House of Cards

Before anything else, I highly recommend for everyone to listen to this song, for this is what motivated me to write this story.

https://www.youtube.com/watch?v=0RqEDLFO0Cc

Aside from the strong, puissant vocals, the song’s message screams power, and also, a little bit of danger. However, I’m not saying this just because I’m a fan of BTS, but because I, as a person, genuinely loved this song and everything in it. It was so powerful that it came to the extent of inspiring me to create a story out of it.

Now, let’s see what kind of story I can make out of this song. wink

HOUSE OF CARDS

w

ritten by:

thatpaintedmind / Faye A.

Copyright © 2018, thatpaintedmind. All Rights Reserved.

A house made of cards, inside are the two of us.

A house made of cards, inside are two broken hearts.

A house made of cards, a house impending to collapse.

I know this screams danger, but I don’t know how to stop anymore.

So please, I beg you, mi amor.

… stay a little more.

W arning: Some part of this story might not be appropriate to people under 18 years of age.

(But I don’t really care, I’m not even on my 18 yet, too. Lmao.)

first card

Bagsak ang balikat ko habang naglalakad sa hindi gaanong tahimik na pasilyo ng isang pampublikong ospital. Tila gusto na ring bumagsak ng katawan ko sa sobrang pagod pero pilit ko iyong pinipigilan. Hindi ako pwedeng magkasakit. Dagdag problema na naman iyon kung sakali, dagdag gastusin.

Napahinga ako nang malalim. Tumigil ako sa paglalakad nang marating ko ang silid niya. Madiin kong pinikit ang aking mga mata bago inabot ang seradura ng pinto.

Pagkabukas na pagkabukas ko no’n ay bumungad agad sa akin ang maraming pasyente na nakahiga sa kani-kanilang kama. Tanging mga tela lamang ang harang nila sa isa’t-isa kaya naman wala kang sasabihing hindi maririnig ng lahat ng taong naroon, maliban na lang kung hindi sila makikinig sayo. Pero mabuti na lang at alas onse na ng gabi kaya tanging mga pasyente na lang ang narito, wala ng bisita.

Sa totoo lang ay bawal na talaga ang bisita sa ganitong oras, pero dahil naging magkaibigan na kami ng gwardiya ng ospital ay hindi na ako nahihirapang pumasok dito kahit na gabing-gabi na. Alam kasi ng guwardiyang iyon kung paanong pagsusumikap ang ginagawa ko mailabas lang sa ospital na ’to ang taong napakahalaga sa akin, mukha naman siyang naaawa sa kalagayan ko kaya hinahayaan niya na lamang akong maglabas-masok dito. Iyon nga lang ay para sa limitadong oras lang, dahil kung sakaling magtagal ako sa loob ay siya naman ang mapapahamak, ayaw ko namang mangyari iyon.

Dumako ang mga mata ko sa taong nakatingin na pala akin. Gising pa pala siya.

Hinang-hina siyang nakahiga sa kanyang kama. Pero kahit pa ganoon ay may marahang ngiti pa rin siyang nakapaskil sa labi para sa akin. Kaya kahit pagod na pagod, ay nginitian ko rin siya pabalik.

Maingat kong sinara ang pinto bago ako nagtungo sa kanya at naupo sa monoblock na nasa tabi ng kanyang kama.

“Kumain ka na ba?” masuyo kong tanong.

Nakangiti itong tumango. At kahit na ako ang nagtrabaho sa amin buong araw, siya pa rin ang mas nakikitaan ng pagod kaysa sa aming dalawa.

Lumambot ang mga mata kong nakatingin sa kanya. Inabot ko ang isa niyang kamay para marahan iyong pisilin.

“K-Kapit ka lang, Gael, ha? H-Huwag kang bibitaw.”

Humigpit ang pagkakahawak ko sa kamay niya. Dinala ko iyon sa aking labi para dampian ng halik. Mas lumaki ang marahan niyang ngiti sa ginawa ko. Pero hindi maitatago ng ngiting iyon ang pagod sa kanyang mga mata, ang paghihirap niya na iunat ang kanyang labi mabigyan lang ako ng matamis na ngiti na dati ay madali niya pang nagagawa, ngayon ay hindi na.

Paulit-ulit akong napailing. Nagtutubig ang mga mata ko habang nakatingin sa kanya.

“H-Huwag kang mapapagod. A-Ayokong mangyari iyon.”

Mahina siyang napatawa, pero kahit sa simpleng aksyon na iyon ay hirap na hirap pa rin siya.

“B-Baka nga… i-ikaw ang m-mapagod. A-Ang tagal mo na akong i-inaalagaan. T-Tapos… a-ang dami mo pang p-pinapasukang trabaho, m-mapagaling lang ako.” Hirap na hirap na wika niya.

Umiling naman ako sa kanya. Iniangat ko ang isa kong kamay para haplusin ang kanyang pisngi. Kusa siyang napapikit ng dahil doon.

“Huwag mo akong alalahanin. Hinding-hindi ako mapapagod sayo. Ang alalahanin mo ay ang magpalakas. Kasi kapag lumakas ka, masusuklian lahat ng pagsusumikap ko. K-Kaya dapat malakas ka lang, ha? W-Walang bitawan.”

Dumilat ang mapupungay niyang mga mata, bago siya pilit na ngumiti sa akin.

“M-Mas lalo mo naman akong pinapahulog sa’yo, mahal.”

Ngumiti ako sa kanya. Pero imbis na sumagot ay tumayo na ako at yumukod para halikan ang kanyang noo. Katulad ng sinabi ko kanina ay hindi ako pwedeng magtagal. Ang paalam ko sa gwardiya ay labing limang minuto lang.

“Aalis na ako, Gael. Babalik ulit ako bukas.”

Bahagya na akong humiwalay sa kanya, pero nanatili pa rin akong nakayukod para suklayin ang kanyang buhok gamit ang aking mga daliri.

“Ubusin mo lahat ng pagkain na binibigay sayo rito, ha? Hindi kita mababantayan nang maayos dahil magtratrabaho pa ako.”

“D-Dito ka na lang kasi…”

“Alam mong hindi pwede. Saan tayo magkakaroon ng panggastos pampagamot sayo?”

Umiwas ito ng tingin. Napabuntong hininga naman ako bago umayos na ng tayo.

“Sige na pala, bukas, paggising mo, nandito na ulit ako. Dadaan ako rito bago pumasok sa trabaho. Okay na ba iyon sayo?”

Nanlalaki ang mga matang napatingin ito sa akin. Kita mo na agad ang galak sa mga mata nito.

“T-Talaga?”

Ngumiti ako rito bago tumango. Alam ko namang namimiss niya lang ako dahil medyo dumadalang ang pagbisita ko sa kanya kakabanat ng buto. Pero kahit ganoon naman, hindi ko hinahayaang lumipas ang araw na hindi ako nakakabisita sa kanya.

“Talagang-talaga, kaya maaga ka nang matulog para maaga ka ring magising. Mauuna na ako.”

Kaagad gumaan ang pakiramdam ko nang makita kung gaano siya kasaya. Ilang beses siyang tumango sa akin bago umayos ng pagkakahiga. Inalalayan ko naman siya. Iniangat ko ang kumot hanggang dibdib niya bago ko siya muling pinatakan ng halik sa noo.

“Pagaling ka, mahal.”

bulong ko sa kanyang tenga bago tuluyang lumisan ng kanilang silid.

Nagtungo na ako sa tinutuluyan kong maliit na apartment. Ang lugar kung saan halos maging kuta na ng mga masasamang loob, lahat na ng klase ng taong may hindi magandang trabaho ay naroon, o kung matatawag mo nga bang trabaho ang mga iyon; mga drug pusher, prostitute, snatcher, kidnapper, holdaper, at marami pang iba. May mga tambay din, at mawawala ba ang mga tsismosa?

Hindi mo masasabing ligtas ang lugar na ito dahil kabi-kabila ang mga hindi magagandang nangyayari, pero kung may pagpipilian lang ako, matagal ko nang linisan ang lugar na ito. Napakahirap naman kasing maghanap ng murang matitirhan.

Pero kahit na dito ako nakatira, kahit kailan ay hindi ako tumulad sa mga taong narito, hinding-hindi ako tutulad sa kanila. Sa marangal na paraan lang ako kikita ng pera. Hinding-hindi ko dudungisan ang aking katawan para magpakapokpok maging ang aking kamay para magnakaw, hinding-hindi ko iyon gagawin… kahit na ganoon ang yumao kong nanay. Hinding-hindi ko siya tutularan.

Malapit na ako sa apartment nang may mapansin ako. Nanlaki ang aking mga mata kasabay ng pagkalabog ng aking puso.

Kaagad akong napatakbo sa harap ng aking tinutuluyang apartment at pinulot ang mga gamit na pinagtatatapon ng aking landlady mula sa loob.

Mukhang nangyayari na ang kinatatakutan ko, mawawalan na ako ng matitirhan!

“

Aba’t buti ay dumating ka na! Pulutin mo na iyang mga kalat mo at umalis ngayon din! Baka mamaya ay maabutan ka pa riyan ng bago kong taga-upa! Hala sige! Layas na!“

“H-Huwag naman po ganito. B-Bigyan niyo pa po ako ng oras—”

“Oras?! Oras na naman?! Hindi pa ba sapat ang hindi mo pagbayad ng upa ng mahigit dalawang buwan?! Aba’y luging-lugi na ako sayo!”

“S-Sige naman po. Pinambili ko ho kasi ng mga gamot ni Gael iyong dapat na ipambabayad—”

“Aba’y hindi ko na problema iyon! Huwag mong asahang maaawa ako sayo! Sa amin ng pamilya ko ikaw maawa, wala na akong maipapakain sa mga anak ko kung patuloy kang hindi nagbabayad ng upa sa akin! Kaya pasensyahan na lang, ang kailangan kong patirahin ay iyong siguradong makakabayad buwan-buwan.”

Napayuko ako kasabay ng pagtakas ng luha sa aking mga mata. Napakagat ako sa aking nanginginig na labi. “N-Naiintindihan ko. P-Pasensya na po.”

“Mabuti kung gano’n.” Iyon lang at nilampasan niya na ako.

Ako naman ay lumuhod na para pulutin ang mga gamit kong pinaghahahagis nito kanina. Pinunasan ko ang aking mga luha. Wala ng oras para umiyak. Hindi na ako dapat umiyak. Pinagtitinginan na ako nang mga gising pang tambay sa amin. Ang iba sa kanila ay sumisipol at nag-ayang sa kanila na lang daw ako tumira, aalagaan daw nila ako.

Pinigilan ko ang magsalita at nagpatuloy na lang sa pagpulot ng mga gamit. Sarili nga nila ay hindi nila maalagaan nang maayos, ibang tao pa kaya?

Napunta ang tingin ko isang kahon na pinakainiingatan ko, sa harap no’n ay may nakasulat na isang malaking letrang J.

Mabuti na lang at hindi nabuhos ang laman no’n. Napakahalaga kasi ng mga iyon. At kahit may kalakihan iyong kahon, ay nagtyaga pa rin ako iyong buhatin kasabay ng mga gamit ko. Buti na lang at hindi rin naman gano’n karamihan ang mga gamit ko, wala rin naman akong sapat na pera pambili ng kung ano-anong hindi ko naman kakailanganin.

Napabuntong-hininga ako habang nagsisimula nang maglakad.

Saan na ako matutulog nito?

Napakalalim pa naman na ng gabi. Napakadelikado na.

“Farrah?”

Napalingon ako nang may tumawag sa aking pangalan. Nakita ko si Hazel na kinakandado ang pinto ng kanyang bahay pero sa akin siya nakatingin ng bahagyang may pagtataka sa mga mata.

Si Hazel ay isa sa mga tao rito sa aming lugar na pinapakinabangan ang katawan sa pamamagitan ng pagbebenta nito. Pero kahit na ganoon ang trabaho niya, masasabi kong isa siya sa pinakamabait na taong nakilala ko. Dahil hindi kagaya ng ibang pokpok dito sa amin na inaaya akong magbenta na rin ng katawan, iba si Hazel, ang palagi niyang sinasabi sa akin ay may iba pang paraan. Huwag daw akong tumulad sa kanya na nabahiran na ng pagka-immoral ang pagkatao.

“Hazel, ikaw pala.” Pilit akong ngumiti sa kanya.

Humarap na siya sa akin matapos ikandado ang kanilang bahay. Katulad lagi ay nakadamit siya ng hapit na hapit.

Bumagsak ang kanyang tingin sa mga gamit na buhat ko.

“Napalayas ka?”

“Oo eh, ilang buwan na kasi kong hindi nakakabayad.” Napabuntong hininga ako.

“Kung ganoon,

saan

ka

titira?“

“H-

Hindi

ko

pa

alam,

eh

.

Maghahanap

pa

lang

ako

.“

“Naku, dito ka na lang pala muna sa tirahan ko.”

“T-Talaga? Ayos lang sa’yo?” Nagliwanag ang mukha ko sa pinahayag niya.

Maintindihin itong ngumiti sa akin. “Oo naman. Madalas naman akong wala rito tuwing gabi dahil… alam mo na.” kimi itong ngumiti sa akin. “Sandali at bubuksan ko lang ulit itong pinto.”

Walang patid ang pagsasalamat ko sa kanya habang binubuksan niya ang pinto maging habang pumapasok na kami sa loob. Sobra-sobra talaga ang pagpapasalamat ko at napakabait niyang tao kahit na lagi siyang nahuhusgahan dahil sa uri ng trabaho niya.

“Ano ka ba, what are friends for, diba?” Mahina itong tumawa. “O’sya, mahuhuli na ko sa kliyente ko. Ikaw na lang ang bahala rito sa bahay, ha? Uuwi din ako bukas ng umaga.” Ngumiti muli ito sa akin bago nagtungo sa pinto.

Sunod-sunod akong tumango. “Walang problema, Hazel. Mag-iingat ka.”

Nilapag ko ang mga gamit ko sa sahig. Nang lingunin ko ang pinto ay nagsara na iyon, nakaalis na siya.

Huminga ako nang malalim bago nilibot ang tingin sa paligid. Maliit lang ang tinitirhan niya pero malinis ito katulad ng akin. Pareho rin kaming naninirahan mag-isa kaya naman wala akong kasama rito ngayon.

Nadako ang tingin ko sa kanyang katre. Kasya ang dalawang tao roon. At tila hinihipnotismo ako no’n palapit kaya hinayaan ko ang sariling magpunta roon at mahiga. Gusto ko nang itulog lahat ng pagod. Pero alam kong paggising ko, panibagong pagod na naman ang aking mararanasan.

Napahinga ako ng malalim bago ipinikit ang mga mata. Nakakapagod ang buhay, pero hindi ako basta-basta pwedeng sumuko. Maaaring magpahinga lang, at kapag naipon mo na ulit ang iyong lakas, laban ulit, laban lang— laban lang hanggang sa mapagod ka muli.

Minsan tuloy ay napapaisip ako, ilang pang sugat, ilan pang sakit, ilan pang pagkapagod at pagpapahinga, ilan pang paghihirap ang kailangan nating maranasan, bago masabing ayos na ang sumuko?

Iyon lang ang tumatakbo sa utak ko hanggang sa tuluyan na akong kinain ng antok.

second card

“Ahh…”

Napaliyad ako sa paraan ng paghaplos nito sa aking likod, isabay pa ang mga basang paghalik niya sa aking leeg, nakakawala ng ulirat.

“You taste so fucking sweet.”

Napakapit ako sa kanyang matitipunong braso nang hapitin niya pa ako palapit. Naramdaman ko ang nangangalit niyang pagkalalake sa aking harapan.

“So fucking delish,”

Ipinaikot niya ang aking isang hita sa kanyang bewang, dahilan para mas maramdaman ko siya, dahilan para mas maliyo ako. At halos mabaliw na ako sa sarap nang simulan niyang ikiskis ang kanyang matigas na matigas na ari sa aking pagkababae. Mas lalo pa akong nabasa

nang

dahil

doon

.

“I can’t wait to take you again, mi amor.”

Hingal na hingal akong napabangon. Namamawis ang aking sentido at mabilis na mabilis ang pagkabog ng puso ko, parang may nagwawala sa loob ng dibdib ko sa sobrang lakas at bilis.

Napaginipan ko na naman ang isa sa maraming mga tagpong iyon. Kailan ba ako tatantanan ng mga ganoong panaginip? Ganoon na ba talaga ako katigang?

Napapabuntong hininga akong bumangon. Base sa orasan na nakasabit sa pader ay alas quatro na ng madaling araw, alam kong hindi naman na ako makakatulog pa kaya bumangon na ako at naghanda. Binitawan ko ng salita si Gael na pupuntahan ko siya ngayon kaya kailangan ko iyong tuparin.

Wala pa si Hazel, wala akong ideya kung anong oras siya makakauwi kaya hindi ko na siya hihintayin. Naligo na lang ako at naghanda ng umalis.

Alas singko nang makarating ako ng ospital, tulog pa si Gael kaya naupo na lang muna ako sa kanyang tabi. Tahimik ko lang siyang pinagmamasdang matulog nang dumating ang kanyang nars.

Tinignan nito ang kalagayan niya at pinalitan din ang dextrose nito. Wala akong magawa kung hindi ang pagmasdan lang ang ginagawa nito.

Kung natuloy lang siguro ang pag-aaral ko, siguro ay nars na rin ako ngayon. Simula bata ay iyon na ang gusto kong maging, gusto kong mag-asikaso ng mga pasyente at pangitiin sila kapag nalulungkot sila at nawawalan ng pag-asa. Pero heto at beinte tres na ako ay wala pa ring nararating.

Umalis na ang nars sa amin para ang ibang pasyente naman ang tignan habang ako ay sinusundan lang siya ng tingin. Kung sana ay ganoon na lang din ang trabaho ko, kung sana ay ganoon na lang din ako, pero hindi, imbis na ganoon ay tagahugas ako ng pinggan sa isang sikat na kainan. At dahil hindi pa sapat ang kinikita ko roon para sa mga gastusin dito sa ospital, minsan ay nag-eextra-extra ako, tagabigay ng flyers sa mga dumadaan, tagalaba ng mga damit, taga-alaga ng anak, tagalinis ng bahay, at marami pang iba.

Wala na ang mga magulang namin ni Gael. Ang sa kanya’y namatay sa aksidente, habang ang sa akin ay parehong namatay sa sakit. Si nanay ay dahil nagkaroon ng STD, at si tatay naman ay dahil inatake sa puso.

Napakagat ako sa aking ibabang labi. Limang taon na ang nakalilipas pero masakit pa rin. Kung nahihirapan na ako ngayon, walang-wala pa ito sa hirap na naranasan ko limang taon na ang nakakaraan.

“F-Farrah…” napatingin ako kay Gael. Ngumiti ako sa kanya nang makitang gising na siya.

“Gael, kamusta ang tulog mo?”

Hinaplos ko ang kanyang buhok. Mahina itong napangiti sa akin.

“M-Maayos, s-syempre alam ko kasing ikaw ang b-bubungad sa akin.”

Mahina akong napatawa at pinisil ang kanyang pisngi.

“Ang sweet naman ng nobyo ko, lalanggamin na ata ako niyan.”

Napatawa rin ito, pero hindi pa nakakalipas ang limang segundo nang matigilan siya. Nangunot ang aking noo.

“B-Bakit? Anong—”

“Ahhhh! Farrah!”

Kaagad nilukob ng kaba ang puso ko nang sumigaw siya. Mabilis akong napatayo. Namimilipit ito sa sakit!

“A-Anong nangyari?! S-Saan masakit?!” Nagsisimula na akong mataranta. Pero hindi ito sumagot at sumisigaw lang na tila hindi na kayang tanggapin ang sakit.

Nakita ko ang nars kanina na tumatakbong lumabas. Panigurado ay nagtawag na ito ng doktor. Habang ako ay tumabi kay Gael at pilit siyang pinapakalma. Gusto ko nang maiyak sa pagkataranta! Natatakot ako dahil hindi ko alam kung bakit siya nagkakaganito! Nakikita kong naluluha na rin siya sa sakit, nangilid na rin ang aking luha. Sobra-sobra ang pagkabog ng dibdib ko sa takot.

“Excuse us!”

Biglang may humawi sa aking mga nars kaya napaatras ako. Nakita kong sinimulan na nilang itulak palabas ang de-gulong na kama kaya kaagad akong sumunod. Sa huli ay sa ICU pala ito isinugod, hindi na rin ako nagpumilit pang pumasok dahil alam kong wala rin naman akong maitutulong. Ang tanging nagawa ko lang ay ang mapaupo sa bakal na upuang katapat ng pinto. Nag-uunahan ng tumulo ang mga luha ko.

Hindi ko alam ang gagawin. Nanginginig na ang aking katawan. Natatakot ako sa maaaring sabihin ng doktor.

Bakit bigla na lang itong namilipit sa sakit? Kanina naman ay nakakangiti pa siya. Bakit bigla na lang gano’n?!

Napatakip ang aking dalawang kamay sa aking mukha, nakapatong ang aking dalawa siko sa aking magkabilang tuhod, hindi ko na napigilan ang tahimik na mapaiyak.

Sunod-sunod ang pag-agos ng mga tubig sa aking mata. Hanggang sa umabot ang limang minuto, sampung minuto, labing limang minuto ay hindi pa rin ako tumigil kakaluha. Sumasakit na ang aking ulo at mata pero wala akong magawa para pigilan iyon. Naghalo-halo na ang emosyon ko at ang tanging paraan lang para mailabas ko iyon ay ang pag-iyak.

Natigil lang ako nang marinig ko ang pagbukas ng pinto sa aking harapan, siguro ay umabot din iyon ng kalahating oras. Kaagad akong napatayo, lumabas ang doktor ni Gael na palaging tsumetsek dito.

“A-Anong pong nangyari kay Gael, doc?”

Nakita ko ang pagbuga nito ng malalim na hangin. “Kailangan pa nating mag-conduct ng test sa kanya. Pero nababasa ko na kung ano ang magiging resulta, kadalasan ay nangyayari talaga ito sa mga taong may leukemia. Sumasakit ang kanilang

tyan. This pain is usually a result of the bone marrow being overcrowded and full. “

Muli na naman akong napaluha.

L-Lumalala na ang leukemia ni Gael…

“A-Ano po ang dapat gawin? M-Magbabayad po ako, pagalingin niyo lang po siya, pakiusap.”

Napabuntong-hininga muli ang doktor.

“He needs to be conducted with chemotherapy. Pero kung hindi ako nagkakamali ay marami pa kayong balance, magiging malaking problema iyon. One more thing ay hindi libre ang chemotherapy.”

“D-Doc please,” kumapit ako sa braso nito. Nagmamakaawa akong tumingin sa kanya. Kapag hindi na-chemo si Gael ay baka hindi ko kayanin ang maaaring mangyari. Siya na lang ang meron ako. “P-Pagalingin niyo po siya, m-magbabayad po ako kapag—”

“That’s against the hospital rules. Walang libreng pagpapagaling dito, Ms. Gardiola. You need to pay first, saka natin pag-uusapan ang pagpapagamot ng nobyo mo.”

Tila bumagsak ang mundo ko sa sinabi nito. Alam kong hindi birong halaga na naman ang itatapat nila sa akin.

Pangmayamang sakit ang cancer, kapag mahirap ka lang at nagkaro’n ka ng ganitong sakit, asahan mo nang hindi ka na magtatagal. At sa lahat ng sakit, cancer sa dugo pa ang nakuha ni Gael, p-pero hindi… kahit na ganoon, hindi ako susuko.

Hindi ko hahayaang mawala si Gael. H-Hindi ko matatanggap ’yon.

“Ms. Gardiola!”

Nabigla ang doktor ng walang sabi-sabi akong lumuhod. Desperado na ako, hindi ko hahayaang mawala si Gael sa akin.

“P-Pakiusap doc, pagalingin niyo po siya. Nagmamakaawa ako.”

Tuloy-tuloy na ang pag-agos ng aking luha. Nakatingala ako rito habang nanginginig na nakakapit sa kanyang mga kamay. Umiwas ito ng tingin.

“I’m sorry, but no payment, no treatment.” Iyon lang at pilit na nitong binawi ang kamay at iniwan akong walang magawa kundi ang maiyak sa tindi ng bigat na aking dinaramdam.

Napahikbi ako. Nanghihina ang aking buong katawan kaya hindi ko na tinangka pang tumayo, baka bumagsak lamang ako. Pakiramdam ko ay may humila ng pag-asang pilit kong kinakapitan.

P-Paano na? Hindi pwedeng mawala si Gael. Kung mawawala siya ay mag-isa na lang ako. Ano pa ang magiging dahilan ko para mabuhay kung mag-isa na lang din ako sa mundo?

Mas lumakas ang iyak ko. Kung may pinagpapasalamat ako ngayon, iyon ay ang walang tao rito sa pasilyo kaya walang nakakakita ng pagdurusa ko.

Iyon ang inaakala ko…

Napatigil ako sa pag-iyak nang may tumigil na isang pares ng sapatos sa aking harapan. Panglalake iyon, kulay itim at napakalinis at makinang.

Kaagad akong natigilan. Mabilis akong napapunas ng aking mga luha. Pinilit kong tumayo kahit nangangatog ang aking mga tuhod.

“P-Pasensya na,” wika ko habang nakayuko. Napakagat ako sa aking labi. Paano ay kahit anong punas ko sa aking luha ay napapalitan lang iyon ng panibago.

Pinigilan ko ang aking hikbi. Hindi rin nagsasalita ang lalake sa aking harapan, kaya nilagpasan ko na lamang siya dala na rin ng hiya. Ayoko siyang harapin.

Pero nakakadalawang hakbang pa lamang ako palayo rito nang mahigpit na pumigil ang kamay nito sa aking braso.

“Amethyst…”

Tila nahulog ang puso ko nang marinig ko ang boses na iyon. Unti-unting nanlaki ang aking mga mata. Pati rin yata pagtibok ng puso ko ay tumigil.

N-Nagkakamali lamang ba ako?

Pero alam ko ang boses na iyon! Hinding-hindi ko makakalimutan ang boses na iyon…

Pigil ang hiningang nilingon ko ito. Doon nanlamig ang buo kong katawan nang makumpirma ang hinala.

Tama ako… Siya nga.

Nakasalubong ko ang malamig niyang mga mata. Sa isang iglap ay humigpit ang hawak nito sa aking braso dahilan para mapadaing ako.

“J-Javier…”

third card

Nawala sa normal ang pagtibok ng puso ko.

Limang taon… Limang taon na ang nakalipas, pero bakit ganito pa rin ang epekto niya sa akin?

Napatitig ako sa kanya. Napakalaki na ng pinagbago niya. Mula sa makakapal niyang mga kilay, papunta sa napakaganda niyang mga mata, napakatangos na ilong, at manipis at kaakit-akit na labi. Mas nadepina rin ang kanyang panga. Mayroon na rin siyang facial hair na bumagay sa kanya, hindi naman iyon kahabaan, parang kakaahit lang na bahagya nang tumubo. Mas tumangkad na rin siya, kung dati ay hanggang baba niya lang ako, ngayon ay hanggang balikat na. At ang katawan niya, tila naging suki ng gym. Dati ay katamtaman lang naman iyon, ngayon ay bakat na bakat na ang kagandahan ng katawan niya sa suot na puting long sleeves na tinupi hanggang siko, pati ang magandang hubog ng binti niya ay kitang-kita sa suot na itim na slacks.

Napalunok ako. Masyado akong naging halatado na pinagmamasdan ko ang pagbabago niya, kaya kaagad kong binalik ang tingin sa kanyang mga mata. Pero halos mahuli ko ang sariling hininga nang makitang pinagmamasdan din ako nito.

Gusto kong malaman ang nasa isip niya. Ano kaya ang masasabi nito sa akin ngayon?

Pilit ko iyong winaksi sa isipan. Kung ano man ang nasa isip niya, hindi no’n mababago ang katotohanang galit siya. Galit siya sa akin.

“What a small world,” ayan na naman ang baritono niyang boses.

Napaiwas ako ng tingin. Hindi ko makayanan ang intensidad ng pagtitig niya sa akin.

“N-Nakauwi ka na pala, J-Javier.”

Napakapait sa aking bigkasin ang kanyang pangalan, pero pinilit ko iyong pagmukhaing normal.

“Yeah, it’s good to be back.”

Pinigilan ko ang mapait na ngiting gustong kumawala sa aking labi. Dahil para sa akin, hindi maganda ang pagbabalik niya.

Bakit kailangan ko pa siyang makita? Bakit sa ganitong sitwasyon pa?

Bumalik ang tingin ko sa kanya. Mabibigat pa rin ang titig niya sa akin pero pilit ko iyong nilabanan.

Nakamit na kaya niya ang pagiging CEO? Panigurado, mukha ngang kagagaling niya lang sa opisina. Masaya ako para sa kanya.

Napakagat ako sa sariling labi. Hindi ko na matagalan ang presensya niya, hindi ko na kakayanin pang mas makasama siya ng matagal. Kailangan ko nang umalis.

Akmang magpapaalam na ako nang muling bumukas ang pinto sa ICU. Pareho kaming napatingin doon.

Naalarma ako nang makitang nagsilabasan na ang mga nurse mula sa ICU. Kaagad kong nilapitan ang isa sa kanila dahilan para bumitaw ang pagkakahawak ni Javier sa aking braso. May kailangan pa akong itanong.

“M-Magtatagal ba si Gael sa ICU?”

“Hindi pa po natin alam. Pero hanggang ngayon ay under observation pa rin po siya kaya kailangan niyang manatili muna sa ICU.”

Malungkot akong napatango rito. Binigyan naman ako nito ng isang tipid na ngiti bago tuluyang umalis.

Pinigilan ko ang nagbabadya na namang mga luha. Nag-aalala ako para kay Gael. Paano kung hindi niya kayanin? Paano kung sukuan niya ako? Paano kung— napapikit ako ng mariin. Hindi… Hindi dapat ako nag-iisip ng ganito. Lalaban si Gael. Lalaban siya para sa akin.

Nang muli akong dumilat ay bumungad sa akin ang pinto ng ICU. Lumapit na ako roon. Gusto ko na siyang makita. Kahit nasasaktan ako sa kalagayan niya, gusto kong mapanatag na ayos lang siya.

Naabot ko na ang seradura nang muling nagsalita si Javier mula sa aking likod. Napahinga ako nang malalim. Oo nga pala, narito pa siya.

“I saw everything.” Napalingon ako rito, nangungunot ang aking noo sa pagtataka. Seryoso lang naman ang ekspresyon nito habang diretsong nakatingin sa akin. “I saw you begging.”

Napaawang ang labi ko. N-Nakita niya? Ang buong akala ko ay ang pag-iyak ko lang ang nakita niya habang nakaluhod. H-Hindi ko alam na pati pala ang tagpong pagluhod ko sa doktor ay nasaksihan niya.

Napaiwas ako ng tingin. Siguro ay iniisip niya na kung gaano ako kalunos-lunos. Masaya na ba siyang nakikita akong naghihirap? Siguro ay natatawa ito sa loob-loob niya. Sino nga bang hindi kapag nakita mo ang taong nanakit sayo na lubos nang naghihirap?

Bumalik ang tingin ko sa kanya. Nag-iinit ang sulok ng mga mata ko. Naiiyak ako sa kahihiyan at pait na nararamdaman pero hinding-hindi na ako iiyak sa harapan niya. Tama nang nakita niya ang pighati ko kanina. Hanggang doon na lang iyon.

“P-Pasensya na sa nasaksihan mo. Kalimutan mo na lang iyon.”

Pilit kong nilunok ang likid sa aking lalamunan. Akmang tatalikod na sana ako ulit nang magsalita pa siya. Gusto ko nang mapamura. Bakit kailangan pang humaba ng usapan namin? Gusto ko nang makatakas mula sa kanya.

“I can help.”

Napakurap ako. Tama ba ang narinig ko? Hindi pa naman ako nabibingi, hindi ba?

“Help?” Ulit ko. Napaharap na ako sa kanya.

Hindi ito sumagot, bagkus ay hinugot nito ang pitaka mula sa bulsa at may kinuha mula roon. Inabot nito sa akin ang isang itim na card, pero hindi ko iyon kinuha. Tinignan ko lamang iyon.

“Here’s my calling card, call me when—”

“Hindi ko kailangan ng tulong mo.” Agaran kong pigil dito.

Nakita ko ang pag-igting ng panga nito. Bahagya ring tumalim ang tingin niya sa akin kaya hindi ko napigilan ang pagkabugan ng dibdib.

Tinatagan ko ang loob.

“Paano ka nakasisigurong hindi mo kakailanganin ang tulong ko?”

“At paano ako makasisiguro na wala kang ibang balak sa pag-aalok mo?”

Napatawa ito, ngunit isa iyong tawa na walang bahid ng katuwaan.

“What made you think such thing?” Ngisi nito.

Tinapangan ko ang aking mukha.

“Sinong matinong tao ang aalukin ang kanyang kagalit na tao ng tulong?”

Sa isang iglap ay muling sumeryoso ang kanyang mukha… Alam ko, natamaan ko siya.

“It’s good to know that you’re aware of how mad I am.” Nagdilim ang mga mata nito. “And if I were you, I wouldn’t want to make myself

madder

.“

Kumuyom ang aking mga kamay. Sabi ko na nga ba. Balak niya bang maghiganti?

“Ano ba talagang gusto mo?”

“I’ll expect you at my office first thing in the morning tomorrow, I’ll make everything clear to you.”

“At kapag hindi ako pumunta?”

“You know me, Farrah. Alam mo ang kaya kong gawin, and to tell you what, dumoble pa iyon ng napakaraming beses. Kaya huwag mong hayaang may gawin ako sa iyo… at sa nobyo mo.”

Nanlaki ang aking mga mata. Anong ibig niyang sabihin?!

“Huwag na huwag mong idadamay si Gael dito, Javier! Labas siya dito!”

“Unfortunately, he is. Idadamay ko kung sino ang gusto kong idamay. Huwag kang mag-alala, may magagawa ka pa naman. That is to meet me at my office tomorrow.”

Inabot niya muli sa akin ang calling card. Wala na akong nagawa kundi ang padarag iyong kunin. Nanggalaiti na ako sa galit pero pinipigilan ko lang sumabog.

Ngumisi ito sa akin. “

I’ll expect for your arrival…

Amethyst

.“

Ako naman ang napatiim bagang ngayon. Tinawag niya na naman ako sa pangalang iyon. Ang pangalang siya lang ang tumatawag sa akin.

Tumalikod na ito at nagsimula nang maglakad paalis. Halos manginig na ako sa pagtitimpi. Hindi ko inaasahang makikita ko pa siya. Pero mas hindi ko inaasahang gagawin niya pa ito.

Dapat ay layuan niya na lang ako! Mas mabuti kung hindi na kami magtagpo pang muli! Pero siya ang mapilit… May balak siya, iyon ang kinasisiguro ko. At kung ano man iyon, sana makayanan ko. Sana.

Nawala na ito sa aking paningin. Doon lang pumasok sa utak ko ang isang katanungan.

Anong ginagawa niya rito? Anong ginagawa ng isang makapangyarihang taong tulad niya sa isang pampublikong ospital?

Naging palaisipan iyon sa akin kahit na nang binabantayan ko na si Gael. Nasa loob ako ng ICU pero hindi ako pwedeng magtagal, may trabaho pa ako. Magbubukas ang kainan na pinagtatrabahuan ko ng alas nueve kaya nagpaalam na ako kay Gael ng alas otso kahit na wala pa itong malay.

“Oh, ayos ka lang ba, Farrah?” Napatingin ako kay Nico, isa siya sa mga waiter dito. “Mukhang hindi yata maganda ang gising mo, ah.”

Tipid akong ngumiti. “Ayos lang ako, salamat sa pagtatanong.”

Pero hindi, malayo ako sa salitang ayos. Dahil ang totoo, ngayon pa lang ay natatakot na ako. Hindi ko alam ang maaaring mangyari sa mga susunod pang araw. Ano ang naghihintay sa akin bukas sa muli naming pagtatagpo ni Javier? Hindi naman iyon makakaapekto sa buhay ko, diba?

Halos sumabog na ang utak ko dahil punong-puno na iyon ng katanungan. Hanggang sa matapos lahat ng trabaho ko ay iyon lang ang nasa isipan ko, muntik pa nga akong makabasag kanina. Mukhang mawawalan pa ako ng trabaho nang dahil sa pagiging okupado ko.

Alas diyes na ng gabi nang makabalik ako sa bahay ni Hazel. Nasa akin ang duplicate key kaya hindi na ako nahirapang buksan ang pinto.

Pagkapasok na pagkapasok ko ng bahay ay agaran akong humiga sa kama. Napaungol pa ako nang maramdaman ang pangangawit ng buong katawan. Ang tagal ko ring nakatayo para maghugas ng napakaraming pinggan. Nakakapagod.

Bago kasi ako umuwi ay nagpunta muna ulit ako sa ospital para alamin ang kalagayan ni Gael. Sa kasamaang palad ay wala pa rin itong malay. At sa mas kasamaang palad, tama ang hinala ng doktor patungkol sa kung bakit nanakit ang kanyang tyan. Lumalala na ang kanyang sakit.

Kailangan ko na ng dagdag pera para maisagawa na ang chemotherapy sa kanya. Kung hindi ay mas lalala pa ang kondisyon niya. Pero paano?

“I can help.”

Narinig ko ang boses niya sa aking isipan. Napakagat ako sa aking labi. Kung pwede lang ay ayokong humingi ng kanyang tulong, pero binlackmail niya ako. Gusto niyang makita ako bukas ng umaga. Ayokong pumunta, pero kailangan, alam kong hindi siya nagbibiro, kaya niyang idamay kung sino ang gusto niyang idamay. At wala naman nang ibang malapit sa akin kung hindi si Gael lang, kaya sigurado akong siya lang ang madadamay niya.

Bumangon ako para kunin ang calling card na binigay niya sa akin. Kulay itim iyon at ang bawat letra naman ay kulay ginto.

Javier Saviano

Chief Executive Officer

Tama nga ako, CEO na siya. At ang hawak niyang mga kompanya ay hindi biro. Paano ko matatakasan ang isang tulad niya? Paano ko makakalaban ang isang tulad ni Javier? Hindi pa nagsisimula, talo na kaagad ako.

Napapabuntong-hininga kong itinabi ang hawak at bumalik na sa pagkakahiga.

Kung ano man ang mangyari bukas, sana hindi na no’n maungkat ang nakaraan. Ang nakaraang akala ko’y nakalimutan ko na, pero sa pagbabalik niya ay tila kasabay ding bumalik lahat ng alaala.

Huminga ako nang malalim at pumikit. Pinilit ko na lamang matulog, para kahit papaano, kahit sa panandaliang oras, kahit hindi permanente, ay makalimutan ko ang lahat ng pait at sakit. Pero sino nga ba ang niloloko ko? Kahit sa pagtulog, alam kong hindi ako tatantanan ng mga alaalang iyon.

“Fuck, welcome me, my love.”

Napigil ko ang hininga nang maramdaman ko ang unti-unting pagpuno niya sa akin. Damang-dama ko ang pagsayad ng kanyang pagkalalake sa loob ng aking pagkababae.

Masyado siyang malaki na nababanat pa ang akin para lang tuluyan siyang makapasok .

“Ah, S-Sage, ang sarap,”

Nagsimula siyang iandayog ang kanyang balakang. Mabagal niya iyong iniaatras, at nang ang ulo na lang ang natitira sa loob, ay bigla niyang sinasagad papasok.

“Ugh! S-Sage!”

Mahigpit akong napakapit sa kanyang matitipunong balikat. Narinig ko ang kanyang kaakit-akit na ungol nang magsimula nang bumilis ang ritmo ng kanyang galaw. Napakasagad ng kanyang bawat tira

na halos maramdaman ko na ito sa pinakadulu-duluhan ko.

“Hold tight my love, ididiin ko pa.”

Ginawa ko ang inutos niya. Kinapit ko ang mga braso ko sa kanyang katawan. Habang siya’y mas binuka pa ang aking mga hita saka bumayo nang napakabilis!

“S-Sage!”

“T-That’s right, moan my name, love. But I want to hear something else.”

Naglilikha na nang kakaibang tunog ang bawat salpukan ng aming katawan sa lakas ng bawat pagpasok niya.

“S-Say it, my love. Say it!”

Napakagat ako sa aking labi para pigilan ang sariling mapahiyaw sa sensasyon.

“S-Sayo lang ako… sayong-sayo lang.”

“That’s fucking right, akin ka lang! Akin! Akin! Akin!”

Sinabay niya sa bawat pagsabi ng ‘akin’ ang bawat paghampas ng ibabang katawan niya sa akin.

Halos hindi ko na kayanin ang sarap na nararamdaman. Ipinalupot ko na ang mga hita ko sa kanyang bewang habang patuloy na tinatanggap ang bawat tira niya. Napakasarap sa pakiramdam na may pumupuno sa aking butas. Nakakabaliw!

“M-Malapit na ako, Sage. M-Malapit na…!”

“Damn! Accept my seeds, my love! Ugh! Here they fucking come! Shit!”

Nirapido na ako nito ng bayo na naging dahilan para mangisay ako sa sarap at labasan ng tuluyan.

Bumagsak siya sa aking ibabaw. Pawis na pawis kami. Nakapikit na ako, dinadama ang sensasyong hindi pa rin nawawala. Naramdaman kong hinahaplos niya ang aking mukha. Napadilat ako at nagsalubong ang aming mga mata.

Magaan siyang ngumiti sa akin na halos ikatunaw ko.

“Mahal na mahal kita. Sa akin ka lang, huh?”

Napangiti na rin ako at bahagya pang napatawa.

“Sinabi ko na sayo kanina, sayong-sayo lang ako.”

“Hindi mo ako ipagpapalit?”

Napatawa na talaga ako sa ekspresyon nito. Napanguso naman siya na tila batang tinanggihan ng magulang sa gusto nito.

Sinapo ko ang kanyang magkabilang pisngi bago ngumiti nang matamis.

“Hindi kita ipagpapalit. Mahal na mahal kita para ipagpalit, mahal ko. Pangako ikaw lang, wala nang iba.”

Napangiti na ito sa sinabi ko. Sinakop niya muli ang labi ko na buong-puso kong tinugunan.

Oh, how I love this man.

Hinihingal ako nang muling dumilat. Napakadilim pa ng paligid pero malinaw na malinaw sa akin ang napaginipan.

Putang ina! Pati ba naman sa pagtulog hindi niya ako tatantanan?!

Hindi ko na napigilan ang maiyak sa halo-halong emosyon sa aking dibdib. Noon ay masaya iyong alaala, pero nakakatang-ina kung gaano kadaling maging mapait na alaala ang dating isa’y napakasayang memorya.

Ayoko na, hindi ko na kaya, ang sakit-sakit na! Ang sakit-sakit pa rin!

Bakit kailangan mo pa kasing bumalik?! Bakit?!

Sunod-sunod akong napahikbi. Naninikip ang dibdib ko sa pinaghalong pagkamuhi at sakit.

I so fucking hate you, Javier Sage Saviano!

fourth card

“Farrah!”

Napalingon ako nang may sumigaw sa pangalan ko habang kinakandado ko ang pinto ng bahay. Nabigla ako nang bumungad sa akin si Angelica, kumekendeng ang babaeng naglalakad papunta sa aking direksyon. Kulot ang buhok nito at makapal na makapal ang kolorete sa mukha. Ang damit nito ay halos mapunit na sa pagiging hapit sa kanyang katawan. Umagang-umaga ay ganyan ang kasuotan niya.

Oo, ang trabaho niya ay parang kay Hazel. Ang pinagkaibahan lang nila, si Angelica ay isa sa mga nag-aaya sa aking pumasok sa pagiging pokpok.

“Ikaw pala, Angelica,” kinutuban na agad ako. Hindi naman niya ako kakausapin para sa wala lang.

“Bakit ka nakatira sa pamamahay ni Hazel?” May pagkamataray ang boses nito pero alam kong normal na sa boses niya iyon.

“Napalayas ako.”

“Hay naku, sabi ko naman kasi sa’yo makisama ka na lang sa amin.” Tumabingi ang aking bibig. Sabi ko na nga ba, dito na naman mapapadpad ang usapan namin. “Sinasabihan ko na nga rin si Hazel na yayain ka, pero ang lokaret na iyon! Hindi ko talaga siya maintindihan kung bakit pinipigilan ka niya, siguro ay takot makuhaan ng kliyente. Napakaramot!”

Napabuntong-hininga na lang ako.

“Kahit hindi niya ako pigilan ay hindi pa rin ako papayag, Angelica. Pasensya na pero ayoko talaga.”

Napatingin ako sa paligid nang tila makarinig ako ng mga bubuyog. At hindi nga ako nagkakamali, nakita ko ang mga tao sa lugar namin na mga pokpok na nga, mga tsismosa pa. Nagbubulungan silang lahat habang pasulyap-sulyap sa aming dalawa ni Angelica.

Alam ko na ang iniisip nila. Ang tingin nila sa akin ay pabebe at pavirgin, dahil hindi ko kayang gawin ang ginagawa nila. Dahil hindi ko kayang isakripisyo ang dangal ko para mabuhay.

“Hmp, sayang ka naman. Kung siguro ay makisama ka sa trabaho ko ay mas kikita ka ng marami kaysa sa akin.” Napahawi ito sa sariling buhok. “Alam mo sa panahon ngayon, napakahirap nang kumita ng pera. Try mong magkaroon ng sugar daddy, mas gagaan buhay mo. Alam mo ikaw maganda ka sana at sexy eh, bobo nga lang.”

Napailing ako. Ganito talaga ang babaeng ito, may katabasan ang dila. Sanay na ako sa kanya.

“

Mauuna na ako, Angelica.“

Akmang tatalikod na ako nang pigilan niya ako sa braso. Bigla siyang may sinuksok na kung ano sa bulsa ko.

“Tutal hindi naman ako maramot katulad ni Hazel, iyan ang address namin sa night club. Punta ka lang dyan, solved na lahat ng problema mo sa ospital.”

“Angelica–-”

“Hep! Huwag ka nang mag-inarte! Choice mo naman kung pupunta ka o hindi! Ibinigay ko lang iyon para just in case wala ka na talagang ibang makapitan, sa etits ka na lang kumapit.”

Halos himatayin ako sa salitang ginamit niya. Hindi ako makapaniwalang tumingin sa kanya pero mas lumaki lang ang ngisi niya sa akin.

Marahas akong napabuga ng hangin. Hindi talaga ako nito titigilan. Kaya kahit hindi pa rin sang-ayon ay tumango na lang ako para lang tumigil na siya. Napangiti naman ito ng tagumpay, bumeso pa ito sa akin na tila close na kami bago siya nagpaalam umalis.

Sa wakas.

Tuluyan na akong umalis at nagtungo sa sakayan ng dyip. Hindi ko talaga kayang makasama ng matagal si Angelica. Hindi ko kinakaya ang mga lumalabas sa bibig niya. Hindi naman sa nagpapabebe ako, hindi lang talaga ako sanay sa ganoong bulgarang pagsasalita. Kahit naman kasi prosti si Hazel ay hindi ganoon ang tabas ng dila niya.

Nang marating ko ang ospital ay tinungo ko agad ang ICU. Oo, alalang-alala ko pa ang sinabi sa akin ni Javier na magtungo sa opisina niya pagsapit ng umaga, pero hindi pa ako sigurado–- mali, mas tamang sabihing hindi pa ako handa. Kailangan ko pa ng oras, hindi ko yata kakayaning makaharap siyang muli.

Nang makarating ako sa ICU ay wala pang malay si Gael. Sabi din ng nars niya ay hindi pa rin talaga siya nagigising. Napabuntong-hininga na lamang ako sa bigat ng aking dinadala.

Kung pwede lang ay gusto kong magising si Gael na nasa tabi niya ako, pero hindi pwede dahil may trabaho pa akong naghihintay sa akin. Kaya kahit walang gana ay pumasok na ako ng trabaho.

Bahagya pa akong nahuli, mabuti na lang at hindi ako napagalitan.

Humihilab ang tyan ko habang naglalakad papasok ng kainan dahil hindi ako nag-umagahan. Sanay naman na akong walang laman ng tyan sa umaga, mas makakatipid kasi kung hindi ko na isama ang umagahan sa aking gastusin. Minsan nga’y hindi na rin ako nakakakain ng buong araw kaya buong araw na rin hahapdi ang aking tyan, lalo na tuwing kailangan ng panibagong gamot ni Gael.

“

Tamlay natin, ah?“ Bungad sa akin ni Nico. Kakabalik lang nito mula sa pagbibigay ng order dala ang isang tray na wala nang laman.

Napahinga ako ng malalim. “Narito ba si boss?” Tanong ko, tinutukoy ang may-ari ng restaurant na pinagta-trabahuan namin.

“Naku, wala eh, alam mo naman iyon, once in a blue moon lang mapadpad dito.”

Napabuntong-hininga akong muli. Ano pa nga bang aasahan ko? Lagi naman talagang wala ang boss namin. Binabalak ko kasi sanang bumale, baka sakaling makaipon ako ng pang-chemotherapy ni Gael.

“Bakit mo natanong?”

Umiling lang ako. “Wala, sige papasok na ko sa kusina. Baka tambak na ang mga hugasin doon.”

Kahit halatang hindi kumbinsado ay tumango na lang din si Nico. Pumasok na ako sa loob ng kusina pero bago iyon ay may hindi pa ako sinasadyang narinig na usapan.

“Ayoko na mommy, I’m full na, masakit na po tyan ko.”

Bahagya akong napalingon sa aking kanan. Doon ay nakita ko ang isang batang napakagara ng kasuotan, pati ang babaeng kasama niya ay puno ng alahas sa katawan, na kung hindi ako nagkakamali ay tinawag ng bata na mommy.

“Alright, just leave your food right there. But mommy’s going to get the bill first, okay? Before we go to the mall.”

Malawak na napangiti ang bata, pumalakpak pa ito sa tuwa. Mapait na lamang akong napangiti sa nasaksihan.

Habang ang ibang tao ay sumasakit ang tyan sa kagutuman, ang iba ay heto at nananakit ang tyan sa kabusugan.

Napapailing na lang na dumiretso ako papasok ng kusina, ginawa ko na ang nakatoka sa aking trabaho, ang maghugas nang maghugas hanggang sumapit ang tanghalian. Kumain lang ako sa karinderya malapit sa pinagta-trabahuan ko tapos ay balik na naman sa trabaho hanggang sa sumapit na ang gabi. Namamanhid na ang kamay ko at halos manginig na iyon pero ganoon talaga, hindi iyon maiiwasan.

Nang matapos ang araw ay gaya ng nakasanayan, nagtungo ulit ako sa ospital, pero laking gulat ko nang hindi ko nabungaran si Gael sa ICU!

Nasaan na siya?!

Kumabog ang aking puso sa pagkataranta. Handa na akong manakbo patungong reception nang may humawak sa braso ko. Napalingon ako at nakita ang doktor ni Gael.

“Dok!” Mabilis akong napaharap sa kanya. “Nasaan si–-”

“Dapat sinunod mo na lang siya.”

Nangunot ang noo ko sa sinabi niya. Napakaseryoso ng ekspresyon nito pero may bahid iyon ng… awa?

“Anong–-”

“Javier Saviano… Does it ring a bell?”

Nanigas ang buo kong katawan sa binanggit niya. A-Anong kinalaman ni Javier dito?

“A-Anong…” pakiramdam ko ay nawalan na ako ng dila. M-May ginawa ba si Javier?

“Sana ay hindi mo na lamang siya kinalaban.”

Nagsimulang lamunin ng kaba ang pagkatao ko. H-Huwag niyang sabihin sa aking d-dinamay niya nga si Gael? “

That man’s

dangerous . Hindi ko alam kung anong kasalanan mo sa kanya, pero paniguradong mabigat iyon base sa pinag-utos niya.“

“A-Ano ang pinag-utos niya?”

Pigil-pigil ko ang hininga habang hinihintay ang kanyang sagot.

Napabuntong hininga pa ang doktor bago nagsalita.

“Ipinautos niyang patalsikin si Gael, hindi lang sa ICU, kundi sa ospital na ito.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“A-Ano? Pero hindi pa gising si Gael! Hindi pa siya magaling!”

“Alam ko, pati si Mr. Saviano ay alam din iyon, pero wala siyang pakialam. Basta’t gusto niyang ilabas na lang ng ospital si Gael at iwan ito sa kalsada kasama ang stretcher nito, gising man o hindi.”

Nagsimula ng tumulo ang mga luha ko sa narinig. Napakahayop niya! Sinong matinong tao ang gagawin iyon?!

“N-Nasaan na si Gael? P-Pakiusap sabihin mong hindi niyo siya pinabayaan lang sa labas.” Humihikbing pahayag ko.

Napabuga na naman ito ng hangin. U-Utang na loob… Sana hindi tama ang kutob ko.

Tumingin siya sa akin, puno ng awa ang mga mata nito.

“Pasensya na… wala kaming nagawa…”

Iyon lang at tuluyan na akong napahagulgol. Diyos ko!

“N-Nasaan na siya? Sabihin mo sa akin, k-kailangan ako ni Gael.”

Biglang lumikot ang mga mata nito, tila tinitignan kung may ibang tao. At nang makitang kami lang ang narito ay binalik niya ang tingin sa akin.

“Tinago ko si Gael, hindi kinaya ng konsensya kong panuorin na lang sa labas ang walang kamalay-malay na pasyenteng iyon.” Napatigil ako roon. Tinago niya? “Halika, sumama ka sa akin.”

Naglakad ito kaya walang pagdududa ko siyang sinundan. Hanggang sa mapadpad kami sa pribadong opisina nito. Binuksan niya ang pinto at doon ay tumambad sa akin si Gael na payapa pa ring natutulog. Napatakbo ako patungo sa kanya. Hindi ko napigilan ang malakas na pag-iyak habang nakapalibot ang mga braso ko sa kanyang katawan.

Napakainosente ni Gael. Wala siyang kinalaman sa nangyari. Pero masyadong demonyo si Javier para ikonsidera iyon! Napakahayop niya!

“Ms. Gardiola, maraming mata si Saviano sa paligid. Hindi magtatagal ay paniguradong malalaman niya ito.”

Napalingon ako kay dok. Pinunasan ko muna ang mga luha ko bago sumagot.

“A-Ano hong dapat kong gawin?” Nangangamba kong tanong.

Napabuga ito ng hangin.

“Kung tama ang hinala ko ay may gusto siyang ipagawa sa iyo, tama ba?” Napaiwas ako ng tingin. Doon pa lang ay alam kong nakuha niya na ang sagot ko. Meron . “Hindi nakukuha sa pakiusap si Mr. Saviano. Kilala siya bilang isang halimaw sa industriya ng negosyo. He gets what he wants to have. Kaya kung ako sa iyo, gawin mo na lang kung ano ang gusto niyang gawin mo. You wouldn’t want to fight with a monster.”

Napakagat ako sa loob ng aking pisngi. At sa nakaiwas pa ring tingin ay sumagot ako.

“A-Ayoko. Ililipat ko na lang ng ospital si Gael.”

“Tungkol dyan…”

Nabalik ang tingin ko kay dok nang mahimigan ko ang pag-aalinlangan sa boses nito. Nilamon na naman ako ng kaba.

“Saviano used all his connections to

stop

all

the hospitals from accepting Gael

Aligan.“

Muli na naman akong napaluha. Napakawala mong puso, Javier!

Napayuko ako habang kumakawala ang mga hikbi sa aking labi. Paano na ngayon?

“Ito, tanggapin mo.” Napatunghay ako kay dok. May inaabot ito sa akin kaya napatingin ako roon. Limang daan. Inaabutan niya ako ng limang daan. “Take a cab, alam mo naman siguro ang opisina niya, hindi ba?”

Napakagat ako sa aking labi.

Pupuntahan ko siya?

Maaaring iyon na nga lang ang pagpipilian ko. Kung hindi ay paano na si Gael?

Pero kaya ko nga ba siyang harapin?

Napapikit ako ng mariin. Sa mga ganitong sitwasyon ay hindi ko na dapat iniisip ang sarili ko. Dapat si Gael ang aking alalahanin.

Tignan mo nga, Farrah, nang dahil sa kaduwagan mong puntahan siya kaninang umaga ay ito ang nangyari. Ikaw mismo ang papatay kay Gael kung ganito ka umasta!

Napadilat ako. Tama, ito na lang ang paraan ko. Kailangan kong maging matapang.

Kinuha ko na ang limang daan at kahit nanghihina ang mga tuhod ay naglakad na ako patungo sa pinto.

Nabuksan ko na iyon at handa na akong lumabas nang muli nagsalita ang doktor.

“Mag-iingat ka, Ms. Gardiola.”

Napahinga ako ng malalim.

“Salamat,” iyon lamang ang sinagot ko bago ko tuluyang nilisan ang ospital.

Magtutuos tayo ngayon, Javier.

fifth card

Abot-abot ang aking kaba habang nakatingala sa malaking gusali ng kanyang kompanya. Iyon na ang pinakamagandang gusali na nakita ko sa tanang buhay ko. Hindi ko tuloy maiwasan ang mapanganga.

Hindi iyon katulad ng iba na diretso, paikot iyon.

Nakarinig na ako ng usap-usapan tungkol sa gusaling ito pero ngayon ko lang talaga ito nasilayan. Ito raw ang kauna-unahang gusali na naitayo na may ganitong disenyo sa buong mundo.

Ganito na pala talaga katagumpay si Javier. Ganito na pala siya kakapangyarihan. Magtataka pa ba ako kung paano niya iyon nagawa kay Gael?

Tama si dok, kung kakalabanin ko si Javier ay para lang akong kakalaban sa demonyo. Maliban sa hindi ko siya matatalo, wala rin siyang awa, paniguradong hindi niya ako titigilan hangga’t hindi ako gumapang sa hirap.

Kung alam niya lamang na minsan nang nangyari iyon…

Pumikit ako nang mariin at humugot ng maraming hangin bago ko tinahak ang daan papasok sa magarang pinto ng gusali. Pinagbuksan ako ng gwardiya ng may nagtatakang tingin. Malamang, sino nga ba ang hindi magtataka sa kung ano ang ginagawa ng isang babaeng nakasuot lamang ng simpleng blouse at kapos na pantalon sa ganito kasikat na kompanya?

Napabuntong hininga na lamang ako. Nang marating ko ang malawak na lobby ay tinungo ko agad ang reception desk.

“Good evening, madame. How may I help you?” Salubong sa akin ng receptionist. Nakangiti ito sa akin, mukha namang totoo ang ngiting iyon.

Napakagat naman ako sa aking ibabang labi.

“U-Uhm, saan ang floor ni Ja–- Mr. Saviano?”

“I’m sorry madame but do you have an appointment with the CEO?”

Napakagat ako sa loob ng aking pisngi. “W-Wala.”

“How about a pass madame, do you have a pass?”

“Pass?” ulit ko.

“Yes madame, pass. It’s a card given by Mr. Saviano’s secretary.”

Napaisip ako. May inabot sa akin si Javier pero calling card iyon.

Kahit hindi sigurado ay hinugot ko na lamang iyon sa bulsa ko at inabot sa receptionist.

“I-Ito lang ang binigay sa akin ni Javier.”

Kaagad niya iyong tinanggap, at nang masilayan niya iyon ay biglang namilog ang mga mata nito.

Nagtaka ako nang bigla itong mataranta. Lumabas ito mula sa pwesto niya at bigla akong in-escort.

“This way, madame!” Tila kinakabahang sabi nito. Iniwestra pa nito ang kamay na tila tinuturo ang pupuntahan kaya sumunod na lamang ako at naglakad.

Nakita ko pang may babaeng pumalit sa pwesto niya kanina bago kami pumasok ng elevator.

“Pasensya na po, madame. Hindi ko po alam na meron po pala kayong black card.” Parang nahihintakutan pang sabi nito pagkatapos magsara ng metal na pinto.

Doon na talaga ako nagtaka. Iyon bang calling card ang tinutukoy niya? Kulay itim din kasi iyon.

“Ano namang mayroon doon?”

“Ang black card ang pinakamataas sa lahat ng pass at si Mr. Saviano lang ang may karapatang magbigay no’n sa kung kanino. At pasensya na po kung sadyang nagulat talaga ako kanina dahil hindi ko inaakalang may makikita na akong taong nagtataglay ng black card, ikaw kasi ang kauna-unahang nagkaroon no’n.”

Napakurap ako. “Ako?”

“Opo, ikaw. Wala pang ibang dumadating sa kompanya na may ganoong pass, ikaw lang. Ibig sabihin ay ikaw lang din ang ganoon ka-importante kay sir para bigyan ka niya noon.”

Natahimik ako, pero kaagad ding napaiwas ng tingin. Importante? Imposible, hindi nakukuha ng babaeng ito ang sitwasyon kaya niya ito nasasabi. Pero wala rin naman akong balak magkwento sa kanya kaya nanahimik na lamang ako. Bahala na siyang isipin kung ano ang gusto niyang isipin, ang mahalaga, makausap ko si Javier.

“We’re here, madame.”

Bumukas ang metal na pinto. Nanumbalik na naman ang aking kaba, pero pilit kong tinatagan ang loob.

Nagpatiunang lumabas ang receptionist. Tahimik ko lang siyang sinundan habang hindi ko maiwasang mapamasid sa paligid. Paano’y walang tao kahit napakaluwag ng lugar, tuloy ay napakatahimik, tanging ang pagtama lang ng takong ng receptionist sa sahig ang lumilikha ng ingay.

Napatingala ako, mayroon kaming nadaanang tatlong magkakasunod-sunod na naglalakihang chandelier. Kulay dilaw ang ilaw no’n kaya maging ang paligid ay tila kulay dilaw na rin, napakalamig sa mata.

“Maiiwan ko na po kayo rito.”

Nabalik ang tingin ko sa babae nang huminto ito. Kaya pala ay nakatapat na kami sa isang double door na gawa sa makapal na kahoy.

“Wala ang sekretarya ni sir dito sa desk niya kaya paniguradong nasa loob ito at kausap si sir.” Napatingin ako sa nag-iisang desk na narito. Wala ngang tao roon. “Kumatok lang po kayo, panigurado ay uunahin naman po kayong aasikasuhin ni sir.”

Napatingin ako sa pinto. At sa pagtitig lang doon ay muli na namang nanghina ang aking mga tuhod.

Makakaharap ko na naman siya.

“Sige po madame, mauuna na ako.” Nginitian ako ng receptionist, hindi pa man ako nakakapagsalita ay umalis na ito, iniwan akong nag-iisa at hindi alam ang gagawin.

Nabalik ang tingin ko sa pinto at napalunok. Inangat ko na ang kamay ko, nanginginig pa iyon nang kumatok ako.

Tatlong katok ang ginawa ko bago naghintay ng sagot. Pero wala akong nakuhang kahit na ano.

Nangunot ang noo ko, pero kumatok na lang muli ako sa pangalawang pagkakataon. Pero tulad ng kanina ay wala pa rin. Napabuga ako ng hangin. Hindi ako pwedeng umalis nang walang nakukuhang kahit ano, kailangan ko siyang makausap.

Kumatok akong muli, ngayon ay mas malakas na. Pero wala pa rin talaga.

Napahugot na ako nang malalim na hininga sa pagkainip. Hindi ko na alam ang gagawin kaya kahit walang pahintulot ay napagpasyahan ko na lang buksan ang pinto ng aking sarili. Bahala na.

Inabot ko na ang pahabang seradura, handa na akong pihitin iyon pababa nang may biglang pumasok na ideya sa utak ko.

Nasa loob ang sekretarya ni Javier… mag kausap daw sila… magkausap nga ba?

Wala sa sariling napahigpit ang hawak ko sa seradura. Ito na ba iyong mga eksenang lagi kong nababasa sa mga nobela? Iyong tipong papasok ang babae sa opisina ng lalake at makikita itong nakikipagniig sa iba? Iyong makikita ng babae gamit mismo ang sarili nitong mga mata at maririnig gamit mismo ang sarili nitong mga tenga ang sarap na sarap na ungol ng dalawang tao?

Pakiramdam ko ay nanikip ang aking dibdib. Oo, hindi pa ako handang makita si Javier… pero parang mas hindi yata ako handang makita siyang may iba nang sinasamba…

Marahas akong napailing sa naisip. Itigil mo ’to, Farrah! Wala ka nang pakialam! Wala ka na dapat pang pakialam!

Napahinga ako nang malalim. Tama, wala lang sa akin kung ano pa ang mabubungaran. Wala…

Tuluyan ko nang binuksan ang pinto. Maliit na siwang pa lang ang nagawa ko pero rinig ko na agad… Hindi nga ako nagkakamali.

May mga boses ang umaalingawngaw sa paligid. Mayroon pang mga kalabog. Dinig na dinig ko ang malakas na boses ni Javier. Pero hindi katulad ng inaasahan ko… hindi iyon mga ungol.

“Where the fuck is she?! Did you do your job right?!”

“Y-Yes, sir. I-I did what you told me to do.” Boses lalake iyon. Kung ganoon, lalake ang sekretaya niya?

“THEN WHY THE FUCKING HELL IS SHE STILL NOT HERE?!”

Sumilip ako sa pinto, na hindi ko alam kung pagsisisihan ko ba o hindi. Pati yata ako ay nadamay sa takot na nakikita ko sa sekretarya niya. Nakaharap si Javier sa aking pwesto kaya kitang-kita ko ang napakadilim niyang ekspresyon. Nakakatakot siya. Para na siyang mangangain ng buhay. Nanlilisik ang mga mata niya habang nakatayo sa harap ng kanyang mesa. Hindi pa nakaligtas sa mga mata ko ang panginginig ng kanyang mga braso.

“I-I have no idea, sir.”

“No idea? Fucking no idea?!”

Pati ako ay napatalon nang bigla niyang binalibag ang laptop na nasa desk niya. Lumikha iyon nang malakas na ingay kasabay ng pagkalasog-lasog no’n.

“She’s still not fucking scared, huh?” Wika nito habang nakatalikod na sa aking pwesto. Ang magkabilang kamay niya ay nakapahinga sa kanyang balakang habang nakatingala’t humihinga nang malalim, tila ba nagtitimpi.

Bigla ay bumilis ang tibok ng puso ko. N-Ngayon ko lang napagtanto…

A-Ako ba ang tinutukoy niya?

“She really is fucking testing my patience! That woman! I’ll show her who she’s fighting with!”

“W-What do you want me to do next, sir?”

Mas tumindi ang kalabog ng aking dibdib.

Kuha ko na… Naiintindihan ko na… Nagtataka siya’t nagagalit kung bakit wala pa ako gayong inalipusta niya na si Gael. At ngayon ay mukhang gagawa na naman siya ng panibagong hakbang para lang magkumahog akong lumapit sa kanya.

Kumuyom ang aking mga kamao. Nagsimulang kumulo ang aking dugo kasabay ng pag-iinit ng aking ulo. Bigla ay parang gusto ko siyang sugurin at pagsasampal-sampalin! Anong karapatan niyang gawin iyon kay Gael?! Anong karapatan niyang mandamay nang ibang tao?!

“I want you to–-”

Hindi ko na siya pinatapos sa kanyang pananalita. Marahas ko nang tinulak pabukas ang pinto dahilan para lumikha iyon ng ingay at mapatingin sila sa akin.

“Hindi mo na kailangan ipagawa ’yan, nandito na ako.” Wika ko sa matigas na boses. Walang sabi-sabi akong humakbang papasok sa loob habang hindi nilulubayan ng tingin si Javier.

Nakakunot ang kanyang noo nang tumingin siya sa aking gawi. Pero bumaha ang pagkatigil sa kanyang mukha nang ako ang kanyang mabungaran. Siguro ay hindi niya inaasahang narito na ako, kinokompronta na siya.

“Ako ang pahirapan mo, Javier. Huwag mong idamay si Gael.” Nagmamatapang kong sabi.

Hindi ito kaagad nakapagsalita, pero nang makabawi siya ay mabilis na napalitan ang kanyang kaninang ekspresyon. Gumuhit ang mapanganib na ngisi sa kanyang labi.

Pinigilan ko ang kabahan pero hindi ako nagtagumpay. Hindi ko nagugustuhan ang kanyang ngisi, ang kanyang ngisi na tila ba may binabalak na hindi ko magugustuhan.

“Leave us,” utos nito sa sekretarya pero ang kanyang mata ay sa akin mariing nakatitig.

Lihim akong napalunok. Hindi ko kinakaya ang intensidad ng kanyang mga mata.

Nilampasan ako ng kanyang sekretarya nang lumabas ito. Narinig ko pa ang pagsara ng pinto kaya mas tumindi ang kaba ko. Ngayon ay kami na lamang ni Javier ang naiwan sa iisang silid.

Inayos nito ang suot na suit na bahagyang nalukot bago prenteng sumandal sa mesa na nasa kanyang likod. Ang mga kamay niya ay humawak sa gilid ng mesa habang ang mga mata niya ay hindi ako nilubayan ng titig.

Kung kanina ay tila mapuputol na ang mga litid niya sa galit, ngayon naman ay napakakalmado niya.

“Come here,”

Napakurap ako sa inutos niya. Hindi ako nakagalaw sa kinatatayuan ko.

Ayoko. Ayokong lumapit.

“Farrah…”

Napakagat ako sa aking ibabang labi. Hindi ko wari akalaing muli ko siyang maririnig na bigkasin ang pangalan ko. Akala ko ang araw na iyon na ang katapusan ng lahat ng koneksyon namin… Pero mukhang hindi pa pala.

Napahinga ako ng malalim. “Diretsuhin mo na ako, Javier. Anong gusto mo?”

“Did I give you permission to ask?” Natahimik ako. “What did I tell you to do?”

Nakipaglabanan ako ng titig sa kanya. Pero wala akong mabasa sa mga mata niya.

Gayon pa man, nanatili ako sa kinatatayuan ko. Inaamin kong kaya hindi ako lumalapit ay masyadong akong naiintimida sa presensya niya. Isa pa, baka kung anong gawin niya pag lumapit ako sa kanya nang walang harang sa pagitan namin. Normal lang namang bahagyang matakot sa taong tulad niya, diba?

Nang wala pa rin akong ginawa ay napabuga na lang ito ng hangin at napailing. Umayos na siya ng tayo, bago naupo sa kanyang swivel chair. Mabuti naman.

“Sit,”

Iniwestra nito ang kamay sa upuang nasa harap ng kanyang mesa, sa pagkakataong ito ay naglakad na ako patungo roon at maingat na naupo.

“Ngayon, sabihin mo na sa akin ang nais mo.” Diretso ko rito.

Prente siyang sumandal sa kinauupuan habang malalim na nakatitig sa akin. Halos matunaw na ako sa mga mata niya.

“I have a proposal, you may not like it… but you don’t have a choice anyway. Mas hindi mo magugustuhan ang mangyayari kapag hindi ka sumunod.”

Lihim na kumuyom ang mga kamao ko.

“Sabihin mo na,”

“Well…”

Napaayos ako ng upo nang tumayo itong muli. Dahan-dahang siyang naglakad hanggang sa makapunta siya sa likod ko.

Napigil ko ang hininga. Hindi ko alam ang kanyang ginagawa, kaya nagulantang na lang ako nang maramdaman ko ang mainit na hininga niya sa aking batok, ang magkabilang kamay niya ay humawak sa mesa na nasa harap ko, kaya nagmistula akong nakulong sa mga braso niya.

Bumilis ang kabog ng dibdib ko. Lalo na nang bahagya niyang idinikit ang labi niya sa tuktok ng aking tenga.

“You just have to do one thing,” ang bawat pagkiskis ng labi niya sa tenga ko ay nakapagpakilabot sa akin.

“A-Ano iyon?”

Heto na naman ang kaba ko. Halos hindi na ako makahinga habang hinihintay ang kanyang sagot.

“You just have to warm my bed…”

Napasinghap ako. A-Ano raw?

Gulat akong napalingon sa kanya. Pero halos sumikdo ang puso ko nang magtapat ang aming mukha, kaagad akong napaatras ng ulo at napakunot ang noo.

“N-Nababaliw ka na ba?! May nobyo ako, Javier! Hindi maaari ang sinasabi mo!” Nangangalit kong wika.

Tinulak ko siya sa dibdib pero hindi ko inaasahang mahuhuli niya ang kamay ko. Bigla ay hinila niya ako papalapit sa kanya kaya muling tumapat ang labi niya sa tenga ko.

“Why? What’s wrong with that? We’re just going to fuck… You know…

Just like the old times.

“

Nanginig ang aking labi.

“I-Ibahin mo ngayon, Javier. May nobyo ako–-”

“Oh come on,” bigla ay lumayo ito sa akin. Umayos ito ng tayo at tinaasan ako ng isang kilay. “

You don’t want to have sex with me because you have a fucking boyfriend? Bakit, noong nakipag-sex ka ba sa Gael na iyan noon, hindi mo ako nobyo?!“

Pakiramdam ko ay bigla akong nabangga ng rumaragasang tren sa sinabi niya.

Hindi ko inaasahang ibabalik niya ang kahapon… Pero tang ina! Hindi naman iyon parte ng kahapon! Dahil walang nangyaring ganoon!

“Hindi ako nakipag–-”

“Lies. Fucking lies!”

“Hindi ako nagsisinungaling!”

“If that so, then why did you choose him?!”

Napatigil ako. Para akong may nakitang kislap ng sakit sa mga mata niya pero kaagad niya iyong tinakpan ng galit.

Napaiwas ako ng tingin.

Mukhang kailangan ko na namang gawin ito…

“Pinili ko siya dahil mahal ko siya… Iyon lang iyon.”

Halos pumiyok ako sa sinabi ko pero pinigilan ko. Pinigilan kong magbadya ang aking mga luha. Nilunok ko ang sakit na nagsisimulang umusbong sa aking puso.

Nang muli ko siyang tignan ay hindi na ito nakatingin sa akin. Sa kanyang gilid na nakatuon ang kanyang mga mata habang may mapait na ngiti sa labi.

Nakagat ko ang loob ng aking pisngi. Nang muli siyang tumingin sa akin ay iniwas ko ang tingin sa kanya.

Hindi ko kayang salubungin ang mga mata niya sa sitwasyon na namang ito. Pero mabilis ding bumalik ang tingin ko sa kanya sa sunod niyang sinabi.

“You’re making me mad, Farrah… big time…”

Napalunok ako nang muli na namang naging delikado ang kanyang ekspresyon.

“And I

already

told

you, you wouldn’t want me to be madder.“

“B-Bakit pa kasi ako? Ang daming iba dyan, bakit ako pa?”

Napatitig ito sa akin.

“I want you…” Hindi ko alam pero tumalon ang puso ko dahil sa sinabi niya. Bumilis at lumakas ang tibok no’n, walang kasing bilis, walang kasing lakas. Pero tila tumigil din ang pagtibok no’n nang dugtungan niya pa ang kanyang sinabi. “I want you miserable.”

sixth card

[

glimpse of past

]

“Love?”

Napalingon ako sa pinto nang sumilip mula roon si Sage, o mas kilala ng karamihan bilang Javier. Pero sa akin, mas sanay akong tawagin siyang Sage. “Are you ready?”

Napakagat ako sa aking ibabang labi bago binalik ang tingin sa repleksyon ko sa salamin. Narito kami sa kanyang condo unit.

Pumasok siya ng kwarto. Hindi nagtagal ay nasilayan ko na rin ang repleksyon nito sa salamin. Nasa aking likuran siya.

“O-Okay na ba ’to?” Kinakabahang tanong ko, tinutukoy ang aking kasalukuyang suot.

Magaan niyang pinatong ang dalawang palad sa kurba ng aking katawan, marahan niya iyong hinaplos bago ipinatong ang baba sa aking balikat. Kailangan niya pa talagang yumukod para gawin iyon dahil napakatangkad niya.

“Believe me, they’ll like you.” Wika ng napakalalim na boses nito.

Napaiwas ako ng tingin.

“Anak lang ako ng driver ng pamilya niyo, paano kung—-”

“Hush, my love. Don’t think too much.” Diniin nito ang labi sa lantad kong balikat na kinataas ng mga balahibo ko sa parteng iyon. Napakainit ng labi nito na damang-dama ko dahil sa nanlalamig sa nerbyos kong katawan. “My parents will like you, they sure will.”

Napahinga ako nang malalim.

Oo, anak lang ako ng driver ng pamilya nila. Kilala naman nila ako, pero hindi nga lang bilang nobya ng anak nila. Minsan ko na silang nakilala nang dalhin ako ni itay sa mansyon nila, hindi ko pa nga kilala noon ni Sage. Mabait naman sila at maganda ang trato sa akin, pero syempre, magiging ganoon pa ba sila pag nalaman nilang kami na ni Sage? Wala silang ideya sa katayuan namin ng anak nila. Paniguradong magugulat sila. At mamaya na nga nila iyon malalaman dahil ipapakilala na ako ni Sage bilang opsiyal niyang nobya.

“Mi amore,” nanigas ang katawan ko nang mula sa balikat, ay gumapang ang labi ni Sage paakyat, patungo sa gilid ng aking leeg.

Napakagat ako sa loob ng aking pisngi. Nang humiwalay siya sa akin ay hinawakan niya ang baba ko para marahang ipaharap ang mukha ko sa kanya. Nang tuluyang pumagilid ang aking ulo ay mabilis niyang hinuli ang aking labi.

Senswal niyang ginalaw ang labi para halikan ako. Bawat hagod ng kanyang labi ay punong-puno ng pagmamahal. Bumilis ang tibok ng aking puso. Tuwing hinahalikan niya ako ay tila palaging unang beses, ganoon pa rin kasi ang epekto sa akin, hindi nagbabago.

Marahan niyang kinagat ang aking ibabang labi, kaya binuka ko iyon para paunlakan ang dila niyang gustong pumasok sa aking bibig. Kaagad iyong naglikot sa loob, hinawakan niya pa ang ulo ko para maipwesto niya iyon nang maayos at mas mahalikan niya pa ako nang mabuti.

Pareho kaming hinihingal nang tumigil. Lumipat pa ang ilang lipstick ko sa kanya kaya bahagya akong natawa. Panigurado ay kumalat na rin ang lipstick ko sa aking labi.

“There, you’re more stunning when you smile.”

Tumaas ang aking isang kilay.

“Bakit? Panget ba ako tuwing miserable ako?”

“Shh, don’t say that.” Pinaharap niya ang katawan ko sa kanya at hinawakan ang magkabilang pisngi ko. Malalim siyang tumitig sa akin. “You were never ugly, you always look so damn beautiful.” At muli ay bumilis na naman ang tibok ng aking puso.

Inangat niya ang aking isang kamay saka niya marahang hinalikan ang likod no’n. “And don’t think about being miserable, because as long as you’re in my arms…

you will never be miserable.“

[

end of glimpse

]

“I want you miserable.”

Nanatili ang titig ko kay Javier. Pilit kong tinatatagan ang loob kahit ang totoo ay para akong nakakaramdam ng malaking kamay na pumipiga sa puso ko. Ang sakit.

Kinagat ko ang loob ng aking pisngi para pigilang manubig ang aking mga mata. Kailangan kong tanggapin ang pagbabagong ito. Dahil ito ang pinili ko.

“K-Kapag ba pumayag ako sa gusto mo… i-ibabalik mo na si Gael sa ospital?”

“Not just that, I will also transfer him to a private hospital, wherein his recovery will be rest assured.”

Napahinga ako nang malalim.

“K-Kapalit no’n ang pagiging… b-bed warmer ko s-sayo?”

“Yes.”

Sandali akong hindi nakapagsalita.

Sapat ba iyon para isantabi ko ang dangal ko? Buhay ni Gael ang nakataya rito…

“H-Hanggang kailan?”

“Hanggang magsawa ako sa’yo.”

Tila may biglang nanuntok sa aking dibdib nang sinabi niya iyon.

Napaiwas ako ng tingin. Hindi na ako nagtangkang magsalita pa. Baka pumiyok lamang ako o kaya’y manginig ang aking boses.

Kung gaano niya ako tinatratong dyamante noon, ganoon niya naman ako kung tratuhin bilang isang basahan ngayon. Pero wala akong karapatang magreklamo. Sino ba ako para gawin iyon? Ako ang nang-iwan. Ako dapat ang magdusa. Mukhang hindi pa pala sapat ang naging pagdurusa ko noon…

“You have no choice.”

Bumalik ang tingin ko kay Javier. Tila pinapaalala niya iyon kung sakaling iniisip kong hindi pumayag.

“Or perhaps you have, but the thing is… the gates of heaven will open for your beloved boyfriend.” Kumuyom ang mga kamao ko. “Hmm… Pwede rin, so that he will no longer suffer. What do you think?”

Sumama ang titig ko sa kanya, habang siya ay nakangisi lamang sa akin.

“

Halimaw ka.“ Nanggigil kong pahayag dito.

Bahagyang napawi ang ngisi nito.

“You made me this way, Farrah.”

Natigilan ako sa sinabi nito.

“The moment you chose him and made me feel worthless was also the day my life became worthless. It was you who turned me into a monster. It was fucking you, Farrah. It was fucking you!” Madiin nitong pahayag.

Nanginig ang aking mga labi. Umiwas ako ng tingin. Halos hindi ko na makayanan. Sobra na. Pero hindi ko pwedeng ipahalata ang tunay kong nararamdaman.

Dapat nga ay madali na lang sa akin ang pagtakpan ang nararamdaman ko dahil ilang beses ko nang ginawa ito, pero bakit napakahirap pa rin?

“Kailan magsisimula ang

trabaho

ko?“ Tanong ko na tila ba hindi ako naapektuhan sa sinabi niya. Kahit sa loob-loob ko’y nadudurog ako. Nadudurog na naman ako.

Namataan ko ang pagkuyom ng mga kamao niya. Alam kong nagpupuyos siya sa galit dahil sa kaisipang wala man lang dating sa akin ang mga sumbat niya. Ngunit kung alam niya lang… kung alam niya lang.

“I’ll take that as a yes then?” Nagpanggap ito na tila ba hindi rin naapektuhan.

Bumalik ang tingin ko sa kanya. “It is a

ye

s, Javier.

Dahil lahat ay handa akong gawin para kay Gael.“

Nagtagis ang bagang nito. Pero hindi ako nagpatalo, nakipaglabanan ako ng titig sa kanya. Ipapakita ko sa kanyang wala na siyang epekto sa akin. Nagbago na siya? Puwes, nagbago na rin ako.

“Don’t you mention that bastard’s name…” Madiin nitong pahayag.

Nagsalubong ang aking kilay. “At sino ka para pagbawalan ako?”

Nakipaglabanan muli ako ng titigan sa kanya. Matalim ang titig nito sa akin habang nagtatagis ang bagang na mas lalong nagdedepina ng kanyang panga.

“Seems like

I have to make myself clear to you, Farrah.“ sambit nito sa malalim na tono. “For agreeing, you have to take note of my one and only rule.”

“Anong rule?”

Inilapit nito bigla ang mukha sa akin na halos magpatalon ng puso ko. Halos magdikit na ang mga ilong namin sa lapit. Bumilis ang tibok ng puso ko habang mariing nakatitig sa akin ang mapapanganib niyang mga mata.

“Always… obey me…” bulong nito.

Napalunok ako bigla. Ang lalim ng mga titig niya, para bang tumatagos iyon sa kaibuturan ng kaluluwa ko kaya hindi ko na napigilan at napaiwas na ako ng tingin.

“I-Iyon lang ba?” Pinilit kong huwag mautal pero hindi ako nagtagumpay.

“Yes, that’s it.”

Tumango ako habang hindi pa rin nakatingin sa kanya.

“O-Okay. A-Aalis na ako. Babalik na lang ako bukas.”

Hindi ko na hinintay ang sasabihin niya at kaagad ko na siyang nilampasan. Dire-diretso akong nagtungo sa pinto para tuluyan nang lumabas. Pero bago ko pa man mahawakan ang seradura ay mahigpit nang pumigil ang kamay niya sa aking braso.

“And where do you fucking think you’re going?”

Napakagat ako sa loob ng aking pisngi. Ano na naman ba? Gayunpaman ay nagawa ko pa rin siyang lingunin. Pati ba naman iyon ay gusto niyang malaman?

Gusto ko siyang barahin pero naalala ko ang batas niya. Kailangan ay lagi ko siyang sundin.

“S-Sa…” shit. Sasabihin ko ba?

“Where?”

Napahinga ako ng malalim.

“Kay G—-” Napatigil ako nang maalalang ayaw niya nga palang binabanggit ko ang pangalan ni Gael.

Pero tila nakuha niya naman na iyon base sa kanyang ekspresyon. Nagsalubong ang kanyang makakapal na kilay. Akala ko ay magagalit ito pero nagulat na lang ako sa kanyang sunod na sinabi.

“I’m coming with you.”

“A-Ano?”

“I said I’m coming with you.”

“P-Pero bakit? Para saan?”

“

I’m not giving you the right to ask.“

Napabuga na lang ako ng hangin. Obey, Farrah.

“Bahala ka.”

• • / / - -

Walang nag-iimikan sa amin maging nang marating namin ang parking lot kung nasaan ang kanyang sasakyan. Sandali pa akong napatitig sa kanyang kotse. Bago sa aking paningin ang modelo no’n, hindi kasi iyon pangkaraniwan. Siya lang yata ang meron nito sa Pinas. Kulay ginto iyon. Tingin pa lang, alam mong napakamamahalin na.

Pinatunog niya ang kotse, namangha ako nang kusang bumukas paitaas ang dalawang pinto sa harapan. Napaawang ang aking labi pero kaagad ko rin iyong itinikom.

“Get in,”

Napatingin ako sa kanya. Akmang papasok na pala siya sa driver’s seat pero natigilan nang makitang hindi pa ako gumagalaw. Nahiya naman ako kaya kaagad na akong pumasok sa passenger’s seat, iyon lang kasi ang bukas na pinto maliban sa driver’s seat kaya wala akong pagpipilian kundi ang makatabi siya. Namangha pa uli ako ng kusang nagsara ang mga pinto.

“Where is he?” Napatingin ako kay Javier. Binuksan niya na ang makina ng sasakyan. Panigurado ay si Gael ang tinutukoy niya.

“Sa ospital,” saan pa ba, diba?

“Hospital?” Napalingon ito sa akin habang nakakunot ang noo. “Hindi ba’t pinatalsik ko na siya sa lahat ng ospital?”

Nakagat ko ang dila. Shit! Nakalimutan kong tinago nga lang pala siya ng doktor niya!

Napaiwas ako ng tingin. Sasabihin ko ba?

“Farrah…” May babala na sa boses nito.

Nakakagat-labi kong binalik ang tingin sa kanya. Matiim itong nakatitig sa akin habang naghihintay ng sagot.

Wala na, nadulas na ako sa katotohanan. Magpapalusot pa ba ako? Isa pa, kung magsisinungaling ako, mahuhuli rin ako dahil nga’y kasama siya sa pagpunta kay Gael.

Lihim akong lumunok.

“A-Ano kasi,

t… tinago siya ng doktor niya.“

Umiwas ako ng tingin. Mas lalo akong kinabahan nang hindi siya nagsalita. Nakatitig lamang ito sa akin. Akala ko’y tuluyan na kaming magiging ganito pero nakahinga ako nang maluwag nang hawakan niya na ang kambyo at nagsimulang magmaneho.

Palihim ko siyang sinulyapan. Hindi ko mabasa ang kanyang ekspresyon. Diretso lang din ang kanyang tingin sa kalsada.

Pero wala naman siyang gagawin, diba? Hindi niya naman idadamay si Doc, diba?

Napadpad ang aking mata sa kanyang kamay nang makita ang paghigpit ng kapit niya sa manibela. Hanggang sa halos mamuti na ang kamao niya sa higpit ng kanyang hawak, tila ba nagtitimpi.

Napalunok ako. Wala akong ibang nagawa kundi ang palihim na magdasal na sana ay hindi niya idamay si Doc, hanggang sa wakas ay marating namin ang ospital kung nasaan si Gael, kung nasaan kami muling nagkita malipas ang limang taon.

Kusa muling bumukas ang pinto kaya bumaba na ako. Nagpatiuna na ako papasok habang siya’y nasa likod ko. Tinahak ko ang daan patungo sa opisina ni dok. Wala ito roon pero si Gael ay malinaw na malinaw na naroon pa rin at payapang natutulog.

Pagod akong bumitaw sa seradura. Walang nakakabit na dextrose sa kanya, walang kahit anong pagpapagamot. Napakagat ako sa aking labi habang lumalapit sa kanya. Nang makalapit ay hinaplos ko ang kanyang buhok. Pinagmamasdan ko pa lamang ang kanyang mukha ay naluluha na ako.

Mayroon na akong paraan, Gael. Gagaling ka na… Pero natatakot ako dahil hindi mo magugustuhan ang paraang iyon.

Napakagat ako sa aking labi.

At s

ana kapag dumating ang panahon na malaman mo iyon ay maintindihan mo ako.

Lumapit ako sa kanya para patakan ng halik ang kanyang noo, kasabay no’n ang pagpatak din ng aking mga luha. Ngayon pa lang ay nilulukob na ng konsensya ang puso ko sa gagawin. Pero wala akong magawa, ito lang ang paraan. Ang isuko ang sarili kay Javier.

Patawarin mo ako, mahal.

Umayos na ako ng tayo at pinunasan ang luha. Akmang maglalakad na ako palabas pero mabilis akong natigilan nang pag-angat ko ng tingin ay nagsalubong ang mga mata namin ni Javier na nasa bungad pala ng pintuan.

Shit. Kasama ko nga pala siya. Pero wala naman sa aking kaalaman na pumasok pala siya rito.

Bumigat ang aking paghinga. Tila may sinisigaw ang mga mata nito na hindi maibigkas ng kanyang labi. Mayroong partikular na emosyon sa kailaliman ng mga mata niya, ngunit hindi ko iyon matukoy.

Huminga ako nang malalim.

“K-Kailan ililipat si Gael?” Tanong ko.

“I will order my men to do so. You don’t have to worry about it.” Tumalikod na ito at binuksan ang pinto. Aalis na siya? “For now, come after me.”

Nangunot ang aking noo.

“Bakit? Saan tayo pupunta?”

Tinagilid nito ang ulo upang masulyapan ako. “Oh, haven’t I told you?”

Nanatili akong tahimik. Anong tinutukoy niya?

Pumorma ng mapanganib na ngisi ang kanyang labi. “As long as you’re in my grasp, you have to live with me.”

seventh card

Tahimik ang buong byahe namin, tanging ang aircon lang ang lumilikha ng ingay. Patungo kami ngayon sa apartment ni Hazel para kunin ang mga gamit ko.

“Kailangan pa ba talaga nating kunin ang mga gamit mo? You know I can always buy you a new one.”

Napahinga ako nang malalim. Pangalawang beses niya nang tinanong iyan.

“May importante akong mga gamit doon, Javier.”

“Let’s just get the important ones then.”

Hindi na ako nagsalita. Walang punto ang makipagtalo sa kanya dahil sa huli ay alam kong siya rin ang masusunod. Always obey him, ika nga niya.

“Kanan,” tinuro ko ang kanto sa gilid, Pagpasok na pagpasok pa lang ng sasakyan niya roon ay naglingunan na sa aming gawi ang ulo ng lahat. Lahat ng tao’y napatigil sa ginagawa, maging iyong mga nagbabasketbol sa gilid ay nakalimutan na ang pinag-aagawang bola, nakasunod na lang sila ng tingin sa kotseng kinasasakyan ko.

Hindi ko sila masisisi. Hindi normal na pasukan ng kotse ang barangay namin, pero mas hindi normal kapag ganito kagarang kotse ang pumasok.

“Dyan na lang,” tinuro ko ang isang maliit na bahay sa gilid. Pinark niya naman ang sasakyan sa tabi no’n.

Muli akong napabuga ng malalim na hininga. Lahat pa rin ng tao ay nakatingin sa amin, mabuti na lang at tinted ang sasakyan. Pero kahit na ganoon, kailangan ko ring bumaba kaya malalaman din nila. Ngayon nga’y nakaabang na silang lahat sa taong bababa mula sa kotse.

Pinakalma ko ang sarili. Unti-unti nang umangat ang pinto ng sasakyan. Hindi pa man iyon tuluyang bukas ay dinig ko na agad ang bulungan ng mga tao sa paligid. Kung matatawag mo pa nga bang bulungan ang mga iyon sa lakas.

“Wow. Mukhang bigtime ang bagong kliyente ni Hazel ah.”

“Mukhang bilyonaryo!”

“Nakajackpot si Hazel!”

Napalunok ako. Hindi na ako magtatakang si Hazel ang iniisip nilang bababa. Una ay dahil sa tapat ng apartment ni Hazel nagpark ang kotse, pangalawa ay dahil sa uri ng trabaho niya. Lahat ay iisiping si Hazel ang sakay ng kotseng ito… Pero hindi.

Napakagat ako sa loob ng aking pisngi. Ang laking tsismis na naman ang makasasangkutan ko.

Tuluyan nang nagbukas ang pinto. Humugot muna ako ng malalim na hininga bago unti-unting bumaba.

Singhapan sa paligid ang una kong narinig. Ang kaninang lugar na tila puno ng mga bubuyog, ngayon ay tila naging ghost town sa tahamik. Lahat ay namimilog ang mga mata at nakaawang ang labi. Kulang na lang ay mapaatras silang lahat.

Pilit ko na lang silang hindi pinansin at nagtungo sa pinto ng apartment. Sa pagharap ko sa bahay ay nahagip pa ng mga mata ko si Angelica kasama ang mga kaibigan niyang mga pokpok din, halos magsilaglagan na ang panga nila.

Binalewala ko na lang sila habang hinuhugot ang susi ng bahay mula sa aking bulsa. Sinususi ko na ang kandado nang makaramdam ako ng presensya sa aking likod. Napalingon ako at ganoon na lamang ang panlalaki ng mga mata ko nang makita kung sino ang nasa aking likod.

Si Javier! Anong ginagawa niya rito? Bakit siya bumaba?

“J-Javier, bakit ka pa bumaba? Dapat ay nanatili—-”

“Tutulungan na kita para mabilis.”

Napatingin ako sa paligid. Hindi ko alam na may mas ikakagulat pa pala ang mga tao habang nakatingin kay Javier. Magtataka pa ba ako? Presensya pa lang ni Javier ay napakalakas na. Tila ba isa siyang Diyos na kapag dumaan ay lahat mapapatingin sa kanya, pagkatapos ay saka siya sasambahin, lahat ay handang mag-alay para sa kanya. Sa ganoong aspekto pa lang ay napakamakapangyarihan niya na. Idagdag pa ang tunay na kapangyarihan niya sa larangan ng negosyo.

“Open the door now, Farrah.”

“A-Ah, oo…” Mabilis akong humarap sa pinto para ipagpatuloy ang pagsususi. Nang magawa ay madali kong binuksan ang pinto saka ako agad na nagtungo sa mga gamit ko at pinagbubuhat ang mga iyon.

“

You and your family live here now?“ Natigilan ako sa paghahakot ng aking mga gamit dahil sa kanyang tanong. Nasa pinto pa rin siya habang ako’y nakatalikod sa kanya, mabuti na lang at hindi niya nakikita ang ekspresyon ko ngayon.

Pilit ko na lang isinawalang bahala ang tanong niya at nagpatuloy sa paghahakot na parang wala lang.

“Apartment ’to ng kaibigan ko, nakitira lang ako sandali.”

Muli akong napatigil nang madako ang tingin ko sa isang kahon matapos kong buhatin lahat ng aking gamit. Iyon ang kahon na pinilit ko pa ring dalhin kahit pwede ko naman nang itapon.

“Is this all?”

Halos mapakislot ako nang nagsalita si Javier. Hindi ko napansin na nasa gilid ko na pala siya.

“A-Ah, oo. Ito lang naman, a-at… at iyang kahon.”

Tumingin ako sa kahon. Tumango siya ng isang beses bago lumapit at binuhat ang kahon na medyo may kalakihan. Wala niya iyong kahirap-hirap na binuhat bago naunang nagtungo sa pinto.

Hindi ko alam pero hindi ako gumalaw mula sa aking pwesto, pinagmasdan ko lang ang papalayong likod niya sa akin habang napapaisip nang bahagya.

Napapatanong kung ano kayang magiging reaksyon niya kung sakaling matuklasan niya na ang buhat niyang kahon, ay naglalaman ng mga alaala namin sa buong apat na taon naming pagsasama? Mula sa mga sulat, teddy bear, nalantang mga bulaklak, kupas na mga larawan, maging ang balat ng unang tsokolateng binigay niya sa akin ay naroon.

Mapait akong napangisi. Bakit ko pa ba tinago ang mga iyon?

• • / / - -

Kanina pa tumatambol ang puso ko habang tinatahak na ng kotse ang daan papunta sa tinutuluyan ni Javier.

Pinipigilan kong huwag maglikot sa kaba. Pinaglalaruan ko na lang ang mga kuko ko sa daliri habang napapakagat sa loob ng aking pisngi.

Paano kung ngayon na kaagad magsimula ang kapalit niya? Paano kung… g-gawin na namin agad… iyon ?

Mariin akong napalunok. Kakayanin ko ba ulit?

“We’re here.”

Mas lalong kumabog ang puso ko. Parang kakawala na iyon palabas ng dibdib ko.

Naunang lumabas si Javier. Huminga ako nang malalim bago kinumbinsi ang sarili na magiging maayos din ang lahat at na wala akong dapat ikatakot. Nang bahagya kong mapakalma ang sarili ay sumunod na rin akong lumabas.

Pagkaharap ko sa mataas na gusali ay siyang kasabay nang pagkatigil ko. Napakurap ako.

Narito kami sa kanyang condominium. Hindi ko inaasahang dito pa rin siya nakatira. Akala ko lumipat na siya noong… noong naghiwalay kami.

“Let’s go,” nagpatiuna na ito papasok. Napalingon naman ako sa kotse niya para sana sabihing kukunin ko pa iyong mga gamit ko pero hindi ko na rin iyon nasabi nang makitang mayroon nang mga tauhan niyang nanguha sa mga iyon.

Sumunod na lang din ako sa kanya habang hindi ko naiiwasan ang panginigan ng kamay. Hindi ko lubos maisip na babalik pa pala ako sa lugar kung saan kami bumuo ng napakaraming alaala.

“Magandang gabi, sir at ma—- M-Ma’am Farrah?”

Namilog ang mga mata ng guwardiya nang makita ako. Hindi siya makapaniwalang napatingin sa akin na wari mo’y nakakita ng multo. Tipid akong ngumiti. Hanggang ngayon pala’y siya pa rin ang gwardiya rito.

“Magandang gabi rin, manong.” Bati ko pabalik habang patuloy sa pagsunod kay Javier na dire-diretso lang ang lakad kahit na binati siya ng gwardiya.

Namataan ko pa ang pagsunod sa amin ng tingin ni manong hanggang sa makapasok na kami sa elevator. Hindi ko siya masisisi kung bakit gulat na gulat siya. Natigil na ang pagpunta ko rito ng limang taon na rin. Tapos ay bigla niya na lang akong makikita? At kasama pa muli si Javier. Nakakagulat at nakakapagtaka talaga.

Pagkatunog ng elevator ay siyang panunumbalik ng kaba ko. Narating na namin ang palapag ng unit niya.

Nauna siya muling naglakad habang ako’y para lang tutang nakasunod sa kanya palagi. Nang marating namin ang tapat ng unit niya ay nilagay niya lang ang hinlalaki sa fingerprint sensor at kusa nang nagbukas ang pinto.

Nauna siyang pumasok habang ako’y natulos na lamang sa kinatatayuan. Mariin akong pumikit at pinatatag ang loob. Nang muli akong dumilat ay pilit ko nang iginalaw ang paa para humakbang papasok. Nanginginig ang mga tuhod ko pero laking pasasalamat ko nang magtagumpay.

Nilibot ko ang paningin sa paligid, walang pwesto na walang bahid ng alaala namin ni Sage—- Javier. At sa bawat bagsak ng mga mata ko sa kada sulok ay tila nakikita ko pa ang dating kami, ang dating masayang kami, ang dating kuntentong kami, ang dating… nagmamahalang kami.

Sa paglibot ng mga mata ko ay nadapo ang tingin ko sa lalakeng nakatayo hindi kalayuan sa akin. Bahagyang nanlaki ang mga mata ko nang magsalubong ang aming mga mata. Hindi ko napansin na kanina niya pa pala ako tinititigan, kanina niya pa pala pinapanuod ang reaksyon ko.

Napaiwas ako ng tingin at napalunok. Bakit kailangan niya pa akong titigan ng gano’n?

Nag-iisip na ako ng sasabihin para maiwasan ang nakakailang na sitwasyong ito nang sakto namang may kumatok sa nakabukas na pinto. Parehas kaming napatingin doon. Iyong tauhan iyon ni Javier na buhat-buhat ang mga kagamitan ko.

“Sir, narito na po ang mga gamit ni ma’am.”

“Place it inside our room.”

Dahil sa utos ni Javier ay pumasok na ang lalake at pinunta nga ang mga kagamitan ko sa nag-iisang kwarto rito. Napakagat ako sa loob ng aking pisngi. Oo nga pala, iisa lang ang kwarto rito. Ibig sabihin no’n ay magsasalo kami sa iisang kwarto lang… sa iisang kama lang.

Kung wala lang si Javier dito ay malamang binatukan ko na ang sarili. Malamang, sa iisang kwarto lang kami, ang kapalit nga na hinihingi niya ay ang katawan ko, hindi ba? At para magkaroon siya ng all time access, kailangan ay sa iisang kwarto lang kami. Para magalaw niya ako sa kahit anong oras niya gusto.

Lumabas na ang tauhan niya, nagpaalam pa muna ito sa kanya bago iyon tuluyang umalis. Hindi ko napigilan ang mapatingin sa pinto nang marinig ko ang pagsara no’n.

Napalunok akong muli. Ngayon ay naiwan na kami sa isang sekludong lugar… ng kaming dalawa lang. Bumalik ang tingin ko kay Javier. Sumikdo ang dibdib ko nang makitang nakatitig na naman siya sa akin. At ang uri ng titig na iyon… Shit. Alam na alam ko ang mga tinging iyon.

Bumigat ang aking paghinga.

“A-Aayusin ko lang iyong mga gamit ko.”

Hindi ko na hinintay pa ang sasabihin niya at naglakad na ako papasok sa kanyang kwarto. Sinara ko ang pinto at napasandal doon. Napapikit ako habang umaakyat-baba ang dibdib ko dahil sa mabibigat na paghinga.

Iyong tingin niya na iyon pa lang, hindi ko na kinakaya. Paano pa ang mga susunod na kaganapan?

Nang dumilat ako ay saktong kama niya ang bumungad sa mga mata ko. Hindi ko na naman naiwasan ang pagbagsakan ng mga alaala nang dumako ang mga mata ko sa malaking kama na iyon.

Mariin akong napakagat sa aking ibabang labi na halos magdugo na iyon. Para akong pangangapusan ng hininga habang nakatitig doon. Tila muling naglaro sa utak ko ang bawat bagay na ginawa namin sa ibabaw ng kama na ’yon, parang naririnig ko pa bawat ungol, bawat hingal, bawat daing, bawat…

Mariin akong napapikit. Tumigil ka, Farrah. Tumigil ka.

Kailangan kong umayos. Hindi pwedeng sa kada dapo ng mata ko sa paligid ay may maaalala ako. Mapapahamak ako nito.

Kaya nagtungo na ako sa aparador malapit sa isa pang pinto na narito kung saan makikita roon ang banyo niya. Nasa tabi ng aparador ang mga gamit ko. Pero hindi ko alam kung saan ko ilalagay ang mga iyon. Hindi naman pwedeng bigla ko na lang ilagay ang mga damit ko sa closet niya.

Napalingon ako sa pinto nang bumukas iyon. Pumasok si Javier na hawak ang sariling cellphone sa tenga.

“What meeting? Didn’t I tell you to clear my schedule?!”

Magkasalubong ang perpekto nitong kilay. Huminto siya sa gilid ng kama. Humawak ang isang kamay niya sa kanyang balakang at tumingala habang pinapakinggan ang nagsasalita sa kabilang linya.

Napaiwas ako ng tingin bago pa ako mapatitig sa kanya. Nilabas ko na lang ang mga damit ko sa bag para pagbukod-bukurin ang mga pambahay at pang-alis. Mamaya ko na poproblemahin kung saan ko ilalagay ang mga ’to.

“You better do your job right or I won’t think twice of firing you.”

Mula sa gilid ng mga mata ko ay nakita kong binaba niya na ang tawag. Napahinga pa ito nang malalim bago initsa ang telepono sa kama.

Bago pa niya mapansing palihim ko siyang pinagmamasdan ay binalik ko na ang pokus sa pag-aayos ng damit. Nakatalikod na ako sa kanya kaya wala na akong nakikita sa ginagawa niya. Inokupa ko na lang ang sarili sa pag-aayos nang bigla ay… makarinig ako ng pamilyar na tunog ng metal… na tila nag-aalis ng sinturon.

Natigilan ako sa ginagawa. Natukso akong lumingon pero kaagad kong pinigilan ang sarili.

Focus, Farrah. Focus!

Nagpatuloy ako sa ginagawa na parang wala lang. Hindi pa rin pala siya nagbabago, hindi pa rin siya natutulog nang hindi naglilinis ng katawan.

Patuloy lang ako sa tahimik na pag-aayos nang may mapansin ako. Biglaang tumigil at nawala ang tunog ng metal. Kahit nakatalikod ay sigurado akong hindi niya pa tuluyang naaalis ang sinturon… bakit tumahimik na bigla?

Napalunok ako. Hindi ko na napigilan ang sarili at unti-unti na akong lumingon sa kinaroroonan niya. Pero kaagad nanlaki ang mga mata ko nang magsalubong ang mga mata namin. Nakatingin din pala siya sa akin!

Mabilis akong napabalik sa dating pwesto at pilit na lang siyang inignora. Huwag niya sabihing ngayon niya lang naalala na narito ako sa kwarto niya? Base kasi sa pagtitig niya ay parang ngayon niya lang ako napansin.

Iniling ko na lang paalis sa aking utak ang iniisip at bumalik na sa ginagawa. Pero paano pa ako makakapagfocus gayong ramdam ko ang mga nanunuot niyang titig sa akin? Pero sana… sana walang laman ang mga titig niyang iyon. H-Hindi ko pa yata kaya ulit.

Pero mukhang ayaw talaga sa akin ng mundo… Nanigas na lang ako sa aking kinatatayuan nang maramdaman ko ang mabigat niyang presensya sa aking likod.

Muling nagwala ang puso ko. Ramdam na ramdam ko siya sa aking likuran.

Tapos na ako sa pag-aayos ng mga damit pero ayokong tumayo lang dito kaya binuksan ko ang closet na nasa aking harapan. Pilit kong iniignora ang init at tindi ng presensya niya.

Pero nahuli ko na lang ang sariling hininga nang marahang humawak ang dalawang malalaki niyang kamay sa magkabila kong braso. Mas tumindi ang pagwawala ng puso ko.

Masuyong humaplos pataas-baba ang kanyang mga kamay sa aking braso dahilan para magsitaasan ang mga balahibo ko sa parteng iyon.

Kinakabahan akong kumalas mula sa pagkakahawak niya, inabot ko ang ilang magkakapatong kong mga damit para kunwari’y may iba akong pinagkakaabalahan.

“A-Ano… d-dito ko rin ba ilalagay a-ang mga d-damit ko?” Utal-utal kong tanong habang nakaharap sa loob ng closet niya. Nanginginig ang mga kamay kong bitbit ang mga damit.

Napansin niya iyon, umangat ang kanyang parehong kamay para hawakan ang nanginginig na akin.

“You’re shaking,” bulong niya.

Hinaplos ng hinlalaki niya ang likod ng aking palad. Naghatid iyon ng libo-libong kuryente sa akin.

Napalunok ako. “A-Ah, ano kasi, m-malamig…”

“It’s fine.” Napigil ko ang hininga nang mas lumapit siya sa akin, dumampi ang kanyang labi sa likod ng aking tenga. “I’ll

set your body on fire.“ senswal nitong bulong.

Nanlaki ang mga mata ko. Bago pa man ako makapagreak ay sinipsip niya na ang malambot na parte sa ibaba ng aking tenga na siyang kinasinghap ko.

“J-Javier… H-hindi pa ako—-”

Hindi pa ako handa. Iyon ang nais kong sabihin pero kaagad ding napatigil nang gumapang ang malambot niyang labi pababa sa aking panga, hanggang sa gilid ng aking leeg.

“J-Javier…” Tinangka ko muling lumayo sa kanya pero mahigpit na kumapit ang mga kamay niya sa aking bewang. “J-Javie—-”

“Hush, Farrah…” Unti-unting pumasok ang isang kamay niya sa loob ng aking blusa, magaan niyang hinaplos ang aking impis na tyan. “

I’m not gonna hurt you.“

Ramdam ko ang pag-amoy niya sa aking leeg.

“Hmm, you smell so damn good… But it’d be better if we take this off.” Sinimulan niyang kalasin ang pagkakabutones ng blusa ko.

Hindi ako nakagalaw sa pwesto. Parang nablanko ang utak ko at ang tanging nararamdaman ko lang ay ang malakas na pagtambol ng puso ko.

Hanggang sa tuluyan niya nang maalis ang blusa ko sa akin. Mabilis niyang sinunod ang bra ko na hinayaan niya lang bumagsak sa sahig.

“Damn…” Pabulong na mura niya. Nilusot niya ang dalawang kamay sa ilalim ng aking mga braso at malayang hinawakan ang aking dibdib. “You’re making me so fucking hard…”

Nagtagis ang aking bagang nang simulan niyang paglaruan ang dibdib ko. Marahan niya iyong minasahe at piniga na tila ba dinadama kung gaano iyon kalambot. Bumigat ang aking paghinga pero sinubukan ko ang aking makakaya para hindi makaramdam ng bawal na sarap. Hindi pwede. Hindi.

Mariin akong napakagat sa aking labi nang ipitin niya ang dulo ng dibdib ko sa pagitan ng kanyang hintuturo at hinlalato, marahan niya iyong hinihila-hila habang ang kanyang mga labi ay naglalakbay nang muli sa aking leeg, dumadausdos pababa sa aking balikat.

Napapikit ako at napakuyom ang mga kamao. Dama ko ang init ng kanyang labi sa aking balat, hinahawaan no’n ang aking katawan na pilit kong pinipigilan. Hindi pwede. Pagtataksil na kay Gael ang hayaan ang ibang lalakeng hawakan ako. Pero mas malaking kasalanan kung hahayaan ko ang sariling sumabay sa init at masarapan. Hindi… hindi ko iyon hahayaan.

Naging mariin ang aking pagkakapikit nang paglaruan ng kanyang hintuturo ang dulo ng aking dibdib, mabilis na kumakalabit at nanunukso. Hindi ko man gustuhin ay kusa iyong tumigas. Habang ang kanyang isang kamay ay dahan-dahan nang gumagapang pababa, papasok sa aking pang-ibabang suot.

Mabilis kong hinawakan ang kamay niya para pigilan siya, pero sino ba naman ako para mapagtagumpayan iyong gawin? Nagawa niya pa ring ipasok ang kamay sa loob ng aking pang-ibaba, maging sa loob ng aking underwear.

Naiinis ako. Nagagalit ako. Galit na galit.

Pero hindi ko napigilan ang mapasinghap nang pasadahan ng kanyang daliri ang aking hiwa, pababa sa aking butas na naglalawa na.

“Fuck, you’re wet.”

Galit na galit ako sa sarili ko. Dahil tama siya, basang-basa na ako.

“I knew it.”

Tinaas ng kanang kamay niya ang ilalim ng kanan kong hita dahilan para mas magkaroon siya ng laya sa aking pagkababae. Biglang pinaghiwalay ng kanyang dalawang daliri ang aking pisngi sa ibaba, dahil doon ay umusli ang aking nakatagong tinggil. Hinaplos niya ang maliit kong laman na iyon dahilan para magdeliryo ako sa pag-usbong ng sensasyon. H-Hindi pwede.

“Ngh… Ahh…”

Bigla ay pinanghinaan ako ng tuhod, napasandal ang likod ko sa kanyang dibdib.

“This little bud…” bulong niya sa akin habang patuloy sa masuyong paghaplos doon. “I missed her.”

“T-Tama na, Javier—- ahh!” Napadaing ako nang naging madiin ang pagmasahe niya. Hinagod niya pababa ang aking maliit na laman, nang muli iyong tumaas ay pinanginig niya ang daliri sa aking tinggil na paniguradong lubha nang namamaga dala ng kanyang pagpaparusa.

“Ahh! T-Tama na please—- angh!” Mas diniinan niya ang pagpapanginig doon.

Bigla ay gusto kong saktan ang sarili. Hindi ko na mapigilan. Masyadong eksperto humagod ang kanyang daliri. Nakakaliyo. Nakakawala sa katinuan.

Ang sama-sama ko. Hindi ko dapat ito nararamdaman. Pero ano pang magagawa ko gayong ramdam ko na ang pagtulo ng aking katas mula sa aking bukana? Pilit ko mang itanggi, pero naghahanap na ang katawan ko ng higit pa…

“How is it, Farrah? Does it feel good? Hmm?”

Lumakas ang pag-ungol ko nang tuksuhin ng kanyang daliri ang butas ko. Pumaikot iyon sa paligid no’n, kinakalat ang aking katas. Napakislot ang bewang ko.

“How is it, Farrah? Tell me…”

Hindi ko na kaya…

“Ohh!

Javier!

“ Madiin akong napapikit nang maramdaman ang unti-unting pagpasok ng daliri niya sa akin. Basang-basa na ako kaya dire-diretso ang pasok no’n sa aking nangangailangang lagusan.

“Yes, sweetheart? Do you want me to stop? Or… do you want me to give you more?”

Masuyong naglabas masok ang daliri niya sa aking butas, sa aking butas na tuluyan nang nagpaubaya sa bawal na sarap.

“M-More, Javier… More.”

Patawad, Gael…

eighth card

“Good choice…”

mapang-akit nitong bulong. Bawat galaw ng kanyang daliri sa loob ko ay mas naliliyo ako sa sarap. Ngunit bigla itong humiwalay sa akin.

Pinaikot niya ako paharap sa kanya at walang ano-ano akong binuhat. Awtomatikong pumaikot ang mga hita ko sa kanyang bewang. Naglakad siya papunta sa kanyang kama at nilapag ako paupo sa gilid no’n, ang mga paa ko ay nakaapak sa sahig.

Mabilis siyang lumuhod sa harap ko at hinila paalis sa akin ang aking pantalon kasama na ang aking underwear. Napalunok ako nang lumantad na sa kanyang paningin ang kahubdan ko. Abot langit ang kabang nararamdaman ko pero siya ay kalmadong-kalmado lang, tila siguradong-sigurado siya sa ginagawa.

Muli akong napalunok nang himasin ng mga kamay niya ang magkabila kong hita. Napatingin ako sa kanya at nakitang tutok na tutok ang mga mata nito sa aking mukha, mariing pinagmamasdan ang bawat reaksyon ko. Hanggang sa unti-unting bumaba ang mga mata niya, pababa patungo sa aking lantad na dibdib. Mahigpit akong napakapit sa bed sheet para pigilan ang brasong takpan ang aking dibdib. Mas humigpit pa ang kapit ko roon nang unti-unting lumapit ang mukha niya sa dibdib ko para tikman iyon. Bumigat ang aking paghinga.

Napasinghap na lang ako nang lumapat ang dila’t labi niya sa isang tuktok no’n. Sinubo niya iyon habang marahang sumisipsip. Damang-dama ko ang init na dala ng kanyang bibig.

Bahagya akong napatingala nang paglaruan ng dila niya ang isa kong utong habang nasa loob pa rin iyon ng kanyang bibig. Tila may kuryenteng dumadaloy sa bawat himaymay ng aking katawan dahil sa sarap na dala ng kanyang masuyong pagsipsip, isama pa ang pumapaikot niyang dila sa paligid ng aking korona. Nakakapang-nginig ng laman.

Lumipat siya sa isa ko pang bundok para bigyan iyon ng kaparehang atensyon. Ang isang kamay niya ay humawak sa kabila kong dibdib para humimas, habang ang isa niya namang kamay ay malayang naglalakbay sa aking likod. Para akong nakukuryente sa paggapang ng kamay niya sa aking likod kaya hindi ko mapigilan ang bahagyang mapaliyad.

Hanggang sa nagtungo ang kamay niya sa aking tyan, pababa sa aking pusod, hanggang sa marating no’n ang pribado kong parte. Napakapit ako sa kanyang braso nang masuyo na namang humaplos ang isa niyang daliri sa hiwa ko, tila ba pinapaamo ito upang tuluyang bumigay sa kanya.

“Ahh, J-Javier…” Halos hindi na ako makahinga nang maayos.

Iniwan ng kanyang labi ang aking dibdib para unti-unting maglakbay paakyat sa aking leeg, hanggang sa sensitibong parte ng aking tenga. Ang dulo ng kanyang daliri ay mas nagkaroon ng diin sa paghaplos sa aking bukana.

“Javier…”

Napapasinghap kong tawag sa kanyang pangalan.

“That’s right, moan my name, Farrah.” nang-aakit na bulong nito sa aking tenga.

Napaawang ang aking labi nang unti-unti nang pumasok ang kanyang daliri sa akin, huminto siya nang naipasok niya na ang kalahati. Nilikot niya ang daliri sa aking basang-basang butas dahilan para mapakislot ang balakang ko.

“Ohhh, Javier…”

“I swear to God Farrah, I’ll fuck you so hard you won’t be able to remember anyone else’s name other than mine. Do you understand?” matigas na bulong nito sa aking tenga, halos wala akong maintindihan sa sinasabi niya dahil sa sensasyong nararamdaman ko.

“I said do you understand?!” Ulit nito at biglang sinagad papasok sa akin ang kanyang daliri!

“Ah! O-Oo!”

halos magdeliryo na ako sa pinapalasap niya sa akin.

Unti-unti muling bumaba ang kanyang mga halik habang ang kanyang daliri sa loob ko ay marahan nang naglalabas-masok. Ang kanyang mga halik ay napunta na sa aking pusod, hanggang sa makaharap niya ang tunay na pakay. Pumintig ang pagkababae ko sa antipasyon.

Bahagya siyang humiwalay sa akin, nawala na ang daliri niya sa loob ko. “Spread your legs,”

Napalunok ako pero sinunod din ang utos niya. Unti-unti kong binuka ang hita ko hanggang sa wala na akong maitago sa kanya, kitang-kita niya na ang kayamanan kong siya lang ang pinahintulutan kong makakita’t makahawak.

“You’re so wet for me, Farrah.” Tama siya, nangingislap na ang pagitan ng hita ko sa pagkabasa. Hindi ko tuloy napigilan ang pamulhan ng mukha. Isama pa na dahil bukang-buka ang hita ko ay bahagyang naghiwalay ang aking hiwa na siyang naglantad ng nakatagong laman sa loob ko.

Napakislot ang balakang ko nang pasadahan ng kanyang hintuturo ang pagitan ng aking hiwa. Nang bumaba ang kanyang daliri sa butas ko ay kumuha siya ng katas ko roon para ihimod sa aking namamaga nang klitoris.

Mariin kong nakagat ang aking labi. Napatukod ang mga kamay ko sa aking magkabilang gilid at muling napaliyad.

Marahan niyang minamasahe ang aking namumulang klitoris nang maramdaman ko ang malambot niyang labing dumampi sa gilid ng aking tuhod. Kinakapos ang hininga akong napatingin sa kanya. Ang mga labi niya’y unti-unting gumagapang mula sa aking tuhod patungo sa aking hita habang patuloy pa rin siya sa masuyong paghaplos sa aking pagkababae.

Mariin akong napalunok nang nasa singit ko na ang kanyang mainit na labi. Akala ko’y sa kaselanan ko na iyon tutungo pero nilaktawan niya iyon at nagtungo sa kabila kong hita.

“Javier, please…” Hindi ko na napigilan ang magmakaawa.

Uhaw na uhaw na ang aking pagkababae sa init ng kanyang halik.

Dumako sa akin ang kanyang mga mata, nangungusap naman akong tumingin sa kanya. Naniniwala na akong tuluyan na talaga akong nawala sa katinuan dahil sa inaasta ko ngayon.

Nakita ko ang kanyang pagngisi bago niya bahagyang nilayo ang ulo sa akin. Tumapat ang kanyang mukha sa aking namimintig nang pagkababae.

“You want it now?” Panunukso nito.

Napapakagat-labi akong tumango.

“Parang hindi naman…” wika nito saka marahang hinipan ang aking pagkababae. Matinding kilabot ang naramdaman ko sa parteng tinamaan ng kanyang mainit na hininga.

Muli na naman akong napadaing. “Ahh… I want it now, Javier! Please!”

“Now that sounds more convincing.”

Pagkasabi niya no’n ay nilusot niya ang mga kamay sa ilalim ng aking pang-upo, sinapo niya ang magkabilang pisngi no’n para bahagyang iangat ang aking pwetan saka niya walang pasabing sinunggaban ang aking pagkababae.

Napaungol ako at mabilis na napakapit sa kanyang buhok. Mabilis na humahagod pataas-baba ang dila niya sa pagitan ng aking hiwa, naglalaro’t naglulumikot doon. Para bang isang nakakatakam na putahe ang hiyas ko kung pasadahan niya ng kanyang dila.

“Javier! Ahh!” Halos mabaliw ako sa sarap. Minsa’y salitan niya pang sinisipsip ang dalawang pisngi ng aking pagkababae tapos ay babalik sa gitna para gumalugad.

Hindi ko na mapigilang igiling ang aking pang-ibabang katawan. Sa tuwing hahagod ang dila niya pataas ay binababa ko ang aking pwetan para mas madama ko ang paghagod ng kanyang dila, at kung bababa naman ang dila niya ay inaangat ko ang aking pwetan.

Hindi na matigil ang pag-ungol ko. Lalo na nang sipsipin niya ang aking tinggil ng may buong pagsuyo, tila nag-iingat para hindi iyon masaktan.

“S-Shit… Javier…”

Ramdam ko na ang pawis na tumutulo sa ilalim ng aking hita dala ng kanyang pagpaparusa. Maging ang nalalapit kong pagsabog, ramdam ko na.

“J-Javier, l-lalabas na…”

Nang marinig iyon ay mas lalo pa niyang pinagbuti at pinatindi ang pagkain sa akin. Sinimulan niyang ikiwal-kiwal ang likod ng dila sa pagitan ng aking hiwa. Sinuksok niya iyon sa lahat ng pwedeng pagsuksukan habang ang labi niya ay tumutulong na rin at sinisipsip ang lahat ng pwedeng sipsipin.

Napakuyom na ang mga daliri ko sa paa. Ramdam ko na ang namumuong pagsabog sa akin, palapit iyon nang palapit.

“Scream my name, Farrah. Scream my name.” wika niya sa pagitan ng paghalik sa aking hiyas bago niya iyong buong gigil na sinipsip.

Iyon na ang pumutol ng natitira ko pang katinuan, kung meron pa nga bang natitira.

“Ahhh! SAGE!”

Nangisay ang aking katawan nang tuluyan kong maabot ang langit. Rumagasa palabas ang aking katas. Halos manginig lahat ng aking laman.

Bumagsak ang katawan ko sa kama, habol-habol ko ang hininga habang dama ko pa ang sensasyon pagkatapos mag-orgasmo.

Paulit-ulit akong huminga nang malalim. Nang bahagya na akong makakalma ay saka ko lang napagtanto ang sinigaw…

Sandali…

Sage ba ang naisigaw ko?

Shit…

Mariin akong napapikit. Hindi ko sinasadya. Iyon ang nakasanayan kong itawag sa kanya, lalo na tuwing nagtatalik kami, ang pangalang iyon ang lagi kong sinisigaw. Kaya ngayon ay hindi ko namalayang iyon din ang naisigaw ko.

Nakagat ko ang loob ng aking pisngi. Dahan-dahan akong dumilat para tignan ang kanyang reaksyon. Kumabog ang aking dibdib nang makitang napakatalim ng tingin nito sa akin.

“H-Hindi ko sinasadya…”

agad kong depensa.

“Don’t you call me with that name, ever again.” Madiin nitong pahayag.

Napalunok ako at tumango.

Maging ako ay ayaw ko na ring matawag niyang ‘Amethyst’. Kung ako ang papipiliin ay mas okay nang ‘Farrah’ ang itawag niya sa akin, dahil maaalala ko lang ang pait ng pinagsamahan namin noon kung ‘Amethyst’ ang itatawag niya sa akin. Masasaktan lang ako.

Ganoon din kaya ang dahilan niya kung bakit ayaw niyang ‘Sage’ ang itawag ko sa kanya? Parehas lang ba kami ng rason?

Parehas lang ba kaming nasasaktan?

Natigil ako sa malalim na pag-iisip nang marahas niyang pinaghiwalay ang aking nga binti. Namilog ang mga mata ko nang makitang wala na pala siyang suot na pang-ibaba!

Hindi ko napigilan ang sariling pakatitigan ang parte niyang iyon .

Paulit-ulit akong napalunok. B-Bakit parang mas lumaki yata?

Akala ko noon ay napakalaki na ng kargada niya. Mas may ilalaki pa pala iyon?

Sinimulan niyang ihagod ang katawan no’n sa aking naglalawang hiwa. Muli akong napakapit sa bed sheet at napapikit. Tinatablan na naman ako ng bawal na sarap.

Bawal…

Marahas akong napadilat.

Hindi ko alam pero biglang sumulpot sa utak ko ang mukha ng aking nobyo. Tipid siyang nakangiti sa akin dala ng panghihina sa dinaramdam na sakit, ang panghihina niya ay dinagdagan pa ang kainosentahang taglay ng kanyang mukha.

Napabalikwas ako ng bangon at napausog papalapit sa headboard. H-Hindi…

“What the fuck, Farrah?” Napatingin ako kay Javier. Magkasalubong ang kilay nito habang hindi makapaniwalang nakatingin sa akin.

Napababa naman ako ng tingin habang napapayakap na lang sa sarili. Paulit-ulit akong umiling.

“H-Hindi ko pala kaya, Javier…”

“Are you fucking serious?” Napakagat ako sa loob ng aking pisngi. “Why?” bakas ang inis sa boses nito nang itanong iyon. Dahil doon ay hindi ako makatingin sa kanya.

Muling sumulpot sa aking isip ang mukha ng nobyo ko. Nakikiusap ang mga mata nito sa akin.

Nanginig ang aking labi. Hindi ko pagnanais na maibigkas na lang bigla ang kanyang pangalan. “Gael…”

Huli na nang mapagtanto ko ang namutawi sa aking labi.

“Bullshit.”

Bumilis ang tibok ng aking puso nang marinig ang mahina ngunit mariin niyang mura. Dahan-dahan kong inangat ang tingin sa kanya. Napasinghap ako nang makita ang napakadilim niyang mukha, halos pinapatay na niya ako sa uri ng kanyang tingin.

Bumuka ang aking bibig para magsalita pero walang lumabas na salita doon.

Napatili na lang ako nang bigla niyang hilahin ang mga paa ko dahilan para bumagsak ako pahiga sa kama. Mabilis siyang pumatong sa akin, mariing nakatitig sa akin ang nag-aapoy sa galit niyang mga mata.

“Seems like I failed making you forget anyone else’s name, huh?” Ngumisi ito, pero ang ekspresyon niya nama’y nagbabanta ng matinding kapahamakan. “Guess what sweetheart, I don’t accept failures easily.”

Nanlaki ang mga mata ko nang sapilitan niyang binuka ang mga hita ko. Pilit akong nagmatigas pero sadyang mas malakas siya sa akin, napagtagumpayang niyang ibuka ang mga hita ko. Mahigpit niyang hinawakan ang ilalim ng aking dalawang hita bago niya iyon iniangat. Napasinghap ako nang tumama sa aking bukana ang dulo ng kanyang nangangalit na pagkalalake.

“S-Sandali– ahh! Javier!” Malakas akong napadaing nang walang pag-iingat niyang pinasok sa akin ang kanya! Napakalaki no’n at napakatigas! Pakiramdam ko ay muli akong nawalan ng pagkabirhen!

“Fuck, you’re still tight, huh?”

Hindi ako nakasagot dahil sa sakit na nararamdaman. Napakapit na lamang ako sa kanyang balikat. Limang taon na rin ang nakalilipas nang huli ko itong maranasan…

“Uhh, you grip my cock so good.” malalim ang timbre ng boses niyang ungol.

Nagsimula siyang gumalaw, bahagya pa akong napaigik. Mabagal niyang hinuhugot ang kanyang pagkalalake, tila ninanamnam ang sarap ng pag-ipit ng aking hiyas sa kanyang kargada. Nang ang ulo na lang ang natira sa loob ko ay marahas niya muling sinagad ang kanya sa akin. Muli na naman akong napadaing. Ramdam na ramdam ko ang pagsayad ng kahabaan niya sa palibot ng pagkababae ko.

Masakit… pero hindi ko maitatanggi ang kiliting naramdaman. Lalo na nang ulitin niya ang mabagal na paghugot at marahas na pagbaon. Humigpit ang kapit ko sa kanya.

Bawat paghugot niya ay nakikiliti ang looban ng pagkababae ko, at sa bawat pagsagad nama’y napupunan ang kiliting iyon. Nakagat ko ang aking ibabang labi. Ramdam ko ang unti-unti ko na namang pamamasa. Unti-unti nang nagugustuhan ng aking lagusan ang bawat paglusong ng kanyang kahandaan sa akin. Hindi tama ’to… Pero tang ina, gusto pa ng katawan ko. Sumusunod na ang balakang ko sa bawat hugot niya at siya namang pagkislot ang abot nito tuwing sinasagad na niya papasok.

“J-Javier…” Pinigilan ko ang sarili pero hindi ako nagtagumpay, naiungol ko ang kanyang pangalan.

“Yes, sweetheart?”

Tumingin ang namumungay kong mga mata sa kanya, nagtama ang aming paningin. Kitang-kita ko ang nakaguhit na matinding pagnanasa sa kanyang mga mata.

“You want it fast?” tanong niya habang bahagyang hinahabol ang hininga.

Mabilis akong sunod-sunod na tumango sa kanya. Bumuka ang aking bibig para sana’y sundan pa iyon ng pakiusap nang kaagad niya na ngang binilisan ang galaw. Ang pagbuka ng aking bibig ay nauwi sa paghalinghing.

Bumaba ang mga kamay ko sa matitipuno niyang braso at doon kumapit. Hawak niya pa rin ang ilalim ng aking magkabilang hita para panatilihin iyong nakataas at nakabuka, kaya naman damang-dama ko ang bawat pagsagad niya sa akin, ang bawat pagtama ng dulo ng kanyang pagkalalake sa kaloob-looban ko. Bawat ulos niya ay napakalalim ng nararating na halos ikabaliw ko.

“Ahh! A-Ang sarap, Javier! Ohh!” Hindi ko na alam ang lumalabas sa aking bibig. Ang tanging nasa isip ko lang ngayon ay ang sarap na pinapadama niya sa akin. Wala na akong pakialam sa tama o hindi, ang nais ko lang ay maitawid ang sensasyong nararamdaman.

“You like this? You like being drilled this fast, huh Farrah?” Tanging ungol lang ang naging sagot ko. Pabaling-baling na ang ulo ko sa nakakabaliw na sarap. “How about this hard?”

Biglang mas lumalim pa ang kanyang pagsagad sa akin. Tarak na tarak ang kabuuan ng kanyang laki sa aking loob! Nakakalikha na rin ng ingay ang bawat paghampas niya ng ibabang katawan sa akin. Shit! Ang sarap!

“Ahh, god! Yes! Sige pa, Javier! Oh please! Sige pa! Ahhh!”

“Uh, yeah. Fuck! So good…”

Binitawan niya ang mga aking hita at pinayakap sa kanyang likod saka niya sinapo ang aking pwetan para iangat iyon at masalubong ko ang bawat paghampas papasok ng kanyang pagkalalake sa akin.

Mas lalo akong nawala sa katinuan. Yumakap na ang aking mga braso sa kanyang batok habang siya ay binaon ang mukha sa aking leeg, dahil doon ay dinig na dinig ko ang kanyang panlalakeng-panlalakeng mga ungol.

Pawis na pawis na ang aming mga katawan, pero ni hindi kami nakakaramdam ng pagod, lalo na si Javier, patuloy siya sa mabibilis at malalakas na pag-ulos. Malaya namang tinatanggap ng aking lagusan ang masasarap na paglabas-masok ng kanyang mahaba, malaki, at matigas na alaga.

“Goddamn! Fuck… I’m gonna cum, Farrah.” Napapikit ako para mas damhin ang bawat pag-ulos niya. Maging ako ay nararamdaman na rin ang nalalapit na pagsabog. “I’m gonna fvcking cum inside you.”

Umungol lamang ako. Ipagwawalang bahala ko lang sana ang sinabi niya, pero nang pumroseso iyon sa utak ko ay mabilis akong napadilat. Shit! Hindi pwede!

Sinubukan ko siyang ilayo sa akin pero wala iyong naging epekto! Patuloy pa rin siya sa mala-halimaw na pag-ulos.

“J-Javier

sandali!“

Pinigilan kong madala sa kanyang pagpapasarap sa akin. Nang maramdaman niya naman ang mga bahagya kong pagtulak sa kanya ay inalis niya ang pagkakabaon ng mukha sa aking leeg para tignan ako, patuloy pa rin siya sa pag-ulos habang mariin akong tinititigan. Namumungay ang mga mata nitong nakatingin sa akin habang sarap na sarap ang ekspresyon, namamawis ang mukha at nakatiim-bagang. Wala sa sarili akong napalunok.

“H-Huwag sa loob…” halos

bulong ko nang sabi, pero siguradong narinig niya pa rin dahil nagsalubong ang kanyang mga kilay. “B-Baka–”

“Wala akong pakialam.” Nanlaki ang mga mata ko sa matigas niyang pahayag.

“J-Javier no!”

Nataranta ako at agaran siyang pinagtutulak, pero mabilis niyang hinuli ang aking dalawang pulso at idiniin sa magkabilang gilid ng aking ulo.

“Javier please! H-Huwag sa loob– ahh! Javier! N-No anghh!” Nauwi sa malalakas na ungol ang pagpupumiglas ko nang madali niya ang partikular na spot sa loob ko. Paulit-ulit niya iyong tinira na kina-ungol ko nang malakas. Shit!

“Ahh, sweetheart, I finally found your g-spot.” mala-demonyo itong ngumisi.

Habang ako’y naluluha na sa pinaghalong frustration at sarap na nararamdaman. Hindi ko na alam kung ano ang uunahin.

“Ah! Ah! Javier! N-No more! Please! Ahh!”

Nararamdaman ko na ang nalalapit ko na namang pagsabog. Palapit ito nang palapit…

“Fvck, fvck, fvck, uh, fvck! I’m near, sweetheart. Fvck. I’m gonna release all this cum inside you. Feel me, sweetheart. Feel me. Uhh!”

Binitawan niya ang mga kamay ko para yakapin ang aking likod at mas magdikit ang aming mga katawan. Mas bumilis pa ang kanyang mga ulos na hindi ko na talaga siya masundan. Yumakap na lang ako sa kanyang likod. Ramdam ko ang mas paglaki niya sa loob ko. Alam ko, lalabasan na siya. Maging ako ay halos tumirik na ang mga mata sa nalalapit na pagsabog.

Shit. Malapit na… Malapit na… Malapit na… Ayan na…!

“Ahhhh! Javier! Ohhhh, god!”

Nangisay ako nang sa wakas ay maabot ko ang ikapitong langit.

“Fvck! Here I come, sweetheart! Accept my seeds! Uh! Accept them all! Uhh! That’s it! That’s it! That’s it!” Naramdaman ko ang mainit na likidong rumagasa papasok sa loob ko, pero patuloy pa rin sa pag-ulos si Javier, pinuputok ang lahat sa aking loob, sinisiguradong walang masasayang na katas. Walang laban kong tinanggap lahat ng iyon.

Nanghihinang bumagsak ang aking katawan sa kama. Hindi ko na mabilang kung ilang beses pang umulos si Javier bago ko siya naramdamang bumagsak sa aking ibabaw. Habol-habol din niya ang sariling hininga, dinig na dinig ko iyon dahil diretso sa aking tenga ang kanyang labi.

Napapikit na lamang ako. Pakiramdam ko ay hinihila ako upang makatulog. Literal na naubusan ng enerhiya ang buong katawan ko.

Magpapatangay na sana ako sa pagkaantok nang maramdaman ko ang mabining paghaplos sa aking pisngi. Muling nagrigidon ang tibok ng puso ko. At kahit nakapikit ako ay dama ko ang malalim na paninitig niya sa aking mukha.

“Finally…

I made you mine again.“

ninth card

[

glimpse of past ]

“S-Sigurado ka ba rito, Sage?”

Todo-todo ang kaba ko habang papalapit kami sa kanyang kotse. Dahil doon ay huminto siya sa paglalakad at hinarap ako.

“Why? What’s the matter? Ayaw mo ba akong ipakilala sa mama mo?”

Nakagat ko ang loob ng aking pisngi. Hinarap ko rin siya at nakitang bahagyang nakakunot ang noo nito habang nakatingin sa akin.

“A-Ano kasi, h-hindi ganoon kabait si nanay… hindi katulad ng parents mo.”

Oo, napakilala niya na ako sa parents niya. At natutuwa akong tanggap nila ako kahit anak lang ako ng driver nila. Hindi sila katulad ng ibang mga mayayamang matapobre. Hindi na nakapagtatakang lumaking mabuting lalake si Sage.

“Still, I wanna meet her. I wanna meet the woman who gave birth to the girl I love the most.”

Napatingin ako sa kanya nang haplusin nito ang pisngi ko. Punong-puno ng sinseridad at pagmamahal ang kanyang mga mata habang diretsong nakatingin sa akin. Napakataliwas noong una ko siyang nakita, dati’y napakalamig niya kung tumingin sa akin, pero ngayon, para bang ako lang ang tanging babaeng nakikita niya.

Kusang pumorma ng ngiti ang aking labi. Isang beses akong tumango. Napangiti na rin ito. Hinawakan nito ang kamay ko at nagpatuloy na kami sa paglalakad patungo sa kanyang kotse.

Pagkapasok namin parehas sa backseat ay naroon na si tatay sa driver seat, siya ang magmamaneho.

“Tay, sa bahay po.”

Sumilip ito mula sa rearview mirror. Sandali itong napatitig sa akin bago walang imik na nagmaneho. Nakita ko pa ang paminsan-minsang tahimik na pagbuga nito ng hangin. Alam kong nag-aalangan din ito patungkol sa pagpapakilala ko kay Sage kay nanay. Alam niya kasi kung ano ang mga posibleng mangyari.

Magkahawak-kamay lang kami ni Sage sa buong byahe. Minsa’y humihigpit pa ang pagkapit ko sa kanya dahil sa kaba. Hindi ba dapat siya ang mas kabahan sa sitwasyong ’to? Pero hindi, ako ang mas kinakabahan. Natatakot ako. Sana naman walang mangyaring hindi maganda.

“Nandito na tayo,” wika ko.

Napatingin si Sage sa paligid. Alam kong naninibago siya sa ganitong klaseng kapaligiran. Hindi katulad ng sa kanila, napakagulo rito sa amin.

“Gusto mo pa bang—-”

“Of course,” kaagad na putol nito sa akin. “Let’s go.”

Nauna na siyang bumaba. Napahinga ako nang malalim bago sumunod sa kanya sa pagbaba. Hindi bumaba si tatay kasi hindi niya pwedeng iwan iyong sasakyan, baka mapagtripan ng kung sino. Marami pa namang loko-loko rito sa amin.

Iginiya ko si Sage papunta sa tinitirhan naming pamilya, pilit hindi pinapansin ang mga matang bumabaling sa amin. Nang makatapat na namin ang kahoy na pinto ng aming bahay ay mas bumilis ang tibok ng puso ko. Kinakabahan ako dahil kita kong bukas pa ang ilaw sa loob, ibig sabihin ay hindi pa nakakapasok si nanay sa trabaho niya.

Lumunok ako bago humarap kay Sage. Tahimik lang siya habang hinihintay ang susunod kong hakbang.

“Dito ka muna, baka mabigla si nanay pag nakita ka kaagad. Tatawagin na lang kita.”

Tumango naman ito. Tipid ko siyang nginitian bago binuksan ang pinto at pumasok. Sala na kaagad ang bubungad sa iyo pagbukas ng pinto, kaya madali kong nakita si nanay. Nakaupo siya sa kahoy naming sofa at may kausap na matandang lalake.

Kaagad akong natigilan sa pagpasok. Parehas silang napatingin sa akin. Tila nagliwanag ang mukha ni nanay at kaagad tumayo at mabilis na lumapit sa akin. Katulad ng lagi niyang suot sa mga ganitong oras, hapit na hapit ang kumikinang niyang bestida.

“Anak! Andyan ka na pala!”

Napakurap ako. Anak?

Kinutuban na kaagad ako. Hindi niya ako tatawaging ganoon kung wala siyang kailangan.

Nalipat ang mga mata ko sa matandang lalakeng tumayo na rin. Masasabi kong may kaya ito sa buhay base sa suot nitong american suit. Malalim itong nakatitig sa akin. Kumabog ang dibdib ko. Mukhang alam ko na…

“Ito ang anak ko, Mr. Ibarra. Napakaganda niya, hindi ba?”

Kumuyom ang mga kamao ko. Bakit kailangang magkataong ngayon pa ako ibugaw ni nanay?

“Yes, what a beautiful, young lady.” Matutunugan ang malisya sa tono ng pananalita nito. Pero tila walang pakialam si nanay, mas natuwa pa nga siya. “I can’t wait to marry her.”

“That’s good! You can have her! Basta ang napag-usapan natin, ha? Malaking bahay at mamahaling sasakyan at mga damit! Pati mga alahas—-”

“N-Nay…” putol ko sa sinasabi nito at kumapit sa kanyang braso.

Binalingan ako nito ng tingin. Nang mabasa niya ang reaksyon ko ay sinamaan kaagad niya ako ng tingin. Pero umiling pa rin ako sa kanya.

Sumulyap siya roon sa matanda. Nang makitang pinagmamasdan kami nito ay kaagad niyang inayos ang postura, nang muli siyang humarap sakin ay mayroon na siyang suot na pekeng ngiti. Hinaplos niya pa ang pisngi ko.

“Anak, I just want the best for you. Kay Mr. Ibarra, magkakaroon ka ng magandang buhay. Maganda nang siya ang mapangasawa mo.”

Hindi… Siya ang magkakaroon ng magandang buhay kapag pinakasalan ko ang lalakeng iyon—- ang mga lalakeng inirereto niya sa akin. Kahit kailan, hindi niya naman ako tinuring na anak. Sabik na sabik siya sa kanyang walang katapusang luho kaya kahit sariling anak ay binubugaw niya sa mayayamang negosyante na uhaw na uhaw sa laman… katulad niya. Oo, pokpok ang nanay ko.

“Nay, alam mong ayoko…”

Sumama muli ang tingin nito sa akin. Sumulyap siya kay Mr. Ibarra at nginitian ito bago muling bumaling sa akin.

“Ilang beses mo nang tinatakasan ang mga nirereto ko sayo, kaya tignan mo ang sarili mo,” pinasadahan nito ng tingin ang kabuuan ko. “mukha ka pang mas mahirap sa daga!” Napakagat ako sa aking labi at napayuko. Alam ko naman iyon dahil hindi ako palaayos sa sarili.

Hinawakan ni nanay ang baba ko at inangat ang aking ulo para patinginin sa kanyang mga mata. Malambot na muli ang mga mata nito na alam ko namang kontrolado lang nito. “Anak, kung pipiliin mo lang kay Mr. Ibarra maikasal, gagaan ang buhay mo. Ang buhay natin!”

Napaiwas ako ng tingin. Iyan naman ang lagi niyang sinasabi na kahit kailan ay hindi ko sinang-ayunan.

Kokontrahin ko na si nanay nang maunahan na ako ng isang baritono at malalim na boses…

“I never knew how a mother can be so selfish.”

Parehas kaming napalingon ni nanay sa pinto. Si Sage! Muntik ko nang makalimutan na nandito nga pala siya!

Kaagad akong lumapit sa kanya. Mapang-angkin namang pumalupot ang braso nito sa aking bewang. Malamig ang ekspresyon nito habang nakatingin kay nanay, pero kilala ko siya, alam kong pilit lang siyang nagtitimpi base sa mabagal na pag-angat baba ng kanyang dibdib.

Hinaplos ko naman ang kanyang braso para bahagya siyang pakalmahin. Ayokong magkagulo.

Pagkaharap ko kay nanay ay nakakunot na ang noo niya.

“At sino ka naman?”

Ako ang sumagot sa tanong ni nanay.

“Nay, siya po si Sage… Boyfriend ko.”

Mas kumunot ang noo nito, halatang hindi nagustuhan ang narinig.

“May nobyo na pala ang anak mo, Helen.” ani ng matandang lalake.

Hindi nakasagot si nanay. Binalingan niya lang ako ng nakamamatay na tingin.

“Hindi! Hindi ako makapapayag. Ikaw pa rin ang mapapangasawa ng anak ko, Mr. Ibarra.”

Naramdaman ko ang pag-igting ng muscles ni Sage sa braso. Mahigpit na rin nitong naikuyom ang mga palad, halos mamuti na iyon. Hindi ko tuloy maiwasan ang kabahan.

“Selling your own daughter? How

unmotherly

of you, Mrs. Gardiola.“ puno ng pangungutyang wika ni Sage.

Mariin akong napapikit. Hindi ako makapag-isip nang matino para mapigilan ang nagbabadyang gulo.

“Sinisiguro ko lang naman ang magandang kinabukasan ng anak ko!”

“She can have that with me.”

“At paano mo naman nasabi ’yan? Are you as rich as Mr. Ibarra? Do you have a big house? How about a Ford car? Are you a manager? No! Wala ka no’n! Mr. Ibarra can give my daughter the whole world while you clearly can’t!”

Muli akong dumilat. Kailangan kong pigilan si nanay, ayokong mag-away sila. Ngunit hindi pa man ako nakapagsasalita ay naunahan na ako ni Sage.

“You’re right, I am not as rich as Mr. Ibarra, I am far way richer than him, I am luxurious. I don’t have a big house, I have a mansion. I do not have a Ford car, I have Ferrari, Lamborghini, Audi, Porsche , Bentley. As much as I want to enumerate them all, I can’t for it might take ages

. Also, I am not a manager, I am the heir of the biggest company with chains of seven-star hotels all over the world. And yes, I can not give Amethyst the whole world because she deserve more than that. I would rather give her the whole universe. Because that is what she truly deserves.“

Nag-init ang gilid ng aking mga mata sa huling isiniwalat niya. Kagat ko ang aking labi nang tignan siya. Kitang-kita ang pagkaseryoso nito sa sinabi, ramdam ko iyon sa kaibuturan ng aking puso.

“Y-You…” Walang mahalipuhap na salita si nanay. Si Mr. Ibarra naman ay naniningkit ang mga matang nakatingin sa amin.

“Chains of hotels all over the world? You must be kidding, young man.” Nang-iinsultong tumawa ang matanda.

“I am Javier Sage

Saviano

. Who are you again?“

Natigil sa pagtawa ang matanda. Bigla itong nanigas at parang tinakasan ng dugo sa mukha. Namutla ito.

“I-I-I…” Para na itong hihimatayin sa itsura. “I-I

need to l-leave…“ Iyon lang ang sinabi nito at nanakbo na ito palabas ng bahay.

Tinawag pa ito ni nanay pero hindi na siya nito nilingon. Nanggigigil na bumaling ito sa amin. Napaiwas ako ng tingin. Ayokong salubungin ang nanggagalaiti niyang mga mata.

“Kasalanan niyo ’to! H-Hindi ako naniniwala sa mga sinabi mo! Imposibleng mahulog ang isang tulad mo sa anak ko!”

Tila may kumurot sa puso ko sa sinabing iyon ni nanay. Naramdaman ko naman ang paghigpit ng kapit ni Sage sa bewang ko.

“You want luxurious things? I’ll give it to you. Huwag mo lang ulit ibugaw ang sarili mong anak.”

Tumaas ang isang kilay ni nanay. “At paano naman ako makasisigurong gagawin mo ’yan, aber? Ni hindi nga ako sigurado kung mayaman ka nga tala—-”

“I’ll send my secretary here. Tell her whatever extravagance you want and you’ll have it in seconds. We’re going.”

Hindi pa man ako nakakapagreak ay hinila na ako palabas ni Sage. Hindi na lamang ako nagsalita. Tahimik na lang akong nagpahila hanggang sa narating na namin ang kinaroroonan ng sasakyan niya. Namataan namin doon si tatay na kaagad napatuwid ng tayo nang makita kami.

“You can go home now, manong. I’ll take Amethyst with me.”

Tumingin sa akin si tatay. Alam kong base sa reaksyon ko ay nabasa niya na kaagad kung ano ang nangyari, kaya naman kaagad itong tumango at mabilis na nagtungo sa bahay. Paniguradong magtatalo na naman sila ni nanay, hindi naman kasi iyon ang unang beses na ginawa iyon ni nanay. Tutol si tatay doon pero sinasakto talaga ni nanay na gawin iyon pag wala siya. Minsa’y pinapunta niya pa ako sa club na pinagta-trabahuan niya para doon ireto. Mabuti na lang at mabilis akong nakakatakas, at kapag natutunugan kong gano’n ang gagawin niya ay hindi ko na siya sinisipot. Mahal ko si nanay pero mahal ko rin naman ang sarili ko. Si tatay, siya ang pihadong mahal na mahal si nanay dahil kahit pokpok ito ay tanggap niya ito. Ang hindi niya tanggap ay iyong pagreto sa akin ni nanay.

Pinasakay na ako ni Sage sa passenger seat. Wala pa ring imik akong sumunod. Sumakay na rin siya sa driver seat at kaagad nang pinaandar ang sasakyan. Beinte uno naman na siya at bihasa sa pagmamaneho.

Pinaglalaruan ko lang ang mga daliri ko habang nasa biyahe kami. Tahimik lang kaming dalawa. Hindi ko alam ang sasabihin. Ano ba ang dapat sabihin sa sitwasyong ito? Paniguradong hindi siya makapaniwala sa nangyari sa bahay, wala akong nababanggit sa kanya na ganoon si nanay at nirereto ako sa kung sino-sinong mayaman. Ayokong problemahin niya pa iyon kaya pinili ko na lamang manahimik.

Napakagat ako sa aking ibabang labi. Galit ba siya? Galit ba siya sa akin?

Napakislot ako nang biglang nagmura nang malakas si Sage. Nahihintakutan akong napatingin sa kanya. Magkasalubong ang perpekto nitong kilay habang diretso pa rin ang tingin sa daan. Hindi rin nakaligtas sa mata ko ang namumuti niya nang kapit sa manibela.

“Lagi ka bang ginagano’n ng nanay mo?” Hindi ako nakapagsalita. Nanginginig lang ang labi kong nakatingin sa kanya. Hindi siya tumitingin sa akin dahil baka maaksidente kami. “Answer me goddamn it!”

Hinampas nito ang manibela kaya napatalon na ako sa kinauupuan ko. Napuno ng takot ang mata ko habang nakatingin sa kanyang galit na galit na anyo. Ngayon ko lang siya nakitang ganito…

“S-Sorry…” Iyon lang ang naibigkas ng labi ko. Nanginginig pa ang aking boses sa takot. “S-Sorry, Sage…” Tuluyan nang nabasag ang boses ko.

Hindi ko na napigilan ang rumaragasang emosyon sa dibdib ko, tuluyan na akong napaiyak. Nag-unahang tumulo ang aking mga luha.

“Fuck!” Hindi nito inaasahan ang biglaan kong paghagulgol. Mabilis nitong ginilid ang sasakyan at inalis ang kanyang seatbelt para maharap ako.

“S-Sorry, Sage, sorry!”

Umiling-iling ako sa kanya pero sinapo niya ang aking mukha. Nag-aalala ang mga mata nitong nakatingin sa akin habang patuloy ako sa pagluha, halo-halo ang takot na nararamdaman ko. Takot sa pinakita niya kanina, at takot sa galit niya sa akin ngayon dahil sa paglihim ko sa kanya tungkol kay nanay.

“Fuck. I’m sorry, love. I’m sorry.” Niyakap ako nito at inalo. Pero hindi pa rin talaga ako matigil sa pag-iyak. Natatakot pa rin ako. Nanginginig ang aking katawan. Napansin niya iyon kaya muli na naman siyang napamura. “I’m sorry, please, I didn’t mean to.” Hinalik-halikan nito ang tuktok ng ulo ko habang hinahaplos ang aking buhok.

“G-Galit ka sakin. S-Sinigawan mo ko.” Pasinok-sinok kong bigkas. Hindi ako sanay na masigawan niya kaya ngayon ay para akong batang nagsusumbong sa kanya, kahit siya rin naman ang dahilan ng pag-iyak ko.

“I’m sorry, I’m sorry, hindi ko sinasadyang sigawan ka. Hindi ako galit sayo, sa nanay mo ako nagagalit. Matagal na ba niyang ginagawa iyon sayo? Matagal ka na ba niyang binubugaw?” Humiwalay ito sa akin para sapuuin ang mukha ko at patinginin sa kanyang nakikiusap na mga mata. Pinunasan niya ang mga luha ko sa pisngi habang hinihintay ang isasagot ko.

Tahimik akong tumango habang napapahikbi pa rin. Nagtagis ang bagang nito at tumigas muli ang anyo kaya napakagat ako sa aking labi. Napansin nito ang pagkatakot ko kaya muling lumambot ang mukha niya at muli akong niyakap.

“I’ll talk to your father. Sa condo ko ka na muna tumira.”

Nabigla ako sa sinabi nito. Kakalas sana ako sa kanya pero mas humigpit ang yakap nito sa akin.

“Doon hindi ka magugulo ng nanay mo. Ibibigay ko ang lahat ng nanaisin niya, pero hindi pa rin ako mapapalagay kapag kasama mo siya. Baka kung anong gawin niya sayo. Seeing her awhile ago, she’s so desperate for money.”

Napapikit ako. “Sorry…

“

“No, it’s not your fault, my love. It’s not your fault.”

Humiwalay siya sa akin para patakan ng magagaang halik ang aking mata. “I’m sorry for making you cry.” aniya. Mababanaag ang matinding pagsisisi sa boses at maging sa mga mata niya.

Nginitian ko lang siya. Mas nahuhulog ako sa kung paano niya ako lagi titigan—- kitang-kita kung gaano niya ako kamahal. Minsan tuloy ay napapatanong na ako kung anong kabutihan ang ginawa ko para magkaroon ng ganito kalaking biyaya?

Hinaplos ko ang kanyang pisngi. Napapikit siya at dinama iyon.

“I love you, Sage…”

Pagkadilat nito ay nagtama ang mga mata namin. Sumilay ang nakakatunaw na ngiti sa labi nito.

“I love you more, Amethyst.”

Mas napangiti ako. Tuwing sinasabi kong mahal ko siya ay iyon lagi ang sinasagot niya… higit niya akong mas mahal.

Bumaba ang kanyang mga mata sa aking labi. Unti-unting napawi ang kanyang ngiti habang titig na titig sa labi ko.

Hindi ko napigilang bumagsak din ang tingin sa labi niyang tila nang-aakit sa pagka-pinkish. Wala sa sarili kong dinilaan ang labi ko at kinagat.

Umangat ang kanyang kamay at maingat na inalis ang pagkakakagat ko sa aking labi. Nang unti-unting bumaba ang kanyang mukha sa akin ay kusa na akong pumikit.

Inangkin niya ang aking labi nang buong pagmamahal. Ginantihan ko naman siya nang may kaparehas na emosyon. Gusto kong maramdaman niya kung gaano ko rin siya kamahal.

Iyong nangyari sa bahay, hindi ko iyon lubos na inaasahan. Alam kong posibleng hindi sumang-ayon si nanay na may nobyo na ako, pero hindi ko inaasahang nagkataong mayroon pala na naman siyang irereto sa akin sa oras na iyon. Subalit, ang pinakahindi ko inaasahan ay ang pagsiwalat ni Sage na ibibigay niya lahat ng luho ni nanay, para sa akin, para tigilan ako nito. Hindi ako sang-ayon do’n, pero alam kong pag sinabi ni Sage, sinabi niya na. Wala nang makakatutol doon.

Dahil sa ginawa niyang iyon ay mas napatunayan ko kung gaano niya ako kamahal. Napakaswerte ko kay Sage.

Nang maghiwalay ang mga labi namin ay kumikislap na ang kanyang mga mata sa kaligayahan. Masuyo niyang hinaplos ang pisngi ko.

“I love you to the moon and back.” Wika ko habang marahang hinihingal dahil sa naganap na halikan. Napatawa ito nang malakas na siya namang kinanguso ko. Nabasa ko lang naman iyon sa kung saan. At siya kaagad ang naisip ko pagkabasa ko no’n.

Nang humupa ito sa pagtawa ay matamis itong ngumiti sa akin. “I love you to the Neptune, Uranus, Saturn, Jupiter, Mars, Earth, Venus, Mercury, sun and back.”

Sa ngayon ay ako naman ang napatawa nang malakas. Hindi talaga siya nagpatalo!

“I’m serious, mi amor, even the distance between the million stars are not enough to describe how much I love you.”

Natigil ako sa pagtawa. Tinitigan ko siya at nakitang seryoso at sinsero nga ito. Nawala na naman sa normal ang pagtibok ng puso ko. Hindi ko na napigilan ang sarili, dinamba ko siya ng yakap. Mabilis namang pumalupot ang mga braso niya sa akin para yakapin ako pabalik.

Palihim kong pinunasan ang aking mga luha na naglandasan na sa aking pisngi.

Mahal na mahal ko ang lalakeng ’to. Hindi ko na yata kakayanin kung sakaling mawala pa siya sa akin. Hindi ko kakayaning iwan niya ako. Hindi ko hahayaang iwan niya ako.

Humigpit ang yakap ko sa kanya kasabay nang pagpikit ng aking mga mata.

Hindi ko alam na sa huli, ako rin pala ang mang-iiwan.

tenth card

Wala na akong katabi nang magising ako. Wala na si Javier, paniguradong pumasok na ito sa opisina.

Mapait akong napangiti. Ano nga bang inaasahan ko? Na katulad pa rin ng dati na hindi siya aalis hangga’t hindi ako nagigising? Na bubungad sa akin ang mga mata niyang mariing nakatitig sa akin? Na sasalubong sa aking paggising ang maiinit niyang halik?

Napailing na lang ako sa aking sarili. Ni hindi ko nga alam kung bakit may nararamdaman akong pait sa aking dibdib. Kalokohan.

Kahit masakit ang buong katawan ay pinilit ko nang bumangon. Nagtungo ako sa banyo at naglinis ng katawan. Dahil linggo naman ay wala akong trabaho sa kainang pinapasukan ko, bibisitahin ko na lang muna si Gael. Gusto ko nang malaman ang kalagayan niya.

Nagsuot lang ako ng puting v-neck shirt, maong shorts, at sneakers. Dahil alam kong mainit sa labas ay pinonytail ko ang buhok ko bago ako nagjeep papunta sa pampublikong ospital na kinaroroonan ni Gael.

Alas onse nang makarating ako, didire-diretso na sana ako patungong elevator nang tinawag ako ng nurse na nasa tanggapan. Nagtataka akong bumaling dito.

“Si Mr. Gael Aligan po ang pinunta niyo rito, hindi ba?”

Kaagad akong lumapit sa kanya. Doon ko lang napagtanto na siya iyong nurse na madalas nag-aasikaso kay Gael, kaya siguro ay nakilala niya ako.

“Oo, siya nga.”

“Nilipat na po ito ng ospital, hindi ko po alam kung saan pero balita ko ay isang pribadong ospital ang pinagdalhan sa kanya.”

Kung ganoon ay pinagawa na ni Javier ang napagkasunduan namin. Mabuti kung ganoon. Pero saang ospital naman kaya? Naalala ko ang doktor ni Javier, siguro siya ay alam niya.

“Iyong doktor ni Javier… nasaan siya?”

“Ah, si Doc Anthony po ba?”

Tumango ako. Hinintay ko itong makasagot pero hindi ito nakapagsalita. Kumunot ang noo ko, lalo na nang makita ko ang bahagyang pagkatigil sa mga mata nito.

“Miss?” Kuha ko sa atensyon nito. Nabalik naman ang tingin nito sa akin. Alanganin itong ngumiti sa akin.

“Wala po rito si Doc Anthony, eh.”

Nabigla ako roon.

“Ano? Bakit?”

“Nasuspende po, ayon sa bali-balita ay may nakalaban daw po itong negosyante. May pinag-uutos daw pong hindi niya sinunod. Eh napakamakapangyarihan po pala nung nakalaban niya, mayroong malawak na koneksyon. Kaya po ayun. Buti nga po suspende lang ang inabot ni dok at hindi siya tuluyang tinanggalan ng lisensya bilang doktor.”

Natulala ako sa mahabang paliwanag nito.

Nasuspende. May n

akalaban. May pinag-uutos. Napakamakapangyarihan.

Unti-unting pumorma ng kamao ang mga kamay ko. Kahit hindi sabihin ang pangalan, alam ko na kung sino ang may kagagawan nito. Hayop ka talaga, Javier.

Hindi na ako nakapagpasalamat sa babae, kaagad na akong tumalikod at lumabas ng ospital. Mabilis akong pumara ng taxi at sinabi ang kompanyang pag-aari ng lalakeng iyon. Wala na akong pakialam na mas malaki ang bayad sa taxi, nanggagalaiti ang pagkatao kong masugod si Javier.

Nagpupuyos ako sa galit! Oo, minsan rin naman akong nagkaroon ng sama ng loob noon sa doktor dahil sa ayaw nitong pagpapagaling kay Gael, pero alam ko namang hindi niya kasalanan iyon dahil batas lang naman ng ospital ang sinusunod niya, kaya naman hindi ko rin hiniling na masuspende ito.

Kaso si Javier… Alam ko namang ang kinagagalit ni Javier sa doktor ay ang pagtago nito kay Gael. Pero masisisi niya ba ang doktor kung may awa ito hindi katulad niya na pwede na yatang palitan si Satanas sa kademonyohan?

It was you who turned me into a monster. It was fucking you, Farrah. It was fucking you!

Mariin akong napapikit sa boses na pumaulinlang sa aking utak. Unti-unti akong nanghina kasabay nang unti-unting paggapang ng guilt sa puso ko. Kasalanan ko ba talaga?

Ang Javier ngayon… Hindi na siya ang Sage na minahal ko noon. Kagagawan ko ba talaga ang lahat?

Hindi.

Tama lang ang ginawa mo, Farrah.

Tama lang.

Napahinga ako nang malalim sa maliit na boses sa aking utak na siyang nagpakalma sa akin.

“Nandito na po tayo, ma’am,”

Napatingin ako sa labas ng bintana. Nandito na nga kami sa tapat ng kompanya ni Javier. Nagbayad na ako at mabilis nang bumaba ng taxi.

Pumasok ako sa naturang gusali at nagdire-diretso sa elevator. Nakakapagtakang hindi ako sinita ng guard at ng kung sino. Isinawalang bahala ko na lang iyon.

Nang marating ang palapag ng opisina ni Javier ay ang lalakeng sekretarya niya ang una kong nabungaran. Nakaupo ito sa tila reception area ng buong palapag na ito, kahit opisina lang naman ni Javier ang nandito. Malamang ay kailangan munang dumaan sa kanya bago mo makausap si Javier.

Napaangat ang tingin nito sa akin nang maramdaman ang pagdating ng kung sino. Gumuhit ang pagkabigla sa mga mata nito.

“Ms. Gardiola,”

Hindi na nakapagtatakang kilala ako nito. Dinig na dinig ko noon na siya ang napag-utusan ni Javier para asikasuhin ang pagpapatalsik kay Gael sa lahat ng ospital. Gayunpaman, hindi ko sinisisi ang sekretarya niya, wala siyang kinalaman sa pagkawalang-hiya ng amo niya.

“Hi. Nandyan ba si Javier?” Kalmado kong tanong dito.

“I’m sorry Ms., he’s in a conference meeting as of this moment.” Nadismaya ako sa sinabi nito. “But you can wait for him inside his office, I’m sure the big boss won’t mind.”

Umiling ako rito. “Hindi na, baka mabigla iyon kapag nabungaran ako sa loob ng office niya. Dito ko na lang siya sa labas hihintayin.”

Tumango na lang ito kahit parang hindi sang-ayon. Imbis na mapanisan kami ng laway dito, naisipan ko na lang siyang kausapin. Mukha naman siyang walang pinagkakaabalahan.

“Uhm, ano nga palang pangalan mo?”

Ngumiti ito na siyang nagpalabas ng biloy nito sa magkabilang pisngi. Aaminin kong may maipagmamalaki ito sa itsura. Ngumingiti ang mga mata niya kapag ngumingiti siya, at ang kanyang balat, maputing-maputi.

“Jack Benitez at your service!” Pabiro itong sumaludo. Napangiti na rin ako sa kanya. Nakakahawa ang ngiti niya. Akala ko magiging pormal na ito palagi sa akin. Buti naman at hindi.

“Hindi ka purong Pinoy, ano?” usisa ko.

“My mother is Japanese. Ikaw? Halata rin sayo ang pagiging hindi purong Pinoy.”

Ngumiti ako. “Espanyol ang nanay ko.”

“Ohh, that explains your light brown eyes.”

Mabilis ko itong nakagaanan ng loob. Mabait ito at hindi ko inaakalang may pagkamadaldal, nakwento niya na yata ang talambuhay niya pero wala pa rin si Javier. Mabuti na lang at naaaliw ako sa sekretarya niyang ito. May pagkakengkoy din kasi ang lalake kaya hindi nito nabibigong patawanin ako. Sa mga kwento niya ay may kasama pang mga action at sariling sound effects kaya matatawa ka talaga sa kanya.

“Seryoso? Ginawa mo talaga ’yon?” Hindi makapaniwalang sabi ko pero hindi ko rin mapigilan ang sariling matawa. Nakwento niya kasi iyong araw na nakamit niya raw ang pangarap niya, iyon ay ang pindutin ang fire alarm sa school nila.

“Oo naman! Kahit suspension ang kinahinatnan ko! Hindi ko ’yon pinagsisisihan—-”

“Jack.”

Parehas kaming natigilan sa isang matigas at buong-buong boses. Napalingon ako at para bang lumukso ang puso ko nang makitang muli si Javier.

“Boss…” Napaayos ng tayo si Jack.

Napakatindig ng pagkakatayo ni Javier. Nakakaintimida siya lalo na sa suot niyang gray na suit na bagay na bagay sa matikas niyang pangangatawan. Kaagad nanuot sa aking pang-amoy ang mamahalin niyang pabango. Iyong klase ng pabango na kapag nahagip ng pang-amoy mo ay talagang mapapalingon ka para alamin kung sino ang nagtataglay ng nakakahalinang amoy na iyon.

Lumipat ang kanyang tingin sa akin niya. Halos panlamigan ako sa uri ng kanyang tingin. Malamig ang kanyang mga mata pero hindi ko alam kung bakit may nahihinuha akong galit doon.

“This is work hours, Jack, I am sure you’re fully aware of that.” Baling muli ni Javier kay Jack. Mabibigat ang salitang binitawan nito habang masama ang tingin sa sekretarya. Napayuko si Jack, tila ito naging maamong tupa dahil sa presensya ng kanyang amo.

“I deeply apologize, boss.”

Hindi na muling nagsalita si Javier. Bumaling ulit ito sa akin. Wala sa sarili akong napalunok. Bakit parang siya pa yata ang galit? Hindi ba ay ako ang galit? Muntik ko nang makalimutan ang pinunta ko rito. Kailangan ko siyang makausap patungkol kay doc Anthony.

“In my office. Now.” Iyon lang ang sinabi nito at nagdire-diretso na siya sa kanyang opisina. Alam kong sa akin niya iyon inuutos. Pwes, hindi niya na iyon kailangan iutos.

Binalingan ko ng saglit na tingin si Jack na kimi akong nginitian bago ko sinundan si Javier. Taas noo akong pumasok sa opisina niya, handang-handa na siyang komprontahin ukol sa kagaguhang ginawa niya. Pero ganoon na lamang ang gulat ko nang pagkaapak na pagkaapak ko pa lang sa loob ng kanyang opisina ay hinigit na niya ako papasok at pabalyang sinandal sa pinto dahilan para malakas iyong magsara!

Kumabog ang dibdib ko nang ipitin nito ang katawan ko gamit ang kanya. Ang isang kamay niya ay nasa gilid ng aking ulo. Yumuko siya upang maglapit ang aming mga mukha, ngayon ay malinaw na malinaw na ang galit sa mga mata niya habang nakatingin sa akin.

“

You really know how to push my buttons.“ Mahina ngunit mapanganib nitong sabi.

Hindi ako kaagad nakapagsalita dahil pa rin sa gulat sa biglaan niyang aksyon. Nang makabawi ay nangunot ang noo ko sa pagtataka.

“A-Anong sinasabi mo?” Hindi ko naiwasan ang mautal dahil sa mainit at mabango niyang hiningang tumatama sa aking labi. Hindi ko rin matagalan ang pagtitig sa nanlilisik niyang mga mata.

“Huwag mo akong gaguhin, Farrah. You know how much of a fucking jealous man I am. You know

too damn well that I don’t fucking share what’s mine!“

Napakislot ako sa biglaang pagsigaw nito. Pero hindi niya iyon alintana. Halos magliyab na ang mga mata nito.

“When I say you’re mine, then you’re fucking mine. Hindi ka pwedeng ngumiti, tumawa, o makipag-usap sa kahit kaninong lalake. Akin ka lang, Farrah. Akin lang. Naiintindihan mo?”

Hindi ako makapaniwalang tumingin sa kanya. Oo, noong kami pa ay seloso talaga siya, may pagkapossessive din siya pero hindi ganito kalala!

“Hindi pwede ’yang sinasabi mo!”

Agaran ko siyang tinulak pero para lang akong nagtulak ng pader. Impit akong napadaing nang mas ipitin niya pa ang katawan ko gamit ang kanya. Mas yumuko siya para tumapat ang kanyang labi sa aking tenga.

“What

is the one and only rule I told you before?“ Nanigas ako sa binulong nito sa aking tenga. Bahagya pang dumadampi sa punongtenga ko ang kanyang labi na nagpanindig sa mga balahibo ko. “What is that rule again, Farrah?”

Nang-uuyam nitong tanong.

Mariin akong napapikit. “Always obey you…”

“

So, malinaw ka namang palang nakakaalala…“ Mabagal nitong wika. Unti-unting pumalibot ang kanyang palad sa aking leeg. “Follow my rule…

unless

you wanna have a taste of my punishment?“

Umiling ako kahit tila sinasakal niya na ako sa pagkahawak niya sa aking leeg. Ngunit hindi iyon kahigpitan, tila ba pinapakita niya lang na wala akong karapatang suwayin siya dahil hawak niya ako sa leeg.

“

And this…“ Bumaba ang kamay niyang nasa gilid ng ulo ko para haplusin ang lantad kong hita. Nagtaasan ang mga balahibo ko sa parteng nadaanan ng kanyang kamay. “You’re not allowed to expose these luscious thighs if it’s not for me. D’you understand?”

Para akong masunuring tuta na tumango sa kanya. Ang palad niyang nakapalibot sa leeg ko ay napunta na lang sa kanang gilid ng aking leeg. Mas yumuko pa siya para maabot ng kanyang mukha ang kaliwang gilid ng leeg ko. Nagwala ang aking puso nang tumama ang dulo ng kanyang matangos na ilong doon, isama pa ang mainit niyang hiningang tumatama rin sa aking balat.

“Now… tell me why you’re here.”

Bumuka ang aking bibig para magsalita. Pero nablanko ang utak ko nang dumampi ang malambot niyang labi sa sensitibong parte ng leeg ko. Napasinghap ako nang gumapang ang labi niyang iyon paakyat sa aking panga, at pabalik sa malambot na ilalim na parte ng aking tenga. Marahan niya iyong sinipsip na siyang nagpaawang ng aking labi. Marahan akong napapikit.

“I’m waiting for your answer, Farrah.”

Shit. Ano nga ulit iyong tanong niya?

Bumalik sa aking leeg ang kanyang labi. Hindi ako nakapagprotesta nang sipsipin niya ang balat ko roon. Madiin ang kanyang pagkakasipsip, sigurado akong nag-iiwan siya ng marka. Wala akong nagawa kundi ang kumapit sa kanyang balikat. Nanghihina ang tuhod ko at pakiramdam ko ay babagsak na ako sa kahit anong oras.

Nang bahagya niya nang ilayo ang mukha sa akin ay namumungay na ang mga mata ko. Matiim siyang tumitig sa akin. Hanggang sa ang mga mata niya ay bumagsak sa aking labi. Napigil ko ang aking hininga.

Kung may napansin man ako sa pag-angkin niya sa akin kagabi, iyon ay ang lahat ng parte ng katawan ko ay tinikman at hinalikan niya… maliban sa aking labi.

Hinaplos ng kanyang hinlalaki ang ibabang labi ko. Kusa akong napapikit.

Hindi ko man maamin sa sarili, pero hindi ko rin maitangging namimiss ko ang kanyang halik, ang kanyang mga halik sa aking labi na punong-puno ng pagmamahal at pag-aaruga.

“If you only treated me right… maybe I could still kiss this lips the way I used to before.”

Muli akong napadilat. Halo-halong emosyon na ang naglalaro sa mga mata niya habang pinagmamasdan ang mukha ko.

“But you didn’t…”

Mabilis itong lumayo sa akin. Naiwan akong natanga sa aking pwesto. Pumoproseso pa sa utak ko ang huli niyang mga sinabi. Nang tuluyan ko iyong maintindihan ay kumabog ang dibdib ko, pero sa bawat kabog no’n ay ramdam ko ang kalakip na hapdi.

“What brought you here?”

malamig nitong tanong.

Umalis na ako sa pagkakasandal sa pinto. Napaiwas ako ng tingin.

“Tungkol kay—-”

“Oh, right.” Pinutol niya ang sasabihin ko kaya nabalik ang tingin ko sa kanya. “Your mother is asking for money, isn’t she?”

Literal na napaawang ang mga labi ko sa sinabi niya.

“What does she want this time? A house? Car? Jewelry?”

Hindi ako nakaimik. Ramdam ko ang matinding pagsikip ng dibdib ko dahil sa sinabi niya.

Oo, tinupad niya ang sinabi niya noon na ibigay ang lahat ng mga luho ni nanay. Nagugulat na lang ako noon na may mga bagong mamahaling gamit si nanay, mga signature bags na limited edition, mga branded na damit, sapatos, alahas, at kung ano-ano pa. Alam kong kay Javier galing lahat ng mga iyon. Pero pag kinokompronta ko naman si Javier patungkol do’n, sinasabi niya lang na hayaan ko na lamang siya. Wala lang daw iyon sa kanya.

Pero ngayon…

“How about signature bags? Oh, right, iyon nga pala ang mga gusto niya. Those limited edition bags from Europe.”

Kumuyom ang mga kamao ko. Ramdam ko ang nagbabadyang luha sa aking mga mata pero kumurap-kurap ako para maalis iyon. Mabuti na lang at nakatalikod siya sa akin. Kinukuha niya ang pitaka sa drawer ng kanyang mesa.

Nang makalapit siya sa akin ay inilahad niya ang isang black card, pero hindi iyon ang calling card niya. Isa iyong credit card.

“Here, just give this to your—-”

“Hindi niya magagamit iyan.”

“Why not? She can just travel anywhere to buy whatever she—-”

“Hindi na makakabangon sa hukay ang nanay ko, Javier!” Hindi ko na napigilan ang magtaas ng boses. Mas sumisikip ang dibdib ko sa bawat sandali. Hindi ko na rin napigilan ang mga luhang kanina pa gustong kumawala. Pero kaagad kong pinalis ang mga iyon gamit ang likod ng aking palad. “Huwag ka mag-alala, Javier. Patay na si nanay.”

Gumuhit ang pagkabigla sa mukha nito. Pero pilit kong pinatapang ang aking loob maging ang aking ekspresyon. Kahit alam kong kitang-kita pa rin ang hinanakit sa aking mukha.

“At kung pwede sa susunod, huwag ka nang tumalon sa konklusyon. Pinapahamak ka nang sarili mong maling akala.” malaman kong pahayag sa kanya.

Hindi ko na hinintay pa ang sasabihin niya. Tumalikod na ako at nilisan ang kanyang opisina… kasabay nang pag-uunahan sa pagpatak ng aking mga luha.

Hindi na nga talaga siya ang Sage na minahal ko noon… Hindi ko alam, pero tang ina bakit ang sakit?!

eleventh card

Katatapos lang naming magpaalam ni Hazel sa isa’t-isa. Pagkatapos kasi ng kaganapan kanina ay nagpunta ako kina Hazel. Naalala ko kasing umalis na lang ako sa bahay niya nang walang pasabi, tapos ay hindi pa ako nakapagpasalamat sa pagkukusang-loob niyang patirahin ako sa kanila. Pero ngayon ay ayos naman na. Nakapag-usap na kami at nakapagpasalamat na rin ako rito.

Nagsimula na akong pumunta sa sakayan. Pero habang naglalakad ako palayo ng bahay niya ay napapatingin sa akin ang aming mga kapit-bahay.

Malamang ay dahil pa rin iyon sa nangyari kagabi, iyong pagkakita nila sa akin kasama ang isang hindi ordinaryong tao na si Javier. Hindi ko na lamang sila pinansin kahit pa lantaran ang pagbubulong-bulungan nila.

“Kung ano ang kina-anghel ng mukha, iyon ang kinabaliktaran ng pag-uugali. Makati rin pala ang babaeng iyan.”

“Malamang pokpok ang nanay, kaya pokpok din ang anak.”

“Kung ano nga talaga ang puno, siya rin ang bunga.”

Kumikirot ang puso ko sa naririnig pero pilit ko na lang silang inignora. Mas lalaki lang ang kaguluhan kung papatulan ko sila. Hindi rin naman ako ganoong klaseng tao, mas pinipili ko na lang kimkimin ang mga bagay-bagay kaysa isiwalat sa kanila ang katotohanan. Hindi mo rin naman kasi mababago ang utak ng taong sarado ang pag-iisip.

Alas kwatro na nang makabalik ako sa condo ni Javier. Nakakain na ako sa bahay nila Hazel. Hindi ko alam kung dito ba kakain si Javier ng pang-hapunan, siguro ay doon na siya sa opisina niya kakain. Anong oras ba iyon umuuwi? Noong kami pa ay ala sais nakakauwi na siya, sinisigurado niya kasi lagi na sabay naming kakainin ang niluto ko…

Marahas akong napailing.

Tsk. Bakit ko ba siya iniisip? Bahala siya kung saan siya kakain. Hindi naman porque dito na ulit ako sa condo niya nakatira ay babalik na ako sa dating gawi na ipagluto siya.

Hinubad ko na ang aking mga damit. Balak kong magbabad sa bathtub niya na pinuno ko ng maligamgam na tubig. Gusto kong mapagpahinga ang utak ko kahit panandalian lang.

Napahinga ako nang malalim nang sa wakas ay mailubog ko ang katawan sa tubig. Napapikit ako.

Kamusta na kaya si Gael? Gising na kaya siya?

Ako pa naman ang unang hinahanap no’n kapag nagigising siya. Sana naman ay bumuti na ang kalagayan niya.

Napabuntong hininga ako. Gusto ko na siyang makita.

Mamaya, sisiguraduhin kong matatanong ko si Javier kung saang ospital niya ito dinala. Hindi naman siguro siya magagalit… Sana…

Umabot din ng lagpas isang oras ang pagbababad ko sa tubig. Nang matapos at makapagbanlaw na ako ay nagsuot na ako ng pantulog, isang manipis na pajama at spaghetti strap na sando. Pinatuyo ko muna ang aking buhok bago nahiga sa kama.

Patagilid akong nahiga. Wala naman na akong ibang mapagkakaabalahan, kaya imbis na mag-isip nang mag-isip ay itinulog ko na lang ang lahat.

Hindi ko alam kung gaano na ako katagal natutulog. Naalimpungatan lang ako nang makarinig ng malumanay na ingay. Sandaling nangunot ang noo ko pero dahil sa antok ay hindi ko na pinansin.

Makakatulog na sana ako ulit nang makarinig ako ng mahihinang yabag. Palapit iyon nang palapit sa akin. Nang tumigil iyon ay naramdaman ko ang hindi mapakaling pakiramdam. Pakiramdam ko ay may nakatitig sa likod ko.

Nangunot ang noo ko pero nanatili akong nakapikit. Ilang sandali lang ay nakarinig ako muli ng mga yabag na sinundan ng pagbukas sara ng isang pinto. Unti-unti akong dumilat. Umayos ako ng pagkakahiga, napatingin ako sa pinto ng banyo ng marinig ang paglagaslas ng tubig doon.

Nakauwi na si Javier?

Tumingin ako sa maliit na orasang nakapatong sa side table. Alas onse na ng gabi! Ganitong oras na umuuwi si Javier?

Masyado yata siyang subsob sa trabaho. Marahil ay sa opisina niya na rin siya kumakain.

Bumalik ako sa dating pwestong nakatagilid ng higa, nag-iwan ako ng malaking espasyo sa likod ko para kay Javier.

Pumikit ako. Mas mabuti pang bumalik na ako sa pagtulog. Ayoko siyang makita, ni ayoko siyang maramdaman. Sariwa pa rin sa akin ang mga katagang binitawan niya kanina sa opisina, hindi man dapat, pero ang sama ng loob ko sa kanya.

Hindi pa rin ako makapaniwalang kaya niyang sabihin iyon sa akin… O baka dahil sadyang hindi ko matanggap na nagbago na talaga siya.

Mahina akong napabuntong hininga. Kailangan ko nang sanayin ang sarili… Hindi ko na dapat pang hayaang maapektuhan niya ang puso ko.

Natigil ako sa pag-iisip nang marinig ang muling pagbukas ng pinto ng banyo. Narinig ko ang mahihina niyang yabag. Pinakiramdaman ko ang paligid. Dinig ko ang pagbukas niya ng aparador sunod ay ang malamyos na tunog ng pagsuot niya ng damit. Matapos no’n ay ang papalapit niya muling yabag, at sa huli ay ang paglubog ng kama sa aking likod.

Mariin akong napapikit. Hindi ko alam kung bakit kumakabog nang malakas ang puso ko. Gusto ko nang matulog ulit pero nakakainis dahil nawala na ang antok ko. Tila rin naging alerto ako sa paligid.

Ramdam ko ang paghiga niya at marahang paghila ng makapal na kumot na nakatakip din sa aking katawan para ipangkumot niya rin sa kanya. Napalunok ako. Nanatili lang akong nakatalikod sa kanya nang sa gayon ay hindi niya mapansing gising ako.

Natatakot akong baka gawin namin ulit iyon . Ayoko pa ulit. Natatakot akong bumigay na naman ang katawan ko sa kanya. Ang plano ko ay hayaan siyang gamitin ang katawan ko, wala sa plano ko ang bumigay sa sensasyon. Pero kailan ko ba siya natiis?

Naramdaman ko ang paggalaw niya sa likod ko. Lihim na naman akong napalunok. Siguro ay umayos sa mas komportableng posisyon, ewan ko.

Naging hindi mapakali ang pakiramdam ko sa aking likod. Doon pa lang, alam ko nang nakatitig siya sa likod ko…

Kumuyom ang kamay ko sa unan nang maramdaman ko muli ang paggalaw nito. Pero ngayon, malinaw sa aking ang dahilan ng paggalaw niya ay para umusog papalapit sa akin…

Hanggang sa naramdaman ko na ang mainit na hininga nito sa aking batok. Pinilit kong huwag magpahalata ng reaksyon. Baka sakaling pag napagtanto niyang malalim ang tulog ko ay hindi niya na ituloy ang kung anumang ibinabalak.

Naramdaman ko ang pag-angat ng kamay nito, marahang pinasadahan ng dulo ng kanyang mga daliri ang lantad kong braso. Nagsitayuan ang mga balahibo ko nang dahil doon.

Shit.

Unti-unting gumapang ang dulo ng kanyang mga daliri pataas. Nang umabot ang kanyang daliri sa aking balikat, ay hinuli nito ang manipis na strap ng suot kong sando saka niya iyon dahan-dahang ibinaba.

Halos mapasinghap ako nang lumapat ang mainit niyang labi sa gilid ng aking leeg. Unti na lang ay baka malaman niyang gising talaga ako. Lalo na nang unti-unti niya nang nililis pababa ang kumot na tumatakip sa aking katawan habang magaan niyang pinapagapang ang labi pababa sa aking balikat, at pagilid sa aking batok.

“Hmm, you smell so divine.” Pinagtaasan ako ng balahibo sa batok dahil sa kanyang pag-singhot sa akin.

Mas nilapit niya pa ang katawan sa akin, partikular ang kanyang pang-ibabang katawan sa akin. Nanigas ako nang maramdaman ang bukol sa aking pwetan. Tila ako nalagutan ng hininga.

Lalo pa nang sinimulan niyang igalaw ang pang-ibabang katawan, pinapadama sa akin ang unti-unting pagtigas ng kanyang pagkalalake. Para niya akong inuulos habang may mga damit pa kami. Para akong hinihingal sa ginagawa niya.

Dry humping… kung hindi ako nagkakamali ay iyon ang ginagawa niya.

Pinapatakan niya pa ng maiinit na halik ang batok ko habang patuloy siya sa paggiling ng balakang sa aking likuran. Hindi na ako makahinga nang maayos sa ginagawa niya. Ramdam ko ang pagtigas at paglaki ng pagkalalake niya sa kanyang bawat galaw.

Muling gumapang pabalik ang kanyang malambot na labi sa aking leeg, tila napapaso ang aking balat sa init na dala ng kanyang hininga at labi, hanggang sa marating ng mga labi niya ang aking tenga.

“I know you’re awake.” Lumukso ang puso ko sa binulong niya sa akin. “I can feel your goosebumps, sweetheart.”

Hinaplos nito ang braso ko. Mariin na lamang ulit akong napapikit.

“Nagpapanggap kang tulog para ano? Para hindi kita makuha ngayong gabi?” Nang-uuyam itong tumawa.

Tinahiya niya ang katawan ko kaya idinilat ko na ang aking mga mata. Nakasalubong ko ang kanyang mga matang nakangising nakatitig sa akin. “That won’t stop me, Farrah.” Napigil ang aking paghinga nang yumuko siya para mapalapit ang kanyang labi sa aking tenga. “Nothing can.”

Napahawak ako sa braso niya nang lumusot ang kanyang isang kamay sa loob ng aking pajama pati na rin sa panloob ko. Kaagad pinuntirya ng daliri niya ang aking bukana. Bahagyang napakislot ang bewang ko.

“I want to be inside this…” Tinukso nito ang namamasa kong butas. Nang mas lalo iyong namasa ay unti-unti niyang tinulak papasok ang kanyang isang daliri sa loob. “…tight cunt…” Napapikit ako nang maglikot ang kanyang daliri sa aking loob. Inilapit niya muli ang labi sa aking tenga. “And no one, not even you, will be able to stop me.”

Mabilis nitong inalis ang kamay sa loob ng aking pajama at pinaikot ang aking mga hita sa kanyang bewang. Napadaing ako nang bigla niyang idiin ang harapan sa akin.

“Javier,” singhap ko sa kanyang pangalan. Damang-dama ko ang katigasan ng kanyang pagkalalake sa aking hiyas. Lalo pa at nagpatuloy siya sa senswal na pagkiskis ng kanyang harapan sa akin—- mabagal ngunit napakadiin. Pumipintig na ang aking pagkababae sa ginagawa niya. “Ahh, Javier…”

“Yeah? You like this?” Mas diniinan nito ang ginagawa. Shit. Basang-basa na ako.

Mariin akong napapikit. Sa pangalawang pagkakataon, binibigo na naman ako ng katawan ko.

“Ah, fuck,” malalim at namamaos na ungol nito. Nang dumilat ako ay nakita ko ang matinding pangangailangan sa mukha nito. Halos sunggaban niya na ako sa tingin. “Tell me that you want more.”

Nakagat ko ang aking ibabang labi. Nangungusap akong tumingin sa kanya.

Sa pangalawang pagkakataon, tanga na naman ako.

“Please, Javier.”

Napangisi ito. Mabilis itong humiwalay sa akin at walang ano-anong hinila pababa ang aking pajama kasama na ang aking pangloob. Pagkatapos ay hinawakan niya ang aking dalawang tuhod para paghiwalayin.

Napakislot ang bewang ko nang haplusin ng kanyang hintuturo ang hiwa ko pababa sa aking butas. “Ahh, so wet… “

Mabini pa niyang hinaplos ang aking klitoris bago niya dahan-dahang pinasok ang isang daliri sa akin. Sinimulan niyang ilabas pasok ang daliri sa akin habang nakabuka ako sa kanyang harapan. Hindi ko na ininda kung anong itsura ng posisyon ko sa kanya, masyadong nakakaliyo ang paggalaw ng kanyang daliri sa loob ko.

“Ohh, Javier…” Napapaangat na ang balakang ko.

Nagdagdag pa siya ng isang daliri, mas lalong sumarap ang pinapadama niya sa akin. Hanggang sa, gamit ang kanyang isang libreng kamay ay nilabas niya na ang kanyang nangangalit na pagkalalake mula sa kanyang boxers. Kita ko ang paghagod niya sa sariling ari habang patuloy siya sa paglaro ng akin.

“Ahh, Javier… Ohh.” Ang panuorin siyang nilalaro ang sarili ay mas nagpapainit sa akin. Tigas na tigas na ang kanyang pagkalalake na halos lumalabas na ang mga ugat niya roon.

“Fuck, I can’t hold on any longer.” Inalis nito ang kamay sa akin para mabilis na alisin ang kanyang boxer saka niya mas binuka ang aking mga hita. Nakaluhod siya sa aking harapan nang pinadulas niya ang ulo ng kanyang pagkalalake mula sa pagitan ng aking hiwa patungo sa aking naglalawa nang bukana. Unti-unti ay inulos niya ang sarili papasok sa akin.

Parehas kaming napaungol sa pagsayad ng aming kasarian. Damang-dama ko ang laki niya na bumabanat sa akin.

“Fuck. Sweetheart.” Tuluyan niyang sinagad ang kahabaan niya sa akin. Umawang ang aking labi sa sensasyon. Lalo na nang magsimula siyang gumalaw—- mabagal at sensuwal muna sa umpisa. Ngunit unti-unting nagkaroon ng bilis kinalaunan.

Napakapit ako sa unang hinihigaan ko habang nagiging sunod-sunod na ang pag-ulos ni Javier habang nakaluhod pa rin sa aking harapan. Humawak pa siya sa bewang ko para mas maasinta ang bawat pagpasok.

Lumalakas na ang bawat ungol ko. Umiingay na ang bibig ko. Hindi ko na mapigilan ang sarili.

At habang halos nababaliw na ako sa sarap ay inangat niya ang sando ko sa itaas ng aking dibdib. Pagkatapos ay yumuko siya at agad sinunggaban ang aking lumantad na dibdib. Awtomatikong napasabunot ako sa buhok niya.

“Javier,”

Kinagat ko ang aking labi para pigilan ang paglakas pa ng ungol ko. Patuloy siya sa salitang pagsipsip sa dalawang tuktok ng aking dibdib. Napahigpit ang kapit ko sa kanyang buhok. Pinaikot ko na ang mga hita ko sa bewang niya.

“Hmm,” nang humiwalay siya sa dibdib ko ay hinawakan niya ang magkabilang hita ko.

Nabigla na lang ako nang mabilis siyang umikot para ipagpalit ang posisyon namin, ngayon ay nakaupo na ako sa ibabaw niya. Ako na ang nasa ibabaw! Nanlalaki ang matang napatingin ako kay Javier.

“Ride.” Iyon lang ang sinabi niya bago hawakan ang bewang ko at igiya pagalaw. Napalunok ako. Nag-aalinlangan ako pero nang madama ko muli ang kahandaan niya sa loob ko ay unti-unti akong nagpaubaya. Marahan kong inangat ang katawan, nang akmang marahan ko ulit na ibababa ang sarili ay marahas niya nang nahila pababa ang bewang ko dahilan para sumagad papasok ang kanya sa akin. Napasinghap ako. Shit! Sagad na sagad!

“Ohh, you look so fucking hot, babe.”

Napakagat ako sa aking labi. Nagkusa na ako sa pagtaas-baba. Gusto ko ulit matikman ang sarap na iyon… ang sarap na ’to.

Tinukod ko ang dalawang palad sa dibdib niya at mas ginalingan ang pagtaas-baba. Pataas nang pataas ang bawat pag-angat ng balakang ko para mas sumagad at mapuwersa ang pasok ng pagkalalake niya sa akin. Sumasabay na ang aking dibdib sa bawat paggalaw ko.

Hindi magugustuhan ng nobyo ko pag nalaman niyang ginagawa ko ito… Pero masyado na akong bulag sa sensasyon para alalahanin pa iyon.

“Ah, shit, yeah, just like that… Damn baby!”

Maingay na ang bawat pagsalpukan ng katawan namin. Habang patagal nang patagal ay mas lalong sumasarap.

Biglang bumangon si Javier para sunggaban ang aking mga dibdib. Sumandal siya sa headboard at hinapit ako papalapit sa kanya para masubo niya muli ang aking isang dibdib habang patuloy ako sa paggalaw. Mas tumindi ang sensasyong aking nararamdaman.

Napakapit na ako sa headboard na nasa harap ko. Namamawis na ang katawan ko pero hindi ko iyon alintana. Tuloy ako sa pagtaas-baba. Napatingala na ako at napapikit, ramdam ko naman ang paggapang ng halik niya sa aking leeg, pataas sa aking tenga. Hinalik-halikan niya ako ro’n na nagbibigay kiliti sa akin.

Hindi ko lubos maisip na ginagawa ko ang bagay na ’to. Pero shit, hindi ko mapigilan. Ang sarap. Ang sarap pakiramdaman ng kanyang tigas na tigas na malaking pagkalalake sa loob ko.

“Fuck, ride me faster.” Mahigpit niyang hinawakan ang balakang ko at iginiya ako sa mas mabilis na paggalaw. Halos siya na ang nagtataas baba sa akin. Tuloy ay mas dumiin pa ang bawat pasok niya. Hindi ko na makayanan. M-Masyadong masarap. Nakakabaliw.

Malapit na ako…

“Ahh, J-Javier…”

Hindi man niya sabihin ay ramdam ko na rin ang nalalapit niyang orgasmo. Mas magiging agresibo na siya. Inangat niya na ang kanyang balakang para salubungin ang mabibilis na pagbagsak ng pang-ibabang katawan ko sa kanya.

“Javier. Javier.” Nag-iiba na ang tono ng boses ko, tila may hinahanap, may gustong marating.

“Yeah, give it to me baby.”

Kumapit siya sa aking pang-upo habang ang mga braso ko ay pumaikot sa kanyang batok. Ramdam ko ang paglaki nang paglaki ng kanyang pagkalalake… senyales na malapit na malapit na rin siya.

Mas binilisan ko pa ang paggalaw, halos umuga na ang kama. Ramdam ko na ang pamumuo ng kung ano sa aking puson, gusto na nitong kumawala.

“Fuck, fuck, fuck, Farrah!” Gigil na gigil na pinisil niya ang pang-upo ko, desperado nang labasan. At shit! Gumagalaw na rin siya sa ilalim ko, binabayo na rin ako mula sa ilalim!

“J-Javier! Ohh, please! Ahh!”

“I know, sweetheart. I’m coming, too. Ughhh! Yeah, I’m coming! Holy shi—-”

Hindi na nito natuloy ang sinasabi. Malahayop itong napaangil at diniin ang pang-upo ko sa kanya. Sinigurado niyang sagad na sagad ang pagbaon niya sa akin nang maramdaman ko ang pagputok niya sa loob ko, kasabay ng pagragasa rin ng aking katas sa kanyang kahabaan.

“Oh

h!

Javier! Ahhh!“ Nanginig ang katawan ko at nanigas ang bawat kalamnan ko sa katawan. Pakiramdam ko ay naabot ko ang langit sa matinding sarap.

Hapong-hapong bumagsak ako sa katawan ni Javier. Pareho pa rin kaming nakaupo, nakasandal siya sa headboard habang ako’y nakasandal sa kanya. Nakabaon ang mukha niya sa leeg ko habang parehas naming hinahabol ang aming mga hininga.

Napapikit ako. Unti-unti ay kumalma na ang pagtibok ng puso ko. Unti-unti na ring bumalik sa katinuan ang isip ko. At ngayong nailabas ko na ang init ng katawan, doon ko na tuluyang napag-isip-isip ang ginawa ko.

Naging mariin ang aking pagkakapikit. Shit… Ano ba itong pinaggagagawa ko?

Talagang ako ang… tang ina. Hindi na ako ’to.

Mabilis na umalis ako sa pagkakasandal kay Javier. Akmang aalis na rin ako sa pagkakaupo sa ibabaw niya nang nagulat na lamang ako nang bigla niyang pinaikot ang mga braso sa aking bewang at muli akong hinila pasandal sa kanya. Namilog ang mga mata ko sa pagkabigla.

“No. Stay…” Humigpit ang pagkakaikot ng braso niya sa akin habang mas binaon niya ang mukha sa aking leeg. Hindi ako nakagalaw. Bumilis ang tibok ng puso ko. N-Nakayakap siya sa akin nang napakahigpit, a-ayaw akong pakawalan.

“J-Javier…” Hindi ko alam ang sasabihin. Parang tumigil sa pagproseso ang utak ko.

Shit ulit! Kanina ay kumalma na ang puso ko pero ngayon ay nagwawala na naman!

“Javier—-”

“About your mother…” Natigilan ako sa sinabi niya. Nakabaon pa rin ang mukha niya sa leeg ko kaya hindi ko makita ang kanyang ekspresyon. “I… I didn’t know she’s already… she’s already dead… I’m sorry…”

Mas nagwala pa ang puso ko. Hindi ko lubos inaasahan na lalabas mula sa bibig niya ang mga katagang iyon.

Humihingi siya ng tawad…

A-Akala ko tuluyan na siyang nagbago. Pero kung totoong tuluyan na nga siyang nagbago, hindi niya sasabihin iyon, hindi ko maririnig ang matinding pagsisisi sa boses niya.

Nakagat ko ang loob ng aking pisngi. Bakit pakiramdam ko… naririnig ko ang Sage na dating minahal ko sa kanya ngayon?

Ang Sage na mapagkumbaba… Ang Sage na sising-sisi kapag hindi sinasadyang nasasaktan niya ang damdamin ko.

Hindi ko alam pero biglang nanubig ang aking mga mata. Pakiramdam ko ay muli kong nakasama ang dating Sage… ang aking Sage.

Marahil ay pag-iilusyon lang ito. Pero masama bang mangarap kahit panandalian lang?

“I… I shouldn’t have… I didn’t—- fuck…” Hindi nito maisawalat ang gustong sabihin. Para itong naguguluhan.

Napahinga ako nang malalim, lalo na nang humigpit pa ang yakap niya. Pilit kong pinipigilan ang mga luhang gusto nang kumawala. Ngayon ko lang napagtanto kung gaano ko namiss ang mga yakap niyang ganito na para bang sakin siya humuhugot ng lakas.

Unti-unti ay umangat ang aking isang kamay para haplusin ang kanyang buhok.

“N-Naiintindihan ko, Sa—- Javier… Naiintindihan ko.” Pinilit kong huwag panginigan ng boses. Muntik ko pa siyang matawag sa pangalang iyon…

Huminga ito nang malalim, bago dahan-dahang inangat ang mukha mula sa aking leeg. Tumingin siya sa akin. Nakagat ko ang aking pang-ibabang labi nang magtama ang aming mga mata.

“How? Bakit siya namatay?”

“Sa sakit… STD.”

“When?”

“5 years ago…”

Natigilan ito, nakita ko ang pagkatigil na iyon sa mga mata niya.

Napaiwas na lamang ako ng tingin.

“How about…

your father? Manong Victor? Nasaan na siya ngayon?“

Ako naman ang natigilan. Bumalik ang tingin ko sa kanya at nakita sa kanyang mukha ang kasabikan sa aking sagot.

Hindi ako nakapagsalita. Walang imik na lang akong umalis sa kanyang ibabaw. Nagtatakang sinundan ako nito ng tingin.

Bababa na rin sana ako ng kama nang hulihin niya ang braso ko.

“Farrah…”

Napahinga ako nang malalim. Sandali akong pumikit.

Sasabihin ko ba?

Pero w

ala naman nang saysay pang balikan ang sugat na naging peklat na sa nagdaang panahon.

Dumilat ako. Nang lingunin ko siya ay sinigurado kong wala siyang mababasa ni isang emosyon sa mukha ko.

“

Huwag na nating balikan ang nakaraan. Ang nangyari ay nangyari na.“

Hindi ko na inalintana pang wala akong kahit anong suot, tumayo na ako at nagtungo sa banyo.

Mas mabuti nang wala siyang alam.

twelfth card

Pumikit ako habang hinahayaang dumaloy sa aking katawan ang maligamgam na tubig mula sa dutsa. Kasabay ng aking pagpikit ay siya ring pagsulputan ng senaryong naganap kanina sa aking utak.

Ako… Sa ibabaw ni Javier… Umuungol… at paulit-ulit na tinatawag ang kanyang pangalan—- shit!

Marahas kong sinara ang dutsa.

Bakit ko hinayaan ang sarili kong gawin iyon? Hindi ako makapaniwalang magagawa ko ang bagay na iyon! At hinayaan ko na naman siyang pumutok sa loob ko!

Napabuga ako ng hangin.

Dumagdag na naman ang kasalanan ko kay Gael…

Inangat ko ang kamay para abutin na sana ang sabon nang biglang bumukas ang pinto. Mabilis akong napalingon at pinanlakihan ng mga mata.

“Javier!”

Hubad baro itong pumasok ng banyo kaya napaatras ako. Mariin ang titig nito sa akin na nagpapakabog na naman sa dibdib ko.

“B-Bakit ka nandito?”

“We’re not yet finished, Farrah.”

Muling nanlaki ang mata ko. Hindi pa man ako nakakapagsalita nang maliksi na itong nakalapit sa akin at bigla akong buhatin at isandal sa malamig na pader na impit kong kinatili.

“J-Javier.” Binuksan nito ang dutsa.

Unti-unting nabasa ang buhok nito. Hindi ako nakapagsalita nang mapagmasdan ang unti-unting pagtulo ng tubig sa kanyang makakapal na kilay, pababa sa kanyang matangos na ilong, mapupulang labi, hanggang sa mabasa na ang kanyang buong mukha at katawan.

Napalunok ako. Mas lalo siyang naging perpekto sa paningin ko.

“Javier… Hindi ka pa ba pagod? Baka—-”

“I still wanna fuck you.”

Umawang ang aking labi.

Bumalik na ito sa pagiging Javier… nawala na ang kaninang Sage.

“Hold tight.” Napakapit ako sa magkabilang balikat niya nang mas inangat niya ang katawan ko. Nakaikot ang mga hita ko sa bewang niya para hindi ako mahulog.

Napalunok ako nang tumama sa aking pagkababae ang dulo ng kanyang pagkalalake. Bakit ang tigas niya na naman?

“S-Sandali Javier—-” Humawak ako sa dibdib niya para bahagya siyang itulak pero natutok niya na ang kahandaan sa aking butas saka umulos papasok. Nauwi sa daing ang aking pagprotesta.

“Damn. So tight. Ugh.”

Marahan nitong hinugot ang kahabaan na siya na namang kinadaing ko. Nang muli niya iyong ibaon ay siya namang pagsinghap ko, sagad na sagad ang pagbaon niya. Hindi niya iyon kaagad hinugot.

Malakas akong napaungol nang iikot niya ang balakang dahilan para humalukay sa loob ko ang kanyang pagkalalake.

“Javier!”

Bumalik sa kanyang balikat ang kamay ko para doon kumuha ng suporta sa madidiin niyang pagsalakay. Paulit-ulit ang ginagawa niya—- marahan niyang hinuhugot, tapos ay madiin na binabaon, saka niya iiikot ang balakang para galugarin ang bawat sulok ng butas ko.

“Ahhh!” Napapikit ako, nakakunot ang aking noo sa matinding sarap na nararamdaman.

Lumapat ang labi nito sa aking leeg para halikan ako roon. Pero hindi lang yata halik ang habol niya, naramdaman ko ang madiing pagsipsip niya sa balat ko. Nag-iiwan siya ng marka! Hindi ako makatutol dala ng nakakabaliw na paghalukay ng kanyang kabuuan sa loob ko.

“Oh fuck, do that again.” aniya nang wala sa sarili kong napasikip ang loob ng aking pagkababae.

Sinunod ko siya. Pinasikip ko ang loob ng aking pagkababae na sunod-sunod niyang kinamura. Naging sunod-sunod na rin ang kanyang paghugot-baon sa akin.

Shit! Ang haba-haba niya talaga! Ang layo-layo ng nararating ng alaga niya sa loob ko. Punong-puno ang aking pakiramdam.

“Uh, feels good.

I just wanna fuck you over and over again.“

Nagpatuloy ito sa ekspertong pag-atras-abante. Hindi nagtagal ay naramdaman ko na naman ang nalalapit kong orgasmo.

Sinandal ko ang aking noo sa balikat ni Javier, pinakiramdaman ko ang sarap ng madidiin niyang paghugot-baon. Hindi na maayos ang aking paghinga.

Marahil ay naramdaman niya ang aking nalalapit na orgasmo kaya mas binilisan niya ang pag-indayog. Mas lumakas ang aking mga ungol. At hindi nga nagtagal ay naabot ko sa pangalawang pagkakataon ang nakakayanig-mundong orgasmo.

Hingal na hingal na napasubsob ako sa balikat ni Javier. Tumigil na ito sa paggalaw pero alam kong hindi pa ito nilalabasan.

Napahinga ako nang malalim nang sa wakas ay bumalik na sa normal ang aking paghinga.

“Calmed now?”

Inangat ko na mula sa pagkakasubsob sa balikat niya ang mukha ko. Tinanguan ko siya sa tanong nito.

Hindi ko napaghandaan nang ibaba niya ako bigla, nanghihina pa ang tuhod ko kaya muntik na akong matumba buti na lang ay napakapit ako sa balikat nito at nahuli niya ang bewang ko.

Mahina itong napatawa. “Oops.”

Sinamaan ko siya ng tingin pero nginisian niya lang ako. Napalunok at napaiwas na lang ako ng tingin.

Napaka-nakakaakit ng pilyong ngisi niya, nakakainis!

Pinatay na niya ang dutsa bago kinuha ang tuwalya. Pinunasan niya ang katawan naming dalawa. Tahimik lang ako habang pinupunasan niya ang akin, ganoon din naman siya. Nang matapos ay nabigla na naman ako nang buhatin niya ulit ako. Naglakad siya palabas patungo sa kama. Inilapag niya ako roon.

“Turn around.” Inikot niya ang katawan ko at pinakapit ang mga kamay ko sa headboard. Napakagat na lang ako sa aking ibabang labi nang paghiwalayan niya ang aking mga hita. Hindi ko siya nakikita sa posisyong ’to.

Handa na akong tanggapin ang pagpasok niya pero nagkamali ako sa pag-aakalang ang pagkalalake niya ang sasalakay sa akin.

Malakas akong napasinghap nang maramdaman ang mainit at basang dila niya sa aking pagkababae. Malaya iyong naglikot sa lantad kong hiyas.

Hindi ko na naman napigilan ang paulit-ulit na maisigaw ang kanyang pangalan. Pinaghiwalay niya pa ang aking dalawang pigi para mas malayo ang marating ng kanyang dila. Hindi niya ako tinantanan nang hindi muli nanginginig ang aking katawan. Kaya naman nang labasan ako ay tila langit na naman sa pakiramdam. At no’ng kakalma pa lang ang sistema ko mula sa orgasmo ay siya namang pagsalakay ng kanyang pagkalalake sa aking loob.

Kinuha niya ako sa ganoong posisyon. Hindi siya tumigil hangga’t hindi namin parehong naaabot ang ikapitong langit. Akala ko nga ay tapos na pero pagkatapos no’n ay umisa pa siya, at umisa pa ulit, at umisa pa.

Literal na parang hinigop lahat ng enerhiya ko sa katawan pagkatapos ng aming ikalimang pagniniig. Katawan ko na ang mismong bumigay, isang pikit ko lang ay tuluyan na akong nilamon ng pagod at antok.

Kinaumagahan ay hindi na ako nagtaka na tanghali na. Medyo nananakit pa ang katawan ko dahil sa iba’t-ibang posisyon namin kagabi.

Umikot ako ng pagkakahiga. Natigilan ako nang mabungaran si Javier na mahimbing na natutulog.

Hindi ito pumasok?

Nakagat ko ang loob ng aking pisngi.Hindi ko napigilan ang pagmasdan siya. Nakadapa ito at nakaharap ang mukha sa akin kaya malayang-malaya kong nakikita ang kagwapuhan nito. Ngayon lang ako muli nagkaroon ng pagkakataong gawin ’to makalipas ang limang taon.

Mukhang pagod na pagod talaga siya. Mahina pa kasi itong humihilik na nangyayari lang kapag pagod talaga siya.

Mas umusog pa ako papalapit sa kanya. Kalahati lang ng mukha niya ang nakikita ko dahil ang kalahati ay nakasubsob sa unan, pero sapat na iyon para makita ko ang kaperpektuhang taglay niya. Mula sa gulog-gulo nitong buhok, makapal niyang kilay, mahabang pilikmata, napakatangos at nagmamayabang na ilong, mapupulang mga labi, at prominenteng panga.

Hindi ko napigilan ang haplusin ito sa pisngi. Sinimulang sakupin ng pangungulila ang puso ko.

Ang lapit-lapit niya lang sa akin… pero pakiramdam ko ay napakalayo pa rin. Abot-kamay ko lang siya… pero napakahirap pa ring abutin.

Mariin akong napapikit.

Ano ba itong pinag-iisip ko? Ako mismo ang nagpapahamak sa sarili ko sa ginagawa kong ’to.

Kaagad kong binawi ang kamay mula sa pisngi ni Javier. Mabilis akong bumangon. Naligo ako at nagbihis ng pambahay—- malaking puting t-shirt at maikling shorts na halos hindi na rin makita dahil natatakpan ng suot kong pang-itaas.

Habang naglalakad patungong kusina ay sinusuklay ko ang aking buhok. Magluluto na muna ako ng umagahan namin na siyang tanghalian na rin. Paano ay mag-aala una na.

Binuksan ko ang ref at naghanap ng lulutuin. Sa huli ay bacon, ham, at itlog ang niluto ko. Sunny side up ang gusto niyang klase ng pagluto ng itlog kaya ganoon ang ginawa ko. Nagsangag din ako ng kanin.

Hinahalo ko na ang tinimpla kong kape para kay Javier nang pumasok ito sa kusina. Napaangat ako ng tingin dito. Nakatingin siya sa mga pagkaing nakahain sa mesa.

“Uhm, n-nagluto na ako.” Kahit halata naman ay sinabi ko pa rin.

Wala namang imik itong naupo kaya kumuha na ako kaagad ng dalawang plato at mga kubyertos bago naupo sa tapat niya.

Tahimik kaming kumain nang sabay. Pero ang totoo lang ay humahanap ako ng tsempo para matanong dito ang kahapon ko pa gustong itanong sa kanya. Malaki ang tsansa na hindi niya magugustuhan ang tanong ko pero karapatan kong malaman ang sagot.

Natapos na ako sa pagkain. Si Javier ay ganoon din at sumisimsim na lamang sa kape nito.

“Javier…” Ito na siguro ang tamang pagkakataon.

Napatingin ito sa akin. Napalunok ako.

“M-May gusto sana akong itanong.”

“What is it?” Seryosong tanong nito. Napahinga ako nang malalim.

“Saang ospital mo pinasok si Gael?”

Nagsalubong ang kilay nito pagkabanggit na pagkabanggit ko sa pangalan ng aking nobyo. Nakagat ko tuloy ang loob ng aking pisngi.

“G-Gusto ko na kasi siyang—-”

“No.” Madiin kaagad na pagtutol nito.

“Pero Javier—-”

“No.”

“Hindi mo naiintin—-”

“I said NO!” Napapitlag ako nang malakas na hampasin niya ang mesa. “Kapag sinabi kong hindi, HINDI! You will not know where he is and I will never allow you to be with him ever again!”

Hindi ko napigilang hindi mahintakutan sa tapang ng mukha nito. Mabibigat na rin ang kanyang paghinga dahil sa galit.

Pero hindi naman tama iyon! Hindi rin pwedeng ginaganito niya lang ako!

“Wala sa usapan natin ang hindi ko dapat siya makita, Javier! Nobyo ko si Gael! Para sa kanya lahat ng ginagawa ko at ang pananatili ko sa tabi mo kahit gaano ka pa ka-demonyo, para rin sa kanya! Kaya wala kang karapatan para pigilan ako kung gusto ko man siyang makita!”

“Fuck!”

Napatayo ako nang bigla niyang winasiwas at pinaghahagis ang mga kagamitan sa mesa. Nanlaki ang mga mata kong kaagad na napalayo sa kanya.

“Fuck! Fuck! Fuck!” Paulit-ulit na mura nito habang agresibong pinagbababato lahat ng makikita niya.

Napalunok ako sa kaba. Anong nangyayari sa kanya?

Muli akong napaatras nang tumayo siya. Akala ko ay lalapit siya sa akin pero nilampasan niya ako at nagtungo sa kwarto. Narinig ko ang pagbagsak ng pinto kasunod ng tila pagwawala na naman nito. Rinig na rinig ko ang pagsigaw niya at paglagabog sa loob ng silid na tila nagbabagsakang mga gamit.

Kinakabahan na ako. Bakit siya nagkakagano’n? Dahil ba sa pamimilit ko rito? Anong gagawin ko? Susundan ko ba siya? Pero napaka-agresibo niya! Ngayon ko lang siya nakitang ganoon! Akala ko nga’y sasaktan niya ako kanina…

Kahit kailan ay hindi niya ako pisikal na sinaktan noon. Pero ngayon? Sana hindi naman… Hindi siya ganoon.

Susundan ko na sana siya pero napatigil ako nang mas lumakas ang sigaw nito. May mga naririnig na rin akong nababasag.

Natataranta na ako… at natatakot na rin. Baka masaktan niya ang sarili.

Madiin akong napakagat sa aking labi. Halos magdugo na iyon.

Isip, Farrah! Anong dapat mong gawin?

Ah! Bahala na! Pupuntahan ko na siya kahit ano pa mang mangyari. Nag-aalala na ako.

Pero akmang hahakbang pa lang ako nang matigil bigla ang ingay.

Biglang tumahimik.

Nawala ang pagsisigaw nito. Nawala ang paglalagabog sa loob. Literal na biglang nawala ang ingay.

Ano nang nangyari?

Kahit bahagya pa ring nag-aalinlangan ay tinahak ko na ang daan patungo sa kwartong iyon. Tumigil ako nang makatapat ko ang pinto. Tinapat ko ang tenga sa pinto para makasiguro kung nawala na ba talaga lahat ng ingay.

Tahimik na nga sa loob. Kumalma na siya.

Napahinga ako nang malalim.

Imbis na pumasok ay pinili ko na lang na huwag nang makialam pa. Kailangan niya muna siguro ng oras para mapag-isa.

Sa couch na nasa sala ako nagpalipas ng oras. Nakaupo lang ako habang pinoproseso kung ano ang nangyari.

Kilala ko bilang mahinahon at kalmadong tao si Javier noon pa man. Kaya hindi ko talaga maiwasang maguluhan kung bakit ito nagkaganoon na lang bigla. Unang beses ko siyang nakitang nagwala.

Napabuga ako ng hangin. Okupado pa rin ang utak ko nang biglang may kumatok. Noong una ay akala ko imahinasyon ko lang iyon pero may kumatok na naman na nagpatayo na sa akin.

Tinungo ko ang pinto at binuksan iyon. Bumungad sa akin ang isang lalake na nakapormal na kasuotan.

Nagulat ako nang yumuko ito sa akin.

“Pleased to see you, milady. I am Sir Saviano’s butler.”

Hindi ako kaagad nakapagsalita dahil hindi ko alam ang itutugon. Butler ni Javier?

“A-Ah, ganoon ba? Pinapunta ka ba niya rito?”

“Yes, milady. And he ordered to bring you to where Mr. Aligan is.”

Nanlaki ang mata ko.

Sinabi ni Javier na dalhin ako kay Gael? Pero kanina lang…

“S-Sinabi niya talaga iyon?”

“Yes, milady. He just called half an hour ago and commanded me to fetch you and bring you to Mr. Aligan.”

Hindi ako makapaniwala.

Napalingon ako sa kwartong kinaroroonan niya.

Kanina lang ay nagwala siya dahil sa pamimilit ko rito. Tapos bigla na lang ganito?

“Shall we, milady?” Bumalik ang tingin ko sa butler niya. Inaaya na ako nitong lumabas.

Nag-aalala naman akong napatingin sa damit ko. Nakapambahay lang ako.

Mukha namang napansin nito ang problema ko. Hinubad nito ang suot niyang suit.

“Wear this for now, milady.”

Tinanggap ko ang suit nito. Lumabas na ako ng unit habang sinusuot iyon. Pero hindi ko mapigilang alalahanin pa rin si Javier. Magiging okay lang ba siya mag-isa rito?

Marahas akong napailing.

Kay Gael ka dapat mas mag-alala, Farrah.

Napahinga ako nang malalim. Nagpatiuna na sa paglalakad iyong butler, sinundan ko na lang ito.

• • / / - -

May pagmamadali sa galaw ko habang sinusundan papasok ng ospital iyong butler. Sumakay kami ng elevator at tumigil sa ikatlong palapag. Muli kaming naglakad ng ilang sandali hanggang sa tumigil kami sa isang kwarto kung saan may kalalabas lang na doktor.

“Dr. Steinfeld.” Yinukuan ito ng butler na tinanguan lang ng doktor. Hanggang sa dumako ang tingin nito sa akin.

“Farrah.”

Napatitig ako sa kanya. Parang pamilyar ito. Parang—- nanlaki ang mata ko nang may mapagtanto.

S-Siya iyong—-

“I’m Hunter Steinfeld. Glad to see you once again, Farrah.”

…kaibigan ni Javier.

Nagkakilala na kami noong mga panahong kami pa ni Javier. Nag-aaral pa lang ito ng med noon, ngayon pala ay ganap na itong doktor.

“Hunter.” Iyon lang naibulalas ko. Gulat pa rin ako hanggang ngayon.

“I’m Mr. Gael Aligan’s doctor. Mind if I talk to you for awhile?”

“Uhm, s-sure.”

“Great. Follow me.”

Nagpatiuna ito sa paglalakad, agad ko naman siyang sinundan. Nagtungo kami sa opisina nito. Kaagad na naupo siya sa kanyang swivel chair at minuwestra ang upuan sa harap nito.

“Take a seat.”

Sinunod ko siya at naupo roon. May kinakalkal siyang dokumento sa loob ng drawer niya. Dahil doon ay nagkaroon ako ng pagkakataon na pagmasdan ang lalake.

Katulad ni Javier ay nagmature din ang itsura nito sa magandaang paraan. Makisig din ito katulad ni Javier. Kung noon ay para pa itong loko-loko ngayon ay tila kaya na nitong magseryoso, lalo na sa suot niyang white gown na pang-doktor. Napakapropesyonal nitong tignan.

“Done checking me out?”

Nawindang naman ako sa biglang sinabi nito. Nahalata niya pala!

Nangapal tuloy ang mukha ko sa hiya.

Mahina itong napatawa. “It’s fine, alam ko namang gwapo ako.Naiintindihan ko kung hindi mo lang talaga napigilang pakatitigan ang pinakapinagpalang mukha sa mundo.”

Napasimangot ako.

Binabawi ko na ang sinabi ko kanina. Nagkamali ako. Loko-loko pa rin pala.

“Oh well, back to my intention. Gusto kitang makausap tungkol sa kalagayan ni Gael.” Napaayos ako ng upo. “which happens to be… your current boyfriend?”

Napaiwas ako ng tingin sa nang-uusig nitong mga mata. Napatikhim ako. “Kamusta ang kalagayan niya?”

“He’s doing well. Nagising na nga siya kahapon. He was looking for you.”

“Gusto ko na siyang puntahan.”

“Hmm. Before that,” tinignan nito ang dokumentong kinuha. “According to Mr. Aligan’s medical record… he has been sick for five years now.”

Tumango ako. “Oo, limang taon na.”

Lumipat ang tingin nito sa akin.

“It’s amazing for him to last this long considering his leukemia. Nakikita kong pilit siyang lumalaban para mabuhay. Hindi naman nakapagtataka, mayroon siyang rason para mabuhay.”

Hindi ko alam pero hindi ako komportable sa uri ng pagtingin nito sa akin. Para kasing may ibang pinapahiwatag ang mga mata niya.

“And I think, you’re the reason why he wants to live.

You give him reason to live, Farrah.

“

Napaiwas ako ng tingin. Hindi ko makayanan ang tinging pinupukol nito sa akin. Bakit ba ganoon siya kung makatingin? Parang may laman…

“Sadly, in order for you to make one life live, you had to kill one.”

Bumalik ang tingin ko sa kanya. Nangungunot ang aking noo sa pagtataka.

Sumandal siya sa kinauupuan niya habang mariin pa rin ang pagkakatitig sa akin.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Noong binigyan mo ng rason si Gael para mabuhay noon, ay siya namang pag-alis mo ng rason para mabuhay si Sage.”

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi nito. Kaagad tumambol ang aking dibdib.

“You left Sage exactly five years ago, am I right?”

Hindi ako nakapagsalita. Nagsimulang magwala ang pintig ng puso ko.

“I wonder if that has something to do with Gael’s illness…”

Kaagad akong napatayo. Binalingan ko ito ng masamang tingin pero hindi man lang ito naapektuhan. Bahagya pa itong nakangisi sa akin.

“Wala kang alam.” Mahina ngunit madiin kong pahayag.

“Meron, iyon ay kahit gaano pa ako kagaling na doktor, wala akong nagawa para pagalingin si Sage sa sakit na dinulot mo sa kanya noon nang iwan mo siya para kay Gael—-”

“Hindi iyon ang rason!” Hindi ko na napigilan ang magtaas ang boses. Bumibigat ang aking paghinga sa pagtitimpi.

“If not then what?” Nanghahamon nitong tanong.

Napailing ako. Nanginginig na ang aking labi. Gusto kong ipaglaban ang sarili pero hindi ko kaya.

At para saan pa?

“Wala ka na roon.” Mariin kong sabi.

Hindi ko na hinintay ang sasabihin niya, nanginginig man ang aking tuhod ay tinungo ko na ang pinto at lumabas ng opisinang iyon.

Pumasok sa aking utak ang isang senaryo kung saan pilit na nagmamakaawa sa akin ang mga magulang ni Gael pero pilit ko iyong winaksi.

Naramdaman ko ang pamamasa ng aking mga mata pero tinuyo ko ang mga iyon.

Kailangan ko nang puntahan si Gael. Kailangan niya ako…

thirteenth card

Humugot ako nang malalim na hininga. Nang makaipon na ako ng sapat na lakas ay unti-unti ko nang pinihit ang seradura. Tinulak ko pabukas ang pinto, siya agad ang hinanap ng paningin ko.

Nakita ko siyang nakaupo sa kanyang kama. Nakayuko ito ngunit nang marinig ang pagbukas ng pinto ay napaangat ang kanyang mukha at napatingin sa akin.

“Gael.”

Mabilis na nagliwanag ang mukha niya nang masilayan ako. Sinara ko muna ang pinto bago siya nilapitan.

“F-Farrah.” Mabilis itong yumakap sa bewang ko nang makatayo na ako sa tabi ng kama niya. Niyakap ko rin siya pabalik.

Nakaramdam ako ng ginhawa. Mabuti at ayos na siya.

“Saan ka nanggaling?”

Humiwalay siya sa akin para tingalain ako. Umupo naman ako sa kama niya para makaharap siya.

“Ano… nagta-trabaho. Nag-apply ako sa isang kompanya, sinwerte naman at natanggap ako.

Kaya nga nalipat ka sa mas magandang ospital, diba?“

Lihim akong lumunok. Pinag-isipan ko na ang magiging rason ko kanina. Hindi ko gustong magsinungaling sa kanya pero ito ang mas nararapat kaysa aminin ko sa kanya ang totoo. “Mas naging abala ako roon kaya hindi na ako madalas nakakabisita sayo. Pero mas ayos naman iyon para gumaling ka na. Naiintindihan mo naman, diba?” Pang-aamo ko rito.

Napayuko ito at marahang napabuga ng hangin.

“Naiintindihan ko.” mahina nitong bigkas.

Pinilit kong ngumiti. “Kumain ka na ba?”

Muli itong inangat ang mukha. Pero tila may nahuli ang mata nito kaya hindi siya sa akin nakatingin ngayon.

Nakatingin siya sa… leeg ko?

“Ano iyan?” tinuro nito ang leeg ko.

“Huh?” taka kong tugon. Hinawakan ko ang parte ng leeg ko na tinuro niya.

“Kulay lila.” aniya.

“Sandali.” Nagtaka na rin ako kaya tumayo ako at nagtungo sa isang pinto na alam kong banyo. Pumasok ako roon at buti na lang at may salamin sa may lababo.

Tinignan ko ang tinuro ni Gael sa harap ng salamin. Namilog ang mga mata ko nang makita ko kung ano iyon.

Chikinini!

Mahina akong napamura.

Nilagyan nga pala ako ng chikinini ni Javier kagabi! Shit!

Halatang-halata pa! Violet na violet talaga!

Nais kong mataranta pero nakita na ni Gael. Pero halata namang wala siyang ideya kung ano ’to.

Inayos ko na lang ang buhok ko, itinakip ko iyon sa gilid ng aking leeg kung nasaan ang chikinini para hindi na iyon matitigan ni Gael.

“Kita mo?” tanong kaagad nito pagkalabas ko.

Nakagat ko ang loob ng aking pisngi.

“Ah, oo, nakagat lang ng insekto. Kinamot ko kaya ayan.”

Napatango naman ito. Mabuti na lang talaga at napakainosente nito.

Napabuntong hininga na lang ako. Ginagapang na naman ako ng konsensya.

“Kumain ka na ba?” Ulit ko sa tanong ko kanina para maibsan ang aking konsensyang nararamdaman.

Napatingin ito sa maliit na mesang katabi ng kanyang kama. Nakita ko roon ang pagkaing hindi pa nagagalaw. Napailing na lang ako. Hindi niya talaga maalagaan ang sarili kung wala ako.

Ako na ang naghanda ng pagkakainan niya. Tahimik lang naman siya habang ginagawa ko iyon. Ako na rin ang nagpakain sa kanya, sinubuan ko siya at siniguradong makakakain nang maayos. Makabawi man lang ako sa mga kasalanang ginawa ko…

Napabuntong-hininga ako habang pinagmamasdan siyang mahimbing nang natutulog. Natapos ko na siyang asikasuhin, ginugol namin ang oras kasama ang isa’t-isa hanggang sa dumilim na kaya pinatulog ko na siya para makapagpahinga. Noong una ay ayaw niya pa dahil baka wala na raw ako paggising niya, pero mabuti na lang at napaintindi ko naman sa kanya na sadyang ganoon talaga. Sinabi kong kailangan ko na rin talagang umalis para sa trabaho. Noong una ay nadismaya ito pero kaunting pagsuyo lang naman at pagpapapaliwanag—-na mas tamang sabing pagsisinungaling—-napapayag ko rin ito.

Muli akong napabuga ng hangin. Tumingin ako sa oras na nakasabit at nakitang mag-aalas otso na ng gabi. Kailangan ko nang umalis.

Tumayo na ako sa kinauupuan at sandali siyang hinalikan sa noo. Nilisan ko na ang kanyang silid.

Pagkalabas ko ay bumungad sa akin ang butler ni Javier na narito pa rin pala. Napatayo ito sa kinauupuan ng lumabas ako.

Sandali lang akong napatingin sa kanya bago na nauna sa elevator.

• • / / - -

Hindi ko maiwasan ang pagkabugan ng dibdib sa kaba habang tinatahak ang daan patungo sa condo ni Javier.

Lumunok ako para alisin ang tila bara sa aking lalamunan. Unti-unti ko nang pinihit ang seradura para buksan ang pinto ng kanyang condo.

Katahimikan.

Iyon ang bumungad sa akin.

Pumasok ako sa loob at marahang sinara ang pinto. Ang dim na ilaw sa bar counter at ilaw sa kusina lang ang bukas. Nagtungo ako sa kusina para sana uminom ng tubig kaso laking gulat ko nang may taong bumungad sa akin. Halos mapatalon ako sa gulat!

“Ay ma’am, nagulat ko po ba kayo?”

Mariin akong napapikit. Muntik nang lumukso palabas ang puso ko.

“Pasensya na, ma’am. Ako nga po pala si Amy. Housekeeper po ako ni sir Javier. Tuwing Linggo ay narito po talaga ako para maglinis.”

Dumilat ako at pilit itong nginitian. Nasa mid-40’s na siguro ito.

“Ayos lang. Uhm, n-nasaan nga pala si Javier?”

“Nasa kwarto niya po.

Lasing

.“

“Lasing?”

“Opo, ang dami niya pong dalang bote ng alak nang pumasok siya sa kwarto niya, eh.”

Hindi ako nakapagsalita.

“Ah, aa

lis na po pala ako ma’am. Hinihintay na po ako ng mga anak ko.“

Tumango lang ako rito at kaagad na rin itong umalis. Napatingin naman ako kung nasaan ang kwarto ni Javier.

Nakagat ko ang loob ng aking pisngi. Bumuga muna ako ng hangin bago ko tinahak ang daan patungo roon.

Pinihit ko ang seradura at unti-unting binuksan ang pinto. Madilim sa loob at tanging lampshade lamang sa gilid ng kama ang nagbibigay ng ilaw sa buong paligid. Malinis na sa loob, wala na iyong mga kalat kanina, marahil ay naglinis na rito iyong ginang kanina.

Pumalit ang iba’t-ibang bote ng alak sa paligid na halatado mong wala nang laman.

Napatingin ako sa kama nang makarinig ako ng mahinang pagdaing doon. Nabungaraan ko roon si Javier na walang pang-itaas habang nakadipa ang mga kamay sa kama. Malayo pa man ako rito ay kitang-kita ko na ang pagkalasing nito.

Huminga ako nang malalim bago pumasok sa loob at tahimik na sinara ang pinto. Dumiretso na agad ako sa banyo para kumuha roon ng bimpo at maligamgam na tubig, saka ko binalikan si Javier.

Umupo ako sa gilid ng kama. Nakaharap ang mukha nito sa kabilang dako pero hindi ko naman na siya kailangang makita para malamang tulog ito.

Hindi ko napigilan ang mga matang bumaba sa katawan nito. Talaga nga namang mas tumikas ang pangangatawan niya sa nagdaang taon. Mas lumapad ang dibdib at mas naging batak ang braso’t sikmura.

Hindi ko namalayang kagat-kagat ko na pala ang aking pang-ibabang labi.

Marahas akong napailing. Pilit kong binalik sa huwisyo ang sarili.

Sinimulan ko na siyang punusan, sinimulan ko sa mukha nito para mahimasmasan siya. Mabuti na lang at hindi naman ito ang unang beses na aalagaan ko siyang lasing kaya alam ko na ang gagawin. Kahit naman noong kami pa ay minsan na rin itong nalalasing tuwing may pagdiriwang na nangyayari at nagkakayaan silang magpipinsan o magkakaibigan.

“Ugh.” Daing nito habang pinupunasan ko ang mukha niya.

Bumaba ang pagpupunas ko sa leeg nito. Pinaikot ko sa palibot ng kanyang leeg ang bimpo bago ko pa iyon pinunas pababa sa kanyang malapad na dibdib.

Akmang pupunasan ko na rin siya roon nang bigla niyang hulihin ang pulso ko. Bahagya pa akong nabigla nang dahil do’n.

Marahang gumalaw ang mukha nito paharap sa akin. Nakapikit pa rin ito pero tila may pilit na sinasabi. Masyadong mahina ang boses niya kaya yumuko ako at tinapat ang tenga sa kanyang bibig para marinig ang sinasabi niya.

“S-Stop…”

Napahinga ako nang malalim at bumalik sa dating pagkakaupo.

“Pupunasan lang kita.”

“No…”

Kumunot na ang noo nito pero nakapikit pa rin.

Umangat ang kamay niya para itulak ako palayo pero wala siyang lakas kaya ang tulak na iyon ay napakahina lang, ni hindi man lang ako naapektuhan.

“Javier… huwag nang makulit, pupunasan lang kita para hindi ka amoy alak pag tumabi ako sayo.”

“No… Don’t touch me.”

“Javier.”

Hindi na ito nagsalita kaya pinagpatuloy ko na ang pagpupunas sa dibdib niya. Pero nang maramdaman kong parang tinititigan niya ako ay tumingin ako sa mukha niya.

At tama nga ako, nakadilat na ang namumungay niyang mga mata habang nakatitig sa akin.

“You look like Amethyst…”

Doon na ako natigil sa pagpupunas sa kanya. Mahina lang ang kanyang boses pero dinig na dinig ng dalawang tenga ko ang binigkas niya.

Napaiwas na lamang ako ng tingin.

Lasing na lasing talaga siya.

“Do you know Amethyst?”

Hindi ko siya pinansin. Pinagpatuloy ko na lang ang pagpupunas sa kanya habang hindi makatingin sa kanyang mukha.

“Hey… kilala mo ba si Amethyst?” lasing na lasing ang boses nito.

Napabuntong hininga na lang ako.

“H-Hindi… S-Sino ba siya?” Hindi ko alam pero iyon ang sinagot ko.

Bigla itong tumawa nang mahina kaya bumalik ang tingin ko sa mukha niya.

“Oh… She’s the girl whom I gave my everything to.”

Nakatawa ito pero ramdam ko ang pait sa bawat katagang binitawan nito. Kaagad nanikip ang dibdib ko at muling napaiwas ng tingin.

“Ang babaeng… pinag-alayan ko ng tang inang pagmamahal! Na pati pagmamahal na dapat ay sa sarili ko, inalay ko rin sa kanya … Amazing, right?”

Napayuko ako. Para bang gusto niyang isumbat iyon sa mukha ko.

Kung alam niya lang na ako talaga ang kausap niya.

“Kaya ayon… when she fucking left, wala na… wala nang natira sa akin. Hindi ko inalala iyon, ni hindi ko naisip iyon.” Muli itong natawa ng puno ng pait. “Stupid me. I thought she loved me the same way.”

“B-Baka naman minahal ka rin niya—-”

“Then why did she leave?! I gave her everything! God knows I did! I’m willing to catch a bullet for her, but she…” napapikit ito, humina ang kanyang boses. “she still left me…”

Hindi ako nakasagot. Pasikip nang pasikip ang aking dibdib. Unti-unting nanubig ang aking mata. Pasakit nang pasakit ang aking nararamdaman. Parang pinipiga ang puso ko sa bawat salitang binibitawan niya.

“Can you please ask her?” Pilit ko itong tinignan sa kabila ng nanlalabo kong mata. Dumilat ito at tumingin sa akin. Parang may kutsilyong tinarak sa dibdib ko nang makita ang mata nitong puno ng hinanakit at paghihirap. “Ask her why… Because even if it has already been five years, I still can’t stop thinking where I went wrong…”

Tuluyan nang tumulo ang mga luha ko. Napayuko ako at tahimik na umiyak.

“Saan ako nagkulang?”

Umiling ako. “H-Hindi ka nagkulang.”

“Kung ganoon, bakit? Bakit hindi niya ako pinili?”

Hindi ako nakasagot. Patuloy ako sa tahimik na pag-iyak.

Hindi na ito nagsalita pagkatapos no’n. Tinignan ko siya at nakitang nakapikit na ito.

Napahikbi ako. Maingat kong inangat ang kamay para haplusin ang mukha niya.

“I’m sorry, Javier… Sorry.”

“Farrah, iha, pwede ba tayong mag-usap?”

“Tiya Janette? Para saan po?”

“Tungkol sa anak ko, si Gael.”

“Ah si Gael po, bakit po? Anong meron sa kanya?”

“Alam mo namang may leukemia siya, diba? K-Kasi ano eh…”

“Ano po iyon? Lumalala na po ba ang sakit niya?”

Nag-aalala kong tanong.

“Oo eh, a-ayaw niya kasing magpagamot.”

“Ho?! Bakit naman po?”

“Gastos lang daw, naniniwala kasi siya na sa huli, mamamatay din naman siya.”

“G-Gano’n po ba?”

“Oo, k-kaya kung pwede sana, hihingi ako ng pabor sayo.”

Hindi ko alam pero nagsimulang kumabog ang puso ko.

“A-Ano po iyon?”

“P-Pwede mo ba siyang bigyan ng rason mabuhay? Manatili ka sa tabi niya, samahan mo siya sa laban niyang ’to. Alam ko sa paraang iyon, pipilitin niyang mabuhay.”

“A-Ano pong ibig niyong sabihin?”

“Alam kong may nobyo ka, pero pakiusap Farrah, mas kailangan ka ng anak ko. Pwede bang sa anak ko ka muna? K-Kapag gumaling na siya, pwede ka nang bumalik sa nobyo mo. H-Huwag mo sanang masamain.”

“Tiya…”

Nanlaki ang mga mata ko nang lumuhod ito. Hinawakan niya ang magkabilang kamay ko. Umiiyak na ang ginang.

“Pakiusap, Farrah! Nagmamakaawa ako sayo… Kailangan ka ng anak ko. Pakiusap. Kahit panandalian lang.”

Napalunok ako, napakagat sa loob ng pisngi.

“Tiya… Hindi naman po yata tamang idepende natin ang kagustuhan nating mabuhay sa ibang tao. Kung gusto niya pong lumaban, dapat pong lumaban siya para sa sarili niya, hindi para sa akin.”

“Naiintindihan ko. Pero masisisi mo ba ako, Farrah? Ina lamang ako, nag-aalala lang ako para sa anak ko. Gusto ko pa siyang mabuhay. Pakiusap, Farrah.”

Mariin akong napapikit. Naninikip ang dibdib ko sa sitwasyon nito at sa nakikita kong pagmamakaawa nito.

Muli akong dumilat at tinignan ang nangungusap na mga mata nito. Nagsimula na ring manubig ang aking mga mata.

“Tiya, mahalaga po sa akin si Gael… Magkababata po kami at ayoko siyang mawala na lang sa mundong ’to.”

Tumulo na ang aking mga luha.

“Pero… mahal ko po ang nobyo ko.”

“Farrah—-”

“Kaya ko pong samahan si Gael sa laban niya, pero hindi po ibig sabihin no’n, iiwan ko na ang nobyo ko. Mahal ko po si Sage. Hindi ko po siya magagawang saktan.”

“Pero Farrah—-”

“Pasensya na, tiya… Hindi ko magagawa ang hiling niyo.”

Hindi ko na ito pinagsalita, kaagad ko nang nilisan ang lugar na iyon. Tinawag pa niya ang pangalan ko pero hindi ko na ito nilingon.

Buong buhay ko, naging mapagbigay ako, naging maintindihin, pero ibang usapan na ang hinihingi ni tiya Janette.

Makasarili na kung makasarili. Pero mahal na mahal ko si Sage. Siya lang ang pipiliin at pipiliin ko…

“I’m sorry, Sage.” Pinunasan ko ang aking pisngi pero napapalitan lang iyon ng panibagong luha. Sunod-sunod na ang aking paghikbi. “Pinili kita, Sage… K-Kung alam mo lang, ikaw lang ang gusto kong piliin palagi… “

Sandali akong tumigil para makahinga nang maayos. Hindi ko na mapigilan ang aking mga hikbi.

“P-Pero… may mga bagay lang talaga na kahit anong gawin mo, kahit anong laban mo… hindi ka pa rin gustong payagan ng mundo.”

A/N: Getting confused? Yep, Gael’s illness is not the real reason. Ano sa tingin niyo ang totoong rason?

fourteenth card

Pagkagising ko nang sumunod na araw ay wala na si Javier. Paniguradong pumasok na siya sa trabaho.

Huminga ako nang malalim. Sinulyapan ko ang sarili sa salamin sa huling pagkakataon bago ko nilisan ang condo niya.

Wala naman si Javier, wala rin akong gagawin sa condo niya kundi ang tumunganga, kaya napagdesisyunan kong puntahan na lang si Gael at bantayan siya.

Hindi ako nakapagpaalam kay Javier, gayunpaman… hindi niya naman malalaman. Uuwi ako bago pa siya makauwi.

Tuwang-tuwa si Gael nang makita akong pumasok ng kanyang silid. Katulad ng dati, inasikaso ko siya, sinamahan ko rin siya sa hardin ng ospital nang dumating ang hapon at hindi na ganoon kaaraw. Tulak-tulak ko ang wheelchair na kinauupuan niya habang nililibot namin ang napakagandang hardin.

Talagang hindi ordinaryo ang ospital na pinaglagyan ni Javier kay Gael. Napakaganda ng pasilidad ng ospital na ito hindi katulad ng nagdaang ospital na pinanggalingan namin.

“

Farrah.“ Napatingin ako kay Gael nang tawagin niya ako.

Kasalukuyan kaming nakaupo sa isang bench habang pinagmamasdan ang makukulay na bulaklak sa paligid.

“Bakit?”

“Hindi ka pa naman napapagod, diba?”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Sa akin… hindi ka pa ba napapagod sa akin?”

Nangunot ang noo ko. Hindi ito ang unang beses na tinanong niya ’to sa akin.

“Huwag ka ngang magsalita nang ganyan. Ilang beses ko bang dapat sabihin sayo na hindi ako mapapagod sayo?”

Bumuga ito ng hangin.

“Sana nga hindi ka muna mapagod… Huwag muna.”

“Gael–”

“Natatakot lang ako na baka makahanap ka ng iba…”

Natahimik ako ro’n. Hindi ako nakapagsalita.

“Huwag kang maghahanap ng iba, Farrah. Hindi ko kakayanin.”

Napalunok ako.

“A-Ano ka ba, bakit naman ako maghahanap ng iba?”

“Ewan ko… Natatakot lang ako na baka… baka hindi ka makuntento sa akin kasi heto lang ako, hindi ko maiparamdam nang maayos sayo kung gaano kita kamahal dahil sa lintek na sakit na meron ako. Natatakot akong baka may ibang dumating at iwan mo na ako…”

“A-Alam mong h-hindi ako gano’n…”

“Alam ko… basta mangako ka… ako lang, Farrah. Ako lang dapat…”

Nanikip ang dibdib ko. Pakiramdam ko biglang may bumagsak na mabigat na bagay sa dibdib ko dahilan para hindi ako makahinga nang maayos.

Pinigilan ko ang panginigan ng labi.

“I-Ikaw lang…” halos hindi ko marinig ang sariling boses nang sabihin ko iyon.

Pero sapat na ang mga katagang binitawan ko para mapangiti si Gael.

Napigil ko ang hininga nang unti-unti niyang ilapit ang mukha sa akin. Hindi ko alam ang gagawin. Pero hindi naman ako dapat lumayo, diba? Bakit ako lalayo? Nobyo ko siya… Normal lang ’to.

Pumikit ako at hinintay ang paglapat ng labi niya sa akin. Mabilis ang tibok ng puso ko, lalo na nang magdikit na ang ilong namin. Pero alam ko, hindi iyon dulot ng pagmamahal…

Naramdaman ko ang paghaplos niya sa aking pisngi, ang init ng hininga niya sa aking labi…

hanggang sa tuluyan nang sinakop ng labi niya ang akin.

• • / / - -

Saktong ala sais nang makabalik ako sa condo ni Javier. Inagahan ko para makasiguro akong wala pa siya. Hindi ko pa rin kasi alam ang magiging reaksyon niya sa pag-alis ko kaya mabuti nang hindi niya malaman.

Sinara ko na ang pinto. Madilim sa loob. Inalis ko muna ang sapatos ko bago ko binuksan ang ilaw.

“Where have you been?”

Halos mapatalon ako sa kinatatayuan ko nang marinig ang malalim at baritonong boses ni Javier.

Namilog ang mga mata ko nang makita siyang nakaupo sa sofa. Nakatukod ang kanyang magkabilang siko sa kanyang dalawang tuhod habang ang kanang kamay ay may hawak na kopita ng alak. Tumingin ito sa akin na kaagad kinatambol ng dibdib ko.

Hindi ko mabasa ang ekspresyon niya. Napakalamig.

“Ah, uhm… s-sa ano…” Shit. Hindi ako nakapaghanda ng palusot. Hindi ko alam na nakauwi na pala siya!

Pero anong oras pa lang! Bakit ang aga niyang nakauwi?

“Sa ano?” Ulit niya. Madiin na ang pagkakabigkas nito.

Napalunok ako.

“K-Kumain lang ako sa labas.” Napaiwas ako ng tingin. Hindi ko masabi ang totoo. Baka magwala na naman siya.

Mula sa gilid ng mata ko ay nakita ko ang pagtango niya. “I see…”

Hindi ko matukoy kung talaga bang kumbinsado siya o hindi.

“Come here.”

Bumalik ang tingin ko sa kanya.

Dumekwatro siya at malayang sumandal sa sofa habang hawak pa rin sa kanang kamay ang kopita ng alak. Nakatingin ito sa akin at hinihintay ang pagsunod ko.

Humugot muna ako nang malalim na hininga bago naglakad palapit sa kanya. Huminto ako sa harap niya. Sa iba nakabaling ang tingin ko.

“Strip.”

Doon nagbalik ang tingin ko sa kanya. Nanlalaki ang mga mata ko sa katagang binitawan niya.

“A-Ano?”

“I said strip.”

“B-Bakit?”

“One lie, one cloth. Now strip.”

Umawang ang aking labi.

A-Alam niya… Alam niyang nagsisinungaling ako.

Napakagat ako sa loob ng aking pisngi. Pero hindi na rin ako nagprotesta, kaysa magalit siya at puwersahin ako, hinubad ko na ang pang-itaas kong damit. Binitawan ko lang iyon sa sahig.

“I’m asking you once again. Where. Have. You. Been?”

Napaiwas ako ng tingin.

“S-Sa ospital…”

“For what?”

“Kay Gael…”

“What have you two been doing?”

“Ha?”

“What have you two been doing?”

“Ah, uhm, n-nag-uusap lang.”

“Strip.”

Nanlaki muli ang mga mata ko.

“P-Pero hindi ako nagsisinungaling!”

“That’s another lie. Take off two clothes.”

Mas nanlaki ang mga mata ko. Gusto ko muling dumepensa pero baka sabihan niya lang ako ulit na nagsisinungaling! Nagsasabi naman ako ng totoo! Nag-uusap lang naman kami ni Gael, ah?

Inis na hinubad ko ang aking bra kasunod ang aking pantalon. Ramdam ko ang pamumula ng aking mukha sa pinaghalong hiya at inis.

“Again. What have you two been doing?”

Napakagat ako sa aking pang-ibabang labi.

Hindi ko alam ang isasagot gayong tama naman ang sinasabi ko pero ginagawa niyang mali!

Nilapag niya ang hawak na kopita sa maliit na mesa na nasa gilid ko bago umayos ng pagkakaupo. Mariin siyang tumitig sa mga mata ko, pero hindi nagtagal ay bumaba din iyon sa katawan ko, partikular sa lantad kong dibdib.

Ngayon tuloy ay hindi na ako mapakali sa pagkakatayo sa kanyang harapan. Umiwas na lamang ako ng tingin.

Kanina lang ay pinangakuan ko si Gael na siya lang, pero ngayon ay nakahubad ako sa harap ng ibang lalake, handang magpa-angkin sa isang utos lang nito.

Kahit anong pagsabi ko sa sarili na ginagawa ko naman ito para kay Gael ay hindi ko pa rin talaga maiwasang makonsensya. Hindi maalis sa utak ko ang nakaratay niyang katawan, ang nanghihina niyang ekspresyon, ang nangungusap niyang mga mata…

“Huwag kang maghahanap ng iba, Farrah. Hindi ko kakayanin.

“

“Farrah.”

“…ako lang, Farrah. Ako lang dapat…”

“Farrah!”

Nagitla ako nang tumaas ang boses ni Javier. Bumalik ang tingin ko sa kanya.

Napaatras ako nang tumayo ito. Madilim na naman ang kanyang mukha.

“You never learn, do you?” Madiin niyang wika, magkasalubong na ang kanyang mga kilay.

Napakagat ako sa aking labi.

“B-Bukas na lang tayo mag-usap, Javier.”

Hindi ko na hinintay ang sasabihin niya, pinulot ko na ang mga hinubad kong damit at naglakad na paalis sa kanyang harapan.

Pero nang aabutin ko na ang seradura ng pinto ay bigla niyang hinablot ang damit na hawak ko. Napakalakas nang paghablot niyang iyon na kusang umikot ang katawan ko para mapaharap sa kanya.

“

Huwag mo kong tinatalikuran, Farrah! Bakit? Nakokonsensya ka na naman? You’re guilty? Guilty that you can’t keep your promise to your damn boyfriend?!“

Natigilan ako sa sinabi niya. Paano niya nalaman ’yon? “Pinapasundan mo ba ako, Javier?”

“So, what? That’s not the point!”

Doon na kumulo ang dugo ko.

“Fine! Ano naman kung nakokonsensya ako? Ano namang konek no’n sayo, ha? Kung ikaw ang nasa kalagayan ko, alam mong ito rin ang mararamdaman mo!”

“No, you’re wrong. Hindi ko alam ang mararamdaman ko. Because in the first place, I don’t cheat like you do.”

Nagtagis ang bagang ko. Sinusubukan kong maging kalmado pero sinusubok niya ang pasensya ko.

“

Hindi

’

to

tungkol

sa

panloloko

,

tungkol

’

to

sa

kung

saan

aabot

ang

pagmamahal

mo

.

Mahal

ko

siya

kaya

ko

’

to

ginagawa

. “

“Wow, you love a person so much that you’ll cheat on them? Wow! Amazing!” Sarkastiko niyang tugon.

Napabuntong hininga na lang ako habang nakatitig sa nang-uuyam niyang ekspresyon. Hindi niya naiintindihan. At wala siyang balak intindihin dahil sarado ang kanyang utak sa lahat ng sinasabi ko.

Tumalikod na lang muli ako para pumasok ng kwarto, pero hindi ko pa man nabubuksan ang pinto ay muli na naman siyang nagsalita.

“Why don’t you just admit it to yourself? That the reason why you’re guilty is because you feel pleasure whenever I fuck you? You feel that forbidden sensation no matter how much you push it away your system. I can’t blame you though, gaano ka na ba katagal katigang dahil sa lampa mong nobyo–”

Isang malakas na tunog ang umalingawngaw sa lugar nang sampalin ko siya. Napaharap ang mukha niya sa kanan. Pati palad ko ay humapdi at nangapal dulot ng sampal na iyon.

Hindi ko napigilan. Sumosobra na siya!

Bumigat at bumilis ang paghinga ko sa galit. Pero nang mapagtanto ko ang ginawa ay natigilan ako.

Kung mabigat ang paghinga ko, mas lalo si Javier. Nagtatagis ang kanyang bagang kahit hindi pa man nakaharap ang mukha niya sa akin.

Wala sa sarili kong nakagat ang aking pang-ibabang labi.

Gamit ang isang kamay ay minasahe niya ang kanyang panga bago unti-unting binaling ang mukha sa akin.

Napaatras ako sa dilim ng mga mata niya. Para niya akong lalapain ng buhay.

“You should’ve thought carefully first before doing that.” Pahayag niya sa mapanganib na boses.

Napalunok ako. “H-Hindi ko sinasadya–” Napaigik ako nang bigla niya akong itinulak sa pintong nasa likod ko. Awtomatiko akong napakapit sa kamay niyang pumalupot sa aking leeg.

“Let’s see for it then.”

“A-Anong gagawin mo?”

“Oh nothing, really,” yumuko ito at tumawa sa hindi ko alam na dahilan. Nang muli niyang inangat ang kanyang mukha ay mayroon nang mapaglarong ngisi sa kanyang labi. Pero unti-unting naglaho ang ngising iyon. At muling naging mapanganib ang kanyang mukha. “I’m just gonna show you whom you really belong to.”

Binuksan niya ang pintong sinasandalan ko at hinila ako papasok. Hindi ko alam ang gagawin nang hilahin niya ako papunta sa banyo.

Bumungad sa akin ang hubad kong katawan nang iharap niya ako sa countertop na naroon kung saan may malaking salamin sa itaas.

“

Javier

!“ Singhap ko nang punitin niya ang underwear ko.

Napakapit ako sa kanya nang bigla niya akong pinatong sa countertop na iyon at pinaharap ang aking buong katawan sa salamin, kaya ang kinalabasan ay nakapatong maging ang mga paa ko sa kinauupuan ko, at kitang-kita ang lantad kong pagkababae mula sa kaharap kong salamin.

Kinakabahan akong napatingin kay Javier mula sa salamin. Nasa likod ko siya at kasalukuyang inaalis ang pagkakabutones ng kanyang polo habang ang kanyang mga mata ay nanatiling nakatutok sa akin.

“

B

Bakit

dito

?“

Nangangamba kong tanong.

Nahubad na niya ang kanyang polo at basta niya na lang iyon itinapon sa kung saan. “

For

you

to

clearly see

how

your

body

reacts

to

me

..

.“

Lumantad ang matipuno niyang pangangatawan. “

…

a

nd

to

my

touch

.“

May kahigpitang hinawakan niya ang aking panga saka tinagilid ang aking ulo nang sa gayon ay magsalubong ang aming mga mata.

“

Prove

yourself

to

me

.

Do

not moan.“ Pumaikot ang kanang braso niya sa aking bewang. “

And

most

especially

,“ unti-unting gumapang ang kanyang kamay paitaas. “

Don’t

you

fucking

cum.“

Napasinghap ako nang maabot na ng kanyang kamay ang isa kong dibdib na siyang kaagad niyang pinisil.

Pinaharap niya muli ang mukha ko sa salamin bago niya iyon binitawan, dahil doon ay nasilayan ko ang marahan niyang paghimas sa aking dibdib, hanggang sa maging ang isa niya na ring kamay ay sinakop ang isa kong dibdib at dalawang kamay niya na ang humihimas.

Napalunok ako. Habang ginagawa niya iyon ay pinapatakan niya ng mumunting halik ang aking leeg pababa sa aking balikat. Hindi ko maiwasang makiliti. Libo-libong boltahe ng kuryente ang gumapang sa aking buong katawan nang dahil sa kanyang labi.

Pero pilit kong pinigilan ang sarili. Hindi ko ibibigay sa kanya ang satispaksyong tama siya.

Marahang gumapang pababa ang kanyang kanang kamay. Napunta iyon sa aking impis na tyan, hanggang sa aking puson, pagkatapos ay gumilid sa aking tagiliran, at lumusot sa ilalim ng aking hita.

Inangat niya ang hita kong iyon at may pagpisil na hinimas. Habang ang isa niyang kamay ay unti-unti na ring bumababa sa aking puson, at ang kanyang mga labi ay umaangat sa aking tenga.

Kinagat niya ang aking tenga kasabay ng tuluyang pag-abot ng kanyang daliri sa aking hiyas.

Napasinghap ako at kaagad na napakapit sa kanyang braso. Sinusundan ng hinlalato niya ang guhit ng aking pagkababae. Paulit-ulit niyang ginawa iyon hanggang sa tila nagkaroon na ng lotion ang aking hiyas sa pagkabasa. Iyon ang naging senyales niya para unti-unting ipasok ang daliri sa loob ko.

Sandali akong natigil sa paghinga habang dinadama ang pagdausdos papasok ng kanyang daliri. Hanggang sa nagsimula iyong gumalaw para maglabas-masok sa aking butas.

Nakagat ko ang loob ng aking pisngi para pigilan ang bibig na gumawa ng kahit anong tunog, lalo na nang dalawahin niya ang daliring pinapasok sa akin. Kusang napabuka ang mga hita ko gawa ng hindi na ako mapakali.

Hindi ko na kayang makita ang nangyayari sa salamin kaya pumikit na lang ako at sinandal ang sarili sa dibdib niya. Hindi ko na kayang makita ang sariling unti-unting nilalamon ng sensasyon.

Muling naging isa ang daliring ginagamit sa akin ni Javier. Pero hindi no’n nabawasan ang sarap, dahil ang totoo’y mas pinatindi niya pa. Humahalukay ang hintuturo niya sa loob ko na para bang may hinahanap, hindi ko napansing napapasunod na ang balakang ko sa bawat galaw ng daliri niya.

Kagat-kagat ko pa rin ang looban ng aking pisngi nang may maabot ang daliri niya sa loob ko. Hinagod niya iyon at bigla akong napaliyad sa matinding sarap na naramdaman ko sa loob ko. Halos magdugo na ang pisngi ko nang muli na namang maglabas-masok ang hintuturo niya sa akin nang ang parteng iyon sa loob ko ang paulit-ulit niyang tinitira at pinapatamaan!

Naglilikot na ang katawan ko, habol-habol ko na ang hininga ko sa pagpipigil.

Hindi ako pwedeng masarapan. Hindi ako pwedeng labasan!

“

Don’t

you

fucking

cum

,

Farrah

.

Don’t

you

fucking

cum

.“ Paalala ni Javier habang patuloy sa ginagawa.

Kumuyom ang mga daliri ko sa paa. Hindi ko na kaya.

Mapapaungol na sana ako nang bigla siyang tumigil. Mabilis akong napadilat.

Bigla niya akong inikot kaya napatalikod na ako sa salamin at ngayon ay napaharap na sa kanya, ang mga paa ko ay nakalaylay na sa inuupuan ko.

Hindi pa man ako nakakapag-isip nang maayos ay lumuhod na siya at biglang sinunggaban ng halik ang pagkababae ko! Shit!

Mas binuka niya ang mga hita ko para mas magkaroon ng akses sa aking gitna. Awtomatiko namang napunta ang kamay ko sa buhok niya para doon kumapit. Malikot ang paggalaw ng kanyang dila, parang may hinahanap sa kasulok-sulukan ko.

Hindi ko na napigilang takpan ang aking bibig gamit ang libre kong kamay para pigilan ang sariling dumaing. Lalo na nang sumisipsip na sinundan ng kanyang labi ang guhit sa aking gitna, at nang maabot niya ang aking tinggil ay iyon naman ang napagdiskitahan niyang sipsipin.

Kagat-kagat ko na ang aking kamay. Namamawis na ang buo kong katawan sa paghihirap na dinaranas.

“

Hmm

…“ Dinig ko ang pag-ungol ni Javier habang patuloy siya sa pagkain sa akin. Nilalakbay na ngayon ng kanyang dila ang pagitan ng aking hiwa habang patuloy siya sa pagsipsip sa kabuoan ng aking pagkababae. Nakakalikha na ng malagkit at mahalay na tunog ang ginagawa niya. Mas lalo lang akong nag-iinit dahil doon.

Kumukuyom na ang mga daliri ko sa paa.

Hindi ko na kaya.

“

T

Tama

na

,

Javier

.“ pakiusap ko. Kaunti na lang ay mapapaungol na ako. Pero tila wala siyang narinig at nagpatuloy lang sa ginagawa. “

P

Panalo

ka

na

.

Please

,

t

tama

na

.

H

Hindi

ko

na

kaya

.“

Doon siya tumigil. Tumayo siya kaya nagkatapat ang mukha namin. Bahagya siyang nakangisi.

“

I

really

like hearing you plead,

but

it’ll

be

much

better

if

you

plead

for

me

to

continue

,

not

to

stop

.“ Bigla niya akong hinila pababa at pinaharap sa salamin, kung hindi lang siya mahigpit na nakahawak sa aking magkabilang bewang ay tiyak na matutumba ako dahil sa panghihina ng mga tuhod. “

And

I’ll

make

that

happen

.“ senswal na bulong niya sa aking tenga bago niya pinakapit ang mga kamay ko sa pahabang metal na nasa aking harapan na nagsisilbing sampayan ng mga tuwalya, hanggang bewang ko lang iyon kaya bahagya akong napatuwad nang pahawakin niya ako roon.

Ngayon ay kitang-kita ko na naman ang sarili sa salamin habang siya ay nasa likod ko.

Napalunok ako nang makita ang pagkalas niya sa kanyang sinturon, kasunod ang butones at zipper ng kanyang pantalon. Nang matapos ay bigla niya na lang din iyong binaba kasabay na ang kanyang boxers at panloob, kumawala ang kanyang galit na galit na pagkalalake na tila ba ahas na gustong manuklaw.

Napadaing ako nang tuluyan niya na akong pasukin. Basang-basa na ako kaya naman tuloy-tuloy ang pagpasok niya sa loob ko. Isa pang ulos ay nasa loob ko na ang kabuuan niya.

“

You’re

free

to

moan

now.“ Bigkas niya sa aking tenga bago nagsimulang gumalaw.

Tila iyon lang ang hinihintay kong senyales, nang sabihin niya iyon ay hindi ko na pinigilan ang mga ungol na kanina pa gustong-gustong kumawala.

“

Ahh

,

J-Javier … “ Wala na akong pakialam sa kung anong itsura ko sa salamin. Ang alam ko lang ay ang sarap na dulot ng pagsalakay ng malaki at mahabang pagkalalake niya sa loob ko. Baon na baon iyon dahil sa posisyon namin.

“

Damn

fuck

,

ito

ba

ang

hindi

nasasarapan

,

Farrah

?

Basang

basa

ka

na, shit!“

Mas dumiin ang bawat pag-ulos niya dahilan para mas lumakas din ang bawat pag-ungol ko.

“

Answer

me,

Farrah

! Masarap, diba?

Masarap

?“

Napatingala ako nang hilahin niya pababa ang buhok ko.

Pumikit ako nang mariin. “

O

Oo

,

m-masarap

.

Ahh

.“

“

I

can’t

hear

you.

Louder

!“

Humigpit ang kapit niya sa buhok ko, pero imbis na masaktan ay tila nagustuhan ko pa iyon.

“

M-Masarap

!

Masarap

,

Javier

!

Ahh

!

Bilisan

mo

pa

,

please

!“

“

Now

that’s

a

good

girl

.“ Bigla niyang pinalo ang kanang pisngi ng aking pang-upo, napaigik ako sa pinaghalong sakit at sarap.

Inangat niya ang kanan kong tuhod sa countertop at sinakatuparan ang hiling ko, lalo niyang binilisan ang paggalaw.

“

Ahh

,

Javier

!

Ohh

,

god

!“

Binitawan niya ang buhok ko para humawak sa magkabilang balakang ko at mas diinan ang pag-ulos. Halos maabot na ng dulo ng kanyang pagkalalake ang sinapupunan ko.

Ang lakas na rin ng tunog na nalilikha ng pagsalpukan ng aming ari. Dinig na dinig iyon sa apat at kulog na sulok ng banyo.

“

Ah

!

Ah

!

Ah

!

Javier

!“

“

Ahh

,

goddamn

. Ohh.

So

.

fucking

.

good

.

“

Napahigpit ang kapit ko sa metal na kinakapitan nang maramdaman ko ang nalalapit na orgasmo.

“

J-Javier

. Javier.

Javier

.“ Napapikit ako. Habang paulit-ulit kong binibigkas ang pangalan niya ay papalapit din nang papalapit ang nagbabadyang pagsabog sa aking puson.

“

That’s

right

,

moan

my

name,

Farrah

,

only

my

name

.“

“

Ahh

,

Javier

.

Diin

pa

.

Diinan

mo

pa

, please. “

Liyong-liyo na ang utak ko, para akong nakadroga, basta ang gusto ko lang mangyari ay pakawalan ang nagbabadyang orgasmo sa katawan ko.

Pinaghiwalay niya ang magkabilang pisngi ng aking pwetan at mas diniinan pa nga ang bawat pagsalakay. Dahil doon ay mas lumalim pa ang naabot niya. Dahil doon ay halos mabaliw na ako sa sarap.

“Javier.

Javier

.

Oh

shit,

Javier

!

Ahhh

!“

“Fuck,

Farrah

!

Ang

sarap

mo

! Uhh, shit!“

Halos bumaon na ang mga daliri niya sa balat ko. Pero hindi na iyon nainda ng katawan ko, sapagkat nagsimula nang manginig ang bawat kalamnan ko sa katawan. Napaliyad ako at nagpakawala ng mahabang ungol. Halos mawalan ako ng balanse nang maabot ko ang rurok, kung hindi lang ako hawak ni Javier.

Bumagsak ang itaas kong katawan sa countertop. Ramdam ko namang unti-unting bumagal ang paggalaw ni Javier, hanggang sa tuluyang na siyang tumigil.

“

What

the

fuck

, Farrah?!

Did

I

allow

you

to

cum

?!“

Ang pakalma ko na sanang puso ay unti-unti muling tumibok nang bumilis, sa pagkakataong ito, dala ng matinding kaba.

Shit.

“I

only

allowed

you

to

moan

,

not

to

fucking

cum

!“

Hinablot niya ang braso ko kaya napatayo ako, saka niya pinaikot ang aking katawan, kaya naman ngayon ay nakaharap ko ang galit na galit niyang mukha.

Napakagat ako sa loob ng aking pisngi.

“H-

Hindi

ko

alam.“

Tila mas nagalit pa ito sa sinabi ko.

Bigla niya akong binuhat at awtomatiko namang pumaikot ang mga hita ko sa bewang niya nang magsimula siyang maglakas palabas.

Akala ko ay sa kama kami didiretso, kaya nagtaka ako nang kinuha niya ang upuan na nasa desk niya at nilagay iyon sa tapat ng malaking salamin na katabi ng aparador niya. Abot mula sahig hanggang kisame ang salamin na iyon, ganoon iyon kalaki.

Umupo siya sa upuan kaya napaupo rin ako sa kandungan niya. Akala ko iyon na, pero ganoon na lang ang gulat ko nang iikot niya ang katawan ko. Lumantad sa aking paningin ang kabuoan ko, pero hindi katulad kanina na pang-itaas na katawan lang namin ang nakikita ko, ngayon, kasama na pati pang-ibaba.

Napalunok ako sa tanawin na iyon.Humawak siya sa balakang ko at bahagya akong inangat. Kitang-kita ko mula sa salamin nang ihagod niya ang dulo ng kanyang malaking alaga sa aking butas. Bumigat na naman ang aking paghinga.

Napakislot ako nang may kalakasan niyang tinapik-tapik ang katawan ng kanyang pagkalalake sa aking gitna, hinagod niya pa iyon sa kahabaan ng hiwa ko hanggang sa mabasa na naman ako.

Nang maramdaman niyang handa na ako ay sinentro na niya ang kanyang sandata sa akin, bago niya biglang hinatak pababa ang katawan ko dahilan para isahang pumasok ang kanya sa akin!

Napasinghap ako sa marahas na paghagod ng kanyang pagkalalake.

“

Move

,

Farrah!“

Nagsimula akong magtaas-baba. Kitang-kita ng dalawang mata ko ang bawat pasok at labas ng kanyang kahabaan sa akin, pero imbis na mandiri ay mas lalo lang akong nag-iinit sa tanawin na iyon.

Alam kong tatatak sa utak ko ang eksenang ’to, at hindi na ako titigilan pa ng konsensya ko. Pero bahala na ang bukas, basta ang mahalaga ngayon, si Javier lang, ako, at ang bawal na sarap.

fifteenth card

“

Kamusta

ang

pananatili

mo

rito

?

Mas

maayos

naman

ba

?“

“

Sobra

,

Farrah

!

Mas

mababait

ang

mga

nars

at

talaga

namang

mas

komportable

rito.

Ngayon

ko

lang

naranasan

maospital

nang

mag

isa

ko

lang

sa

isang

silid

!

Napakalaki

rin

ng

kwarto

na

’

to

,

mas

malaki

pa

ito

sa

bahay

namin

,

eh

. Tingin

ko

rin

ay

mas

epektibo

ang

mga

gamot

nila

,

ramdam

ko

iyong

paglakas

ko

.

Hindi

katulad

sa

dating

ospital

.“

Napangiti ako sa sagot ni Gael. Mukha ngang lumalakas na siya, hindi na siya katulad noon na mukhang hirap na hirap kahit sa pagsasalita. Bahagyang lumuwag ang loob ko. Ibig sabihin ay may pinatutunguhan naman ang mga pinaggagagawa ko.

“Halatang napakamamahalin ng ospital na ’to.

Ano

ba

talaga

ang

trabaho

mo

, Farrah?

Parang

napakalaki

yata

ng

sweldo

mo

.“

Napalunok ako sa biglang tanong niya. Napaiwas ako ng tingin pero hindi ko pa rin pinahalatang tinablan ako ng kaba.

“

A

Ano

,

nakakuha

lang ako

ng

mataas

na

posisyon

kasi

kakilala

ko

iyong

may

ari

ng

kompanya

.

Sinuwerte

lang

ba

.“

Napatango-tango naman ito. Bumalik ang kanyang tingin sa pinapanuod na telebisyon habang kumakain ng ubas, habang ako ay nakaupo lang sa tabi niya.

Himala nga at pinayagan ako ni Javier na magpunta rito. Hindi siya nagalit, siguro pakunswelo niya na rin sa akin sa mga ginawa namin kagabi. Mukhang nasatisfy ko siya nang todo kaya heto at hinayaan akong bisitahin si Gael.

Nakokonsensya pa rin ako pero ayoko nang masyadong isipin ang mga kaganapan. Ang problema ay problema pa rin naman kahit anong isip ang gawin mo.

Napunta ang tingin ko sa pinto nang may kumatok doon. Kaagad din iyong bumukas at pumasok mula roon ang isang lalakeng nars.

“

Good

morning. Inform ko

lang

po

na

ngayon

ang

chemotherapy

ni

Mr

. Aligan

.

Magsisimula

po

tayo

pagkadating

ni

doc

.“

“

Sige

,

salamat

.“

Tumango lang ito at bahagyang ngumiti bago agad ding lumabas.

“Farrah…” Bumalik ang tingin ko kay Gael. May pag-aalala sa ekspresyon niya habang nakatingin sa akin. “

Natatakot

ako

.“

Mas lumapit ako sa kanya para hawakan ang kanyang kamay. Bahagya ko iyong pinisil saka ko siya nginitian ng nagpapakas-loob.

“

Wala

kang

dapat

ikatakot

.

Nandito

ako

.“ Alam kong iyon lang ang gusto niyang marinig.

Bahagya namang naginhawaan ang itsura nito. Pinisil niya rin ang kamay ko at ngumiti.

“

Buti

na

lang

talaga

at

nandito

ka

.“

Nakagat ko ang loob ng pisngi ko pero pinanatali ko pa rin ang aking ngiti. Umiwas na lang ako ng tingin. Nagpatuloy naman siya sa panunuod.

Pero ilang minuto lang ang nakalipas ay naramdaman ko ang pilit niyang paggalaw kaya napatingin ako sa kanya. Sinusubukan niyang tumayo kaya agad ko siyang tinulungan.

“

Bakit

?“ tanong ko.

“

Naiihi

ako

.“

Tinulungan ko siyang makapunta sa banyo. Kailangan niya rin kasi ng tulong dahil sa dextrose niya.

Pagkasara niya ng pinto ay nagtungo ako sa may mesa para magtimpla ng kape para sa aking sarili. Pampainit lang ng sikmura dahil napakalamig dito sa silid ni Gael. Meron namang mga three-in-one dito. Buti na lang.

Hinahalo ko na ang tinimpla nang bigla ulit may kumatok. Baka si doc Hunter na iyon.

Bumukas ang pinto at agad akong humarap doon para batiin siya.

“

Good

mo

—“

Ngunit natulos ako sa kinatatayuan nang hindi si Hunter ang iniluwa no’n. Shit!

Narinig ko ang pagbukas ng pinto sa banyo at lumabas mula roon si Gael na hawak ang kanyang dextrose.

“

Nandyan

na

ba

si—

“

Natigilan ito nang makaharap sa pinto. Pati ito ay natulos sa kinatatayuan.

Ako naman ay halos pagkapusan ng hininga. Hindi ako nakagalaw maging nang pumasok siya ng silid at tila wala lang na lumapit sa amin.

“

It

’

s

nice

to

see

you

again

,

Gael

.“ Malamig nitong pahayag habang nakatingin dito.

Tumingin naman si Gael sa akin. Halo-halo ang kanyang emosyon pero nangibabaw ang pagkalito sa kanyang mukha na tila nanghihingi ng sagot. Mariin akong napalunok. Hindi ko alam ang sasabihin.

Tatamaan

ka

talaga

sa

akin

mamaya

,

Javier

!

“

What’s

with

the

look

?

Have

you

already

forgotten

my

face

?“ Tanong ni Javier na tila nang-uuyam pa.

Nagtagis ang aking bagang. Napakahayop niya talaga!

“

Bakit

ka

nandito

?“ Diretsong tanong sa kanya ni Gael.

“Oh,

didn’t

Amethyst

told

you

?“

Kumabog ang dibdib ko nang pareho silang tumingin sa akin. At tinawag pa niya talaga ako sa pangalang iyon!

Hindi lingid sa kaalaman ni Gael na iyon ang tawag sa akin ni Javier noong kami pa. Alam ni Gael lahat. Pinakilala ko sa kanya si Javier noon bilang nobyo ko.

“

Ano

ang

sinasabi

niya,

Farrah

?“ Matigas na na tanong ni Gael.

Paulit-ulit naman akong napalunok. Tang ina talaga, Javier! Pag talaga ako binuko mo!

“

I’m

her

boss

.“

Bumalik ang tingin ni Gael kay Javier. Bahagya naman akong nakahinga nang maluwag pero hindi pa rin ako kampante. Hanggang narito ang lalakeng ito ay hindi ako mapapalagay!

“

Kung

ganoon

, sayong

kompanya

pala

ang

pinagtratrabahuan

niya

.“ Nahimigan ko ang pait sa boses ni Gael. “

At

ikaw

pala

ang

sinasabi

niyang

kakilala

niyang

may

may

ari

ng

kompanya

kaya

siya

nakakuha

ng

mataas

na

posisyon

.“ Bumaling ang tingin niya sa akin na tila nang-aakusa kaya napaiwas ako ng tingin.

“

Oh

really

?

H

indi

ko

alam

na

nakukuwento

niya

pa

rin

pala

ako

sayo

.“ Ngising wika ni Javier.

Kita ko ang pagsama ng timpla ng mukha ni Gael sa sinabi niya. Ang kabog naman ng dibdib ko ay palakas nang palakas. Hindi ko alam ang balak ni Javier. Sinusubukan ko siyang tignan nang masama para iparating sa kanyang tumigil na siya pero hindi niya man lang ako tinatapunan ni isang tingin.

“

And

yes

,

she

does work

for

me

.“ Doon tumingin sa akin si Javier. Pero imbis na alalahanin ang tingin ko sa kanya ay ngumisi lamang siya.

“

Anong

posisyon

niya

sa’

yo

?“ Mababanaag na ang inis sa boses ni Gael na mas kinakaba ko.

“

Oh

,

it

depends

.

Minsan

missionary

,

minsan

cowgirl

,

kagabi

dog

—“

“

Secretary

!“

Pumagitna na ako sa kanila. Kung pwede lang ay sapakin ko na si Javier pero hinabaan ko ang aking pasensya. Napakagago niya talaga!

Napaharap sa akin si Gael. Kunot ang kanyang noo pero dala iyon ng pagkalito. Malamang ay dahil hindi niya nakuha ang sinabi ni Javier. Masyadong inosente ang utak niya para maintindihan ang ipinaparating ng gagong iyon.

“

Sekretarya

ang

p

posisyon

ko

.“ Napalunok pa ako ng banggitin ko ang posisyon.

“

Sekretarya

ka

niya

?“

“H-Hindi.

Sekretarya

ako

ng

isang

empleyado

niya

. Kaya

ang

siste, siya ang

boss

ng

boss

ko

.“ Paliwanag ko bago humarap kay Javier na tila tuwang-tuwa pa sa pagkataranta ko. Nagngitngit ang ngipin ko sa inis pero pilit ko pa rin siyang nginitian nang napakatamis. “

Ano

nga

po

palang

habol

niyo

rito

,

sir

?

May

kailangan

po

ba

kayo

sa

amin

ng

nobyo

ko

?“ Diniinan ko talaga ang salitang nobyo dahil alam kong iyon ang magpapabura sa nakakabwisit niyang ngisi.

At hindi nga ako nagkamali. Napawi ang ngisi niya at tumalim ang kanyang tingin sa akin. Hindi ko naman siya inurungan. Nakipaglabanan ako ng titigan sa kanya. Napupuno na ako sa lalakeng ’to. Kaya pa yata ako pinayagan magpunta rito ng walang hirap ay dahil may balak siya. At kung ano man iyon ay hindi ko hahayaang maapektuhan no’n ang relasyon namin ni Gael.

Masama pa rin ang pagtititigan namin ni Javier nang biglang bumukas ang pinto. Lahat kami ay napatingin doon at bumungad sa amin ang doktor ni Gael na walang iba kundi si Hunter.

Kita ang pagkabigla sa mukha nito nang makita ang kaganapan.

“

Oh

,

I

wasn’t

informed

.

May

reunion

pala

?“

Lahat kami ay sumama ang tingin sa kanya. Tumawa lang naman ng mapang-asar ang loko-loko. Ano ba talagang problema ng mga tao sa paligid ko?

“

Anyway

,

I’m

here

now

so

that

means

it’s chemotherapy

time

for

Mr

.

Aligan

.“ Pagkasabi niya no’n ay siya namang pagpasok ng isang lalakeng nars na may dalang wheelchair. Pinaupo nito roon si Gael na wala nang nagawa. Sinundan ko naman sila nang maglakad sila palabas, patungo na kami sa silid kung saan isasagawa ang chemotherapy ni Gael.

Ramdam ko ang pagsunod sa likod ni Javier kaya lumingon ako at pinanlakihan siya ng mata para iparating na huwag na siyang sumunod. Pero tinaasan niya lang ako ng isang kilay na tila sinasabing sino ako para utusan siya.

Napasimangot na lang ako at sumabay sa gilid ni Gael. Hinawakan niya ang kamay ko kaya napatingin ako sa kanya, diretso lang naman ang kanyang tingin pero parang malalim ang kanyang iniisip. Hindi na lamang ako nagsalita at binalik na lang ang tingin sa harap.

Hindi ko alam kung ang iniisip niya ba ay ang takot sa unang beses niyang chemotherapy o takot dahil sa biglang pagsulpot ni Javier. Kahit hindi niya sabihin, alam kong mayroon siyang pangamba sa pagpapakita ni Javier. Hindi na iyon nakapagtataka dahil nasaksihan niya kung gaano kami nagmahalan noon ni Javier.

Napabuntong hininga na lang ako.

Narating na namin ang silid, ngunit nanatili kami sa labas dahil bawal na sa loob ang kamag-anak o bisita.

Bahagya akong lumuhod para magkatapat kami. Hinaplos ko ang pisngi niya at nginitian siya.

“

Kaya

mo

’

yan

.

Nandito

ako

.“

Ngumiti rin naman siya kahit hindi iyon umabot sa mga mata niya.

“

Mahal

kita

.“

Hindi ko alam kung bakit naging pilit ang ngiti ko sa sinabi niya. Muntik na akong mapatingin kay Javier na nakatayo sa likod ng wheelchair ni Gael pero pinigilan ko ang sarili. Ni hindi ko alam kung bakit muntik na akong mapatingin sa kanya.

“M-

Mahal

din

kita

.“ Hindi ko rin alam kung bakit ako nautal gayong madali ko lang naman nasasabi ang mga katagang iyon noon sa kanya.

Napigil ko ang hininga nang magsimulang lumapit ang mukha niya sa akin. Hindi ako nakagalaw. Dapat ba akong umiwas? Pero bakit naman ako iiwas?

Malapit na ang mukha namin sa isa’t isa nang biglang tumikhim si Hunter. Sabay pa kaming napatingin sa kanya.

“

The

clock

is

ticking

.“ Binuksan nito ang pinto ng silid, senyales para itulak na ng nars ang wheelchair ni Gael papasok. Sinundan ko na lang ng tingin ang pagpasok nila hanggang sa nagsara na muli ang pinto.

Napapahinga na lang ako nang malalim na tumayo.

“

How

romantic,“

Dumapo ang tingin ko kay Javier sa sarkastikong pahayag niya. Sinamaan ko lang siya ng tingin bago siya tinalikuran. Naglakad na ako paalis nang sabayan niya ako sa paglalakad kaya inis akong napatingin sa kanya.

“I came here to fetch you. We’

re

going

somewhere.“ Diretso lang ang tinging sabi niya saka na naunang naglakad.

Wala akong nagawa kundi ang sundan siya.

Nang marating namin ang sasakyan niya ay hindi na ako nagdalawang-isip na komprontahin siya.

“

Ano

iyon,

Javier

?

Bakit

ka

nagpakita

kay

Gael

?!“

“

Wala

naman

akong

naalalang

sinabi

mong

bawal

iyon

.“ Tila wala lang na sagot niya bago sinara ang pinto sa kanyang gilid.

“

Bakit

mo

ginawa

iyon

?“

Huminga ako nang malalim at pilit pinakalma ang sarili.

“

Did

what

?“

“

Ang

magpakita

at

magsabi ng

kung

ano

katulad

na

lang

ng

lintek

na mga

posisyong

sinabi

mo

!

Pwede

namang

magpunta

ka

na

lang

dito

kung

susunduin

mo

lang

din naman

pala

ako,

bakit

kailangan

manggulo

ka

pa

?!“

Humarap siya sa akin at ngumisi. “

Oh

,

about

that

.

Tama

naman

ang

mga

posisyong

sinabi

ko

,

ah

?

May

kulang

ba

?“

Hindi ako makapaniwalang napatingin sa kanya. Seryoso ba siya?

“

Oh

baka

naman

,“ Nabigla ako nang mabilis niyang nilapit ang mukha sa akin kaya napasandal ang likod ko sa pinto ng wala sa oras. Marahang humawak ang dalawa niyang kamay sa bewang ko. “

Gusto

mong

dagdagan

pa

natin?“ Halos pagtaasan ako ng mga balahino sa boses niyang nang-aakit. “

How

about

here

in

the

car

?

Marami

tayong

masusubukang

bagong

posisyon

dito

.“ At ngumisi na naman siya habang pinapasadahan na ng tingin ang buong katawan ko.

Agaran ko siyang tinulak kaya nabalik siya sa kaninang pwesto. Pero ngising-ngisi pa rin siya na para bang natuwa pa sa reaksyon ko! Napaiwas na lang ako ng tingin, dahil imbis na mas mainis ako sa pilyo niyang ngiti, ay bumibilis pa ang tibok ng puso ko.

“S-

Saan

ba

kasi

tayo

pupunta

?“ Iniba ko na lang ang usapan.

“

To

the

mall,“ sagot niya naman at kinabit na ang kanyang seatbelt.

“

Mall

?

Anong

gagawin

natin

doon

?“

“

Baka

magswi-swimming,“ sarkastiko niyang sagot na nagpasimangot sa akin. Napakaayos niyang kausap.

“

Ano

nga

kasi

?“

“

Tsk

!

Of

course

we’ll

buy

some

stuff

!

Ano

pa

nga

ba

?“ Wow, siya pa ang nainis. Normal lang naman ang magtanong, diba?

Napairap na lang ako. “

Para

saan

?“

Nagsimula na siyang magmaneho.

“

We

’

ll

get

you

a

nice

dress

. It’

s

my

parents

’

golden

anniversary,

we

have

to

be

there

.“

Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa sinabi niya. Halos huminto ang pagtibok ng puso ko.

Nanlalaki ang mga matang napatingin ako sa kanyang gawi. Panigurading namumutla na ako sa mga oras na ’to.

“

Y-Your

p

parents

?“

“

Yeah

,“ simpleng sagot nito habang habang sa daan lang nakatutok ang mga mata.

Pakiramdam ko ay malalagutan ako ng hininga sa bilis at lakas ng tibok ng puso ko.

“

H

Hindi

pwede

…“ wala sa sarili kong bulong.

Pero dahil tahimik ay narinig pa rin iyon ni Javier.

“

What

do

you

mean

hindi

pwede

?“ Sumulyap siya sa akin.

“B-Basta hindi

pwede

.“ H-Hindi ko kaya.

“

Hindi

pwedeng

hindi

pwede

, Farrah.

The

party

will

be

held

tomorrow night

and

we

are

going

whether

you

like

it

or

not

.“ Maawtoridad na nitong wika.

Bigla siyang napapreno ng wala sa oras nang walang babala kong binuksan ang pinto sa aking tabi.

“

What

the

fuck

,

Farrah

?!“

Hindi ko siya pinansin at tuloy-tuloy akong bumaba. Mabilis akong naglakad palayo sa kanyang kotse. Ngunit narinig ko rin ang kanyang pagbaba at galit na pagtawag sa aking pangalan kaya mas binilisan ko ang paglakad palayo.

Pero sadya talagang mahahaba ang kanyang biyas at walang kahirap-hirap niya akong nahabol. Marahas niyang hinuli ang aking braso dahilan para mapatigil ako sa paglalakad at mapaharap sa kanya.

“

What

the

fuck

is

wrong

with

you

?!“

“Sayo

dapat

ang

tanong

na

’

yon

!

Sinabi

ko

nang

hindi

pwede

,

diba

?!

Alin

ba sa

sinabi

ko

ang

hindi

mo

maintindihan?!“ Nagpumiglas ako sa pagkakahawak niya pero mas hinigpitan niya lang iyon.

“Everything! Ipaintindi

mo

sa

akin

!

Bakit

hindi

pwede

?“ Gulong-gulo nitong tanong.

Mabuti na lang talaga at walang taong nadaan dito kung hindi ay malamang pinagtitinginan na kami.

“

Ayoko

lang

! A-yo-ko!

Hindi

ba

sapat

na

dahilan

iyon

?“

“

No

,

Farrah

!

Don’t

make

me

dumb

!

I

can

feel

it

!“ Hinigit niya ang braso ko papalapit sa kanya kaya naglapit ang aming katawan. Malalim niya akong tinitigan. Nababanaag ko ang pagkalito at pagdududa sa kanyang mga mata habang mariing nakatitig sa akin.

“

What

are

you

so

afraid

of

?“

sixteenth card

“

Answer

me

,

Farrah

!“ Halos mapatalon ako sa pagsigaw niya nang hindi ako kaagad nakasagot.

“

W

Wala

!

Wala

akong

kinakatakutan

!“

“

Then

why

are

you

acting

this

way

?“

Napahinga na lang ako nang malalim. Gulong-gulo pa rin ang kanyang mukha.

“

Golden

anniversary

ng

parents

mo,

Javier

.

Pihadong

naroon

ang

buong

angkan

mo

na

minsan

ay

tinuring

ako

bilang

pamilya.

Pero

… ang

alam

ng

lahat

ay

matagal

na

tayong

wala. Ano

na

lang

ang

iisipin

nila

kung

bigla

na

lang

nila

ulit

tayong

nakitang

magkasama

?“

“

That

’

s

it

?

Good

Lord

,

Farrah

!

That’s

non-

sense

!

Ano

bang

pakialam

natin

sa

kanila

?“

Napaiwas ako ng tingin. At least, kinagat

niya

ang

palusot

ko

.

“

Kung

wala

kang

pakialam

,

ako

meron

.

Ayokong

makaharap

ng

gulo

,

kaya

ako

na

mismo

ang

iiwas

.

Ikaw

na

lang

ang

magpunta

,

Javier

.“

Pakiusap

naman

,

hayaan

mo

na

ako

.

“

No

.

Sasama

ka

.

And

that’s

final

.“

Hinila niya ako pabalik sa kanyang sasakyan. Nagpupumiglas naman ako sa abot ng aking makakaya.

“

Ano

ba,

Javier

!

Bitawan

mo

ako

!

Ayoko

sabi

!“

“

You’ll

come

with

me

,

Farrah

!“ Humarap siya sa akin ng may nagbabantang tingin. “

Or

else

…“ Sinadya niyang hindi sabihin ang katuloy para sindakin ako.

At hindi naman siya nabigo dahil iyon pa lang ay nababahala na agad ako. Baka kung ano na naman niyang gawin kay Gael. Baka idamay na naman niya ang walang kalaban-labang taong iyon.

Wala akong nagawa kundi ang panlisikan siya ng mga mata. May araw ka rin sa aking hayop ka.

Ako na ang kusang bumalik sa sasakyan. Umupo muli ako sa kaninang kinauupuan at binagsak pasara ang pinto.

Ilang mura na ang nabanggit ko sa isip ko. Unti-unti nang dinadaga sa kaba ang aking dibdib. Wala akong ibang magawa kundi ang magdasal.

Sana lang, sana lang talaga, wala siya mamaya.

• • / / - -

“

Ito

ma’am

,

bagay

na

bagay

sayo

!“

Walang gana kong kinuha ang gown na inabot sakin ng stylist at bumalik sa fitting room para iyon naman ang isukat.

Urat na urat na ako sa paulit-ulit na pagpapalit. Nasa labas si Javier at prenteng nakaupo sa couch habang ako ay nagpapakahirap na magsukat ng sangkaterbang damit, lalabas lang ako para ipakita kung nagustuhan niya ba ang suot ko pero palagi namang iling ang sagot niya. Pang-anim ko na yata ang sinusuot ko ngayon.

Napahinga na lang ako nang malalim. Muli akong lumabas para ipakita sa kanya. Pero umiling lang siya ulit pagkatapos pasadahan ng tingin ang kabuoan ko.

Marahas akong napabuga ng hangin. May inabot uling panibagong gown ang stylist at balik na naman ako sa fitting room.

“

Hayop

talaga

na

lalake

,

mukhang

sinasadya

yatang

pahirapan

ako

.“ Inis kong bulong.

Tatlong gown pa yata ang sinukat ko bago tuluyang nakuntento si Javier.

“Faster, w

e’ll

get

you

some

shoes

next

.“ Malamig nitong utos.

Lihim na lang akong napairap.

Sunod lang ako nang sunod sa kanya habang sa likod namin ay may dalawang bodyguard. Hindi tuloy maiwasang mapatingin sa amin ang mga tao, lalo na sa kasama kong lalake. Lahat sila ay biglang napapaawang ang mga labi tuwing nadadaanan sila ni Javier. Mukha namang wala itong pakialam sa paligid, lagi naman.

“

Size

8

of

this.“ Pati sa sapatos ay siya rin ang namili.

Nakakuha na kami ng gown at ang malaking kahon kung saan iyon nakalagay ay buhat ng isa sa mga bodyguard niya.

“

Here’s

the

size

8,

sir

.“ Dating ng salesclerk.

“

Check

if

it

fits

her

.“

“

Yes

,

sir

.“

Lumapit sa akin ang lalakeng salesclerk at pinaupo ako sa isang malambot na upuan. Lumuhod siya sa aking harapan at kinuha ang isa kong paa nang biglang…

“

What

the

fuck

are

you

doing

?!“ Sabay pa kaming napaigtad sa gulat sa biglang pagsigaw ni Javier.

“S-Sabi

niyo

sir

,

c

check

if

it

fits

–“

“

Just

give

her

the

goddamn

shoe

and

let

her

check

it

herself

!“

“

Y

Yes

,

sir

.“

Inabot na sa akin ng salesclerk ang sapatos kaya ako na ang nagsukat no’n sa sarili ko.

Ano ba kasing problema ng lalakeng iyon? Kailangan niya pa ba talagang sumigaw?

Nagring ang kanyang cellphone at lumayo muna siya bago iyon sinagot. Doon ako nagkaroon ng tyansa para tignan ang lalakeng salesclerk na nanahimik na lang sa tabi.

“

Sorry

,

ha

?

Mainitin

lang

talaga

kasi

ang

ulo

no

’

n

.“ Napatingin naman siya sa akin at ngumiti.

“

Ayos

lang

po

,

ma’am

.

Mukhang

napakapossessive

lang

po

talaga

ni

sir

.“

Kimi na lang akong ngumiti rito. Simula pa talaga noon ay ganoon na si Javier. Ayaw naaagawan, ang kaibahan lang noon, dulot iyon ng pagmamahal niya sa akin. Pero ngayon…

Napabuntong hininga na lang ako. Damang-dama ko ang pagkakaiba.

“

Bakit

kanina

ka

pa

nakasimangot

dyan

?“ Untag ko kay Sage pagkalabas namin ng ospital. Napansin ko kasing pagkatapos ko silang ipakilala ng kababata ko sa isa’t-isa ay hindi na ito umimik. Umiimik man siya minsan ay parang napipilitan lang.

“

Isn’t

it

obvious

?

May

gusto

sayo

ang

Gael

na

’

yon

.“

Natikom ko ang bibig. Hindi ko sinabi sa kanya ang pagmamakaawa sa akin ng ina ni Gael. Ayokong madagdagan pa ang iniisip niya. Hindi rin naman iyon mahalaga.

“

What are you waiting for?

Get

in

.“ Utos niya nang mapansing wala pa akong balak pumasok sa kanyang kotse.

“

Magkaiba

ang

daan

ng

pupuntahan

natin

.

Ikaw

sa

kompanya

niyo

,

ako

sa

–“

“

I

don’t

care

.

Ihahatid

pa

rin

kita

.“

“Magtataxi

na

lang

ak

–“

“

Amethyst

.“ Ginamitan niya na ako ng maawtoridad na boses kaya wala na akong nagawa. Napanguso na lang ako.

Pumasok na ako at ganoon din siya pero halatang badtrip pa rin ito. Madilim na madilim ang kanyang anyo na akala mo’y inagawan. Kung ibang tao lang ay paniguradong magtatatakbo na sa takot. Pero sanay na ako rito, ganitong-ganito siya pag nagseselos.

Hahawakan niya na sana ang kambyo pero sinalo ng kamay ko ang kamay niya. Magkasalubong ang kilay na napatingin siya sa akin.

“

Huwag

ka

nang

magselos.“ Nakangusong

panlalambing ko rito.

“

Hindi

ako

nagseselos

.“ Tanggi nito pero umiwas naman ng tingin.

Pinigilan ko ang mapangiti. Napakacute ng jowa ko.

Lumapit ako sa kanya at sinandal ang ulo sa kanyang balikat, pagkatapos ay tiningala ko siya para makita ang kanyang nakakahumaling na mukha.

“Alam

mo

namang

sayo

lang

ako, diba?“ Panlalambing ko pa pero nilalabanan talaga nito ang pagtingin sa akin. Okay, konti pa. “I

kaw lang naman love ko.

Bakit

ako

titingin

sa

iba

?“

Ngayon ay sumulyap na siya sa akin. Ayon, konting lambing na lang. “

Hindi

kita

ipagpapalit

sa

kahit

kanino. Kaibigan ko lang talaga si Gael

.“ Hinigpitan ko pa ang hawak sa kanyang kamay.

Napabuntong hininga ito. “

Promise

?“

Hindi ko na napigilan ang mapangiti. “

Promise

.“

“

Promise

na

promise

?“

“

Promise

na

promise

na

promise

!“ Pagkasabi ko no’n ay sa wakas ngumiti na ito.

Pinalibot niya ang mga braso sa akin at mahigpit akong niyakap.

“

You

better

fulfill

that promise

…

Dahil h

indi

ko

alam

ang

gagawin

ko

pag

ipinagpalit

mo

ako

.“

“

Does

it

fit?“ Nabalik ako sa realidad nang bumalik na si Javier mula sa pakikipag-usap sa selpon niya.

Kaagad kong inayos ang sarili at tumikhim.

“

Oo

,

sakto

naman

.“

“

Good

.

Let’s

go

pay

for

the

shoes

.“

Ganoon nga ang ginawa namin. Pagkatapos niyang iabot ang bayad sa cashier ay humarap siya sa akin.

“I

need

to

go

.

I

have an

important

matter

to

attend

.

“ Napakurap ako sa sinabi niya. Hindi pa man iyon pumoproseso sa utak ko ay humugot na siya ng isang libo sa pitaka at inabot sa akin. “

Just

take

a

cab

.“

“

H

Hindi

mo

ako

ihahatid

?“

“

Farrah

, marami akong

inaasikasong

bagay

na mas

importante

pa

sayo

. You should know

that

.“

Napakagat na lang ako sa loob ng aking pisngi at nanginginig ang kamay na inabot ang isang libo. Lumunok ako para alisin ang tila bikig sa aking lalamunan saka nagsalita.

“S-

Sige

,

m

mag

iingat

ka

.“

Hindi na ito sumagot at nilampasan na ako para umalis. Naramdaman ko ang pag-iinit ng sulok ng aking mga mata pero pinigilan ko ang sarili.

Bakit ba kasi hindi ako masanay-sanay? Nagbago na nga, diba? Bakit ba hindi ko iyon masaksak sa kokote ko?

Napahinga ako nang malalim. Naiwan ang isang bodyguard ni Javier sa akin habang ang isa ay sumama sa kanya. Siya iyong may buhat ng kahon at ngayo’y binuhat na rin ang paper bag ng sapatos. Nauna na akong naglakad patungong elevator. Pilit kong winawaksi sa sistema ang nangyari.

Okay lang ako. Tama, okay lang ako.

Bumukas ang elevator, hinintay ko munang umalis ang mga nakasakay bago ako pumasok. Kaso iyong bodyguard ni Javier ay nabangga ng isang lumabas kaya nahulog ang mga hawak nito. Lalabas pa lang sana ako para tulungan siya pero nagsara na ang metal na pinto. Kaya niya naman na siguro iyon.

Pinindot ko ang ground floor pagkatapos ay sumandal sa gilid at pumikit. Saktong mag-isa ko lang naman.

Nasa ganoon lang akong posisyon nang makaramdam ako ng kakaiba. Napakunot ang noo ko at napadilat.

Bakit parang umuuga ang paligid? Parang… yumayanig?

Muntik na akong naduwal nang biglang umalog ang elevator mabuti na lang at nakakapit ako sa metal na kapitan na nasa aking gilid.

Nangangamba akong napatingin sa paligid. Literal na na umuuga ang paligid! Shit! Lumilindol!

Malakas akong napatili nang pumutok ang ilaw sa itaas. Kinain ng dilim ang buong paligid kasabay ng pagtigil sa pagbaba ang elevator.

Kumabog ang aking dibdib. Napuno ako ng takot na baka bigla na lang bumagsak ang elevator na ’to. Hindi imposibleng bigla na lang bumalusok pababa ang elevator na ’to!

Nanghina ang buo kong katawan. Sumiksik ako sa sulok habang nag-uunahan nang tumulo ang aking mga luha.

Sa oras na bumagsak ang elevator na ito ay wala na, paniguradong hindi ako mabubuhay!

Hindi ko na talaga napigilan ang pag-iyak nang mas tumindi pa ang pag-uga ng paligid, mas siniksik ko ang katawan sa sulok. Nakaupo na ako dala ng panghihina ng aking mga tuhod habang yakap-yakap ko ang aking mga braso.

Nagsimula nang kumawala ang mga hikbi sa akin.

Ayoko pang mamatay. Ang dami ko pang hindi nasasabi kay Javier. Ang dami ko pang katotohanang tinatago. Ni hindi ko pa nasusubukang muling sumaya.

Mariin akong pumikit at taimtim na lamang na nagdasal.

Hanggang sa unti-unti ay humina nang huminga ang pagyanig, pero hindi humina ang panginginig ng katawan ko. Hanggang sa tuluyan nang nawala ang pag-uga, pero nakasiksik pa rin ako sa madilim na sulok.

Tuloy-tuloy sa pag-agos ang aking luha. Gusto kong subukang pumindot ng palapag pero masyadong nanghihina ang buo kong katawan para gumalaw. Natatakot din ako na sa isang galaw ko lang ay babagsak ang elevator. Ayoko pang mamatay. Ayoko pang mamatay.

“

Amethyst

?!“

Natigil ang aking paghikbi nang marinig ang pamilyar na boses na iyon mula sa labas ng metal na pinto.

“Amethyst!

Fuck

!“

Kumalabog ang pinto kaya napatingin ako roon, pero masyadong madilim para makakita ako.

“

J

Javier

…“

“

S-Sandali

lang

po

,

sir

.

G

Ginagawa

na

po

namin

ang

lahat –“

“

Then

you

better

fucking hurry

up

!

I

swear

to

God

if

something

happens

to

her

,

I

will

tear

this

fucking

building

down

!“

Kahit nanginginig pa rin ay pinilit kong magtungo sa metal na pinto. Halos gumapang ako marating lang iyon.

“J-

Javier

…“ Napahikbi ako habang tinatawag ang kanyang pangalan.

Hindi ako makapaniwala. Bumalik siya. Binalikan niya ako.

“

Amethyst

?!“ Muling nanlabo ang paningin ko. Dinig na dinig ko ang matinding pag-aalala sa kanyang boses. Siya

nga

.

“J-Javier,

tulungan

mo

ako.

Please

.“

“

Shit

!

J

Just

wait

a

little

while

,

okay

? I-

I

’

ll

get

you

out

of

there

.“

Ilang beses akong napahikbi. “

N

Natatakot

ako

,

Javier

.

A

Ang

dilim

.“

“

Hush

,

don’t

cry…

I

’

m

here.“

Hindi na ako nagsalita. Tahimik lang akong humihikbi. Dinig ko pa ang minsa’y pagkakagulo sa labas at ang minsa’y pagsigaw ni Javier. Wala na akong maintindihan sa kung anong nangyayari. Ang gusto ko lang ay makalabas na dito. Ayoko na rito.

Ilang minuto na yata ang nagdaan, hindi ko alam, maaari ring umabot na ng oras. Halos mandilim na ang paningin ko, pilit ko lang pinipigilan. Umiikot na ang paningin ko.

Nakarinig ako ng pamilyar na tunog, sumunod ay ang pagpasok ng liwanag mula sa pintong bumukas sa aking harapan.

“

Amethyst

!“

Naramdaman ko na lang ang pagpalupot ng malalaki at matitigas na braso sa aking katawan. Niyakap niya ako nang mahigpit. Nanginging ang katawan ko pero bakit parang… mas nanginginig ang kanya?

“

Fuck

…

I

was

so

scared

.“ Tila tumalon ang puso ko sa narinig kong binulong niya. Parang sinasabi niya lang iyon sa sarili at hindi sinasadyang sa akin niya nasabi.

“

Are

you

okay

?

Say

something

…

Please

.“

Bahagya siyang humiwalay sa akin pero nanatiling nakapalupot ang isang braso niya sa aking katawan, ang isa niyang kamay ay maingat na hinawakan ang pisngi ko para iangat ang aking mukha at patinginin ako sa kanya. Sinalubong ako ng mga mata niyang punong-puno ng pag-aalala. Nanlalabo ang aking paningin dahil sa mga luha pero malinaw na malinaw kong nakita ang mata niyang punong-puno ng emosyon.

“

S

-Sage…“ Hindi ko alam pero iyon ang kusang binitawan ng labi ko… iyon ang nakikita ko. Si

Sage

ang

nakikita

ko

.

Muli na naman akong napahikbi kasabay ng pagtulo ng mga luha ko. Napasubsob na lang ako sa dibdib niya nang hilahin niya ako palapit sa kanyang katawan at muli akong yakapin nang mahigpit.

“

Shh

,

you’re

safe

now

.

Nandito

na

ako

.“

Imbis na kumalma ay mas napaiyak lang ako. Humahaplos ang kanyang kamay sa buhok ko habang panaka-naka niyang hinahalikan ang tuktok ng ulo ko.

Alam kong hindi na ang takot ang dahilan kaya ako umiiyak, pero ang katotohanang nandito na siya. Si Sage. Nandito na.

“Sage…” Sage lamang ako nang Sage. Mahigpit na rin akong nakayakap sa kanya habang umiiyak sa kanyang dibdib. Patuloy naman siya sa pagpapakalma sa akin.

“

Shh

,

I’m

here

now…“ Paulit-ulit niyang pagsisiguro sa akin.

Hindi ko alam kung ilang minuto kaming ganoon. Unti-unti na rin naman na akong kumalma. Humihikbi-hikbi na lang ako. Nang mapansin niya iyon ay binigyan niya ako ng isang huling halik sa ulo bago ako marahang binuhat na tila pang-bagong kasal.

Kusang pumaikot ang mga braso ko sa batok nito habang nagsimula na itong maglakad palabas. Maingat niya akong binaba sa passenger seat ng kanyang kotse. Siya na rin mismo ang nagkabit ng seatbelt ko habang nasa may pinto pa rin siya. Nakatingin lang ako sa kanya habang ginagawa niya iyon. Napakalapit niya sa akin kaya malaya ko siyang napagmamasdan.

Akmang lalabas na siya para lumipat sa driver’s seat nang magsalita ako.

“

A

Akala

ko

ba

may

pupuntahan ka pang

i

-importante?“ Napatingin siya sa akin at napatitig. Napakagat ako sa aking pang-ibabang labi sa sobrang lapit ng mukha niya sa akin.

Umangat ang kanyang kamay para punasan ang mga natirang luha sa aking pisngi.

“

M

Magcacab

na

lang

ako

.

K-Kaya

ko

naman

na

–“

“

We’ll

go

home

.“

Iyon lang ang sinabi niya bago niya ako hinalikan sa noo at lumipat na sa driver’s seat.

seventeenth card

“

K

Kaya

ko

na,“ paniniguro ko sa kanya nang akma niya muli akong bubuhatin pagkabukas niya ng pinto sa aking tabi.

Kusa na akong bumaba pero pagkatapak pa lang ng mga paa ko sa lupa ay kaagad nang bumigay ang tuhod ko. Kung hindi lang maagap na pumalipot ang braso niya sa akin ay paniguradong bumagsak na ako.

“

Tsk

.“ Hindi na ako nakaangal nang muli niya akong buhatin. Tumahimik na lang ako.

Buhat-buhat niya ako hanggang sa marating namin ang unit niya. Inilapag niya ako sa sofa.

“

I’ll

 

get

you

 a glass of 

water

.“ Hindi pa man ako nakakasagot ay nagtungo na ito sa kusina. Habang wala siya ay pinagmasdan ko ang paligid. Ang ibang display ay bumagsak, iyong maliliit lang naman. Habang iyong ibang mabibigat ay maayos pa rin sa kinalalagyan nila.

“

Here

,“ pagkabalik ni Javier ay inabot niya sa akin ang baso. Umupo siya sa aking tabi habang umiinom ako. Nang maubos ko iyon ay tahimik ko lang iyong hinawakan sa ibabaw ng aking hita.

“

Kamusta

na

ang

pakiramdam

mo

?“

Nakatitig ito sa akin kaya hindi ko magawang tumingin sa kanya. Binagsak ko na lang ang mga mata sa basong hawak.

“

M

Medyo

ayos

na

.“

Napahinga ito nang malalim sa hindi ko alam na dahilan.

“

Gusto

mo

ba

magpahinga

?“

“H-

Hindi

,

okay

lang

.

Puntahan

mo

na

lang

iyong

dapat

mong

puntahan—-

“

“

No

.

Aftershocks

might

occur

.

I

can’t

just

leave

you

.“ Matigas nitong pahayag.

Napalunok ako at hindi nakapagsalita. Sandali kaming natahimik dalawa.

Maya-maya ay napabuntong-hininga ito at napasandal sa inuupuan. Mula sa gilid ng mata ko ay nakita kong pumikit ito.

Ano kayang iniisip niya?

Tumikhim ako. “Magpapahinga

na

lang

ako

.“

Hindi ito sumagot. Kaya tumayo na ako at naglakad paalis, pero nakakaisang hakbang pa lang ako ng laking-gulat ko nang higitin niya ang pulso ko saka ako hinila paupo sa kandungan niya!

Napasinghap ako at gulat na napatingin sa kanya. Pero bago ko pa man makita ang ekspresyon niya ay binaon niya na ang mukha sa gilid ng leeg ko.

“

J-Javier

.“

Grabe ang pagwawala ng puso ko. Napakalakas. Napakabilis. Dahil lang sa isang aksyong ginawa niya.

Patagilid ang pagkakaupo ko sa kanyang kandungan. Nakapalupot ang mga braso niya sa aking bewang, sinisigurong dikit na dikit ang katawan ko sa katawan niya.

“

J-Javier—-

“

“

Dito

ka

lang

.“ Bahagya akong napaigtad nang maramdaman ang maiinit niyang hininga sa aking leeg. Mas humigpit pa ang akap niya sa akin.

Nakagat ko ang loob ng aking pisngi. Hindi ako nakapagsalita. Basta’t patuloy lang sa pagwawala ang buong sistema ko.

“

Ayokong

mawala

ka

sa

paningin

ko.“ Inangat nito ang ulo at pinatong ang baba sa aking balikat. Tumitig ito sa akin at hindi ko napigilang titigan ito pabalik. Seryoso ang mukha nito pero ang mga mata niya… iba ang sinasabi ng mga mata niya. “

Naiintindihan

mo

?“

Lumunok ako bago sumagot. “

O

Oo

.“

Awtomatikong napatigil ako sa paghinga nang idikit niya ang noo sa noo ko. Akala ko pa nung una ay hahalikan niya ako. Pero pumikit lang ito sa ganoong posisyon, tila pinapakalma ang sarili.

Gulong-gulo ko siyang tinitigan, kahit na halos maduling na ako sa lapit ng mukha namin.

Nagharumentado na naman ang puso ko.

Muli niyang binaon ang mukha sa aking leeg. Mariin akong napalunok at napapikit. Naglalaban ang aking loob.

Gusto kong isaksak sa kokote ko na hindi na pwede, hindi ko dapat nararamdaman ’to. Pareho lang kaming mahihirapan.

Pero meron din sa loob-loob ko na gustong magmakaawa sa kanya, na sana pwede pa kami, sana pwede na kami…

Pero paano kung meron na akong Gael?

• • / / - - 

Nakakapanibago. May nag-iba sa pakikitungo sa akin ni Javier. Hindi ko sinasabing naging sweet siya o ano pa man, pero naging malumanay siya sa akin. Kalmado na ito magsalita hindi katulad nung nakaraan na, kalmado naman, pero may awtoridad lagi ang boses. Ngayon ay hindi. Nakakapag-usap na kami nang matino. Katulad na lang ngayon.

“

Alas

tres

darating

ang

mga mag-

aayos

sayo

.“

Napatigil ako sa pagsubo at tumingin sa kanya. Nakatingin siya sa akin na para bang hinihintay talaga ang magiging reaksyon ko.

Napalunok ako at binaba muna ang kubyertos na hawak.

“

Okay

,“

“

Is

it

fine

with

you

?“

Muli akong napatingin sa kanya. Seryoso ang anyo nito habang nagtatanong.

“

Fine

saan

?“

Napabuga ito ng hangin.

“

Fine

with

meeting

my

family

… again…

after

 

so

many

years

.“

Napakurap ako. Hindi ko inaasahan iyon. Parang kahapon lang ay sapilitan niyang sinasabi sa akin na pupunta kami sa ayaw ko man o sa gusto ko. Pero ngayon ay tinatanong niya talaga ang nararamdaman ko tungkol do’n?

Inabot ko ang baso ng tubig at uminom. Nang ilapag ko ang baso ay saka ako sumagot habang ang mga mata ko ay nanatili sa aking pinggan.

“

Ayos

lang

,“ halos naging bulong lang ang boses ko sa hina.

Narinig ko ang muli nitong pagbuntong hininga.

“

Pwede

namang

huwag

na

tayo

pumunta

kung

ayaw

mo

.“

Doon ako napabaling sa kanya. Pero umiwas ito ng tingin.

Nangunot ang noo ko.

“

Bakit

mo

sinasabi

iyan?“

“

What

?“

“

Bakit

bigla

nagbago

ang

isip

mo

?“

“

No

…

I’m

just

…

trying

to

consider

your

feelings

.“

Napakurap ako, hindi makapaniwala sa lumabas sa labi niya.

Bumuka ang bibig ko para magsalita pero walang lumabas na boses sa akin. Hindi ko alam ang isasagot. Napaisip ako. Kung hindi kami pupunta ay kailan pa? Lagi na lang ba akong matatakot?

Napahigpit ang kapit ko sa mga kubyertos na hawak.

“O-Okay lang, Javier.”

Bumalik ang tingin nito sa akin.

“Are you sure?”

Tumango ako. “Sigurado ako.”

Sandali itong tumitig sa akin bago bahagyang napatango. “Okay then. We’ll just leave if the situation is making you uncomfortable.”

Napangiti ako. “Sige,”

Hindi ako makapaniwalang kinokonsidera niya na talaga ang nararamdaman ko. Hindi ko tuloy mapigilan ang matuwa nang sobra.

Ipagpapatuloy ko na sana ang pagkain nang mapatingin akong muli kay Javier. Natigilan ako nang makitang nakatitig pa rin ito sa akin.

“B-Bakit?” Naiilang kong tanong.

“You smiled.”

“Huh?”

“It’s the first time I saw you smiled after five years.”

Natikom ko ang labi. Napayuko ako. Narinig ko naman ang pagtikhim nito.

“I’m done. Hintayin mo na lang ang mga mag-aayos sayo.” Iyon lang at tumayo na ito.

Nang iangat ko ang tingin sa kanya ay naglalakad na ito paalis, gayunpaman, nakita ko pa rin ang namumula nitong tenga mula sa likod. Sa pagkakaalam ko, namumula lang ang tenga niya kapag nahihiya siya.

Napakagat ako sa akong pang-ibabang labi, sinubukan kong pigilan pero lumabas pa rin ang pinipigilan kong ngiti. Gano’n pa rin pala siya. Hindi magawang umamin kapag nahihiya. Napailing na lang ako.

• • / / - -

“We’re here,” tumigil ang sasakyan sa tapat ng isang pamilyar na mansyon. Naunang bumaba si Javier habang ako’y nanatiling nakatitig sa mansyong halos gawa lahat sa salamin, kaya naman kitang-kita ang ilaw sa loob mula rito sa labas.

Natigil ang pagtitig ko ro’n ng bumukas ang pinto sa aking tabi.

“Let’s go,” Huminga ako nang malalim bago bumaba.

Mabuti na lang at kumportable ako sa suot kong gown kaya hindi ako nahihirapan. Hapit ito sa aking katawan pero malambot naman ang tela. Gawa kasi ito sa silk, kaya talaga namang napakakintab ng pagkapula. Nakamessy side bun ang buhok ko, pulang-pula rin ang labi ko para bagayan ang suot kong gown. Ang mga mata ko naman ay may kulay abong eyeshadow kaya mas nadepina ang hugis ng mga mata ko.

Napakatapang kong tignan, pero ang totoo ay tila maskara ko lang ang lahat ng ’to. Dahil ang totoo ay nanginginig ang kalamnan ko sa kaba.

Napatingin ako kay Javier nang kunin niya ang kamay ko at ipalupot sa kanyang braso.

“Breathe, Farrah. There’s nothing to be afraid of.”

Napakagat ako sa loob ng aking pisngi.

Kung alam mo lang, Javier. Impyerno sa akin ang lugar na ito.

Nagsimula na kaming maglakad papasok ng mansyon. Kung hindi ako nagkakamali ay sa hardin ginaganap ang pagdiriwang, doon naman palagi.

Nang mamataan ko na ang mga sosyaling tao ay humigpit ang kapit ko sa braso ni Javier. Tuloy-tuloy lang kami sa paglalakad pero nanginginig na ang mga tuhod ko. Malikot ang mga mata ko, umaasang sana wala siya.

“Bro! Long time, no see!” Sinalubong kami ng isa sa mga pinsan niyang lalake. Alalang-alala ko pa silang lahat.

“And who’s here with you?”

“It’s Amethyst,” sagot ni Javier.

Nanlalaki naman ang mga matang napatitig sa akin si Julian. Kung tama ang alaala ko ay iyon ang pangalan niya.

“Farrah?”

Kimi akong ngumiti.

“Hi Julian. Kamusta?”

Hindi ito nakasagot. Maya-maya ay nag-iba ang ekspresyon nito, tila naguguluhan. Tumingin siya kay Javier na wari’y naghahanap ng sagot. Siguro ay dahil iyon sa pagtataka kung bakit kami magkasama, samantalang ang alam ng lahat ay wala na kami.

“Where are they?” Imbis na linawin ay sinagot lang ng tanong ni Javier si Julian.

“They’re at the front, late na kayo. Akala nga nila ay hindi ka na darating. Paniguradong magugulat ang mga ’yon pag nakitang nandito ka at kasama pa si…” Napatingin sa akin si Julian. “Farrah.”

Mabilis din itong umiwas ng tingin para bumaling ulit kay Javier.

“We’ll go ahead.” Iyon lang ang sinagot ni Javier at hinigit na ako patungo sa harap, kung saan alam kong naroon ang pamilya niya.

Ilang beses akong napalunok. Napapatingin sa amin ang mga taong nadaraanan namin na paniguradong mga business partners ng pamilya niya. Mas lalo akong kinabahan nang mamataan na namin ang mga pinsan niyang nasa iisang mesa. Nagtatawanan ang mga ito. Hanggang sa mamataan kami ng isa sa kanila.

“Kuya!” Nasasabik na tawag ng mga nakababata niyang pinsan. Nilapitan niya naman ang mga ito para halikan, habang ako ay nanatili sa kinatatayuan ko sa may bandang likod nila, hindi alam ang gagawin.

“Omg, we thought you’re not gonna make it!”

“Yeah, nagtatampo na sayo sila tita. Why were you so late ba?”

Mabuti na lang at hindi pa nila ako natatanaw. Hindi ko alam ang iaakto sa harapan nila.

Pero sadyang nang-iinis yata si Javier, lumapit pa sa akin para isama ako sa kanya!

“Bakit nandito ka lang? You should always be at my side.”

Hinigit niya ako palapit sa mga pinsan niya na lahat ngayon ay nakanganga sa gulat habang nakatingin sa amin. Napaiwas ako ng tingin.

“I hope you could all still remember Amethyst.”

Napahinga ako nang malalim. Inaasahan ko nang mangyayari ’to, pero hindi ko pa rin mapigilan ang kabahan sa magiging reaksyon nilang lahat.

“Uhm, good evening.” Hindi ko alam kung paano aakto. Hindi naman kami ganoon ka-close lahat noon, syempre at nahihiya akong makisama sa kanila dahil mataas ang antas nila sa lipunan. Ang higit na malapit sa akin noon ay ang mga batang Saviano, mahilig kasi talaga ako sa mga bata. Pero ngayon ay paniguradong nasa edad sampu hanggang labingdalawa na ang mga batang iyon.

“Javier! Anak!”

Nawala ang nakakailang na nakatahimikan nang biglang dumating ang mag-asawang Saviano, ang mga magulang ni Javier.

Akmang yayakap ang ina ni Javier sa kanya nang mamataan niya ako. Natigilan ito at nanlaki ang mga mata. Maging ang asawa nito ay ganoon din.

“Farrah?” Hindi nito makapaniwalang tawag sa akin.

Pilit akong ngumiti. “Good evening, ma’am.”

Hindi ito kaagad nakareak. Pero nang makabawi ay ngumiti ito sa akin, pero kapansin-pansin na pilit iyon. Maya-maya ay hinarap nito si Javier.

“

You two are back together?“

“Yes, we are.” Gulat akong napatingin kay Javier. Hindi ko inaasahang iyon ang isasagot niya!

“What? Paano–”

“Let’s talk about this some other time, mom. We’re here to celebrate, not to question my life. Anyway, happy anniversary, mom, dad.” Mabilis niyang hinalikan ang magulang bago ako hinila palayo sa kanila.

“Sandali, Javier. Hindi ba dapat sa kanila ka makisama?” Tanong ko habang hinihila ako nito. Pero hindi ito sumagot, ni hindi ako nito nilingon.

Pinaupo niya ako sa mesang may kalayuan sa pamilya niya. Naupo rin ito sa tabi ko. Pang-anim na tao ang mesa pero kaming dalawa lang ang nakaupo. Napakagat ako sa loob ng aking pisngi. Aminin ko man o hindi, mas gusto ko itong malayo sa kanila. Pero hindi tamang humiwalay sa kanila si Javier.

“Uhm, Javier.” Tawag ko uli sa kanya kaya napatingin siya sa akin. Nagtatanong ang ekspresyon nito ng bakit. “Siguro mas okay kung doon ka maupo kasama ang pamilya mo. Magulang mo ang may party ngayon kaya tingin ko dapat–”

“No, I’m staying with you.”

Naitikom ko ang bibig. Sandali akong napatitig sa kanya bago ako umiwas ng tingin.

“Don’t mind them. They’re probably just shocked that you’re with me.”

“Naiintindihan ko.”

“Are you hungry? We’ll get us some food. Wait here.”

“Sandali, Javier–” Hindi pa man ako nakakatutol ay tumayo na ito at naglakad na paalis, patungo sa buffet table. Nasa kabilang gilid iyon ng garden kaya medyo malayo. 

Nababahala ko siyang sinundan ng tingin, hanggang sa matabunan na siya ng mga tao.

Napakagat ako sa loob ng aking pisngi. Ito na nga ba ang kinatatakutan ko, ang mapag-isa .

Pinaglaruan ko na lang ang daliri para malibang ang sarili, pero wala iyong naging epekto. Todo-todo pa rin ang kaba ko. Ramdam na ramdam ko ang pagwawala ng puso sa dibdib ko.

Maingat akong luminga sa paligid. Halos magdugo na ang loob ng pisngi ko kakakagat ko ro’n. Mabuti na lang at hindi ko pa siya  namamataan. Shit. Hindi ko kakayanin. Sabi ko dapat harapin ko na siya ngayon, pero hindi ko pa rin pala kaya.

Binalik ko ang tingin sa daan patungong buffet, nagbabakasakaling sana’y pabalik na si Javier. Pero wala pa rin. Bakit ang tagal niya yata? O sadyang pakiramdam ko lang na bumabagal ang oras? Gusto ko nang umalis.

Nang hindi na ako makatiis ay tumayo na ako. Susundan ko na lang si Javier.

Tinahak ko ang daan patungo sa pinuntahan niya.

“Excuse me,” pakikiraan ko sa mga tao. 

Hinahanap ng tingin ko si Javier. Hindi ko ito mamataan. Nasaan na iyon?

Palinga-linga ako habang naglalakad, kaya siguro hindi ko napansin na may tao palang nakaharang sa aking daraanan. Namalayan ko na lang nang nauntog ang pisngi ko sa matigas na dibdib.

“Ay, sorry po!” Hingi ko kaagad paumanhin sa lalakeng nabunggo ko. Akmang aatras na ako pero ganoon na lang ang gulat ko nang pumalupot ang braso nito sa bewang ko. Tumingala ako para tignan siya pero napaawang na lang ang aking labi nang makita ang mukha nito. 

No.

“Long time no see, babygirl.”

Hindi ako nakagalaw. Pati paghinga ay napigil ko. Panigurado akong lumarawan ang takot sa aking ekspresyon pagkatingin ko pa lang sa kanya.

Gumuhit ang ngisi sa kanyang labi. Ang mga mata niya ay nagsusumigaw ng panganib, tila nagpapahayag ng babala na demonyo ang kaharap mo at wala siyang mabuting maidudulot. At tama lang ang sinisigaw ng mga mata niya, dahil saksi ako na wala siyang mabuting hatid sa kung sinoman.

“X-Xavier…”

Ito na nga ba ang sinasabi ko. Nasa harap ko na mismo ang kinatatakutan ko.

Xavier Rage Saviano… Javier’s twin brother.

eighteenth card

Kaagad akong lumayo sa kanya. Mabilis ang tibok ng puso ko, pero hindi iyon dala ng positibong emosyon.

Takot ako. Takot na takot ako sa kanya. Akala ko kaya ko na siyang harapin nang walang nadadamang takot. Hindi pa rin pala.

“Farrah.” Napakislot ako nang biglang may braso ang pumalupot sa bewang ko. Napatingin ako sa nag mamay-ari no’n at bahagya pang nanlaki ang mata ko nang makita si Javier. Nakakunot ang noo nito sa akin habang nakahawak na ang kanyang dalawang kamay sa magkabilang bewang ko. “Hindi ba’t sinabi ko sayong maghintay ka na lang sa upuan natin?” Hindi maawtoridad ang kanyang boses, sa halip ay tila nanunuyo pa iyon. Hindi ko tuloy napigilan ang mapalunok.

Kanina pa nanghihina ang tuhod ko, pero mas nanghina pa iyon ngayon dala ng boses at ng tingin niya.

“So you’re back together, huh?”

Parehas kaming napalingon sa nagsalita. Bahagyang natigilan si Javier. Ngayon lang yata nito napansin ang presensya ng lalake.

“Xavier.” Tawag niya sa kakambal. Tumayo siya sa gilid ko pero ang isang braso niya ay nanatili sa aking bewang.

“Hello my dearest twin. Hindi ka man lang nagpasabi na bumalik ka na pala sa Pilipinas. I’m kinda hurt.” Umiling-iling ito na tila nasaktan talaga.

Narinig ko ang paghinga nang malalim ni Javier. “Cut the crap, Xavier. I didn’t even know you’re still alive.”

“What the fuck, bro? Why would you even think that?” Tumawa ito.  “

Ikaw nga itong masyadong busy sa trabaho, Mr. CEO.“

“You know you could always handle one of our companies–”

“And what? Have a boring life like yours? Nah, I’m okay with my life, fun and carefree, unlike yours.” Tumawa na naman ito.

“My life is not boring, Xavier. It’s organized.”

“Meh, organized is boring.” Umiling ito. Napadpad muli ang tingin nito sa akin kaya tumambol na naman ang puso ko sa kaba. Lalo na nang sumilay na naman ang ngisi sa labi nito. “On the second thought, mukhang hindi naman ganoon kaboring ang buhay mo. Akala ko wala ka ng oras para sa lovelife. But look at you know, happily back with your ex. Bakit nga ba kayo ulit naghiwalay?” Lihim na kumuyom ang mga kamay ko. Kung ibang tao, iisipin na normal lang ang ngiti at tinging binibigay niya sa akin. Pero dahil alam ko ang likaw ng bituka niya, kitang-kita ko ang kademonyahan na nasa likod ng mga mata niya. 

Bumalik ang tingin niya kay Javier para hintayin ang isasagot nito.

“Keep your nose out of my business, Xavier.”

“Oh come on, dude. Masyado ka nang nagfofocus sa business, pati si Farrah ginagawa mo na rin yatang business. Ingat ka,

 baka mayroon pa palang ibang shareholder.“ Ngumisi ito bago muling sumimsim sa hawak na kopita.

Napahigpit ang hawak ni Javier sa bewang ko kaya napatingin ako sa kanya. Nakaigting na ang kanyang panga. Napakagat ako sa loob ng aking pisngi at agad hinaplos ang kanyang braso para pakalmahin siya.

“I beg to differ. My business is not open for any shareholder nor even to any investor.” Mariin nitong pahayag.

Nagkibit-balikat si Xavier. “But are you sure you’re the sole proprietor though? Baka naman mayroong ibang nagmamay-ari sa business mo.”

“What the fuck do you know?” Akmang hahakbang na si Javier papalapit sa kambal niya kaya agad ko siyang pinigilan sa pamamagitan ng pag-akap sa bewang niya.

“Chill, man. I was just playing with you. Hanggang ngayon ba naman mainitin pa rin ang ulo mo?” Humalakhak si Xavier. Hindi ko na napigilan ang panlisikan siya ng mata. Nakita naman nito iyon pero nginisian niya lang ulit ako! “Anyway, I better keep going. Keep your eyes on your business, huwag lang nose ah?” Muli itong ngumisi bago tuluyang naglakad paalis.

Doon lang ako bumitaw kay Javier nang mawala na sa dagat ng mga tao si Xavier. Malalim akong napabuntong hininga. Parang nawala ang mabigat na bagay sa dibdib ko sa pagkawala ng lalakeng iyon. Pero pagkaharap ko kay Javier ay muling sumikdo ang puso ko. Magkasalubong ang kilay nito habang madilim na nakatitig sa akin.

“Javier—” Bago pa man ako makapagpaliwanag ay hinigit niya na ang braso ko at hinila ako sa kung saan. Nagpatangay na lang ako dahil dama ko ang pagkainis nito, at hindi magandang sabayan ang inis niya.

Dinala niya ako sa loob ng kanilang mansyon kung saan hindi na pinahihintulutan pumasok ang mga bisita. Binitawan niya ako sa tahimik nilang sala bago ako hinarap.

“Ano ’yon, Farrah? May alam ba ang kambal ko tungkol kay…” Inis nitong sinuklay ang buhok. “Kay Gael?”

“H-Hindi ko alam.” Napaiwas ako ng tingin.

Narinig ko ang inis nitong pagbuntong-hininga.

“Damn. Why was he acting cocky and mischievous all of a sudden?” Tanong nito na tila sa sarili niya iyon tinatanong. Halata ang pagkabahala sa mukha nito.

Napariin ang pagkakakagat ko sa loob ng pisngi ko. “A-Alam mo naman ang kambal mo. Masyadong maloko. Gano’n lang talaga siya. H-Huwag mo nang alalahanin ang mga sinabi niya.”

Tumingin ito sa akin kaya mas nagwala ang puso ko sa matinding kaba. Halos mamawis na ako sa kinatatayuan.

“Why? What do you know about my brother, Farrah?”

Napalunok ako.

“H-Hindi naman ako nagkaroon ng amnesia, Javier. Naalala ko pa rin ang mga kwento mo noon sa kanya. Kung gaano siya kaloko at kung gaano niya kaayaw hawakan ang kompanya niyo. K-Kaya nga ikaw ang nakaupo sa pwestong dapat siya ang nakaupo, diba? Dahil ayaw niya sa responsibilidad.” Mahaba kong paliwanag.

Humakbang ito palapit sa akin kaya awtomatiko akong napaatras.

“Then why are you tensed?”

Tumingin ako sa mga mata niyang nangingilatis. Pinigilan ko ang mapalunok.

“N-Natatakot lang akong bigla kang magwala rito.”

Nag-iba naman ang ekspresyon niya sa sinabi ko. Kumalma ang mukha nito. Napayuko siya at napahinga nang malalim.

“I’m sorry.” Marahan itong lumapit sa akin at yumakap sa aking bewang. Napakislot pa ako nang ibaon niya ang mukha sa aking leeg. “I’m becoming paranoid.”

Kusang umangat ang kamay ko para haplusin ang kanyang buhok.

“It’s okay.”

Mahigpit niya akong niyakap habang ako’y tahimik lang siyang pinapakalma sa pamamagitan ng marahang pagsuklay sa kanyang buhok. Pero sa gitna ng pagyayakapan namin ay namataan ko ang isang bulto ng tao sa pintong pinagpasukan namin. Nanlaki na lamang ang mata ko nang mapagtantong si Xavier iyon. 

Binigyan ako nito ng mapanlokong ngisi bago ito tumalikod at naglakad palayo.

Lihim na lang na nagtagis ang bagang ko.

• • / / - -

Isang linggo matapos ang pagdiriwang na iyon ay hindi pa rin napapanatag ang loob ko. Araw-araw akong nababahala na bigla na lang susulpot at kakatok si Xavier sa condo namin. Kahit hindi naman na nagdududa si Javier at tila panatag na siya, ako hindi pa rin. Lalo na tuwing naaalala ko ang huling pinakitang ngisi sa akin ni Xavier. Natatakot akong may gawin siya. Natatakot akong may sabihin.

“Farrah…”

Muntik ko nang madaplisan ang daliri ko ng kutsilyo nang bigla na lang sumulpot sa gilid ko si Javier. Naghihiwa pa naman ako ng gulay!

“Fuck. Nasugatan ka ba?!” Mabilis nitong hinila ang kamay ko para tignan ang daliri ko. Imbis na sumagot ay napatitig lang ako sa ekspresyon niyang nababakasan ng pag-aalala. “Bakit ka ba kasi tulala?!”

Nanatili lang akong nakatitig sa kanya. Napakagat ako sa loob ng aking pisngi. God. Hindi ko alam ang gagawin ko kapag may sinabi sa kanya si Xavier. Huwag naman sana ngayong gumaganda na ang pagtrato niya sa akin. Shit. Hindi ko kakayanin.

Napatingin siya sa akin nang hindi ako nagsalita.

“Are you okay?”

Napaiwas ako ng tingin.

“O-Oo. Nabigla lang ako. Bakit mo nga pala ako tinawag?”

Binalik ko ang tingin sa kanya. Sandali itong tumitig sa akin, tinatantsa ang ekspresyon ko. Nang wala itong mabasa ay napabuntong-hininga na lang siya.

“I was just about to inform you about our family getaway. Isasama kita.”

Napaayos ako ng tayo sa sinabi niya.

“Kasama ba si Xavier?” kaagad kong tanong.

Napataas naman ang isa nitong kilay sa akin. Doon ko lang napagtanto na masyado akong halata dahil iyon agad naging tanong ko. Lihim akong napamura.

“Seriously, Farrah?” hindi nito makapaniwalang tanong.

“I mean—”

“Nevermind. We’re not going.”

Nanlaki ang mata ko. Bago pa man ako makapagsalita ay tumalikod na ito at dumiretso na ng kwarto. Binagsak pa nito ang pinto tanda ng pagkainis nito.

Napasandal ako sa counter at napabuga ng hangin. Itinakip ko ang palad sa aking mukha dala ng frustration.

Great, Farrah . Ngayon ay kailangan mong magpaliwanag sa kanya. Pero bago iyon ay kailangan mo munang mag-isip ng katanggap-tanggap na palusot.

Paniguradong ang iniisip niya ngayon ay may kung ano kang nararamdaman sa kambal niya. Baka isipin pa niyang may koneksyon ka sa lalakeng iyon. Shit. Hindi dapat siya magduda.

Nanatili ako sa ganoong posisyon ng ilang minuto, nag-iisip. Nang makabalik na ako sa katinuan ay umayos na ako ng tayo bago nagsimulang maglakad patungo sa kwarto niya.

Humugot ako nang malalim na hininga bago ko marahang binuksan ang pinto. Hindi ko siya kaagad nakita sa loob kaya nilibot ko ang tingin sa buong silid. Dumako ang tingin ko sa nakabukas na kurtina ng balkonahe. Doon ay namataan ko ang kanyang bulto.

Dahan-dahan kong sinara ang pinto bago ako naglakad papunta sa kinaroroonan niya. Nang makatayo ako sa kanyang likod ay alam kong naramdaman niya na ang presensya ko pero hindi niya pa rin ako pinansin. Humugot ako nang malalim na hininga bago ko pinalupot ang aking mga braso sa kanyang bewang.

Naramdaman ko ang paninigas niya.

“Sorry. Hindi naman ganoon ang ibig kong sabihin.” Pinatong ko ang baba ko sa kanyang balikat. Kinailangan ko pang tumingala dahil sa tangkad niya. “Natanong ko lang iyon dahil… hindi ako komportableng kasama siya.” Dugtong ko.

Totoo naman iyon, pero hanggang doon lang ang kaya kong sabihin.

“And why is that?” Tanong niya, malamig pa rin ang tono ng boses.

“Hindi lang talaga ako komportable sa kanya at sa mga sinasabi niya. Pakiramdam ko may alam siya tungkol kay Gael dahil sa mga sinabi niya noon sa party. Natatakot akong may sabihin siya sa pamilya mo.” Mahaba kong paliwanag.

Hindi ito nagsalita. Mas nagsumiksik naman ako sa likod niya.

Maya-maya lang ay bumuntong-hininga ito bago ako marahang hinila para mapunta ako sa harap niya. Sinandal niya ako sa barandilya ng balkonahe at siya naman ang yumakap sa bewang ko.

“He’s not coming. I heard he’s got some errands to run. Would that be enough for you to come?”

Kaagad akong tumango. “Saan ba iyon gaganapin?”

“Sa Isla Viano. Three days. Bili na lang tayo ng mga susuotin mo.”

Nakangiti akong tumango. Buti naman at mukhang binitawan niya na ang usapang Xavier. At buti na lang din hindi kasama ang lalakeng iyon.

Alam ko rin ang islang sinabi niya. Pagmamay-ari nila ang islang iyon at minsan na kaming nagpunta roon noong kami pa.

“You probably should…” Napatingala ako sa kanya nang hindi niya ituloy ang sasabihin. Umiwas ito ng tingin bago nagpatuloy. “tell your boyfriend you’ll be gone for three days.”

Hindi ako kaagad nakasagot. Napakagat ako sa loob ng aking pisngi at tahimik na lang na tumango.

“P-Pupuntahan ko na lang siya bukas.”

Humigpit ang akap niya sa bewang ko, pero tumango rin ito. Nanatili naman akong nakatitig sa kanya. Tumatama ang sinag ng buwan sa kakisigan ng kanyang mukha. Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwalang minsang naging akin ang lalakeng ’to. Masyado siyang perpekto para sa akin. Isa lang naman akong hamak na anak ng driver nila noon, sinong mag-aakalang mahuhulog sa akin ang lalakeng ’to?

Iyon nga lang, nagtagal man kami, nagtapos din. Biglang may senaryong naglaro sa utak ko, ang dahilan kung bakit ko piniling tapusin ang lahat sa amin. Kaagad nanginig ang labi ko kasabay ng pagbilis ng tibok ng puso ko. Napapikit ako nang mariin at napailing, pilit inaalis ang tagpong iyon sa utak ko.

Hindi ko iyon ginusto.

“Hey, are you okay? What are you thinking?”

Humawak ito sa magkabilang braso ko at pilit akong pinatingin sa kanya.

Nanatili akong nakapikit, pilit nililimot ang senaryong ’yon. Nang bahagya na akong makabawi ay pagod akong dumilat. Parang nanghina ang buo kong katawan, at kung hindi lang ako nakasandal sa barandilya ay baka napaupo na ako sa panghihina.

“Farrah…”

Hinuli nito ang tingin ko. Tumingin ako sa kanyang nag-aalalang nakatingin sa akin. Ang mga mata nito ay tila nagsusumao.

Hindi ko nakayanan. Umangat ang aking kamay para marahang hawakan ang kanyang pisngi. Nakita ko ang bahagyang pagkatigil sa mga mata niya dahil sa ginawa ko. 

Marahan kong hinaplos ang kanyang pisngi. Napapikit ito at hinawakan ang kamay ko, dinadama ang aking haplos.

“Javier…”

Bahagya nitong hinilig ang mukha sa aking kamay. Dumilat ito nang may malambot na ekspresyon. Halos kumirot ang puso ko dahil sa tingin niyang iyon. Tila mayroon akong pader na nagiba sa kanya dahil sa isang simpleng haplos.

“Sage…” aniya. “Call me Sage.”

Pakiramdam ko ang pader ko naman ang nagiba sa sinabi niya.

Naramdaman ko ang pag-iinit ng gilid ng mga mata ko. Kusang gumuhit ng ngiti ang aking labi sa gitna ng pagtutubig ng mga mata ko.

Gusto niyang tawagin ko siyang muli sa pangalang iyon. 

Kung para sa iba ay mababaw na bagay lang iyon, sa akin hindi. Dahil parang unti-unti niya na muling binubuksan ang sarili sa akin, unti-unti niya na muli akong pinapapasok sa buhay niya. Pero handa ba akong pumasok muli?

Napakarami pang balakid, napakarami pang katotohanang hindi sinasabi. Ang mga katotohanang pilit kong tinatago, na kahit pa ang kapalit ng pagtago ko sa mga sikretong iyon ay ang pakikipaghiwalay ko kay Sage, ginawa ko.

At maliban kay Gael, nandiyan din si Xavier. Hawak niya ang sikretong iyon. At isang bagsak niya lang ng katotohanan…  paniguradong hinding-hindi na ako mapapatawad ni Sage.

A/N: Hello guys! I’m really sorry ang bagal ng mga updates. Apparently, we had an online class na natapos lang noong May 31. I’ve been really, really drained and stressed. It’s so hard trying to maintain your acads while also trying to survive. Fortunately, tapos naman na ang klase namin so hopefully maging sunod-sunod na ang update.

Anyway, stay safe guys and as much as possible, always stay at home! Love you all!

P.S.: To my TWB readers out here, just want to let you know na binalik ko na ang story na iyon. Just visit my profile and you’ll find the story :)

nineteenth card

“I’ll fetch you at six.” Tumango ako kay Sage na nakadungaw mula sa loob ng driver’s seat habang ako ay nasa labas na ng kanyang sasakyan. Hinatid niya ako rito sa ospital, tutal ay papunta rin naman siya ng kanyang opisina.

“Sige, ingat ka.” paalala ko.

Umayos na ako ng tayo nang paandarin niya na ang kotse paalis. Nang hindi ko na iyon mamataan ay kaagad na akong pumasok ng gusali. Sa totoo lang ay nagulat pa ako nung una nang sabihin niyang hindi siya sasama sa loob at na hinatid niya lang talaga ako rito. Pero mas mabuti na rin iyon, hindi ko alam ang ikakatwiran ko kay Gael kung sakaling kasama ko na naman si Sage.

Nang marating ko ang silid niya ay naabutan ko siyang nanunuod ng telebisyon. Pero pagbukas ko ng pinto ay kaagad dumako sa akin ang mata niya. Mabilis na nagliwanag ang mukha niya nang makita ako.

“Farrah!”

Nginitian ko siya bago ko marahang sinara ang pinto at naglakad papalapit sa kanya.

“Oh, dahan-dahan… Kumain ka na ba?”

Nilapag ko ang mga dalang prutas sa maliit na mesang nasa gilid bago ako naupo sa gilid ng kanyang kama. Nakaupo na ito kaya naglagay ako ng unan sa likod niya bilang pang-alalay.

“Okay na ako, Farrah. Lumalakas na ako.” Nakangiting paninigurado niya.

Napangiti naman ako ro’n. “Mabuti naman kung gano’n.”

“Pero Farrah, bawal pa ba akong lumabas? Umaayos naman na ang pakiramdam ko. At isa pa, naiinip na ako rito, wala akong ibang magawa.” Nakanguso nitong pahayag.

“Wala pang sinasabi ang doktor mong pwede ka nang lumabas. Hintayin na lang natin ang paggaling mo. Gusto mo ba ng mansanas? Ipagbabalat kita.”

Ilang oras akong tumambay sa kanyang silid. Nanunuod na lang kami ng isang palabas sa telebisyon ngayon. Malaki ang kama niya kaya parehas kaming nakahiga. Pero nasa telebisyon man ang mga mata ko, lumilipad naman sa iba ang utak ko. Hindi ko pa nasasabi sa kanyang mawawala ako ng tatlong araw, naghahanap pa ako ng tyempo.

“Mahal…” tawag niya. Napabaling ang ulo ko sa kanya. Nakatagilid ito ng higa para makaharap ako.

“Hmm?”

“Okay ka lang ba? Pansin kong kanina ka pa balisa.”

“Huh? Anong balisa? Okay lang ako.” Tumawa ako para pagtakpan ang kasinungaling sinabi ko.

“Hindi ako naniniwala. Ramdam ko.” Natahimik ako sa sinabi niya. “May nangyari ba?”

Hindi ako agad nakapagsalita. Napaiwas lang ako ng tingin.

“Okay lang—” napatigil ako sa pagsasalita nang hawakan niya ang kamay ko. Pinisil niya iyon na tila sinasabing ayos lang na sabihin ko kung anong problema. Napakagat ako sa loob ng aking pisngi. Ganito lagi ang ginagawa niya kapag pinipili kong huwag magsalita, o kaya kapag tinatanggi kong pagod ako, kaya sa huli ay nauuwi akong sinasabi ang lahat sa kanya.

“Makikinig ako, Farrah.” Masuyo nitong wika.

Napapikit ako nang mariin.

Siya lang ang nakakaalam ng tungkol sa bagay na iyon . Kaya kung may isa akong mapagkukwentuhan, siya lang iyon.

Humugot ako nang malalim na hininga bago nagsalita.

“S-Sinama ako ni Sa— ni Javier, sa isang party.” Sandali akong natahimik. “N-Nagkita kami ni X-Xavier.”

Hindi ko na napigilang magkwento. Pakiramdam ko ay sasabog ako kapag hindi ko ito nailabas. Pili lang naman ang sasabihin ko.

“Ano?!” Napabangon ito nang nanlalaki ang mga mata. “I-Iyong kambal ni… Javier? I-Iyong…” Hindi nito natuloy ang sasabihin. Nag-aalala lang itong nakatingin sa akin.

Napapikit ako nang mariin at tumango. Sunod ko na lang naramdaman ay ang pagyakap nito sa akin. Iyon na ang nag-udyok para umagos ang pinipigilan kong mga luha. Pakiramdam ko ay nakahanap ako ng taong mapagsusumbungan.

“Putang ina niya.” Mariin nitong mura. Mabilis akong yumakap pabalik sa kanya habang tahimik na napapahikbi.

Hindi naman siya palamurang tao, kaya kapag ginawa niya iyon, iniindika lang noon kung gaano katindi ang galit niya. At ngayon nga ay hindi mapapantayan ang galit na nararamdaman niya.

Hinayaan niya akong tahimik na umiyak sa kanyang dibdib. Hindi siya nagsalita. Hindi niya ako hinusgahan sa pagkakamaling nagawa ko, kahit pa ba limang taon na iyong nakakaraan. Maging noon pa man, hindi niya ako hinusgahan. Ito ang dahilan kung bakit ko piniling makasama siya, alam kong kahit kailan, hindi niya isusumbat sa akin ang pagkakamaling nagawa ko noon.

Aaminin kong ang duwag ko sa parteng iyon. Pinili ko ang taong hindi ko mahal, dahil lang alam kong hindi ako nito sasaktan. Paano nga naman ba tayo masasaktan ng taong hindi naman natin mahal nang lubusan? Ang taong mahal lang natin ang makakapanakit sa atin nang sobra.

“May ginawa ba siya sayo?” Tanong nito na inilingan ko.

“W-Wala.”

“Wala ka pa rin bang balak sabihin kay Javier ang nangyari—”

“Wala.” Agaran kong sagot.

Bahagya niya akong nilayo sa kanya para makita ang mukha kong hilam na sa luha.

“Pero Farrah, hindi ba’t mas mabuting malaman niya ang totoo? Para—”

“Para ano, Gael?”

Napaiwas ito ng tingin. “Para matahimik na ang loob mo. Iyon lang naman ang gusto kong sabihin. Kasi hangga’t dala-dala mo iyan, habang-buhay kang hindi titigilan ng konsensya mo.”

“Hindi mo ba naiisip ang posibleng mangyari kapag sinabi ko sa kanya ang totoo, Gael? Posibleng mas lumala lang ang galit niya, mas hindi ako matatahimik!”

“Pero posible ring bumalik siya sayo.”

Napaawang ang labi ko sa sinabi niya. Napahinga ito nang malalim. “Farrah, tingin ko maiintindihan naman niya.” Mahina ang boses na paliwanag niya. Nanatili akong nakatitig sa kanya habang hindi makapaniwala. “Kung ipapaliwanag mo lang sa kanya nang mabuti ang lahat, Farrah, maiintindihan ka niya. Noon pa man, naniniwala na akong maiintindihan ka niya. Naging saksi ako kung gaano ka niya kamahal, Farrah. Iyon ’yong pagmamahal na handang tanggapin ang lahat ng sakit makapiling ka lang.”

“Gael—”

“Naalala mo noon nung akala niyang pinili mo ako kaysa sa kanya? Noong akala niya niloko mo siya dahil sa akin? Hindi ba’t nagmakaawa pa siya sayo para siya ang piliin mo? Iyon nga kaya niyang gawin, ang intindihin ka pa kaya, Farrah?”

Napailing ako. Pinunasan niya naman ang luhang nasa aking pisngi gamit ang kanyang hinlalaki.

“Lalo na’t ngayong nakamit niya na ang pagiging CEO, hindi ba’t iyon ang puno’t dahilan kung bakit—”

“Tama na…” Lumayo ako sa kanya at umupo nang maayos. Nanatili itong nag-aalalang nakatitig sa akin. “Hindi mo alam ang sinasabi mo.”

“Pero Farrah—”

“Gusto mo ba siyang bumalik sa akin, Gael?” Natahimik ito sa sinabi ko. Nakita ko ang pagkatigil sa mga mata nito.  “Ikaw na mismo ang nagsabing maaari siyang bumalik sa akin kapag pinaliwanag ko sa kanya ang lahat. Gusto mo bang mangyari iyon, ha?”

Hindi ito nakapagsalita. Napaiwas ito ng tingin, at sa mahinang boses, ay pinilit niyang magsalita. “Hindi…”

“Iyon naman pala! Kaya huwag na natin itong pag-usapan!”

“Gusto ko lang namang matahimik ang loob mo.”

Napabuga ako ng hangin. Hindi na ako nagsalita. Hindi na rin naman siya nagsalita. Wala nang nagbalak pa sa amin pagkatapos no’n. Kinain ng katahimikan ang buong silid.

Muli akong napabuntong-hininga. Sa huli ay ako na ang bumasag ng katahimikan.

“Mawawala nga pala ako ng tatlong araw. Meron kaming seminar sa trabaho. Sa labas ng bayan gaganapin.” Ginamit ko ang pakay ko na iyon para ilihis ang usapan. 

Pinupunasan ko na ang mga luha ko gamit ang aking kamay. Habang si Gael ay tahimik pa rin. Nakatitig lang siya sa akin. Kita kong may gusto pa siyang ibang gustong sabihin pero hindi niya magawa dahil sa pag-iwas ko.

Tumayo na ako. Sakto namang may biglang kumatok sa pinto.

“Pasok.”

Pumasok ang isang nars para tignan ang kalagayan ni Gael. Dahil doon ay natapos ang usapan namin. Lihim akong nagpasalamat. Hindi ko na kasi nagugustuhan kung saan patungo ang pag-uusap na iyon. 

Nang lumabas ang nars ay tahimik pa rin. Nakaupo lang ako sa sofang nasa gilid ng kanyang kama habang siya ay nasa pwesto niya pa rin, nakatitig sa telebisyon.

Napabuntong-hininga ako. Ayokong umalis ng ganito kami.

“Sorry…” Nabigla ako nang sabay pa naming sabihin iyon.

Napailing na lang ako. Tumayo ako at lumapit sa kanya.

“Sorry, Farrah. Hindi dapat kita pinangungunahan.”

“Naiintindihan ko naman ang punto mo. Sorry rin kung ang tigas ng ulo ko.”

“Okay lang. Sanay na ako.”

Pabiro kong hinampas ang braso niya. Aba’t talagang sumang-ayon!

Tumawa lang naman ito bago ako hinila para yakapin.

“Mag-iingat ka ro’n sa seminar niyo, ah?”

“Opo. Ikaw din, huwag kang papalipas ng gutom, ah?”

“Ay grabe, pafall.”

Nakakuha na naman siya ng hampas sa akin dahil do’n. Niyakap niya lang ako nang mas mahigpit habang natatawa.

Pagod akong napapikit, pilit pinapahinga ang sarili sa kanyang bisig. Pero paano ako makakapagpahinga sa kanya kung hindi naman siya ang pahinga ko?

Napakagat na lang ako sa loob ng aking pisngi. Naloko ka na talaga, Farrah.

• • / / - -

Alas dos pa lang ng madaling araw nang magsimula kaming bumyahe ni Sage. Lulan kami ng eroplanong pagmamay-ari niya. Sa Palawan pa kasi iyong isla nila. Pagkarating namin doon ay sumakay pa muli kami sa kotse at sa yate para makarating sa mismong isla.

Pinagmamasdan ko ang pagsikat ng araw mula sa sinasakyan naming yate nang maramdaman ko ang pagyakap nito sa akin mula sa likod. Kusang sumandal ang katawan ko sa kanya kasabay ng paghawak ko sa mga braso niyang nakapalupot sa akin.

“Amethyst…” Napangiti ako sa pangalang tinawag niya sa akin.

“Hmm?”

“Ano nga palang sabi ni Gael nang magpaalam ka? Hindi ba siya… nagduda?”

“Wala naman masyado. Sabi niya lang na mag-ingat ako.”

“Ingat saan? Ingat sa akin?”

Natawa ako. “Hindi niya alam na kasama ka.”

“Hindi mo sinabi?” Kahit hindi ko ito nakikita ay nakasisiguro akong nakakunot-noo ito.

“Kailangan pa ba? Baka magselos lang siya.”

“Bakit? Seloso ba siya?”

Napaharap ang mukha ko sa kanya. Nakataas ang isang kilay ko habang siya ay mukhang inaabangan talaga ang isasagot ko.

“Bakit mo natanong?”

Nagkibit-balikat ito. “Wala lang.”

“Hindi naman siya ganoon kaseloso. Wala pa ring tatalo sa pagiging seloso mo.” Tuluyan na akong humarap sa kanya.

Napasimangot naman ito. Pinigilan ko ang matawa sa pagbagsak ng mukha niya.

“Hindi ako seloso.”

Doon na ako napabulanghit ng tawa. “Wow! Ikaw? Hindi seloso? Mga posters ko nga noon pinagseselosan mo.”

“Alin? Iyong pitong lalakeng may iisang mukha?”

“Grabe! Ang racist mo!” Tinulak ko siya pero hindi man lang ito napaatras. Hindi ko rin naman napigilang matawa. Hanggang ngayon ay hindi niya pa rin kayang makita na iba-ibang tao naman ang nasa poster kong iyon.

“I’m not racist. Iyon lang talaga ang nakikita ko.” Nakasimangot pa rin nitong depensa. Natawa lang ulit ako.

“Whatever. Pinatunayan mo lang na seloso ka nga talaga.”

“I’m not! Naiinis lang ako tuwing tinitilian mo sila.”

“Oh, talaga?” Pang-aasar ko rito. Nagsalubong ang kilay nito pero hindi ako natinag. Nanatili akong mapang-asar na nakangisi sa kanya.

“Oo. Mas kaya naman kitang patiliin. Napapahalinghing pa nga kita.”

Namilog ang mga mata ko. Siya naman ngayon ang napangisi.

“Gusto mo patunayan ko iyon ngayon?”

“Sage— ahhh!” Napatili ako nang walang babala niya akong buhatin na parang sako!

“See? Wala pa man tumitili ka na.” Natatawa nitong asar.

“H-Hoy! Ibaba mo ako! Anong gagawin mo?!” Nagsimula itong maglakad kaya agad akong nagkakawag. “Hoy Sage!”

Umakyat ito sa hagdan patungo sa top deck at doon ay nakita ko ang isang couch na tila kama na sa laki. Napatili ako nang ihagis niya ako roon. Jusko!

“Sage! Sinasabi ko talaga! Huwag mo nang subukin!”

Napaatras ako palayo sa kanya nang simulan niyang alisin ang pagkakabutones ng suot niyang polo. Maloko itong nakangisi sa akin.

“Sage, isa!”

Nilibot ko ang tingin sa paligid. Kami lang naman ang narito dahil nasa gitna kami ng karagatan pero kahit na!

“Chill, sweetheart. Walang ibang makakarinig ng halinghing mo.”

“Ihh! Huwag kasi!”

Tinawanan lang nito ang reaksyon ko bago niya hinagis sa kung saan ang kanyang polo. Tumama ang sinag ng araw sa kanyang katawan at hindi ko napigilang mapakagat-labi roon. Napalunok ako. Napakaganda ng hubog ng kanyang katawan. Parang gusto kaagad iyon damhin ng kamay ko.

Nawala ang pagpapantasya ko sa kanya nang sumampa siya sa kama. Awtomatiko akong napausog palayo.

“Isa talaga, Sage!”

“Isa lang? Bawal ba lima?”

“Ihh! Huwag nga kasi!”

“Patitiliin lang naman kita ng mga two minutes.”

“Two minutes? Posible ba ’yon— ahhh!” Nauwi sa halakhak ang tili ko nang bigla niya akong dambahin at atakihin ng kiliti! Shit! Alam na alam pa naman niya ang mga parte kung saan matindi ang kiliti ko!

“See? Napapahalinghing ka na.” Natatawa nitong pahayag habang hindi pa rin tumitigil! Nauubusan na ako ng hininga!

“S-Sage! Hayop ka! Ito pala ang ibig mong sabihin!” Putol-putol kong sabi katatawa.

“Bakit? Ano bang iniisip mo, ha?” Humahalakhak nitong tanong.

Napakagago talaga!

“T-Tama na!”

“Sabihin mo muna salamat Shopee.”

“Gago!”

Natawa ito pero sa wakas ay tumigil din! Binagsak niya ang sarili sa tabi habang ako naman ay hinabol ang aking paghinga.

“Saan mo nalaman iyon?” Hindi ko makapaniwalang tanong.

“How ’bout you? Saan mo nakuha iyong, ‘huwag kasi!’ “ Pinataas nito ang boses para gayahin ang boses ko kaya nakakuha siya ng hampas sa akin.

“Napaka pang-asar mo pa rin ano?” Napapairap kong pahayag.

“Ikaw pikon pa rin.” Nakangisi nitong balik.

Napanguso ako. Marahan naman itong napatawa bago ako hinila para ipatong ang ulo ko sa balikat niya.

Totoo, noon pa man mapang-asar na siya. Hilig niya akong asarin lalo na noong hindi pa kami. Nalaman ko na lang sa kanya na kaya pala siya ganoon ay nagpapapansin siya sa akin.

“Mr. Mapang-asar ka pa rin pala.” Iiling-iling kong komento. Iyon ang tawag ko sa kanya noon nung hindi ko pa alam ang kanyang pangalan. Ang alam ko lang napaka mapang-asar niya kaya iyon ang ginawa kong bansag sa kanya.

“You know, ngayon ko lang napansin na ang haba pala ng Mr. Mapang-asar. Hindi ba pwedeng…” Nilapit nito ang mukha sa akin at mapang-asar na tinaas-baba ang kanyang kilay. “mister mo na lang?”

Literal na namilog ang mga mata ko sa sinabi niya. Napabangon pa ako bigla! Bumanat ba siya?!

Napahalakhak naman ito sa naging reaksyon ko. Habang ako ay hindi na nakapagpigil at hinampas ulit siya sa braso!

“Alam mo, ikaw! Mister—”

“Bakit ’yon, misis ko?”

Ngayon ay napanganga na ako. A-Ano raw?

Natawa na naman ito. Habang ako ay hindi makapaniwala. Pinalambing niya pa kasi ang boses! Pinaglalaruan ba niya ako?

“Aish! Bahala ka nga dyan!”

Tumayo na ako at naglakad palayo sa kanya. Nakakabwisit siya!

“Sandali misis ko! Saan ka pupunta?!”

“Kung saan wala ka!”

“Ha?! Tatalon ka sa yate misis ko?!”

“Tse! Bahala ka dyan!”

Tuloy-tuloy na akong bumaba, pero hanggang dito ay naririnig ko pa rin ang tawa niya!

“Misis ko, huwag kang tatalon! Pakakasalan pa kita!”

Napahawak ako sa magkabila kong pisngi. Grabe ang pag-iinit no’n!

Inis akong napapadyak. Pakshit! Hindi ko matanggap!

Kinikilig ako!

twentieth card

Hindi naman inabot ng oras ang byahe namin sa yate. Tatlumpung minuto lang yata ang lumipas bago namin narating ang isla nila.

“Careful,” inalalayan ako ni Sage pababa sa daungang gawa sa kahoy.

Mula sa kinaroroonan namin ay pinagmamasdan ko ang kagandahan ng paligid. Katulad noon ay nakakabighani pa rin ang islang ito. Puting-puti ang mga buhangin, lahat ng mga gusali ay maliliit lang at gawa pa sa mga kahoy kaya hindi no’n nasisira ang kagandahan ng isla. Sa palibot din ng islang ito ay may mga rock formations na akala mo mga maliliit na isla, maaari iyong marating sa pamamagitan lang ng paglangoy, lalo na kapag low tide. Sabi ni Sage noon ay limestone formations daw ang tawag sa mga ganoon.

Pumasok kami sa pagtitirhan naming cottage. Gawa ito sa kahoy at maging ang mga gamit nito sa loob ay ganoon din. Dito rin kami nanatili noon.

“Let’s rest for a while.” Wika ni Sage bago binagsak ang sarili sa malaking kama.

Napanguso ako. Gusto ko pa naman muna sanang maligo. Napatingin ako sa pintuan ng banyo. Naaalala kong may jacuzzi roon. Nakakaginhawang maligo roon dahil puro bamboo ang nakikita mo at dilaw pa ang mga ilaw, ang lamig sa mata.

Bumalik ang tingin ko kay Sage. Nakapikit na ito habang nakahiga sa kama at nakadipa ang mga braso. Nang marahil ay maramdaman nito ang titig ko ay dinilat nito ang isang mata at tumingin sa akin.

“What are you doing there? Come here.” Umusod ito para patabihin ako sa kanya.

Napanguso na lang ako. Wala akong nagawa kundi sumampa na rin sa kama. Akma pang sa unan ko ihihiga ang ulo ko nang hilahin niya ako para sa braso niya ako mapahiga.

“Uh, better…” Marahan itong bumuga ng hangin na tila nakuntento bago siya yumakap sa akin na parang tuko. Sinampa pa niya sa akin ang isang binti.

Hindi na lang ako gumalaw at tumitig na lamang sa kisame. Ilang sandali lang ay naramdaman kong bumagal na ang paghinga ni Sage, indikasyon na nakatulog na ito. Nang ganoon kabilis?

Tumingin ako rito at nakita ang payapa nitong mukha. Tulog na nga siya. Napagod talaga ito sa byahe. Ako kasi ay nakatulog naman sa eroplano maging sa yate kaya hindi na ako inaantok ngayon.

Humarap ako sa kanya para pagmasdan ang kanyang mukha. Tuwing tulog ko lang talaga siya malayang natititigan ng ganito. Pero aaminin ko, hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala sa nangyari kanina sa yate. Ilang beses siyang tumawa, naging makulit ulit siya, damang-dama ko ang dating Sage sa kanya. Hindi ko alam kung dapat ko bang ikatuwa iyon o ikatakot. Pakiramdam ko ay nanganganib ako sa mga susunod na maaaring mangyari kapag nagpatuloy ang ganitong pagtrato niya sa akin. Napabuntong-hininga na lang ako. 

Sinusulit ko na ang oras sa pagtitig sa kanya nang makarinig ako ng katok sa baba. Napaayos ako ng higa. Nasa taas ang kwartong kinaroroonan namin kaya hindi ako sigurado sa narinig. Naghintay ako ng ilang segundo bago ko muling narinig ang katok na iyon.

Napilitan akong kumalas sa pagkakayakap ni Sage. Nahirapan pa ako dahil sa pagkakakapit niya pero nagtagumpay din naman akong makaalis. Bumaba ako at tinungo ang pinto. Mayroon nga talagang kumakatok.

Pagkabukas ko ng pinto ay bumungad sa akin ang isang batang babae. Siguro ay edad labing-isa pa lang ito.

“Ate Farrah!”

Nabigla ako nang yumakap ito sa bewang ko. Napakahigpit ng yakap niya na akala mo ay miss na miss talaga ako. Ha? Sino ba ’to?

Humiwalay ito sa akin at nang makita niya ang reaksyon ko ay napanguso ito.

“Hindi mo na ako maalala, ate? Ako si Lolly!” Nagtatampong aniya.

Nanlaki naman ang mga mata ko. “Lolly?”

Malaki itong napangiti bago mabilis na tumango-tango.  “Namiss kita, ate! Akala ko hindi na tayo magkikita!”

Muli ako nitong niyakap. Sa pagkakataong ito ay ginantihan ko na ang yakap niya.

Si Lolly ay pinsan ni Sage. Katulad nga ng sabi ko ay malapit ako sa mga batang pinsan niya. Anim na taon palang si Lolly noon pero napakalapit na nito sa akin. Lagi ko kasi itong nilalaro. Hindi naman ako makapaniwalang maaalala pa ako nito makalipas ang limang taon.

“Kamusta ka na? Ang laki mo na ah!” Sabi ko nang humiwalay ito sa akin. Hindi ko maipagkakailang namiss ko ang kakulitan ng batang ’to.

“Grade six na ako, ate.

“

  Sumilip ito sa loob ng cottage.  “

Nandyan po ba si kuya Javier?“  Gumilid naman ako kaagad.

“Natutulog siya, eh. Halika pasok ka.”

Ngumuso ito.

“Okay lang, ate. Ikaw naman talaga ang pinunta ko rito, eh. Narinig ko kasing nagkabalikan na raw kayo ni kuya. Okay lang bang mag ice cream tayo sa labas?” Yaya nito sa akin. Nagpakyut pa ito kaya natawa ako.

Hindi naman siguro magigising kaagad si Sage? At kung magising man siya, hindi naman siguro iyon magagalit na umalis ako.

“Oo naman. Sandali, kukunin ko lang ’yong susi ng cottage.”

Mabilis akong umakyat para kunin ang susi ng bahay pati na rin ang wallet at phone ko bago ako agaran ding bumaba. Lumabas kami ni Lolly. May mga ilang turista nang naglalakad sa labas pero hindi pa naman ganoon karamihan.

Nagtungo kami sa ice cream parlor. Sandali lang kaming umorder bago kami pumwesto sa may dalampasigan. Naupo kami sa paikot na mesang mayroong payong na masisilungan. Mabuti na lang hindi pa ganoon kainit ngayon.

“Alam mo ba ate, nalungkot talaga ako nang nabalitaan kong umalis ng bansa si kuya Javier noon. Naisip ko kaagad kung paano ka, gusto sana kitang makita noon pero nawala ka na lang bigla.”

“Pasensya na. Masyado kasing maraming nangyari.”

“Okay lang ate, naiintindihan ko. Pero bakit po ba kayo naghiwalay?”

Doon ako hindi nakasagot. Napatitig lang ako sa ice cream na nasa kamay ko habang nagpatuloy si Lolly sa pagsasalita.

“Napaisip pa nga po ako noon kung sino kaya sa inyo ang nakipaghiwalay. Pero ang mahalaga ngayon nagkabalikan na kayo. Magiging masaya na ulit si kuya Javier.”

Nginitian ko siya, pero sa loob-loob ko ay nakokonsensya na ako sa nakikita kong masaya niyang ekspresyon. Hindi ko masabing hindi naman talaga kami nagkabalikan ni Sage. \

Mapupunta na talaga ako nito sa impyerno dala ng mga kasinungalingan ko.

“Ate, gawa tayo sandcastle!” Biglang aya niya. Hindi pa man ako nakakasang-ayon ay tumayo na ito.

Ubos niya na kaagad ang ice cream niya? Hindi ko pa nga nakakahalatian ang akin.

“Naalala niyo ba ate noong gumawa tayo ng sand castle? Pagandahan tayo uli!”

Napailing na lang ako habang natatawa dahil sa taas ng enerhiya niya. Tumakbo siya sa kung saan. Pagbalik niya ay may dala na siyang plastik na baso. Naupo na siya kaagad sa buhanginan at nagsimulang bumuo ng sandcastle. Nakabestida naman kasi ito. Napatingin tuloy ako sa damit ko. Nakabestida rin naman ako ng kulay puti, umaabot ito hanggang sa gitna ng hita ko. Nakacycling ako sa loob kaya ayos lang din naman na maupo ako sa buhanginan. Ngayon ko na lang mapagbibigyan si Lolly.

Inubos ko muna ang kinakain ko bago ako tumabi sa kanya at nagsimula na ring bumuo ng akin.

• • / / - -

Alas-nuwebe na nang makabalik ako sa cottage namin. Bumili na ako ng pagkain kung sakaling gising na si Sage. Nasa harap na ako ng pinto nang tumunog ang selpon ko. Pagtingin ko ay siya ang tumatawag. Papasok na rin naman na ako kaya hindi ko na sinagot. Pero saktong paghawak ko sa seradura ay ang pagbukas naman ng pinto sa harap ko. Nanlaki pa ang mata ko sa gulat!

Bumungad sa akin ang nakakunot noong si Sage na papalabas sana habang hawak pa ang kanyang selpon sa kanyang tenga, pero napatigil ito nang makita ako.

“Saan ka galing?” Agad nitong tanong at binaba na ang selpong hawak.

Tinaas ko naman ang paperbag na hawak. “Bumiling pagkain.”

Awtomatiko itong napagilid nang dire-diretso akong pumasok at nagtungo ng kusina. Sumunod naman ito sa akin.

“Bakit hindi mo sinabing aalis ka?”

“Kasi tulog ka?” Nakataas ang isang kilay kong balik.

Nilapag ko sa mesa ang paperbag at sinimulang ilabas ang mga pagkain. Gutom na rin ako.

“Bakit hindi mo ako ginising?” Tumabi ito sa akin, tila ba napakalaking bagay na ng pag-alis ko sa kanya kaya ngayon ay hindi niya ako tinitigilan.

“Kasi naman po, ang himbing ng tulog mo.” Kumuha ako ng mga kubyertos at isa-isa iyong nilapag sa mesa habang siya ay pinapanuod lang ako. “At saka wala naman talaga akong balak umalis, sumulpot na lang bigla rito si Lolly at inaya akong lumabas. Hindi naman na ako nakatanggi.”

“Kasama mo si Lolly?”

“Kasasabi ko lang, eh. Maupo ka na, kain na tayo.”

Umupo na ako pero siya ay nanatili pa ring nakatayo sa tabi ko at nang-uusisa.

“Si Lolly lang?” Pinatong niya ang isang kamay sa likod ng upuan ko at ang isang kamay naman sa mesa bago siya humilig sa akin. Nang-uusisa ang mga mata niya pero nakanguso naman ito. Pinigilan ko ang mapangiti.

“Oo. Wala naman nang ibang posibleng sumama sa amin?”

“Malay ko bang baka may iba pa kong lalakeng pinsang sumama.”

Napataas ang isang kilay ko. Umayos naman na ito ng tayo at naupo na sa harap ko. Nakasimangot pa rin ito.

Napailing na lang ako.

“What? Bakit ka umiiling-iling dyan?”

Inusog ko ang pagkain sa harap niya bago ako sumagot nang nakangisi.

“Wala, kumain ka na.”

Napakaseloso talaga.

Nakasimangot itong nagsimulang sumubo. Pinigilan ko ang matawa. Para itong batang binigyan ng kendi saka binawi.

Alam ko naman ang tunay niyang kinatatampo. Hindi niya gusto na umalis ako nang hindi nagpapaalam o nang hindi siya ginigising. Noon pa man ay ganyan na siya. Gusto niya lagi siyang ina-update, gusto niya alam niya lahat ng nangyayari sa akin.

Nang matapos kaming kumain ay nabigla ako nang siya ang magligpit ng mga pinagkainan namin.

“Ako na ang maghuhugas ng mga ’to. You better rest.” Malamig ang tonong ginamit niya pero nahimigan ko pa rin ang pagtatampo roon.

Dinala niya na ang mga pinggan sa lababo bago niya binuksan ang gripo. Seryoso talaga siyang siya ang maghuhugas.

Lihim akong napangiti. Alam na alam ko na ang style niya na ’to.

Nagpapalambing ang gago.

Sandali akong napaisip. Papatulan ko ba ang galawan niyang ’to? Pero paano kung ako lang talaga ang nag-iisip ng ganito at ang kalabasan ay itulak niya lang ako palayo?

Tumayo ako mula sa kinauupuan at humarap sa kanya, pero imbis na lapitan siya ay sumandal lang ako sa mesa at pinanuod siyang naghuhugas. Ang kyut niya tignan, ang laki niyang tao tapos naghuhugas siya ng pinggan. Wala namang mali roon, ang kyut lang talaga na kaya niyang gumawa ng mga gawaing-bahay.

Lihim akong napangiti nang makita ang panaka-naka nitong sulyap sa akin habang binabalik niya na ang mga baso sa pinaglalagyan no’n.

Nang hindi na ito makatiis ay liningon niya na ako. Nakasimangot na talaga ito.

“Malapit na akong matapos, Amethyst.”

“Tapos?”

Halos magpahabang guhit na ang mga mata niya sa pagkabigo. “Wala ka bang gagawin?”

Pinigilan ko ang matawa. Inaasahan nga nitong yayakapin ko siya mula sa likod.

“Ha? May dapat ba akong gawin?”

“Aish!”

Inis nitong pinagpatuloy ang pagbabanlaw. Halos mabasag na nga ang mga pinggan dahil nagdadabog na siya. Halos mapakawalan ko na ang pinipigilang tawa ko.

Nang matapos siya ay naglakad na ito paalis. Pero bago pa man niya ako malagpasan ay humarang na ako sa daraanan niya bago ko siya walang babalang niyakap sa bewang.

“Sorry na, mister ko.”

Nanlalaki ang mga mata nitong napatingin sa akin. Matamis naman akong ngumiti sa kanya kahit halos matawa na ako sa gulat na pinapakita ng mukha niya. Halatang hindi niya inaasahang sasabihin ko ang dalawang salitang iyon.

Pinatong ko ang baba ko sa dibdib niya para matingala ko siya at makita nang maayos. Nakita ko ang pamumula ng tenga niya dahilan para mas mapangiti ako.

“Sorry na, please? Bati na tayo.”  Nakita ko ang pagtaas-baba ng adam’s apple nito. Kaunti na lang talaga at matatawa na ako.  “Sa susunod gigisingin na kita para magpaalam. Pramis!”

“Bakit ka magpapaalam?” 

Napakunot ang noo ko.

“Hindi ba iyon naman ang gusto mo?” Nalilito kong tanong.

“Ayokong magpaalam ka. Gusto ko isama mo ako.”

Natawa ako kaya napasimangot ito ulit. “Oo na, sige na! Isasama na kita kahit saan ako magpunta!”

Doon ito napangiti. Pinalupot niya na ang braso sa akin.

“Promise?” Paninigurado nito.

“Oo, promise. Ang kulit mo.”

Matamis itong napangiti. Napaaray naman ako nang pisilin niya ang ilong ko.

“Get ready before lunch. Magkikita-kita lahat sa restau para sabay-sabay kumain. For now, you need to have some rest.”

“Okay, sir.”

Tumalikod na ako para sana umalis nang magsalita siya ulit.

“Saan ka pupunta?”

Kunot-noo akong napalingon sa kanya. May topak ba ’tong lalakeng ’to? Kasasabi niya lang na I need to have some rest, ah?

“Sa kwarto? Magpapahinga?”

“Sabi mo sasama mo na ako lagi?” Napaikot na lang ang mga mata ko. Hay nako, may topak nga.

“Halika na nga! Napakaarte.” Ako na mismo ang humila sa kanya paakyat. Ngingisi-ngisi naman ang loko. Napailing na lang ako sa kaartehan niya.

A/N:  

Be loyal and s

top simping over Xavier. 👉😔👈

Anyway, this is a calm before the storm chapter. Ready yourselves for the following chaps.

twenty-first card

Sinulit namin ang araw sa iba’t-ibang aktibidad, nagboodle fight, nag-island hopping, nagjetski at nagbanana boat. Hindi ko maipagkakailang nag-enjoy ako. Hindi ako tinuturing na parang iba ng mga pinsan niya. Alam ko namang mababait sila noon pa man, magkakasama nga kami noong huling punta namin sa islang ito, sadyang nahihiya lang talaga ako sa kanila.

“Mamaya ay pupunta tayo lahat sa fire dance ah! Wala munang magpapahinga kaagad!” Anunsyo ni Jewel.

“Except for me and Amethyst, magpapahinga na kami.” Napatingin ako kay Sage na nasa tabi ko. Kasalukuyan kasi kaming nakapalibot sa isang bonfire. Ang mga bata naman ay nasa kani-kanila nang cottage at natutulog na, pagdating pa lang namin mula sa island hopping ay bagsak na sila.

“Boo! Kj!” Nagsimula na ang maraming protesta kaya natawa ako.

“Okay lang naman, Farrah diba? Pagod ka na ba?” Nakangusong wika ni Ciara. Nakangiti naman akong umiling dito.

“Hindi pa naman. Okay lang.”

“See?! Napaka-O.A mo, Javier!” Away sa kanya ni Jewel. Napasimangot namang napatingin sa akin si Sage. Nagkibit-balikat lang ako sa kanya.

“Kung gusto mo ikaw na lang magpahinga, isasama namin si Farrah! Magboboys hunting kami—”

“Don’t even start with me, Ciara.” Babala kaagad ni Sage sa nangbabanta nitong boses. Napanguso naman si Ciara habang ang ibang mga pinsan nila ay napabulanghit ng tawa.

“Napakapossessive mo pa rin, bro!” Kantyaw ni Ethan.

Naramdaman ko naman ang pagpalupot ng isang braso nito sa bewang ko. Hindi ko tuloy napigilan ang pamulhan. Nasa amin na ang atensyon ng lahat pero parang wala lang sa kanya iyon, samantalang ako ay nangangapal na ang mukha sa hiya.

“Tss. Oo na, pupunta na kami.” Labas sa ilong na pagpayag ni Sage.

Mas lalo tuloy natawa ang mga pinsan niya dahil halatang-halata sa boses niyang napilitan lang siya.

“Yes! Makukumpleto ulit ang mga Saviano!” Tinaas ni Ethan ang dalawang kamay na tila tuwang-tuwa.

“Grabe ka, Ethan! Wala kaya si Xavier! Susumbong kitang hindi pinsan ang turing mo sa kanya!” Natatawang komento ni Bea.

Sinubukan kong huwag magbago ang aking ekspresyon sa pagbanggit nila sa pangalang iyon. Pinanatili ko ang ngiti ko.

“Ha? Hindi niya ba sinabi sa inyo?” Kunot-noong sabi ni Ethan.

“Sinabi ang alin?” Sabay pang tanong ng mga babae.

“Na papunta na siya rito. Sa akin niya lang pala nasabi.”

Halos mahulog ang puso ko sa narinig. Mabilis na napatingin sa akin si Sage kaya ginawa ko ang lahat ng makakaya para hindi ako magmukhang apektado. Lihim akong napalunok. Ang ginawa ko ay humilig ako sa kanyang balikat para hindi niya matitigan ang mukha ko.

Napakagat ako sa loob ng aking pisngi. Unti-unti nang bumibilis ang tibok ng puso ko sa kaba.

Shit.

“Talaga? Akala ko may iba siyang pupuntahan?”

Nagkibit-balikat si Ethan. “Ewan ko. Bigla niya na lang din sinabing nasa yate na siya at papunta na rito. Maya-maya ay nandito na rin iyon.”

Nagtagis ang bagang ko. Pinigilan ko ang mapabuga ng hangin dahil alam kong mapapansin iyon ni Sage. Pero ang lubha na talaga ng pagkabog ng dibdib ko. Gusto ko na lang magtago bigla.

“Good! Kumpleto na talaga tayong makakapag party-party! Bukas doon naman tayo sa open bar!” Inangat ni Jewel ang bote ng alak at lumagok doon.

“Oh, dahan-dahan. Baka hindi pa tayo nakakarating sa fire dance ay malasing ka na.” Awat naman ni Ciara.

Nagtuloy-tuloy sila sa pagkukulitan habang ako ay lumilipad na ang utak. Tinatago ko ang pagkatarantang nararamdaman, lalo na’t katabi ko pa si Sage. Hindi ko alam ang gagawin. Paniguradong hindi ako tatantanan ng tingin mamaya ni Xavier, ng mga nakakaloko niyang ngiti at titig. Paano kung makahalata ang iba niyang pinsan? Paano kung makatunog sila? Paano ako aakto kasama ang lalakeng iyon? Napakahirap magpanggap na wala lang para sa akin ang presensya niya!

Napatingin ako sa kamay ko nang ipagsiklop ni Sage ang kamay namin. Pagtingin ko naman sa kanya ay sa kamay lang namin siya nakatingin.

Tumikhim ako para tumingin siya sa akin. “Gusto mo na ba talagang magpahinga?” Tanong ko sa kanya. Napagtanto kong baka pagod na nga pala talaga siya tapos pumayag pa akong dumalo sa fire dance na iyon, hindi ko man lang tinatanong ang nararamdaman niya.

“How about you? Kung saan ka, doon ako.”

Napanguso ako. “Ikaw ang tinatanong ko, eh.”

Bahagya itong natawa bago ako hinila papalapit sa kanya. “I said it’s okay, and I mean that. If you want to go to that fire dance, then we will go to that fire dance.”

Ngumiti na lang ako. Hindi ko alam kung paano sasabihing gusto ko na lang bumalik sa cottage, malaki ang tsansang paghihinalaan niya lang ako sa kung bakit bigla na lang nagbago ang isip ko. Magiging halata iyon masyado.

“Ano, kahit magpalipas na lang tayo ng isang oras tapos alis na rin tayo. Okay lang ba ’yon sayo?”

Ngumiti ito at nagtanim ng halik sa aking ulo. “Whatever you prefer.”

Napangiti na rin ako bago humilig sa kanyang balikat, lihim na nagdadasal na sana ay walang maganap na hindi kaaya-aya mamaya.

• • / / - -

Alas diyes na ng gabi nang mapagdesisyunan na nilang magtungo sa nasabing fire dance. Mapang-angking nakahawak sa bewang ko si Sage habang naglalakad kami patungo roon. Malayo pa lang kami ay nakikita na namin ang isang seksing babae at isang matipunong lalakeng sumasayaw nang may hawak na taling nagliliyab sa apoy ang dulo. May mga tao rin sa paligid nila na nakikisayaw, meron namang iba na nakikipagtawanan lang sa mga kasama. Tila ba bawal ang malungkot sa lugar na ito.

Nang marating na namin ang lugar ay kaagad silang kumuha ng mga bote ng alak, habang ang iba ay kaagad umalis para sumayaw sa gitna. Wala rito si Jewel dahil sandali itong bumalik ng cottage para tignan ang mga bata.

Napatingin ako sa dalawang taong sumasayaw sa apoy. Nakakaaliw silang panuorin dahil nakokontrol nila nang maayos iyong dalawang taling may apoy sa dulo nang hindi napapaso. Paniguradong ang hirap aralin no’n.

Biglang naging itim ang paningin ko nang takpan ni Sage ang mga mata ko. Napahawak ako sa kamay niya para alisin iyon pero ayaw niya!

“Sage! Ano ba? Bakit—”

“Eyes on me only, Amethyst. Don’t make me jealous.”

Inalis nito ang kamay sa akin. Nanlalaki naman ang matang napatingin ako sa kanya. Akala ba niya doon ako sa lalake nakatingin? I mean, oo, nakatingin din ako sa lalakeng iyon pero hindi naman para pagpantasyahan siya o ano pa man! Natutuwa lang ako sa pagsayaw nila!

“Wala naman akong ginagawa, ah!”

Tumingin muli ako sa lalake pero bigla niyang hinawakan ang baba ko bago sapilitang hinarap ang mukha ko sa kanya. Hindi naman ako nasaktan pero nanlaki pa rin ang mata ko sa gulat! Yumuko pa siya para ilapit ang mukha sa akin kaya bahagya kong naiatras ang ulo ko.

“Don’t try my patience, love. You don’t want me to be rough again, do you?” Kumabog ang dibdib ko, pero hindi iyon dala ng kaba. Jusko, hindi ko alam kung bakit mas nasabik pa ako sa sinabi niya imbis na matakot!

Napalunok ako nang ipagapang niya ang kanyang hinlalaki sa pang-ibabang labi ko. Biglang naglaro sa utak ko iyong mga ganap na pipigilan niya akong hawakan siya habang mapwersa siyang naglalabas-masok sa akin. Iyong mga tagpong sinasadya niyang itapat ang labi sa tenga ko para iparinig sa akin ang nakakaakit niyang ungol, habang wala siyang tigil sa mababagal pero malalalim na pagbayo.

Mabilis akong lumayo sa kanya at marahas na umiling-iling. Utak mo, Farrah!

Nahuli ko naman ang lihim nitong pagngisi.

“Ewan ko sa’yo.”

“What? Don’t you want it rough?”

Napalinga ako sa paligid para tignan baka may nakakarinig sa aming ibang tao, ang malala, baka pinsan pa niya. Mabuti na lang at may kanya-kanyang ginagawa ang lahat.

Binalik ko ang tingin kay Sage at sinamaan siya ng tingin, pero mukhang natutuwa pa siyang nakikita ang bahagyang pagkataranta ko.

“Tumigil ka nga.” Pinanlakihan ko siya ng mata bilang panakot pero kailan ba natakot sa akin ang lalakeng ’to? Ngumisi lang siya ulit.

“I won’t mind doing vanilla though.”

Hahampasin ko na sana siya pero namataan ko si Jewel na tumatakbo papalapit sa amin. Nangunot ang noo ko sa pagtataka nang makita ang nababahala nitong ekspresyon. Saktong pagtingin naman sa kanya ni Sage ay nakalapit na ito sa amin. Hinihingal ito dahil sa pagtakbo. Kaagad naman akong umalalay sa kanya dahil pakiramdam ko ay matutumba na siya sa paghingal.

“What’s wrong?” tanong ni Sage.

Lumapit naman sa amin ang mga pinsan nila nang makita ang estado ni Jewel.

“S-Si…” Hindi nito matuloy-tuloy ang sasabihin kakahingal. “Si L-Lolly, nawawala.”

“What?!” Sari-saring reaksyon ang nakuha niya sa mga pinsan. Ako naman ay napaawang ang labi at ilang beses na napakurap. Si Lolly? Nawawala?

“Pagpunta ko roon wala na siya! Siguro lumabas para hanapin tayo! Hindi ko alam!”

“Okay, calm down. We better just find her. Let’s take separate ways. Come on!” pamumuno ni Sage. Kaagad namang nagsikilos ang lahat.

Humarap siya sa akin. “Go back to our cottage. Kami na ang bahala.”

Nanlaki naman ang mata ko sa sinabi niya. “Ano?! Hindi ko kayang bumalik at magpanggap na walang nangyayari!” Nasisiraan ba siya?!

“You’ll just get stressed—”

“Hindi, Sage! Mas mai-stress ako kapag wala akong gagawin! Sasama ako sa paghahanap sa ayaw at sa gusto mo!”

Bago pa man ako nito mapigilan ay mabilis na akong naglakad papalayo sa kanya. Nakakainis siya! Anong tingin niya? Matatahimik ako sa pananatili sa cottage?

Tinawag niya ako pero hindi ko siya pinansin. Tuloy-tuloy ako sa pag-alis. Bahala siya diyan! Kailangan kong hanapin si Lolly. Kawawa naman ang batang iyon, baka mamaya ay umiiyak na iyon, ang dilim pa naman na ng ibang parte ng isla. Hindi naman kasi sa lahat ng parte ay may ilaw. Mabuti na lang at buo at maliwanag ang buwan ngayon, sapat na para mabigyang ilaw ang paligid.

“Lolly!” Paulit-ulit kong sinigaw ang pangalan niya. Nagtatanong din ako sa mga taong nadadaanan ko kung may nakita ba silang batang labing-isang taong gulang pero laging wala ang sagot nila.

“Excuse me, may nakita ba kayong batang babae? Mga eleven years old na.” tanong ko sa magkasintahan na naglalakad sa dalampasigan.

Nangunot naman ang noo nila, at maya-maya’y nagkatinginan.

“Iyon ba iyong batang babaeng pinagkamalan mong multo kanina?” tanong ng babae sa lalake.

“Hindi ko alam. Hindi ba multo iyon?”

“Sabi ko sayo bata talaga iyon eh!” Biglang binatukan ng babae ang kasintahan. Napakamot na lang sa ulo ang lalake.

Humarap sa akin ang babae at mapagpasensyang ngumiti. “Pasensya ka na. Oo, may nakita kaming batang babae kanina, napagkamalan pa naming multo kasi mag-isa lang siya, wala pa naman masyadong tao doon sa parteng iyon.”

“Saan? Pwedeng pakituro sa akin ang daan?”

Tinuro nito iyong daan na pinanggalingan nila.

“Doon, nakita namin siyang namumulot ng mga shells.”

“Sige! Salamat!”

Hindi ko na hinintay ang sagot nila at kaagad na akong tumakbo patungo sa direksyong tinuro nila.

“Lolly!” Tama nga sila. Wala na ngang tao sa parteng ’to. Sabi nila ay namumulot siya ng mga kabibe, siguro sa pamumulot ay hindi na nito napansin na napapalayo na siya.

Dire-diretso ang lakad ko habang palinga-linga. Ilang sandali lang ay may namataan muli akong tao. Medyo malayo ito sa akin pero dahil wala naman nang mga puno at gusali rito ay madali mong mapapansin kung may bulto ng tao. Pero alam kong hindi si Lolly iyon dahil malaki ang bulto ng taong iyon. Gayunpaman, kaagad ko itong nilapitan para pagtanungan.

“Excuse me, mayroon po ba kayong nakita—”

Hindi ko na natuloy ang pagtatanong nang humarap ito sa akin. Napaawang ang labi ko at awtomatikong kumabog ang puso ko sa matinding kaba.

Hindi na ako nagdalawang-isip na tumalikod at umalis pero nakakaisang hakbang pa lang ako nang hulihin nito ang braso ko. Kaagad akong nagpumiglas pero hindi ako nito hinayaang makawala!

“Bitawan mo ako, Xavier!”

“Chill. Ikaw itong lumapit sa akin.” Tumawa ito at mas hinila ako papalapit sa kanya.

Natataranta akong napalinga sa paligid pero shit! Kami lang ang taong narito! Kahit anong sigaw ko ay paniguradong walang makakarinig sa akin!

“Calm down, Farrah. I won’t do any harm. I promise.” Nagtaasan lahat ng balahibo ko sa sinabi niya.

Iyon din ang sinabi niya noon.

“Hayop ka! Bitaw sabi!” Mas nilakasan ko ang pagpupumiglas.

Napasinghap ako nang marahas niya akong hilahin dahilan para bumangga ang katawan ko sa kanya. Malademonyo ang ngisi nito na nagpapatindi ng takot ko. Pero hindi ko iyon pinahalata sa kanya.

“Sa ating dalawa Farrah, ikaw ang mukhang hindi pa nakakabitaw. It’s been what? Five years? And you’re still mad about it?”

Pinanlisikan ko siya ng tingin pero hindi ko napigilang magtubig ang mga mata. Pinipigilan ko na lang tumulo ang mga luha ko dahil alam kong mas magugustuhan niyang makita iyon.

“Hayop ka, Xavier. Wala kang kasing hayop!”

“Ah, oo na, oo na, hayop na ako. Alam ko na ’yon. Wala na bang bago?”

Tinulak ko siya pero natutuwa talaga siyang pinaglalaruan ako! Nagpupumiglas ako sa abot ng makakaya ko pero masyado siyang malakas para sa akin! Mukha na talaga siyang nasiraan ng bait dahil tinatawanan pa niya ang paghihirap ko!

“Xavier—!”

“Bitawan mo si ate Farrah!” Nabigla ako nang biglang may pumagitna sa amin. Si Lolly! Tinulak nito si Xavier, hindi inaalintana ang laki ng lalake. Nagulat din si Xavier kaya siguro nabitawan ako nito. “Lagi mo na lang pinapaiyak si ate Farrah! Isusumbong na kita kay kuya Javier! Ang bad bad mo talaga!” Bigla nitong inatake ng mga hampas si Xavier. Hindi lumaban ang lalake dala pa rin siguro ng pagkabigla.

“Lolly, sandali.” Ako na ang pumigil kay Lolly. Hinila ko siya palayo sa lalake. Umiiyak na kasi ito habang sumisigaw ng kung ano-ano kay Xavier. “Lolly, shhh, okay na. Huwag ka nang umiyak.”

“Eh kasi, siya, ate eh! Lagi ka niyang pinapaiyak!”

Lumuhod ako at pinaharap sa akin ang bata.

“H-Hindi naman lagi. Paano mo naman nasabing lagi niya akong pinapaiyak—”

“Nakita ko noon sa mansyon, pinaiyak ka rin niya!” Napahikbi ito. “Boyfriend mo pa noon si kuya Javier, pero pinapaiyak ka na ni kuya Xavier. Hindi pa rin siya nagbabago!”

Pakiramdam ko ay tinakasan ako ng dugo sa mukha.

Shit. Nakikita niya ang mga pagkakataong iyon?

“Isusumbong ko siya kay kuya—”

“N-No, Lolly, makinig ka sa akin.” Hindi ko napigilan ang panginigan ng boses. Hinawakan ko siya sa magkabilang braso, ramdam ko ang panginginig ng kamay ko. Halos wala na rin akong marinig dahil sa lakas ng tambol ng puso ko. “H-Hindi mo pwedeng sabihin kay kuya Javier mo.”

“Pero po—”

“Gusto mo bang mag-away sila?”

Napatigil ang bata. Maya-maya ay napanguso at umiling. “Ayaw ko po.” Mahina ang boses na sagot nito.

“Kapag sinabi mo iyon ay mag-aaway sila. Baka hindi na sila magkabati. Ako na lang ang bahala rito, okay?”

Hindi ito kaagad nakasagot. Pero maya-maya ay napayuko ito. “Okay po…” Mahina ulit ang boses na sagot nito.

Pinunasan ko ang mga luha nito.

“Good. Tara na? Kanina ka pa hinahanap ng mga pinsan mo.”

Tumayo na ako. Sakto namang nagtama ang tingin namin ni Xavier. Hindi ko na lang siya pinansin at hinawakan na ang kamay ni Lolly para magsimula na kaming maglakad pabalik.

“Bakit ka ba umalis ng cottage? Nag-alala tuloy ang lahat.” Paglilihis ko ng usapan, nakayuko pa rin kasi ito.

“Sorry, ate. Nabored kasi ako sa cottage, eh. Sinubukan ko kayong hanapin pero hindi ko kayo makita, kaya namulot na lang ako ng magagandang seashells.”

“Sa susunod huwag mo nang gagawin iyon, ah? Huwag lalabas ng bahay kapag hindi nagpaalam.”

“Opo.”

Sa paglalakad pabalik ay nakita namin si Ethan na sinisigaw ang pangalan ni Lolly. Kaagad naman kami nitong namataan.

“Lolly!” Mabilis itong nagtungo sa kinaroroonan namin. “Ano ka ba? Saan ka ba nagpupupunta? We were so worried!”

“Ethan.” Napatingin ito sa akin. “Mas mabuti siguro kung ipaalam mo muna sa mga pinsan mong nahanap na siya, para hindi na sila mag-alala.”

Kaagad itong tumango. “Sige, salamat, Farrah.”

Ngumiti lang ako rito. Nilabas na nito ang cellphone para itext ang mga pinsan, habang ginagawa niya iyon ay hinarap ko si Lolly.

“Aalis na ako, Lolly.”

“Ingat ka ate.”

Nginitian ko siya at hinalikan sa noo. Nagpaalam na rin ako kay Ethan bago nagsimulang maglakad pabalik ng cottage. Hindi ko na hinintay si Sage. Pakiramdam ko ay babagsak na ako dahil sa halo-halong emosyong nararamdaman ko.

Nang makarating ako sa cottage ay napagdesisyunan kong maligo, pero nang makita ko ang jacuzzi ay doon ko na lang binabad ang sarili. Kailangan kong ikalma ang utak ko kundi ay sasabog na ako kakaisip.

Napahinga ako nang malalim nang tuluyan kong mailubog ang katawan sa maligamgam na tubig. Pakiramdam ko ay may mga kumawala sa akin dahilan para gumaan ang aking pakiramdam.

Napapikit ako. Kahit napapayag ko na si Lolly na huwag magsumbong ay hindi ko pa rin talaga mapigilang mabahala. Nakita niya na hindi ayos ang relasyon namin ni Xavier. Ang alam ng lahat ay kaswal naman kami ng lalake, kapag sinabi niyang pinaiyak ako ni Xavier ay paniguradong magtataka ang lahat. Ang malala, baka kung ano pa ang isipin nila… lalo na si Sage.

Paano kung magsumbong pa rin si Lolly? Paano kung ipakwento sa kanya kung paano siya nawala tapos makwento niyang nakita niya kaming nag-aaway ni Xavier? Tapos mapaamin na rin siyang matagal niya nang nakikitang inaaway ako ng lalake? Sa paningin pa naman niya ay ganoon lang kasimple ang nangyayari, away lang…

Kaagad kong pinagsisihan ang pag-alis ko. Sana pala hindi muna ako umalis kanina! Baka kung ano na ang kinukwento ni Lolly ngayon doon!

Napakislot ako nang makarinig ng pagkatok. Napatingin ako sa pinto.

“Amethyst? Are you there?”

Napahinga ako nang malalim.

“Oo.” Sagot ko.

Hindi ko na ito narinig pagkatapos no’n. Mas kinabahan lang tuloy ako. Imbis na magbabad ay binilisan ko na ang pagligo. Binalot ko ang tuwalya sa katawan at doon ko lang napagtanto na hindi ako nagdala ng damit sa banyo.

Napasapo ako sa aking noo. Bakit ko nakalimutan iyon?

Napabuntong hininga na lang ako sa inis. Nagbilang ako ng tatlo bago ko napagdesisyunang lumabas. Naabutan ko si Sage na nakaupo sa kama habang sapo ng dalawang kamay ang kanyang mukha. Pero nang marinig nito ang pagbukas ng pinto ay mabilis itong napatingin sa akin.

Umiwas ako ng tingin bago walang salitang nagtungo sa aking bagahe.

“Amethyst,” sinundan ako nito pero hindi ko siya nilingon. Inabala ko ang sarili sa paghahanap ng masusuot. “I’m sorry about awhile ago. I didn’t mean to upset you.”

Okay, humihingi lang siya ng tawad. Ibig bang sabihin no’n walang sinabi si Lolly? Nakahinga ako nang maluwag dahil doon.

Hinarap ko siya bago sumagot.

“Ayos lang. Uhm, magbibihis lang ako.”

Mabilis akong naglakad pabalik ng banyo. Hindi ko alam kung kapani-paniwala ba ang ‘ayos lang’ na sinabi ko. Pero ayos lang naman kasi talaga, hindi lang ako makaakto nang naaayon do’n dahil sa kabang nararamdaman ko. Nababahala pa rin talaga ako. Kinakabahan ako sa kaisipang may iba nang nakakatunog tungkol sa nangyayari sa amin ni Xavier. Alam kong bata lang naman si Lolly, pero kahit na, may kakayahan pa rin siyang magsalita.

Nang matapos akong magbihis ay lumabas na ulit ako. Pero halos mapatalon ako sa kinatatayuan nang siya kaagad ang bumungad sa akin pagkabukas na pagkabukas ko ng pinto.

“Sage—”

“I’m sorry. What can I do to make you feel better?”

Naitikom ko ang bibig. Sabi na hindi siya naniwala, eh. Nag-aalala itong nakatingin sa akin at hindi ko na naman makayanan ang mga mata niyang nagsusumao para patawarin ko na siya.

Napabuntong-hininga ako at napayuko.

“Ayos lang talaga, Sage—”

“Then why are you avoiding my gaze?”

Hinawakan nito ang baba ko at marahang inangat ang aking ulo para mapatingin ako sa kanya. Hindi naman siya nabigong hulihin ang mata ko.

“Napagod lang talaga ako, promise, iyon lang. Hindi ako galit o kung ano pa man. Gusto ko na lang talaga magpahinga.”

Sandali itong tumitig sa akin. Akala ko bibitawan niya na ang usapan namin pagkasabi ko no’n pero nabigla na lang ako nang yakapin niya ako. Mahigpit. Kusang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Sage?”

“You told me before, ang yakap ko ang pahinga mo.” Mas hinigpitan pa niya ang yakap, para bang ayaw niya na akong pakawalan. “Sana ganoon pa rin ngayon.” bulong niya, pero dahil nakayakap siya sa akin ay malinaw ko iyong narinig.

Hindi ko alam, pero kusang nangilid ang mga luha ko sa sinabi niya. Para bang ngayon ko lang ulit naramdaman ang yakap niya.

Pinalupot ko ang kamay sa batok niya at binaon ang mukha sa kanyang leeg. Naramdaman ko ang masuyong paghagod nito sa likod ko. Nananakit na ang lalamunan ko sa pagpipigil kong umiyak. Ayoko siyang magtaka kung bakit ako umiiyak kaya pilit ko iyong pinipigilan, ayoko siyang magtanong. Dahil alam kong wala rin naman akong masasagot.

Mas nagsumiksik ako sa leeg niya. At hindi ko alam kung dapat na ba akong matakot sa nararamdaman ko, pero shit…

Siya pa rin nga ang pahinga ko.

twenty-second card

Nang sumunod na umaga ay nagising akong masakit ang ulo. Hindi naman ganoon kalala ang sakit pero ginamit ko iyon bilang dahilan kay Sage para hindi na ako lumabas. Kaya ang kinalabasan, hindi na rin siya lumabas. 

Hindi ko talaga kasi kayang makihalubilo kay Xavier. Hindi ko kayang patulan ang walang kwenta niyang laro. Iniisip ko pa lang ang mga ngisi at tinging ibabato niya sa akin ay nabubwisit na ako.

“Here, drink some meds.”

Inabutan ako ni Sage ng gamot at tubig matapos kong ubusin ang in-order niyang pagkain. Sa kama pa nga kami kumain, inasikaso niya talaga ako na parang may sakit, kahit sinabi ko naman na sa kanyang sakit lang naman ’to sa ulo, hindi pa rin talaga siya nagpaawat.

“Let’s just watch some movies?” Inabot nito ang remote bago tumabi sa akin sa pagkakasandal sa headboard. “What do you wanna watch?”

May binuksan itong app na puro movies ang laman.

“Kahit ano, huwag lang bastos.”

“You mean erotic?” Bahagya siyang natawa, napairap tuloy ako. Hindi ko pa rin nakakalimutan iyong dating nagplay siya ng movie na grabe ang bed scenes. Halos atakihin ako sa puso kahit sinabi niyang wala siyang ideya na erotic iyon.

“Oo, basta iyong matino. Iyong rated G.”

“What are you? 7-year old?” Napailing ito pero nagsimula naman nang maghanap ng palabas. Sa huli ay isang animation mula sa disney ang napili naming panuorin. Buti at hindi siya nagreklamo nang iyon ang ituro kong pelikula.

“The curse can only be lifted with a true love’s kiss.”

   Wika ng witch sa palabas. Halos mapaikot naman ang mga mata ko.

“Bakit gano’n? Lagi na lang halik sa labi ang nagsisimbolo ng true love’s act sa mga pelikula?” Retorikal na tanong lang iyon, hindi ko naman inaasahang sasagutin iyon ni Sage.

“Perhaps because a true love’s kiss is indeed powerful.”

“Pero paano sa real life, ha? Effective pa ba ang power no’n?” Hamon ko sa kanya.

“Yes.”

Napataas ang isang kilay ko. “At ano naman ang pwedeng maalis ng simpleng halik? Sabihin mo nga?”

“Anger.” Maagap niyang sagot.  “A kiss

 may not lift a curse in real life, but it sure can lift even the most powerful anger.“

Napatanga ako sa sagot niya.

“Iyon ba ang dahilan kung bakit hindi mo ako hinahalikan sa labi?” Huli na nang mapagtanto ko ang tinanong.

Naitikom ko ang bibig at kaagad umiwas ng tingin. Bibig mo talaga, Farrah! Masyado ka nang nagiging komportable sa kanya kaya hindi mo na napepreno ang bibig mo!

Hindi siya sumagot kaya hindi ko na napigilan ang sariling pasimpleng sumalyap sa kanya. Halos tumalon ang puso ko nang makitang nakataas ang isang kilay nito sa akin. Mariin akong napalunok.

“Yes,” sagot niya.

Namilog ang mga mata ko.

Hindi ko inaasahang iyon ang isasagot niya! Akala ko babarahin niya lang ako.

Sa huli ay hindi ako nakasagot. Pinanatili ko na lang ang mata ko sa telebisyon, kahit ang totoo ay hindi na normal ang tibok ng puso ko.

“Just a kiss from you and my anger will completely vanish. So don’t even think of doing it, especially if you have no plans of leaving your boyfriend for me.”

Pakiramdam ko ay may biglang kumurot sa puso ko. Nanghina ang buo kong katawan. Parang biglang sumikip ang silid, nahirapan akong huminga.

Bumagsak ang tingin ko sa aking mga kamay. Mula sa gilid ng mata ko ay nakita kong sa telebisyon lang din siya nakatingin. Wala nang nagsalita sa amin. Tanging ang palabas na lang ang naglilikha ng ingay.

Isang halik lang… isang halik lang at tuluyan nang maglalaho ang lahat ng naipong galit niya.

Maaaring isang magandang bagay nga ang pagkawala ng galit niya, pero anong mangyayari pagkatapos no’n? Kapag tuluyan na siyang hindi galit? Malinaw na mas magiging kumplikado lang ang lahat, dahil mayroon na akong Gael. Hindi na kami pwede.

Mas kumirot ang puso ko sa katotohanang iyon.

Napatingin ako kay Sage nang bigla itong tumayo. Wala itong salitang nagtungo sa banyo. Sinundan ko lang siya ng tingin hanggang sa isara na nito ang pinto.

Napakagat ako sa loob ng aking pisngi. Unti-unting nilamon ng halo-halong emosyon ang puso ko. Pero sa mga emosyong iyon, pinakananaig ang frustration. Gulong-gulo ako. Hindi ko na alam ang dapat gawin. At naiinis ako dahil hindi naman ako dapat naguguluhan. Ang plano ko lang naman noon ay gawin ang lahat para mabuhay si Gael, pero ngayon bumaliktad na ang lahat.

Tinraydor ako ng puso ko… may nararamdaman pa ako kay Sage.

Napakislot ako nang biglang tumunog ang selpon ko. Nadinig ko iyon pero hindi ko alam kung nasaan. Tumayo ako at sinundan kung saan nanggagaling ang tunog. Natagpuan ko naman iyon sa may study table na narito rin sa kwarto. Napakunot ang noo ko nang makitang hindi nakarehistro ang numero ng taong tumatawag.

Nilingon ko ang banyo na nasa aking likod at hanggang ngayon hindi pa rin lumalabas si Sage. Napabuntong-hininga na lang ako bago ko sinagot ang tawag.

“Hello?”

[Farrah!]

“Gael?” Kaagad kong nakilala ang masiyahin nitong boses.

[Ako nga! Nakitawag lang ako sa nurse. Namimiss na kasi kita. Ayos ka lang ba dyan? Hindi ba kita naistorbo?] Kahit hindi ko ito nakikita ay batid kong nakanguso ito.

“Hindi naman, ikaw talaga. Kumakain ka ba nang maayos diyan ha?”

[Oo naman, nasasabik na akong lumabas kaya kumakain talaga ako nang marami para makalabas na ako.]

Natahimik ako. Umaayos na ang lagay ni Gael, alam kong hindi ibig sabihin no’n ay gagaling na ang kanser niya, pero kapag napalabas na siya ng ospital, iyon din ang oras na kailangan ko nang tumigil sa ‘pagtatrabaho’ kay Sage. 

At mukhang malapit na ang araw na iyon, makakaya ko ba?

[Farrah?]

“Sorry, andito pa ako.” Marahas kong iniling ang ulo para mabalik ako sa realidad.

[Aalis na iyong nars. Kailangan ko nang ibaba ang tawag.] Dinig ko ang lungkot sa boses nito. Lihim akong humugot ng hininga.

“S-Sige. Ingat ka.”

[Mahal kita.]

Naitikom ko ang bibig. Parang sinaksak ang puso ko sa narinig.

Mariin akong napapikit. Tatlong salita lang, Farrah, tatlong salita lang. “M-Mahal din kita.”

Ako na ang nagbaba ng tawag. Napahaplos ako sa aking noo. Mas tumitindi ang sakit ng ulo ko.

“I have to go somewhere.” Napatalon ako sa biglang nagsalita. Mabilis akong napalingon at nanlaki ang mga mata nang makita si Sage na nakatayo sa pintuan ng banyo. Shit!

“K-Kanina ka pa ba diyan?” Bakit hindi ko man lang narinig ang pagbukas ng pinto?!

“May pupuntahan lang ako.” Napakurap ako nang hindi niya sagutin ang tanong ko. Lumapit ito sa akin kaya napaayos ako ng tayo. “I’ll be right back.” Napako ako sa kinatatayuan nang halikan niya ako sa noo.

Tumingin siya sa akin at ngumiti. Pero kahit na ganoon, nasilayan ko pa rin ang lungkot sa mga mata niya. Para na namang kinurot ang puso ko.

“Stay here, okay?” Sandali nitong hinaplos ang aking pisngi habang pinagmamasdan ang aking mukha. Muli siyang malungkot na napangiti bago tumalikod at naglakad na paalis. Sunod ko na lang narinig ay ang pagsara ng pinto.

Napatulala ako sa kinatatayuan. Wala na ito sa silid pero nanatili sa utak ko ang mga mata niyang may kislap ng sakit. Doon pa lang, alam ko nang narinig niya ang usapan namin ni Gael.

Napabuga ako ng hangin. Bakit siya nasasaktan? Hindi siya dapat masaktan! Dapat wala siyang pakialam! Mas hihirap lang ang lahat! Kung pwede lang ay siya na mismo ang tumulak sa akin palayo, sa gayon ay baka matauhan pa ako.

Binagsak ko ang sarili sa kama. Patuloy pa rin ang palabas pero wala na akong maintindihan doon. Nagkakabuhol-buhol na ang mga problemang iniisip ko, at hindi ko alam kung paano ko iyon paghihiwa-hiwalayin. Hindi ko na talaga alam ang gagawin ko. Hindi ako pwedeng mapatawad ni Sage, hindi pwedeng may nararamdaman pa siya sa akin. Dahil sa oras na malaman niya ang nangyari limang taon na ang nakararaan, masasaktan siya nang sobra. Mas mabuti nang galit siya sa akin, sa gayon ay hindi siya maaapektuhan sa oras na malaman niya ang nangyari.

Sa kaiisip ay kusa nang napagod ang utak ko. Hindi ko namalayan na unti-unti na akong tinangay ng antok.

Nagising lang ako nang muling tumunog ang selpon ko. Naaalimpungatan akong bumangon. Tumingin ako sa oras at namilog ang mga mata nang makitang alas otso na ng gabi!

Muling tumunog ang selpon ko kaya tumayo na ako para abutin iyon sa mesa. Kaagad ko iyong sinagot nang makitang si Sage ang tumatawag.

“Sage?” Bahagyang nangunot ang noo ko nang madinig na bahagyang maingay sa kabilang linya. Nasaan siya?

[Hey, kagigising mo ba? Umuwi na ako dyan kanina pero tulog ka pa kaya hindi na ako nakapagpaalam.]

“Ha, bakit? Nasaan ka ba?”

Narinig ko ang pagbuntong hininga nito.

[Sa open bar, hindi dapat ako sasama pero mapilit ang mga pinsan ko.]

Naalala kong may balak nga palang magbar ngayong gabi ang mga pinsan niya, nabanggit nila iyon kahapon.

[Masakit pa rin ba ang ulo mo? I brought you some food, nasa side table.]

Napatingin naman ako sa side table at nakita nga roon ang isang paper bag.

[Eat and drink some meds. Babalik din ako kaagad.]

“S-Sige, e-enjoy.”

Hindi ito nagsalita. Tanging ang ingay lang sa kabilang linya ang narinig ko.

Maya-maya ay narinig ko ang pagbuntong hininga nito.

[Bye.] Iyon lang at binaba na nito ang tawag.

Mariin akong napapikit. Naupo ako sa kama at tinakpan ng dalawang palad ang aking mukha. Mag-iinom lang naman sila, diba?

Mahina akong napamura. Kanina lang ay sinasabi kong wala dapat kaming maramdaman sa isa’t-isa, pero bakit tuwing naiisip kong may iba siyang nakakasayaw ngayon ay nanggagalaiti ako? Shit! Kumukulo ako sa kaisipang may kasayaw siyang iba, ang malala, baka kahalikan pa! Paano kung hindi siya umuwi ngayon? Paano kung sa iba siya umuwi para… para… Ahh! Inis kong ginulo ang buhok.

Naiisip ko pa lang na may kaniig siyang iba ay nanghihina na ang buong pagkatao ko. Alam kong hindi naman siya ganoon klaseng tao, iyong tipong naghahanap ng iba kapag kaaway ang jowa, pero hindi naman kasi kami! Wala akong pinanghahawakan sa kanya. Kaya hindi kasalanan kung sakaling makipagniig nga siya sa iba!

Mababaliw na talaga ako.

Maagap akong tumayo at nagtungo sa banyo para mabilisang maligo. Pagkatapos ay nagbihis ako ng puting bestida. Hindi ko na kinain ang dala niyang pagkain sa pagmamadali ko. Selpon ko na lang ang kinuha ko bago ako kaagad na lumabas at nagtungo sa open bar.

Sa totoo nga lang ay iyon lang ang bar na kaya kong puntahan. Hindi kasi siksikan doon dahil open air naman at malamig pa ang simoy ng hangin kaya hindi umaalingasaw ang init, hindi katulad sa mga normal na bar.

Nang marating ko ang lugar ay marami na kaagad tao, pero hindi naman iyong tipong hindi ka na makakahinga sa dami. Nilibot ko ang paningin para hanapin sila. Sa magkabilang gilid ng dancefloor ay may bar counter na gawa sa kawayan, mayroon ding entablado sa harap kung saan tumutugtog ang isang banda ng mga OPM. Bago mo marating ang dancefloor, madadaanan mo muna ang mga mesa at upuan. Doon ko nakita sila Jewel.

Kaagad akong lumapit sa kanila. Napansin kong hindi nila kasama ang mga lalake. Hindi ko tuloy napigilan ang mapakunot-noo.

“Farrah!” Nagliwanag ang mukha ni Jewel nang makita ako. “Akala ko hindi ka makakarating! Sabi ni Sage masakit daw ang ulo mo, eh.”

“Ah, oo. Pero ayos naman na ako.” Nilibot ko ang tingin sa kanila. “Nasaan nga pala si Sage?”

Bigla silang natahimik lahat. Nag-iba rin ang ekspresyon ni Jewel, nawalang bigla ang kislap sa mga mata niya.

“K-Kasi ano eh—” Bigla siyang pinutol ni Ciara.

“Hay nako, Farrah! Buti na lang dumating ka, kanina pa may nanlalandi sa jowa mo!”

Napakurap ako. “Sino?”

“Iyong kaibigan ng girlfriend ni Ethan. Nandito pala ang mga iyon, hindi ko talaga gusto kung makakapit ang mga iyon, parang mga linta. Ayun sila oh!”

Tinuro niya ang mesang may kalayuan sa amin. Kusang namagnet ang tingin ko kay Sage. At iyon nga, halatang-halata ang panlalandi sa kanya ng katabi niyang babae. May kinukwento ang babae habang matamis ang pagkakangiti habang si Sage naman ay diretso lang ang tingin, seryoso lang itong sumisimsim sa hawak na kopita habang hindi tinatapunan ng tingin ang babae.

Nanatili ang tingin ko sa kanila bago ako umiwas ng tingin. Walang imik akong naupo sa bakanteng upuang nasa tabi ni Ciara at Jewel.

“Oh? Wala ka bang gagawin?” Gulat na tanong ni Jewel.

Lahat sila ay nagtatakang nakatingin sa akin. Pilit naman akong ngumiti sa kanila.

“May tiwala ako sa kanya.”

“Wow, sana all.” Namamanghang komento ni Ciara.

Inabutan naman ako ng inumin ni Jewel, cocktail yata iyon. “Oh, inom ka muna. Magsaya ka na hangga’t wala pa ang overprotective mong jowa.”

Natawa ako. Alam din talaga nila kung gaano ka-overprotective ang pinsan nila.

Tinanggap ko ang baso. Nalihis naman na ang usapan pagkatapos no’n, nabanggit nilang may nagbabantay na sa mga bata kaya hindi na namin kailangan mag-alala.

Habang nagkakatuwaan sila ay hindi ko pa rin talaga mapigilang sumulyap kila Sage. Ganoon pa rin naman ang ganap, hindi niya pa rin pinapansin ang babae kaya medyo naaalis no’n ang pangamba ko. Pero hindi pa rin ako tuluyang makahinga nang maluwag, dahil ngayong nakikita ko siyang may kasamang iba, napagtanto kong ang hirap palang makita siyang nasa piling ng ibang babae.

Ang dali ko lang sabihing dapat maghiwalay na kami pagkatapos makalabas ng ospital ni Gael, pero kakayanin ko bang makitang masaya na siya sa iba?

Napalunok ako. Sakto naming tumugtog ang banda sa entablado ng isang pamilyar na musika. Napabuga ako ng hangin. 

Sa dami ng kanta, ito pa?

“Kinukulayan ang isipan pabalik sa nakaraan. Huwag mo nang balikan, patuloy ka lang masasaktan.”

Muli akong umiwas ng tingin sa kanilang dalawa. Tumingin na lang ako sa entablado at pinanuod ang mga tumutugtog. Gusto kong sa mga kumakanta na lang ako magpokus pero ang hirap.

“Paulit-ulit na binabanggit ang pangalang nakasanayan.”

Kaagad kong naalala ang tawag ko sa kanya. Sage.

“Tayo ay pinagtagpo, ngunit hindi tinadhana. Sadyang mapaglaro itong mundo. 

Kinalimutan kahit nahihirapan, para sa sariling kapakanan.“

Napahinga ako nang malalim. Bakit naman nananakit ang bandang ’to? Damang-dama ko bawat linya!

Inis akong sumipsip sa straw ng inumin ko.

Muli akong sumulyap kila Sage. At halos magpuyos ang loob ko nang makitang bumubulong na sa kanya ang babae habang pasimple pang humahaplos sa hita niya!

Bumigat ang paghinga ko. Kaagad akong umiwas ng tingin dahil sa kirot na naramdaman ko.

Shit. Hindi ko alam na ganito pala kasakit. Akala ko madali ko lang siyang mapapakawalan, ngayon ko lang tuluyang naisip na kapag pinakawalan ko siya, dapat handa na rin akong makitang sumaya siya sa iba. Pero iniisip ko pa lang na gagawin niya sa iba ang mga ginagawa niya sa akin, para nang pinipiga ang puso ko.

“Pangako sa isa’t-isa ay ’di na mabubuhay pa. Paalam sa ating pag-ibig na minsa’y pinag-isa.”

Para akong sinampal ng linyang iyon. Pangako ay ’di na mabubuhay pa. Paalam sa ating pag-ibig na minsa’y pinag-isa.

Napayuko ako.

Tapos na kami. Kailangan kong tanggapin iyon. Hindi na ako dapat pang umasa na babalik kami sa dati. Siguro hanggang doon lang talaga ang storya namin. Siguro hindi lang talaga kami ang bida sa storya ng isa’t-isa.

Sabi nila, may dalawang uri ng pagmamahal. Una, iyong pagmamahal na ibibigay mo ang lahat sa unang pagkakataon, lahat ng pagmamahal, lahat ng effort, lahat ng meron ka. Kaya sa huli, iyon din ang siyang mananakit sayo, dahilan para matuto ka; ang pagmamahal na magbibigay sa iyo ng matinding aral. Ang pangalawang pagmamahal naman ay ang huli mong mamahalin, kung saan magagamit mo ang lahat ng aral na nakuha mo sa una mong minahal. Iyon ang taong makakatuluyan mo.

Marahil kami iyong unang pagmamahal, iyong pagmamahal na magbibigay ng aral sa isa’t-isa, para kapag dumating na ang susunod na mamahalin namin, natuto na kami sa dating pagkakamali.

“Kinalimutan kahit nahihirapan, pag-ibig na ating sinayang.”

Pinigilan ko ang maluha. Shit. Kailangan ko nang umalis, hindi ko na mapigilan ang pagbugso ng damdamin ko. Ang bigat-bigat sa dibdib.

Inangat ko ang ulo mula sa pagkakayuko. Pero ganoon na lang ang panlalaki ng mga mata ko nang magkasalubong ang tingin namin ni Sage. Nanlaki rin ang mga mata niya. Tila kanina pa ito nakatingin sa akin at sinisiguro na lang nito kung ako ba ang nakikita.

Maagap itong napatayo. Pero kaagad din akong tumayo at mabilis na tumakbo palayo sa kanya. Narinig ko ang pagsigaw nito sa pangalan ko pero hindi ko siya pinansin. Alam kong hindi niya ako maaabot dahil may kalayuan ito sa akin.

Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng mga luha ko habang tumatakbo pabalik sa cottage namin. Pilit ko namang pinupunasan ang mga iyon dahil lumalabo ang paningin ko. Pero ang hindi ko mapigilan ay ang sakit sa dibdib ko. Napakasakit na nararamdaman ko na ito sa pisikal, parang may paulit-ulit na sumasaksak sa dibdib ko. Ang sakit-sakit.

Pumasok ako ng cottage at nanakbo sa banyong nasa kwarto. Pagkapasok ko roon ay kaagad kong sinara at kinandado ang pinto. Nanghihina akong napaupo sa nakasarang inidoro. Hindi ko na pinunasan ang aking mga luha, hinayaan ko nang dumaloy ang mga iyon.

Napahawak ako sa aking dibdib. Nag-umapaw na ang mga sinusupil kong emosyon. Ngayon ay para akong bulkan na sumasabog. Ang hirap. Gusto ko mang ipaliwanag kay Sage ang lahat ay pinangungunahan ako ng takot ko. Gusto ko mang ipaintindi sa kanya ang lahat ay hindi ko magawa. Ang hirap na hindi mo maipaliwanag ang sarili mo sa isang tao. Wala kang magawa kundi hayaan silang isipin na ang sama-sama mo, kahit ang totoo ay para naman sa kapakanan nila ang iyong ginawa.

Narinig ko ang pagbagsak pabukas ng pinto ng kwarto.

“Amethyst!”

Sunod-sunod nitong kinatok ang pinto ng banyo. Napatakip ako sa aking bibig para hindi niya marinig ang aking mga hikbi.

“Amethyst please open the door. Let me explain, please.”

Mas tumindi lang ang pag-iyak ko. Hindi Sage, ako ang may kailangan ipaliwanag. Hindi ikaw.

“Amethyst, please. It’s not what you think.”

Hindi ko na napigilan ang mapahagulgol. Wala na akong pakialam kung marinig niya. Ang sakit isiping hindi siya nagdadalawang-isip ipaliwanag sa akin ang lahat, samantalang ako…

“Amethyst…” Nagsusumao na ang boses nito.

Napailing ako. Tuloy-tuloy siya sa pagkatok, habang ako ay patuloy sa pagluha. Hindi ko siya kayang harapin ng ganito.

Anong isasagot ko sa kanya kung bakit ako umiiyak? Na nagseselos ako? Dahil ano? Dahil may nararamdaman pa ako sa kanya? Hindi pwede. Hindi ko kaya.

Napatigil ako sa pag-iyak nang tumunog ang selpon ko. Tinignan ko muna kung sino ang tumatawag at nakitang si Jewel iyon. Ayaw ko sanang sagutin pero naisip kong baka emergency na naman. Wala akong nagawa kundi sagutin ang tawag.

Huminga muna ako nang malalim para pakalmahin ang boses bago tinapat sa tenga ang selpon.

[Farrah? Anong nangyari? Nag-aaway ba kayo?]

Mababatid ang pag-aalala sa boses nito. Napabuga ako ng hangin. Ito lang pala ang habol niya.

“O-Okay lang kami.” Pagsisinungaling ko.

Narinig ko naman ang malalim nitong paghinga, tila nakahinga nang maluwag sa sinabi ko.

[Mabuti naman kung ganoon. Natatakot lang kasi ako baka mamaya magbreak na naman kayo. Hay nako! Ayusin niyo ’yan ah! Huwag papadala sa selos, girl! Ikaw naman ang mahal niyan!]

Mapait akong napangiti.

“Paano mo naman nasabi?”

[Duh! Sa’yo lang naman nagpropose ’yan!]

Natigilan ako. “A-Anong propose? S-Si Sage?”

[Sino pa ba?]

Napailing ako. “Hindi ko alam ang sinasabi mo, Jewel. Kahit kailan hindi siya nagpropose sa akin.”

Bigla itong natahimik. Hindi ko alam kung nagulat ito o napaisip.

[Ano? Iyon nga ang alam naming dahilan kung bakit kayo nagbreak, dahil hindi mo tinanggap ang marriage proposal niya sa iyo noon!]

Bumilis ang tibok ng puso ko sa sinabi niya.

“P-Pero walang nangyaring proposal…” Humina ang boses ko. May naiisip akong konklusyon pero pilit ko iyong isinantabi. Hindi , imposible iyon.

[Oh, my god.] Narinig ko ang malakas nitong pagsinghap. [I-I think I get it.]

Mariin akong napapikit. Hindi, hindi ganoon iyon. Hindi pwede.

[Y-You broke up with him the day he was about to propose?]

Para akong nabingi sa narinig. Hindi…

[Alalang-alala ko pa ang araw na ’yon. He was so excited yet so nervous, he planned his proposal well. Hiningi pa nga niya ang tulong namin. We knew you’d say yes. Pero nagulat na lang kami nang umuwi siyang bigo at umiiyak. That was the first time we saw him cry, the first time we saw him devastated. Naaalala ko pa ang pagwawala niya ng gabing iyon… I though it was because you rejected him.] Nanginig ang mga kamay at labi ko. [Turns out, you broke up with him before he could even propose.]

Hindi ko na nakayanan ang nalalaman. Naibagsak ko ang aking selpon matapos kong patayin ang tawag.

Kumawala na naman ang mga luha sa aking mata. Natulala ako sa kawalan.

Hindi pa nagpoproseso sa utak ko ang lahat, para ako biglang nabobo.

You broke up with him before he could even propose.

Parang sirang plaka na umulit-ulit iyon sa aking utak.

Natagpuan ko na lang ang sarili na muli na namang humahagulgol. Tang ina! Hindi ako makapaniwala sa sarili ko! Hindi ko maisip ang sakit na dinulot ko sa kanya!

“Amethyst, please, let me in.”

Nanghihina akong napatingin sa pinto.

Paano ko maaalis ang sakit na binigay ko sayo, Sage?

“Amethyst, come on, open the door…” Nagmamakaawang wika nito.

Nanginginig akong napahinga nang malalim. Pinilit ko ang sariling tumayo kahit nanghihina. Hindi na ako nagdalawang-isip at pabalyang binuksan ang pinto.

“Amethyst—”

  Hindi na nito natapos ang sasabihin nang mabilis kong tinawid ang espasyo sa amin. Walang babala kong ipinalupot ang braso sa kanyang leeg bago ginawa ang bagay na alam kong magpapawala ng sakit na dinulot ko sa kanya.

“Just a kiss from you and my anger will completely vanish.”

Hinalikan ko siya sa labi.

twenty-third card

Ramdam kong hindi nito lubos inaasahan ang ginawa ko. Dama ko ang pagkatigil nito. At kahit nakapikit ako, alam kong nanlalaki ang mga mata niya sa gulat.

Marahil ay sampung segundo ang lumipas bago ko inalis ang pagkakalapat ng labi ko sa kanya. Nanatiling nakapaikot ang mga braso ko sa kanyang leeg. Pagkatingin ko sa kanya ay hindi ito makapaniwalang nakatingin sa akin. Halo-halo ang emosyon sa mga mata niya, pero pinakananaig doon ang pagkagulat at pagkalito.

“Amethyst…” Pati ang tono ng boses niya ay hindi makapaniwala. Muli akong napatingin sa labi niyang kasalukuyang nakaawang. Para na naman akong inaakit non. “Why—” Hindi na nito natuloy ang sasabihin nang walang babala ko siya muling hinalikan.

Sa oras na ’to, ginalaw ko na ang aking labi. Natigilan na naman ito. Pero hindi ko na pinansin ang reaksyon niya. Tuluyan ko nang dinikit ang aking katawan sa kanya habang wala akong tigil sa paghalik sa kanyang malambot na labi.

Nagwawala na ang puso ko. Shit. Namiss ko ang labi niyang ’to. Namiss ko ang tamis ng mga halik niya, partikular ang bawat paghagod ng labi niya sa akin noon na nagpaparamdam kung gaano niya ako kamahal.

Pero hindi niya naman ako hinahalikan pabalik.

Napakunot ang noo ko. Tumigil ako sa paghalik sa kanya para tignan siya. Nakapikit ito kanina pero nang humiwalay ako sa kanya ay unti-unti itong dumilat.

“Why did you stop?”  Napasimangot ako sa tanong niya. Hindi ba halata?

“Hindi mo ako hinahalikan pabalik.”

Napakagat ito sa kanyang pang-ibabang labi. “Dinadama ko lang ang halik mo. I just can’t believe that you…”  Marahan itong napabuga ng hangin. Naintindihan ko naman kaagad ang punto niya.

Napaiwas ako ng tingin. “Pero hindi ko naman madama ang halik mo.” Bulong ko, pero dahil sa lapit namin ay malamang narinig niya pa rin iyon.

Nabibigo akong bumitaw sa kanya. Lalayo na rin sana ako pero mabilis niyang pinalupot ang mga braso sa aking bewang bago ako maagap na hinila padikit sa kanyang katawan. Awtomatikong napatukod sa kanyang dibdib ang dalawang palad ko.

“I’ll make you feel it then.” mababa ang tonong wika nito.

Bago pa man pumasok sa utak ko ang sinabi niya ay mabilis na siyang yumuko at sinakop ang aking labi.

Parang biglang may dumaan na kuryente sa likod ko nang siya na ang humalik sa akin. Nagwala na naman ang buong sistema ko.

Napakarahan ng halik niya, tila dinadama ang bawat lumilipas na sandaling magkadikit ang aming mga labi. Kada hagod ng labi niya sa akin ay mabagal at sensuwal. Hindi ko napigilan ang panginginig ng tuhod.

Ang mga kamay kong nasa dibdib niya ay gumapang paikot sa kanyang leeg. Tinagilid ko ang ulo at hinalikan na siya pabalik. Dahil doon ay tila nasabik ito bigla.

Pumunta ang isa niyang kamay sa likod ng ulo ko para mas palalimin ang aming halik. Mas nanghina ako nang ilabas niya ang kanyang dila para ihagod iyon sa aking pang-ibabang labi. Napaungol ako dahilan para mapasok niya ang dila sa akin.

“Do you feel it now?” Wika niya sa pagitan ng aming halik. Ang sagot ko ay nauwi lang sa ungol nang ipasok niya muli ang dila sa akin para galugarin ang loob ng bibig ko. “Do you feel it now, huh?”

Hinuli niya ang dila ko at sinipsip. Napaungol ako sa init na biglang lumukob sa buong katawan ko.

Mas hinapit niya pa papalapit ang ulo ko. Paagresibo na nang paagresibo ang halik niya, halos hindi na ako makahinga. Tila ba gutom na gutom siya sa halik. Dinig na dinig na rin sa buong silid ang tunong ng aming paghahalikan.

Napaangil siya nang subukan kong ilayo ang aking mukha para makasagap ng hangin. Mabilis na hinabol ng labi niya ang akin, hindi ako hinahayaang makahiwalay.

Pero hindi ko na talaga kaya! Malalagutan na ako ng hininga!

“S-Sandali!” Malakas ko siyang tinulak, hindi niya iyon inaasahan kaya napahiwalay siya. Parehas pa kaming hinihingal nang magkatinginan kami. “Sandali naman! Hindi na ako makahinga!”

Natawa siya ro’n. Kumislap pa ang basa niyang labi na pulang-pula na dahil sa halikan namin.

“Sorry, I’ve been so thirsty for your lips.” Yumakap ito sa bewang ko at mapagpasensyang ngumiti, gayunpaman, naroon pa rin ang kapilyuhan sa mga mata niya. “I guess I’ll just go for your other lips then?”

Sa umpisa ay nangunot ang noo ko, pero nang mapagtanto ko ang sinabi niya ay talaga namang namilog ang mga mata ko! Bago ko pa siya mahampas ay bigla niya na akong binuhat at walang ano-ano’y hinagis sa kama!

“Sage!”

Tumalbog ang likod ko sa malambot na kutson. Bago pa ako makabangon ay pumunta na ito sa ibabaw ko at muli akong hinalikan. Wala akong nagawa kundi ang muling magpaubaya. Dumikit lang ang labi niya sa akin ay parang wala na ako sa sarili.

Napakapit ako sa mga braso niya nang maramdaman ko ang palad niyang humahaplos sa aking hita. Unti-unti niyang pinasok ang kamay sa aking bestida. Para akong napapaso sa paggapang ng kamay niya papalapit sa aking gitna. Hanggang sa tuluyang matunton ng kamay niya ang pakay.

Malakas akong napasinghap nang magaan niyang ipadaan ang daliri sa aking hiwa kahit na may suot pa akong panloob. Napakagaan ng paghaplos niya na hindi ko napigilang iangat ang balakang para mas maramdaman pa ang daliri niya sa akin.

Pumunta sa aking tenga ang mga basa niyang halik kaya nagawa kong sumagap ng hangin. Ramdam ko ang pagtindi ng pamamasa ko.

“I’m talking about this lips.” Bulong niya at bahagyang diniinan ang paghaplos sa aking hiwa kaya naiungol ko ang kanyang pangalan. Idagdag pa ang pagsipsip niya sa ibabang parte ng aking tenga.

“Sage.”

Gustong-gusto ko nang sabihing alisin niya na ang telang nakaharang pero hindi ko magawa. Gusto ko nang maramdaman ang daliri niya sa akin. Basang-basa na ang panloob ko pero patuloy lang siya sa mabagal na paghaplos sa aking gitna, sinusundan ang linya ng aking hiwa.

“Uh, Sage…” Napasabunot ako sa kanya nang bumaba sa aking leeg ang kanyang halik. Pero hindi rin nagtagal nang humiwalay siya sa akin.

Napatitig ako sa kanya nang hubarin niya ang suot na pang-itaas. Lumantad ang kanyang maskuladong katawan sa aking paningin. Pero hindi ko pa man iyon masyadong natititigan nang hatakin niya ako paupo.

“Bend over.”

“Ha?”

Pinatalikod niya ako sa kanya at hinawakan sa batok para pwersahang patuwarin. Nanlaki ang mga mata ko.

“I could kiss your lips better in this position.” Bulong niya sa likod ng aking tenga. Muling namilog ang mga mata ko nang mapagtantong ibang labi ang tinutukoy niya. Pero hindi ko maitatangging kumabog ang puso ko sa naramdamang pagkasabik.

Pinakapit niya ako sa kahoy na headboard bago niya mabilis na binaba ang aking panloob. Inangat niya lang ang bestida ko sa aking bewang para tuluyang lumantad sa kanya ang aking hiyas.

Napalunok ako. Tumitibok na ang pagkababae ko sa pagkasabik.

“Oh, Sage!” Napahigpit ang kapit ko sa headboard nang maramdaman ang daliri niyang tinutukso ang butas ko. Pumapaikot ang daliri niya sa paligid no’n habang panaka-nakang pinapasok ang dulo pero agad ding huhugutin.

Mas pinaghiwalay niya ang mga hita ko. Nilingon ko siya at nakitang nakatitig ito sa aking hiyas habang patuloy ito sa paglalaro roon. Malakas akong napaungol nang tuluyan niya nang ipasok ang isang daliri sa akin.

Sensuwal niya iyong nilabas-masok sa akin habang ang mga mata niya ay doon lang nakadikit. Hindi ko na siya napanuod nang hindi ko na napigilan ang mapapikit at mapatingala dahil sa sarap na nararamdaman.

Dinagdagan niya pa ng isang daliri kaya mas nagdeliryo ako sa sarap.

“You like that?” Ungol lang ang naisagot ko. “How ’bout this one?” Halos mapamura ako nang mapunta sa aking tinggil ang kanyang hinlalaki. Mabilis iyong humagod doon habang patuloy sa paglabas-masok ang kanyang dalawang daliri sa akin.

Dinig na dinig na sa buong silid ang tunog ng kanyang ginagawa dahil sa pagkabasa ko.

Akala ko wala nang ikasasarap ang nararamdaman ko, pero nagkamali ako nang maramdaman ko ang mainit niyang hininga sa aking hiyas.

Nawala ang mga daliri niya at napalitan iyon ng mainit at basa niyang dila. Napaarko ang likod ko. Dahil doon ay mas lumalim ang naabot ng kanyang dila.

“Fuck, you’re dripping.” Gamit ang kanyang dalawang hinlalaki ay pinaghiwalay niya ang aking hiwa. Isiniksik niya ang dila sa pagitan no’n, pilit inaabot ang pinakailalim, bago mabagal pero madiing pinagapang ang dila sa aking pagitan.

“Ohh, Sage!” Naramdaman ko ang pagtulo ng pawis ko sa aking hita. Init na init ako sa sarap ng ginagawa niya.

“Ohh, shit!” Naisubsob ko ang mukha sa unan nang ikiwal niya ang dila sa aking tinggil. Dinig na dinig ko ang tunog na nalilikha no’n. Shit.

“Fuck, tastes good.” Para siyang hayop na gutom na gutom kung makasipsip, nakakapanghina. Ramdam ko na kaagad ang nalalapit kong orgasmo.

“S-Sage, l-lalabas na.” Hindi ko na mapigilan. Alam na alam niya kung paano gamitin ang kanyang labi.

“I got you, love. Cum on my mouth.” Hinila niya ang mga hita ko para mas isubsub ang kanyang bibig sa akin at mas pinag-igihan ang ginagawa.

Kumukuyom na ang mga daliri ko sa paa. Shit. Malapit na ako.

“S-Sage— Ah!” Pinuntirya niya ang pagsipsip sa aking tinggil kaya halos mawala ako sa sarili. Iyon na ang pumigtas sa natitira kong katinuan. Tuluyan akong sumabog sa walang tigil niyang labi.

Hindi siya tumigil kahit nanginginig na ang katawan ko sa pag-abot ng orgasmo.

Hinihingal akong bumagsak padapa sa kama.

Narinig ko naman ang bahagyang pagtawa ni Sage sa likod ko.

“We’re not yet done, Amethyst.”

Narinig ko ang tunog ng kanyang sintiron. Pagkaharap ko sa kanya ay saktong nababa niya na ang suot na pantalon kasama ang kanyang panloob.

Napalunok ako sa paglantad ng kanyang pinagpalang pagkalalake. Nag-uumigting na iyon, bumabakat na ang mga ugat sa paligid. Napakagat ako sa aking labi.

Lumapit ako sa kanya. Kusang umangat ang aking kamay para ikulong iyon sa aking palad.

Napaungol ito. Dahil doon ay bigla akong ginanahan. Sinimulan kong itaas-baba ang kamay sa kahabaan niya. Hindi ko maialis ang tingin doon. Lalo na sa dulo no’ng kumikintab pa. Parang bigla akong nagkaroon ng kagustuhang ipasok iyon sa aking bibig.

Mariin akong napalunok. Unti-unti kong nilapit ang labi roon, pero bago ko pa man matuloy ang balak ay pinigilan niya na ako sa balikat.

“Amethyst, no. You can’t—”

“Pero gusto ko.”

Napatitig ito sa akin. Kita ko ang biglang pag-itim ng bilog ng mga mata niya dahil sa aking sinabi.

“Are you sure?” Malalim ang boses nitong tanong.

Hindi ako sumagot, sa halip ay muli kong nilapit ang labi sa kanyang pagkalalake bago iyon unti-unting pinasok sa aking bibig. Malakas itong napaangil.

Ang dulo lang muna ang sinubo ko para ikulong iyon sa aking labi, bago ko pinaikot ang dila roon.

“Ahh, fuck, Amethyst.” Mas ginanahan ako sa pag-ungol niya sa aking pangalan. Pakiramdam ko ay may kapangyarihan ako sa kanya. Kaya naman unti-unti kong nilaliman ang pagsubo. Napahawak kaagad siya sa aking ulo.

Sinimulan ko ang paggalaw. Sinubo ko lang ang kaya ko habang ang natira ay kamay ko ang pinang-taas-baba ko. Ang laki niya masyado.

“Yeah, ugh, that’s it.”

Hindi ako tumigil hangga’t sa naramdaman kong mas lumaki pa siya sa aking bibig. Iyon na ang indikasyon na malapit na siyang labasan.

“Stop. Fuck. Stop. I want to be inside you.” Wala sana akong balak tumigil kung hindi niya lang ako pinigilan sa paggalaw.

Hinapit niya ako sa batok para muling halikan. Pero hindi rin iyon nagtagal nang itulak ko siya pahiga. Kita ko ang panlalaki ng mga mata niya sa ginawa ko. Napangisi ako bago ko hinubad ang aking bestida pati na rin ang aking bra, saka ako walang babalang pumatong sa kanya.

Muli ko siyang hinalikan. Sabik na sabi ako sa labi niya, ang tagal kong nangulila sa halik niya.

Kaagad niya naman akong hinalikan pabalik. At habang pareho kaming abala sa paghahalikan, hinawakan ko ang kanyang pagkalalake para isentro iyon sa akin.

Parehas kaming natigil sa paghahalikan nang unti-unti akong umupo sa kanya. Parehas kaming napaungol. Damang-dama ko ang bawat pulgadang pumapasok.

Marahan kong iginiling ang bewang para mas maramdaman siya sa loob ko. Hindi ko iyon pinagsisihan dahil sa sarap na natamo ko. Nahahalukay niya ang kaloob-looban ko.

Unti-unti akong nagtaas-baba. Nang una ay mabagal, pero kada segundo ay mas nagugutom ako, mas nasasabik na maramdaman siya. Kaya ang mabagal kong pagtaas-baba ay unti-unting bumibilis. Pinatong ko ang dalawang palad sa kanyang dibdib bago mas pinag-igihan ang pagbayo. Napakapit naman siya sa aking balakang.

Napatingin ako sa kanya. Nakapikit siya habang nakakagat-labi, bakas na bakas ang sensasyon sa kanyang ekspresyon. Idagdag pa ang malalalim niyang ungol.

Dumilat siya at nagtama ang aming mga mata. Nanatili kaming nakatitig sa isa’t-isa habang patuloy ako sa pagbayo. Napapaawang na ang labi ko sa sarap ng pakiramdam. Pero hindi ko inalis ang pakikipagtitigan sa kanya. Mas lalo akong nag-iinit sa panunuod niya sa akin.

Hinapit niya papalapit ang pang-itaas kong katawan, kaagad na sinakop ng kanyang labi ang isa kong dibdib.

“Ohh, Sage!”

Pinaglaruan ng dila niya ang dulo ng aking dibdib habang abala ako sa pagtaas-baba. Namamawis na ang buo kong katawan pero wala akong pakialam, nakasentro lang ang atensyon ko sa sarap na nararamdaman ko.

Napatigil ako sa paggalaw nang ipagpalit niya bigla ang posisyon namin.

Ako na ang nakahiga, habang siya ay nakaluhod sa harap ko. Pinatong niya ang kanan kong binti sa kanyang dibdib, habang ang kaliwa kong hita ay mas binuka niya pahiga sa kutson. Kitang-kita ko ang kanyang maskuladong katawan mula sa posisyong ’to.

“Ohh…” Napakapit ako sa kobre kama nang itapik niya ang pagkalalake sa aking hiyas ng ilang beses. Ramdam ko ang bigat at tigas no’n. Napaungol ako nang ihagod niya ang dulo ng pagkalalake sa aking hiwa, mula sa aking tinggil, pababa sa aking butas, bago siya unti-unting sumulong papasok.

Napasinghap ako sa lalim na naabot niya. Talagang pinasok niya lahat, wala siyang sinayang, tipong dumikit na ang puson niya sa puson ko sa sobrang lalim.

“Fuck. So tight.”

Nagsimulang mag-atras-abante ang kanyang balakang. Napakaswabe ng galaw niya, bahagya niya pang ginigiling ang bewang sa bawat sulong. Hanggang sa paggiling niya, natamaan niya ang pinakasensitibong parte sa loob ko.

“Ohh, dyan, fuck!” 

Bahagya itong tumigil para ngisian ako.

“Oh, was that your g-spot?” Mapang-asar niyang tanong. “Want me to hit that spot again?”

Hindi pa man ako nakakasagot nang binilisan niya na ang pagbayo habang paulit-ulit na pinapatamaan ang parteng iyon.

“Ohh! Shit!”

Saktong-sakto ang bawat pagbayo niya sa parteng iyon. Umaangat-baba na rin ang katawan ko sa kama sa tindi ng paggalaw niya.

Ilang minuto lang ay nagdedeliryo na ako sa kinahihigaan. Nahihila ko na ang kobre kama sa higpit ng kapit ko roon. Halos tumirik na rin ang aking mga mata.

“Holy— I’m close.” Anunsyo niya saka mas hinila ang balakang ko papalapit sa kanya. Ramdam ko na ang gigil sa bawat bayo niya. “Cum with me, Amethyst. Cum with me.”

Lumakas pa ang ungol ko nang paglaruan niya ang tinggil ko gamit ang kanyang mga daliri, tila mas pinapabilis niya ang nalalapit kong pagsabog.

Hindi siya nabigo. Ilang sandali lang ay naramdaman ko na ang namumuong pagsabog sa puson ko.

“S-Sage, l-lalabas na…”

“Yeah, that’s right. Give it to me.” Nanggigigil niyang pahayag at malahalimaw na bumayo.

Tuluyan nang tumirik ang aking mga mata kasabay ng aking panginginig. “Sage! Ohh!”

“Fuck, here I come!” Halos hindi ko na nakilala ang ungol na pinakawalan niya nang tuluyan siyang labasan. Naramdaman ko ang kanyang mainit na likido sa loob ko habang patuloy ang aking katawan sa panginginig. Patuloy din siya sa pagbayo, tumutulo na palabas ng aking hiyas ang kanyang likido pero hindi pa rin siya tumitigil sa mabilis na paglabas-masok, pinuputok niya talaga lahat sa loob ko. Punong-puno ako.

Nang tuluyan siyang matapos ay bumagsak siya sa akin, habang ako ay nanghihinang napapikit, pareho naming hinahabol ang hininga.

“Damn. That was… God, I can’t even think of a word to describe how good that was.”

Bahagya akong natawa. Dumilat ako at hinihingal pa rin siyang hinarap. Nakita ko ang kislap sa mga mata niyang ngayon ko na lang ulit nasilayan. Hindi ko napigilan ang mapangiti.

“Ba—” Hindi ko pa man nasasabi ang nais sabihin nang halikan niya ako. Mabagal… punong-puno ng… pagmamahal.

Kumabog ang puso ko.

Humawak ako sa kanyang panga at hinalikan siya pabalik. Siniguro kong bawat galaw ng aking labi ay mararamdaman niya ang tunay na tinitibok ng puso ko.

Hindi ko pa kayang sabihin sa kanya ngayon. Pero ang mahalaga, pareho naming nadarama ang nais ipahiwatig sa isa’t-isa sa pamamagitan ng halik na ito.

Tama nga siya, tunay ngang makapangyarihan ang halik.

• • / / - -

Nauwi ang simpleng halik na iyon sa isa na namang mainit na tagpo. Matapos iyon ay heto kami ngayon, parehas pa ring gising. Bahagya siyang nakasandal sa headboard habang ako ay nakahiga sa kanyang dibdib. Ang braso niya ay nasa likod ko, marahan niyang sinusuklayan ang aking buhok gamit ang kanyang mga daliri.

Tahimik lang kami. Pinapakinggan ko ang tibok ng kanyang puso, habang siya ay patuloy sa paglalaro ng aking buhok. Minsan ay humahalik din siya sa ulo ko.

“Sage…”

“Hmm?”

Napakagat ako sa loob ng aking pisngi. Kanina ko pa ito iniisip.  “Noon ba, ni minsan, naisipan mo akong alukin ng kasal?”

Nababagabag ako. Gusto ko mismo marinig sa kanya ang totoo.

Naramdaman kong natigilan siya sa pagsuklay sa akin kaya tiningala ko siya.

“Why’d you ask?”

Nagkibit-balikat ako. “Wala lang, naisip ko lang.”

Napahinga ito nang malalim. Nanatili naman akong nakatitig sa kanya, hinihintay ang kanyang sagot.

“Yes.” 

Biglang may sumikdo sa puso ko. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa o manghinayang na totoo nga ang sinabi ni Jewel.

“T-Talaga?”

“Yeah, I even asked for your father’s consent.”

Doon nanlaki ang mata ko.

“S-Seryoso ka ba?”

“I asked him a month before your eighteenth birthday. He’s actually skeptical at first because you were still too young, but I guess I’m just too good at persuasion, I was able to get his blessing.”

Hindi ako nakapagsalita. Gusto ko siyang tanungin kung bakit wala namang naganap na proposal pero natatakot ako. Natatakot na lubos ko talaga siyang nawasak noon.

“Speaking of your father, I haven’t seen him in awhile. Bakit hindi na siya ang driver nila mom?”

Natigilan ako sa tinanong niya. Sandali akong hindi nakasagot. Napahinga ako nang malalim bago bumalik sa pagkakasandal sa dibdib niya.

“Wala na si tatay.”

Napatigil ito sa paglaro sa buhok ko.

“W-What?” Bakas ang matinding pagkagulat sa boses nito.  “Your father? He’s also… dead?”

Napabuga ako ng hangin.

“Oo.”

“I thought… it was just your mother who…” Hindi na nito natuloy ang sasabihin. Naintindihan ko naman siya kaagad. Ang akala niya si nanay lang ang wala na. Iyon lang naman kasi ang nabanggit ko sa kanya no’n.

“Pati si tatay. Inatake siya sa kulungan nang malamang namatay si nanay sa STD.”

“What? Sa kulungan?”

Naitikom ko ang bibig. Shit. Hindi ko dapat nabanggit iyon.

Napatiim-bagang ako sa sariling katangahan. Bibig mo na naman, Farrah!

Hindi ako sumagot kaya hinawakan niya ang pisngi ko para patinginin ako sa kanya. Gulong-gulo ang ekspresyon nito habang nakatingin sa akin.

“Why was your father imprisoned? He was such a good man. I-I don’t understand.”

Napakagat ako sa loob ng aking pisngi bago napabuntong-hininga. Iniwas ko ang mukha sa kanya, pinatong ko na lang ulit ang ulo sa kanyang dibdib.

“Mahabang storya.” Tanging sagot ko.

“Handa akong makinig.”

Pero hindi ka handang malaman ang totoo. Gusto ko sanang sabihin pero mas pinili ko na lang ang manahimik.

Pinikit ko na lang ang mga mata.

“Matulog na tayo.”

Tumaas-baba ang dibdib niya nang magpakawala siya ng buntong-hininga.

“Fine.” Pagsuko niya. Hinalikan niya ako sa noo bago ako kinulong sa kanyang bisig.

Mariin akong napapikit. Hindi nga ba siya handang malaman ang totoo o hindi ako handang sabihin sa kanya ang totoo?

Pareho.

Pilit kong isinantabi ang iniisip. Ayoko na munang mag-alala. Nagsumiksik ako sa kanya at kusa namang humigpit ang yakap niya sa akin. Awtomatikong nakamit ko ang kapayapaan sa loob ng bisig niya. Nawala ang lahat ng aking iniisip, kumalma ang aking buong sistema. Ang huli ko na lang naramdaman ay ang paghalik niya sa noo ko bago ako tuluyang tangayin ng antok. Lihim pa akong nagdasal na sana sa paggising ko… handa na akong sabihin sa kanya ang lahat.

Javier Sage Saviano’s

point of view

She looks so peaceful while sleeping. She has this face of an angel everyone would fall for, or rather… I always fall for.

I softly caressed her cheeks. But despite her innocent face, I know she’s guilty of something she can’t admit.

I can feel it, she’s hiding something from me. And whatever it is, I know it’s something big.

Hindi ko maintindihan kung anong pumipigil sa kanya para sabihin iyon sa akin. Noong una, ang hula ko ay dahil sa Gael na iyon. Pero pagkatapos ng paghalik niya sa akin? I don’t think so. Malinaw kong naramdaman ang pagmamahal niya sa ginawa naming pagtatalik. I am now sure, she still loves me.

But why can’t she leave her boyfriend for me? Is it because she pities him? I doubt that. Kung naaawa lang siya sa Gael na iyon, pwede namang sabihin niya na lang. Pero bakit hirap na hirap siyang sabihin ang katotohanan? It seems… odd. I know there’s a deeper reason.

I gazed at her lovely face.

What are you hiding from me?

I released a sigh.

I want to wait for you to be ready and tell me everything. But I’m slowly losing my patience.

I reached for my phone and quickly dialed my secretary. It only took two rings before he answered.

[Good evening, sir.]

I looked at Amethyst. I stared at her for a moment, admiring her incomparable beauty. I didn’t take my eyes off her as I speak to my secretary.

I’m sorry, love. I’ve waited long enough.

“Investigate Amethyst’s family. Find every information you can…

I want to know everything.“

A/N: It’s been so long since I wrote a bed scene that now I kinda feel awkward writing one, lol. I hope I didn’t mess up uwu

twenty-fourth card

5 years ago…

“Malapit na ang kaarawan mo, anak.”

Napatigil ako sa pagpupunas ng sasakyan at napatingin kay tatay na patuloy lang sa pagpupunas.

“Opo nga eh, hindi pa ako handang maging legal.” Nakanguso kong sagot.

Natatawa naman itong napatingin sa akin.

“Pwede ka nang makulong.” Wika nito.

Mas napanguso ako. “Pero ang mahalaga hindi na rin maaaring kasuhan ang nobyo mo ng child abuse dahil dise otso ka na.”

“Tay naman!”

Tinawanan lang ako nito. Nakasimangot akong bumalik sa pagpupunas ng sasakyan. Hindi ko naman ito trabaho, tinutulangan ko lang talaga ang tatay sa paglinis ng sasakyan nila Sage.

“Totoo naman, minor de edad ka pa lang. Tapos iyong si Javier ay— ilang taon na nga ba ulit iyon?”

“Hindi ko alam.” Pagsisinungaling ko.

“Anong hindi mo alam? Palusot ka pa dyan.”

“Hindi naman mahalaga kung ano ang edad niya—”

“Sabihin mo na lang age doesn’t matter. Pinapahaba mo pa.”

Napasimangot ako. Sasagot pa sana ako nang parehas kaming natigilan nang biglang bumagsak ang main door sa mansyon. Parehas kaming napatingin doon at nakita ang kambal ni Sage na si Xavier na nagpupuyos na lumabas ng mansyon. Bakas ang matinding galit sa mukha nito.

Dumiretso siya sa kanyang mamahaling kotse at tuloy-tuloy iyong pinaharurot paalis.

Napakurap ako sa nasaksihan. Anong nangyari ro’n?

“Tsk, tsk, tsk.” Napatingin ako kay tatay na pailing-iling na lang. Bumalik na rin ito kaagad sa pagpupunas habang ako ay naiwang nagtataka. “Paniguradong pinilit na naman iyon nila boss.” Ang tinutukoy niya ay ang magulang nila.

Nangunot naman ang noo ko. “Pinilit saan tay?”

“Na siya ang humawak sa kompanya nila.”

“Hanggang ngayon ayaw niya pa rin?” Hindi naman na bago sa akin ang impormasyon na ayaw niyang hawakan ang kompanya nila. Sa minsang pananatili ko rito sa mansyon ay nakikita ko kung gaano kabasagulero ang lalakeng iyon. Kaya nga hangga’t maaari ay iniiwasan ko siya. Ayos lang din naman kasi hindi niya rin ako pinapansin.

“Mukhang ganoon na nga.”

“Pero akala ko ba tay, wala nang problema ro’n kasi si Sage naman na ang hahawak sa kompanya?” Iyon ang alam ko. Gusto rin naman kasing hawakan ni Sage ang kompanya, kaya hindi na kailangang pilitin si Xavier kung ayaw man niya.

“Hindi ko alam.”

Hindi na ako nagsalita, bumalik na lang din ako sa pagpupunas ng mga bintana. Mabuti na lang at hindi ganoon ka-iresponsable si Sage.

“Umakyat ka na lang, anak. Miss ka na ng jowa mo.”

“O.A mo, tay. Ilang minuto pa lang kaming hindi nagkikita.”

“Oo nga, pero grabe na agad ang pagkamiss sayo. Tignan mo.”

Tumingin ito sa ikalawang palapag ng mansyon kaya tumingin din ako roon. Nagulat ako nang makita si Sage sa balkonahe ng kwarto niya, pinapanuod niya ako.

“Akyatin mo na ’yon. Baka mabaliw.”

Napanguso na lang ako. Binaba ko ang hawak na basahan. Sa huli ay naglakad na ako pabalik ng mansyon, partikular sa silid ng mahal na hari.

Pagkapasok ko ng kwarto niya ay nakaupo na siya sa kama paharap sa akin, malinaw na inaabangan ako.

“Nag-tanghalian ka na ba?” Tanong ko matapos isara ang pinto. Naglakad ako papalapit sa kanya para mahiga sa kanyang kama at ipahinga ang aking katawan. Nanatili naman siyang nakaupo sa tabi ko.

“Yeah, right before mom talked to us.”

Napaharap ako sa kanya. Kaswal lang naman ang kanyang ekspresyon.

“Iyon ba ang dahilan kaya wala sa mood ang kambal mo?”

“Yeah.”

Hindi na ako sumagot. Ayoko namang manghimasok sa pamilya niya, kung gusto niya namang magkwento ay magkukwento siya.

Napapikit ako nang simulan niyang suklayan ang buhok ko gamit ang kanyang mga daliri. Nakakarelaks.

“Xavier is so stubborn, he doesn’t want to listen. And I’m a bit scared that he’ll do something terrible just to get what he wants.”

“Hindi naman siguro siya aabot sa ganoong punto.”

Narinig ko ang mabigat niyang paghinga kaya dumilat ako para tignan siya. At sa ekspresyon niya, mukha nga talaga siyang nababahala.

“I hope so.” Mahina niyang bulong.

Muli akong napapikit. Unti-unti na akong inaantok sa paghaplos niya sa buhok ko.

“Anyway, do you wanna rest here? I need to go to the company and talk to dad.”

“Hmm…” Inabot ko ang isang braso niya para yakapin, at para na rin ipahiwatig sa kanya na huwag muna siyang umalis.

Mahina naman siyang natawa. “Okay, I’ll leave once you’re asleep.”

Nagpatuloy siya sa pagsuklay sa buhok ko habang yakap ko ang isa niyang braso. Hindi nagtagal ay tuluyan na rin akong nakatulog. Naramdaman ko pa ang isang beses niyang paghalik sa sentido ako bago ako tuluyang tinangay ng antok.

–//–

Nang magising ako ay wala na nga siya. Alas dos na ng hapon. Sabay kaming umuuwi ni tatay pero paniguradong si tatay ang naghatid kay Sage sa kompanya kaya kailangan ko muna silang hintayin. Wala namang kaso sa akin iyon, maging sa mga magulang ni Sage dahil madalas naman silang wala.

Ngayon ay nasa kusina ako at nakahalumbaba sa counter. Kausap ko kanina ang tagaluto rito na si manang Felicita, pero kaaalis nito para mamalengke.

Malalim akong napabuntong-hininga. Sakto namang pumasok sa kusina ang isa sa mga kasambahay dito na si ate Jema, nasa 30s na siguro ito. Napaayos ako ng tayo nang lumapit ito sa akin.

“Pinapatawag po kayo ni sir sa library.”

Napakurap ako. Nakauwi na pala si Sage?

“Ah, sige, salamat.”

Tumango lang ito. Kaagad naman na akong umakyat sa ikalawang palapag kung nasaan ang librerya.

Hindi ko namalayan ang pagdating nila.

Nang marating ko ang pinto ng librerya ay hindi na ako nag-abalang kumatok. Binuksan ko ang pinto at kaagad hinanap ng mga mata ko si Sage.

Pumasok ako sa loob at sinara ang pinto.

“Sage?”

Humarap ako sa kabilang dako ng librerya pero ganoon na lamang ang panlalaki ng mata ko nang hindi si Sage ang maabutan ko, kundi ang kambal niya… Si Xavier.

Nakasandal ito sa kinauupuang sofa habang nakapikit.

Sandali… Siya ba ang tinutukoy na sir ng kasambahay kanina?

Napakagat ako sa loob ng aking pisngi. Pinapatawag niya ba talaga ako?

Napaatras ako nang dumilat ito at hinarap ang ulo sa aking direksyon.

“Come. Sit.” Hindi naman nito sinasadyang gawing maawtoridad ang boses pero sadyang ganoon talaga ang timbre ng boses niya kaya parang nakakatakot ang hindi siya sundin.

Tinuro niya ang upuang kaharap. Nagdalawang-isip pa ako pero sa huli ay lumapit na rin ako at umupo sa upuang kaharap niya.

Magkamukhang-magkamukha talaga sila ni Sage. Ang tanging pinagkaiba lang nila sa pisikal ay ang haba ng buhok. Mas mahaba ang buhok ni Xavier na umaabot sa kanyang leeg.

Napatikhim ako. Hindi talaga ako komportableng kaharap siya. Ito ang unang pag-uusap namin.

“May kailangan ka ba?” Tanong ko sa pinakamagalang na paraang alam ko.

Nagdekwatro ito bago sumagot. “Glad you immediately asked. May pabor lang sana akong hihingiin.” Malawak itong ngumiti na kinakurap ko. Bigla siyang nagmukhang pala-kaibigan sa paningin ko dahil lang sa ngiting iyon.

“Pabor?”

Mas lumawak ang ngiti nito. Nanatili naman akong nakatingin sa kanya. Tila biglang nabago ang tingin ko sa kanya dahil sa inosenteng ngiti niya. Hindi naman pala siya ganoon kasama katulad ng iniisip ko.

“Yup, but before that, I have to ask something first.”

“Ano ’yon?”

Umayos ito ng pagkakaupo bago sumagot.

“Alam mo bang ayaw nang hawakan ni Javier ang kompanya?”

Natigilan ako sa sinabi niya. Nanlaki pa ang mga mata ko sa pagkabigla. Hindi ako makapaniwala sa narinig.

“Based on your reaction, you really had no idea.”

“W-Wala siyang nababanggit.”

“Prolly because you won’t like his reason.”

“A-Ano bang rason niya?” Gulong-gulo ako. Sa buong pagsasama namin ni Sage, alam ko kung gaano niya kagusto patakbuhin ang kompanya nila. Parang imposibleng malamang ayaw na niya ngayon.

“What more can change his mind but you?”

Nanlaki ang mga mata ko. “Ako? Wala naman akong—”

“Dad told him that he needs to study on Switzerland in order to handle our company. And of course, being a lovesick that he is, he doesn’t want to be far away from you. So, he declined.”

Hindi ako nakapagsalita. Walang sinasabi sa akin si Sage tungkol dito.

“Now dad is pushing me to handle our fucking company.” Lumabas ang iritasyon sa boses at mukha nito. Pero kaagad niya iyong tinago sa pamamagitan ng pagngiti. “But that’s not the point, what I’m really concerned is, Javier has been dreaming to handle our company. Don’t you think it’s kind of selfish that he dropped his dream for you?”

Para akong sinuntok sa dibdib dahil sa sinabi niya. Napakagat ako sa aking labi at napaiwas ng tingin.

Dapat nga matuwa ako, dahil pinili niya ako, diba? Pero ang sakit ding isiping binitawan niya ang pangarap niya para lang makasama ako. Ayoko namang ako na lang lagi ang unahin niya, hindi na iyon tama. May iba siyang prioridad, dapat hindi niya iyon kalimutan para lang sa akin.

Napahinga ako nang malalim. “Kakausapin ko muna siya.”

“You really think he would change his mind? If there’s one person who knows my twin a lot other than me, that would be you.”

Natahimik akong muli. Tama siya. Kilala ko si Sage, kapag nakapagdesisyon na siya, hindi mo na mababago ang isip niya.

Napabuntong-hininga ako. “Kung ganoon ay wala na akong magagawa.”

“No, you can do something.”

Kunot-noo ko siyang tinignan.

Inosente itong ngumiti bago nagpatuloy sa pagsasalita.

“You could offer him a long-distance relationship, or… you could break up with him.”

Namilog ang mga mata ko sa sinabi niya. Pero kalaunan ay nanlisik ang mata ko. Nanatili naman ang inosenteng ngiti nito. Seryoso ba siya?

“Naririnig mo ba ang sinasabi mo?”

“Come on, Farrah. If you really love him, you would think about his well-being. Don’t be so selfish.”

Tuluyan nang kumulo ang dugo ko sa sinabi niya. Napatayo ako sa inis saka ko siya dinuro. “Kung may selfish man sa atin, ikaw ’yon! Ikaw naman kasi talaga ang dapat humawak sa kompanya niyo. Ikaw ang unang lumabas sa inyong dalawa ni Sage, kaya ikaw talaga ang nakatakdang magpatakbo! Maswerte ka na lang at walang kaso sa kanyang hawakan ang kompanya kaya nakaligtas ka. Pero ngayong nagbago na ang isip niya, hindi ako ang may kailangan gawin kundi ikaw! Maging responsable ka!”

Ngayon ko napagtanto na hindi talaga inosente ang mga inosenteng ngiti niya. Ang galing niyang magpanggap! Sinusubukan niya akong manipulahin gamit ang emosyon, pero hindi iyon uubra sa akin!

Tumalikod na ako sa kanya at mabilis na nagtungo sa pinto. Hindi ako makapaniwalang iyon ang pabor na hihingin niya sa akin! Kung makapagsalita siya ay para lang siyang nanghihingi ng papel!

Binuksan ko na ang pinto at handa na sanang lumabas nang muli siyang magsalita.

“You don’t want me making this the hard way, Ms. Gardiola.”

Bigla akong kinilabutan sa uri ng pagtawag niya sa akin. Ni hindi ko alam kung paano niya nalaman ang apelyido ko.

Gayunpaman ay pinilit kong patapangin ang boses upang huwag ipahalata sa kanya ang kilabot na naramdaman ko.

Seryoso ko siyang nilingon. “Kahit ano pang gawin mo, hindi mo ako mapapapayag sa gusto mo.”

“Let’s see about that.”

Halos pagtayuan ako ng balahibo sa bigla nitong pagngisi.

Hindi ko na lamang siya pinansin at tuloy-tuloy nang lumabas.

Didiretso na sana ako sa silid ni Sage pero nang madaanan ko ang hagdan ay nakita kong papaakyat na pala siya! Awtomatiko akong napatigil.

“Love, where have you been?”

Nang makatayo ito sa harap ko ay tumingin siya sa pasilyong pinanggalingan ko. Napalunok ako.

“Uhm, pwede ba tayong mag-usap?” tanong ko.

“I was just actually about to tell you something.”

Hinila niya ako patungo sa kanyang silid. Tahimik naman akong nagpahila hanggang sa makapasok kami sa loob.

Naupo ako sa kama habang siya ay pumunta sa kanyang closet at naglabas ng maleta. Hindi ko napigilan ang mabigla.

“Aalis ka?”

Napalingon ito sa akin. Nilapag niya ang hawak na maleta bago ako nilapitan. Lumuhod siya sa harap ko para magkapantay kami.

“I’ll be gone for a month. May pinapaasikaso sa akin si dad tungkol sa negosyo.”

“Akala ko ba hindi na ikaw ang hahawak sa kompanya niyo?”

Nakita ko ang pagkatigil sa mga mata nito dahil sa sinabi ko. Maya-maya ay nangunot ang noo nito sa pagtataka.

“Who told you that?”

Napaiwas ako ng tingin. Ayoko sanang sabihin pero hindi ko naman kayang magsinungaling sa kanya.

“Nagkausap kami ni Xavier kanina…”

“What did he tell you?” Lumalim ang boses nito kaya napalunok ako.

“I-Iyon nga, na ayaw mo na raw hawakan ang kompanya niyo.”

“And?”

Napalunok akong muli. Sasabihin ko ba? Pero baka mag-away lang sila.

“I-Iyon lang.”

Mariin itong tumitig sa akin. Sinubukan kong labanan ang titig niya pero hindi ko kaya.

“You’re lying. Hindi ka kakausapin ni Xavier for the sake of usap lang. I’m sure he asked you to do something.”

Napayuko ako. Mas mabuti sigurong malaman niya ang totoo.

“S-Sinabi niyang hiwalayan kita.”

Humigpit ang hawak nito sa kamay ko kasabay ng pag-igting ng panga niya.

“That asshole.” Madiin nitong mura.

Mabilis itong tumayo kaya maagap akong kumapit sa kanyang braso para pigilan siya.

“Sage, huwag na, please. Wala naman akong balak sundin siya.”

“But the fact that he fucking had the guts to ask you that! He—”

“Sage, please…” Akmang tutuloy ito sa paglabas kaya yumakap na ako sa kanyang katawan. “Hayaan mo na, ayoko ng gulo. Baka umabot pa ito kila tita.”

Malalim itong napabuntong-hininga. Sa huli ay yumakap na lang ito pabalik sa akin.

“I’m sorry about Xavier. He’s a douchebag. Don’t ever listen to him.”

Tumango ako habang nakabaon ang mukha sa kanyang dibdib. Wala naman talaga akong balak sundin ang lalakeng iyon.

“Pero ayaw mo na ba talagang hawakan ang kompanya niyo?” bahagya akong humiwalay sa kanya para matignan siya.

“If managing our company means letting you go, then no.”

“Uhm… Pwede namang long-distance?”

“No, love, none can do.” Dinampian nito ng halik ang ilong ko. “I prefer seeing you everyday. Mayroon naman kaming kumpanya dito sa Pilipinas, iyon na lang ang imamanage ko.”

“Sigurado ka ba–?”

“Sayo lang ako naging sigurado ng ganito. Kaya rin ako mawawala ng isang buwan, may hiling si dad kapalit ng pagback out ko.”

“Ayos lang ba sa kanya ang pag-atras mo?” Nag-aalala kong tanong.

“Yeah, he said it’s also time for Xavier to be responsible. So it’s all good for him, I’m still the good son.” Kumindat ito sa akin. Napanguso naman ako.

“Isang buwan, diba? Isang buwan na lang din bago ang kaarawan ko.”

Ngumiti ito bago hinawakan ang magkabilang pisngi ko. Napatitig ako sa mga mata niyang tila nanunuyo. Nalulunod na naman ako.

“I won’t miss it. I promise.”

Mas napanguso ako. “Sabi mo ’yan, ah.”

Napangisi ito. Bumaba ang tingin niya sa nakanguso kong labi, at bago ko pa malaman ay nadampian niya na ako ng halik sa labi. “You know I never break my promise, right?”

Dahil doon ay pumorma na ng ngiti ang labi ko. “Hihintayin kita.”

“As you should. You behave, okay?”

“Yes, sir!”

“Good, pakakasalan pa kita.”

Kaagad namula ang buong mukha ko.

“Tse!”

Tinawanan niya ako kaya napairap na lang ako.

Isang buwan… Mabilis lang naman iyon. Makakapaghintay ako.

–//–

“Wala kang trabaho ngayon, tay?” Gulat kong tanong nang paglabas ko ng aking silid ay naabutan ko siyang nakaupo sa hapagkainan. Madalas kasi ay wala na siya tuwing ala sais ng umaga.

Naupo ako sa tabi niya para sabayan siya sa almusal.

“Hindi na muna nila ako pinapasok. Nasa ibang bansa ang mag-asawang Saviano, ang nobyo mo naman ay ganoon din, at ang kambal naman niya ay hindi kailangan ng driver.”

Napatango ako. “Mabuti po kung ganoon, makakapagpahinga muna kayo. Si nanay po pala?”

“Hindi nga iyon umuwi kagabi. Hindi rin nagteks.” Napahinga ito nang malalim. Hindi naman ako nakapagsalita. Sa uri ng trabaho ni nanay ay alam na namin ang ibig sabihin ng hindi niya pag-uwi.

Nakita ko ang lungkot sa mukha ni tatay kaya hindi ko na napigilan ang sariling yakapin siya. Napabuga muli ito ng hangin bago yumakap pabalik. Humingi pa ito ng tawad sa pagiging mahina kaya kaagad ko siyang kinontra. Kung may pinakamalakas man akong taong nakilala, si tatay iyon. Siya lang ang kilala kong aabot sa ganito ang pagmamahal, tipong kahit palagi ka nang nasasaktan ay pipiliin mo pa ring manatili para sa taong minamahal mo. Aaminin ko, minsan hindi ko na maintinidihan. Pero ano bang karapatan kong husgahan ang taong nagmamahal lang naman?

Nasa ganoong posisyon pa rin kami nang biglang tumunog ang selpon ni tatay. Kaagad siyang napakalas sa akin. Kinuha niya ang selpon at napakunot noo nang tignan ang screen. Sinilip ko iyon at nakitang hindi nakarehistro ang numero, kaya siguro ito napakunot-noo.

“Hello?”

Nanatili ito sa pwesto habang ako ay nakatingin lang sa kanya. Nagitla ako nang bigla itong napatayo.

“Ano?!”

Maagap na kumabog ang dibdib ko sa naging reaksyon niya.

“S-Sige, papunta na ako!”

Mabilis itong tumalikod para umalis pero kaagad ko siyang pinigilan. Patindi nang patindi ang kaba ko.

“A-Anong nangyari, tay?”

“Nakakulong daw ang nanay mo.” Natataranta niyang aniya. Nanlaki ang mga mata ko.

“Po?! P-Pero bakit?!”

“Hindi ko pa alam! Tara na!”

Hindi na kami nag-aksaya ng oras. Kaagad na kaming pumunta sa presinto.

Pagkarating namin doon ay kaagad hinarap ni tatay ang unang pulis na nakita. Kaagad naman kami nitong iginiya papunta sa kinaroroonan ni nanay. At halos madurog ang puso ko nang makita itong natutulog sa loob ng kulungan. Nababakas sa mukha nito ang matinding pagod.

“Helen!”

Kaagad itong nilapitan ni tatay, habang ako ay tila napako sa kinatatayuan.

Naalimpungatan si nanay. Mabilis na nagising ang diwa nito nang makita ang tatay na pilit siyang inaabot mula sa labas ng kulungan. Naiiyak na yumakap si nanay kay tatay kahit pa may rehas na nakapagitan.

Para akong nadurog sa nasaksihan. Kahit kalian ay hindi ko pa nakitang umiyak ang nanay ko, ngayon lang.

“Dan, tulungan mo ako.” Naiiyak na pakiusap ni nanay.

“Ano bang nangyari, Helen?”

“H-Hindi ko alam. Paglabas ko ng club, bigla na lang nila akong inarestuhan. Sabi nila marami raw akong ninakaw sa mga Saviano. Wala naman akong kilalang Saviano!”

Nanigas ako sa kinatatayuan. Pati si tatay ay kita ko ang paninigas.

“M-Mga Saviano?” Hindi makapaniwalang ulit ni tatay.

Bigla akong nanghina kaya napakapit ako sa pader na nasa aking likod.

“Oo, pinakita pa nila ang mga litrato ng mga bagay daw na ninakaw ko. Pero bigay naman iyon lahat ng nobyo ni Farrah! Wala akong ninakaw doon, maniwala ka!”

Muntik na akong matumba dala ng panghihina.

Alam ko na…

Kilala ko na kung sino ang may pakana…

Tang ina. Hindi pala talaga siya nagbibiro…

Napalingon sa akin si tatay. Napailing ako habang nangingilid ang mga luha.

Hindi ko na kinaya, bago pa man bumagsak ang mga luha ko ay kaagad na akong tumalikod at tumakbo paalis. Narinig ko pa ang pagtawag sa akin ni tatay pero hindi ko na ito pinansin.

Kailangan kong puntahan si Xavier. Hayop siya! Pinalabas pa niyang magnanakaw ang nanay ko!

Akmang papara na ako ng taxi pero biglang may humablot sa braso ko. Paglingon ko ay nakita ko si tatay na gulong-gulo.

“Ano ’to, anak? Anong nangyayari? Hindi ko maintindihan.”

Muli akong napaluha. Napayuko ako at hindi nakasagot.

“Farrah…”

Napailing ako. Tinangala ko siya. Humugot ako ng lakas bago ko sinimulang ipaliwanag sa kanya ang lahat; kung gaano kagago si Xavier, at kung gaano siya kahandang gawin ang lahat para hiwalayan ko ang kambal niya.

Hindi makapaniwala si tatay nang isiluwalat ko ang lahat. Hindi nito inaasahang aabot sa ganito si Xavier.

“P-Pero huwag kang mag-alala, tay. Kakausapin ko si Sage tungkol dito. T-Tutulungan niya tayo.”

“Pero wala siya rito…” mahina niyang wika. Muli akong umiling.

“T-Tatawagan ko siya. Maaayos din ’to. Pangako.”

Napahinga ito nang malalim bago ako hinila para yakapin nang mahigpit. “Naniniwala ako sayo, anak. Huwag mong sisihin ang sarili mo sa nangyari, malinaw ba? Wala kang kasalanan.”

Mas lalo lamang akong naiyak.

Napakabuti ng tatay ko. Kapag sa kanya ang may mangyaring masama, paniguradong hindi ko kakayanin.

Hindi ko mapapatawad ang sarili ko.