PROLOGUE

Rain Dior Vasquez is a transWOMAN who failed in love not just once, not just twice, but thrice. She was five years beyond the calendar and yet believed that one day would find a love that is true and pure. Rain became an avid participant in ‘blind dates’ because of her parents. Her parents promised the last blind date to a guy, and they would let her find the man on his own. She is on the verge of surrendering and believing she will grow old alone. But what if the man he met on the blind date is the one who looks at her from afar? Will she fall for him? Or will it be another love that will fail again?

…

Tristan Wolf Villafuerte is a doctor in the light but a stalker in the dark. He found himself stalking a woman who looks exactly like her late wife. He sees her wife on that woman. And so, when he had the chance to date her, he did everything he could. But the question is, is it love or just an obsession with her late wife?

Let’s unfold the story of Tristan and Rain, people with different goals. Will their goals will be able to lead them together?

……..

Disclaimer!

This is a work of fiction. Unless otherwise indicated, all the names, characters, businesses, places, events and incidents in this story are either the product of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

CHAPTER 1

Rain’s POV

I always hear people saying that you should not hurry to find love. Because love comes around unexpectedly, but here I am still praying to God, na kung may darating ay malugod kong tatanggapin. Dahil Lord, I have been waiting for that person up until now. Or tatanda na talaga akong dalaga? Please give me heads up.

It has been 5 years simula ng mawala ako sa kalendaryo. Kapansin-pansin na din ang pag-dagdag ng edad ko. Minsan ay naiisip kong maaring tama sila, na ang mga katulad ko ay may maliit lamang na tiyansa upang makahanap ng tunay na pag-ibig.

I did enter relationships, but it all goes down to nothing. No regrets dahil hindi nila ako deserve. So yeah, I know my worth, and I know I am worthy.

My first boyfriend was way back in college; we lasted for three years until seeing him banging another woman in his condo. The second one was when I was 22 years old, we lasted for a year, but he ended up getting another woman pregnant. The third and last one was a 5-year-old relationship with a guy I met at work; we were everything not until he got multiple addictions that made him locked up in a mental hospital; until now, he became abusive and ended up hurting me physically, mentally and emotionally.

Am I a virgin? Hell no! I wouldn’t come this far being a virgin. Who would, right? Kidding, but seriously, I am not anymore. My body count is three, and obviously, my first boyfriend took my virginity.

Am I still open for a relationship? Well, yes! Kahit na paulit-ulit akong nasaktan at sinaktan, I still believe in love. Pero nakakapagod din palang mag hintay. Finding and searching for true love is indeed a pain in the ass lalo na kapag part ka ng LGBT community. I am a trans. A post-op transgender. I had already completed my gender reassignment surgery to complete my gender identity as a transwoman.

I had my gender reassignment when I was 25 years old after having enough money for my operation. My family is somehow well off, but we are not part of the old wealthy families here in the Philippines. We are not like the Sy, Cojuangco, Ayala, Tan, Villar, and etc. We are just in the middle.

And going back to the topic, which is my love life, my parents arrange a blind date for me AGAIN tonight. Not that I am complaining pero parang ganon na nga. I always go to each blind dates na sineset-up ng mga magulang ko para sa akin but I it always ended up me meeting new “friends”. Sobrang dami na ng kaibigan ko at ayoko na silang dagdagan pa. That’s what I always tell my parents, but they told me na last blind date na ito.

At kapag pumunta ako, ay hahayaan na nila akong mag-hanap para sa sarili ko. And so, I agreed.

Kaya ngayon ay pinaparada ko na nag sasakyan ko sa tapat ng isang kilalang restaurant. Bago bumaba ay tiningnan ko pa ang make up ko. I put my maroon lipstick and sweetly pout at the mirror.

“So pretty.” I compliment myself.

Inayos ko ang dress na suot ko at inilagay sa kaliwang kamay ko ang hand bag ko. I am wearing a simple emerald green dress na niregalo pa sa akin ng Mama para sa gabing ito. Not that I am waiting for this day to meet that guy but rather waiting for this day to end this blind dates kuno of my parents. Satingin ko kasi hindi na siya bagay sa edad ko.

‘Good luck, Rain. Sana magustuhan mo ang blind date mo, beh!’- Trisha.

Kaagad kong na basa ang text mula sa aking kaibigan. Trisha is my best friend simula palang high school kami. She already has her own family at alam niya ang lahat ng pinag-daanan ko. Trisha is a transgender as well but unlike me, Trisha has a family, a husband and a child. Nakakainggit pero I am happy for her. Naiingit lang ako sa idea na he found his man already. A person who accepts and loves her fully.

“Rain Vasquez, Miss.” Saad ko sa receptionist ng restaurant. Kaagad naman niya akong sinamahan patungo sa isang table sa hindi kalayuran. The place has few couples who had their dates in here. Hindi ko na lang sila tiningnan isa-isa dahil baka mainggit lang ako.

“Thank you, Miss. Hihintayin ko lang ang kasama ko.”

Pag-dating ko sa table ay wala pa ang ka-blind date ko kaya prente akong umupo sa upuan. The table set up is obviously created romantically. It has candles and flowers. The place is in a dim light that sets the mood of the place. As I look at my watch ay limang minuto ng late ang ka-blind date ko. My mom told me that this person is a 37-year-old private hospital doctor, single, and with no child. My mom left me no contact with the guy kaya hindi ko siya matawagan or matext man lang.

God! My time is precious, pag hindi pa ’yun dumating ay aalis na talaga ako. Joke. I had to wait for that guy this time as I promised to my parents. Kadalasan kasi ay kapag na late ang ka-blind date ko ng limang minute ay kaagad na akong umaalis. But this time, I have to wait. Kaasar!

Konting tiis, Rain. Konting tiis pa. Dahil sa kabagutan ay napalitan akong mangalikot sa cellphone ko. I immediately scroll thru the pictures of my niece and nephews. Napapangiti talaga ako ng mga larawan nila. They are all cute and adorable. If single pa din ako until next year ay balak ko na lang mag-anak. Yeah, having a child is one of my dream right now. Maybe dahil sa katandaan. Either through surrogacy or adoption. I am not really sure about it yet, pero sa tingin ko handa na akong maging magulang.

Maya-maya lang ay nagulat ako ng may-tumayo sa harapan ko.

“Ms. Rain Vasquez?” Kaagad akong napaangat ng tingin sa malalim at magaspang na boses ng isang lalaki. As I look straight at the guy in front of me ay kaagad kong napuna ang itsura niya. He looks young. No kidding, he really looks young! Is my mom sure 37 na itong lalaking ’to?

From the looks of it, it looks like we have a 10-year age gap! My God, I told my mom I hate younger guys! Kung 2 years or 3 years ay matatanggap ko pa. Pero with this guy? Nah! I’m literally out!

“And you are?” I asked.

“Tristan Wolf Villafuerte at your service, Miss Vasquez.”

He has this angelic and masculine face at the same time. I don’t know what happened, but he looks more masculine. He has this thick and long eyebrows, pink lips, and a pointed nose. His jaw is in shape as well! Hell, no! Imposible talagang 37 na siya!

“Is this a staring contest, Miss?” He asked. I was suddenly taken a back dahil napatagal na pala ang pagtitig ko sa kaniya. I saw how the left part of his lips smiled a little bit. He is smirking!

“Ahm. Are you sure you are that doctor who is 37 YEARS OLD?” I suspiciously asked.

Pinadaan niya ang kaliwang kamay niya sa buhok niya na para bang sinusuklay ito.

“Well, yes. I am that 37-Year-old doctor, Miss Vasquez. Ahm, can I sit now?” He spoke. Hindi pa din ako makapaniwala. How could he achieve that younger look? Mukha pa akong mas matanda sa kaniya! Lord, why so unfair? Joke.

Tanungin ko kaya kung anong skin care niya? Or maybe he is a dermatologist? Sana all!

“Yeah, you may sit.”

“Have you order anything already?” He asked. Umiling naman ako sa kaniya. Nakatingin lang ako sa kaniya at pinag-mamasdan siya. He is taller than me pero kahit na, alam kong maliit lang talaga ang height ko.

Tinaas niya ang kaniyang kamay at tumawag ng waiter. Hind pa din nawawala ang ngiti sa kaliwang bahagi ng labi niya.

Muli niyang sinuklay ang kaniyang daliri sa buhok niya.

“Sorry nga pala at na late ako. I had a problem in the hospital.” Saad niya at tumango naman ako. Hindi ko na alam ang sasabihin ko sa kaniya. The waiter came at kinuha ang order namin. He ordered what I ordered. A medium rare steak.

“So, how old are you, Ms. Vasquez? You seem so bothered with my age, huh.”

“Yeah, I really am. I thought you were in your 20’s. I don’t do relationship with guys younger than me.” Saad ko. May nabasa akong emosyon sa mga mata niya but I can’t name it.

“Then you do relationships with guys my age? Then we are perfect. I want to settle as well.” Matapang na saad niya na ikinabigla ko.

“Let’s see.” Sagot ko naman. He asked questions about me and I asked questions about him as well. Pero may tanong talaga ako na bumabagabag sa akin. I wanted to know his skin care routine.

“What kind of doctor are you?” I asked.

Napaisip Siya saglit.

“Doctor of broken hearts.” Maikling saad niya. Napatawa naman ako. Pero seryoso lang siya.

“Are you for real?” I asked.

“Obviously, Miss Vasquez. I could mend a broken a heart. Like yours. He said at tumingin sa dibdib ko. Nailagay ko naman ang kamay ko sa dibdib ko.

“Hey!” suway ko sa kaniya. Bastos din pala tong kupal na ito eh.

“I am referring at your heart, Ms. Vasquez. Don’t think green about it.” Saad niya at iniling pa ang kaniyang ulo.

“I am a cardiologist. I do mend broken hearts but most especially kids.” He spoke. He looks so sincere about it.

“How about you?” He asked me.

We are like interviewing each other. He is talking casually at me, and so am I.

“Do I bore you?”

“No! No! I like this, this way.” Saad ko naman agad.

“Ahm, I am actually working as a manager in one of our boutiques. I also do management work in a company.” Saad ko sa kaniya.

“Me too. Aside from being a doctor, I also took part in managing our company.” He mentioned.

“I also do charity works.” It doesn’t sound like he is flaunting. It’s like he wanted me to know him more.

“Really? What charity works do you do?” I asked. I do charity works as well. At ang pinaka gusto ko sa lahat ay sa tuwing pumupunta kami ng bahay ampunan.

“Hmm. I usually help orphanages around the metro and the nearby provinces.” Saad niya.

“Talaga? Ako din!” Interesadong saad ko sa kaniya. Well, it is new for me to find a guy that do volunteer works at orphanages so I became more interested about him. At may isa pa akong gustong malaman, ang skin care niya. Hindi ako uuwi ng hindi ’yun alam.

Dumating ang mga pag-kain namin but we still continue talking about each other. Random stuffs na gusto ng bawat isa. And what made me more amaze ay halos lahat ng bagay na gusto ko, ay ginagawa din niya. Isa na doon ang pag-bisita sa mga bahay ampunan. Pati na din ang pag-punta sa mga theatrical plays na nakahiligan ko na noon mula pa lang college.

We both became unaware of the time at hindi namin namalayan na pasara na ang restaurant. We drank a bottle of wine a while ago. So, I could still taste the alcohol in my mouth. So, I find him really interesting. But the question is, is he interested in me?

“Ahm. So paano, I gotta go.” Saad ko ng nasa harap na kami ng sasakyan ko.

“Can I get your number, Rain?” He asked. “Though I have it already.” Hindi ko na narinig pa ang binulong niya.

“Yeah,sure!” saad ko. At nag-tipa ng numero ko sa cellphone niya.

My phone rang, and I immediately saved his number.

“Ahm… Hope to see you again soon, Rain. I really had fun tonight.” He said while looking at me, smiling.

“Me too. I had fun tonight.”

“Are you sure na ayaw mong ihatid kita sa inyo?”

“Yup, I can manage. But thanks for the offer.”

Inabot ko ang kamay ko sa kaniya upang makipag-kamay. Kinuha niya naman ito at gumanti. I was astounded when he suddenly kissed the back of my hand.

“It so nice to meet you again.” Saad niya. Napangiti naman ako. God, paano ko ba isisingit kung anong skin care routine niya?

“Ahm. Your skin really looks young.” Saad ko bigla.

“Really?”

“Yeah, what’s your skincare routine?” I eagerly asked. Yeah, weird. Sana lang hindi siya ma-offend.

“Well, I could send you a tutorial if you like.” Nakangising saad niya.

“Really? That would be good!” Excited na saad ko. He chuckled.

“Are you interested in my skincare routine and not me?”

“Well… Pwede namang both, right?” Nakangiting saad ko, Iniling niya lang ang ulo niya and a manly chuckle came out from him.

“Anyway, it’s getting late, Rain. You better get going dahil baka malalim na ang gabi.

“Yeah, I gotta go. Bye! See you when I see you!” saad ko.

“Let’s meet again soon.” Saad niya na ikinangiti ko at tuluyan na akong pumasok ng sasakyan ko. I waived my hand as rode my car. Unti-unti ay hindi ko na siya nakita pa sa side mirror ng aking sasakyan kaya tinuloy ko na nag pag-mamaneho. As I went home to my condo ay kaagad akong sumalampak sa sofa.

I immediately texted my mom and sent the photo I took with Tristan. That’s her rule. I should send a photo of my blind date tonight.

“Here’s the photo ma’am.” I captioned. She immediately bombarded me questions pero hindi ko na siya nasagot pa.

I texted Trisha as well na nakauwi na ako and everything went fine. Matapos ’yun ay tumungo na ako sa banyo ko at nag-linis ng katawan. After doing my routines ay sinuot ko na ang roba ko. I dry my hair at tuluyan ng humiga ng kama.

“I still have a work tomorrow.” Saad ko sa sarili. Tanging ang music lang sa loob ng kwarto ko ang nag-bibigay buhay sa condo ko. I moved out long time ago in our house pero madalas pa din akong mag-tungo doon lalo na tuwing weekends.

I am really getting old and so my parents. I know, I am not that old pero God, 36 na ako. Nasa point na ako ng buhay ko na gusto ko ng mag-asawa. And yet, here I am, having blind dates still. Wah! Ano na, Lord? Malayo pa ba ako sa pila?

Nasa gitna ako ng pag-iisip ng tumunog ang cellphone ko. It was a text from him. From Tristan.

‘Good night, Rain. Dream of me, please.’- Tristan

A smile broke out from my lips, and I replied as well.

‘Good night, Tristan. Sure, I will dream of you.’ I texted back. Napangisi na lang ako sa sinabi ko. Ibinalik ko ang cellphone ko sa bed side table. Nag-vibrate pa ito muli ngunit hindi ko na ito tiningnan pa. At tuluyan ng nakatulog.

CHAPTER 2

“Good morning, guys.” Bati ko sa mga tao sa boutique at binati din nila ako pabalik. I was about to enter my office ng bigla akong tinawag ni Myla.

“Miss Rain!”

The assistant manager of this brach. May hawak siyang bulaklak at coffee mula sa kilalang shop.

“Ang sweet naman ng asawa mo, Myla! Parang nanliligaw pa din ah!” Puri ko dito.

“Hala, Ma’am hidni po akin ito! Sayo ’to! May nag-padala! Yieee! May manliligaw ka na ah! Saad niya at inabot sa akin ang bulaklak at coffee na hawak niya.

“Kanino daw galing?” I asked. Napailing na lang ako. I have a name in my head, but I won’t assume.

“Tristan daw ng buhay mo.” Sabay kaming natawa ni Myla pag-kabasa niya sa tag ng bulaklak.

“Corny. HAHAHAA. Thank you.” Saad ko naman.

Pumasok na ako ng office at inilapag ang bulaklak sa mesa ko. Inamoy ko pa ito at ang mabangong amoy agad nito ang nanuot sa ilong ko. At napatingin naman ako sa coffee. Caramel Macchiato. He remembers my faves. Ang speed ah. Kahapon lang kami nagkakilala and yet para na siyang nanliligaw.

I was about to send him a text message ng makita ko ang mensahe niya.

‘Hope you enjoy it. Have a great day, Rain.’- Tristan.

Napangiti naman ako. I replied saying thank you at hindi ka n asana nag-abala pa.

‘Expect more from me, Rain.’- Tristan.

May smiling emoticon pa sa dulo kaya napangiti ulit ako.

While working ay iniinom ko ang kape ko na galing kay Tristan. Gaya ng kinagawian ay maayos akong nag-trabaho sa branch namin dito sa Taguig. In the afternoon ay tutungo naman ako sa main building ng company to do managerial works and attend some meetings.

My work became my routine and part of my life. My papa suggested that I should become the CEO of the company. Pero hinayaan ko na lang ito sa mga kapatid ko. I knew they can do it better than me at sila ang mga may pamilya na.

“Hi, ate.” Saad ni Rico ang bunso ng aming pamilya. He gave me a kiss on the cheek at tsaka umupo sa upuan sa harap ko.

“How’s Rev?” Tanong ko sa kapatid ko. “Miss ko na ang pamangkin ko, Rics. You should bring him here? Or what if ipahiram mo ulit siya sa akin?” I asked. Kaagad naman siyang napasimangot.

“I will just bring him here, Sis. Baka hindi na naman nun gustuhing umuwi sa bahay kapag kinuha mo.” Saad niya habang nailing. Tinawanan ko lang siya. Kapag kasi inuuwi ko sa bahay ang pamangkin ko ay wala na itong balak na umuwi.

“K.” sagot ko. We talk for a while bago siya nag-paalam na babalik na sa office niya. Minutes after ay dumating naman si Rhea.

“Ate!” sigaw ko dito.

“Calm down, Rain! Kamusta ang blind date?” She asked as she kissed me on the cheek.

“Good. He is good.” Maikling sagot ko. Napangisi lang siya.

“Are you going back to the company na ba?” Tanong ko. She is on leave after her husband got into an accident. Kailangan niyang mag leave to take care of his husband.

“Yeah, maybe next week makakabalik na ako. Magaling na ang kuya mo, subukan niya lang ulit uminom, malilintakan na talaga siya.” Saad niya na kinatawa ko. Kuya, ate’s husband got into an accident after drinking, magkaaway ata kasi sila nun kaya napasobrahan ang inom.

Akala mo naman hindi siya nag-lumpasay kakaiyak nung maaksidente ang hubby niya. Yes, I am the middle child. So I experience the middle child syndrome and such pero nung tumanda ako ay hindi na naman. Dahil lahat ng atensiyon nila ay nasa akin na ngayon. HAHAHA. Kidding.

I stretch my back at inayos na ang suot ko. It’s time to go home. Work. Bahay. Work. Bahay. That has been my life since then. Sound boring, right? But I am used to it. 5 years of being single and finding the one has really not been easy for me. Tanggap ko naman na may tiyansang tumanda akong dalaga, pero no, hindi ako papayag.

Nakakapagod gumamit ng dildo when I am in need. HAHAHA. Seriously, iyon ang naging sandalan ko sa loob ng anim na taon.

Hays, when kaya?

Habang tumitingin ng mga products na nilalagay sa cart ko ay may mahinang tumulak ng cart ko.

“Hey, Miss Beautiful.” Saad ng pamilyar na boses na kaagad ko namang tiningnan. It’s Tristan. He is wearing a plain shirt, short and a slipper.

Napangiti ako.

“Let me help you,” He said at pumunta sa tabi ko.

“Hindi na. Hindi ka ba mamimili?”

“Hm. Mamimili. But we can share naman eh.” Saad niya at kinindatan ako.

“K. If you insist.” Saad ko.

He held the cart for me at nag-simula na kaming mag-lakad.

“Did you just get home from work?” He asked.

“Yeah. You? Malapit ka lang ba dito?”

“Yeah, two buildings from here ay building na ng condo ko. Wanna go there? If hindi ka busy. I will cook you something. Your fave. Pininyahang Manok.”

“Really? I would love that!” Excited kong saad naman dito. Pero how did he knew my favorite dish? Did I tell him about it nung nag dinner kami? Maybe. Nakalimutan ko lang siguro. After buying all the ingredients needed and after I buy all the things I need at home ay kaagad na kaming umalis sa grocery store. We drove in my car papunta sa condo niya. After parking ay kaagad naman kaming bumaba.

He is living in one of the largest buildings here in the City. Nag-lakad lang kami papasok ng building. Habang nag-lalakad ay nag-uusap lang kami ng mga bagay patungkol sa aming trabaho. Ng makasakay na kami sa elevator ay kaagad niyang pinindot ang 10th floor ng building na ito.

“Yeah, 10 minutes from here ay nandoon naman ang condo ko.” Sagot ko sa tanong niya.

“Really? Nice then, mabilis lang kitang mapupuntahan.” Nakangiting saad niya.

Napangiti na lang din ako.

“You have no work today?” Tanong ko.

“Actually, I am on leave. Matagal na din akong hindi nag le-leave sa trabaho eh.” Saad niya naman. When the elevator opened ay nag-lakad lang kami ng kaunti. ‘10’ ang number ng condo niya.

“Feel at home, Rain.” Saad ni Tristan pag-kapasok namin. The room is oozing with elegance. He is rich. It was spacious at satingin ko ay doble ang laki nito sa condo ko.

“Upo ka muna. I will just prepare the ingredients in the kitchen.” Saad niya at tinungo ang kusina ng condo niya. My eyes roam around. Hindi mo aakalain na mag-isa lang siya dito. His condo is cozy and you will feel at home. Ang gaan ng athmosphere dito. It’s very clean as well. Para bang walang ni isang alikabok sa loob nito.

After kong busugin ang mata ko sa ganda ng condo niya ay napatingin ako sa sliding door kung nasaan ang balcony niya. Mula dito ay kita ang magandang tanawin ng lungsod. The view is perfect as well dahil wala masiyadong building sa part na ito ng condo niya.

“Hey, wanna come here?” kaagad naman akong tumalikod ng tawagin ako ni Tristan.

“Yeah, sure. Need help, I can cook din!” saad ko naman habang patungo kay Tristan,

“No need, Rain. I want you to feel special here. Coz you are special.” Nakangiting saad niya. Na nagpangiti sa akin. My stomach suddenly felt tingly. Gosh, para naman kaming teenager dito.

“Wag mo nga akong bolahin.” Natatawang saad ko kay Tristan.

“I am not. I’m just telling the truth eh.” Kibit balikat niyang saad habang nakangiti. Habang papuntang kusina ay napansin ko ang malaking putting kurtina. And it’s covering something. Hindi ko na lamang ito pinansin pa at nag-patuloy na sa Kitchen.

I sat on the bar counter habang nag-hahanda siya ng mga ingredients. Pati ang kusina niya ay organisado at malinis.

“You sure, you live here alone?” tanong ko.

“Actually…” saad niya at tumingin sa likod ko.

I had goosebumps by the way he looks at my back so kaagad ko naman itong tiningnan and there I saw nothing. Kaagad ko naman narinig ang halakhak niya.

“Hindi nakakatuwa, Doc.” Saad ko at tinarayan siya. He just continued chuckling habang naghihiwa ng ingredients.

“Kaasar.”

“Sorry, Rain. Masiyado ka kasing seryoso eh. Of course, I live here alone.” Saad niya.

“K.” pabirong saad ko.

He really knows what he is doing. Kabisadong kabisado niya ang kaniyang kusina na nagpangiti sa akin. It smells delicious. May namuong pawis sa kaniyang noo. At kusa naman akong tumayo at kumuha ng tissue. Wala sa sarili akong lumapit sa kaniya at pinunasan ito. Kumabog ng malakas ang dibdib ko.

Memories flash through my eyes like it was yesterday.

“Sorry.” Saad ko sa kaniya.

Kaagad kong binawi ang kamay ko at bumalik sa upuan ko. I am healed. I know, I am.

“You, okay?” tanong niya sa akin.

Ngumiti naman ako at kinuha ang cellphone ko kahit wala naman akong ginawa.

TW: Drugs and Addiction

“Ano ba!”

“Kaya ko nga ang sarili ko ’di ba? Tang*na! Ginagawa mo naman akong bata eh!” sigaw nito sa akin.

“Sorry, love. Sige na, mag-luto ka na.”

“Hindi na! Magluto ka na lang mag-isa mo!”

It was our 4th anniversary, and it was the time he started to get into different addictions. Drugs, Marijuana, and Gambling. I stayed because he never hurt me physically but emotionally and mentally; he started to abuse me.

“Hey, what are you thinking?” He asked. At umiling naman ako.

“Wow, mukhang masarap ah!”

“It is, Rain. Lalo na ang gumawa.”

Para naman akong nasamid sa sinabi niya.

“Let’s eat.” Saad niya at hinainan ako sa aking plato. And once I tasted what he cooked for me ay kaagad kong nalasahan ang masarap na lasa nito.

“Does it taste good, Rain?” Tanong niya. I look at him at kunwari ay nag-iisip. He looks tense.

“Yeah, it really taste good! Pwede bang mag-take out?” Natatawang saad ko.

Napahinga naman siya sa sinabi ko.

“Buti naman. I thought hindi mo magugustuhan he.”

“Nah, I really like it. No, I love it.” Nakangiting saaad ko sa kaniya.

We continued eating hanggang sa matapos kaming kumain. I stayed for another hour hanggang sa mapagpasiyahan ko ng umuwi. Hinatid niya ako sa parking lot at doon na kami nag-paalam sa isa’t isa. I just joke him about my ‘take out’ but he really did put some on a container and gave it to me. So far, so good. All he is showing me is green flag despite knowing what and who I am.

CHAPTER 3

It has been a month simula ng kumain ako sa Condo ni Tristan. Simula noon ay hindi pa kami muling nag-kikita pa. But we are text mates and call mates. Kinailangan na niya kasing bumalik sa Hospital na pinagtatrabahuhan niya. I became busy as well because of work dahil sa mga bagong projects ng company.

Tristan is consistent in sending me flowers and coffee every morning. I asked him na hindi na kailangan pa but he did not listen about it. Tristan already cleared his intention about me. He said that he likes me and will pursue me. Pumayag naman ako. He knew I was a transwoman from the beginning, yet he stayed.

We are in the stage of getting to know each other.

Nasa labas ako ngayon with Trisha. Nasa coffee shop kami na pagmamay-ari niya. Pinapabasa ko sa kaniya ang palitan ng mensahe namin ni Tristan. Just like what we did habang nililigawan siya ni Cristopher or Tope, ang asawa niya.

“Yie! Go na teh! Feel ko daks ’to! Magaling ’to mangalikot kasi doctor!” saad nito na nag-patawa sa akin.

“Tigilan mo nga iyan, Trisha! Naririnig ka ng mga employees mo oh!” saad ko naman dito.

“Ligawan pa, pwede namang diretso kama na!” pabirong saad nito. I am just laughing to her words. Talagang pranka itong best friend ko.

“But on the otherhand, i-sure mo munang hindi siya tulad ng mga naging ex mo! Nako, puputulin ko talaga ang titi niyan! Kahit na mag-selos pa ang asawa ko.” She joked.

“Yeah, I know.”

Bigla naman siyang sumeryoso.

“Ano ng nangyari sa ex mo? May balita ka pa ba?”

“Wala na, the last time I heard about him ay nasa mental hospital pa siya. Yaan na natin ’yun.”

“Kung ako lang, kinasuhan ko talaga yung gagong ’yun. Naiinis pa din talaga ako kahit ilang taon na ang lumipas pag naalala ko ’yung hayop na ’yun! He almost killed you!” saad nito at batid mo talaga ang galit niya dito.

I partly blamed myself sa nangyari sa ex boyfriend ko. I haven’t able to help him revive himself. Pero paano mo nga ba tutulungan ang isang taong ayaw naman tulungan ang sarili niya? I tried. I really do. Saksi ang Diyos sa lahat ng mga ginawa ko para sa taong ’yun.

I have moved on. And he is already part of my past. I just hope na this time, ay tinutulungan niya na ang sarili niya.

Napatingin ako sa ilang lata ng alak na nakalapag sa baba ng sofa ko. I already drunked five cans of beer. Nararamdaman ko na din ang tama nito. I am not a heavy drinker before, but I became when it became my coping mechanism. Minsan lang naman ako umiinom, occasionally, at kapag I feel something on my chest.

I was about to drink another can ng biglang tumunog ang doorbell ng condo ko.

“Sino kaya ’yun?” Kausap ko sa aking sarili. I wasn’t expecting any visitor today kaya baka employee lang ng building na ito.

But as soon as I see the monitor ay nagulat ako sa taong nasa harap ng pintuan ko. I immediately open the door.

“Hey, why are you here?” tanong ko agad.

“Hindi mo man lang ba ako papapasukin? Masama ang uminom mag-isa. I should join you.” Nakangiting saad nito. At itinaas ang kamay niya. He bought some canned beer and pulutan.

Halatang galing pa siyang Hospital. He is wearing a long sleeve without a necktie.

“Come in.” saad ko at pinapasok siya. We went to the sala. At umupo naman din siya sa tabi ko.

“Dapat nagpahinga ka na lang.”

“Pwede naman akong magpahinga habang umiinom ’di ba?” saad niya at nag-bukas ng beer. We were just drinking quietly habang nanood ng palabas sa television.

“You really like kids, huh?” tanong niya sa akin.

“Yeah. I love them.” Saad ko habang nakatingin sa mga bata. The return of Superman. A reality show from Korea.

“Wow. Ang ganda.” Komento ko sa tanawin na pinapakita sa harapan namin.

“Yeah, beautiful indeed.” Saad nito. But as I look at him ay nakatingin ito sa akin. Kaagad ko naman naramdaman ang pamumula ng mukha ko, iniwas ko ang tingin ko sa kaniya but I could still feel his stares. I could feel my own heat. I feel hot. Literally and figuratively at sabayan mo pa ang tama ng alak.

Habang nanonood ay naramdaman ko ang kamay niya sa kamay ko. His hand is soft but bigger than mine. Hinayaan ko lang siya dahil gusto ko ang init na nag-mumula dito.

“Wanna sleep with me?” I asked without hesitation. Hindi ko alam kung bakit ’yun ang lumabas sa labi ko as soon as I look at him again.

He stared at me intently. And so do I. Ipinikit ko ang mga mata ko ng maramdaman ang labi niya sa aking labi. His lips is smooth too. It started with a peck. Tumayo siya mula sa kinauupuan niya ng hindi pinuputol ang aming halikan. He was able to enter his tongue on me at kaagad ko namang nalasahan ang alak mula sa labi niya.

It’s hot. I wanted him to undress me. Inilagay ko ang dalawang kamay ko sa batok niya.

“Let’s go to your room.” Putol niya sa halikan namin at muling binalik ang labi niya sa akin. Ginawa ko namang chance ’yun upang lumanghap ng hangin. Itinuro ko ang aking kwarto. He held my thighs gently at binuhat ako. Hindi man lang siya nahirapang gawin ang bagay na ’yun.

“Wait.” Saad ko at mahina siyang tinulak. Inabot ko ang remote ng aking TV at pinatay ito. Sayang kuryente.

Muli ko namang binalik ang labi ko sa kaniya. We were just kissing passionately. Buhat-buhat niya akong dinala sa aking kwarto and as soon as we enter my room ay inilapag niya ako sa kama. He started devouring my neck and planted small kisses on it.

“Sweet.” Komento niya. He go back again with my lips. And the fight started to begin. I am just going with the flow at pinapantayan ko ang paraan ng pag-halik niya. Nakalapat na ang katawan ko sa kama at nasa ibabaw ko naman siya. Nakatungkod ang kamay niya sa kabilang parte ng higaan.

“Are you sure about it?” tanong niya sa akin.

“Yeah, go on.” Malambing na saad ko. We started undressing each other at doon na nag-simula ang totoong laban. We had sex with the consent of each other.

Pag-gising ko ay wala na si Tristan sa tabi ko. Napadaing na lamang ako ng maramdaman ang sakit ng ibabang bahagi ng katawan ko. I am wearing a shirt and an underwear. He cleaned me dahil hindi din malagkit ang pakiramdam ko. Gosh, wala naman akong pinagsisisihan sa nangyari kagabi dahil ginusto ko ’yun. I had no sex for years and there he came. We had sex with the consent of each other.

He is massive down there. I expect that he is just like my exes, but I am wrong. He is way bigger than then. I don’t know if it’s just me, but there is something in his eyes. Habang ginagawa namin ’yun. But anyways, hindi ko na nabilang pa kung ilang beses namin yung ginawa but all I can say is that he has the stamina, the body, the energy, everything that you could ask for man. He is skilled as well. At totoo nga ang sinabi ni Trish, he is skilled. Very skilled.

Napaupo ako sa higaan ko to find my phone but a piece of note caught my attention.

“Eat breakfast and rest, Rain. I’ll cook breakfast for you. Take care, darling.” Napangiti ako.

Nang makita ko ang cellphone ko ay kaagad akong napangiti na may mga message din siya doon. Masama na talaga ito, napapangiti na niya ako.

Binasa ko ang mga mensahe niya at tsaka nagpaalam kay Myla na hindi ako makakapasok ngayong araw. Uuwi din naman ako kina mama bukas kaya mas okay na sigurong mag-pahinga muna ako today. I took pain killer dahil medyo masakit talaga. Para akong virgin na lumaban kagabi kahit hindi naman na talaga. Alam kong matanda na ako, but I hope I am doing the right choices.

Pagdating ng hapon ay napagpasiyahan kong pumunta sa bahay nila Trisha. I told him what happened but of course, hindi detailed. Masiyado lang talaga kaming bukas sa isa’t isa.

“I miss you too, baby.” Saad ko sa limang taong gulang na babae na anak ni Trisha. Si Trina.

“Napakagandang bata, manang-mana sa tatay.” Saad ko habang inaayos ang buhok ni Trina.

“Hoy! Sa akin nag-mana iyan! Tingnan mo naman ang fess ko at fess ng anak ko. ‘Di ba, baby?’ tanong naman niya kay Tope, at ngumiti naman ang huli sa kaniya. Ewww. Char.

“Anyways, dito ka na mag dinner, Rain. Nag-pahanda si Tope ng madami dahil nandito ka.” Saad ni Trisha.

“At alam kong kailangan mo ng lakas.” Malokong sabi nito na sinamaan ko naman ng tingin dahil nandito ang asawa niya at anak niya.

Gaya nga ng sinabi ni Trisha. Ay sa kanila ako kumain. Tristan on the other hand, keep asking kung okay lang daw ba ako. Na sinasagot ko naman.

Nasa pool kami ni Trisha at nagkekwentuhan.

“Do you like him na ba?” She asked.

“I think so. Ako pa nga nag nag-aya ’di ba?”

“How long?” tanong niya.

“Anong how long?” tanong ko naman kahit alam ko na ang tinutukoy niya.

“Yung titi niya malamang.”

“Parang walang asawa, Trisha ah.” Natatawang saad ko.

“Mahaba. Maugat. Mataba. Lahat ng ‘M’ nasa kaniya.” Sagot ko!

Napatili naman siya.

“Panalo! Panalo ka naman sa layf bess! Siguraduhin mo lang hindi iyan Manloloko, hindi Makakabuntis ng iba, at hindi Mang-aabuso ah! Nako talaga bess, lintik lang ang walang ganti.” Saad niya na ikinailing ko.

Nang lumalim na ang gabi ay napag-pasiyahan ko ng umuwi. At nagulat pa ako ng may lalaki sa harap ng condo ko. And it was Tristan.

“Hey, Tristan!” agaw atensiyon ko sa kaniya. Dahil patuloy lang siya sap ag-pindot ng doorbell.

“Rain,” saad niya. “Where did you go? Akala ko nasa loob ka at may masama ng nangyari sayo.”

“OA, huh! Pumunta lang ako kila Trisha.” Saad ko.

He checks me from head to toe. “Hindi na ba masakit?” Tanong niya at kaagad kong tinapik ang balikat niya habang nailing.

“Tristan naman! Halika na nga sa loob.” Natatawang saad ko.

“Bat ka pala napapunta ulit?”

“Can I sleep here again?” He asked. At kaagad nag-salubong ang kilay ko. Did he mean that he wanted to sleep with me again? Have sex?

“No, not that. I just wanted to stay over with you tonight. I will cook for you again kung hindi ka pa kumakain. Kumain ka na ba?” He asked.

“Oo, kumain na ako. Ikaw ba? Halika nga doon tayo sa sala.” Saad ko at nag-tungo sa sala.

“Hmm. I had bread kanina. Actually, medyo gutom ako ngayon.” Saad niya. Nahihiyang saad niya.

“Wait, let me cook for you. Nang matikman mo naman ako este ang luto ko.” Saad ko. At kaagad naman siyang napangiti.

I went to the kitchen and started preparing. I decided to cook for him a sinigang. Mabuti na lang ay madami pa ang stock ko sa bahay.

“Go on, kumain ka na. Busog pa ako.” Saad ko at nakangiti naman siyang sumunod. Nakatingin lamang siya habang nag-luluto ko. Para bang matagal kaming hindi nag-kita sa paraan niya ng pag-tingin habang nag-luluto kami.

“Para namang ang tagal nating ’di nagkita.” Saad ko. Dahil batid ko ang emosyon sa mga mata niya.

“I don’t know. I just miss you. I miss you every day.” Saad niya. It sounds so sincere na nagpangiti sa akin.

After niyang kumain ay gaya ng napag-usapan ay matutulog lang kami. Ano ba ’yan. Char. Kidding aside, he just stared at me habang nakahiga kami sa kama. Hindi ko namalayan ang oras at tuluyan na din akong ginapo ng antok.

Kinaumagahan, there is a note again.

“I cooked breakfast for you, darling. Keep safe and eat well.” Napangiti ako. Hindi ko pala nasabi sa kaniyang mawawala ako sa condo ng dalawang araw. Maybe I’ll just text him dahil baka bigla na naman siyang pumunta na wala ako.

CHAPTER 4

Nakangiti ako habang nakikipag habulan si Tristan sa mga bata dito sa bahay ampunan. He really adore kids as much as I do. Napapatawa pa ako sa tuwing siya ang nagiging taya ng laro nila. What a good old guy. Hindi mo mahahalata na 37 na siya dahil maliksi pa din ito. He is full of life and joy.

“Are you in a relationship with him, Hija?” nagulat ako sa naging tanong ni Mother Tess, isa sa mga madre sa kumbento. Napangiti lang ako.

“Ngayon lang nag-dala si Tristan ng nobya niya dito. At hindi ko din in-expect na ikaw ’yun.” Saad nito sa akin. Nakapunta na din ako dito, tatlong beses, kung hindi ako nagkakamali.

“Actually po, wala pa po kaming label ni Tristan.” Honest na saad ko. Which is true. It has been 5 months simula ng magkakilala kami. Hindi ko alam kung kalian niya ba ulit ako tatanungin. Or kami na simula ng may nangyari sa amin? I don’t know. But one thing I knew, we do things na tanging magkarelasyon lang ang nakakagawa.

“I won’t go deeper, Hija. Pero alam kong nasa tamang edad na kayo at alam niyo ang mga desisyon na ginagawa niyo sa buhay.” Nakangiting saad ni Mother Tess.

“Opo.” Sagot ko naman at muli ng ibinalik ang atensiyon ko sa kanila. After makipag-habulan ni Tristan sa mga bata ay lumapit ito sa akin. Pinatalikod ko siya at pinunasan ang pawis sa likod niya.

“Yieeeee. Si Papa Tristan may jowa na!” tukso sa kaniya ng mga bata. Na nagpangiti sa akin.

“Mama na po ba namin siya?” Tanong naman ng isang bata.

Tumingin sa akin si Tristan.

“Hindi pa nga ako sinasagot ng Mama niyo eh.” Saad nito na nagpatambol ng dibdib ko.

“Nag-tanong ka ba?” saad ko naman sa kaniya. Ngumisi ito sa akin. At inilapit ang uli niya sa tenga ko.

“Are we in a relationship na ba, Miss Rain?” Bulong nito pero nginitian ko lang siya at lumapit sa isang bata na basa din ng pawis ang likod.

“Hey, hindi mo pa ako sinasagot ah.”

“Pag-iisipan ko pa.” Nakangising saad ko.

“Okay, baby.” Bulong na saad niya at hinawakan ang bewang ko.

“Calm down, Tristan.” Saad ko. Nagmamadali kami ngayon pabalik ng metro dahil nakatanggap si Tristan ng tawag mula sa Hospital. I think there is an emergency and kailangan siya doon.

“Wait for me here, okay? Mabilis lang ’to.” Saad niya at tumango naman ako. He kisses me on my forehead.

Lumipas ang ilang minute at hindi pa din siya nakakabalik. I had to take a pee kaya lumabas ako ng kotse niya. I went to the hospital building. Habang papasok ay may nakabangga akong matandang babae.

“Sorry po.” Paumanhin ko habang inaayos ang mga papel na nalaglag niya.

“Napatingin ako sa babae at sakto naman din ang pag-tama ng mata niya sa akin.

“Carol? Anak ko.” gulat na saad niya at tila ba maiiyak na ito. Inabot ng kamay niya ang mukha ko.

“Po? Sorry po, baka po nag-kakamali po kayo, Ma’am. Rain po ang pangalan ko.” Saad ko.

Pinikit niya ang mata at iniling ang ulo niya. Binawi nito ang kamay niya sa akin.

“Pasensiya ka na, Hija. Hindi ako nakatingin sa daan.”

“Sorry din po. Sige po, mauuna na po ako.” Paalam ko dahil hindi ko na talaga kayang tiisin pa ang pantog ko. Baka namalikmata siguro ang matanda.

“Where are you? Rain? Nasaa ka? Pupuntahan kita diyan.” Sunod-sunod na saad ni Tristan.

“Calm down, Tris. Nag-CR lang ako. Pabalik na din ako.” Saad ko.

Tumingin ako sa salamin at inayos ang suot ko at lumabas na ng CR.

“Hey, let’s go.” Nagulat ako na pag-labas ko ng CR ay nandito na si Tristan.

“You look tired. What happened?” Tanong ko at pinunasan ang namuong pawis sa noo niya.

“Nothing. My patient had attacks kaya kinailangan ako. Pero okay na ngayon.” Saad niya at nginitian ako.

“Okay, tara na.” Mabilis ang naging pag-lalakad namin sa hindi ko malamang dahilan.

Nang maihatid ako ni Tristan sa Condo ay kaagad din siyang bumalik ng Hospital. He planted kissed on my lips at saka tuluyang umalis.

As the elevator was about to close ay may kamay na pumigil dito. The guy went to the elevator with me. Kaming dalawa lang sa elevator. He is wearing a jacket at hindi ko nakita ang mukha niya dahil nakasuot din ito ng mask. 6th floor. Pag-bukas ng elevator ay bumaba ito sa 6th floor ng building. Nagulat pa ako ng bigla itong tumingin sa akin. Nakatingin lang siya sa akin at ganoon din ako sa kaniya.

“What? Do you need anything, sir?” I ask. Pero hindi niya ako sinagot at tuluyan ng sumara ang elevator.

“Weird.”

Habang nakahiga sa kama ay tiningnan ko ang text mula sa unknown number.

‘You better open your eyes,’- Unknown Number.

Ha? Open your eyes? Eh bukas na bukas nga ang mata ko. Baka na wrong sent lang.

“We had a raise on our sales for consecutive months, guys. Congratulations, and thank you for your hard work.” Saad ko.

“Let’s have a team dinner later. It’s company’s treat.” Saad ko at nagpalakpakan naman sila. And as I promised, ng mag-sara kami ng store ay pumunta kami sa isang Korean pub upang mag-celebrate. Nasa 10 kami ngayon. Habang naghihintay ng dinner ay nag-text sa akin si Tristan.

‘Are you going out with your team? Keep safe, baby.’- Tristan.

“Yeah, you too. Keep safe.” Saad ko.

After our dinner, ay napagpasiyahan ng mga kasama kong uminom sa kalapit na bar ng pub. Hindi naman ito kalayuan kung nasaan ang boutique at pwede din naman akong mag-taxi na lang if ever mapadami ang inom ko.

I texted Tristan na pumunta kami ng Bar. Just to let him know. Habang nagkakasiyahan. Ay nakaramdam ako ng mga matang nakatingin sa akin. I don’t know. Pero nitong mga nakaraang araw ay napapadalas ang ganitong pakiramdam ko pero hinahayaan ko na lang.

Hindi ko na ito pinansin pa at nilagok ang alak na nasa baso ko.

“Miss, pinapabigay po ng isang lalaki doon banda.” Turo ng waiter at kaagad ko namang tiningnan ang direksyon na tinuro niya. Pareho kaming nagulat ng wala na ang tinutukoy niya.

“Thank you.” Saad ko na lang at kinuha ang inumin. But ofcourse, hindi ko iyon tinanggap at isinantabi na lang.

Medyo naramdaman ko na ang hilo kaya tumigil na ako sa pag-inom. Ang mga kasama ko naman ay nag-tuloy lang. A guy who is wearing a hoodie and a mask suddenly bump into me as I went to the comfort room.

“Sorry.” Saad ko pero hindi ito sumagot at nag-patuloy lang sa lakad. Hinayaan ko na lamang ito at pumunta na ng CR. Inayos ko ang buhok ko at nag-retouch ng make up. It’s weird, dahil para bang may mali. Hindi ko alam kung ano, pero bigla akong nakaramdam ng kaba.

Pag-labas ko ay nag-aya na ako sa mga kasamahan ko na umalis. Hindi pa man kami nakakalabas ng bar ay tiningnan ko ang isang bahagi ng bar kung saan nakita ko ang lalaking naka bunggo sa akin kanina. He is looking in my direction clearly.

Minadali ko ang pag-labas. Nag-hiwalay kami ng mga kasama ko. Dahil medyo nawala na ang tama ng alak sa akin ay napag-pasiyahan ko na lamang na puntahan ang kotse ko. Pero tila ba may sumusunod sa akin. Binilisan ko ang lakad ko. Ilang gusali lang naman ay nandoon na nakapark ang sasakyan ko.

I was about to open my car ng biglang may humawak sa braso ko.

“Rain.”

Gulat akong tumingin sa lalaking humawak sa akin at kaagad naman akong napahinga ng malalim ng makita si Tristan.

“I thought you were drunk. Okay ka lang ba? You look scared.” Saad ni Tristan sa akin at tumingin sa paligid. Tumango naman ako.

“Ihahatid na kita.” Saad niya at pumayag naman ako. Ginamit namin ang sasakyan ko at ipapakuha na lang daw niya ang kaniya.

Habang nasa biyahe ay iniisip ko pa din ang nagyari kanina. Alam kong may nakasunod sa akin. Pero hindi ko alam kung sino ’yun.

“Are you sure, okay ka lang?” Tanong ni Tristan.

“Yeah, I’m okay. Medyo nahihilo lang.” saad ko. He held my hand and caressed it. Ngumiti naman ako. Pinapakalma niya ako.

Pag-dating namin sa condo ko ay nag-paalam si Tristan dahil kailangan niya pang bumalik sa Hospital. Sabi niya ay sinigurado niya lang na okay ako kaya pumunta siya sa building ng boutique namin. Mabuti daw ay nakita niya ako na papalakad patungo sa car ko.

Hindi ko alam kung epekto lang ng alak ang nangyari kanina, pero ngayon ko lang naman naranasan ang mga bagay na ’yun. Matapos kong mag-linis ng katawan ng mahigit isang oras ay naabutan ko si Tristan na nakaabang sa akin sa kama.

“Hey, pumasok na ako dahil dito ako matutulog. Hehe. Naligo na din ako sa kabilang kwarto.” Saad niya. Tumango naman ako dahil madalas naman siyang pumunta na sa bahay na sinusurpresa ako. Yeah, he already knows the code of my condo. Wala namang nawawala, kidding. I trust him.

Tinapik niya ang kaliwang bahagi ng kama. After kong tuyuin ang buhok ko ay tumabi ako sa kaniya. Ginawa kong unan ang kaniyang braso habang nakayakap si Tristan sa akin.

“You know, kanina. Habang papunta ako sa car ko, I felt na may sumusunod sa akin.” Biglang saad ko.

“Really? Bakit ngayon mo lang sinabi?” Kita ko ang gulat sa kaniya.

“Pero baka dala lang ng kalasingan. Hayaan mo na.” saad ko sa kaniya. Pero sa tingin ko ay pinagtuunan niya pa din ’yun ng pansin. We just cuddled on the bed hanggang sa makatulog kami parehas.

Nagulat pa ako na pag-mulat ko ng mata ko ay nakahiga pa din si Tristan sa aking kama. Madalas kasi ay umaalis na siya ng mga ganitong oras upang pumunta ng Hospital.

He kisses my lips and my forehead na ikinangiti ko.

“Let’s just cuddle all day.” Saad niya habang nakapikit pa din ang mga mata niya.

Tumango naman ako at mas sumiksik pa sa gawi niya.

“Wanna go on a vacation with me?” He suddenly asked.

“Me and my friends will meet this weekend sa isang resort sa Pangasinan. I want you to meet them sana if okay lang sayo, baby.” Saad niya.

“Hmm. Okay lang. Sasama ako.” I hoarsely replied at him. Kaagad namang lumawak ang ngiti niya.

“Promise?”

“Yeah, I will go with you.”

He kissed me again at niyakap ako ng mahigpit.

As we both agreed ng dumating ang weekend ay sumama ako kay Tristan on meeting with his friends. May kaunting kaba akong naramdaman. What if there is a homophobic among his friends.

“Hey, don’t be nervous, baby. I’m here.” Saad niya at pinisil ang kamay ko na hawak niya. Ngumiti naman ako. We are in his car papunta ng Pangasinan. Sa isang beach resort kami tutungo. It has been 2 hours simula ng bumiyahe kami.

“They will like you for sure.” Saad niya at malambing na ngumiti sa akin.

Tumango naman ako. “Wanna sleep? Galing ka pang hospital kanina. Ako muna ang mag-drive.“saad ko sa kaniya.

“Nah, you rest, Rain. Gigisingin na lang kita pag nandoon na tayo.” Saad niya at nagpatuloy na sa pagmamaneho. Hindi naman ako makatulopg dahil kumpleto ang tulog ko.

Nang makalahati na naman ang aming destinasyon ay nag stop over muna kami sa isang convenient store. We bought snacks and eat a heavy meal. Maaga kasi kaming umalis kanina kaya hindi na kami nakapag-luto.

Halata ang pag-hanga sa mga mata ng cashier ng makita si Tristan. Napailing na lang ako. Sanay na ako sa mga babae na madalas na papatitig sa kaniya. Who wouldn’t? He is indeed a handsome guy. Daks pa. Ems.

I bought some new pairs of swimsuits yesterday. Sinamahan ako ni Trisha and we went to a salon for my hair and nails. Ganoon din siya. Nagpapaganda para daw masundan na ang anak nila. As if may matres ang best friend ko. They had Trina through surrogacy. But from what I have heard, it was mixed of their sperms. I don’t know how it happened, but I know it is possible through science and advanced medicinal practices.

“Excuse me, Miss. Ahm. Do you know where’s the comfort room?” saad ng lalaki sa akin. Nasa tapat ako ng kotse ni Tristan habang hinihintay siya.

“Ahm. I think there!” turu ko naman sa likod na bahagi ng convenience store.

“Thank you, Miss. Ahm, are you with someone?” He asked. There is something he wanted to asked pa pero hindi niya na nagawa ng dumating si Tristan.

“Ahm. Thank you, again.” Mabilis na saad at tuluyan ng umalis.

“You should not talk to strangers like that. They might fall for you at first sight.” Saad nito ng nakangisi.

“Bolero.” Komento ko naman. He opened the passenger seat of his car para sa akin. At mabilis na siyang sumakay sa driver seat.

“I am not. With that beauty of yours, I bet they are envious of me.” He said and then winked at me na nagpatawa sa akin.

“I love that, confident huh.” Saad ko. Napangiti din siya. After we settle ay kaagad na niyang pinaandar ang sasakyan. I hope his friends will like me.

CHAPTER 5

“You, okay?” He asked. Tumango naman ako. Tiningnan ko ang reflection ko sa salamin. I look good, I know, pero hindi ko lang talaga maiwasan na hindi mag-alala. Lumabas siya ng sasakyan at binuksan ang pintuan kung nasaan ako.

“Come on. I’m sure they are inside.” Nasa isang resort kami na pag-mamayari ng kaibigan ni Tristan. Inilahad niya ang kamay ko at kaagad ko namang hinawakan ito.

I immediately calm as soon as he holds my hand. Kinuha niya ang gamit namin sa likod ng sasakyan at binuhat ito. Nag-lakad kami patungo sa isang malaking Villa. Sabi ni Tristan ay nasa kabilang bahagi daw nito ang dagat at pool area ng resort.

As soon as we enter the Villa ay rinig kaagad namin ang boses ng mga tao mula sa loob.

“Hey, guys!” bati ni Tristan. As soon as we enter the room. Lahat ng atensiyon nila ay na punta sa amin. They all look at me at hindi ko maipaliwanag ang mga tingin na ipinupukol nila sa amin. Is it because I am trans?

I suddenly felt a warm hug from a woman I had just met.

“Ca-” She was about to say it ng hawakan siya ni Tristan sa braso.

“Hey, Rhea! It’s Rain.” Saad ni Tristan. At sinundan niya ito ng awkward na tawa.

“Nangyayakap talaga iyan sir Rhea.” Singit naman ng isang lalaki na sa tingin ko ay kasing edad lang din namin.

“I am Migz by the way, Rhea’s husband,” Nakangiting saad nito at inabot ang kamay niya sa akin. Ganon din ang ginawa ng iba. We are all 10 inside this Villa and I already knew Tristan’s Friends. Rhea and Migz. Cindy and Rigo. Thea and Carl. At ang dalawa pa nilang kaibigan na single, Zion and Alvin.

“Sorry about earlier. I just like hugging people.” saad ni Rhea at nginitian ko naman siya.

“It’s okay.” Saad ko naman sa kaniya. Nasa kitchen ako kasama sina Cindy, Thea, at Rhea. We are preparing for lunch already.

“You really look pretty. Nakakainlove ang mukha mo, Rain.” Saad ni Cindy. Halos lahat sila ay panay ang titig sa akin. Ganoon na ba talaga ako kaganda?

“Bolera.” Nakangiting saad ko.

“No! I am telling the truth! Kaya pala nabihag mo ang isang Tristan eh.” Saad nila.

“I am actually a trans.” Saad ko.

“Really?” Saad ni Thea. Kita ko ang gulat sa mukha nilang tatlo.

“Yeah, I really am.”

Tila ba hindi sila makapaniwala kaya napatawa na lang ako.

“Ang ganda mo, super!” saad ni Cindy sa akin kaya napapangiti na lang ako.

“Is it okay with you guys?”

“Okay about what?” Takang tanong ni Cindy.

“That I am trans?” tanong ko.

“Ano ka ba! Hindi ka na dapat mag-tanong dahil bet na bet ka namin for Tristan. Kayo na ba?” Cindy asked.

“Not yet but were getting there.” Nakangiting saad ko.

“Yieee. Mukhang in love ka na kay Doc Tris ah.” Saad naman ni Thea. Napapangiti lang ako. Si Rhea ay nakatingin pa din sa akin habang nakangiti pero tila ba may lungkot sa kaniyang mga mata.

Nagpatuloy lang kami sa pagkekwentuhan at nalaman ko na lahat sila ay may anak na. Dalawa ang anak nila Rhea at Migs, Isa ang anak nila Cindy at Rigo, dalawa din ang anak nila Thea at Carl. Si Zion at Alvin naman ay parehas na single. Pero si Zion ay may anak na din na isa. I didn’t get too much details about it. But yeah, Tristan’s friend are all welcoming. Yumakap pa nga sa akin ’di ba?

“So, kalian ang kasal?” Para akong nasamid ng bigla yung tanungin ni Rigo. Kaagad na hinimas ni Tristan ang likod ko at inabutan ako ng tubig.

“Stop teasing them, Rigs. Wag niyo nga iyang i-invite sa wedding niyo.” Saad naman ni Migz na kinatawa ng mga nasa mesa.

“As soon as I propose to my baby.” Saad ni Tristan pero tanging ako lang ang nakarinig nun. I smiled.

Nagpatuloy pa ang biruan sa mesa.

“Hays, akala namin tatanda ng binata iyan si Tristan kasama itong sina Zion at Alvin eh. Mabuti na lang at dumating ka.” Saad ni Migz sa akin. Napangiti naman ako.

Busy ang lahat sa pag-kain pero may mga matang nakatitig sa akin bukod kay Tristan. Si Alvin. He is looking at me with unknown emotions. At kapag tumitingin naman ako sa kaniya ay binibigyan niya ako ng malungkot na ngiti. What’s happening to him? Or weird lang talaga ang ibang kaibigan ni Tristan?

Alvin somehow looks familiar pero hindi ko matandaan kung saan ko siya nakita. Satingin ko naman ay hindi pa kami nag-memeet before this day came. Pero ang pinagtataka ko talaga ay ang ibang kinikilos ng mga Kaibigan ni Tristan. No questions on how they treat me naman kasi they all welcome me with open arms. Nagtataka lang talaga ako dahil madalas ay nahuhuli ko silang nakatingin sa akin ng may kakaibang emosyon sa kanilang mga mata.

May kadiliman na ang kalangitan at nasa labas kami ng Villa. The girls and the boys decided to have a separate drink outside. Okay naman na sa akin na iwan ako ni Tristan dahil magaan naman ang loob ko sa mga girls.

Nakasukbit ang kamay ni Rhea sa akin habang nakapabilog kami sa Bon fire na ginawa ng boys kanina lamang.

“You really okay, here?” Nagulat ako ng nasa likod ko na naman pala si Tristan.

“Para namang may gagawin kami kay Rain, Tristan.” Saad ni Cindy dito.

Tristan caressed my back at nginitian ko naman siya.

“Possessive ah.” Saad naman ni Rhea na kinatawa namin.

“Tell me if you need anything, okay? Doon lang ako kila Migz.” Saad niya at tuluyan na siyang bumalik sa mga boys.

“What if maligo tayo sa dagat ngayon?” Tanong ni Cindy sa amin. Kanina pa kami umiinom pero hindi naman ganoon kalakas ang alak na iniinom namin.

“Hmmm. Pwede? Hayaan na lang natin ang boys na mag-inuman.” Sangayon naman ni Thea.

“Kayo?”

“Go ako diyan.” Sagot naman ni Rhea.

“I am in too.” Saad ko.

“Tara! Let’s wear our swimsuits. May baon ka ba Rain? I could lend you some if wala. I bought new extra pairs.”

“Thank you, Cindy. Meroon akong dala, nasa bag.” Saad ko naman. Gaya ng napag-kasunduan ay nag-palit kami ng mga swimwear. Hindi pa naman gaanong malalim ang gabi pero okay na din ito para hindi gaanong maraming tao sa dagat.

Pumunta ako sa silid namin ni Tristan at doon nag-palit ng swim wear na binili namin ni Trisha. It’s a red two-piece swim suit. May shape naman ako and all. Kaya medyo confident akong humarap sa iba na ganito ang suot ko. Itinali ko ang buhok ko at hinayaan ang kakaunting piraso sa aking noo. I smiled at my reflection in the mirror.

Nang tawagin na ako nina Cindy ay kaagad kong sinuot ang itim na roba na pares ng suot ko. As I went out ay nakabihis na din sina Rhea. Just like me, ay naka-suot din sila ng roba. Sa pag-labas namin ay kaagad naming napukaw ang atensiyon nila Tristan. He stared at me at kaagad ko namang hinigpitan ang yakap ko sa aking roba.

He manly winked at me na ikinangiti ko.

“Where are you going, girls? Tanong ni Migz.

“Obviously, maliligo sa dagat hon. Ano ba ’yan. Tara na girls.” Natawa naman sina Cindy at Thea. I waive at Tristan. And he just smiled at me. Nang makarating kami sa dagat ay kaagad akong napangiti sa ganda ng resort. There are lights around the place but what caught my attention the most ay yung dagat na makikita ang repleksiyon ng buwan.

The girls started to remove their robes at inilapag ang roba nila sa beach chair. Ganoon din ang ginawa ko. They are all in shape as well.

Cindy is wearing a neon green one-piece swim suit. Samantalang si Rhea at Thea naman ay naka suot din ng Two-piece swim suit, Rhea is in pink while Thea is in black.

“Grabe, ang gaganda natin.” Puri ni Thea sa aming apat. Pag-hubad ng roba ay kaagad naman kaming tumungo sa dagat. Pero hindi pa man nakakalipas ang limang minuto ay dumating na sina Tristan na tanging mga board short lang ang suot.

Tristan waived at me and he immediately went to the beach. May iilang tao sa beach pero nasa kalayuan sila banda. As he went near me ay kaagad kong naramdaman ang yakap niya sa katawan ko.

“You look so stunning as always.” He hoarsely said. Kaagad kong naamoy ang alak sa hininga niya. But it still smells good ah. Tristan knows his limit lalo na at doctor siya.

“Paepal naman kayo!” saad ni Cindy kay Rigo na tinawanan lang ng asawa niya. May kakaunting alon ang dagat pero hindi naman ito kalakasan.

“Did you missed me, baby?” saad ni Tristan sa akin. Nakayakap siya sa akin. Habang nakaharap kami sa buwan. I could feel his bulge on my back dala na siguro ng alak kaya nakakaramdam din ako ng init. We haven’t had sex for a while. Mga isang linggo na din ata.

“We are always together, Tris.” Saad ko sa kaniya.

“Do you love here?” He asked.

“Yeah, I love it.” Sagot ko naman. I could feel his hot breath on my neck.

“Hey, grabe naman kayo sa amin. By pair pala dapat pag naliligo sa dagat. Alangan mag pair kami ni Alvin?” Saad ni Zion na kaagad namang tinawanan ng lahat. Naging tampulan sila ng tukso dahil pwede naman daw na sila na lang ni Alvin ang pair since parehas naman silang single.

“Did you drink a lot?” tanong ko kay Tristan. Umiling naman ito.

“Konti lang.” And he also gestured it with his fingers.

“Talaga lang ah.” Saad ko naman.

“Baby, I missed you. I want you.” Saad niya at naramdaman ko ang kamay niya sa bewang ko.

“Your friends are here. Wanna go inside?” tanong ko sa kaniya. Tumango naman ito.

“Hey, saan kayo pupunta?” Tanong ni Zion sa amin.

“Let them be, Zion. Inggit ka lang eh.” Natatawang saad naman ni Migz. I waived my hands to the girls na ginantihan naman nila.

‘Good luck!’ Cindy mouthed.

“Let’s be official, Rain.” Nagulat ako sa biglang pag-seryoso ni Tristan pagkapasok namin ng kwarto.

“What do you mean?”

“Let’s make it official. Can we be?” Tanong ni Tristan. Hindi ko naman siya sinagot but rather. I snake my hands on his neck and put my lips on his. Naramdaman ko ang pag-ngiti niya. Moments after ay mas lumalim pa ang aming halikan. And it ended us both naked in the bed.

“I wanna take a shower.” Saad ko at akmang tatayo na ng buhatin ako ni Tristan.

“Let’s take a shower together.” Saad nito at gaya ng inaasahan ko. We make out again sa CR ng kwarto namin. After on the bathroom, ay isa pa ulit sa kama. Hanggang sa hindi ko na namalayan ang oras at nakatulog na kami pareahas ng dahil sa pagod.

Suot ko ang malaking shirt ni Tristan ng bumaba ako sa kusina. Pero bago pa man ako makapasok ay narinig ko na ang dalawang pamilyar na tinig.

“No, I am not mad at her. Naiinis lang ako dahil nandito tayo habang-”

“Shhh. Hon, tahana. Hintayin na lang natin ang mga susunod na hakbang niya.”

“Hanggang kalian, Migz? Hanggang kalian? Tristan should have told her in the first place!” saad ni Rhea. I don’t mean to gossip pero satingin ko ay ako ang tinutukoy nila.

“Naawa ako sa tao. She looks clueless. He just sees her wife on her! That’s it! Mali yung ginagawa ng kaibigan natin!”

“Hindi dapat natin siyang pangunahan, alam mo namang namomoroblema din ’yun sa a-” I wasn’t able to hear it ng masagi ko ang malaking vase na nasa gilid ko.

Kita ko ang pag-kataranta ng mag-asawa at ang pag-punas ng luha ni Rhea.

“Hey, Rain. Ahm, do you need anything?” tanong ni Migz sa akin.

“Kukuha lang akong tubig.” Saad ko at dumiretso na sa ref at kumuha ng baso. After kong uminom ay batid ko ang mga titig nila sa akin.

“You, okay? Rhea?” Hindi ko na napigilan pang tanungin siya.

“Yeah, yeah. Okay lang ako.” Nakangiting saad naman nito at ginantihan ko na lang din. Kaagad naman akong nag-paalam ng makakuha na ako ng tubig. I went upstairs again at doon ko nakita si Tristan na nakahiga at mahimbing na natutulog sa kama. I brush his hair and kiss his forehead.

Are they talking about us? Hindi ko alam, but one thing for sure, marami pa akong hindi nalalaman tungkol kay Tristan. Are my decisions, right?

Naputol ang pag-iisip ko ng tumunog ang cellphone ko. It’s Trisha… Muli akong bumaba upang doon kausapin si Trisha pero hindi ko nakita pa ang mag-asawa sa kusina. I went outside the Villa at umupo sa duyan na nakasabit sa malaking puno.

Natigil ang pag-ring kaya ako na ang tumawag sa kaibigan ko.

“Hey, what’s up? Are you okay? Bat ka napatawag kanina.” I asked.

“R-Rain.” Batid ko na kakagaling lang niya sa pag-iyak.

“I don’t know kung mali lang ako, But I think may kabit si Tope.” Saad niya at kasunod non ang pag-hagulgol niya sa mahinang paraan.

“Hey, calm down, Trisha. Bakit? Bat mo naman naisip iyan?” I asked.

“It’s just that… He is changing, Rain. Hindi ko alam kung kalian nag-simula pero nag-bago siya ng pakikitungo sa akin.”

“Trisha, I will go home mamaya, okay? Diyan ako didiresto sayo. Alam mo naman kung gaano ka kamahal ni Tope. I am sure he won’t do it. Alright? Nasaan ka ba? Nasa labas ka ng bahay niyo? Sa pool?” I asked. Madalas kasi ay naglalagi siya sa pool nila sa tuwing mag-aaway silang mag-asawa.

“Sorry, Rain. Ang aga-aga pero nagdadrama ako sayo.”

“Shh, it’s okay, Trish. Sino pa ba ang mag-dadamayan kung hindi tayong dalawa lang.” Saad ko.

“Thank you, Rain. I miss you.”

Nag-paalam siya na babalik na muna daw siya sa loob ng bahay nila para mag-isip. I felt sad for her, ito ang unang beses na pinaghinalaan ni Trisha si Tope, but I hope it wasn’t true. I really hope it wasn’t.

CHAPTER 6

My day started with a not-so-great events, una ang hindi ko sinasadyang marinig na pag-uusap nila Rhea at Migz na nagpagulo ng aking damdamin at isipan. Sumunod na dito ay ang pag-aakala ni Trisha na may babae si Tope. I don’t know what’s happening pero hindi ako natutuwa.

Nakatingin lang ako sa magandang paligid ng Villa kung nasaan kami ng makarinig ako ng sigawan sa loob. I immediately went inside ng marinig ko ang malakas na sigaw ni Tristan.

“You! Matagal na akong nag-titimpi sayo ah! You keep deciding for us! Yes, may problema ka! Pero tama ba ’tong ginagawa mo?!” sigaw ni Alvin pag-karating ko sa loob.

“You are a coward, Tristan! You are obsessed with the past na pati ang inosenteng tao dinadamay mo!” dugtong pa nito.

“Gago!” sigaw ni Tristan.

Tristan was about to blow a full punch on his friend pero kaagad naman silang naawat nila Migz.

“Tristan, what’s happening?” Tanong ko at hinawakan ang kamay niya. I caressed his hands at alam kong nag-pipigil lang ito. Namumula ang mukha ni Tristan there are Veins on his hands.

Para akong nasa isang lugar na hindi ako pamilyar at walang kaalam-alam sa mga nangyayari.

“Why don’t you tell it to, Rain ah! Or ako ang gusto mong mag-sabi sa kaniya!” Sigaw ni Alvin.

“You are Bullshit, Alvin! Akala mo ba hindi ko alam na may pagtingin ka sa kaniya? Pero pinalampas ko iyon! Ako ang coward. Huh? Pero ako ang pinili.” Sino? Sino ang tinutukoy ni Tristan?

“Kaagad ko ng hinila si Tristan patungong kwarto at nagpatianod naman siya sa akin.

“Ano bang nangyayari, Tristan?” Tanong ko. Pero nagulat ako ng bigla niyang suntukin ang dingding. Kaagad kong nakita ang pag-agos ng dugo sa kamay niya.

“Tristan!” sigaw ko at kaagad ko siyang niyakap.

“Ano bang ginagawa mo?! You hurt yourself!” sigaw ko sa kaniya. Tumingin siya sa akin ng may mga emosyon na hindi ko maipaliwanag. Umiling siya at masuyong hinawakan ang mukha ko.

“I’m sorry, Rain. I’m sorry.” Saad niya at mahigpit akong niyakap. Naramdaman ko ang mga luha niya sa balikat ko. All I want to do right now is to calm him. To be with him.

Nang kumalma na siya ay sinabihan niya akong ayusin na ang mga gamit ko. Inayos niya din ang kaniya. I think uuwi na kami ng maaga ng dahil sa nangyari. Nang maayos na namin ang mga gamit ay nagulat ako sa biglang pag-bukas ng pintuan at ang umiiyak na si Rhea ang pumasok sa loob.

“T-tristan! Gising na siya!” she cried. Kita ko ang pagkabalisa ni Tristan. He suddenly stands up at kinuha ang susi ng sasakyan niya sa Cabinet. Nang tumingin siya sa akin ay bigla niyang hindi malaman kung ano ang gagawin.

He held my hand at kinuha ang mga gamit namin. Hinayaan ko lang siya. I wanted him to explain everything to me, pero alam kong hindi ito ang oras na ’yun. Mabilis kaming nag-tungo sa sasakyan niya. And as soon as we got inside his car ay tanging kaway na lamang ang naiganti ko sa mga kaibigan niya at ganon din sila sa amin.

Hindi ko nakita si Zion at Alvin doon. Tanging sina Rhea, Cindy, Thea, Migz, Rigo at Carl lamang. They smiled at me at ganoon din ang ginawa ko.

‘Sorry.’ Rhea mouthed pero hindi ko alam ang dahilan.

And when the engine starts ay tuluyan na kaming umalis ni Tristan sa resort. I feel like I was alone inside a dome kahit hawak nasa tabi ko lang si Tristan. This is the feeling that I hate the most, but I wanted to understand him. Maybe there are things that he can’t tell me yet. Pero bakit? I have a lot of questions inside my mind na hindi ko magawang mailabas man lang.

Will it be insensitive if I ask him again what’s happening kung ang tanging sagot niya lamang ay patawad? Patawad sa kasalanang hindi ko malaman kung ano at para saan. This day is really not the best day. Isang text pa ang na-receive ko.

‘You really never learn, Rain.’-Unknown number.

I already contacted someone to trace this number pero hindi nila matukoy kung sino. Pero ang mga location points ng may-ari ng number ay malapit lang sa akin. Malapit lang sa condo ko. After almost four hours na biyahe ay binaba ako ni Tristan sa building ng condo ko. He kissed me on the forehead and lips at nag-paalam siya.

Nang pumasok ako sa condo ay laking gulat ko ng bukas ang mga ilaw. As far as I remember ay nakapatay ang lahat ng mga gamit ko bago kami umalis ni Tristan noong nakaraan araw. Dahan-dahan akong nag-lakad patungong sala kung saan naririnig ko ang TV na nakabukas. And as I enter the room, ay kaagad kong nakita si Trisha.

“Trisha!” tawag ko dito. As soon as she saw me ay kaagad tumulo ang luha sa kaniyang mata at humagulgol. I immediately went to her and hugged her.

“Shh. What happened? Trish, calm down. Please.” Saad ko sa kaniya.

Umiiyak pa din siya and she hand me her phone. Kaagad na bumalatay ang gulat sa aking mukha ng makita ko ang litrato ng asawa niya. And Tope is naked with someone on the bed.

“H-hindi ko alam, kung ano ang maling ginawa ko, Rain. Sobrang sakit. Napaka sakit. Hindi ko na alam ang gagawin ko, Rain. Tulungan mo ako.” She cried at kaagad ko naman siyang inalo.

“Shhh, Trish.” Hindi ko na din magawang pigilan pa ang luha ko. My friend doesn’t deserve this. Hindi ko alam kung bakit nagawa ito ni Tope.

“H-hindi ko siya kayang harapin, Rain. Hindi. Hindi ko kaya. We went through a lot at hindi ko alam bakit nagawa niya ’yun!” Iyak pa nito. At tanging pag-alo lang ang nagagawa ko para kay Trish. I cannot say words that would just be one sided. Pero kahit anong mangyari nasa tabi ako ni Trisha.

“Nasaan si Trina?” I asked.

“S-she’s with me. Nasa tabi ng kwarto mo. She’s sleeping.” Saad nito. Sandali kong iniwanan si Trisha at binigyan siya ng tubig. Ng kumalma na siya ay doon niya sinabi sa akin ang lahat. Hindi niya alam kung sino ang nag-send ng pictures na ’yun.

Hindi niya kinompronta ang asawa niya but rather umalis siya sa bahay nila. Nasa trabaho daw si Tope. Hindi ko alam kung tama ba ang naging pasya ni Trisha. But one thing for sure, nasasaktan siya. Unlike me, Trisha has no parents anymore. Tanging ako at sina Tope na lang ang pamilya niya. Tope knows what Trisha has been through. Hindi ko alam bakit niya nagawa ’to sa asawa niya.

I was in the kitchen habang nag-luluto para mag-ina. I keep looking at my phone pero ni text o tawag ay wala pang pinapada si Tristan. It has been hours simula ng maghiwalay kami. Madalim na ang kalangitan at malakas din ang ulan.

“Trish, tatawagin ko lang si Trina para makakain ka na, kailangan mong kumain.” Saad ko pero bago pa man ako makatungo sa silid kung nasaan si Trina ay nagkatinginan kami ni Trisha ng tumunog ang doorbell ng condo.

“I am sure that it’s him, Rain. Please, don’t let him know na nandito kami. I’ll go upstairs with our things.” Saad ni Trisha at nag-mamadaling pumunta sa silid kung nasaan si Trina. Hinayaan ko na lamang siya. I wanted her to cool her mind at ayoko siyang pakielama, now that I know she’s hurt.

Tama nga ang hinala namin. It’s Tope. I should I knew nothing. Sorry, Tope. I am just doing it for my friend.

“Hey, Tope! Napadalaw ka?” I asked with my most innocent tone. As I look at him ay kita ko ang anxiety sa mukha niya. He looks restless. Mukhang galing pa nga itong trabaho dahil naka long sleeves pa ito. Gusot-gusot na ang suot niya at may mga butil na ng pawis sa mukha niya.

“Nandiyan ba si Trisha at ang anak namin?” He asked.

“Ha? Hindi sila pumunta dito. She hasn’t contacted me yet. Galing din akong Pangasinan at kakauwi ko lang. Bakit? Anong nangyari?” Of course, I lied. Pwede na yata akong maging artista sa paraan ng pag-arte ko ngayon. Sorry, Tope. Pero let my friend think first. Baka lalo lang kayong hindi mag-kaintindihan.

“Pag tinawagan ka niya o kaya pumunta siya dito, Rain. Tawagan mo ako, Please. N-nag mamakaawa ako sayo.” I was taken aback ng makita ko ang butil ng luha sa mga mata niya. Keep that pity to yourself, Rain. This is just the third time na nakita kong umiyak ang asawa ng kaibigan ko. The first one was when they got married. Ang pangalawa, ay noong pinanganak si Trina. And then, now.

I really hate this day.

“Makakaasa ka, kung ano man ang problema niyo. Sana maayos niyo iyan, Tope. May anak kayo. Si Trina. Kawawa ang bata.” Saad ko at tumango naman siya habang nagpipigil pang muling lumuha.

“I gotta go, Rain. Thank you.” He sincerely said at bagsak ang balikat na umalis sa harapan ko. I could feel his sadness. I could feel both of them. Pero I can’t do anything about it. He caused pain to Trisha. And I won’t let it pass just like that. Kung totoo man ’yun, he must do something with it. He must fix it.

Before I could go back inside my house ay nakatanggap ako ng isang litrato mula sa unknown number. A different number. Halos malaglag ko ang cellphone ko sa gulat. It was a photo of … me. No! Scratch that! It was a photo of a woman who looks like me karga ang isang bata na sa tingin ko ay 5 years old pa lang. The kid looks familiar.

‘See, kamukhang-kamukha mo siya.’- Unknown number.

It’s like I am looking at my own photo, perohindi ako ’to. It doesn’t even look photoshopped. It’s real. Napuno ng mgakatanungan ang isip ko. Why this person keeps sending me this? Sino ang taongito? What do they want from me?

CHAPTER 7

Lumipas ang halos isang linggo. Puno ng katanungan ang aking isip. I am like a new born na nag-lalakad lamang sa kawalan. Halos isang araw akong hindi na contact ni Tristan noong inihatid niya ako sa condo pag-kagaling namin sa Pangasinan. At iyon na ang huling pagkikita namin. He hasn’t able to visit me. Hindi na siya nakakapunta sa bahay. I asked him if he wanted me to go sa Hospital na pinagtatrabahuhan niya but he insisted na huwag daw. I know that something is up. I know na may mali. But why I am choosing to be blind again?

I have a lot of questions kung sino ang tinutukoy ng mga kaibigan niya na nagising na. I wanted to know as well kung sino ang nasa likod ng mga litrato na ipinapada sa akin. I can’t trace the person. Iba-iba ang number na ginagamit niya. I want to change my number pero hindi ko magawa. That person keeps sending me a picture of a woman who looks exactly like me. Pero hindi ko kilala ang babaeng ’yun. I look it up in the internet pero wala din akong makita. My mind is in vague.

If hindi ako mahaharap ni Tristan maybe I should be the one to make my move now. Masiyado ng napupuno ng tanong ang isip ko. I contacted Rhea. I asked her if we could meet at alam kong alam niya na marami akong gustong malaman. At first, she keeps rejecting me but later on ay napapayag ko din siya. At ngayon ang araw na ’yun. If Tristan cannot give the answer to me, sa kaibigan niya ako lalapit.

Kumatok ako sa pintuan ni Trisha upang mag-paalam na may pupuntahan ako. Nakailang katok na ako sa pinto pero walang sumasagot. Nang pihitin ko ang seradura ng pintuan ay bukas ito. But as soon as I open the door ay tumambad sa akin ang malinis na kwarto at walang tao. Kaagad kung tiningnan ang cabinet at wala na din doon ang gamit ng mag-ina.

“Gosh, where did she go?” tanong ko sa sarili. Umuwi na kaya sila? Saan sila nag-punta. I sat on the bed. I suddenly see a note on the side bed table. As soon as I see it ay kaagad ko itong kinuha.

At halos maluha ako ng Mabasa ang mensahe niya.

‘I am sure that you will stop me kapag sinabi ko sayo ng harapan. I am leaving, Rain. The woman is pregnant, Rain. Her mistress is pregnant. I can’t tell it to you upfront dahil alam kong may problema ka din ngayon. I’m sorry. Maraming salamat sa lahat, Rain. Don’t waste your time in finding me, focus on yourself, Rain. Unahin mo din ang sarili mo. Once my wound is healed babalik ako. Babalik kami ng anak ko. Be strong my sister, let’s be strong. I love you.’

Hindi ko na napigilin ang luhang pinipigilan ko. Hindi ko alam kung tama ba ang desisyon ko na itago siya kay Tope. But I couldn’t fathom na nagawa ngayon ni Tope. My eyes went blur. At nakita ko na lang ang sarili ko na nasa tapat ng bahay nila Tope. As soon as the door opens ay sumalubong sa akin ang babaeng nakita ko sa larawan na pinakita ni Trisha, ang babaeng kasama ni Tope sa kama

Sorry, Lord. Pero para ’to sa kaibigan ko. I know 36 na ako. Pero wala akong pake.

Before she could even ask kung sino ako ay kaagad na tumama ang palad ko sa mukha niya. Kaagad na napatabingi ang mukha ng linta ng sampalin ko ito. Kita ko ang gulat sa mukha niya.

“Who the fuck are you!” sigaw nito at hinawakan ang buhok ko. Rinig ko na nag-kagulo ang mga tauhan nila Tope. Gago ka ah. Kahit na ramdam ko na ang sakit ng anit ko ay nagawa ko din mahigpit na hawakan ang buhok niya. Kaagad kong hinila-hila ito. May mga umaawat sa amin. Pero hangga’t hindi niya binibitawan ang buhok ko ay hindi ko din binitawan ang kaniya.

War freak na kung war freak.

“Sino ka ba!” sigaw nito habang hinihila ang buhok ko.

“Mga walang hiya kayo!” Halos mapiyok pa ako ng lumabas ang mga butil ng luha sa mata ko. Naawa ako kay Trisha at sa anak nila.

“What’s happening?!” Dumagundong ang boses ni Tope. Nang dumating siya ay doon lamang kami napag-hiwalay.

“You! Kakasuhan kita! Idedemanda kitang bakla ka! Sino ka ba, ha? Ang kapal ng mukha mo!” sigaw nito sa akin.

Aabutin ko pa sana ang buhok niya ng pigilan ako muli ng mga trabahador nila Tope.

“What are you doing here, Myrtle?!” sigaw ni Tope sa babae. Kaagad kong binalingan si Tope.

“Nakakadiri ka, Tope! Napakagago mo! You know what, sana hindi na lang kita pinakilala sa kaibigan ko! Ang bababoy niyo!” sigaw ko kay Tope. Pinaalis niya ang mga kamay ng mga humahawak sa akin. I could feel a scratch on my face pero hinayaan ko lang ito. I know, I am being absurd right now.

As soon as they let me go ay kaagad na sumampal ang kaliwang kamay ko kay Tope. Hindi siya lumaban. Hinampas-hampas ko ang dibdib niya habang umiiyak pero tinatanggap niya lang ito. I stopped.

“Pag may nangyaring masama sa kapatid ko, you better watch out! Dahil sisiguraduhin ko, magbabayad kayong dalawa!” sigaw ko at muling tiningnan ang babae na hawak pa din ng mga tauhan ni Tope at pinipigilan ito.

Inayos ko ang aking sarili. I comb my hair. I stand straight at diretso silang tinalikuran. As soon as I enter my car ay doon ulit lumabas ang masaganang luha ko. This isn’t the first time na may nasabunutan ako. Trisha did the same thing when my first boyfriend cheated on me. Sinugod niya ang babae at nakipagsabunutan. Hindi lang isang beses kundi maraming beses.

Pilit kong kinalma ang sarili ko ng tumunog ang cellphone ko. It’s Rhea. Kaagad na bumungad sa akin ang umiiyak niyang boses. Puro lang siya sorry dahil hindi daw siya makakapunta. My frustration ate me. I went to a nearby convenience store at doon ko ginamot ang sugat sa mukha ko.

Matapos nun ay nagpasiyahan kong umuwi. As soon as I get inside the house ay nagulat pa ako ng makita si Tristan na nakahiga sa sofa at mahimbing na natutulog. Umupo ako sa lapag kung nasaan siya. As I sat down ay pinag-masdan ko ang mukha niya. He looks restless.

Hinawakan ko ang kamay niya at nakitang nadagdagan ang mga sugat niya doon. I went to my room at kinuha ang first aid, I cleaned his wound pero hindi pa din siya nagigising. I wanted to ask him every question I have in mind. Alam kong may tinatago si Tristan and his friends knew it.

The first one ay ang hindi ko sinasadyang mapakinggan na pag-uusap nila Rhea at Migz.

“No, I am not mad at her. Naiinis lang ako dahil nandito tayo habang-”

“Shhh. Hon, tahana. Hintayin na lang natin ang mga susunod na hakbang niya.”

“Hanggang kalian, Migz? Hanggang kalian? Tristan should have told her in the first place!”

“Naawa ako sa tao. She looks clueless. He just sees her wife on her! That’s it! Mali yung ginagawa ng kaibigan natin!”

“Hindi dapat natin siyang pangunahan, alam mo namang namomoroblema din ’yun sa a-”

Ang pangalawa ay ang pagtatalo nila ni Alvin.

“You! Matagal na akong nag-titimpi sayo ah! You keep deciding for us! Yes, may problema ka! Pero tama ba ’tong ginagawa mo?!”

“You are a coward, Tristan! You are obsessed with the past na pati ang inosenteng tao dinadamay mo!”

“Gago!”

“Tristan, what’s happening?”

“Why don’t you tell it to, Rain ah! Or ako ang gusto mong mag-sabi sa kaniya!”

“You are Bullshit, Alvin! Akala mo ba hindi ko alam na may pagtingin ka sa kaniya? Pero pinalampas ko iyon! Ako ang coward. Huh? Pero ako ang pinili.”

Hindi ko namalayan na ginapo na pala ako ng antok. And as soon as I wake up ay nakahiga na ako sa kama. Iba na ang suot ko. At wala na si Tristan sa tabi ko. He texted me na kinailangan niya ng bumalik ng Hospital.

Tama pa ba na manatiling wala akong alam sa mga bagay sa paligid ko. Patong-pato na ang problema na kinakaharap ko. Kahit na ayaw ni Trisha na hanapin ko siya ay hahanapin ko pa din siya. I wanted to make sure that Trina and her are okay.

Dalawang linggo na ang lumipas at hindi ko pa din alam kung saan nag-tungo si Trisha. Tristan on the other hand ay alam kong iniiwasan niya ako. He sleeps with me at night pero pag dating ng umaga ay hindi ko na siya naabutan. Batid ko ang pagod niya sa trabaho at sa tingin ko ay mas dumoble pa ito sa mga nakaraang araw kaya pinili ko na lamang siyang intindihin.

Maybe he keeps something for my own good? O kaya naman ay hinahanda niya pa ako sa bagay na ’yun. I know to myself na handa akong making sa kaniya. Because Tristan has already won my heart. Nasa kaniya na ang puso ko.

Pero gaya nga ng sabi nila, walang lihim ang hindi nabubunyag. Nang mabalitaan ko na sinugod sa hospital ang pamangkin ko na si Rev, na anak ng kapatid ko ay kaagad akong nag-tungo sa hospital na pinagdalhan nila kay Rev. And it was the same hospital na pinagtatrabahuhan ni Tristan.

“Rev Vasquez, Miss. I’m his relative.” Saad ko sa nurse na nasa desk area. Nang makita niya ang ID ko ay kaagad niyang binigay sa akin ang visitor pass sa isang VIP area ng Hospital. My nephew had a minor surgery pero knowing my brother, he always over reacts kaya nasa VIP area ang bata. Not that I am against with it dahil kung ako din, gusto ko nandoon ang pamangkin ko.

Nakatingin ako sa bawat number ng pintuan. Tahimik ang hallway dito sa VIP area ng hospital. Nakatingin lamang ako sa bawat pintuan habang naglalakad. Ilang hakbang pa lamang ang nagagawa ko ng may batang yumakap sa akin.

“M-mama!” iyak nito habang nakayakap sa bewang ko. Halos manigas ako sa aking kinatatayuan. This kid. This is the kid that I have seen in the picture na pinadala sa akin. The kid has a head bandage. Mahigpit ang yakap niya at ramdam ko ang mga luhang pumapatak sa mata niya. Masuyo kong hinawakan ang mukha niya. And it reminded me of him. And that is the time I realize that the person in front of me is part of him.

“Mama, bakit ngayon ka lang po? Hindi mo na ba ako lab, mama? Patuloy na iyak ng batang nasa harap ko.

“M-mama, h-huwag ka na pong uma-umalis. Hindi na po ako magpapasaway, mama! Hindi na po ako mamimilit na pumunta kila lola. Mama. Hu-huwag ka lang po umalis. M-mama hindi ko po need ng maraming toys po, mama. Basta dito lang po ikaw sa tabi ni Tian-Tian, Mama.” Halos madurog ang puso ko sa mga sinasabi ng bata sa harapan ko. This kid, I could feel his pain and sorrow.

“M-mama, please po. M-mama, hindi mo naman po kami iiwan ni Papa, ’di ba po? Please po, m-mama. Uwi na po tayo, ayoko na po dito. Masakit lang po ito, pero nandito naman po ikaw kaya okay na po ako. Ki-kiss mo na lang ako, M-mama, para wala na pong sakit.” Patuloy na hagulgol nito habang hinahawakan ang ulo niya.

Kaagad akong bumaba at pinantayan siya. I have the urge on hugging him and so I did.

Hindi ko namalayan na pumapatak na pala ang mga luha sa mata ko.

“Shhhh.” Pag-alo ko dito. As he hugged me tightly ay tila ba unti-unti itong nawawalan ng lakas.

I instantly carry him on my shoulder. Hindi siya kabigatan dahil sa payat na pangangatawan nito.

“R-rain.” A familiar voice of a man called me. I already know who is this kid. Who is the father of this child. From his looks, hindi ko maikakaila na tama ang conclusion ko. Ang mga masaganang luha ko ay mas dumami pa. Hindi ko na alam kung ano ang dapat na paniwalaan ko. Para bang muli na naman akong nabulag ng mga kasinungalingan. 

….

Hello, guys! Just to give you a heads up, this story only has 10 to 15 chapters. So the end is about to happen. I hope you will enjoy it despite being short. Love lots! Thank you for reading this!

CHAPTER 8

As soon as he called me ay kaagad siyang lumapit sa akin, sa amin. He is looking at me with mixed of emotions pero mas nangibabaw doon ang takot and guilt? Iniwas ko ang paningin ko sa kaniya at nang makuha niya ang bata sa akin ay mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko.

“R-rain.” He called me.

Tinanggal ko ang kamay niya sa akin. I felt that everything he told me was a lie. Does he only see her wife on me? Kaya niya ako pinatulan despite knowing the fact that I am a transwoman? Does he really love me? Minahal niya ba talaga ako? O sa aming dalawa ako lang ang nagmahal ng totoo?

This is the feeling I hate the most, doubting myself as a woman. Pero paano ko hindi mararamdaman ang bagay na ito kung may mga taong pilit ipaparamdam sayo ang bagay na ’yun? I know my worth, but it seems like I am letting my guards down again. When will I ever be free from these feelings? Paulit-ulit na lang at tila ba isa itong cycle na kailangan kong pag-daanan ng higit pa sa isang beses.

Tumingin ako kay Tristan at pinunasan ang mga luha ko. Tumalikod ako sa kaniya at nag-lakad ng dahan-dahan. As I walk away from them ay rinig ko ang tawag niya sa pangalan ko. Pero hindi ko na siya nilingon pa dahil sa mga luhang muling pumapatak sa mata ko. I went to the nearest comfort room at doon ako tuluyang umiyak. Nang kumalma na ako ay doon ko nilisan ang Hospital.

I just texted my brother na may kinailangan akong gawin. Nang makarating ako sasakyan ko ay kaagad ko itong minaneho.

As soon as I enter the house ay kusang bumagsak muli ang masagang luha sa aking mga mata. I felt like the world starts to suffocates me. It was like, everything is bound to happen again. At sa huli, ako lang ang masasaktan. Nakakapagod. Nakakatakot. Nag-tungo ako sa aking silid at doon ko inilabas ang mga luha sa aking mga mata. Para bang hindi ito nawawalan ng luha. Gusto ko na itong matapos.

Nakaupo ako sa tabi ng kama habang yakap ang aking mga tuhod. Tahimik na umiiyak habang sa loob-loob ko ay sinisisi ko na naman ang sarili ko. Narinig ko ang pag-bukas ng pintuan.

“R-rain.” He called me. Naramdaman ko ang lapit niya sa akin. He held one of my hand at masuyo itong hinalikan.

’R-rain, please. Let me explain, hmm. Baby, please.“ Saad niya pero hindi ko pa din siya magawang tingnan. He caressed my hand using his fingers.

“Baby, please. Let me explain. Hmmm. I’m sorry baby.” Saad niya sa masuyo nitong boses. Alam kong pagod siya. Hindi ko magawang tingnan ang mukha niya. Natatakot ako sa sarili ko na baka hindi ko siya magawang tiisin. He committed a mistake. He lied to me. He lied on my face. Pero hindi ko din magawang isipin kung ano ang pinag-daraanan ni Tristan.

I tried my best na alisin ang kamay niya at nagawa ko naman. I felt like he is draining me. Ang mga hawak niya ang nagpapahina sa akin.

“Are all the things you have told me a lie?” I asked without looking at him.

“No! No, baby. Don’t think that way, please.” He pleaded. Muli niyang hinawakan ang mga kamay ko pero inalis ko lamang ito. Inangat ko ang ulo ko upang salubungin ang mga titig niya.

“Minahal mo ba talaga ako, Tristan?” I asked. “Minahal mo ba talaga ako? O sa ating dalawa ako lang ang naging totoo? I told you, my pain. I told you everything about me. And yet, here you are. Standing in front of me pero parang ang tanging totoong bagay lang na alam ko lang tungkol sayo ay ang pangalan mo. Paano naman ako, Tristan?” Naramdaman ko ang mga bisig niya and my tears started to flow freely once again. Wala nga ata talagang katapusan ang luha sa aking mga mata.

“Baby, no. I love you, Rain. Mahal kita.” Saad niya.

Napatawa ako ng pagak at malungkot na tumingin sa kaniya. Dinistansiya ko ang aking sarili kay Tristan. Bakit ganon? Despite being feeling this way, I could still feel that I am safe on his shoulders.

“Really? And yet you lied to my face! Your friends even knew it! Nakikita mo lang ang asawa mo sa akin! So you are projecting someone I am not, Tristan! And that made me question myself, my worth. If you can’t move on from her, hindi mo na sana ako dinamay pa! You… You made me a fool.” sigaw ko.

“You know my pain. Bakit Tristan? Bakit mo ako nilapitan? Ha? Dahil lang ba nakikita mo ang asawa mo sa akin? I waited for you to tell everything to me. Pero kung hindi ko pa malalaman na may anak ka na wala ka bang balak sa aking sabihin?” I cried out.

I took out my phone at inilabas ang isa sa mga larawan ng dati niyang asawa at ng anak nila.

“We really look alike, right? Kaya mo ba ako nilapitan dahil sa kaniya?” I asked it my own, but the pain lingers on my heart.

“Rain, mahal kita. I love you, Hmm. Baby. Mahal na mahal kita. At first, it was just that way. Yes, I could see my late wife on you but my feelings for you are real. Hindi dahil kay Carol. Kung hindi dahil ikaw si Rain. Dahil ikaw ang babaeng mahal ko. Please, don’t think low of yourself. You are worthy, baby.” Saad nito. I wanted to believe every word he is saying pero ang bigat ng dibdib ko.

“Mahal? Maybe that’s the thing you wanted to tell your wife. Tell it to her and not to me!”

“Believe me, Baby. It’s for you. Hmm? Namalayan ko na lang ang sarili ko na hinahanap-hanap ka. Na gusto kong palagi kang nasa tabi ko. Not because you look like Carol but because you are Rain. Dahil ikaw ang babaeng mahal ko, Rain. Carol is part of me, but you are my present. Kayo ni Christian na ang buhay ko.” Saad nito.

“Iwanan mo muna ako. Gusto kong mag-isip. Please, umalis ka muna, Tristan.” Saad ko at muling niyakap ang aking sarili. I wanted to hug him pero there is a part of me that tells the otherwise.

“Babalik ako, Rain. Hmm. Babalik ako, Baby.” Masuyong saad nito.

“I hate myself for lying to you, Rain. I should have told you about her in the first place. I know, I’m such a coward. My initial goal are fucked up and I hate it. Pero wala akong pinagsisisihan na inilapit ko ang sarili ko sayo. Dahil nakilala kita. Dahil minahal kita. Baby, babalik ako. Hmm.” Saad nito at hinalikan ang ulo ko. I just let him at ng tuluyan na siyang lumabas ay muli na namang lumabas ang masaganang luha sa aking mga mata.

Hindi ko alam kung ilang oras akong nasa ganong posisyon hanggang sa tuluyan na akong ginapo ng antok. Pag-gising ko ay nakahiga na ako sa kama at nakabalot ng comforter. I look around pero ako lang ang nasa kwarto. Kinapa-kapa ko ang mga mata ko. I know, namamaga ang mga ito.

I went to my restroom. Hinilamusan ko ang aking sarili. I look at my refelction in the mirror. Magang-maga ang aking mga mata. Hindi ko na ito pinansin pa at dumiretso sa kusina ng aking Condo. But as I went there ay nandoon si Tristan at naka-suot ng apron habang nag-luluto.

“Rain.” He called. Pero dumiretso lang ako at kumuha ng tubig. After kong inumin iyon ay tinalikuran ko na siya. Hinawakan niya ang kamay ko. I look at him at kita ko ang pagod sa mga mata niya at ang itim sa ilalim ng mga mata niya. Tinaggal ko ang kamay niya at nag-tungo sa kwarto. I locked the door Patuloy sa pag-katok si Tristan sa pintuan.

“Baby, you haven’t eaten yet, kumain ka muna” I heard as he called me on another side of the door.

“Tatapusin ko lang ang pag-luluto ko at aalis na din ako, Baby. Hmm. Sorry, Rain. Mahal na mahal kita” saad nito. Narinig ko ang mga yapak niyang papalis na ng aking kwarto. Hindi ko namalayan na nakatulog pala muli ako.

Lumipas ang halos dalawang araw ay tsaka ko pa lamang napag-desisyon na mag-trabago. Tristan always cook breakfast for me bago siya umalis ng bahay. Pero hindi ako maaring mag kulong dito sa condo mag-isa. I have to work. Masiyado na akong na busy sa mga nakaraang araw. I know my works pile up now. I put some make up on my face para hindi mahalata ang namamaga kong mata. Habang nag-aayos ay tumawag ang Mama.

“Ma? Hello, po?”

“Are you okay, Hija? Your voice sounds not good. May problem aba?” She asked.

“No, ma. Everything is fine po.” Saad ko. She told me na gusto daw akong makausap ng Dad. I told her na uuwi ako ng bahay after work at sumangayon naman siya.

After driving ay ipinarada ko na ang sasakyan ko sa building ng kompanya. I decided not to go on the branch today dahil marami akong paper works na kailangan tapusin at gawin. Habang naka-upo sa swivel chair ay may dumating na package para daw sa akin. I told the guard na ilagay na lang sa mesa sa office ang package at sinunod niya naman ito.

Katamtaman lang ang laki nito. Ngunit dahil sa mga paper works na kailangang gawin ay hindi ko muna ito sinuri pa. Maybe it’s one of the things I bought online.

Tristan keeps sending me messages pero hindi ko ito magawang basahin. I also ignored all his calls. Hindi ko namalayan na inabot na pala ako ng pag-dilim ng kalangitan. I haven’t eating anything yet bukod sa pagkain na niluto ni Tristan kaninang umaga. Pero hindi pa ako nakakaramdam ng gutom muli. As I went home to my parents’ house ay kaagad namang nakilala ng guard ang sasakyan ko.

Pinarada ko ang sasakyan at napansin ko ang hindi pamilyar na sasakyan. Bumili kaya sila ng bago? Pero it doesn’t look new. Pero alam kong mamahalin ang sasakyan. Second hand? Maybe.Napagpasiyahan ko ng pumasok ng bahay.

“Hija.” Bungad ni Mama pagkakita sa akin at binigyan ako ng mahigpit na yakap na ginantihan ko naman. Papa and her are in their 60’s now. May katandaan na sila kaya kaming magkakapatid na ang nag-aasikaso sa kompanyang pinaghirapan nilang dalawa. They retired years ago at ngayon ay bumibiyahe na lang sila around the world. And they deserve it.

“Nasa dining area ang papa mo. He is talking to our visitor.” Saad ni Mama. Nagtatanong akong tumingin sa kaniya. Pero hinawakan niya lang ang kamay ko. I hope I am just overreacting. Pero parang natatandaan ko na ang ganitong eksena. Sabay na kaming nag-tungo ni Mama sa dining area at doon ay naabutan ko si papa na nakaupo sa kabisera habang nasa gilid nito ang isang lalakin nakikita ko lamang sa telebisyon.

“Rain, you came.” Saad ni papa as I went near him and kissed him on the cheek. I look at him with questioning eyes. He gestured his hand.

“Victor, this is my daughter, Rain. Rain, this is Victor. Mayor of the Manila City. He is a bachelor, Rain. A rich and single handsome, man. Am I right, Hijo?” Nakangiting saad ni Dad sa lalaki. They both chuckled pero seryoso lamang akong nakatingin sa lalaki. WTF? What is this?“

“Vice Mayor Victor Carter. You may call me Victor.” Saad nito at inabot ang aking kamay. He peck a kiss on it. At nginitian ako. Awkward naman akong ngumiti sa kaniya.

“Umupo na tayo. At ng makakain na tayo.” Saad ni Papa at kaagad naman akong umupo. Ganon din si Victor na bumalik sa pwesto niya.

“Victor is single, Rain. You are single as well. That’s why, your mom and I decided to get you wedded with him.” Diretsong saad ni Dad. Halos masamid ako ng dahil sa sinabi niya.

“Po?” I look at Papa at saka tiningnan kay Mama.

“Ma? You both know I hate arranged marriage!” diretsang saan ko sa kanila. As I look at Victor, he seems unbothered by what I said.

“This is for your own good, Hija.” Saad ni Mama at hinawakan ang kamay ko. Napailing ako.

“I don’t need you to arrange something like this, Ma, Pa. May boyfriend na ako. Remember the doctor you set me up on the blind date with? We are officially dating.” Saad ko. Tumikhim si Victor. He looks stunning as well pero mas gwapo pa din si Tristan sa paningin ko. Alam kong may hindi kami pagkakaintindihan. I am trying to understand him pero kailangan ko munang dumistansiya sa kaniya. But it doesn’t mean na hindi ko na siya mahal. Hindi naman kapag nagising ka isang araw ay mawawala ang pag-mamahal mo sa isang tao.

Tumayo na ako sa aking kinauupuan.

“Sorry, Mr. Victor. I already have a boyfriend.You can find a lot of nice girls out there. Sorry for this. I hope youunderstand. Aalis na po ako, Ma, Pa.” saad ko at kinuha ang mga gamit ko. I amnot mad at my parents. There are just decisions na ginagawa nila na hindi konagugustuhan. I am old enough for this shit. I am too way beyond the calendar.I want to decide for myself this time.

CHAPTER 9

Nang makaalis na ako sa bahay ng mga magulang ko ay dumiretso ako sa isang grocery store na malapit sa condo ko to buy alcohol. Matapos kong makabili ay kaagad na akong lumabas sa store. I was looking at my phone when I suddenly bump into someone. Kaagad na nag-kalat ang mga pinamili ko.

“Sorry, Miss.” Saad ng pamilyar na boses habang pinupulot namin parehas ang mga nag-kalat na canned beers.

“Alvin?” I said ng makilala kung sino ang lalaking nasa harap ko.

“Rain! Hey! Ikaw pala iyan.” Saad niya.

“Malapit ka lang ba dito? Ipag-drive na kita.” Nakangiting saad nito habang inaabot sa akin ang mga nagkalat na canned beers.

“Actually, I bought my car.” Saad ko at nginuso ang kotse ko sa hindi kalayuan.

“Oh, are you drinking alone? If you don’t mind ahm, can we talk? Gusto ko ding mag-sorry patungkol sa nangyari nung nasa beach tayo.” Saad nito sa akin. Kaagad ko naman siyang pinaunlakan dahil may gusto akong malaman.

We went to a nearby cafe.

“Have you broken up with Tristan?” Tanong agad nito na ipinagtaka ko. Isn’t weird? He is asking if we have already broken up.

“Tristan is such a coward. He doesn’t deserve you, Rain. Tama lang na nag-hiwalay kayo. Coz you know. He just sees her wife on you. He loves her so much that no one can equate it.” Saad niya. Halos magpintig ang tenga ko sa sinabi niya. Not because of how Tristan loves his wife. But because of how he acts right now. Aren’t they friends?

“Matagal ko na siyang pinipigilan tungkol sa ginagawa niyang pang-aaligid sayo simula ng makita ka niya sa Hospital. Pero hindi pa din pala siya tumigil. Naawa ako sayo dahil ginagamit ka lang niya.” Saad niya. Hospital? Anong sinasabi ni Alvin?

“Hindi ko naiisip na posible pa talaga ito. You look like her. Para kayong kambal. But the difference is babae siya, ikaw, ahm. Never mind.” Saad niya at naikuyom ko na ang palad ko. I wanted to slap him pero pinigilan ko lang ang sarili ko.

“Anyways, I am really sorry na naabutan mo kami na nag-aaway sa Villa. Hindi ko lang talaga gusto na gamitin ka ni Tristan for his own good.” Saad niya.

“W-wala lang ’yun.” I managed to say.

“Do you already know kung bakit namatay ang asawa niya?” He asked. Umiling lang ako.

“You will know soon.” Bulong nito at hindi na umabot pa sa pandinig ko.

“Doppelganger. Are you familiar with it? Ang sabi nila. Kapag nakita mo daw ang doppelganger mo ay isa sa inyo ang mapapahamak. Or worst, isa sa inyo ang mamatay. Have you seen Carol five years ago? Maybe you’re the one who killed her.” Saad niya.

“I can’t understand you, Alvin.” Seryosong saad ko. He just chuckled. Baliw na ba siya?

“I am just kidding. Malamin na pala ang gabi, uuwi ka na ba? Gusto mo bang ihatid kita?” kaagad naman akong napailing.

“I can manage, thank you, Alvin. But let me tell you one thing, you should know your boundaries. Aalis na ako.” Saad ko at kaagad naman siyang iniwanan. Muling nag-tagpo ang mga mata namin at may kakaibang titig siyang ipinupukol sa akin. Goosebumps were sent down to my veins.

I tried to focus my mind habang nag-mamaneho. Pero hindi ko magawang maalis sa isipan ko ang mga titig niya. It seems familiar. It seems like I have seen it before. Halos mapailing ako sa realisasyon ko. I am sure. It was him. He was the guy na palagi kong nakikita sa condo. He was the guy nan aka suot ng hoodie at mask sa loob ng elevator. Pero bakit? Bakit niya ginagawa ang bagay na ’yun.

Napatingin ako sa likuran ng aking sasakyan. The package that was sent to me earlier in the office. Hindi ko pa nasisilayan ang loob nito. Bitbit ang box ay dumiretso ako sa loob ng building ng condo ko. Minutes after ay nasa harap na ako ng pintuan. As I went inside ay bumungad sa akin ang nag-aalalang si Tristan.

“Rain, saan ka galing? I thought… Arg. Never mind. Kumain ka na ba?” He asked. Umiling naman ako dahil totoo namang hindi pa ako nakakakain simula kanina. Hindi din ako nakakain sa bahay ng parents ko dahil umalis agad ako.

“Ipaghahanda kita, baby.” Saad nito at dumiretso sa kusina batid ko ang pagod niya but he still able to smile for me. My heart aches for him as well. I know he is hiding his pain too. Ayoko ng idagdag pa ang mga nalaman ko tungkol kay Alvin. I will try to fix it on my own. Pero may isang katanungan ang bumabagabag sa akin. Si Alvin din ba ang nag-sesend ng mga texts sa akin? Siya ba ang nasa likod nun?

“Masarap ba, baby?” Malumanay na tanong sa akin ni Tristan. I just nod habang hindi siya tinitingnan.

“Baby, I’m sorry. Hmm. Kahit ilang beses pa akong humingi ng tawad, hindi ako mag-sasawa na hingin ’yun sayo. I know I keep secrets at you. Baby. At pinagsisihan ko na ’yun. Pero gusto kong malaman mo na mahal kita.” Saad niya habang kumakain ako.

“Let me eat in peace, Tristan.” Saad ko habang naka-focus sa pag-kain. He just sit in front of me habang pinagmamasdan ako.

Kahit na nagtatampo ang puso ko. My heart still wants me to be near him. I was taken aback when suddenly my phone rang.

It was Stephen. The person I hired para hanapin si Trisha at para matunton kung sino ang mga nag-papadala sa akin ng mensahe.

“Stephen?” As soon as I answer it. Tumayo ako sa kinauupuan ko. Akmang pipigilan ako ni Tristan but he just nods his head. I went to the balcony.

“Have you found her?” I asked.

“May nakakita daw po sa kanila sa NAIA the day she left your house, Rain. But the thing is, hindi alam kung saan ang destinasyon niya. She’s with her daughter.”

“Got it. Thank you. How about the…” napatingin pa ako sa likod ko. Pero wala naman si Tristan.

“How about the person who keeps sending me messages?” I asked.

“Still the same, Rain. You better have someone to be with you kapag lalabas ka. We do not know his or her intentions yet. But one thing is for sure, that person has the means to do those things.” Saad niya. Doon na natapos ang pag-uusap namin.

“Thank you, Stephen. Goodnight too.”

“Rain.” Kaagad akong napatingin sa lalaking tumawag sa akin. Obviously, Its Tristan. Nagulat ako ng bigla na lang siyang lumuhod.

“I’m sorry, Rain. I know. I have been a coward. I have been a liar. But please, don’t do this to me, my baby.” Saad nito at nagulat pa ako ng lumuhod siya.

“What are you doing?” I asked.

“Please, Rain. Bigyan mo pa ako ng chance. Don’t break up with me, baby. Please. Kayo n ani Christian ang buhay ko. Carol, she’s my past. But you are my present.” Saad nito.

“Please, huwag mo akong ipag-palit sa kung sino mang Poncio Pilato o Stephen pa iyan. I would do everything for you, Baby. Pero please, huwag naman ganito.” As soon as I heard Stephen’s name ay gusto kong matawa dahil sa inaasal niya.

“I promise, baby. I won’t keep secrets from you anymore. Baby, please.” But he continued, so I just let him talk more.

“Our blind date was not the first time I saw you. It was that day when my late wife and Christian got into an accident. Both of you went to the same Hospital. You with a lot of bruises. At the same time, Carol got into an accident. My eyes can’t believe how identical you both look. Carol died, and you survived.” Saad nito.

“At first, sa tuwing tinitingnan kita ay si Carol ang nakikita ko sayo. But years went by, I still secretly look at you from afar. I know you just came from a long year of relationship. I know you are in pain. And so I am. I may look coward, pero ikaw ang naging sandalan ko. Ikaw ang naging pahinga ko. I might sound crazy to others, pero habang tinitingnan kita sa malayo, ganoon naman kita gustong malapitan. I look at you from afar.”

“Alam kong mahirap paniwalaan, but one day, I just found myself following you around without you knowing. I wanted to make sure na okay ka, na nasa maayos kang lagay. But days come na gusto ko ng malapitan ka. I wanted to know you more. I wanted to be near you, Rain. That’s why, noong malaman ko na isa sa mga katrabaho ko ang makikipag blind date sayo. I pursued him na ako na lang ang pupunta and I succeeded. I know, I sound crazy, baby.”

“Pero lahat iyon, gagawin ko para sayo. Kahit hindi mo sabihin sa akin. I know, I lied to you. Natakot lang naman ako na baka hindi mo ako maintindihan. Natakot ako na you will doubt my love for you once I told you na kamukha mo ang late wife ko. Pero wala na, nandito na tayo. I already hurt you. And I’m sorry, baby. I really do. Hmm.” Hinawakan niya ang kamay ko. Hindi ko inaakala ang mga bagay na ito.

“Kaya, Baby. Please. Huwag mo akong ipagpalit. I will do everything to win you again. Just tell me everything you want me to do at gagawin ko, baby.” Saad niya sa pagod na boses.

I just found myself hugging him on my arms. Humiwalay ako. “You are such coward!” saad ko at mahinang hinampas ang dibdib niya. I look at his eyes at pinunasan ang luha niya. Men can cry. Tristan can cry.

“I love you.” Saad ko. “I am hurt, yes. But it won’t change the fact that I fell in love with you, Tristan. Truly, deeply, and madly.”

Warning: SPG

I just found my lips to his. At first, it was in slow motion. Not until his tongue went inside my mouth. I immediately taste a minty flavor. His kissed went deeper at hinawak ko ang dalawang kamay ko sa batok niya. Pilit kong pinapantayan ang mga halik niya. It seems like he has been wanting this. And so am I. Hinawakan ni Tristan ang dalawang hita ko at mabilis siyang tumayo at binuhat ako. Ipinulupot ko ang mga paa ko sa kaniyang bewang.

As soon as I did that ay naramdaman ko ang kaniya sa aking likuran. “I haven’t showered yet.” Saad ko ng mahina ko siyang tinulak. Pero kaagad niyang binalik ang mga labi niya sa akin. I don’t know how he did it pero nakita ko na lamang ang sarili ko sa CR ng condo ko. Tanging underwear na lamang ang suot. At ganon din si Tristan.

Ibinaba niya ako ng tumapat kami sa shower ng CR. Kaagad kong kinapa ang shower at binuksan ito. Water flew down to our body. He went to my neck and planted wet kisses on it. Napapaungol ako sa mga halik na ginagawa niya. It tickles me, my body, and my stomach.

Gumapang ang mga kamay niya patungo sa likod ko at mabilis na natanggal ang mga bra ko. My two babies immediately felt free. Mahinang tumalbog pa ang mga ito. He look at me na para bang humingi ng pahintulot. His eyes were full of desire, lust, and love. I nodded. Naramdaman ko na lamang na sinunususo niya ang isa sa mga watermelon ko. Napahawak pa ako sa buhok niya at napasandal sa tiles ng sipsipin niya ang mga ito.

Salinsinan niyang ginagawa iyon sa dalawang jogga ko. Nang tumigil siya ay muli siyang bumalik sa aking mga labi. Once we stopped from kissing ay mahina ko siyang tinulak. Nagulat siya ng bigla akong lumuhod sa harapan niya. Kahit may suot pa siyang underwear ay dinalaan ko ang ari niyang gusto ng kumawala sa suot niya. Bumubukol na ito at alam kong galit na galit na sa akin.

“B-baby.” Ungol niya. But I just teased him. Nang hindi na ako makapagpigil ay ibinaba ko na ang underwear niya. Sumampal pa sa akin ang Malaki, mahaba, at mataba niyang ari. It was full of veins and protruding. Handa ng sumalakay sa kweba ko. I lick its head. At sinunod ang katawan ng ari niya. It was not my first time doing this with him. Pero parang hindi pa din talaga ako sanay sa laki niya. It’s big. Really big na umaabot sa lalamunan ko.

When I inserted it in my mouth ay ang malakas na ungol ni Tristan ang pumuno sa loob ng banyo. Nag-baba at taas ako sa ulo ng kaniyang alaga. I tried sucking him whole pero kalahati pa lamang ay naduduwal na ako. Hinawakan niya ang mga buhok ko at masuyong iginaya ito sa ari niya. I just followed on his Rhythm. Maya-maya pa ay pinigilan niya na ako.

“Not yet, baby.” Saad niya at muling itinayo ako. He kissed me and so I fought back. Matapos non ay siya naman ang lumuhod. He immediately lick my human-made vagina. His hot tongue immediately enveloped my system.

“Tristan.” Ungol ko sa pangalan niya.

He lick his figners at pinasok ang isang daliri niya sa akin na nag-panginig sa akin.

“Ohhh.” Ungol ko. Nilaro niya ang kweba ko. Ang isang daliri ay naging dalawa, hanggang sa maging tatlo ito. Nang maramdaman niyang handa na ako. Ay muli na siyang tumayo.

“Are you ready?” He asked. At kaagad naman akong tumango. And with that, naramdaman ko na ang dahan-dahang pag-pasok niya sa kweba ko. That night our moans and kisses ang pumuno sa loob ng condo ko. Tanging ang mga ungol namin ang narinig sa loob ng silid. It not just happen once, not twice, but a lot of times na hindi ko na nabilang sa sobrang pagod ko.

Chapter 10

Before I could open my eyes ay nakaramdam ako ng mga halik mula sa lalaking aking iniibig. Tristan is kissing my cheeks, my forehead, and my lips.

“Good morning, baby.” Saad nito sa akin.

“G-good morning.” I hoarsely said. And he kissed me on my lips.

“Don’t you have work on the Hospital? Si Christian sino ang bantay ng bata?” I immediately asked. He smiled to me. Sumandal siya sa head board ng kama at inunan ko ang dibdib niya.

“He’s with my mom.” Saad niya sa akin habang masuyong dinadampian ng halik ang ulo ko. What he is doing is sending me goosebumps. I lilke it. No, I love it.

“For sure, you will love him as well.” Saad niya.

“Have you told him what happened to her mom?” I asked. Hindi ko nakikita ang emosyon ni Tristan. But as I try to look at him ay kita ko ang lungkot sa emosyon ng mga mata niya.

“Yeah, I did. He is quick witted. But the thing is, sinisisi niya ang sarili niya sa pag-kawala ng mom niya.” Saad ni Tristan at batid ko ang lungkot sa boses niya.

Humarap ako sa kaniya at niyakap siya. We were both naked still. Pero natatakpan ng kumot ang ibabang bahagi ng katawan namin.

“I’m sorry for asking you about it.”

“Shh. No, you should know it all, baby, I love you. And I promise you that I won’t keep secrets from you.” He spoke. I kissed him on my lips. Should I tell him about Alvin? Or it will just burden him? I don’t know, but I am happy to be in his arms again.

“I love you.” Saad ko.

“I love you too, baby.”

I look at my reflection in the mirror. I am in the middle of combing my hair ng maalala ko ang kahon na hindi ko pa nabubuksan. The package that was sent to me yesterday. Kasalukuyang nasa baba si Tristan at nag-hahanda ng brunch namin. We decided to go on a date today. We will go to the orphanage. One of the things that I love. I asked him if we will go to his son pero nakadepende daw sa akin. He thinks that I must still be shocked from knowing it so he is letting me decide about it.

I was about to go downstair ng makatanggap ako ng tawag mula sa isang Unknown number.

“I missed you, Rain. Trina and I are alright. I hope you are too. Tope, please look for him still, para sa akin. Galit man ako sa kaniya, but my love won’t fade just like that.”

“Where are you? Nasaan ka, Trisha? Tell me! Pupuntahan kita. Do you need help? Money or anything! Just tell me. Hmm.” Kaagad na saad ko. Natawa siya pero batid ko ang mga luhang pumapatak sa mata niya base sa kaniyang boses.

“Unahin mo muna ang sarili mo, Rain. I have my own money. You know that. Sobra-sobra ang iniwan ng mga magulang ko. I just wanted to distance myself from Tope. Please, bear with me, Rain. You know, I love making dramas. Kaya I might not be calling you often. Don’t tell anyone na nag-kausap tayo, please. Lalo na kay Tope. Don’t tell him about me.” Saad niya.

“Yes, I will. Tope, you really love that shit, aren’t you?” I asked. Tumawa siya ng pagak.

“You know me, he is the only person that I have ever loved.” Saad nito.

“I gotta go. I still have things to do, honey.” Saad nito. I cannot identify where she is now. But I know, she’s safe.

“I love you.”

“I love you too, my sissy.” Saad niya sa akin at tuluyan ng binaba ang tawag. Hindi ko namalayan na may luha pala sa aking mata. I immediately dry it. Knowing Trisha, she’s independent, wild, and free. Pero simula ng dumating si Trina, I know she changed. Sa tingin ko ay ginagawa niya ang mga bagay na ito not for her, but for Trina. I think ayaw niyang masaktan ang bata.

“Are you okay?” Nagulat ako ng biglang sumulpot si Tristan sa harap ko.

“Let’s go.” Saad niya at hinawakan ang bewang ko. We went downstair at doon ay pinag-saluhan namin ang pag-kain na niluto niya. As we both eating the food, he prepared for us ay biglang tumunog ang telepono ko.

“Hello, Stephen.” Saad ko at kaagad na napakunot ng noo si Tristan ang marinig ng pangalan ng huli.

“Enrique escaped on the Mental Hospital, Rain. Hindi pa matukoy kung nasaan siya. You should keep your guards up, Rain. It’s too dangerous. We had found out something about him.” Saad nito. But I was stuck on what he said. Enrique got out of the Mental Hospital. Halos umikot ang buong paligid ko ng dahil sa aking nalaman.

“W-what did you say?” Nanginginig na saad ko. Tristan look at me worriedly. Hinawakan niya ang kamay ko ngunit hindi naging sapat ’yun para gumaan ang loob ko.

“He escaped, Rain. May tumulong sa kaniyang tumakas. We have found pictures of you under his bed. Sigurado kami na ikaw ang dahilan kung bakit gusto niyang tumakas. I think you should stay with your parents pansamantala.”

“Sinong tumutulong sa kaniya?” I asked. I can’t risk my parents’ security right now. They are too old to be stressed out about these things.

Mataman lang nakikinig si Tristan sa akin.

“We don’t know yet. But have you received any package for the past few days?” He asked.

Kaagad na dumirekta ang paningin ko sa sala kung saan ko nilagay ang kahon na aking dala kahapon.

“Y-yes.” Saad ko.

“Fuck. They are planning something, Rain. I will call tita and tito about these things, Rain. Ayokong mapahamak ka.” Kaagad akong umiling kahit hindi niya ako nakikita.

“No! Don’t tell them, Stephen. Matanda na ang parents ko for them to be involved with this.” Saad ko.

“Haharapin ko sila kung sino man ang nasa likod ng pag-takas niya.” Saad ko. Kahit wala akong ideya kung paano at sino ang nag-patakas sa halimaw na ’yun.

“Let’s meet, Rain. I will give you something.” Saad nito at tumango naman ako. “I’ll send you the address, dalhin mo ang kahon na pinadala sayo. Or better check it first.” Saad niya. Doon na naputol ang telepono. Lumipat si Tristan sa tabi ko. At hinawakan ang dalawang kamay ko.

“Is everything alright?” He asked at kita ko ang pag-aalala sa kaniya. It’s not the time to keep it to him.

“Enrique he was able to escaped from the Mental Hospital.” Saad ko. At kaagad na kumunot ang noo niya.

“How did that happen?!” nagulat ako sa biglang pag-taas ng boses ni Tristan.

“Fuck! Will you be alright?” He asked. Tumango naman ako.

“Someone helps him.” Saad ko. Napailing naman siya. Kinuha niya ang bulsa sa cellphone niya at may tinawagan.

“Wait for me here.” Saad niya at pumunta sa kwarto ko. I took the chance to get the box and opened it.

Sa pag-bukas ko ng kahon ay tumambad sa akin ang mga larawan ko. These are pictures of me. Pictures while I am in the mall, I am in the company, in the parking lot, everywhere. There are pictures of my blind dates as well. But the thing is, they have crosses on their faces. Halos mapatakip ako ng bibig when I see a picture of me naked.

Kaagad akong tumingin sa balcony ng condo ko at nag-mamadaling sinara ang mga bintana. I hurriedly do it at bumalik muli sa akin. There are things as well na akala ko ay naiwala ko, My pens but mostly my handkerchief. Pero hindi yun ang nag-pagulat sa akin. A piece of a newspaper. Mabilis ko itong binasa at tila bumalik sa akin ang nakaraang akala ko ay tuluyan ko ng nakalimutan.

“Car accident along the Quezon Boulevard, a 30-year-old woman died, two survived.”

…

5 years ago

There is this thing called, a doppelganger. They said that there is only less than 1 in a trillion na magkakaroon ka ng taong kamukhang-kamukha mo pero hindi biologically related sayo. And if you ever met yours, run. Run as fast as you can.

They said that the consequence of it will be one of you will die. Sounds unfair, right?

“Tell them that you are on a vacation, Rain! One wrong move and I will kill you and your parents! Sa akin ka lang! Kahit anong gawin ko, sa akin ka lang! Naintindihan mo!” sigaw niya habang madiin na hawak ang nguso ni Rain. Rain is in pain kaya wala siyang nagawa kung hindi ang tumango. Enrique dialed the number of Rain’s mom using her phone.

“Yes, Hija? Napatawag ka?” Halos tumulo ang luha ni Rain ng marinig ang boses ng ina.

“M-ma, I am going to a vacation kaya hindi muna ako makakapasok ng work. M-ma.”

“Are you okay, Hija? Is there a problem? Parang hindi okay ang boses mo.” Tumingin si Rain sa nobyo at masama itong nakatingin sa kaniya.

“Sinisipun lang po.” Lumapit ang binate sa kaniya at binulungan siya.

“End the call now.”

“M-ma, dito na po ako. Miss na miss na po kita.” Saad ni Rain. Bago pa makapagsalita ang ina ay inagaw na ni Enrique ang telepono mula sa kaniya. Nang makuha niya ang telepono kay Rain ay kaagad niyang sinuntok ang tiyan ng dalaga.

“Arg.” Daing ni Rain ng maramdaman ang sakit mula sa ginawa ng huli. Tanging pag-luha lang ang nagawa ni Rain. The last time he fought back with him ay halos hindi na siya makagalaw dahil sa ginawa ni Enrique.

“Tangina! Ipapahamak po ako eh!” Sigaw ni Enrique at hinawakan ang buhok nito.

“Ginagago mo ba ako? Tangina ka!” sigaw niya. Habang dumadaing ang dalaga ay napailing na lamang ito.

“No, no. Enrique. Masakit. Please, itigil mo na ’to.” Saad niya. Binitawan naman ng huli ang buhok niya at muling nag-dial ng numero. This time it was her best friend.

“Beh, napatawag ka? Susunduin na namin si Trina bess! Na-eexcite na ako! For sure kamukha ko yung bata!” excited na saad ni Trisha na kahit may dinaramdam na sakit si Rain ay nagawa siyang mapangiti dahil dito.

“T-talaga? Masaya ako para sayo, Trisha. You deserve it. And also, I called dahil magbabakasyon din ako baka hindi ako available sa mga susunod na araw bess.” Saad ni Rain sa huli at pinipilit na ayusin ang boses.

“Is there something wrong? Parang may problema ka? Wanna come with us?”

Nakaramdam siya ng hapdi sa binti ng suntukin ito ni Enrique.

“Ahh. H-hindi, hindi na. Ikamusta mo na lang ako kay Tope. Ingat kayo.” Saad ni Rain at muli ng inagaw ni Enrique ang telepono mula kay Rain.

“Good. That’s good, honey.” Saad nito at inayos ang buhok ng dalaga. Hinalikan niya ang dalaga sa noo. Kahit may mga luhang pumapatak sa mga mata nito.

“Just be good to me and we’re good.” Saad ng huli at tumango naman si Rain.

Hirap na hirap si Rain na tanggalin ang tali sa mga kamay niya. It’s now or never. This is the only time that she could save her life habang wala si Enrique, ang boyfriend niya. He has been abused physically, mentally, and emotionally by him. At umabot na nga ito sa pag-kulong niya kay Rain.

Nakatali ang mga kamay niya sa headboard ng kama. She is living like this for weeks now. Hindi siya makalaban. She was almost starved to death kaya hindi na siya lumaban pa sa lalaki. May mga pasa ang mukha nito maging na din ang iba’t ibang bahagi ng katawan niya. Her parents and friends thought na nasa bakasyon ito dahil tinawagan sila ni Rain habang nasa harap ni Enrique.

Nang tagumpay niyang matanggal ang tali sa kamay ay halos makahinga siya ng maluwag. Wala pa itong saplot sa buong katawan kaya nararamdaman niya ang lamig sa buong silid. Gusto niyang umiyak pero hindi ito ang oras para doon. Gusto niyang makatakas at makita muli ang mga magulang niya. Enrique might kill her anytime, alam niyang wala na sa tamang pag-iisip ang binate.

“Arg.” Saad niya ng tuluyan niyang matanggal ang tali mula sa headboard ng kama. Kinailangan umalis ni Stephen upang bilhan siya ng gamot dahil kinombulsiyon ang dalaga dahil sa taas ng lagnat nito kanina. Batid ni Rain na madilim na sa labas ngunit mabuti na lamang ay napilitan si Enrique na lumabas.

Nang matagumpay niyang matanggal ang tali sa kamay ay madali na lang na kinalas ni Rain ang tali sa kaniyang mga paa. Matapos nito ay nag-mamadali siyang pumunta sa Cabinet. Umiikot man ang paningin at puno ng hapdi ang bawat lakad ay nilakasan nito ang loob niya. Nag-madali siyang mag-suot ng Jacket at pang-ibabang kasuotan. Matapos nito ay kinuha niya ang susi ng kaniyang sasakyan. Kinuha niya ang lamp sa tabi ng kama at himampas ito sa seradura ng cabinet. She forcefully opened the cabinet at ng matagumpay niya itong mabuksan ay nagulat siya ng may tumunog na kung anong bagay sa labas ng silid.

Maingat siyang lumabas at ng makita ang natumbang vase dahil sa pusa ay napahinga siya ng maluwag. She immediately went out the apartment. Kakaalis lamang ni Enrique kaya sigurado siyang matagal pa ito bago bumalik. Rain knows that Enrique has connections inside this apartment building kaya hindi na siya humingi ng tulong pa mula dito. Sinira na din ni Enrique ang Cellphone niya. She needs to go to the nearest police station. Nanghihina man ay matagumpay siyang nakarating ng underground parking lot.

As she was to drive her car ay kita niya ang pag-dating ng pamilyar na sasakyan. She hurriedly started the engine.

“God, please. Help me.” She cried as tears started to be free from her eyes. She let out her frustration, but thank God. Nang marinig niya ang makina ng sasakyan ay sinimulan niya na itong I-start. Nang mapaandar ito ay kaagad niya itong minaneho. Mabilis niyang iniliko ang sasakyan at naramdaman niya ang pag-bunggo kung saan ngunit hindi niya na ito inalintana pa. Napatingin siya sa gilid kung saan papasok ang sasakyan ni Enrique. Nag-kasalubong ang kanilang mga mata. At kita niya ang pag-iba ng emosyon nito.

Binilisan niya ang takbo ng sasakyan. Pero hindi pa man siya nakakalayo. Ay naramdaman niya na ang pagbunggo ng sasakyan nito sa likuran ng sasakyan niya. Mabuti na lamang ay suot niya ang seat belt ng sasakyan kaya na-control niya ang force mula dito. Tinapakan niya ang accelerator ng sasakyan. Mabuti na lamang ay wala na gaanong sasakyan. Kumaliwa siya ng ruta. But as she look at the side mirror ay kita niya ang nakasunod pa din na sasakyan ni Enrique. Iniling niya ang kaniyang ulo ng muling makaramdam ng hilo. Muli niyang iniliko ang sasakyan niya. Nang hindi niya na makita sa likod niya si Enrique ay inihinto niya pansamantala ang sasakyan dahil sa nararamdamang hilo.

Napapailing siya ng tila ba nawawalan siya ng malay.

Sa kabilang banda ay nag-mamaneho ng sasakyan si Carol, ang asawa ni Doc Tristan.

“Mama, are you mad to me po ba? Sowwie mama, I want to see lola po coz she’s sick. Let’s take care of her po, mama.” Saad ni Christian sa kaniyang ina. Napangiti naman ang huli.

It’s past 10 pm pero hindi makatulog ang bata dahil nag-aalala ito sa may sakit niyang lola. Carol as doctor herself ay gusto ding mapuntahan ang ina upang masuri ito.

“Of course, not. Mama is not mad at my baby.” Saad naman ni Carol dito at muling itinoon ang atensiyon sa pag-mamaneho. She was on the the left side of the road ng mapansin ang nakahintong sasakyan sa harapan ng daraanan niya. Ibinaba niya ang side mirror ng sasakyan at pilit sinilp kung may tao ba sa loob nito.

“Mama. Let’s just open the car windows po.” Saad ni Tian-Tian sa kaniya. Ngumiti naman ang huli at hinayaan ng nakabukas ang bintana ng sasakyan. Sinubukan niyang pumreno pero hindi gumagalaw ang sasakyan sa kaniyang harapan. Nang ililiko na niya ang sasakyan niya para makadaan ay kita niya ang pag-baba ng isang babaeng puno ng pasa ang mukha. Kita din niya ang lupaypay na katawan nito.

Her doctor instinct kicks in.

“Stay here, Tian.” Saad ni Carol sa anak niya. Dinala niya ang kaniyang telepono at nilapitan ang babae.

“Miss, okay ka lang ba?” saad niya. Pero bago pa man ito makasagot ay tila mawawalan na ito ng malay. Napatingin si Carol sa mukha nito at halos mapuno siya ng katanungan na makita ang pagkakahawig sa babae. Ang tanging pagkakaiba nga lang ay ang mga pasa at sugat nito. Nang akmang matutumba ito ay doon niya na inalalayan ang huli.

“Tu-tulungan mo ako.” Rinig niyang saad ng huli. Tumingin si Carol sa paligid at ng makita niya ang sira-sirang likuran ng sasakyan ng babae ay kinutuban na siyang may humahabol dito. Sa kagustuhan ni Carol na tulungan ang huli ay binuhat niya ito patungo sa sasakyan niya.

“Mama, sino po siya? Bakit po marami po siyang sugat?” Tuluyan ng nawalan ng malay ang babaeng hindi niya kilala as she put her on the back of the car.

“She needs our help, son. Put your seatbelt.” Saad nito sa anak. Carol immediately dialed 911 after siyang makasakay sa driver seat. Pero ganon na lang din ang takot niya ng may humintong sasakyan sa unahan. Bumaba ang isang lalaki at kita niya kung paano nito marahas na buksan ang pintuan sa sasakyan ng babaeng kasama nila ngayon. Nang babaeng kamukha niya.

Nang tumingin ang lalaki sa direksiyon nila ay doon niya na mabilis na sinimulang i-start ang sasakyan. Mula sa kung nasaan siya ay kita niya kung paano mabilis na tumungo ang lalaki sa sasakyan nila. Pero hindi pa man ito nakakalapit ay pinaandar na niya ito ng mabilis. Pero halos mapasigaw siya ng makarinig siya ng putok ng baril. Christian started crying as well.

“Shh, Tian-tian. Everything will be alright, anak. Takpan mo ang tenga mo.” Pag-aalo niya sa bata. Sinilip niya ang babae mula sa mirror ng sasakyan at kita niya ang walang malay na babae. Bumalik ulit ang atensiyon niya sa pag-mamaneho ng may malakas na impact ang nag-mula sa likuran ng sasakyan.

“God!” sigaw niya. Halos mapatili siya sa bawat bunggo ng sasakyan sa likuran ng sasakyan nito. Mas binilisan niya ang pag-takbo ng sasakyan. Nang mapunta na sila sa high-way ay doon ay mas dumami ang mga sasakyan. Nang makita niya na may patrol ng pulis sa ’di kalayuan ay sinubukan niyang pabagalin ang takbo ng kaniyang sasakyan. Pero halos magulat ito ng biglang masira ang preno ng sasakyang minamaneho niya. Kaya hindi niya nagawang mapahinto ang sasakyan. Narinig niya ang pag-wangwang ng mga pulis ngunit dahil sa pag malfunction ng sasakyan nito ay hindi niya alam kung paano papatigilin ang sasakyan.

Bumagsak ang mga luha sa mga mata niya. Ipinatingnan niya kay Alvin ang sasakyan kanina lamang. Kaya nagtataka siya kung bakit sira ang preno nito. Pinilit pa din ni Carol na control-in ang sasakyan. Nagagawa niya pa ding mapaliko pero hindi siya makapreno. Hindi humihinto o tumitigil ang sasakyang lulan niya. Rinig niya ang takot na iyak ng kaniyang anak. Akmang ililiko niya ang sasakyan ng sumambulat sa kaniya ang isang malaking truck. Naiwasan niya ito ngunit tuluyan ng nawalan ng control si Carol sa sasakyan. Umikot ang sasakyan nito at marahas na sumadsad sa lupa.

“Tian!” Sigaw ni Carol. Nagulat siya ng mahigpit na yakapin ng babae ang bata. Para bang sa isang iglap ay tumigil ang lahat. Parang sa isang iglap ay bumagal ang oras. Carol prayed na iligtas ang anak niya kahit hindi na siya. She prayed for it. Hinawakan niya ang tiyan niya at huminga ng malalim. “Sorry, baby.” Saad niya sa batang nasa sinapupunan niya. It was supposed to be a surpise. She was supposed to tell it to Tristan on his Birthday. But it is quite impossible now.

…

Rain’s

I was able to brought back in to my senses. Nanghihina ako at ni hindi ko magawang maidilat ang mga mata ko. Pero rinig na rinig ko ang iyak ng isang bata at ang boses ng isang babae. Pilit kong inaninag ang babae ngunit nakatutok ito sa pag-mamaneho. Sa tunog pa lang ng baril ay alam ko ng inilagay ko sila sa peligro.

Pilit kong idinilata ng aking mga mata. Hindi ko alam kung bakit tuluyan na akong nanghina. Naramdaman ko ang mabilis na pag-ikot ng sasakyan.

“Tian!” Sigaw ng babae.

I have to do something. I have to protect this child beside me. Ibinuhos ko ang natitira kong lakas upang yakapin ang bata. Nagulat pa ito at ng yakapin ko siya. Ngunit hindi naging sapat iyon para hindi siya tumigil sa pag-iyak. Pero halos bumagal ang paligid ng marahas na tumaob ang sasakyan. Ipinikit ko ang aking mga mata at ang isang malakas na pag-dausdos ang narinig ko bago ako tuluyang mawalan ng malay.

…

Present Time

“What happened?” Tanong ni Tristan as he saw me crying. Mahigpit ko siyang niyakap. “Sorry.” Saad ko. “Sorry, Tristan.” Iyak ko sa bisig niya at hindi ko na napigilan pang yakapin siya ng mahigpit. Her wife, Carol. She died because of helping me. “Oh God, I am sorry, Tristan.” Iyak ko. I handed him the news paper. I told him everything that I remember. Kung paano ako tinulungan ng asawa niya makaligtas mula kay Enrique. Pero nagulat ako na tila may ideya siya sa mga bagay na ’yun. Pero he just listened to me.

“Kasalanan ko kung bakiit nawala ang asawa mo, kung bakit nawala ang ina ng anak mo. Sorry, Tristan. P-patawad.” Muling iyak ko sa lalaking nasa harapan ko.

I have no reasons. Hindi ko alam kung paano ko mapapasalamatan si Carol. She died while saving me. She died because of me. Naalala ko ang mga mata niya na nakatingin sa akin. Sa huling mga sandal na iyon ay nakatingin siya sa akin ng may ngiti. Oh, God. How could I ruin their family.

“Shhh. Biktima ka lang din, Rain. Biktima ka lang din. Wala kang kasalanan sa pag-kamatay ni Carol. Don’t blame yourself, baby. Hmm? Wala kang kasalanan.” Pag-aalo niya sa akin. I felt sorry for Carol. I felt like I am betraying her. Is dating her husband right?