko ang pagkuyom ng kamao nito at ang pag-igting ng panga nito. Ngumisi ako dahil sa reaksyon nito.

“Sa susunod kasi don’t say anything lalo na’t tatanga-tanga ka.“Mariin na sambit ko dito. Wala na akong pake alam kung anong sabihin nito sa akin o alisin ako nito sa trabaho, hindi maganda ang sinabi nito sa akin at lintik lang ang walang ganti. Tahimik akong tao at mapag pasenysa pero kapag sobra na ay hindi ko na alam sa sarili ko kung anong pwedeng masabi ko.

Hindi ko kilala ang sarili ko pag nagagalit ako, kaya kahit na may oras pa ay pinapakalma ko talaga ang sarili ko pero dahil sa lalaking itong kung makapang insulto ay parang kay dali lang.

“I’m not stupid. I’m just help—”

“Helping me? For what?“Nagngingit ang aking ngipin sa sinabi nito.“For insulting me? Bakit lahat ba ng tinutulungan mo naiinsulto mo? Kung tumutulong ka at sa huli ay mang iinsulto ka, huwag ka nalang ulit tumulong.“Seryoso ko itong tinignan.“Dahil once na may taong na galit sayo at hindi nakayanan ang ugali mo. Kay dali mo lang tirahin patalikod lalo na’t bulag ka.“Matapos kong sabihin iyon ay iniwan kona itong mag-isa.

Mabilis kong nilock ang pintuan at doon ibinuhos ang lahat ng sakit na sinabi nito sa akin. Sobrang sakit lang na bakit kailangan nitong sabihin iyon?

Tahimik akong humikbi at pinakalma ang sarili. Alam kong tanggap ko yung pang-iinsulto ng iba pero nung ito na mismo ang nagsabi sa akin nun ay parang mas ramdam ko kung paano kani ka gapang sa buhay.

Kasalanan ko bang naging mahirap kami?! Kasalanan ko bang hindi ako nakatapos?!

Hinilamos ko ang palad sa aking kamay sa mukha kong puno ng luha.

Ilang oras pa akong nanatili sa kuwarto hanggang sa na isipan kong maligo na at tigilan ang pag-iyak dahil wala naman akong mapapala doon.

Tinawag ako ni Nanay Brenda dahil sa umagahan, ilang oras din akong nasa loob ng kuwarto dahil sa pag-iyak na hindi naman dapat kailangan.

Hindi sinasadya na mapatingin ako sa salamin dahilan para makita ko ang isang maliit na hiwa sa gina noon.

Hinaplos ko ang maliit na hiwa na ’yon. Hanggang ngayon ay kumikirot parin it dahil sa klase ng pagkakakagat sa akin.

Umiwas ako ng tingin sa salamin dahil hanggang ngayon ang aking mukha ay parang sinisilaban sa galit ngunit may ibang halo.

Umalis na ako sa kuwarto at nakita ko si Nana na nasa dinning area pati narin ang ibang mga katulong.

Tumingin ang mga ito sakin kaya napayuko ako ng bahagya.

“Magandang umaga.“Tamlay na sambit ko. Umupo ako sa tabi ni Nanay Brenda.

“May nangyari ba sayo Ija?“Tanong sa akin ni Nanay Brenda.

Hindi ako kumuha ng plato dahil hindi naman ako nagugutom dahil narin siguro sa saging na kinain ko kanina.

Umiling ako, hindi nagsalita.

HPM 23

“I didn’t expect na mabilis kang matututo Alista.“Bakas sa boses ni Ms, Lavazter.

Tama ang si Alkez na darating ito mgayong araw. Ngumiti ako kay Ms. Lavazter dahil sa sinabi nito. Ito ang unang araw na tinuruan nito ako sa maraming bagay, maramu akong natutunan dito.

Ang una nitong itinuro ay about sa klase ng mga kung ano-anong table napkin. At sa susunod na ituturo nito sa akin ay ang kung paano matuto ng mga putahe. She even enrolled me to the cooking class to know more. Walang sinabi si Alkez doon bukod sa paghinga lang na malalim.

“This is your first time but you learn a lot. I expect to you na mas marami ka pang matututunan to this class.“Sambit nito habang inaayos ang mga sari-saring tela na dala.

Masaya palang may natututunan ka, labas kasi ang utak at isip ko noong grade school palang ako dahil sa mga taong kumukutya sa akin.

“Salamat po sa pagtuturo sa akin.“Matamis akong ngumit kay Ms, Lavazter na agad naman nitong sinuklian.

“It’s my pleasure to me, Even tho I’m not into this lesson I’m still teaching you.“Natawa ito ng bahagya dahilan para mas lalo itong gumanda.

Siguro kung lalaki lang ako at makikita ang mga ngiti at ganda nito? Ay hindi ko na pakakawalan ito sa aking paningin.

“So…“Tumingin ito sa katabi kong lalaki na tahimik lang na nakikinig. Hindi ko rin alam kung bakit nandidito ito.“I will comeback here tomorrow, still the same time.“Tumingin ito sa akin bago ngumiti ulit.“For tomorrow i will teach you to design, this house is huge but don’t have machine upang magtahi.“Pumalakpak ito na parang tuwang tuwa at excited.“Dadalhin kita sa bahay ko dahil meron doong mga machine pangtahi.“Sambit nito.

Wala akong nasabi at nagawa kung hindi ang magulat at bumilog ang mga mata.

“T-tuturuan mo po a-ako?“Hindi makapaniwalang tanong ko dito.

Tumango ito.“Yes! I forgot to mention that you need to your own design. I will give you assignment.“Binigyan ako nito ng isang malinis na bond paper.“Draw the design what you want.“Sumeryoso ang tingin nito sa akin.“I want it clean and no scratch. No damage.“Istriktong sambit nito.

Maligaya akong tumango. I know how to draw even it’s not to well but I know it.

“Yes, Ms, Lavazter.“Magalang na sagot ko.

Tumango ito. Tinulungan ko itong likumin ang lahat ng mga gamit nito at ibinigay iyon dito.

Mukhang kailangan pa yatang mag-usap ng dalawa kaya nagpaalam na akong na aalis na maiwan na ang dalawa dahil may kailangan pa nga pala akong gawin.

Nang makatayo ako ay hinanap ko si Albert at nakita ko itong nagdidilig ng mga halaman sa hardin.

Nanag maramdaman nito ang presenysa ko ay tumingin ito sa aking gawi, ngumiti ito sa akin ngunit hilaw ko lang itong binalikan ng ngiti.

Ako yung nasasaktan kapag inaalala ko yung sagutan namin ni Alkez na hindi maganda at napagbintangan pa kaming dalawa na naglalandian.

“May kailangan ka?“Nakangiting sambit nito.

Tumingin ako sa mga halaman na nmkay gandang pagmasdan na ngayon dahil puro gising na ang mga iyon.

“Magpapasama sana ako sayo, tapos na yung klase namin ni Ms, Lavazter kaya magpapasama sana akong magtungo sa padalahan.“Nahihiyang sambit ko dito.

Mahina itong tumawa bago pinatay ang hose na hawak nito, inilagay nito iyon sa tamang lagayan bago pinunasan ang kamay sa suot nitong sando na punit ang bandang tagiliran dahilan para umiwas ako ng tingin.

Bakit kasi napansin ko iyon? Nakita ko tuloy kung gaano ka kumpleto ang mga packs sa bandang tiyan nito.

Mahalay naba ako nun?

Ipinikit ko ang aking mga mata at ibinigay nalang ang aking paningin sa mga bulaklak sa nasa harapan ko.

“Magpapalit lang ako ng damit,“Sabi nito sa akin. Humarap ito sa akin bago sumenyas.

“Sige, kukunin ko lang din yung kailangan.“Sinabi ko iyon ng hindi tinitigan ito sa mga mata.

Tumalikod na ako upang magpunta sa kuwarto upang kuhanin yung itinabi ko, hindi iyon binilang dahil natatakot akong malaman kung magkano ang laman noon kaya hinayaan ko nalang na nasa damitan na hindi binibilang.

Nakita kong magkausap pa ang dalawa na si Ms, Lavazter at si Allez. Sa leaving   area. Hindi ko nalang iyon pinansin at deretso akong nagtungo sa silid.

Binuksan ko ang pintuan noon at pumasok sa kuwarto, naglakad ako patungo sa tukador at kinuha sa aking damitan ang itinago ko. Kung paano ko inilagay iyon doon ay ganun konparin na datnan.

Kinuha ko iyon bago ulit ako lumabas ng kuwarto.

Tinignan ko ang paligid at hindi ko nakita si Albert kaya nagtungo na ako palabas dahil sigurado akong nandodoon na iyon.

Ngunit lalagpas na sana ako sa kinaroroonan nila Alkez ng magsalita ito dahilan para tumigil ako.

“Saan ka pupunta?“Tanong nito sa akin.

Humarap ako dito, nakita kong nakatingin lang din si Ms, Lavazter sa aming dalawa na parang hinihintay ang susunod na mangyayari.

“Magpapadala ako sa mga kapatid ko, sama ka?“Sarkastikong sambit ko dito.

Hindi ko gusto ang pagiging sarkastiko dito pero kung makatanong ito ay para bang wala akong karapatan na umalis.

Umawang ang labi nito ngunit nawala din iyon at mariin na itinikom. Hindi nito inaasahan siguro na sasabihin ko iyon.

Nung hindi ito makasagot ay tuluyan na akong tumalikod at naglakad na ulit patungo sa labas. Nakita ko doon si Labert na hinihintay na ako. Nagtaka ako dahil nakamotor ito ngunit walang helmet.

“Magmo-motor tayo?“Nagtatakang tanong ko dito.

Meron sa akin ang kaba pero ito ang unang beses na makakasakay ako sa ganitong klase ng motor. Hindi iyon gaano kalumaan pero maganda parin.

“Yes,“Nakangiting ani Albert, umangat ang kamay nito na parang gusto akong alalayan.“Let me guide you,“Sambit nito.

Nahihiya akong tumango, ibinigay ko ang aking kamay dito. Wala akong naramdaman kapag eto yung gumagawa noon pero bakit kapag si Alkez ay hindi pa ako nakakalapit bakit parang nagwawala na ang mga kalooban ko sa aking katawan?

Nagkatinginan kami ni Albert, doon ko lang nagpagmasdan na ang gwapo din nito brown nitong mata ay mas lalong nakakapag padagdag dito ng tingkad na kagwapuhan. Ngunit hindi katulad kay Alkez ay mas malakas ang dating ang itim na itim na mga mata nito.

Bakit ko ba pinagkukumpara ang dalawang ito? Mabait si Albert samantalang yung nasa loob ay pinaglihi sa sama ng loob at kayabangan.

Pinasakay nito ako ng maayos sa motor nito. Akala ko ay wala itong helmet ngunit nagulat nalang ako ng may inilagay ito sa aking ulo. Ang helmet.

“T-thank you.“Ramdam ko ang pagiinit ng aking pisngi dahil sa ginawa nito pero wala akong maramdaman na bilis ng tibok sa puso.

Tumango lang ito at sumakay na sa motor. Bahagyang umalog ang motor kaya mabilis akong kumapit sa beywang nito dahil sa takot na malaglag.

Pinaandar nito ang makina mas lalong akong humawak sa beywang nito ng mahigpit dahil sa takot.

Pinaandar na nito ang motor. Ngumiti ako ng mabilis ang pagmamaneho nito ngunit maingat.

Nakalabas kami sa Villa, puro malalaki ang mga bahay na nakatayo dito sa Villa na ito.

“Kapit ka!“Malakas na ani sakin.

Mas lalo akong kumapit dahil da sinabi nito. Dikit na ang katawan ko sa likod nito. Naramdaman kong mas lalong bumilis ang pagmamaneho nito.

Ilang sandali lang ay mabilis kaming nakarating sa padalahan. Hinawakan nito ang kamay ko bago ako inalalayan pababa.

“Ano ang reference number Ija?“Tanong sa akin ng isang babae..

Ibinigay ko ang papel na ibinigay sa akin ni Nanay Brenda na nakatago sa aking bulsa.

“Heto po,“Magalang kong sagot bago ibinigay ang papel na may nakasulat.

Kasama na doon ang cellphone number at ang address kung saan ibibigay.

“Magkano ang ipapadala mo Ija?“Tanong sa ulit ng matanda.

Naiilang na kinuha ko ang sobreng kulay puti at ibinigay iyon dito.

“E-eto po…Hindi ko po binilang ’yan.“Kinagat ko ang labi dahil sa sinabi ko.

Pinagmasdan ako ng matandang babae bago umiling. Kinuha nito ang sobre at ito na mismo ang nagbilang. Tumingin ulit sa akin ang matanda at umiling.

“Ija, sobrang laki naman yata nitong ipapadala mo Ija?”

Bakit ba ang daming tanong? Nahihiya ako.

“Para po sa pamilya ko.“Kumamot ako sa ulo ko. Tumango ang matanda sa akin.

“Ayus na Ija,“Nakangiting sambit nito sa akin.

Tumango ako. Humarap ako kay Albert na hindi ko alam na nakatitig pala sa akin.

“Are you done? Wala ka nabang kailangan?”

Iiling na sana ako ngunit naalala kong wala akong gaanong gamit at kahit bagong damit lang.

“May mga tiyanggian ba dito?“Inosenteng tanong ko.

Nag-isip ito.“Meron naman.“Tumango tango ito.

Nagliwanag ang aking mga mata dahil sa sinabi nito.

“Bibili sana ako kahit mga murang damit lang.“Inalalayan ulit ako nito upang makasakay sa motor.

Ilang minuto lang ay nakarating kami sa tiyanggian. Maraming mga magagandang damit doon ngunit ang mamahal.

Ang presyo ng isang damit sa unang napuntahan namin na tindahan ay makakabili na ng tatlong damit.

May nakita akong isang Dress na kulay pink na maganda. Sobrang ganda noon.

Lumakad ako patungo sa Dress at tinignan ang presyo noon. Mura lang ito isang daan at singkwenta. Nagdadalawang isip ako kung bibilhin ko iyon pero nagagandahan talaga ako kaya kinuha ko iyon at ibinigay sa babaeng nakatambay sa kaha.

“Ate magkano po ito?“Magalang na tanong ko.

Tumingin sa akin ang babaeng may tinitignan sa cellphone bago bumaling sa katabi kong si Albert.

“150 Ms.“Sambit nito sa akin.

Kinuha ko ang isang libo sa aking bulsa dahil wala naman akong pitaka. Binigay ko sa babae ang isanglibo.

“Miss, how much that one Royal blue colored Dress?”

Tumingin ako kay Albert dahil sa sinabi nito.

“200 po Sir. Bagong deliver lang oo iyan galing patahian mo.”

Kita ko ang kislap sa mga mata ng babae, alam ko ang reaksyon na iyon.

Kumuha ng pera si albert bago iyon ibinigay doon sa babae na may mahalay na ngiti at tingin na ngayon.

Naibigay na ng babae yung Dress na kulay Royal blue Dress ngunit ang aking binili at nabayaran ay hindi parin binibigay nung babae. Talagang inuna nito ang kay Albert.

“Miss, yung akin po?“Tanong ko.

Tumaingin sa akin ang babae bago ngumuwi at inirapan ako. Kinuha nito ang binili ko at ibinigay din sa akin ang binili at nabayaran ko.

“Salamat!”

Tumango lang kami. Hindi ko nagustuhan ang inasal nung babae sa akin ngunit hindi ko nalang pinansin.

HPM 24

Nakauwi rin kami agad dahil hindi naman kami nagtagal sa tiyanggian. Nakabili naman ako ng mga damit at ang anim na short na gagamitin ko. Bumili narin ako ng isang dosenang undies at ganun narin sa pantaas.

Yung akala ko isang Dress lang ang ibibigay sa akin ni Albert ay nadagdagan pa. Hindi ako pumapayag doon ngunit basta nalang nitong binibili kaya no choice na ako. Kung hindi ang magpasalamat. Hindi naman nito kinukuha ang perang binibigay ko dahil libre naman daw iyon.

“Pumasok kana sa loob,“Tumingin ito sa kalangitan kaya napatingin din ako doon.“Hindi maganda ang panahon ngayon baka abutin ka dito sa loob.“Sambit nito.

Inalalayan ako nito pababa sa motor.

“Salamat ulit!“Pagakatapos kong sabihin iyon ay nagmadali na akong pumasok sa looban ng bahay, ako na ang nagdala ng mga binili ko samantalang naman ito ay iginarahe ang motor.

Habang naglalakad ako sa looban ng bahay ay hindi matanggal ang ngiti ko.

Nakapag padala na ako ng pera sa mga kapatid ko. Naka bili narin ako ng sarili kong mga damit.

Malawak ang aking ngiti sa labi ngunit nakita ko si Annabelle at Charlotte na nag-uusap. Naramdaman yata ng dalawa ang presensya ko kaya tumingin ito sa aking gawi.

Agad na tumalim ang mga tingin nito sa akin. Kumunot ang aking noo dahil wala naman akong ginagawa pero ang mga mata ng mga ito ay parang sobrang laki ng kasalanan na nagawa ko.

“Kanina kapa hinahanap ni Sir!“Galit na sigaw ni Charlotte sa akin.

Kumunot ang aking noo dahil sa pagalit na sigaw nito sa akin, tumingin ito sa aking dalang mga pinamili sa sarili.

“Inuuna mo pa yung landi mo keysa sa trabaho mo!“Dagdag nito.

Huminga ako ng malalim dahil sa sinabi nito.

“Hindi ako lumalandi.“Kalmadong sambit ko dito.

Huwag niya nalang sanang palakihin ito dahil alam kong hindi ko na naman makakaya ang sarili ko, hindi ko na naman alam ang masasabi kong hindi magaganda at baka makasakit lang dito.

“Talaga lang ah? Ano ’yan? Binigyan kalang ni Albert ng walang malisya? C’mon, I know you, gusto mo lang magatasan sila.“Nakangising sambit nito sa akin.

Nainsulto ako pero mas pinili ko parin tumahimik. naglakad ako at balak na sanang hindi ito pansinin ngunit hinila nito ang aking braso at hinaltak ang aking mga binili.

“Ano ba! Akin ’yan!“Sigaw ko dito. Kukunin ko na sana yung mga nasa paper bag at eco bag ngunit hinawakan ako ni Annabelle.

Kinagat ko ang aking labi dahil sa namumuong luha at inis sa aking katawan.

“Please, Amina ’yan.“Pagmamakaawa ko sa mga ito.

Ngumisi lang si Charlotte dahil sa sinabi ko, sinira nito ang paper bag na hindi kalakihan kung saan nandodoon ang apat na Dress na iba-iba ang kulay.

“Ooww,“Manghang usal nito. Tumingin ito sa akin bago ngumisi.

“P-please, wala naman akong ginagawa sa inyo ah?!“Inis na sigaw ko sa dalawa. Pinipilit kong umalis ngunit hindi ko magawa. Hindi ko magawang maka alis sa kamay ni Annabelle na ngayon ay bumabakat na ang mahabang kuko sa aking braso.

Hindi nagsalita ang dalawa, nagpupumilit parin akong makawala sa kamay ni Annabelle pero hindi talaga ako makaalis.

Tumulo ang luha ko ng lahat ng Dress na binili ko ay isa-isa nitong sinira.

“Ano bang kasalanan ko sa inyo!“Sigaw ko sa galit. Ang aking luha ay nag-uunahan ng tumulo.“Ganyan naba kayo ka-insecure sa akin ah?!“Pumikit ako ng mariin pagmulat ko ay napahikbi ako.“Ganyan naba kayo?! Wala akong ginagawa sa inyo!”

Tumaas ang kilay ni Charlotte dahil sa sinabi ko.

“Bakit naman ako mai-insecure sayo?“Tumawa ito ng malakas.“You are so very convident to yourself!“Isang malakas na sampal ang natamo ko dito.

Mahina akong natawa dahil sa sinabi nito.“Bobo! Confident yun! Ampanget mo na nga tanga ka pa!“Nanggigigil na sigaw ko dito.

Ang sabi ko sa sarili ko hindi ako gaganti pero dahil sa ginawa nito ay parang nag-alab ang aking kalooban. Masyado na silang sumosobra. Hindi ko na nga lang pinapansin ang mga pinaggagawa ng mga ito sa akin. Hindi ko na kayang hindi lumaban.

Parang napahiya ito sa sinabi ko kaya malakas nitong hinila ang aking buhok dahilan para sumigaw ako sa sakit at kirot.

“Anong sabi mo?! Tanga ako?! Bobo ako?!“Galit na sigaw nito sa akin.

Hindi ko magawang lumaban dahil kung kanina ay hawak ni Annabelle ang aking braso ngayon ay ang aking kamay na.

“Sige lang! Sabunutan mo!“Aliw na sigaw ni Annabelle sa aking likod.

Wala akong laban sa dalawang ito. Lumuluha at humihikbi na ako ay hindi parin ako tinitigilan ng dalawang ito.

“Tangina ka! Ang taas ng tingin mo sa sarili mo!“Gigil akong mas sinabunutan ni Charlotte.

“Anong nangyayari dito?”

Naramdaman kong parang nanigas sa kinatatayuan si Charlotte at Annabelle, parehas din ako nitong binitawan.

Imbis na alalahanin ang ginawa sa akin ng dalawa at tignan ang lalaking nagsalita ay hindi ko nagawa.

Lumuluhang tumakbo ako sa mga gamit na binili ko. Sira-sira na ang Dress kaya mas lalong tumulo ang luha ko.

Kinagat ko ang labi dahil sa hikbing gustong kumawala. Sumasakit din ang aking dibdib. Ang bilis ng aking paghinga ay hindi ko kinakaya dahil masakit iyon. Sobrang sakit.

Hahawakan ko na sana ang isang Dress na malayo layo sa akin ngunit may tumapak noon, isang paang mapula pula.

Hindi ako tumingin dito. Hinila ko ng mabilisan ang Dress na inaapakan nito ng konti. Tsaka ako tumayo.

Pupuntahan kona sana ang mga iba pang gamit na nagtalsikan ngunit mabilis ako nitong hinawakan sa damit ko.

“Ano ba?! Ano?! Iinsultuhin mo din ako?! Sasabihan mo din ako ng malandi?!“Pumiyok ako dahil sa sigaw pagsigaw ko pero wala na akong pake doon.“Ang hilig ninyong mang insulto! Pare-parehas lang kayo! Wala kayong pinagkaiba!“Mas lalong tumulo ang aking luha.

Inalis ko ang kamay nitong nakahawak sa aking damit. Nang maalis ko ang kamay nito ay dumeretso ako sa mga gamit ko.

Hindi ko na pinakinggan ang mga sinasabi ng mga ito, mabilis akong naglakad patungo sa aking silid at sinarado ko iyon at nilocked.

Kahit na masakit at kumikirot ang aking dibdib ay hinanap ko ang karayom at sinulid upang matahi ang nasirang damit.

Hindi ko inaasahan na isang hikbi ko ay iintadahin ko iyon dahil sa sobrang sakit ng aking dibdib.

“H-huwag n-ngayon.“nabitawan ko ang karayom at sinulid na hawak at wala sa sariling napaupo sa sahig.

“K-kumalma k-ka,“Pumikit ako ng mariin na dumadaloy parin ang aking luha.

Ako ng ganito, ayoko. Nanganib na ang buhay ko noon dahil dito pero huwag ngayon.

Ilang oras ang aking ginugol para lang kumalma ngunit hindi ko nagawa. Kinagat ko ang aking bag at kinuha ang gamot na tinago ko doon.

Matagal na ang gamot na ito. Hindi ko rin alam kung pwede pa ba yun o hindi na. Wala akong pake kung expired o hindi iyon.

Mabilis kong inalis ang buhol ng plastic doon at mabilisan na nilunok iyon kahit na walang tubig.

Ipinahinga ko ang aking ulo at ipinikit ang aking mga mata. Hindi ko alam kung ilang oras akong nakaganun. Laking pasasalamat ko nalang na kumalma ako at hindi na naramdaman ang kirot na iyon.

Nang makabawi sa lakas ay dahan dahan akong tumayo at nagpunta sa banyo upang maligo doon.

Matapos kong maligo ng mahigit isang oras ay lumabas ako ng banyo na tumutulo pa sa aking katawan ang tubig. Hindi ako nagatubiling kumuha kanina ng tuwalya kaya ngayon ay lalabas akong hubad hubad. May ganado akong lumabas ng nakahubad dahil naka locked naman ang pintuan ng kuwarto.

Pinihit ko ang hawakan ng pintuan at binuksan iyon.

“AAHH!!“Malakas na tili ko ng makita ko ang isang lalaking prenteng nakaupo ito sa sofa. Habang naka pandekwatro.

Ang mga mata nitong malamig at seryoso ay nakatingin sa aking direksyon na parang alam na alam talaga nito ang bawat sulok sa bahay nito.

HPM 25

“Bakit ka nandidito?!“Sigaw ko kay Alkez.

Maslalo akong kinabahan ng makita kong nasa tabi nito ang tuwalyang kukunin ko. Gusto kong piliparin ito ng wala sa oras dahil bakit ito nandidito!

“Hindi mo ba alam yung salita privacy?!“Nanggigigil na talaga ako sa lalaking ito e!

Hindi ito nagsalita. Tahimik lang ito na mas lalo kong kinainis.

Hindi ko alam kung ipagpapasalamat ko bang bulag ito dahil hindi nito nakikita ang aking kaarian na katawan. Alam kong hindi magandang sigawan ito pero bakit naman kasi nandidito ang isang ito!

Balak ko nga sanang humingi ng paumanhin dahil sa mga sonabi ko dito dahil na realized kong hindi ko dapat sinasabi ang mga katagang iyon dahil alam kong may nararamdaman din ito.

Huminga ako ng malalim at marahan na naglakad dahil tulong tulo parin ang tubig sa aking katawan.

Nanginig ako nung malapit na ako sa harapan nito. Ang tuwalya ay nasa kabilang side ng sofa at naka ayos ang sampay sa sandalan noon.

Pumikit ako ng mariin nung nasa harapan na ako nito. Aabutin kona sana ang tuwalya sa kabilang side nito ngunit hinawi ako nito patungo sa hita nito.

Para akong naging estatwa hindi ako makagalaw at makasigaw man lang dahil sa ginawa nito.

Hubad hubad lang ako tapos ang kamay nito ay nasa aking tiyan. Alam kong ramdam nito ang paninigas ko at ang panlalamig ko.

“You naked?”

Kung hindi pa ito nagsalita ay mananatili akong nakatameme at hindi makakapagsalita. Napipi ako kanina.

“B-bitawan mo a-ako.“Uutal utal na sambit ko dito.

Hinawakan ko ang malaki nitong kamay na sakop ang aking buong tiyan. Lumunok ako ng malala dahil ang hinliliit nito ay natutumbok na ang aking puson.

Hindi ako nito binitawan. Mas lalo pang dumiin ang paghawak nito sa aking tiyan.

Rinig na rinig sa buong silid kung gaano kalakas ang aking tibok ng puso na alam kong naririnig din nito. Nangangatal man ang aking mga kamay ay hinawakan ko ang kamay nitong nasa aking tiyan para tanggalin iyon.

“Not so fast. Caine.”

Nangatal ako dahil sa uri ng boses nito. Malamig at masyadong mapaglaro iyon.

Ang kamay nitong nasa aking tiyan ay tumaas pa patungo sa aking dibdib! Mas lalo akong kinabahan at ang aking tibok sa dibdib ay mas lalong lumakas at bumilis!

“A-anong g-gagawin m-mOhhhhh…“Nakagat ko ang aking labi at dahil hindi ko alam kung bakit iyon lumabas sa aking bibig!

Ang aking katawan ay nag-iinit sa dahil sa kamay nitong nasa aking dibdib nakikita ko kung paano nito iyon hawakan!

Gusto kong sumigaw dahil sa ginagawa nito ngunit hindi ko magawa! Mas lalo lang nagiinit ang aking nararamdaman dahil sa ginagawa nito sa aking kabundukan.

“Your body responds to me.“Bulong nito sa akin.

Itinikom ko ang aking hita na nakabuka sa pagitan ng mga hita nitong ngayon ay nasa lapag na at nakapantay doon.

Pumikit ako ng mariin dahil sa ginagawa nito sa aking katawan. Ito ang unang beses na may isang lalaking nakahawak sa aking katawan na iniingatan sa loob ng magdadalawang pung taon.

Kinagat ko ang aking labi dahil sa pinipigilan na may kumawalang halinghing doon.

Ginagawa nitong parang laruan ang aking dibdib na hindi kaumbukan ngunit mababakat sa kahit na anong suotin kong damit.

Ginawa nito iyon na parang bolang binibilog bago pipisatin. Ang kamay nitong malaki ay halos lumabas na ang ugat doon. Ang maputi nitong kamay ay nakikita kona ang pamumula.

Para akong naliliyo dahil sa ginagawa nito sa aking katawan. Mabilis narin ang ginagawang pagtaas baba nang aking dibdib. Para kong hinahabol ang sarili kong hininga dahil sa ginagawa nito sa aking katawan.

“Damn it!“Marahas nitong usal bago mas pinagkadiinan ang paglamas nito sa aking dibdib dahilan para lumiyad ang aking katawan.

“Ahh!“Hindi ko mapigilan ang iusal iyon ng malakas dahil sa ginagawa nito. Masakit iyon oo pero iba ang ginawa noon sa aking katawan. Parang gusto kong mas lalo pa nitong gawin ang ginagawa nito.

Kung lunod man ako sa ginagawa nito sa aking katawan, sana ay hindi ko pagsisihan ito sa susunod na araw.

Dahil sa pagliyad ko kanina ay hindi kona namalayan na ang mukha ko ay nasa leeg na nito at ang mukha nito ay nasa aking leeg na.

Nakita ko kung paano magalit ang panga nito, ang mga mata nito na malamig ay naging madilim at walang kahit na anong emosyon. Ang mata nito ay nasa iisang direksyon lang at hindi kumukurap.

Marahan din ang pagtaas baba ng adams apple nito. Sa hindi ko mawaring dahilan.

He licked his lips and then he gave me one hard pressed to my breast. Napapikit ako dahil sa ginawa ulit nito. Hindi ko sinasadyang isubsub ang aking mukha sa leeg nitong maputi. Nung imulat ko ulit ang aking mata ay nakita ko kung gaano na ako kalapit sa leeg nito.

Nakita ko rin doon ang parang tattoo na half Moon at ang maliliit na tuldok na parang nagsisilbing bituin niyon.

Sa hindi ko maintindihan na kung bakit sa gitna nang ginagawa nito sa aking katawan ay hindi ko magawang mamangha sa hindi ko mawari kung tattoo ba iyon o taling. Pero imposibleng maging taling ang ganun kaganda.

“Magbihis kana.“Ramdam ko sa sinabi nito ang pagtitimpi at pagpapakalma sa sarili.

Hindi ko alam na wala na para ang kamay nito sa aking dibdib. Binalak konang umalis sa hita nito ngunit hindi ko sinasadyang madiinan ang aking kamay sa bakaumbok na bukol sa ilalim ng pantalon nitong kulay itim.

“Fuck! Don’t touched it! I’m fucking in the middle of calming myself!“Maras na sambit nito.

Narinig ko pang sunod sunod itong nagmura ng malulutong.

“H-hindi k-ko sinasadya!“Natataranta ako kung hahawakan ko paba ulit iyon para pakalmahin o ano! Natataranta din ako!

Kinuha ko nalang ang tuwalyang nakasabit sa kaliwang bahagi nito at nagmamadaling kumuha din ng damit sa binili ko at short ganun na din sa panloob.

Nang makapasok ako sa banyo ay mariin akong napapikit dahil sa ginawa nito sa aking katawan.

Wala sa sariling tumingin ako sa aking dibdib. Wala na. May nakahawak na sa inaalagaan kong maliit na bolang pakwan.

Dahil na tuyo na naman ang tubig sa aking katawan dahil sa ginawa ni Alkez sa aking katawan kanina ay hindi ko nalang pinunasan ang aking katawan.

Ramdam ko parin ang init sa aking katawan. Para akong lalagnatin ngayong araw.

Matapos akong makapag bihis ay lumabas na ako ng banyo. Akala ko ay lalabas akong wala na ito doon ngunit nagulat nalang ako ng nandodoon pa ito ay nakapikit na tila pinapakalma pa ang sarili.

Wala sa sariling tumingin ako sa pantalon nito.

Doon ay nakita ko pa ang malaking umbok sa labas noon. Lumunok ako at umiwas ng tingin. Ramdam kong namula ang aking mga pisngi dahil sa ginawa kong pagtingin doon. Hindi ko rin maiwasang mag-isip ng kung ano ano.

“B-bakit b-ba nandidito k-ka?“Kinagat ko ang aking labi dahil sa utal na lumabas na salita sa aking bibig.

“I just want to know if you are okay.“Nakapikit na sambit nito sa akin.

Sumikdo na naman ang mabilis na pagsipa ng kung ano sa aking dibdib, mas lumala pa yata ang paglakas ng tibok ng kung ano sa aking loob.

Umiwas ako ng tingin dito.

“Ayus lang ako.“Pinakalma ko ang aking sarili.

Tumango ito na parang sang-ayon sa sinabi ko. Gamit ang laging nakasuporta dito ay tumayo ito.

“Samahan mo ako,“Seryosong usal nito.

“Paano mo nabuksan yung kuwarto ko? Nakalocked yun ah?“Tanong ko dito.

Tumingin pa ako sa pintuan at nakitang nakalocked pa yon.

Bumuntong hininga ito na parang hindi inaasahan ang sinabi ko.

“I used the key.“Lumakad ito patungo sa pintuan.

Pinauna ko itong maglakad dahil hindi ko yata kakayanin kapag magkakasabay kaming maglakad.

Kinapa nito ang doorknob at ng mabuksan iyon ay hindi ito lumakad.

“We’re going to my condo.“sambit nito bago naglakad na palabas.

Hindi ako nakapaglakad at natigilan ako dahil sa sinabi nito.

Bakit namin kailangan pumunta ng condo nito? Hindi ko rin alam na may condo ito.

Napalunok ako dahil sa naisip. Hindi naman na siguro mauulit iyon diba?

“Bakit tunog nang hihinayang ako?!“Inis na sambit ko sa sarili bago ko isang beses na tinampal ang aking pisngi at naglakad na.

Maling isipin ang bagay na iyon lalo na’t hindi pa ako bente anyos at bago palang ako magbebente!

Ano bang mga nasa isip ko ngayon! Kasalanan nang lalaking ito kung bakit ako nagkakaganito ngayon!

HPM 26

“Bakit tayo pupunta sa condo mo?“Tanong ko dito, magkatabi kaming nasa likuran ng sasakyan nito.

Akala ko ay si Albert ang magiging driver pero hindi pala. Iba ang driver ngayon at ngayon lang din ito nakita sa isang buwan kong magta-trabaho sa kay Alkez.

“May kailangan akong kunin.”

Hindi ako makatingin dito ng maayos dahil naaalala ko parin ang nangyari sa kuwartong iyon.

Mukhang hindi yata ako makakatulog ngayong gabi dahil sa tuwing mapapatingin ako sa sofang iyon ay mukhang maaalala ko iyon.

“Anong kukunin mo?“Tanong ko dito.

Ngayon ay bumaling na ako dito.

Nakita kong tumaas ang kilay nito. Na parang natanto yata nitong ang dami kong tanong.

“Papers, and documents.“Huminga ito ng malalim bago pumikit ang mga mata.

Hindi na ako sumagot.

Naalala ko ang mga tingin sa akin ni Annabelle at Charlotte na parang gusto akong kainin ng buhay. Hindi ko alam kung anong nangyari kanina nung basta nalang akong umalis dahil sa ginawa sa akin. Mas gusto kong hindi nalang pansinin ang mga ito keysa sa magsalita pa ako.

Wala narin sana akong balak na ungkatin iyon pero yung mga tingin kanina sa akin ng dalawa.

“Ano nga palang ginawa mo kanina kila Annabelle at Charlotte?“Umiwas ako ng tingin. Hindi ko naman talaga gustong itanong iyon pero meron sa akin na hindi ako titigilan ng dalawang iyon.

“You don’t need to know about what happened. Pinagsibihan ko lang sila.“Madilim ang mukhang sambit nito.

Hindi ko alam kung bakit ganito ang mukha nito. Alam kong ganito na ito pero iba ngayon.

“Gusto kong malaman kaya anong sinabi mo?“Pangungulit ko dito.

Inihilig nito ang ulo sa sandalan ng kinauupuan bago pumikit at hindi na ako pinansin.

Alam kong na talaga ito magsasalita kaya hindi nalang ako ulit nagtanong. Tumingin ako sa labas ng sasakyan. Hindi maganda ang panahon ngayon. Ano mang oras ay uulan ng malakas.

Bigla kong naalala yung pinadala ko para mga kapatid ko. Hindi ko alam kung nakarating naba iyon sa mga ito o hindi pa. Kung natanggap man na nila ’yon ay siguro masaya na ang mga ito at masarap ang inuulam.

“Bakit ganun yung sweldo ko?“Taka akong tumingin dito.“Bakit parang ang laki naman?“Hindi ko na napigilan ang magsalita na naman.

“Why? Is that a problem?“Sinabi nito iyon na para bang hindi iyon big deal dito.

“Binilang mo naman yun diba?“Paninigurado ko dito.

“Hindi.”

“Sir, nandidito na po tayo.”

Napatingin ako kay kuyang Driver ng magsalita ito. Hindi ako nakapag salita dahil umiksena ito. Wala tuloy akong nagawa kung hindi ang tumingin sa labas kung nasaan ang isang malaking building. Iba ang building na ito kaysa doon sa napuntahan namin noon sa kaibigan nito.

Bunuksan ko na ang pintuan upang lumabas bago ako nagtungo sa kung saan nakaupo si Alkez. Binuksan ko ang pintuan sa harap nito.

“Nandidito na tayo.“Kahit na may bahid sa boses ko ang inis ay nagawa ko parin sabihin at hawakan ang braso nito upang tulungan itong dumaba.

“Hindi na problema sa akin kung magkano at ilan iyon.“Wika nito sa akin habang naglalakad na kami patungo sa loob ng building.“And besides you are my personal maid kaya…”

“Hi Zed!”

Hindi natapos ni Alkez ang sasabihin dahil sa babaeng maganda na naka dark blue dress. Kita ang makikinis nitong hita. Ang maganda naman nitong hanggang balikat na buhok ay nakaladlad.

“Hey, Sky.”

Matapos sabihin iyon ni Alkez ay humakbang ang babae bago binigyan ng halik sa pisngi si Alkez. Hindi nagkakalayo ang height ng dalawa kaya hindi na kailangang tumingkayad ni Skyriz upang maabot ang pisngi nito.

Boses palang nung babae alam na nito kung sino iyon. Ilang taon nabang magkakilala ang dalawang ito at bakit parang kilalang kilala na nila ang bawat isa?

“What are you doin’ here?“Kuryosong tanong ni Alkez kay Skyriz. Ramdam ko rin sa tono nito ang kaseryosohan.

“My friends invited me here.“Tumingin sa akin panandalian ang babae ngunit hindi mabilis din itong bumaling kay Alkez.

“Going to drink again?”

“What? No!”

Tumingin ako sa ibang direksyon. Nakita ko ang isang masayang pamilya na naglalaro sa isang lugar sa loob ng building.

“Your sounds. I know you Skyriz.”

“I’m not. Promise and besides Everett is with me.  He will carry me.”

“Just…just don’t make yourself drunk.”

Batid ko sa boses ni Alkez ang pait. Alam kong nasasaktan ito dahil sa sinabi ni Skyriz.

“I know, I need to go na.”

Naramdaman kong umalis na ang babae kaya humarap na ako kay Alkez na ngayon ay may lungkot sa mukha.

Umiwas ako ng tingin bago hinawakan ang braso nito.

“Anong number ng unit mo?“Tanong ko dito upang kahit papaano ay mawala ang emosyon sa mukha nito.

May kinuha ito sa bulsa nito at baho ibinigay iyon sa akin. Nakita ko sa aking kamay ang card na nakalagay doon.

“That card have number.“Nauna na itong maglakad sa akin.

Nakita ko nga doon ang number sa card. 309. Naglakad na rin ako upang masundan ito.

Bumati ang manong guard sa kay Alkez ngunit hindi man lang nagsalita ang isa. Ngumiti sa akin si manong guard at bumati. Ngumiti din ako at binati ito pabalik.

“Magandang gabi po.“Magalang na pagbati ko.

Nakita kong bahagyang tumigil si Alkez kaya nagmadali akong lumakad. Bakit ba amg lalaki ng hakbang ng isang ito?

Hindi naman ako pandak at ayus lang ang height kong 5.9 at mahaba din naman ang aking mga binti pero ang lalaking ito ay daig pa ang hinahabal ang oras.

“Don’t approach someone you don’t know.“Sumpladong usal nito bago nag-umpisa ulit maglakad.

Kumunot ang noo ko.“Bakit naman? Mabait naman si kuya a?“tumingin ulit ako kay manong guard. Binabati naman nito ang mga taong dumadaan. Nakakabastos naman kung hindi ka mag re-response kapag binati ka ng isang tao.

“Not all strangers are kind.“Makahulugang sagot nito sa akin.

“Even they are not kind. May mga puso naman sila, alam nila ang tama at mali.“Pakikipag talo ko dito.

Narinig kong malakas itong bumuga ng hangin kaya sumulyap ako dito.

Parang hirap na hirap talaga itong makipag talo sa akin. Ano bang malay ko at ayun yung mga lumalabas sa bibig ko? Wala rin naman preno yung bibig ko, tsaka ko nalang nare-realized kapag paulit ulit ng nag si-sink in sa akin yung mga sinabi ko dito.

Kumapit ako sa braso nito dahil nasa harapan na kami ng elevator. Sumikdo ang kaba sa aking dibdib.

“M-mag hagdan nalang kaya a-ko? I-ikaw nalang ang m-mauna…”

“I don’t know if you’re insulting me or what. I know you know I’m blind right?”

Tumingin ako dito bago sa elevator.

“N-nakakatakot k-kasi…“Nagawa ko pang ituro yung elevator kahit na hindi naman nito makikita iyon.

“Just hold my arm tightly.”

Dahil sa sinabi nito ay humawak ako sa braso nito ng mahigpit. Hanggang sa bumukas ang elevator at magbaba iyon ng mga taong nasa loob.

Nanginig pa ang aking paa nung ihakbang ko iyon.

“If you have claustrophobia fight it. If you didn’t fight that habang buhay kang takot sa kinakatakutan mo.”

Hindi ko magawang tumingin dito. Nakayuko lang ako habang nakapikit ang mga mata. Hindi ko din inintindi ang sinabi nitong claustrophobia?

Hindi ko alam kung bakit ang daming alam ng lalaking ito kahit na hindi naman nakakakita.

Naramdaman ako ang isang braso nito na pumulupot sa aking beywang. Ang kamay nito ay awtomatikong hinawakan ang aking tiyan.

“Why this stomach is too flat? Did you eat a lot?”

Nakapikit akong sumagot dito.“Kumakain naman a-ako,“Mas lalo akong humawak sa braso nito ng mahigpit.

Buti nalang ay narinig ko ang ‘Ting’ kaya nung bumukas ang pintuan ay agad akong lumabas doon.

Narinig ko pang mahinang tumawa si Alkez dahil sa ginawa ko.

Nang makalabas na ito ay hinanap ko ang number nung unit nito at ng makita ko ay hinintay ko itong makalapit sa kinaroroonan ko.

“Swipe the card. That’s the key.“Sambit nito sa akin.

Tulad ng sinabi nito. Ginawa ko nga. When I did it. The door is open in no time.

“Bumukas na.“Manghang usal ko dito.

Para akong inosenteng bata na manghang mangha.

“Go,“Pinauna nito akong pumasok kaya.

Pumasok ako sa loob nito ganun nalang ang panlalaki ng aking mata kung gaano ito kagand!

Pagpasok mo palang ay makikita mo na ang isang swimming pool na salamin lang ang tumatakip at sa swimming pool na iyon ay kita ang ganda ng langit na madilim.

“Enjoy yourself here.”

Manghang bumaling ako kay Alkez. Alam kong mayaman ang lalaking ito pero hindi ko inaakalang ganito ang makikita ko!

“But before you enjoy yourself. I know you have assignment. So yea, dito mo na gawin.“Pagkasabi nito n’yon ay naglakad ito na parang alam na alam ang sarili nitong unit.

Hindi parin ako makapag salita dahil sa nakita. Bumaling ulit ako sa pool at marahan na naglakad patungo doon.

Hindi ko binuksan ang pintuan na salamin bagkus ay ang kurtinang humaharang lang dito ang inayos ko. Tinabing ko iyon at ipinulupot upang magkaroon ng design.

I think this is his balcony. I saw the one table in a left side and the four chairs there.

“Sino nag design nito?“Tanong ko. Namamangha parin.

“Sky.”

Si Skyriz. Kaya pala ang ganda. Umiwas ako ng tingin doon, humarap ako dito.

“Ang ganda,“Pinilit kong maging masigla ang aking tono doon.

Nakita ko kung paank tumaas ang gilid ng labi nito.“I know, even she’s still learning I choose her to be my designer  of my house.”

Lumunok ako. Masakit ang lunok na iyon na para bang may nakabaradong hindi matanggal tanggal sa lalamunan ko.

Hindi ko maiwasan ang ginawa nito sa akin sa kuwarto. Hindi ko alam kung wala lang ba dito iyon. Gusto kong malaman kung ano ba ’yon pero natatakot akong malaman at natatakot akong iba ang sabihin nito.

Huminga ako ng malalim.

Pero handa ako sa sagot nito kahit na alam kong ikakasakit ng damdamin ko ’yon.

“What is that sighed?“Tanong nito sa ginawa ko.

“Gusto lang kitang tanungin.“Matapang na sambit ko sito.

“Spill it.“Interesdong sambit nito sa akin.

Pumikit ako ng mariin.“Anong ibig sabihin nung ginawa mo sa akin kanina sa kuwarto.“Hindi ko sinatinig na patanong iyon. Handa akong malaman kung ano ba talaga ang isasagot nito sa akin.

Umawang ang labi nito na parang hindi inaasahan ang sinabi ko. Nagparte ang labi nito na tila mangha.

“Touching?“Patanong na sambit nito.

“I know! B-but what’s the meaning of it! Why did you do it!“Nainis ako sa sinagot nito sa akin kaya hindi ko napigilan ang pagtaas ng boses ko dito.

“Because I want it.”

HPM 27

“Because I want it.”

Mahina akong napatawa dahil sa sinabi nito. Ginawa n’ya yon kasi gusto n’ya? Ganun ba talaga ang lalaking ito? Gagawin lang kapag gusto?

Alam kong may kasalanan din ako dahil hindi ako nagreklamo, hindi ko alam sa sarili ko kung bakit ganun nalang ang pagrespunde ko dito.

Siguro ay iyon ang unang may taong nakahawak sa aking katawan?

“May bond paper ka?“Imbis na pagtuonan ng pansin ang sinabi nito at nasa isip ko ay ayun ang tinanong ko.

I saw how his lips moved a bit.

Tumingin ako sa iba bang lugar ng bahay nito. Lahat ng design sa bahay nito ay magaganda kahit na ang pandisplay ay magaganda at halatang mamahalin din.

“Yes. Sometimes I dra—”

“Hindi ko tinatanong, ang tinatanong ko kung may bond paper ka at kung saan nakalagay.“Walang ganang sambit ko dito.

Nakita ko kung paano umawang ang labi nito. Tumikhim ito at huminga ng malalim.

“To my stocked room.”

“Saan ’yon? Kukunin ko.“Nawalan ako ng gana dahil sa sinabi nito. Hindi ko nalang din alam sa sarili ko kung bakit nag iba yung ihip ng hangin sa utak ko kung bakit naging ganito agad ang pakikitungo ko.

“Stocked room.”

“Alam ko! Pero nasaan?!“Naiinis din ako sa kapilosopohan ng isang ito e.

“Nasa stocked room nga!“Paguulit nito. Ginaya pa nito kung gaano kataas yung boses ko.

Napapikit ako ng mariin. Pinakalma ko ang sarili para hindi sugurin ang isang ito.“Saang lugar dito sa bahay mo?“Kalmadong tanong ko ulit dito.

“In the second floor and the last room there.“Pagsasabi nito sa akin.

Hindi na ako naghintay pa ng kung anong sasabihin pa nito ulit. Hindi ko narin nagawang igala pa ang aking mga mata sa kung gaano kaganda ang condo nito. Nagtungo ako sa hagdanan nitong marangya na kulay gold. Salamin naman ang nasa gilid nito.

Nang maka akyat ako nakita ko agad ang isang hallway na maganda rin ang kulay. Hindi masakit sa mata ang kulay brown nitong kulay.

Alam kong si Skyriz din ang pumili nito.

Bakit ba parang nagseselos ako? Ano bang karapatan kong magselos eh, hindi naman kami. Wala naman meron sa amin ni Alkez bukod sa boss ko ito.

At hindi na ulit mangyayari ang nangyari sa silid kong iyon. Pumasok ako sa kuwartong sinasabi nito. Hindi nakalock ang pintuan nung pinihit ko ang doorknob.

Pagbukas ko ay nakita ko ang mga magagandang nakatabi dito. Hindi mukang stock room ito dahil mukhang library ito. Maraming libro na iba iba. Ang bookshelves nito ay halatang elegante rin.

Saan ko naman hahanapin ang bond paper dito?!

Itinapak ko ang aking paa sa loob ng kuwartong ito.

Bulag pero may library at puno pa ng mga libro?

“Ano ba naman ito?“Mahinang bulong ko sa sarili ko.

Bawat shelves nito ay may nakalagay na kung sino ang gumawa at kung sino ang nagsulat. Iba’t iba ang nandiditong libro. Meron about sa planets and articles.

Hindi naman nakakapagbasa ang isang ito pero bakit naman kasi ang daming libro?!

Tumingin ako sa paligid. May nakita akong isang lamesa doon at may mga malilinis na iba’t ibang colored papers doon. Naglakad ako patungo doon at nakita ko na nandodoon ang hinahanap ko. May iba’t ibang uri ng lapis din na nandidito. May mga pangkulay din doon.

Dahil wala naman sinabi na kulayan ang design tanging papel at ordinaryong lapis lang ang kinuha ko.

Aalis na sana ako ngunit naagaw ng atensyon ko ang isang picture frame na nasa gilid lang ng lamesa.

Apat na tao ang nandodoon. Dalawang lalaking binata at dalawang babae na dalaga at sobrang ganda. masaya ang ngiti ng mga ito. Kita ko kung gaano kalaki ang mga ngiti ng mga ito pwera lang sa isang batang nakasimangot ngunit may sumusupil na ngiti sa mga labi.

Malamig ang mga mata nito habang nakatingin sa isang direksyon. Hawak nito ang beywang ng isang babaeng sobrang ganda na tila diyosa. Labas ang dimple ng babaeng ngiting ngiti.

Kinuna ko ang litratong iyon.

I wish I have this kind of life.

Hindi ko alam kung bakit meron sa aking nasasaktan sa tuwing titingin ako sa litrato ng dalawang tao na ang lalaki ay nakahawak sa beywang ng babae.

Binigayan ko ang litrato doon ngunit hindi ko inaasahan na merong isang puting papel na nakatupi doon na nahulog. Galing yata ito sa loob ng frame na sa tagal na ay nahulog nalang.

Kinuha ko iyon at binuksan. Hindi ko alam kung anong lengwahe ang nakasulat dito dahil hindi ko maintindihan.

Mon ciel et mes yeux

Hindi ko alam kung tama ba yung nasa isip kong iyon o mali. Hindi ko nalang iyon pinansin.

Magsusulat na lamang hindi pa english o tagalog.

Kinuha ko na ang kailangan ngunit pagkaharap ko ay muntikan ko ng mamura ang lalaking nasa aking likod.

Nakatayo lang ito ng tahimik. Malamig na nakatingin sa isang direksyon na parang pinakikiramdaman ako.

“Bakit hindi ka man lang gumawa ng ingay?!“Sigaw ko dito dahil tumumbok na naman ang sakit sa aking dibdib.

Naghalo ang tibok at ang sakit doon.

“Sinabi mo na kukuha lang ng bond paper bakit mukhang iba na yata ang pinagkakaabalahan mo.”

Tumindig ang aking balahibo dahil sa tono ng boses nito.

Malamig. At walang emosyon.

“Did I say to you, you can touched anythings here?”

Hindi ako agad nakapag salita. Bakit ganito ang reaksyon nito?

“W-wala…”

“If I’m not giving you permission to touched anything here. Huwag mong pakialaman at hawakan!”

Napatalon ako ng bahagya dahil sa malakas na sigaw nito. Kinagat ko ang labi ko at tumingin nalang sa aking ibaba.

“Bakit nung hinawakan mo yung katawan ko binigyan ba kita ng permission?!“Tumulo ang luha ko. Dahil sa sakit ng dibdib ko na naguumpisa na naman at dahil sa sinabi nito. Hindi ko din tuloy napigilan ang sarili kong sabihin iyon. Sinusumbatan ako nito kaya hindi ko din napigilan na manumbat din dito.

Pinunasan ko ang aking luha dahil sa walang kwenta kung iiyak ako dahil sa lalaking ito. Naglakad na ako at lalagpasan kona sana ito ngunit mabilis nitong hinawakana ng aking braso.

“Why? You didn’t enjoy it?“Nakangising usal nito sa akin.“Did you not moaned?—”

Malakas na tumama ang aking kamay sa pisngi nito at mabilis ko rin itong na itulak. Hindi ko pinansin ang pagka lagapak nito sa sahig.

“B-bakit ganyan ka?!“Sigaw ko dito.“Hindi ko naman naintindihan yung nakasulat doon ah?! Bakit galit na galit ka?!“Ipinikit ko ng nariin ang aking mga mata at pinakalma ng malala ang aking sarili.

Tumingin ako dito. Hindi parin ito tumatayo sa kung saan ito nakasalampak.

Nung kumalma ang aking sarili ay doon ko lang na realized ang aking ginawa dito. Mabilis kong binitawan ang aking hawak na papel at lapis.

Nakaupo ito habang ang tungkod nitong nayuyupi at wala na sa palapulsuhan nito.

Nakita ko iyon na tumalsik sa isang lugar ng kuwartong ito. Walang salitang naglakad ako sa kung nasaang ang tungkod nito. Nang makuha ko iyon ay naglakad naman ako patungo kung saan ito nakaupo.

Lumuhod ako dito at kinuha ang kamay nito at inilagay ko sa palapulsuhan nito ang bilog na talo doon.

“I-i’m sorry.“Usal ko dito nung mailagay ko ang bilog sa kamay nito. Tatayo na sana ako upang matulungan itong makatayo ngunit mabilis ako nitong hinila dahilan upang mapaupo ako sa pagitan ng hita nito.

Ang kamay nito ay agad na hinanap ang aking beywang at ng mahanap nito iyon ay mas lalo ako nitong hinila patungo kung nasaan ang abdomen nito.

Napapikit ako dahil sa ginawa nito.

“I’m sorry too. I know sometimes my words is too harsh and no filter, I…i just don’t want someone’s touching anything…“Huminga ito ng malalim. Nakapikit lang ito. Hindi ko makita kung anong emosyon ang nasa mata nito.

“But when you admit, na binasa mo ang nasa papel n’yon. Hindi ko alam kung bakit ganun nalang yung naging reaksyon ko. I mean that’s my past and I don’t want to open it again.”

Kahit na nakapikit ito, nakita ko ang luhang tumulo sa mga mata nito. Mabilis akong nataranta kaya agad kong inangat ang aking kamay upang alisin ang luha doon.

“The words I throw you earlier. And that day. I felt like I am dumb to say those words to you.“kinagat nito ang labi dahil may tumakas na hikbi doon.

“Those words na alam kong nakasakit sayo. I’m sorry.”

Ang kamay kong pinupunasan ang luha nito ay bumaba sa labi nitong hindi makapal at tama lang ang nipis. Hindi ko alam kung bakit ko ginawa ’yon.

I feel like my hands wants to touched it. And that’s why I did. Sobrang pula ng la nito.

“May kasalanan din naman ako,“Tumaas ang aking paningin sa mata nitong nakapikit.

Hindi ko alam sa sarili ko kung bakit wala sa sariling inilapit ko ang aking mukha sa mukha nito.

Sobrang lapit ng mga mukha at ang labi namin ay konting sugod nalang ay magkakadikit na.

Lumunok ako sandali at pumikit bago ko ito hinalikan ng marahan.

Wala akong alam sa paghahalikan ng dalawang tao kaya matagal na dampi lang ang ginawa ko dito. Hiniwalay ko ang aking mukha ag labi dito bago ako marahan na nagmulat ng mata ngunit pagmulat ko ay hindi ko inaasahan na hahawakan nito ang aking ulo at mas hinalikan ng mariin.

HPM 28

WARNING! WARNING! YOU MUST BE 18! |MATURED CONTENT| R-18|

Hindi ko alam kung bakit hindi naman ako marunong humalik pero sa bawat pagdampi ng labi nito sa aking labi ay natututunan ko na ang bawat galaw at direksyon nun.

Ang kamay nitong nasa aking ulo ay bumaba sa aking leeg.

Ang kamay ko naman ay hindi ko na namalayan na nasa braso nito. Mahigpit ang kapit ko sa braso nito.

Kinagat ko ang aking labi nung bumaba ang labi nito sa aking leeg. Napapikit din ako ng mariin dahil sa ginawa nito.

“Ahhh…“Mariin kong kinagat ang aking labi dahil sa kumawalang ungol na iyon.

Nag-iinit na din ang aking katawan dahil sa ginagawa nito sa aking leeg. Hindi ko na nakayanan ang aking sarili kaya isinubsob ko ang aking mukha sa leeg nito.

Maslalong nag-init ang aking nararamdaman dahil ang kamay ni Alkez na nasa aking beywang ay idinidiin na sa nakabukol nito sa pantalon.

“A-alkez—Ahhh!!“Malakas akong napaungol dahil sa ginawa nitong sobrang diin ramdam na ramdam ko kung gaano iyon kalaki dahil nakashort lang naman akong hindi kaigsian.

Nadadarang ako sa ginagawa nito sa aking katawan.

Lasing ang aking mga matang nagmulat. Awtomatikong nakita ko ang mukha nito dahil sa ginagawa sa aming ari na kahit na may harang ay tila ramdam na ramdam namin ang bawat isa.

Kita ko sa mukha nito ang sarap at pakikipagtalo sa nararamdaman. Nakakunot ang noo nito na tila may iniisip ngunit natatalo iyon ng ginagawa nitong pagdiin sa aking sarili sa kaarian nito.

Lasing na lasing na ako sa ginagawa nito sa akin. Hindi ko na mapipigilan ang sarili ko. Kinalabit na lahat nito ang nasa katawan ko kaya ang kamay kong nasa braso nito ay inilagay ko iyon sa leeg nito bago ko isinubsob ang aking labi sa labi nito.

Ako na mismo ang humalik dito kahit na hindi pa ako gaano karunong kung paano iyon.

“Fuck!“Malakas na usal nito ng parehas na kaming hinihingal sa ginagawa.

“Hmmm—Ahhh!“Idiniin ko ang sarili ko sa nakaumbok sa pantalon nito. Ibang ibayo ang naramdaman ko kung maramdaman kong nasasagi nito ang aking clitoris.

Idiniin ko ulit ang aking sarili dito. Hindi ko alam kung bakit ang sarap ng nararamdaman ko kapag nadadali iyon ng aking bahaging katawan.

“Damn!“Malakas itong nagmura.“Turn around.“Malamig na utos nito sa akin.

Dahil sa kalasingan na nararamdaman. Hindi ko narin alam kung nasaang lupalop na ako ng sarap na nararansan. Ginawa ko ang sinabi nito.

Tumalikod ako dito ng hindi tumatayo sa hita nito. Pagkatalikod ko ay isinandal nito ang aking katawan sa dibdib nito. Agad naman nitong isinubsob ang mukha sa aking leeg at marahan na kinagat iyon habang ang kamay nito ay hindi ko namalayan na pumasok na pala iyon sa aking damit.

“I think I’m addicted to your breast.”

Maslalo lang akong nalalasing dahil sa ginagawa nitong paglamas sa aking dibdib at sa bulong nitong mahahalay.

Lumunok ako nung makita kong ang isang kamay nito ay pumasok sa aking salawal.

“A-alkez—“Hindi ko natuloy ang sasabihin ko dahil agad akong napapikit ng pumasok ang kamay nito sa aking pagkababae.

“Wet.“Bulong nito sa aking tenga.

Alam kong basang basa na ako dahil sa ginagawa nito kanina sa akin.

“Ahhh! Alkez!“Hindi ko napigilang isigaw ang pangalan nito dahil sa biglaang pagkalabit nito sa aking tingil.

“Fuck! Moan Caine.”

Nanginginig kong hinawakan ang kamay nito upang patigilin ngunit ng kinalabit ulit nito ang aking pag-aari ay parang nanigas ako at hindi ko nagawang hawakan ang kamay nito.

“Ohh! Alkez! S-stop—ahhh!!“Kinagat ko ang aking labi dahil sa kumakawalang ungol na malalakas dahil sa ginagawa nito.

“Don’t fucking say anything and just fucking moaned my name!”

“Alkez! Fuck! M-masakit!“Iminulat ko ang aking mga mata at tinignan ang ginagawa ng kamay nito sa loob ng aking salawal.

May masakit akong naramdaman sa aking loob dahil sa pagpasok ng isang daliri nitong mahaba. Ang kamay ko ay hindi ko maiwasang ihawak ng mariin sa braso nito.

“May mas masakit pa d’yan mamaya, you turned me on very very turn on Caine.“Marahas na bulong nito sa aking tenga bago nito inilabas ang daliring ipinasok sa aking loob.

“Ahh! Ahh! Shit! Alkez!“Malalakas na ungol ko ng akala kong ilalabas lang nito ang daliri ngunit pagkalabas non Ay mabilis nitong sunod sunod na ipinasok at inilabas iyon sa aking loob.

“That is. Moaned.“Hinalikan nito ang aking leeg at naramdaman ko din na kinagat nito iyon.

“Alkez! Tama na! Ohhh!!“Mas lalong nag-iinit ang aking katawan dahil sa ginagawa nito.

Kitang kita ko kung paano maglabas pasok ang daliri nito sa aking loob habang ang isang kamay nito ay nasa aking dibdib.

Naririnig ko ang mahihinang mura nito sa aking leeg na mas lalong nagpapainit sa aking katawan.

“Ah! Ah! A-ang sarap Alkez!“Ipinikit ko ang aking mga mata ng mariin dahil sa sinabi ko.

Totoong masarap ang ginagawa nito sa aking pagkababae. Ang paglabas masok ng isang gitnang daliri nito sa akin.

Ibang ibayo ang nararamdaman ko sa pamamagitan lang ng daliri nito. Kahit kailan ay wala akong hinawakan sa aking katawan. Hindi ko hinawakan ang kahit na ano doon. Tanging itong lalaking ito lang ang nagparanas sa akin ng ganitong pakiramdam.

“Fuck! Bilisan mo pa Alkez! Fuck! Ohhh!!“Walang wala na ako sa katinuan ko dahil sa sarap na nararamdaman.

Hindi ko nadin alam ang mga sinasabi ko ang tanging alam ko lang ay sobrang sarap nito.

“Undress yourself.“bulong na utos sa akin ni Alkez.

Bumaling ako dito. Hindi ito nakamulat, nakapikit ito habang ang panga nito ay marahas. Ang mukha nito ay walang expression.

Mas nagliyab ang nararamdaman ko dahil sa marahas nitong itsura. Nakapikit lang ito na tila pinakikiramdaman at sa pamamagitan noon ay parang iniimagine nito ang mangyayari.

Sinunod ko ang sinabi nito. Isa lang ang nasa isip ko ngayon. Hindi hindi ko ito pagsisisihan. Ipapangako ko sa sarili kong ito lang ang makakahawak at makaka-angkin sa’kin, sa buong katawan ko. Even my heart.

Ibibigay ko ang sarili ko ngayon sa lalaking unang nagparamdam sa akin ng bilis ng tibok nang puso.

Hinubad ko ang lahat ng suot ko sa harapan nito. Ngayon araw ay susunod ako sa pag-uutos nito. I felt like he is my Master to this situation.

“I’m naked. What’s next?“Matapang na tanong ko dito.

Nakita kong umangat ang gilid ng labi nito na parang na a-amazed sa sinabi ko.

Kinagat ko ang labi ko ng makita kong hinubad nito ang sariling damit. Kita ng mga mata ko kung gaano kaganda ang katawan nito. Mamula mula iyon. Ang anim na tipak na abs sa bandang tiyan nito ay kitang kita ngayon. Hindi ito ang unang beses na nakita ko ang dibdib at ang anim na tipak doon.

Ngunit mas lalo akong napalunok ng malala ng makita kong hinubad nito ang pantalon na suot habang hindi tumatayo, nakaupo lang ito habang inaalis iyon. Nang maalis ’yon kasama ng suot nito panloob ay hindi ko maiwasang man laki ang mata dahil sa nakikita ko ngayon.

He is fully erect. The tip of his cock is clean. I saw how his veins mad. Bukod sa tayong-tayo iyon galit na galit din ang ugat sa bawat paligid noon.

“Sit on my lap.”

Tumaas ang tingin ko dahil sa sinabi nito. Nag-umpisa na naman bumilis ang aking tibok ng puso. Rinding rindi na ako sa tibok ng puso ko. Wala na akong ibang marinig kung hindi iyon.

Kabado man ay ginawa ko ang sinabi nito. Marahan akong umupo sa hita nito. Iniiwasan kong madali ang nakatayong tore sa pagitan ng hita nito.

“B-baka m-madali ko yung t-tore mo.“Utal utal na sambit ko dito.

“W-what?”

Tumingin ako dito. Sandali itong natigilan.

“T-tore?“Patanong na ulit ko.

Malakas itong tumawa dahil sa sinabi ko, ang mukha nitong seryoso ay nabahidan ng tuwa.

Ipinikit ko ang aking mata. I know what it is! But it’s looked like tower to me!

“What the tower it is? The high one or the—”

“Syempre yung m-mataas!“Ramdam kong umiinit na ang aking buong mukha dahil sa tanong nito at pagsagot ko.

Wala itong nasabi kung hindi ang ‘o’ na mas lalo kong ikinahiya.

Umuklo ang mukha nito patungo sa aking tenga na alam na alam nito.

“Move a bit and feel it.“Mahalay na bulong nito sa aking tenga.

Tumingin ako sa nakatayo nitong tore. May pagdadalawang isip sa akin ngunit ang meron sa akin na gustong maramdaman ito.

Takot man ay napupuno ng kasabikan ang aking katawan. Unti-unti akong umatras patungo dito. Nakatingin lang ako kung paano ito na tumba na parang natalo sa laban.

“Ahhhh…”

“Hmmm…”

Hindi ko mapigilan ang mapa-ungol ng maramdaman ko ang ulo nitong tumatama sa aking clitoris.

“Massage it using your pussy,”

Kinagat ko ang aking labi bago ko sinunod ng walang pag-iisip ang sinabi nito.

“Fuck! That is!”

Ang mga mata ko ay parang inaantok na tumingin dito, kita ko sa mga mukha nito ang kasarapan dahil sa ginagawa kong atras abante ng hindi iyon pinapasok.

“Ahh! Ohhh! Alkez…“Ungol ko ng bumilis ang bawat galaw na ginagawa ko dito.

Kay sarap ng kahabaan nito sa aking pagkababae. Sobrang sarap nito. Humawak ako sa dalawang binti nito habang mabilis na gumagalaw dito.

Napaliyad ang katawan ko ng umuklo si Alkez upang halikan ang aking hubad na katawan.

“Ahh! Ahhh! Shit! Feels good!”

Ipinikit ko ang aking mga mata habang dinadama ang mahaba at marasap nitong pagkalalaki. Kahit na hindi ito ipasok ay napakasarap nito.

“Grinned that pussy in mine.”

Ang dalawa kong kamay na nasa tuhod nito ay inilipat ko sa ulo nito habang ang dila nito ay nararamdaman kong dinidilaan ang aking dalawang dibdib.

“Ohh! Ohh! A-alkez!“Puno nang pagnanasang ungol ko dito. Nararamdaman kong basang basa na ang aming kaarian dahil sa inalabas ng aking pagkababaeng tila malagkit na kung ano.

Hindi ako tumigil sa pagtaas baba sa pagkalalaki nitong ipit na ipit ng aking pagkababae.

“A-alkez…naiihi ako…“Hindi ko napigilang i-usal iyon ng maramdaman kong parang naiihi na ako na hindi ko malaman.

“Fuck! I want inside you.“Marahas nito akong hinawi at hinawakan ang aking beywang bago ipinasok ang malaki nitong sandata na tigas na tigas.

“Ahh! Alkez! Ang sakit!“Hindi ko napigilan sumigaw dahil sa sakit na nararamdaman. May tumulong luha sa aking mga mata dahil sa ginawa nitong pagpasok.

Ramdam kong parang may na punit na kung ano sa aking kaloob-looban. Sobrang sakit na parang hinahati ang aking buong katawan.

Isinubsob ko ang mukha ko sa balikat nito at doon ay mahina akong lumuha. Hindi ko mapigilan ang lumuha dahil sa sobrang sakit talaga nito.

“Ready?“tanong nito sa akin.

Ilang minuto ang tinagal namin na hindi ito gumagalaw. Nararamdaman ko narin ang malaki nitong pagkalalaki sa aking loob. Kung kanina ay masakit iyon ngayon ay hindi ko na maintindihan ang kung masakit na o nakikiliti ako.

Tumingin ako dito na hilam ang mga mata ng luha. Dahil sa ginawa ko ay bahagya pa akong nasaktan sa aking loob.

Sakit na may halong kilabot sa aking katawan. Tila may nadali ito sa aking kalooban. May nadali itong hindi ko maintindihan para manginig ako.

“Ahh…“Mahinang ungol ko ng inulit ko ang ginagawa kong paggalaw.

“Fuck! I think you are ready now.“Usal nito bago hinawakan ang aking beywang at walang pagdadalawang isip na itinaas ako nito ng dahan-dahan.“Fuck! You fucking tight!”

“Ahh! Ahh!“Palakas ng palakas ang aking ungol na pinapakawalan dahil sa bawat pagtaas at baba nito sa akin ay nadadali talaga ng mahaba at mataba nitong pagkalalaki ang pinaka dulo ng aking pagkababae.

“Fuck! Fuck!“Malalakas itong umindayog sa aking pagkababae kahit na nakaupo lang kami ay ang lakas nitong umindayog ng malakas at sagad.

“Ah! Ahhh! Alkez! Sige pa!“Nababaliw na ako sa bawat paglabas at pasok nito sa akin.

Sa kagustuhan kong maramdaman ulit ang naramdaman ko kanina na parang may nadadali ito sa aking kalooban, tinulungan ko ito.

I pushed my self up and down to his enormous length. His is big and long!

“Ahh! Ohh! Ang sarap!“Binilisan ko ang aking pagtaas baba dito.

Iminulat ko ang mga mata ko. Nakapikit itong habang dinadama ang pagkain ng aking pagkababae sa mahabang pagkalalaki nito.

“Faster, fuck me hard and fast Common.“Utos nito sa akin habang nakapikit.

Bago ako pumikit ay nakita ko pang umangat ang kamay nito at naramdaman ko nalang iyon sa aking dalawang dibdib.

Ang kamay nitong malaki ay sapong sapo ang dalawa kong dibdib, namamangha ako kung gaano kahaba laki ng kamay nito ganun narin ang pumapasok sa aking loob.

“Ahh! Ahh! Fuck! Alkez! Isagad mo pa! Fuck me! Ang sarap!“Malalakas na ungol ko dahil sa tinatamasa ko ngayon.

“Humiga ka.“Malamig na sambit nito sa akin.

Napatigil ako sa aking pagtaas baba at iminulat ang aking mga mata, tumingin ako dito. Ang mga mata nitong malamig na nakamulat ngayon at tila alam na alam kung nasaang bahagi ang aking mga mata.

Nung hindi agad ako sumunod sa sinabi nito ay ito na misamo ang nagtulak sa akin pahiga sa sahig.

Sumunod ito sa aking ginagawa. Ako na ngayon ang nasa ilalim nito habang ito ay nasa unahan ko na ngayon.

“Hold on my waist. This is gonna be hard and rough. Caine.“His voice was rough and dangerously.

Parang may mga isip ang mga kamay kong humawak ang mga ito sa beywang nito.

“Ahhh!“Imbit akong napasigaw dahil sa biglan na ginawa nito sa akin.

Marahas itong umulos sa akin, lalabas bago papasok ng napakalakas sa aking loob. Sa ginagawa nito ay na aabot nito ang pinakadulo sa aking loob.

“Putang ina! Ang sikip mo,”

I am turned on.

Mas nakakapang-init ang pagmumura nito ng tagalog at sobrang lutong pa.

“Ohhh! Alkez! Ahh! Sige pa! Bilisan mo pa! Ang sarap sarap!”

Sinunod nito ang sinabi ko. Inalis nito ang aking kamay sa beywang nito bago pinagsaklob iyon at inilagay sa aking ulunan. Dumagan ang lahat ng bigat nito sa akin, naiipit na rin ang aking dibdib na tila mapipisa iyon. Ang mukha nito ay sumubsob sa aking leeg bago tila may sinipsip doon.

“Ahh! Fuck!”

“Ahhh! Ahhh! Fuck me! Lakasan mo pa!“Utos ko dito.

“Damn, your fucking mouth.“Pagkasabi nito n’yon ay malalakas itong bumayo sa aking pagkababae.

“Ahh! Ahh! Ohhh! Sige pa!“Ungol lang ako ng ungol dahil sa ginagawa nitong nararahas na pagbayo sa aking loob.

Pinagpatuloy nito ang malalakas at mararahas na bayo hanggang sa maramdaman ko ang pamumuo na naman sa aking puson.

Pumikit ako ng marrin, kinagat ang balikat nito.

Hindi na ako maka-ungol dahil sa masarap na ginagawa nito sa aking katawan. Napapaos na ako kaya ang ginawa ko nalang ay kagatin ang balikat nito at alam kong babakat doon. Ang ngipin ko.

“Fuck! I’m cumming!”

“Ahh! Ahh! May lalabas na sa akin!”

Sa isang malakas na bayo nito na siyang pagtama ng pinakadulo sa aking pagkababae at ang pagsirit ng kung ano sa aking sinapupunan ay tila dumigil ang pag-indayog ng aking mundo.

Hinihingal na tumigil ito at marahan pang kinagat ang aking leeg.

Hindi ko magawang gumalaw dahil sa naramdman na iyon. Iyon ang kauna-unahan na may pumasok sa aking katas ng lalaki at hindi ko inaasahan na mababago nito ang takbo ng aking isip.

Ito ang unang pagkakataon na maramdaman ko ang ganung sarap na malalasap.

HPM 29

Naimulat ko ang aking mga mata, nasa isang kuwarto akong hindi ko kilala. Nung maalala ko ang nangyari kanina ay sinubukan kong umupo ngunit hindi ko magawa. 

May sumidkit na sakit sa aking pagkababae. I thought he will take me in one round but I’m wrong.

Nakita ko nalang ang sarili kong umuungol sa sarap na nararamdaman habang inaangkin ako ni Alkez ng paulit-ulit.

Nagtataka ako kung paano nito iyon nagawa, bakit sobrang daming alam nito?

O baka naman may karanasan na ito at sa ibang babae?

Binura ko ang nasa isipan kong iyon dahil parang may mabigat na dumagan sa aking dibdib.

Sinubukan ko ulit ang gumalaw ngunit na uwi lang iyon sa ngiwi. Hindi ko nalang ulit sinubukang gumalaw. Iginala ko nalang ang aking pangin at doon ay nakita ko ang isang lalaking mukhang mahimbing na natutulog.

Dahil narin siguro sa pagod?

Wala talaga sana akong balak na gumalaw ngunit ng makita ko ang cellphone nito na umiilaw ay wala akong nagawa kung hindi ang umupo at punatahan ang cellphone nito na umiilaw.

Tiniis ko ang sakit at kirot sa aking pagkababae. Iika-ika akong naglakad sa cellphone na umiilaw. Nang makalapit ako ay tinignan ko kung sino iyon ngunit agad din iyong namatay.

Akala ko ay tuluyan na talagang mawawala ang ilaw ngunit umilaw ulit iyon.

Hindi ko kilala ang tumatawag kaya kinuha ko iyon. Tumingin ako kay Alkez na nasa kama at mahimbing talagang natutulog.

Ika ulit akong naglakad at sumampa sa kama nitong malaki. Tinapik ko ang pisngi nito upang magising ito ngunit hindi ito nagising.

Isang malakas na tapik oa ang ginawa ko at doon ay kumunot ang noo nito at umungol.

“May tumatawag sa cellphone.“Sambit ko dito nung makita kong nagmulat ang mga mata nito na kahit naman gawin iyon ay madilim parin ang makikita nito.

“Who’s that?“Antok na tanong nito.

Tinignan ko ang pangalan ng taong tumatawag.

“Hayes?“Patanong ko din na sagot dito.

Nagmura ito ng mahina bago inilahad ang kamay sa aking harapan. Inilagay ko sa palad nito ang cellphone nito, sinagot ko muna iyon bago ibigay dito.

Hindi ko alam kung anong oras na ngayon at ilang oras akong nakatulog. Nang tumingin ako sa bintana ng kuwarto nito ay doon ko lang nalaman malalim na ang dilim o mag u-umaga na.

“Anong kailangan mo?”

Bumaling ako kay Alkez ng magsalita ito. Kunot na kunot ang noo nito at ang buhok nito ay gulo pa ngunit nababagay parin dito. Bumaba ang tingin ko at doon ko lang nakita na tangging kumot lang yata ang tumatakip sa hubad nitong katawan. Ang dibdib nitong may pulang mahahaba na nababatid kong galit iyon sa aking mga kuko. Alam kong hindi lang ang dibdib nito ang may kalmot dito ganun na din ang likod nito.

Tumingin ako sa aking sarili. Naka t-shirt ako na kulay itim na hanggang tuhod ko, tiyak kong wala akong suot na pang-ibaba dahil nararamdaman ko ang lamig sa aking pagkababae.

Hinanap ko ang mga sinuot ko kanina ngunit hindi ko iyon makita kahit na saan dito sa loob ng kuwarto.

Tumayo ako at lumabas sa kuwarto habang may kausap si Alkez sa cellphone. Napapangiwi nalang ako sa tuwing humahakbang ako dahil kumikirot ang aking pagkababaeng walang saplot ni panty o kahit ano.

Nang makapunta ako sa library ay nakita ko doon ang mga nag kalat na damit namin ni Alkez. Kinuha ko isa-isa iyon kahit na sa tuwing umuupo ako upang damputin ang saplot namin ay sumasakit ang aking hita.

Damn! Ilang beses nga ba ulit akong inangkin ng lalaking iyon?!

Nang makuha ko na ang lahat pati narin ang lapit at puting papel na mukhang hindi na gusot.

Bumuntong hininga ako.

Dito sa kuwartong ito ko binigay ang puri ko. Ang katawan at pagsuko ng aking puso sa lalaking nagugustuhan ko.

Bumalik na ulit ako sa kuwarto kung saan pagbalik ko ay wala na ang cellphone sa tenga ni Alkez. Wala na itong kausap.

“Is your baby little mani’s hurt?”

Napakurap kurap ako dahil sa sinabi nito. B-baby little m-mani? Saan naman nalaman ng lalaking ito ’yon?

Marahan itong huminga at tumikhim.“I think, I take you hard and rough…that’s why I’m asking you down there…”

“Bakit parang guilty ka?“Tanong ko dito dahil batid ko sa boses nito ang guilty.

Ngumuwi ito ngunit hindi sumagot.

Hindi na ako nakatulog nun sa hindi ko malaman na dahilan. Masakit ang katawan ko na parang nilupog sa ibang paraan, or should I say sa masarap na paraan.

Dahil sa hindi na ako makatulog gumawa nalang ako ng design sa malinis na papel ng hindi iyon nababahidan ng bura. Malinis ang pagkakagawa ko.

Hindi ko lang alam kung magugustuhan ba ni Ms, Lavazter ang ginagawa ko. Simpleng designed lang iyon ng isang damit na dress. Hindi ko nilagyan ng kulay dahil tanging lapis lang naman ang kinuha ko at papel.

Tube iyon na may design sa dalawang gilid na kita ang kurba ng katawan.

Tumingin ako kay Alkez dahil kanina pa ito nakapikit at hindi ko alam kung tulog na ba ulit ito.

Sumapit ang Sabado. Na ilang araw din na sumakit ang aking pagkababae, wala akong iniinom na gamot dahil nahihiya akong magtanong kung anong pwedeng inumin na gamot dahil sa sakit doon.

Hinayaan ko lang iyon at hindi ininda kaya nang makalipas ang ilang araw ay maayos na akong nakakalakad.

“Iste! Dalian mo d’yan sa kwarto mo at lalakad na tayo!“Sigaw ni Nanay Brenda mula sa labas ng silid ko.

Tumingin ako sa salamin. Hindi ko mawari sa aking sarili na parang nag-iba ang aking katawan. Hindi ko alam kung dahil ba may nakakuha ng aking pagkababae kaya parang nag-iba ang aking katawan.

Pilit kong inaalis sa aking isipan ang nangyari sa aming dalawa ni Alkez ngunit parang sirang plaka na nagpapaulit-ulit lang iyon sa aking isip.

Ngayon araw gaganapin ang anibersaryo ng kompanya ni Alkez na ang kapatid nito ang namamahala. Kilala ko lang sa pangalan ang kapatid nito ngunit hindi sa ugali.

Ang unang beses na nagkita kami ay nung pumasok ako dito nung unang araw.

Wala ngayon si Alkez, nagpahatid ito sa kung saan ang bahay ng mga magulang nito dahil sama-sama daw silang magtutungo kung saan ang celebration.

Lumabas na ako ng kwarto at hindi ko na nakita si nanay Brenda doon. Naglakad na ako patungo sa labas at doon ay nakita ko sila Charlotte, Annabelle, Krishna at si Albert.

Ngumiti ito nung magsalubong ang mga mata namin na agad ko naman sinuklian din ng matamis na ngiti.

Sobrang daming nagbago sa aking matawan simula nung araw na ’yon.

“You’re beautiful today.“Usal ni Albert nung makasakay kami sa iisang sasakyan. Parehas kaming nasalikod at sa harapan naman namin ay ang tatlong babae, si Nanay Brenda ay nasa unahan dahil doon daw gustong umupo.

“Huwag mo akong bolahin.“Natatawang balik ko dito.

I heard him chuckled.

“No lies, sobrang ganda mo, well nung una palang naman na makita kita ay maganda kana talaga.“Nagkabit ito ng balikat.

Ewan ko kung compliments ba iyon, pero hindi talaga ako sanay na may nagsasabi sa akin ng mga ganun.

Nakataring kami sa boutique kung saan kami mamimili ng susuotin namin na damit.

Naunang lumabas sila Annabelle bago kaming dalawa ni Albert. Nang makalabas kami ay doon ko nakita sa harapan namin ang isang magandang shop na puno ng magagandang brand new na mga damit.

“Halika Iste, ipipili kita ng maganda.“Hinila ni Nanay Brenda ang aking kamay patungo sa loob ng shop.

Namimili na sila Annabelle, Krishna at Charlotte sa mga damit na magaganda sa bandang dulo.

Namamangha ako sa nakikita g designer Dress sa aking harapan. Ang mga dress na nandidito ay halatang bagay na bagay sa mga pang-model na mga babae.

Sobrang ganda ng mga iyon.

Hinawakan ko ang isang damit na kulay pink na maganda ang tela. Meron pa itong kulay puting manipis na kapag tinatapat sa araw ay parang kikinang ang dress na kung sino man ang magsusuot.

Tumingin ako sa isang Dress na maganda, kulay maroon iyon na off shoulder na hanggang tuhod. Elegante iyon at kung maputing babae ang magsusuot ay lalabas lalo ang puti noon.

Kinagat ko ang labi at pinuntahan ang dress na ’yon.

Hinawakan ko ang tela nang dress. Sobrang lambot na gawa sa cotton. Never pa akong nakapunta sa ganitong boutique at puro magagandang damit.

“Abah, maganda iyang napili mo Iste.“Sambit sa aking likuran ni Nanay Brenda.

“Hindi po yata babagay sa akin ’yan.“Binuntunan ko pa iyon ng tawa sa huli.

Alam kong hindi babagay sa akin ang Dress na ito. Titignan ko lang naman iyon, hahakbang na sana ulit ako para mamili ng simpleng dress ngunit kinuha iyon ni Nanay Brenda bago hinila ang aking kamay.

“Bago mo sabihing hindi babagay sa ’yo  ito, halika at isukat mo.”

Hindi ko alam kung saan kami pupunta ni Nanay Brenda ngunit ng makita ko sila Charlotte, Annabelle at Krishna sa isang malaking espasyo ng lugar na ito. Nagsusukat sila ng mga damit na bagay na bagay sa kanila.

Bumaling ang tatlo sa amin ni Nanay Brenda. Ngumisi si Annabelle at si Charlotte naman ay pa-irap na iniwas ang mata sa amin.

“Hayaan mo ’yang mga ingratang garapatang iyan, huwag mo silang pansinin.“Malakas na usal ni Nanay Brenda na alam kong narinig ng tatlo kaya bumaling ulit ang mga ito sa gawi naman.

“Anong sabi mo Brenda? Nahiya naman kami sa kutis mong mala kamoteng kahoy.“Nakataas ang kilay na sabi ni Charlotte.

“Sayo pa mismo nanggaling na garapata kami? E, ano ka? Kuto? Kuyumad? O baka naman ingru?”

Tumawa ang dalawa dahil sa sinabi ni Annabelle.

Tumaas ang kilay ko dahil sa sinabi nito.

“So, inaamin mo n’yo nga na garapata kayo?“Hindi ko napigilan ang pasagot at ipang tanggol si Nanay Brenda sa tatlong ito.

Umawang ang labi nila Charlotte, Annabelle at Krishna dahil sa sinabi ko. Panandalian na hindi nakasagot ang tatlo.

“Kapal naman ng mukha mo—”

“Tanga walang manipis ang mukha.“Hindi ko pinatapos ang sasabihin ni Charlotte dahil pinangunahan ko ito.

Kitang kita ko sa mga mukha nitong mga ito ang galit at inis dahil sa akin. Tumaas ang kilay ni Krishna at ngumisi.

“Bagay nga kayong dalawa ni Aling Brenda, poor and too much dreaming the high life…“Tumawa ito ng mahina bago tumingin sa akin.“You? I know you even we’re not talking. Akala mo mabibighani mo si Zed dahil lang sa ganyang pustura mo?“Tumawa ito ng malakas bago naglakad palapit sa akin.“Don’t play Zed, Alista. Because you will get hurts soon. I will pitty you for coming his life. Let me remind you girls going to his life he called trash and dust.”

Sasagot na sana ako kung hindi lang dumating ang isang magandang babae na siguro ay 40’s na.

“Tita!“Masayang sinalubong ni Krishna ang bagong dating at niyakap iyon.“Sorry for not coming to your birthday, my schedule is kinda hectic.”

“It’s okay Ija, and besides you are here at least I see you once in a week.“Mahinang tawa ang bagong dating at kunot noong tumingin sa aming lahat.“What’s happening here?”

“Oh, cat fight.“Tumingin sa amin si Krishna bago ngumsi at tumingin sa bagong dating.“Pa-disinfect mo ang boutique mo tita dahil may nakapasok na basura dito.”

Kung wala lang ang bagong dating dito ay sasagutin ko ang mga sinasabi ng babaeng ito. Masakit sa tenga ang mga sinasabi nito pati ang pagsasabi nito tungkol kay Alkez.

“You are so precious Ija, the dress is suit for you,”

Nag-usap na ang mga ito. Nahihiya akong tumingin kay Nanay Brenda namay matalim na tingin sa tatlong babae.

“May napili na ba kayong Dress?“Nakataas ang kilay na sambit sa amin nung babaeng kilala ni Krishna.

Tumingin ako sa dress na hawak ni Nanay Brenda. Maganda nga iyon pero kung galing sa mga ganitong klaseng tao ay mas pipiliin ko pang huwag nalang suotin iyon.

Naalala ko yung mga Dress na tinahi ko nung wala akong magawa kanina at nakita ko iyon. Maganda naman ang dress na pili ko nung bumili kami sa tiyanggi.

“Huwag na kayong mahiya, hindi naman kayo ang magbabayad ng mga pipiliin n’yo, Zed will pay that.”

Kilala na siguro ng mga tao dito si Alkez? Well sino naman ang sigurong tao ang hindi makakakilala dito na kahit nasa bahay lang at walang ginagawa ay kilalang kilala?

Wala na akong choice nung inilagay iyon ni Nanay Brenda sa isang paper bag, wala na rin naman akong balak na sukatin iyon.

Matapos ang matagal na pamimili ng tatlo at ng matapos ay doon lang napagpasiyahan na bumalik na ulit ng bahay.

HPM 30

Hindi ko sinuot ang dress na binili sa boutique na ’yon, mas pinili kong suotin ang binili ko sa tiyangge kahit na mura lang iyon ay may dating naman ang damit na ’yon.

Tinignan ko ang sarili sa salamin. Nakaladlad ang aking buhok na mahaba habang ang gilid na nasa unahan n’yon ay nakatirintas. Marunong naman akong magpuyod kahit paano sa sarili ko.

“Ang ganda mo talagang bata ka.”

Tumingin ako kay Nanay Brenda nung magsalita ito sa aking harapan. Kakapasok lang nito at kita ko agad sa mga mata nito ang mangha dahil sa nakikita sa akin.

“Ito Ija gamitin mo ito.”

Nakita kong may kinuha si Nanay Brenda sa bag nitong maliit. Nakasuot ito ng isang formal attire na kulay pulang Dress, hindi naman katandaan si Nanay Brenda pero kung makalait sila Annabelle dito ay parang mga walang galang.

Inilabas doon ni Nanay Brenda ang isang maliit na bote doon. Hindi ko alam kung ano iyon.

“Heto, binili ko ito para sa pamangkin ko dahil nagpapabili sa akin pero hindi ko naman na ibigay dahil nakalimutan ko.”

Ibinigay sa akin ni Nanay Brenda ang kinuha nito sa bag. Nagtataka man ay kinuha ko iyon.

“Para iyan sa labi, lipstick yata iyan.”

Tumingin ako sa nasa kamay ko, hindi ko alam kung anong kulay ito. Dahil masyado itong nahahaluan ng pula at itim.

“Dali! I testing mo na!“Excited na sambit ni Nanay Brenda na pumalakpak pa.

Binuksan ko ang maliit na bote. Meron iyon na parang maliit na bola. Tumingin ako sa salamin, idinampi ko ang bola sa aking labi at pinagulong iyon.

Hindi ito ang unang beses na malalagyan ng kolerete ang aking labi dahil nung una ay nang grumaduate ako nung elementary.

“Sinasabi ko na nga bang sobrang ganda at bagay yan sayo!“Masayang pumalakpak si nanay Brenda.

Akala ko ay iba ang kulay n’on pero hindi pala, kulay pula itong tamang tama lang sa aking labi.

“Maganda ang labi mo pero hindi ko inaasahan na mas may igaganda pa pala iyan.”

Tinakluban ko ng takip ang hawak ko, binasa ko ang nakadikit doon.

Liptint.

Hindi ito malabnaw, hindi rin ito malapot. Tama lang na kapag nilagay sa iyong labi ay sigurado ka ng hindi kakalat at lalagpas dahil konting lagay lang ay ayus na at lalabas na ang kulay noon sa labi mo.

Nahihiya akong tumingin kay Nanay Brenda dahil wala itong sinabi kung hindi ang papuri sa akin. Feeling ko tuloy ay lumalaki ang ulo ko dahil sa sinasabi ni nanay na papuri.

“Sayo na iyan, ibibili ko nalang ang apo ko,”

Nailagay ko ang aking kamay sa leeg dahil ramdam kong nahihiya at namumula ang pisngi ko na mamula mula kahit na walang nilalagay doon na tanging pulbos lang.

“S-salamat po,“Nahihiya kong usal kay Nanay Brenda.

“Dalhin mo ’yan, baka sakali na kaylanganin mo ’yan.“hinila na ni Nanay Brenda ang aking kamay upang lumabas na sa kuwarto ko, wala nman akong kailangan dalhin dahil wala naman akong cellphone at kung ano ano.

“Wala ka bang bag?“Tanong sa akin ni Nanay ng makitang wala akong dala kahit isa at tanging sarili ko lang talaga.

Umiling ako.“Wala naman po akong ilalagay,“Ngumuso ako dahil sa sinabi ko.

“Ay s’ya amina muna ang lipstick na ’yan.“Inilahad ni Nanay Brenda ang palad nito sa aking harapan.

Inilagay ko iyon sa palad ni Nanay, Ihahatid kami ngayon ni Manong Deloy kung saan ang venue o baka sa kumpanya.

Inilibot ko ang aking paningin. Wala na dito sila Annabelle, Krishna at Charlotte. Baka nasa sasakyan na?

Inilocked ni Nanay Brenda ang mga pintuan sa unahan ganun nadin sa likod kahit na mukhang wala naman manloloob sa bahay na ito ay sinisigurado parin na naka locked iyon lalo at gabi.

Nang makatapak kami sa sasakyan ay nagtaka ako dahil wala doon ang ilan. Tanging si Manong Deloy lang ang nandodoon at wala sila Albert at ang tatlong babae.

“Brenda, nauna na ang apat.”

“Aba’y maigi naman! Ang mga hitad na iyon! Kumukulo ang aking dugo kapag nakikita ko talaga ang mga babaeng iyon! Kung makapag maliit sa kapwa akala mo naman kay gagandang babae.”

Nahimigan ko sa boses ni Nanay Brenda ang galit na hindi ko alam kung saan nanggagaling ang galit nito.

Pumasok na kaming dalawa ni Nanay Brenda na inalalayan ko dahil baka hindi nito kaya kapag mag-isa.

“Alam mo ba? Abah! Nagtitimpi ako d’yan sa tatlong babaeng yon, sobrang tataas ng tingin nila sa sarili nila lalo na ’yang si Annabelle! Kung makaasta ay akala mo laging reyna!”

Nakikinig lang ako sa bawat pagku-kwento ni Nanay sa akin habang nasa bihaye kami.

“Masasama naman talaga ang ugali, lalo na ’yang si Krishna palibhasat anak mayaman kaya ganun.“Pagsabat naman ni Manong Deloy.

Nagtataka akong tumingin kay Manong dahil sa sinabi nito. Mayaman? Si Krishna? Pero bakit nagta-trabaho ito bilang katulong?

“Pumasok na katulong para mapalapit sa alaga ko, paano ang kumpanya ay bumababa na.”

Bumaling naman ako kay Nanay Brenda dahil sa sinabi nito. Hindi ko parin talaga lubos na isip kung bakit at anong dahilan?

“Hindi lang nagsasalita yung isa ngunit kahit ganun si Zed ay alam naman noon ang nangyayari dahil kay Zarrella.“Tumango tango si Nanay Brenda nung masabi iyon.

Nagkwentuhan lang sila Nanay Brenda pati si Manong Deloy buong biyahe. Hindi naman ako na boring dahil mas magandang makinig sa mga usapang matatanda kaysa sa ibang tao.

Doon ko din nalaman na matagal na palang nagta-trabaho si Manong Deloy, nauna ito kaysa kay Nanay Brenda ng ilang taon.

Hanggang sa makarating kami sa isang napakalaking building at maraming taong lumalabas sa mararangyang sasakyan at elegante ang suot.

Bigla akong dinapuan ng kaba dahil sa nakikita kong mga media na may hawak na mga kamera at kung ano pa.

Tumingin ako sa aking suot na nasira na at tinahi ko lang. Maganda naman ito at wala naman problema pero bakit sobrang kinakabahan ako?

Dahil ba sa ito ang unang pagkakataon na makakasama ako sa ganitong okasyon at sobrang engrande pa?

Lumunok ako ng bumukas na ang pintuan ng sasakyan at nakita ko doon si Manong Deloy na nakangiti sa amin ni nanay Brenda.

“Halina kayo,“Inalalayan ni Manong Deloy si Nanay Brenda upang makababa.

Nung ako nalang ang hinihintay ni Nanay at Manong ay kinakabahan na bumaba ako sa sasakyan kahit na ramdam ko ang panginginig ng aking mga hita at kamay. Namamawis din ng aking noo.

Ang paa kong may suot na mababang heel na may takong na hindi kataasan. Isang pulgada lang ang taas non na galing sa boutique at pinili ni Nanay Brenda.

Hindi na ako nagreklamo dahil wala din naman akong susuotin at isang gabi ko lang naman ito susuotin.

“Halika na Iste.“Pinisil ni Nanay ang aking kamay at nginitian ako.

Kabado akong tumango bago kami sabay sabay na naglakad patungo sa loob ng malaking building.

Agad na tumutok ang ibang kamera sa amin kaya napatakip ako ng mabilis sa aking mukha dahil sa silaw ng mga liwanag na nanggagaling doon.

Hindi naman kami Hinarang ng mga ito dahil sino ba kami para harangin ng media? Hindi naman kami malalaking tao at hindi rin kami mayaman.

Nang makalagpas kami ay nakita kong parang may hinahanap sila Manong at Nanay Brenda na hindi ko alam kung sino.

“Ayun sila!“Malakas na usal ni Nanay Brenda at may itinuro dahilan para mapatingin ako doon.

Agad na sumikdo kaba at bilis ng tibok ng aking puso ng makita ko ang isang lalaking madilim ang mga matang nakatingin sa iisang direksyon habang ang katabi nitong babae na may hawak na wine glass at may laman na pula ay may pagnanasa ang bawat tingin nit habang kinakausap si Alkez na halatang nakikinig.

Marami ang mga ito sa lamesa. Iniwas ko ang aking tingin. Hindi ko kilala ang babaeng iyon.

Maraming tao ang imbitado, take note. Hindi basta ito ordinaryong tao dahil lahat ng nandidito ay may ibubugang karangyaan at kayamanan sa katawan kahit na isang tingin mo palang ay alam mong mayayaman ang mga taong ito.

Nakasunod lang ako kila nanay at manong habang naglalakad patungo sa kinaroroonan nila Alkez at ng mga kaibigan nitong nakilala ko noon.

Nang makarating kami sa kinaroroon ni Alkez ay agad na napatingin sa amin ang mga nakaupo roon.

Agad akong napayuko ng makita kong tumingin sa akin ang mga lalaking nandodoon bago parang nilakbay ang aking kasuotan.

“Alkez, nasaan ang Papa at Dad mo?“Tanong ni Nanay Brenda.

Nakauklo ito bang ang mukha ay nasa tenga ni Alkez. Narinig ko iyon dahil malapit lang naman kami dito.

Dahil sa tanong na iyon ni Nanay ay nakita kong bumaling ito sa gawi namin at kumunot ang noo.

“Where is Caine?”

Dahil sa tanong na iyon ay nagkanda budol budol ang aking hininga. Kinagat ko ang aking labi dahil sa tanong nito.

“Nandidito s’ya sa tab-”

“Dad and Papa is here lang po Nana. Nagrestroom lang po sila…“Tumayo ito kaya agad itong inalalayan ni Nanay Brenda pati ako ay napagalaw sa aking kinatatayuan.

Ramdam ko ang tinginan ng mga nasa lamesa ngunit hindi ko nalang ang mga ito na nilingon dahil baka kung ano pa ang makita kong expression sa mga mata ng mga ito.

“Caine?“Tawag nito sa pangalan ko.

“P-po?“Utal kong sagot dito. Damn!

“Follow me,“Utos nito bago naunang maglakad.

Tinawag at tinanong pa ito ng mga kaibigan nito ngunit hindi ito sumagot o kumibo lang man.

Kabado man ay sinundan ko ito. Maraming tao ang bumabati dito at tanging lumalabas lang sa bibig nito ay ‘Thank you.’ Sa malamig na boses pa.

Hindi ko alam kung saan kami pupunta tanging nakasunod lang ako dito habang ito naman ay nangunguna. Hindi pala. Yung tungkod pala nito ang nangunguna.

Hanggang sa may makita akong elevator.

Kinabahan ako dahil mukhang papasok kami sa elevator na iyon. Bakit ba hindi parin ako masanay sanay sa elevator? Ilang beses na akong nakakasakay sa ganito pero bakit hindi parin ako sanay?

Bumukas ang elevator at may nakita aking isang babae na agad tumingin kay Alkez ng malagkit.

“Good evening Mister Madrid.“May ngiti sa labing bati nung babae.

“Eve.”

Ngumuso ako dahil sa sobrang ikli at lamig ng balik na sagot dito ni Alkez. Hanggang sa makapasok kami ng elevator ay ganun parin ang tingin ng babae.

“Saan tayo Mister Madrid?“Tanung ulit nung babae.

“To my office.“Malamig na usal ni Alkez dito.

Nakita kong pinindot nung babae ang pinakaitaas. At halos malula ako dahil sa taas noon. Hindi ko alam na may ganung floor!

Pumikit ako at pinakalma ang sarili g maramdaman kong nag-umpisa ng tumaas ang elevator. Ang aking kamay ay nanginginig na ngayon.

Tahimik lang kaming tatlo sa loob.

Hanggang sa makarating ang elevator sa tamang palapag at bumukas iyon. Nauna akong lumabas ngunit pag-apak ng aking paa sa lugar ay agad na nagbukasan ang ilaw sa isang kuwarto.

Kulang nalang ay bumuka ang aking bibig dahil sa ganda ng kuwartong ito. Halos salamin ang dingding at kita ang nasa paligid noon.

May malaking kurtina at hindi iyon nakasarado kaya kitang kita ko ang ganda nung mga ibang building.

Lumunok ako at marahan na naglakad ngunit ng maalala ko si Alkez ay hindi ako humakbang at hinintay ito hanggang sa makalabas at makalakad palabas ng elevator.

“Ang ganda dito.“Manghang usal ko dito.

“I can’t see.“sagot nito sa akin.

“Pero alam kong alam mo na maganda ito kahit na naiimagine mo lang ito.“Sambit ko dito.

“Nope, this time. Hindi ko alam kung ano bang meron sa kuwartong ito. Kabisado ko lang ang lugar but I never imagined it.“Sambit nito bago naglakad patungo sa isang mahabang sofa at sa harapan noon ay may isang babasaging salamin.

Ngayon ko lang ito napagmasdan simula nung makita ko ito.

Sobrang bagay dito ang suot nitong kulay gray na tuxedo at ang slack pants na itim ay bumabakat sa hita nitong alam kong matigas.

Umiwas ako ng tingin doon at napunta iyon sa buhok nitong maayos na nakaone side paitaas. Tila ba may inilagay ito doon upang gumada lalo ang buhok nito.

Ang labi nitong mapula na talaga ay bahagyang nakatiim ganun nadin ang panga nitong marahas.

HPM 31

“Bakit naman?“Tanong ko dito.

Hinawakan ko ang braso nito upang i-upo ito sa sofang mahaba. Pumayag naman ito ngunit ang braso nito ay agad na hinawakan ang aking beywang na at parang may kinakapa doon.

“What kind of Dress do you choose? Is it realeving?“Balik na tanong nito sa akin na para bang sa pamamagitan ng kamay nito ay malalaman nito doon.

“H-hindi? Hindi ko sinuot yung pinili kong Dress galing sa boutique na ’yon,“Alam kong magtatanong ito kung bakit hindi ko sinuot iyon.

“Why?“Kunoot noong tanong nito, ang kamay nitong nasa aking likod ngayon ay nasa aking balikat na habang tinataas ang dapat hindi naman itaas na strap doon.“Bakit ba nakababa itong strap na ’to? Is this a design?“Tila inis tanong nito bahang tinataas ang strap doon.

“Off shoulder kasi ’yan, kaya hindi mo kailangan itaas ’yan.“Umirap ako dito bago kinuha ang kamay nito na nasa aking balikat at ibinaba.

“I feel like that’s one of a hellish dress for me.“Mahinang usal nito.

“Bakit tayo nandidito?“Kanina ko pa ito gustong itanong at ngayo lang ako nagkaroon ng lakas.

Hindi ko talaga alam kung bakit nandidito kami at kung anong gagawin namin dito.

Naramdaman kong nag-init ang aking pisngi dahil sa nasa isip kong iyon. Bakit ba hindi na maalis ang bagay na ’yon sa aking isip?! Dahil sa lalaking ito parang humalay na ako ng bahagya! Simple lang naman yung nasa isip ko dapat na ’yon e! Bakit binibigyan ko ng malisya?!

“I’m tired of faking my smile for them.”

Nagtataka akong tumingin dito. Nakapikit ang mga mata nito habang ang leeg ay nakasandal sa sofa.

“Kanina pa nag-umpisa ang event tapos ngayon ka lang dumating?“Tanong nito sa akin.

Bumilis ang tibok ng puso ko ng bigla ako nitong hilahin upang magkadikit ang aming mga katawan. Naamoy ko agad dito ang ibang amoy na matapang ngunit nahahalo iyon sa pabango nitong hindi masakit sa ilong.

“Akala ko mag-uumpisa palang?“Ayun talaga yung akala ko dahil sinabi rin kanina nila Nanay Brenda na mag-uumpisa palang.

“Kanina pa, I said to nana na 5 sharp ay umpisa na ang event.“Sambit nito habang ang mukha ay bumaba sa aking leeg.

Hindi ko mapigilan ang hindi makaramdam ng kiliti dahil sa ginagawa nito.

“It’s already seven pm.“Mababang sambit nito bago kinagat ang bahagi ng aking leeg dahilan para mapaiwas ako dito.

“Alam mo, halika na bumalik na tayo doon sa ibaba, o di kaya umuwi ka nalang.“Tumayo ako bago hinawakan ang kamay nito upang maitayo din.

“That’s a good Idea of yours. Let’s go home.”

“Sandali, bakit ako kasama?“Sambit ko dito. Alam kong ako ang nagsabi n’on pero bakit pati ako kasama?

“Because you are my personal maid?“Patanong na sambit nito sa akin.

Natigilan ako sandali.

Tama naman diba? Personal na katulong ako nito pero bakit naman meron sa akin ang masakit?

“S-sige.“Kinagat ko ang labi ko. Ako na ang humila sa kamay nito. Bakit ba ang tanga ko para hindi maalala ang bagay na ’yon?

Nakapasok kami sa elevator hindi ko alam kung ano yung pipindutin ko doon kung yung lobby ba o basement.

“Saan? Lobby or basement?“Seryosong tanong ko dito.

“Basement.”

Tumango ako at pinindot ko iyon. Kinakabahan ako pero parang wala ang sistema ko na matakot sa kung nasaan kami ngayon. Nakatungo lang ako habang hinihintay na bumukas ang pintuan ng elevator.

“Why are so quiet?”

Hindi ko alam kung ako lang ba yung umaasa dahil sa may nangyari sa amin pero mukhang wala naman itong pake doon.

Baka tama nga ang sinabi ni Krishna? Basura lang ang mga dumadating na babae dito.

“Wala.“Ayun lang ang sinabi ko hanggang sa bumukas na ang pintuan ng elevator. Agad kong nakita ang isang lalaking nakasuot ng attire na pang driver.

Hinawakan ko ulit ang kamay nito.

“Magandang Umaga po, Sir.“Bati nung lalaking hindi ko kilala.

“Good evening.“Bati ni Alkez dito.

Mukhang magkakilala naman ang dalawa. Agad na binuksan ni kuya ang pintuan ng sasakyan. Mukhang eto ang driver ng lalaking ito ngayon.

“Going home Boss?“Tanong ni Kuyang driver.

“Yes, to my family house.”

Sinarado na ni kuyang driver ang sasakyan. Wala akong panahon na tignan ang sasakyan nitong halatang mamahalin dahil mahaba iyon at sa harapan namin ay may parang salamin na kapag may kailangan ang driver o ang nakasakay ay bubuksan lang iyon ngunit kailangan mo pang pumunta yata sa may salamin na ’yon.

“What’s upsetting you?”

Tumingin ako dito. Ang mukha nito ay may banayad habang ang mga mata nito ay nakatingin sa ibang direksyon na hindi ko alam kung saan. Malamig iyon ngunit may nakikita akong lamlam doon.

Alam kong nakainom ang isang ito pero tama bang sabihin ko ngayon ang mga nasa isip ko? Pero sanay na naman akong masaktan tulad nga ng sinabi ko noon na hanggat kaya kong pigilan ay pipigilan ko pero ang sakit lang na parang wala lang dito na nakuha nito ang pagkababae ko.

“I want to know kung ano sayo yung nangyari sa atin nung gabing iyon.“Matapang na tanong ko dito kahit na sa loob ko ay parang may sinasaksak doon.

Sumeryoso ang mukha nito bago malamig na tumingin sa pinanggalingan ng boses ko.

“It’s just a one night.“Malamig na usal nito sa akin.

Literal na sumakit ang dibdib ko dahil sa sinabi nito. Bakit nga ba umaasa pa ako? Bakit nga ba na itanong ko pa gayung alam ko naman ang sagot nito?

Hindi na ako sumagot dito. Hinayaan ko nalang ang sarili kong lamunin ako ng pagiisip ng kung ano-ano.

Mahina akong natawa sa sarili ko dahil sa naisip.

Trabaho ay trabaho lang. Hindi dapat nilalagyan ng kagit na anong emosyon.

Tumingin ako sa labas ng sasakyan. Maganda ang mga ilaw na nanggagaling sa mga building at mga poste.

Hanggang sa makarating kami sa bahay. Automatic na nagbukas ang gate na nasa harapan namin.

“Nandidito na tayo.“Imporma ko dito.

Una na akong bumaba sa magarang sasakyan nito bago ako lumipat sa kung nasaan ito nakapuwesto. Ako na mismo ang nagbukas ng pintuan nito.

“Why are so cold?“Tanong nito sa akin habang inaalalayan ko ito patungo sa pintuan.

Napatigil ako sa paghakbang ng maalala kong nakalocked nga pala ang mga pintuan sa bahay.

“May mga susi ka sa bahay?“Tanong ko dito. Hindi ko pinansin ang tanong nito sa akin.

Nakita kong natigilan ito bago umiling ng dahan dahan.

“Bakit? Nakalocked ba lahat ng pintuan sa bahay?“Tanong nito sa akin.

“Hindi ba ako magtatanong kung merong hindi nakalocked?“Pabalang na tanong ko dito.

Bahagyang bumukas ang bibig nito sa sinabi ko ngunit itinikom din. May kinuha ito sa bulsa nito at nakita kong cellphone iyon.

“Call Manong Deloy.“Ibinigay nito sa akin ang cellphone nito.

Dahil wala naman akong choice kaya kinuha ko iyon. Wala naman na kahit anong passcode ang nandodon kaya madali kong nabuksan iyon.

Pero hindi ko inaasahan na sa paglabas ng wallpaper doon ay matitigilan ako ng ilang sandali. Iba ang picture na ito.

Hindi ko alam kung sino ang gumawa upang i wallpaper iyon dahil ang ganda ng taming sa akin.

Hindi ko pinansin iyon. Hahanapin ko na sana ang phonebook ngunit may tumawag doon.

Tumingin muna ako kay Alkez sinagot ko iyon bago ibinigay dito. Hindi ko kilala ang tumatawag dahil tanging number lang naman ang nandodoon.

“Number, walang pangalan.“Sambit ko dito ng sagutin ko ang tawag.

Tumango lang ito bago marahan na umupo sa damuhan kahit na nakaayos pa ang mga suot nitong magara. Bakit ba kapag mayaman ang tao ay parang okay lang sa mga ito ang madumihan ang mga suot? Iba sa babaeng mayayaman dahil sobrang arte na tila ayaw man lang madumihan ang mga magagarang damit ngunit ang isang ito na dapat ay malinis din sa damit pero iba ang nangyari.

“I’m tired that’s…yes. I’m with my personal maid. What? Is that a problem?”

Humakbang ako ng isang beses hindi papunta sa tabi nito upang hindi ito makatabi sa pag-upo ko rin sa damuhan.

Pinakikinggan ko lang ito habang ang aking mga mata ay nakatingin sa magandang kalangitan na puno ng bituin.

“Can you said to Nana na umuwi na? Nandidito kami ngayon sa labas at nakaupo sa damuhan—Hindi nga kami makapasok! Damn it! Just tell to Nana Zarrella!”

Nagulat ako sa biglaan nitong pagsigaw kaya hindi ko maiwasan hindi tumingin dito. Galit ang mukha nito na para bang may sinabing hindi maganda ang nasa kabilang linya.

Mas nagulat ako ng ibato nalang nito bigla ang cellphone sa kung saan. Nakita ko iyon na tumalsik patungo sa isang halaman. Huminga ako ng malalim bago ako tumayo at naglakad doon para kunin.

“Bakit mo tinapon?“Tanong ko dito nung makuha ko ang cellphone nito at ibinigay iyon dito.

Hindi ito nagsalita. Hindi ko nalang din ulit tinanong dahil mukhang badtrip ito.

“Alam mo bagay kayo ni Skyriz—”

“Can you please shut up?!“sigaw nito sa akin.

Kinagat ko ang aking labi at tumungo nalang. Bakit ko nga ba ulit nasabi iyon? Totoo naman na bagay ang dalawang ito. Kita ko sa mga mata ni Skyriz kung gaano ito kasaya sa mga ngiti at kislap ng mga mata sa picture kasama si Zed doon.

Pinunasan ko ang luhang tahimik na bumagsak sa aking pisngi.

Selos.

Selos ang pumupuno sa aking sistema ngayon, alam ko ’yon.

HPM 32

MATURED CONTENT|YOU MUST BE 18!| FREE TO SKIP IT.| R-18.

“Nanay Brenda.“pagkuha ko ng atensyon kay Nanay Brenda na nasa laundry room.

Tumingin ito sa akin at ngumiti. Malungkot lang akong ngumiti dito.

“Talaga bang tuloy na ang plano mo?“Tanong nito sa akin.

“Nanay, ilang araw lang naman po akong mawawala kasi ngayon lang po ang graduation ng dalawa kong kapatid at gusto ko po silang supresahin.“Ngayon araw ang graduation nila Pilofie at Sparios sa grade 6.

Sobrang saya ko dahil ganito pala ang feeling kapag may napagtapos kang kapatid. Ito ang araw na hindi ko malilimutan.

“Nakapag paalam kana ba kay Zed?”

“M-magpapaalam palang p-po.“Umiwas ako ng tingin dahil hindi maganda ang huli naming pag-uusap nito matapos makapasok sa bahay nito nung gabing iyon.

Pilit ko nalang kinakalimutan ang bagay na ’yon pero hindi ko parin talaga makalimutan. Isang buwan na ang nakakalipas ngunit iba parin ang pikikitungo nito sa akin.

“Oh, s’ya sige. Kung hindi kana mapipigilan.”

“Nanay naman ilang araw nga lang po ak—“Hindi ko nasabi ang aking dapat sasabihin ng maramdaman ko ang pangangasim sa aking tiyan.

Mabilis akong tumakbo sa lababo at doon nagduwal ng nagduwal.

“Nagkakape ka nanaman ba?“Nag-aalalang tanong sa akin ni Nanay Brenda.

Ilang beses pa akong nagsuka na wala naman inilalabas.

Nahmumog ako bago ko sagutin ang tanong ni Nanay.

“K-kaninang u-umaga po.“Pagsasabi ko ng totoo, hindi ko alam kung bakit uminom ako ng kape kahit na alam ko naman ang mangyayari.

“Tsk, tsk, sinasabi ng huwag iinom ng kape.“Pagalit na sermon sa akin ni Nanay Brenda.

Inayos ko lang ang sarili ko bago ako tuluyan ng magpaalam kay Nanay Brenda na agad naman din na bumalik sa ginagawa.

Nakita ko pa sila Annabelle at Krishna na nag-uusap pero hindi ko nalang pinansin at nilagpasan ko lang ang mga ito.

Hindi ko alam ang pinag-uusapan ng dalawa ng makalagpas ako sa mga ito. Huminga muna ako ng malalim bago ako umakyat kung nasaan ang kuwarto ni Alkez. Ilang buntong hininga ng malalim ang ginawa ko bago kumatok.

Alam ko naman na hindi nito maririnig iyon kaya pumasok na ako. Nakita ko itong may ginagawa. Lumapit ako dito upang tignan iyon.

“What do you need?“Malamig na tanong nito sa akin.

Hindi ko maalis ang tingin ko sa ginagawa nito. Kinuha ko ang isang bond paper na nasa sahig na.

Nasabi nitong nakakapag drawing ito pero hindi ko akalain na ganito ito magdrawing. Isang planeta iyon na maganda kasama ang mga bituin. Hindi ko lubusan ang ginawa nito pero namamangha ako.

“Uuwi muna ako.“Sabi ko dito.

Nakita kong nagdilim ang mukha nito ganun na din ang mga mata.

“Then?“Tanong nito sa mas lalong malamig na tono.

Kinakabahan ako kapag ganito ito makitungo pero sanay na naman ako. Hinawakan ko ang kamay nitong may hawak na lapis at tinama iyon sa isang blangkong side.

“Ilang araw sana akong mawawala. Graduation ng dalawa kong kapatid.“I shade the stars on the other side guiding his hand.

Huminga ito ng malalim bago tumango.  Akala ko ay hindi na ito magsasalita pero nagsalita pa ito.

“Can you shower me first before you go?“Tanong nito sa akin.

Kung papayag ako ay ito ang pangalawang beses na mapapaliguan ko ito. Sa ilang araw, lingo nitong malamig ang pakikitungo sa akin ay ngayon nalang ulit nito ako kinibo nito ng matagal tapos ay maguutos pa.

Wala naman akong choice kaya sinunod ko ang gusto nito.

“Kukuha lang kita ng mga damit m—”

“No need to do that. Just shower me.“Mahinahong usal nito na pinigilan pa ang aking kamay para hindi makapunta sa walking closest nito.

Hanggang maghubad ito sa harapan ko ng mga damit nito. Mapa itaas at baba. Umiwas ako ng tingin dahil sa nakita kong bumubukol sa boxer nito.

Hindi ko alam kung bakit nag-init ang pakiramdam ko nung makita ko iyon.

Hindi ko pinansin ang pag-iinit ng aking pakiramdam na kahit feeling ko ay may namamasa sa aking pagkababae. Hinawakan ko ang kamy nito at inalis doon ang laging nasa palapulsuhan nito at ako na mismo ang gumabay dito patungo sa banyo nito.

Binuksan ko ang malaki nitong banyo. Ilolocked kona sana iyon ngunit na gulat ako ng bigla ako nitong isandal sa pintuan nito at walang sabi sabing mabilis na nahanap ang aking labi at hinalikan iyon ng mariin.

Nagulat ako dahil sa ginawa nito kaya marahan ko itong tinulak.

“H-huwag…“Tumingin ako dito at lalabas na sana ako ngunit hindi nito ako hinayaan.

“Why not?“Malamig na sambit nito sa akin bago ako hinalikan ulit. Sa ikalawang halik nito ay nakakalasing na iyon.

Ilang minuto ako nito hinalikan ng nakakalasing hanggang sa hindi ko alam sa sarili kong sumasabay na ako sa bawat pag dampi ng labi nito.

“Ahhhh…“Malakas na halinghing ko ng bumaba ang labi nito sa aking leeg.

Mas lalong nag-init ang aking pakiramdam nung bumama ang kamay nito sa aking harapan. Iminulat ko ang aking mga mata ay malamlam na tumigin sa ginagawa nito sa aking katawan.

“Z-zed…”

Tumigil ito sa ginagawa sa aking leeg bago sumubsob ang mukha doon.

“Alkez. Caine.“Delekadong sambit nito sa akin bago marahas na ipinasok ang kamay sa aking cycling short.

“Zed!“Malakas kong sigaw ng hawakan nito ang aking pagkababae ngunit napapikit ako ng mariin at napahawak sa braso nito at wala sa sariling ibinaon ang aking kuko doon dahil sa ginawa nitong pagpasok ng dalawang daliri nitong mahahaba.“Alkez!! Ahhh!“Hindi ko napigilan ang sumigaw dahil sa ginawa nito sa’king loob.

“I want you to moaned Alkez not Zed, understand?”

Lumunok ako bago ako marahan na tumango. Hindi ko magawang magsalita.

Napapikit ulit ako ng aking mata ng sumagad ang dalawang daliri nito sa aking lagusan.

“A-alkez! Ahhh! Ahhh!“Hindi ko alam kung saan ako kakapit dahil wala naman pagkakapitan bukod sa doorknob pero sa braso ako nito kumapit ng mahigpit.

“Music to my ear.”

“Ahh! Ohhh! Shit!“Isinubsob ko ang aking mukha sa leeg nito at wala sa sariling kinagat iyon ng mariin.

Sunod sunod ang pag-ulos ng daliri nito sa aking loob. Nahihibang na ako sa ginagawa nito habang ang kabilang kamay nito ay marahas ng pinipisil ang aking dibdib.

He fucking finger me hard and fast. Sumusunod na ang aking beywang dahil sa ginagawa nitong pagpasok ng mga daliri.

“Oohhh! Alkez! Faster!“Malakas na bulong ko sa leeg nito. Hindi ko na alam ang gagawin ko, ang huwisyo ko ay tila nilamon na ng kamunduhan nito.

“Fuck! You’re so wet.”

May nararamdaman na akong pamumuo sa aking puson kaya mas lalong hindi ko alam kung saan ako babaling. Wala akong ginawa kung hindi ang i-ahon ang mukha ko sa leeg nito ngunit ilang sandali lang ay didiin ulit ang mukha ko sa leeg nito.

“M-malapit n-na ako!“Malakas na sambit ko dito. Ramdam na ramdam ko na ang papalapit na pagsabog sa aking puson.“Bakit ka tumigil?!“Galit na sigaw ko dito nung tumigil ito. Naiinis ako dito dahil malapit ko ng marating ang kasukdulan pero tumigil ito!

“I want you.“Bulong nito sa akin na may halong kagustuhan.“I want to take you with your clothes on.”

Nalalasing ako sa mga sinasabi nito at ginagawa nito sa akin. Tumingin ako sa kamay nitong nasa aking pagkababae at humahaplos doon. Hindi ko alam kung mahihiya ako dahil sa ginagawa nito doon.

“I want to shaved this hairy pussy. But I think I can’t.“Bulong nito habang hinihimas ang umbok sa aking ibaba.

Hiyang hiya na ako sa mga sinasabi nito. Hinawakan nito ang aking cycling short bago ibinaba iyon kasama ang aking panty. Akala ko ay tuluyan nito iyong ibababa ngunit hanggang sa tuhod lang iyon.

Ang malaking umbok nito sa boxer ay tumatapat sa aking pagkababae na tila alam kung saan ito papasok. May nagsasabi sa aking isip na hawakan iyon kaya marahan kong iginalaw ang aking kamay at wala sa sariling hinawakan iyon at dinama sa aking palad kahit na nasa loob pa ito.

“Fuck!“Marahas na bulong ni Alkez. Hinawi nito ang aking kamay at ibinaba nito ang boxer na agad na humaplos sa aking pagkababae.

Umawang ang aking labi dahil sa laki noon at taba. Nanginginig ang aking kamay na hinawakan ulit iyon.

Napaka init nito sa aking kamay at tila gustong umalpas. Hindi kaya ng isang kamay ko ang pagsapo doon at kailangan ay dalawang kamay.

Kumikislot iyon sa aking mga kamay. Ang mga ugat noon ay tila galit na galit dahil sa paghawak ko.

“Fuck!“Marahas na inalis ni Alkez ang aking kamay doon at walang sabi sabing ipinasok sa aking loob ng sagad na sagad.“Ahhh! Fuck!”

“AHHHH!“malakas kong ungol ng matamaan nito ang pinakadulo sa aking kalooban.

“Fuck! Fucking tight!“Patuloy lang ito sa gigil na ulos.

“Ahh! Ohhh! Alkez! Alkez!“Hindi ako makagalaw dahil limitado lang ang aking gagalawan!

Hinawakan nito ang aking beywang bago mabilis at sagad na sagad na umulos sa aking loob. Gigil ang bawat pinapakawalan nito.

“Ahh! Shit!”

Iminulat ko ang aking mga mata at bumaba iyon sa aking ibaba. Kitang kita ko kung paano nito i-ulos ng sobrang bilis ang mahaba at mataba nitong pagkalalaki sa aking pagkababae ba walang nagagawa kung hindi tanggapin iyon kainin at iluwa bago papasok ulit.

Tanging ungol lang na malalakas ang namutawi sa loob ng banyo.

Mas lamang ang malalakas na ungol na nanggagaling sa akin kaysa dito. He was taking me hard and rough in standing position.

Nakaawang ang labi ni Alkez habang nakapikit na kita ang sarap at pagnanasa sa mukha nito na kahit seryoso at marahas ay makikita doon.

Sinunggaban ko ito ng halik na agad namang ginantihan ng malalim at nakakalunod. Naglabanan kami ng dila sa dila at laway sa laway. Para kaming mga sabik at hayok sa ginagawa namin.

Mahigpit nito akong niyakap at sunod sunod na umulos na mararahas. Ramdam kong parang hinahalukay nito ang aking kalooban.

“Ahh! Malapit na ako!“Ramdam ko sa akin ang namumuong pagnanasa sa aking puson. Isinubsob ko ang mukh ko sa leeg nito at sinipsip ang balat doon.

“Fuck! I’m cumming too! Fuck! Ahh! Take it!“Puno ng pagnanasang ungol nito.

“Ahhhhhhh!!“Mahaba kong ungol ng sumabog sa ang pagnanasang namuo sa aking puson.

“Shit! Fuck! Ohhh!”

Napakapit at pikit ako ng mariin ng maramdaman ko ang sunod sunod na pagkislot ng pagkalalaki nitong mataba at mahaba sa aking loob. Naramdaman ko rin ang pinakawalan nitong napaka sarap sa pakiramdam sa aking loob.

Matapos nitong magpalabas sa aking loob ay inilabas nito ang mataba nitong pagkalalaki.

Mahina pa akong napaungol ng may naramdaman akong kiliti dahil sa ginawa nito. My legs are shaking because of what he did to me.

Iminulat ko ang aking mga mata at tumingin sa ibaba ko. Nakita ko pa sa aking panty ang inilalabas ng aking pagkababae na tumutulo sa aking hita.

“You didn’t cum. You squirted.“Nakangisi nitong usal bago parang alam na nato kung saan ito pupunta patungo sa bathtub nito.

Nahihiya akong napapikit ng mariin. Ramdam kong pulang pula ang aking mukha.

Damn! Sabi ko hindi na muulit ito pero na ulit na naman!

HPM 33

Hinawakan ko ang aking kamay dahil sa panginginig at excitement dahil sa wakas ay makikita ko na ang mga kapatid at tatay ko ngayong araw.

Hindi ako pumayag na ihatid ako ng isa sa mga sasakyan ni Alkez kahit na sinabi nito. Hindi ito pumayag sa akin pero nung makulit ko ito ay wala na itong nagawa kung hindi ang tahimik na sumang-ayon.

Sinabi naman sa akin ni Nanay Brenda ang kailangang sasakyan pauwi dahil ito ang unang beses na bibiyahe ako ng matagal at malayo.

Sa Laguna ang probinsya ko kaya malayo iyon sa tagaytay. Nasa dulo kami ng laguna.

Ilang oras bago ako makarating sa pinaka bukana ng aming baryo. Bumaba ako sa tricycle. Kumuha ako ng singkwenta pesos para ibigay kay Manong driver. Ibinalik nito sa’kin ang sukli ko, hindi ko gusto ang tingin sa akin ni Kuya kaya mabilis akong naglakad patungo sa kung saan ang bahay namin malayo layo pa ang lalakarin ko.

Pero kapag na aalala ko ang masayang ngiti na sasalubong sa akin ay nawawala iyon.

Hindi ko pinapansin ang mga kalalakihan na nakatingin sa akin. Nagtataka ang mga mukha nito na halata naman dahil sa kunot ang noo.

Nahihiya tuloy akong tumungo. Tinignan ko ang paaralan na tahimik.

Naalala kong dumaan muna sa kapatid ni Nanay Brenda dahil may ipinabibigay din ito na isang sobre na pinasabay sa akin.

“Tao po.“Hindi kalakasan na tawag ko ng makarating ako sa tindahan kung saan may nag-alok sa akin ng trabaho.

Walang sumagot o lumabas man lang.

“Tao po!“Hindi kalakasan na sigaw ko at ilang sandali lang ay nakita ko ang babaeng nag-alok sa akin ng trabaho noon.

Taka itong tumingin sa akin.“Anong kailangan mo Ija?“Tanong nito sa akin. Naguguluhan.

Ngumiti ako kay sa babaeng kapatid ni Nanay Brenda, kinuha ko ang sobre sa bag na hindi kaliitan na pinahiram sa akin ni Nanay Brenda kanina para man lang daw ay may paglagyan ang aking bibitbitin. Nakatulong iyon sa akin dahil bumili rin naman ako ng mga damit para kila Madeo, Sparios at Pilofie na alam kong magugustuhan ng mga ito.

“May pina a-abot po si Nanay Brenda.“Inabot ko sa babaeng kauspa ko ang puting sobre.

Bahagya pang na guluhan si Ate ngunit tinggap din sa huli ang inabot ko. Meron pa akong kinuha na isang hindi kalakihan na paper bag.

“Eto po, para daw po sa pamangkin niya.“Nakangiti kong ini-abot ang paper bag na kinuha din nito.

Titig na titig lang sa akin ang babaeng kaharap ko na para bang may inaalala ito kung saan nito ako nakita.

“Ah! Sinasabi na nga ba! Ikaw yung batang iyon!“Masayang usal nito sa akin bago nagpasalamat.

Magpapaalam na sana ako upang umalis na dahil alam kong hinihintay ako ng mga kapatid ko ngunit pinigilan ako nito.

“Sandali lang Ija. May ibibigay nga pala ako sayo.“Sambit nito sa akin bago nagmamadaling pumasok sa loob ng bahay nito.

Ako naman ngayon ang nagtaka dahil sa sinabi nito. Nagtataka ako kung ano yung ibibigay sa akin ni Ate.

Bumalik si Ate na may dalang isang brown envelope na maliit. Tumingin ito sa akin at kinuha ang palad ko ng makalapit ito sa aking gawi.

“Hindi ko ginastos ang pera na ’yan, wala kang makikitang bawas o kaltas d’yan. Matagal na sa akin ang pera na ’yan dahil hindi ko makita ang mga kapatid mo simula nung araw na ’yon. Kaya hindi ko naibigay iyan. At ngayon ay sayo ko na maibibigay ’yan dahil nandidito kana.“Mahabang paliwanag nito sa akin.

Tinignan ko ang sobreng kulay brown sa akin. Punong puno ako ng pagtataka.

“Ay jusko yung niluluto ko! Ija maiwan na kita ah?”

Tumango lang ako at pinilit na ngumiti at nagpasalamat din dito. Ang daming tanong sa isip ko na hindi ko masagot sagot.

Kinakabahan din ako.

Mabilis akong pumara ng sidecar para mabilis akong nakarating sa bahay namin.

“Saan ija?“Tanong sa akin ng matandang nagmamaneho.

“Kuya sa pinakadulo po.“Sambit ko.

Alam na nito kung saan ang pinakadulo dahil sa amin lang naman ang pinaka dulong bahay dito sa lugar na ito.

Mahigpit ang hawak ko sa mga binili kong gamit para sa mga kapatid ko habang tahimik na ipinapalanangin na sana ay walang masamang mangyari sa mga kapatid ko.

Nakarating na kami sa kung saan ang lugar namin kaya nung tumigil ang sidecar ay walang tingin tingin akong kumuha ng pera sa aking bag na dala at bago ini-abot iyon sa matanda.

“Ija wala akong isusukli sa isang libo mo.”

Tumingin ako sa matanda na nakangiwi sa akin.

“Sa inyo na po ’yan.“Pagkasabi ko nun ay mabilis kong kinuha lahat ng mga pinamili ko bago ako nagmamadaling naglakad patungo sa bahay namin na tahimik.

Sobrang tahimik.

Mabilis kong hinawi ang maliit na kahiy na s’yang nagsisilbing harang papunta sa aming bahay.

“Madeo! Pilofie! Sparios!“Sigaw ko. Kinakabahan na.

Walang sumagot sa akin kaya mas binilisan ko pa ang paglalakad hanggang sa makarating ako sa aming maliit na bahay.

Parang gumuho ang mundo ko ng makitang walang tao doon at magulo pa.

Kusang tumulo ang aking mga luha. Pinapanatag ko ang loob ko dahil baka umalis lang ang mga ito ngunit inabot na ako ng takipsilim doon sa aming bahay wala paring umuuwing mga kapatid ko na kasama si Tatay.

Doon na nag-umpisang sumakit ang dibdib ko dahil sa na pafang may namumuong bukol na hindi ko maintindihan sa sobrang sakit.

Binitawan ko ang aking mga dala bago ako lumabas sa bahay at pumunta ng kalsada upang hintayin ang mga ito.

Ilang oras na akong naghihintay sa mga kapatid ko pero ni anino ng mga ito ay hindi man lang nagpakita sa akin.

Pinunasan ko ang luha ko at nagumpisa na akong maglakad lakad upang hanapin ang mga ito.

“Ista?”

Bumaling ako sa isang taong tumawag sa akin. Ngumiti ito ng makita ako ngunit agad din itong naging aligaga ng makita ang mukha ko.

“A-aling Delya nakita mo p-po ba yung mga kapatid ko?“Pinunasan ko ang aking pisngi dahil sa tumulong luha doon.

Nakita ko kung paano magbago ang reaksyon nito na tila inaasahan na ang aking itatanong. Nakita ko rin dito ang pagkabalisa.

“I-iste…“Huminga ng malalim si Aling Delya bago nito hinawakan ang aking mga kamay.“Huwag ako ang tanungin mo. Magpunta ka sa bahay nila Don Montividad at doon mo malalaman ang lahat ng katanungan mo.“Sambit nito sa akin.

Montividad.

Montividad na naman. Tatango na sana ako at aalis na ngunit mahigpit ang kapit ni aling Delya sa aking kamay.

“M-meron pa ako isang sasabihin s-sayo…”

“Ano po yun?“Naguguluhang tanong ko.

“Si Madeo ay nasa DSWD.”

Parang nagpintig ang aking tenga dahil da sinabi ni Aling Delya sa akin. Marami akong gustong itanong ngunit mas pinili kong mag-paalam na.

Mas uunahin ko ang kapatid ko at hindi hindi ako pupunta sa mga Montividad upang mahanap ang sagot sa aking isip.

Mabilis akong pumara ng tricycle at agad ko rin sinabi kung saan ang tungo namin. Nanginginig ang mga kamay ko dahil sa kaba at takot.

Hindi ko alam kung bakit at anong nangyari upang mapunta doon si Madeo. Hindi ko mapakalma ang sarili ko at halo-halo narin ang nasa isip ko.

Hanggang sa makarating ang sinasakyan kong tricycle sa tapat ng simbahan kung nasaan ang DSWD.

“Manong pwede po bang pakihintay nalang po ako?“Tarantang tanong ko kay kuyang driver.

“Oo naman Ija.”

Nagpasalamat ako dito bago ako nagmamadaling pumasok sa loob ng DSWD.

Mabilis akong lumapit sa isang babae na nasa lobby desk. Humahangos na humarap ako dito upang itanong ang pangalan ni Madeo.

“Nandidito po s’ya Ma’am. Meron siyang kasalanan.“Sambit sa akin ng babae habang ang mga mata ay nakatingin sa papel nito.

“A-ano pong kasalanan n’ya?“Naguguluhanang tanong ko.

Tumingin sa akin ang babae.“kinasuhan po siya ni Don Montividad ng pagnanakaw.”

“A-anong p-pagnanakaw?“gulong gulo na talaga ako ngayon. Hindi ko na alam sa sarili ko kung ano paba ang nangyayari sa akin.

“Hindi naman po napatunayan may ninakaw po ang kapatid mo pero mas pinili po namin na ilagay muna ang kapatid mo dito sa DSWD dahil wala na itong kasama sa inyo. Nakatulala lang ito at laging napakalayo ng iniisip.”

“P-pwede ko ba s’yang puntahan?“Nanginginig na tanong ko.

Tumango sa akin ang babae bago ako sinamahan kung nasaan si Madeo.

Kusa ng nagbagsakan ang aking mga luhang kanina pa gustong lumabas ng makita ko ang itsura ng aking kapatid.

Malayo ang tingin nito habang tahimik na nagsasalita ng kung ano-anong hindi ko maintindihan. Tumingin ako sa babaeng kasama ko.

“P-pwede k-ko ba s’yang kausapin?“Humikbi ko. Hindi ko na kaya. Sobrang bigat na ng nasa puso ko.

Nagaalinlangan na tumango sa akin ang babae. Wala na akong sinayang na panahon. Marahan akong lumapit sa aking kapatid at lumuhod sa harapan nito.

“M-madeo…“Tawag ko dito.

“Masasama sila, kinuha nila ang mga kapatid ko. Pinatay nila ang tatay ko. Masama sila. Wala silang puso.“Paulit ulit na bulong nito na ngayon ay naririnig ko na.

Parang pinagbagsakan ng langit at lupa ang aking puso at wala akong nagawa kung hindi ang umiyak at hayapin ito ng mahigpit.

“M-madeo, nandidito na ang a-ate.“Himagulgol ako habang yakap yakap ko ito.

Sobrang daming pinagbago ng kapatid ko. Sobrang laki ng ipinayat nito kumpara nung dati.

“Isusumbong ko sila kay ate, isusumbo ko sila.”

Mas lalo akong malakas na napaluha dahil sa paulit-ulit na binibigkas nito.

Hinawakan ko ang mukha nito at tinignan ito sa mga mata.

“Madeo. N-nandidito na si a-ate Iste. Nandidito na ako oh.“Habang sinasabi ko iyon ay walang patid ang pagtulo ng aking luha.

Sobra sobra na ang sakit sa aking dibdib. Ayokong sumumpong ang sakit ng puso ko ngayon. Hindi maganda ’yon.

Naramdaman kong tila natigilan si Madeo kaya bumaba ang tingin ko dito at sinapo ang mukha.

“A-ate?“Garalgal ang boses na tanong nito.

HPM 34

“M-madeo, ayus kalang ba?“Walang patid ang pagtulo ng aking luha dahil dito.

“Ate!“Mahigpit ako nitong yinakap na agad ko naman sinuklian.“Ate si Pilofie at Sparios ate!”

“N-nasaan ang mga kapatid natin?“Kinagat ko ang aking labi para pigilan ang hikbing kumawala.

Umiling iling si Madeo kaya agad akong na guluhan.“Ate, pinaghiwalay kami ni Don Montividad ng mga kapatid ko, h-hindi ko alam kung saan nito dinala sila Pilofie at Sparios ate.”

“S-si Tatay?”

Dahil sa tanong kong iyon ay maslalo itong umiyak at idiniin ang mukha sa aking dibdib at doon bumuhos ang mga luha.

“A-ate, p-pinatay n-nila si t-tatay.”

Literal na gumuho ang mundo ko dahil sa sinabi ni Madeo. Tumulo nang tumulo ang aking luha.

Tila sinasaksak ang puso ko dahil sa sinabi nito. Ilang buwan lang akong nawala pero bakit ganito yung aabutan ko? Bumalik ako para sa graduation ng mga kapatid ko pero bakit hindi ko makita ang mga kapatid ko? Ilang buwan lang akong nawala pero bakit nagkaganito si Madeo?

Sumidhi ang galit ko kay Don Montividad. Sobra na ang galit na ibinibigay nito sa akin. Hindi ko na alam kung saan mapupunta ang galit na ’to.

Sobra na siya. Sa kanila na nanggaling ang mga natamo ni Tatay dahil sa kanila bakit hindi parin niya tinigilan ang tatay ko?

Hindi ko alam kung dahil ba sa pagod o tinding pagluha ay nawalan nalang ako ng malay.

“Ate! Ate!”

Ayun ang huling narinig ko galing kay Madeo.

Iminulat ko ang aking mga mata at nasa isang hindi kilalang kuwarto ako. Hindi ko alam kung nasaan ako kaya agad akong napabalikwas ng bangon.

“Ate!“Nagaalalang tawag sa akin ni Madeo na agad akong nilapitan.

Nakita ko din ang isang Doctor na kakapasok lang at agad na ngumiti sa akin.

“Gising kana pala Ija.“Nakangiting sambit nito sa akin.

“B-bakit po ako nandidito?“Tinanggal ko ang kumot na nasa aking hita at agad na tatayo na sana ngunit mabilis akong inalalayan ni Madeo ng makaramdam ako ng hilo.

“Ija, hindi ka muna pwedeng gumalaw o mapagod dahil sa dinadala mong bata sa sinapupunan mo.”

Nabingi ako at nanigas sa kinauupuan dahil sa sinabi ng doctora sa akin. Hindi makapaniwalang tumitig ako dito. Hindi ko alam ang sasabihin at magiging reaksyon ko.

Isa lang ang nasa isip ko.

Hindi ako handa dito. At alam kong hindi ko makakaya. Mahina ang katawan ko at hindi ngayon buwan ay hindi nagiging maganda ang puso ko.

“D-doctora a-ano pong sabi mo?“Pag-uulit ko ulit dito.

Hindi na aalis ang ngiti ng labi sa akin ng doctora.“Kambal ang nasa sinapupunan mo kaya hindi ka muna pwedeng magpagod. Congratulations—”

“Ate, diba hindi ka pwedeng magbuntis? M-may sakit po s-s’ya sa puso D-doc…”

Nawala ang ngiti sa akin ng doctora at napalitan iyon ng isang malungkot na emosyon. Ako naman ay wala sa sariling tumingin sa aking tiyan.

Hindi ko alam kung kailan at paano ako nagkaroon ng isang sintomas nang pagbubuntis.

Acidic ako, kaya hindi pwedeng iyon ang sintomas.

Napapikit ako ng mariin ng maalala ko kung paano ako mabighaning uminom ng kape kahit na bawal sa akin. Pinipigilan ko iyon pero nitong mga nakaraang lingo ay tila hindi ko mapigilan ang sarili ko parang gustong gusto kong uminom noon.

“Malala ba ang sakit sa puso mo Ija? May mga nararamdaman kaba ngayon?“Sunod sunod na tanong sa akin ng doctora.

Lumunok ako bago marahan na tumango.“Nitong mga nakaraang buwan po, sumasakit ulit ang puso ko.”

“Ija, normal lang naman sumakit ang puso kapag nasasaktan at lalo na kung tumitibok ito dahil sa pagmamahal.”

“H-hindi p-po Doc. Meron sa akin na isang beses ay sobrang sakit ng puso ko at pasalamat nalang ako na may n-natira pa akong g-gamot na noon p-pa.“Bumaba ang tingin ko sa sahig dahil sa inamin ko. Matagal na talaga ang gamot na iyon. Hindi ko alam kung ilan taon na ’yon, hindi ko lang iniinom dahil hindi naman sumasakit ang aking puso noon. Alam kong may sakit ako kaya iniingatan ko ang puso ko.

Nito lang talaga naging hindi maganda ang takbo nun. Tumingin ako sa kapatid kong naguguluhan sa aking sinabi at sa nangyayari.

“Nagpatingin kaba sa Doctor Ija?“Tanong sa akin ulit ng doctora.

Umiling ako.“Wala po akong pera that time. Meron lang po akong ininom na gamot kaya nawala ang sakit at kumalma po ako.”

“Pwede kang magbuntis Ija ang kaso ay mahihirapan ka kung labor ang gagawin mo, I suggest to you na i-cesarean mo Ija. Halata naman sayo na inaalagaan mo ang sarili mo kahit na may mga problema ka. But hindi ko ito-tolerate na mag-isip ka ng mag-isip dahil makakasakit sa iyo ’yon pati sa kambal.”

Nangatal ang labi ko dahil sa sinabi nito. Bakit kailangang kambal pa? Hindi ko alam kung magiging masaya ako o magiging malungkot.

Masaya ako na magkakaroon ako ng pamilya pero hindi pa ito ang plano ko dahil bata pa ako. Mag be-bente anyos palang ako at marami pa akong kailangang gawin sa mga kapatid ko. Masaya ako. Pero meron sakin na masakit.

Masakit para sa akin na baka sex lang ang gusto ni Alkez kaya niya iyon nagawa. What he want is what he gets. Naging marupok lang ako sa mga haplos nito sa akin. Marupok lang ako kaya nagagawa ko iyon. Tawag lang ng laman iyon para dito.

“H-hindi ko k-kaya Doctora.“Mahinang usal ko.

“Pag-isipan mo ang gagawin mo Ija. Maiwan ko muna kayo, bibigyan kita ng pwede mong inumin na vitamins para sa kambal mo Ija.“Ayun lang ang sinabi ni Doctora bago ito umalis at iniwan kami ni Madeo.

Imbis na isipin ang sarili ko ay tumingin ako kay Madeo na walang emosyon sa aking mukha.

“Samahan mo ako, hahanapin natin sila Sparios at Pilofie.“Marahan akong tumayo at hinawakan ang kamay ni Madeo na nakaakay sa akin kung sakaling matumba ako.

“Ate, bawal sayo ang—”

“Wala akong paki alam! Gusto kong hanapin ang kapatid natin!“Malakas na sigaw ko dito.“Wala akong paki alam kung anong mangyari! Hahanapin natin sila Sparios at Pilofie kaysa sa mga batang dinadala ko!”

Nakita ko kung paano tumungo ng marahan si Madeo bago ako niyakap ng mahigpit. Dahil sa ginawa nito ay namghina na naman ang aking loob.

Pinagtagpi tagpi ko ang nangyari ngayon sa akin.

Namatay si tatay at nawala ang mga kapatid kl dahil sa Montividad. Gsuto ko nang sumuko sa totoo lang pero mas pinipili kong ilaban ang sarili ko para lang sa mga kapatid ko.

Mas pinipili kong magpakatatag.

“Ate, a-alam kong hindi mo na d-din alam ang gagawin ate, ramdam kita. Ganyan din ako, hinding hindi ko na alam ang gagawin pero nagpapakatatag parin ako, nawala na yung sarili ko ate. Sinira na nila ang pamilya natin noon pa man at alam kong wala tayong magagawa, hindi tayo makakalaban sa kanila.“Humikbi ito dahil sa sinabi.“Sobrang ubos na ubos nadin ako ate, pero humahawak parin ako.”

Kinagat ko ang labi dahil sa hikbing gustong kumawala. Hinawakan ko ang likod nito at marahan na hinaplos.

“Halika, samahan mo ako.“Matapang sa sambit ko dito bago ko hinila ang kamay nito upang pumunta sa bahay ni Don Montividad.

Pagod itong tumingin sa akin at wala din nagawa nung hilahin ko ito patungo sa labas ng hospital. Hindi ko na hinintay ang pagbalik ng doctora. Mabilis kong hinanap ang tricycle na sinakyan ko kanani. Nung makita ako nito ay nakita ko ang inis sa mukha nito.

“Ija! Hindi mo ako binayaran kanina!“Inis na sigaw nito sa akin.

“Kuya handa akong doblihen ang bayad sayo ihatid mo lang po kami sa bahay ni Don Montividad.“Seryosong sambit ko dito.

Kumuha ako ng pera sa pouched na nasa akin parin at halatang walang humawak doon. Nang makakuha ako ng limang daan ay ibinigay ko iyon sa driver.

“Kahit huwag mona pong ibalik ang sukli kuya.“Usal ko dito.

Agad naman na nagliwanag ang mga mata nito at minadali kaming pinasakay.

“Doon ba kamo kila Don Montividad?“Tanong nito habang umaandar ang tricycle.

“Opo.”

Hindi na sumagot ang driver at wala pang kalhating minuto ay nasa harapan na kami ng mansion ni Don Montividad.

“Nandidito na tayo.“Anunsyo ni kuyang driver kaya agad kaming bumaba ni Madeo.

Umalis na ang driver at kami nalang ni Madeo ang natira. Punong puno ako ng galit sa katawan pero mas pinili kong ikalma ang aking sarili.

“A-ate, b-baka—”

“Hindi n’ya tayo paaalisin.“Malamig na sambit ko sa kapatid ko.

Dahil bukas ang malakign gate ay naglakad kami ng aking kapatid patungo sa malaking bahay. Nung nasa tanggapan na kami ay nakita ko ang pagtigil sa paguusap ang mga matatandang nandodoon kasama na ang dalawang anak ni Don Montividad.

“Anong ginagawa ng mga hampas lupa na ’yan dito?!“Sigaw ni kylie sa amin.

Matalim ko itong tinignan. At dahil hindi naman ito ang sinand’ya ko ay hindi ko ito pinatulan. Walang emosyon kong ibinaling kay Don Montividad ang aking paningin.

“Nasaan ang mga kapatid ko.“Kalmadong usal ko dito.

Hindi ako tumutungtong sa pamamahay nito noon dahil hindi ko kaya. Ngayon lang ako nagkaroon ng kumpyansa na magtungo dito dahil sa mga kapatid ko.

Nakita ko ang pag ngisi nito sa aking sinabi.

“Yung mga kapatid mong basu—”

“Huwag na huwag mong sasabihin na basura ang mga kapatid ko dahil una sa lahat ay ikaw ang basura sa atin! Ikaw ang basura sa buhay ko!“Galit na galit kong sigaw dito.

Nakita ko ang pagtigil nito dahil sa sinabi ko. Nakita ko rin ang tindi ng galit nito.

“Paano mo naman nasabing basura ako? How? Tell me lady.“Kalmado ngunit ramdam ko ang galit sa mga salitang binibigkas nito.

Kahit na matanda ito ay hindi ko ito bibigyan ng respeto ngayon. At kahit kailan.

“Bakit yung mga pinaggagawa mo sa pamilya ko dapat bang hindi kita tawagin na basura?! Namatay ang M-mama ko dahil sayo! Pinahirapan mo ang Tatay ko! Dahil sayo naging mesirable ang buhay ko!“Tumulo ang luha ko, ngayon lang ako mapupuno ng ganito.

“Walang ginawang masama sayo ang Mama at Tatay ko pero anong ginawa mo!“Pinunasan ko ang aking luha.“Wala kang kwentang tao! Wala kang kwentang lalaki!”

Isang malakas na sampal ang natamo ko sa palad nito. Malakas iyon. Sa labing siyam na nabubuhay ako ay ngayon ko lang naramdaman iyon. Ngayon ko lang naramdaman ang sampal ng palad nito sa akin.

Natatawa akong tumingin dito. Hindi tuwa kung hindi puno ng galit at puot.

“Bakit hindi mo ulit gawin?“Sambit ko dito. Nakita ko kung paano kumuyom ang kamao nito sa pagpipigil.“Kahit kailan wala ka naman kwenta sa akin diba? Bakit hindi ako yung pinatay mo? Kasi takot ka? Bakit ayaw mong ako yung saktan mo? Kasi masakit din sayo?“Marahan kong pinunsan ang aking luha.“Oo nga pala, hindi mo kaya kasi ako lang yung nag-iisa mong anak hindi ba? Ilan taon kayong nagsasama ng asawa mo pero sa Mama ko lang ikaw nilabasan diba? Hindi naman baog si Donya Anglia. Pero bakit hindi ka nilalabasan sa kanya?“Wala na akong paki kung masaktan ko ito. Kulang pa ang ginawa nito sa pamilya ko.“Instead of caring me you choose to hurt me using my family.“Tumingin ako sa dalawang anak nito.“Ako yung tunay mong anak pero duwag kang mag pakaama sa akin.“Tumingin ulit ako kay Don Antonelli Montividad. Kitang kita ko sa mga mata nito ang sakit at galit.“Punong puno na ng galit at puot yung dibdib ko dahil sayo.“Awa ko itong tinitignan.

“Hindi mo alam ang pangyayari Alista.”

“Oh, you know my name?“Kunwaring manghang usal ko dito.“Calling my name with your dirty mouth is so fucking gross. Nakakdiri kapag nanggagaling sayo.“Alam kong masakit na dito pero hindi pa iyon sapat.

“Sa loob ng labing siyam na taon nagdusa din ako! Kaya huwag mong sasabihin sa akin ang dapat kong gawin dahil gumaganti lang ako! Yes I raped your mother you know why? She fucking killed my Father!“Galit at puno ng sakit na sigaw nito nita sa akin.

“Hindi ko alam na mabubuo ka kaya hindi ko itinuloy ang plano ko para sa kanya, Yes have sick. I can’t produce sperm for my beloved wife, I have sickness. Pero hindi ko alam na lalabasan ako, you want to know the real Story? I’m freely to tell to you.”

“Hindi ko kailangan na malaman ang wala mong kwentang estorya, ang pinunta ko dito ay ang mga kapatid ko. Sabihin mo sa akin kung nasaan ang mga kapatid ko.“Walang emosyong sambit ko dito.

“Hindi ko alam kung nasaan ang mga kapatid—”

“Sinungaling ka! Kinuha mo ang mga kapatid ko! Ilang buwan ng wala ang mga kapatid ko!”

“Bakit ilang buwan kana bang hindi makaalis sa DSWD? para sabihin mong ako ang kumuha sa mga kapatid mo? Galit ako sa pamilya mo pero hindi ko kayang manakit ng ba—”

“Hindi mo kaya?! Ano pa bang ginagawa mo sa pamilya ko?! Hindi mo kaya, kaya pamilya ko yung sinasaktan mo para masaktan din kami?!“Sigaw ko dito.“Ganda ng plano mo! Ilalabas mo ang mga kapatid ko. Bago pa ako mawala ng tuluyan ang respeto ko sayo.”

“Paano ko ilalabas ang mga kapatid mo kung wala sa akin?!“Sigaw din nito sa akin.

Sarado ang isip ko kahit na nakikita ko naman sa mata nito ang katotohanan.

HPM 35

Dahil mukhang nagsasabi naman ito ng totoo ay napagpasyahan ko na nang umalis sa papamahay nito dahil hindi ko kakayanin kung magtatagal ako dito.

Tatalikod na sana ako at hahakbang na palabas ngunit hinawakan nito Don Montividad ang aking kamay.

“Huwag mo akong hawakan. Ayokong humawak yang mga wala mong kwentang kamay sa akin.“Mabilis kong pinalis ang kamay nito sa aking palapulsuhan ko.

“Tutulungan kita maghanap sa mga kapatid mo…”

“Ngayon magbabait baitan ka sa’kin? Hindi ko kailangan ng tulong mo.“Walang emosyon akong tumitig dito. Bago ko napag pasyahan na tuluyan ng umalis sa bahay nito.

“A-ate, saan natin hahanapin si Sparios at Pilofie?“Naiiyak na tanong sa akin ni Madeo.

“N-nasaan si Tatay?“Utal na tanong ko dito.

Tumungo ito bago naunang maglakad kaya sinundan ko lang. Malayo ang inilakad namin hanggang sa makarating kami sa likod ng bahay namin kung saan meron doon na isang batang babae na nakaupo at umiiyak.

“P-pilofie?“Sabay naming sambit ni Madeo.

Unti-unting lumingon sa amin ang batang babae na si Pilofie nga!

“Pilofie!“Masaya akong mabilis na humakbang dito at niyakap ng mahigpit.“kung saan saan ka namin hinanap, nanadidito ka lang pala!“Tumingin ako sa paligid.“Nasaan si kuya Sparios mo?“Tanong ko dito habang inaalis ang mga buhok nito sa mukha nito na nakasabog.

Wala itong imik at sobrang tahimik.

“Bunso nandidito na si a-ate.“Gumaralgal ang aking boses.

“Wala akong ate. Wala akong kapatid na babae. Ako lang ang anak na babae ni Tatay.”

Libo libong punyal ang tumusok sa aking dibdib dahil sa malamig nitong sinabi.

“A-ano bang pinagsasabi m-mo Pilofie? A-ako ’to yung a-ate mo…”

“Wala nga sabi akong ate!“Malakas ako nitong itinulak dahilan para mapaupo ako sa damuhan.

Tumingin ako kay Madeo na madilim din ang mukha na nakatingin sa akin.

“M-madeo, sabihin mo naman kay Pilofie na ako ’to oh, yung… ate n’yo.“Humikbi kong sambit dito. Ngunit hindi ako nito pinakingan. Hinawakan nito ang kamay ni Pilofie.

“Matagal na kaming naghihirap dahil sa Ama mo, ngayon ko lang nalaman na hindi ka pala namin Kapatid kaya may rason na kami para sumama sa mga kamag-anak ni Tatay na matagal na kaming kinukuha.”

“Ano bang sinasabi mo Madeo?! Ano naman kung hindi ko tatay ang tatay mo?! Kapatid ko parin kayo! Pamilya ko.“Humikbi ako.“P-pamilya ko parin kayo!“Hinayaan kong lamunin ng luha ko ang mga mata ko.“Pamilya ko kayo, mahal na mahal ko kayo.“Lumuhod ako sa harapan ng dalawa kong kapatid.“Please, kung ano man yung nagawa ko sa inyo. Please patawarin n’yo na si a-ate.“Pagmamakaawa ko sa dalawa.

“Hindi mo alam kung gaano kasakit sa amin na mawalan ng Ama! Kung paano namin masaksihan ang huling hininga ni tatay! Wala kaming perang para sa kabaong at sa iba pa.“Humakbang patungo sa isang lugar si Madeo.“Hindi mo alam kung paano namin inilibing si tatay ng hindi nadadasalan at idinaan sa simbahan.”

Hirap man ay nagpunta ako kung saan ito nagpunta. Doon ay bumuhos ang lahat ng luha sa aking mga mata. Bumuhos sa akin ang lahat ng sakit. Napaluhod ako at niyakap ang krus na gawa sa kahoy.

Sobrang sakit na nang aking dibdib. Sobra sobra na ang sakit sa akin. Sobra na ang iniyak ko, sobra na ang ibinibigay sa akin.

“Sasama na kami kila Tito Mandy, sila tita na ang magpapatuloy sa amin sa pag-aaral. Si tita na ang gagastos sa aming magkakapatid.”

Tumingin ako kay Madeo na hilam ang mata.“Kaya ko kayong pag-aralin! Kaya kong ibigay sa inyo ang edukasyon!“Paos kong sigaw dito.

Umiling ito.“Ginusto namin na magkakapatid na doon na kami titira.“Seryosong sambit nito sa akin.

“P-paano a-ako? Iiwan n’yo ako? K-kayo nalang yung pamilya ko tapos iiwan n’yo pa ako?“Sobrang sakit na sa akin lahat tapos eto pa ang mangyayari?

Tangina naman! Ano bang naging kasalanan ko?! Ginawa ko naman ang lahat para lumaban ah? Ginawa ko lahat para sa pamilya ko pero bakit naman sa akin binigay ang pagsubok na ’to?!

Hindi ko ba talaga deserve ang lahat ng meron sa akin? Sa’kin ba napunta yung karma ng Ama ko? Eto ba lahat yung kabayaran? Yung magluksa ako? Sobrang sakit na nga sa akin tapos ganito pa? Wala na akong Mama na masasandalan at Tatay na lagi kong sinasabihan ng mga problema ko tapos papaalisin pa sa buhay ko ang mga kapatid ko? Bakit parang sobra sobra na naman yata.

Ang sakit na sa’kin e. Wala ng paglagyan yung sakit sa aking katawan. Gusto ko nalang magpahinga muna gusto kong magpahinga kahit sandali pero paano ako magpapahinga kung sila yung pahinga ko? Paano ako magpapahinga kung sakanila ko lang  nakukuha lakas, tapang na lumaban tapos kukunin pa sa akin?

“Mama, may tears na naman pong lumalabas sa eyes mo.”

Mabilis kong pinunasan ang aking luha bago ako tumingin sa aking anak na si Zero. Ngumiti ako at binuhat ito sa aking kandungan. Hinanap ko ang  kambal nito at nakita ko si Zeiven na nakakatanda nitong kapatid.

“Hindi ko alam na awasan n’yo na pala, sana hinintay n’yo si Mama.“Wika ko sa dalawa.

Its been 9 years yes, I choose to give them life. I tried to aborted them pero hindi gumagana. Nakikita lang akong nawawalan ng malay ngunit malakas ang kapit ng dalawa.

Its been 9 years and I choose to study again using his money. Yes, Don Antonelli Montividad died that day. Nagulat ako doon. Hindi man lang nito ako hinintay na makahilom.

Sobra ang pagluluksa ko nung araw na iyon. Hindi ko nagawang pumunta man lang sa lamay nito dahil sa galit ko. Ilang araw bago ko naisipan na umalis ng lugar na ’yon. Pinili ko ang magpakalayo pero hindi ako tinigilan kakahanap ni Asher sa paghahanap hanggang sa makita ako nito.

“Accept it. Mabibigyan mo ng magandang buhay ang mga anak mo, you can study again. You can pursue your dreams again. That’s your dreams right? Then accept it.“Ibinigay sa akin ni Asher ang envelope na naglalaman ng mga ari-arian ni Don Montividad ng aking ama.

“Hindi matatanggap ’yan, sa inyo na ’yan ni Kylie.“Malamig na usal ko dito.

“Meron kaming sariling kompanya ni Kylie na ibinigay din ni Papa, kaya hindi namin matatanggap ang ibibigay mo, ang para sayo ay para sayo.“Kinuha nito ang aking palad at inilagad doon ang hawak nito.“Alam kong hirap at hindi mo alam kung saan ka kukuha ng pangkinabikasan ng mga anak mo, isipin mo nalang na para ipinamana ni Papa ang kumpanya n’ya sa mga Anak mo, isipin mo ang mga anak mo.”

Wala naman akong choice kung tatanggi ako dahil gusto kong manigyan ng  magandang buhay ang kambal ko at gusto ko rin makapag-aral.

Nakamit ko ang gusto ko, I graduated in Agribusiness. Pinili ko ang hindi ko gusto.

Nung isang taon palang na naipapanganak ko ang kambal ay bumalik ako sa bahay ni Alkez. Hindi ko naman ito nakakalimutan ngunit iba ang mga sinabi nito sa akin noon.

“Lumayas ka. Hindi ko kailangan ng basura at walang kwentang babae sa harapan ko, hindi na kita kailangan. I don’t want to see your face anymore.”

Ayun ang pinaka masakit na sinabi nito sa akin. Gusto kong sabihin dito ang nagyari sa akin pero nung ipagtabuyan nito ako ay nawalan ako ng pag-asang sabihin dito ang lahat.

Hindi ko tinanggap ang kumpanyang nakapangalan sa akin. May nagma-manage noon kahit wala ako. Mas pinili ko ang mabuhay ng payapa kasama ang kambal.

“Mama si kuya may nakaaway na naman sa school.“Panunumbong sa akin ni Zero.

Tumingin ako kay Zeiven na kunot ang noo. Nandodoon lang isa sa lamesa habang may kinakain na prutas. Ang mangga.

“Kuya?“Tumaas ang aking kilay ng tawagin ko ito.

Ngumuwi ito nung tinawag ko ito.“Ma, sila ang may kasalanan—”

“Ininggit mo kaya sila kaya mas lalong lumala yung away—”

“Sumbongero! Paano ko sila hindi papatulan kung nauuna sila?! Bakit ikaw?! Why can’t you tell to our Mama ang nangyari doon sa Cr ng mga babae!“Inis na sigaw nito sa kapatid.

“Abah! Kasalanan ko bang ako yung puntirya nila?! Hindi ko kasalanan yun oy!”

Masakit sa ulo na masaya, ayun ang araw-araw na nararamdaman ko sa dalawang ito. Ito ang bumuo ulit ng pagkatao ko.

Sinapo ko ang aking noo dahil ang dalawa na nagsagutan.

“Anong nangyari sa cr at bakit ka naman nakipag away?“Nagpapalipat-lipat ang tingin ko sa dalawa kong anak.

“Kuya may may pagkain kapa?“Inosenteng tanong ni Zero sa kapatid nito na malamig ang matang umiling.

“Wala. Halika kuha tayo doon sa ref…”

“Isa.“pagbabanta ko sa dalawa na tatakas na sa usapan. Ganyan ang dalawang iyan. Hindi ko alam kung kanino nagmana dahil hindi naman ako ganito nung bata ako.

Agad naman na ngumuso si Zero na siyang nakakatanda kay Zeiven ngunit mas pinili nito na si Zeiven ang tawaging kuya. May sapak din talaga ang dalawang ito. Indeed.

“Sinabi mo pa kasi e.“Nagsikuhan ang dalawa. Hindi malaman kung sino ang unang magsasabi ng totoo.

“Sino ba ang madaldal?“Pagganti ni Zeiven hanggang sa hindi na naman nagsalita ang dalawa.

Huminga ako ng malalim bago binalak na tumayo ngunit hindi pa ako tuluyan na nakakatayo ay agad, agad na nagsalita ang dalawa.

“Ma! Ako muna kuya! Epal mo!”

“Ako muna kuya! Isa!”

Sumasakit talaga ang ulo ko sa dalawang ito. Walang pinagkaiba ang dalawa kung titignan sa mukha. Si Zero na masiyahin at malambing at si Zeiven na malamig na halata ko na kung kanino nagmana. Kung titignan mo ang dalawa ay makikita mong magkamukhang magkamukha ang dalawa. Doon mo lang malalaman ang pinagkaiba nitong dalawang ito kay may umiyak.

Hindi pwedeng umiyak si Zeiven dahil kapag umiyak ito ay kitang kita mo na agad sa mukha nito dahil kapag umiiyak ito ay siya ring pagpapakita ng pula sa noo nito. Ang noo at leeg nito ay tila may birth marked na kulay pula na kapag umiyak ay magpapakita iyon.

Matagal mawala iyon, maghihintay ka ng isang oras bago mawala iyon. Isa lang ang napapansin ko kay Zeiven. Hindi ito mahilig umiyak kahit noong bata pa ito ay minsan lang ito kung umiyak.

Natatawa nalang nga ako minsan na kapag sinusubukan paiyakin ni Zero ang kapatid ay ito ang sumusuko ang sa ito na ang umiyak.

“Oh, sige ikaw na.”

“Hindi ikaw na.”

“Nasaan na yung hunger k—”

“Ma, grade 6 sila Ma,“Pangunguna ni Zeiven.“Hindi ko sila ginagalaw, akala nila ay hindi ko sila gagantihan well, nagkakamali sila doon.“Nagkabit balikat si Zeiven na parang wala lang dito ang nangyari.

Maaga yata akong tatanda sa dalawang ito. Tumingin ako kay Zero na ngayon ay inosenteng nakatingin sa akin.

“Ma, nagtatagu-taguan kami. Doon ako nagtago sa cr ng mga babae,“Kumamot ito sa sariling ulo.“Hindi muna nila ako hinintay na makaalis bago sila umihi, kasalanan nila ’yon.”

Tumaas ang isang kilay.“Kasalanan nila?“Naningkit ang aking mata dahil sa sinabi nito.

Tatango na sana ito ngunit umiling ito nang umiling.“Kasalanan ko po pero may kasalanan din sila doon. Anong akala nila sa’kin lang?“Bulong na usal nito ngunit narinig ko parin.

Wala akong makukuha sa dalawang ito na matitinong sagot dahil parehong may mga sayad at matataas ang pride sa pag-amin.

“Lakad na doon, magbihis na kayo.“Sambit ko sa dalawang kambal. Agad naman na naglakad patungo sa ikalawang palapag ang dalawa.

Simple lang ang buhay namin dahil hindi naman ako umaasa sa iba. Mas pinili kong magtrabaho para pangtustos dito sa dalawang ito. Iniisip ko pa bukas kung maghahanap ako ng trabaho dahil alam kong kailangan ko ng mag-ipon ng pera para sa future ng dalawang ito kahit na alam kong matagal pa iyon.

“Mama, ayoko pumasok bukas. Tinatamad po ako.“Nakangusong usal ni Zero sa akin.

“Ma, wag may exam bukas.“Istriktong sambit naman ni Zeiven.

“Kuya naman e! Tinatamad akong mag-exam.”

“Kahit na, you need to pass the exam although I know na you can do it.”

Nandidito kami ngayon sa labas habang nagpapahangin. Malawak ang bahay na ito may maliit na bakuran din na may puno ng mangga at ibang mga halaman na gulay.

“Mama, malapit na po ang family day.“Bakas sa boses ni Zero ang lungkot doon.

Napansin ko din ang pananahimik ng kakambal nito. Umaasa parin ang kambal na sa susunod na family day ay mabubuo kami.

“I will attend it.“Kalmadong sambit ko kay Zero habang sinusuklay ko ang buhok nitong malambot at malago.

“Kailan po makakasama si P—”

“Stop it, can’t you see? Its been nine years. Dumating ba yung Papa na sinasabi mo?“Malamig na usal ni Zeiven sa kapatid.

Ako ang nasasaktan sa magkapatid. Pero hindi ko parin kayang sabihin sa aman nito. Hinding hindi ko sasabihin ang tungkol sa kambal.

HPM 36

WARNING! WARNING! YOU MUST BE 18! |MATURED CONTENT| R-18|

“This place it too crowded by people, kaya magandang magtayo dito ng isang High class Bar. Take note, marami din ang mga malalaking tao dito.”

Tumingin ako sa isang magandang dagat na nasa harapan ko. Maganda na ang papalubog na araw.

“Then let’s plan about it.“Malamig na usal ko sa lalaking katabi.

Inisang lagok ko ang alak na nasa harapan ko bago ako nagtungo sa pool kasama ang mga magagandang babae na naka swimsuit.

Tumabi ako kay Skyriz na agad akong hinalikan na agad ko rin ginantihan ng mas malalim na halik hanggang sa magsalo na kami sa aming laway at dila.

“How’s your day?“Tanong ko dito nung bitawan ko ang halikan. Agad na pumulupot ang aking braso sa beywang nito.

“Tiring. Modeling ei.“Agad na sumandal ang ulo nito sa aking dibdib.

Mahina akong ngumisi dahil sa sinabi nito. Inilagay ko ang aking labi sa tenga nito.

“What about I tired you more hmm?“I licked Skyriz earlobe.

Umangat ang tingin nito sa akin na at mahalay na ngumiti.“Sure Why not?“Bulong nito sa akin pabalik.

Umiling ako bago pinisil ang umbok ng puwitan nito bago ko binulungan na mauuna na ako sa kwarto naming dalawa.

“Where are you going bulag?“Mapang-asar sa akin ng kapatid kong si Zaire. May hawak itong alak na alam kong hard.

Masama ko itong tinignan.

“I’m not blind anymore, Witch.“Lalagpasan ko na sana ito ngunit mabilis nitong hinawakan ang aking kamay.

“What the real score between you and Skyriz?“She asked me curiously.“its beed nine years bro, tapos wala pa akong pamangkin? C’mon.“Nakangising sambit nito sa akin na para bang kay dali lang gawin ng sinasabi nito.

“Let’s wait Skyriz I respect her decision, little sis.“Ayun lang ang sinabi ko dito bago ako tuluyan ng naglakad patungo sa kwartong inaakupa namin.

Hinubad ko ang lahat ng aking damit at pang-ibaba bago ko kinuha ang isang black label na alak sa tabi ng kama. Binuksan ko iyon at doon na ininom mismo sa bote.

Ilang minuto lang akong nag hintay kay Skyriz hanggang sa nakita kong bumukas ang pintuan at iniluwa noon ang babaeng hinihintay ko.

“Why you took so long?“Tanong ko dito, naglakad ako patungo dito at nang nakalapit ako ay pinagmasdan nito ang katawan ko.

“Too hard.“Bulong nito ng makita kung gaano na katigas ang sa akin, bago ako nito binigyan ng isang nakakalasing na halik.

Ginantihan ko ang halik nito ngunit palalalimin ko na sana iyon ng humiwalay ang labi nitong mapula na agad hinabol ng aking labi.

“I want to eat you.“She seducingly said to me.

The fire on my system is now firing more. Her words make me hard more. I looked at her with playfully.

“Sure, eat me. Drank my cum.“mahing bulong ko dito.

Mapaglaro nito akong hinila patungo sa kama at pinaupo doon. Titig na titig lang ako dito at hinihintay ang gagawin nito sa aking katawan. Kumindat ito sa akin bago lumuhod sa aking ibaba at manghang hinawakan ang aking nakatayong sandata.

“Why this is too long and big?”

Nagkabit balikat lang ako sa tanong nito. Kumuyom ang aking kamao sa nasa kama ng maramdaman kong hinalik halikan nito ang ulo non.

“Ahhh! Lick it…“Utos ko dito.

Ginawa nito ang sinabi ko ngunit puno iyon ng pambibitin. Fuck! She love fucking teasing me. And I hate it.

“Fuck! I want you to eat me now!“Inis na usal ko dito. Hinawakan ko ang ulo nito ngunit mabilis itong umiwas.

“Too impatient, hindi natin gagawin ito kung hindi ka maghihintay.“Nakataas ang kilay na sambit nito sa akin.

Ngumuwi ako dahil sa sinabi nito sa akin. Inis man ay wala akong nagawa kung hindi ang hintayin ang susunod na gagawin nito.

“Ohhh,“Mahina kong ungol ng inilabas nito ang dila bago parang idinampi iyon sa maliit na pinit sa tuktok ng aking pagkalalaki.

She licked the tip of my cock.

I moaned loudly when she starting to eat me again and again.

“Fuck! Ah! Lick me more!“Mas lalo aking nahibang ng ipasok nito ng buo ang aking kahabaan sa mainit nitong bibig at tila may ahas na kumikiwal sa aking kahabaan.

“That is, lick me more, eat me more.“Tumingin ako dito.

Hinawakan ko ang buhok nitong dahil tumatabing iyon sa maganda nitong mukha. Tumingin ito sa akin bago at mabilis na inilabas masok ang aking pagkalalaki sa bibig nito.

“Ahhh! Ahhh! Fuck!“Hindi ko na napigilan ang sarili ko, tumayo ako at mararahas na umulos sa bibig nito habang hawak ko ang buhok nito.

“Ahh! Fucking tight!“Wala itong nagawa kung hindi ang tanggaping ang mararahas na ulos ko sa bunganga nito, bumaba ang tingin ko sa mukha nito at mas lalo akong nalibugan ng makita kong punong puno ang bunganga nito, nakikita ko din ang bawat labas at pasok ng aking kahabaan sa lalamunan niti dahil bumabakat ito doon.

Nag-iinit ang aking katawan dahil sa nakikita ko.

“Ahhh! Fuck!“I groaned loud when I feel the orgasm of mine. One more push to her mouth I came a lot.

“Ahh! Fuck! Fuck!“Sunod sunod pa akong bumayo sa bibig nito hanggang sa maramdaman kong wala nang katas ang na inilalabas ang aking pagkalalaki.

Napaupo ulit ako sa kama, kitang kita ko kung paano nito lunukin ang lahat ng inilabas kong katas.

Tumingin ito sa akin, kinalas nito ang nakabuhol na panty dito bago nangaakit na umupo sa aking hita. Gumiling giling pa ito na parang tinutudyo ang aking pagkalalaki na hindi man lang nanghina.

“Fuck me, fuck me hard and rough.“Mapang-akit na bulong nito sa akin.

Ngumisi ako dito at malamig na tumingin sa mga mata nito.

“I don’t give you mercy for tonight.“Malamig na usal ko dito bago ako tumayo at isinandal ito sa dingding ng kwarto.

“Ahhhh…fucking big!“Malanding ungol nito ng pumasok ang aking pagkalalaki sa pagkababae nitong basang basa na.“Fuck me, fuck me like there’s no tomorrow.“Bulong nito sa akin.

“I will.“Pagkasabi ko nun ay isang malakas na bayo ang ginawa ko dito para mapasigaw ito sa sarap at sakit.

Napapikit ako ng maramdaman ko ang kasikipan nito na parang sinasakal ang aking matabang pagkalalaki.

“Ahhh! Arghhh! Fuck! More please!“She pleaded to me.

I commend her wish. I thrust her roughly, hardly and deeply.

“Ahh! Ohh! Fuck! Faster! Deeper!”

Hinawakan ko ang beywang nito at pinanood ang mga maganda nitong reaksyon. Baliw na baliw ito sa kakaungol at kakasigaw ng bilisan at lakasan ko pa ang pagbayo.

Malakas kong ipinatid ito sa dingding bago ko ito inatake ng sunod sunod na mararahas na bayo.

“Fuck, t-take i-it slow..ohhhh! Fuck!”

Hindi ko pinansin ang daing nitong nasasaktan, I thrust deeper until she came. Her fully came coated my long and big thing na mas lalong nagbigay sa akin ng matinding pagnanasa.

“Fuck! Fuck!“Nararamdaman kong lalabasan na ako kaya walang patid ang pag-ulos ko sa loob nito.

Sa malakas kong pag-ulos ay tumaas ang katawan nito at ang mukha nitong nakasubsob sa aking balikat ay malakas nitong kinagat na alam kong magbibigay na naman ng pasa doon.

I came to her wound a lot.

Pare hindi pa ako satisfied. Until I take her again and again in other positions.

Hanggang sa mapagod ito at makatulog. Wala sa sariling ngumisi ako ng makita ko ang pagod nitong mukha. Hinawakan ko ang pisngi nito.

“I will marry you, Skyriz.“Mahinang usal ko bago ko hinalikan ang labi nito at noo.

Binalutan ko ito ng kumot na makapal bago ako pumasok sa banyo at naligo. Nang matapos ako ay kumuha ako ng mga damit sa bag nito at sa bag na dala ko bago ko ito binihisan.

Nang mabisan ko ito ay tumabi na ako dito upang matulog.

Kinaumagahan ay napili naming maglibot sa buong isla. Tumingin ako kay Zaire na may panunudyong nakatingin sa aming dalawa ni Skyriz.

“Riz! Kailan ang kasal?“Makahulugang tanong ng kapatid ko.

Hinawan ko ang likod ni Sky and I whisper to her ear.

“When you are free?“Bulong ko dito.

Tumingin ito sa akin. Nakangiti itong bumaling sa kapatid ko.

“Sa susunod na buwan Zaire.”

Kinagat ko ang labi dahil sa sinabi nito. Next month.

“Tangina! Si Zed kinikilig na naman!“Katyawan ng mga kasama namin na pinakitaan ko lang ng gitnang daliri.

Isinubsob ko ang mukha sa balikat ni Sky at marahan na kinagat iyon.

“Kinikilig nga!“Anunsyo nito sa mga kaibigan namin na mas lalo akong tinukso.

Damn!

“Kuya! Ibalik mo na ’yan sa kanila!”

“Why would I?!”

Umangat ang tingin ko sa mga batang mukhang nag-aaway. Limang bata ang nasa harapan namin. Doon ko lang napagmasdan ng maigi ang mga bata, kambal ang dalawa doon.

“Kuya! Kapag tayo na naman napagalitan ni Mama!“Inis na sigaw ng isang bata sa kakambal nitong may hawak na bola.

“I don’t fucking care!”

Lahat kaming nanonood ay tila na gulat sa malutong na mura nung isang batang lalaking mukhang galit na galit.

“Isusumbong kita kay Mama! Zeiven! I’m your fucking brother! Stop this fucking bullshit fight!”

“Ang lulutong, paano pa kaya kapag tagalog ang murahan ng dalawang ito?“Mahinang usal ni Baroz sa na katabi ko lang at pinapanood ang dalawang kambal.

“Mas pinili mo akong pagalitan keysa sa mga tanginang yan ah?! Kuya ba kita?!”

Sabay sabay kaming napangiwi dahil sa sinagot ng batang lalaking pulang pula ang noo.

Kita ko kung paano pakalmahin ng kambal nito ang sarili.

“Hindi ko pinili na kampihan sila, wala naman tayong magawa ang nangyari na Zeiven.”

“What a sweet brother.“Usal ni Zarrella.

“Oh? Talaga?”

Kitang kita namin kung paano mabilis na pumunta sa gawi namin ang lalaking may hawak na bola.

“Pahiram nga po nito.“Mabilis nitong kinuha ang kutsilyong nasa pakwan at mabilis iyong tinusok sa bolang hawak hawak nito.

Singhapan ang narinig ko sa mga katabi ko habang ang ibang batang kasama nito ay may malakas na umiyak at nagsabing manunumbong.

“Oooppss, sorry nangyari na.“Malamig na usal ng batang lalaki bago hinagis ang bolang piyaot na dahil sa ginawa nito.

Nang makatalikod ang lalaki ay doon ko lang ang pulang pulang batok nito. Kumunot ang noo ko dahil sa may kapareho iyon.

Tumingin ako kay Zarrella na kunot noo ding nakatingin sa batok ng batang lalaki.

“Hey!“Kuha nito sa atensyon ng batang nasa harapan namin na tahimik na umiiyak.

Malamig na tumingin ang bata sa amin. Kumunot ang noo nitong sobrang pula, nakita ko kung paano lumibot ang paningin nito sa amin hanggang sa tumigil ang malamig at seryoso nitong mga mata sa akin.

Parang may anong pumasok sa aking dibdib na hindi ko alam habang malamig itong nakatingin sa akin. Tumagal ang tingin nito sa akin bago tumingin sa kapatid kong tumawag dito.

“Is that a birthmarked?“Tanong ni Zarrella dito.

Magsasalita na sana ang batang lalaki ngunit mabilis na tumakbo ang kapatid nito patungo sa kinaroroonan nito.

“Tinatawag na tayo ni Mama. Sinabi ko ang nangyari.“Seryosong sambit ng kalambal nito dito bago hinila ang kamay ng kapatid.“Kahit wala akong kasalanan. Kasama ako sa parusa mo.”

Umalis ang dalawang bata sa aming harapan.

My feelings is weird. Parang may kung ano sa akin na gustong makita ang dalawa pa ng matagal ngunit meron sa aking dibdib ang sakit.

Tumikhim ako bago ako nagpaalam na magre-restroom lang.

“Make it fast dude! Aalis na tayo.“Pahabol na sigaw ni Brozon sa akin.

Tumango lang ako bago mabilis ang hakbang na naglakad patungong restroom ng isla. Ngunit napatigil ako sa paghakbang ko ng makita ko ang kambal na nakatungo habang pinapagalitan ng isang magandang babae na umaalon ang mahabang buhok dahil sa simoy ng malakas na hangin.

“Puputi talaga ang buhok ko sa inyong dalawa. ilang beses ko bang sasabihin sa inyo na huwag kayong makikipag away ah?“Kalmadong tanong ng babae ngunit bakas sa maganda mukha nito ang galit.

Kumunot ang noo ko. She looks familiar to me and her sweet voice.

“I don’t tolerate this kind of attitude of yours you two. You Zeiven no science book for a month, and you Zero no book for a month too. And the curses…“Mariin na pumikit ang siguro kong Nanay ng dalawa bago inis na nagmulat ng mata.“Putakting buhay ’to, hindi ko kayo tinuruan na magmura.“Gigil na galit na usal nito sa dalawa. Ramdam ko ang pagpipigil nitong makapag mura sa kambal na anak.

Tanging nakatungo lang ang dalawa habang nakikinig sa parusa ng Mama ng dalawa.

Hindi ko alam sa sarili ko. Meron sa akin na gustong lapitan ang mga ito pero meron sa akin ang pumipigil.

“Ang tagal mo naman, Zed?”

“Missed me agad?“Nakangising sambit ko kay Sky. Pilit kong inaalis ang nakita kong malapit sa restroom.

“You are too handsome, and I don’t want to see the other girls screaming for that looked.“Malditang usal nito sa akin na bahagya kong ikinatawa.

Hinalikan ko ang labi nito at kinuha ang isang bagay na nasa aking palad.

“Today, I’ll give you assurances to mark my life and world.“Seryosong sambit ko dito bago ko hinawakan ang palad nito at inilagay iyon sa maganda nitong daliri.

Mas lumapad ang aking ngiti ng makita kong saktong sakto ang singsing na pinagawa ko talaga para dito.

HPM 37

Naghuhugas ako ng mga pinagkainan naming tatlo ng maramdaman kong may naglagay na pulang bulaklak sa lababo kung nasan ko inilalagay ang mga nahugasan ko na.

“Ma, I’m sorry na po.“Malambing na yumakap sa akin si Zero ganun na din ang kapatid nitong si Zeiven.

Hindi ko pinansin ang dalawa. Ilang araw na ang nakakaraan nung mangyari iyon sa Isla na malapit lang din dito sa lugar namin.

“Ma, naman. Parang dalaga nagpapalambing pa.”

Masama kong tinignan si Zero na nakanguso na ngayon pero may sumusupil na ngiti sa labi. Nakita ko naman si Zeiven na nakayakap lang sa akin ng mariin.

“Ma, I love you.“Maharang bulong nito.

Huminga ako ng malalim bago ko tinapos ang ginagawa ko. Pinunasan ko ang aking kamay sa towel na nakasabit malapit sa binta tsaka ko ibinigay ang atensyon ko sa dalawa.

“Hindi na po talaga mauulit ang ganun Mama, promise.“Puno ng sensiridad na usal sa akin ni Zeiven.

“Sige na. Anong oras na, maghahanap pa ako ng maa-aplyan na trabaho bukas kaya matulog na kayo.“Hinawakan ko ang balikat ng dalawa tsaka kami sabay sabay na naglakad patungo sa kwarto nito.

“Hindi kana po galit Mama?“Tanong sa akin ni Zero na siyang na unang maglakad sa kama nito.

Umiling ako.“I’m not, hindi ko lang na gustuhan ang pagmumura ninyong dalawa. Sa susunod huwag kayong magmumura. Hindi ko kayo pinag-aaral para lang sa ganyang ugali. Respect the people around you.“Hinawakan ko ang kumot na makapal ng dalawa.

Magkatabi ang dalawang ito matulog dahil iyon ang gusto ng dalawa. Gustong mabantayan ni Zeiven ang kapatid nito dahil takot ito sa dilim at kidlat pero si Zeiven naman ay ayaw na ayaw ang may liwanag kapag madilim. Gusto nito lagi na madilim ang paligid kapag gabi na pero dahil sinasamahan nito si Zero ay wala na itong  nagawa.

Ilang oras akong nasa tabi ng dalawa habang sinusuklay ko ang buhok nito gamit ang aking kamay at ng mapansin kong mahimbing ng natutulog ang dalawa ay umalis na ako sa kwarto nito at naglakad na ako patungo naman sa aking sariling kwarto na katabi lang ng kuwarto ng dalawa.

Pumasok muna ako ng banyo upang maligo. Kinagat ko ang labi ko dahil sa nakita nung nakaraang araw. Gusto kong alisin iyon sa isip ko pero hindi ko kaya.

Hindi ko alam na nakakakita na pala ito. I’m very happy for him. Kung ano man yung rason nito para gawin iyon ay masaya ako dito.

Tinapos ko ang paliligo dahil may naramdaman akong mainit na tubig na tumulo sa aking pisngi dahil sa isip na ’yon. Kinuha ko ang tuwalya at agad iyong pinulupot sa aking katawan. Lumabas ako ng kuwarto ngunit agad akong nagulat nung makita kong nakaupo sa dulo ng kama si Zeiven.

“Baby? What are you doing here? I thought you are already sleep?“Tanong ko dito. Naglakad ako patungo dito at tinabihan ko ito sa pagkakaupo.

Ramdam ko ang ka seryosohan at kalamigan sa mga mata nito na merong pagtataka.

“Mama, I don’t want to ask this but I think I saw him.“Mababang boses na sambit nito sa akin.

Natigilan ako dahil sa sinabi nito. Hindi ko alam kung anong ire-react dahil sa sinabi nito.

“Its been nine years at nakita ko na s’ya, and he looks happy thought.“Malamig na sabi nito.

hindi ko alam kung bakit parang masakit sa akin ang bawat sinasabi nito. Ito lang ang nakaka-alam kung sino ang Papa nito. Hindi ko sinasabi kay Zero dahil mas matured ang isip ni Zeiven kaysa dito. At ayoko din na umasa ito.

“Don’t said this to your brother.“Hinawakan ko ang kamay nito at upang tumingin ito sa akin.“Hindi ko gustong umasa ng umasa ang kapatid mo.”

“Don’t worry Mama, I will never tell to kuya Zero about that Man.“Ngumiti ito sa akin bagamat malamig iyon. Tumayo na ito at humalik sa aking pisngi.“Goodnight Mama and sweet dreams.”

Ayun lang ang sinabi nito bago lumabas ng aking kwarto. Kinagat ko ang labi dahil mukhang hindi gusto ni Zeiven ang Papa nito. Pumikit ako ng mariin bago ko napag pasyahan ko ng magbihis.

Matapos kong magbihis at magpatuyo ng buhok ay natulog na ako. Nagising nalang ako kinaumagahan na may katabi ng dalawa.

Napapangiti nalang ako dahil sa tuwing gigising ako ay laging lumilipat ang dalawang ito.

Hinawakan ko ang braso ni Zero na nasa aking dibdib. Hindi ko alam kung bakit sa dami-daming makukuha nito sa Ama nito ay ayun pa! Mas gusto nitong ipinapasok ang kamay nito sa aking damit at pipisilin ang isa sa dibdib ko!

Nang mai-alis ko ang kamay nito sa ay umalis na ako sa kama upang maghanda sa pagpasok ng dalawang ito.

Ipinusod ko ang aking mahabang buhok na minsan ko lang ipa-tream kapag gusto ko, bago ako bumaba at nagtungo sa kusina kung saan doon din ang aming kainan.

Kinuha ko ang mga pwedeng lutuin sa ref. Mukhang kailangan ko na talagang humanap ng trabaho. Wala na kaming stocked ng ibang supply ng mga pagkain at prutas para sa dalawa.

Habang nagluluto ako ay narinig kong tumunog ang cellphone na nasa lamesa. Actually binigay iyon sa akin ni Asher. Hindi ko naman kung ano na naman ang kailangan ng lalaking ito.

Kinuha ko iyon at sinagot habang nagluluto ako ng itlog at hotdog.

“Good morning! Anyway hindi ikaw yung gusto kong makausap yung kambal. Ayoko sayo.”

Ngumuwi ako dahil sa sinabi nito.

“Tulog pa ang dalawa. Anong kailangan mo sa dalawa?“Tanong ko dito. Totoong tumatawag ito para sa dalawa pero alam kong meron din itong sasabihin sa akin.

“Actually meron akong pinadalang packaged para sa kanila at wala ka doon. Meron din doon na papeles na pipirmahan mo.”

“Ilang beses ko bang sasabihin sayo na ikaw na nga ang humawak ng kumapanya na ’yon Asher!“Inis na inis na talaga ako sa lalaking ito. Sinabi ng ayokong hawakan ang kumpanya na ’yon pero pilit nitong isinasaksak sa akin ’yon.

“Ilang beses ko din ba na ayokong kunin ’yon? Sayo nakapangalan iyon kaya sayo ’yon.”

Napangiwi ako.“Wala na bang ibang anak ang lalaking iyon?“Tanong ko dito.

Narinig kong malakas na tumawa ito sa kabilang ninya.“Remember na sa nanay mo lang nilabasan? Kaya malamang ikaw lang ang nag-iisang anak nun!”

“Bahala ka sa buhay mo.“Pinatay ko ang tawag matapos kong sabihin iyon dito.

Meron na nga akong problema dadagdagan pa nito. Isa pa iyong patay na ’yon e. Bakit malilibugan na nga lang bakit sa Mama ko lang.

Natapos akong magluto kaya hinanda ko naman ang uniform ng dalawa. Papasukin ko na sana ang dalawa sa aking kwarto ngunit may malakas na tawag akong narinig doon kaya bumaba ako dahil baka importante.

Kunot noo kong tinignan ang isang truck na malaki.

“Ma’am dito po ba ang bahay ni Alista Caine Malana?“Tanong ni Kuya na nasa labas.

Tumingin ito sa akin mula ulo hanggang baba. Ngayon ko lang napansin na simpleng velvet terno na pantulog. Maigsi lang iyon at sando na kulay pula. Labas na labas doon ang puti ng aking hita at balikat.

“Opo, ako po ’yun.“Takang sabi ko dito.

May ibinigay ito sa akin na papel upang pirmahan daw iyon, bago nito binuksan ang likod ng malaking truck.

“Kuya akin lahat ’yan?“Nakangiwing tanong ko kay kuya.

Sobrang dami nitong inilalabas sa truck na malalaking boxes. At basisigurado akong kung ano ano ang laman nun.

“Yes po Ma’am.“Nakangiting sambit ni kuya bago ibinaba ang huling box siguro.“Inyo po ang lahat ng iyan.“Pagkalapag ng huling box na nga ay nagpaalam na ito.

Nakangiwi kong tinignan ang mga boxes na sigurado ako na ito ang sinasabi ni Asher na mga package na ipinadala n’ya.

Paano ko ipapasok ang mga package na ito kung halos ga-bewang ko ang mga iyon?!

Tumingin ako sa mga kapitbahay namin na nakatingin sa akin at sa mga kahon. Kumamot ako sa ulo ko. Nahihiya ako.

“Ahm, kuya pwede po bang makahingi po ng tulong?“Nahihiyang usal ko doon sa isang lalaking maskulado ang katawan na meron hawak na kape.

Kabit bahay ko lang ang lalaking ito na mahilig magkape sa terrace nito. Tumaas ang kilay nito bago ako supladong nagkabit balikat at pumasok sa loob ng bahay nito.

Napatanga ako dahil sa attitude ng lalaking iyon. Maghahanap na sana ako ng ibang tao na pwedeng magbuhat at upahan ko nalang ngunit lumabas ulit ang lalaki na nakasuot ng isang puting t-shirt na bagay na bagay dito.

“Miss, I suggest to you na magdamit ka ng maayos kapag may mga lalaki kang nakaka-usap.“Supladong usal nito sa akin. Kusa na itong pumasok sa aming bahay ng hindi ko pa sinasabi habang buhat-buhat ang isang malaking box.

Umiwas ako ng tingin. Hindi ko naman kaya ang mga ito kaya pumasok ako sa bahay. Nakita ko ito kung paano nito pagmasdan ang bahay ko.

Tumingin ito sa akin. Ang tingin nito ay bumaba sa aking katawan bago ngumuwi. Nahihiya akong umiwas ng tingin dito bago ako nagmamadaling nagtungo sa aking kwarto at nagpalit ng damit. Nakita kong mumulat-mulat na ang mata ni Zero.

“Mama?“Antok na sambit nito sa akin.

Naglakad ako patungo dito bago ko binigyan ito ng isang halik sa pisngi.

“Good morning baby.“Pinagmasdan ko ang mukha nito at wala naman itong kahit na anong bakas ng pagtulog pwera nalang sa magulong buhok nito.

“Morning Mama.“Mahigpit ako nitong yinakap na tinugon ko din naman agad.

“Get up, may packaged na pinadala sa inyo ang tito Asher mo.”

Kita ko kung paano manlaki ang mga mata nito at mabilis na tumayo at nagtungo sa ibaba. Doon ko lang din naalala ang lalaking nasa baba.

Tumingin muna ako kay Zeiven na mahimbing ang tulog. Napailing nalang ako at bumaba na.

Nadatnan kong kinakausap na ni Zero ang lalaking masaya rin na nakikipag usap sa anak ko.

“Sige na, you need to eat your breakfast.“Ginulo ng lalaki ang magulo ng buhok ni Zero.

Nakita kong nasa loob na ang lahat ng box na nasa labas kaya mabilis akong nagtungo sa ref at kinuha sa ibabaw noon ang aking pera na doon nakalagay.

Naglakad ako patungo dito bago ko nahihiyang iniabot ang pera na limang daan doon.

“Ahm, para sa pag-istorbo ko sayo…“Nahihiyang sambit ko dito.

Parang hindi ito makapaniwalang tumingin sa pera na nasa aking kamay na hinihintay na abutin nito.

“Para mo naman sinabi na pera lang yung kailangan ko, looked Miss I have more money too and I don’t need that. Para mo akong binibili.“Masungit na sinabi nito bago ako nilagpasan.

Kumamot ako sa aking ulo.

“Ahm, sorry? Salamat!“ayun na lang ang nasabi ko.

Nakatalikod lang itong tumango sa akin.

“Mama! This is too much!”

Napukaw ni Zero ang aking atensyon ng masaya itong nagsalita. Ngumuwi ako at wala sa sariling tumango naman.

Ganito naman palagi si Asher kapag magpapadala ng package. Laging puno ang bahay ko na hindi malaman kung saan ko iyon ilalagay.

HPM 38

Ganun nga ang nangyari. Pagkaalis ng kambal ay agad din akong umalis upang mag hanap ng trabaho para sa amin.

Lumuwas ako ng Makati upang maghanap ng trabaho. Ilang oras na akong naghahanap kung saan ang opening for employees.

“Kuya,“Pagtawag ko ng pansin doon sa lalaking guard, agad naman itong tumingin sa akin na nakangiti.“My hiring for job po ba ang kompanya na ’yan?“Nahihiyang tanong ko.

“Opo! Naghahanap po ng secretary ang kumpanya na ito.”

Nanlaki ang aking mga mata at nagpasalamat kay kuya. Tinanong ko ito kung saan ba pwedeng mag-apply.

“Punta ka lang po doon sa babae,“Tinuro ni kuya guard yung babaeng nasa desk.

Tumango ako.“Maraming salamat po kuya.“Nakangiting pasasalamat ko.

Ngumiti din sa akin ang lalaki. Pumasok na ako sa loob at nagpunta doon sa babaeng nasa desk.

“Good morning Miss.“Maligayang bati ko dito.

Tumingin ito sa akin. Pinagmasdan nito ang aking suot bago tumaas ang isang kilay.

“What is it?“Nakataas ang kilay na tanong nito sa akin. Inilipat ulit nito ang mata sa computer.

“Mag a-apply sana ako bilang secretary, I just want to know if open pa yung hiring?“Tanong ko dito.

Natigilan ito sa sinabi ko.“Yes. Open pa naman Ms,“Tumingin ito sa lalaking nakatayo mula sa elevator. Sandaling umalis ang babae at nagtungo doon sa lalaki.

Nakita ko kung paano tumingin sa akin ang lalaki bago tumango-tango.

“You can follow him Ms.“Sambit sa akin nung babae ng makabalik ito.

Kabado man ay tumango ako. Nagtungo ako doon sa lalaki na may ngiti sa labi.

“Applying for secretary po Ma’am?“Tanong nito sa akin.

Pumasok ako sa elevator. Kahit pa-paano naman ay na o-overcome ko naman ang takot ko sa elevator pero kinakabahan parin ako.

“Y-yes,“Ipinikit ko ang aking mga mata. Minulat ko lang iyon ng marinig kong tumunog ang elevator kaya mabilis akong lumabas sa loob ng elevator.

“Mukhang takot ka po sa elevator Ma’am.”

“Hehe, medyo.“Damn. Nakakahiya talaga.

Tuwa itong tumango na para bang nasisiyahan ito sa sinabi ko o first time lang nito maka encounter ng may takot sa elevator.

“Halika po Ma’am let me guide you po,“Nauna itong naglakad sa akin, nagtungo ito sa isang kuwarto bago binuksan ang pintuan niyon.“Dito po Ma’am, waiting area po ito for the employees.”

Nagpasalamat ako dito. Pumasok ako sa kuwartong iyon. Maganda ang kuwartong ito. Malaki at maganda. Kita dito ang skyscraper. Sa ganitong oras ay kitang kita ’yon.

Naghintay ako doon ng mga kalahating oras hanggang sa may lumbas doon na babae. Bigo ang mukha nito na para bang hindi nakapasa sa interview.

May lumabas pa doon na isang babae. Tumingin ito sa paligid muna bago sa akin.

“You are the next Miss.”

Kabado akong tumango at tumayo. Lumunok muna ako ng malala bago ako pumasok sa loob.

Nakita ko doon ang isang babaeng nakayuko na parang may binabasa sa cellphone nito.

“Ms. Madrid,“Pukaw ng babaeng personal secretary yata.“She is the last one.”

Pagkasabi n’on ng babae ay tumaas ang tingin ng babaeng naka upo sa swivel chair.

Nanlamig ang aking buong katawan ng makilala ko kung sino ang babaeng nakaupo doon.

Kumunot ang noo nito sandali ngunit sa huli ay ngumisi ito. Bumaling ito sa secretary yata nito.

“You can leave.“Malamig na utos nito doon.

Mas lalo akong kinabahan ng kaming dalawa nalang ang nandidito sa loob ng kuwarto. Malakas naman ang aircon pero bakit pinagpapawisan ako?

“Let me see your resume.“Malamig na sambit nito sa akin.

Kabado man ay lumapit ako dito at ibinigay ang aking dala na mga kakailanganin.

“Sit.“Utos nito.

Pinakalma ko muna ang aking sarili bago ko sinunod ang utos nito. Umupo ako sa upuan na nasa harapan nito.

“Tell me about your experience to the other company and tell to me kung bakit ka kailangang tanggapin sa kumpanya.“Tanong nito ng hindi man lang ako tinitignan.

Lumunok muna ako.

“I’m A-alista Caine M-malana…“Utal kong pagpapakilala. Gusto kong kutusan ang sarili ko dahil sa pagkautal!

Ngumisi ito dahilan para kilabutan at kabahan ako.

“Well, well, well the girl who broke my brother’s heart huh?“Nakangising sambit nito pero mababakas dito ang walang kagana ganang mga emosyon sa mukha.

Kinagat ko ang aking labi.

Hindi ako nagsalita. I remained silent.

Tumawa ito ng walang emosyon bago tumingin ulit sa akin.

“How are you? It’s been a years Malana.“Ang mga mata nito ay parang kasing lamig ng yelo o mas higit pa doon.

Lumunok ako ng malala dahil sa malamig din nitong boses. Hindi ko mipagkakailang may pagkakapareho nga ang dalawa. They are both cold and heartless.

Yumuko ako dahil sa hindi ko nakayanan ang atmosphere sa paligid.

“Why did you downed your head? I’m just asking you…If you don’t want to answer me. Then prove it to me kung bakit ikaw ang kailangan bilang secretary?“Malamig na tanong nito.

Ipinikit ko ang aking mga mata dahil sa hindi malamang kaba at takot na nararamdaman sa aking dibdib.

“As a secretary I will do my best. I will surely do whatever it is.“Maikling sambit ko na parang nandodoon lahat nakasalalay ang lahat ng gusto nitong mga impormasyon.

“Secretary ang kailangan not personal maid.“Tumawa ito na parang nakakaloko dahilan para magtaasan ang aking mga balahibo.

Nakita kong may sinulat ito sa information papers na ibinigay ko noon.

Pagkatapos nitong magsulat doon ay tumingin ito sa akin bago ngumisi.

“You are hired, comeback here tomorrow. Bukas ang una mong trabaho as a secretary.“Walang emosyong sambit nito.

Ang daming gumugulo sa aking isip dahil bakit sa dami-raming kompanya ay bakit sa SLVT Enterprise pa ako mapupunta!

Walang pumapasok sa aking isip hanggang sa makauwi ako ng bahay.

“Mama!“Sigaw sa akin ng anak ko nang makarating ako.

Ngumiti ako dito, sinalubong ako nito ng kamay na nakabuka.

“Baby!“Nakangiting sigaw ko. Nang makarating ito sa akin ay agad ko itong niyakap.

Humagikhik ito dahil sa yakap ko. Iginala ko ang aking paningin upang hanapin ang isa pa.

Kumunot ang noo ko nang makita ko ang dalawang pares ng mata na nakatingin sa amin. Tulad ng Ama nito. Sobrang lamig ng mga mata nito na akala mo lagi ay may yelong inaalagaan doon.

Ngumiti ako dito ngunit hindi ito ngumiti man lang kaya nauwi sa buntong hininga ang aking ngiti.

“Kanina ka pa po hinihintay ni Kuya Mama.“Nakangusong sambit ni Zero sa akin.

Ngumiti ako dito at hinalikan ito sa noon. Mas matanda dito si Zero Fier ngunit mas gusto nitong kuya ang itawag nito kay Zeiven Frei.

Hinawakan ko ang kamay ni Zero at agad kaming naglakad patungo kay Zeiven na nakaupo lang sa habaan ng pintuan.

“Bakit po ang tagal mo Mama?“Tanong agad ni Zeiven ng makalapit at makaupo kami sa tabi nito.

Ngumiti ako at hinalikan ito sa noo.

“May trabaho na si Mama.“Masayang balita ko dito ngunit para dito ay hindi man lang ito nakitaan ng katuwaan sa mukha.

Huminga ako ng malalim. Ano pa nga bang aasahan ko?

Sumapit ang gabi at heto ako ngayon, nakabantay sa dalawa kong anak na lalaki.

Bukas na agad ang aking trabaho, mukhang hindi ko makakasama ng matagal ang aking mga anak bukas at sasusunod pang bukas.

Hindi ko ginustong doon ako magta-trabaho pero wala na akong magagawa dahil nangyari na naman diba? All I can is to work hard.

Ipinikit ko nang mariin ang aking mga mata bago huminga ng malalim. Tumingala ako sa building kung saan nakatayo ang malaking kumpanya.

“Good morning po.“Bati ko kay kuyang guard.

Tumingin ito sa akin bago bumaba ang mga mata nito sa aking suot lalo na sa hita at dibdib ko. Hindi ko mapigilan ang makaramdam ng kaba dahil sa uri ng tingin nito.

Ngumiti ito sa akin bago ako pinapasok.

T-shirt na puti at skirt na itim lang ang suot ko na meron ako, ayus lang na ganito dahil kahit simple ay nagiging pormal ito sa akin.

Hinayaan kong nakalugay ang aking mahabang kulot na buhok kanina. Ngumiti ako sa babaeng nasa lobby desk.

“You are the new secretary?“Nakataas ang kilay na tanong nito sa akin. Bakas sa mukha nito ang hindi kagustuhan sa akin.

Ngunit kahit ganun ay ngumiti ako dito.

“Opo.“Nakangiting sambit ko dito.

Tinignan ako nito mula ulo hanggang paa na parang kinakabisado ang bawat meron ako.

Tumingin ito sa computer bago ako nito binigyan ng I’D pass ng kumpanya. Tinanggap ko iyon.

“Room 301. That’s the main office.“Mataray na sambit nito.

Tumango nalang ako bago ako nagtungo sa elevator. Medyo panatag ako dahil si Zarrella Zaire Madrid ang boss ko.

Pinindot ko ang main office habang tumataas ang elevator ay nakaramdam ako ng kaba.

Ilang sandali pa ay bumukas na ang elevator. Bumukas ang pintuan at ang unang nakita ko ay ang tanggapan ng opisina.

Hindi ko alam sa sarili ko kung bakit bigla akong nanginig sa paglalakad habang patungo sa pintuan ng opisina.

Maaga ako ngayon kaya pwedeng nauna ako kay Zarrella o pwedeng hindi. Nang mabuksan ko ang pintuan ay iba ang sumalubong sa akin.

“Ahh! Fuck! Your cock is feels so good! Fuck me!”

Isang babaeng nagtataas baba sa kandungan ng isang lalaking napaka perpekto sa paningin ko noon.

“Fuck!”

Hindi ako nakagalaw sa kinatatayuan ko dahil sa nakikita ko.

Ang sakit. Sobrang sakit.

“Ahhh! Ahh! Ang laki mo!”

Bawat ungol ng mga ito ay parang bangungot sa aking tainga. Hindi ko naiisip na ganito ang sasalubong sa akin ngayon.

Kinagat ko ang labi dahil sa gustong kumawalang hikbi ngunit hindi ko magawa.

Malakas na umungol ang dalawa hanggang sa hinihingal itong mga ito na tumigil.

Dalawang pares ng mata ang napatingin sa akin. Ang lalaking nakapang opisina na suot habang ang babae ay nakahubad hubad sa kandungan nito.

Malamig ang mga mata nitong nakatingin sa akin. Walang emosyon at walang buhay na napaka lamig pa.

Naramdaman siguro ng babae na merong nakatingin sa mga ito kaya bumaling sa akin ang babae. Ngunit hindi man lang ito nagulat. Bagkus ay ngumiti pa.

Hinalikan nito si Alkez bago ito bumaba sa kandungan nito at nagsuot ng damit bago parang walang nangyaring umalis ito pero bago pa ito umalis ay bumulong ito na ‘huwag maingay’

Nang makalabas ito at kaming dalawa nalang ni Alkez Zed Madrid ang nasa loob ng opisina. Naramdaman kong nakatingin lang ito sa akin ng walang emosyon.

“You are the new secretary?“Malamig na tanong nito.

Wala sa sariling tumango ako kahit na sobrang sakit ng puso ko.

Tumango ito, may parang kinuha ito sa kandungan nito at napapikit nalang ako ng makita ko ang kinuha nito.

“Don’t act like you don’t know it. Since you are the new secretary pwede bang pakitapon nito.”

Hindi iyon tanong kung ’di puno ng pag-uutos. Parang nagkaugat ang aking mga paa dahil sa sinabi nito.

Hawak nito ang condom na may laman nang katas nito. Hindi ko alam kung matatawa ako o luluha.

Gusto kong lumuha dahil sa sakit pero bakit hindi ko magawa? Sobrang sakit ng dibdib ko pero bakit hindi ko magawang lumuha?

Dahil ako ang bagong secretary nito ay sinunod ko ito. Lumakad ako patungo dito at kahit sobrang sakit ay kinuha ko ang inaabot nito sa akin.

Ang condom na may laman na kulay puti.

At least he used condom right?

Baliw na nga talaga ako. Baliw sa sakit na mga pinaparanas nito kahit noon pa. Ngunit hindi ko magawang magreklamo.

I still love him. Kahit nakakasakit na ito. Bakit mahal ko parin?

Tinapon ko sa basurahan ang ginamit nitong condom. Bawat hakbang ko ay sobrang sakit sa akin.

“After that. Enumerate this all papers.”

Tumingin ako sa mga papeles na nasa lamesa nito. Marami iyon at gabundok.

Tumingin ako dito. Nakatingin lang ito sa akin na malamig ang mga mata. Gusto kong maging masaya pero hindi ko kaya.

“It’s been a years Ms, Malana. How are you? I didn’t expect na ikaw yung magiging secretary ko. Hindi ko alam na tumatanggap na pala ng basura ang kompanya ko.“Malamig nitong usal sa akin.

Itinungo ko ang aking ulo dahil sa sinabi nito. Kaya kong tanggapin ang mga sinasabi nito sa ngayon pero sa susunod ay sisiguraduhin kong hindi na nito masasabi ang mga nasasabi nito ngayon.

HPM 39

Tumingin ako dito. Mapait akong ngumiti.“I’m okay,“Sambit ko dito.“If I’m a trash then why your sister hired me?“Inosenteng tanong ko dito.

Malamig itong ngumisi at umiling.“Because she pitty you?”

Walang patutunguhan ang trabaho na ’to kung ganito ang mga pinag-uusapan namin. Huminga ako ng malalim bago ko kinuha ang mga papeles na nasa lamesa nito.

“Doon sa labas ang mesa mo.”

Dumeretso ako sa labas na sinabi nito. Tahimik kong tinahak ang pintuan. Binuksna ko iyon kahit na marami akong dalang papeles. Nakita ko ulit ang lamesa na malapit sa malaking salamin kung saan kita ang lahat ng tanawin.

May computer doon at kumpleto narin. Inilagay ko ang mga papeles na unang trabaho ko ngayon araw. Meron pa doon sa loob kaya pumasok ulit ako.

Hindi ko pinansin si Alkez na ngayon ay nasa labi ang bullpen na pinaglalaruan.

“Nasaan ang resume mo?”

“Bakit hindi mo itanong sa kapatid mo.“Walang ganang tanong ko dito bago ko ulit kinuha ang iba pang documents sa lamesa nito.

Hindi ko ito tinitignan ngumit ramdam ko ang paninitig nito. Kung magtanong ito ay para bang hindi ito makapaniwala na tinanggap ako ng kumpanyang ito.

Hindi na ulit ito nagsalita na pinagsasalamat ko. Hindi ko nalang alam kung anong sasabihin ko kapag nagtanong ulit ito na para bang wala itong tiwala.

Hanggang sa makuha ko lahat ang documents at mailagay iyon sa aking lamesa. Umupo ako sa swivel chair nun bago ko inumpisahan na ayusin ang mga papeles at documents.

I enumerate it one by one. Masakit na ang leeg ko at nararamdaman kong nagugutom na rin ako.

Tumingin ako sa pintuan nung bumakas iyon at iniluwa noon ang isang magandang babae na malapad ang ngiti. Ito yung babaeng nakita ko kaninang kasama ni Alkez sa loob.

Maganda ito, pamilyar sa akin ang babae ngunit hindi ko matandaan kung saan ko ito nakita. Tumingin ito sa akin. Ngumuwi ito na para bang hindi ginustong magkatangpo ang aming tingin.

Akala ko nag-iisa lang ito ngunit may mga kasama pa itong pumasok na mga kalalakihan at ilang babae. Sabay sabay na napatingin sa akin ang mga bagong dating at tila kinikilala ako.

“Bago ka dito Miss?“Tanong nung isang lalaki.

Ngumiti ako dito.“Yes po Sir.“Magalang na sagot ko.

Kumunot ang noo nito.“You looked familiar…“Nag-isip pa ito.

Lahat ay tumingin dito na para bang hinihintaybang sagot ngunit nakailang minuto at nakapasok na yung ibang kasamahan nito ay hindi parin ito umaalis sa kinatatayuan nito. Naka Focus lang ito sa pag-iisip na para bang mahalaga iyon.

“I’m his personal maid before.“Sambit ko dito, ako na yung na aawa dahil sa kakaisip nito at mag-isa nalang din ito.

“Yeah! Ikaw pala yun! You changed a lot.“Msayang usal nito ngunit sa huli ay nawala ang saya sa mukha nito.“You are here to broke his heart again?“Tanong nito sa akin na walang emosyon.

Natigilan ako sa sinabi nito. Ngunit agad din akong nakabawi. Magsasalita na sana ako ngunit nagsalita ulit ito.

“Don’t try it because This month is his wedding.“Malamig na usal nito bago pumasok sa loob ng opisina ni Alkez.

Doon na ako natigilan ng husto. Hindi naman siguro nagsisinungaling yung kaibigan n’ya diba? Bakit ang sakit sa akin?

Huminga ako ng malalim. Purong trabaho ang kailangan ko dito. Pero gulong gulo ang isipan ko.

How can I explain to my twin is this? How can I explain to them na yung Papa nila ay ikakasal na? Do I need to tell them?

No. I don’t need to tell them. Kaya ko silang suportahan ng ako lang ang mag-isa. Its okay to be single Mom. As long as I can provide their wants and everything. As long as nabibigay ko pa ang pangangailangan nila.

But, I know Zero. He will surely ask to me about his father and I don’t know what to say to him. I can’t hurt him. It’s bad for him to be hurt.

Hindi ko na malayan ang sarili kong may tumulong luha dahil sa pag-iisip kung anong sasabihin ng kambal na anak ko.

Mabilis kong pinunasan ang aking luha nang may pumasok ulit na isang hindi katandaan na lalaki. May ngiti ito sa labi ngunit nung tumingin sa akin ay parang biglang nag laho iyon.

Tumikhim ako.“Magandang umaga po.“Maaga pa naman at hindi pa tanghali.

Tipit itong ngumiti sa akin. Kilala ko kung sino ito, ito ang Ama ni Alkez na si Mister Alverimo.

“Good morning.”

Ayun lang ang sinabi nito bago naglakad na patungo sa loob. Hindi ko alam kung anong meron at bakit nandidito lahat ng mga kaibigan at ang Papa nito.

Tumingin ulit ako sa aking ginagawa. Huminga ako ng malalim bago ko ipinagpatuloy iyon ngunit nung kumalam na naman ang aking tiyan ay napag pasyahan kong tumayo muna at bumili man lang ng makakain.

Kinuha ko ang cellphone at tinignan kung meron bang mensahe kung kanino man galing ngunit wala man lang akong nakita doon.

Kinuha ko ang mga documents at iba pang mga papeles. Nagtungo ako sa pintuan ng opisina ni Alkez bago ako huminga ng malalim at kumatok.

Nakailang katok na ako ngunit hindi iyon nagbukas kaya ako nalang ang nagbukas noon.

Agad na tumingin sa akin ang mga nasa loob na siyang kinakaba ko. Tumingin ako kay Alkez na nasa isang sofa na habang nasa tabi nito ang babae.

Natandaan ko na kung sino ito. Isa lang naman ang kinababaliwan ng lalaking ito at alam kong si Skyriz iyon.

“This is the half. It’s already lunch time.“Hindi ako tumingin sa mga mata nito. Agad kong diniretso ang mga papeles. Habang inilalagay ko iyon ay siyang tumunog ang aking cellphone.

Kung sino man ang tumatawag sa akin gusto ko s’yang pasalamatan at batukan kung magkikita man kami.

“Excuse me.“Itinungo ko ang aking ulo at balak na sanang umalis doon ngunit nagsalita ang magaling kong boss.

“After that kunin mo ang iba pang documents sa advertising department. I want it now before mag 1pm.“Malamig na sambit nito sa akin.

“Yes Sir.“Ayun lang ang sinabi ko bago ako tuluyan ng lumabas.

Kinuha ko ang cellphone sa aking bulsa at nakitang si Asher ang tumatawag doon. Sinagot ko ang tawag nito habang naglalakad ako patungo sa elevator.

Na naman.

“Anong kailangan mo?“Tanong ko dito.

Nagdadalawang isip ako kung tutuloy ba ako sa elevator o gagamit nalang ng hagdan.

“Nandidito ako sa bahay mo, bakit wala ka dito?”

Sa huli ay sa elevator parin ako sumakay kahit na kinakabahan parin ako. Ako lang mag-isa sa loob kaya mas lalo akong kinabahan.

“N-nagtatrabaho ako,“Kinakabahang sagot ko dito.

“Naghahanap ka pala ng trabaho bakit ayaw nalang yung kumpanya mo ang asikasuhin mo.“Ramdam ko dito ang pagiging sarkastiko nito.

“Gusto kong magtrabaho sa iba.“Inis na sagot ko dito dahil eto na naman ang isang ito. Lagi nitong sinasabi na hawakan ko na ang kumpanyang iyon kahit na ayokong ayoko.

“Paano ang kambal?“Pag-iiba nito sa usapan.

Tinignan ko ang cellphone ko kung anong oras na.“Nsa school pa ang dalawa, pwede bang ikaw muna d’yan habang wala ako? Mamayang alas sais pa ang tapos ko dito.“Pakikiusap ko dahil ngayon ko lang na alala na wala nga palang magbabantay sa dalawa.

“Sure, leave it to me. Let me handle the twin.“Nahimigan ko ang pagkatuwa noon kaya wala sa sariling ngumiti ako.

Sinabi kong ibaba ko na ang tawag dahil nasa canteen na ako ng kumpanyang ito. Hindi naman mahirap hanapin at puntahan iyon dahil may naka lagay naman sa elevator at pipindutin nalang.

Tumingin sa akin ang mga taong nandodoon. Mapalalaki o babae man, nahihiya pa ako dahil wala naman akong kilala dito.

Tinignan ko kung anong pwedeng makain. Mukang masasarap at malilinis naman ang mga pagakain.

Umorder lang ako ng menudo at kanin para ayun na ang kainin ko ngayong pananghalian. Humanap ako ng lamesa na may mauupuan pa ngunit dahil lunch time ay maraming mga employees na nandidito na kaya nagkakapunuan.

“Ahm, Hi? Can I sit?“Tanong ko sa isang grupo na nag-uusap dahil doon lang may bakanteng upuan.

Tumingin sa akin ang babaeng may salamin.“Sure, besides wala naman uupo d’yan kaya ikaw nalang.”

Ngumiti ako dahil sa sinabi nito bago ako umupo. Nag-umpisa na akong kumain ngunit hindi talaga yata maaalis ang magtanong ng mga katabi ko sa lamesa.

“Kahapon lang ako na hired.“Pagsasabi ko sa tanong ng mga ito.

Manghang tumingin sa akin ang mga kapwa ko empleyado.

“Himala. Marami ng mga galing sa ibang kumpanya ang mga sumubok na maging isang secretary ni Boss Madrid pero walang pumapasok.”

“Ganun naman talaga si Ms, Madrid. Kapag hindi n’ya gusto ang background ng isang naghahanap ng trabaho hindi n’ya talaga kukunin.”

Ayokong isipin na kaya ako kinuha nito dahil may atraso ako sa kapatid nito.

“Ms, Madrid is too hands down for it. She is too strict when it’s comes to this company.”

Hanggang sa matapos akong kumain at balak na sanang magpaalam ngunit hindi nakagawa dahil may naalala ako.

“Pwede magtanong kung saan dito yung advertisement department?“Tanong ko.

Tumingin ang lalaking tapos ng kumain na ngayon ay nakatayuna.“Samahan na kita,“Nakangiting usal nito.

Nahihiya man ay sumang-ayon ako dito dahil hindi ko din naman alam kung nasaan.

Hindi na kami sumakay ng elevator dahil isang pasilyo lang naman ang pagitan ng department na hinahanap ko.

Tumingin ako sa lalaking kasama ko na hindi ko pa alam kung anong pangalan kaya ako na mismo ang nagpakilala sa aking sarili.

“I’m Alista Caine Malana. Call me Alista or Caine.“Nakangiting pagpapakilala ko dito. Kita ko kung paano kumislap ang mga mata nito dahil sa sinabi ko.

“I’m Alec,”

Nagpaalam na ako kay Alec ng makuha ko na ang kailangan kong kunin na mga documents.

Hinintay kong bumukas ang elevator ngunit pagbukas noon ay hindi ko inaasahan ang mga nasa loob n’yon.

Umiwas ako ng tingin at bahagyang tumabi upang hindi ako madali ng mga ito.

“Good afternoon.“Bati ko, ni isa ay walang pumansin sa akin kaya hinayaan ko nalang.

Nang makalabas ang mga ito, ako naman ang pumasok upang magtungo ulit sa lamesa.

HPM 40

Dumating ang oras na malapit na akong matapos sa lahat ng pinapagawa ni Alkez na lagi nitong dinadagdagan at minsan ay may inuutos pa sa akin.

Kuya dito at punta doon. Kulang nalang ay hanapin ko ang daan patungo sa Narnia dito sa kumpanyang ito.

Humikab ako at tumingin sa orasan sa aking cellphone. Seven thirty na, late na late na ako pauwi sa bahay. Alam kong naghihintay sa akin ang mga anak ko ngayon ngunit hindi ako maka-uwi dahil sa dami ng inuutos ng Ama ng dalawa.

Tumingin ako sa pintuan ng may lumabas doon na isang kaibigan ni Alkez. Hindi ako pamilyar sa asang ito. Tumingin ito sa akin.

“Your boss is calling you.“Sambit nito bago pumasok ulit sa loob.

Anong oras na pero nandidito parin ang mga kaibigan nito na mas nadagdagan pa ng ilan.

Wala akong nagawa kung hindi ang tumayo na naman. Ilang beses na akong patayo tayo at uupo na naman dahil sa utos nito.

Kumatok ako ng ilang beses bago ko binuksan ang pintuan nito. Dahil siguro sanay ng pabalik balik ako dito ay hindi na tumitingin sa akin ang mga kaibigan nito.

Tumingin ako kay Alkez. Ang mukha nito ay nasa balikat ni Skyriz habang kumakagat doon.

“What do you need Sir?“Walang ganang tanong ko dito.

Tumingin ito sa akin. Bakit ba kada tingin nito ay ako ang nasasaktan para sa kambal? Kada tingin at ginagawa nito ay masakit sa akin, Oo. Pero alam kong kapag malalaman ng dalawa ito ay mas lalo silang masasaktan.

“They need anything.“Tumingin ito sa mga kaibigan.“Buy what they want to drink.“Malamig na sambit nito sa akin.

Huminga ako bago ako tumingin sa mga kaibigan nito na ngayon ay nakatingin sa amin na tila may palabas.

“I don’t drink Alcohol, just buy me Coffee to the Starbucks. Vanilla coffee.“Unang sambi nung lalaking singkit na may kulay abong buhok.

Ang sumunod na nagsalita ay ang katabi nito.

“Buy me in can beer.”

“Me too.”

“Me five.”

Lahat ay tumawa dahil sa sinabi nung lalaking may hikaw sa labi. Hindi ko alam kung barumbado ba ito dahil hindi naman kita dito ang pagkabarumbado.

“One family size pizza, the vegetarian one.”

Hanggang sa masabi ng mga ito ang gustong bilihin. Tumingin ako sa dalawa na tahimik na naglalampungan sa sofa.

“Sa inyo Sir, Ma’am?“Malamig na tanong ko sa dalawa.

Si Skyriz ang tumingin sa akin na may ngiti sa labi. Napaka ganda talaga ng babaeng ito.

“Just one latte coffee in Starbucks too.“Pagkasabi nito niyon ay tumingin naman ako kay Alkez na pinaglalaruan na ang strap na nasa balikat ni Skyriz.

Tumingin ito sa akin ng seryoso. Ang tingin nito ay tila tinitignan ang mga emosyon sa aking mga mata.

“Buy me one packs of cigarettes. The color black that’s mint flavor.“Walang ganang sambit nito sa akin ng hindi nito nakitaan ang mga mata ko ng kung anong gusto nitong makita.

Why would I gave him any emotion of mine? No. Hinding hindi nito makikita na nasasaktan ako.

Tumango ako dito. Inilahad ko ang palad ko sa harapan nito. Aalis na sana ako dito ngunit may tinapon ito sa aking harapan.

Isang black atm card.

“Use that, nakakahiya naman na bumalik ka pa at sabihan ng shoplifter. Baka wala kang pera.”

Nabastusan ako sa sinabi nito. Kahit kailan ay hindi ko ginawa ang sinasabi nito sa akin. Bakit ko gagawin iyon kung sakin din bagsak ang karma?

Narinig kong nagtawanan ang mga kaibigan nitong nakarinig.

Pinulot ko ang hinagis nito sa lapag at tuluyan ng lumabas. Kung nayuyupayop lang ang card na nasa kamay ko ay kanina pa siguro ito napiyaot dahil sa higpit ng pagkakahawak ko doon.

Sumakay ako sa elevator na hindi pinapansin ang aking takot at kaba. Nang makababa ako sa lobby ay agad akong deretsong naglakad.

Gabi na at kita na ang mga ilaw sa city. Magaganda ang mga iyon na tila binuin. Kung hindi lang masama ang pakiramdam ko ay ma a-appriciate ko ’yun pero mainit ang ulo ko ay hindi ko man lang magawang pagmasdan ng matagal.

Nagtungo ako sa Starbucks na katabi lang naman ng kumpanya. Nagpapasalamat ako dahil hindi iyon malayo.

“What is your order Ma’am?“Nakangiting tanong sa akin ng nasa counter na babae.

“One latte coffee and Vanilla coffee.“Kalmadong sambit ko.

Tumingin sa akin ang babae na tila hinihintay pa ang sasabihin ko.

“That’s all Ma’am?“Tanong nito sa akin.

Tumango ako dito.

“Ano pong name Ma’am? Its either na may puntahan pa po kayo para pagbalik ninyo ay malalaman ko po agad kung kukunin na.“Ibinigay nito ang isang maliit na papel na walang nakasulat.

Kinuha ko iyon kasama ang bullpen bago ko inilagay ang aking pangalan doon. Nagsabi akong babalikan ko nalang ito dahil may kailangan pa akong bilhin.

Habang naglalakad ako lara bumili ng pizza doon ko lang naalala kung anong brand at kung saang shop ako bibili. Nakita ko ang magkakahilerang mga pizza-han sa harapan ko.

“Fuck. Saan ako bibili nito?“Inis na sambit ko sa sarili ko. Wala din naman binigay ang mga iyon kung saan ako bibili kaya doon ako sa konti nalang ang tao na pumapasok at lumalabas.

Pumasok ako doon. Pagpasok ko doon ay ang barkadang nagkakatuwaan agad ang sumalubong sa akin.

“C’mon Fie! Drink it!”

Hindi ko pinansin ang mga iyon dahil nagmamadali akong nagtungo sa counter upang umorder ng pizza.

“Family size of one pizza vegetarian.“Order ko doon sa babaeng nakangiti sa akin.

“Is that all Ma’am?“Tanong nito sa akin. Tumango lang ako.

Hinintay ko ang pizza kaya umupo muna ako sa isang upuan na malapit sa mga magkakaibigan na nagkakasiyahan.

“Fie! Inimin mo na kasi!”

“No! I don’t!”

Pinagmasdan ko ang mga iyon, tumagal ang aking tingin sa isang babaeng namumula ang mukha na tila ba lasing na. Kasabay ng pagkunot ng noo ko ay ang pag-awang naman ng aking labi.

“Ang kj mo naman!”

“Talab na sa akin yung alak kaya ayoko na.”

Wala sa sariling tumayo ako at nagpunta kung nasaan ang babaeng matagal ko ng hinahanap at namimiss.

Tila may dumaan na anghel sa pagitan ng mga ito nang makita akong naglakad patungo sa babaeng pulang pula na ang mukha.

Tumingin sa akin si Pilofie. Una ay kumunot ang noo nito ngunit sa huli ay bumilog ang mga mata at labi nito.

“F-fie?“Wala na akong pake kung gumaralgal ang aking boses dahil sa pagbigkas ko sa pangalan nito.

Hindi ako nito pinansin.

“Guys! I think we need to go back,“Tumatawang sambit nito s amga kaibigan nito.

Tatayo na sana ito ngunit mabilis kong hinawakan ang kamay nito.

“Miss… I don’t know you. Pwede bang alisin mo yang kamay mo sa akin.“Malamig na usal nito sa akin habang inaalis ang aking kamay sa braso nito.“Miss, please get your dirty hand on me.”

“P-pilofie…“Nagmamakaawa akong tumingin dito.“K-kausapin mo naman si a-ate oh.“kinagat ko ang aking labi dahil sa hikbing gustong makawala doon.

I missed her so much. I miss them.

“Miss, hindi kita kilala. Looked pwede bang huwag mo akong hawakan? Baka mamaya may virus ang kamay mo at mahawa pa ako.”

“H-hindi, ikaw yung k-kapatid ko d-diba?“Umiling ako at mas lalong hinawakan ang braso nito.

Malamig at seryoso itong tumingin sa akin.

“Miss, are you high? Gumagamit ka ba ng drugs? Hindi kita kilala kaya pwede ba? Get your dirty hand on me.“Madiing wika nito.

“B-bakit ganito kana? Hindi ka naman ganito noon. Inalagaan at tinuruan naman kita ng magandang a-asal pero bakit parang binabastos mo na ako ngayon? Pinag-aral kita kahit na konting panahon p-pero bakit parang wala ka man lang natutunan na magandang asal?“Mahina akong natawa dahil sa sinabi ko. Pinunasan ko ang luhang pilit na umaagos.

“H-hinanap ko kayo,“Tumingin ako sa mga mata nitong tila diring diri sa akin.“Pero hindi ko kayo m-makita.”

“Miss, hindi nga kita kilala.“Pagmamatigas nito sa akin.

Huminga ako ng malalim at tumango. Bumitaw ako dito at tumingin sa ibang direksyon na masakit ang dibdib.

“O-okay lang hanggat m-may pag-asa pa ako hindi ako susuko. Gusto kong maging isang pamilya ulit tayo.“Kahit masakit hihintayin kong tanggapin ulit nila ako.

Tumalikod ako dito at pinunasan ang aking mga luha. Isang sulyap pa ang ginawa ko dito. Nakita kong umiiling at tila pinagtatawanan ako nito.

“Baliw yata.“Mahinang usal nito na dinig na dinig ko.

May na mumuong luha na naman sa aking mga mata pero mas pinili kong masaktan nalang ang aking dibdib keysa sa pumatak iyon.

Kada lunok ko ay parang may nagbabarado sa aking lalamunan na sobrang sakit sa aking dibdib.

Kinuha ko ang pizza na ibinigay sa akin ng babae. Ibinigay ko naman dito ang card ni Alkez.

“Miss,“Pagkuha sa akin ng atensyon nung babae.

Tumingin ako dito.“Y-yes po?“Tanong ko dito.

“May problema po yata yung card.“Sambit nito sa akin.

Kumunot ang noo ko bago tumingin sa card na hawak nito.

“T-try it again po.“Naguguluhang sambit ko dito.

Ganun nga ang ginawa nung babae ngunit umiiling lang ito. Napa tiim bagang ako. Kung naglalaro man ang isang iyon huwag ngayon.

“Ayaw po talaga Ma’am.”

Tumango ako. Kinuha ko ang aking cellphone. Inalis ko ang case doon bago ko kinuha ang atm ko for emergency.

“Sorry Miss, try it po. Gagana na po ’yan.“Mahihiya kong ibinigay ang aking card na kulay itim din.

Ngumiti ang babae sa akin at tumango.

“Okay na po Ma’am.”

“Sorry po talaga.“Kinuha ko ang pizza bago ako umalis sa pizza parlor na ’yon.

Hinanap pa ng aking mga mata si Pilofie ngunit hindi ko na ito makita. Masakit pa rin sa akin ang pagtanggi at pagtataboy nito sakin.

Sobrang sakit. Hanggang ngayon ay sariwa parin sa aking ang nangyari sa aming magkakapitd.

Hindi ko alam kung anong kasalanan ko para gawin nila sa akin ang bagay na ’to. Pero hindi ako susuko hanggat hindi ko na ibabalik ang pagiging isang pamilya namin.

HPM 41

“How much.”

Ayun agad ang sinabi nito ng makarating ako sa opisina nito. Ang mga kaibigan nito ay tahimik na nakamasid ngunit may mga kislap ng ngiti sa labi.

Malamig akong tumingin kay Alkez. Inilagay ko ang mga binili ko sa lamesang nasa harapan ng mga ito.

Nang mailagay ko ang mga inorder ng mag ito sa lamesa ay kinuha ko ang card nito sa aking bulsa bago inihagis sa harapan nito.

“Next time kung magsasabi ka na gusto mo pala ang libreng pagkain. Sabihin mo lang ililibre kita.“Kanina pa ako inis sa lalaking ito pero dinagdagan pa nito.

Hindi ko na hinintay ang sasabihin nito, humarap ako sa mga kaibigan nito at talim na tinignan ang mga ito. Lumbas ako sa opisina nito. Kinuha ko ang mga gamit ko kung saan ang lamesa ko bago ako nagnartsa papaalis.

Wala akong mapapala dito. Hindi din maganda ang pakiramdam ko kaya gugustuhin ko nalang umuwi at makapiling ang mga anak ko.

Hindi ko napansin ang sarili ko na nasa lobby na pala ako. Mabilis akong nag check out sa kumpanya. Lumabas ako ng hindi pinapansin ang guard na nakangiti sa akin.

Hinintay kong may dumaan na tricycle o jeep man lang pero walang dumaan. Ilang oras na akong naghihitay ay wala parin.

Hanggang sa makita kong lumabas na rin ng kumpanya sila Alkez at ang iba pa nitong kaibigan na nagtatawanan. Lahat ng mga babaeng nakakasalubong ng mga ito ay hindi maalis ang tingin sa kanila.

Mayayaman nga mga mayayabang naman.

Nakita ko sa peripheral vision ko na patungo ang mga ito kung saan ang gawi ko.

Tahimik lang akong nakatayo at naghihintay sa sasakyan o kahit taxi ay wala parin talagang dumadaan.

“Here, bayad sa binili mo.”

Tumingin ako kay Alkez at sa hawak nitong pera na alam kong sobra sobra pa sa nagastos ko.

“I just realized na you need money.”

Hahawakan na sana nito ang aking kamay para ilagay sa akin palad ang pera ngunit may mabilis na kumuha sa aking kamay dahilan para sabay kaming mapalingon doon.

“You need to go home, hindi na maganda ang lagay ni Zero kakahintay sayo. Umiiyak na si Zero.”

Dahil sa sinabi ni Asher ay hindi ko na pinansin si Alkez. Nagmamadali akong sumama kay Asher kung nasaan ang sasakyan nito.

“Anong nangyari kay Zero?“Nagaalalang tanong ko.

Tumingin sa akin si Asher na may pag-aalala rin.

“I bring him to the hospital. Dumadaing at umiiyak ng umiiyak.”

“A-anong nangyari?”

Hindi sumagot sa akin si Asher. Pumikit ako ng mariin. Mas lalo akong hindi mapakali dahil sa pananahimik ni Asher.

Dinaanan ng kaba at pag-aalala ang aking dibdib dahil kay Zero. Nanginginig narin ang aking mga kamay dahil sa kaba at takot.

Mabilis ang pagpapatakbo ni Asher sa sasakyan nito hanggang sa hindi ko alam na nasa hospital na pala kami kung saan dinala ni Asher si Zero.

Mabilis kaming lumabas ng sasakyan at mabilis na pumasok sa hospital. Kusang nagtuluan ang aking mga luha ng makita ko ang kalagayan ni Zero.

“Ayokong sabihin sayo, alam kong sasakit ang puso mo.”

Marahan akong lumapit kay Zero na nakapikit at merong dextrose. At may mga nakakabit din sa braso nito.

“A-ayaw mong sabihin sakin?“Mahina akong napatawa ngunit masakit ang aking dibdib. Ang luha sa aking mga nata ay walang sawang umaagos.“K-kahit hindi mo naman sabihin malalaman ko. I’m his mother.”

Hindi nagsalita si Asher dahil sa sinabi ko. Hinaplos ko ang buhok ni Zero na maamong natutulog.

“A-anong oras nangyari?“Tanong ko.

Tumingin ako kay Asher na mariing nakapikit.

“Eleven morning. Saktong pababa ko ng tawag sayo ay may kumausap naman sa akin na teacher at nasa clinic daw si Zero, nagmamadali akong nagpunta sa school n’ya, pero hindi maganda ang lagay ng pamangkin ko kaya dinala ko ito sa hospital.“Pagpapaliwanag sa akin nito.

“B-bakit kasi sa daming makukuha sa akin bakit sakit pa sa p-puso?“Mahinang bulong ko.“P-pwedeng sakin nalang naman,“Ipinikit ko ang mga mata ko at tahimik na humikbi.“H-hindi parin pala tapos yung paghihirap ko,“Mahina akong natawa dahil sa sinabi ko. Naramdaman kong niyakap ako ni Asher. Inilagay nito ang aking mukha sa dibdib nito.

“G-ganun naba talaga ako kasama?“Himikbi ako.“S-sana pala kung ganito yung kalalabasan sana pala h-hindi ko nalang sila b-binu-”

“Don’t say that! Ano ba Caine?! Pamangkin ko sila at anak mo sila!“Malakas na sigaw sa akin ni Asher.

“S-sobra s-sobra na yung binibigay n-n’ya sakin, pati anak ko dinadamay n’ya na e, sana ako nalang yung p-pinarusahan n’ya tutal naman naghihirap na naman din ako noon pa bakit hindi nalang sa akin ang binigay lahat parang isang bagsakan nalang.“Lumunok ako.“D-dinamay n’ya pa yung a-anak ko.”

“Pagod kalang. Magpahinga ka muna.”

“Matagal na akong pagod.“bulong ko.

Matagal akong nakasubsob sa dibdib ni Asher hanggang sa maalala ko kung nasaan ang isa kong anak.

“Nasaan si Zeiven?“Tumingin ako kay Asher.

“Kylie’s with your son. Don’t worry.”

Tumango ako dahil sa sinabi nito, alam kong ayos lang si Zeiven dahil nakay Kylie ito. Hindi pababayaan ni kylie ang anak ko.

Hindi ko kayang ikalma ang sarili ko kapag nakikita kong nakahiga si Zero sa kama ng hospital sumisikip ang dibdib ko.

Humakbang ako patungo kay Zero at hinawakan ang kamay nito.

“Anong sabi ng doctor?“Zero looked paled.

“Unti-unting lumalaki ang butas sa p-puso n’ya, we all know na hindi pa pwedeng operahan si Zero dahil bata pa s’ya at hindi pa kakayanin.”

Ramdam ko ang panghihina rin sa sinabi ni Asher. Alam ko ’yon. Kaya hindi ko magawang saktan at paiyakin ang dalawang ito. Lalo na si Zero. Hanggat kaya kong ibigay sa kanya ay ibibigay ko.

“If they have ways to operate him. I will do what ever they say. I can give my heart to my nephew.”

Dahil sa sinabi nito bumaling ako dito. Nang makita nitong nakatingin ako ay umiwas ito ng tingin sa akin. Kita ko kung paano nito alisin ang luha na tumutulo dito.

“You have problems?”

Hindi ito tumingin sa akin ngunit umiling ito. Hindi ako naniniwala sa pag-iling nito. Alam kong may problema din ito.

“I-i d-don’t know how can I forget it.“Tumungo ang ulo nito.“Don’t mind me.“Mahina itong tumawa bago humakbang patungo sa kinaroroonan ko.

Tinapik nito ang aking balikat, naramdaman kong dumampi ang labi nito sa aking ulo.

“Don’t worry everything’s gonna be fine. Don’t lose your hope.“Mahigpit ako nitong niyakap.

Ilang minuto itong naka yakap sa akin hanggang sa maramdaman ko nalang na tumutulo ang luha nito.

Humarap ako dito at mahigpit itong yinakap. Alam kong sa nine years na tinanggap ako ng mga ito ay lumalapit at tinurin na talaga naming tatlo nila kylie at Asher ang isa’t isa bilang magkakapatid kahit na hindi maganda ang pinagdaanan namin.

Hanggang sa lumalim ang gabi ay hindi parin nagigising si Zero. Tumawag si Kylie dahil hindi makatulog si Zeiven dahil inaalala nito ang kambal.

I know what’s the feeling of Zeiven now. He was secretly crying and worrying about his twin.

“M-mama kailan po, makakalabas si kuya?”

Malamlam kong tinignan si Zeiven sa screen ng cellphone. Bakas sa tono nito ang kalungkutan at pag-aalala.

“He will gonna be f-fine. Baby.“Nakangiting pagpapalubag loob ko dito kahit na ako ay nasasaktan narin.

I need to be strong. I need it right now and to this kind of situation.

“I hope Mama. I hope.”

Pinilit kong ngumiti dahil sa sinabi ni Zeiven. We both need to be strong.

“Mama, Can I visit my twin this one of these days?”

Umiling ako dahil sa sinabi nito. Agad naman itong yumuko at tumango ng hindi tumitingin sa akin.

“May pasok ka Zeiven,“Seryosong usal ko dito.

“W-week d-day Mama?“Pagpupumilit nito.“I badly want to see him Mama.“Ngayon. Kitang kita ko na ang pamumula ng noo nito at ang kasabay noon ay ang pag bagsak ng luha.

HPM 42

Hindi ako natulog dahil hinihintay kong gumalaw o dumilat ang mga mata ng anak ko ngayon pero mukhang nalabong mangyayari ’yon.

Tumingin ako kay Asher na may dalang kape sa kabilang kamay nito. Tumingin ito sa akin bago naglakad patungo kung nasaan ako.

“Here, I know na hindi ka matutulog. It’s bad for you to not sleep.”

Tinanggap ko ang kapeng inalok nito sa akin kahit na hindi sanay ang tiyan ko dahil acidic ako ay kailangan ko ito ngayon.

“Hindi ako makakatulog.“Isinandal ko ang ulo ko sa balikat nito.

“Me too, I can’t sleep.“Naramdaman kong malalim itong bumuntong hininga.“Do you still taking your meds?”

Matagal bago ako makasagot sa tanong nito.“Hindi naman na sumasakit kaya tinigilan ko na.”

“Did the doctor agree with it?”

Umiling ako dito. Hindi alam ng doctor na hindi na ako umiinom ng gamot ko, hindi na talaga sumasakit ang dibdib ko nitong nakaraang taon.

Sumakit nalang iyon nung ipinanganak ko ang kambal. No choice kaya pinili ko nalang ang caesarean. Hanggang ngayon ay nagsu-suggest sa akin si Asher na magpa-opera na nung lumabas ang kambal.

Hindi ako sumang-ayon doon dahil takot ako. Takot akong ma-operahan.

Tahimik lang kaming dalawa ni Asher hanggang sa mag-umaga na pipikit pikit na ako kanina ngunit nilalabanan ko iyon.

“I’ll buy you breakfast.“Agad itong nagpaalam sa akin.

Hinawakan ko ang kamay ni Zero at marahan iyong hinaplos.

“B-baby, wake up na oh.“Sambit ko habang marahan na hinahaplos ang kamay nito.

Umaga na at hindi ako alam kung magta-trabaho pa ba ako o hindi na. Mas mahalaga sa akin si Zero keyss ss trabaho ko.

Tumingin ako sa pintuan ng marinig kong bumukas iyon at iniluwa noon si Zeiven at kylie.

“M-ma…”

“I’m worried too that’s why we came here. Don’t scold Frei, hindi ko din kaya na umiiyak s’ya buong gabi.”

Tumingin ako kay Zeiven na nakatungo na ngayon at tila hinihintay ang sasabihin ko upang pagalitan ito.

“We have agreement Frei.“Seryosong sambit ko kay Zeiven.

Tumango ito at marahan na naglakad sa akin. Ang mukha nito ay sobrang pula at halata rin ang hindi pagtulog ng maayos.

“I accept what is it. Mama,“Mahinang sagot nito sa akin bago ako niyakap ng mahigpit.

Ibinigay ko din ang mahigpit na yakap dito. Hinagod ko ang likod nito ng marinig kong humihikbi ito ng tahimik.

Bumukas ulit ang pintuan at ang pumasok doon ay ang isang doctor na kasama ni Asher namay dalang pagkain na nakaplastic.

“Good morning Miss Malana.“Unang bati sa akin ng doctor.

Pinakawalan ko si Zeiven sa bisig ko tsaka ako tumayo.

“What’s the results of my Son Doc?“Tanong ko agad sa Doctor na lalaki.

Mapait itong ngumiti sa akin bago tumikhim.

“Let me straight forward you Miss Malana. His heart is no longer healthy, the hole of his heart is starting to get big and bigger. Hindi ko gustong pasamain ang loob mo Miss but I want to be straight to you, Kahit kailan at kahit ano mang oras ay pwedeng sumuko ang puso n’ya.”

“D-doc p-pwede naman o-operahan d-diba?“Gamit ang aking kamay pinunasan ko ang luha sa aking mukha.

“Even we operate it. Mas magiging malala ang kalalabasan, he needs heart transplant. But we need to wait until he get the legal age.”

“Doc wala na bang ibang p-paraan?”

“Sad to say. Wala na.”

Doon na ako tuluyang humagulgol dahil sa sinabi ng doctor. Tumingin ako sa doctor na ngayon ay nakatungo.

“D-doc baka naman pwedeng operahan at palitan na natin ngayon ng puso yung a-anak ko.“Pagmamakaawa ko dito.

Hindi ko kayang mawawala ang isang anak ko. Hindi ko kaya.

“Sorry miss Malana, meron tayong sinusunod. Mahina pa ang katawan ng bata, at alam nating hindi kakayanin ng anak mo.”

Nakarinig ako ng isang malakas na galabog mula sa pintuan. Nakita kong nakatungong umalis si Asher.

Narinig ko rin ang marahang paghikbi ni kylie na tahimik na nakikinig.

“Doc, kahit operahan para naman tumagal.”

“M-mama?”

Sabay sabay kaming tumingin kay Zero ng magsalita ito.

Mabilis akong nagtungo dito. Bakas sa mukha nito ang lungkot at kaguluhan.

“B-baby…“Hinawakan ko ang kamay nito, hindi ko pinansin ang mga luhang tumutulo sa aking mata.

Marahan itong ngumiti sa akin na mas lalong ikinadurog ng mundo ko, dahan dahang tumaas ang kamay nitong halatang pagod.

“Y-you are c-crying a-again Mama, A-ayokong makikitang umiiyak ka ulit M-mama.“Kahit na pagod ang kamay nito ay pinunsan nito ang aking luha.

Kita ko kung paano lumabas ang luha sa mga mata ng anak ko. Pinunasan ko ang luha sa mga mata nito.

“T-then make yourself strong k-kuya. Kung ayaw mong nakikita si Mama na umiiyak, be strong.”

Tumingin ako kay Zeiven na pulang pula ang mukha at may luhang tumutulo din sa mga mata nito.

Lumapit ito sa kamang ginalalagyan ni Zero at marahan nitong kinuha ang kamay ng kapatid.

“Please, don’t let Mama cry again. Malapit na yung b-birthday natin na d-dalawa.”

“Let me check him.”

Ayokong iwan ang anak ko ngayon pero kailangang matignan ito ng doctor.

Kinuha ko si Zeiven ngunit ayaw nitong bitawan ang kamay ng kambal nito. Hinawakan ko ang kamay nito at marahan na tinggal ang pagkakahawak kamay ng dalawa kahit na ayaw bitawan ng isa’t isa ang mga kamay.

I felt my chest is pain. Hindi ko kahit kailan ginusto ang lahat ng ito. Masyado na akong lugmok sa pagsubok na ’to.

Since I gave this twin birth, nakitaan na agad ng mga doctor na may problema ang isa, doon palang sobrang sakit na sa akin na sabihin iyon ng doctor.

There’s no medicine to healed it. When they already two year old. Doon na talaga umpisang sumakit at dumaing si Zero.

Takot ang sabihin dito ang totoo kaya hindi ko sinasabi dito ang condition nito. Masayahing bata si Zero pero alam kong sa huli ay magiging malungkot din ito.

Noon pa man ay sinasabi kona sa sarili ko na ako nalang yung parusahan kung ano man yung ginawa ng Papa ko sa mga tao pero bakit pati ang mga anak ko ay kasama?

Nakalabas kaming tatlo nila Kylie na hilam ang mga mata ng luha. Tumingin ako kay Asher na nakaupo at ang mga mata ay blako at walang emosyon. Hindi ko alam kung saan ito nakatingin.

Tumabi kami dito at agad namang sumampa si Zeiven sa hita nito at doon ay isinubsub nito ang mukha sa balikat ni Zeiven. Kita ko kung paano umalog ang balikat nito.

Tahimik lang kaming nandodoon, pinapatatag ko lang ang sarili ko ngayon ngunit alam ko sa sarili ko na konting kalabit nalang ay tuluyan na akong susuko.

Hindi muna ngayon.

Lumabas ang doctor at wala pang kalahating oras kaming nag-usap sa kondisyon ni Zero.

“He is a brave kid, mas pinipili niya ang ngumiti kaysa sa umiyak at idaing ang sakit.”

Hindi maalis sa isip ko ang sinabing iyon ng doctor. Inalis ko muna ang aking luha sa mga mata ko bago ako pumasok sa loob.

Agad na magandang ngiti ang ibiningad sa akin ni Zero nung makita akong pumasok.

Ang kapatid nitong si Zeiven ay nasa tabi na nito, tahimik na nag-uusap ang dalawa.

“Just be okay, hahanapin pa natin si P-papa diba?”

Alam kong labag sa loob ang pagkakasabi ni Zeiven nun sa kapatid.

“T-talaga?“kita ko kay Zero ang kasiyahan sa mukha nito. Alam ko. Alam kong kapag ang Papa nito ang usapan ay agad na nababago ang mukha nito.

Pilit akong ngumiti nung tumingin sa akin si Zero na may kislap ang mga mata. Para bang sinasabi nito na hahanapin talaga nito ang Papa nito.

Umiwas ako ng tiningin dahil hindi ko alam ang sasabihin ko.

Dumapo ang aking tingin kay Asher at Kylie na may gitla sa mga mukha. Naka kunot ang noo ng dalawa.

Alam kasi ng dalawang ito na hindi alam ng dalawa ang tungkol sa Ama nito. Hindi nga nila alam dahil si Zeiven lang naman ang nakakaalam.

Kahit sa kanila ay hindi ko binigay ang identity ni Alkez. Hindi kilala ng dalawang ito ang Ama ng kambal.

“Y-yes, M-mama will surely find our P-papa.”

HPM 43

“Bakit hindi mo sinabi sa amin na buhay pa pala ang Ama ng dalawa?”

Ayun agad ang tanong sa akin ni Asher at kylie, hapon na at ang dalawa ay tabing natutulog sa hospital bed. Ayaw umalis si Zeiven sa tabi ng kuya nito.

Umiwas ako ng tingin.“Buhay pa.“Buhay pa at ayokong malaman ninyo.

Alam ko ang kayang gawin ng magkapatid na ’to. Nakaya natatakot ako.

“Then why you didn’t tell to us?”

Tumahimik ako.“Ayokong malaman n’yo, gusto kong sabihin sa dalawa noon na patay na ang Papa nila dahil t-tinaboy naman a-ako nun noon.”

“What is his name?“Kita ko sa mga mata ni Asher ang delekado.

“Hindi ko na gustong banggitin pa.“Tumayo ako mula sa aking pagkakaupo bago ako naglakad patungo sa kung nasaan ang dalawa at mahimbing na natutulog.

Hinaplos ko ang braso ng dalawa na magkayakapang natutulog. Seeing them like this is so beautiful. Hindi mo makikitang walang problema ang dalawa. Tila masaya ang dalawa.

Mapait akong napangiti dahil sa nasa isip ko. Mas sumasakal sa aking puso sa tuwing iniisip ’yon.

“Tell me Caine,”

Matalim akong tumingin kay Asher.“Shut your mouth. Zeiven is not sleeping.“Pagbabanta ko dito.

Sabay na tumingin si Asher at kylie kay Zeiven na alam kong hindi na tulog ngayon dahil lumulunok na ito ng sabay sabay.

Tumahimik bigla si Asher. Although alam naman na ni Zeiven kung sino ang Papa nito. Hindi ko lang gustong pag-usapan ’yon. Ayoko.

“I need to go,”

Tumingin ako kay Kylie na ngayon ay nasa harapan ko na. Humalik ito sa noo ng kambal bago yumakap sa akin.

“I have important meeting,“Tinapik nito ang aking balikat.“I will comeback.”

Ngumiti ako dito at tumango.

“Ingat ka.”

Tumango ito sa sinabi ko bago lumapit kay Asher na ngayon ay nakatayo nadin.

“I will buy us foods.“Usal ni Asher bago sumunod na kay Kylie at sabay silang dulawang lumabas.

Bumuntong hininga ako at hindi ko na naman maiwasang mag-isip ng kung ano anong bagay.

Hinawakan ko ang kamay ni Zero at marahan na hinaplos iyon. Napabaling ako kay Zeiven ng magmulat ang mga matang kulay itim nito.

Agad itong tumingin sa akin. Kita ko ang bakas ng iyak sa mga mata nito. Ang noo nito ay hindi nagbabago at kulay pula parin. Alam kong gustong gusto na ulit nitong umiyak ngunit pinipigilan lang.

“M-mama,”

“Yes Baby?“Pinatatag ko ang boses. Ngumiti ako dito bago ko binitawan ang kamay ni Zero.

Nakita ko kung paano maglumikot ang mga mata nito. Alam ko kapag ganito ito. He wants to tell something but he can’t tell.

“I-if…I saw P-papa again…”

“You don’t need to saw your Father. Your father abandoned us. Hindi n’ya deserve na makilala kayo.“Malamig na sambit ko dito.

“B-but…”

“Don’t think about him.“Seryosong usal ko dito.

Wala itong nagawa kung hindi ang tumango, he knows about his father details but he didn’t know who his is father is.

Hindi ko talaga gusto kapag ganito ang usapan namin. Hindi ko alam kung anong masasabi ko kapag nagkataon na pipilitin ako ng mga ito.

Papikit pikit na ang aking mata ngunit mas pinili ko ang hindi matulog kahit anong oras na.

“Mama,“tawag sa akin ni Zero na ngayon ay naglalaro na kasama ang kapatid nitong si Zeiven.

Ilang araw na kami dito sa hospital at mukhang umaayos naman ang lagay ni Zero dahil hindi ito dumadaing at ayun ang kinakatakot ko.

Mas maiging dumaing ka sa sakit keysa sa tumahimik ka at pilitin na tila walang kahit na anong masakit sa katawan mo.

“Yes baby?“tanong ko dito bago ko iniuman ang paborito nitong spaghetti with gravy.

It’s kinda weird though. I don’t like it because it’s looks like gross to me.

“If I have one wish to you, will you command it?“Tanong nito sa akin.

Kumunot ang noo ko dahil sa sinabi nito. Tinitigan ko ito ngunit ng maramdaman nito iyon ay umiwas ito ng tingin sa akin.

Umiwas ako ng tingin dito bago ko ipinilupot ulit ang pasta sa tinidor.

“It is about your father again?“Kalmadong tanong ko dito.

Kita kong marahan itong tumango.

“Its been nine years but even his face, I didn’t know it.“Mahinang sambit nito.

Naubos na nito ang spaghetti ngunit hindi parin ako nakakasagot sa sinabi nito.

“If I say to you that your father is getting married this month will you still want to see him?“Mapatapang na tanong ko dito.

Kita ko ang dumaan na sakit sa mga mata nito ngunit nandodoon parin ang kagustuhan nito.

“Will you command my wish Mama?“Panunubok nito sa akin.

Tumango ako.“But not now.“Mapait akong ngumiti dito, sinubuan ko naman ito ng isang orange na binalatan ko pagkatapos kong mailapag ang pinaglagyan ng spaghetti.

“Then when?”

Umangat ang kilay ko dahil sa boses nitong tila hindi makapag hintay na gawin at sabihin ko iyon sa Ama nito.

“If he is ready to know you and your brother.“Mapait akong napatawa dahil sa sinabi ko.“And if you are already okay.”

Pinaningkitan ko ito ng tingin dahil sa tumango tango ito, halata sa mukha nito ang saya.

“Them lets make an agreement Mama!“Masayang suhesyon nito sa akin.

Doon na tuluyang tumaas ang aking kilay dahil sa sinabi nito. Ano naman ang agreement na ’yon?

Huminga ako ng malalim, pinakain ko dito ang isang orange.“What it is?“Wala na rin naman akong magagawa.

Pumalakpak ito dahil sa tinanong ko.

“If I’m already okay, you will let me see Papa, and if I’m not that okay, you will not let me see him.“Nakangiting pagsasabi nito sa akin.

Not bad. I nodded to him. I have no choice though. Pati ngayon lang ’to. Kung hindi man gustong makita ni Alkez ang mga anak ko ay hinding hindi ko na ulit susundin ang kahit na anong gusto ng dalawa.

Tumingin ako sa pintuan ng marinig kong bumukas iyon at nakita ko sila Zeiven at Asher na may dalang pagkain na nasa paper bag.

“Mama! Kuya! I brought you two our favorite!“Agad nitong binuksan ang dalang paper bag at inilabas nito doon ang sinasabi nito.

Umupo ito sa aking hita na agad ko naman itong niyakap.

“Here Mama hold it.“Ibinigay nito sa akin ang isang chicken pie na nabibili sa isang fastfood.

Inilabas nito ang isa pa at ibinigay naman nito iyon sa kambal nito.

“Eat it. That’s will surely like you.“Wika nito sa kapatid nito.

Tinulungan ko si Zero dahil gusto nitong umupo. Nang makaupo ito ay agad nitong inalis ang nakataklob sa pie at mabilis iyong kinagatan.

Tumango tango ito ng matikman ang pagkain, ako naman ay napapailing nalang dahil sa kakatapos lang naman nitong kumain.

“Hmmm, delicious.”

Tumingin ako kay Asher na may pait sa mga ngiti habang nakatingin kay Zero na maganang kumakain. Wala ito sa sariling napangiti bago umiwas ng tingin ng makita nitong nakatingin ako dito.

Bahagya kong itinaas si Zeiven at pinaupo ito sa upuan kung saan ako nakaupo. Naglakad ako patungo kay Asher na hanggang ngayon ay mailap ang mga mata.

“You okay?“Tanong ko dito.

Nung sa wakas ay tumingin ito sa akin ay agad itong umiling at kinagat ang labi.

“I can’t really imagine he have that sick. He is still kid.“Malungkot itong tumingin kay Zero na ngayon ay naglalaro na ang dalawa.

“Tomorrow I will go to my work again. Papatagalin ko muna siguro ng at least one week before I will resign.”

“You don’t need work. You are already have company.”

Eto na naman kami.

Pero nag-isip din ako. Maybe I can give myself to manage that company even I don’t want. Hindi ko gustong ako ang magpatakbo noon pero hindi ko din gusto kung babagsak nalang iyon ng basta basta.

“Let me think about that.“Tinapik ko ito sa balikat bago ako nagtungo sa dalawa, kinuha ko ang wet tissue sa maliit na lamesa bago ako kumuha ng isa doon at ipinahid iyon sa may ibabang labi ni Zero.

“Kuya, I and Mama have agreement.“Masayang kwento ni Zero sa kapatid.

Tumingin sa akin si Zeiven nagtataka.

“What is it?“Hiwagang tanong ni Zeiven sa kapatid.

“Kung magiging maayos ako hahayaan n’ya tayong makita at makilala natin si Papa, pero kung hindi pa naman ay hindi ko makikita si Papa. But I always prayed.“Nakangiting sambit nito sa kapatid

Kita ko ang pagkagutla sa mga noo ni Zeiven dahil sa sinabi ng kapatid nito. Tumingin ito sa akin na parang hindi makapaniwala.

“I have no choice.“Nagkabit ako ng balikat dahil sa tingin nito na alam ko na magtatanong ito dahil sa sinabi ni Zero.

Humikab ako at tinignan ang aking cellphone kung may mga mensahe ba doon ngayon ko lang din naalala na naka silent nga pala iyon kaya hindi ko maririnig agad kung may magmemensahe o tatawag.

Kumunot ang aking noo dahil sa nakita kong mensahe doon. Sunod-sunod iyon na tila may galit ang nagpapadala noon.

Kunot noo kong tinignan kung sino iyon ngunit ganun nalang ang gulat ko ng mabasa ko kung sino at kanino galing iyon.

Binasa ko ang kakapadala palang na mensahe ngayon ngayon lang.

I fucking need your explanation for you absent this passed days. You will not give me a satisfying answer I will fire you.

—AZM

HPM 44

“Bakit hindi ka nalang magresign kung ganyan ang pinapakita mong magta-trabaho. This company need responsible secretary not like you na irresponsible. It’s okay if you are absent in one day mapapalagpas ko pa ’yon pero yung ilang araw?!”

Bahagya akong napalundag dahil sa ginawa nitong paghampas ng malakas sa lamesa nito.

“Tapos sasabihin mo na nagkasakit ka lang?! Is that a fucking reasonable?!“Malakas na sigaw nito sa akin.

Nakatungo lang ako habang sinisigawan ako nito ng mga salita nito. Hindi ko kayang tumingin sa mga mata nitong galit na galit.

I can’t. May iba akong nakikita kapag nagagalit ito. Nakikita ko ang kambal sa bawat tingin nito sa akin. Ipinikit ko ang aking mga mata dahil sa kagustuhan na umuwi nalang at alagaan doon ang anak ko na si Asher at kylie na nag-aalaga ngayon.

Pumasok ako na galit na galit na ito. Hindi ko alam kung bakit ganito ito ngunit wala na akong pake alam doon. All I care is to my twin right now.

Hindi ako sumagot sa mga ibinibigay nitong salita sa akin. Hindi ko din gustong tumagal pa ito.

“Tangina, bakit ba tumanggap ang kapatid ko na katulad mong no class ba nga at laki pa sa kalye.”

Doon na ako deretsong tumingin dito. Nakapikit ito habang ang kamay ay nasa buhok. Halata dito ang pagpipigil na ilabas pa lalo ang galit nito.

“Para sabihin ko sayo kahit na lumaki ako sa mahirap na pamilya kaya kong rumespeto. Hindi kagaya mo.“Hindi ko gusto ang sinabi nito sa akin. Hindi maganda lumalabas sa bibig ng lalaking ito.

Mahina itong tumawa na para bang isang nakakatawa ang sinabi ko dito. Bumaling ito sa akin gamit ang matalim na tingin at galit na pumupuno sa mga mata nito.

“Respect? How can I respect you? Even you are a girl I will not give you a fucking respect of mine.“Madiin na sambit nito sa akin.

Ramdam ko ang bawat binibitawan nitong mga salita sa akin. Huminga ako ng malalim.

“Do your work in a professional way. Not that unprofessional way of yours.“Pagkatapos nitong sabihin iyon ay pinaalis na ako nito sa loob ng opisina nito.

Kinina ko pa napapansin ang pamumula ng mga mata nito na hindi ko alam kung saan nanggaling iyon.

Bumalis ako sa aking lamesa. Marami ng mga documents na nasa ibabaw noon. Gabundok na iyon.

Hinawakan ko ang aking tenga at pinakalma ang aking sarili. Inayos ko ang mga papel. Inalis ko ang mga iyon sa lamesa at inilipat iyon sa sahig.

Kakaupo ko pang sa lamesa ay nakita ko ang isang babae na pumasok sa pintuan. Umiiyak ito.

Nagtataka talaga ako kung ano talaga ang nangyayari sa pagitan nitong dalawang ito ngunit hindi ko na iyon binigyan pa ng tuon.

Kinuha ko ang isang bundok na mga documents at inumpisahan ko na ang paggawa ng trabaho.

Habang inaayos ko ang mga papel ay biglang may kumatok at sumilip ang ulo doon ng isang lalaki.

“Good morning Caine.“Nakakasilaw ang ngiti nitong bati sa akin.

Tipid akong ngumiti kay Alec. May dala itong folder, naglakad ito patungo sa aking lamesa bago ibinigay sa akin ang folder na hawak nito.

“Hinatid ko lang itong mga folders, this is the contract between this company and the MTVD company.”

Hindi ko naman tinatanong kung ano iyon pero sinabi parin nito sa akin. Kinuha ko ang ibinigay nito sa akin.

“Kailangan na daw mapirmahan iyan ni Boss Madrid.”

Tumango ako sa sinabi nito.“I will give it this to him.“Wika ko dito.

Ngumiti at tumango ito sa akin bago nagpaalam na dahil may trabaho pa raw itong kailangang gawin.

Nang makaalis si Alec ay tumingin ako sa pintuan ng opisina ni Alkez. Nagdadalawang isip ako kung papasok ba ako o hindi muna ngunit kailangan na daw mapirmahan ng folder na ito.

Ipinikit ko ang aking mga mata ng mariin bago ako tumayo at nagtungo sa pintuan ng opisina ni Alkez.

I knocked twice but no response.

Hinawakan ko ang doorknob at pinihit iyon ngunit ganun nalang kalakas ang sigaw ang bumungad sa akin.

“Damn it! You didn’t know?! Paanong hindi mo alam Sky?! Ilang taon na tayong nagsasama! Ilang taon! Alam ko at alam mo kung kailan matatanggal ang depo sa katawan mo! I will forgive you about that cheating issue pero yung ganito?! Tangina naman! Binuo mo nga ako pero ikaw din yung sumira sa akin!”

Kita ko kung paano tumulo ang luha ni Alkez dahil sa sinabi nito, ang mukha nitong pulang pula sa galit.

Dahil sa nakita ko ay hindi ko alam kung isasarado ko ba yung pintuan o makinig muna ako.

“Ilang araw nalang Sky, ikakasal na t-tayo,“Pagod na sambit nito kay Skyriz na ngayon ay umiiyak na nakaupo.“Ilaw araw nalang. Hindi mo alam kung gaano ko gustong magkaroon ng sarili kong pamilya.“Mahina itong tumawa bago mariin na pumikit.

“H-handa akong g-gawin lahat Z-zed.”

“Gawin? Anong gagawin mo. Ipapalaglag ang batang ’yan? Are you out of your mind?! Handa kang panagutan nung lalaking nakabuntis s-sayo.”

“H-hindi ko s-s’ya gusto! That was a one mistake!”

“One mistake na dadalhin mo hanggang sa dulo. One mistake na hinding hindi mo matatakasan.”

“Please naman zed, I will marry you, please…”

Matalim na tumingin si Alkez kay Skyriz.

“Sana habang umuungol ka sa piling ng lalaking iyon sana pumasok sa isip mo na ikakasal na tayo!”

Hindi ko na hinintay ang sasabin ni Skyriz dahil mabilis kong isinarado ang pintuan. Hindi ko na kaya ang nakikita at naririnig ko.

I already confronted myself na hindi ko na ito mahal pero meron parin sa akin ang nasasaktan. Nasasaktan ako dahil sa ginawa nito sa akin at sa anak ko.

Nagagawa nitong makipag relasyon sa iba na hindi man lang nito naisip kung may na buntis ba ito. He did not use any protection when we do it. I’m very fragile that time. Wala pa akong alam kung mabubuntis ba ako sa unang araw na ginawa namin iyon.

Lumabas muna ako sa opisina. I think I need fresh air.

Hinintay kong bumukas ang elevator dahil sa tagal bumukas non. Pinagsasalamat ko na bumukas iyon na walang tao kaya mabilis akong pumasok. Pipindutin kona sana ang close botton ngunit may lalaking galit na galit ang pumasok doon dahilan para sumuksok ako sa pinaka dulo.

Hindi ko ito pinansin. Ang mararahas nitong pagpapakawala ng hangin ay malakas.

Dahil malapit lang ako sa botton ay pipindotin ko na sana ang lobby ngunit may mabilis na kamay ang pumindot doon dahilan para mabilis kong ibaba ang aking kamay na hindi natuloy sa pagpindot.

Yumuko ang ulo ko dahil sa kaba na saakin na naman mapunta ang galit nito. Halatang hindi pa yata ito nakakamove on sa past.

“What are you doin’ here? Nasa opisina ka dapat at nagta-trabaho hindi yung pinapasuwelduhan kita at kung saan saan kalang pupunta.”

Sinabi nga ba.

Sasagot na sana ako ngunit may nag-ingay naman na cellphone. Nagkatitigan muna kami nito bago ko kuhanin ang cellphone ko sa paldang suot ko.

Tinignan ko kung sino yung tumatawag at nabasa ko ang pangalan ni Asher.

Dahil sa biglang pagsulpot ng aking pag-aalala na baka may nangyari na naman kay Zero ay agad ko iyong sinagot.

“Hello, what happened?“Kabadong tanong ko agad dito.

Ramdam ko ang paninitig sa akin ni Alkez ngunit hindi ko iyon pinagtuonan ng pansin.

“Mama! I missed you.”

Para akong na estatwa dahil sa batang sumagot doon. Hindi agad ako nakapag salita dahil sa punong puno ng kaba ang aking dibdib.

“Mama are you there?”

Alam kong rinig na rinig ni Alkez kung sino ang kausap ko sa kabilang linya. Alam ka agad nitong bata iyon dahil kaming dalawa lang naman ang tao dito bukod sa sobrang tahimik pa namin.

“Y-yes baby I’m still on the phone.“Mahinang sagot ko dito.

“Mama, did you see Papa na? Sino ang kamukha n’ya sa aming dalawa ni Zeiven?”

Kung bumubuka lang sana ang lupa ay sasabay narin akong bumaon dahil sa tanong ni Zero sa akin.

Tumingin ako sa hawarap kung saan kita kami dahil sa kintab non. Kita ko kung paano ako pagmasdan ni Alkez na tila nakikinig sa usapan namin ng anak nito habang ang mga palad nito ay nasa bulsa at bakasandal sa ding ding ng elevator.

Umiwas ako ng tingin dito dahil nakita kong tumingin ito sa’kin.

Nagsinungaling ako kay Zero na ibababa ko na ang tawag dahil sa trabaho ngunit ang totoo ay hindi. Takot akong malaman at marinig nu Alkez ang lahat ng sasabihin ni Zero. Alam kong magtatanong ito ng magtatanong about sa Ama nito.

Bumaling ako kay Alkez ng marinig ko itong marahas na bumuntong hininga.

“Kapag nasa kumpanya ka dapat ay nasa kumpanya din ang atensyon mo. Labas sa isip mo ang nasa labas ng kumpanya.“Sambit nito at bumukas ang elevator.“Tamad ka na nga kung ano ano pang inuuna mo.“Ayun ang huli nitong sinabi bago tuluyan ng lumabas.

Napatanga naman ako dahil sa sinabi nito. Gusto kong sugurin at sabihin dito ang totoo ngunit ayokong malaman nito.

HPM 45

Hanggang sa makababa ako at makalabas ng kumpanya ay nagngingitngit parin ang loob ko sa mga pinagsasabi ng gagong iyon.

Nakaupo ako ngayon sa isang park na hindi kalayuan sa kumpanya, lunch time na rin naman kaya dito muna ako. Mas maiging tumingin nalang ako sa mga nagdadaanan na buong pamilya kaysa sa pakinggan ang walang kwentang pinagsasabi ni Alkez.

Napatingin ako sa isang bata na may hawak na cotton candy at masayang naglalakad.

Wala sa sariling mapait akong napangiti. Kinuha ko ang aking cellphone at hinanap doon ang number ni Asher.

Nakailang ring iyon ngunit hindi nito sinasagot. Baka pinapakain ang dalawa?

Huminga ako ng malalim.

“Can I sit there?”

Tumingin ako sa lalaking nakasumbrero. Wala sa sariling tumango nalang ako. Tumabi ito sa aking tabi na walang nakaupo dahil ako lang ang mag-isa sa upuan sa bleachers.

“Dy!”

Tumingin ako sa batang babae na papunta ngayon sa aming gawi. If I’m not mistaken her age is three years old.

“Letizia, I told you to go to your Mum.”

Tumayo ang katabi kong lalaki na ngayon ay sinasalubong na ang batang babae na nakadress na kulay blue.

Tumingin sa akin ang batang babae na may kakaibang mga mata. Umawang ang labi ko nung ngumiti ito sa akin. Ang mga dimple nito ay labas na labas kapag ngumi-ngiti.

“Looow!“Masayang usal nito sa akin.

Ngumiti ako dito at bahagyang kumaway pa. Napaka ganda ng batang babaeng ito. Her cognac was perfect to her. She looks expensive.

“Hi!“Masayang bati ko din dito.

Ang ngiti nito ay mas lalong lumawak at lumaki.

“Butipul Dy!“Masaya pa akong tinuro nito.

I heard her father sighed.

“Yes Zia, she’s beautiful.”

Ang malalim na boses ng lalaki ay parang tila nakakapangindig ng balahibo. Sobrang lalim noon at napaka manly.

Lumunok ako nung tumingin ito sa akin ngunit agad din napakunot ang aking noo nung titigan ako nito ng matagal.

“Don’t you remember Ate?”

Napaawang ang aking labi dahil sa sinabi ng lalaki. Tinanggal nito ang sumbrero at lalong napa awang ang aking labi.

“M-madeo?“Paninigurado ko dito.

Ngumiti ito sa akin at tumango.

“How are you? It’s been years and I think your twin is already nine nor ten years old?”

Lumapit ito sa akin na buhat buhat ang batang babaeng sigurado akong anak na nito. Bigla tuloy akong napa-isip kung ilang taon na ngayon ito dahil sa haba ng panahon na hindi kami nagkikita nito.

“Y-yes. Their birthday is upcoming this Month. December 30.“Tumingin ako dito. Ang batang hawak nito ay pinaglalaruan na ang aking buhok na tila tuwang tuwa doon.

“Pilofie is now grown.”

Naalala ko nung mga araw na lumipas nung nagkita kami ni Pilofie na halos itaboy ako nito sa pizza parlor. Kita ko nga dito ang pagbabagi simula sa lahat. Simula sa batang labing isang taong gulang sa dalagang nakita ko noon.

Sobrang laki na talaga ang pinagbago nito. Alam kong noon pa man ay maganda na ito ngunit mas lalo lang gumanda ang mukha nito at ganun narin ang katawan.

“Hindi n’ya daw ako kilala.“Tumingin ako sa ibang gawi dahil sa sinabi kong iyon.

This time I’m not gonna cry. My all tears is gone because of my son. Naibihos ko na ang aking luha sa anak ko.

“Masyadong malaki lang ang galit ni Pilofie at Sparios sayo. They think na iniwan mo sila dahil sa ilang buwan kang nawala noon. You said you will comeback pweo hindi ka nagpakita. Mas lalo lang silang na galit sayo nung mga panahong tingin nila ay hindi mo kami hinanap.”

“How can I find you when I’m suffering depression and condition to my heart? I’m pregnant that time, I don’t know how to think in a right way. Yung pamilyang inaasahan ko that time na babalik ay iniwan na talaga ako ng tuluyan. Hindi mo alam kung ano yung mga pinagdaanan ko. Gusto ko kayong hanapin pero hindi ko kaya. Ilang months akong nasa hospital halos doon narin lumaki ang tiyan ko. I thankful because Asher and Kylie didn’t leave me. Hindi nila ako pinabayaan kahit na gustong gusto ko ng sumuko noon.“Kinagat ko ang aking labi dahil sa sinabi ko. Hindi ko gustong isumbat at sabihin ito sa kanila pero tingin kasi nila ay ako ang mali at walang kwenta.

Sawa na ako na marinig na wala akong kwentang tao. How they easily said that without knowing the situation?

Sobrang dali lang sakanila ang lahat habang hindi nila tinitignan ang pinagdaanan ko. That’s not easy to move on. Halos patayin ko narin noon ang dalawa kong anak para lang makalimot at hangganan ang parusang ibinibigay sa akin noon.

Hindi na ako nagiisip ng tama noon ang gasto ko lang ay kumalma at huminahon at makaramdam ng magaan.

Tumingin ako kay Madeo na ngayon ay nakaawang ang mga labi dahil sa sinabi ko. Tila hindi ito makapaniwala sa sinabi ko.

“Yes, that’s all true. If you will say na wala akong kwentang tao know my side. Kayo nalang yung lakas ko noong mga panahon na ’yon. Ginawa kong magtrabaho kahit na malayo ako sa inyo para bigyan kayo ng magandang buhay na gusto kong ibigay sa inyo.“Gusto kong tawanan ang sarili ko dahil ang sabi ko ay hindi na ako iiyak dahil ubos na ang luha ko pero bakit pinupunasan ko ngayon ang luhang kumakawala sa aking mga mata?

“And now Zero…one of my twin is now suffering in heart disease. S-sila yung lakas ko ngayon pero unti-unti din akong nanghihina dahil sa kondisyon ng anak ko.“Patuloy lang ako sa pagpunas ng aking mga luha dahil sa patuloy lang din ang mga itong pilit na lumalabas.

Hindi ito nagsalita dahil sa nalaman nito, kinuha ko ang aking cellphone at tinignan kung anong oras na dahil kailangan ko pa nga palang bumalik sa trabaho.

Masaya akong makita ulit ang kapatid kong ito ngunit may masakit sa aking parte na hindi ko maipaliwanag.

Tumayo na ako dahilan para sumunod din ang kamay ng batang kanina pa nilalaro ang aking buhok.

Ngumiti ako sa bata at marahan na hinawakan ang malambot nitong palad.

“She’s Letizia Felicity, she’s my daughter. her mother died ago because of the anxiety.“Mapait na ngumit ang sa akin si Madeo bago hinawakan ang pisngi ng bata.“Iba ang kinikilala niyang Mama ngayon.”

Bakas sa akin ang gulat dahil sa sinabi nito.

“Her mother died because of me that’s why her anxiety attacked her. Hindi ko alam na sobra na pala yung mga nagagawa ko.“Tumingin ito sa langit na may ngiti sa labi.“She gave me this little cute angel. That’s why I promise to myself I will never leave this angel of mine.”

Ngumiti ako dito at tumango.

“My name ish not nangel ! I’m Fisiti !”

Natawa ako dahil sa sinabi ng anak nito. Sobrang cute nito at bulol pa sa mga letrang binabanggit.

Mahinang natawa si Madeo dahil sa narinig sa anak nito.

“Your named is not angel yes but you are my angel.“Pinanggigilan nito ang pisngi ng anak na ngayon ay nakasimangot na at kinukurot ang kamay ng Ama.

“Not nangel !“Pagpupumilit nito.

Gamit ang isang kamay ni Madeo ay may kinuha ito sa bulsa nito na isang card at binigay iyon sa akin.

“Tawagan mo ako ate kapag may kailangan at kapag birthday nung dalawa. I badly want to see them kung kaninong nagmana ba.“Nakangiting sambit nito ng makuha ko ang card.

Tinignan ko ang card na kulay itim na binigay nito sa akin. Kumunot ang noo ko dahil sa nakita.

“You are the one who managed the Isla Victorians?“Tanong ko dito.

Tumango ito.“That’s not mine but I’m the one who managed that Isla. Si Felicity ang magmamanage ng mga iyan kapag nasa tamang edad na. Iniwan ng Mama niya ang Islang iyon para sa kanya.”

“H-how?“Manghang tanong ko dito.

Ngumuwi ito dahil sa tanong ko.

“How do you know about that isla?“Tanong nito sa akin at pinaningkitan ako nito ng mata.

Umirap ako dahil sa tanong nito.

“I’ve been there once before. Kylie invited me there pero hindi na ulit ako babalik doon.“Sambit ko dito.

“Don’t comeback there again. I will automatically block you.”

“Doon mo siguro nakilala ang Nanay ng anak mo.“Ako naman ngayon ang ningkit ang mga mata dito.

Iiling sana ito ngunit sa huli ay bumuntong hinga nalang ng malalim.

“You stiĺl know me ate.“Nasimangot na sambit nito sa akin.

Ngumiti ako dito bago nagpaalam dito na babalik na ako ng trabaho. Ilang sandali lang kaming nagkausap.

Sandali lang akong kumain at tuluyan na akong bumalik sa opisina. Umupo ako sa aking upuan. Kinuha ko ulit ang mga nasa sahig na papeles at documents ngunit habang inaayos ko iyon ay napatingin ako sa folder na. Naalala kong kailangan na pala iyon ngayon.

Tumayo ako at kinuha ang folder tumingin ako sa pintuan. Huminga muna ako ng malalim bago ako tuluyan ng lumakad patungo doon.

Kumaton ako ng ilang beses. Wala na naman tumugon sa akin kaya pinihit ko ang doorknob. Sumilip muna ako doon. Kumunot ang noo ko dahil wala akong nakita ni Anino ni Alkez doon.

Bukod sa maraming kalat na mga papeles at iba pang mga basag na kung ano ano.

Sinarado ko ang pintuan.

Nakita ko ang isang tagalinis kaya tinawag ko ito na agad naman sumunod sa akin.

“Pakilinis po yung Opisina ni Sir, kuya.”

Tumango ang lalaki sa akin.

Ako naman ay nagtungo sa elevator at agad na pinindot ang rooftop doon. Ilang minuto ang aking hinintay at ng magbukas ang pintuan ay agad akong lumabas doon at hinanap si Alkez ngunit kahit na anino na naman nito ay wala akong nakita.

Huminga ako ng malalim bago bumaliks sa elevator na dala dala parin ang folder.

Pinindot ko ang lobby dahil para tignan kung umalis naba ito ng kumpanya. Nang makababa ang elevator at bumukas iyon ay agad akong nagtungo sa font desk at tinanong ang babaeng naka assigned doon.

“Yes po Miss, he was already out thirty minutes ago.”

Naguguluhang tumango ako dito. Napagpasyahan kong mag out nalang din since wala na naman dito ang boss ko.

“Alista!”

Agad akong bumaling sa lalaking tumawag sa aking pangalan. Nakita ko si Alec na nagmamadaling naglalakad patungo sa akin.

“Bakit?“Tanong ko dito.

“Napa pirmahan mo na?“Balik na tanong nito sa akin.

Tumingin ito sa folder na hawak ko.

“Hindi pa, hinahanap ko nga si Sir kanina at nalaman kong umalis na pala.“Kumamot ako dahil sa sinabi ko.

Kita ko kung paano pumikit ng mariin si Alec.

“Hindi maganda ang mood kanina ni Sir kaya hindi ko agad napapirmahan. I was searching him by the way.”

“Nasa isang Bar siya ngayon. Alam ko kung saang bar iyon.”

Wala akong nagawa kung hindi ang tumango nalang dahil mukhang kailangan kailangan na talaga yata iyon.

HPM 46

Gamit ang sasakyan ng kumpanya na ngayon ko lang nalaman ay nagtungo kami sa kung saang bar na sinasabi ni Alec.

“Come on.“Hinawakan ni Alec ang aking kamay upang makapasok na kami sa Bar.

Kinabahan agad ako dahil ito ang unang beses na makakapasok ako sa isang Bar na katulad nito. Hindi ito yung Bar na pinuntahan namin noon taon na ang nakakalipas.

Kinagat ko ang labi ko bago ko kinuha ang kamay nito at nagpatinaod sa kung saan ito pupunta.

May ibinigay na pass yung lalaki kay Alec at nagtanguhan pa bago pumasok. Pagpasok palang namin ang sumalubong agad ay ang isang napakalakas ng tugtog.

Napatakip ako sa aking ilong at hinayaan ang aking tenga na mawindang sa lakas ng musika sa loob. Hindi ko yata kakayanin ang usok ng sigarilyo dito sa loob.

“Let’s find him!“Hindi gaanong kalakasan na sabi ni Alec. Tama lang para marinig ko.

Tumango at sumunod nalang ako dito. Dapat pala ay iniwan ko nalang ang folder sa sasakyan!

Bakit kasi ang aga mag-inom ng lalaki ng ito at ng mga tao dito! Anong oras palang pero bakit bukas na agad ang bar na ito? Hindi yata natutulog ang mga taong nandidito.

Kita ko ang mga babaeng nagsasayawan na tila mga lasing at gustong makawala sa problema kung meron man.

Hindi halata sa bar na ito kung anong oras na dahil sa dilim ng loob dito sa Bar. Meron sa akin na namamangha dahil sa lugar na ito. Kung sino man ang gumawa nito talagang negosyo talaga ang gusto.

“I found him!”

Tumingin tingin ako sa paligid kung saan ito nakatingin at nakita ko nga si Alkez na nakaupo sa isang sofa habang ang mga mata ay nakapikit. Kahit na nakapikit ang mga mata nito ay kita ko parin ang galit doon.

Ang isang kamay nito ay merong hawak na basong babasagin. Nasa pinaka dulo ito at ito lang mag-isa.

Kita kong may mga babaeng gustong magpunta sa tabi nito ngunit hindi tumutuloy at hanggang tingin nalang.

Tumingin sa akin si Alec bago ako sinenyasan na pumunta na doon.

“May hahanapin lang ako,“Sabi nito bago ako binitawan at tuluyan ng naglakad sa kung saan.

Nang mawala ito sa aking paningin ay dumeretso ang tingin ko sa lalaking naka loosen ang tali ng tie dito. Kita na rin dito ang suot nitong pag-ilalim mula sa long sleeve na suot. His jaw was so firm to him. Kita ko din ang katawan nitong bumabakat sa suot nito.

His hair is damp.

Huminga ako ng malalim bago ko napagpasyahan na lumakad patungo dito. Nang nasa harapan na ako nito ay doon ko naramdaman ang kaba sa aking katawan. Ang aking hita ay tila ba gustong manginginig.

Gustuhin ko man na pakalmahin ang aking sarili ngunit hindi ko magawa. Kasabay ng malalakas na beat ng tunog ay siya ding lakas ng tibok ng puso ko ng napaka lakas.

Tumikhin ako dito dahilan para umangat ang marahas nitong mga mata sa akin. Kumunot ang makakapal nitong kilay.

“What are you doing here?“Malamig na tanong nito sa akin.

Tumingin ito sa paligid bago inis na tumayo. Naglakad ito patungo sa akin ag mabilis na hinablot ng marahas ang aking braso.

Kinaladkad ako nito sa hindi ko alam na lugar. Ramdam ko sa kamay nito ang galit na pinipigilan. Masakit ang pagkakahawak nito sa aking braso na alam kong kapag inalis iyon ay may pulang makikita doon mamaya.

Marahas nito akong pinagarap sa kanya at galit akong tinignan.

“What the hell are you doing here?! You know to yourself na may hika ka naman diba?!“Inis na sigaw nito sa akin.

Ang kamay nitong nakahawak parin sa aking braso ay mas lalong dumidiin doon.

Gulat ako sa sinabi nito. Hindi ko alam na maaalala nitong may hika ako. Mas lalo itong nagalit ng makita ang reaksyon ko.

Nagtiim ang bagang nito at wala sa sariling tumingin sa dala kong folder. Huminga ito ng malalim bago hinaklit ang folder na dala ko.

Tahimik lang ako nung kaladkarin ulit ako nito papuntang labas at bigla nalang isinakay sa marangyang sasakyan.

“Because of this shit! Pupunta ka pa talaga dito?!“Malakas na sigaw nito sa akin ng makita ang nasa loob ng folder.

Tumungo ako at kinagat ang labi.

“Why can’t you wait me to my office?! What a dumb girl!“Singhal ulit nito sa akin.“Stupid.”

Dahil sa sinabi nito ay doon na ako tumingin dito ng matalim.

“Nakakailan kana sa akin a! Ano?! Ano pang sasabihin mo?! Kailangan na ’yan ngayon! Magsasabi ka na be professional to your work pero ikaw naman itong walang paki alam sa sariling kumpanya! Kung magsasalita ka ng kung ano ano alamin mo muna yung side ko ah! Nagtitimpi lang ako sayong lalaki ka!“Nagngingitngit na sigaw ko dito.

Nagumpisang mag-taas baba ang aking dibdib dahil sa mga sinabi ko dito.

“Ano ano pang sasabihin mo?! Tanga?! Bobo?! Walang kwentang babae?! Mahirap?! Ano pa! Ikaw anong klase kang lalaki! Anong klase kang lalaki ah! Mas wala kang kwenta sa buhay ko! Binibigyan mo ako ng pasakit matagal na!“Pinunasan ko ang luha ko dahil sa galit na nararamdaman.

Kita ko kung paano ito tumahimik at tumitig sa akin ng matagal.

“M-matagal mo na akong binibigyan ng sakit Alkez!“Dinuro ko ang dibdib nito at hindi pa nakuntento ay malalakas kong hinampas iyon sa galit.“Simula nung maipanganak ko yung mga anak mo binigyan mo na ako ng pasakit.“Pinunasan ko ulit ang aking luhang tumutulo.

“Did I heard something?”

Tumingin ako dito ng hilam ang mga mata ngunit agad din akong natigilan at nanigas sa aking kinauupuan dahil sa walang pigil na sinabi ko dito.

Hindi ako nakapag salita dahil sa sinabi nito. Umiwas ako ng tingin dahil hindi ko kayang sabihin dito. Ito ang pinaka maling nangyaring sinabi ko dito.

“Tell me. Mali ba yung narinig ko Alista?”

Nang sa wakas ay nagawa ko itong tignan ay lumamlam ang tingin ko dito. Kagat nito ang pang-ibabang labi at wala sa sariling tumawa ng mahina ngunit may luhang tumulo doon.

Hinilamos nito ang kamay sa mukha.

“Nine years Alista, Nine fucking years!“Tila kulog ang sigaw nito sa loob ng sasakyan.

“I tried to tell you! I tried! Pero anong ginawa mo?! Pinalayas at sinigaw sigawan mo ako nung mga panahon na ’yon! Nagawa mo akong palayasin at laitin! You think I have no feelings to not felt what you all said to me?! May nararamdaman din ako! Kakapanganak ko palang sa dalawa nung mga panahon na ’yon!“Malakas na sigaw ko din dito.

Kita ko kung paano lumamlam ang mga mata nito at kung paano pakalmahin ang sarili.

Magsasalita na sana ito ngunit maingay na tumunog ang aking cellphone. Kita ko kung paano tumalim ang tingin nito sa cellphone na kinuha ko sa aking bulsa.

Sinagot ko ang tawag nung makita kong si Asher iyon.

“B-be here in the h-hospital.“Ayun lang ang sinabi nito at narinig ko ang malakas nitong hikbi.

“A-anong n-nangyari?“Kanakabahang tanong ko dito.

Hindi ito sumagot dahil biglang nawala ang linya. Aligagang lalabas na sana ako ng sasakyan ni Alkez ngunit mabilis ako nitong ibinalik sa aking pwesto.

Matalim itong tumingin sa akin.

“Kailangan ako ng anak ko, huwag n-ngayon please…“Pagmamakaawa ko dito. Kahit ngayon lang.

Gusto kong hindi kami magtalo nito. Kahit ngayon lang.

“Saan.“Malamig na usal nito.

Humikbi ako dahil sa kung ano ano na naman ang pumapasok sa aking isip.

“Sa h-hospital.”

Parang ayun lang ang gusto nitong marinig dahil mabilis nitong pinaandar ang sasakyan. Sinabi ko din kung saang hospital.

Sobrang bilis ng patakbo nito, doon ko lang din nakitang wala kaming suot na seatbelt.

Para itong nagkakarera dahil sa bilis ng patakbo nito. Parang gustong humiwalay ng kaluluwa ko dahil sa pagpapatakbo nito.

Huminto ang sasakyan sa hospital na sinabi ko dito. Kung kanina ay tila lasing ito ngayon ay parang nahulasan na.

Mabilis akong lumabas sa sasakyan at mabilis din na nagtungo sa loob ng hospital.

Nakita ko si Asher na nakatungo na naman sa isang upuan habang ang kamay ay nasa ulo nito.

Kasama nito si Zeiven na umiiyak ngunit mahina.

“A-anong nangyari?“Tanong ko sa dalawa.

Mabilis na umangat ang mga mata nito sa akin. Si Zeiven na umiiyak ng mahina ay nung nakita ako ay lumakas at mabilis na tumakbo patungo sa akin.

“M-ma.“Garalgal ang boses na tawag nito sa akin.

Mahigpit ko itong niyakap. Tumingin ako kay Asher na ngayon ay nakatingin na sa akin ngunit lumipat ang tingin nito sa lalaking alam kong nasa likuran ko.

“M-ma s-si k-kuya…”

HPM 47

“Pahina na ng pahina ang puso n’ya, I’m sorry to say this.”

Ayun ang sinabi kanina ng doctor. Nahinatay kanina si Zero dahil sa sakit na nararamdaman nito. Hindi alam ni Asher na dumadaing na pala si Zero sa sakit dahil hindi naman daw kita sa dito na dumadaing ito.

Pinalis ko ang luha sa aking mata gamit ang aking palad. Nakatingin lang ako kay Zero na hinang hina ngayon at putlang putla.

“M-mama m-magiging o-okay naman diba si k-kuya?“Humihikbing tanong sa akin ni Zeiven.

Mahigpit kong yinakap ang aking anak. Umiling ako dito na mas lalong ikinahagulgol nito ng malakas.

Hinawakan ko ang kamay ni Zero at humihikbing tumingin dito. Naramdaman kong gumalaw iyon at marahan itong nagmulat ng mata ng dahan dahan.

“M-mama…“Malat na sambit nito bago umukit ang ngiti sa labi.

Mas lalong sumisikip ang dibdib ko dahil sa ginagawa nito.

“B-baby, sabihin mo kay M-mama ang m-masakit…“Nagumpisa na namang tumulo ang aking luha.“D-don’t lie to M-mama please.”

“M-mama…M-masakit n-na yung p-puso ko.“Pagsasabi nito ng totoo.

Pumikit ako ng mariin. Humikbi ako.

“P-pero mama k-kaya ko pa n-naman po…”

“Lagi mong sinasabi na kaya mo! P-pero b-bakit nandidito ka ngayon?!“Malakas na sigaw ni Zeiven sa kapatid nito habang humihikbi.

“H-hindi mo k-kaya! S-sabihin mo! You don’t want to see our mother crying tama?! Then why are you here! Weak and paleness?!”

Lumunok ako bago ko sinaway si Zeiven na umiiyak at humihikbi.

“G-gusto mong m-makita yung Papa n-natin diba? Kung sasabihin kong nandidito s’ya magpapakalakas ka ba?“Mas mahinahong tanong ni Zeiven sa kapitid nito.

Napapikit pikit si Zero at agad na iginala ang paningin. Nakita ko kung kanino tumigil ang tingin nito. Sa taong nakatayo habang umiiyak din.

Kita ko ang sakit sa mga mata nito. Nung makita nitong nakatingin si Zero dito ay umiwas ito ng tingin at agad na inalis ang mga luha sa pisngi. Dinilaan nito ang labi bago kinagat iyon at tumingin ulit kay Zero.

“M-mama?“Hindi makapaniwalang tawag nito sa akin.

Tumango ako dito.“Y-yes baby. I commend your wish.“Mapait ang ngiting sambit ko dito.

“H-hey…”

Umiwas ako ng tingin, kinuha ko si Zeiven ngunit ayaw nitong umalis sa kung nasaan ang kapatid.

“P-papa?“Hindi makapaniwalang sambit nito sa Ama nito.

Umiwas ako ng tingin at pinunasan ang luhang pumatak sa aking pisngi.

“K-kuya! Papa’s here!“Maganang usal nito sa kapatid na blangko ang expression na nakatingin sa Ama nito.

Ibang iba ang reaksyon nito kaysa sa kapatid nitong tuwang-tuwa na nakita ang Ama ngunit si Zeiven ay tila hindi nasisiyahan doon.

“I don’t want to leave my brother M-mama, I don’t trust this m-man.“Malamig na usal nito bagamat nakikita ko ang lungkot sa mga mata nito.

Kita ko kung paano ito titinagan ni Alkez. Umiwas ito ng tingin bago mahinang tumawa ng walang buhay. Tumingin ito sa akin na may pangungusap na mga mata.

Ibinaba ko ang aking tingin kay Zeiven na ngayon ay hawak hawak na ang kamay ni Zero.

“I-i’m s-sorry…“Ayun palang ang nasasabi ni Alkez dahil tumungo ito at sa balikat ni Zero umiyak nang umiyak ng mahina.

Kinagat ko ang aking labi at umiwas ng tingin sa mag-ama. Ang paningin ko ay tumama kay Asher na walang emosyon ang mukha habang nakatingin sa mag-ama rin, umiwas ito ng sa dalawa at dumapo iyon sa akin.

Tumaas ang kilay nito at ang mga mata ay puno ng katanungan. He mounted something na hindi ko nabasa.

Lumipas ang ilang oras na ganun lang ang dalawa. Si Alkez na naka uklo habang ang ulo nito ay nasa balikat ni Zero na tila may ibinubulong dito. Ang nang hihinang kamay naman ni Zero ay hinahaplos ang ulo ni Alkez na tila pinapatahan ito.

Kitang kita ko kung gaano kasaya ang mukha ni Zero dahil sa wakas ay nakita na nito ang Ama nito.

Tumingin naman ako kay Zeiven na tahimik lang doon. Humalik si Alkez sa noo ni Zero bago ito lumuhod sa kung nasaan si Zeiven ngunit hindi nito pinansin ang Ama. Umakyat ito sa kama ni Zero at pinagsiksikan ang sarili sa katawan ni Zero at yinakap iyon kahit na nahihirapan.

Kita ko kung paano bumuntong hininga si Alkez ng malalim at malamlam na tumingin kay Zeiven. Hindi man nito sabihin ay ramdam ko ang sakit sa dibdib nito.

“Kuya are you happy to see our father?“Rinig kong tanong ni Zeiven kay Zero.

Ngumiti si Zero sa kapatid bago tumingin sa akin na may ngiti din sa mga labi at mata.

“I am. I am very happy.“Mahinang usal nito sa kapatid.

Tumango si Zeiven sa sinabi ng kuya nito.

“How about you are you happy to see Papa?“Balik na tanong ni Zero sa kapatid.

“Kinda.”

Umiwas ako dahil sa lamig ng pagkakasabi noon ni Zeiven.

“We are twin. I feel you even you didn’t say it.“Mas malamig na sagot dito ni Zero.

Minsan lang ito maging ganito. Minsan lang nito pinapakita ang kalamigan nito dahil parati itong masaya.

Nakatingin lang si Alkez sa dalawang kambal na nag-uusap. Pinapakinggan lang nito ang mga pag-uusap ng dalawa na tila iyon ang pinaka magandang nakita nito. Kita iyon sa kislap ng mga mata nito kahit na may sakit doon.

“I want to talk to you.“Paos na usal nito sa akin.

Magkatabi kami ngayon ni Alkez habang ang mga kamay nito ay nasa mukha nito. Hanggang ngayon ay may luha parin na dumadaloy sa pingi nito.

Tumingin ako dito. Alam kong maga na ang mga mata ko dahil sa iniyak kanina.

“For what? Nalaman mo na diba?“Mapait akong ngumiti dito.“Don’t worry hindi namin pakiki alaman ang buhay mo, I already told to my twin na ikakasal kana.“Deretsong sabi ko dito.

Nag-igting ang panga nito na tila hindi na gustuhan ang sinabi ko.

Pula ang mga matang tumingin ito sa akin.“Hindi ko na itutuloy ang kasal. I already told to my parents about that. Ang gusto kong pag-usapan ay kung pwede akong dumalaw dito araw-araw. G-gusto kong bumawi sa dalawa.”

Wala akong masabi kung hindi tango nalang. Ganun din naman ang hihilingin ni Zero. Ang makapiling ang Papa nito.

Tulog na ang dalawa at magkatabi na naman ito sa isang kama. Kahit na napagalitan kona si Zeiven ay hindi ito nakinig sa akin. He want to sleep beside his brother.

“W-what is their name?”

Bumaling ako dito dahil ramdam ko sa boses nito ang nahihiyang tono.

“Zero Fier the first one and Zeiven Frei is the second.“Sinabi ko iyon na titig na titig mukha nito.

Tumango ito.“B-birthday?”

“This December 30.”

Tumango ulit ito. Kingata nito ang pangibabang labi at tinignan ang dalawang magkambal.

“Thank you.”

My brows frowned.“For what?”

“Dahil nadulas ka.“Tumingin ito sa akin na malamlam ang mga mata.

Umiwas ako ng tingin dito.“Alam mong hindi ka gumamit ng protection noon. Birhen pa ako nung nakuha mo, nung araw na ’yon hindi mo ako tinigilan.“Kinagat ko ang labi ko dahil sa kabila noon ay may naramdaman akong pag-iinit sa mukha.“Y-you take me again and again that night.“Ngumuwi ako.“H-hindi mo rin inilalabas sa labas kaya sana diba in-expect mo yung kalalabasan diba?“Tanong ko dito.

Ngumuso ito at umiwas din ng tingin.

“I’m sorry.“Ayun lang ang sinabi nito bago tumayo at naglakad patungo sa dalawa.

Hinawakan nito ang kumot na tumatapi sa dalawa bago tinaas iyon.

Napaiwas ako ng tingin.

Kung sinabi ko ba dito noon ganito ang gagawin n’ya? Ganito kaya yung ipapakita n’ya?

“I see the black under your eyes. Sleep. ako na ang magbabantay sa dalawa.”

Nagulat ako dahil sa sinabi nito. Ganun na ba kahalata yung eye bags ko para makita nito?

“Hindi ako makakatulog.“Pag-amin ko dito.

Tumingin ito sa akin. Puno ng kalamigan iyon.

Magsasalita na sana ito ngunit tumunog ang cellphone nito kaya hindi nito na tuloy ang balak sabihin sa akin. Kita ko kung paano nito kuhanin ang cellphone nito habang nakatingin sa akin.

Nawala lang ang tingin nito nung sagutin nito ang tawag.

“What?“Walang ganang tanong nito sa kabilang linya.

Umiwas ako ng tingin dito. Huminga ako ng malalim tsaka ako naglakad patungo sa dalawa. Hinaplos ko ang buhok ni Zeiven.

“That’s not my fault Dad. I am not the father of that child-How can I accept her again?!”

Napatingin ako kay Alkez dahil sa pigil na sigaw nito. Napatingin din ito sa akin at mariing pinikit ang mga mata.

Kumunot ang noo ko ng bumaba ang aking kamay sa leeg ni Zeiven.

Mainit iyon.

“M-ma…”

Nanlaki ang aking mata ng makita kong kinakaligkig ito sa lamig. Napatingin din si Alkez kay Zeiven, kumunot ang noo nito bago lumapit kay Zeiven at hi hawakan ang leeg nito.

“M-mama…“Ungot ulit ni Zeiven.

Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Hinawakan ko ang pisngi nito.

“Baby, gising.“Pag-gising ko dito.

Nagmulat ang mga mata nito na maluha-luha ang mga mata.

“He have fever.“Sambit ni Alkez.“Hahanap lang ako ng doctor at gamot for his fever.“Dagdag nito bago naglakad na patungo sa labas.

Ako naman ay kumuha ng isang damit sa bag na dala at mabilis na nagtungo sa banyo tsaka binasa iyon.

Nang mapiga ko iyon ay mabilis akong naglakad patungo ulit kay Zeiven bago ko pinunasan ang leeg at noo nito.

Mainit ang paghinga nito.

Tumingin ako sa pintuan nung tumunog iyon at iniluwa noon si Alkez at ang doctor.

“Let me check him.“Sambit nung doctor ni Zero.

Matapos nitong tignan si Zeiven ay tumingin ito sa akin pati kay Alkez.

“He have normal fever his temperature is 38.5,“Sambit ni Doc.“Nakakakain ba s’ya sa tama?“Tanong nito, sa akin nakatingin.

“H-hindi Doc, nag-aalala s’ya sa kapatid n’ya.“Pag-amin ko dito.

Tumango ang Doctor dahil sa sinabi ko.

“He needs to eat. Dahil sa pagod at puyat maaaring doon niya ito nakuha.“Tumingin ito kay Alkez.“I will give you vitamins for him.”

Tumango si Alkez sa doctor. Ayun lang ang sinabi ni Doc bago ito lumabas ng kuwarto.

Kami lang ang nagbabantay ngayon dahil wala na rin tulog si Asher at may kailangan pa itong gawin sa kumpanya nito. Ilang araw na rin kasing absent.

Tumingin ako kay Alkez nang makita kong naglalakad ito patungo sa tabi ni Zeiven na ngayon ay giniginaw parin kahit na may kumot na ito.

“W-what do you want to eat?“Tanong nito sa anak na para bang sasagot iyon dito. Hinawakan nito si Zeiven at marahan na binuhat.

Inilipat ni Alkez si Zeiven sa sofa na mahaba. This room si private kaya kumpleto sa gamit.

“Tell me, what do you want?”

“I-i don’t w-want you, I-i want M-mama.“Mahinang usal ni Zeiven sa tanong ni Alkez.

HPM 48

Lumapit ako sa dalawa, pinipilit kong iwasan ang tingin ni Alkez dahil puno ng pagsusumamo ang mga mata nito.

“Baby, kinakausap ka ng matino.“Usal ko kay Zeiven nung nakalapit ako dito.

Inayos ko ang kumot dito dahil lumalagpas na ang paa nito sa kumot.

Wala akong narinig na salita dito kaya hindi na rin ako nagsalita. Umupo sa ulunan nito at pinagawa kong unan ang hita ko dito.

Bumaling ako kay Alkez na hanggang ngayon ay nakatayo parin habang nakatingin kay Zeiven na nakayapos sa aking beywang habang natutulog.

Nung makita nitong nakatingin ako dito ay umiwas ito ng tingin.

Iniiwas ko ang tingin ko dito at binigay lahat ng atensyon kay Zeiven. Sinuklay suklay ko ang buhok nito.

Ngunit hindi ko alam na sa pagpikit ko ay makakatulog pala ako ng mahimbing. Nagising lang ang diwa kong ng may bahagyang lumilikot sa aking hita.

Iminulat ko ang aking mga mata ngunit ganun na lang ang gulat ko ng makita ko si Alkez na nasa hita ko na at tila hindi comfortable sa hinihigaan nito.

Hindi ko sinasadyang mapatayo ako bigla dahilan para mahulog ito sa sahig at dumaing.

“Fuck.“Mahinang daing nito dahil sa ginawa ko.

“You o-okay P-papa?”

Tumingin ako sa hospital bed at doon ay nakita ko si Kylie at Asher habang nasa hita nito si Zeiven na siyang hindi nakatingin sa amin.

Mukhang maayos na ang lagay nito dahil mukhang bakikipag laro na ito sa kapatid.

Bumaling ako kay Alkez bago ako tumikhim.

“Sorry.“Mahinang usal ko dito.

Inalis ko ang kumot na sa pagkakaalam ko ay nakay Zeiven kagabi ngunit ngayon ay nasa akin na.

Tumingin ako sa dalawang magkapatid na hanggang ngayon ay nakatingin parin sa amin.

Si Kylie na halatang nahihiwagahan ngunit may kislap sa mga mata nito na nakatingin kay Alkez.

Umiwas ako ng tingin dito at napunta iyon kay Alkez na ngayon ay pipikit pikit ang mga matang tumingin sa akin bago ako nito tinaliman ng tingin.

Naglakad na ako patungo sa banyo upang maghilamos man lang. Nang matapos akong maghilamos at magmumog tsaka magsipilyo ay lumabas na ako ng banyo.

“I brought you breakfast.“Sambit ni Asher sa akin na naka kunot parin ang noo hanggang ngayon.

Ngumuso ako ngunit hindi ito tinitignan. Nagtungo ako sa sinabi nitong pagkain. Nakita ko doon ang mga niluto siguro nitong mga pagkain.

Manghang tumingin ako kay Asher dahil sa dinala nito. Lahat kasi na iyon ay ang mga paborito namin ng kambal.

Habang hawak ang Tupperware ay naglakad ako patungo sa dalawang kambal na ngayon ay masayang nag-uusap.

Sabay na bumaling sa akin ang dalawa na may ngiti sa labi.

“Good morning Mama.“Bati sa akin ni Zeiven bago ito umalis sa kinauupuan sa hita ni Asher agad naman akong umuklo upang maabot nito ang aking pisngi.

“Morning Baby,“Balik ko dito.

Hinawakan ko ang noo at leeg nito kung may lagnat pa at mukhang hindi naman tumuloy ang sakit nito.

“I am good na Mama.“Bumalik na ulit ito sa pagkakakandong kay Asher na agad namang ginabayan nito.

Umuklo naman ako kay Zero upang bigyan din ito ng morning kiss sa noo.

“M-morning Mama.“Sambit nito sa akin.

Ngumiti ako dito.“Morning Baby.“Bati ko din dito.

Tumingin ito sa aking likod na alam ko kung sino ang tinitignan nito doon.

“Mornin Papa!“Masayang bati nito na tila isang normal na bata lang at walang sakit na nakahiga sa hospital bed.

Titingin na sana ako sa aking likod upang tignan si Alkez doon ngunit mabilis akong hinawakan sa kamay ni Kylie kaya agad akong napatingin dito.

“Hiramin ko lang ang Mama n’yo twin a.“Nakangiting usal nito sa dalawa na nagtataka.

Agad naman akong hinila ni Kylie patungo sa labas ng kuwarto. Kunot noo akong tumingin dito ngunit hindi man lang ako nito nilingon.

Hindi ko alam kung saan ako nito dadalhin ngunit ng makita kong patungo kami sa rooftop ay mukhang alam ko na ang mga sasabihin nito sa akin.

Magtatanong ito ng magtatanong.

At tama nga ako.

“O my god! Siya yung may ari ng SLVT Enterprise diba?!“Hindi makapaniwalang tanong nito sa akin.

Ngumuwi ako dahil sa sinabi nito. Hindi ko naman alam na ito ang may-ari noon nung unang pasok ko lang sa bahay nito.

“Oo,“Tanging sagot ko.

Tutal nasa rooftop naman na kami ay doon ko na napagpasyahan na kumain ng agahan dahil na dala ko naman ang pagkain na nasa Tupperware, kumpleto ang nasa loob n’yon. Nandodoon na rin ang fork and spoon na naka balot sa tissue.

“Alam mo bang may Issue ang isang iyon?!“hysterical na saad nito.

Hindi ako sumagot doon.

Alam ko naman kun ano ang sinasabi nitong issue. Kung about iyon kay Skyriz ay alam ko na iyon dahil narinig ko sa opisina ang mga pinag-usapan ng dalawa.

“That father of your child have girlfriend and they are getting engaged this month.”

Tinapunan ko lang ito ng tingin ngunit hindi ako sumagot.

Nakatayo lang ito sa aking harapan habang nagsasalita tungkol kay Alkez na tila ba kilalang kilala nito ang lalaking iyon.

“Damn! He’s undeniably gorgeous! How! Paanong siya ang Ama ng kambal?“Naguguluhang tanong nito sa akin.

Nakailang subo na naman ako at nawalan na rin ako ng ganang kumain dahil sa mga sinasabi nito.

“Nagtrabaho ako noon sa bahay nila. Someone asked me if I have work. Sinabi kong wala dahil nung mga panahon na ’yon ay binabalak kong umalis sa ulingan at magtrabaho, kailangan ko ng maayos na kita para sa mga kapatid ko…noon.“Umiwas ako ng tingin dito. Naalala ko na naman ang panahon na ’yon. Tumikhim ako bago ipinag patuloy ang pagkwento ko.“Hindi ko alam na may mangyayari pala sa amin nung maka ilang buwan ako sa bahay nito bilang isang personal maid. He is blind wayback.”

Kita ko sa mata nito ang pamimilog at hindi makapaniwalang expression sa mukha nito.

“He took my virginity,“Ramdam ko ang pamumula ng aking mga tenga at pisngi nung sabihin ko iyon.“I’m still young that day. I was only nineteen years old. Nung umuwi ako sa probinsya ay hindi ko naman inaasahan na mangyayari iyon sa mga kapatid ko at sa akin. Umiwi ako sa probinsya na buntis na pala ako.”

Ayun yung mga panahon na nabalitaan kong nasa DSWD si Madeo, akala ko dahil sa pagod at iyak lang yung pagkahimatay ko ngunit hindi pala. It’s one of the symptoms of being pregnant woman.

“Ano?”

Nagtataka akong bumaling dito.

“Anong ano?“Takang tanong ko dito.

Umismid ito dahil sa balik na tanong ko din dito.

“Malaki ba? Masarap? Anong feeling ng mapasukan ng isang Madrid?“Sunod sunod na tanong nito habang may excitment sa mukha nito.

Hindi ko alam kung bubuka ba yung bibig ko dahil sa mga tanong nito.

“H-hindi k-ko alam?“Napapikit ako ng mariin. Damn! This is insane!

Napatanga ito sa isinagot ko dito.

“Hindi mo alam?! Hindi daks?!”

Nagbukas sara ang aking bibig ngunit nung wala akong maibigay na sagot ay inayos ko ang Tupperware at mabilis akong naglakad. Hindi ko na ito tinignan dahil ako ang nahihiya sa mga tanong nito!

What the hell?! Who said Alkez is not daks?! He was fucking huge, big and long! Plus maugat pa!

Napapikit ako ng mariin dahil sa naiisip! May problema ako ngayon at ayokong isipin ang mga tanong ni Kylir sa akin!

Nakarating ako sa kuwarto ni Zero at nakita ko doon ang ilang lalaking pamilyar sa akin. Umawang ang labi ko nung makita kong tahimik ang mga itong nag-uusap at tinatanong si Zero. Si Zeiven ay tahimik lang na nakatabi kay Asher na tila hindi gustong may ibang taong bumibisita dito.

“Mama,“Una akong napansin ni Zeiven dahil nag kasalubong ang tingin naming dalawa.

Tipit akong ngumiti sa anak ko, nagtungo ako sa kinaroroonan nito at ni Asher na tila tahimik na nakikinig sa mga bagong dating.

Umupo ako sa tabi ni Asher. Agad namang lumipat ng upo sa mga hita ko si Zeiven.

“Mama, they are all noisy, annoying.“Mahinang masungit na sambit nito.

Ang mga nakarinig ng sinabi nito ay tila hindi makapaniwala sa sinabi ni Zeiven.

Agad ko namang sinaway si Zeiven ngunit isang ngibit lang ang ibinigay nito sa akin.

Tumingin si Alkez kay Zeiven ngunit hindi man lang ito nito binigyan ng pansin.

Hawak na ni Zeiven ngayon ang akin cellphone at naglalaro doon ng isang larong puro numbers.

I actually deleted it but he installed it again.

HPM 49

Ilang linggo na rin kaming nandidito sa Hospital. Halos hindi narin ako nakakapasok sa kumpanya ni Alkez dahil kay Zero na ngayon ay mas lalong namamayat at namumutla.

Tumingin ako kay Alkez dahil kakarating lang nito ngayon. Uuwi lang daw ito saglit dahil may kukunin. He said that to Zero. Hanggang ngayon ay hindi parin kinakausap ni Zeiven ang Ama nito.

Lagi lang tahimik si Alkez kapag nandidito. Tanging si Zero lang ang kumakausap dito kapag gising pero kapag hindi ay tanging tingin lang ang nagagawa nito kay Zeiven.

Katulad ngayon. Nakaupo ito sa mahabang sofa habang kami ni Zeiven ay nagkukulitan.

“Mama, what is your give this upcoming Christmas?!“Masayang tanong nito sa akin.

Malapit na ang pasko at ayun ang pinag-uusapan ng dalawang magkapatid kanina nung gising si Zero.

“What do you want? Books again?“Tanong ko dito.

Inilagay pa nito ang hintuturo sa baba na parang nag-iisip pa talaga.

“No, I don’t need books for this Christmas.“Seryosong sambit nito sa akin kahit na may bahid iyon ng ngiti sa labi.“I only need this Christmas is you and Zero Mama,“Pagkatapos nitong sabihin iyon ay mahigpit itong yumakap sa akin.

Parang may kumurot sa akin dahil sa sinabi nito. Dahil kaharap lang namin si Alkez kitang kita ko sa mga mata nito ang sakit.

“Mama,“Tawag ulit sa akin ni Zeiven.

Tumingin ako dito.“Yes baby?“Tanong ko dito.

“I thought that Man is one day lang dito? Why he is staying so long?“Inosenteng tanong nito sa akin.

Huminga ako ng malalim at ipinikit ang mga mata dahil sa sinabi nito. Nung magmulat ako ay matalim na ang tingin ko dito.

“He’s still your father Zeiven Frei. Give him some respect.“Matalim kong sambit dito.

Kita ko sa mga mata nito ang pagkawala ng emosyon sa mga mata nito. Nilalabanan ang aking talim na tingin.

“Give some respect to him, Mama?“Tanong nito sa malamig na boses.“Did he give you respect? Hindi naman po diba?”

Nagpintig ang tenga ko dahil sa mga sinasabi nito.

“Frei, hindi na maganda ang mga sinasabi mo. Kanino mo natututunan ang ganyang asal?“Tinignan ko ito ng walang emosyon.

Sasagot na sana ito kung hindi lang sumagot si Alkez na ngayon ay mapait na nakangiti sa amin.

“It’s o-okay,“Tumayo ito bago naglakad kung nasaan kami. Kahit sa boses nito ay ramdam ko ang sakit doon.“I-if may nagawa man akong hindi maganda noon. Handa akong harapin ang kondisyon mo, You are my son, my flesh and blood.“Lumuhod ito sa harapan ni Zeiven na nasa aking hita habang nakatingin sa Ama nito.“J-just g-give chance to prove myself to y-you.“Kinagat nito ang labi at yumuko ng may tumulong luha sa mga mata nito.“I will do anything what you said to me.”

Ako ang nasasaktan dito. Hindi ko kayang pigilan ang nararamdaman ni Zeiven para sa Ama nito. Hindi ko kayang diktahan ang kung ano man ang gusto nitong sabihin at mangyari.

“You will do anything?“Tanong ni Zeiven dito.

Tuminghay ito kay Zeiven at tumango ng walang pag-aalinlangan.

“Yes, anything.”

Ilang araw ang lumipas nung mag-usap ang dalawang mag-ama kahit na malamig ang pakikitungo ni Zeiven kay Alkez ay hindi tumigil si Alkez sa pagpapatunay sa anak nito na bigyan siya ng chance.

Labas naman siguro ang buhay namin dalawa ni Alkez diba? Labas ang nararamdaman namin dahil alam kong meron parin itong sakit dahil sa nangyari sa kanila ni Skyriz.

Hindi man sabihin nito o ikwento nito nakikita ko iyon sa mga mata nito. Labas ang sariling damdamin namin.

“M-mama…”

Bumalik ang aking diwa sa reyalidad ng makita ko si Zero na nang hihinang gustong umupo.

Dali-dali akong naglakad patungo dito.

“B-baby, hindi mo pwendeng pwersahin ang sarili mong umupo,“Pagalit ngunit marahan na sambit ko dito.

“Your Mom is right, Kuya. Don’t don’t do it again next time.“Sambit din ni Alkez kay Zero na ngayon ay nakagabay na dito.

“S-sorry P-papa.“Nang hihinang paghingi nito ng tawad.

Tumingin ito sa akin at sa Ama nito.

“M-mama, P-papa…I w-want t-to watch f-fireworks p-po.”

Sabay kaming napatingin sa isa’t isa ni Alkez dahil sa sinabi ni Zero. Today is the bisperas of Christmas tomorrow is the Christmas. Ilang oras nalang ang hihintayin namin at notche Buena na.

Kinagat ko ang labi ko dahil sa gustong lumabas na hikbi doon. Sana naman hindi muna. Ayoko pa. Hindi ako handa.

“S-sure kuya, I will let you watch the fireworks.“Tumingin sa akin si Alkez na may luha sa mga mata.

“M-mama, g-gusto ko po t-talagang m-manood…please?“Nang hihinang pagpupumilit ni Zero sa akin.

Wala sa sariling tumango ako dahil sa kagustuhan nito. Tumingin ako kila Kylie at Asher na ngayon ay nakatingin sa amin at tila kinakapa ang mangyayari.

Tumingin ako sa cellphone ko at thirty minutes nalang ay pasko na.

Kita ko kung paano ayusin ni Alkez ang mga nakakabit kay Zero at marahan at may pagiingat na inilipat iyon sa isang mahabang bakal. Binuhat nito si Zero na ngayon ay nang hihina at parang lantang gulay na walang ka buhay buhay.

Hindi man ito magsabi ay alam kong sumasakit na ng malala ang puso nito. Kahit ang doctor ay pinaghahanda kami sa pwedeng mangyari.

“M-mama where are you going?“Naguguluhang tanong sa amin ni Zeiven ng makita nitong inililipat namin si Zero.

Pagod akong ngumiti kay Zeiven.

“K-kuya s-sama ka n-nood tayong f-firewoks.“Bahagyang tumaas ang kamay ni Zero na tila gusto nitong abutin si Zeiven.

Lumapit naman si Zeiven sa kapatid at ito na mismo ang kumuha sa kamay ng kapatid.

“K-kuya…“Hindi maituloy ni Zeiven ang sasabihin mahina itong humikbi at tumungo nalang at sumabay sa pagtulak ni Alkez ng wheelchair.

Tumingin sa akin si Alkez. Hindi ako naglakad dahil hindi ko kayang makita ang fireworks na ’yon.

Mapait itong ngumiti sa akin bago naglakad papunta sa akin at agad na ipinulupot ang braso sa aking beywang.

“Please, lets him watch the f-fireworks, lets him rest. He is tired and hurts. The pain in his eyes is he can’t take him a-anymore.“Mahinang sabi nito sa akin narinig kong mahina itong humikbi.

Umiling ako dahil sa sinabi nito.

“H-hindi ko k-kaya, h-hindi pa ako h-handa.“Tuluyan na akong humagulgol ng mahina.

Ang isang kamay nito ay inihilamos nito sa mukha.

Kasabay ng pagtulak nito sa wheelchair ay inakay din ako nito patungo sa labas upang makapunta kami sa rooftop.

Tahimik lang kami nung makarating kami ng rooftop upang abangan doon ang fireworks na gustong makita ni Zero.

Nasa likod lang kaming dalawa ni Alkez habang ang isang kamay nito ay nakahawak sa likod ko at sa hawakan ng wheelchair.

Ilang minuto kaming naghintay doon.

“P-papa w-what time is it na po?“Pagod na tanong ni Zero.

Tumungo naman si Alkez at kinuha ang cellphone para tignan ang oras doon. Huminga ng malalim si Alkez bago nito sinagot ang tanong ni Zero.

“Let’s count one to ten.“Mahinang sambit ni Alkez.

Tumango naman si Zero dahil sa sinabi ni Alkez.

Hindi kami nag bilang hanggang sa mag-umpisa na ang magandang palabas. Ang iba’t ibang kulay ng paputok ay kumikinang sa kalangitan.

“T-the f-fireworks i-is beautiful isn’t it? K-kuya…”

“Y-yes k-kuya.”

“I love y-you M-mama, k-kuya and P-papa.”

Kasabay ng pagsasabi non ni Zero at kasabay ng pagtapos nang fireworks ay siyang pagbagsak ng ulo ni Zero sa kina u-upuan nito.

“M-mama!”

Tumungo si Alkez at tuluyan na itong humagulgol. Nakatingin lang ako sa kalawan habang ang aking luha ay patuloy na bumabagsak.

Wala na.

Wala na s’ya.

Alam kong kailangan na talaga nitong magpahinga. Tumingin ako sa langit tsaka ko ipinikit ang aking mga mata.

I hope you are okay now.

Zero Fier. I will forever miss you my baby.

EPILOGUE

“Dude, stop it!”

Hinampas ko ang kung ano man ang matamaan ng aking tungkod. I’m fucking mad. I am.

How dare her to hurt me like that?!

Sa isang pag hampas ko sa kung saan ay may narinig akong na basag sa kung saan. I’m blind but I have fucking feelings too!

Sa pag-angat at pag hampas ulit ng aking tungkod na bakal ay nakarinig ako ng isang bagay na nabasag mula sa kung saan.

Madilim ang aking paligid habang ang aking luha ay patuloy na umaagos. It’s hurt. It’s been months when she left me. I thought she would comeback to me but she didn’t.

“How can I find her if I’m blind huh?!“Lasing na sigaw ko.

Madilim parin ang aking paningin. Ilang taon na akong ganito simula bata palang ganit na ako. Nakatikim din ako ng pang-aabuso dahil sa Lolo at tito ko doon nung bata pa ako.

“Bud, this is the time Zed. You have eyes donor until now.”

Pinag-isipan ko ’yon. Pinag isipan kong mabuti iyon. Handa na akong hanapin s’ya, pero mas pinili ko parin ang hintayin siya.

Bumalik s’ya. Bumalik s’ya kung kailan galit na galit na ako sa kanya. Kung kailan kinain na ng puot at galit ang aking puso.

“Palayasin n’yo yan! Kahit kailan ayokong makikita at maririnig ang pangalan n’yan! Basura! Walang kwenta!“Galit na sigaw ko.

Awat-awat ako ng mga katulong sa bahay na kahit bulag ako ay akala nila masasaktan ko ang babaeng umiiyak sa harapan ko.

No. I can’t hurt her physically.

“C’mon Babe.”

Dahan-dahang tinanggal ang bendang nakatapal sa aking palibot na mga mata. I chose what I want. Sana noon pa pero hindi ko ginawa dahil handa na akong ikulong ang sarili ko sa madilim na aking nakasanayan, sa madilim kong mundo.

Hinawakan ko ang kamay ni Sky na nasa harapan ko.

I looked at her like I adore her so much.

“Some of girls are looking at you,“Nakangusong reklamo nito sa akin.

Ngumisi ako dahil sa sinabi nito.

“Let them be.“I hugged her tightly.

For nine years, Skyriz is with me, she didn’t leave me. That’s why I said to myself na ito ang babaeng pakakasalan ko, ito lang ang babaeng tumanggap ulit sa akin. Ito lang ang babaeng nag-alaga sa akin ng buong buo.

“What the hell?! What’s happening to the both of you?!“My father asked me loudly.

Pagod akong tumingin kay Papa dahil sa tanong nito. He is mad and worry about me. I said what happened to me and Skyriz that’s why he asked me again and again.

“Pa, pagod ako.“Hinilamos ko ang aking mga kamay sa aking mukha.

I want to forget about it. I want too but how I can’t forget when someone give me heartache. Mas masakit pa ang binigay sa akin ni Alista kaysa sa ibinigay sa akin ni Skyriz.

Masakit ang marinig na nabuntis ng ibang lalaki ang Fiancee ko pero Mas masakit ang nakikita ko ngayon. Mas masakit ang makitang nasa isang puting kama ang isa sa anak ko. Mas masakit din ang marinig at pinaparamdam sa akin ng kambal nito. He don’t want me, I feel it.

Kumuha lang ako ng damit at bumalik agad sa hospital na halos doon na ako namamalagi ng ilang linggo.

Kita ko rin ang pagod sa mga mata ni Alista dahil sa pagbabantay sa dalawa. Pinagsisihan kong nasigawan at nasabihan ko ito ng kung ano ano.

Pinagsisisihan ko ang lahat ng iyon.

“P-papa.”

Isang gabi nagising si Zero, ako na ang nagbabantay dito dahil hindi ko alam na makakatulog si Alista habang nasa mga hita nito si Zeiven.

Tumayo ako mula sa sofang inuupuan ko at kahit pipikit pikit na ay nagtungo ako sa hospital bed.

Ngumiti ako kay Zero at hindi pinapakita ang sakit sa aking dibdib.

He looked at me weakly.

“P-pa, I-i can’t take it a-anymore P-pa…“Nahulog ang butil ng luha sa pisngi nito na agad kong inalis gamit ang aking hinlalaki.

Ang hirap makitang ganito ang anak mo, sobrang sakit din na dito na mismo nanggaling ang mga salitang hirap na hirap na Ito.

“T-then t-take a rest b-baby.“Kahit hindi ko gustong sabihin iyon pero mukhang kahit na anong gawin namin ay hindi na talaga malulunasan ang sakit nito na unti-unti ng nilalamon ang katawan nito.

“W-will y-you carry and love M-mama and Z-zeiven P-papa if I’m not there? Will you carry them until the l-last?”

Ayun ang huli nitong sinabi sa akin. Ayun ang huli nitong gustong sabihin sa akin. Ang alagaan ang Mama at kakambal nito.

Mahimbing akong natutulog ngunit agad din akong naalim pungatan ng may biglang kumagat sa aking tenga.

I want to curse but I can’t because I know who do that to me. I opened my eyes and I see my little angel who bite me in my ear.

She giggles when I tickles her. Her sweet and soft hair is all over on my face.

“ Estap! Estap! Dada! “

Nagpupumilit itong umalis sa aking yakap ngunit hindi ko ito binigyan ng pagkakataon.

“ Tumbong ita Muma!“ Bulol na sambit pa nito.

“Sige susumbong din kita kay Muma na kinagat mo na naman ako.“Pananakot ko dito.

Dahil sa sinabi ko ay natigilan ito. Ang mga bilugan nitong mata na kumikinang ay bumaling sa akin.

It’s been five years when Zero left us.

That’s the most painful part of my life. We need to move on yes but to our heart Zero is still here to us.

“Ano manunumbong k—”

Hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil mabilis na tumakbo si Zheraphie Fier sa pintuan. Hindi pa nito nabubuksan ang pintuan ng kwarto ay bumakas na iyon.

“Muma! Dada!“Panunumbong nito kay Alista na agad naman kumunot ang noo.

Tumingin ito sa akin bago bumalik ang tingin sa anak namin na tatlong taong gulang palang pero marami ng nalalaman.

She carry Fier and walk to our bed.

“What dada did to you?”

Tuluyan na akong bumangon at hinapit papunta sa akin ang dalawa. Nasa pagitan ng mga hita ko si Alista habang si Fier naman ay nasa hita nito.

Tumingin muna sa akin si Fier na agad kong tinaasan ng kilay. Hinihintay ni Alista ang sasabihin nito ngunit ilang minuto na ay hindi parin ito nagsasalita kaya mahina akong napatawa.

“ I’m guin’ tu tuya ven! Umbong ita tuya Dada! “

Mas lalo akong tumawa ng malakas dahil sa dali daling pag-alis ni Fier sa hita ng Muma nito. Silang dalawa lang naman ang mahilig magkampihan sa bahay.

“Ano na naman ang ginawa mo sa anak mo?“Kunot noong tanong sa akin ni Caine.

Dahil nasa pagitan ito ng aking mga hita ay mabilis kong sinuot ang aking kamay sa dibdib nito.

“Nothing.“Hinalikan ko ang leeg nito matapos kong sabihin iyon.

She’s wearing bra, my hand automatically unclaps her bra and start molding her breast.

I heard her soft moaned.

“What time is it?“Paos na tanong ko habang ang aking mukha ay nakasubsob sa leeg nito at marahan na kinakagat iyon.

“It’s a-already eight in the m-morning.”

I lick her long neck and whisper to her ear.

“We are alone here now.“Bulong ko dito.“Give me my morning breakfast, lieverd. “

Humarap ito sa akin, ang magaganda nitong mata ay tila nilalabanan ang kagustuhan at hindi kagustuhan dito.

“No. Awarding ni Zeiven ngayon at gusto kong maglakad ng maayos.“Pagbabanta nito sa akin.

Damn! How can she turned me on easily?!

I gave her puppy eyes.“One round?”

Huminga ito ng malalim na tila sumusuko na. Ngumiti ako dito ng malaki bago ito sinunggaban ng halik.

I kissed her torridly like I’m hunger for her kisses.

My hand is now roaming her body.

Mas lalo kong inilapit ang katawan nito sa akin. Bumababa na ang aking labi sa leeg nito ng magsalita ito.

“T-the door is not lock.“Hinihingal na mahinang usal nito.

Itinigil ko ang paghalik sa leeg nito tsaka ako tumayo. Inilocked ko ang pintuan na sigurado na kaming walang mang i-istorbo sa aming dalawa.

Puno ng pagnanasang tumingin ako sa asawa kong nakatingin sa akin at tila gusto narin makamtan ang ninanais ko.

Lumuhod ako sa harapan nito. I harshly pulled her legs onto my face. I pulled her night dress and when I did it, I saw how her little mani down there is soaking wet.

“Lay on our bed,“Utos ko dito na agad namang sinunod.“Let me hear your noises.”

Inilabas ko ang aking dila. Her smell is so good. That’s why I’m addicted to her smell. Her hairy pussy is not shaved. Mas lalo nitong pinapataas ang aking libido fuck!

“Ahhh…”

Music to my ears. Her moaned and gasped is music to my ears.

Ibinuka ko pa lalo ang mga hita nito, Pinatigas ko ang aking dila at ipinasok iyon sa lagusan nito.

“Fuck! Alkez!”

Ngumisi ako dahil sa ungol nito. Saying my name to her mouth feels like sexy to me.

I saw her how she tried not to moaned loudly because she was biting her own lips.

“Ahhh! Ohh! Shit!”

Nag-umpisa na itong magdirelyo sa sarap na pagkain ko dito, I insert my two fingers to her core.

“Fuck! Ahhh! Ohh! Feels good!”

Habang kinakain at dinidilaan ko ang kuntil na nakalawit dito na mas nabibigay ng malalakas na ungol dito ay I finger fucked my wife.

Ang kamay nitong nakita kong nakahawak sa bedsheets cover ngayon ay nasa aking ulo na at mas lalong ipinagduduldulan sa pagkababae nito.

Hindi na ako nakatiis, mabilis akong umahon at ibinaba lang ang aking boxer short at mabilis na pumasok sa masikip parin nitong kaloob-looban.

“Ahhh!”

“Fuck.”

Lasing kong tinignan ang asawa ko, kitang kita ko ang sarap sa maganda nitong mukha. Umuklo ako bago ko kinuha ang dalawang kamay nito at pinagsiklop iyon tsaka ko inilagay sa pagitan ng uluhan nito.

“J-just o-one round Alkez.“Pagpapaalala nito.

Bumaba ang mukha ko at hinalikan ito na agad naman nitong ginantihan. Let my tongue out.

Mas lalo akong tinitigasan dahil sa galing nitong sumipsip sa aking dila. Habang naglalabanan kami ng dila at palitan ng laway. Nag-umpisa na akong umulos sa loob nito.

“Fuck!”

“Ohhh!”

Ramdam ko kung paano pumasok ang mahaba kong pagkalalaki sa laman nitong malambot. Tila parang minamasahe nito ang aking kahabaan kapag umuulos ako sa loob.

“Ahh! Ah! Ang sarap niya!”

Ipinikit ko ang aking mga mata ng nariin dahil sa masasarap na ungol na pinapakawalan ni Caine.

“Oohhh! Fuck! Deeper!”

Inalis ko ang kamay naming magkasiklop humawak ako sa manipis nitong beywang at doon at ibinigay todo ko ang bawat bayong pinapakawalan.

“Ahhh! Tangina!“I can’t stop myself for cursing because This is fucking too much good!

My balls is slapping her pussy that giving me bigtime hotness to my body.

“Sige pa! Ahhh! Ibaon mo pa!”

Sinunod ko ang sinabi ng asawa ko, I thrust deeper and harder to her core. My eyes kept closing because of the to much sensation.

Thrust after thrust. Nararamdaman kong tila malapit na itong labasan kaya mas lalo ko pang pinag-igihan ang paglabas masok ko sa loob nito.

“Ahhh! Hayan na a-akoo!“Isang mahabang ungol ang kumawala sa asawa ko.

Ang mukha nito ay pulang pula na dahil sa sensation na ibinibigay ko. She’s still in her dress.

Tanging ang suot lang nito pang-ibaba ang tinanaggal ko. Tumigil ako sa pag-ulos sa loob nito. Ramdam ko parin na nilalabasan pa ito.

Hinihingal kong binitawan ng beywang nito at kinuha ang laylayan ng dress nito. Nirolyo ko iyon hanggang sa makita ko ang malulusog nitong dibdib. But that’s not my intention for now.

“Bite it.“Hinihingal na utos ko dito.

Kumunot ang noo nito dahil sa sinabi ko. Kita ko ang pagkakagulo sa mga mata nito ngunit nung inuman ko ulit ang dress nito ay agad nitong kinagat iyon.

Hinawakan ko ang strap na manipis sa balikat nito at mabilis na sinira iyon.

“Hey! You don’t need to do that!“Mahinang singhal nito sa akin.

Malamig ko itong tinignan at tinaasan ng kilay. Malakas akong bumayo dahilan para kumawala ang malakas na ungol sa bibig nito.

“Kapag nasa ganitong sitwasyon tayo you will do what ever I command to you.“Seryosong sambit ko dito.“My life is in your hands but not my body.“Bulong ko dito matapos kong itali ng hindi kahigpitan ang dalawang strap na tinanggal ko at tinali iyon sa likuran ng leeg nito.

Umahon ulit ako at ang dalawang hitang mapuputi naman nito ang binigyan ko ng pansin.

Pinatukod ko ang dalawang hita nito na parang manganganak. Damn! I like this position. Makakagalaw ako ng mararahas kapag ganito ang position namin.

Nang matapos kong gawin iyon ay puno ng pagnanasa akong tumingin kay Alista.

“Be ready, I’m going to take you hard.“Pagkasabi ko nun ay malalakas akong sunod sunod na bumayo sa pagkababae nito na tinatanggap nito ng walang pagrereklamo.

I am like a wild animal! Para akong hayok sa ginagawa kong nararahas na pagsugod sa loob nito.

Tanging naririnig ko lang dito ay ang malalakas na daing dahil hindi ito nakaungol ng malakas dahil sa damit na kagat kagat nito.

Ang kamay nito ay nasa sariling buhok na nito at tila doon kinukuha ang lakas. Nagpabaling baling na rin ito sa higaan namin.

Mas lalong sinilaban ang katawan ko dahil sa nakikita ko dito. Only my wife can give this addiction.

“Ahhh! Fuck! Ang sarap sa loob mo lieverd” Malakas kong ungol madidiin akong bumayo ng bumayo sa loob nito. Bawat bayo ko ay umaangat ang katawan nito at ang balakang nito ay napapa-angat.

I groaned loudly when My orgasm came. Pero gusto ko pa. Habang nilalabasan ako kasabay nito ay patuloy lang akong bumabayo ng mararahas hanggang sa labasan ako ng labasan sa loob nito.

I didn’t stop. Patuloy lang ako sa pag-angkin sa pagkababae ng asawa ko.

“Ahhh! Tanginang sarap!“One hard bite to her breast I came again load.

Tila nangisay ang aking katawan dahil sa pagpapalabas na iyon. Ramdam kong patuloy na umaagos ang akin sa loob nito.

Hinihingal akong tumigil bagamat nasa loob parin nito ang aking kahabaan.

Kita ko ang pagod sa mga mata nito. Akala ko ay hindi ako makakatulog nung ipinikit ko ang mga mata ko ngunit nagkamali ako.

Nakatulog ako habang ang aking pagkalalaki ay nasa loob parin nito.

——

Iminulat ko ang aking mga mata. Naramdaman ko parin ang bigat na nakadagan sa aking katawan. At ramdaman ko rin na may nakapasok pa sa aking humahapdi na pagkababae.

Iminulat ko ang aking mga mata at nakita ko si Alkez na nasa aking katawan at mahinang humahagok.

I smiled in out of nowhere.

Hinaplos ko ang buhok nitong malambot. Napagod siguro ang loko.

Nahagip ng tingin ko ang singsing na nasa aking daliri. It’s been years when I marry this man. Dalawsng taon ang nakakaraan nung mabuo namin si Zheraphie Fier and now she is only three. Isang taon palang noon si Zheraphie nung pakasalan ako nito.

I still love him that’s why I choose to marry him.

Marahan itong gumalaw dahilan para mapadaing ako sa sarap na naman dahil nakabaon pa nga ang kahabaan nito sa aking loob.

Naramdaman kong kinagat nito ang aking dibdib kaya mahina ko itong tinampal sa mukha.

“It’s hurts.“Sambit ko dito nung magmulat ito ng mga mata.

Napapikit pikit ito bago isinubsob ulit ang mukha sa pagitan ng aking dibdib.

“Tama na Alkez.“Pagbabanta ko dito ng naramdaman kong umaatras abante nanaman ito ng mararahan.

Akala ko susundin nito ang sinabi ko pero damn! Nauwi sa malalakas na hiling ang nagawa ko! I begged for his hard and deeper thrust!

That’s why nauwi na naman sa malalakas na ungol ang umagang iyon.

Hindi talaga ako nito tinitigilan hanggat hindi ito na sa-satisfied!

“Ma! Pa! Bakit ang tagal n’yo?!“Reklamo ni Zeiven.

Today is card giving day at sinabi din sa akin ng teacher nito na ito ang nakakuha ng mataas na marka. They are all amazed to my son even he is high school student ay parang hindi daw sakto ang IQ nito sa kapwa estudyante nito.

“Sorry baby,“Ayun lang ang nasabi ko dito nung makapasok ito sa sasakyan ng naka simangot ang mukha.

“Tsk, always. This is the first na hindi po kayo umattend ng awarding ko.”

Guilty akong pilit na ngumiti kay Zeiven na sobrang simangot talaga ngayon.

Bumaling naman ako kay Alkez na may sumusupil na ngiti sa labi. Gusto kong batukan ang lalaking ito pero pinigilan ko lang ang sarili ko dahil nasa likod lang ang dalawa.

“ Tuya, Dada way me! “Panunumbong ni Zheraphie sa kuya nito.

“Inano ka ni Dada bunso?”

Hindi ko narinig ang sinabi ni Zheraphie dahil sa malakas na buntong hininga ni Alkez.

Pumarada muna ito sa isang fastfood na laging nadadaanan namin kapag pupunta sa sementeryo.

We will visit Zero. Lagi kaming pumupunta dito at minsan ay nag pi-picknik pa kami sa tabi ng libingan nito.

Nang makabili na si Alkez ng mga gusto ng dalawa ay pinaandar na ulit nito ang sasakyan.

Hanggang sa makarating kami sa sementeryo ang dalawang si Alkez at Zeiven ay parang mga aso at pusa na nag-aaway.

Ipinarada ni Alkez ang sasakyan sa tabi ng kalsada ng sementeryo. I saw Zero chapel.

Pinagawan ni Papa Avian ang bahay na chapel na ’yon para kay Zero.

I remember their reaction when Alkez said to them what happened. It’s my fault to not say them what happened that time.

Bumaba kami sa sasakyan. Agad na binuhat ni Alkez si Zheraphie at si Zeiven naman ay nakasimangot na lumabas sa sasakyan.

Malaki na ang pinagbago nito. Noon paman ay alam ko na kung kanino nagmana ’to pero ngayon ay makikita na talaga kung sino ang pinagmanahan nito.

Tila lahat ay nakuha nito kay Alkez the way he handled his self. The way he talk. He is now fourteen years old pero hindi makikita dito ang ganun edad dahil mature na itong mag-isip.

Hawak-hawak nito ang dalawang paper bag. Ako naman ay kinuha ang mga lalagyan ng tubig at ang bulaklak na puti.

“I’m guin’ tu tee my tuya! “Gusto kong tumawa dahil sa bulol na pagkakasabi noon ni Zheraphie.

Hindi kahabaan ang nilakad namin. Hinila ako ni Alkez patungo dito na agad pumulupot ang braso nito sa aking beywang habang buhat buhat nito si Zheraphie.

Pasimple naman tumabi si Zeiven sa kabilang gawi at inakbayan ang Ama.

Napailing nalang ako.

“Papa.”

“Hmmm?”

“Punta tayo kila Dada at Tatay mamaya.”

Dada and tatay. Ayun ang tawag ni Zeiven sa Magulang ni Alkez.

“Sure, later doon nadin tayo matutulog.“Marahan na sagot ni Alkez sa anak.

Nang makarating kami sa chapel ay agad kong kinuha ang susi at binuksan ang gate na pintuan.

This chapel is like a house. A small house but complete things.

Nang makapasok ay naglakad ako sa litrato ni Zero at inilagay sa sementadong bahay ng kabaong nito ang rosas na puting dadala-dala.

“Hi, baby…“Hinaplos ko ang mukha nito sa litrato. He is fully smiled to that picture.

“kuya! Look I have award again. This is for you.“Inilagay ni Zeiven ang medalyang nakuha nito sa school sa picture.“Remember what I say when you are still alive? My achievements is your achievements too. That’s why this is for you too.”

“ Lowww tuya tung pugi! Though I didn’t tee your peys I knuw you al handtum!“(though I didn’t see your face I know you’re handsome.) Ayan ang ibig sabihin ni Zheraphie.

“He is handsome bunso,“Pagkumpirama ni Zeiven sa kapatid.

“ I knuw“(I know)

“Hi, kuya it’s been years and this is the results of our agreement. This is gonna be forever agreement.”

Hindi ko alam kung ano ba talaga ang napag-usapan ng dalawang ito noon pero kung ano man iyon I hope he is happy for it.

Ilang oras kaming nandodoon hanggang sa abutan na kami ng dilim. Bago kami magpaalam na aalis na ay binuksan ko ang mga ilaw sa buong paligid ng bahay na ito.

“Tatay!“Mabilis na tumakbo si Zeiven nung makita nito si Papa Adriel na nasa kagitnaan ng gabi ay tila kinakausap nito ang mga halaman sa paligid. Ang nakasimangot na mukha nito ay agad nagliwanag ng makita kami.

“Dada!!!!“Matinis na sigaw ni Zheraphie na nagpupumilit na umalis sa bisig ni Alkez.

Ibinaba nito ang anak at hinayaan iyon na tumakbo patungo kung nasaan si Papa Adriel na agad sinalubong si Zheraphie.

Tumingin ako kay Alkez na ngayon ay mas humigpit ang hawak sa akin beywang. Tumigil ito sa paglalakad at inilagay ang baba sa aking balikat na tila namamahinga doon.

“Did I say today how much I love you?“Mahinang tanong nito.

This gesture make me blushed.

“Yes,“Sagot ko dito.

Naramdaman kong tumango ito.“I love you. Too many struggles we have I still choose to by your side. Hinding hindi ko na hahayaan ang nangyari sa mga Pass. I will love you until the last.”

Ngumiti ako sa sinabi nito. Umikot ako upang mahawakan ko ang maganda nitong mukha.

“I will love you too, you are the only man eho gave me this kind of love. The painful one and the forever love.“Naramdaman kong namasa ang aking mga mata.“Ikaw lang yung lalaking binigyan ako ng sakit dahil sa pagmamahal ngunit binago mo ’yon. You’ve changed yourself.“Pinunasan nito ang luhang tumulo sa aking pisngi.“Hindi ako magsasawang mahalin at unawain ka lieverd” Marahan ko itong hinalikan.

“Wala na akong balak bigyan ka ng sakit sa ulo, wala na rin sa akin ang mambabae katulad noon.“Napapikit ako ng halikan nito ang aking noo.“You are my only my woman not girl.”

         —Alkez Zed and Alista Caine story is now END. 

Thank you for waiting this story! Thanks for the all support skies!

Don’t forget to comment your thoughts! Vote and support this story!

I love youuu! Let’s meet to the next story I guess?

Special Chapter

SPECIAL  CHAPTER

One Night with Zeiven.

“ What is that kuya?“Pagtatanong sa akin ng nakababata kong kapatid na si Fier.

Itinago ko ang binili kong isang accessories na mumurahin lang sa isang jewelries shop. Wala akong balak sabihin ang binili kong ito sa kay Mama na alam kong magrereklamo.

“It’s nothing Fier.“Tinignan ko ang mukha nito bago ang buong katawan nito dahil naka pang volleyball Jersey ito.“You have blood to your knee. Clean that before Mama at Papa come back here.“I saw small cut to her knee at meron na rin iyong natuyong dugo.

Nagtataka ang kapatid kong tumingin sa tinitignan ko kanina.“Sorry I don’t use knee pads kanina.“Umuklo ito upang tanggalin ang dugong natuyo sa kaliwang bahagi ng tuhod nito ngunit hindi iyon natanggal.“I think I need alchohol to this.“Tumingin ito sa akin bago naglakad.“I gatta go.“Sambit nito sa akin matapos akong halikan sa pisngi for greetings.

Tumango lang ako dito.“Put bandaid.“Pagpapaalala ko dito.

“Aye aye!“Sumaludo pa ito sa akin bago umakyat sa pangalawang palapag kung nasaan ang kuwarto nito.

I sighed.

Another boring day again. Kinuha ko ulit ang isang maliit na box na kulay itim na nasa aking bulsa at pinakatitigan iyon. Hindi ko alam kung ito ba ang ibibigay ko sa maingay na babaeng iyon dahil hindi naman mahilig sa mga material ang isang iyon. Binuksan ko ang box at nakita ko doon ang napili kong ibigay. Ang dalawang bagay na alam kong magagamit nito.

Ito lang ang naiisip kong ibigay dito. Kinagat ko ang aking labi bago tinakluban ang box tsaka ipinikit ang aking mga mata.

“Damn, Girl.“Mahinang usal ko.

Bakit sa dami-rami ng makikita at mararamdaman kong kakaiba bakit sa babaeng iyon pa? Fuck! He dumped my mind and…heartbeats.

Hindi na nito tinitigilan ang pag-iisip ko na kahit anong gawin kong pagkalimot ay hindi maalis alis sa isip ko ang lagi nitong nakasimangot at nakasalubong na kilay. Damn Her annoying face.

“Who?”

Agad na nagmulat ang aking mga mata at nakita ko si Mama sa aking harapan na nakataas ang kilay habang ang mukha ay may pagtataka.

Tumikhim muna ako bago sumagot.“Nothing Ma,“Tumayo ako upang humalik sa pisngi ni Mama.“I need to go, I waited you for saying I’m going to my friend birthday.“Pagpapaalala ko kay Mama.

Tumagilid ang ulo ni Mama nung sabihin ko iyon. Ang tingin nito ay tila ng aasar.

“Only ‘Friend’?“May panunuksong na tanong sa akin ni Mama.

I nodded.“Yep, only Friend Mama.“Isang beses pa akong nagpaalam bago ako tuluyan ng umalis sa loob at nagtungo sa aking sasakyan.

Papa knows about it kaya hindi ko na kailangan magpaalam kay Papa and besides I’m Nineteen for God’s sake.

“Magiingat ka kuya!”

“Pasalubong kuya! Mag-uwi ka ng letche flan!”

Mga bahabol na wika nila Mama at Fier. Tumango lang ako sa dalawa bago pumasok ng sasakyan tsaka pinaandar iyon ng mabilis.

Hindi naman malayo ang bahay ng kaibigan kong iyon kaya ngunit dahil sa traffic ay tila natagalan ako. I hate traffic.

Akala ko ay maaga akong makakarating sa bahay ni Nee pero nagkamali ako. I actually late when I got their home.

“I’m sorry I was late,“I kissed Her left cheek.“I hate traffic.“Ibinigay ko dito ang regalo kong maliit na hindi ko na inilagay sa wrapper gift.“Here, this is my givr for you.”

“Thank you.”

Her voice changed unto sweet. She never liked this before, her voice is too different. I look at her in a distance. Wearing white long gown she looks like a princess, Her long hair was swaying in the air. Her nose bridge she looks amazing and too stunned.

“You look perfect.“Napaiwas ako ng tingin ng masabi ko iyon.

“Dom suggested it,”

Yeah, right it’s Domenico again.“Sana ginawa mo nalang siyang Tatay mo.“Walang ganang usal ko dito bago ako naglakad patungo sa isang lamesa kung nasaan ang mga naging kaibigan namin.

When they met my eyes they automatically quiet. I was wearing white t-shirt with channel logo in the left side of my chest together with the unbuttoned tuxedo pair with black jeans.

“Hey, Z-zeiven.”

Tipid kong nginitian ang babaeng nahihiyang unang bumati sa akin. I sitted next to her. I’m not introvert kaya wala silang aasahan na balik na pagbati galing sa akin.

“He’s so hot.”

“Indeed.”

“Damn, how lucky the girl he likes.”

Hell! I’m just here! Naririnig ko ang mga bulungan nila! Annoying.

Inilibot ko ang aking paningin sa mga taong nagkakasiyahan at yung iba ay kumakain sa kani-kanilang mesang kinalalagyan. I saw Nee walking, hindi ko talaga maalis ang tingin ko sa babaeng ito.

I like Her, no. I love Her. But I’m scared to tell. Hindi ko kayang aminin sa kanya ang nararamdaman ko kaya mas minabuti kong sarilihin nalang iyon.

“Sobrang bagay talaga sila ano?”

Pinakatitigan ko ang hawak kong wine glass na may lamang alak at pinaikot ikot pa iyon ng hindi makuntento. I was looking my glass blankly. Ilang oras na ang lumipas. Ang ibang matatanda ay halos nagsi-uwian na tanging mga kasing edad ko nalang ang natira ngayon na nagkakasiyahan habang may kanya kanyang hawak na alak.

Ako nalang ngayon ang nag-iisa sa lamesang kinalalagyan ko kanina dahil umalis na ang mga kasama ko.

I look Nee direction, She was laughing to Dom’s joked. Jealously eating my system. Inisang lagok ko ang alak na hawak at ng maubos iyon ay walang ingay kong inilapag iyon sa aking harapan.

Nasa hita ko na ang tux na nasa akin kanina dahil naiinitan na ako. Kanina ay malamig pa nung hindi ko pa nararamdaman ang alak sa aking katawan ngunit ngayon na kung kailan habi at nasa isang open space area kami ay tsaka ko lang naramdaman ang init sa aking katawan.

I lick my lower lip when someone sitted next to me. Hindi ko iyon pinansin dahil wala naman talaga akong balak na pansinin kung sino man iyon. Pinagmamasdan ko lang kung paano ngumiti at tumawa si Nee habang nasa tabi nito si Dom.

“Kuya patabi po a-ako, n-nahihiya kasi ako sa k-kanila.”

Sinabi ko kanina na hindi ko lilingunin kung sino man iyon ngunit dahil sa boses nitong malambing at mababa ay wala sa sariling napatingin ako sa katabi ko.

Nakatungo lang ito habang nakatingin sa harapan nitong baso na may laman na kulay pula. It’s a red wine for girls.

Nung hindi ako nagsalita ay umangat ang ulo nito at nung magtama ang mga mata namin ay tila tinakasan ako ng hininga dahil sa Amo ng mukha nito. She like an angel.

“Nag-iisa kalang kasi at malayo pa kaya sorry if basta nalang akong umupo.“Her cheeks was flushed for I don’t know reasons.

“You drunk?“Magtatanong ko dito. Hindi ko binigyan pansin ang sinabi nito.

Naningkit ang mga mata nito bago sabay sabay na umiling. Hindi ako kumbinsado sa ginawa nito dahil ang namumula na talaga ang mukha nito ganun na din ang leeg nito.

“That wine have 6 percent alcohol but you drunked that fast? Arw you into alcohol or nah?“Pagtatanong ko dito.

Hindi ko alam sa sarili ko kung bakit kinuha ko ang nasa harapan nitong wine. Nakikita kona rin kasi sa mga mata nito pinipilit nalang nitong uminom.

“Ayus lang ako…“Hinabol nito ang aking kamay kung saan hawak ko ang baso nito.

“What is the location of your house?“Pagtatanong ko dito. Pilit parin nitong inaabot ang basong inilayo ko dito.

I calm myself. I smell her sweet scents and that’s giving me a hard. Damn it.

“Huh? Makabagong buhay Street Apartment, bakit?”

Tumayo na ako at agad na kinuha ang braso nito. Halatang halata ang pagtataka sa mga mata nito.

“Sandali, saan mo ako dadalhin?“Nagtatakang tanong nito sa akin. Hindi ko ito pinakingan, dahil may kanya kanyang mundo ang tao sa paligid ay hindi ko na nagawang magpaalam ultimo kay Nee na masayang nakikipag-usap sa Boyfriend nito na kaibigan ko.

Psh.

“Huy! Wait lang!”

Patuloy parin ito sa pagpiglas sa aking kamay. Matigas din ang ulo ng isang ito.

“Hoy!”

Walang salita salitang nagtungo kami ng aking sasakyan at ng makarating kami sa sasakyan ay agad kong binuksan ito at walang ano anong pinasakay ito sa aking sasakyan.

Bago ko isarado ang pintuan ng aking sasakyan ay walang gana ko itong tinignan.

“Huwag kang magsasalita at huwag kang gagawa ng kung ano-anong bagay na hindi ko magugustuhan.“Isinarado ko ang pintuan ng sasakyan tsaka mabilis na sumakay sa harapan.

Mukhang masunurin naman ang isang ito dahil sinunod nito ang mga sinabi ko.

Dahil tumahimik na naman ito ay pinaandar ko na ang sasakyan. Hanggang sa nasa kalsada na kami ay tahimik parin ito. Tumikhin ako at nung tumigil ang mga masasakyan dahil nagpula ang stoplight.

Tinatanong ko ang sarili ko kung bakit ko ito ginagawa, nasa sa’kin parin pala ang ganitong ugali. I hate it.

Itinigil ko ang sasakyan dahil nasa harapan na kami ng location at apartment na tinutukoy nito. Buti nalang pala kahit papaano may alam ako na ako sa mga lugar kahit na hinfi ako pala alis ng bahay.

Mabilis akong bumaba sa aking sasakyan at nagtungo kung nasaan ang banda ang babaeng nasa sasakyan ko. Binuksan ko ang pintuan balak ko na sanang gisingin ang babaeng nasa aking kotse ngunit hindi ko nagawa.

Parang may pumipigil sa akin na huwag kong gawin ang gusto ko, She was sleeping peacefully. Tila may kakaiba sa babaeng ito.

Ibinaba ko ang aking tingin sa mukha nito. Napalunok ako ng madapuan ng aking tingin ang leeg nitong maputi.

Fuck! Anong nangyayari sa akin!?

Hindi ko na nakayanan ang pagtitig ko kaya binuhat ko na ito paalis sa aking sasakyan. Nalanghap ko ng tuluyan ang lahat ng bango nito nung nasa bisig kona ito habang natutulog.

Tangina ilang beses ko bang pipigilan ang hininga at katawan ko dito sa babaeng ito!?

“Hello po,“Magalang na pagkuha ko ng atensyon sa isang babaeng nasa harapan ng pintuan ng apartment nito.

Umawang ang labi nito at tila nakakita ng kung ano sa harapan nito. Kita ko rin ng paglunok nito ng sunod sunod.

“A-ano ’yon?“Utal na ani nito.

“Saan ang apartment nito?“Pagtatanong ko at tinapunan ng mabilis na tingin ang babaeng nasa bisig ko.

Tumingin ang babae sa aking nasa bisig tsaka sumagot ulit ng nauutal ngunit walang lumabas na boses dito kaya itinuro nalang nito ang isang pintuan na nasa pinaka dulo.

“Thank you and…“Ngumiti ako dito.“Breathe.“Tumalikod na ako dito at nag-umpisa na ako naglakad patungo sa pinakadulong pintuan.

Nung makarating na ako sa harapan ng pintuan ay pinihit ko ang doorknob noon, nakahinga ako ng maluwag dahil hindi nakalock ang pintuan na iyon.

Pinasok ko ang kalooban ng apartment na madilim. Tumigil muna ako sandali dahil sinasanay ko ang aking mga mata sa dilim. Nang masanay na ay naglakad na ulit ako patungo sa isang pintuan na batid kong kuwarto na nito. Hindi nga ako nagkakamali. This is her room.

Kahit na madilim ay pinagmasdan ko ang maliit na espasyong may maliit na kama at maliit na lamesang pinaglalagyan ng ilang libro at iba pa.

Pinagmasdan ko naman ang paligid nito, may ilang nakasabit sa dingding nito at may mga dekorasyon din ng kung ano ano.

I saw a drawing design to her wall. They are all designed of beautiful dress. Sa ganitong mga nakikita ko ay alam ko na ang gusto ng babaeng nasa bisig ko.

Hindi ko na binigyan pansin ang aking mga nakikita at agad ko ng inihiga ang babae sa kamang maliit.

“Gaan mo.“Usal ko ng maihiga ko ang babae. Pinagmasdan ko pa ito ng sandali mula sa dilim at ng magsawa ay binalak ko ng tumayo ngunit hindi ko nagawa ng hawakan ng babaeng ito ang aking leeg at basta nalang hinalikan sa aking labi.

Nanlaki ang aking mga mata dahil sa ginawa nito. Nanigas ang aking katawan at bumilis ang tibok ng kung anong nasa loob ko.

Nabuhay din ang aking katawan dahil sa ginagawa ng babaeng ito sa aking sistema. Hindi ko alam sa sarili ko kung bakit ginantihan ko ang halik na ipinibigay nito sa akin.

Mas lalo ako nitong isinubsob dahilan upang lumalim ang halikan na pinagsasaluhan naming dalawa.

“Ahh…“Halinghing nito ng bumaba ang halik na ibinibigay ko sa leeg nito. 

Tumagal nang isang oras ay nakita ko nalang ang sarili kong umuulos sa pagkababae nito.

“Ahhh! Ahhh!”

I was pumping to her core in and out while massaging her bosom. I bite my lip when I feel the orgasm want to spurt to her inside.

“Fuck!“I hissed when I feel it.

Ang babaeng nasa ilalim ko ay walang ginawa kung hindi ang umungol ng malalakas na tila nawawala na sa katinuan.

Even me.

Binilisan ko pa ang pagpasok dito. Naririnig ko narin na lumalangitngit ang kamang kinalagyan naming dalawa. Maliit lang iyon at may pakiramdam akong kung lilipas pa ng ilang minuto ang paglabas masok ko ng malalakas sa loob nito ay bibigay ang kamang ito.

“Ahh! Sige pa!“Malakas na ungol nito.

Isinubsob ko ang mukha ko sa leeg nitong at marahan na kinagat iyon na tama lang na magbibigay ng marka dito.“Fuck! Tangina!“The feeling inside her giving me want to fucked her again and again.

“Ohhhh! Ahhhh!”

Mas lalong sumarap ang pakiramdam at mas lalong ginusto kong labasan na ng maramdaman ko ang pagkawala nito ng katas na bumalot sa aking kahabaan.

Walang kasing bilis at diin ang ginagawa kong pagpasok at paglabas dito hanggang sa sumabog ang katas na kumawala sa aking puson.

“Fuck.“Hinihingal na mahinang usal ko.

Ilang sandali kong pinagmasdan ang babaeng nasa kamang maliit. Pinakatitigan ko ito. Ang manipis nitong labi at ang namumula nitong leeg na alam kong magkakamarka bukas at ang matangos nitong ilong.

“M-mico…”

Napapikit pikit ako dahil sa pangalan na iniusal nito ng bunutin ko ang kahabaan ko sa loob nito.

Mico?

Who is Mico?

“Good morning kuya! Kahit wala kang dalang letche Flan mahal parin kita.”

Hindi ko magawang tignan ang aking kapatid dahil sa sinabi nito hanggang sa umupo ito sa aking tabi.

Hindi ako nakatulog dahil sa nangyari nung gabing iyon. Ayaw nitong alisin ng utak ko sa isip ko!

“What happened to you, hardheaded?”

Doon lang ako napabaling sa sinabi ni Papa ng magsalita ito. Nasa harapan ko na ito habang may hinihigop na kape at nagbabasa ng newspaper.

Ganun nalang yata kalalim ang iniisip ko dahil ulti mo si Mama ay hindi ko naramdaman na nasa aking tabi narin pala at tila pinagmamasdan ako.

“I…”

Tumaas ang isang kilay ni Papa nung hindi ko maituloy ang sasabihin ko.

“You what kuya?”

Kinagat ko ang labi ko dahil hindi ko kayang magsinungaling sa mga magulang ko. Tumikhik ako at itinungo ang ulo. Para akong batang may nagawang kasalanan. Kahit na meron naman talaga. Nahihirapan lang akong aminin ang totoo.

“M-mama, P-papa. Itataboy n’yo po ba ako kung malaman n’yong may nagawa akong kasalanan?“Nakatungong pagtatanong ko.

Hindi ko magawang tumingin sa mga mata ng magulang ko, I can’t. I’m guilty for what I did last night.

“Look to our eyes and tell the truth, Zeiven.“Puno ng kaseryosohan na utos ni Papa sa akin.

Marahan kong sinunod ang utos ni Papa at ganun nalang ang kabado ko ng maangatan ko ang malamig nitong mga mata.

“What is it?”

Iniiwas ko ang aking tingin kay Papa tsaka tumingin sa aking Ina na naghihintay din sa aking sasabihin.

“I-i f-fucked someone…“Napapikit ako ng mariin ng masabi ko iyon.

Tila kahit umaga ay wala kang maririnig kung hindi ang ingay sa buong paligid ng dinning area.

“Kilala mo? Is this Nee?”

Umiling ako sa tanong ni Mama.

“Take the all responsibilities, hindi kita pinag-aaral, pinalaki ng ganyan.”

Tumingin ako kay Papa dahil sa sinabi nito. Nakatayo na ito at matalim ang tingin sa akin.“Nagkasala din ako sa Mama mo at ayokong maging ganun ang anak ko, ayokong magmana kayo sa akin kaya ko kayo tinuturuan ng magandang asal. Ayusin mo ang ginawa mo.”

Ayun lang ang sinabi ni Papa at umalis na sa lamesa. Tumingin naman ako kay Mama na ngayon ay tila nakarecover na sa narinig sa akin.

“Ang bata mo pa para sa ganyang tagpo Zeiven,“Umiling ito na tila disappointed sa akin.“Hindi ko alam ang sasabihin ko sayo, alam kong iba na ang kabataan ngayon pero hindi ko inaasahan na magagawa mo ’yon sa ganyang edad. Hindi kita pinalaki ng ganyan, Halos lagi kong sinasabi sayo ba respituhin mo ang mga babae, I raise you with manners not to disrespect the girls.”

“I didn’t disrespect her Ma, h-hindi ko alam k-kung nagawa ko b-ba iyon, I wad just carried away, she kissed me and I’m under the alcohol that time. Hindi ko nakontrol ang sarili ko M-ma…“Fuck! Ano ba ang ginawa ko!?“K-kasalanan ko M-ma, I admit it.“Hindi rason ang alak alam ko ’yon, alam kong nasa katawan at nasa akin ang rason.“I’m sorry Ma, I disappointed you.”

Nagkulong ako sa kuwarto ko matapos ang pag-uusap na iyon. Hindi ko masisisi ang mga magulang ko kung disappointed ang mga ito sa akin.

Kasalanan ko.

Nakatingin lang ako sa aking reviewer na nasa aking lamesa. Hindi ko magawang buklatin iyon dahil paulit-ulit na pumapasok ang senaryong iyon sa aking isip kahit na alisin ko iyon ay ayaw talagang umalis.

“Fuck! What did I do!?“Marahas akong tumayo at kinuha ang susi ng aking sasakyan. I need to find that woman. I need to talk to her.

I will take the all responsibilities kung ano man ang kalalabasan ng ginawa ko, namin.

Alam kong wala akong ginamit na kahit anong proteksyon nung ginawa namin iyon. Lugong lugo ang isip ko, nag-iisip ako ng tama.

I suddenly stop my car when I saw a familiar girl. Mabilis kong itinigil ang aking sasakyan at balak na sanang bumaba ngunit nung makita kong may kasama itong lalaki at naglapat ang mga labi ng dalawa ay nabitin ang dapat kong gagawin.

Skies_cloud-