I Feel For You (boyXboy)

Si Uriel Delgado ay isang 25 years old bachelor na sadyang kilala at hinahangaan ng lahat dahil sa murang edad ay multi-billionare na sya at may sariling bussiness na pinapatakbo,but nobody knows kung pano sya nagkakapera at anong trabaho. Isa syang hangarang lalaki para sa mga gusto sya,gwapo,makarisma,mayaman at marami ng babaeng natikman. Pero sa likod ng lahat ng ito ay ang isang sikreto,ang tunay nyang trabaho,bilang isang secret agent na nagtatrabaho sa Montecarlo Secret Agency o mas kilala bilang The Golden Lion. Bilang isa sa pinaka mataas na agent ay mataas ang sahod nya,sila yung mga lumalaban sa mga ilegal na gawain at naaatasan sa mga misyon ng pagbabantay at pagtatanggol sa kliyente. Ngunit paano na kung ang huling misyon para sa kanya ay bantayan at ipagtanggol ang isang teenager na bakla? Knowing to his self na homophoebic sya? Paano nya ito papakisamahan? Ating tunghayan ang isang bagong kwento na magdadala sa atin sa isa na namang naiibang mukha ng pag-ibig.

Mission no.01

“And that’s all for this meeting Mr.Andrada,thank you” at inilahad ko ang kamay ko sa ka bussiness meeting ko sa isang coffee shop.

“Thank you din Mr.Delgado,Im looking forward for that project” sagot ng matanda,tinanggap ang pakikipag kamay ko saka nagpaalam at umalis.

Napasandal ako sa upuan at tinitigan ang baso ng kape na hindi ko nagalaw. Isang bussiness deal na naman ang naisara ko. Masaya ako na madami na akong narating sa edad kong twenty five,I have my own bussiness,minsan na lang ako gumalaw pag may meeting ang board at may iko-close na deal,magagaling naman kasi ang mga tauhan ko.

I manage to reach this high kahit bata pa ako dahil sa aking pagsisikap.

Kinuha ko ang baso at ininom ang kape. Nakaka-kalma kasi para sa akin ang kape. Nabaling ang atensyon ko sa mga crew ng coffee shop na naghahagikgikan,mga babae. Napailing at napangiti ako.

Girls,masyadong madaling mahalata pag gusto nila ang lalake,tulad ko,hindi ako nahihirapan makahanap ng magiging girlfriend o kahit maikakama lang,madami ng dumaan sa akin,pero hindi pa ako nagmahal,ewan ko din kung bakit. But mind you,yung mga naging girlfriends ko before,mga nirespeto ko,I respect girls,wala pang nangyayari sa amin,pwera na lang dun sa mga lantaran kung mag flirt,lalaki lang ako,may pangangailangan at madaling matukso.

Natigil ako sa pagmumuni muni ng mag vibrate ang phone ko,tiningnan ko kung sino ang tumatawag bago ko ito sinagot.

“Hey there Mister M!” masigla kong bati dito.

“I have a new mission for you Uriel,and this is a very different case,pumunta ka ngayon sa agency so we can discuss it to you” ma awtoridad nitong sabi kaya napangiti ako.

“Yes Mister M,I’ll be there in no time” at natapos na ang tawag. Nagtataka ba kayo? Isa akong secret agent,yung parang James Bond,eighteen pa lang ako ng magsimulang pumasok dito,malaki ang sahod,hanggang isa na ako sa naging pinaka batikang agent at highest paid agent,we were against illegal doings,crime,drugs,kadalasan,may kliyente kaming dapat bantayan o iligtas.

Tumayo na ako at naglakad papunta sa kotse kong nakaparada sa harap lamang ng shop,bago ako sumakay ay naagaw ng isang bakla ang paningin ko dahil sa ginawa nitong pagtakbo papunta sa isang lalaki. Napailing ako at napangiwi.

“Tsk tsk,bakla na nga ganun pa umakto,nakakahiya,kaya ayaw ko sa mga bakla eh” ang sabi ko sa sarili at sumakay na sa kotse,pinaharurot ko ito,at ng matapat ako dun sa bakla at lalaki ay bumusina ako ng malakas,gulat na napatalon ang bakla,kitang kita ko sa side mirror ng kotse kaya natawa akong mag-isa.

Im sorry if I was harsh,I just dont like gays,para sa akin,dalawa lang ang ginawa ng Diyos, Lalaki at Babae,yun lang yon,hindi mo nagustuhan sinabi ko? Okay lang. Iba’t iba tayo ng opinyon.

Nakarating na ako sa building ng Montecarlo Secret Agency,o mas kilala sa tawag na Golden Lion Agency. Dumeretso ako sa parking,bumaba sa kotse at tinungo ang pinto na kaming mga secret agents lamang ang nakaka alam.

Pag pasok ko pa lang ay bumungad na sa akin ang mga tauhang abala sa kanya kanyang duty,pati yung ibang agents. Nakita ko naman si Serenity,ang pinaka magaling sa mga babaeng agents,medyo niligawan ko ito noon pero binasted ako,pero ang kapalit naman nun ay naging mabuti kaming magkaibigan,at minsan kapareha pag mabigat talaga ang misyon. Lumapit ito sa akin ng nakangiti.

“Hey Uriel! Mukhang pinagbigyan na ni Mister M. ang pagre-resign mo”

“And how did you know?” ani ko at ngumiti sa kanya.

“Nakaka distract talaga yang mga dimples mo” anya at tumawa ako. “Well,ayon sa narinig ko,that would be your last mission,then pwede ka ng mag resign,since ikaw ang pinaka madaming nagawang misyon” dagdag pa nya.

“Mabuti naman kung ganon,matagal na akong umuungot kay Mister M. tungkol dun,gusto ko na din magfocus ng tuluyan sa negosyo ko,and to have a normal life” seryoso ko namang sabi.

“Well then,If that’s the case,pumunta ka na sa mission room,nandun na mga boards,para malaman mo na kung anong misyon mo” naka ngiti nyang sabi at tumalikod na,ako naman ay naglakad na patungo sa mission room. Pagpasok ko pa lang ay nasa akin na agad ang atensyon ng lahat.

“Good afternoon Mister M. and everyone” pagbati ko sa kanila.

“Tamang tama ang dating mo Uriel,maupo ka na at malalaman mo na kung ano ang huling misyon mo” sagot ni Mister M. Bumaling ito sa isa sa mga tauhan, “Buksan mo na” anito.

Sakto ng maupo ako ay bumukas na ang malaking screen at may pinapakitang video ng pagpatay sa isang pamilya,tumatawa pa ang kumukuha ng video. Nanginig ang kalamnan ko sa galit,ayaw na ayaw ko talaga ng ganyan. Parang gusto ko din patayin yung mga gumawa nun,mga napaka walang puso.

“Whats that? At sino mga yan at sino gumawa nyan?” galit kong sabi. Sa tinagal tagal ko sa trabahong ito ay naging matatag na ang katawan ko,martial arts,pag gamit ng baril,ngunit hindi ang damdamin ko,malambot ako sa mga ganung uri ng eksena,lalo pa at ganun din ang nangyari sa pamilya ko noon.

“Yan ang pamilya ni Agent X,O mas kilala bilang Xavier Gonzales,sya at ang pamilya nya ay pinatay,pati yung dalawa nilang anak na nasa bahay din ng mga oras na iyon” sabi ng isa sa board.

“What? Diba sya yung pinaka magaling nyong Agent noon? Bakit sila pinatay?” gulat kong tanong.

“May napakalaking sindikato ang napatumba namin dati sa pamumuno ni Xavier,unfortunately,after 17 years,pinaghandaan pala ang pag ganti sa kanya,dinamay pati ang pamilya nya” ani Mister M. gumapang ang kilabot sa buong sistema ko,posible kayang dumating din ang panahon na may gumanti sa akin at danasin ko din ang nangyari kay Agent X at sa pamilya nya? No,hindi ako papayag.

“How did you get that video? Yung mga kriminal ang kumuha nyan diba?” sabi ko pa,trying to elaborate all the details,para sigurado ako sa mga magiging hakbang ko kung sakali.

“During the crime scene,nakapag alert message pa si Xavier sa akin,at agad kong pinasugod dun ang mga available nating agents,sila ang tumugis sa mga kriminal kaya nakuha ang video,pero huli na ang lahat” ani Mister M.

“At papano papasok ang misyon ko Mister M?.” tanong ko. Napalitan ang nasa screen,picture ng isang binatilyo, no hindi binatilyo, isang batang binabae. Napailing at napapalatak ako.

“Sya ang panganay na anak ni Agent X, sya si Winji Gonzales,labing pitong taong gulang,at nag aaral sa isang pribadong paaralan,wala sya sa bahay ng maganap ang krimen” ani Mister M.

Tiningnan ko ang mga larawan sa screen,may itsura ang bata,gwapo kung naging lalaki,pero hell! Nagsusumigaw ang kabklaan! Mukhang barbie pa na may headband na pink at may ribbon sa gilid. Tsk! Maagang napariwara,akala siguro nya kahit mukha syang babae eh magandang tingnan? Tss!

“This will be your last mission Uriel,gusto kong maisakatuparan mo ito” pagkuway sabi ni Mister M.,kaya nabalik ang atensyon ko sa kanya. “Sa ngayon,nasa pangangalaga namin si Winji,ang gusto kong gawin mo ay alagaan,bantayan at ilayo sya dito,sa lahat ng posibleng kapahamakan”

“What? Agent po ako,hindi baby sitter! Nasa pangangalaga nyo na pala sya,bakit hindi nyo na lang ituloy?” protesta ko. There’s no way na didikit ako sa mga binabae,no way!.

“Sya ang target ng sindikato,nasa batang iyan ang isang mahalagang chip na nakuha noon ni Agent X,isa din yon sa rason kung bakit gumanti ang sindikato,ang makuha muli ang chip,sa kung anong rason at bakit after 17years pa sila kumilos ay yon ang aalamin namin. For the meantime,gusto kong sa iyo muna mapunta ang karapatan para alagaan at bantayan si Winji,napaka vulnerable ng batang iyan,habang ginagawa mo yon,ay gagawin namin ang lahat para matrace ang sindikato at dahan dahan nating itumba” mahabang litanya ni Mister M.,napa buga na lamang ako ng hangin.

“Obviously,vulnerable yan,bakla eh” inis kong sabi.

“May sinasabi ka ba Uriel?”

“Wala Mister M,baka kako may iba pang pwedeng humawak ng misyon na to?” pag insist ko ulit.

“Wala na,last mission mo nga diba? Para makapag pahinga ka na after” anito at nag pause. “mahalin mo ang batang yan” biglang dagdag nito.

“The hell? Mamahalin pa? Ayos na sa akin ang magbantay! Huwag lang ganun” pag palag ko. Bakit nadawit pa ang salitang mahalin? Nababaliw na ba si Mister M?.

“May problema ka ba sa mga bading?”

“Wala Mister M.” pagsisinungaling ko.

“Good! And that mission is an order,huwag mo kaming biguin,you may get him tomorrow,iuwi mo sa inyo. That’s all for now,you may go” ang pagtatapos ni Mister M.

Naiinis at laglag balikat akong umalis. Of all people,bakit kailangang bakla pa ang maging kliyente ko? Sinusubukan ba talaga nila ang pasensya ko sa mga bading?

Sumakay na ako sa kotse ko at pinaharurot ito pauwi,kung kelan huling misyon ko na saka naman ganito. Paano ko pakikisamahan ang batang yon? Baka ma api o ma bully ko lang yon, patawarin na lang ako ni Agent Xavier Gonzales. Huwag lang sanang bastos at makulit ang Winji na yon dahil ibabalik ko sya sa costudy ni Mister M.

Ano na ngayon ang iisipin ng mga tao sa akin once na makita nila si Winji sa bahay o di kaya ay makita nilang kasama ko? Iisipin nila na may karelasyon akong batang bading? Na isa akong sugar daddy? Pedopilia? Fuck! Sana ibang misyon na lang ang ibinigay sa akin,hindi yung ganito. Naiipit ang pangalan ko bilang bachelor na may mga napatunayan,at bilang top agent,ayaw kong masira,at ayaw ko din namang biguin si Mister M. Malaki ang utang na loob ko sa kanya.

Damn! What Am I going to do?

Nag vibrate ang phone ko,kaya kailangan ko itong sagutin,si Mister M. pala ang tumatawag.

Ano na naman to?

“Yes Mister M?” hindi ko pinahalatang naiinis ako.

“Bumalik ka dito,nawawala si Winji,nakatakas sya”

“What?”

“Bumalik ka dito,kunin mo mga gamit nya at hanapin mo sya,that’s an order!” at naputol na ang tawag. Napa buntong hininga ako ng marahas. Agad akong nag over take para madaling makabalik sa Agency.

Damn! Now what? Magiging taga hanap pa ako ng nawawalang batang bading. How great! Ngayon pa lang na i-stress na ako,pano pa kaya pag nasa puder ko na yon? Napaka galing! This is the craziest and unbelievable mission I ever had!

• Unang chapter,what can you say?! :)

Mission no.02

“What?!” ang hindi ko makapaniwalang sabi kay Mister M. ng makabalik ako sa agency.

“Tama narinig mo,na track na namin sya,gamit ang tracking device na kinabit namin sa phone nya”

“Ganun naman pala eh,edi puntahan nyo na ang batang yon” inis kong sabi.

“May I remind you Uriel that,its your duty,your mission? Now,puntahan mo na sya,nasa isang park lang sya at delikadong mag isa sya. That’s an order agent U!” ma awtoridad na sabi nito. Wala na akong nagawa kundi ang sumunod.

See? Hindi pa kami nagkikita ng batang Winji na yan pero pinapasakit na nya ang ulo ko! He’s really a pain in the ass!

Pinuntahan ko agad ang park na sinasabi ni Mister M. nasa baywalk na ito. Agad kong napansin si Winji dahil sa headband nyang kulay pink na may ribbon. Nakatalikod sya sa akin,nakaupo sa isang bench at nakaharap sa dagat.

Dahan dahan ako lumapit pero hindi ko ipinaramdam ang presensya ko. Napatigil ako dahil sa kumakanta pala sya,maganda ang boses nya at maganda ang kinakanta nya pero hindi ako pamilyar sa kanta na yon. Tumigil sya at bumuntong hininga.

“Haay! Ang hirap ng ganito Ma,Pa,buti pa kayo magkakasama na ng mga kapatid ko,ako naiwan dito mag isa,tinutukso,binubully dahil bakla daw ako,kaya ko sanang harapin ang mga iyon kung nandito kayo,pero iba na ngayon,buti nga kayo tanggap nyo ang pagkasino ko.. Ma,Pa,Kung alam ko lang na mangyayari yon,sana nag absent na lang ako para kasama nyo din ako ngayon. Ma,Pa,magagalit ba kayo sa akin kung susundan ko kayo dyan?” anito habang yumuyugyog ang mga balikat.

Tumayo ito,pumunta sa aplaya at tumayo doon patalikod sa dagat at pumikit. Magpapatihulog sya!

Shit! Magpapakamatay sya!

Mabilis ang pangyayari at agad akong nakalapit at hinablot sya.

“Huwag!” at niyakap ko sya ng mahigpit.

“Bitawan mo ako!”

“Nababaliw ka na ba? Bakit ka magpapakamatay? Ang panget pa ng paraan ng pagpapaka matay mo!” sagot ko at bigla syang pumiksi kaya nabitawan ko sya. Tinitigan nya ako ng masama. Napalunok ako. Ngayon lang ako natitigan ng ganon. To think na bata at bakla pa ito.

“Sino ka ba? Napaka pakialamero mo! Hindi porket mas matanda ka sakin ay makikialam ka na!” singhal nito sakin. Dahilan para mag init ang ulo ko.

“Hoy bata! Talagang wala akong pakialam sayo! Nasasayang nga ang oras ko sayo eh. Pero dahil nasa panganib ang buhay mo kailangan kitang iligtas!” bulyaw ko din sa kanya. Natahimik sya at napalunok,tinitigan ako at biglang namula.

What? Bakit sya namumula?

“Nasa panganib buhay ko? Sino ka ba? Hindi mo naman kailangan gawin pa yon dahil gusto ko na din mamatay” ang mahina nitong sabi,pero sapat na para marinig ko.

“O sige,kung yon ang gusto mo,iwanan na kita dito,magsosorry na lang ako sa puntod ng pamilya mo” sabi ko at biglang nanlaki ang mga mata nya. Tss! Bakit ganyan mga face expression ng mga bata? Ang panget tingnan.

Sinadya kong tumalikod at maglakad na pabalik sa kotse ko,ngunit pinigilan nya ako sa paghawak sa braso ko. Nagulat ako at agad hinila ang kamay ko sa pagkakahawak nya,para kasing may kuryenteng gumapang sa kamay nya papunta sa akin. Ang weird.

“T-teka manong!”

Manong? The hell?

Humarap ako sa kanya na may seryosong mukha. Kakaiba ang batang to. Baka tumanda agad ako sa inis.

“Oh? Akala ko ba gusto mo ng mamatay? Maupo ka ulit dun sa bench at hintayin mo yung mga sindikatong papatay sayo” ani ko.

“K-kilala mo pamilya ko?”

“Oo at hindi,now sumama ka sa akin dahil ako na magiging guardian mo mula ngayon” ani ko at naglakad ulit papunta sa kotse. Hindi ko na sya hinintay magsalita. Ang tanging gusto ko na lang ay makauwi,magpahinga at makapag isip kung anong gagawin ko sa batang to.

Sumunod na sya at sumakay sa may likuran. Tahimik lang sya na parang nag iisip ng malalim,tinanggal nya sa ulo nya ang kulay pink na headband at sinuklay ng mga daliri ang buhok. Tsk,sayang na bata.

Pinaandar ko na agad ang kotse,habang nagda-drive ay nag iisip na ako ng idadahilan sa mga kasama ko sa bahay kung bakit kasama ko sya. Shit talaga,dati sa bigating misyon lang ako nag iisip ng lubos,ngayon dahil sa batang ito wala sa oras na napapaisip ako.

“Anong pangalan mo? Ilang taon ka na?” tanong ko.

“Sabi mo ikaw mag aalaga sakin? So dapat alam mo na yon” pabalang nyang sagot.

“Hoy! Huwag mo ako sagutin ng pabalang,mas matanda ako sayo,huwag kang umasa na gusto ko tong ginagawa ko dahil ang totoo,hindi!” sabi ko naman habang nagda-drive pa din.

Hindi sya umimik at tumingin lang sa labas. Gusto ko ng sabihin na napilitan lang ako dahil ayaw ko sa kanya,ayaw ko sa bakla.

Hanggang makarating sa bahay ay hindi na ito umimik,at pagmapapa tingin ako sa kanya ay tinataasan ako nito ng kilay at ini ismiran.

Malditang binabae. Pero hindi sya uubra sa akin,baka sya pa mag maka awa na ibalik ko na lang sya sa pangangalaga ni Mister M. at magiging malaking pabor iyon sa akin.

“Manang,Jewel,Manong Tony,sya si Winji Gonzales,anak ng kaibigan ko at dito na sya titira” agad kong pagpapakilala sa kanila ng maabutan namin sila sa dining area,si Manang ang mayordoma ko,si Jewel all around maid,at si Manong Tony all around boy.

“Magandang hapon po! Ako po si Winji! Kamusta kayo!

Automatikong tumaas ang kilay ko. Nananadya ba to talaga? Pwes,tingnan lang natin kung tatagal sya.

“Ay! Ang gandang bata mo naman ija” masayang sabi ni Manang.

“Tama kayo Manang,kinabog ako ni Winji” pag sang ayon ni Jewel.

“Mukhang marami syang manliligaw” komento pa ni Mang Tony.

“Hindi sya babae,lalake sya” inis kong sabi.

“In short isa po akong sugo ni Marina at Dyesebel” pag singit ni Winji at humagikgik pa. Nagtayuan balahibo ko. Nakakasura talaga mga bading.

“Kayo na bahala dyan,aakyat na ako para magpahinga, pakitawag na lang ako mamayang dinner” sabi ko at tumalikod na para tunguhin ang kwarto ko.

Naligo ako ulit,at pagkatapos ay binuksan ko ang PC ko,para magcheck ng emails ng mga kliyente at employee’s ko. Pagkatapos mag check ay pinatay ko na ulit ito at naupo sa kama ko,sumandal ako sa headboard ng kama at napaisip ulit.

Tutal nandyan naman ang mga kasambahay ko,sila na lang ang pagbabantayin at pag aalagain ko kay Winji. Pero bago yon,kailangan ko pa pala munang ilipat sya ng paaralan.

Kinabukasan,dahil high school pa lang si Winji ay kailangan ko syang ihatid sa eskwelahan nya,para makausap ko na din ang principal at mga teachers nya na ililipat ko sya. This is just not me,hindi ko ito gawain, agent at boss ako sa negosyo ko,hindi baby sitter.

Pagka park ko pa lang sa parking ng school ay nagmamadali na itong tumakbo palabas. Tsk tsk! Bastos! Hindi man lang nagpasalamat.

Lumabas na din ako at sinundan sya,lahat ng tingin ay nasa akin na. Hindi ko sila masisisi kung bakit. Sinalubong si Winji ng mga estudyante din, may humalik pa sa pisngi nito.

Yuck!

Patuloy ko pa din itong sinundan hanggang sa makarating sa room nila. Pinabayaan ko lang sya ng pumasok. Hihintayin ko ang teacher nya. Nagtitinginan pa din sa akin ang mga batang estudyante,may iba lantarang ipakita ang pagka kilig kaya natatawa na lang ako sa aking isip.

“Bakit hindi ka pa umuuwi?” ang sabi ng mataray na boses.

“Hinihintay ko teacher mo” sagot ko pero hindi ko sya binalingan ng tingin.

“At bakit? Hindi mo naman kailangang bantayan ako hanggang dito”

“Hoy bata,hindi kita kailangang bantayan dito. Kakausapin ko lang ang teacher mo at principal dahil ililipat na kita ng school” sagot ko.

“Huh? Bakit? Ayaw!”

“Too late. Ngayon bumalik ka na sa loob ng room mo,sinasayang mo ang oras ko bata”

At nagdada dabog itong pumasok sa class room,napansin kong may parating ng teacher kaya sinalubong ko na ito at kinausap. Hindi na naman ito pumalag,sinabi din nya na kailangan kong puntahan din ang principal,na sya naman talagang plano ko.

Natapos ko na ang lahat. Naisipan kong pumunta sa agency para kamustahin sila dun at mag reklamo na din.

Pagkadating ko dun ay biniro biro ako ng mga ito. Nginingitian ko lang. Akala siguro nila,natutuwa ako na kasama sa bahay ang batang yon. Sa mga ganitong pagkakataon ay hindi kami hinaharap ni Mister M. kung hindi lang din importanteng bagay ang aming sadya.

Kaya nakontento na lamang kami sa kwentuhan at kamustahan. Pagsapit ng alas singko ay nakatanggap ako ng text galing kay Mister M.

“Dissmissal na ni Winji,sunduin mo na,huwag mong hayaang malayo sya sa piling mo”

Bakit parang may ibang gustong ipahiwatig ang text na yon? Tsk tsk! This is really not right,hinatid ko na,susunduin ko pa? Hindi naman baldado ang binabaeng yon eh. Wala akong nagawa kundi magpaalam na sa mga kapwa agents dahil susunduin ko pa si Winji.

Pagdating dun ay hindi na ako pumasok ng school,nasa tapat lang ako nag park,maya maya nakita ko na si Winji kasama yung mga kasama din nya kanina. Napatingin ito sa gawi ng pinagparadahan ko,agad itong sumimangot.

Mukhang nagpapa alam na sya,dahil hinalikan na naman sya nung lalake. Naweirduhan ako sa white blonde na buhok nun,may katangkaran din. May lahi siguro at baka boyfriend ni Winji. Tss! Nakakadiri.

Nakasimangot itong sumakay ng kotse pero hindi ko na sya pinansin,tulad ng dati,sa backseat ulit sya naupo. Tahimik akong nagmaneho. Dibale ng matuyuan ng laway kung ang batang ito lang din makakausap ko.

“Ayokong lumipat ng school,wala kang karapatan pang himasukan ang buhay ko” masama ang loob na sabi nito kaya tiningnan ko sya sa rearview mirror.

“Ako na guardian mo,kaya may karapatan ako,sa ayaw at gusto mo susunod ka”

“Ang kapal ng mukha mo! Ganyan kayong matatanda! Basta ayaw ko!” singhal nya. Gusto ko din sigawan sya pero nagpigil ako. Sya lang ang tanging sumisigaw sa akin,tsk.

“Bakit? Dahil ba ayaw mong iwanan ang boyfriend mo?” ani ko.

“Wala akong boyfriend! Sino ka ba para makialam? Sumusobra ka na eh!”

“Ako si Uriel Delgado,at ako ang magpapatino sayo”

• Musta? Ito na po ang chapter two. Dont forget to vote and leave a comment :)

Mission no.03

Isang linggo na ang nakakalipas ng ilipat ko ng school si Winji,dibale ng malayo,basta ligtas lang sya laban dun sa mga sindikatong tumutugis sa kanya,kahit inis na inis ako sa batang binabae na yon ay wala akong magagawa kundi ang protektahan sya,ayoko naman biguin si Mister M. at ang yumao nyang ama. At saka hanggang ngayon,hindi ko pa din alam ang laman nung chip na sinasabi ni Mister M.,tumityempo pa ako ng magandang pagkakataon para matanong si Winji patungkol dito,pero sa palagay ko ay walang alam ang bata patungkol sa chip na yon,san kaya yun nakalagay?

Ngayon ay nandito ako sa living room,nanonood ng action movie,wala si Winji,namamasyal kasama sina Jewel at Mang Tony.

“Senyorito,may bisita po,isang binatang may puting buhok,nasa labas sya” ani Manang ng lumapit.

May puting buhok? Wala ako kilalang ibang tao na may puting buhok maliban sa mga matatanda sa kumpanya ko.

“Ano daw ang kailangan?” salubong ang kilay na tanong ko. Sino naman kaya yon? Kliyente? Imposible,huli na si Winji at dapat ipapatawag ako sa Agency.

“Hinahanap daw po niya si Winji” sagot ni Manang. At dun ko narealize kung sino yon,ang boyfriend ni Winji.

“Sige,papasukin mo,kailangan ko syang makausap” ani ko,tumango si Manang at lumabas,pinatay ko na ang Tv.

Maya maya pa ay pumasok na si Manang kasunod ito. Tiningnan ko yung binata,gwapo ito,halatang may ibang lahi,pero bakit sya magkakagusto sa isang bakla? Sayang ang lahi nya. Nagpaalam na si Manang para gumawa ng meryenda.

“M-magandang tanghali po Sir”

“Maupo ka” ani ko at ini-muwestra ang couch sa may gilid.

“Anong sadya mo?” deretso kong sabi. Gusto ko kasing kaunti lang ang lumalapit at kaibigan ni Winji para kaunti din nakaka alam kung san sya nakatira,para iwas kapahamakan.

“Hinahanap ko po kasi si Winji,ito po ang address na ibinigay nya,saka isang linggo ko na po syang hindi nakikita eh,gusto ko lang sana sya maka bonding” mahaba nitong sagot.

“Ganon ba? Wala sya eh umalis,pwede kang bumalik sa ibang araw” sagot ko naman.

“Uhm,sir? Kung hindi po nakaka abala,pwede ko ho ba syang hintayin?” anito. Hmmn,determinado ang isang ito.

“Hmm,sige,teka,anong pangalan mo?”

“Leer Jacques Francisco po, Leer for short” anito. Francisco? Pamilyar,isa ata yun sa mga share holders ko sa kumpanya.

“Francisco? Kaanu-ano mo si Matthew Francisco?” pagkuway tanong ko ulit,para makasigurado lamang. Dahil kung anak sya ni Matthew ay papayagan ko syang dumikit dikit kay Winji.

“Uhm,Daddy ko po sya,kilala mo po?” anito. Tumango ako bilang sagot.

“Kaya siguro puti ang buhok mo,nakuha mo sa lolo mo sa tuhod na isang English man” ani ko,bukod kasi sa puting buhok ng binatang ito ay wala ng kakaiba,pinoy na pinoy na ang ibang features nito. Nginitian ko na sya,mabuti at malapit kong kaibigan si Matthew,he was 35 years old I think.

“Tama po kayo sir,its nice meeting you po,sasabihin ko ito kay Dad”

“Okay. Matanong ko nga,boyfriend mo ba si Winji? Kasi alam mo,hanggat maaari ayaw kong nakikihalubilo sya sa iba’t ibang tao,its for his safetiness,alam mo naman siguro nangyari sa kanya since I assumed na matagal na kayong magkakilala,ako na kasi ngayon ang guardian nya” mahaba kong sabi. Halatang nabigla ito. Sasagot na sana sya ng dumating si Manang dala ang meryenda,ng makaalis si Manang ay saka sya sumagot.

“Ang totoo po nyan sir,magkaibigan lang kami,but I cant deny the fact that I like him more than friend,hindi ko din po maintindihan nararamdaman ko sir,basta ganun na yon” sagot nito kaya napaisip ako.

Is it really possible? A guy liking another guy,or worse,a guy falling inlove with another guy? Sila siguro,Oo. But me? Never.

“Salamat po Mang Tony at Jewel sa pagsama! Nag enjoy ako!” biglang pasok ni Winji sa main door kasunod si Mang Tony at Jewel kaya sabay kaming napatingin ni Leer sa mga ito at ganun din sila sa amin.

“Leer!” ang gulat na sabi ni Winji sabay ngiti. Nainis ako, sa akin hindi sya ngumingiti ng ganyan. Malditang bata talaga.

---

WINJI’s Point of view

“Sabi mo masama ugali ni sir Uriel? Hindi naman ah?” ani Leer,nandito kami ngayon sa may pool side. Agad na umikot ang mga mata ko sa sinabi nya.

“Duh? Sa ibang tao siguro mabaet yang matandang yan! Ang sama ng ugali nya sa akin,nako lang talaga! Bwisit sya,grabe kung makapag dikta ng mga dapat at hindi dapat” inis kong sabi.

“Hindi naman sya ganun katanda,mas matanda pa nga si Dad,gwapo nga eh,siguro crush mo si sir Uriel no?” sabi naman ni Leer. Pakiramdam ko namumula ako kasi nag init agad ang mukha ko.

“Crush? Eeww! Ayaw ko sa matatanda no?”

“Sobra ka Winji,tinulungan ka na nga ng tao,the least you can do is to show him your appreciation at ang pasasalamat mo” seryosong bara na sya akin. Ano ba tong lalaking to? Kaibigan ko ba talaga sya?

“Basta. Haay ewan ko ba” nasabi ko na lang at tumitig sa tubig ng pool.

“Nakikita ko naman na kaya ka nyang alagaan at protektahan,higit sa kaya kong gawin,hindi sa lahat ng pagkakataon ay lagi akong nasa tabi mo” seryosong sabi ni Leer kaya nilingon ko sya,ayaw na ayaw ko syang nagiging seryoso ng ganito,kasi,dapat kung ano ang sabihin nya,dapat itatak sa utak at isa-puso. We’ve been friends since elementary,kaya ganito na lang kami sa isa’t isa.

“Okay! Okay! Panalo ka na,you really must love me that much ah? anyways,thanks sa pagpunta ah? Wala talaga akong kaibigan sa bago kong school eh,I really need someone to talk” sumusuko kong sabi.

“Ofcourse,I love you,kaya ayokong mapasama ka,alam mo namang alam ko ang lahat” sabi ni Leer,para akong nakaramdam ng awkward moment sa sinabi nya,parang may ibang ibig sabihin,but thats impossible,bakit ba ako mag iisip ng ganun? Eh alam ko namang Leer is straight as a pole.

“nakakatouch naman dre” biro ko para madivert ang awkwardness. Yeah,he is such a handsome and gorgeous guy,nagkaroon ako ng crush sa kanya before,but it eventually fades away.

“Praning,ayun nga,naisip ko kasi na baka na bo-bored ka,namiss din kasi kita at yayain sana kita gumala at para alamin na din ang katayuan mo dito sa bago mong buhay”

“Masyado mo akong iniisip Leer,kaya ko sarili ko kahit noon pa man,Im old enought to face everything” ang naka ngisi kong sabi pero tinaasan lamang ako nito ng kaliwang kilay,amazing!

“May I remind you Winji that youre just 17,and under age,and still at the last year of junior high school,huwag kang advance oy!” sagot nito sakin na tinawanan ko na lang.

---

“Salamat Manang sa napakasarap na dinner!” masaya kong sabi ng matapos kumain. Napatingin ako kay kuya Uriel na tinaasan ako ng kilay.

What? Problema nya? Huwag nya akong tinataasan ng kilay. Ba! Baka kalbuhin ko kilay nyang makapal!

Nagsimula ng magligpit si Manang at ate Jewel sa pinagkainan namin,tatayo na din sana ako ng magsalita si kuya Uriel.

“Stay.. Mag uusap tayo” kaya agad ulit akong napa upo. Ano naman pag uusapan namin? Grabe daig pa nya mga magulang ko ah!

“Ano naman pag uusapan natin KUYA?” tanong ko at talagang inemphisize ko ang salitang kuya.

“Gusto ko lang malaman mo na,si Leer lang ang kaibigan mong papayagan kong lumapit sayo at dalawin ka dito sa bahay,iwas iwasan mong makihalubilo sa ibang tao,bawal yon” seryoso nitong sabi kaya agad akong nag react.

“Hala sya oh? Sobra ka naman ata? Pati pakikipag kaibigan bawal? My gawd! Sakit mo sa headband ah?!”

“Masakit talaga yang headband mo,masakit sa mata,alis-alisin mo nga yan,ang sagwa! Hindi porket pumayag akong may bakla dito sa bahay ay itotolerate ko na mga kalandian mo!” sabi ulit nya.

“Hoy! Sobra ka na talaga! For your information at ayon na din kay Kuya Kim Atienza,hindi ako malandi! Iyon ay–”

“Yon lang,nagkakaliwanagan ba tayo? Pwede ka ng umakyat sa kwarto mo” at tumayo na sya.

“My gawd talaga!” inis kong sabi. Nakakaloka tong gurang na to! Hindi man lang ako binigyan ng chance makapag speech? Ano to? Walang kalayaan? Martial Law? Pwes! Kailangan ng EDSA People Power Revolution!

Inis na umakyat ako sa kwarto ko,kinuha ang phone ko at nag gm sa mga friendship ko.

’My life is a prison! May gurang na bantay! èê.)

GM/winji :3

Syempre madaming nagtext,at yon ang gusto ko. Super text buong gabi,hindi ko sinend kay Leer,baka tumawag at sermunan ako,hindi ko alam kung anong pinakain dun ni gurang para sya ang kampihan ni Leer! Ugh! Kaloka talaga. I hate that gurang!

Parang ewan ang buhay ko,hindi ko na alam kung san ako dadalhin ng agos,hindi ko na alajm kung magpapatuloy ba ako o titigil na lang. Kung bakit kasi humantong sa ganun ang pamilya ko,sa isang iglap nawala silang lahat sa akin,iniwan nila ako,at isang araw may bago na palang mangangalaga sa akin na sa tanang buhay ko ay dun ko lang nakita,at ngayon nga,nandito na ako. May maayos ngang buhay,pero patago dahil sa panganib daw na naka akibat sa buhay ko. Bakit dinaranas ko ang lahat ng ito? Bakit ako pa?

Hindi ko na namalayang hindi na ako nakapag reply sa mga katext ko at umiyak na lang ako ng umiyak. Hanggang sa nakatulog na ako.

Sunday morning..

5AM pa lang ay gumising na ako,gusto ko kasing mag jogging,wala naman siguro masama dun diba? Kaya pa tip toe akong bumaba,pumunta sa pool para sana mag warm up,pero laking gulat ko ng umahon si kuya Uriel sa pool na naka trunks lang.

Agad akong napatago sa likod ng halaman habang sinisilip sya. Shemay! Ang gwapo talaga nya,at yummy ang katawan. At ang ang bakat,nagmumura! Sheyt! Ang init ng pakiramdam ko!

Wew! Akala ko sa imagination lang yung mga malalaking ano,uhm! Holy shees! Totoo ito! My gawd!

“Aray!” busit tong mga langgam na to! Grr! Baka mahuli at makita ako! Patay na!

“Sinong nandyan? May tao ba dyan? Manang? Mang Tony? Jewel?” ani kuya Uriel at nag bath robe,kinabahan ako,kailangan kong makalusot! Ayokong masabihan at maisipan na baklang pervert!

“Nyaw! Nyaw! Nyaaaww!!” ako yan -__-

“Huh? Pusa? Pusa lang pala” at tumalikod na si kuya Uriel.

Wew! Thank you Lord! Makakahinga na ako ng maluwag!.

“Teka,wala namang pusa dito sa bahay ah?”

0_0

Patay! Im dead!

• Musta? Last update muna,asikasuhin pa namin burol ng tito ko,we are still waiting for the signal. BTW,dont forget to vote and leave a comment :)

Mission no.04

Winji’s point of view ~

Hala?! Ayan na sya! What to do? What to do?

Aha!

Dali dali akong nanakbo ng nakayuko papunta sa pinto ng kusina,hindi naman ako maaaninag ni kuya Uriel dahil madilim pa. Sige lang ako sa pagtakbo ng naka tip toe,hanggang sa…

BLAG!!

Ugh! Ang sakit! Nadulas ako! Punyeta kasing bermuda grass yan? Bakit basa? Lesheee!

Malamang nahamugan! Sabi ng maldita kong konsensya. May point sya dun.

“Manang ikaw na ba yan?” ang papalapit ng boses ni kuya Uriel.

Hala? Ayan na talaga sya! Kailangan ko ng tumayo sa pagkakahiga dito,takte talaga! Bakit kasi nawili ako sa pagtitig dun eh!

Pinilit ko ng tumayo,ngunit ako ay bigo,masakit ang katawan ko at parang may nabaling buto sa kung saan. Sumubok ulit ako,pero mas sumakit lang sya.

“Awwwwww!!!” sigaw ko at muling napahiga sa damuhan. Ano ba namang parusa to? Ayoko maging baldado habang buhay. Lord,patawad po! Hindi ko sinasadyang manilip! Si kuya Uriel kase naka balandra ang katawan eh huhu. Pumikit na lang ako at hinintay makalapit si kuya Uriel.

“Winji? Anong? Bakit ka nakahiga dyan?” anito pero hindi ako nagdilat ng mga mata,ramdam ko na ngayon na gumagapang na ang sakit at pamamanhid sa buo kong katawan,medyo parang nahihilo din ako.

“Hoy!” sabi ulit nito at tinapik ang mukha ko. Nagdilat ako ng mata at nabungaran ko sya. Putashet! Ang gwapo! “Anong nangyari sayo? Bakit dyan ka natutulog?”

“Huh? Gagu ba u? Sinong tangang matutulog sa damuhan? Anong akala mo sakin? Tipaklong? Bayagan kita dyan eh!” inis kong sabi at nagtangka ulit bumangon pero biglang may tumunog,buto ko ata,nadislocate.

“Ano ngang ginagawa mo dyan?” inis nyang sabi.

“Haaaraaayyy nakoooo!!” sigaw ko. Kinapitan ako ni kuya Uriel. Depota! Dalhin mo na ako sa kwarto ko! Kinginam na yan! Nahahamugan na likod ko brad.

“Halika na” anito at dahan dahan akong binuha. Bridal style. Isiniksik ko na lang ang ulo ko sa matigas nyang dibdib. Hmmn.. Ang bango,lalaking lalaki ang amoy,kakaiba talaga aroma ng mga lalaki,nakakapanginig ng kalamnan. “Ano ba nangyari?” pagkuway sabi nya habang papasok sa mansyon.

“Mag exercise sana ako,kaya lang paglabas ko nadulas ako,takte kase! Basa pala mga damo dahil sa hamog” sagot kong ganyan. Hindi ako makahinga ng maayos,ramdam ko bawat paghinga nya at dinig na dinig ko tibok ng puso nya. At dun ko naalala na,naka swimming trunks lang sya. Naalala ko na naman ang malaking bukol na yon! Yon ang nagpahamak sa akin.

“Por dyos por santo santisima elementary school! Anong nangyari dyan?!” boses iyon ni Manang,magluluto na siguro sya ng agahan namin.

“Nadulas ho at mukhang napuruhan” sagot ni kuya Uriel at dahan dahan akong ihiniga sa malambot na sofa.

“Ganun ba? Magbihis ka munang bata ka! Hindi yang nakabuyangyang yang ano mo! Tingnan mo naglalaway na si Winji!”

“Manang!” ang agad kong protesta,tumawa lang ang matandang baliw,kaloka to,ibuking ba ako? Hmp!

“Sige ho,magbanlaw lang ako”

“Dalian mo,pagkatapos ko syang painumin ng lagundi at hilutin maghanda na ako ng agahan nyo”

“Manang wala tayo sa probinsya,duktor kailangan nya” sagot ni kuya Uriel. Kaloka si Manang,Lagundi talaga? Diba para sa may ubo yon?

“O sya,dalian mo,ako na bahala kay Winji,mamaya ay gising na din si Jewel”

Pumikit na muna ako dahil inaantok na ako. Mabuti na lamang at sabado,sana bago mag lunes ay ayos na ako.

---

Uriel’s point of view ~

Dali dali na akong naligo at nagbihis,pagbaba ko tulog na sa sofa si Winji. Si Manang naghahanda na sa dining room,si Jewel natanaw ko sa labas nagwawalis at si Mang Tony nagdidilig na ng mga halaman.

Lumapit ako at naupo sa couch na kaharap ng sofa. Tinitigan ko ang natutulog na si Winji.

Ano ba kasing nangyari sa baklitang to? Kung natutulog na lang kasi sya at hindi na lumabas pa,edi sana hindi sya madudulas,grabe pa naman pag nabasa ang mga damo. Tsk tsk. Nag alala ako ng sobra,ayokong mapagalitan ni Mister M.

Mamaya pagkatapos mag agahan ay dadalhin ko na sya sa duktor para makapag pa check up.

“Mama,Papa… Mga kapatid ko” mahinang sabi nito kaya napatutok ako sa mukha nito,may tumulong luha mula sa mga nakapikit nyang mga mata. Somehow,nakaka awa din talaga sya. Pinunasan ko ang mga luha nya gamit ang aking daliri pero natigilan ako at napatitig sa mukha nito.

Ngayon ko lang napansin,mukha pala talaga syang babae,napaka feminine ng mukha,mahahabang pilik mata,magagandang kilay,matangos ngunit maliit na ilong at firm lips. Napatutok ako sa labi nya.

Sooner or later,makakalimot din sya sa mapait na nangyari sa nakaraan.

“Magpakatatag ka lang Winji”

Agad na akong tumayo at nagpunta sa dining. Tapos na si Manang mag prepare.

“Manang,pakidalhan ng pagkain sa living room si Winji,gisingin nyo na at pakainin,mauna na akong kumain” ani ko at naupo na,nagdasal at nagsimula ng kumain.

“Sige”

---

Kagagaling lang namin sa personal doctor ko,at ayon dito,in one week’s time ay magiging ayos na ulit ang nadislocate na buto ni Winji. Kailangan lang daw na huwag itong masyadong magkikilos.

Its almost lunch time na,kumukulo na din ang tyan ko sa gutom kaya tinanong ko na si Winji na nasa passenger seat at tahimik. Iniinda pa siguro ang injury nya.

“San mo gustong kumain?” ani ko habang nagdadrive,may mga natatanaw na akong fast food at restaurant.

“Kahit san” ang sagot nito. Napailing na lang ako. Sadyang matigas ang isang to. Hintayin ko lang gumaling ang injury nya,makakatikim sya sa akin ng tamang pagdedesiplina,sa ngayon ay pagbibigyan ko muna ang pagiging ganyan nya.

Nagpark ako sa tapat ng isang mamahaling restaurant,I dont care kung gaano kamahal,basta ang gusto ko,makakain,makauwi para maasikaso ko na ang mga bago kong pending na trabaho.

Nauna na akong bumaba,umikot at pinagbuksan sya ng pinto. Aalalayan ko na sana sya pero tinabig nya kamay ko.

“Sa likod ang bali ko,hindi sa mga paa,kaya kong maglakad” anito na sadyang nagpakulo ng dugo ko.

“Aba’t? Wala ka talagang galang,sige bahala ka dyan” inis kong sabi,sinara ang pinto ng passengers side at nauna na akong pumasok sa restaurant. Bahala ka dyang bata ka.

Paglingon ko ay hirap na hirap syang maglakad. Mabuti nga.

“Sir?” ani ng waiter.

“Table for two” ang agad kong sabi.

“This way sir” anito at sumunod ako dito ng igiya ako nito sa isang mesa. Nilingon ko si Winji,may lalaking umaalalay dito,hinintay ko silang makalapit.

“Salamatp” pasalamat dito ni Winji.

“Wala yon” ani ng lalaki. Kilala ko sya pero hindi ko sya binati,hinintay kong lumingon sya sa akin. “Oy! Tol,ikaw pala ka date nya? Dapat hindi mo iniiwan sa labas ang ka date mo” anito.

“He’s not my date Kyd,huwag mo akong itulad sayo na pumapatol sa bakla at kapwa lalaki” sabi ko dito. He’s Kyd Montecarlo,ang bunsong anak ni Mister M. Nabroken hearted dati nung high school sa isang bakla.

“Hahaha! Huwag kang magsalita ng ganyan Uriel,sige ka,mapag laro ang tadhana,o sige na,alis na ako.” sagot nito sakin na ikinainis ko,ito na nga ba ang ayaw ko nung una pa lang,ang mapagkamalang karelasyon ng batang to. Bumaling ito kay Winji at kumindat. “See you some other time” at tuluyan na itong umalis,nag blush naman ang kawawang bata,tss.

“What do you want to eat?” tanong ko ng maka upo kami,tuluyan na akong nawala sa mood.

“Kahit anong pwedeng nguyain at malunok” ang sarkastikong sagot ni Winji. Ngalingaling ibato ko sa kanya ang silyang kinauupuan ko sa sobrang inis. Tinawag ko na lang ang waiter at sinabi dito ang order namin.

“Ayaw mo naman pala sa mga baklang gaya ko,why wasting your time na patirahin ako sa bahay mo?” wika ni Winji sa gitna ng pagkain namin,halata sa boses nito ang disapointment. Huminga ako ng malalim bago sumagot.

“Because,I have to,at wala akong choice”

“You have a choice,ang pakisamahan ako ng maayos o ang hayaan mo na lang akong umalis sa puder mo,hindi ko kayang may kasama ako sa bahay na hayagan kung ipakita ang pagka disgusto sa akin,that sucks” ang nakatitig na sabi nito. Im dumbfounded,napanganga ako,hindi ko alam kung anong isasagot ko,ako itong matanda pero parang ako ang nasesermunan.

“Hindi pwede yang gusto mo,kung ano yang iniisip mo,huwag mo ng isipin” sabi ko na lang at ipinagpatuloy ang pagkain.

“Seventeen na ako,kaya ko na sarili ko,maghahanap na lamang ako ng trabaho at makikitira muna kina Leer”

“Ganyan ba katigas ang ulo mo o sadyang hindi ka maka intindi? Hindi pwede yang gusto mo,nasa panganib ang buhay mo! For pete’s sake!” ang medyo napalakas kong sabi kaya napatingin ang ibang mga kumakain sa amin.

“Ganun din yon,walang pinagkaiba,mas mabuti ng mapahamak ako at mamatay para makasama ko na ang pamilya ko,kesa buhay nga ako,wala namang direksyon ang buhay ko,at harap harapan pang hinahamak ang pagkasino ko” and then he burst out crying. Kitang kita at damang dama ko ang paghihirap nya. Hindi ako naka imik,hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin at kung ano ang dapat kong gawin.

Bigla na lamang syang tumayo at dahan dahang naglakad palabas.

“Winji! Hindi ka pa tapos kumain! Saan ka pupunta?” ang natataranta kong sabi at tumayo na,tuluyan na din syang nakalabas ng restaurant,pinagtitinginan na ako ng mga tao at pinagbubulungan,dali-dali kong kinuha ang pitaka ko at humugot ng dalawang libo at inilapag sa mesa at nanakbo palabas.

Sinuyod ko na ang buong parking lot pero hindi ko na sya nakita. Shit! Sang lupalop ko sya hahanapin? He’s really a pain in the ass.

Sumakay na ako sa kotse ko at nagmaneho,bawat madaanan ko ay tinitingnan ko ng maigi,I cant lose him,hindi pwede,malalagot ako nito. Madaming magagalit sa akin.

Magdidilim na lang ay hindi ko pa sya nakikita. Sobrang kabado na ako,baka nagpapagala gala lang din dito yung mga sindikato at naghihintay ng ganitong pagkakataon. Napatingin ako sa phone ko, bigla kong naisip si Leer. Tama,baka nandun sya,kaya agad kong tinawagan ang tatay ni Leer na kaibigan ko,si Matt,pero malas talaga,wala daw doon si Winji at si Leer daw ay nasa living room.

“Winji,nasan ka na? Dont do this to me.” ang sabi ko na lang habang patuloy pa ding nagmamaneho.

• Musta? Oh,naka pag UD ako dito,kase walang pasok,holiday ngayon dito sa Cebu.

Vote and comment po kung nagustuhan :)

Mission no.05

Uriel’s Point of view

Alas otso na ng gabi ng maisipan kong umuwi. Hindi ko talaga makita si Winji. Uuwi at uuwi din naman yon,panigurado ako.

Hindi nga ako nagkamali,dahil pagpasok ko pa lang eh dinig ko na ang halakhak nito mula sa may kusina.

Shit lang! Dapat pala kanina ko pa naisip na dito agad yon pupunta,nag aksaya pa ako ng oras para hanapin sya,pinupuno talaga ako ng batang yon! Imbis na mawala ang inis ko sa kanya ay lalo nadagdagan. Makapag research nga tungkol sa pamilya nya kung ganyan din ang ugali,lakas maka tuyo ng dugo eh.

Agad na akong tumungo sa kusina,at nandun nga sya,nakikipag halakhakan kina Manang at Jewel habang naghahanda ang mga ito ng dinner.

“Manang malapit na ba maluto yan?” ang pagsingit ko kaya sabay sabay silang napalingon sa akin. Kaya agad kong tinitigan ng masama si Winji. Humanda ka sa akin mamayang haliparot ka,pero ipinanganak ata talagang maldita ito at inirapan ako,Uggh!.

“Malapit na senyorito,papatawag na lang po kita” sagot ni Manang.

“Ay manang at jewel! Busog pa pala ako! Matutulog na ako,good night!” biglang sabi ni Winji at kumaripas ng takbo papunta sa kwarto nya.

“Wala talagang galang” ang napapailing kong bulong at pumunta na din sa sarili kong kwarto.

Nagpalit muna ako ng damit at pumunta sa secret room sa kwarto ko din,nandun yung mga paper works ko sa kumpanya,saglit ko itong inaral at pinirmahan ang mga dapat. Bandang alas otso y medya may kumatok na. Handa na siguro ang dinner kaya lumabas na din ako at nabungaran ko si Jewel.

“Sir?”

“Oh bakit? Tara na at mag dinner” ani ko dito at akmang bababa na.

“Eh sir,si Winji po hindi nagbubukas ng kwarto nya”

“Ganun ba? Gamitin nyo yung spare key at hatiran na lamang sya ng pagkain,hindi pwedeng hindi sya kakain dahil iinom pa sya ng gamot at vitamins” ani ko at tuluyan ng bumaba. Umaarte sya na ayaw akong makasabay kumain? Edi dun sya kumain sa kwarto nya.

Saktong pagbaba ko ay nag vibrate ang phone ko,tiningnan ko kung sino ang nagtext,si Mister M. pala.

’May sariling back account o pera si Winji,Uriel. Huwag mong alalahanin ang sarili nyang gastusin.

Huh? May pera man o wala ang Winji na yan,kaya ko syang buhayin at palamunin. Dumiretso na ako sa dining room,sakto nakahanda na ang hapunan at kumain na kami. Nasanay na kasi akong kasabay sa bawat pagkain sina Manang,Jewel at Mang Tony,pamilya ang turing ko sa kanila.

Matapos kumain ay sinubsob ko na ulit ang sarili sa mga pending paper works ko,tinawagan ko din ang mga employee ko at kinamusta ang aking kumpanya,sinabi ko din na dadaan ako dun bukas para ihatid ang mga napirmahan ko na,at saka ko naman pagtutuunan ng pansin yung bussiness deal namin ni Mr.Andrada na naiclose ko na nung una pa lang.

Kung hindi pa sumakit ang batok ko ay hindi ako titigil,pagtingin ko sa wristwatch ko,alas onse kinse na pala. Hindi ko na namalayan ang oras,tumayo na ako at lumabas ng secret room at dumiretso na din palabas ng kwarto ko,nakaramdam kasi ako ng uhaw. Madilim na at patay na mga ilaw,ang tanging liwanag na lamang ay yung nagmumula sa labas.

Pababa na sana ako ng hagdan ng makirinig ako ng ungol kaya pinakinggan ko itong mabuti. Galing ito sa kwarto ni Winji.

Agad kong tinungo ang kwarto nito,hindi na naka lock,pumasok ako at binuksan ang ilaw,nakita ko si Winji sa kama nya,nanginginig,sya pala talaga ang umuungol. Nilapitan ko ito at sinapo ang noo,ang init nya,inaapoy sya ng lagnat! Siguro dahil sa bali nya,pero dapat hindi sya magkakaganito kung ininom nya ang gamot at vitamins nya. Nilingon ko ang bedside table nya,nandun pa yung pagkain at gamot,hindi nagalaw.

“Tsk! Ang tigas talaga ng kukote mong bata ka! Mas inuna mo pa ang inis mo sa akin kesa sa kalagayan mo tsk! Pambihira” ang napapailing kong sabi. Tumayo na ako at bumaba para kumuha ng plangganita,mainit na tubig at labakara. Ng maihanda ko na lahat ay muli ko itong binalikan sa silid nito.

“Great! Taga alaga naman ako ng may sakit ngayon”

“Uhmm.. Mama..Papa..” ang ungol nito,kaya umupo na ako sa tabi nito,inaayos ang pagkakahiga nya at sinimulang punasan ang buong katawan,wala akong choice kundi ang hubaran ito.

Hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit nanginginig ako ng yung panty na nito ang tatanggalin ko,napalunok ako.

Shit! Para akong tanga!

Pikit matang hinubad ko ang pinaka huling saplot nito,habang muli ko syang dinadamitan,napatingin ako sa mukha nito, maamo,mukhang anghel,hindi mo aakalaing maldita pala. Sunod kong tiningnan ay ang katawan nitong binibihisan ko. Makinis,maputi,parang babae.

Matapos iyon ay tatayo na sana ako para ibaba yung mga ginamit ko pero nagsalita ito na ikinatigil.

“Huwag nyo po akong iwan” nakapikit na sabi nito. Muli ko na namang naramdaman ang pagkahabag sa kanya,matinding trauma talaga ang idinulot sa kanya ng krimen na iyon,sana matulad sya sa akin na naging matatag at lumaban,kung hindi,yung pangyayaring yon mismo ang sisira sa pagkatao nya.

Umupo ako sa tabi nya at isinandal ang ulo at katawan sa headboard ng kama habang hinahaplos ko ang ulo nya. Bukas pagkagising nya,saka ko sya papakainin at papainumin ng gamot.

“Kaya mo yan Winji,alam kong malakas ka” wala sa sariling sabi ko,pumikit ako habang hinahaplos ko pa din ang ulo nya.

Naalimpungatan ako dahil parang umuuga ang kama. Si Winji pala,nanginginig na naman. Ang hirap talaga ng may sakit,tsk.

Tumayo ako at kinalkal ang closet nya,swerte namang nakakita ako ng makapal nyang damit kaya agad ko itong isinuot sa kanya. Tiningnan ko ang alarm clock nya, alas tres pasado na pala ng madaling araw. Muli na akong humiga para matulog. Wala pang ilang saglit ay nanginig na naman ito.

Tsk! Tangna! Pano ba mawawala panginginig nito?

At dun ko naalala na malaking tulong ang bodyheat para mapakalma ang isang may sakit. Hindi ko man gusto pero hinubad ko na ang damit ko,niyakap si Winji,isiniksik ko ang ulo nya sa dibdib ko para mas ma initan sya.

Right there and then,I felt strange,ng magdikit ang katawan namin parang napayapa din ako bigla. Pumikit na ako at natulog.

---

Winji’s Point of view

Naalimpungatan na ako pero hindi pa din ako nagmumulat ng mga mata,gusto ko pa yung nararamdaman kong init,parang may nakayakap sa akin,I felt safe and secured. Pero bakit ganun? Parang may humihinga sa ulo ko?

Pagmulat ko ng mata ay halos matunaw ako,malapad at matigas na dibdib ang bumungad sa akin,iniangat ko pa ang paningin ko.

OH MY GULAAY LUPAYPAY! Si kuya Uriel! Nakahubad! Yakap yakap nya ako! Tengene! Pinagsamantalahan nya ba ako? My gawwwd! Hindi na ako virgin? Sheeettt! This cant be happening!

“REEEYYYPPPP!!” agad kong sigaw. Nagulat si kuya Uriel kaya nalaglag sya sa lapag.

“Arrgggghh!!” daing nito.

“Ano ba? Ikaw lang ang may sakit na ganyan!” bulyaw nito sa akin at tumayo hawak ang puwit na nasaktan.

“May sakit ako?” ang taka kong tanong.

“Oo” inis na sabi nito at kinuha ang plangganita sa bedside table pati yung pagkaing hindi ko talaga ginalaw kagabi.

“May sakit ako pero pinagsamantalahan mo ako? Oh my gulay talaga!” sabi kong ganyan at tinakpan ko pa ng comforter ang katawan ko,ayoko din masyado kumilos baka lumala ang bali ko.

“Anong pinagsamantalahan? Tumigil ka sa pag iilusyon Winji!” ang inis na sabi nito papunta sa pinto.

“Bakit ka nakahubad? Bakit mo ako niyakap? Rapist ka!” pagpupumilit ko pa din. Natigilan sya at parang namula. Shet! Namumula na sya sa galit! Baka tuluyan ako nitong balian ng mga buto.

“Dyan ka lang sa higaan,papadalhan kita ng pagkain,at utang na loob,kumain ka at inumin mo gamot mo,ayokong may sakitin dito sa bahay”

---

“HAHAHAHAHAHA” si Leer yan,dinalaw nya ulit ako. Diba nga,sya lang ang pwede? Miss ko na tuloy ang iba kong friendships.

“Sige tawa pa! Kanina ka pa ah? Kita na utak mo oh? Saya mo dyan!” ang inis kong sabi. Natural nandito kami sa garden.

“Im sorry Ji,napaka epic kasi ng pagkaka kwento mo, naramdaman mo bang nawala talaga virginity mo? At talagang si kuya Uriel pa ang suspect ah,ayos ka talaga” anito at humalakhak ulit. Potek! Nagsisisi ako at naging crush ko ang animal na to nung unang panahon. Amgagu talaga!

“Sige! Kutyain mo pa akong tanda ka!” ani ko at inirapan ito.

“Hindi porket puti ang buhok ko ay matanda na ako,alam mong hindi bagay sa akin ang itim o brunette na buhok” sagot nito habang nagpupunas ng luha ng kaligayahan. Ba,dapat ilibre nya ako,napasaya ko ang araw nyang malumbay.

“Whatever Leer! Haay,mukhang hindi pa ako makakapasok sa monday” ani ko na lang.

“Sayang nga eh,may sorpresa pa naman sana ako sayo sa lunes,kung bakit kasi naninilip ka eh,yan tuloy nadulas ka” nakangising sabi ng impakto.

“Hindi ako naninilip no? Hindi sinasadya yon! Seriously? Hindi ka maka move on ah?”

“Masaya lang ako na okay ka,mas pinasaya pa ako ng mga kwento mo. Anyway,sa tingin mo,kailan ka makakapasok sa school?” biglang dumating si Jewel na may dalang meryenda,inalok namin ito pero madami pa daw sya gagawin.

“Ewan ko lang,sabi ni kuya Uriel,kailangan pa naming humingi ng consent sa doctor nya. Pero okay lang kahit hindi na ako makapasok,ayaw ko dun sa bago kong school,wala akong kaibigan,wala ka dun at wala mga friendships ko dun,napaka loner ko dun” mahaba kong sabi.

“Baliw,last year na natin sa Junior High school saka ka pa titigil? Pagkatapos nito dalawang taon na lang gugulin sa Senior high school,boom! College na tayo” ang nakangiting sabi pa ni Leer habang nilalantakan ang graham na meryenda.

“Baliw na DEPED yan eh,dami natin tuloy guguguling taon sa pag aaral. Haay!” sabi ko na lang at kumain na din.

Paubos na yung grahams ng biglang lumapit si Kuya Uriel. Para akong biglang nag hyperventilate na hindi ko mawari,ang bilis ng tibok ng puso ko,ang hirap tuloy huminga. Hindi ko sya masyadong tiningnan pero nakita kong nagsalubong ang mga kilay nya.

Ang gwapo talaga ng pangit na to! Ugh!

“Winji”

• musta? Paunti unti muna update natin,you know,hirap ako sa net sa phone xD MAGANDANG GABI PO :)

Mission no.06

This is Dedicated to our idol Onomatopoeia, dami ko talaga din natutunan sa kanya hehe ;)

---

Winji’s Point of view

“Winji” ani kuya Uriel ng papalapit na sya. Bumilis tibok ng puso ko. Naalala ko na naman na magkayakap kami buong magdamag. Tengene telege.

“Uy kuya Uriel! Musta?” ang bati agad ng sipsip na si Leer. Seriosly? Nalilito na talaga ako kung sino sa amin ni kuya Uriel ang kinakampihan nya.

“Ayos lang” sagot nito kay Leer at bumaling sa akin. “Gusto ko lang sabihin na,yung mga kailangan mo sa school ay hindi ko na sasagutin,sinagot ko na ang tuition mo”

“Mabuti naman,may sarili akong pera,balak ko nga mag withdraw pagka gumaling na ako,madami akong gustong bilhin.” mataray kong sagot. Nako no,kahit mayaman sya,mayaman din ako.

“Thats good. Anyway Leer,tumawag Dad mo,dito ka na daw magpalipas ng gabi,nag off daw mga kasambahay nyo at bukas pa ng gabi uwi ng parents mo”

“Sige kuya!”

Haay! Bigla ako nainggit,ang bait talaga ni tito Matt. Sana buhay pa din sina Mom at Dad,para wala ako dito sa puder ng mayabang na Uriel na to! Kala mo kung sinong gwapo.

Sa bagay,gwapo nga sya,maganda at yummy ang katawan,malaki ang maipagmamalaki. Ilang babae na kaya naikama nya? Eeww! Gross.

---

Uriel’s Point of view

Kinabukasan ay balik sa normal na si Winji,parang hindi sya nagkasakit. Nagpaalam sya sa akin na magwi-withdraw kasama ni Leer. Pinayagan ko naman,tutal dumaan din ako sa opisina para ibigay yung mga napirmahan ko ng papeles at mga naaral ko ng reports and documents.

Nagda-drive na ako pauwi ng maisipan kong daanan na sina Winji at Leer at para maihatid na din yung huli.

“Nasan kayo?” ang agad kong bungad ng sagutin ni Winji ang tawag ko.

“Palabas na ng Mall,bakit ba?” sagot naman nito.

“Okay,daanan ko na kayo” ang sabi ko lang at pinutol na ang tawag. Baka uminit na naman ang ulo ko sa isang yon. Kaka withdraw lang,lakwatsa agad? Pambihira mga kabataan ngayon.

Palabas na sila ng Mall ng matanaw ko sila,nagtatawanan pa ang dalawa. Hindi sinasadyang nahagip ng mga mata ko ang tatlong lalaki na hindi kalayuan sa akin at hindi din kalayuan sa labas ng Mall. Kahina hinala ang mga itsura ng mga ito,kaya kinutuban ako ng hindi maganda lalo na ng mapansin kong si Winji ang tinitingnan ng mga ito.

Mabilis kong kinuha ang baril ko sa mini compartment at lumabas ng kotse. Naglalakad na din ang mga ito palapit kina Winji at Leer,ng maglabas ng baril ang mga ito ay sumigaw na ako.

“Winji! Leer! Takbo kayo dito!” napatingin sakin ang isa sa mga lalaki at agad nagpaputok. Mabilis akong nakatago,natanaw kong nanakbo na din ang dalawang bata papunta sa parking,malapit lang sila sa akin. Nagkagulo na ang mga tao. Muli akong sumilip ngunit nagpaputok ulit ng sunod sunod ang mga ito,umikot ako sa sasakyan at pinaputukan sila,dalawa agad ang natamaan ko.

Sigurado akong sila yung tumutugis kay Winji. Maingat kong pinuntahan ang dalawa sa pwesto nila at hinila ang mga ito na halatang nagulat,nadala ko agad sila sa kotse.

“A-ano yon?” ang nanginginig na tanong ni Winji ng nagmamaneho na ako.

“Sila yung mga sinasabi ko sayo” ang sagot ko. Sa back seat sila naka upo. Kita ko ang pamumutla nito ng tingnan ko sa rearview mirror.

“Y-yung mga pumatay sa pamilya ko?” ang lumuluha na nitong sabi. Hindi ako sumagot.

“Huwag ka ng umiyak,nandito ako” ang dinig kong alo ni Leer dito,hindi ko alam pero nakaramdam ako ng munting kirot ng yakapin ni Leer si Winji ng lumingon ako saglit.

“Hindi na tayo pwedeng umuwi,namukhaan na nila ako pati ikaw Leer,kailangan na nating magpaka layo-layo para manatiling ligtas” ang walang emosyon kong sabi,habang nagmamaneho ay tinext ko sina Manang at sinabi na hindi na muna kami uuwi at umalis na din muna sila. Sunod ay tinawagan ko si Matt,ang Dad ni Leer at sinabi din dito ang nangyari. Nagbilin lamang ito na huwag ko daw pabayaan ang anak nya at kung san daw kami mapadpad ay ipaalam ko sa kanila.

Nagdrive lang ako ng nag drive. Paglingon ko sa backseat,tulog na ang dalawa,kaya nagdesisyon akong magpa gas at bumili ng mga pagkain at inuming tubig sa katabing convinient store. Gabi na din. Wala pa akong naiisip na destinasyon.

Habang naka park pa din ay ginising ko na yung dalawa para kumain. Mahaba ang magiging byahe kung sakali. Hindi pwedeng dito lang kami sa siyudad magtago,dahil sigurado ako,by this time,tinutugis na kami ng mga ito. Hindi ko lang inaasahan na pati si Leer ay madadamay,wala akong balak magpahamak ng mga inosenteng tao.

Kumakain ang dalawa sa kotse ng lumayo ako,tinawagan ko si Mister M.

“Mabuti at ligtas kayo. May bahay ako sa sagada,pwede kayo dun,walang mag iisip na nandun kayo” ang tanging sabi nito.

“Napakalayo nun. Walang signal dun,hindi kita makokontak dun”

“That’s the point,malayo yon. Eto ang address” at binigay nga nito ang address.

“Kuya,san tayo pupunta?” tanong ni Leer ng makapasok na ako ulit sa kotse.

“Sa Sagada” sagot ko at binuhay na ang makina.

“What?! Sagada?! Oh my gawd! Ang layo nun! Walang signal dun! Walang internet! Walang mall!” agad na outburst ni Winji. Lihim akong napangiti. Halos ganyan din reaksyon ko kanina kay Mister M.

“Buhay mo o Sagada?” pananakot ko dito habang nagmamaneho na.

“Ofcourse! Buhay ko! Pakidalian ang pagdadrive,gusto ko na marating ang Sagada na yan!” sagot nito na ikinatawa ni Leer,ako naman ay pinigil kong matawa. Gusto kong manatiling strikto sa paningin nya.

“Sa baguio muna tayo ngayon,dahil bukas,bibili tayo ng mga damit at mga kaunting importanteng bagay” ang sabi ko na lang at hindi na sila pinansin. Nagkukulitan sila sa backseat. Naiinis ako,para bang wala sa panganib ang mga buhay nila.

Alas dose pasado na ng hating gabi ng makarating kami sa baguio,mabuti na lamang at may nakuha agad akong lodge. Dun na muna kami magpapalipas ng gabi. Magkakasama kami sa isang kwarto. Agad nahiga yung dalawa sa mga kama. Napagod siguro,maging ako ay pagod na din sa pagmamaneho,napaka haba ng byahe.

Madami na akong naging misyon at napuntahang lugar,pero ito ang kauna-unahang mamumundok ako. At sa sagada pa talaga kami mapupunta. Pero ayos na tong sobrang layo namin,ligtas naman ako at ang mga bata.

Napaisip ako,kailangan ko ng makuha ang chip na iyon kay Winji para sa akin na mapunta ang atensyon nung mga sindikato. Pero ang tanong ay pano at san? Sa umpisa pa lang pino-problema ko na iyon,dahil maging si Winji ay walang ka-alam alam patungkol sa chip na iyon.

Tumagilid ako at ibinalot sa katawan ko ang kumot,nanunoot na kasi sa kalamnan ang lamig,ito ang ayoko sa baguio pag gabi,mas tumitindi ang lamig. Napalingon ako sa higaan ng dalawa. Nakayakap na si Leer kay Winji. Parang kumirot na naman ang dibdib ko,pero agad ko itong tinanggal sa isipan ko. Ayaw ko itong bigyan ng pansin.

Naalala ko na,nung una pa lang ay tapat ng sinabi sa akin ni Leer na may nararamdaman sya para kay Winji. At sigurado ako na ganun din si Winji sa kanya. Hindi ko man maintindihan ang ganyang uri ng pagmamahalan,at hindi ko man tanggap sa sistema ko iyon,ay wala akong nagawa kundi ang sabihin sa sarili ko na,marahil ay wala ngang mali sa ganung pag-ibig,mukha din namang bagay silang dalawa.

Maaga akong nagising. Tulog pa din ang dalawa. Agad akong bumaba para magtanong sa receptionist kung saan may malapit na kainan,hindi ko balak maglibot,dahil baka sa mga oras na ito,ay nandito na din sa baguio ang mga tumutugis sa amin.

Ginising ko na ang dalawa para maka alis na kami,pero kumain muna kami dun sa sinabi ng receptionist. Pagkatapos nun ay nagpunta kami sa mga bilihan ng damit. Bumili din kami ng mga sadyang kailangan,tulad ng sabon,toothpaste,toothbrush at shampoo.

Matapos nun ay nagsimula na ulit kaming bumyahe. Tulad ng nakaraan ay pinabayaan ko lang ang dalawa sa backseat,dahil panigurado ako,mamaya tulog na ulit ang mga iyan.

---

Winji’s Point of view

“Waaahhh! Wala ng signal!” agad kong bulalas ng magising ako at tingnan ang phone ko. Nag uusap si Leer at kuya Uriel.

“Malamang,malapit na tayo” monotonous na sabi ng baliw. Hindi ko naman kinakausap,nagsasalita.

“Naku Ji! Makikita mo na mga kalahi mong ifugao!” ang banat naman ni Leer kaya hinampas ko.

“Yabang mo! Porket English ang lahi mo ginaganyan mo ako? FYI,ifugao is a place,halatang dugong banyaga ka.” ang sabi ko pa.

“Wow! San mo natutunan yon?” ang nang iinis pa ding sabi nito.

“Kay Onomatopoeia,sa story nyang ’Ang multo sa manhole,sa character nyang si Eiji. Matalino yon si Onoma at magaling” ang mayabang kong sagot.

“Magaling nga talaga,may natutunan ka sa kanya eh”

“Tengene me! Gagu you!” at hinampas ko ulit sya. Impaktong to,kung hindi si kuya Uriel mang iinis sa akin eh sya naman? Buset.

“Nandito na tayo.” pagsingit ni Kuya Uriel at hininto na ang kotse. Lumingon ako sa paligid pero wala akong makitang bahay,puro mga puno.

“Huh? San tayo dito matutulog? Sa lupa o ibabaw ng puno?” sabi ko at bumaba na din,dahil ang dalawang ungas bumaba na at kinuha mga pinamili namin sa compartment.

“Ang ganda dito,nakaka relax.” ani Leer at nag inhale exhale pa.

“Hindi ko makita ang ganda.” inis kong sabi. “Bakit ba tayo bumaba?”

“Hindi na kakayanin ng kotse ang daan paakyat. Kaya lalakarin natin hanggang marating natin ang unang baryo ng mga katutubo,malapit na dun yung magiging tirahan natin pansamantala” pagsingit ulit ni kuya Uriel at nagsimula ng maglakad. Sumunod na din kami ni Leer. Sanay ako sa mahabang lakaran,pero ang maglakad sa ganito,nakakaloka pala. Puro green na paligid at mga fog ang nakikita ko.

Sige lang kami ng lakad,sinasabayan ko yung bilis nila maglakad. Ayaw kong maiwanan no? And finally,nakakita na ako ng mga katutubo,ibig sabihin malapit na kami sa destinasyon.

“Magandang araw po apo,maari po bang magtanong?” ani kuya Uriel sa isang katutubo.

Tiningnan ko ang paligid. Pinagtitinginan kami,ganito pala itsura ng mga katutubo sa personal. Parang mga burlesk king and queen ang mga peg.

“Magandang araw din sa iyo magandang binata,ano ba ang iyong katanungan?”

Napataas kilay ko. Marunong pala mambola mga ito? Amazing. Im sure,para ng may hydrocephalus yan,ganyan din si Leer pag napupuri eh,pasimpleng lumolobo ang ulo haha!

“Gusto lang ho naming malaman ng mga kasama ko kung san ang dating bahay ni Montecarlo?”

“Ay iyon ba? Doon pa sa gitna ng kakahuyan,may maliit na kubo dun.Iyon na yon,malapit sa ilog”

HA? Kakahuyan? Ano yon? Mag a-ala Maria Makiling ako dun at sila ang mga Adonis? My gulay! Ayokong maging si Tarzariray!.

• Hello! =)

Mission no.07

Uriel’s Point of view

Kinabukasan,maaga akong gumising,dahil alam kong sanay sa buhay pagiging prinsipe at prinsesa ang dalawa kong kasama,ay kinailangan ko ng kumilos. Sanay ako sa ganito,dahil noon,bago ako matagpuan ni Mister M. ay mahirap talaga ako.

Lumabas na ako ng kubo,buti na lang kakaiba ang kubong ito,bahay na nga dapat tawag dito dahil puro kongkretong kahoy ang ginamit dito,may dalawang silid,ngunit walang kusina na pwedeng paglutuan,may mga gamit din,mga kawayang upuan at lamesa. Paglabas ko ay inikot ko ang paligid ng bahay,at hindi ako nabigo,may mga sibak ng kahoy sa likuran. Halatang kakagaling lang dito ni Mister M. dahil naalala ko,last month nagbakasyon sya.

Sa gilid ng bahay ay nakita ko naman ang parang lutuan,inilagay ko na dun ang mga sibak na kahoy at pina apoy. Pumasok ulit ako ng bahay at kumuha ng dalawang kaldero,ang isa ay nilagyan ko na ng bigas,at ang isa ay para sa pancit canton. May mga nakaimbak din palang tubig inumin sa isang silid. Pero pumunta ako sa ilog para hugasan ang mga kaldero,bigas at tatlong plato.

Napangiti ako sa view,maganda ang ilog,malinis at malinaw ang tubig,marami ding bato na pwedeng pagpahingahan. Bumalik na ako at nagsimulang magsaing. Pancit canton na ang niluluto ko ng magkasunod na lumabas ng bahay sina Winji at Leer na a-andap andap pa.

“Hmmn… ang sarap ng simoy ng hangin! Fresh!” sabi ni Leer.

“Hmmn… ang bango! Gutom na ako” ani Winji na ikinangiti ko,inilalagay ko na kasi yung mga ingredients.

“Morning kuya!” bati ni Leer ng papalapit na sila. Tumango lamang ako.

“Wow! Lucky me Pancit canton! Luto na? Tara kaen na tayo!” ang sabi naman ni Winji na halos tumulo na ang laway.

“Sige,pumasok na kayo sa loob at kakain na tayo,Leer padala nitong mga plato at sinaing.”

“Grabe! Nabusog ako Leer! Haha”

“Syempre,ikaw pa! Paborito mo ang kumain eh! Kung sakin ka titira,papakainin kita palagi,para tumaba ka,ang payat mo eh!” dinig kong sabi ni Leer. Napa angat bigla ang kilay ko. Buti medyo malayo ako sa kanila kaya hindi nila pansin na nakikinig ako,nagkunwari akong naghahanap ng signal.

“Ang kapal ng mukha mo! Slim ang tawag dito! Baka ako pag medyo nagkalaman pa mainlove ka sa aking ungas ka!”

“Hindi na kailangan Winji” seryosong sabi ni Leer. Parang nainis ako na hindi ko mawari.

“Huh?”

“Wala,tara maligo sa ilog dali!”

“Sige! Miss ko na ang tubig! Baka tuluyan na akong itakwil ng katubigan pag hindi pa ako nagpaka sirena ngayon” sagot ni Winji at tumawa silang dalawa. Ng lingunin ko sila,tumatakbo na sila papunta sa ilog.

Napailing ako. Bakit ba ako nag iisip ng kung anu-ano? Pabayaan ko na lang sila magharutan hangga’t gusto nila.

Labinglimang minuto ang pinalipas ko bago sumunod para hugasan yung mga plato at kalderong pinagpakuluan ng pancit canton sa ilog. Malayo pa lang ay nadidinig ko na ang halakhakan ng dalawa. Ng makarating ako ay binati ako ni Leer at niyayang maligo pero tumanggi ako,talagang hindi namamansin si Winji,bakit ba hindi pa ako nasanay?.

Medyo lumayo ako at nagsimula ng maghugas,nilingon ko sila at nakita kong tumuntong sila sa malaking bato. Niyakap ni Leer si Winji mula sa likuran at sabay tumalon sa tubig. Kumirot ang dibdib ko sa nakita ko,kumabog ang dibdib ko. Agad akong napatayo,natetensyon ako. At ng umangat sila sa tubig ay magkayakap pa din at sabay tumawa.

Masakit. Yun ang nararamdaman ko ngayon,nagmamadaling umalis ako bitbit ang mga hinugasan ko. Shit! This can’t be happening!

“Tangna! Hindi ito pwede!” galit kong sabi sa sarili ko dahil sa riyalisasyong pumasok sa akin. Kaya pala kumikirot ang dibdib ko pag naglalambingan sila,kaya pala ako naiinis. Dahil all this time ay may nararamdaman na ako para kay Winji.

“Hindi! Hindi pwede! Ayoko! Not him! Not with a guy!” at frustrate kong pinagsusuntok ang isang puno saka ko ginulo ang buhok ko.

Kaya pala minsan napapatitig ako sa kanya,natetense din ako pag magtataray na sya. Kaya pala..

It canp’t be. I dont want this,but I love him. Shit! This is crazy! This is not right! Damnit!.

---

Winji’s Point of view

“Anyare kay Kuya Uriel?” takang tanong ni Leer.

“Masanay ka na,ganyan talaga yan,sala sa init sala sa lamig,napaka unpredictable.” inis kong sabi. Anong eksena nya? Para syang nagseselos na teenager! Hmp.

“Ganun ba? Edi okay.” at bigla akong pinagsasabuyan ng tubig ng gago. Animal din talaga tong isang to eh! Kung babae ako,maaga siguro akong na menopause dahil sa kanilang dalawa.

Gumanti ako,hanggang sa naghabulan kami sa tubig. Pwes,sirena ako,hindi nya ako maaabutan,kakampi ko ang tubig. Ngunit minaliit ko sya,isa pala syang shokoy! Naabutan nya ako at mahigpit na niyakap.

Ang init ng katawan ni Leer kahit malamig ang tubig,lalo syang dumiin sa pagkakayakap sa likuran ko. Nag init ako,bigla ko naisip ang itsura ni kuya Uriel nung umahon sya sa pool at yung pagyakap nya sa akin ng walang pang itaas buong magdamag.

“L-leer.”

“Ang sarap dito Winji,parang ayoko ng umuwi,parang gusto ko na tumira dito basta’t ikaw ang kasama ko.” ang malambing nyang sabi. Bumilis tibok ng puso ko dahil dun,napapikit ako. Anong sinasabi nya?.

“Leer,ano bang sinasabi mo?” haharap na sana ako sa kanya pero pinigil nya ako.

“Lets stay like this kahit five minutes na lang,Ive been dying to do this a long time ago.”

This time hinarap ko na sya,alam ko na ang gusto nya tumbukin pero hindi ko alam na ganito pala ang mararamdaman ko. Naguluhan ako. Pero pagharap ko,nagtama ang mga labi namin,saglit lang iyon pero sobrang na shock ako.

“Sorry,hindi lang ako nakapagpigil.” ang nakangisi nyang sabi. Bigla tuloy nawala yung nararamdaman at iniisip ko. Sinapak ko nga sya sa dibdib.

“Walangya ka! Sinadya mo pala! Lakas trip ka din eh! Buset!” sabi ko at naglangoy na papuntang pangpang.

“Oy! Nag sorry naman ako ah? San ka pupunta?!” at humabol sya.

“Tse! Nilalamig na ako kaya uuwi na ako!”

---

Malapit ng magdilim pero nganga pa din kami ni Leer,hindi namin makita si kuya Uriel,napaka abno talaga ng gurang na yon! Nakakainis! Pano kung biglang sumulpot dito yung mga tumutugis sa amin? Pag namatay talaga ako,I swear mumultuhin ko sya!.

“Ji,tingnan mo na lang sa barrio ng mga katutubo,baka nandun si Kuya” ani Leer habang sinisindihan ang dalawang gasera,ang isa ay nilagay nya sa kwartong tinulugan namin.

“Huh? Ayoko nga,madilim,bakit hindi na lang ikaw?”

“Maliwanag ang buwan Winji,yan ang advantage pag nasa probinsya ka,hindi mo kailangan ng ilaw sa labas.”

“Ayoko pa din,ang layo nun”

“Dederetsuhin mo lang yang daan pababa Winji!”

“Bakit ba kasi ako? Bakit hindi na lang ikaw? Ikaw naman nakaisip saka matanda na yon,marunong na yon umuwi no?” inis kong sabi. Bahala sya no. Ano sya walang paa at hindi makakauwi? Bayagan ko sya eh.

“O sige,ikaw magluto ng kanin at ulam,ako pupunta dun.”

Na alarma ako,hindi ako marunong magluto ng ulam,at saka isa pa,ayokong magutom.

“Sige na! Sige na! Siguraduhin mong mabubusog ako ha? Kainis!” nagdadabog kong sabi at lumabas na,sumunod sya sa akin.

“Good gay! Kaya mahal kita eh!.” naka ngisi nyang pahabol.

“Namo!” sagot ko at nagdadabog na tinalunton ang kakahuyan,buti at nakabisado ko agad,maikli lang naman kasi,at agad akong nakarating sa daan. Maliwanag,tama nga si Uriel. Tumingala ako,naka sabog sa kalangitan ang mga bituin at bilog ang maliwanag na buwan.

I dont know,pakiramdam ko ligtas ako sa lugar na ito,hindi ako nakakaramdam ng takot. Pakanta kanta pa akong naglakad pababa. Hindi nagtagal ay narating ko ang pakay ko,nakita ko ang mga katutubo na naka paikot sa bonfire at parang nagkakasiyahan pa. Lumapit na ako,agad namang may nakapansin sa akin.

“Ginoong Uriel,nandito ang kasama mo.”

“Magandang gabi ho sa inyo.” ang naka ngiti kong bati. Nakita ko agad si Uriel na nagkunot ng noo. Naku! Huwag mo ako paandaran ng ganyan,kahit yummy ka,aawayin talaga kita sa harapan ng mga ito.

“Maupo ka at makisaya.” paanyaya ng isa. At dahil nga katutubo sila,at makaluma,naisip kong maupo ala Maria Clara at tipid ko silang nginitian. Na spottan ko agad yung inihaw na manok at walang patumpik tumpik akong kumurot dito at tinikman.

“Wow! Ang sarap nito!” ang hindi ko mapigilang bulalas. Nakatingin lang si kuya Uriel,kitang kita sa liwanag ng bonfire ang pagkainis nya. Manigas ka sa inis!

“Mabuti at nasarapan ka,native yan kaya masarap” sabi pa ng isa. Ngayon ko lang napansin,maaayos ang mga damit nila,maliban dun sa matatanda na,at talagang nag english pa ah? Sa bagay,nag aaral naman kasi sila.

“Talaga? Kaya pala eh! Ngayon lang ako nakatikim neto,ang bongga!” at nilantakan ko na ang manok,masaya nila akong pinanood na para bang nakakita sila ng Dyosa na kumakain. Si Uriel naman ay nakipag batiktakan at tawanan saka may tinungga.

“Ano ho yong iniinom nyo?” kalabit ko sa isa na sa palagay ko ay nasa early 20’s ang edad.

“Ay yon? Yan ang alak namin dito,ang rice wine,matagal na proseso bago maging alak yan” ang nakangiti nitong sagot. Namangha naman ako. Maabilidad pala ang mga katutubo eh? Ang taray!.

Magsasalita pa lang ako ng biglang kumulog tas bumuhos ang malakas na ulan. Nagsitakbuhan lahat,may sumigaw na bukas na lang daw ituloy ang kasiyahan. Ako naman ay tatakbo na sana pabalik sa daan paakyat dahil nag alala ako kay Leer,walang kasama sa bahay.

“San ka pupunta? Delikado,maputik at madulas na ang lupa.” ang paghablot sa akin ni kuya Uriel sa gitna ng ulan,napasinghap ako kasi paghawak nya parang biglang may dumaloy na kuryente mula sa kanya papunta sa akin.

“Mga anak! May kubo sa dulo,bagong gawa iyon,dun kayo magpalipas ng gabi.” sigaw nung matanda,yung napagtanungan ni Kuya Uriel kahapon.

“Salamat ho apo!” at kinaladkad na nya ako papunta dun sa kubo. May gasera na din dun. Agad syang naghubad ng damit kaya napanganga ako,at talagang naka boxers na lang sya.

Shet! Ang masarap na katawan na yan ang nagpahamak saken eh! Bakit ba kasi ganyan yan? Para syang greek God,at ang abs,potek talaga! Nakakatulo ng laway,at yung malaking bukol na yon? Para gusto ko ng mawalan ng ulirat.

“Bakit nakanganga ka lang dyan? Pinagnanasaan mo ako no?” nakangisi nyang sabi.

“Lul! Asa ka pa!” sagot ko at humagalpak sya ng tawa. Napanganga ulit ako. Ito ang unang pagkakataon na nginisihan nya ako at tumawa sya sa sinabi ko. Shet! Bakit ang sarap sa pakiramdam? Tapos,tapos parang may mga lumilipad sa sikmura ko,what’s this?.

“Maghubad ka,basa ang damit mo,baka sipunin ka.” at humiga na sya pagkasabi nun. Pero tulala pa din ako. This is new to me,napatawa ko sya. “Kung inaantok ka na,tumabi ka na lang sa akin.” dagdag pa nya at tumagilid na ng higa.

Kumakabog ang dibdib ko ng tumabi sa kanya. Naninibago talaga ako. Pero ganun pa man,pinilit ko matulog pero hindi ako nagtagumpay,nanginginig na ako sa lamig.

“Nanginginig ka,sabi naman kase sayo eh.” at tumagilid sya paharap sa akin,napalunok ako. Gwapo nga pala talaga sya?.

“A-ang lamig kasi eh” sagot ko at umusog pa sya palapit sa akin. Niyakap nya ako at talagang lalo ako nanginig.

“Paiinitin kita,mas mainit pa sa yakap na to kung gusto mo.”

Mission no.08

WARNING - SPG

Winji’s Point of view

Okay….

Eeeehhhhh! Waaahhhh! Oh my mariang makiling! Totoo ba itong nagaganap? Totoo ba yung sinabi nya? Totoo ba tong nakayakap sya?

Nanginginig ang kalamnan ko. Ngayon lang ako nakaramdam ng ganito,nag iinit na ako. Ito na ba ang katuparan sa mga pangarap ko? Kahit inis ako sa gurang na ito. Hindi ko made-deny na gwapo sya,yummy at sometimes,mabait. Sometimes lang ah?

Think Winji! Think!

At mas hinigpitan nya ang yakap sa akin. Petengene telege! Ayekene! Hende kene mepegelen eng serele ke! Lord! Patawad!

Uhm!

At niyakap ko din sya. Kala nya sya lang marunong mangyakap ah? Gaaaaasshh talaga! Ang saraaap nyaa! I mean ang sarap ng yakap nya. Uhm uhm.. Hindi naman siguro masamang bumigay diba? Tapos na panahon nina Maria Clara,okay lang siguro makaranas ako ng kakaiba at makatikim ng kaunting laman na hindi nauubos at nagbibigay ng gatas diba?

Eeeeehhhh! My Gaaaasssh ulit!

“Ganyan nga Winji. Yakapin mo ako habang atin ang gabi.” bulong nya sa tenga ko at lalo akong nanginig. Pakiramdam ko basa na ako. Im sorry! Ganito pala yon.

“K-kuya U-uriel. Nilalamig pa din ako… Uhm ayos lang ba magpainit kasama ka?” mahina kong sabi habang kinakabahan. Try lang to,pag umo-OO sya. Sunggab agad.

“Gusto mo ba? Gusto ko din yan. Sobrang lamig.” aniya at hinalikan ang leeg ko paakyat sa tenga ko. Hindi ko na napigilan ang panginginig, sa excitement ba o sa lalong paglakas ng ulan sa labas? Kung alin man dun,thank you sa bathala ng ulan at pinaulan nya.

Hanggang sa dumapo ang halik nya sa bibig ko. My gaassh! First time ko mahalikan! Oh my! Ang tamis at lambot ng bibig nya.

“Open your mouth Winji.” bulong nya. At ginawa ko naman. Pinasok nya ang dila nya. Hindi ko alam ang gagawin hanggang sa ginaya ko na lang ang galaw ng dila nya. Ang tamis ng laway nya. Bakit ganun? Lasang chocolate syrup?

Hindi na ako nakatiis,ng maramdaman kong pumaibabaw sya at idiniin nya ang matigas na nyang pagkalalaki sa tyan ko ay ginapang ko na ang mga palad ko sa pagkalalaki nya at tinanggal ang pagkakabutones at zipper habang patuloy pa din kami sa maalab na halikan. Para na akong lasing. Nakakalasing sya!

“Youre shaking. Kalma lang. Let me do this.” aniya at tumayo at tuluyang hinubad ang pantalon at brief. Bumungad sa akin ang nag uumigting nyang pagkalalaki. Napalunok ako. Ang laki,ang taba,ang haba at kulay pink yung ano. Natakot at natakam ako at the same time.

Yumuko sya at hinubaran ako. Ng mahubad nya ang damit ko ay napatakip ako sa mga dibdib ko na ikinangiti nya. Sunod nyang hinubad ang short at powerpuff kong panty. Lumantad sa kanya ang aking tweety bird at yon naman ang tarantang tinakpan ko.

“Huwag mo ng takpan. Nakita ko na iyan noon.” ang nakangisi nyang sabi na nagpalaki sa mga mata ko. Sabi na eh! Pinagsamantalahan nya ako nung gabing iyon.

“Ngayon,pawiin na natin ang lamig.” at muli nya akong hinalikan. Kinuha nya ang kanan kong kamay at inilagay sa pagkalalaki nya. Halos sabay kaming napasinghap.

Napapraning na ako. Gumapang ang halik nya sa leeg ko,pababa sa dibdib ko at nilaro at dinilaan nya ang aking nipples ng salitan. Napatirik ang mata ko at lalong nanginig.

“Do your job Winji.” aniya at hinawakan ang kamay kong nakakapit sa pagkalalaki nya at ginalaw galaw ito ng taas baba. Para na akong magdideliryo. Ni halos hindi magpang abot ang mga daliri kong nakahawak sa pagkalalaki nya. Kung bakit kasi ang laki nito?

“Ang laki.” ang hindi ko mapigilang bulalas. Tumigil sya sa pagdila sa nipple ko at tumayo. Umupo ako sa harap nya. Nakatutok sa akin ang pagkalalaki nya. Kahit gasera lang ang ilaw namin ay kitang kita ko pa din ang ganda ng katawan nya na parang nililok ng magaling na iskultor,at ang gwapo nyang mukha na napaka perfect. Tiningala ko sya. Ngumiti sya at tumango. Pumikit ako,hinawakan ang pagkalalaki nya.

Na amazed talaga ako sa laki nito. 7 inches ata haba at ang taba hindi ko alam. Natakam ako ng titigan ko ang ulo,kulay pink talaga at may parang basa kaya dinilaan ko. Napaungol si Kuya Uriel.

Ang sarap! Ang tamis! Kaya itinuloy ko na ang pagsubo,hindi ako marunong at wala pa sa kalahati ang naisusubo ko.

“Sipsipin mo habang naglalabas pasok sa bibig mo.” ang parang nang aakit na boses ni kuya Uriel,hinawakan nya ng dalawang kamay ang ulo ko. Hayup na yan! Nakakaluha! Nakakasuka pag tinatamaan ang tonsil ko.

“Ayoko na.” sabi ko sabay punas ng luha.

“Humiga ka patagilid.” at dahil hindi pa humuhupa ang nararamdaman kong init ay sinunod ko sya. At humiga din sya sa likod ko ng patagilid. Niyakap nya ako at itinaas nya ang hita ko. Itinutok nya ang ari nya sa butas ko. Natakot ako bigla.

“K-kuya Uriel.” kinakabahan kong sabi.

“Sshh..” hindi ko alam pano nangyari basta montik akong mapasigaw ng pumasok na ito. Agad nya akong hinalikan at dahan dahan nya itong binaon.

“Ang sakit kuya.. Parang may napunit na laman.” ang naluluha kong sabi. Hindi muna sya gumalaw. Ramdam na ramdam ko ang malaki nyang pagkalalaki sa loob ko. Napapikit ako. Tama ba itong ginawa ko? Ang magpa ubaya.

“Sa umpisa lang yan. Mapapalitan yan ng sarap” bulong nya sa tenga ko at dahan dahan na syang kumilos. Napapikit ulit ako,napapalitan na ng sarap ang sakit. Maingat ang ginagawa nya. Tama ang ginawa ko. Dahil mahal ko sya.

Mahal ko sya? Syeeet! Kaya pala.

---

Uriel’s Point of view

Maaga kong ginising si Winji. Nag aaalala din kasi ako kay Leer,walang kasama sa bahay. Lagot ako kay Matt kung may mangyayari sa anak nya.

Nagpaalam na kami sa mga katutubo at nagpasalamat. May kasiyahan pa daw mamayang gabi at bumalik kami.

Habang naglalakad ay pareho kaming tahimik ni Winji. Hirap na hirap sya sa paglalakad. Alam kong napuruhan ko sya kagabi. Masyado akong nadala sa init at sa tama ng ininom namin ng mga katutubo kagabi. Hindi na ako nakapag isip ng matino,nagpadala ako sa emosyon at init na nararamdaman ko.

Alam ko na iyon din ang iniisip nya. Habang sinusundan ko sya sa kanyang hirap na hirap na paglalakad ay talagang naawa ako. Gusto kong kargahin sya at mag sorry. Pero pinigilan ko ang sarili ko.

Kaninang umaga ay nakapag desisyon na ako. Susupilin ko ang nararamdaman ko para sa kanya hangga’t maaga pa. Ayoko nito,hindi ito tama. Matanda ako sa kanya. Nagsamantala ako. At isa pa,babae ang kailangan ko. Si Leer ang para sa kanya,tutal gusto nila ang isa’t isa.

Napabuntong hininga ako. Masakit pala yung ganito,ang magparaya. Pero alam kong ito ang makakabuti para sa amin.

At saka nakokonsensya ako. Ako ang una nya. Para ko ng ninakaw ang kamusmusan nya. No,let me get it right. Ninakaw ko talaga,he was 17 and Im 25. What kind of a person I am? Im such a dick.

“Kuya Uriel! Winji!” agad na salubong sa amin ni Leer. Napangiti ako. Mabuti at ayos sya.

“Nag alala ako sa inyo ng lumakas ang ulan. Pero alam ko hindi kayo papayagan ng mga ifugao.” ang sabi pa nito.

“Were okay Leer.” sagot ko.

“Ji? Ayos ka lang ba? Bakit ganyan ka maglakad?” baling nito kay Winji. Kinabahan ako,pero dumiretso pa din ako sa bahay.

“Oo naman,may naupuan lang naman ako dun kagabe,tumama sa puwit ko,ayun.” ang dinig ko pang sabi ni Winji. Nakahinga ako ng maluwag. Tiningnan ko kung may pagkain. May kanin pa naman at may mga nakahanda ng delata. Century tuna.

“Leer,Winji,tara na munang mag almusal!” tawag ko sa dalawa.

Buong maghapon kaming hindi nagpansinan ni Winji. Alam kong iisa ang iniisip namin. Hinayaan ko lang na sila ni Leer ang magsama kahit masakit para sa akin. Pasasaan ba at mawawala din itong nararamdaman ko sa kanya. Umpisa pa lang naman ito at maaagapan pa.

---

Winji’s Point of view

Nakakagigil! Ang kapal ng mukha ng Uriel panget na yan! Pagkatapos ng ginawa nya sa akin kagabi biglang walang pansinan? Ganun na lang yon? Parang walang nangyari?

Pwes,lalo ko sya iinisin. Akala nya dyan sya lang ang lalaki sa mundo? Nandyan naman si Leer eh! Potangena naman kase,nakakainis. Bakit sya pa minahal ko? At bakit kagabe ko lang narealize? Ang malas ko naman talaga syetengene.

Idagdag pa tong kumikirot at mahapdi kong butas. Hayup,halimaw,hindi ko maimagine na nagkasya yon sakin. Kainis! Kaasar! Kabwisit! Mahal ko nga talaga syang panget syang gurang sya! Huhu! Kung buhay sina Papa panigurado patay ako pag nalaman nilang mas matanda sa akin ang minahal ko at masashock sila na hindi na virgin ang dalaginding nila.

Hanggang sa umabot na lang ang gabi. Katatapos lang namin maghapunan ng umulan na naman ng malakas. Sheeet! Naalala ko yung kagabe! Ggggrr! Parang gusto ko maulit?! Na aadik na ata ako,normal pa ba to?

“Nanginginig ka. Nilalamig ka ba Ji?” ang sabi sa akin ni Leer ng makalapit. Bago ako sumagot ay tiningnan ko si kuya Uriel na nakahiga na sa kawayang papag. Mukhang tulog na tulog na. Haaayst,gusto ko syang yakapin,halikan,gusto kong may mangyari ulit. Ano ba yan! Nakakainis! Bakit kasi sya pa eh.

“Oo,ang lamig talaga dito,gusto kong mainitan.” sagot ko at tiningnan si Leer. Kita ko ang paglaki ng mga mata nya at ang dalawang beses nyang paglunok ng laway.

“P-papanong init ba?” ang pabulong nyang sabi. Tiningnan ko ulit si kuya Uriel. Nag iinit at naiinis talaga ako. Hmp! Hindi lang sya ang lalaking pwede ko maka sex. Kahit inamin ko sa sarili ko na mahal ko sya eh hindi ibig sabihin nun ay sya lang ang pwede. Pwede naman ako tumikhim ng iba.

“Dun tayo sa kwarto Leer.” ani ko at hinila sya. Walang ilaw sa kwarto dahil iniwan namin sa lamesa yung gasera.

Pagpasok sa kwarto ay agad kong hinalikan si Leer at halatang nagulat sya. Magaling din syang humalik at talagang nakakadarang din.

“Winji. Anong ginagawa mo?” bulong nya ng maghiwalay ang mga labi namin.

“Magpainit tayo Leer. Ngayon lang to.” hindi ko alam kung san ko nakuha ang lakas ng loob para sabihin iyon. Siguro dahil sa inis ko kay kuya Uriel. Now,were even.

“S-sigurado ka?” ani Leer,hindi ko sya sinagot. Bagkus kinapa ko ang pagkalalaki nya at inilabas sa short nya. Gifted din pala sya,palibasa may lahi.

“W-winji! Aaahhh! Shit!”

Mission no.09

Winji’s Point of view

“Waaaaaaahh!!” bigla akong balikwas ng bangon. Napakapit ako sa dibdib ko. Ang lakas kumabog. Syet. Buti na lang panaginip lang pala.

Tiningnan ko ang paligid. Madilim padin,wala ng ulan at puro mga kuliglig na nagchuchuwariwap lang naririnig ko. Kinapa ko ang katabi ko. Tulog na tulog si Leer.

Mabuti na lang talaga at panaginip lang. Akala ko may ginawa na ako kay Leer. Kasama kasi sa panaginip ko na may nagsasabing malandi at pokpok ako. Hoy! Excuse me.

Wala lang. Excuse lang.

Nakaramdam ako ng panunuyo ng lalamunan at pagka uhaw. Makainum nga ng tubig. Agad na akong tumayo.

Ugh! Syet talaga!

Napaupo ako. Biglang kumirot yung butas ko. Ito ang hindi panaginip! Totoo ang nangyari samin ni kuya Uriel. My gaaaasshh! Im not virgin anymore!

Pinilit kong tumayo at dahan dahang lumabas sa kwarto. Nasa lamesa pa din ang gaserang may sindi pa. Nakapatong din dun ang pitsel na may lamang tubig at isang baso. Uminom na ako,nakatatlong baso ako. Grabe,huwag na sana mag to be continue mamaya ang panaginip na yon.

Napalingin ako sa unggoy na natutulog pa din sa kawayang papag. Hubad ang pang itaas na damit. Hindi ba sya nilalamig? Sa bagay,makapal balat nya,para syang kalabaw.

Naupo muna ako sa silya sa tapat ng mesa at tiningnan ang oras. 3:48AM na. Hay. Ano na ngayon? San na patungo ang buhay ko? Minasaker ang pamilya ko,kinukpkop ako ng isang secret agent na kumuha ng virginity ko. My gaaash! Bakit ko binigay? Eh ang sungit sungit nya.

Eh kasi nga,mahal mo.

Sa bagay may point si white konsensya. Mahal ko nga ang gurang na yan na kumuha ng virginity ko.

Huhuhuhu! Hindi na ako virgin? Pano pag kinasal na ako at malamang hindi na ako virgin? Baka iwan ako ng mapapangasawa ko? Syet! I dont like that.

Pero seriously. Ano na nga mangyayari sa buhay ko? Tinutugis kami ng sindikatong pumatay sa pamilya ko,napadpad kami dito sa Sagada,walang kuryente,walang signal. Hanggang kailan kami dito? Hanggang kailan kami magtatago?

Siguro kung nag absent ako ng araw na yon,pati ako napatay,edi kasama ko pa din ang pamilya ko?

Miss ko na sila,sina Mama at Papa na mahal na mahal kaming magkakapatid. Ang dalawa kong kapatid na hindi nagsasawang makipagkulitan sa akin. Ang hirap ng ganito. Pinipilit ko mag move on eh,pero may mga oras talagang gaya nito na maiisip ko sila. Dinadaan ko sa pagtawa ang lahat para maibsan ang sakit pero hindi iyon sapat. Mahal na mahal ko ang pamilya ko. Ang bigat sa dibdib.

Hindi ko na namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko kaya pinahid ko ito agad at nilingon si Kuya Uriel na himbing pa din sa pagtulog.

Dumagdag pa ang isang yan. Hindi ko man lang namalayang mahal ko na pala,pero ayokong umasa. Alam ko namang hindi pwede at ayaw nya ng ganito. Hindi nya gusto yung ganito. Yung nangyari sa amin alam kong pinagsisisihan nya iyon o kaya ay nandidiri sya kaya hindi nya ako pinapansin na. Ang sakit. Hindi ko na alam kung anong sakit ng damdamin pa ang iindahin ko.

Bakit sa akin nangyayari ang mga ito? Haay.. Letse talaga. Ayoko na magdrama,baka mahalata nila.

Pinahid ko ang aking luha at tumayo. Maingat akong naglakad pabalik sa kwarto. Sana matapos na ang lahat ng ito. Gusto ko ng bumalik sa normal ang buhay ko. Yung hindi limitado ang lugar na pupuntahan ko,yung hindi ako nangangamba na baka bigla na lang akong mamatay sa gitna ng kalsada. Sana matapos na,nadadamay pa kasi si Leer pati si kuya Uriel na inako ang responsibilidad sa akin. Hindi dapat.

Ng makapasok ako sa kwarto ay mahimbing pa din ang tulog ni Leer. Umupo ako at sumandal sa dingding. May isang paraan lang akong naisip para wala ng madamay pa at pati sila ay mamuhay na ng normal.

---

Uriel’s Point of view

Nagising ako sa sigaw ni Leer. Paulit ulit lang.

“Winji?! Winji?! Hoy huwag kang magbiro ng ganyan! Lumabas ka na sa pinagtataguan mo!” sigaw iyon ni Leer mula sa labas kaya bumangon na ako at lumabas.

“Anong nangyayari Leer?” tanong ko dito ng makalapit ako.

“Kuya Uriel,nawawala si Winji! Pumunta na ako sa ilog,hinalughog ko na ang paligid pero wala pa din.” baka sa mukha ni Leer ang pag aalala. Mahal nga talaga nya si Winji. Kaya tama lang ang desisyon ko.

“Pangatlong beses na nya yang ginawa. Huwag ka masyadong mag alala,icheck ko lang sa loob.” sabi ko. Maging ako ay nakaramdam din ng pangamba.

“Kuya Uriel. Hindi kaya nasundan tayo?”

“Imposible yon bata. Maghanap ka lang dyan,huwag kang lalayo,may ichecheck lang ako.” ani ko at pumasok sa loob. Pinuntahan ko yung kwarto at agad tiningnan ang mga damit namin. Wala na mga damit nyang binili at mga nilabhan ko. Kinabahan ako. Sunod kong tiningnan ay yung mga pinaglagyan ko ng mga gadgets namin. Wala na yung kanya,dun na ako kinabahan ng husto.

Damn! Bakit lagi mo tong ginagawa Winji?

Agad akong tumakbo sa labas.

“Leer! Magbihis ka na! Aalis na tayo dito! Hahabulin natin si Winji,baka hindi pa nakakalayo yon. Sumunod ka sa kotse,pakidala mga gamit natin!” sigaw ko kay Leer at agad ding tumakbo palabas ng kakahuyan at tinalunton ko ang daan pababa. Kailangan kong makasiguro.

Bakit sya umalis? Dahil ba sa nangyari samin? Nagalit ba sya? Shit! Kasalanan ko to,dapat hindi ako nag take advantage,kahit bakla sya ay pusong babae naman sya. Shit talaga tapos hindi ko pa sya pinapansin. Hindi ko mapapatawad sarili ko pag may masamang nangyari sa kanya.

“Apo,nakita nyo po ba yung kasama ko kagabi?” agad kong tanong sa katutubong una kong nakita.

“Yung ano? Aba’y oo. Kanina bago magliwanag nakita ko sya,nagtanong pa nga ng direksyon may bibilhin daw sa ibaba,sakto may dumaang habal habal sumakay sya at nagpa–”

Hindi ko na tinapos pakinggan pa ito,kumakaripas akong tumakbo pababa kung san namin iniwan ang kotse ko. Bago ko mabuksan ang pinto ng driver’s seat ay nakita ko ng kumakaripas ng takbo palapit si Leer.

“Sakay na!” sabi ko at kinuha sa kanya yung mga gamit sabay bato sa backseat.

Tahimik lang kami sa byahe. Halatang pareho kami ni Leer na nag-iisip at nag-aalala.

“San natin sya hahanapin kuya? Malaki ang baguio? Baka nakuha na–”

“Tumahimik ka muna Leer,ayokong isipin yan.” sagot ko habang patuloy pa din sa pagmamaneho.

“Sorry. Sadyang nag-aalala lang ako.” aniya. Hindi na ako sumagot. Mahabang katahimikan ang namayani sa amin. Pagkatapos ng isa’t kalahating oras nakababa na kami sa baguio. Kinuha ko ang phone ko sa backseat at isinalpak ang extra kong battery.

Tamang tama,may signal na dito sa baguio. Nakita kong ganun din ang ginawa ni Leer at may tinawagan. Nagpark ako saglit sa tabi ng kalsada ng makita ko sa screen ng phone na tumatawag si Mister M.

“Mister M! Nawawala si Win–”

“This is the very first time na pumalpak ka sa Misyon mo Uriel. To think that this is the last. You dissapoint me bigtime.” pamumutol nito sa sasabihin ko. Agad akong natahimik.

“What do you mean? Hindi na mahalaga yan,look nawawala si Win–”

“Fucking bullshit! Out of coverage! Nasan ka na ba Ji? Dont do this.” napatingin ako kay Leer dahil dun. He looks so worried and frustrated. And so am I.

“Nasa kamay na ng sindikato si Winji,Uriel. Nagpabaya ka! What do you think youre doing? Nasa panganib ngayon ang buhay ng bata and they want that god damn chip!”

Napakislot ako bigla dahil dun.

“What? Panong? Ang bilis naman nila? Mister M. Kailangan ko ng back up. Magpadala ka kung nasan sila,susunod ako and I’ll get Winji back!” desperado kong sabi. Fuck! Where in the world ko hahanapin ang chip na yon?

“Yan ang plano ko. We have only 12 hours Uriel. Pakidalian mo,Im sending there your co-agents pati mga NBI.” at naputol na ang tawag. Inis na napasabunot ako sa sarili kong buhok. Tang ina,nagpabaya ako. What have I done?

“Kuya Uriel. I want to go with you. Hindi ako matatahimik sa bahay ng ganito ang mangyayari. Hindi ako uupo na lang at papabayaan kong mawala sa akin ang taong mahal ko ng wala akong ginagawa. Marahil bata pa ako sa tingin mo,pero madami na akong nagawa. Mister Montecarlo trained me.” sabi ni Leer ng makalapit. Napanganga ako.

“What?!”

“Dahil sinabi mo kay Dad na agent ka,naikwento nya yon. Kaya nagpumilit akong ipasok nya ako. Dinala nya ako kay Mister Montecarlo. Tapos na ako sa training and Im supposed to have my first mission pagka resign mo. I dont really know you personally,ni hindi ko alam itsura mo. Destiny just has its own way. Tutulong ako,hindi ko kayang mawala sa akin si Winji.” mahaba nyang sabi.

The hell? This is too much information. Hindi ko pa kayang iabsorb lahat. Si Winji lang ang mahalaga sa akin.

“Okay then. Welcome to Golden Lion secret agency. Agent Leer.” at inilahad ko ang kamay ko. Tinanggap nya iyon.

“Salamat po kuya.”

“Ikaw ang huli kong makaka partner na agent sa isang delikadong misyon. Galingan mo,no matter what happen dapat mailigtas natin si Winji. Even if it means my death.” seryoso kong sabi. Halatang nagulat sya at naguluhan.

“Kuya?”

“Huwag ka ng matanong. Kung magtatagumpay tayo at buhay pa ako. Ako mismo magtuturo ng mga alam ko. But I need to talk again to Mister M tungkol sayo. Pero sa ngayon,kumilos na tayo.” sabi ko pa at sumakay na sa kotse. Sumakay na din sya at pinaharurot ko na ang sasakyan.

Wala kaming dapat sayangin na panahon. Handa akong ibuwis ang buhay ko maging ligtas lamang si Winji. At kung ang kamatayan ko ang tanging paraan para mapagbayaran ko ang mga pagkakamaling nagawa ko sa kanya ay buong puso kong tatanggapin. Kailangan nyang mabuhay para magpatuloy,para magkatuluyan na sila ni Leer at lumigaya sila. Nasasaktan man ako ngayong isipin na hindi maaaring maging kami ay titiisin ko. Si Leer ang bagay sa kanya,hindi sya bagay sa tulad ko.

Nasa gitna pa din ako ng pagmamaneho,si Leer nakapikit,ng biglang mag ring na naman ang phone ko. Unregistered number pero sinagot ko pa din dahil may iba akong nararamdaman.

“Hello?” ani ko habang yung kaliwang kamay ko ang nakakapit sa manibela. Nagmulat ng mata si Leer at napatingin sa akin.

“Agent Uriel. Alam mo bang hawak ko ang anak ni Agent Xavier?” ani ng baritonong boses.

“Pano syang napunta sa inyo?” kabado kong tanong. Pinindot ko ang loud speaker at iniabot ito kay Leer para hawakan. Delikado magmaneho ng isang kamay lang ang gamit.

“Simple lang. Nakita namin sya sa isang kainan sa baguio. Bobo din ang anak na bakla na iyon ni Agent Xavier eh.” sagot nito at tumawa. Nagtagis ang mga bagang ko pero patuloy pa din ako sa pagmamaneho,saglit kong nilingon si Leer,halatang galit na din ito.

“Huwag nyo syang gagalawin.” agad kong sabi.

“Yun ay kung mabibigay mo ang chip na kailangan ko within 12 hours,at pwede ba? Paalisin mo tong mga kapwa mo agent na pulpol na nagmamatyag sa amin. Or else,isusunod ko ang batang to sa pamilya nya.”

Mission no.10

URiEL’s Point of view

Pagkaparada pa lamang ng kotse ay kumaripas na kami ng takbo ni Leer papasok sa bahay ko. Walang dapat masayang na oras,may limang oras pa kaming nalalabi,nasayang sa byahe ang unang anim na oras.

Agad kong sinalpak ang susi at ng mabuksan ay umakyat agad ako. Madilim,wala pa nga sina Manang,Jewel at Tony. Si Leer na ang nagbukas ng mga ilaw.

Agad akong pumasok sa kwarto ko,tinungo ang secret compartment at kinuha ko yung pang trace,mapa,mga bala at baril. Paglabas ko ay nakita ko si Leer na paakyat.

“Leer,eto ang tracker,ito din ang mapa. At ito ang baril mo at mga bala.” ani ko. Napatingin sya sa akin.

“Dun ka sa sala. Ikabit mo yang wire na yan dito sa phone ko.” sabay abot ng phone ko. “I-trace mo pag tumawag,hahanapin ko lang sa kwarto ni Winji ang chip na gusto ng sindikito.”

“Salamat kuya Uriel,tutulungan kita. Ililigtas natin si Winji.” sagot ni Leer,nakita ko ang determinasyon sa kanyang mga mata. Naalala ko nung nagsisimula pa lang ako. Hinawakan nya ang baril at parang bihasang naglagay ng mga bala saka ikinasa. Napa-ngiti ako. Magaling talaga mag train si Mister M.

Bumaba na sya at pumasok ako sa kwarto ni Winji. Taranta kong hinalughog ang mga gamit nya habang nakikiramdam at pinapakinggan si Leer. Nadinig kong tumunog ang phone ko. Panigurado ang sindikato na iyon.

Nauubusan na ako ng pag-asa sa kakahanap. Nahalughog ko na ang buong kwarto ni Winji. Napaupo ako sa kama at sinapo ng kamay ko ang aking ulo sa sobrang frustration.

Napatingin ako sa bedside table. Nakapatong dun ang masayang larawan ng pamilya ni Winji. Tinitigan ko ito at saka ko naisipang tingnan ang likod.

May nakasipit na papel! Kinuha ko ito at may nalaglag sa sahig. Pagtingin ko dito ay nakahinga ako ng maluwag. Ang chip na kailangan ng mga sindikato. Kinuha ko ito at inilagay sa secret pocket ng pantalon ko. Binuklat ko ang nakatuping papel.

IJNIW

yan ang nakasulat. Maaaring code ito bago mabuksan ang pinaka impormasyong nakatago sa loob ng chip.

Tumayo na ako at lumabas. Nakahanda na din ang armas ko. Bumaba ako at nakita kong katatapos lang makipag usap ni Leer.

“Minamadali nila tayo kuya. Pero na trace ko sila. At dito sa lugar na ito tumigil ang tawag.” aniya sabay turo sa mapa. Tiningnan ko iyon. Isang lumang factory sa labas ng lugar iyon. May isa’t kalahating oras ang byahe.

“Good job. Anong sabi?” ani ko at sinenyasan na syang lumabas,pintay ko na ang mga ilaw at lumabas na din pagkatapos ko ilock ang pinto. Nasa kotse na si Leer,pag upo ko sa harap ng manibela,saka siya sumagot.

“Nagulat sila na ako ang kausap nila pero binalewala nila ito at nagbanta na nauubos na daw ang pasensya nila. Natatakot ako sa pwedeng mangyari kay Winji kuya.”

“Maililigtas natin sya. Yan ang tandaan mo.” sagot ko at pina andar na ang makina pero may kumatok sa salamin. Nagulat pa ako dahil isa ito sa mga kasabayan ko at magaling ding agent pero biglang naglaho. Agad ko itong pinagbuksan ng bintana.

“Need help? Tinawagan ako ni Mister M. Back up mo daw ako at gabayan ang bagong agent” anito sabay tingin kay Leer.

“Agent Gradd.”

“Tara na Uriel.” sabi nito at pumasok na sa back seat. Pinakilala ko si Leer sa kanya at mukha namang magkakasundo sila.

Mabilis na akong nagmaneho,ang isat kalahating oras na patungo doon ay gagawin kong kalahating oras. Habang mabilis akong nagmamaneho ay inusisa ko si Gradd.

Si Gradd,tulad ng sabi ko ay kasabayan ko noon,magaling din syang agent at lagi kong nakaka partner. Pero bigla syang naglaho. At ngayon malalaman kong si Mister M ang kumontak sa kanya. Magaling talaga si Mister M at matalino.

“Nawala ako for almost 5 years tol,dahil kailangan kong magpanggap na patay na. Kailangang palabasin na namatay ako at hindi na nahanap pa,delikado yung huli kong misyon. Namatay din ang girlfriend ko dahil dun. Itinago ako ni Mister M para maprotektahan,hanggang sa nabalitaan kong namatay na pala yung mga nakalaban ko,nabigo kasi ako nun sa misyon ko.” mahabang panimula nito,nakikinig lang kami ni Leer habang tutok ang mga mata ko sa daan.

“Pano ka nasali dito? Bakit ka isinali dito? Pina pull out ko nga ang mga back up agents dahil gusto kong makasiguro.” sabi ko.

“Tulad ng sabi ko kanina,para maging back up mo ako at magabayan ko si Leer,alam ni Mister M na maaaring mapahamak itong bata once na matutok ka na sa ginagawa mo. Kahit trained pa iyan,bata pa din yan. At saka gusto kong kasama nyo ako sa pagligtas sa kapatid ko. Si Winji.” sagot nito na ikinagulat namin ni Leer. Naitigil ko ang kotse sa gitna ng daan.

“Kapatid mo si Winji?” sabay naming tanong ni Leer.

“Oo kaya lumantad na din ako ng sabihin ni Mister M na nasa panganib sya. Una akong anak sa pagka binata ni Papa Xavier,pero sa Mommy ni Winji ito ikinasal.”

Hindi ako makapaniwala sa mga narinig ko. Madami talagang itinatago si Mister M na ikakagulat mo na lang.

Mag iisang oras na ng marating namin ang lugar. Madaming nakapalibot at nagbabantay sa paligid.

“Ako ang haharap dahil nasa akin ang kailangan nila. Pumuslit kayo,at pag nakita kayo,alam nyo na ang gagawin.” ani ko. “Tol,Gradd magaling ka na dito,lagi tayong nagtatagumpay nina Serene noon pag tayong tatlo ang magkaka sangga,tiwala ako sayo. Leer,mag ingat ka,tandaan mo,no matter what happen,iligtas nyo si Winji,kung makita nyo akong mabaril o kung ano pa man,huwag nyo akong intindihin,kailangan makalabas kayo ng buhay kasama si Winji.” ani ko pa. Tumango sila at lumabas na ako.

Naglakad na ako papunta sa factory. May nakakita agad sa akin kaya tinutukan ako ng baril.

“Nasa akin ang kailangan ng amo nyo.” sabi ko habang naglalakad pa din palapit.

“Tatawagin ko si Amo. Kayo bantayan nyo yan!” sabi nung isa,at limang lalaki agad ang nagtutok sa akin ng kani-kanilang mga baril. Naging malikot ang aking mga mata. Nakita kong palihim ng nagpunta sa likod ng factory sina Leer at Gradd. Ilang saglit pa ay dumating na yong lalaki kanina kasama ang amo nya. Napangiwi ako,hindi mo nga pagkakatiwalaan ang itsura.

“Nataranta ka na ba kaya mas inagahan mo?” nakangising sabi sa akin nung boss. Tiningnan ko lang ito ng masama.

“Nasan si Winji? Dala ko na ang chip.”

“Nasa loob nagpapahinga pa.” anito at tumawa. Hindi ko gusto ang pagkakasabi nito. Nagtagis ang mga bagang ko. “Where’s the chip?” dagdag pa nito.

Agad kong kinuha sa secret pocket ko ang chip at iniabot sa kanya. Masaya nya itong tinitigan.

“Salamat dito,Ive been looking for it for many years.” nakangising sabi nito.

“Nasan si Winji?”

Tumingin ito sa relo,ngumisi saka nagsalita.

“Oopps! Time is up! He’s dead” at kasabay nun ang sunod sunod na putukan ng baril mula sa loob at likod. Hindi agad ako nakakilos sa takot na baka wala na ngang buhay si Winji. Ng mahimasmasan ako ay tumatakbo na yong boss at mga tauhan nito. Nagtago ako sa drum. Inilabas ko ang baril. Hindi ako naging sharp shooter para sa wala. Pinag babaril ko sila isa-isa habang nananakbo sila. Bumagsak ang boss nila. May gumanti ng putok,maagap akong nakailag saka ako ulit gumanti ng putok. Bagsak!

Lumapit ako at kinuha sa boss nila ang chip. Nagmadali na akong pumasok sa factory. Nakikipag barilan pa din sina Leer at Gradd. May bumabaril din sa akin. Tinamaan ako sa balikat pero nabaril ko agad ito.

“Uriel! Sa may bandang dulo!” sigaw ni Gradd ng makita ako. Naglakad ako na hawak ang balikat kong tumatagas na ang dugo. Nadaanan ko pa si Leer na nakasandal sa isang pader,may tama sa hita.

“Leer! May tama ka!”

“Kuya. Huwag mo akong intindihin. Si Winji puntahan mo na!” tumango lang ako at lakad takbo ang ginawa ko. Ng makarating sa dulo ay nanlambot ang mga tuhod ko sa nakita. Para akong mamatay. Nanginig ako.

Hubad si Winji na nakatali patiwarik,nakalublob ang ulo sa drum na puno ng tubig.

Kumirot ang puso ko. Parang tumigil ito sa pagtibok at nahirapan ako huminga.

Ang mahal ko! Hindi pwede!

“WINJI!! HINDI!!” sigaw ko ng makalapit ng tuluyan,taranta kong tinanggal ang lubid at marahan syang binuhat. Ng mailapag ko sya sa lap ko ay hindi na sya humihinga.

“Shit! Shit! Gumising ka Winji! Kailangan mong mabuhay! Hindi ka pwedeng mamatay! Huwag dito,huwag ngayon.” at tuloy tuloy na ang pagdaloy ng mga luha ko. Nakarinig ako ng sunod sunod na putok.

“KUYA URIEL!! WINJI!!” sigaw ni Leer ang nadinig ko. Pagkatapos ay palitan ulit ng putok ng mga baril.

“Mga hayop! Yan ang bagay sa inyo!” boses iyon ni Gradd. Hindi na ako makaka kilos. Damang dama ko ang mga balang tumama sa akin. Namimigat na ang talukap ko at hirap na ako huminga.

Bumagsak ako sa tabi ni Winji. At bago tuluyang magdilim ang aking paningin ay nakita ko sina Leer at Gradd tumatakbo palapit sa amin.

Ng maipikit ko ang aking mga mata ay nasabi ko pa ang gusto kong sabihin.

“S-si W-win-winji. U-na-hin n-nin-ninyo s-syang ili-ilig-t-tas.”

Mission no.11

URiEL’s Point of view

Mahabang katahimikan ang bumalot sa akin. Pagkagising na pagkagising ko at pagmulat ng mga mata ko,agad kong naramdaman ang pananakit ng katawan at hapdi. Dahil siguro sa tama ng baril. Nabuhay pala ako?

Nilingon ko ang paligid,tama ako ng hinala,nasa isang ospital nga ako dahil sa amoy ng gamot at sa dextrose na naka kabit sa akin.

May nakayupyop sa gilid ng kama,nakatulog siguro dahil sa pagbabantay sa akin. Iginilaw ko ang kamay ko para mahawakan ito. Hindi naman ako nabigo dahil agad itong nag angat ng tingin. Si Serene pala.

“U-uriel? Sa wakas gising ka na! Tatawag ako ng duktor,saglit lang!” ang taranta nitong sabi pero umiling ako. Kailangan kong malaman kung nasan si Winji,kung nakaligtas ba sya o kung buhay ba sya.

“S-serene.” ang mahina kong sabi pero alam kong nadinig nya dahil tumigil sya sa paglakad palabas. “N-nasan si Wi-win-winji?” dugtong ko ng lingunin nya ako.

Huminga sya ng malalim. Kinabahan ako.

“Wala ako sa lugar para magsabi Uriel,pasensya ka na. Nga pala kung nagtataka ka kung bakit ako ang nandito,pinababantayan ka sa akin ni Mister M habang nandito ka pa.” sagot nya. Nanlambot ako. Bakit hindi nila sabihin na lang? Para mapanatag ako. “Babalik ako,tatawagin ko lang ang duktor.”

Nang makalabas si Serene ay napapikit ako. Muling nanariwa sa akin ang itsura ni Winji ng makita ko sya. Hindi,hindi dapat sya mamamatay,kailangan nyang magpatuloy at lumigaya sa piling ng taong nagmamahal sa kanya at mahal din nya.

Makirot sa dibdib. Hindi ko alam kung alin ang mas masakit,ang mga sugat ko o ang desisyon kong magparaya. Pero kahit gaano ko kamahal si Winji,alam kong tama ang gagawin ko. Dahil hindi talaga kami pwede,matanda ako sa kanya ng walong taon,at higit sa lahat,pareho kaming lalaki,gusto kong magkaroon ng normal na pamilya at babaeng magiging ina ng mga anak ko. Kaya alam kong tama itong desisyon ko kahit masakit. Mawawala din siguro itong nararamdaman ko sa kanya pag nagtagal.

Nanatili lang akong nakapikit hanggang sa maramdaman kong bumakas ulit at may pumasok,nagmulat na ako ng mga mata.

“Let me check him first.” ani ng duktor. Habang chinecheck ako ay tinitingnan ko sina Serene at Mister M.

“As of now,he’s okay,kailangan pa nga lang nyang manatili dito ng ilang araw para makapag pahinga,at pwede na syang idischarge para makapag pagaking ng tuluyan. Himala talagang nabuhay sya sa apat na tama ng bala.” ani ng duktor,at pagkatapos ay umalis na ito.

“Kamusta Uriel? Nagtagumpay ka.” sabi ni Mister M at ngumiti. Gusto kong gumanti ng ngiti pero hindi ko magawa.

“S-salamat. Nasaan si Winji?”

“He’s okay now. Natakot kami sa nangyari sa inyong dalawa,ikaw tinadtad ng bala,sya nilunod ng patiwarik,naniniwala na ako sa himala. Nandun sya sa kabilang kwarto,binabantayan nina Gradd at Leer.” sagot nito. Kahit papano ay nakahinga ako ng maluwag. Salamat sa Diyos at nakaligtas sya. Salamat talaga.

“Mister M,gusto kong mag usap tayong dalawa pag nakalabas na ako dito.”

“Tungkol kay Leer at Gradd ba iyon? I know,madami talaga akong nilihim para sa kapakanan ng nakakarami Uriel.”

“Oo. At may mga sasabihin pa ako bilang pagtatapos ng tungkulin ko bilang agent.”

“Im so proud of you Uriel,itinuring kitang anak,masaya ako at malayo na ang narating mo,masaya din akong natuto ka ng magmahal. Sige,aalis na ako,may appointment pa ako sa anak kong si Kyd. Si Serene muna bahala sayo.” tinapik nito ang balikat ko saka lumabas. Si Serene naman ay umupo ulit sa pwesto nya kanina sa tabi ng kama.

Natulala ako sa sinabi ni Mister M, natuto na daw akong magmahal? Alam nya ba? Pero wala pa naman akong pinagsasabihan ah? Napaka misteryoso talaga nya. Pareho lang naman kami ng turing sa isa’t isa. Sya na ang ikalawa kong tatay,kung hindi nya ako inaruga,tinuruan ay wala ako ngayon sa kinalalagyan ko.

Nag usap kami ni Serene tungkol sa kahit ano. Nakaka miss din itong babaeng to,matagal na din kasi akong hindi nakakapunta sa agency mula ng mapunta sakin si Winji. Nag usap na kaya sila ni Gradd?

Habang nagkekwentuhan kami ni Serene ay si Winji ang laman ng isipan ko. Ngayong tapos na ang misyon ko,ano ng mangyayari? Nandyan na din ang kuya nyang si Gradd. Malamang aalis na sya sa puder ko. Ayos na siguro yon para maglaho na yung nararamdaman ko para sa kanya,para lalo silang magka lapit ni Leer.

Lumipas ang isang linggo at kinailangan ko ng lumabas sa ospital. Sa loob ng isang linggong iyon ay hindi ako iniwan ni Serene,ganon talaga siguro pag wala ng pamilya. Lagi din pumupunta sa kwarto ko sina Leer at Gradd,nakikipag kwentuhan,sila din ang nagsasabi sa akin ng kalagayan ni Winji. Natutuwa ako na malapit na sa isa’t isa ang dalawa,hindi na sila mag a-adjust pag naging si Leer at Winji na.

Hinatid ako ni Serene hanggang bahay. Naka wheelchair kasi ako,masaya akong sinalubong nina Manang,Jewel at Mang Tony na ikinangiti ko. Agad din namang umalis si Serene dahil madami pa daw syang aasikasuhin.

Nasa sala na kami at masaya akong nakipag kwentuhan sa kanila. Masaya ako na nakabalik sila dito sa bahay at hindi sila nadamay.

“Sir pano yan? Dito pa ba uuwi si ganda?” tanong ni Manang. Hindi agad ako nakasagot.

“Syempre Manang hindi na,diba nga,dumating na daw ang panganay na kapatid?” si Jewel ang sumagot dito at tumango na din ako.

“Pero baka pumunta pa sya dito para kunin ang mga gamit nya at magpaalam. Makakausap nyo pa sya.” pilit ang ngiting sabi ko. “Mang Tony,pakihatid ako sa kwarto ko,gusto ko muna magpahinga,Manang at Jewel sige magpapahinga muna ako.” dagdag ko pa.

Ng maihiga na ako ni Mang Tony ay lumabas na ito. Ako naman ay natulala at nag isip na naman. Sana pumunta agad si Winji,para makita ko pa sya at maka usap kahit sa huling pagkakataon.

Nakatulugan ko na ang pag iisip kay Winji,dahil ng magising ako ay maliwanag na.

Ang haba pala ng tulog ko,mabuti na ito para makabawi ang katawan ko.

Mabuti at malapit sa kama ang wheelchair,kahit nahihirapan akong tumayo ay nailipat ko ang sarili dito. Agad akong tumungo sa banyo para maghilamos at magsipilyo.

Paglabas ko ng kwarto ay dumiretso ako sa puno ng hagdan.

“Mang Tony! Pakitulungan ho ako bumaba!” sigaw ko saka agad na tumingin sa baba.

Si Winji! Nandito sya!

Bumilis ang tibok ng puso ko ng ngitian nya ako. Gusto ko ng bumaba,gusto ko syang yakapin. Pero kailangan kong pigilin ang sarili ko. Masaya ako at nakita ko sya ulit. Buo at buhay.

“Brad ako na!” ang biglang sabi ni Gradd na sumunod sa paakyat ng si Mang Tony. Magkatulong nila akong inalalayan pababa.

“Winji… Kamusta?” ang agad kong sabi. Nandito din pala si Leer.

“Ayos na ayos na. Ikaw kamusta? Kinwento sakin ni Kuya at ni Leer ang ginawa mo,maraming salamat ah? Kung wala ka baka ako ang kauna unahang sirena na nalunod at namatay patiwarik.” nakangiti nyang sabi at humagikgik. Alam kong namula ako sa kauna unahang pagkakataon. I really love him.

“Nako! The best yan si kuya Uriel! Idol ko yan, nga pala kuya yung sinabi mo sa akin ah? Haay! Salamat at ligtas kayo ni Winji ko.” ani Leer at nakipag apir. Masakit nung marinig ko yung ‘Winji ko’ pero hindi dapat ako magpatinag.

“Magaling talaga yan si Uriel,kaya nga top agent yan.” nakangiting pag segunda ni Gradd,nginitian ko na lamang sya.

“Oo,ako magtuturo sayo,at nga pala Winji,wala yon,ganon talaga ang ginagawa ng kaibigan diba?” ani ko na lamang.

“Talaga? Magkaibigan na tayo? Hindi ka na magsusungit sa akin?” masaya nyang sabi kaya napangiti ako. Sana lagi ko pa makita ang ngiting yan.

“Ayaw mo ba?”

“Gusto syempre! Salamat kuya!” at niyakap ako ni Winji. Napasinghap ako. Namiss ko to,ang pagdikit ng katawan nya sa katawan ko,tulad ng nangyari sa amin sa sagada.

“Sya nga pala tol,nandito kami para kunin mga gamit ni Winji at para magpaalam na din.” pagsingit ni Gradd. Hindi pa din kumakalas sa yakap si Winji kaya niyakap ko na sya. I want to savour this moment.

“B-bakit?” pinipigilan kong mabasag ang boses ko. Nararamdaman ko na yung sakit ng gagawin nyang pag alis.

“Sa akin na syang costudy,at gusto kong magpasalamat sa lahat ng ginawa mo para sa kapatid ko. Tunay nga kitang kaibigan.” sagot ni Gradd,biglang humikbi si Winji kaya sa kanya napunta ang atensyon ko. Hinigpitan ko lalo ang yakap.

“Nakaka selos naman! Joke lang! Basta kuya ako din nagpapasalamat sa pag aruga mo din sa akin nung nasa sagada pa tayo,hindi ko iyon makakalimutan. Kuya na kita at dun ka napamahal sa akin,huwag ka mag alala,lagi ka namin dadalawin ni Winji dito.” ang masayang boses ni Leer ay napalitan ng lungkot. Hanggang sa may tumulo ng luha sa mga mata nya.

“Halika nga dito! Makiyakap ka.” ani ko,yumakap si Leer sa amin,lalong lumakas ang paghikbi ni Winji. Parang pinipilas ang puso ko.

“Ito ang tatandaan nyong dalawa,hindi man tayo nagsimula sa maganda pero naging mahalaga kayo sa akin habang dumadaan ang mga araw,lalo na nung nasa Sagada tayo. At iyon ang isa sa alaala kong kasama kayo na hinding hindi ko makakalimutan. Dun tayo nabuo diba?” sabi ko na nagpipigil pa ding maiyak. Tumalikod si Gradd para hindi siguro namin makita na naaapektuhan din sya.

“Salamat kuya.” ani Leer at kumalas na.

“Dito muna ako. Yayakapin pa kita kuya.” bulong ni Winji.

“Tara na Leer,yaan muna natin silang dalawa. Kunin muna natin mga gamit ni Winji.” sabi ni Gradd at umakyat na silang dalawa.

“Mag iingat ka,alagaan mo sarili mo,alam kong malayo ng sobra dito ang bahay ng kuya Gradd mo kaya hindi mo obligasyon na dalawin pa ako. Mag aral ka ding mabuti,at magpakasaya kayo ni Leer,at saka ngayon kampante na ako dahil dalawa na silang mag aalaga sayo.” ani ko at niyakap pa sya ng mas mahigpit. “Mamimiss kita.”

“Kuya,pag sinabi mong huwag akong umalis,hindi kita iiwan,gusto mo bang umalis na ako?” ang sagot nya. Hindi ako nakasagot,gusto ko sanang sabihin na huwag syang umalis pero desidido na ako.

“Mas magiging okay ka kung kasama mo ang kuya mo.” sagot ko. Bumibigat na sya pero titiisin kong naka upo at nakayakap sya sa akin hanggang umalis sila.

“Yung nangyari sa ating dalawa sa sagada kuya. Hinding hindi ko iyon makakalimutan. Pinaligaya at pinasaya mo ako. Ikaw lang ang gusto kong umulit noon sa akin.”

Bumilis lalo tibok ng puso ko dahil dun. Bakit nya sinasabi ang mga ito?

“Winji,bakit mo sinasabi yan?” ang pabulong kong tanong.

“Winji tara na!” pagsingit ni Gradd na bitbit ang konting gamit ni Winji,ganon din si Leer.

“Mahal kita kuya. Mahal na mahal.” at kumalas na sya sa pagkakayakap sa akin pero may luha pa din.

Natulala at hindi na ako nakakibo hanggang sa maka alis sila.

“Mahal ako ni Winji.”

Mission no.12

WINJI’s Point of view

~ We had the right love at the wrong time.

Guess I always knew inside,I wouldnt have you for a long time ~

Haaay! Kamusta na kaya si kuya Uriel? Ako eto,tamang kinig ng Somewhere down the road sa ipod ko,breaktime kasi pero wala akong balak kumain. Nami-miss ko na si Kuya Uriel,ganito pala talaga pag inlove. Tiningnan ko yung sinulat ko sa likod ng notebook. Napabuntong hininga ako.

URIEL + WINJI + LEER = SAGADA

Haay! Sagada! Kailan kita mababalikan? Ikaw ang lugar na hindi ko makakalimutan,dyan ko na realize na mahal ko si kuya Uriel. Dyan ko naramdamang mahal ako ni Leer. Dyan ko ibinigay ang sarili ko kay kuya Uriel.

~ Letting go,is just another way to say, I’ll always love you so ~

Napatigil ako sa pag iisip dahil sa lyrics. Tamang tama para sa amin ni Kuya Uriel,tumatagos sa puso ko.

~ We had the right love

At the wrong time

Maybe we’ve only just begun

Maybe the best is yet to come ’Cause ~

Wala na,pumatak na luha ko,para na akong baliw,sobrang nami-miss ko na talaga sya,dalawang linggo ko na syang hindi nakikita,nakaka praning,nakakawala ng katinuan.

~ Somewhere down the road

Our roads are gonna cross

again

It doesn’t really matter when

But somewhere down the road I know that heart of yours

Will come to see

That you belong

With me ~

Ano ba naman kasing kanta to? Bakit saktong sakto samin ni kuya Uriel? Kung tama ang kantang to,magkikita pa kami,at kung mahal nya din ako,ako na ang pinaka masayang nilalang sa buong galaxy.

“Tamang senti? Si kuya Uriel ang iniisip mo no?” napamulagat ako sa boses na yon. Kaya agad kong nilingon.

“Anong ginagawa mo dito Leer? Teka? Bakit may–”

“Ito yung matagal ko ng dapat sorpresa sayo after mo mabalian remember? Nag transfer talaga ako dito para lagi kang may kasama. Tingnan mo nga,wala na mga kaklase mo,tara kaen tayo my treat,tapos mag usap din tayo.” ang mahaba ngunit nakangiting sabi ni Leer.

“H-ha? Sige!”

Pagkatapos kumain ay dumiretso kami ni Leer sa likod ng gymnasium,may mga benches kasi dun na pwedeng tambayan.

“Anong pag-uusapan naman natin?” ani ko ng maka upo. Medyo nawiwirduhan nga ako,kahit nararamdaman kong gusto ako ni Leer ay hindi ako naiilang,siguro ganon na katindi at kalakas ang bonding namin dahil sa Sagada.

“Alam mo Ji,para sa mga lalaking tulad ko,mahirap yung magkagusto kami sa kapwa lalaki,lets say sa bakla,tulad mo.” panimula nya pero hindi sa akin nakatingin.

“Teka Leer,san patungo ang usapang to?”

“Makinig ka muna,you will realize something after hearing this.” sabi nya at lumingon sakin. “Alam mo Ji,mahal kita,mahal kita ng higit sa kaibigan,pinigilan ko ito dahil alam kong hindi pwede,pareho tayong lalaki,pero pag pinipigilan ko,lalong lumalim ang pagmamahal ko sayo,I kept it ayaw kong malaman mo dahil gusto ko sanang manatili na lamang bilang kaibigan mo.” dagdag nya.

Napanganga ako. Akala ko gusto lang nya ako,mahal na pala? Hindi ako makapaniwala. Bakit hindi ko yon napansin?

“Lalong lumalim yung damdamin ko sayo nung nasa sagada na tayo,I decided na iparamdam na ito sayo and later on na ako aamin,pero nag iba ang lahat,nakikita ko ang pagtingin mo kay kuya Uriel na walang kasing lagkit,nung una,hindi ko iyon pinansin,pero pagkatapos nung gabi na hindi kayo nakauwi dahil sa ulan,napansin kong may nagbago sa inyo,lalo na nung matapos ka naming iligtas,I saw how he cries ng makita ka nya,sa ospital ikaw lagi tinatanong nya,nagpatibay pa noon ay yung kukunin natin ang gamit mo. Ang pagyakap mo sa kanya,ang pag iyak mo,ang pag ganti nya ng yakap. Alam kong hindi ko mapapantayan ang pagmamahal ko sayo sa pagmamahal mo sa kanya. Thats why,I decided na magparaya.” mahabang dugtong ni Leer,I saw tears rolling down his gorgeous face,at hindi ko namalayang lumuluha na din pala ako.

“Im so sorry Leer,mahal ko lang talaga si kuya Uriel,wala naman ito dati eh”

“Dont say sorry Ji,I understand. Hindi ko pwedeng ipilit ang pagmamahal ko sayo,dahil alam kong si kuya Uriel ang makakapag paligaya sayo. Masaya na ako na kaibigan pa din kita,dont worry,I’ll get over this for sure” nakangiti nyang sabi. Dahil wala akong masabi. Niyakap ko na lang sya. Gusto kong iparamdam sa kanya na mahal ko sya,bilang kaibigan nga lang,pero mainam na yon kesa sa wala.

“Si kuya Uriel,tulad ng sabi ko nahirapan din yon gaya ko,pero sigurado ako,mahal ka nya,sadyang madami lang syang dapat pag isipan dahil ang gaya nyang lumaki ng straight ay mahihirapan talagang tanggapin ang bagay na bago sa kanya,Im sure nagtatalo ang puso nya at paniniwala,pero alam kong bibigay na sya,kita naman sa mga mata nya kung pano ka nya tingnan nung nagpapaalam na tayo. Help him Ji,ipaglaban mo sya,age doesnt matter,love is genderless,magiging sobrang saya ko kung yung dalawang taong pinaka mahalaga sa akin ang magkakatuluyan.” aniya pa habang nakayakap ako.

“Maraming salamat Leer! Napaka bait mo talaga! Sana kunin ka na ni Lord!”

“Ganon? Grabe ka,huwag muna,sayang lahi ko.” nakangiti nyang sabi at nagkalas kami sa yakap.

“Joke lang! Echos lang yon,salamat talaga!”

“Anything for you Ji.”

“Teka? Sure ka ba sa mga sinabi mo? Paano ko sya ipaglalaban?”

“Puntahan natin sa kanila!”

“Ha? Umamin na ako sa kanya na mahal ko sya bago tayo umalis nun! Eeehhh! Nakakahiya kaya! Ano ba yan! Eehhh! Gosh!” at napa face palm pa ako.

“Tae! Ang haliparot mo! Tara na!” at hinila na nya ako.

kinakabahan na ako,nandito na kami sa tapat ng mansyon ni kuya Uriel,panay pindot na sa doorbell si Leer. My gawd! Nag ditch ako ng class for this? Ayos lang! Para naman ito sa pag ibig ko! Aja!

“Oy! Ganda! Leer! Nandito pala kayo!” si ate Jewel pala nagbukas ng gate.

“Hello ate Jewel! Si kuya Uriel po?” ani Leer sabay flash ng kanyang pinagpalang ngiti. Maganda naman kasi si ate Jewel.

“Nako? Hindi nyo ba kasama? Umalis eh,ang sabi susunduin daw si Winji dahil magdidinner daw dito.” takang sabi ni ate Jewel. Nagkatinginan naman kami ni Leer.

“Sigurado ka ba ate Jewel? Hindi ko naman napansin ang sasakyan nya sa school eh.” ang sabi ko naman.

“Yun ang sabi nya talaga. Pasok kayo,hintayin nyo na lang.”

---

URIEL’s Point of view

“Jewel! Manang! Aalis muna ako,pupuntahan ko lang sa school si Winji.” sabi ko sa dalawa ng maabutan ko sa kusina.

“Talaga Sir?” ang sabay at masayang tanong ng dalawa. Napangiti ako,namiss siguro nila si Winji. Lalo na ako,miss na miss ko na sya. Dalawang linggo akong nag isip. At humantong ako sa desisyong ipaglalaban ko ang pagmamahal ko sa kanya. Wala na akong pakialam kung mas matanda ako,o kung pareho kaming may lawit,wala na din akong pakialam sa mga sasabihin ng iba. Ang mahalaga mahal ko sya at mahal nya ako. At saka may mga tao namang sumusuporta sa amin,kontento na ako dun.

“Oo,dito ko sya yayaing magdinner,namiss nyo sya alam ko.” ang nakangiti kong sabi.

“Mabuti yan Sir! Tama ka! Miss na namin si ganda,magluluto kami ng madaming masasarap na pagkain.” ang galak na sabi ni Manang.

“Eh ikaw sir? Hindi mo ba sya na miss?” ani Jewel,hindi ako nakasagot. Alam kong namumula ako. Damn! Para akong high school! “Hahaha! Sabi na sir eh! Ipaglaban mo yan! Boto kami senyo,diba Manang?” dagdag pa nito,nakangisi namang tumango si Manang. Para akong lalong namula.

Am I that obvious? Mula ng tanggapin ko sa sarili kong mahal ko si Winji ay naging ganito na ako. Ito pala nagagawa ng inlove,bakit hindi ko ito naramdaman noon? Sabagay,puro flings at sex lang naman ang ginawa ko sa mga babae dati.

“Kayo talaga. Basta,wish me luck!” kinindatan ko pa sila bago umalis,dinig na dinig kong nagtitili ang dalawa,tumigil ako at humarap ulit.

“Manang! Para kang nagmumurang kamatis!”

“Sir!”

Tumatawa akong lumabas ng bahay,ngayon lang ako ulit nakipagbiruan sa kanila. Ang sarap sa pakiramdam.

Naabutan kong pinupunasan ni Mang Tony ang kotse ko kaya lumapit na ako.

“Mang Tony tama na yan,baka mas pagtinginan ang kotse ko kesa sa akin.”

“Haha! Ikaw talagang bata ka! Himala pala ngiti ka na ulit. May lakad ka ba? Ipagda-drive na kita.” anito at in-apiran ko.

“Ganun talaga Mang Tony pag inlove. Uhm ako na lang ho,susunduin ko love of my life ko.” nakangiti kong sabi,natawa pa nga ako ng ngumisi si Mang Tony.

“Sabi na eh! Sige! Sunduin mo na si Winji at tutulong ako sa kusina.”

“Huh?”

“Wala! Sige na,larga na.”

Napapailing na sumakay na ako sa kotse ko at umalis. Nasa gitna na ako ng byahe ng maisipan kong buhayin ang radyo. Wala akong hilig makinig sa music pero ngayon gusto ko ng mahilig dito.

~ Somewhere down the road

Our roads are gonna cross

again

It doesn’t really matter when

But somewhere down the road I know that heart of yours

Will come to see

That you belong

With me ~

Napangiti ako sa bumungad sa radyo na tugtog. Parang nananadya talaga. Ganun talaga siguro yon,may mga kantang sumasalamin sa nararamdaman ng mga tao.

“Winji. You belong with me.”

Sa labas ng school na ako nag park ng kotse. Agad naman din akong pinapasok ng guard. Nakaka ilang hakbang pa lang ako ay natanaw ko na sina Winji at Leer na naglalakad papunta sa likod ng gymnasium. Agad ko silang sinundan.

Kung sila na,tatanggapin ko,matagal ko din itong pinag isipan,handa akong magparaya,pero kung hindi pa,aangkinin ko na si Winji. Medyo malayo sa akin ang pwesto nila kaya hindi ko madinig ang pinag uusapan nila,may katagalan din iyon. Hanggang sa magyakap silang dalawa.

Napasinghap ako. Agad kumirot ang dibdib ko. Masakit pero kailangan kong tanggapin,isa ito sa mga pinag isipan kong mabuti. Kung naibaling na ni Winji kay Leer ang damdamin nya ay wala na akong magagawa.

Tumalikod na ako at umalis. I guess I have to start a new and move on. Itutuon ko na lang sa negosyo ko ang aking atensyon at panahon. Sadya sigurong hindi kami ni Winji para sa isa’t isa.

Im letting you go Winji.

Sumakay na ako ulit sa kotse. At pagbukas ko sa radyo,ayon na naman ang tugtog.

~ Letting go,is just another way to say,I always love you so. ~

Be happy Winji. I love you.

Laglag balikat akong bumyahe pauwi sa bahay,pero dumaan muna ako sa bilihan ng alak para bumili. Ayokong galawin yung mga alak sa mini bar ko. Mas gusto ko ang beer,wala naman ako stock nun. Kaya mula ngayong mag i-stock na ako. Kung meron ngang rice wine dito eh yun na lang. Namiss ko bigla ang Sagada at ang mga katutubo dun na mababaet sa amin.

Naalala ko pa yung gabing nakipag inuman ako ng rice wine sa mga katutubo,dumating si Winji,umulan at dun kami sa kubo. Haay.. Winji. Kelan kaya kita mahahalikan,mayayakap at maaangkin ulit? Imposible na talaga,ngayon pang kayo na ni Leer. Hindi na dapat ako nag iisip ng ganito. Dapat maging masaya ako para sa kanila.

Madilim na ng makarating ako sa bahay,hindi ko na pinasok ang kotse. Sa maliit na gate ako pumasok at dumeretso sa main door. Nagtataka pa ako kung bakit may mga nagtatawanan akong naririnig sa dining.

Agad akong tumungo doon. At ganon na lang ang pagkabog ng dibdib ko sa aking nakita.

“Winji…”

Mission no.13

WINJI’s Point of view

“Winji…”

Napalingon kami sa nagsalita. Si kuya Uriel,dumating na. Tangana! Ang gwapo nya lalo! Kabog kabog dibdib ko,hindi ako makahinga ng maayos. Nagkatitigan talaga kami. Gusto ko ng tumayo at maglambitin sa leeg nya,wala akong pakialam kung magmukha akong Tarsier pag ginawa ko iyon.

“Uiiii” sabay siko sa akin ni Leer kaya bumalik ako sa katinuan.

“Masaya akong makita ka Winji,sobra.” seryoso nyang sabi saka bumaling kay Leer. “Kamusta bunso?”

“Uhm uhm yeah?” ang parang tanga kong sabi. Hindi ko alam sasabihin ko eh!

“Ayos lang kuya! Nandito nga pala kami kasi gusto kang maka usap ni Ji.” sabi naman ni Leer,lalo kumabog ang dibdib ko.

“Talaga?”

“Ay nako! Mamaya na yan! Mahaba pa ang oras,kumain na muna tayo sir! Sayang kung hindi natin lalantakan ang pinahanda mo.” pagsingit ni Manang kaya nabaling ang tingin ko dito.

“Oo nga naman sir! Kaen ka madami,alam naming masaya ka!” segunda pa ni ate Jewel. Pagtingin ko kay kuya Uriel,namumula sya.

“Jewel,Manang, gusto nyo bang huwag sumuweldo?” ani kuya Uriel,nagkatinginan kami ni Leer at napangisi. Ngayon ko lang nakitang nagblush si kuya Uriel.

“Kuya nagba-blush ka.” panunukso ni Leer. Lalong namula si kuya Uriel.

“Kung anu-anong napapansin nyo. Tara ng kumain.” ang namumula pa ring sabi ni kuya Uriel.

“Huwag nyong ginaganyan si Sir! Inspired yan!” pagsingit ni Mang Tony.

“Mang Tony!” protesta ni Kuya Uriel kaya lalo kaming nagtawanan.

---

“Im glad na pumunta ka dito.” ani kuya Uriel,nakapamulsa at nakatingin sa langit na napaka raming stars,bilog din ang buwan. Nandito kami ngayon sa garden.

“Sabi ko naman sayo kuya,pupuntahan pa din kita dito.” sagot ko. Ito na ang moment,kabog kabog na naman dibdib ko.

“Kuya/Winji.” ang halos sabay naming sabi.

“Sige,mauna ka na.”

“Ikaw na kuya.”

“Sige,gusto ko lang tanungin kung totoo yung sinabi mo sa akin bago ka umalis.” this time,tinitigan na nya ako. Napalunok ako,kaya ko to! Naamin ko ngang mahal ko sya eh,edi lubusin na.

“Alin dun kuya? Madami akong sinabi nung araw na yon.” sabi ko. Ngumiti sya kaya napangiti din ako. Ang gwapo gwapo talaga! Hindi ko talaga akalain na maiinlove ako sa kanya.

“Ikaw talaga. Yung sinabi mo na mahal mo ako. Totoo ba iyon?” at tinitigan nya ulit ako. Para akong matutunaw,naghahyperventilate na ata ako. Bakit ganon? Ganito ba talaga pag mag uusap ng ganito? Nakakatense teh.

“Uhm.. I-iyon? O-opo. Tot-totoo yon. Mahal na mahal kita kuya.” ang nakayuko kong sabi. Ang dali kong nasabi dati,mahirap pala pag tinanong ka na. Parang lalabas na sa dibdib ko yung puso ko.

“Talaga? Hmmnn gusto ko yan. Pero pano si Leer? Ang totoo nyan nagpunta ako sa school nyo kanina para sunduin ka for this dinner,pero nakita ko kayong nag usap ng seryoso,nag iyakan at yakapan. Masaya ako na kayo ang nagkatuluyan.”

Napanganga ako at napasalita ng wala sa oras dahil sa narinig ko.

“Naku! Naku! Naku! Hindi kami ni Leer! Tadyakan ko pa bagang nya eh! Kung ano man nakita mo kuya,pinapayuhan nya akong ipaglaban ko daw ang pagmamahal ko sayo,naiyak ako at natouch kaya niyakap ko sya at nagpasalamat. Pero mas masarap ka pa ding yakapin,at ang bango bango mo pa,nakaka adik kaya,kaya pag nakikita kita o magkalapit tayo ang bilis ng tibok ng puso ko eh.” sabi kong ganyan ng direderetso. Hiningal pa ako. Ang dami ko pala nasabi,my gawd! Nakakahiya!

Tinitigan ako ni kuya Uriel,kuminang ang mga mata nya tapos biglang ngumiti. Yung ngiti biglang naging tawa. Lalo akong nahiya,ipinagkanulo na ako ng bunganga ko,yung puso ko naman kase eh,sigaw na ng sigaw,ayon nadinig ng bibig ko.

“Ang dami non ah? Pero naintindihan ko lahat. Masaya ako sa mga narinig ko sayo kahit nagmamadali ka.” aniya ng matapos tumawa. Nahulasan na siguro. “Halika nga dito,yakapin mo ako,sabi mo masarap akong yakapin.” dagdag nya.

“H-ha? Eeeehhhh! Ayoko! Nakakahiya kaya! Eeehh!” napapadyak pa ako sa lupa. My gawd! Sinasaniban na ako,kaya ayokong kinikilig eh!

“Ayaw mo? Hindi na natin uulitin yung ginawa natin sa Sagada.” nakangisi nyang sabi.

“Sus! Yakap lang eh? Mahirap ba ibigay ang yakap? Gusto mo pati halik? Libre lang,ano?” sa isang iglap ay niyakap ko syan. Hanggang dibdib lang nya ako kaya dinig ko ang malakas na pagtibok din ng puso nya. Oh damn! Men! Ang bango nya po! Naramdaman ko na lang na niyakap na din nya ako ng mahigpit. Ang sarap sa pakiramdam,safe na safe ang pakiramdam ko.

“Mahal na mahal din kita Winji. Wala akong pakialam kung mas matanda ako sayo,wala na akong pakialam kung lalaki ka din,at lalong wala akong pakialam sa sasabihin ng ibang tao,as long as may iilang sumusuporta sa atin,as long as mahal natin ang isa’t isa. That’s all that matters. I love you Winji.” sa sinabi nya ay parang may sumabog sa dibdib ko. Alam nyo yung Mtv ni Katty Perry na Fireworks at may sumabog na fireworks sa dibdib nya? Ganun na ganon ang nararamdaman ko.

Natahimik ako,hinigpitan ko ang yakap sa kanya. Hanggang sa namalayan ko na lang na tumutulo na ang mga luha ko. Ganito pala pag sobrang saya? Naiiyak? Ang sarap malaman na mahal ka ng taong mahal mo.

“Bakit ka umiiyak?” aniya ng magkalas kami sa yakap.

“Tears of joy. Hindi kasi ako makapaniwala na mahal mo din ako kuya. Parang panaginip.”

“Masaya din ako Ji. Hindi panaginip to. This is real. Totoo ang nararamdaman ko para sayo.” at hinawakan nya ang kamay ko. Pinagsalikop nya ang mga ito. My gawd ulit! Totoo ngang mahal ko sya! Hindi ko ma explain ang nararamdaman ko ngayong magkahawak na kami ng kamay.

“Talaga? Uhm uhm.. Edi ano mo ako.. Uhm..” hindi ko masabi kaya ngumuso ako.

Tumaas ang kanang kilay nya at ngumisi. “Kiss? Ayoko. Mas may gusto akong gawin ngayon bukod sa kiss.”

“Oh my Gawd! Ano ba yan! Kiss mo ako! Kiss! Kiss! Hindi ako papayag sa gusto mo sige k–”

Holy shit! Holy cow! Holy goat! Holy dog! Holy fish! Holy horse!

Para akong hihimatayin,ang sarap,ang lambot talaga ng labi nya. Hindi ko na napigilan ang sarili ko at naglambitin na ako sa kanya.

“Oh ano? Pwede ko na bang gawin ang gusto ko? Teka,tayo na ba?” hinihingal nyang sabi ng maghiwalay ang mga labi namin,ako din kaya ganun din,namumungay pa nga mga mata ko,para akong lasing,lakas tama dre!

“Syempre no! Tayo na,aba,pagkatapos mo akong pagsamantala–” eeehhhh hinalikan na naman nya ako. Sarap! Sarap! Sarap!

“May sasabihin ka pa?”

“Oo.”

“Ano yon? Gusto mo lang ulit mahalikan eh.”

“Hindi no!”

“Eh ano nga?”

“Pauwiin na natin si Leer at ipagpaalam mo ako kay kuya Gradd. Dito ako matutulog.”

“Good idea! Lets go inside.” aniya at hinawakan ulit ako sa kamay. Pumasok kami sa loob at nakita namin sa living room si Leer,nakabusangot ang mukha habang hawak ang cellphone nya.

“Anong problema bunso?” pagpansin ni Kuya Uriel sa kanya.

“Wala kuya,nangungulit kasi yung kaklase kong bakla. Text ng text,hindi ko alam kung paano nun nakuha number ko eh.” inis na sagot nito.

“Type ka nun. Patusin mo na.” nakangisi kong sabi.

“Hindi na oy,ang taba nun at ang itim. Lakas maka badtrip eh!”

“Edi deretsuhin mo. Isa sa mga itinuro ni Mister M,ay maging totoo,kaya sabihin mong ayaw mo.” sabi ni kuya Uriel. Biglang may nag doorbell kaya natigil kami. “Ako na.” ani kuya Uriel at tinungo ang pinto para buksan.

“Sino ka?” dinig naming sabi ni kuya Uriel.

“Magandang gabi po! Bagong lipat lang po kami dito,gusto ko lang pong kilalanin ang mga kapitbahay kung ayos lang po?” malambing na sabi nito,pero natugunan kong magkalahi kami. Isa na namang sugo ni Bangenge sa lupa,ganun yon,nung mawala si Dyesebel at naging tao,kaming mga natirang sirena ang ipinapadala nya sa lupa.

“Ayos lang. Im Uriel Delgado.” ani kuya Uriel. “Pasok ka.”

“Thanks po kuya Uriel,Im Kii Aino,2nd year high school,my parents want me to have friends here in the Philippines.” napanganga ako sa nakita ko. Tae?! Parang manika tong beki na to ah? Dinaig ako,at ang buhok nya kulay puti din. Parang cosplayer. Napatingin ako kay Leer,nakatulala sya dun sa Kii.

“Ahm hi!” bati samin nito ni Leer.

“Hello! Im Winji,and this is my friend Leer.” ani ko at nakipag kamay.

“Hihi youre so kawaii!” anito sakin. Ano daw yon?

“Cute ka daw.” nakangiting pag akbay sakin ni Kuya Uriel.

“Ah.. Your kawaii too,Kii.” nakangiti kong sabi.

“Hello Kii. Where’s your house? Can I see it?” ang namumulang sabi ni Leer.

“Oh sure! Thats my pleasure” ani Kii. “How about you Winji and kuya Uriel?”

“Marami pa kaming gagawin ni Winji,si Leer na lang sasama sayo. Tom ako makikipagkilala sa parents mo. Its nice meeting you Kii.”

“Hihi! Thank you.” anito and he skipped. My gad! Ang bilis nyang nakarating sa pinto? Agad na sumunod ang impaktong Leer at hindi man lang nagpaalam sa amin.

“Tayo naman,we have catching up to do.” nakangising sabi ni kuya Uriel.

“Buhatin mo muna ako.”

“Kailangan pa ba yon?”

“Buhat o walang score? Mamili k–” at bigla nya ako binuhat paakyat. Bridal style. Eeehhh! Sarap sa feeling.

“Now,its my turn,ako naman ang susundin mo.” nakangisi nyang sabi ng pumaibabaw sa akin pagkalapag pa lang nya sa akin sa kama nya.

“Uhm uhm.. Use protection please.” ani ko na ikinataka nya.

“Huh? For what? Hindi masarap yon!”

“Im fertile,baka maaga akong mabuntis.” naka ngisi kong sagot sa kanya na ikinatawa nya. Tapos bigla nya akong kiniliti,halos mamatay na ako sa kakatawa. Ng tumigil sya ay wala na din akong saplot. Amazing diba po?

“Pano mo nagawa yon?” ani ko,tatakpan ko sana ang cup C kong dibdib at perlas ng silangan ng hawakan nya ang dalawa kong kamay paangat at daganan nya ako.

“That’s what you called magic.” nakangisi nyang sabi. Tapos bigla nyang dinilian ang kanan kong kilikili.

“Nakikiliti ako!”

“Ang bango mo,ang kinis mo talaga. Kaya siguro ako nababaliw sayo.” pabulong nyang sabi at dinilaan ang earlobe ko. My gaaaaawwwd!

What is this a feeling I cant explain? Hihi napapakanta ako.

“Ughhhhh uhmmm b-bakit hindi mo yan ginawa sa akin sa Sagada?”

“Dahil matigas ang higaan,wala ako sa mood.” sagot nya at biglang iniangat sa ere ang mga paa ko. Naramdaman ko na lang na mainit ang butas ko. Sheyt! Bakit nya ginagawa yon?

“aaaahhhh anong ginagawa mo kuyaaaa? Ang saraaap nyan!” napahawak ako sa buhok nya habang patuloy nyang dinidiliaan ang butas ko. Para akong mababaliw na.

“You liked it my baby?” aniya ng mag angat ng tingin sa akin,wala sa sariling napatango ako.

Hanggang sa maramdaman kong may pumasok! Daliri nya pala! Pinaikot nya sa loob kaya halos manginig na ako.

“Mukhang ready ka na.” naka ngisi nyang sabi at pumaibabaw ulit.

“Mamaya na yan!” pagpigil ko sa kanya ng pumwesto na sya.

“Huh? Bakit?”

Agad akong bumangon at yumuko sa harap nya. Namiss ko itong gawin.

“Ohhh..Shit,Winji!”

Mission no.14

URiEL’s Point of view

Limang araw ng nasa puder ko ulit si Winji,nagkaroon kasi ng comeback mission si Gradd kaya isa o dalawang buwan sya sa bicol. Kung anong misyon nya,hindi ko alam,tiwala naman kami kay Mister M.

Malaki ang pinagbago ng relasyon namin ni Winji. Gustong gusto ko syang binebeybi,ang kaso lang,pag may gusto din sya,kailangan maibigay mo,at walang reklamo ko namang ibinibigay. Mas sumigla ang bahay dahil dumagdag nga si Leer sa amin,na ngayon ay baliw na baliw dun sa hapon na bata,pwede pala talaga yon,ang biglaan kang mainlove,natatawa nga ako dahil parang biglang naglaho ang pagsinta nya sa baby ko.

“Dhie! Dhie!” napangiti ako,ang lakas sumigaw ni Winji. Kakauwi lang siguro nila ni Leer galing sa school. Ako naman ay nandito sa secret room,yung mini office ko at may nirereview,natuwa ako dahil kahit hindi ko natutukan ang kumpanya ay umaangat pa din kami at madami pa ding nag i-invest. Maaasahan talaga ang mga empleyado ko.

“Dhie! Pag hindi ka lumabas sasama ako sa pag gagala nina Leer at Kii pati ng tropa namin!!” dinig kong sigaw ulit nya matapos ibalibag ang pinto ng kwarto ko. Napailing na lang ako eh. Tumayo na ako at lumabas.

“May tinapos lang ako Bhie! Dali lapit!” at ibinuka ko ang mga braso ko para yakapin sya.

“Amishyu Dhie! Hindi ako nakapag concentrate sa klase kanina,iniisip kasi kita.” aniya at naglambitin sakin saka ako hinalikan. Kaya tinugon ko naman. Isa pang pagbabago ni Winji,kahit bata pa sya,pagdating sa mga intimate moment namin nagtatransform sya into adult. Gamay na gamay na nya ang pagpapaligaya sa akin. Minsan ako na ang tumatanggi dahil ayoko syang maabuso,ayoko syang malaspag. Nasa peak pa kasi sya ng pagiging mapusok kaya medyo lagi nyang gusto na magtalik kami.

“That’s bad. Dapat mag aral ng mabuti. Baka sabihin ni Gradd naiimpluwensyahan kita.” ani ko,umupo ako sa kama habang nakakandong sya paharap sa akin.

“Sus! Nag aaral naman ako,kanina lang ako hindi mapakali. Wala kasi tayong ahm ahm kagabi. At saka si kuya? Naku nakadalawang tawag kanina haha!” aniya at iginiling at ikiniskis nya ang puwit nya sa pagkalalaki ko.

“Nag aalala lang yon. At saka Bhie,hindi pwedeng lagi tayong nag gaganun. Gusto mo bang lumuwag yan?” ani ko sa kanya. Agad naman nanlaki ang mga mata nya at tumigil sa pag giling,shit! Tigas na tigas na eh.

“Ganon ba yon? Ayoko na! Huwag na tayong mag ganun!” aniya at tumayo saka pumunta sa pinto.

“San ka pupunta? Tapusin mo nasimulan mo!”

“Nagluluto si Manang ng meryenda! Tara na Dhie!” bagkus ay sagot nito at tumakbo na palabas. Wala akong nagawa kundi ang palambutin ang pagkalalaki ko.

Shit! Ayaw pa lumambot. I have to think of something.

Alam ko na!

~ I love you. You love me.

Lets go out and kill Barney.

With the bang bang Barney’s on the floor.

No more baklang dinosaur. ~

Success! Fuck! I can’t believe na kakantahin ko iyon. I just heard Winji singing it in the bathroom.

Dali dali na akong bumaba. Nadidinig ko madaming boses na nagmumula sa komedor. Pag punta ko nandun lahat,si Manang,Mang Tony,Jewel,Winji,Leer,Kii at yung mga tropa nila na kailan ko lang nakilala. Dumalaw dito,matagal kasi nilang hindi nakasama si Winji matapos yung trahedya ng pamilya nya.

“Dhie! Tara kain na! Madaming pancake na niluto oh?” tawag sa akin ni Winji. Agad akong lumapit at binati nila akong lahat. “Say ahh Dhie,subuan kita.”

Kinain ko yung sinusubo nya. Natahimik lahat,yun pala sa akin nakatingin.

“Bakit?” taka kong tanong.

“Kyaaaahhhh! Kawaii!” ang pagtili ni Kii na agad pinasakan ni Leer ng pancake sa bibig. Nagtawanan agad kami. Ang mga kabataan nga naman.

“I hate you!” ani Kii.

“I love you too!” sagot ni Leer.

“Yung totoo? Naki meryenda na kayo,makikilampungan pa kayo? Nasan ang katarungan?” singit ni Winji sa mga ito.

“Nasa mata ni Kuya Uriel.” sagot ni Ross.

“Hindi! Nasa ilong ni kuya Uriel.” pag sabat din ni Eros.

“Mali kayo,nasa labi ni kuya Uriel!” dagdag pa ni Kray.

“Mali kayong lahat! Sa junjun ni kuya Uriel!” hindi patatalong sabi ni Maru.

“Mga walangya kayo! Magsilayas kayo dito!” sabi ni Winji. Nakangiting inakbayan ko si Winji.

“Tama silang apat Bhie,nasa akin ang katarungan,may utang ka pa sa akin kanina,tinakbuhan mo ako.” natahimik si Winji at namula,kaya tinukso sya ng mga tropa nya. Sa paningin ko lalong lumalakas ang sex appeal nya pag nagba-blush sya. Too sexy,too beautiful,and too delicious.

---

WINJI’s Point of view

“Bhie,mag gala tayo at mag shopping,tapos ka na ba dyan sa mga assignments mo?” pagtawag pansin sa akin ni Kuya Uriel. Everytime na tinatawag nya akong Bhie para akong maiihi sa kilig! Why Bhie and Dhie? Sabi nya Im his baby,and his my daddy. Oha oha! San ka pa!

“Eto po Dhie,katatapos lang! Tara na!” sagot ko at sinara na ang notebook at nilagay sa bag.

“Magbihis na tayo.” aniya. Nalaglag sa carpet ang bagang ko,bigla kasi syang naghubad. Hindi pa din talaga ako sanay. Nanginginig ako,kumakalabog na parang gong ang puso ko at mabilis akong nag iinit pag nakikita ko syang hubad. Idagdag pa ang panunuyo ng lalamunan at pagkauhaw. Parang ang sarap uminom ng condensed milk.

Ipinilig ko ang ulo ko at pumasok na sa walk in closet nya. Saka ako nag burlesk queen. Ano ba magandang kulay ng bra? Pink? Yellow? Lilac? Haha joke lang.

Busy ako sa pagtingin ng isusuot kong damit ng yumakap sya sa akin mula sa likod at inamoy amoy ang leeg ko. Para akong nakukuryente tapos dumadagundong na namang parang kulog ang dibdib ko. “Bilisan mo,baka may iba pa akong magawa.”

“Umalis ka kasi dyan para makapag bihis na ako.” sabi ko at pinagpatuloy ang pagpili ng mga damit. Ang dami ko pa lang damit!

“Paamoy muna sa kili kili Bhie.” aniya at dinilaan ang batok ko. Nagtayuan lahat ng balahibo ko. My veggie! Huwag ngayon!

“Ayoko nga! Didilaan mo na naman eh. Alis na Dhie! Oh ayan nanunuhog na si Junjun!” sagot ko saka sya tinulak. Tumawa lang naman ang gurang at kumambyo. Ako naman ay nagbihis na. “Tara na Dhie!”

Sa palagay ko,kulay ketchap na ako sa sobrang pagkapula. Ang sabi nya shopping, shopping nga naman pero nandito kami sa womens undergarments section. Pinagtitinginan kami ng mga tao at ng mga saleslady.

“Bhie what do you think of this undie? Spongebob,bagay sayo masikip at maliit.” at itinaas pa nya ito sa ere at ineksamin. My gawd! Hindi ba sya nahihiya? Dapat nga sya ang mahiya hindi ako.

“Ayoko nyan! Masyadong dilaw,masakit sa mata!” sagot kong ganyan.

“Hindi naman mananakit mata ko dyan eh! Dahil pag tiningnan kita,hindi mo na yan suot. Oh eto na lang powerpuff girls.” sagot nya tas itinaas ulit yung panty na nakuha nya. Parang gusto ko ng lumubog na lang sa flooring.

“Uriel? Is that you?” pareho kaming napalingon dun sa nagsalita. Ang landi kasi ng boses. “Bakit nandito ka?”

“Hi Aica.” ang sabi naman ni Uriel. Bigla syang hinalikan nung babae sa lips. Nanlaki ang mga mata ko.

Bruha! He’s mine1

Namumutlang tiningnan ako ni Uriel,tinaasan ko agad sya ng kilay,sinigurado kong mas mataas pa sa tokyo tower.

“God! Namiss ko yang lips na yan! Lalo kang gumuwapo ah? Pwede ka ba tonight?” ang malandi pang sabi nito. Hindi man lang nahiya sa mga nakarinig. “Sino yang batang bading? Dont tell me?”

“Aica ano ba!” pigil dito ni Uriel. Kumulo ang dugo ko. Feeling ko nag akyatan lahat iyon sa ulo ko. Walang isang salita at naglakad ako palayo. Edukado ako,hindi ako papatol. At yang Uriel na yan! Pinabayaan lang nyang pagsalitaan ako ng ganon ng babaeng yon? Parang posteng dinamitan! Magsama sila.

“Winji Saglit lang!”

“Oh! Basta Uriel ah? Yun pa din number ko. I’ll call you. Dun ka pa din ba nakatira?” ang lakas ng boses nya! Nang iinis talaga. Kaya yung lakad ko ay naging takbo. Naiinis ako! Ayan na,nagsusulputan na ang mga babae nya dati. Pumasok ako sa arcade at nagtago sa isang gilid. Nakita kong lumampas si kuya Uriel.

Bahal sya dyan! Nakakainis!

Nang nasiguro kong wala na talaga sya ay saka ako lumabas sa gilid. Nagulat pa yung lalaking naglalaro ng shoot ball.

“Fuck! Anong ginagawa mo dyan sa gilid?” anito na salubong ang kilay. Tiningnan ko sya,gwapo,mukhang mayaman at parang nasa eighteen o nineteen ang edad.

“Sorry po! May pinagtataguan lang ako.” sagot ko at lumingon ulit sa labas,baka kasi bumalik si kuya Uriel.

“Pinagtataguan? Shoplifter ka?” ang gulat na sabi nito. Bayagan ko kaya tong gagong to? Mukha ba akong shoplifter?

“Excuse me kuyang nagba-basketball mukha ba ak–”

“Im Keejay.” nakangiting pagputol nito sa sasabihin ko.

“Wala akong pakialam! Mukha ba akong shoplifter?” inis kong sabi. Pabaril ko sya kay Dhie,Leer at kuya Gradd eh! Animal! Nakakakulo ng tumbong!

“Hindi. Mukha kang Dyosa.” nakangiti nyang sabi.

“Mabuti at ala–”

“Diyosa ng mga aswang.” nakangisi nyang pagputol sa sasabihin ko. Sa sobrang inis ko ay kinuha ko yung isa sa mga bola ng pumalit sa kanyang mag shoot at binato ko sa mukha nya saka ako nag walk out.

Walangyang yon! Ang malas naman ng araw na to oh? Buset kasi eh! Parang tangang nagdabog ako sa paglalakad. Idadaan ko na lang sa pagkain ang pagka badtrip ko. Huwag lang papakita sakin yung dalawang sumira ng araw ko! Pilikmata lang ang walang latay,maghahalo ang balat sa tinalupan!

Sa Jollibee ako pumunta. Hindi na maipinta ng kahit sinong pintor ang pagmumukha ko sa sobrang badtrip. Ng maka order ako ay dun ako pumwesto sa tabi ng salaming dingding para kita ko ang mga dumadaang tao.

Magsisimula na akong kumain ng may maupo sa harap ko.

“Uy! Sorry na,Joke lang yon.” anito. Potapete! Yung lalaki sa arcade!

“Umalis ka dyan! Huwag mong dagdagan ang badtrip ko.” bwisit kong sabi.

“Sorry na. Pwede ba tayong maging magkaibigan?” the nerve of him to ask that? Sampalin ko kaya sya ng burger? Sa inis ko ay hindi ko sya pinansin at lumingon ako sa labas.

Si kuya Uriel! At bakit kasama nya yung tuko na yon? Ang lakas talaga mambwisit! Naka abrisyete pa ang babaeng linta!

Lilingon sila dito! Anong gagawin ko?

“Sorry na, joke la–” at hindi na sya natapos sa pagsasalita. Sinalpakan ko sya ng fries sa bibig. Kita ko sa dulo ng mga mata ko na nakatingin si kuya Uriel.

“Kaya mo ako tinakbuhan at tinaguan para makipagkita sa ibang lalaki?”

Mission no.15

Chapter 15

WINJI’s Point of view

“Kaya mo ako tinakbuhan at tinaguan para makipagkita sa ibang lalaki?”

Nilingon ko syang taas kilay. Nakakapit pa din sa braso nya si Aica,ang babaeng linta,parang gusto ko na tuloy maging si Darna at iligpit ang babaeng to! Sarap tiklupin sa syamnaput isa!

“Ha? Hindi kaya. Nakita ko lang tong kakilala kong si Keejay kaya linapitan ko agad,pasensya na KUYA Uriel.” sagot ko at bumaling kay Keejay na nginunguya ang fries at papalit palit ng tingin sa amin. “Diba Kee?” dagdag ko pa.

“Uriel,ka anu-ano mo ba ang batang bading na yan? My god,pati ako nadamay sa paghahanap sa kanya.” malanding sabi nung Aica. Kumulo na naman dugo ko.

“Aica,would you please stop talking? Pwede ka namang umuwi na lang.” iritang sabi ni kuya Uriel.

“Hay nako! Basta,sasama na lang ako pag uwi mo.”

Santisima barbaridad! Pigilan nyo ako! Punyetang babae ito? Sasama pa sa bahay?

“Aic–”

“Uhm,excuse me po. Aalis na ako.” pagputol ni Keejay sa sasabihin ni kuya Uriel.

“Uhm,wait lang Keejay! Can I get your number? For old times sake? Para makasama ka ulit sa mga lakad ng tropa?” sabi kong ganyan na pinanlalakihan ng mga mata si Keejay. Kumagat ka! Animal! Hindi ako papayag na magmukhang kawawa dito.

“Uh? Sure?” sagot nito. Iniabot ko ang phone ko at nilagay nya number nya. “Sige! Bye.”

Nakatayo pa din ang dalawa sa likod ko pero hindi ko na sila pinansin. Manigas kayo dyan. Mga bwisit.

“Winji,umuwi na tayo.” matigas na sabi ni kuya Uriel. Pero deadma lang. Dapat pala hindi ko pinayagang umalis yung Keejay na yon!

“Good idea Uriel,lets go,gusto ko na ulit makita ang mansyon mo.”

Lul! Bwisit talaga. Tumayo na lang ako. Hindi ko na tinapos ang pagkain ko at lumabas. Tumakbo ulit ako. Peste! Ganito pala pag nagseselos,hindi ko ma handle ang sarili ko. Pano na lang pag nagsulputan pa ang mga dati nyang babae? Edi scratch paper na lang ako sa kanya? Kainis!

“Winji! Bumalik ka! Huwag mo akong punuin!” sigaw ni kuya Uriel na humahabol,bahala syang mag eskandalo dyan! Hanggat kasama nya yang Aica na yan ay hindi ko sya papansinin.

Para lang akong nag track and field,ang bilis kong nakarating ng Mall. Sakto may taxi kaya pinara ko ito.

San ako pupunta ngayon? May gala ang tropa? Wala akong mapupuntahan! Bahala na nga.

“Manong pwede kang kontratahin? Hanggang sa may bus terminal lang po,bayaran kitang three hundred.” ani ko sa taxi driver.

“Sige. Salamat ineng,sakto wala pa akong kita ngayon at pauwi na sana ako. Salamat ulit.”

“Walang ano man po!” nakangiti kong sabi. Dahil natuwa ako kay manong driver ay dadagdagan ko na lang ang bayad mamaya.

Haay! Tama ba tong ginagawa ko? Nakakainis kasi eh! Bwisit,ayaw ko ng magselos,ganito pala ang pakiramdam at ganito pala ako magselos. Alam kong hahanapin nya ako. Pero bahala sya,inis pa ako sa kanya.

Tumatawag sya! Bahala ka dyan,hindi ko sasagutin.

Hanggang sa makarating na ako sa terminal ng bus. San ako pupunta? Wala naman akong pupuntahan? Tiningnan ko ang oras sa phone ko. Ang bilis ng oras, 9PM na agad. Dito na lang ako magpapalipas ng gabi at uuwi na lang ako pag tulog na silang lahat.

Nakatingin lang ako sa phone ko na panay ang ring. At ng tumigil ay tiningnan ko ang number nung Keejay. Matawagan nga,para may makausap naman ako.

“Hello? Who’s this?” huwaw! Ang ganda ng boses sa phone ng hinayupak.

“This is me. Winji.”

“Sino yon?”

“Hoy gago! May kasalanan ka pa sa akin! Tinawag mo akong Dyosa ng mga aswang! Tado ka!” inis kong sabi. Humalakhak lang ang gago. Bakit ganon ang mga lalaki? Si kuya Uriel,Leer at kuya Gradd,pag inis na ako,tinatawanan lang ako. Problema nila?

“Oh its you. Yung magandang bading sa Mall. Akala ko props lang paghingi mo ng number ko,hindi ko sana ilalagay ang totoo kong number.”

Pakiramdam ko ay namula ako. Ngayon lang ulit ako napuri ng ibang tao. At sa hindi ko pa ka close. “Ako nga. Actually props lang talaga,but since wala akong makausap eh tinawagan kita,nasa galaan pa kasi mga barkada ko.”

“Really? So,are you accepting my offer to be your friend?”

“May magagawa pa ba ako? Syempre,pagtatyagaan na kita,no choice eh.” sagot ko at tumawa ulit sya.

“That’s good to know. Anyway,nasa bahay ka na ba? Galit na galit ang kuya mo kanina,ang sama makatingin kaya nagpaalam na ako, tapos yung girlfriend naman nya sumesenyas na umalis na daw ako.”

Fuck? Kapal ng mukha ng Aica na yon ah? Huwag ko lang syang aabutan sa bahay. Takte! Baka nilalapa na nya boyfriend ko!

“Hindi ko sya kuya at hindi nya yon girlfriend! Ang kapal ng mukha ng babaeng yon! Dahil sa kanya hindi pa ako umuuwi!”

“Huh? Hindi ko ma gets,teka,kung hindi ka pa umuuwi,nasan ka? Anong oras na oh?” aniya. Tumingin ako sa paligid,madami pa ding tao kahit gabi na,nag aalisan na din ang ibang bus.

“Nandito ako sa terminal ng bus. Nagpapalipas ng inis. Hindi mo na gets? Boyfriend ko yon no kaya hindi nya girlfriend ang lintang yon.” inis kong sabi at tumawa na naman sya.

“Boyfriend? Ilang taon ata tanda nun sayo eh.”

“May nakakatawa ba sa sinabi kong yon? Last mo na yan ah? At FYI age doesnt matter. Hindi kita pipiliting maniwala.” sabi ko at tinapos na ang tawag saka ko pinatay ang phone. Ano pa bang ka badtrip-an ang mararanasan ko ngayon?

Kumulog,kumidlat,lumakas ang hangin at bumuhos ang malakas na ulan. Nagtakbuhan ang mga tao,buti nandito ako sa waiting shed.

Shet! Bakit umulan? Hindi ako broken hearted! Nag selos lang ako! Grabe naman! Bakit ka ganyan ulan?!

~ Buhos na ulan aking mundo’y lunuring tuluyan. 

Hatid mo ma’y bagyo di papipigil ang puso kong humihiyaw. 

Pag ibig ko’y umaapaw,damdamin ko’y humihiyaw,sa tuwaaaaa! 

Tuwing umuulan at kapiling kaaa ~

HUH?! Bakit parang bigla ko nadinig si Regine Velasquez?

Waaahhh! Ang lamig ng hangin! Pangako! Pag nag selos ako,sa bahay ako uuwi. Hindi na ako pupunta sa malalayong lugar! Kainis! Walang pakiqama ang panahon! Bakit ngayon pa umulan! Huhu I need my boyfriend right now!

Umupo ako na payakap sa tuhod para hindi ako masyadong lamigin saka ako pumikit.

“Sa susunod na gusto mo akong takasan. Isama mo pa din ako kahit ayaw mo.”

huh? Nilalagnat na ba ako? Bakit parang nadinig ko ang boses ni kuya Uriel.

“Tumayo ka na at dumilat bie,o baka gusto mong buhatin kita papunta sa kotse?.”

Parang totoo talaga! Ganito talaga siguro pag magkakasakit,kung anu-anong naririnig.

“Ay pota!!” nabigla kong sabi ng maramdaman kong umangat ako sa ere. Agad kong dinilat ang mga mata ko.

Si kuya Uriel! Agad kong iniyakap ang mga braso ko sa leeg nya at umiyak ng walang dahilan.

“Huwag mo ng uulitin to bie,lagi mo akong tinatakasan. Pinag alala mo ako.”

“Huhuhu! Die! Hindi na ako uulit! Umuwi na tayo! Huhu ang lamig!”

“Sige. Uuwi na tayo para mainitan ka na.”

---

“Hoy! San ka galing?! Naku buti na lang at naisipan namin gamitin yung tracking device kanina!” sabi agad ni Leer ng makapasok kami sa bahay. Nasa living room sila lahat pati sina Manang,ate Jewel at Mang Tony.

“Yon ang ginamit nyo para matunton ako?”

“Para ano pa’t naging magaling na agent si kuya. Dyan na muna kayo. Tatawagan ko lang si cute.” sagot nito at umakyat na papunta sa kwarto nya. Lakas tama talaga kay Kii!

“Naku ganda! Pinag alala mo kami lahat.” ani Manang.

“Parang mababaliw tuloy si Sir kanina.” dagdag ni ate Jewel.

“Ganun talaga. Nag aalala sa kasintahan eh.” segunda pa ni Mang Tony.

“Talaga? Totoo yan?” ang tuwa kong tanong.

“Huwag kang maniwala sa mga yan. Tara na sa kwarto.” agad akong hinila ni kuya Uriel. “Pakidalhan si Winji ng noodles sa kwarto.”

Umakyat na kami at agad na akong nagbihis. Medyo nabasa din kasi ako dahil sa anggi ng ulan at nung nagtatakbo kami papunta sa kotse. Ganon din si kuya Uriel at nagbihis. Tapos na kaming magbihis ng may kumatok.

“Pasok!” sagot ko at si kuya Uriel ay naupo sa couch. Pumasok si Ate Jewel bitbit ang tray na pinaglalagyan ng magpapa busog sa akin.

“Oh ayan na ganda ah? Pakabusog ka. Uhm sige po sir! Goodluck! Hihi!”

“Jewel!” saway dito ni kuya Uriel,humahagikgik na nanakbo palabas si Ate Jewel. “Sumandal ka sa headboard,susubuan kita.”

Napangiti ako at nag init mga pisngi ko. Kinikilig ako. Haay! Sana tuluyan akong magkasakit para alagaan nya ako. Umakyat na ako sa kama,umupo at sumandal sa headboard. Sya din naupo sa kama hawak ang bowl ng noodles at kutsara. Hinihipan nya muna ito bago isubo sa akin. Ang sweet! Hindi ko macontain ang kilig ko.

“Anong nginingisingisi mo dyan? May kasalanan ka pa sa akin.” salubong ang kilay na sabi nya.

“Wala. Kinikilig lang ako Dhie,sana lagi tayong ganito. Yung walang epal.” at isinubo ko ang noodles.

“Epal? Sino namang epal?”

“Sino pa ba? Edi yung humalik sayo. Si Aica! Ang babaeng linta!” sagot ko at tumawa sya. See? Pag inis ako ay tinatawanan lang ako.

“Pinagselosan mo ba sya kaya ka nanakbo at nagtago?” nakangiti nyang sabi at kita sa mga mata nya ang pagka amused.

“Obvious ba? Haay! Kainis.”

“Huwag mo syang isipin. I can handle her. Ikaw nga,may kausap agad kanina eh. Gwapo pa.” aniya at sinubuan ulit ako.

“Sino? Si Keejay? Kanina ko lang yon nakilala,at sa inis ko,nadamay sya.” pag amin ko saka ngumisi.

“Sabi ko na nga ba eh! Tinanong ko kay bunso kung may kilala syang Keejay,wala daw.” aniya at pinatong sa bedside table yung bowl. Akalain mo yon,naubos ko?

“Haha! Sorry,hindi talaga yon kilala ni Leer o kahit ng tropa. Kaya ngayon,alam mo na,hindi ako pwedeng mag selos. Lalayasan talaga kita at iiwanan ko phone ko para hindi mo ako ma trace.”

“Haha! Oo na! O,inumin mo yang gamot para hindi magtuloy yan sa lagnat. Dadalhin ko lang sa baba itong mangkok.” hinalikan nya muna ako sa labi bago tumayo at lumabas. Ininom ko na ang gamot at nahiga. Nagtalukbong na ako. Inaantok na ako eh.

Maya maya ay umakyat na ulit sya. Naramdaman kong humiga sya at niyakap ako mula sa likuran,nakatagilid ako at nakaharap sa bedside table. Ramdam kong wala na naman syang saplot. Lagi syang ganyan pag matutulog na.

Hinalik halikan na nya ang batok ko tapos dinilaan nya ang tenga ko. Iniharap nya ako sa kanya. Nagkatitigan kami. Grabe,lakas ng tibok ng puso ko. Sya lang talaga ang nakakagawa nito kahit wala pa naman syang ginagawa.

“Mahal na mahal kita Winji.”

Mission no.16

Chapter 16

OTE : IM not totally back,pinost ko lang to. 1000+ after shock ang kailangang matapos dito sa cebu,at hindi ako makapag concentrate dahil sa trauma,plus nasira ang charger ko nabagsakan. Kaya makakabalik ako for good dito sa wattpad pag tapos na ang kalamidad at may bago na akong charger. At syempre gusto kong magpasalamat sa mga pag aalala,pagdadasal nyo para sa aming mga nakaranas ng 7.2 magnitude na lindol,at salamat din po sa walang sawang pag suporta. Godbless po =)

~

WiNJi’s Point of view

Monday! School na ulit. Konting tiis na lang,ilang buwan na lang,graduate na kami ni Leer at pagkatapos nun,college na kami! Yey! And by that time pwede na siguro kami magpakasal ni kuya Uriel,at magdadalang tao ako,dapat marami kaming anak hihi!

Echos lang yon,kayo talaga. Eto na nga,nakatunganga lang ako habang nakikinig sa aming teacher,talking about Homosexuality noong unang panahon. I wonder,sya din kaya ang teacher ni Leer? Na amazed ako sa mga nalalaman ko. Grabe pala,uso pala talaga dati ang same sex relationship lalo na sa Ancient Greece. Pati kung paano magtalik sinasabi pa. Ayon daw sa pagsasaliksik,pag nagse-sex sina Alexander the great at ang companion slash friend slash lover nyang si Hephaestaeon ay sa thigh lang daw inaano yung ano. Anal sex is a crime daw during that time. And oh my gawd,kung nabuhay kami ni kuya Uriel that time,matagal na kaming naparusahan ng kamatayan. How was that? Kuntento na sila sa ganon? Ang KJ nila ah?

But anyway,Im happy na nadagdagan ang aking knowledge,go for LGBT Community!

Pagkatapos makipag sapalaran sa iba ko pang subjects,sa wakas ay uwian na! Wooh!

Tinext ko si Leer na mauuna akong umuwi dahil susunduin ako ng Dhie ko,at saka may Kii naman sya,kanya kanya na to haha!

Pagdating sa parking ng school ay nandun na nga ang aking sinisinta. Pag upo ko pa lang sa front seat ay sinalubong na ako nito ng maalab na halik! Yiih! Pwede na akong mategi!

Pero pagdating sa bahay ay umalis din sya,madami daw kasi syang aasikasuhin ngayon. Ayos lang yon sa akin,as long as hindi si Aica ang kasama nya,susugurin ko talaga kung nasaang lupalop man sila ng Pilipinas.

Nandito ako sa kwarto at busy sa pag sagot sa mga homeworks ko ng makatanggap ako ng text mula kay Keejay,nangangamusta ang hitad. Hindi ko nireplyan dahil busy ako. Pero ng matapos ko na lahat ng home works ko ay na bored na ako. Kaya nagbihis ako at nagpaalam kay Manang na mag i-ikot ikot muna ako. Hindi ko din napansin si Kii sa harap ng bahay nila,nagdate siguro sila ni Leer.

Bet kong ma exercise ang mga paa kaya nilakad ko lang hanggang labas ng subdivision. Nang makalabas ay saka ako napaisip kung saan pupunta? Bakit kasi nauunang kumilos ang katawan ko bago magdesisyon ang utak ko? Mainam hindi po ba? Bandang huli ay nag decide na lang ako na bumili ng libro at dvd,para makapag libang ako sa bahay.

“Ang dami naman magagandang pwede basahin,ano kaya ang pinaka the best? Hmmm..” bulong ko sa sarili habang sinisipat ang mga libro.

“Yung Diary ng Panget maganda.” sabi ng isang pamilyar na boses sa tabi ko kaya nilingon ko.

“Keejay? Anong ginagawa mo dito?”

“Obviously bibili din ng libro. Nice seeing you for the second time. Kamusta?” ang nakangiti nitong sabi. Pakalat kalat tong lalaking to,hindi ba sya hinahanap ng girlfriend nya?

“Aaahh.. Nagbabasa ka ng ganitong kwento?” pagkuwa’y tanong ko.

“Nope. Lagi ko lang nadidinig sa mga pinsan kong babae,adik sila sa mga ganyan eh.” nakangiti pa ding sagot nito. “By the way,nasan ang kasama mo?”

“May pinuntahan si kuya Uriel kaya nag gala muna ako.” sagot ko habang pumipili pa din ng libro.

“Kuya? I thought he’s your boyfriend?” sabi nito na pumipili na din ng libro.

“I call him kuya sa ibang tao,pero pag kami at ang mga kaibigan lang eh tinatawag ko sya sa endearments namin.” nakapili na din ako ng libro. “Ayon! Eto na lang!”

“Anong libro?”

“Idol ko si Sir by Michael Juha. Bromance to no.” sagot ko na ikina ngiwi nya. “O sya Keejay! Nice seeing you too,again! Babush!” dagdag ko at tinungo na ang counter para magbayad.

“Miss ako na.” boses ni Keejay sabay abot ng credit card sa cashier.

“Hoy! Tumabi ka dyan kaya ako magbabayad!” sabi ko. “Miss eto bayad ko. Pag hindi mo tinanggap,isusumbong kita sa management.”

Walang nagawa ang cashier kundi tanggapin ang bayad ko.

“Ang sungit at taray mo talaga.” natatawang sabi ni Keejay.

“Tse! Anong akala mo sa akin? Walang pambayad?” at binilisan ko na ang paglakad pero naka sunod pa din sya. “Bakit ka sunod ng sunod?”

“Diba tinanggap mo pakikipag kaibigan ko? So magkaibigan na tayo.” nakangising sagot nito sakin.

“Pero hindi tayo magkasama,kaya huwag mo akong sundan!”

“Wala kang kasama kaya ako na lang ang kasama mo.”

“Ewan sayo!” at pumasok ako sa Cafe Sonatina. Umorder ng choco frappe,andyan pa din sya kaya pinabayaan ko na,baka makulot lang ang ingrone ko kung maiinis ako lalo.

“San ka nakatira? Baka pwede kang dalawin? At ipakilala mo na din ako sa mga tropa mo.” anito ng maka order na din at naupo na sa harapan ko. Nilibot ko na lang muna sa paligid ang aking paningin,kakaimba ambiance ng coffeeshop na ito. Maganda,tapos may nagpa piano at kumakanta pa.

“Sa bahay ako ng boyfriend ko nakatira,at saka hindi pwed–” natigil ako sa pagsasalita dahil nakita ko sa labas ang higad na si Aica. Ewan,wala talaga akong tiwala sa kanya. “Teka! Susundan ko lang ang linta na iyon.”

“Samahan na kita.” ani Keejay pero hindi ko na pinansin. Para akong stalker na sunod ng sunod kung saan sya pupunta,naka sunod naman si Keejay.

“Diba yan yong dikit ng dikit sa boyfriend mo?” pabulong na sabi ni Keejay habang sinusundan namin si Aica.

“Oo! Sya yung lintang hindi maka get over na nakaraan lang sya ni kuya Uriel.” sagot ko na hindi nililingon si Keejay,tutok ang atensyon ko dun sa Aica. I really smell something fishy about her.

“Kahit naman siguro ako yung boyfriend mo at sumulpot yan,hindi ako makaka resist sa ganda at sexy nyang babaeng yan,umaalingasaw pa ang bango,hmm.” sabi naman ni Keejay. Nilingon ko sya at ngalingaling hampasin ng mga librong binili ko. “Joke lang!”

Nilingon ko ulit yung Aica,palabas na sya ng mall,kaya lakad takbo ang ginawa ko,sinundan namin sya hanggang sa parking ng mall. Tumigil ito sa tapat ng isang kotse ng tumunog ang phone nito. Bago nito sagutin ay lilingon dapat ito kaya agad kong hinila si Keejay at nagtago.

“Hello girl?” sagot nito sa phone. “Yes,Im decided this time,magseseryoso na ako kay Uriel… Uhm.. Yeah? Mas lalo syang gwapo,parang nainlove na nga ako ng tuluyan sa kanya. Gusto ko na syang makasama habang buhay,and I will do anything maging asawa ko lang sya.”

Parang nangapal ang ulo ko sa mga narinig. Parang lumubo na may umiihip sa loob ng ulo ko. Hindi ako makapaniwala. Seryoso syang maagaw sa akin si Uriel? Hindi pa naman alam ng babaeng ito na kami ni kuya Uriel.

Hindi ko alam. Ngayon lang ako natakot ng ganito. Hindi ako masyadong natakot nung nadukot at montik akong mamatay. Pero ito,grabe ang takot ko. Paano kung hindi ako mapanindigan ni kuya Uriel?

Naninikip ang dibdib ko at baka maiyak ako,kaya agad kong hinila si Keejay palayo sa lugar na iyon. Hindi ko na maipaliwanag yung kabog sa dibdib ko at panginginig ng kalamnan ko.

“Are you okay?” ani Keejay ng makalayo kami. Nandito na kami ngayon sa shed kung saan pwedeng mag abang ng taxi.

Huminga ako ng malalim. Pinuno ko ng hangin ang aking baga. “I think Im not.”

“Yeah. I think youre not. Namumutla ka at parang iiyak ka na. Would you mind kung ihatid na lang kita.”

“That’s a good idea. Para akong magbebreakdown.” ang tanging nasabi ko na lang.

“Im just a text away kung trip mo. Goodnight” ani Keejay ng makababa ako sa kotse nya matapos magpasalamat.

Gabi na pala. Tinamad na ako. Hindi ko alam kung paano papakita kay Kuya Uriel at sa lahat. Paano ko ipapakita na kunwari ay wala akong alam. Gayunpaman,pumasok pa din ako sa bahay. Mukhang nasa kusina sina Jewel,Manang at Mang Tony. Mabuti na ito. Gusto ko munang mapag isa.

“Paano kung magtagumpay si Aica? Anong laban ko? Anong kaya kong ipang tapat kay Aica?” wala sa sariling sabi ko habang naka upo sa kama namin ni kuya Uriel.

Bakit kaya ganito? Ngayon pa lamang ay sobrang natatakot na ako. Ano ba ang dapat kong gawin?

“Bhie,sakto ang dating ko,tara mag dinner na.” napalingon ako sa pinto. Kadadating lang ni Kuya Uriel. Nginitian ko sya,lumapit sya sa akin at humalik.

“Tinatamad pa ako,kayo na lang Dhie,kumain ako kanina sa mall pag katapos bumili ng libro.” sagot ko. Ewan,hindi ko maitago ang kalungkutan.

“May problema ka ba? Halata sa mukha mo eh.” nag aalalang sabi ni kuya Uriel.

Muli ko syang nginitian. “Pag pagod,malungkot at may problema agad? Sige na na nga,tara na sa baba.” sabi ko at pinilit pasiglahin ang boses.

“I cant help it. Nag aalala lang ako. Kung pagod ka,akyatan na lang kita ng pagkain dito Bhie.”

“Hindi na,sige na,tara na,kumalam na ang tyan ko eh.” sabi ko na lang at ako mismo ang humila sa kanya palabas ng kwarto namin.

Sa hapag kainan ay pinilit kong magpaka sigla. Para hindi na nila mahalata. Nakakainis na hindi ko maialis sa isip at sistema ko ang mga narinig ko kay Aica,ang lakas ng impact sa akin.

Kaya hanggang matutulog na ay nagpapanggap pa din akong okay lang. Grabe,ganito pala yon,matindi pa to sa selos. Ayokong magpahalata kay kuya Uriel.

Pero mahal na mahal ko sya at kailangan kong magtiwala sa kanya,kailangan kong magtiwala sa pagmamahal nya sa akin. Kailangan kong kumapit at magpakatatag.

Hindi ako makatulog at nakapikit lang ako. Hanggang sa tumunog ang cellphone ni kuya Uriel. Kumalas sya sa pagkakayakap sa akin at kinuha sa bedside table yung phone nya.

“Hello Aica,.. Huh? What?! Nasan ka? Sige pupuntahan kita.” ang parang gulat nyang sabi. Diniinan ko ang pagpikit ko. Feeling ko napaka wala kong kwenta dahil wala akong magawa.

Pinakiramdaman ko ang bawat kilos nya hanggang sa lumabas sya ng kwarto. Napatingin ako sa wall clock. 12:30AM na pala.

“Siguro may nararamdaman pa sya para kay Aica?” bulong ko sa sarili.

Nagtalukbong na lang ako ng comforter at saka dun pinakawalan ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan.

Mission no.17

CHApter 17

URiEL’s Point of view

“Oo tol,Winji is actually doing good.” ani ko kay Gradd. Tumawag kasi at nangangamusta,nasa misyon pa din sya,at ito ang kauna-unahang pagkakataon na tumawag sya mula nung pag alis nya.

“Maaasahan ka talaga. Basta,take care of him,mukhang matatagalan ang misyon ko dito. Sige na,bye.” anito at tinapos na ang tawag. Gusto ko sanang sabihin na kami na ng kapatid nya,pero mukhang hindi pa nga ata ito ang tamang panahon para sabihin iyon.

Napangiti na lang ako,halos magli-limang buwan na kami ni Winji,at araw araw nadadagdagan ang pagmamahal ko sa kanya,ni sa panaginip hindi ko hinagap na magmamahal ako ng ganito kasobra at sa isang batang lalaki pa,love really moves in mysterious ways. Hindi na din ako nagseselos dahil nakaka siguro naman ako na akin lang si Winji,kaya pinapabayaan ko syang lumabas kasama sina Leer,Kii,ang tropa nila at yung Keejay. I want him to enjoy his young life,hindi naman porket kami ay pagbabawalan ko na sya. Ang tanging sakit lang ng ulo ko talaga ay si Aica,for the past two months ay hindi nya ako tinitigilan. Gusto nyang makipagbalikan,kahit saan ako magpunta bigla syang sumusulpot,she was thingking na single ako,hindi pa din nya alam na si Winji ang boyfriend ko. Kaya pag pupunta sya sa bahay,agad ko syang pinapalabas at dun ko sya kinakausap. Kahit sa aking kumpanya ay pumupunta din sya.

Nakakapikon,nakakainis,pero hindi ko gawaing mambastos ng babae,at saka hindi naman naging kami noon. Sa kama lang kami nagkaka sundo. Pero hindi ko alam kung hanggang saan at hanggang kailan ko maitatago kay Winji ang pangungulit ni Aica. Nung huling pagkikita namin ay umiiyak pa sya,nag mamaka awa,paulit ulit nyang sinasabi na ngayon lang nya narealize na mahal nya ako. Pero wala eh,si Winji talaga ang tinitibok ng puso ko,sya lang at wala ng iba.

Minsan,nakakatakot na ding malaman ni Winji ang mga pinag gagawa ni Aica,at nagpapasalamat ako ni hindi nya ito napapansin at hindi din naman sya naghihinala. Kakaiba pa naman magtampo at magselos si Winji,iyon ang disadvantage ng pagiging bata nya kaya nag a-adjust ako.

At ngayon nga nasa school pa sina Winji at Leer. Gusto ko sanang hintayin sya bago umalis, pero nagmamadali na yung mga college friends ko. May party akong pupuntahan,isang welcome party. Medyo maaga nga kumpara sa mga normal na oras ng party pero yon ang nakalagay sa invitation.

“Jewel,pag dumating si Winji,paki sabi tawagan agad ako at huwag ng aalis pag nagdilim na.” pagtawag pansin ko kay Jewel na nagwawalis sa living room.

“Sige po sir! Enjoy po sa lakad!” sagot nito at lumabas na ako. Sakto naihanda na ni Mang Tony ang kotse ko,nagpasalamat at nagpaalam na ako dito bago sumibat.

Habang nasa daan,hindi ko tuloy maiwasang maisip kung anong magaganap sa party,theyre my friends pero hindi ganon ka close,wala silang alam tungkol sa dati kong buhay. At isa pang iniisip ko ay si Aica,posibleng nandun sya dahil kaibigan din nya ang mga iyon. Aagahan ko na lamang ang uwi mamaya para hindi mag alala si baby Winji ko.

Nang makarating sa venue ng party at makababa ako sa kotse ay agad nila akong nilapitan at binati. At hindi nga ako nagkamali,nandito nga si Aica.

“Look guys who’s here! Uriel Delgado,the most richest,youngest,multi billionare in town!” ang pagmamayabang ni Chad ng makapasok kami sa garden.

“Tarantado ka talaga!” ang natatawa kong sabi. Inilibot ko ang paningin,ang iba ay kilala ko mula sa bussiness world,ang iba ay mga dating schoolmates. Agad naman nagsilapitan ang mga ito at kinamusta ako. Yung iba kasama pa ang mga asawa’t anak.

“Kumain ka muna bro,at pagkatapos nun magkamustahan na tayo na may kasamang alak.” sabi naman ni Koddie,teammate namin sa basketball noon.

“Sige,para makapag simula na,maaga din naman akong uuwi.” ani ko at tinungo na ang buffet table. Kumuha lang ako ng saktong pagkain para sa akin saka ako bumalik sa table nila.

“Matagal kang na busy sa pagpapayaman,may asawa ka na ba?” sabi ng isang babaeng hindi ko matandaan ang pangalan pero namumukhaan ko.

“Wala pa. Pero may kinakasama na ako.” nakangiti kong sagot saka bumaling sa pagkain. Lahat naman sila ay nagtinginan kay Aica na ikinakunot ng noo ko.

“So,its true? Huwag ka ng mahiya,nasabi na sa amin ni Aica.” sabi naman ng isa pa kaya lalo akong nagtaka. Alam ba ni Aica?

“What do you mean?” taka kong tanong saka binalingan si Aica na nag iwas ng tingin. “Anong maling impormasyon ang kinalat mo?” inis kong dagdag. Nawalan na ako ng ganang kumain,parang mas gusto ko na lamang umuwi.

“Easy lang bro. Sinabi lang ni Aica na live-in na nga kayo. Kalma ka lang,this is my welcome party so just enjoy okay?” pagsabat ni Chad. Agad nagtagis ang mga bagang ko. Pero sabi ko nga hindi ko ugaling mambastos ng babae.

“That’s not true. Iba ang ka live-in ko. If you want me to enjoy this party,lets not talk about that.” sabi ko at bumaling kay Aica. “We will talk later.”

Halatang nagulat sila sa inasta ko. At ngayon nga ay binibigyan nila si Aica ng tinging hindi makapaniwala. And I dont care about it.

Mabilis lumipas ang oras,Im really enjoying their company,si Aica naman ay sa mga babae pumwesto. Matagal na akong hindi nakakainum ng alak,ang huling inom ko ay ang rice wine sa Sagada. At ngayon nga Black Label ang tinitira namin. Maingay ang paligid,malakas ang tugtugin,para kaming bumalik sa pagiging nineteen years old. Hindi ko na din namamalayan na madami na akong nainom.

“Kanino to? Ibang alak to ah?” pansin ko sa isang baso na nakalapag sa harap ko.

“Yan ang tinitira ng mga girls sa kabilang table Bro,tikman mo,pero huwag kang lilipat sa kanila pag nagustuhan mo ang lasa.” malakas ang boses na sagot ni Koddie. Parang ganito nga yung iniinum nina Aica sa kabilang table. Pero pano ito napunta dito?

“Hindi ah! Stick to one ako! Sa Black Label lang tayo Bro.” sagot ko at ininom na ito. Matamis ang lasa,pang babae nga.

“Ugh! Ang sakit na ng ulo ko.” sabi ko at muling dumilat,parang yumayanig ang paligid. “Hindi ko na kaya.”

“Tsk! Bagsak ka agad bro?”

“Pagpahingahin nyo na yan sa guestroom.”

Yan ang mga huli kong narinig bago tuluyang magdilim ang buong paligid.

Naalimpungatan ako na parang may humahalik sa akin. Gusto kong magdilat ng mga mata pero masyadong mabigat ang mga talukap nito. Hanggang sa nag init na din ako at tumugon sa halik. Si Winji talaga napaka pusok. Kahit lasing na lasing ako ay nagawa nyang pagningasin ang pagnanasa ko.

“Winji,bhie.. Ahhh…” ang pabulong kong sabi. Saglit syang tumigil sa paghalik ngunit itinuloy nya ito. Pakiramdam ko wala na agad akong saplot dahil gumapang ang dila nya mula sa leeg,pababa sa magkabila kong utong at pagkatapos ay sa pagkalalaki ko. Pinaglaruan nya ito. Napangisi ako sa aking isipan,naging expert na sya dahil sa akin. At ng isubo nya ito ng buo ay napasinghap ako at napa ungol,minsan lang nya ito naisasagad. Gusto kong hawakan ang kanyang ulo pero hindi ko maigalaw ang aking mga kamay. Hanggang sa bumilis na sya ng bumilis,pakiramdam ko ay sasabog na ako. Tinanggal nya ang kanyang bibig,gusto ko sanang magreklamo pero wala akong lakas. Hanggang sa maramdaman kong may lumukob na init sa aking pagkalalaki.

“Sige bhie,Winji,kakaiba ka talaga.” at kumilos na ito hanggang pati ang balakang ko ay sumasabay na sa ritmo nya. At ng sumabog ako sa loob nya ay muli akong nakaramdam ng matinding antok.

“I got ya there,Im fertile.” ang nadinig ko pero wala na akong lakas pa para magsalita.

“WHAT THE HELL IS THIS AICA AND MISTER DELGADO?!!” isang napakalakas na boses ang dumagundong dahilan para magising ako at mapa balikwas ng bangon.

“Ugh! Ang sakit!” napasandal ako sa headboard ng kama sapo ang aking ulo.

“Im sorry Dad! Pero nasa tamang edad na ako! Ginusto namin ito.”

Teka? Boses iyon ni Aica ah? Nasan ako? Agad kong inilibot ang paningin sa paligid.

Shit! Kwarto ni Aica! Paano akong napunta dito? Agad ko ding tiningnan ang sarili at si Aica. Damn! Were both naked!

“And you Mister Delgado! Gusto kong panindigan mo ito! Pakasalan mo ang anak ko!”

“What?! Teka lang! This is a mistake! Wala akong alam dito!” sagot ko at tumayo. Wala akong pakialam kahit makita ng mag ama ang hubad kong katawan. Basta gusto ko lang umuwi kay Winji. “And you Aica,what’s this? Pano ako napunta dito?”

“Are you blaming my daughter? Papakasalan mo sya sa ayaw at gusto mo,o gusto mong masira sa lahat at mapahiya? I can sue you mister Delgado.” tiim bagang na sabi sakin ng Dad ni Aica,this is a frame up! Shit!

“Dad,kung ayaw nya its ok–”

“No! Thats my decision! And you mister delgado,umuwi ka na at tatawagan na lang kita.” at lumabas ito ng kwarto. Sakto nakapag bihis na ako. Agad kong tiningnan si Aica,nag iiwas sya ng tingin.

“Masaya ka na? Nakuha mo ang gusto mo? You crossed my boarder line Aica. At sisiguraduhin kong hindi lang ikaw ang mag e-enjoy sa larong ginawa mo.” sabi ko at saka lumabas. Tinawagan ko si Chad para malaman kung nandun pa ang kotse ko. Nag taxi ako papunta dun at saka umuwi.

Gulong gulo ang isipan ko. Pano na si Winji? Hindi ko sya kayang saktan,hindi ako pwedeng malayo sa kanya,hindi ko kakayanin. Tiningnan ko ang phone ko,ang daming missed calls galing kay Winji. Kaya nagpasya akong tawagan sya.

“Dhie! Bakit hindi ka umuwi? Nag alala ako,hindi mo din sinasagot ang tawag ko! Miss na miss na kita.” ang agad nitong bungad ng sagutin ang tawag ko. Napangiti ako ng mapait. Hindi ko talaga sya kayang saktan.

“Nasa school ka na ba? Agahan mo uwi para makapag bonding tayo. Pasensya ka na Bhie,nalasing ako eh,miss na din kita. I love you so much.”

“May problema ba? Uhm sige na! I love you too,nandito na teacher namin,bye dhie!”

Napabuntong hininga na lang ako. Parang ngayon pa lang sumisikip na ang dibdib ko. Bakit ngayon pa ba ito nangyari? Bakit sa akin? Bakit sa amin ni Winji?.

Ng makauwi ay agad akong naligo at natulog. May hang over pa kasi ako. Nagising na lamang ako sa pakiramdam na may humahalik sa akin. Hindi nga ako nagkamali dahil hinahalikan ako ni Winji kaya tinugon ko. Hanggang sa napunta ito sa mainit na pagtatalik.

“Sir Uriel! Winji! May bisita po kayo! Pinapasok ko na,nasa living room.” katok ni Manang sa pinto. Tiningnan ko ang oras, 5:32PM na. Bumangon na kami ni Winji at nagbihis.

“Sino kaya yon Dhie?”

“Wala akong idea Bhie kung sino.” sagot ko at inakbayan ko na sya saka kami pumunta sa living room. May isang babae at isang lalaki na mukhang mag asawa at may bitbit na envelope.

“Magandang hapon po,Im Uriel Delgado and this is Winji. Ano po ba ang sadya nyo?” magalang kong sabi sa mga ito.

“Kami ho ang mga tito at tita ni Winji sa side ng Mama nya. Gusto na po namin syang kunin.” walang paligoy-ligoy na sabi nung lalaki na dahilan para magkatinginan kami ni Winji.

“Hindi ko po kayo kilala at hindi ako sasama.” takot na sabi ni Winji at yumakap sa akin.

“Teka lang po. Magkaliwanagan tayo,wala hong nababanggit sa amin si Gradd tungkol sa inyo.” ang inis kong sabi. Sino ba ang mga ito.

“Dahil hindi naman nya kami kilala,anak sya sa unang asawa. Kung ayaw nyong maniwala. Eto ang proweba,mga pagkakakilanlan namin,andyan na din ang katibayan na sa amin na sya,nag file kami ng custody for him.” sabat ng babae at iniabot ang envelope. Tiningnan ko isa-isa ang mga laman at nanlambot ako. Puro patunay na sa kanila na mananatili si Winji.

“Kailangan na namin syang maisama pauwi ngayon.”

“You cant do this to us,you cant just barge in here at basta sya kukunin sa akin,magkakamatayan muna tayo.” matatag kong sabi. Hindi ako papayag na basta silang dadating at kukunin si Winji sa akin. Kakasimula lang ng problema ko at dumagdag pa sila.

“Ayoko! Hindi ako sasama sa inyo! Hindi ko kayo kilala! Dito lang ako.” ang hysterical na sabi ni Winji kaya niyakap ko sya ng mahigpit.

“Well,kung ayaw nyo. Mapipilitan kaming magsampa ng kaso sayo Uriel.” nakangising sabi nung lalaki. Hindi ko maiwasang panindigan ng balahibo dahil sa ngising iyon.

“Hindi nyo ako matatakot.” ang agad kong sagot.

“Winji is only seventeen,he’s still a minor,underage,at ikaw? Matanda ka na. Maaari ka naming kasuhan ng rape at child molestation.” sabi nung babae.

Shit! Damn! Fuck!

Mission no.18

Chapter 18

URIEL’s Point of view

Hindi ko alam magiging reaksyon ko. Patong patong agad ang problema ko. Nilingon ko si Winji sa tabi ko na naiiyak na. I cant stand to see him like that,parang binibiyak ang puso ko.

“Well,Mister Delgado,maghihintay kami kay Winji sa sasakyan sa labas. Kung hindi ay abangan mo na lamang ang pagdating ng mga pulis.” sabi nung lalaki at lumabas na sila.

“Winji.” ani ko at hinarap sya. Sa pagkakataong ito,parang ilog na naglandas ang masasaganang luha sa kanyang napakagandang mukha. Agad ko syang niyakap. “Im sorry at kailangan mong dumaan sa ganito.”

Hindi sya umimik. Tanging mga hikbi at pagyugyog ng mga balikat nya ang naging sagot. Napahinga ako ng malalim habang yakap yakap pa din sya. Hindi ko na talaga alam ang gagawin.

Nakita ko sa may pinto ng kusina sina Manang at Jewel na nagpapahid ng mga luha.

“Sasama ako sa kanila. Ayaw kong makulong ka ng dahil sa akin. Kung hindi man ako maging okay sa kanila. Pwede nyo naman ako bawiin nina kuya at ni Leer diba Dhie?” pagkuway sabi nya,kumalas sa pagkakayakap at pinahid ang mga luha.

“No,ayoko. Gagawa ako ng paraan. Hindi pwede ang ganito Bhie.” ani ko at hinawakan ang mga kamay nya.

“Kaya ko to Dhie. Basta maghihintay ako.” aniya. Gusto ko sanang ngumiti. Sobrang proud ako sa kanya dahil ang laki ng pinagbago nya.

“Im so sorry. Hindi ko gusto ang nangyayari. Mangako ka sa akin na magiging matatag ka.” ani ko at niyakap sya. Parang ngayon pa lang ay hindi ko na kakayanin. Masyado na kaming na attached sa isa’t isa.

“Ayoko naman talagang umalis. Pero ayokong makulong ka at masira ka dahil sa akin.” muli syang umiyak kaya mas hinigpitan ko ang yakap sa kanya. Gusto kong damhin sa huling pagkakataon ang yakapin sya. Ang kabisaduhin ang bawat detalye ng maganda nyang mukha.

“Matatapos din agad ang lahat ng ito. I will do anything,hindi ka magtatagal dun. Kailangan lang talaga sigurong pagdaanan natin to dahil ito ang hinihingi ng pagkakataon.” ani ko at hinaplos ang mukha nya. Bawat detalye ay tinatandaan ko.

“Aasahan ko dhie. Mahal na mahal kita.”

“Mahal na mahal din kita bhie at sobrang nasasaktan ako ngayon. Patawarin mo ako at wala akong magawa ngayon,patawad.”

“Masyado ka ng madaming nagawa para sa akin Dhie,sobrang dami na,ang pagdating mo lang sa buhay ko at nagawa na akong buhayin,ang pagmamahal mo sa akin ang nagpapatuloy sa akin.” sabi nya na walang patid padin ang pagluha. Pinunasan ko ang mga luha nya gamit ang aking daliri.

Kailangan namin magsakripisyo sa ngayon. Kailangan naming magtiis. Kailangan namin pagdaanan ang lahat ng ito. At sa ngayon,kailangan ko munang ayusin ang buhay ko. Ang problema ko kay Aica.

“Im home! Kuya! Winji! Manang! Jewel at Mang Tony!” ang biglang pasok ni Leer sa maindoor. “Sino yung mga nasa labas? Teka? Anong nangyaya–oww! Ji bakit?” biglang tumakbo si Winji kay Leer at niyakap ito.

“Teka! Teka! Bakit ka umiiyak? May nangyari ba?” takang tanong ni Leer. “kuya Uriel? Bakit? Anong nangyayari?”

“Mga tito at tita nya yung nasa labas. Kukunin na nila si Winji. Nasa kanila na ang costudy nya. At kung hindi ako papayag,kakasuhan nila ako ng rape dahil wala pa sa tamang edad si Winji.” ang nanlalambot kong sabi saka napaupo sa sofa.

“The fuck? Nagbibiro ba kayo?” ani Leer at kumalas sa yakap ni Winji.

“Totoo iyon Leer.” sabi ni Winji at naglakad papuntang hagdan. “Mag iimpake na ako at aalis. Gusto ko,pagbaba ko wala kayo.”

“Bhie.” ang tawag ko pero hindi na sya lumingon. Sakto nagri-ring ang phone ko,pagtingin ko si Aica pala ang tumatawag,agad ko itong kinansel at pinatay ko ang phone ko.

“Kuya ano ito?” taka pa ding sabi ni Leer at tumabi sa akin.

“Hindi ko din alam bunso. Ang dami kong problema.” sagot ko at sumandal.

“Ang tuso naman nila. Wala akong maalalang may mga kamag anak si Winji na interesado syang kunin.” sabi ni Leer kaya nilingon ko sya.

“Iniisip ko din yan kaya mag iimbistiga tayo,pero may iba pa akong problema.”

“Pwede mong sabihin sa akin kuya?”

“Saka na. Puntahan muna natin si Winji sa kwarto.” ang sagot ko at tumayo na. Naabutan namin si Winji na katatapos lang mag impake. Nilingon nya kami. Umiiyak pa din sya. At ngayon,hindi lang pagbiyak sa puso ko ang nararamdaman ko,para syang hinihiwa sa maliliit na piraso,masakit at mahapdi.

“Mami-miss ko kayo,mamimiss kita Leer,at lalong mamimiss kita Dhie.” lumapit ako sa kanya at niyakap sya.

“Mami-miss din kita bhie. Sobra sobra. Mag iingat ka dun,lagi kang magtetext at tatawag,hintayin mo kami,babawiin ka namin sa kanila.”

“Opo Dhie,hihintayin ko kayo. Kayo din dito mag iingat ah?”

“Huwag mo kaming isipin dito. Sige na,baka sugurin ka pa ng mga yon dito.” at hinalikan ko sya sa labi. Halik na punong puno ng pagmamahal. Halik na tatatak sa amin,ang aming huling halik.

Hinatid namin sya labas. Panay na ang iyak nina Manang at Jewel. Nang paalis na ang kotse ay gusto ko itong pigilan,gusto ko itong habulin. Pakiramdam ko,biglang naging miserable ang buhay ko,na parang biglang may malaking parte ng buhay ko ang nawala.

Walang lingon likod ay muli akong pumasok sa loob ng bahay at dumiretso sa kwarto. I feel so worthless,stupid and empty. Ang bigat ng dibdib ko at sinisisi ko ang sarili ko sa lahat ng ito.

“Wala man lang akong nagawa.” at niyakap ko ang hotdog pillow na laging niyayakap ni Winji pag maaga akong bumabangon at wala syang mayakap. Naiwan pa dito at sa unan nya ang kanyang amoy. At sa kauna unahang pagkakataon,umiyak akong yakap yakap ang unan.

---

WINJI’s Point of view

Hindi ko alam kung bakit kailangan naming pagdaanan ang lahat ng ito. Nagkekwentuhan sa harapan ang mga tito at tita ko daw samantalang ako,nandito sa back seat,panay ang tulo ng luha,hindi ko kasi mapigilan eh.

Ngayon lang ako malalayo kay kuya Uriel,nasanay na ako na laging sya nakikita at kasama ko. Ganito pala pakiramdam pag malalayo ka sa taong sobrang mahal mo at pareho kayong walang magawa. Pareho kayong biktima ng pagkakataon kaya hindi nyo napipigilan ang mga nangyayari. Ang bigat at ang sikip sa dibdib.

Alam ko naman na hindi magiging maganda ang buhay ko sa piling ng dalawang ito. At ramdam ko din na hindi ko sila kadugo. Gagawa ako ng paraan,at alam kong gagawa din sina Dhie,kuya at Leer para maka alis ako sa puder ng mga ito sa madaling panahon.

“Dito na tayo! O Winji,sumunod ka na.” ani nung Tito ko daw at nauna silang lumabas. Hindi kalakihan ang bahay nila,sakto lang para sa isang pamilya.

“Uhm,tito,tita. Paano po ang pag aaral ko?” ang tanong ko ng makapasok sa bahay bitbit ang dalawa kong maleta. Kailangan magpaka bait ako sa kanila.

“Tuloy ka pa din sa pag aaral. Pero ikaw ang bahala sa mga sarili mong gastusin.” sagot nito.

“At ang pagkain mo dito sa bahay ay paghihirapan mo,ikaw ang magtatrabaho dito sa bahay pag wala pa kami.” sabi naman nung babae.

“P-po?” ang gulat kong sabi. Grabe ah? Mabigat pa nga ang pakiramdam ko sa paglalayo namin ni kuya Uriel tapos biglang a-alilain ako ng mga ito?

“Huwag kang magtanga tangahan. Tara dito sa kwarto mo.” sabi nito sa akin. Laglag ang mga balikat na sumunod ako dito. “Ito ang magiging kwarto mo. Bago pumasok sa school ay maglinis ka muna ng bahay okay? Dyan ka na!”

Oh my Gee! Kwarto ba ito? Paano ako matutulog dito? Walang kama. Ani ko sa isip ko at inilibot ang paningin sa loob ng maliit na kwarto.

Napabuntong hininga ako. Isa na ito sa mga araw na kailangan ko muna magtiis.

Inilapag ko ang mga maleta sa isang gilid. May nakita akong walis kaya winalis ko ang kwarto at nilinis.

“Mabuti na to kesa sa wala,atleast may tutulugan ako.”

“Oh! Ito folding bed mo,unan at kumot! Pagkatapos mo dyan ay magsaing ka! Mama-malengke lang kami ng tito Gido mo para sa ulam!” sabi nung babae. “Nga pala,ako ang tita Misil mo,sige na,dyan ka na!”

“Sige po! Salamat po tita!” sagot ko at umalis na ito. Agad kong inayos ang folding bed,kumot at unan. Pagkatapos ay biglang tumunog ang cellphone ko. Si kuya Uriel tumatawag.

“Hello dhie?”

“Bhie! Miss na miss na kita. Ibigay mo sa akin ang address nyan,pupuntahan na kita.” ang agad na sagot ni Kuya Uriel,damang dama ko yung pagkalungkot sa boses nya. Parang gusto ko na tuloy umiyak. Miss na miss ko na din sya kahit ilang oras pa lang kaming nagkakalayo.

“Miss na miss na din kita dhie,huwag mo akong alalahanin dito. Uhm ibibigay ko na yung address pero huwag ka ng pumunta,okay lang ako dito.” ang sagot ko din. Hindi ko na namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko.

“Hindi ako mapakali dito bhie. Susunduin na kita. Uuwi ka na dito,hindi ko kayang wala ka sa tabi ko. Para akong mababaliw.”

“Ano ka ba dhie! Huwag ka ngang ganyan! Gusto mo bang malungkot ako dito dahil sa sinasabi mo? O sige na,hintayin mo,itetext ko ang address,magsasaing pa ako,I love you so much! Bye!” at agad kong pinatay ang tawag. Hindi ko na hinintay ang sagot nya,baka lalo lang ako maiyak.

Ibinulsa ko na ang phone ko at tinungo ang kusina. Nasa lamesa ang bigas. Hindi ako marunong magsaing pero kailangan kong matutunan. Inalala ko na lang yung tinuro sa akin ni Manang at ni ate Jewel.

Habang hinihintay ko maluto ang sinaing ay nagwalis na din ako. Panay naman ang tunog ng cellphone ko,mga text at tawag. Pero hindi ko ito pinansin at pinagpatuloy ko lamang ang ginagawa. Ng maluto na ang kanin ay bumalik ako sa kwarto ko para magpalit ng damit,pinagpawisan na kasi ako. Tiningnan ko din ang phone ko.

5 missed calls mula kay kuya Uriel. 1 missed call mula kay Keejay at Leer, 20 messages pero hindi ko na binasa. Baka maiyak lang ako sa mga laman ng text messages nila.

“Ano ba naman tong kanin? Malata!” ang dinig kong sigaw ni tito Gido kaya kinakabahan akong napalabas sa kwarto. Agad nila akong napansin. “Ano ba to? Sinong kakain nito?”

“S-sorry po! Hindi po kasi ako marunong magsaing eh.” ang maluha-luha kong sagot.

“Punyeta! Hindi pwede dito ang mga ganyan! Halika nga dito!” sigaw nito at napa atras ako.

“Turuan mo nga ng leksyon yan. Masyadong na spoiled sa pagiging buhay mayaman!” pagsingit ni tita Misil. Napakislot na lang ako ng biglang may humila sa buhok ko at kinaladkad ako papunta sa sala. Ang sakit sa anit. Hindi ko na mapigilang maiyak.

“Sorry po! Hindi na ako uulit! Tama na po! Masakit!”

“Mas masasaktan ka lalo pag nagkamali ka pa ulit!” at ibinalya ako nito sa lapag. Tumama ang tagiliran ko sa kanto ng lamesita. Nanigas ang sikmura ko at nahirapan akong huminga. Paglingon ko ay may hawak na itong dos por dos.

Nagbalik sa akin bigla ang alaala nung makidnap ako at torturin.

“Para magtanda kang bakla ka! Pagsasaing lang hindi mo pa magawa!” at umamba na itong hahampasin ako.

“Huwag po!”

Mission no.19

Chapter 19

WINJI’s Point of view

Masakit ang katawan ko dahil sa natamo kong pambubugbog mula kay Tito Gido,may black eye din ako,hindi nila ako pinakain matapos nun,kaya buong gabi akong nasa kwarto ko at nag iiyak. Panay ang tawag ni Kuya Uriel at Leer pero hindi ko sinasagot,dahil pag sinagot ko yun maaari nilang gamitan ng tracking device para malaman kung nasaan ako.

Hangga’t maaari ay ayaw kong mag alala sila at malaman kung nasan ako. Kaya ko pa naman magtiis hanggang sa maayos nila ang lahat at mabawi ako,ayokong maging pabigat sa kanila,may tiwala naman ako na mababawi nila ako sa tamang panahon.

Ngayon nga ay nasa tapat na ako ng school,nagdadalawang isip kung papasok o hindi dahil nangangamba ako na baka makita ako ni Leer o kahit ni Kii.

“Pahamak naman kasi tong mga blackeye na to eh,ayos lang ang mga pasa ko sa katawan,pero itong blackeye? Panira.” ani ko sa sarili. Sinuot ang shades at saka pumasok na. Bahala silang pagtinginan ako.

Naglalakad na ako sa covered walk ng mapansin ko sa di kalayuan sina Leer at Kii,mga seryoso sa pag uusap. Napaatras ako at agad na tumalikod.

“Shet naman! Mukhang kailangan kong umabsent ah?” sabi ko habang papalabas ng campus,pero sadyang malas ata talaga dahil nakita ko namang nagpark ang kotse ni Kuya Uriel. Tumingin tingin ako sa paligid kung saan pwedeng magtago.

Napansin ko ang kumpulan ng mga first year at dun ako agad nagtago,halatang nagulat sila pero wala akong pakialam,hindi ako pwedeng makita ni kuya Uriel at Leer na ganito ang itsura.

Naglakad direderetso papunta sa building ng grade 12 si kuya Uriel,at ng mawala na sya sa paningin ko ay saka ako tumakbo palabas ng campus.

Lakad takbo ang ginawa ko,hindi ko alam kung san ako pupunta,wala akong destinasyon,bahala na ang mga paa ko.

Halos mapatalon ako sa gulat ng may bumusina sa tabi ko ng medyo nakalayo na ako. Tumigil ako sa paglakad ng tumigil din ang kotse,at ng maibaba ang bintana ay napanganga ako.

“Keejay?!”

“Hey?! San ka pupunta? Are you ditching your class?” nakangiting sabi nito. Hindi ko alam kung sasabihin ko ba ang rason o hindi,pero hindi ko namalayan na napatango na pala ako. “Actually,balak kong huwag pumasok. Oh bakit naka shades ka? February pa lang ah? Malayo pa ang summer.” nakangisi nyang dagdag.

“huh? Ah eh.. Wala lang? Tamang porma?” ang nag aalangan kong sagot.

“Matagal kang hindi nagparamdam. Tara na! Hop in,mag gala na lang tayo.” aniya at binuksan ang pinto ng passenger’s seat. Lumingon muna ako sa paligid bago sumakay.

“Salamat ah? Pasensya na din.” ani ko ng makaupo na. Inistart na nya ang makina at umandar na.

“You know what? Nakakapanibago ka,hindi ka na jolly. By the way,pwede mo ng tanggalin ang shades mo.” ani Keejay habang nagmamaneho,saglit lang nya akong tiningnan.

“Huh? Stressed lang siguro sa sobrang dami ng dapat gawin,alam mo na,graduating.” pilit ang ngiting sagot ko.

“Hindi ka magaling magsinungaling Winji.” aniya at hinablot ang shades ko,naalarma ako at napatungo kasabay ng pag face palm. “Bakit mo tinatago ang mukha mo?”

“Huh? Wala,sige lang,magmaneho ka lang,dont mind me.” ani ko at biglang tumunog ang phone ko. Im sure si kuya Uriel iyon. Nanikip ang dibdib ko,gusto ko na syang makausap pero kailangan ko magtiis.

“Hay Winji,alam kong bago lang tayong magkaibigan,may pinagdadaanan ka ba? Lets talk.” ani Keejay pagkatapos ng mahabang katahimikan kaya napalingon ako sa kanya na ikinalaki ng mga mata nya.

“The fuck? Ano yan? Binubugbog ka ba ng boyfriend mo?” gulat nyang sabi at itinigil ang kotse. Nataranta ako bigla kaya ibinaling ko ang tingin sa labas. Nasa lugar kami na hindi ko alam. “Winji,look at me,anong nangyari?”

Lalong sumikip ang dibdib ko,yung luha na kanina ko pa pinipigilan ay nag unahan ng umagos at kumawala na din ang hikbi ko. Dahan dahan kong pinunasan ang mga luha ko pero sadyang kumakawala pa din ang mga ito.

“Winji? What happened? Ang boyfriend mo ba? Gusto mong gantihan ko sya para sayo?” sabi ni Keejay sa matigas na boses. Nilingon ko sya at kita sa mga mata nya ang galit.

Umiling ako at sumagot. “Wala syang kinalaman dito. Kaya ako hindi pumasok ay ayaw kong makita nya at ni Leer na ganito ang sitwasyon ko.”

“What do you mean? Paanong ayaw mong makita ka nila? E diba magkakasama kayo sa bahay?” puno ng pagtataka at awa na tanong ni Keejay. I guess kailangan ko ng outlet,kailangan ko ng masasabihan. Natagpuan ko na lang ang sarili ko na idinedetalye kay Keejay ang lahat lahat,walang labis walang kulang.

“Damn! Anong balak mo? Hindi mo sila pwedeng iwasan ng iwasan.” ani nya ng nandito na kami sa isang fastfood at kumakain.

“Hindi ko alam,iiwasan ko sila pag ganito ako,pero haharapin ko naman sila pag okay ako,walang pasa at walang blackeye.” malungkot kong sagot pero ngumiti pa din at saka kinain ang burger.

“Eh yung tito at tita mo? Ano ng gagawin mo?”

“Magtitiis ako hanggang mabawi ako nina kuya Uriel,sa ngayon ay susundin ko muna ang mga yon. Alam kong matatapos din agad ang mga ito.”

Mataman akong tinitigan ni Keejay kaya medyo naging uneasy ang pakiramdam ko.

“I wish I can help you. Ang tanging magagawa ko lang ay damayan ka at maging sandalan mo sa mga ganitong panahon. I promise Winji,hindi kita papabayaan,nandito lang ako para sayo hanggang sa matapos ang lahat ng ito,maaasahan mo ako.” aniya at hinawakan ang mga kamay ko.

“Hindi naman kailangan Keejay eh,pero maraming salamat talaga,at tama ka,kailangan ko ng masasandalan.” at muli tumulo na naman ang mga luha ko. Naramdaman ko na lang na niyakap nya ako,mahigpit at punong puno ng pag aalala.

---

URIEL’s Point of view

“What do you mean hindi pumasok si Winji Maam?” gulat kong tanong sa adviser ni Winji.

“Im sorry Mr.Delgado,pero yun ang totoo.” sagot nito. Nalaglag ang mga balikat ko. Kagabi pa ako nag aalala dahil hindi nya sinasagot ang tawag ko.

“Ganun po ba? Wala na kasi sya sa puder ko Maam eh,salamat na lang po.” malungkot kong sabi at umalis na din. Kahit si Leer at Kii na pinakiusapan kong abangan si Winji ay hindi daw nila ito nakita.

Mabilis akong bumalik sa kotse ko at inisip kung nasaan sya. Wala akong tiwala sa mga Tito at Tita nya,pinaimbistigahan ko na nga ang mga ito,ang problema ay hindi nga alam kung saan nakatira ang mga ito,ilang beses ko na din tinawagan si Gradd pero cannot be reached pa din sya.

“Please bhie,sagutin mo na!” frustrate kong sabi habang sinusubukan ulit syang tawagan,pero hindi pa din talaga nya sinasagot. Inis na pabalibag kong hinagis sa passenger’s seat ang phone ko.

Nagsimula na ulit akong magmaneho ng tumunog naman ang phone ko. Sa pag aakalang si Winji ito ay agad kong kinuha at sinagot ng hindi tinitingnan ang monitor.

“Hello bhie?! Nasan ka? Pupuntahan na kita at susunduin?!” agad kong sabi pero natigilan ako sa sumagot.

“Bhie? Sinong bhie? Bhie na ba ang tawag mo sa akin ngayon? How sweet!” anito at humagikgik pa,halos mapamura ako sa inis.

“Aica?”

“Ako nga my dear! Anyway,napatawag ako para ipaalam sa iyo na pinapapunta ka dito ni Dad sa bahay,pag usapan na daw ang kasal,nagmamadali kasi sya at kailangang maikasal na daw tayo sa madaling panahon.” mahaba nyang sabi na halos ikamura ko na naman.

Shit! Ito pa nga pala ang isang problema ko,damn!

“Ganon ba? S-sige,I’ll be there in no time.” walang gana kong sabi. Paano ko kaya masusulosyunan ang lahat ng ito?

“Great! See yah! I love yo–” hindi ko na sya pinatapos at inend ko na ang tawag.

“Okay then Uriel,the wedding is set,at the end of the month. Kailangan ko na lang tawagan ang mga wedding planner at cotourier para sa mga isusuot nyo.” nakangising sabi ng Dad ni Aica,tumango na lamang ako at ibinaling ang tingin kay Aica na nagniningning ang mga mata.

She really planned it. Pero gagawa ako ng paraan para makawala sa kulungang ginawa nya para sa akin. Isa akong magaling na agent,at hindi ako papayag na mapaikot ng mag amang ito. Alam kong may isa pang butas sa lahat ng nangyayaring ito. At pag nakita ko ang butas na iyon ay pagbabayarin ko sila.

“Okay. Pwede na ba akong umalis? Madami pa akong gagawin,tawagan nyo na lang ulit ako kung ano pa ang mga kailangan.” ang malamig kong sabi at tumayo na. Kung nabastos man sila,wala akong pakialam,bagay lang iyon sa kanila.

“Ihahatid na kita sa labas!” nakangiting sabi ni Aica. Pinabayaan ko lang syang sumunod sa akin hanggang sa harap ng kotse ko.

“Gusto mo bang mag gala at mamasyal muna Uriel?”

Nilingon ko sya at sinagot. “Wala akong panahon Aica,huwag ka ng magbait baitan pa. If you’ll excuse me,aalis na ako.”

Agad na akong pumasok sa kotse at pinaandar ang makina,nakita ko pa syang hinugot ang cellphone nya sa bulsa. Sigurado ako,ipapamalita na nya sa lahat ng kakilala namin na ikakasal kami. Pero sisiguraduhin kong hindi mangyayari iyon. Bumusina lang ako at saka pinaharurot ang kotse paalis sa lugar na iyon.

“Anong balita?” tanong ni Manang ng maabutan kong nagluluto ng meryenda sa kusina,umupo ako at tiningnan lang sya.

“Wala po manang. Sobrang nag aalala na ako.” ani ko at bumuntong hininga.

“Makikita din natin sya. Eh ang problema kay Aica?” ani Manang at naglapag ng banana que sa harap ko. Bigla ko tuloy naalala si Winji,isa ito sa mga paborito nyang meryenda.

“Masyado akong sinasakal ng mag amang iyon manang. Pero gagawa ako ng paraan,alam kong may mali sa mga nangyayari.” sagot ko naman.

“Malalampasan mo din ang lahat ng ito ijo. Magtulungan lang tayo,huwag ka lang susuko.” puno ng pag unawang sabi ni Manang,nginitian ko sya.

“Nako naman kasi sir eh! Kung wala kaming tiwala sa Aica na yon,mas wala kaming tiwala dun sa mga Tito at Tita kuno ni Winji,ang sama ng hilatsa ng mukha eh!” ang biglang pagsingit ni Jewel,katatapos lang siguro maglaba.

“Jewel! Bibig mo?!”

“Bakit manang? Totoo naman ah? Yon din ang sabi ni Mang Tony eh,diba Mang Tony?”

“Oo nga po sir. Gusto ko nga sana sundan sila nung araw na iyon eh.” pag sang ayon ni Mang Tony.

“Salamat sa inyo huh? Maaasahan ko talaga kayo. O pano,akyat muna ako sa kwarto at may mga tatapusin lang akong paperworks na idadaan ko ulit sa opisina bukas.” paalam ko at tumayo na.

Dalawang araw pa lang na wala si Winji pero parang malaking parte na ng buhay ko ang nawala. Sobrang mahal ko sya,at hindi ako papayag na mapunta sa wala ang lahat.

Inihagis ko ang katawan ko sa kama at kinuha ang phone sa bulsa,tatawagan ko yung pinakiusapan kong co-agent para makibalita,pati na din ang attorney na mag aayos sa costudy ni Winji na maibalik sa akin.

Hindi ko pa napipindot ang call ng magregister sa monitor ang pangalan nya. Tumatawag sya! Agad akong napabalikwas at sinagot ito.

“Hello? Bhie? Winji?!”

Mission no.20 HE’s INLOVE WITH A SEAFAIRY a collab with iLoveOnomatopoeia

Chapter 20

NOTE : This is a collab and cross over with HE’S INLOVE WITH A SEAFAIRY of my beloved friend @iLoveOnomatopoeia,please read his story,maganda po at nakakatuwa,its worth your time. =)

---

WINJI’s Point of view

Sa di kalayuan sa bahay ako nagpahatid kay Keejay. Medyo gumaan na ang dibdib ko dahil may napaglabasan na ako ng bigat nito. Pagpasok ko sa bahay ay wala pang tao,agad akong pumasok sa kwarto ko at nagpalit ng pambahay at muling lumabas para magwalis. At nang matapos magwalis ay nagsaing naman ako,this time siniguro kong ayos na,ayoko ng mabugbog ulit.

Bandang alas sais ng maluto na ang kanin,nadinig ko na ang boses nina Tito Gido at Tita Missil. Pinatay ko na ang kalan at dumeretso sa kwarto,nagkunwaring tulog. Ilang saglit pa ay naramdaman kong bumukas ang pinto.

“Gido! Halika ka dito! Tumatawag sya!” sigaw ni Tita Missil.

“Oo na! Sinilip ko lang tong baklang to,napagod ata sa bugbog ko kahapon at sa paglilinis ng bahay.” sagot ni Tito Gido. Sya pala ang sumilip sa akin. “Akin na,ako sasagot.” anito at sinara ang pinto.

Dahan dahan akong tumayo at idinikit ang tenga sa pinto para makinig,ewan ko ba,kinukutuban ako,pwedeng ito na ang butas na hinahanap ko para makawala sa mga ito,magtatatlong araw palang ako dito pero impyerno na agad ang buhay ko.

“Yes madam? Opo! Sige kukunin ko ngayon sayo ang ticket para makapunta na kami bukas sa Iloilo.” dinig kong sabi ni Tito Gido.

Madam? Sinong madam? Anong ibig sabihin nito?

“Isasama namin sya? Bakit pa?” sabi pa nito.

Isasama nila ako? Hindi pwede! Lalo ako mapapalayo kay kuya Uriel at sa mga kaibigan ko at kay kuya Gradd.

“Pasensya na po! Sige po! Gano po ba kami katagal don?” sa mga naririnig ko ay lumalakas ang kutob ko. Ibig sabihin,may nag uutos talaga sa kanila? Pero sino? Bakit nya ito ginagawa?

“Dalawang buwan? May budget po ba? Pwede bang iwanan na lang namin yung bakla dun?… Ahm,sige po papunta na ako dyan.”

Shit! Kailangan kong maunang tumakas! Kailangang makalayo na ako sa kanila. Kailangan kong tyumempo.

Naramdaman kong papalapit ulit sa kwarto ko ang mga yabag kaya humiga ulit ako at nagkunwaring tulog.

“Hoy! Kakain na kami,pagkatapos namin kumain ay saka ka kumain pagkatapos ay mag impake,aalis tayo bukas.” sabi ni Tito Gido sabay bato sa akin ng kung anong matigas,tumama sa noo ko. Nagkunwari akong naalimpungatan,at ng tingnan ko kung anong ibinato sa akin ay kutsara pala.

“S-sige po tito.” ang sabi ko. Umalis din ito at isinara ang pinto. Siniguro ko munang kumakain na sila sa kusina bago ko binuhay ang phone ko. Agad kong tinawagan si kuya Uriel,I need him.

“W-winji? Bhie?” ang agad nyang sagot kahit nakakatatlong ring palang.

“Dhie! I need you,iligtas mo ako dito please.” ang pabulong kong sabi. Pinipigilan ko din ang mapaiyak,baka marinig kasi ako sa labas.

“Fuck! Sabi ko na eh! San ba kasi yan? Susunduin na kita! Sobrang nag aalala na kami dito,lalo na ako!” halata sa boses nya ang frustration. Napapikit ako. Sobrang miss ko na talaga sya.

“Not now dhie,bukas dadalhin nila ako sa iloilo,may nag uutos sa kanila.”

“May nag uutos? What do you mean? Teka nga,bakit ka dadalhin sa iloilo?”

“Saka na natin yan pag usapan,bukas ng umaga ang alis namin,sa airport ng iloilo tayo magkita dhie.”

“Sige,kukuha na ako ng ticket,please be safe there,baka mapatay ko sila! Mahal na mahal kita bhie at miss na miss na kita.” biglang naging malungkot ang boses nya,huminga ako ng malalim para mapigil ang pag iyak.

“Mahal din kita,mag iingat ka.” ang sagot ko at pinatay agad ang tawag dahil may kumakatok na. Agad kong tinago ang phone ko at nagkunwaring inaayos ang higaan.

“Bilisan mo dyan!” sigaw ni Tita Missil.

“Opo.”

Kinabukasan ay maaga nga nila akong ginising para mag impake. Agad din kaming umalis at tinungo ang airport. Sa backseat ako ng kotse naupo,pumikit na lang ako at inisip ang magaganda naming alaala ni kuya Uriel.

Sana dumating sya,sya lang ang tanging pag asa ko. Kailangan ko ng makalayo sa kanila at alamin ang puno’t dulo ng mga nangyayaring ito.

Sino kaya yung walangyang nag uutos sa mga ito na ganituhin ako? Sino kaya sya? Sino sya para sirain ang buhay ko? Anong ginawa ko sa kanya para iparanas nya sa akin ito? At bakit nya kami pinaghihiwalay ni Kuya Uriel?

Yan ang mga katanungang nasa utak ko,dala ko ito hanggang sa makatulog ako sa byahe. Nagising na lamang ako sa hampas sa hita ko. Napatingin ako sa paligid. Nandito na pala kami sa domestic airport.

Habang papasok sa airport ay palinga linga ako,baka sakaling makita ko si kuya Uriel,baka kahit dito pa lang ay maitakas na nya ako. Pero hanggang sa umakyat na kami sa eroplano ay hindi ko sya nakita. Sa airport ng Iloilo na lang ang tangi kong pag asa.

---

URIEL’s Point of view

Masaya ako na nakausap ko si Winji kagabi,pero mas lamang pa din ang pag aalala. Kaya ng matapos ang tawag ay agad kong tinawagan ang secretary ko sa opisina para i-book ako ng flight papuntang Iloilo ngayong madaling araw. Kailangan kong mauna para makasiguradong makukuha ko agad si Winji.

Humanda sa akin ang mag asawang yon,pagbabayaran nila ang ginawa nila samin ni Winji. At sa sinabi ni Winji na may nag uutos sa mga ito ay ang lalong nagpakulo sa dugo ko. Humanda sya kung sino man sya,malalaman at malalaman ko din kung sino sya,at sisiguraduhin kong pagbabayaran nya ang mga ginawa nya.

Alas tres ng madaling araw ang flight ko,kaya 4:35AM palang ay nakarating na ako dito sa Iloilo. Matyaga akong naghintay sa labas ng airport. At ng sumapit ang oras ng pagdating ng ikalawang eroplano ay agad akong nagpunta sa departure area.

Nakita kong unang lumabas ang mag asawa. Parang gusto ko silang sugurin,ang lawak pa ng ngiti ng mga demonyo pero pinigilan ko ang sarili ko. Kasunod na lumabas ay si Winji tulak ang mga bagahe nila. Agad kumabog ang dibdib ko. Tiningnan ko ang mag asawa na nauuna pa din.

Agad kong hinablot si Winji at itinakbo palabas,nagulat pa si Winji pero walang nagsalita sa amin,mukhang hindi naman kami napansin ng mag asawa. At ng may unang taxi na tumigil ay pumasok agad kami sa backseat.

“Sa pinaka malapit pong hotel.” sabi ko sa driver at bumaling kay Winji. Agad ko syang niyakap ng mahigpit at hinalikan sa labi. Wala akong pakialam kung nakikita kami ng driver.

“Dhie! Salamat sa pagligtas.” ang umiiyak nyang sabi. Tinitigan ko sya at umakyat na naman sa utak ko ang galit ng mapansin ko ang nangingitim nyang mga mata.

“Shit! Anong ginawa nila sayo? Mapapatay ko talaga sila.” galit nyang sabi at nagtagis ang mga bagang. Hinawakan ang mga kamay ko pero napangiwi ako ng mahawakan nya ang parte na may pasa. “Fuck! Kasalanan ko to!”

“Hayaan mo na dhie,huwag mong sisihin ang sarili mo,ang mahalaga ay magkasama na tayo ngayon.” aniya at yumakap sa akin. Gumanti din ako ng yakap at hinalikan ko ang noo nya.

“Pagsisisihan nila ito. Sisiguraduhin kong wala ng makakapanakit sayo,dadaan muna sila sa ibabaw ng bangkay ko.” bulong ko sa kanya. Masakit para sa akin ang makita syang ganito,kung hindi ko sya pinaubaya sa mag asawang iyon,hindi nya ito dadanasin.

Nang makarating kami sa hotel ay dumiretso kami sa front desk.

“Available pa ba ang presidential suite?” ani ko sa receptionist,tahimik lamang si Winji,alam kong pagod na sya.

“Yes sir,its available.” nakangiting sagot nito.

“Kukunin namin,and please pakisunod ng first aid kit at pagkain,thanks!” sabi ko ng iabot na nito ang keycard.

“Wala tayong damit.” ani Winji ng maupo sa kama.

“Bibili tayo mamaya.” ani ko at tumabi sa kanya. Muli ko syang hinalikan. God! I really miss him. Hindi ko pala talaga kakayaning malayo sa kanya. I miss kissing him and making love with him.

Natigil ang halikan namin ng may mag buzzer. Parehas na kami ngayong may mga ngiti sa labi. Agad akong tumayo at binuksan ang pinto.

“Sir ito na po ang breakfast nyo at nasa ilalim po ang first aid kit. Babalikan ko na lang mamaya..” sabi ng bellboy.

“Sige salamat,makaka alis ka na.” sagot ko. Agad kaming kumain ni Winji. Nilambing ko sya,ako ang nagsusubo sa kanya,gusto kong lagi iparamdam sa kanya ang pagmamahal ko.

Matapos kumain ay naligo kami ng sabay at pinakawalan ang naipon naming pagmamahal sa isa’t isa. Saka ko sya ginamot pagkatapos maligo,saka kami nagdesisyong lumabas at maghanap ng mall para bumili ng damit. Naisip ko din na baka makita namin ang mag asawa pero hindi na nila makukuha sa akin ang Winji ko.

Naglakad lang kami ng magkahawak kamay habang nagkekwentuhan. Masaya ako na hawak ko ang kamay nya. Madaming nagtitinginan pero wala kaming pakialam. At ng may mapansin akong isang lalaki ay kinalabit ko ito para magtanong.

“Excuse me. Pwedeng magtanong?” agad kong sabi. Humarap ito na ikinagulat namin ni Winji. Ang weird kasi ng dating nya. Tinitigan nya ako mula ulo hanggang paa pabalik sa mukha ko,saka ito ngumisi. Naasiwa ako bigla.

“Oo naman kuya,basta gwapong gaya mo ay pwedeng magtanong.” nakangisi nitong sagot.

Lintik na! Isang bading! Sayang at may itsura pa naman. Napatingin ako kay Winji,nakataas na ang kanang kilay nito. Naku! Maldita pa naman ang isang ito.

“Ah eh,san ba ang pinakamalapit na mall dito?” ang tanong ko.

“Bakit mag de-date tayo kuya?” anito at nagulat na lang ako na napunta sa harapan ko si Winji.

“Excuse me teh,he’s mine.” ani Winji. Napangisi ako,matindi talaga ang bhie ko,one of a kind.

“Excuse me din! May pangalan ako,Im Jayson! Huwag mo ako tarayan!” ang palabang sagot nito kaya agad akong pumagitna.

“Teka lang! Pwede namang mag usap ng matino. Uhm,Jayson,ako nga pala si Uriel and this is Winji,my boyfriend.” nakangiti kong sabi. Montik pa akong matawa ng literal na mapanganga si Jayson.

“Ayan ah? Nadinig mo,huwag ka ng kumati dyan ning.” sabi ni Winji na ikinangisi ko.

“Sayang! Hmp! Pero okay lang,may pag ibig naman ako,ano nga ulit yung tanong nyo Winji at kuya Uriel?”

“San may malapit na mall?” ang sabay na tanong namin ni Winji.

“Kailangan talaga sabay? Nakakaloka kayo. Hay nako Winji,ang swerte mo.”

“Mas swerte ako sa kanya dahil sya ang boyfriend ko.” ang sagot ko naman. Tiningnan ko si Winji at kinindatan,agad naman itong nagblush,bagay na gustong gusto kong makita sa kanya.

“Ay! Ang sweet! Sana ganyan din sya kalakas ang loob. Anyways,samahan ko na kayo sa mall baka maligaw kayo,saka maraming epal dito eh,tamang tama mamaya pa naman ang pasok ko sa school.” nakangiting sabi nito. Napangiti ako,ramdam ko na mabaet sya. At kung sino yung tinutukoy nyang pag ibig,sana lumigaya sya,dahil natutunan ko na kahit ang bakla ay dapat ding mahalin. Yun ang naidulot ng pagmamahal ko kay Winji,nagbago ako.

“Salamat Jayson!”

Mission no.21 SPECIAL CHAPTER

NOTE: SPECIAL CHAPTER ITO DAHIL MAY SPECIAL PARTICIPATION DITO ANG MGA HINAHANGAAN NYONG CHARACTERS MULA SA MGA PINAKAMAMAHAL NYONG KWENTO,NAGPAALAM AKO SA MGA AUTHOR’S AT PUMAYAG SILA. ANG MGA ITO AY ANG:

• ANG MULTO SA MANHOLE

• HALIMAW SA PUNONG BALETE

• MALIGNO SA CHAPEL

THANK YOU NG BIGTIME

*ONOMATOPOEIA

*JHUNEGGY

*IAMKENTH

MAIKLI LANG ITO,ENJOY :)

---

WINJI’s point of view

Matapos bumili ng mga damit kasama yung malanding Jayson na yon ay bumalik kami sa hotel. And oh how I wish na kung sino man ang labidabs ng baklitang yon ay angkinin na sya,para hindi sya naglalaway pag nakakita ng mga gwapo,may itsura pa naman sya.

Pinagsiksikan ko sa bag ni kuya Uriel yung mga damit na binili nya para sa akin,dahil sa araw na ito ay babalik na din agad kami ng maynila. Kung bawiin man ako nina Tito Gido at Tita Missil,hindi na ako sasama. Maaaring gumagaling na ang mga pasa ko,pero ang sugat sa puso ko ay hindi na. Salamat na lang at ligtas na ako kasama ang lalaking pinakamamahal ko,kaya naman hindi maalis ang ngiti ko.

“Ngiting ngiti ka Bhie ah? Gusto mo ba? Bago tayo kumuha ng ticket?” naka ngising sabi ng impakto habang naka topless. Kahit hanggang ngayon ay naglalaway pa din ako sa kanya. Sunod sunod ang paglunok ko ng laway.

“Tse! Hindi iyon ang iniisip ko. Excited lang akong makabalik sa maynila kaya bilisan mo dyan. Dun mo na lang gawin pag uwi ang binabalak mo,hindi kita aatrasan!” sabi ko naman. Ako pa? Baka ngayon ay sya na sumuko sa akin.

“Sabi mo yan ah? Tara na.” naka ngisi nyang sabi sabay kindat at suot ng damit,isinukbit ang bag sa kanang balikat at hinila ako.

Gusto ko pa sanang mamasyal dito sa iloilo pero wala ng panahon,kailangan matapos na namin ang problemang ito.

Pagkababa namin sa taxi ay dumiretso kami agad sa loob ng airport. Agad nag inquire si Kuya Uriel,at swerte namang may flight pabalik ng maynila kaya agad namin itong kinuha.

Mabilis lang naman talaga ang byahe kaya mabilis din kaming nakarating sa maynila. Nung sakay na kami ng taxi ay may nadaanan kaming Starbucks. Bigla akong naglaway.

“Manong para po!!” ang agad kong sabi na ikinagulat ni Kuya Uriel.

“Bakit bhie?” aniya. Ini nguso ko ang starbucks. “Gusto mo? Sige tara.” aniya,nagbayad kay Manong at bumaba na kami.

Pagpasok sa starbucks ay nalanghap ko na agad ang aroma ng mga iba’t ibang flavor ng kape. Nakakatakam! Matagal din akong hindi naka tikim nito.

“Hanap ka ng pwesto,ano ba ang sayo? Ako na o-order.” agad nyang sabi ng makapasok kami.

“Chocomouse at 2 sliced blackforest cake dhie! Thank you!” maligalig kong sabi at nag puppy eyes pa. Ngumiti sya at tinungo na ang counter,samantalang ako ay humanap na ng magandang pwesto. Ng makahanap ay agad akong naupo. Hindi pa nag iinit ang pwet ko ay may narinig na ako.

“Hihi! I miss doing this Buknoy!” sabi ng isang boses na parang pinaliit. Kaya nilingon ko.

“Huwag kang maingay hanybee! Baka marinig tayo ng guard.” sagot nung Buknoy. Oh my gawd! Is this for real? Isang couple lang ang alam kong gumagawa nito. Does that mean,totoo talaga sila at hindi lang basta character sa wattpad? Pag nakita ko talaga si Onomatopoeia sasambahin ko sya.

“Pasensya na,na excite lang hihi.”

“Eiji,hanybee anong sayo?” sabi nung Buknoy at naglabas ng sachet ng mga kape,pati yung mga baso halatang gawa nila. Totoo nga sila! Naka nganga lang akong nakatingin sa kanila.

“3 in 1 syempre!” sagot ni Eiji. Pakiramdam ko nag lock ang jaw ko sa pagkaka nganga,nasa tabing mesa ko lang sila,my gawd they are real! Ang ganda ni Eiji at ang gwapo pala talaga ni Buknoy.

“My gad ka Borg! Sabi ko choco frappe eh! Isauli mo yan!” sabi pa ng isang boses sa may likuran ko kaya lumingon ako. Isa na namang beki,at may kasamang gwapo.

“Sorry na danda,pagtyagaan mo na yan,kape pa din yan.” sagot nung gwapo,yung tinawag na Borg. Dyosko,nagkalat na talaga ang mga gaya kong nakaka bingwit ng adonis.

“Sorry ka dyan! Gusto mong ibalik kita sa puno ng balete? Dali na! My gad!” sabi ulit nung bakla,infairness,maganda sya ah,maldita nga lang.

“Koi naman.. Next time na lang,ano ba ang mahalaga? Ang kape o ang pagmamahal ko sayo?” seryosong sabi nung Borg. Bakit kaya ganun? Pag sa gwapo galing hindi corny pakinggan?

“Halimaw ka! Kung hindi lang kita mahal eh! Hmp!” namumulang sabi nung Koi. Napangiti ako,nakikita ko ang sarili ko sa kanya. Binawi ko na ang tingin ko sa kanila. Hay! Hindi pala talaga pinagkakait sa aming mga alagad ng karagatan ang pag ibig.

“Mahal na mahal kita hanybee,ubusin mo na yang starbucks coffee mo at paniguradong nagwawala na si Mark dahil hindi natin sinama.” nadinig kong sabi ni Buknoy.

“Ito ang pinaka masarap na starbucks! Ikaw nagpauso neto kaya mahal na mahal kitang ulupong ka eh!” sagot ni Eiji. Feeling ko,hindi na mapapawi ang ngiti ko.

“Bhie,eto na oh.” napatingin ako sa nagsalita,walang iba kundi ang Dhie ko,inilapag nya sa mesa mga order namin. Gusto kong maglambing kaya ngumuso ako. He exactly know what to do. Walang isang iglap ay naglapat ang mga labi namin.

“Munchy nakita mo yon? Hinalikan nya! Couple din sila! My god Im so happy para sa mga sirena.” dinig kong sabi ng isang boses kaya agad kaming naghiwalay ni Kuya Uriel.

“Ano ka ba Keirmn,ofcourse couple sila,meron pa nga,ayon at ayon!” sagot ng lalaking gwapong kasama nito,tinuro sina Eiji at Buknoy pati Koi at Borg. “Valentines na ba? Daming gay couple ah?” dagdag pa nito.

“Ah ganun,tinawag kitang munchy tapos ikaw,pangalan ko? Thanks sa sagot ha Klaive? Maligno ka! Bumalik ka na sa chapel!” pambabalewala nung beking tinawag na Keirmn.

“Ito naman,nagtampo agad,I love you so much munchy!” at agad hinalikan ni Klaive sa labi si Keirmn.

Tiningnan ko ang paligid,hati ang tingin ng mga tao sa amin. Nagtaka siguro kung bakit dinumog ng gay couples ang starbucks.

“See that dhie? Madami pa ding nagmamahal sa mga beki. Kaya nga ang saya saya ko na minahal mo ako.” sabi ko ng makaupo na ng tuluyan si kuya Uriel.

“I know,at dahil sa pagmamahal mo,binago ako nito,binago nito ang paniniwala at mga nakasanayan ko,may ibang mundo pa pala,maraming salamat at mahal mo din ako.” aniya,hinawakan ang kamay ko at hinalikan.

“So ngayon,alin ang mas matamis? Tayo o ang cake?” naka ngisi kong sabi.

“Syempre tayo! Natutuwa nga ako sayo,parang hindi ka bata.” aniya. “lalo na sa kama.” pabulong nyang dugtong na ikinamula ko kaya kinain ko na lang ang cake.

“Baliw!” ang sabi ko na lang at tumawa sya. Pero sa gitna ng paghigop namin ng chocomouse at pag kain ng cake ay bigla syang nagseryoso.

“Hindi ko mapapatawad ang mga iyon at kung sino mang nag uutos sa kanila. Noon sinisi ko ang sarili ko dahil kinuha ko ang kamusmusan mo,pero mas magsisisi ako kung hindi sila mananagot sa ginagawa nila satin. Bata ka pa Bhie,enjoy your youth kahit mag on tayo,and whatever happens,lagi mong tatandaan na mahal na mahal kita.” seryoso nyang litanya. Napatigil ako at kinabahan,parang may laman ang mga sinabi nya.

“May problema ba dhie? May hindi ka ba sinasabi sakin?” kinakabahan kong tanong. Ngumiti sya agad,parang kanina lang sobrang seryoso nya.

“Wala,we’ll fix it bhie,malalampasin natin ang lahat.” aniya. Nagkibit balikat na lamang ako at bumalik sa pagkain. Habang nagkekwentuhan ay paminsan minsan kong tinitingnan sina Eiji at Buknoy,Keirmn at Klaive pati Koi at Borg. I wont surely forget this day. At kung magkikita pa ulit kaming lahat,hindi ko sasayangin ang pagkakataon na yun at makikipag kilala talaga ako,but not now.

Nang makauwi kami ay sinalubong agad nila ako ng yakap. Sobrang na miss ko sila,sana nandito din si kuya Gradd.

At pagdating ng gabi. Sa kwarto namin ni kuya Uriel ay walang sawa naming pinadama sa isa’t isa ang init ng aming pagmamahalan. Sabi ko naman sa kanya huwag nya akong hinahamon eh.

Mission no.22

WINJI’s Point of view

Hindi ko alam ah,pero sa mga nagdaang araw naging balisa na si kuya Uriel,laging may tumatawag sa kanya sa cellphone,at tuwing mangyayari yon ay lumalayo sya para makipag usap. Pinapabayaan ko lang dahil nga nagdesisyon na syang magpaka stable sa sarili nyang kumpanya,kaya tiwala ako na mga katrabaho nya yon,araw araw din syang wala dahil nga sa trabaho. Since hindi na nga sya agent ay yun na ang pinagkaka abalahan nya.

Kahapon ay tumawag na din si kuya Gradd sa wakas,baka makauwi daw sya bago ang graduation namin ni Leer. Ang bilis ng panahon talaga,pero hanggang ngayon hindi pa namin alam kung sino ang may pakana ng mga nangyari sa amin. Si Leer naman ay hindi ko din makausap,kung hindi sya busy kay Kii,nandun sya sa agency nila.

Ngayon nga at gabi na wala pa sya,tapos na kaming mag dinner ni Leer kaya nandito na kami sa kwarto. Hindi ko na namalayang nakatulog ako,naalimpungatan na lang ako ng may humalik sa noo ko,kasunod ng pagsara at bukas ng pinto ng banyo. Dahan dahan akong bumangon at tiningnan ang phone nya,hindi ko ugaling makialam sa gamit ng iba,pero meron sa kaloob looban ko na nagsasabi na may dapat akong malaman.

Nanginginig pa ang mga kamay ko ng puntahan ko ang call register,puro pangalan ni Aica ang nasa dialed at recieved. Unti unti ng nanikip ang dibdib ko,ayaw kong maghinala pero ganon ang nangyayari. Sunod kong pinuntahan ang inbox nya,na sadyang nagpalambot na sa akin. Hindi ko alam na dadating pa ako sa ganitong punto.

Isa-isa kong binasa ang mga messages galing kay Aica.

‘Dumating na ang mga damit ng mga kasama sa kasal natin. Im so happy at excited na akong maisuot ang wedding gown ko.’

‘3 weeks na lang kasal na natin. You know what will happen pag may gnawa ka.’

‘Mahal na mahal kta Uriel. I can’t wait to spend my life with you.’

Hindi ko na namalayang nagdirederetso na pala ang tulo ng mga luha ko. Ibinalik ko ang phone sa pinaglagyan nito kanina at tahimik na bumalik sa paghiga. Ayokong madinig o mahalata nyang umiiyak ako.

Ikakasal pala sila ni Aica,pero hindi man lang nya sinabi? Pagpapanggap lang ba ang lahat? Peke lang ang mga pinapakita at pagmamahal nya? Matagal na pala nya akong niloloko? Bakit sya ganun? Peke at pagkukunwari lang pala ang lahat,at lahat ng iyon ay pinaniwalaan ko.

Masakit,sobrang sakit. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Pakiramdam ko hinugot ang puso ko mula sa aking dibdib. Kung ikukumpara pa sa kantang ‘Sinaktan mo ang puso ko’ ay kulang pa ang mga description doon sa kung anong nararamdaman ko. Totoo pala,pag ganito na kasakit ang nararamdaman mo,you just wanna die.

Naramdaman kong lumundoy ang kama kaya tinalikuran ko sya at nagkumot na lang. Naamoy ko pa ang bango nya,yung sabon na ginamit nya. Kasunod nun ay ang pag yakap nya sa akin. May nag iba agad,parang nasasaktan na ako sa yakap nya,hindi ko maintindihan.

Nakatulog na lang ulit ako na masama ang loob. Ngunit bago ako makatulog ay naka buo na ako ng plano. Alam kong paulit ulit ko ng ginawa ang pagtakbo,pero this time,wala ng balikan,wala ng rason para bumalik. Kung hindi nya masabi ng deretsahan,tahimik din akong mawawala.

Nagising ako ng alas kwatro ng madaling araw. Tahimik kong inilagay ang mga gamit at damit ko sa bag na ginamit ko na din noon. Matapos ay tinitigan ko ang mahimbing sa pagtulog na si kuya Uriel.

“Mahal na mahal kita Dhie,hindi ko alam na dadating tayo sa ganitong punto. Ang lahat pala ng mga ginawa at pinapakita mo ay puro pagkukunwari. Masakit,sobra,wala akong laban,gusto ko mang lumaban pero hindi mo ako binibigyan ng dahilan para lumaban.” tahimik kong pag iyak at saglit ko syang hinalikan sa labi bago tuluyang lumabas ng kwarto.

Medyo nahirapan pa ako dahil gising na si Manang,mabuti na lamang at hindi nya napansin ang pagtakbo ko palabas sa bahay. Matagumpay naman akong nakalabas at naglakad hanggang sa gate ng subdivision.

Malamig ang hangin,lalo akong naiyak ng mag flash sa balintanaw ko ang masasaya naming alaala. Hanggang dito na nga lang siguro kami. Kailangan ko itong kayanin,kailangan hindi ako magpatalo sa emosyon ko.

“Hello?” ang agad kong sabi ng sagutin ng tinatawagan ko ang tawag.

“Winji? Ang aga mo naman mambulabog. May problema ba?” halata sa boses nito na nagising lang sya dahil sa tawag ko.

“Pasensya na sa abala. Pwede mo ba akong sunduin dito sa gate ng subdivision namin?” ang nahihiya kong sabi dito. Wala kasi akong ibang malapitan maliban sa kanya,dahil hindi naman sya masyadong kilala ni kuya Uriel.

“Sure! Hintayin mo ako,at ikwento mo sa akin kung anong nangyari.”

“Maraming salamat talaga Keejay.” ani ko at natapos na ang tawag. Mga labinlimang minuto lang ang lumipas ay dumating na ang kotse ni Keejay.

Tahimik kami sa byahe. Nirespeto nya ang pananahimik ko. Ako naman ay iniisip pa din ang nangyari at kung ano pang mangyayari. Naisip ko din na parang sunod-sunod ang problema ko,sunod-sunod ang pag iyak ko. Hindi naman ako ganito dati eh,napaka masayahin kong tao. Pero ng matuto na akong magmahal,ang lahat ay nag iba. Ganito pala talaga ka-komplikado ang buhay pag ibig ng isang bakla,talunan at luhaan.

“Buti na lang at dalawa ang kwarto nitong unit ko. Magpahinga ka na,bukas na natin pag usapan ang problema mo at titingnan ko kung may maitutulong ako.” buong pang unawang sabi ni Keejay. Malungkot ko syang nginitian.

“Maraming salamat talaga Keejay,balang araw masusuklian ko din ang kabaitan mo.” ang sagot ko naman at pumasok kami sa kwarto. Maayos ito at malinis.

“Wala yon,kaibigan kita eh,ayoko lang din talaga na nalulungkot ang mga kaibigan ko. You can stay here as long as you want,I dont really mind,basta safe ka.” nakangiting sagot ni Keejay. “Sige na,magpahinga ka na,Good night.” aniya at lumabas na ng kwarto.

Humiga na ako sa kama at pumikit. Sa totoo lang Im emotionaly drained. Parang gusto ko na lang mawalan ng utak para hindi na ako nag iisip pa,parang gusto ko na lang mawalan ng puso para hindi na ako nakakaramdam pa.

Kinabukasan ay maaga akong nagising,pero mas nauna pa palang magising si Keejay,naghahanda na sya ng breakfast.

“Tara na,magbreakfast na tayo. Papasok ka ba sa school? Ihahatid na kita.” naka ngiti nyang sabi. Buti pa sya,laging nakangiti. Ako kaya kailan makaka ngiti ng totoo?

“Salamat.” ani ko at naupo na sa harapan nya. “Hindi na ako papasok. Gusto kong magpakalayo,makalimot.” malungkot kong dagdag.

“Pag usapan natin yan pagkatapos kumain. Hindi ka pwedeng magdesisyon agad,magpalamig ka muna,hintayin mo si kuya Uriel.” seryosong sabi ni Keejay. Nagkibit balikat lang ako at tumahimik naman sya kaya kumain na kami.

Minsan pa sa gitna ng pagkain natutulala ako. Naiisip ko na naghahalikan sina kuya Uriel at Aica,pero mas masakit yung naiisip ko na may ginagawa sila. Sana kayanin ko pa,nakakabaliw pala.

Nang matapos mag almusal ay niyaya ako ni Keejay sa may terrace ng unit nya. Tulad ng dati,buo at walang kulang ko itong kinwento kay Keejay at nakinig na lamang sya.

“Hindi ka ba napapagod Winji? Panay ka takbo. Mas mabuti sigurong harapin mo yan kesa takbuhan,mas mabuting pag usapan kesa pabayaan. Ganun mo na lang ba sya bibitawan?” pagkuway sabi ni Keejay matapos ako magkwento.

“Pero niloko nya ako. Ang tagal na pala nun,wala man lang syang sinabi. Sana dineretso na lamang nya ako,hindi yung ganito,ang sakit.” at napaiyak na naman ako,OA sigurong tingnan pero masakit talaga. “At saka nakahanda na ang lahat,ibig sabihin,gusto din nyang makasal. Alam ko namang hindi ko sya mabibigyan ng anak at pamilya,pero sana sinabi nya ng mas maaga,hindi yung nagmukha akong tanga.” dagdag ko pa at pinakawalan ko na ang mga hikbi na kanina ko pa pinipigilan.

“Bigyan mo ng time si kuya Uriel,hayaan mo syang magpaliwanag. Kasi alam mo Winji,hindi naman lahat ng kasalanan at sikreto ay ganon kadaling aminin. It takes time,it needs courage,dahil hindi naman tayo nakaka sigurado sa kahihinatnan ng pag amin natin.” ani Keejay. Sasagot na sana ako ng tumunog ang phone ko. Tiningnan ko kung sino,si Leer ang tumatawag.

“Si Leer,ang bestfriend ko,tumatawag.” ani ko. Sasagutin ko sana pero nawala,tapos nag ring ulit,si kuya Uriel naman. Hindi ko alam kung dapat ko pa bang sagutin ito o hindi. “Si kuya Uriel naman ngayon ang tumatawag.”

“Sagutin mo,mag usap kayo,pero mas maganda kung sa personal nyo iyan pag usapan.” sabi ni Keejay. Huminga muna ako ng malalim bago ito sinagot.

“Hell–”

“Nasan ka bhie? Bakit lagi mo akong tinatakbuhan? Why are you doing this to me?” puno ng pag aalalang pagputol ni Kuya Uriela sa sasabihin ko.

“D-dhie. Alam ko na ang lahat. Pabayaan mo na ako.”

“What do you mean? You just can’t leave me here!”

“Alam ko na ang tungkol sa kasal nyo ni Aica. Ayoko ng makipag usap sayo dahil baka kung ano lang ang masabi ko. Hayaan mo na lang ako,sana lumigaya ka sa piling nya.” at pinutol ko agad ang tawag saka ako umiyak ng umiyak. Tumabi sa akin si Keejay at niyakap ako.

Ang sakit pala,na ako mismo ang pumutol sa relasyon namin. Sa sobrang sakit ng mga nararamdaman ko,parang manhid na ako.

Bakit ko ba nararanasan ang lahat ng ito? Ang lahat ng pagka miserable sa buhay ay mayroon ako. Wala naman akong ginawang masama,ang tanging gusto ko lang ay maganda at payapang buhay kasama ang lalaking minamahal ko. Pero bakit parang kulang at simot naman ata ang natatanggap ko? Bakit ako?

“Sige,iiyak mo lang ang lahat ng iyan. Mas magandang mailabas mo ang mga hinanakit mo kesa damdamin ito ng mag isa. Makakatulong iyan. Nandito lang ako palagi,hindi kita papabayaan Winji. Hinding hindi.” at humigpit ang yakap ni Keejay sa akin.

Sa mga narinig ko ay lalo akong napahagulhol. Akala ko naubos na ang luha ko kagabi,pero parang mas dumami ito,sa sobrang sakit ng nararamdaman ko ay naging blangko na ang pag-iisip ko.

Hindi na ako nakapag isip ng tama,I just want to get away. Parang nag iba na ang atmosphere,parang nasasakal na ako at hindi makahinga. There’s something in the air that really wanting me to get away. Hindi ko na kayang harapin pa si kuya Uriel. Sa mga tulad kong nasasaktan ay balewala sa akin kung masabihan akong makitid ang utak,bobo o tanga. Hindi nila nararamdaman ang nararamdaman ko.

Gusto kong mawala na ang sakit,ang kirot ng paulit ulit na lumulukob sa akin,gusto kong lumimot,gusto kong lumayo.

“Keejay. Ilayo mo na ako sa lugar na ito. Dalhin mo ako sa walang nakaka kilala sa akin.”

Mission no.23

WINJI’s Point of view

Kahit anong pilit sa akin ni Keejay na magpaalam ng maayos kay kuya Uriel ay hindi ako natinag,sinabi pa nya na kahit daw kay Leer lang ay ipasabi ko kung saan ako pupunta.

Tatlong araw na ang nakakalipas mula ng mangyari yon,pero parang kanina lang nangyari ang lahat. Kinapalan ko talaga ang mukha ko at inutusan si Keejay na kumuha ng ticket ko papuntang Cebu. May isa akong kaibigan dun na tulad ko ding bading,actually kaibigan namin ni Leer nung elementary,lumipat lang sila sa Cebu dahil kailangan. Gusto sanang sumama ni Keejay pero hindi ako pumayag,ayoko madamay sya at ayokong masira ang pag aaral nya dahil sa akin. Ako kasi eh sira na,wala ng pag asa,sa Cebu,dun ulit ako magsisimula,pwede naman dumalaw dun si Keejay kung gusto nya. Ngayon nga nandito na kami sa pier at hinihintay si Leer,makapag usap man lang kami bago ako umalis.

“Sigurado ka na ba talaga dito? Nagpalit ka din ng number,wala ng ibang makaka contact sayo,maliban sakin at kay Leer,pano ang kuya mo?” ani Keejay habang palingon lingon kami sa paligid.

“Buo na desisyon ko,ito ang gusto kong gawin. Si kuya? Ipapa abot ko na lang kay Leer ang sulat na ginawa ko kagabi.” ani ko at may napansin akong palapit sa amin. “Andyan na si Leer.”

Sa isang iglap ay nakayakap agad sa akin si Leer. Namiss ko agad sya,na miss ko ang bestfriend ko.

“Hindi na ako magtatanong kung anong nangyari,dahil hindi naman ako manhid sa mga nangyayari sa paligid ko. Ang tanong ko lang ’Ji. Do you really have to do this? Magbabago ang buhay mo,buhay namin, pano ang pag aaral mo?” malungkot na sabi ni Leer ng maghiwalay kami sa yakap. Tiningnan nya si Keejay at tinanguan.

“Naplano ko na ang lahat ng ito at hindi na magbabago ang desisyon ko Leer. Masyado ng masakit,ayoko nitong nararamdaman ko.” sagot ko at kinuha sa bulsa ang sulat para kay kuya Gradd. “Pag dumating si kuya,pakibigay ang sulat ko.” dagdag ko pa.

“Mukhang hindi na talaga kita mapipigilan. Kase alam mo Ji,hindi lang naman ikaw ang may pasan ng krus,pati si kuya Uriel,sana bago mo marealize ang lahat,hindi pa huli.” ani Leer at tinanggap ang sulat.

Hindi ako sumagot. Bagkus iba ang sinabi ko. “Alagaan mo ang sarili mo. Gusto ko,sa muli nating pagkikita ay kayo na ni Kii,magiging masaya ako para sayo,Leer.” at pinunasan ko ang luha ko. Ito ang ayaw ko,ang paalaman kaya mas gusto ko yung walang nakaka alam.

“Gano katagal? Pwede kitang tawagan? Makausap?” aniya at tumulo na din ang luha nya. Bagay na hindi ikinakahiya ni Leer,ang pag iyak.

“Oo naman. Basta huwag mong ipapaalam kay kuya Uriel,at pag mag uusap tayo,gusto ko huwag syang mabanggit.”

“Nag mature ka na nga pero kulang pa. Grabe,ngayon lang tayo magkaka layo ng ganito Ji.”

“M-mami-miss kita,bestfriend ko.” tuluyan ng nag crack ang boses ko,at ako na mismo ang yumakap sa kanya.

“Ma-mimiss din kita ng sobra. Hindi ko alam kung gaano ko ito katagal maitatago kay kuya Uriel,pero makaka asa ka,may isang salita ako Ji.” sagot nya habang magkayakap kami. “Mag iingat ka dun ah?” aniya pa at nagkalas kami sa yakap.

“Oo,mag iingat ako. Ikaw din,goodluck kay Kii at sa pagiging agent.” naka ngiti kong sabi.

“Teka,kanino at san ka titira dun?”

“Sa isang kaibigan natin.” sagot ko.

“Winji. Tinatawag na yung mga pasahero papuntang Cebu.” ang pag interrupt ni Keejay.

---

Inilapag ko ang ipad ko sa lap ko pagkatapos kong makipag chat sa kaibigan kong tutuluyan sa Cebu. Ang sabi nya welcome ako dun dahil mag isa lang daw sya sa inuupahan nyang maliit na bahay. Mabuti na lamang at marami pa akong savings sa bank account ko,yun ang gagamitin ko para magsimula ulit para makapag aral ulit next year.

Medyo nakaka-kaba dahil ngayon lang ako nakasakay ng barko. Economy lang ang ticket ko pero ayos na din para makatipid. Huminga ako ng malalim,itinago sa bag ang ipad at tumayo na.

Tinungo ko ang rooftop,madaming tao,at ang araw palubog na,kulay kahel na ang kalangitan. Umupo ako sa bench at pinagmasdan ang dagat. Pero sadyang nananadya ang pagkakataon,naiisip ko na naman si kuya Uriel,yung ngiti nya,yung tawa nya,yung yakap at halik nya,lahat iyon naiisip ko. Pero ang lahat ng iyon ay pagpapanggap lamang nya. Sana,maging masaya sila ni Aica,ganon talaga siguro,ang lalaki ay para sa babae,at kaming mga bakla? Wala lang,laruan na pwedeng pagtripan pag gusto nila.

Ayoko ng umiyak,sana magsawa at tamadin na ako umiyak,nakakapagod din. Nakakapagod na din mag isip,nakakapagod magtanong sa sarili kung saan ako nagkulang,pero alam ko naman ang sagot. Hindi ako babae at hindi ko sya mabibigyan ng pamilya.

Nang tuluyan ng dumilim ay bumaba na ulit ako. Matutulog na lang ako para may energy ako bukas hanggang makarating ng Cebu.

Mabilis na lumipas ang oras,nalibang naman ako sa barko. Bago mag alas sais ay dumaong na ang barko.

“Ito na,ito na ang simula ng bago kong buhay.” ani ko sa sarili at sumabay na sa mga bumababang pasahero. Mabuti na lamang at nagbigay ng direction ang kaibigan ko. Basta magtanong lang daw ako,hindi naman daw ako ililigaw ng mga tao dito sa Cebu.

Sumakay na ako ng Taxi na pumarada mismo sa harapan ko.

“Manong baranggay Tinago po,sa McArthur?” ani ko pag sakay.

“Aw,tagalog di-ay ka? Sige,malapit lang yon.” anito at pina andar na ang taxi. Wala pa atang sampung minuto eh nandun na kami sa McArthur,nagpababa ako sa tapat ng M-lhuiller. At dahil mabaet si Manong driver kahit 15 lang ang metro ay 100 pesos ang ibinigay ko.

“Mabuti at on time ka! Nakapag luto na ako ng hapunan.” sabi ng boses sa gilid ko kaya nilingon ko ito. “Kamusta ang layas?” dagdag pa nito. Tinitigan ko muna sya bago manlaki ang mga mata ko ng marealize kung sino sya.

“Kloyy!!” sigaw ko sa tuwa at niyakap sya. Sobrang tagal din ng panahon na hindi kami nagkita. Grade 6 kami nina Leer ng umalis sina Kloyy papuntang cebu,si Kray pa nga ang pinaka close sa kanya,akala namin dati magkakatuluyan ang dalawa dahil sobrang lambing sa kanya ni Kray.

“Tara sa loob at magkwento ka.” aniya pagkatapos namin mag yakap. Nginitian ko sya,moreno si Kloyy,para syang si Christina Aguilera nung black ang buhok,ang mata parang cleopatra,ang buhok tulad kay Bianca Gonzales,sa pananamit naman sobrang simple nya,para nga syang tomboy dahil mahaba ang short at medyo loose ang damit.

“Mabuti pa nga,gutom na din ako.” sabi ko at pumasok kami sa isang medyo malaking eskinita,nagtitinginan ang mga tambay na lalaki na sa tingin ko ay ka edad namin o ahead ng mga two o three years.

“Wow! May kasamang chix si Kloyy!” sabi ng isang binata.

“Chiksilog! Hindi chix! Bukas ko na kayo ipapakilala.” nakangising sagot ni Kloyy.

Madaming bahay na magkakadikit,halos lahat ata ng tao ay magkaka kilala,lahat ngumingiti. Ganito talaga siguro ang mga cebuano.

Pagdating sa bahay ni Kloyy ay nakaramdam ako ng kapayapaan,yung para bang sa lugar na ito,ligtas ako,wala ng mananakit sa akin. Malaki ng konti ang bahay,dalawang palapag. Sya lang mag isa dahil nga gusto daw nyang bumukod at maging independent,bagay na wala sa akin,dahil lagi na lang akong may inaasahan,sana tulad na lang ako ni Kloyy.

Matapos mag hapunan ay saka kami nagkwentuhan,ewan ko ba,parang hindi ako napapagod magkwento kahit na pagdating sa dulo ng kwento ay iiyak na naman ako. Lahat inilahad ko,mula sa pagkikita namin ni kuya Uriel hanggang sa pag alis ko nga.

“Wala ako masabi. Sana lang huwag mong pagsisihan ito Ji. Iniwan mo ang taong mahal na mahal ka na broken at walang idea kung nasaan ka. Sana nagbigay ka ng chance,dahil kung sa akin dadating ang ganyan,lalaban ako kahit pa malapit na akong matalo. Hindi naman siguro buntis yung Aica no?” mahabang sabi ni Kloyy,magkaiba talaga kami.

“Haay its my choice,sa point pa lang na hindi na sakin sinabi ni kuya Uriel na magpapakasal sya,tinanggalan na nya ako ng karapatang ariin pa sya. Sobrang sakit lang talaga Kloyy,sya lahat ang una ko,kaya ng mangyari ito,hindi ko napaghandaan,hindi ko na handle at hindi ko inaasahan na ganito ang patutunguan,sobrang mahal na mahal ko sya,masakit ang ginawa kong pag layo,pero kung mananatili ako,mas masasaktan ako,hindi ako martyr,hindi ko hahayaang makita mismo ng mga mata ko na ikinakasal sila,o maglapat man lang ang mga labi nila,worse ang magtalik sila,kaya ako na lang ang lumayo,at kung sakaling buntis nga si Aica,pabor ang ginawa ko,ayoko makasira ng pamilya.” mahaba kong sagot.

Huminga ng malalim si Kloyy bago nagsalita.

“Nakuha ko ang punto mo,pero may panahon ka pa para mag isip. Hindi naman pagiging sakim ang ilaban ang alam mong pag aari mo. Pero sabi mo nga choice mo yan. Susuportahan na lang kita.” aniya.

“Salamat Kloyy ah?” ani ko at sunod naming pinag usapan ang mga plano ko. Gusto ko kasi kung babalik ako ng manila,iba na ako,matatag na ako at kayang kaya ko na ang sarili ko. Kung nabubuhay lang ang pamilya ko hindi siguro ako dadating sa ganitong punto. Pero nangyari na ang lahat eh. There’s nothing we can do to undo what just happened.

Nung gabing iyon ay mas lalo akong nangulila kay kuya Uriel,niyakap ko ang unan,inisip na sya ang yakap ko,I miss him.

Wala na akong ibang lalaking mamahalin kundi sya.

Mission no.24

WINJI’s Point of view

Mabilis na lumipas ang mga araw,ngayong week na ito ata magaganap ang kasal nina kuya Uriel at Aica,ang lakas ng udyok ng damdamin ko na lumuwas pabalik ng Maynila para pigilan ang kasal. Pero nangibabaw pa din ang kagustuhan kong ituloy ang paglimot. Kailangan akong manindigan.

“May problema ba Ji?” ang takang tanong ni Leer. Naka skype kasi kami ngayon,pero hindi ako naglakas ng loob magtanong dahil ako na nga mismo ang nagsabi dati diba na huwag babanggitin si kuya Uriel.

“Ha? Wala naman. Naisip ko lang kung anong oras uuwi si Kloyy,magluluto sana ako.” ang pagde-deny ko naman at ngumiti.

“Kasi naman,umuwi ka na dito,hindi mo kailangang maghirap ng ganyan,buti na lang talaga at nandyan si Kloyy, pinapakamusta nga pala sya nina Eros,Ross,Maru lalo na ni Kray.” ani Leer. Mabuti naman at nalihis ang usapan. Mas madali akong makaka move on kung hindi pag uusapan,at sana makisama ang utak at puso ko.

“Ayos naman si Kloyy,mas gumanda ang bakla,pero mas maganda pa din ako diba? Haha! Nasa school pa sya eh. Nga pala,pupunta si Keejay dito bukas,gusto mo ng pasalubong? Papa abot ko para pagbalik nya dyan.” nakangiti ko na ding sabi.

“Hindi ko pa din nakikita ang isang yon,nacurious tuloy ako sa itsura ni Kloyy ngayon. Teka nga,pupunta si Keejay? Kakaiba din talaga ang isang iyon. Nanliligaw ba sya?” at biglang naging seryoso si Leer,sasagot na sana ako ng bigla syang nagulat. “Si kuya Uriel kumakatok. Sige na Winji,bye.” at nawala na ang video nya.

Narinig ko pa lang ang pangalan ni kuya Uriel ay dumagundong na ang dibdib ko. Haay! Kaya ko to!

Nag log out na ako at pinatay ang laptop saka nagpunta sa kusina. Ano kaya magandang iluto?

Maghahanda pa lang sana ako ng mga gagamitin ko ng bumukas ang pinto kaya agad akong tumungo sa sala. Nakaupo si Kloyy sa couch,naka pikit at panay ang tulo ng luha.

Anong nangyari sa kanya?

“Kloyy!! Buksan mo ang pinto! Ano ka ba? Biru-biruan lang yon! Huwag ka namang sensitive!” halos mapatalon ako sa lakas ng boses ng lalaki at pagkalampag sa pinto. Sino yon?

“Kloyy?” ang taka kong sabi,umiling lang sya at pinunasan ang mga luha nya.

“Magbibihis lang ako Ji. Tapos mamasyal tayo pag wala na yang gago sa labas.” ani Kloyy at tumayo’t tinungo ang kwarto nya. Panay pa din ang pagkatok at pagtawag ng lalaki sa labas kaya nacurious ako at sumilip sa bintana.

Gwapo ang lalaki,maputi,matangos ang ilong at may pagka brown o di kaya ay brunette ang kulay ng buhok,makapal ang kilay na maganda ang porma,mapula din ang labi at mahahaba ang pilikmata.

Hayup na yan?! Boyfriend ba to ni Kloyy? Totoo nga talaga na madaming gwapo dito sa Cebu,hindi kasi ako naniniwala dahil minsan lang din ako lumabas. Muli kong tiningnan ang lalaki,parehas pala sila ni Kloyy ng uniform. Tumigil ito sa kaka-katok,bumuntong hininga saka umalis.

Bigla akong napaisip. Dapat pala hindi na ako nagdadrama kay Kloyy dahil may sarili din syang buhay pag ibig na dapat ayusin. Dapat hindi na ako maging pabigat,dapat magtulungan na lang kami.

“Wala na ba ang buang?” ani Kloyy na naka bihis na.

“Wala na. Sino ba yon? Teka ako din magbibihis,malay mo may makita akong job hiring.” ang sabi ko naman.

“Yun? Buang nga yon,dont mind him. Huwag ka na magbihis,okay na yang suot mo,wala ka naman sa maynila para magpa bongga.” aniya. Wala na akong nagawa. Nahiling ko na lang tuloy na sana,kasing tatag din ako ni Kloyy.

Kinabukasan ay dumating nga si Keejay,sinundo namin sya ni Kloyy,namasyal kami at kumain pagkatapos. Araw araw naging makulay ang buhay naming tatlo,halos isang linggo din dito si Keejay,at ng lumuwas sya pabalik ng Maynila,pina abot ko sa kanya ang pasalubong ko para kay Leer. Gusto ko din sana bigyan sina Kii,Manang,ate Jewel at Mang Tony,kaso baka mapa aga ang pagkaka buko nila kung nasaan ako.

Naging abala ako sa paghahanap ng trabaho at pagkaka bisado sa mga lugar dito,para hindi naman ako magmukhang alien na eng eng kung sakali. Hanggang sa dumating ang araw ng graduation ko dapat.

Tinext ko ng congratulations si Leer pero wala akong matanggap na reply mula sa kanya,kaya inisip ko na lang na busy sya. Dahil wala na naman si Kloyy,kasama yung lalaki dati ay naisipan kong lumabas na muna mag isa,kunwari grumadweyt din ako. Nanghihinayang ako,pero wala eh,ito ang inadya ng tadhana para sa akin.

Nagpunta ako sa Ayala Center,dito mas tahimik at konti ang tao kumpara sa ibang Mall. Habang naglalakad at tumitingin sa mga nadadaanan ko ay napatigil ako sa tapat ng isang jewelry shop. May isang lalaking gwapo na sinusuotan ng singsing ang isa pa ding lalaking gwapo. Halatang kinikilig yung mga tao sa loob,hindi man lang sila mababakasan ng pandidiri. Napahinga ako ng malalim dahil nagsisimula na naman manikip ang dibdib ko at nanunubig na ang mga mata ko.

Naalala ko sina Buknoy at Eiji,pati Klaive at Keirmn,idagdag pa sina Koi at Borg. Lahat sila maganda ang lovelife,akala ko magiging gaya nila ang akin,pero hindi,sadya sigurong hindi pa matatag ang pagmamahal ko para kay Kuya Uriel,natibag agad ako,mahal na mahal ko sya pero niloko nya ako at pinaasa. Pinaniwala sa mga kasinungalingan nya.

Masyado na kaming madaming pinagdaanang hirap ni kuya Uriel,pero ang lahat ay napunta lang sa wala. Syempre sinisisi ko din ang sarili ko,pero wala na eh,nangyari na eh,kailangan ko na lang mag move on.

Pero hanggang ngayon,iniisip ko pa din kung sino ang may pakana na ilayo ako kay Kuya Uriel nung kunin ako ng mga nagpanggap na tito at tita ko. Pumasok sa isip ko si Aica pero parang imposible dahil matagal na palang planado ang kasal nila,at hindi naman nya alam na may relasyon kami ni kuya Uriel. I hate Aica,pero wala eh,sya ang pinili,sya ang papakasalan,ako hindi naman pwedeng pakasalan.

Hay! Kingina! Sabi ko mag mu-move on ako,pero panay pa din ang pag iisip ko.

Pinahid ko ang mga luha ko at umalis na sa tapat ng Jewelry shop. Lalo ko lang sinasaktan ang sarili ko eh. Kailangan kong mag focus sa pag mu-move on,it takes time,pero kakayanin ko. Ayoko ng masaktan,ayoko ng umiyak. At kung maari lang,ayoko ng umibig ulit. Isasara ko na ang puso ko. Tama ng si kuya Uriel ang una’t huli kong lalaking mamahalin.

“May ipagtatapat ako sayo Winji,ipangako mo na huwag kang magagalit at hindi mo ako iiwasan.” sabi ni Keejay habang nandito kami sa salas,bakasyon na at dinalaw na naman nya ako.

“Mukhang hindi na ako kailangan dito ah? Hay nako Winji! Napaka palad mo talaga!” naka ngising sabi ni Kloyy.

“Anong sinasabi mo dyan? Dun ka na sa lalaki mo!” naka ngisi ko ding sagot.

“FYI,wala akong lalaki. At never ako magkaka lalaki. Sakit lang sila sa ulo,puso at lubot! Ikaw nga dyan tatlo pa eh!”

“Hala ha? Pag sure oy! Sige na,baka maki chismis ka pa eh!”

“Kayo talagang dalawa. Totoo nga na nagkaka intindihan ang mga magkaka uri.” pag singit naman ni Keejay.

“Excuse me? Baka idamay kita Keejay! Anyway, ano gusto nyong meryenda? Tatagalan ko ang pagbili.”

“Kahit ano. Dagdagan mo na ng Coke.” ani Keejay sabay abot nito ng 100 kay Kloyy. Nginisihan kami nito bago tuluyang lumabas.

Hinarap ko si Keejay,nagulat pa ako na titig na titig sya sa akin kaya medyo nailang ako. “U-uhm,ano nga ang sasabihin mo?”

“Winji.” aniya na nakatitig pa din sa akin. Napalunok ako,parang bigla akong kinabahan. “I just want to say sorry.”

“Sorry? Sorry san? Hindi kita maintindihan.” ang taka kong tanong. Para saan sya nag so-sorry?

“Sorry for falling inlove with you. Sinubukan ko namang pigilan eh. But I just cant. Hindi ko alam kung kailan nagsimula. Nagising na lang ako isang araw na mahal na pala kita. Ikaw na ang lagi kong iniisip at hinahanap.” ang seryoso nyang sabi. Sa totoo lang natameme ako at hindi alam ang isasagot. Hindi ko kasi naisip na posibleng magka gusto sa akin si Keejay. Napaka imposible.

“Keejay. Alam mo nama–”

“I know. Pero hindi ko na kasi mapigilan,kailangan ko na talagang sabihin sayo. Winji,bago sa akin ang ganito,hindi ko alam kung anong gagawin,ngayon lang ako nagmahal ng gaya mo. Sana bigyan mo ako ng chance na kilalanin ko pa ang damdamin ko para sayo. Chance lang Winji.” buong pagsusumamong sabi ni Keejay at hinawakan pa ang dalawa kong mga kamay.

I was dumbfounded,I was caught offguard. I really dont know how to react. Mataman ko syang tinitigan sa mga mata nya at napagtanto kong hindi sya nagbibiro. Seryoso sya at ngayon talagang nataranta na ang sistema ko. Bakit ganito?

“H-hindi ko alam Keejay. Hindi pa ako handa. Ayaw ko pa,hindi ko pa kayang pumasok pa sa isang bagong relasyon. Takot na ako Keejay.” ang sagot ko. Pumasok din kasi sa isipan ko si kuya Uriel,parang hindi ko sya kayang i-isang tabi.

“Hindi ko naman hinihiling na makipag relasyon sayo. Alam ko namang si kuya Uriel ang mahal mo. Pero sabi ko nga diba? Chance lang. Hayaan mo akong ipadama sayo ang nararamdaman ko,hayaan mo akong kilalanin pa ito.”

“Ayokong umasa ka.” binawi ko ang mga kamay ko sa kanya. “Ayokong masaktan ka,ayokong makasakit. Kasi alam mo Keejay,hindi maganda sa pakiramdam ang umasa at mabigo,masakit sya,sobrang sakit.”

Nakatingin pa din sya sa akin at nakita ko kung paano magtubig ang mga mata nya. Nakasakit ako. Pero mas mabuti na to kesa umasa sya,tulad ng pag papa-asa sa akin ni kuya Uriel.

“I understand. Pero itutuloy ko pa din ito,kesa magsisi ako sa huli na hindi ko naiparamdam ang pagmamahal ko. I love you Winji.” aniya. Hindi na ako sumagot. Sakto dumating na si Kloyy kaya nakahinga ako ng maluwag.

Araw araw ay ganun na si Keejay,lagi na syang nangungulit,naglalambing,pinagsisilbihan ako. Hindi ko naman na sya masuway dahil para sa akin,sapat na yung binalaan ko na sya nung umpisa pa lang. Hanggang sa dumating ang araw ng pagbalik nya sa Maynila,yun ang kauna unahang pagkakataon na hinalikan nya ako sa labi na sadyang ikinabigla ko.

Nakangiti lang kaming tiningnan ni Kloyy,at ng tuluyan na syang maka alis ay dun lang lahat nag sink in sa akin. Kaya hanggang makauwi kami ni Kloyy ay panay na ang panunukso nya na nginingitian ko na lamang.

“Alam mo mas mabuti ang ganyan. Try mo lang nga syang bigyan ng chance. Malay mo si Keejay talaga ang para sayo. Atleast,may sumalo sayo at may muling bubuo ng puso mong nabiyak. Buksan mo ang puso mo Winji.” seryosong sabi ni Kloyy ng maka uwi kami.

“Do you think its about time?” ang agad kong tanong kay Kloyy. Ngumiti sya at sumagot.

“Oo naman. Alam kong malaki ang maitutulong ni Keejay sa pag move-on at pagbangon mo.”

Mission no.25

WINJI’s Point of view

Dalawang taon ang mabilis na lumipas. Im now 20 years old. And Im think,Im matured enough to face my fears. Naging mas matatag ako sa tulong nina Keejay at Kloyy na laging nasa tabi ko. Sa dalawang taong iyon nasaksihan ko ang buhay pag-ibig ni Kloyy,at sa dalawang taon ding iyon ay nasa tabi ko si Keejay.

Mula ng araw na umamin sa akin si Keejay,mas naging malapit sya sa akin. Naging tapat naman ako na hindi ko kayang suklian ang pagmamahal nya,nakakatuwa lang na hindi sya humihingi ng kapalit,nakuntento sya sa kung ano ang kaya kong ibigay.

Nagdalawang isip talaga ako nung una kung hahayaan ko ba syang pasukin ang puso ko. Pero bandang huli,hindi ko talaga kaya,hindi ko kayang magmahal pa ng iba,isa lang talaga ang nasa puso ko. At sa dalawang taon na yon,labis akong nangulila pero nagawa kong mag move on.

Naka graduate na din ako ng grade 12,tuwing sembreak at bakasyon pumupunta dito sa Cebu si Keejay. Si Leer naman ay hindi naputol ang pagkakaroon namin ng communication,pati si kuya Gradd.

At ngayon nga,naka handa na ang lahat,sabay kaming luluwas ni Keejay pa-manila.

“Kamusta na kaya sya? Mapapatawad pa kaya nya ako? Ito na ang tamang panahon ng pagbabalik ko.” sabi ko sa aking sarili habang inaayos ang bag. Umayos ako ng upo sa kama ng bumukas na ang pinto. Pumasok sina Keejay at Kloyy.

“Eto na. Aalis ka na,babalik ka na sa tunay mong mundo. Pasensya na Ji kung hindi ko kayo maihahatid.” ani Kloyy. Tumayo ako at niyakap sya.

“Maraming salamat sa lahat. Hindi ko alam kung paano ako babawi. Pero balang araw,makakabawi ako. Maraming maraming salamat Kloyy.” sagot ko naman. Tumulo na ang mga luha ko,I really hate goodbye’s.

“Wala yon. Kaibigan kita. Hangad ko ang mapabuti ka. At saka masaya ako na nakasama kita sa loob ng dalawang taon.” sagot nya at nagkalas na kami sa yakap.

“Ikaw din,goodluck sa lovelife.” sabi ko at ngumiti.

“O sige na. Baka ma-late pa kayo sa flight nyo. Mag ingat kayo ah?” ani Kloyy saka bumaling kay Keejay. “Oi ikaw! Bantayan mo yan! Hindi ka na makakabalik dito sa Cebu pag may nangyari sa kaibigan ko.” dagdag nito na ikinatawa namin.

“Oo na! Parang hindi mo naman ako naging kaibigan Kloyy. Huwag kang mag alala,hindi ko pababayaan si Winji,alam mo namang mahal na mahal ko yan.” sagot ni Keejay at umakbay pa.

“Tse! Sige na,lumayas na kayo.”

---

Sakay na kami ng Taxi papunta sa bahay namin ni kuya Gradd. Hindi ko ipinaalam sa kanila ni Leer na uuwi na ako. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko,na e-excite,natatakot,kinakabahan. At sa totoo lang,gusto kong sa bahay niya umuwi. Yun ang gusto ko pero hindi na pwede. At sigurado ako,masaya na sya sa pamilya nya,sa asawa at anak nya.

“Relax Ji. Para kang nag ha-hyperventilate. Uuwi ka hindi bibitayin okay?.” pagpuna sa akin ni Keejay. Huminga na lamang ako ng malalim.

Sa loob ng dalawang taon,marami ang nangyari,madami ang nagbago,kaya dapat hindi na ako nag iisip at nakakaramdam ng ganito diba? Nakapag move on na ako diba?

“Oh paano? Hindi na ako magtatagal. Kailangan ko ng umuwi. Nakapangako na ako kina Mom and Dad eh.” ani Keejay.

“O sige,maraming salamat talaga Keejay ah?”

“Anytime! Tawagan mo lang ako at itext,bye Winji!” aniya. Ngumiti at kumindat bago pumasok ulit sa taxi.. Nang tuluyang maka alis ang taxi saka ako humarap sa bahay.

Bukas ang mga ilaw. Ibig sabihin nandito si kuya Gradd. Pumasok na ako ng walang ingay para walang makahalata. Nilapag ko sa gilid ng hagdan ang bag ko at nagsimulang maghanap kay kuya Gradd. Hanggang sa makarating ako sa likod,sa may garden. Nakatalikod si kuya at may kausap sa cellphone.

“What do you mean Leer? Paano kung may hindi magandang nangyari kay Uriel? Ang layo nun!” ang singhal ni Kuya Gradd,halos mapatalon ako sa lakas ng boses nya.

Si Leer ang kausap nya? Bakit? Anong nangyari kay kuya Uriel?

“Dafaq? Kahit pa sabihin nating sanay na sya,malakas ang senses nya, may dip–” natigil si kuya Gradd sa pagsasalita dahil napaharap sya sa akin. “Winji?!”

“Kuya? Anong nangyayari?” sabi ko na nagtatanong ang mga mata. Anong nangyari sa loob ng dalawang taon?

“Pumunta ka na lang dito Leer,nandito na si Winji. Pakitawagan din si Mister M,Pakisabi huwag ng mag alala pa.” ani kuya Gradd at tinapos na ang pakikipag usap. Lumapit sya sa akin at niyakap ako.

“Kuya?”

“Na miss kita Ji! Tumangkad ka na at lalo kang nagmukhang babae. Kamusta ka na?”

“Im okay kuya. May problema ba?” ang pag giit ko pa din. Dama ko kasing may mali,at may dapat akong malaman.

“Walang problema Ji.” aniya at kumalas sa yakap. “Kumain ka na ba? Kain tayo,hintayin lang natin si Leer.”

Sagot nya. Hindi na ako nagpumilit. Kung ano man yon ay malalaman ko pa din iyon. Ang mahalaga muna sa ngayon ay makasama ko ang kapatid ko at ang bestfriend ko.

Ilang saglit pa dumating na si Leer. At yun nga ang nangyari,kumain kami sa labas,tawanan,kwentuhan. Gusto ko sanang magtanong kung kamusta na si kuya Uriel,pero pinigil ko ang sarili ko. I should stop,dati pa.

Kinabukasan ay nagising na lang ako sa ingay. Bumangon ako at sinilip sa bintana kung ano ang nangyayari at saan galing ang ingay.

“Inimbita ko lahat ng kaibigan mo at malalapit sayo Ji. You deserve a welcome party.” napalingon ako sa nagsalita. Si kuya Gradd pala,hindi ko man lang naramdamang pumasok sya sa kwarto ko.

“Ikaw talaga kuya. Hindi naman kailangan nito.”

“Sus! Ako ang kuya,kaya ako ang masusunod. Now,go to your bathroom at maligo ka na. Everybody’s waiting for you. They want to see the new and matured Winji.” sabi ni kuya Gradd at pinagtulakan ako sa banyo.

“May jetlag pag ako kuya!”

“I dont care! Maligo ka na dali.” tuluyan na nya akong naipasok sa banyo,sya pa mismo ang nagsara ng pintuan.

Naligo na nga ako,pagkatapos ay nagbihis at nagpabango. Bumaba na ako at tinungo ang garden. Maingay na dahil sa tugtog.

“Ladies and gentlemen’s,my beloved brother! Winji!” sigaw ni kuya Gradd,nadinig ko na lang ang palakpakan. Bigla akong nahiya na ewan. Si kuya talaga!

Iginala ko ang aking paningin. Nakita ko sa isang table sina Kii,Chibikii at parents nila,sa katabing table naman ay sina Eros,Ross,Kray at Maru. At sa table sa tabi ng fountain,si Leer,ate Jewel,Mang Tony at Manang.

Napangiti ako. Mabilis na naglandas ang mga luha mula sa aking mga mata,sobrang na miss ko sila. Tumakbo ako papunta sa kanila,agad silang napatayo ng makitang tumatakbo ako palapit.

“Manang!” sigaw ko. Si Manang ang una kong niyakap at humagulhol na ako. Sobra-sobra ko silang na miss. Sila ang naging pamilya ko ng mamatay ang mga kapatid at mga magulang ko. Minahal nila ako at tinanggap kung ano ang pagkatao ko.

Pagkatapos nun ay isa-isa ko silang niyakap. Pinaka huli si Leer. Naging malikot ang mga mata ko,nagbabaka sakali ako at umaasa na nandito sya. Pero wala,at kailangan ko na talagang tanggapin ang katotohanang hindi na sya akin,ako ang lumayo,ako ang may kasalanan.

Matapos makipag kwentuhan sa kanila ay pinuntahan ko ang tropa,tapos si Kii at ang pamilya nya. Pagkatapos ng kainan ay nagkaroon ng kantahan,may mga bisita din kasi si kuya Gradd,si ate Serene at iba pang secret agents.

Bandang alas diyes ng gabi ng magpaalam na sina Manang at ang pamilya ni Kii. Nanghinayang ako na hindi man lang ako nakapagtanong. Pero para saan pa nga diba? Ang gago ko lang talaga.

Busy na si kuya sa mga kainuman nya,at ako ay pumwesto na sa tropa.

“Sayang wala si kuya Uriel.” ang biglang sabi ni Ross kaya siniko sya ni Maru.

“Bunganga mo.” ani Maru.

Nagtatakang tiningnan ko sila isa isa. Si Leer naman ay walang reaksyon na parang nag aabang lang din sa reaksyon ko.

“Bakit? Hindi ba alam ni Winji?” ani Ross.

“Ano ba ang pinag uusapan nyong wala akong alam? Si kuya Uriel yan diba? Natural wala akong alam,nasa Cebu ako.” ang diretso kong sabi.

“I think dapat hindi tayo naglilihim.” ani Kray.

“Pero si kuya Uriel mismo ang nagsabi na huwag ipaalam. Diba Leer?” pagsabat ni Maru.

“Edi si Leer na lang ang magsabi.” pagsingit ni Eros. “Leer,ikaw na,makakaya mo bang maglihim sa bestfriend mo? Sa bagay,nagawa mo ngang ilihim sa aming lahat na alam mo kung nasaan si Winji at may communication pa pala kayo.” mahabang dagdag ni Eros. Napanganga ako bigla. Anong nangyayari?

“Huwag kayong magsalita ng ganyan! Hindi nyo alam ang pinagdaanan ko sa paglilihim kay kuya Uriel kung nasaan si Winji. Araw araw akong nakokonsensya,araw araw akong nasasaktan pag nakikita ko ang paghihirap ni kuya,at ngayon na sya na man ang may lihim,ay bumabawi lang ako. Mahirap ang sitwasyon ko.” malakas na sabi ni Leer,napatingin samin sina kuya Gradd kaya naman naalarma ako bigla.

“Teka! Teka! Kumalma nga kayo! Hindi dapat kayo magtalo. Kung ano man ang nangyari,tapos na yon,desisyon ko ang lumayo,desisyon ni kuya Gradd ang magpakasal at magkapamilya,igalang nyo sana.” sabi ko at muling binalikan ang mga sinabi ni Leer kanina.

“Magkapamilya? See,yan ang problema,maling akala.” sabi pa din ni Eros.

“Alam kong may dapat akong malaman,sabihin nyo na kung ayaw nyong tablahin ko kayo.” pagbabanta ko sa kanila,kung hindi magsasabi si kuya Gradd at Leer,baka si Eros magsalita.

“Wala akong dapat sabihin Ji. Tinupad ko ang gusto mo,at ngayon,tinutupad ko ang gusto ni kuya Uriel.” seryosong sagot ni Leer. Muli akong napatingin kina kuya Gradd,abala pa din sila sa pag inom. Nanahimik naman ang tropa.

“Fine. Hindi ko naman dapat pa talagang inaalam eh. Iba na ang buhay ko. Iba na ako. Sige,magpapahinga na ako. Maraming salamat sa pagpunta nyo.” sabi ko at tumayo na,dumeretso ako sa loob ng bahay at pumasok sa kwarto ko.

Okay na ako sa buhay ko. At alam kong okay na din si kuya Uriel. Hindi na dapat ako nagkaka ganito. Pero bakit ganon? Pakiramdam ko may kulang? Pakiramdam ko balewala ang ginawa kong paglayo at paglimot? Dahil sa huli,sya padin ang hinahanap ko,sya pa din ang mahal ko. Sya lang,wala ng iba.

Umiyak ako,umiyak ako sa katangahan at kagaguhan ko. Sinubsob ko ang mukha ko sa unan saka ako sumigaw. Baka sa tulong ng pagsigaw ko,maibsan ang nararamdaman ko.

Napabalikwas ako ng bangon ng bumukas ang pinto. Dali dali kong pinunasan ang mga luha ko at hinarap ang pumasok sa kwarto ko.

“K-kuya Gradd.” ani ko at napahikbi. Shet! Hindi ko na macontrol ang emosyon ko.

“Alam ko ang dahilan kung bakit ka nagkaka ganyan. Si Uriel diba? Tama nga siguro na dapat hindi kami maglihim sayo. Dapat habang maaga pa lang ay alam mo na.” ani kuya Gradd,umupo sa kama at tumabi sa akin.

“Miss ko na sya kuya. At hanggang ngayon,mahal na mahal ko pa din sya.” ang pag amin ko. Niyakap ako ni kuya at hinalikan sa noo.

“Alam ko. At hindi ko kayang makita kang ganyan. Ganyan talaga pag first love. Alam mo ba kung bakit wala si Uriel?”

“Dahil may asawa na sya. Kinasal sila ni Aica,kaya nga ako umalis.” ang sagot ko naman. Medyo kumalma na ako dahil sa paghaplos ni kuya sa likod ko.

“Wala ka nga talagang alam. Nasa Sagada si Uriel,puntahan mo,ihahatid kita sa terminal kung gusto mo.” naka ngiting sabi ni kuya. Nanlaki ang mga mata ko at nagtayuan ang mga balahibo ko.

Muling nanariwa sa akin ang mga alaala nung nasa Sagada pa kami. Anong ginagawa nya dun?

“Pupuntahan ko sya kuya.” ang sabi ko.

Pinatulog na ako ni kuya Gradd dahil maaga daw nya akong ihahatid sa terminal ng bus papuntang baguio.

Maaga akong nagising. Agad akong naghanda. At bago mag alas singko ng umaga ay lulan na ako ng bus paakyat sa baguio.

Itinulog ko muna ang mahabang byahe kahit na hindi ako mapakali. Iniisip ko kasi kung anong mangyayari sa muling pagkikita namin ni kuya Uriel. Mapapatawad pa kaya nya ako? Mahal pa kaya nya ako? Anong nangyari at bakit nasa Sagada sya? Nasan si Aica? Yan ang mga katunangang kailangan ko ng kasagutan.

Alas siete ng umaga ay naka akyat na ako sa Sagada. Ganun pa din ang paligid. Nilakad ko na lang gaya ng dati,nadaanan ko pa nga yung maliit na baryo ng mga katutubo. Lahat sila nakangiti sa akin,kaya kumaway ako saka nagpatuloy sa paglalakad.

Ng marating ko ang kubo ay dumagundong na ang dibdib ko. Sobrang kinakabahan na ako. Bawat hakbang ko palapit sa kubo ay parang hinihipan ang ulo ko at parang lumalaki.

Bukas ang pinto kaya pumasok na ako. Nilibot ko ang paningin sa loob,ganon pa din,walang nagbago.

Nasan si kuya Uriel?

“May tao ba dyan? Apo ikaw na ba yan?” nanginig ako ng marinig ko ang boses nya,naging doble ang bilis ng tibok ng puso ko.

Lumabas sa isang kwarto,tumingin sa akin. Halos maputol na ang litid ko sa pagpigil ng hininga ko. Gusto ko na syang yakapin,halikan.

“Akala ko may tao. Anong oras kaya pupunta si Apo? Kailangan ko ng magsaing.” anito na nakatingin pa din sa akin.

Ano daw? Bakit ganon?

Naglakad si kuya Uriel,at doon ko lang napansin ang tungkod na gamit nya. Nanlambot ako at bumuhos ang mga masagana kong luha ng mapagtanto ko kung bakit.

Hindi na sya nakakakita.

Mission no.26

WARNING- SPG

NOTE: alam kong inaabangan nyo ito,kaya matatapos na ang kwentong ito. Ito ang nangyari kay Uriel. Enjoy reading and dont forget to do your thing =)

---

URIEL’s Point of view

“Its your wedding day,hindi ito libing kaya ngumiti ka Mr.Delgado.” ani ng nag arrange sa kasal.

Nilingon ko sina Gradd at Leer na kasama namin dito sa kwarto. Kung pwede lang sagutin ang isang ito na ito naman talaga ang araw ng libing ko ay ginawa ko na. Mula ng iwan ako ni Winji ay namatay na ako. Ganon na pala katindi ang pagmamahal ko sa kanya,na pati ata paghinga ko ay naka depende sa kanya. Sobra sobra pa nga ata,parang parte na si Winji ng katawan ko.

“Oh ayan,ayos na daw ang lahat sa simbahan,mauna na ako,sumunod na lang kayo.” sabi pa nung wedding arranger at lumabas sa kwarto ko.

“Its okay dude. Mabaet ang Diyos,alam kong hindi ka makukulong kay Aica.” ani Gradd at umakbay. Tiningnan ko sya at si Leer,pakiramdam ko talaga ay may tinatago sila sa akin. Pero kung ano man yon,wala na akong magagawa pa.

“Kuya pasensya na.” ani Leer. Nginitian ko lang silang dalawa at lumabas na ng kwarto. Tuxedong itim ang suot ko at yung dalawa naman ay puti ang suit.

Pagsakay namin sa kotse ay panay na ang ring ng phone ko. Tumatawag ang daddy ni Aica. Akala siguro nila hindi ako sisipot sa kasal. Kung pwede lang talaga,ginawa ko na.

Habang nasa byahe ay si Winji pa din ang nasa isip ko. Sana kung mas inayos ko ng mas maaga ang lahat,hindi aabot sa ganitong punto. Masyado akong naging duwag at kampante sa pagmamahal ni Winji,nakalimutan kong bata pa sya at madali talagang maapektuhan at matalo ng matinding emosyon. Umaasa ako,na sana,sumulpot sya sa kasal,umaasa ako na dadating sya.

Pumwesto na ako sa bwesto ng groom,at nagsimula ng tumugtog ang wedding song,naglakad na din ang mga abay at si Aica. Oo,maganda sya,pero hindi ko sya mahal,mayroon sa loob nya at ng ama nya na bahong pilit tinatakpan para hindi umalingasaw. Sigurado akong nagdidiwang na sila dahil hawak na nila ako sa leeg.

“Winji. Sana ikaw ang pinapakasalan ko ngayon.” bulong ko sa aking sarili. Para na akong robot na walang sariling pag iisip na binubuhay na lamang ng battery,walang emosyon. Nawala ang mga iyon ng mawala si Winji,dinala na nya lahat sa pag alis nya.

Napakislot ako ng nasa harapan ko na ang mag ama. Nasusuka ako sa kanila. Kaya nung tumungo na kami sa altar ay pinalangin kong sana ay matapos na agad ang lahat ng ito.

Nasa kalagitnaan na ang kasal ng may sumigaw mula sa pinto ng simbahan. Lahat kami ay nilingon ito. Yung mga nagpanggap na tito at tita ni Winji. Agad nagtagis ang aking mga bagang.

Anong ginagawa ng mga hayup na ito dito? Nilingon ko si Aica at parang bigla syang pumutla.

“Paumanhin ginang at ginoo,ngunit nasa kalagitnaan na ang kasal. Igalang nyo sana.” sabi ng pari. Nagkaroon na ng bulung bulungan. Kita ko pa ang pagtayo nina Leer at Gradd.

“Pasensya na po Father! Pero hindi dapat matuloy ang kasal ng demonyang iyan! Inutusan nya kaming magpanggap na tito at tita ng isang teenager,ng hindi namin nabantayan itong mabuti ay binalak nya kaming ipapatay!” sabi nung babae.

“Anong kagaguhan ito?” ani ng Dad ni Aica at tumayo na din. Sa isang iglap ay nagsulputan ang mga tauhan nitong mga may hawak na baril.

“I dont know what youre talking about! Hindi ko kayo kilala! Huwag nyong sirain ang kasal ko!” sigaw ni Aica.

“Sinungaling! Kung hindi pa kami nakaligtas sa pagpapa patay mo sa amin,madami pa kayong mabibiktima!” sigaw nung lalaki at tinutukan ng baril si Aica. Humarang ako dahil naguguluhan ako. Nagsimula ng magtakbuhan palabas ng simbahan ang mga tao.

“Uriel! Huwag kang maniwala!” ani Aica at humawak sa akin mula sa aking likuran. Nilingon ko sya at ang pari.

“Father,magtago na po kayo.” ani ko.

“Uriel?”

“Gantihan lang yan!” sigaw ng lalaki at babarilin na sana si Aica pero nabaril agad sya ng tauhan ng dad ni Aica.

“Leer! Ilabas sina Manang!” sigaw ko.

“Uriel! Salo!” boses ni Gradd,nilingon ko sya at nasalo ko agad ang baril na ibinato nya.

“Itakas nyo ang anak ko at patayin ang lahat ng mga iyan!” dumagundong ang boses ng dad ni Aica. Kasunod nun ay nakita ko na silang palabas ng simbahan habang nakikipag palitan kami ni Gradd ng putok sa mga tauhan nito.

Agad akong sumunod palabas,pero nakasakay na ang mga ito sa kotse.

Hindi sila pwedeng maka alis. Kailangan magkalinawan kami. Pagbabayaran nila ang pagsira nila sa buhay namin ni Winji. Nang dahil sa kanila,nawala ang pinakamamahal ko.

Mabilis akong sumakay sa aking kotse at sinundan sila. Hindi nila ako matatakasan. Hindi ako papayag na matapos na lang ito sa ganito.

Mabilis kong naabutan ang mga ito. Pero may sumusunod na sa akin at nagpapa putok mula sa likuran.

Biglang nawala ang sinusundan ko at may bumunggo sa akin. May tatamaan akong mga tao kaya kinabig ko pakanan ang manibela. Ngunit huli na ang lahat. Pabanggan na ako sa isang pader. Ang una kong narinig ay pagkabasag ng salamin. Mahapdi kaya napapikit ako.

Agad akong napabalikwas ng bangon. Tatlong taon na akong paulit ulit dinadalaw sa panaginip ng pangyayaring iyon. Tatlong taon na akong namumuhay sa kadiliman. Tatlong taon na akong mag isa,naghihintay.

Ngunit ayos lang naman,kung hindi ko na muling masisilayan ang maganda at maamong mukha ni Winji ay ayos lang kung hindi na ako makakitang muli. Ngayon nga ay nandito ako sa Sagada,nagpahatid ako kay Leer,dito ako maghihintay,dito ko natuklasang may pagmamahal ako kay Winji. At dito ko babalik balikan ang masasaya naming alaala.

Napapitlag ako ng may madinig akong kaluskos sa labas ng kubo. Kinuha ko ang tungkod sa tabi ko at tumayo na. “Baka si apo na yon at tapos na syang mamili sa baguio.”

Naglakad na ako palabas ng kwarto habang kinakapa ng tungkod ang madadaanan. Nasanay na din ako. Gusto kong manatiling ganito na lamang at kung babalik si Winji ay gusto kong hindi nya malalaman ang sitwasyon ko.

“Apo? Ikaw na ba iyan?” ani ko ng maramdamang nakalabas na ako ng kwarto. Walang sumagot pero malakas ang pakiramdam kong may tao sa may pintuan. Nakiramdam pa ako. Nang medyo humangin ay nanigas ako sa aking naamoy.

Pamilyar sa akin ang amoy na iyon. Iyon ang amoy na hinding hindi ko pagsasawaan. Amoy na gustong gusto kong samyuhin.

Naglakad ako palapit. Nakarinig ako ng hikbi na pilit ikinukubli. Hinding hindi ako magkakamali. Sya yon,sya lang ang nakakapag patibok sa puso ko ng ganito. Sya lang.

“W-winji? Bhie?” ang pagtawag ko. Kasunod nun ay ang mahigpit na yakap na matagal ko ng inaasam. Ang init ng yakap nya,ng kanyang katawan.

Oh god! I really missed him! Maraming salamat Diyos ko at ibinalik nyo sya sa akin. Salamat at hindi nyo kami pinabayaang magkahiwalay ng matagal.

Gumanti ako ng yakap. Mahigpit at punung puno ng pagmamahal. Hinanap ng labi ko ang labi nya. Naglapat ang mga ito. Pakiramdam ko,sapat na ang yakap at halik na ito para pawiin ang lahat ng paghihirap at sakit na naranasan ko. Hindi na namin kailangang mag usap. Sapat na ang paglapat ng aming labi at ang mga nagkaka intindihan naming puso at damdamin. Sapat na ang lahat ng ito para mabura ang lahat ng masamang nangyari sa nakaraan.

“Dhie! Sorry po! Ako ang dahilan ng lahat ng ito,sobrang nagsisisi ako sa katangahang ginawa ko,kung hindi ako nagpatalo sa aking emos–”

Pinigil ko ang pagsasalita nya sa pamamagitan ng isa pang halik. Ayoko ng sisihan. Ayokong isipin nya na sya ang may kasalanan,dahil ang totoo naman ay ako ang may kasalanan.

“Hindi mo kailangan mag sorry,ako ang may kasalanan. Ang importante,magkasama na tayo. Nasa akin ka na ulit. Hinding hindi ko na hahayaang lumayo ka pa sa akin.” sabi ko habang mahigpit pa din syang yakap. Nasa dibdib ko ang kanyang ulo. Gusto kong madinig nya ang tibok ng puso ko. Tibok na para sa kanya,tibok na sya lang ang may gawa.

“Pero ang mga mata mo. Ako ang may kasalanan.” pagpupumilit pa din nya.

“Huwag ka na ngang makulit bhie. Ayos lang ako. Ngayong nandito ka na,lumiwanag na ulit ang lahat.” sabi ko. “Tara dun sa kwarto at pag usapan natin ang mga bagay bagay habang hinihintay si apo.” sabi ko. Sya na ang humalik sa labi ko bago nya pinag hagpong ang aming mga kamay.

Pumasok kami sa kwarto,para magsimulang ulit,at para punan ang mga panahong hindi namin nakapiling ang bawat isa. Mga panahong hindi namin naipadama ang aming pagmamahal.

Pagpasok pa lang sa kwarto ay kinapa ko na agad ang mukha nya at hinalikan sya ng maalab at buong pagmamahal.

“Sigurado ka ba dito dhie?” aniya sa pagitan ng halikan namin.

“Sayo lang ako naging sigurado Bhie.” at muli ko syang hinalikan. Iginapang ko na ang aking mga kamay sa napaka bango at napaka kinis nyang katawan.

“Kaya mo ba? Pero hindi ka nakakakit–”

Hinalikan ko ulit sya at buong lakas na binuhat. Sinigurado kong tatama ang akin sa butas nya. Gusto kong malaman nya kung gaano ako kasabik sa kanya. Kung gaano ako kasabik na muling ma angkin sya.

“Huwag mo akong maliitin bhie. Ipapadama ko sayo ngayon kung gaano mo ako pinasabik.” ani ko habang buhat sya ay naibaba ko ang mga pang ibaba nyang saplot saka ko ibinaba ang boxer brief ko. “Kahit wala akong nakikita,kabisado ko ang katawan mo.”

At mabilis kong itinutok ang sabik kong alaga sa kanya,dahan dahan ko itong naipasok habang buhat ko pa din sya at nakapulupot ang mga paa nya sa bewang ko at mga kamay nya sa batok ko. Tuluyan ko na syang pinasok.

“Shit! Ikaw ang kauna unahang bulag na ganito. Ugh!”

Mission no.27

WINJI’s Point of view

Hindi ko alam na ganon pala ang mga pinagdaanan ni kuya Uriel. Kung hindi sana ako naging makasarili,hindi sya mabubulag,kung hindi sana naging makitid ang pag iisip ko,hindi sya magdudusa. Ngayon nga ay napilit ko na syang bumalik sa Maynila para magpa konsulta tungkol sa mga mata nya kung pwede pa ba syang ma operahan.

“Mabuti at napilit mo yan. Ayaw talaga nyan magpa opera eh.” ani Manang isang hapong nasa lanai kami,natutulog si kuya Uriel,si Manang,ate Jewel ang kasama ko. Si Leer? Ambot sa kambing na may bangs,alam nyo naman.

“Ang hirap nga po eh,kelangan pa ng suhol.” pabiro kong sabi at tumawa ang dalawang babae.

“Naku ganda,pinakonsulta na sya dati nina Leer at kuya Gradd mo,ang sabi daw ng duktor ay dapat sa ibang bansa gawin ang operation dahil mas madaming magagaling dun at advance ang mga kagamitan.” ang sabi naman ni ate Jewel.

“Kung kailangan ko syang kaladkarin papuntang ibang bansa ay gagawin ko. Pero ang problema ay ang donor. Kung wala,edi pwede–”

“Nako huwag! Magagalit si Sir,masyado na syang madaming hirap na pinagdaanan,at kung itutuloy mo ang balak mo,panigurado magagalit yon.” ani Manang. Pero desidido ako,kung walang donor ay tiyak na yon ang gagawin ko.

“Ganon ba? Hmm.. Si Aica at ang Dad nya ano po nangyare?”

Nagtinginan muna ang dalawa bago sumagot. Madami pala talagang nangyaring masaklap dito,samantalang ako nagpapakatanga sa pag e-emote sa Cebu.

“Walang nakaka alam kung nasan ang mag ama. Pero ang mga tauhan nila ay napatumba nina Gradd at Leer,yung iba nahuli na ng pulis. Kaya hanggang ngayon hindi pa din tiyak ang kaligtasan ni sir Uriel.” ani Manang. Bigla akong kinabahan,hindi pa pala tapos ang problema.

“Balita nga na tuso daw ang mag amang yon. Lalo na yang si Aica,patay na patay kay sir,nako ramdam namin na naghihintay lang ng pagkakataon ang mga iyon. Pero huwag tayong masyadong mabahala, si Mister M. at ibang agents na daw ang bahala.” dagdag ni ate Jewel,this time nagtayuan na ang mga balahibo ko.

“P-pwede naman sigurong pumunta na kami sa ibang bansa para mapa opera sya diba?” ang tanging nasabi ko na lang. Natutuliro ang utak ko.

“Oo naman. Ikaw ang bahala,ikaw ang asawa eh.” nakangiting sabi ni Manang.

Agad na nag init ang aking mga pisngi. Pakiramdam ko kasing pula na ng damit at pants ko ang mukha ko. Iba pala yung pakiramdam na asawa ang itatawag sayo? Pano pa kaya kung si kuya Uriel mismo ang magsabi? Hihi my goodness! Baka bigla akong magkaroon ng epilepcy.

Kaya ng matapos kaming mag usap ay umakyat na ako sa kwarto. Natutulog pa din si kuya Uriel,hindi nya deserve ang ganito,hindi nya deserve ang puro dilim ang nakikita. I will do anything para maging okay ulit sya. Masyado na syang nahihirapan. At lahat ng iyon ay dahil sa akin.

Marahan akong tumabi sa kanya at niyakap sya. Mabilis din syang gumanti ng yakap. I felt secured,in his arms I felt security. I felt love. Over flowing love.

Isiniksik ko pa lalo ang sarili ko sa kanya. Gusto ko yung nararamdaman kong init na nagmumula sa katawan nya. Hanggang sa hindi ko na kinaya ang pamimigat ng aking mga talukap. Tuluyan na akong nakatulog.

Nagising ako sa pakiramdam na parang may humahaplos sa mukha ko. Pagdilat ko ng mga mata ko ay siya agad ang nakita ko. Parang hindi sya bulag,nakatitig sya sa akin,kaya naman agad ko syang hinalikan. Halik na napunta sa isang matindi at mainit na pagtatalik.

Pareho kaming pagod ni kuya Uriel. Naka unan ako sa matigas nyang dibdib habang nilalaro ko ang isa nyang nipple.

“Pumunta na tayo sa ibang bansa. Kailangan mo ng makapag pa opera dhie.” ang sabi ko.

“Gusto mo na ba? Sige,magpapa opera na ako,para sayo.” aniya habang sinusuklay ng mga daliri nya ang medyo may kahabaan ko ng buhok.

“Kailan tayo aalis? Para makapag pa-book na ako.” naramdaman ko ang malalim nyang paghinga bago nya ako sagutin.

“Ako lang ang pupunta sa ibang bansa. Ayokong makita mo ako dun na nagpapagaling. Ayokong makita mo ako na nasa ospital. Gusto kong ang mga masasayang sandali lang natin ang maitatak sa puso at isipan mo. Gusto kong babalik ako dito na sabik na sabik na makita ka.” mahaba nyang sabi,dahilan para mapabalikwas ako. Tinitigan ko sya. Syempre,seryoso sya. Nakaramdam tuloy ako ng inis.

“Ganun? Okay.” ang sabi ko na lang at nanahimik. Humiga ako at tinalikuran sya. Napatingin ako sa bintana,gabi na pala,kaya pala kumukulo na ang tyan ko. Pero nawalan na ako ng gana,papalamigin ko muna ang ulo ko.

“Bhie. Sana maintindihan mo ako.” pag amo sa akin ni Kuya Uriel,pero alam kong nanatili lang sya sa kung ano ang pwesto nya kanina. Nag isip ako,dapat ko nga syang intindihin,dahil sa ganitong pag iinarte ko noon,nasira ang mga buhay namin. Matured na ako,at dapat maging matured na din ang pag iisip ko.

Tumagilid ako paharap sa kanya at niyakap sya. Sobrang mahal ko sya at hindi ko kakayaning may mangyari pang masama sa kanya. “Naiintindihan kita dhie. Pumapayag na ako,basta si kuya Gradd at Leer ang isama mo para mas kampante ako.”

“Salamat sa pag intindi bhie. Maraming maraming salamat.” sagot nya. Ako na ang unang humalik sa kanya,ewan ko ba,kina adikan ko na talaga ang labi nya kahit noon pa.

---

Dalawang araw na ang nakakalipas mula ng pumunta si kuya Uriel,kasama sina kuya Gradd at Leer sa Canada. Doon sya magpapa-opera,mas madaming espesyalista doon. Kaya nga umaasa ako na sa pagbalik nila dito ay nakakakita na si kuya Uriel.

“Atleast,everything will be alright.” ani Keejay. Pinapunta ko kasi sya dito kina kuya Uriel.

“Sana nga. Pero may isa pa kase eh. Si Aica at ang tatay nya.” sabi ko naman. Hanggang ngayon kasi iniisip ko pa din yon. Tama nga sila,hindi matatahimik ang mga buhay namin kung nandyan pa sila. Kaya kailangan masolusyunan namin ang problemang ito.

“Sus! May karma ang mga yon. Mabaet ang diyos,grabe ginawa ng mag amang yon.”

“Haay! Ayoko munang mag isip. Basta palagi na lang ako magdadasal para sa ikaka ayos ng lahat.” sabi ko naman. “Nagugutom ka ba? Tara sa kusina.” dagdag ko pa. Medyo kanina pa kasi kami nag uusap.

“Medyo lang. Ano bang niluluto?” ani Keejay.

“Kaya nga tara sa kusina.” tumayo na ako at sumunod na din sya. Mas gwapo na ngayon si Keejay,college graduate na din sya at nagtatrabaho na sya sa kumpanya ng pamilya nila. Masaya ako na kahit hindi ko nasuklian ang pagmamahal nya nanatili pa din sya sa tabi ko. Naisip ko tuloy kung may bago na ba syang minamahal o girlfriend man lang?

Saktong pagpasok namin sa kusina ay nagluluto sina Manang at ate Jewel. Babatiin na namin sila ng tumunog ang phone ko. Hindi ko muna ito pinansin at nakipag usap na kami ni Keejay kina Manang at ate Jewel. Pero panay padin ang tunog nito kaya nairita na ako at tiningnan ito.

“Unregistered number.” ani ko. Tiningnan lang naman nila ako at muli nilang tinuloy ang pagkain at kwentuhan habang ini-scroll ko isa isa ang mga text messages. Nanlaki bigla ang mga mata ko ng mabasa ang isang text galing dun sa unregistered number.

From: 0905xxxxxxx

Do you think Im done? Sinira mo ang buhay at pangarap ko. Its payback time.

Para akong biglang nanlambot. Paano nakuha ang number ko? Sigurado ako si Aica ito. Hindi ba talaga sya titigil?

Muli kong tiningnan sina Manang na nagkekwentuhan pa din at tumatawa sa mga kwento ni Keejay. Hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin sa kanila o huwag na lang. Pero sa huli ay napagdesisyunan kong huwag na lang. Dapat siguro magharap na kami ni Aica,patawarin ako ng Diyos kung papatol ako sa babae,pero sobra na kasi eh. Ang laki na ng damage.

Pagdating ng alas sinco ay nagpaalam na si Keejay,hinatid ko lang sya sa labas dahil dun nakapark ang kotse nya. Pumasok na ako sa loob at tumulong kina Manang at nakipag kwentuhan,kahit na deep inside ay naba-bothered pa din ako dun sa text.

Tumunog ulit ang phone ko at tiningnan ko kung sino,si Kloyy pala ang nagtext.

From: Kloyy beks

Luluwas na ulit ako ng manila,pumayag sina Mama at Papa. Magkita tau when I get there. Ayoko na dto.

Huh? Bakit ayaw na nya dun? Nireplyan ko lang sya at nahiga na ulit ako. Iniisip ko kung rereplyan ko ba yung text kanina,since gusto ko ng matapos ang lahat ng ito. Maghaharap na kami.

Naisip ko din bigla si kuya Uriel. Ilang araw kaya sila dun? Sana maging successfull ang operation,at pag uwi nya dito,dapat maayos na ang lahat. Totoo ngang nakakapagod ang tumalikod palagi at palaging pagtakbo. Dapat talaga hinaharap ang problema. Kung sana ganito ako mag isip noon,hindi kami hahantong sa ganito.

Agad kong hinanap ang text messages kanina at agad ko din itong nireplyan.

Wala pang isang minuto ay nakapag reply na agad ito.

From: 0905xxxxxxx

Good! Ive been waiting for this. Tapusin na nga natin ito. At sisiguraduhin kong ikaw ang matatalo,ambisyosang bakla!

Napabuntong hininga na lang ako. Ito na to,ngayon ko dapat patunayan at ilaban ang pagmamahal ko kay kuya Uriel,madami na syang nagawa para sa akin,kaya dapat ako din,I have to prove my worth as his boyfriend.

“Tama ka Aica,tatapusin na natin ito.”

Mission no.28

WINJI’s Point of view

Ika-apat na araw na wala pa din si kuya Uriel,patuloy pa din ang pagdadasal namin na maging successful ang operation. Ito din ang araw na maghaharap kami ni Aica,kinakabahan man ako,pero ito na kasi to,wala ng atrasan,para matapos na. Wala akong kahit sinong sinabihan kung saan ako pupunta. Magkikita kami ni Aica sa isang abandonadong building na hindi natapos ang pag papagawa.

Tiningnan ko ang phone ko,puro text galing kina Keejay at Kloy,mabuti ng walang nakaka alam kahit sino. At kung mapapahamak ako,mas okay,atleast lumaban ako at ipinaglaban ko si kuya Uriel,sukli ko sa mga hirap na dinanas nya dahil sa akin.

Nang marating ko yung lugar ay huminga muna ako ng malalim bago pumasok sa building. Umakyat na ako,kahit araw ay madilim dito sa loob. Nasa 3rd floor na ata ako ng biglang may dalawang mga kamay ang humawak sa akin. Ni hindi ko nagawang lingunin kung sino dahil mas dumilim ang paligid. Sa bawat pagpiglas ko ay suntok sa sikmura ang kapalit,kaya mas minabuti kong huwag na lang gumalaw,nahihirapan din kasi akong huminga dahil may kung anong sinalpak sila sa bibig ko. Nagpadala na lang ako sa pagkaladkad nila,puro mga yabag ng paa lang ang naririnig ko at wala akong idea kung saang parte ng building nila ako dadalhin.

Tuso nga talaga si Aica,hindi ko ito napaghandaan. Hindi ko man lang naisip na ganito agad.

Ang sumunod na nangyari ay ang pag gapos sa mga kamay at paa ko saka ako biglang umangat sa ere. Nakatiwarik ako! Shit! This is not happening! Ganitong ganito ang nangyari nung nakidnap ako. Binalot agad ako ng matinding takot,bumangon ang trauma na matagal ko ng ibinaon sa limot. Wala na akong ibang maisip kundi ang kamatayan ko.

“Tanggalan na ng piring yan.” boses ni Aica! Naramdaman kong bumulusok ako pababa at may nagtanggal ng piring ko,pero pagkatanggal pa lang ay umangat na naman ako sa ere,nahilo ako,lahat ata ng dugo ko ay nasa ulo ko na. “Hahahaha! Yan ang napapala ng mga baklang ambisyosa!” umalingawngaw ang halakhak na iyon sa buong paligid.

Gusto ko syang murahin pero hindi nila tinanggal ang nakalagay sa bibig ko. Nanggigil ako. Napaka demonya pala talaga nya. Kung bibigyan ng patas na laban,wawasakin ko pagmumukha nya,pero sa sitwasyon ko ngayon ay lugi ako.

“Dejavu ba Winji? Small world diba? Naaalala mo ba yung nakidnap ka? Ang pagkamatay ng pamilya mo? Ang tito ko ang may gawa nun. Ang ironic diba? Kailan ko lang din yan nalaman.” nakangisi nyang sabi habang lumalapit sa akin,magka level na ang mga mukha namin ngayon.

Nanlaki ang mga mata ko sa narinig. Lalo akong napuno ng galit,gusto kong kumawala,ngunit mahigpit ang pagkakatali sa akin.

“Edi na shock ka? Pero hindi naman yon ang ikinagagalit ko sayo. Ang ikinagagalit ko ay ang pagdating mo sa buhay namin ni Uriel,sinira mo ang lahat! Nasira ang buhay ko! Pina ampon na kita eh! Kaso talagang swerte ka ata! Pero ikakasal na sana kami ni Uriel eh,nasira na naman! Sinira nyo ang buhay ko!” sigaw nya sabay tutok sa akin ng baril. Pigil hininga ako. Ni hindi ko maipagtanggol ang sarili ko,ni hindi ako makasagot,at higit sa lahat,namimigat na ang ulo ko.

“Aica! Huwag kang masyadong magmadali. Tandaan mo,dalawa silang dapat maparusahan.” sabi ng isang lalaki na may edad na,na lumabas bigla galing sa kung saan.

“Pero wala si Uriel,Dad! At ayaw ko syang mapahamak! Sundin natin ang plano.” ang pagprotesta ni Aica. Demonyo pala ang mag amang ito. Isama na ang mga tauhan nilang parang mga aso na nagkalat sa paligid.

“Sinusunod natin ang plano ija. Igaganti natin ang uncle mo,at paparusahan natin ng kaunti si Uriel para matuto,kaya nga dapat buhay ang baklang yan pagdating ni Uriel.” nakangising sabi nito. Nagtayuan ang mga balahibo ko.

“Ilagay nyo na yung kumukulong tubig sa harapan nya at itapat na sya dun.” utos ni Aica sa mga tauhan. Natakot na ako,baka ilublob ako sa mainit na tubig. Bakit ba kasi hindi nila ako pagsalitain? Tanggalin man lang sana nila yung nilagay nila sa dibdib ko.

“Huwag kang mag alala,papainitan at papa usukan ka lang namin. Hindi naman kami ganon kasama tulad ng iniisip mo.” nakangising sabi ni Aica. Nakakagigil,sarap bigwasan ng ngalangala ng demonyitang ito.

Itinapat nila sa akin ang isang malaking kaldero,pagtanggal sa takip ay kumukulo pa ang tubig. Ibinaba pa nila ako,hanggang sa umabot na sa bunganga ng kaldero ang ulo ko. Napapikit ako sa sobrang init,nakaka suffocate din yung singaw nito. Hanggang sa nagdilim na ang paningin ko,ay puro tawanan pa din ang naririnig ko.

Nagising ako sa pakiramdam na may naglalabas pasok sa butas ko,pero namimigat ang mga mata ko at hindi ko maidilat. Unang ginalaw ang mga kamay ko pero nakatali pa din,at napagtanto kong nakabukaka ako at talagang may gumagalaw sa akin. Halinghing at ungol lang ang narinig ko,dahan dahan lang din ang paglabas pasok sa butas ko kaya medyo nakikiliti ako.

Bakit ba kasi hindi ko maidilat ang mga mata ko? Bakit parang nahihilo ako? Bakit parang na e-enjoy ko ang ginagawa sa akin? Para akong lasing na hindi ko maintindihan. At ng sa wakas ay maidilat ko ang mga mata ko,ay hiniling ko na lang na sana ay hindi na ako dumilat.

Si Keejay ang bumababoy sa akin. Hindi ako nakapag salita,tumulo na lamang ang mga luha ko.

Kasama ba sya? Kasabwat ba sya?

“Im so sorry Winji,mahal na mahal kita,hindi ko ito gustong gawin,sana maintindihan at mapatawad mo ako,kung hindi ko ito gagawin,papatayin ka nila pati si Kloyy.” buong pagmamaka awa ni Keejay,tumigil na sya sa pag galaw sa ibabaw ko. Naguguluhan ako,bakit nadamay sya at si Kloyy? Nasa cebu pa si Kloyy ah?

“Bakit ka tumigil? Ituloy mo! Hanggang pareho kayong manlambot!” sabi ng boses na hindi ko makakalimutan. Ang dad ni Aica. “Pare-pareho kayong mamamatay pag hindi kayo sumunod. Ewan ko lang kung hindi sumugod dito si Delgado!”

At dun ko lang narealize ang nangyayari. May mga nakatutok sa aming baril,may nag vi-video pa. At nasa isang silid kami. Naka upo sa isang sofa ang dad ni Aica,at si Kloyy ay nakatali at may mga nakatutok ding baril.

“Mga hayup kayo!” hindi ko mapigilang sigaw at may nagdiin ng baril sa sintido ko.

“Lalaki! Galaw! Gusto ko yung wild,kung hindi,sabay sabay ang libing nyo.” at may nagdiin din ng mga baril sa mga sintido nina Keejay at Kloyy. Napapikit ako. Bakit ko ba ito dinadanas? Bakit pati ang mga kaibigan ko ay nadamay? Kasalanan ko ang lahat ng ito.

Bumilis na ang pag galaw ni Keejay,hindi ko na din maintindihan ang nararamdaman ko. Ngayon lang may ibang lalaking pumasok sa akin. Habang mabilis na bumabayo sa ibabaw ko si Keejay ay yumuko sya,pinigilan kong huwag mapaungol dahil natatamaan nya ang prostate ko. “Sorry talaga. Sana mapatawad mo ako. Ipapaliwanag ko sayo ang lahat pag nakatakas tayo. Mabubuhay tayo Winji,pero ngayon wala pa tayong magagawa.” bulong ni Keejay. Hindi ako sumagot at nanatiling tahimik. Nag iisip kung paano ko maililigtas sina Keejay at Kloyy,dahil kung may,mamamatay dito,ay dapat ako iyon,dahil ako naman ang dahilan ng lahat ng ito,ako ang puno’t dulo.

Naramdaman ko na ang panginginig ni Keejay,maging ako ay narating na ang rurok,naramdaman ko na lang ang pagsirit ng mainit nyang likido sa aking loob.

“Patawarin mo ako Winji.” muling bulong ni Keejay at may humila sa kanya. Nakapikit pa din ako at blangko na ang aking pag iisip.

“Magaling! That’s a great show. Im sure,magngingitngit sa galit si Delgado.” at humalakhak ito.

“Boss,anong gagawin namin sa lalaking ito at dito sa isang bakla?”

“Ikulong nyo,talian at siguraduhing hindi makakatakas. At ngayon,ako naman ang mag e-enjoy.”

Sa narinig ko ay napadilat ako.

“Huwag! Parang awa nyo na!” sigaw ni Keejay habang kinakaladkad sila palabas sa kwarto.

“Winji! Magpakatatag ka ah?” dagdag ni Kloyy at tuluyan na silang nailabas sa kwarto.

Nanlalagkit na ako sa pawis. Nandidiri na ako. Galit na galit na ako pero wala pa din akong magawa. Napaka walang kwenta ko.

“Ano kaya ang nakita ng gunggung na Delgado na yon sayo at ipinagpalit nya ang anak ko sa baklang tulad mo. Masarap ka ba? Magaling ka ba? Huwag kang mag aalala,hindi ito malalaman ni Aica kahit ni Delgado.” nakangising sabi nito at saka isa-isang hinubad ang saplot nito.

“M-maawa na po kayo. Huwag po! Patayin nyo na lang ako.” ang umiiyak kong sabi. Hinubad na nito ang huli nitong saplot at pumatong sa akin.

“Walang lugar sa akin ang awa,bakla! Lahat ng nananakit sa anak ko ay dapat ding masaktan! Pero sa ngayon,masarap muna dadanasin mo.” anito at iniangat ang dalawa kong hita. Halos hindi na ako makahinga,naghahalo na ang pawis,luha at sipon ko.

“G-gawin nyo na po ang lahat. Pakawalan nyo lang sina Keejay at Kloyy,kahit patayin nyo pa ako.” ang despirado kong sabi,kahit mamatay na ako,makaligtas lang sina Keejay at Kloyy.

“Gusto ko yan,hmmn. Pero kasi nakagawa na ng video eh. Itutuloy ko na lang ito. Uhm.” at naramdaman ko ang biglaang pagbaon ng malaki at mataba’t mahaba nitong pagkalalaki.

“Ugh.. Maawa po kayo.” ang patuloy ko pa ding paghalgulhol.

“Sabi ko diba,walang lugar ang awa sa akin? Uhmm.. Masarap ka nga,mainit,madulas. Parang ari ng babae.” anito habang dahan dahang gumagalaw sa ibabaw ko.

“Dhie,patawarin mo ako.”

Mission no.29

WINJI’s Point of view

Nagising ako sa biglang pagsaboy sa akin ng malamig na tubig. Sa biglaan kong pagdilat ay nahilo ako,at dun ko napagtantong naka bitin pa din ako patiwarik. Malulutong na tawanan ang narinig ko kaya nilibot ko ang aking paningin.

Kung nandito pa ako,ano yung kanina? Panaginip lang ba yon?

“Videohan na yan habang binubugbog.” sabi ng dad ni Aica.

Shit! Ano na ba talaga ang nangyayari? Ano ba ang totoo?

“Dalian nyo na! I cant wait na ipadala kay Uriel ang video para sumugod na sya dito.” ani pa ni Aica at humagikgik.

Punyeta talaga tong babaeng ito eh. Kung makawala lang talaga ako hindi ko sya bibigyan ng pagkakataon para makalaban.

Sa sobrang pag iisip ko ay hindi ko na namalayang nakalapit na sa akin ang mga tauhan nila. Hindi ko na maaninag ang mga mukha nila dahil sa hilo,blurred na ang paningin ko. Ilang oras na ba akong nakatiwarik dito? Hindi ko alam. Basta ang alam ko lang,gusto ko na itong matapos.

Sunod ko na lang na namalayan ay ang sunod sunod na hampas,sipa at sapak sa akin. Pumikit na lamang ako dahil ayoko ng makita ang mga mukha ng mag ama na tumatawa na parang mga demonyo.

---

URIEL’s Point of view

Lulan kami ng taxi ngayon,kasama ko si Gradd at Leer,one week na ang nakakalipas,at sa awa ng Diyos naging successful ang operation ko. May nakuha agad kaming donor,medyo nakakapanibago nga na maliwanag na ulit ang lahat,nakaka kita na ako ulit.

Wala kaming pinagsabihan na uuwi na kami. Gusto kong masorpresa silang lahat. Alam kong ito ang gusto nila,ang muli akong makakita.

Masaya kaming tatlo nina Gradd at Leer na nagkekwentuhan sa mga bagay bagay. Binibigyan din namin ng tips si Leer sa pagiging agent,since graduate na kami dun ni Gradd. Sa ngayon kasi,naghihintay pa si Leer ng big break o big mission,kung saan maipapakita nya ang galing nya,besides,20 years old na sya.

Pagdating namin sa bahay ay tahimik. Kaya naman una kong hinanap si Winji.

“Bhie! Winji!” ang sigaw ko at umakyat sa kwarto. Walang katao-tao.

Sina Manang,Jewel at Mang Tony kaya?

Agad akong bumaba ulit,kausap na nina Leer at Gradd ang tatlo.

“Bakit hindi nyo tinawag sa amin Manang?” ang naabutan kong parang inis na sabi ni Gradd na napapa sabunot pa sa sariling buhok.

“Pasensya na Sir Gradd. Pero yon po talaga eh,hinanap naman namin sya,pina blatter pa namin sa pulis.” sagot ni Manang kaya lumapit na ako.

“Bakit? Anong nangyayari?” ang agad kong tanong.

“Sir,nawawala po si Winji.” Si Mang Tony ang sumagot.

“Tatlong araw na po Sir.” dagdag ni Jewel. Bigla akong kinabahan. Akala ko masusorpresa ko sila,pero ako pala ang masusorpresa.

“May hint na ako kuya.” ani Leer.

“Mukhang pare parehas tayo ng iniisip. Tatawag ako ng back up. Hindi pwedeng may mangyari na naman sa kapatid ko.” tiim bagang na sabi ni Gradd. Maging ako ay galit na,hindi pwedeng maulit na naman ang nangyari noon.

“Si Aica at ang Dad nya. Talagang tyumempo sila,napakasam–” hindi ko na naituloy ang sasabihin ko dahil nag vibrate ang phone ko. Nang tingnan ko ito ay may pumapasok na Multimedia.

Napatingin ako sa kanila,sinenyasan ko sina Manang,Jewel at Mang Tony na iwan muna kami.

Nang pumasok na ng buo ang multimedia message at mag play ang video ay halos madurog ko ang phone ko.

Si Winji,nakabitin patiwarik at pinagtutulungang gulpihin.

“Fuck them! Sobra na!” ani Gradd at aktong lalabas na pero pinigil ni Leer.

“Kuya Gradd,kailangan natin ng matibay na plano.” dinig kong sabi ni Leer,pero nakatutok pa din ako sa video,parang tumigil ang tibok ng puso ko dahil sa nakikita ko. Humanda sila sa akin,hindi ko sila mapapatawad.

“Magbibihis lang ako. Pakicheck at trace ang message sender kung anong location.” sabi ko kay Leer. “Gradd,bro tumawag tayo ng back up,alam kong madami sila.” pagbaling ko naman kay Gradd. Tumango ang dalawa saka ako tumungo sa kwarto para magbihis,inihanda ko na din ang mga kakailanganin naming armas. Gusto nila ng gyera,ibibigay ko sa kanila.

Pagbaba ko ay kausap ng dalawa si Keejay at may kasamang isang bakla.

“Sino yon? At anong ginagawa ni Keejay dito?” ani ko sa sarili. At ng makita ako ni Keejay ay nagbigay ng respeto naman ito.

“Kuya Uriel,sya nga pala si Kloyy,kaibigan namin ni Winji mula high school.” si Leer ang nagsalita.

“Sayo sya tumira diba? Salamat sa pag aalaga kay Winji.” ang sabi ko at nakipag kamay dito. Magandang binabae,morena.

“Ako nga po,wala po yon,hindi na naman iba sa akin si Winji,Leer at Keejay.” anito na nakangiti. Keejay? Kasama nila si Keejay sa cebu? “Nasan ba sya?”

Tiningnan ko muna si Keejay,dapat ko bang pagselosan ang isang ito tulad noon? Tiningnan ko naman si Leer para sya ang sumagot.

“Wala sya Kloyy,nakidnap sya,alam kong alam mo ang kwento ng buhay ni Winji.” sabi ni Leer.

“Nakidnap? Shit!” ani Kloyy.

“Hindi na kami mag aaksaya pa ng panahon. Ililigtas pa namin sya.” biglang pagsingit ni Gradd na inihahanda na din ang mga armas nya.

“Pwede bang sumama? Dont worry,hindi ako magiging pabigat. It just that,hindi ko kayang tumayo at maghintay dito na walang ginagawa habang kayo ay ibinubuwis nyo ang inyong buhay. Mahalaga sa akin si Winji.” mahaba nitong sabi. Hindi na ako sumagot at tinanguan ko na lang silang lahat.

“Sasama po ako pwede?” ani Kloyy.

“Bahala kayo,basta ayoko ng may mapapahamak,tara na,tatlong araw na ang nasayang at ayaw ko ng madagdagan pa iyon. Ayokong maabutan si Winji na…” parang hindi ko kayang sabihin,ni hindi ko nga kayang isipin.

Madali namin nahanap ang lugar. Malaki talaga ang tulong ng pagiging secrent agent.

“Nandito na tayo. Please lang,sundin ang plano,wala dapat mapapahamak,at si Winji ang tutukan natin dito,mamaya ng kaunti ay dadating na ang mga back up natin. Good luck!” ani Gradd. Bumaba na kami sa kotse at pumasok sa abandonadong building.

Hindi ko maiwasang kabahan,pano kung huli na kami? Tatlong araw ng nasa kamay nila si Winji,at ngayon pa lang kami kikilos. Damn!

Nauna na ako sa kanila dahil ayoko ng madugtungan pa ang naiisip ko. Ang nakakapagtaka lang ay wala kaming makitang tauhan nina Aica,isa itong trap.

“Maghiwa-hiwalay tayo.” ani ko at naghiwalay kami. Ako dumiretso sa pag akyat gamit pa din ang hagdan.

Huling palapag na,tahimik pa din ang paligid. This is weird,anong klaseng bitag ba ang inihanda nila? Wala akong pakealam,kailangan kong mailigtas si Winji.

Kumanan ako sa isang pasilyo,pagliko ko pa lang ay natigilan na ako. Tumigil sa pagtibok ang puso ko at parang kinakapos ako sa paghinga,nangatog ang tuhod ko,ngayon ko lang naramdaman ang ganitong takot,mas matindi pa sa takot nung una syang makidnap.

Si Winji,nakabitin patiwarik at parang wala ng buhay. Dali dali akong tumakbo,nangangatog ako habang tinatanggal ang mga tali nya. Hindi ito pwede,hindi ito pwedeng mangyari.

Nang matanggal ko ang lahat ng tali nya ay dahan dahan ko syang ihiniga sa hita ko. Pinulsuhan ko sya,mahina na ang pintig ng puso nya,namamaga na ang mukha at mga sugat nya. Parang sasabog na ako sa galit. Inilibas ko ang baril ko para humanda.

“Oopps! Ibaba mo yang baril mo kung ayaw mong magkaka sabay sumabog ang mga bao ng ulo nyo.” sabi ng pamilyar na boses. Paglingon ko ay nakita ko si Aica sa tabi ng Dad nya,at maraming nakapalibot sa amin ni Winji na nakatutok ang mga baril.

Shit! Kailangan ko ng madala sa ospital si Winji. Hindi sya pwedeng mamatay,hindi sya pwedeng mawala sa akin.

“Tayo!” utos ng isang tauhan,dahan dahan akong tumayo at nag isip. Hindi ako papayag na mawala sa akin si Winji.

“Uriel,matatapos ang lahat ng ito kung magbabago ka at itutuloy natin ang kasal. I dont want to see you like this.” ani Aica na aktong lalapit pero pinigilan ng Dad nya.

“Ako pa ang magbabago? Pagkatapos ng lahat ng ginawa nyo? Pagkatapos ng ginawa nyo kay Winji? Magkamatayan na tayo!” singhal ko at sinipa ang isang tauhan,hinablot ko sa kanya ang baril nya at pinaputukan ito.

“Uriel huwag! Ayokong mamatay ka!” dinig kong sigaw ni Aica.

“Ija pabayaan mo sya!”

“Pero dad?! Huwag si Uriel!”

Hindi sila makapag paputok dahil kay Aica,humarang sya sa harapan ko. Natigilan sila lahat. Si Winji naman ay nasa likod ko at halos wala ng buhay.

“Ija! Umalis ka dyan!”

“No Dad! Tama na po! Ayoko na,akala ko maganda ang kakalabasan nito,pero tama na po,sobrang naging ganid na tayo. Tama na!” umiiyak na sabi ni Aica. Natigilan ako,ngayon ko lang sya nakitang ganito.

Yumuko ako at binuhat si Winji,wala pa din kumikilos,waring naghihintay sila ng utos sa amo nilang ngayon ay nagtatagis na ang mga bagang.

“Uriel,patawad,mahal na mahal kita,sana mapatawad mo ako.” ani Aica na nakaharang pa din sa harapan ko. Bago ko sya sinagot ay hinalikan ko muna ang noo ng buhat buhat kong si Winji.

“Pinapatawad na kita Aica,pero sana patawarin mo din ako,si Winji ang mahal ko.” naaawa kong sagot.

“Ija pakiusap umalis ka dyan.”

“Naiintindihan ko. At isa lang ang magagawa ko para makabawi.” ani Aica. Ngayon ay lubos akong naaawa sa kanya,babae pa din sya,nagmahal lang din sya ngunit sa maling paraan.

“Ibaba nyo ang mga baril nyo!” boses iyon ni Gradd. Kasunod nun ay puro palitan na ng putok,nadidinig ko ang sigawan nila,nagulat na lang ako ng yakapin ako ni Aica at may bumulwak na dugo mula sa bibig nya.

“Aica!!” ang sigaw ko,agad ko ding tiningnan si Winji baka may tama sya o baka tumagos ang bala.

“Uriel,patawad. Winji,ayan nakabawi na ako.” anito at bumagsak,hindi ko sya nasalo dahil buhat ko pa si Winji.

“Ugh!” si Winji. Bumulwak din ang dugo mula sa bibig nya. Nataranta ako,nagmulat sya ng mga mata.

“D-dhie? S-salamat.” at muli syang nawalan ng malay.

“Padaanin nyo ako! Kailangan ng dalhin si Winji at Aica sa ospital!” sigaw ko ng tumahimik na ang paligid. Natalo namin sila at hawak na ng mga agents ang Dad ni Aica na sumisigaw na din.

Parang wala na akong madinig,parang mabagal ang pagkilos sa paligid.

Hanggang sa namalayan ko na lamang na nasa ospital na kami at tinutulak sina Aica at Winji na nakahiga sa stretcher.

“Winji,bhie. Huwag kang bibitaw. Hindi mo ako pwedeng iwanan.” ang nangangatog kong sabi. “Si Aica! Pakibantayan sya please!” baling ko kina Gradd.

“Im sorry pero hanggang dito lang po kayo,ipapasok na namin sila sa ER.”

Mission no.30 PRE-FINALE!

PRE FINALE!

---

URIEL’s Point of view

Ilang araw na akong pabalik balik sa ospital. Ilang araw na akong umaasa na sana ay magising na sya. Pero lagi akong bigo. Hindi sya comatose,sadyang naging mahina na ang puso at katawan nya,at sa tuwing tinitingnan ko sya na may mga aparatong nakasaksak sa katawan ay nanghihina ako,nanlalambot ako.

“Dude,sobrang critical na daw ng lagay ni Aica,at desisyon mo ang hinihintay ng lahat,kung tatanggalin na ba ang makinang bumubuhay sa kanya,o hahayaan natin syang buhay pero parang lantang gulay.” pagpukaw sa akin ni Gradd,tinitingnan ko lang ngayon si Winji habang hawak ko ang kanang kamay nya.

“Bigyan nyo pa ako ng oras,at ako mismo ang pupunta sa ICU,mahirap magdesisyon.” ang malungkot kong sabi. Ang hirap,parehong critical ang dalawa,sooner or later,baka si Winji naman ang dalhin sa ICU.

“Sige sasabihin ko sa duktor,pero kung ako sayo,magpahinga ka muna,kami muna ang magbabantay sa kapatid ko,mamaya dadating na sina Leer,Keejay at Kloyy,you need to rest for a while,nag aalala na sina Manang sayo.” mahabang sabi ni Gradd,pero hindi ko pa din sya nililingon.

“Ayokong iwanan si Winji. Baka kung anong mangyari.” ang tanging sagot ko.

“Dont be stupid. Baka ikaw naman ang magkasakit at magalit ang kapatid ko. Hindi lang naman ikaw ang nasasaktan na nakikita syang ganyan.” nagulat ako dahil basag na ang boses ni Gradd kaya lumingon na ako. “Kapatid ko sya,dugo at laman,nasasaktan din ako,pero kailangan ko magpakatatag,ayokong malaman ng kapatid ko na naging mahina ako dahil sa nangyari.”

Tama si Gradd,pero hindi kasi mawala sa isipan ko na baka,pag wala ako eh tumigil na ang pagtibok ng puso nya. Hindi ko iyon kakayanin.

“Tama ka,pasensya na at umaakto ako ng ganito,alam mo naman kung gaano ko kamahal ang kapatid mo.” pigil ang luhang sabi ko,para kasing may kung anong biglang bumara sa lalamunan ko.

“Naiintindihan kita,pero magpahinga ka na muna,ilang araw ka ng walang matinong tulog,tatawag daw si Mister M,sagutin mo.” ani Gradd at tinapik ang balikat ko. Tumango ako sa kanya at muling lumapit kay Winji.

“Bhie,mahal na mahal kita,hihintayin ko ang pag gising mo,at itutuloy natin ang ating buhay,kumapit ka lang,kasi hindi kita bibitawan,kahit kailan ay hindi.” bulong ko sa walang malay kong minamahal at marahan syang hinalikan sa labi. Miss na miss ko na sya,ang masayahin,malditang Winji.

Hinayaan kong tumulo ang mga luha ko,ng harapin ko si Gradd ay nagpupunas na din ito ng mga luha. Alam kong doble ang sakit na nararamdaman nya,pero kinakaya nya para kay Winji,kaya dapat ako din,huwag akong susuko,magigising din si Winji,gagaling at muling lalakas,madidinig ko din ulit balang araw ang mga tawa nya.

Iniwan ko na si Gradd at lumabas na ako,pupuntahan ko si Aica sa ICU,kung kanina ay hirap akong mag desisyon,ngayon ay may desisyon na ako,ayaw ko ng mahirapan pa si Aica,nagbabayad na sa kulungan ang kanyang ama,kaya hindi na dapat syang madamay pa. Masyadong marami ng nangyari at dapat matapos na ang mga paghihirap namin.

Napatigil ako sa paglalakad dahil may mga tumatakbong nurse at duktor papunta sa ICU. Bigla akong kinabahan kaya tumakbo na din ako,isinarado nila ang kurtina sa loob ng ICU kaya naman wala akong idea kung anong nangyayari sa loob. Makalipas ang ilang minutong palakad lakad ako sa labas ng ICU ay lumabas ang duktor.

“Nandito ka na pala Mister Delgado.” sabi nito.

“Ano pong nangyari kay Aica?” kinakabahan kong tanong. Nakita ko din na padating sina Leer at Keejay,naglakad sila palapit sa amin ng duktor.

“Im sorry,but she didn’t make it. Hindi na kinaya ng katawan at puso nya. And I adviced na dapat imonitor na din namin si Gonzales.” ani ng duktor at tiningnan ang mga bagong dating. Nanlambot ako,wala na si Aica,hindi ko naman ginusto na umabot sa ganito,ang may mabawian ng buhay. Pero teka,anong sabi ng duktor? Pati si Winji? Shit!

“Ililipat sya sa ICU?” sabay na sabi namin nina Keejay at Leer. Tumango ang duktor. Napatingin ako sa ICU. Matutulad si Winji kay Aica?

“By the way Mister Delgado,dadalhin na ang mga labi ni Miss Aica sa morgue,at bago iyon,pinapasabi nya na pumunta ka daw sa bahay ng tita nya,may sorpresa daw sya,ito ang address.” at may binigay na papel ang duktor.

“Salamat po dok.” ani ko,tumango ang duktor at umalis na. “Keejay,Leer,kayo muna ang bahala dito kay Aica,aalis muna ako. Nasan si Kloyy?”

“Dumiretso na sya sa private room ni Winji.” sagot ni Keejay.

“Sige kuya,kami na bahala dito,we’ll call you if anything comes up.” ani Leer. Tinanguan ko silang dalawa at naglakad na palayo. Iniisip ko kung ano yung gustong ipakita sa akin ni Aica sa bahay ng tita nya.

Habang nagda-drive ay tiningnan ko ang address,malapit lang pala,at isang sikat ding subdivision. Hindi ko alam pero ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Para bang its a matter of life and death ang makikita ko. Nang makarating ako sa tapat ng bahay ay nagulat pa ako dahil hindi ito ganon kalaki.

Bukas ang gate,may isang matandang babae na naka squat at tumatawa na parang may kalarong bata. Tiningnan ko lang sya,hanggang sa may batang lalaki na nasa 2 o 3 years old na tumatawang tumatakbo palapit dito. Parang may pumitik na ugat sa puso ko,ang bilis ng kabog ng dibdib ko.

Napatingin sila sa akin kaya napadiretso ako ng tayo. Bigla akong kinabahan.

“Magandang araw po? Kayo po ba ang tita ni Aica? Kasi po ma–” hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil sa bata.

“Papa!!” anito at tumakbo palapit sa akin. Nag init ang mga mata ko,parang automatic na bigla kong niyakap at binuhat ang bata. Kakaiba ang pakiramdam,parang may parte ng pagkatao ko ang biglang na kumpleto.

“Maraming salamat Aica.” ang mahina kong bulong habang yakap yakap ang bata.

“Ikaw si Uriel diba? Ako nga,ang tita ni Aica,at ang pangalan ng batang yan ay Ujie. Pinaalagaan sya sa akin ng pamangkin ko,apelyido mo ang gamit ng batang iyan,alam ko ang mga nangyari.” anito na nakangiti,bitbit ko pa din ang bata.

“Anak namin sya ni Aica diba? Paano po nangyari yon?”

“Halika ka,maupo ka at ikekwento ko sayo,ipapahanda ko na din ang mga damit ng bata,ang sabi kasi ni Aica noon,pag pumunta ka dito ay ibigay ko agad si Ujie sayo.” anito,nanatili akong nakatayo,at ang bata naman ay karga ko pa din na parang nakikinig.

“May kailangan po kayong malaman. Wala na si Aica,hindi na nya kinaya. Sorry po.” nakayuko kong sabi. Nadinig ko na lang ang paghikbi nito.

“Lola? Crying?” ani ng bata. Napaka inosente nito.

“Ganon ba. Gusto kong dito ang eulogy nya.” anito na nagpupunas ng mga luha.

“Sige po,kayo ang masusunod.” at ibinigay ko sa kanya ang bata,may tinawag syang katulong na inutusang bihisan ang bata at ihanda ang mga damit.

“Tara sa loob.” anito at pumasok kami. Sa living room nya ako dinala. At doon ikinwento nya sa akin ng buo ang lahat. “Buntis na sya bago ang kasal,diba may nangyari nga sa inyo?”

Natigilan ako,ibig sabihin,may nangyari talaga sa amin,at kung ikakalkula ko ay tugma ang edad ng bata. At isa pa,hindi ko maikakaila na galing sya sa akin,kamukhang kamukha ko si Ujie.

“Bakit kilala po ako ng bata?” taka kong tanong.

“Lagi kasing ipinapakita ni Aica ang picture mo at sinasabi na ikaw ang Papa nya.” sagot nito. Napangiti ako,Aica is really a good person,sa maling paraan nya lang ako gustong makuha noon,pero tapos na ang lahat,nagpapasalamat pa nga ako na binigyan nya ako ng isang gwapo,bibo at malusog na anak.

Matapos nun ay bumalik ako sa ospital,dala ko na ang anak ko,nasa frontseat ito at natutulog. Ang sarap nyang tingnan,may iniwang maganda sa akin si Aica,kaya bibigyan ko sya ng magandang eulogy at libing.

Hindi na ako makapag hintay na maipakita kay Winji ang anak ko,ang anak namin. Karga karga ko si Ujie ng pumasok ako sa private room,nandun na sila lahat,lahat pa sila ay nagtataka.

“Sya si Ujie Delgado,anak ko kay Aica. At ngayon,anak na namin sya ni Winji.” ani ko,tahimik lang sila,lumapit ako sa wala pa ding malay na si Winji. “Bhie,sya si Ujie,ang anak natin,hinihintay ka namin.” dagdag ko at hinalikan sa labi ito.

“Pakarga naman kay baby Ujie kuya.” ani Leer,ngumisi naman ang bata kaya ibinigay ko ito kay Leer,nilaro laro nila ito kaya panay tawa ang bata,minsan si Kloyy ang kakarga,ipapasa kay Keejay,tapos kay Gradd,napapangiti na lang ako na tanggap agad nila ang anak ko. Ganon pala ang pakiramdam ng isa ng ama,parang nakalutang ang mga paa ko sa ere.

“Sya nga pala,gusto ng tita ni Aica na dun sya iburol sa bahay nito. Aasikasuhin ko na mamaya.” ani ko sa kanila,tumango lang sila,muli kong ibinalik ang atensyon kay Winji. Hinawakan ko ang mga kamay nya.

“Magpakatatag ka Bhie,madami kaming nagmamahal at naghihintay sayo. Hindi ako mapapagod na hintayin ka,katulad sa hindi ko pagkapagod sa pagmamahal sayo. Huwag kang bibitiw ah?” pabulong kong sabi. Matagal tagal na ding walang malay si Winji.

“Nakatulog na si Ujie.” ani Kloyy.

“Akin na muna,ihihiga ko dun sa sofa.” ang sabi naman ni Leer.

“Pwedeng kayo na muna dito? Leer iuwi mo mamaya si Ujie,sina Manang na bahala sa kanya. Aasikasuhin ko lang si Aica.” ani ko. Tatayo na sana ako pero biglang gumalaw ang kamay ni Winji na hawak ko. Agad akong napalingon.

“Gumalaw ang kamay nya! Naramdaman ko,tumawag kayo ng duktor!” ang agad kong sigaw,si Keejay at Kloyy ang lumabas. Lumapit si Leer at Gradd.

“Sigurado ka ba?” tanong ni Gradd at hinawakan din ang kamay ng kapatid nya.

“Tingnan nyo ang monitor! Shit ang heartbeat ni Winji!” sigaw naman ni Leer. Nataranta ako at natakot. Mabilis ang pagtaas baba ng heartbeat nya. Agad kong hinawakan ang mga kamay nya,ang bilis na ng paghinga nya,lalo akong natakot.

“Bakit ba ang tagal ng duktor? Shit!” tarantang sabi ni Gradd. Si Leer naman ay umiiyak na. “Huwag kang umiyak! Hindi pa patay ang kapatid ko Leer!” singhal pa ni Gradd dito.

“Winji bhie! Huwag please! Hindi pa dapat! Huwag muna,lumaban ka,kailangan ka pa namin,kailangan pa kita,huwag kang susuko.” ani ko habang pinipisil ang mga kamay nya,para na syang malalagutan ng hininga,mabilis ang pagtaas baba ng kanyang dibdib,nanlalambot na ako,nanghihina na ako,natatakot na ako.

Isang malalim na paghugot ng hininga ang ginawa ni Winji at tuluyang naging flat at pantay ang heartbeat nya. Hindi ko na kinaya.

“WINJIIIII!!!”

GRAND FINALE <3

GRAND FINALE

NOTE : I Just wanna say thank you sa pagsuporta at pagsubaybay sa makulit,maaksyon at nakaka iyak na buhay pag ibig nina Winji at kuya Uriel,hindi ko alam kung ilang buwan ito umere,basta maraming maraming salamat po,dahil sa inyo,pakiramdam ko naging tunay na tao sina Winji,kuya Uriel,Leer at iba pa. Huwag kayong mag alala,may mga cameo role pa ang mga bida natin sa kwento nina Leer at Kii, pati kay Kloyy at sa iba pang stories ko.

Again,maraming maraming salamat po,ito na ang huling pahina ng pag iibigan nina Winji at kuya Uriel,enjoy reading! Merry Christmas and Happy New Year! =)

---

Kung babalikan ko ang mga pangyayari sa buhay ko. Masasabi kong ang mga pangyayaring iyon ang bumuo at kumumpleto sa buhay ko.

Dati,iba ang paniniwala ko,iba ang gusto kong daan,hanggang sa makilala ko ang taong nagpabago ng lahat ng iyon. Natuto akong magmahal,sa una ay pinigilan ko,pero sadyang malakas ang kapangyarihan ng pag-ibig.

Maaaring sa iba ay hindi ito tama o hindi ito normal,pero sa mga katulad naming tinamaan ng matinding pagmamahal ay walang mali o tama. It doesn’t matter kung pareho kayo ng kasarian,it doesn’t matter kung limang taon ang agwat ng inyon edad. Ang tanging mahalaga ay nagmamahalan kayo,ipinaglaban nyo ang pagmamahalan nyo at may mga taong sumusuporta sa inyo kahit hindi man marami.

Si Winji,kahit hindi nya alam,binago nya ang buhay ko,sya ang naging buhay ko,at gagawin ko ang lahat para sa kanya,para maging maligaya sya.

“Gising ka na ba kuya? Babyahe pa tayo,nauna na sa resort si Winji at sina Manang.” boses iyon ni Leer sa labas ng kwarto.

“Oo,hintayin mo ako sa sala,nandyan na ba si Gradd?” sagot ko habang inaayos ang maleta. Hindi ko maitago ang sayang nararamdaman ko,posible palang maramdaman ito ng isang lalaki sa kapwa lalaki. At hindi ako nagsisising si Winji ang minahal ko,akala ko hindi kami aabot sa ganito,lalo na nung nangyari five months ago.

“Oo kuya,bitbit nya si baby Ujie,sige hintayin ka namin sa kotse.” ani Leer at sunod kong nadinig ang mga yabag palayo.

Sumunod na din akong bumaba,espesyal para sa akin ang araw na ito,plinano ko ito,kasama ng aming mga kaibigan,walang alam dito si Winji.

Habang nasa byahe ay hindi ko maiwasang magbalik tanaw sa nangyari.

“WINJIII!!” Ang sabay sabay naming sigaw ng mag straight line ang heartbeat ni Winji sa monitor,parang tinakasan ako ng sarili kong kaluluwa. Pakiramdam ko ay naubos din ang dugo ko bigla.

“Excuse me!” sabi ng duktor na hindi namin namalayang nakapasok na. Pinalibutan si Winji ng mga ito. Tanging sa heart monitor kami nakatingin. Ilang beses nila nirevive si Winji pero wala ng response ang katawan nya.

“Im sorry Mister Delgado.” sabi ng duktor na tuluyang nakapag palambot sa mga tuhod ko,napaupo ako sa monoblock at hinayaan kong tumulo ang mga luha ko. Wala na,wala na ang buhay ko,wala akong nagawa kundi ang tumayo at tumingin. Nadinig ko na din ang pag iyak ng mga kasama ko kaya napayuko ako.

“Oh my God! Bumalik ang heartbeat nya!” ang bulalas ni Kloyy. Napatingin kami sa monitor,maging ang mga nurse at duktor ay napalapit bigla kay Winji,ako naman ay napatayo at lumapit na din.

“This is impossible. But Im glad,he did make it.” mahinang sabi ng duktor,pakiramdam ko ay nabunutan ako ng malaking tinik sa dibdib. Agad kong nilapitan si Winji at umupo sa tabi nya,hinawakan ko ang kanyang kamay. “Salamat sa Diyos at mga panalangin nyo,I can now say,that he is safe,stable na sya.” dagdag ng duktor.

“Winji,bhie. Salamat at hindi ka bumitiw.” ani ko at pinisil ang kamay nyang hawak ko. Nagulat pa ako ng pisilin din nya ang kamay ko.

“Gising na sya!” bulalas ni Gradd. Tiningnan namin si Winji na palipat lipat ang tingin sa amin.

“May na-miss ba ako?” ang inosente nyang tanong. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko kaya agad ko syang niyakap. “Huwag kang umiyak,tingnan mo,pati sina Leer,kuya Gradd,Keejay at Kloyy umiiyak na.” ang bulong nya sa akin.

“Masaya lang ako na nakaligtas ka,masayang masaya.” ang tangi kong sagot at kumalas na sa pagkakayakap pero mabilis ko syang hinalikan sa noo.

“Ikaw kuya? Hindi mo ba ako yayakapin? Pati kayo Leer,Keejay at Kloyy? Nasan sina Manang? Pati si Kii at Chibikii?” inosenteng wika ni Winji. Napapikit na lamang ako at tahimik na nagpasalamat sa panginoon.

“Reminiscing? Umiiyak ka na dyan kuya ah?” pagpansin sa akin ni Leer na nasa front seat,nandito kasi ako sa backseat at karga ang natutulog na si Baby Ujie.

“Ewan ko ba dyan,naging emo na simula ng makilala ang kapatid ko.” nakangising sabi ni Gradd ng saglit akong lingunin at bumalik ulit sa pagdadrive.

“Masaya lang ako. At alam nyo kung gaano ako kasaya. Hindi ko alam na sasaya pala ng ganito ang isang lalaki dahil sa pagmamahal sa kapwa lalaki,akala ko noon,mga babae lang ang makakapag pasaya sa isang lalaki.” ang nakangiti kong sabi sa dalawa. Alam kong naiintindihan nila ako,lalo na si Leer.

“Agree ako dyan kuya.” ani Leer.

“Ako din.” pag sang ayon ni Gradd.

Bago mag alas tres ng hapon ay narating na namin ang resort na inarkila ko. Sana naka ayos na ang lahat. Ang mga bisita ay paniguradong nag e-enjoy pa sa paglangoy. Si Winji kaya? Sana huwag syang mainip sa kwarto nya.

Agad kaming sinalubong nina Manang. Kinuha nya sa akin si Ujie at tumulong naman si Jewel at Mang Tony sa pagbuhat ng mga bagahe. Isang linggo ko kasing inarkila ang buong resort,kahit gaano kamahal,basta para kay Winji ay handa akong magwaldas ng pera,balewala iyon sa pagmamahal na ipinaparamdam at ipinapakita nya sa akin.

“Si Winji po Manang?” tanong ko kay Manang habang naglalakad kami papasok sa hotel,natanaw ko na agad sa pinto ang may ari ng buong resort. Isa sa mga naging classmate ko nung college,si Helios Saavedra.

“Nako sir,kanina pa tinotopak,bakit daw nauna pa kami dito sa resort kung hindi din daw sya makakapaglibot,bakit daw kailangang sa kwarto lang sya,sina Keejay at Kloyy na nga lang ang nagdadahilan,ayon sa ngayon natutulog sya.” ang sagot ni Manang,napangiti tuloy ako. My Winji,he never know how adorable he is pag tinotopak sya.

“Ang mga bisita at mga kaibigan natin?”

“Nag e-enjoy naman sila Sir,kadadating lang din nung special guest nyo.” sagot ni Manang,tumango na lamang ako. Pagdating sa hotel ay kinausap ko muna si Helios,sina Manang,Leer at Gradd ay dumiretso na sa mga suit nila.

“Everything is ready,naka set up na sa may beach ang lahat,ang pagkain ay niluluto na,buti at pumayag sina Mister Argel at Mister Yuweh na sila ang mag cater.” nakangiting sabi ni Helios.

“That’s good! Maaasahan ka talaga.” ani ko at nakipag kamay.

“Para sa mga taong inlove gaya mo ay dapat lang na magkaroon ng ganito. Youve change a lot bro,by the way,congrats! Ang romantic mo,sunset sa beach pa talaga ang naisip mo.” naka ngiting sagot nito.

“Ikaw na nagsabi,inlove ako. O sige na,sisilipin ko na sya,huwag kang mawawala mamaya.” ani ko at tinapik ang balikat ni Helios. Naglakad na ako papuntang elevator,lahat ng staff nila ay binabati ako at buong tyaga ko namang pinapasalamatan.

Pagkadating ko sa kwarto ni Winji ay nakita ko agad sya na natutulog. Sigurado akong mabibigla sya mamaya. At ang expression nya ang pinaka aabangan ko.

Yumuko ako at hinalikan sa labi ang pinakamamahal ko. At saka ako lumabas muli.

Tiningnan ko ang oras. 5PM na,oras na para maghanda.

Naligo na ako at isinuot ang aking white tuxedo. Hindi ko na kailangang magpagwapo dahil alam kong gwapo ako sa paningin ng pinakamamahal ko.

“Tara na bro,inaasikaso na din nila ang kapatid ko.” ani Gradd na itim naman ang tuxedo.

“Sigurado akong pumuputak na yon ngayon at naguguluhan.” tumatawang sabi ni Leer na ikinatawa ko din. Knowing Winji,napakataray nga talaga nya,lalo na pag hindi nya alam ang nangyayari.

Pumunta na kaming tatlo sa seaside,ang araw ay malapit ng lumubog,ang lahat ng mga kakilala at mga bisita ay naka upo na. Napangiti ako,kung sino man ang nag arrange dito ay pasasalamatan ko ng sobra,maganda ang pagkaka disenyo ng mga bulaklak at carpet papunta sa harapan. Agad na akong pumwesto sa harap at matyagang naghintay.

“Hoy Keejay? Kasal to,bakit nag gate crush tayo dito? Swimming pinuntahan ko dito hind–” natigil sa pagsasalita si Winji ng marealize nya kung nasaan sya. “Kaya nyo ako pinagsuot ng ganito?” sabay turo din nya sa white tuxedo nya na kapareho ng sa akin,nagtawanan ang mga tao,nakita ko pang may binulong si Keejay at may nilagay sa bulsa ni Winji,sigurado akong yung wedding ring yon.

Lumapit na sina Manang at Mang Tony kay Winji,nagsimula ng mag martsa ang lahat papunta sa altar,at kumanta na din si Kloyy.

♪Something inside,

My heart,

And it feels like magic,

It’s changing my life.♪

Habang papalapit si Winji ay palakas din ng palakas ang kabog ng puso ko.

♪Since you came to me,

Everything is so bright I see You touched my heart,

And gave me love so real.♪

Naalala ko pa nung una kaming magkakilala. I dont really care about him,I just care about my job. But everythings change nung nasa Sagada na kami.

♪This time around I wanna let it

show

There’s something special,

In my heart you ought to know♪

At ng tanggapin ko sa sarili ko na mahal ko sya,na nagmamahal ako ng kaparehong kasarian ay hindi na ako nagdalawang isip,gusto ko na agad ipadama sa kanya ang pagmamahal ko.

♪ I feel for you,

I mean I truly love you

In my heart and in my soul

You are my love

You are my all

I feel for you I mean always love you

Because to me

You are a dream

Come true♪

Hindi ko maipaliwanag ang pagmamahal ko para kay Winji,yung tipong hindi sapat ang mga salita para idescribe ito,yung tipong walang tamang salita para isalarawan ito.

♪Love grows

Everyday And it’s hard to deny it

You inspire me all the way

The joy you bring

Makes my heart keep on singing

And all I wanna do

Is to remain close to you♪

Araw araw lumalalim ang pagmamahal ko sa kanya,hanggang umabot sa puntong kahit buhay ko ay handa kong ibuwis para sa kanya. Love is really selfless,you will do anything para sa pinakamamahal mo,para lumigaya sya.

♪ This time around I wanna let it

show

There’s something special

In my heart you ought to know♪

♪I feel for you

I mean I truly love you In my heart and in my soul

You are my love you are my all

I feel for you

I mean I’ll always love you

Because to me you are a dream

Come true♪

Sya na ata ang pangarap kong matagal ng natupad,sya ang nagbago sa buhay ko.

♪ You are my angel in disguise

You are the reason I survive

With you each moment is

worthwhile

You make me smile

And if without you Surely I cry♪

At ngayon,karapat dapat lang na ipadama at ipakita ko din sa kanya ang pagmamahal ko.

♪I feel for you

I mean I truly love you

In my heart and in my soul

You are my love you are my all

I feel for you I mean I’ll always love you

Because to me you are a dream(3x)

That’s what I feel for you… ♪

Saktong pagkatapos ng pagkanta ni Kloyy ay iniabot na sa akin ni Manang at Mang Tony ang kamay ni Winji. Tulad ng dati ay nakakaramdam pa din ako ng kuryente,at ang puso ko,wala na sa normal ang pagtibok.

“Nakakainis ka! Hindi ako prepared! Kaya pala ayaw akong palabasin ng kwarto ng mga yon!” aniya sabay hampas sa dibdib ko. Nagtawanan ang mga tao. Agad ko naman syang niyakap ng mahigpit.

“Because I want you to be surprised. Epic ang reaction mo bhie,priceless!” ani ko at bumitiw sa pagkakayakap,pinunasan ko ang mga luha nya. “Are you ready?”

“Hmp! Mahilig ka talagang maghamon!” aniya at umirap,sabay baling sa magkakasal sa amin. “Sir,simulan nyo na ang kasal,sayang ang outfit at ang sunset.” aniya at nagtawanan na naman ang mga tao.

Sa sobrang gigil ko ay kinabig ko ang ulo nya at hinalikan sya sa labi. Halik na kasabay ng paglubog ng haring araw. Nadinig kong nagsigawan ang mga tao.

“Wala pa tayo sa kiss the bride! Nagmamadali ka!” aniya ng maghiwalay ang mga labi namin,namumula na ang labi nya dahil sinipsip ko talaga,na turn on na agad ako,hindi na ako makapag hintay para sa honeymoon. “Nakakahiya kay kuyang magkakasal oh? Ikaw talaga!” sabay kurot sa akin na ikina aray ko.

“Pasensya na,hindi na kasi ako makapag hintay,mahal na mahal kasi kita,that’s what I Feel For You.”

At muli kong pinaglapat ang aming mga labi. Mula sa araw na ito,wala ng makakatibag pa sa amin.

THE END :)

# EPILOGUE: VALENTINES SPECIAL

This is dedicated to our idol Onomatopoeia. Onoma Congrats sayo at sa AMSM for being one of wattpad's most read story. And HAPPY BIRTHDAY to you! Please continue writing and inspiring people :)

at sa lahat,HAPPY VALENTINES po! =)

-----

"Ulit! Tanda mo na Manang nandadaya ka pa!" ang natatawang sabi ko dito.

"Pandaraya na bang matatawag yon?" ang naguguluhang sabi naman ni Manang.

"Ay hindi! Unggoy ungguyan nilalaro natin,bakit may Joker sa baraha mo?" ang pagsabat naman ni Ate Jewel.

"Hindi ba kasali yon? Nako,hindi naman kasi ako marunong ng ganito,pinagbigyan ko lang kayo." sagot naman ni Manang.

"Wala naman kasing kapares ang Joker no?!" ang sabi naman ni Ate Jewel.

"Ang mabuti pa,magluto na lang tayo ng meryenda. Padating na siguro si Dhie." ang sabi ko na lang at niligpit na namin ang mga baraha.

Limang buwan na ang nakakaraan mula ng ikasal kami ni kuya Uriel. At mas lalo kaming sumaya. Though,may mga adjustments na,kailangan ko ng magpaka mabuting may bahay,habang sya ay nag focus sa sarili nyang kumpanya. Kung babalikan ko yung mga nangyari sa nakaraan,masasabi kong worth it ang lahat ng hirap at sakit.

Umakyat na muna ako sa kwarto,gusto ko kasi munang umidlip. Hindi pa ako nakakatulog ng maayos mula kagabi dahil sa kakaisip ng gagawin kong surprise para sa kanya bukas. Sa valentines day,yun ang unang valentines day namin kaya I want it to be special,kaso hanggang ngayon wala pa din akong maisip.

Malapit na akong makatulog ng biglang tumunog ang cellphone ko,when I lookf at it,tumatawag si Leer kaya agad ko ding sinagot.

"Anong balak mo bukas Ji?" ang agad nitong bungad. Wala kasi sya dito ngayon,nasa isang misyon,and I wonder kung paano nya napapayag si Kii?

"To be honest with you,wala pa akong maisip. Parang lahat na kasi ata ng pag surpresa sa bawat isa ay nagawa na namin. Naubusan na ako ng idea,kung wala akong maisip,edi candle light dinner na lang dito sa bahay."

"Bigyan mo ng sobrang romantic and wild sex." ani Leer kaya agad ko syang minura.

"Gago! Anong akala mo sa akin? Sex expert? Besides,nagawa na din ata namin lahat eh." ang sabi ko at hininaan ko ang boses ko,baka kasi may makarinig.

"Hahahaha! Pero seriously,you dont have to worry,simple lang kasi yan,kung ano ang sinasabi ng puso mo,yon ang sundin mo,and it will surely captivate kuya." sabi pa ni Leer kaya napaisip ako. Tama sya,dapat ganun nga.

Kaya ayon,matapos naming mag usap ni Leer ay bumaba na ako. Pero until now,wala pa din si kuya Uriel.

"Ah,baka overtime,mas mabuti na yon para makapag handa ako ng mabuti." ang pagkausap ko pa sa sarili habang naglalakad papunta sa kusina. Nadidinig ko si Manang at si ate Jewel na nag uusap kaya nagdalawang isip ako. Dapat walang ibang makakakita sa gagawin ko. Pero ang tanong,san ako gagawa?

Aha?! Alam ko na!

Agad kong kinuha ang phone ko at nagtext sa mga dapat kong itext saka ako lumabas ng bahay.

"Winji-chan! Approve ako,I will help you,pero not in my house,baka umepal na naman yung kulugong si Chibikii." ang agad namang salubong sa akin ni Kii.

"Sige,punta na lang tayo kina Kloyy." ang natatawa ko namang sabi.

"Okay lang ba yon? Baka dumating mga--" tinakpan ko agad ang bibig nya. Baka maidaldal nya eh,hindi pa nga nagsisimula ang story ni Kloyy,diba author? Hindi gaya sa kanila ni Leer,pero ewan lang hihi.

Sumakay na kami ng taxi at naabutan namin si Kloyy na nagdidilig ng mga halaman.

Really? Pwede pa lang magdilig ng halaman kahit alas quatro na ng hapon?

"Oy! Mabuti at dumating kayo!" ang agad nyang sabi ng mapansin kaming nakatingin sa kanya.

"So,anong gagawin natin?" ang agad na tanong ni Kloyy ng makapasok kami sa bahay nya.

"Gagawa tayo ng Cookies and chocolates!" ang masaya kong sagot at pumalakpak pa. Tinaasan ako ng dalawa ng kilay. "Anong problema?"

"Nakakaloka kang bakla ka,inabala mo kami para dyan?" ani Kloyy sa akin.

"Kung maka bakla ka parang hindi din kayong dalawa bakla ah?"

"Pwede naman sigurong mag buy na lang tayo. I know a chocolate store and its so kawaii!" ang sabi naman ni Kii.

"Kawaii your face! My god,kaibigan ko ba talaga kayo? Ayokong bumili! I want it special,kaya sa ayaw at sa gusto nyo tutulungan nyo ako kung ayaw nyong sabihin ko kay author na huwag ng ituloy ang stories nyo!" ang sabi ko sa kanilang ganyan na ikinalaki ng mga mata nila kaya napangisi ako.

"Walang ganyan bai! Tutulong na kami." ang sabi ni Kloyy.

"Kurek! Where's the ingredients? Lets make a cookies and chocolates!" ang outburst naman ni Kii.

"Yan ganyan nga. Tara na sa kusina niyo Nicolo."

"Makapag banggit naman ng totoong pangalan wagas!" ang reklamo naman ni Kloyy.

"O sige,hindi gagawin ang story mo."

"Tara na ihahanda ko na. Hindi ka naman mabiro Winji!"

"Bake! Bake! Lets bake!" paulit ulit na sabi ni Kii. Napaka hyper talaga ng baklitang ito,parang ako lang dati. Naalala ko pa nung nagpanggap akong pusa huwag lang mahuli na sinisilipan ko si kuya Uriel.

Mabuti na lang talaga at may mga gamit si Kloyy,kung hindi,hindi ko na alam ang gagawin.

"Hoy Kii! Nakailang choco chip ka na?!" ang pagsita ko dito,maya't maya kasi ngumunguya.

"Nakakataba yan. Sige ka,iiwanan ka ni Leer." ang pagsabat pa ni Kloyy kaya napatigil sa pag nguya si Kii.

"Ang sarap kasi eh! Tsaka patapos na naman tayo ah?" ani Kii at uminom ng tubig.

Tinikman ko yung mga naluto na naming cookies. At napapalakpak ako. Perfect! Ito na lang ang regalo ko kay kuya Uriel.

"Oh,ito yung dalawang cookies na naglalaman ng bracelet mo para sa kanya. Huwag lang sanang malunok ni kuya Uriel." ani Kloyy at ihinalo na ang mga ito sa mga na-baked na.

Nagpasalamat na kami ni Kii at umuwi. Ng makauwi naman ay hindi pa ako nakakapasok sa bahay ng makita ko si Keejay na nakasandal sa kotse nya.

Anong ginagawa nya dito?

Agad na din akong lumapit at ngumiti.

"Winji! Mabuti naman at naabutan pa kita." nakangiti nyang sabi.

"Hindi ba dapat ako ang nagsasabi nyan? Gabi na oh? Dapat nagtext ka." nakangiti ko namang sabi. "Tara sa loob."

"Hindi na. Dumaan lang talaga ako dito para ibigay to sayo." aniya sabay bukas sa pinto ng backseat ng kotse nya at inilabas ang regalo nya para sa akin. Nalaglag sa semento ang panga ko.

Isang lifesize stufftoy na Picachu!

"Wow! Picachu!" ani ko at niyakap ito.

"Advance happy valentines Winji. I love you." at hindi ko napaghandaan ang mabilisan nyang paghalik sa aking labi. Ilang beses pa ako napakurap,namalayan ko na lang na nakasakay na sya sa kotse nya ng tumunog na ang makina. "Goodnight Winji!" at umalis na sya.

Pinagkibit balikat ko na lang ito at pumasok na sa loob. Tiniis kong buhatin ang malaking Picachu hanggang sa living room. Nandun sina Manang,Mang Tony at Ate Jewel.

"Gagabihin daw si Sir,niyaya daw silang dalawa ni Gradd na uminum nung Serene." ang sabi agad ni Manang.

"Ganun po ba?" ang biglang malungkot kong sabi. Bakit hindi sya mismo sa akin nagsabi at kailangan pang ipadaan kay Manang?

"Ang laking Jiglipuff naman nyan! Tulungan na kita." ani ate Jewel.

"Picachu! Hindi Jiglipuff. Bigay ni Keejay yan ate. Pakidala sa dati kong kwarto." ang sabi ko at nauna ng umakyat,pagdating sa dulo ng hagdan ay. "Manang,may naiwan akong box sa labas,pakikuha at pakilagay sa ref."

Pagpasok sa kwarto namin ni kuya Uriel ay pabalibag kong hinagis ang aking sarili sa kama.

Sobrang nakakatampo. Wala na nga sya ng magising ako,ngayong matutulog na lang,wala pa din sya. Nakakainis,bahala sya dyan. Kainin nyang mag isa yung chocolate cookies.

Sa sobrang inis ko ay natulog na talaga ako. Bahala na,ituturing ko na lang na normal na araw bukas,na normal na araw ang February 14.

Nagising na ako kinabukasan. Nakayakap na sa akin si kuya Uriel. Napaka gwapo talaga ng animal na to,napaka bait at maintindihin pa kaya mahal na mahal ko. Pero hindi naman porket mahal ko eh hindi na pwedeng magtampo? Hindi ganon yon. Tampo tampo din pag may time.

Tumayo na ako at dumiretso sa CR. Maliligo muna ako bago bumaba at kumain,gutom na gutom na ako,hindi kasi ako nakakain kagabi sa sobrang inis at tampo ko.

Nang matapos akong maligo,at paglabas ko ng banyo ay wala na sya sa kama.

"Nasan na naman yon?" inis kong turan. Nagbihis na ako at nagmamadaling bumaba.

And to my surprise,walang katao tao.

"Nasan sila?" taka kong tanong sa sarili at napatingin sa grandfather clock. "Alas dos na ng hapon?"

Halos mapatalon pa ako ng biglang may bumusina sa labas kaya minabuti ko na lang na lumabas para makita kung sino man yung engkantong panay pagbusina ng sasakyan.

"Sakay na bhie,malayo pa ang pupuntahan natin." ang sabi ng nakangiti kong asawa na nasa harapan ng kotse nya.

"At san naman tayo pupunta?" ang taas kilay kong tanong.

"Huwag ng matanong bhie. Tara." at hinila na nya ako papasok sa front seat.

Habang nasa byahe ay panay ang tanong ko kay kuya Uriel kung saan ba talaga kami pupunta. At panay din ang deny nya. Lalo tuloy akong nainis,idagdag pa na kinikindatan at nginingisihan nya pa ako na parang wala syang kasalanan.

"Matutulog na lang ako kesa kausapin ka! Tse! I hate you!" inis kong sabi saka sumandal at pumikit,tumawa pa ang impakto.

"Mabuti pa nga bhie,masyadong mahaba ang byahe. Sleep tight,I love you."

Hindi na ako sumagot at itinuon ko na lang ang sarili sa pagtulog. Para mamaya pag nagising ako,baka wala na ang tampo at inis ko.

Pero bigla kong naisip. Nakita kaya nya yung mga chocolate cookies? Nagustuhan nya kaya?

Nagising ako sa mahihinang tapik at mabilis na halik sa aking labi.

"Gising na bhie,nandito na tayo." malambing na sabi ni kuya Uriel. Nagmulat ako ng mga mata at nakita kong madilim na sa paligid.

"Nasan tayo?" ang agad kong tanong at tiningnan ulit ang labas. Nasa mga kakahuyan kami. Anong ginagawa namin dito?

"Secret. Tara na. Pero bago yun,ilalagay ko muna to." nakangisi nyang sabi. Hindi man lang ako nakapalag ng lagyan nya ako ng blind fold.

"Ano to?"

"Tara ng lumabas. Aalalayan kita." malambing nyang sabi,pero nagmatigas pa rin ako.

"Ayoko nga! Gubat yan! Baka may multo!" ang sabi ko naman.

"C'mon bhie,walang multo dyan,trust me."

"Hindi! May multo nga sa manhole,sa gubat pa kaya?" sabi ko at tumawa pa sya. He's so mean.

"Tara na." aniya at sa isang iglap inaalalayan na nya ako palabas sa kotse.

"Pag ito hindi ko nagustuhan. Patay ka sa akin Mr.Uriel Delgado." ang pagbabanta ko pa.

"Trust me bhie. Basta ako ang kasama mo,youre always safe Mr.Winji Guttierez Delgado." aniya na ikinangiti ko.

Nagsimula na kaming maglakad. Panay ang reklamo ko at panay din naman ang tawa nya. Hindi ko alam kung gaano kami katagal naglakad,basta kinikilabutan ako sa mga tunog sa paligid.

"Malayo pa ba?" ang tanong ko at bigla kaming tumigil.

"Nandito na tayo." sagot nya at naramdaman kong pumunta sya sa likod ko at tinanggal ang blindfold.

Tumambad sa akin ang isang daanan na may mga kandila sa gilid papunta sa isang lake. At sa lake ay mayroong floating cottage na may mga kandila din na nagsisilbing ilaw.

Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. Ang bilis ng kabog ng puso ko. Napaka ganda,isang lake sa gitna ng kagubatan.

"Do you like it?" ang bulong ni kuya Uriel sa aking tenga at niyakap ako mula sa likuran. Kinilig ako na hindi ko mawari.

"Like it? No,I love it!" ani ko at humarap sa kanya. Nakita ko sa mga mata nya ang satisfaction.

"Mabuti naman. Pero wala pa yan sa talagang sorpresa ko. Tara sa floating cottage." mabilis nya akong hinalikan sa labi at naglakad na kami papunta sa lake. Inalalayan nya akong sumakay dito. Namangha ako dahil ngayon lang ako nakaranas ng ganito. Pakiramdam ko ay gusto ko ng umiyak sa sobrang tuwa.

Naupo kami sa nakahandang candle light dinner. Nakita ko sa ibabaw yung box ng chocolate cookies.

"Nagustuhan ko ang sorpresa mo para sa akin." aniya at binuksan ito,nandun yung gold bracelet. Kinuha ko iyon at isinuot sa kanya.

"Simple nga lang iyan,hindi ko mapapantayan itong ginawa mo. Pero its the thought that counts naman diba? I baked that with love." ang nahihiya kong sabi.

"Yeah. Pero sapat na sa akin ito. Sapat na sa akin ang pagmamahal mo. Gusto ko lang na maging espesyal ang araw na ito. Ang unang Valentines day natin bilang mag asawa." ang sagot nya. Kitang kita ko sa mga mata nya kung ano ang kanyang sinasabi. Hindi ko napigilang maluha,ganito pala yon,yung akala mong masaya ka na ay mas may sasaya pa.

"I love you bhie,Happy Valentines."

"I love you too,Happy Valentines." ang sagot ko at ako na mismo ang humalik sa kanya.

♪ I feel for you

I mean I truely love you.

In my heart and in my soul,

you are my love,you are my all.

I feel for you.

I mean I always love you.

Because to me,you are dream,

come true.♪

Natigil kami sa paghahalikan dahil sa kanta.

"Teka,boses ni Kloyy yun ah?" ang gulat kong reaksyon.

"Tingnan mo sila oh." ang turo nya sa likuran ko. Nang tumayo kami para tingnan ang tinuturo nya ay para akong tanga na umiiyak at ngumingiti.

Sina Manang,Mang Tony,Ate Jewel,Keejay,Leer,Kii,Kloyy,Eros,Maru,Kray,Joross may mga hawak na lantern. At mas namangha ako ng paliparin nila ito sa ere. Nagmistulang mga bituin ang mga ito,at ang mga ilaw nito ay nag re-reflect sa lake,kasama ng liwanag ng buwan. It was so perfect,it was so romantic.

"Sobrang pinasaya mo ako dhie!" ang sabi ko at niyakap sya. Hindi ko talaga maipaliwanag,basta,sobrang saya ko.

"Masaya ako at napasaya kita. Yun ang misyon ko. Mahal na mahal kasi kita. I'll do anything para sumaya ka. Thats what I feel for you."

-

HAPPY VALENTINES!

# READ: SOON TO BE PUBLISHED!

Hi there! :) Sino sa inyo ang gustong mabasa ang makulit at adventorous na love story ni Bhie at Dhie? I mean ni kuya Uriel at Winji? :)

Goodnews,kung maaprubahan na ang manuscript ay mapapublish na ito as book and ebook under TGIMS Publishing Svcs.

Maaari kayong makabili sa mga bookstores and NBS. Meron din sa Buqo app,google play/playstore. Meron din sa Online Shop ng TGIMS,pwede din ang order now and pay later.

Do add me sa FB para makita nyo ang mga updates ko regarding this. Please lets all make this possible. At kung napublish na sya,please let me know kung sino ang mga bibili.

Again,maraming maraming salamat po sa inyo! =)

# READ:: HOW TO ORDER "I FEEL FOR YOU" PAPERBACK!

SINO GUSTONG MAGKAROON NG BOOK NG I FEEL FOR YOU? READ THIS!

ATTENTION :O(∩_∩)

MY STORY "I FEEL FOR YOU" ay mapa published na,sa mga gusto na pong mag pre order for reservation just contact this number 09178700417,
 just text TGIMS_IFFY_FullName_LBC Branxh near you_Inquiry

First 20 paid reservations will get 2 frww TGIMS ebook Titles of their choice!

Pwde na din sya madownload sa appstore,buqo app at sa online shop ng TGIMS this week via your prepaid load.

For more questions just go and like the page na nakalagay sa pinakababa ng profile ko,thank you po :)

# NOW PUBLISHED!!

Sa mga gusto ng copy ng I Feel For You paperback. Just contact this number:  09178700417

You can also download it on buqo app,googleplay sa pamamagitan ng inyong load,just type the key word: taga imus

Malaking tulong po sa akin kung bibili at susuporta kayo. katuparan po ito ng pangarap ko at maaaring maging daan sa pagbabago ng buhay naming mag ina. Maraming salamat po and Godbless :)