IDIOTS IN LOVE

NOTE: everything you read in this story wouldn’t be parallel to dangerous addiction and so on. this is a trial story, ridge and zamiel’s plot would be soon released after lyle and gian’s real plot (yes, these two would also undergo changes. ack.)

PROLOGUE

LOVE is something confounded. Not only to those who fell for someone from a different status, to those who had different age gaps, or to people who owned an intricate life.

It is sometimes disheartening, enraging, unbearable. Love is difficult to attain for those who are condemned by the society, to those who believed that it is immoral to love the same gender.

And it was the unfortunate situation for Ridge, only that it was worst than he’d expected. After all, not only that he fell for the same gender, Zamiel was also his childhood best friend.

MULA nang magkaisip si Ridge, kasa-kasama na niya si Zamiel. And for some odd reason, the lad also chose to be with him instead of his own twin brother.

Zamiel said that it was because Zach is way too overwhelming and energetic, and Ridge always shrugged the reason off as he liked Zamiel’s company, anyway.

After all, Ridge can be whoever he wanted to be with Zamiel. And though, the latter may appear rude, he’d still follow Ridge. Even let him do things although Zamiel knows the consequences.

Kaya super best friend ang tingin niya rito.

Until on that day, when a certain moment triggered an odd emotion within Ridge and changed how he views Zamiel as a person.

He was just nine while Zamiel was already ten. They both ran hand in hand around their street as they searched for a good hiding place because they wanted their quality time to be spent together.

No Zach, no Leon, nor Gian. Just the two of them.

“Saan mo ba ’ko dadalhin? Kanina pa tayo tumatakbo,” Singhal ni Zamiel.

At dahil sa reklamo nito, sandaling tumigil si Ridge bago nagsimulang maglakad. Kung sa bagay, kahit naman siya ay napagod katatakbo samantalang malapit lang ang pupuntahan nila.

Nang mapansin ang pagdadahan dahan ni Ridge ay hinabol kaagad siya ni Zamiel para magpantay sila, tapos ay yumuko ito para silipin ang itsura niya.

“O, ’di mo pa rin ba sasabihin saan?”

Pinasadahan niya ng mabilis na tingin ang kaibigan bago marahang umiling. Nanunudyo rin siyang nginisian ito, dahilan para kumibot ang isang kilay ni Zamiel sa inis.

“Malapit naman na tayo…”

“Malapit? Eh wala naman tayong mapupuntahan dito liban diyan sa bakanteng bahay na ’yan. Bobo ka ba, Ridge?”

Binalingan ni Ridge ang abandonadong bahay na malapit sa kanila, mas lumawak din ang ngisi niya bago marahang tinanguan si Zamiel.

Hindi man lang ito nakaramdam na ito ang lugar na tinutukoy ni Ridge. Saan pa ba? Samantalang takot din siyang tumawid sila.

“Oo nga…”

Nanlalaki ang mga matang tinitigan siya ng kaibigan bago nito itinuro ang bahay na tinutukoy. Siya namang pagtango ulit ni Ridge, dahilan para mas lalong takasan ng kulay sa mukha si Zamiel.

Matapos noon ay namamanghang itinuro nito ang bahay.

“Papagalitan tayo ng may-ari niyan!”

“Wala naman sila riyan. Edi okay lang.”

“Kokote mo, Ridge! ’Di display ’yan. Isa pa, delikado diyan! Binakante, edi ’di tapos?”

Ngiti lang ang isinagot niya, dahilan para mapailing ito at bumuga ng marahas na hangin.

Zamiel face palmed to ease his infuriation while Ridge scowled at him when the lad parted from their holding hands. Tapos ay pinanood niyang ipagkrus ni Zamiel ang mga bisig at matamis siyang nginitian.

Ah, pikon na kaagad ito samantalang wala pa nga sila sa mismong bahay. Napalitan tuloy ng mapanudyong ngisi ang kaninang simpleng ngiti niya.

“Ridge…” He trailed off, “Sasakalin kita ’pag ipinilit mo na ’yan magiging hiding place natin.”

Ridge protruded his lips. He also frowned as he took a deep breathe and stared at Zamiel, like he was pleading. Titignan lang naman nila iyong bahay. Edi kung may mangyari, eekisan na niya iyong lugar na iyon.

“Ang kulit mo! Mas makulit ka pa kay Zach!”

Napasabunot si Zamiel ng sariling buhok bago nilagpasan si Ridge. Pinanood pa niya itong maglakad paalis hanggang sa napansin niya na papunta ito sa abandonadong bahay na itinuro niya.

“Zamiel, akala ko ba ayaw mo riyan?”

Naiinis siya nitong nilingon, busangot pa rin at hindi maipinta ang mukha.

“Sasama ka ba o hindi?! Iiwan kita!”

Oh. Oh . Lihim siyang napangiti bago hinabol ang kaibigan. Gusto rin sana niyang asarin ito pero baka bawiin ni Zamiel ang pagpayag.

Nang makapasok sila sa abandonadong bahay na gusto niyang gawing hideout nila, pinanood ni Ridge na mauna si Zamiel.

Nagvolunteer kasi itong tignan kung safe ba ang dadaanan nila. At sa tuwing ayos naman, tatawagin siya nito at susuportahang makalapit sa kanya.

Pero noong umakyat sila sa hagdan, natigilan si Ridge. Tinitigan niya lang ang kamay ni Zamiel na naghihintay sa kanya, kaya naman sumimangot ang isa.

“Nag-iinarte ka ba? Ikaw nagsabi na tignan natin dito.”

“Ito na. Kikilos na, excited.”

“Itulak kita eh!”

Mahina siyang natawa bago inabot ang kamay ni Zamiel. Matapos noon ay sabay silang umakyat sa second floor ng bahay.

There is nothing much in there, just a few doodles from trespassers like them. Napansin din ni Ridge na napaatras si Zamiel bago siya matalim na tinignan.

“Kapag nalagot tayo rito, sasabihin ko ikaw may kasalanan.”

Marahang tumango siya, “Sabi mo ’yan, gusto ko ako lang mapapagalitan mamaya.”

“Ikaw lang talaga. Ikaw nagsabi na tignan natin dito eh.”

“Sabi mo eh, ’wag kang talk shit,” Natawa si Ridge bago naunang maglakad para gumala pa sa lugar. Hila-hila niya si Zamiel, “Baka mamaya saluhin mo rin tapos tabi na naman tayo habang napapagalitan.”

“Ikaw lang ngayon!”

Hindi kumibo si Ridge. Sa halip ay lumapit siya sa frame na para sana sa bintana ng bahay, namangha dahil kita niya ang buong street nila kahit na hindi kataasan ang bahay.

Sumandal rin si Zamiel sa tabi niya, kaya noong napansin ni Ridge na naroon ito ay nilingon niya ang kaibigan.

Only to have his breath hitch right after he saw how Zamiel stared at him, even genuinely smiling at him. And Ridge knew that he is still young but then, his heart knew better as it began to beat erratically.

“Titig na titig ka Zamiel?” Pilit niyang nginisian ang kaibigan, iwinawaglit ang nararamdaman, “Crush mo ba ’ko?”

Mabilis na napalitan ang ngiti nito nang sabihin niya iyon. Inabot din ni Zamiel ang pisngi niya at saka mariing kinurot, at hindi niya maintindihan kung bakit mas bumilis lang ang pagwawala ng puso noya.

“Aray-a-aray, Zam!”

Sinalo niya ang kamay nito at saka inalis. Sinimangutan ni Ridge ang kaibigan bago siya ngumuso at mapahawak sa sariling pisngi.

“Masakit.”

“Ganyan napapala ng maloko.”

Pero mas lalo lang siyang ngumuso, “Sadista ka lang talaga, aminin mo na.”

Matapos iyon ay nanahimik siya. Napapaisip kung bakit ang weird ng naramdaman niya kanina. At habang nananahimik, saka niya naramdaman ang mainit na simoy ng hangin.

“Ang init, ’wag na tayo sumandal-”

Natigilan si Ridge nang may mapagtanto dahil sa init. Then realization dawned on him, that maybe he only felt weird because it is summer, and the heat is something unbearable!

Napatango-tango si Ridge bago binalingan ang kaibigan na kanina pa palang nakatingin sa kanya.

“Alis na riyan,” Mahinang ulit niya na kaagad din namang sinunod ni Zamiel, “Upo nalang muna tayo sa sahig.”

Mabilis na pinasadahan ng tingin ni Zamiel ang semento. Nang makitang marumi iyon at maalikabok, kaagad ding sumama ang timpla ng mukha niya saka pinukulan ng masamang tingin si Ridge na humihikab.

“Ayaw ko nga. Ang dumi.”

“Gamitin nalang natin tsinelas natin. Dami mong problema.”

Namamanghang napatitig sa kanya si Zamiel habang hinuhubad niya ang mga tsinelas. Inayos niya rin ang mga iyon para maupuan niya.

“Look who’s talking. Sige, magkunwari tayo na ’di ka mas maarte sa ’kin,” Sagot nito saka sumunod at umupo sa tabi niya.

“’Di naman talaga ako maarte. Kahit nga sa buhangin ako matulog-”

“-Kaya tayo napapagalitan dahil sa kalokohan mo, Ridge,” Napipikong agap ni Zamiel sa kanya at saka pinisil naman ang ilong niya, “Ako kaya napagalitan nong naabutan ka namin na pagulong gulong sa buhangin! Abnormal ka ba?”

Imbes na sumagot ay natawa nalang siya bago naisipang sumandal sa balikat ni Zamiel. Inis siya nitong itinutulak pero kalaunan ay ito pa ang umayos sa pagkakasandal niya. Isa ring madaling sukuan siya.

Nanatili silang nakaupo sa sahig. Tahimik at hinihintay kung may pupunta ba sa bahay para paalisin sila. Pero habang tumatagal, wala pa rin namang pumupunta.

“Safe naman dito, ’di ba?”

Kumunot ang noo niya bago niya binalingan ang kaibigan na iginagala ang mga mata sa buong paligid. Patingin-tingin ito sa bawat sulok ngunit ni anino ng ligaw na aso, wala itong mahagilap.

“’Di rin naman tayo naaksidente kanina, ’di ba. Approved na ba?”

Pinangunutan siya nito ng noo, “Tumahimik ka. Wala akong sinabing ganon. Pero wala rin namang pumupunta. Kanina pa tayo rito.”

Ridge hummed, “Approved na ba?”

Hindi sumagot si Zamiel. Sa halip ay may inabot itong mga bato at pinaglalaruan iyon sa palad niya. Si Ridge naman ay matamang napatitig sa kaibigan. Ineeksamina ang mukha at ang ekspresyon nito sa mukha.

Only that, he felt something weird again while he stared at Zamiel. In his stomach this time, he guessed. At mukhang init pa rin ang dahilan.

“Zamiel, may sasabihin ako.”

Marahas na bumuntong hininga ang kaibigan bago siya nito binalingan.

“Problema mo?”

“Wala, ngayon ko lang napansin, ang gwapo mo pala…”

Nabigla siya nang batukan siya ni Zamiel. Siya namang pag-aray ni Ridge at napahimas sa batok niya habang masama ang tingin sa kaibigan.

“Pinuri lang kita!”

“Weird mo,” Naiiling na sabi nito bago itinuon ang atensyon sa mga batong hawak, “Tara, batuhin nalang natin si Zach.”

Sinundan niya ng tingin si Zamiel na tumayo at isuot ang mga tsinelas. Pati ang paglakad nito paalis ay hindi siya nakakibo. Hanggang sa balikan nalang siya nito at samaan ng tingin.

“Ano pang hinihintay mo riyan, himala?!”

“Approved na ba ’to?”

Inis na nakatitig sa kanya si Zamiel. Hindi ito nagsasalita kung kaya naman napangiti siya kalaunan. Silence means yes, approved itong abandonadong bahay bilang hideout nila.

Nang makumpirma iyon dahil tipid na tumango si Zamiel ay iniangat niya ang mga braso na animo’y nagpapabuhat.

Well, that is what he really wanted.

“Kargahin mo sarili mo!” Singhal nito sa kanya pero lumapit din naman.

Natatawang pinanood ni Ridge ang kaibigan na lumapit at umupong patalikod. Hinihintay na sumakay siya sa likod nito. Ilang sandali rin siyang nakatitig kay Zamiel hanggang sa mainis na ito.

“Bilisan mo, nangangawit ako!”

“Sandali lang.”

Saka palang kumilos si Ridge at sumakay sa likod ni Zamiel. And he was getting all comfortable on Zamiel’s back when the male hissed.

“Ridge, iyong tsinelas mo.”

“Iwan nalang natin. Papabili nalang ako.”

Then in a low and serious tone, Zamiel spoke once again.

“Ridge, pagagalitan tayo ni tita!”

“Joke lang po, daddy Zamiel.”

“’Wag mo ’kong tawaging daddy! ’Di kita anak!”

Nang makuha na ni Ridge ang mga tsinelas niya ay muli niyang inayos ang pagkakapwesto sa likod ni Zamiel. Samantalang ang isa naman ay panay reklamo bago umahon at naglakad paalis sa abandonadong bahay. Dahan-dahan pa dahil ayaw nitong maaksidente silang pareho.

“Pabinata na tayo tapos gusto mo pa rin na nagpapabuhat? Matuto ka ngang maglakad.”

Ngising-ngisi siya at halos wala na ring pakialam sa inis ni Zamiel. Hindi na rin niya iniisip kung gaano kanipis ang pasensya nito at ang kanina pa niyang weird na nararamdaman!

“Ayoko, gusto ko ’pag iniispoil mo ’ko.”

“Spoiled ka naman talaga. Nabibwisit ako pero mas nakakainis kasi iniispoil nga kita!”

Napahigpit ang kapit niya kay Zamiel nang ayusin nito ang pagkakakarga sa kanya, pero nang matapos iyon ay hindi na rin nito nakuha pang magsalita.

BUT then, that is where and when everything began. An immediate turning point for Ridge. Lalo na noong mapagtanto niyang hindi siya kaagad na nakamove on sa kung paano siyang nginitian ni Zamiel sa may abandonadong bahay.

Whenever he would think of that, Ridge would always feel his heart reacting in a weird way. Animo’y sasabog, pero mas malala kung ikukumpara sa tuwing magkasama silang dalawa.

Kumportable siya, kuntento. Zamiel’s witty and rude remarks, so as his annoyed expression always cheered Ridge up. But of course, he never let it show.

But then again, he realized something as the emotion continued to grow worse. Ridge knew that this is not healthy for him and his best friend.

He confirmed that when they were in high school. When he realized that he does not only care for Zamiel as a friend, but also as the object of his affection.

Ridge was just thirteen. Young and confused. Ang alam niya ay attracted lang siya sa babae, tulad ng ibang lalaki. But then, Zamiel came in like a wrecking ball. So as their other handsome schoolmates who really piqued his interest.

He thought that this is normal, until he heard his guy friends who were disgusted of the thought of falling in love with the same gender. They said that it is absurd, even ridiculous.

Unfortunately for him, one of those people were Zamiel and he was scared. For the first time in his life, he feared judgment.

“Kuya Aaron, may tanong ako.”

Naabutan niya ang kuya Aaron niya na nakaupo sa gilid ng couch. Busy rin itong nagtitipa sa laptop nito. Sa mga panahong iyon, hindi pa niya halos maintindihan ang ibig sabihin ng research. Pero hinayaan nalang niya.

Saka siya pinasadahan ng tingin ng nakakatandang kapatid.

“Ano ’yon? Assignment ba?” Tapos ay tinapik nito ang pwesto sa tabi niya, “Dito ka tulungan kita.”

Assignment nga ba? Ang labo. Hindi naman sila nagkaroon ng assignment na nagtatackle tungkol sa pagkakagusto niya sa babae at lalaki. Ngayon, paano ba niya tatakasan ito kung sakali mang magtanong ang kuya?

Bago siya magpakalunod sa kakaisip, umupo siya sa tabi ng kapatid. Sinilip din kung ano ang itinitipa nito sa laptop nila. Ang hindi niya alam ay tinitignan na pala siya ni Aaron.

“O, ano na kailangan mo?”

Ridge flinched before he went back to sitting properly. There was a long silence too, until Aaron snapped his fingers which made him realize that he spaced out.

“May ipinapatanong lang kaibigan ko sa akin.”

Kumunot ang noo niya sa mga salitang kusang lumabas sa bibig niya, tapos ay nablangko siya.

Kaibigan? Sino naman kina Zach ang gustong magpatanong? Ngayon pa yata niya nalimutang gamitin ang utak niya para hindi mahalata ng kapatid.

“Ano ’yon?”

Ridge took in a deep breath and mentally braced himself before he spoke to ask the problem.

“Normal lang daw ba na magkagusto sa parehong lalaki at babae?”

Natigilan si Aaron sa tanong niya, kung kaya naman nakaramdam ng matinding kaba si Ridge. Matiim din itong napatitig sa kanya, parang may hinahanap sa mga mata niya, dahilan kung bakit iniiwas niya ang tingin sa kapatid.

“Ridge, is this about you?”

“No, are you kidding me?”

Pinanatili ni Ridge na blangko ang mukha, at dahil mastered niya iyon, hindi na rin siya nahirapan pa. Ilang sandali rin silang magkatitig ng nakatatandang kapatid hanggang sa nakumbinsi niya rin ito.

“They were confused,” Ridge contemplated if he used the pronoun correctly just so he can hide the person’s identity, “So they asked me if I know someone that could help them clarify things and if it was something normal.”

Nang mahuling pinaniningkitan na siya ng mga mata ni Aaron ay napalunok siya na binawian niya rin ng isang malalim na buntong hininga.

“Ba’t ka nakatitig ng ganyan sa ’kin?”

“Ridge.”

Mabilis pa sa ala singkong kumunot ang noo niya nang mapansing iniangat ni Aaron ang kilay sa kanya.

“Sinong kaibigan ’yan at bakit naman ikaw ang tatanungin?”

For a second, he panicked. Pero mabilis niya ring nabawi ang tindig at nakasagot.

“Inisa-isa nila kami. Tapos nabanggit kita kasi ’di ba noong nakaraan, nag-out of the closet ka?”

Nanatiling nakakunot ang noo niya nang habang tumatagal ay mas lalong lumalalim ang ang intensidad ng mapag-eksaminang titig ng kapatid. Pero neknek ni Aaron na magsasabi siyang siya iyong may problema.

“Tell me about it, I won’t judge you.”

Nag-isang linya ang mga labi ni Ridge sa narinig. Nanlalaki rin ang mga mata niyang napatitig kay Aaron.

“Pag-usapan natin ’yang problema ng kaibigan mo,” Nginisian pa siya nito bago ibinalik ang tingin sa laptop, “O, ano bang problema at nalilito raw siya?”

Ridge’s lips parted in surprise while Aaron appeared to be not bothered by it. At all. He was shocked that Aaron would actually help that person.

“They were asking…”

Ridge trailed off, collecting himself from being stunned. It was then when his mind replayed what his friends told him earlier at school. That liking the same gender is absurd, ridiculous, and sick.

Then fear deliberately replaced the surprised expression that he had on his countenance.

“If they are still normal? Because there is homosexuality, and then there they are, they liked both genders and they find it weird.”

Suminghap si Aaron nang marinig ang itinanong ni Ridge. Nilaro-laro niya rin ang keyboard ng sariling laptop sa pamamagitan ng pagtitipa roon ng kung anu-ano.

Aaron was reminded of how he used to be like this. Then he checked if Ridge was talking about himself, but there were no signs. In fact, his little brother appeared uninterested that he even heaved a yawn!

So it was not him at all.

“Listen Ridge,” He finally spoke once he collected himself, “Tell them that they’re still normal. Liking both men and women doesn’t make them less of a person. In fact, there is a name for it.”

“Some of our classmates told them otherwise, though,” Sumandal siya sa backrest ng upuan at saka nag-inat, “’Di raw normal iyong ganon. Kasalanan daw ’yon sa Diyos.”

Halos ibagsak ni Aaron ang laptop na hawak nang lumabas iyon sa bibig ng kapatid. He was in disbelief that he abruptly glanced on Ridge, only to sigh in frustration.

“They are not sick. Who exactly told them that?”

Nang hindi sumagot si Ridge ay ikinuyom ni Aaron ang mga kamay. Huminga siya ng malalim para maikalma ang sarili. Noong ayos na ay inabot niya ang kapatid at ginulo ang buhok nito.

“Alright. Don’t tell me. But let me tell you one thing,” His expression softened as he stared at Ridge, “Whoever this person is, tell them that they are not sick and this phase is normal.”

“And they are not gay?”

He huffed, “No, probably bisexual. I-observe niya muna sarili niya kamo. Baka mamaya nadala lang siya o ’di naman kaya, ’di lang babae at lalaki ang gusto. Balikan mo ako ’pag nagpatanong ulit siya. Dalhin mo na rin dito para sa personal natin matulungan.”

Hindi na nagulat si Aaron nang umahon bigla ang kapatid mula sa kinauupuan. Nag-iinat pa rin ito at napapahikab.

“Saan ka pupunta?”

“Nasa kwarto celphone ko, itetext ko nalang.”

Kumunot ang noo niya, “Nagpapaload ka?”

“Nag-aya maglaro sina Zamiel kanina eh. Kaya nakapagpaload ako, pantext nga lang ang available.”

Napapantastikuhang umismid ang binata.

“Sige, itext mo na. Dalhin mo na rin ’yan dito ’pag gusto niya, ah.”

“Okay po.”

Aaron nodded and clicked his tongue before he went back to his neglected research. Nagsimula siyang magtipa ng ulit ng tungkol sa requirement na ipapasa niya sa eskwelahan.

Noong mapansin na nasa harap niya pa rin si Ridge at matamang nakatitig sa kanya, kunot noo niya itong binalingan.

“Napano ka?”

“Tinatamad ako umakyat,” Mabilis na sagot ng nakababatang kapatid, dahilan para bumuntong hininga siya.

Wala siyang oras para mang-spoil! Tinatapos niya pa itong research niya kaya hindi na siya kumibo pa si Aaron. Sa halip ay minuwestrahan niya si Ridge na umalis na.

“I helped you already, right? Sabi ko pa nga, balikan mo ako kapag sigurado na ’yon. Alis na. Busy pa ako. Maglaro nalang kayo ni Zamiel sa labas.”

“Pabuhat na…”

Napangisi si Ridge nang makitang napailing-iling si Aaron. Mukhang bibigay na at saka siya bubuhatin, pero natigilan silang dalawa nang bumukas ang pinto ng bahay nila.

Noong una, akala nila mga magulang nila ang dumating. Pero laking gulat nilang dalawa dahil iba sa inaasahan nila ang lumabas sa pinto.

As if Aaron summoned the son of a devil, Zamiel barged in to their house and he wore a scowl. Natawa tuloy si Aaron nang makitang napatanga si Ridge nang makita ito.

“Ang tagal mo? Akala ko sabay tayo na gagawa ng assignment? Anong oras na!”

Iniiwas ni Ridge ang tingin mula rito at saka napatitig sa kisame. Noong mapagtanto na may schedule nga pala sila ng binata, pinalagatik niya ang mga daliri.

“Oo nga pala,” Patango-tango nitong sabi, “Wala, may tinanong lang ako kay kuya.”

Umangat ang isang kilay ni Zamiel, dahilan para mapailing si Aaron. Hindi na rin niya pinansin pa ang kapatid at ang binatang nagsundo rito.

Akala mo kasama nila sa bahay o asawa nito si Ridge kung umasta.

“Bakit ka pa humingi ng tulong eh para kang animal na pinakawalan kaninang recit sa Math?”

“’Di naman tungkol sa homework tinanong ko eh,” Tapos ay lumapit na siya kay Zamiel para itulak ito palabas ng bahay nila, “Tara na? Baka nabobobo na si Zach.”

Ipinagkrus ni Zamiel ang mga bisig bago nito iniikot ang mga mata at napailing.

“Kung alam mo lang.”

“Edi tara na?”

Nang subukang itulak ni Ridge si Zamiel, nagtataka siya nang hindi ito nagpadala sa kanya. Sa halip ay itinabi siya ng binata at dire-diretso itong pumasok sa bahay nila na akala mo ay nakatira rin ito sa kanila.

“Asungot, bahay mo ba ’to?” Ani Aaron nang mapansin si Zamiel na dumiretso sa kwarto ni Ridge.

“Zamiel?”

Inismiran ni Zamiel si Aaron, “Itong kapatid mo kuya, iniwan bag niya. Kunin ko lang.”

Saka natigilan si Ridge nang mapagtantong dala nga pala niya ang mga gamit pauwi. Tapos ay sumunod ito kay Zamiel, nagsasalita pero hindi rin naman nagrereklamo o inuunahan ang kaibigan patungo sa kwarto niya.

Sa halip ay tumigil ito sa pangalawang step ng hagdan nila at pinanonood na tumungo ang kaibigan sa kwarto.

“Pakikuha na rin celphone ko daddy Zam…”

Mahinang napamura si Aaron nang marinig ang itinawag ng kapatid kay Zamiel. Nilingon niya ang mga ito saka niya mabilis na pinukaw ang atensyon ni Ridge.

Good thing that Ridge turned to him and ignored the fact that his friend just went inside his room to get his things.

“Bakit?”

“Don’t call Zamiel that,” Naiiling na sabi niya rito, “That.”

“That ano?”

Makabuluhan niyang tinitigan si Ridge, “Iyong itinawag mo ngayon kay Zamiel.”

Kunot noo namang sumagot ang nakababatang kapatid, “Daddy Zam?”

Nanlaki ang mga mata niya. Aba’t inulit pa!

Pinangilabutan si Aaron nang ulitin ni Ridge ang tinawag nito roon sa asungot niyang kaibigan. He is sure as fuck that his brother did not mean anything but his mind is just too corrupted to even think.

Kung alam lang ni Ridge ang iba pang ibig sabihin nito sa linggwahe niya!

“Just don’t call him that.”

Sumampa si Ridge sa railings ng hagdan nila at mataman siyang tinitigan.

“Okay weirdo, if you-”

Hindi na natuloy pa ang sinasabi niya nang hindi nila mapansin pareho na pababa na pala si Zamiel mula sa kwarto ni Ridge. Then the lad paused to hold Ridge’s hand before he pulled his brother with him.

Napanganga si Aaron sa ginawa nito at wala nang iba pang nasabi hanggang sa lagpasan siya ng dalawa.

He can’t still get how these two act like an old couple and don’t fall in love with each other. Parang isinumpa dahil kung siya lang ang mag-iisip, may isa nang hulog sa dalawang iyan.

But oh boy, how clueless Aaron is. Ang hindi niya alam, bago pa niya ito isipin ay patay na patay na si Ridge kay Zamiel.

“Ibalik ko nalang si Ridge mamaya, kuya Aaron!”

Iyon lang ang sinabi ni Zamiel bago sila tuluyang nawala sa paningin niya. He is still stunned. With wide eyes and lips parting from shock.

“Good luck with the homework, you two,” Too bad. He can only whisper this through the wind.

**

Yes. Revised names, title, and mild sa personalities. Ibang-iba ang character ni Ridge/Adrian sa unang version at hindi ko natipuhan ’yon. Dapat ay ganito siya umarte, natanga lang ako nong una dahil excited sumulat.

Sana mas consistent na rin si Adrian/Ridge rito.

New names:

Adrian Gonzales - Ridge Gonzales Zerachiel Chastain - Zamiel Chastain

Kabanata 1

KABANATA 1

MALINAW pa sa isipan ni Ridge ang sinabi sa kanya ni Aaron bago sila tumungo ni Zamiel sa sarili nitong bahay. Na baka nadadala lang siya sa mga bagay o sa kung paano siya itrato ng kaibigan, kaya obserbahan niya muna ang sarili niya.

At sa unang pagkakataon sa tanang buhay niya, sumang-ayon din siya sa suhestiyon ng nakatatandang kapatid. Kinumbinsi niya rin ang sarili na manalig sa payo ni Aaron dahil kung titignang mabuti, mas memoryado na nito ang daang ngayon palang niya tinatahak.

Ang malito sa kung ano ba siya.

“…tayong miryenda.”

Bumuntong hininga si Ridge nang maisip na kailangan niya pa ng mas tutok na atensyon kung sakaling hindi siya katulad nina Zamiel na babae lang ang tipo.

“Ridge?”

Pero mas problemado siya roon sa ideyang kailangan niyang tutukan ang sarili at ang reaksyon ng puso’t katawan niya kay Zamiel.

Paano ba niya mapapansin kung minsan ay normal nalang sa kanya ang nararamdaman? Naaalarma lang naman si Ridge sa tuwing pakiramdam niya ay sasabog na ang puso niya.

“Ridge naman!”

Napapitlag siya nang bigla siyang higitin ni Zamiel, dahilan para muntik siyang makipaghalikan sa semento kung hindi lang siya sinalo ng kaibigan.

Nang mabawi na ang tindig, kaagad niyang pinukulan ng masamang tingin ang binata. Ngunit nawala rin ang atensyon niya sa pagkainis nang makita kung gaano kalapit ang mukha ni Zamiel sa kanya. Nabaliw din siya sandali nang maamoy ang pabango nito.

“Ridge,” Ulit pa nitong tawag sa ngalan niya, “Bingi ka ba? Kanina pa kita tinatawag, ’di mo man lang ako tignan.”

Tinatawag siya nito? Nagtataka niyang tinaasan ng isang kilay ang kaibigan bago ipinilig ang ulo para matitigan ito sa ibang anggulo.

“Kailan pa?”

“Kanina pa.”

Mahinahon na sagot ni Zamiel kahit na bakas ang pagkainis sa boses nito.

Pareho rin silang nanahimik noon nang hawakan nito ang noo niya at ipagkumpara ang temperatura nila, siyang dahilan para mapapikit si Ridge dahil ang init ng palad nito sa balat niya.

“’Di ka naman nilalagnat,” Binawi ni Zamiel ang kamay at sinimangutan siya, “Inaantok ka na naman ba?”

“Halata na ba? Pagod ako, nagPE pa tayo kanina—”

Hindi na natuloy ang sinasabi niya nang bitawan ni Zamiel ang kamay niya at kurutin ang ilong niya, tulad ng parati nitong ginagawa.

“NagPE tayo kanina pero nagcutting ka. Kaya paano ka napagod?”

Mabilis ding sinalo ni Ridge ang kamay nito at pilit na iniaalis sa balat niya ngunit kahit na anong pilit niya, hindi niya makuhang magtagumpay.

“Ito na naman tayo eh,” Pagod at nasisiphayo niyang sabi, dahilan para mapangiti si Zamiel, “Sadista mo naman, Zam. Wala kang awa.”

Nang sabihin niya iyon, saka palang siya binitawan ni Zamiel. Natatawa rin ito nang makitang ang pula ng ilong niya.

“Binitawan na kita, makikinig ka na ba?”

Naiinis niyang tinakpan ang ilong bago tumango, “Pakiulit ano sinabi mo kanina.”

“Ang sabi ko,” Tumikhim ito, “Punta muna tayo kina Aling Tina, bili tayo ng miryenda.”

“Ayoko, tinatamad ako.”

Tinaasan siya ng kilay ni Zamiel bago pinasadahan ng tingin mula ulo hanggang paa. Tapos ay inismiran siya nito.

“Lakas mo tumanggi, ako naman magbubuhat.”

“’Di mo hahawakan kamay ko ’pag bumili tayo.”

“Ang drama mo,” Napailing-iling ang binata, “’Di ka naman mawawala kaya tara na. ’Wag kang maarte.”

Napapanguso siyang sumunod kay Zamiel hanggang sa may tindahan nina Aling Tina.

Katulad ng sinabi nito, bumili sila ng miryenda at habang pauwi, pilit na humahawak si Ridge sa braso ni Zamiel kahit na hindi lang ang mga pinamili nila ang dala nito kung hindi maging ang bag din niya.

“’Di mo talaga bibitawan ’no?”

“Ayoko,” Nagtatampo niyang sabi at humawak ng mas mahigpit, “Baka maligaw ako.”

“Pipitikin kita. Alam nating pareho na kahit nakapikit ka, alam mo kung nasaan bahay ko!”

Well, that is not a lie. Pero ayaw pa rin ni Ridge na bumitaw dahil hindi siya sanay na hindi siya inaasikaso ni Zamiel.

Noong makarating na sila sa bahay nito, nagpahinga muna sila sandali hanggang sa dumating na rin sina Leon at Gian. Sabay-sabay nilang ginawa ang assignment nila.

And how Ridge hated to tutor each one of them. Kung bakit siya biglang nag-excel sa Math? Hindi niya alam pero sana hindi nalang. He likes to have this otherwise, after all. Being taught.

“And how do you even do this?”

Napapikit si Ridge nang umusog palapit sa kanya si Zamiel. Dinadama ang pagtama ng braso nila sa isa’t isa at sinusulit na maamoy ang buhok at pabango ng binata.

Ah, delikado ito. Narerelax siya kay Zamiel, baka makatulugan niya ang assignment nila.

“Ridge.”

Bahagya siyang napapitlag nang pitikin ng binata ang noo niya, dahilan para mapaaray siya dahil ang lakas noon!

Napasapo siya sa noo at napayuko sa sakit. Madalas talaga, hindi rin mapigilan ni Zamiel ang pwersa niya eh.

“Uy, Zamiel! Baka magpasa ’yon, yari ka na naman kay kuya Aaron!” Pananakot ni Leon nang mapansing hindi na kumibo si Ridge.

Ang hindi nila alam, nagpanic din si Zamiel pero pilit nitong iniirap ang ulo habang pasimpleng humahawak sa kamay ni Ridge.

“Paki ko? Lagi namang mainit dugo sa ’kin non,” Aniya saka hinawakan ang baba ni Ridge, “O, Ridge? Hina mo naman, nasaktan ka na non?”

Kung hindi lang pinipisil ni Zamiel ang kamay niya, maiinis na siya eh. Pero hindi, nakuha pa nito na masahiin ang likuran ng kamay niya gamit ang hinlalaki nito.

Awtomatiko siyang napangiti, hindi na alintana ang sakit.

“Masakit ’yon. ’Di mo pa rin ba aaminin sa ’kin na natutuwa kang saktan ako?”

Natawa si Zachariel at itinuro si Zamiel, “Boom panis, mapanakit! Ah, ’di ka na pwedeng mag-asawa Zamiel! Bawal ’yan!”

“Abuse,” Pagtutuloy ni Gian.

Marahang inalis ni Ridge ang kamay sa noo niya para tignan ng mabuti si Zamiel na noong mga oras na iyon, pinupukulan ng masamang tingin ang mga kaibigan nila.

“Umayos-ayos kayo, baka kayo ang pitikin ko mamaya.”

Natigilan ito nang mapansing inalis na ni Ridge ang kamay sa noo. Saka nito sinapo ang noo mga pisngi niya para titigan siya ng mabuti.

“Namula nga. Gaano ba kasakit?”

“Pitikin kita,” Mahinang sagot niya bago inihanda ang kamay para mamitik, “Tapos tanungin din kita kung gaano kasakit, Zamiel.”

Kasabay ng pag-iisang linya ng mga labi ni Zamiel ang pagtawa nina Leon sa sagot niya. Aliw na aliw kung paano niya gantihan si Zamiel.

“Pambato! Ridge lang pantapat kay Zamiel!” Ani Leon.

Iwinagayway naman ni Zachariel ang mga kamay sa hangin, habang si Gian ay napapatakip ng bibig para magpigil ng tawa.

“Best boy!”

“Tumahimik nga kayo!” Angil nito sa kanila at saka kinuha ang notebook bago ibinagsak iyon sa harapan noong tatlo, “Mag-aral na ulit tayo! Distraction din ’tong si Ridge, nagpapaturo ako kanina.”

Nangingiti niya lang na tinitigan si Zamiel na noong balingan siya ay inangatan siyang kilay. Saka palang hinawakan ni Ridge pabalik si Zamiel bago isinandal ang ulo sa balikat nito at nagsimula nang magturo.

This is what makes him crazy that he ended up being confused of who and what he is. Everyone kept on saying that it is wrong, too, but he just cannot help but fall.

STAYING with Zamiel drives Ridge insane. At least, that is what he felt after months of spending his “who am I?” moment with his best friend.

Being with him is dangerous and at some point, Ridge did consider of avoiding him. Only that Zamiel would not allow him to.

Alam niyang hindi sadya ni Zamiel na guluhin siya. Hindi naman nito ginusto na mahulog siya rito. Pero kasabay noon, hindi rin maiwasan ni Ridge ang masiphayo.

Hindi dahil kay Zamiel, kung hindi sa sarili niya.

Naghalumbaba siya bago malalim na buntong hininga. Hindi na niya alam ang gagawin o kung sino ba ang kakausapin.

Hindi pa siya handa na humingi ng tulong ulit kay Aaron dahil sigurado siyang sa susunod na lumapit siya rito, mabubuking siya.

Ayaw pa niyang malaman ang sagot sa kung sino ba siya. At kung pupwede lang sana, mas gugustuhin niyang kikimkimin nalang ito.

Pero hindi naman pwedeng habang buhay, magagawan niya ng paraan ang pagtatakip sa nararamdaman niya. Ang pagtatago sa kung ano ba ang gusto niya, dahil darating din naman ang oras na mayroon pa ring makakaalam.

“Ridge, ang weird mo ngayon.”

Nahigit ang hininga niya nang marinig ang boses ni Zamiel mula sa likuran niya. Nahila rin siya pabalik sa huwisyo at tila limot na ang iniisip kanina.

Nang lumingon siya para tignan kung tama ba na si Zamiel iyon, naabutan niya ang binata na halos kauupo lang sa tabi niya at kunot ang noong tinititigan siya.

Hindi siya kaagad na nakakibo nang makita niyang tabihan siya ni Zamiel. Nanlalaki lang ang mga mata niya na napatitig dito.

Nang hindi siya sumagot, mas lalong kumunot ang noo ni Zamiel. At noong nagsawa na siya sa ekspresyon sa mukha ni Ridge, pinitik na naman nito ang noo niya.

Mahina siyang natawa nang mapaatras si Ridge sa ginawa niya.

“Ba’t ka ba tulala? Sagutin mo ’ko.”

Umiwas ng tingin si Ridge, samantalang si Zamiel naman ay pilit na sinisilip ang itsura niya. Mahinang napamura ang binata dahil napagtanto niyang hindi lang siya ang makulit sa kanilang dalawa.

At ah, mas maaappreciate niya kasi si Zamiel kung hindi siya nito sisilipin.

“Ridge, nilalagnat ka ba?”

Akmang hahawakan ni Zamiel ang noo niya para tignan kung ano ang temperatura niya nang saluhin ni Ridge ang kamay nito.

“Personal space.”

Iyon ang naibulalas niya nang balingan niya ito at maabutang sobrang lapit na ng mukha ng kaibigan sa kanya.

“Ang lapit ng mukha mo. Hahalikan mo ba ako?”

“Kapal ng kalyo mo sa mukha,” Singhal nito bago umatras palayo sa kanya, “Ano bang problema? Noong isang araw ka pang umiiwas.”

Namamangha siyang napatitig kay Zamiel.

Paano naman ito nakaramdam na umiiwas siya samantalang hindi pa nga siya nakakalakad palayo, hinahawakan na siya nito ng mahigpit.

Kung pwede nga lang ay baka tinali na rin siya nito kung napikon man kay Ridge.

“Ni hindi pa nga ako makaapak palayo sa ’yo, hinihila mo na ako pabalik eh. Anong umiiwas?”

Pikong nginisian siya ng binata pero kaagad ding naglaho iyon nang seryoso siyang titigan nito.

“Pero hindi ibig sabihin non, ’di ko naramdaman na gusto mong umalis.”

Nginiwian niya si Zamiel. He even waved his hand dismissively.

Hindi niya gustong pag-usapan ang ganito kasensitibong bagay kung si Zamiel ang katapat. Lalo na at siya mismo ang dahilan kung bakit kakaiba kumilos si Ridge nitong nakaraan.

Pero bukod roon ay mas malalim pa siyang rason.

Hindi magiging kumportable si Zamiel kung magsabi man siya. Hindi siya maiintindihan nito dahil hindi siya si Ridge na nababaliw na. Babae ang tipo nito samantalang siya, pati lalaki. Not to mention, him.

“Sigurado ka bang ayaw mong pag-usapan? Nag-aabang ako.”

“Wala lang ’to,” Namamaos ang boses na balik niya.

Sa hindi rin malamang dahilan ay nakakalasa siya ng kung anong mapait sa dila niya.

“Mawawala rin.”

Humugot ng malalim na hininga si Zamiel bago nilaro ang mga daliri at tinanaw kung anuman ang nasa harap nila — covered court.

“Dahil ba ’yan sa crush mo sa room? Si Jillian ba?”

“Ha?”

Sa ikalawang pagkakataon, namamangha siyang napatitig kay Zamiel na ngayon ay may multo nang mga ngisi sa mga labi nito.

Paanong kay Jillian lumipat ang usapan? Huli niyang tingin, si Zamiel pa rin naman? Saka anong connect sa pag-iwas niya kay Zamiel non?

“Sira ulo ka ba…?”

Mabilis na sumama ang timpla ng mukha ni Zamiel bago siya itinulak.

“Nagtatanong ako. ’Di ba crush mo raw ’yon?”

“Ang layo naman, ’di ko type ’yon eh,” Ismid niya, “Kanino mo naman narinig ’yan?”

“Kay Leon. Sino pa ba malalakas ang radar pagdating sa kalokohan? Syempre, bukod sa bugok kong kakambal…”

Hindi alam ni Ridge kung ano ba ang magiging reaksyon niya. Pero sa kalagitnaan ng pananahimik, nauwi siya sa mahinang pagtawa, dahilan para pukulan siya ng masamang tingin ng kaibigan.

Wala siya sa mood, oo. Marami siyang iniisip, tama naman iyon. Pero ang magsabi ng ganito si Zamiel sa kanya? Ibang usapan na iyon.

Para sa kanya, joke time ngayon at si Zamiel ang clown.

“Zamiel alam mo…”

Hindi kaagad na itinuloy ni Ridge ang sinasabi. Sa halip ay pinagmasdan niya ng mabuti si Zamiel na noong mga panahong iyon ay nanunukat din ang mga titig sa kanya.

“Minsan uto-uto ka rin ’no? Tigas mong ’yan tapos ganyan ka. Pangit mo.”

Lumawak ang ngisi ni Ridge nang lumukot ang mukha ni Zamiel. Marahil sa isip din ng binata ay may lumabas na ring ugat sa inis nito.

Pinanood niya ang kaibigan nang mariing nitong ipinikit ang mga mata. Huminga rin ito ng malalim para pakalmahin ang sarili at noong nakuntento na sa pananahimik ay matamis siya nitong nginitian.

Ah yes, there it is. A fake and sarcastic Zamiel which brought everyone down to their knees.

“Alam mo Ridge, madalas masarap kang kausap.”

Tumango-tango siya, sinasang-ayunan ang kung anumang lumabas sa bibig ni Zamiel hanggang sa tuluyan nang nabura ang ngiti sa labi ng binata.

“Pero ngayon, gusto kitang sakalin.”

And there it went, Ridge began to laugh at Zamiel’s antic.

Hindi rin niya pinansin pa ang pagbatok sa kanya ni Zamiel. Basta sinalo niya ang sariling tiyan at nahiga sa semento.

Kalmado na siya noon at nakatitig nalang sa kawalan habang kanina pang bumubulong at sumasagitsit ang kasama niya.

Nagkataong noong nanahimik siya ay sabay nilang nilingon ang isa’t isa. At habang hindi pa rin maipinta ang mukha ni Zamiel, kusang kumurba ang mga ngiti sa labi niya.

He loves those sapphire eyes. But he knows he had to stop staring before he drowns in them.

“Saan ka pupunta?”

Iyon ang naibulalas ni Zamiel nang umahon si Ridge mula sa pag-upo. Pinanood niya rin ito na kunin ang bag at isukbit iyon sa mga balikat niya.

Ayaw ni Ridge na dinadala ang gamit dahil nandiyan naman si Zamiel ngunit sa pagkakataong iyon, pakiramdam niya ay sinaniban siya ng mga anghel.

“Uuwi, saan pa ba ’ko pupunta?”

“Sa bahay namin?”

Pinigilan ni Ridge na pamulahan ng mga pisngi sa sagot nito. Pinanatili niyang kalmado ang sarili bago hinawakan ang ulo ni Zamiel at guluhin ang buhok nito.

“Ano ba!”

Naiinis na inabot ng kaibigan ang kamay niya para matigil siya sa ginagawa. Noong maialis na ni Zamiel ang kamay ni Ridge, matiim niya itong tinitigan.

“Seryoso kang ’di ka pupunta sa bahay? Bumili kami ni Zach ng bagong laro.”

“Wala ako sa mood. Matutulog muna ako sa bahay.”

Nag-isang linya ang mga kilay ni Zamiel pero kalaunan ay nagkibit balikat ito. Tapos ay sumunod siya sa pagtayo at pagsukbit ng bag sa balikat, lumapit kay Ridge at saka ipinagsaklob ang mga kamay nila.

Ridge felt like shit when his stomach had another wave of inexplicable tingly feeling.

Tinitigan niya ng masama si Zamiel at pilit na inaagaw ang kamay niya pero mas humihigpit lang ang hawak nito sa kanya.

“Sweet mo naman ngayon. ’Pag ganito, dapat pinapanagutan eh.”

Inismiran siya nito, “Sira ulo. Baka maglikot ka lang kaya hinawakan na kita. Mahirap maghabol.”

Madrama siyang bumuntong hininga.

“Inaantok nga ’ko eh, makapaggala pa kaya ako?”

“’Ba, ewan ko. Unpredictable ka eh.”

Nauna itong lumakad at hinila siya para muwestrahang sumunod. Siya namang pagdinggin niya sa gusto nitong mangyari.

“Uwi na tayo, Ridge. Mas ayaw ko ’pag binuhat pa kita pauwi.”

Hindi na nagreklamo pa si Ridge. Hinayaan niya lang si Zamiel na hilain siya.

Tahimik sila habang naglalakad at nagpapasalamat siya roon. Pero kasabay noon ay panay din ang silip niya sa mga kamay nila ng kaibigan.

Did he already mention that he likes holding Zamiel’s hand? If not, he is stating it now. He likes holding his hand, fingers intertwined.

Nang mapagtanto ang mga iniisip, lihim siyang napasinghap. Masama na itong ganito, hindi ba?

Looks like he really is screwed.

Halos hindi maipinta ang mukha ni Ridge nang kinabukasan, makita niya si Zamiel na nakatayo sa labas ng bahay nila.

Bibili sana siya ng toyo dahil nautusan siya ng nanay niya na nagluluto ngayon ng adobo (ayaw niya sana ngunit tinutulungan na ito ni Aaron maghanda). Pero sandali siyang natigilan dahil pagkabukas niya ng gate, bumungad si Zamiel.

Simple lang ang suot nitong pambahay. Asul na tshirt, shorts at tsinelas. Pero sa hindi malamang dahilan, gwapong-gwapo si Ridge sa kanya.

“Ginagawa mo riyan?”

“Bibisitahin ka. ’Di mo ko pinansin kahapon noong inaya kita eh,” Tapos ay iniangat nito ang game disk ng resident evil, “Laro rin tayo nito. Salitan nalang.”

Inismiran niya ito, “Okay, pero iniwasan? Sabi ko lang, matutulog ako.”

“’Di ka pa rin nakipaglaro sa akin.”

Napangiwi si Ridge sa sagot ni Zamiel. Tunog nagtatampo pero mukhang pilit na tinatago ng kaibigan iyon. Sa halip, pinapamukha niyang galit siya kay Ridge.

“Sige. Tabi ka muna, samahan mo ’ko bumili ng toyo.”

Umatras si Zamiel nang makita na papalabas na si Ridge. Nang isara naman niya ang gate, saka niya naramdaman na ipinalupot ni Zamiel ang braso nito sa bewang niya.

Ridge felt a jolt of electricity kick him. But he did not speak, instead, he threw a languid glare on Zamiel.

“Napano ka? Ako galit dito,” Ani Zamiel nang makita ang ekspresyon niya.

Pupwede naman siyang akbayan. Pero sa bewang niya talaga ikinapit ang braso niya? Iyon ang gustong itanong ni Ridge. Kaya lang ay pinigilan niya ang sarili. Hindi rin siya nag-abalang alisin ang braso nito sa bewang niya.

Zamiel really likes playing with him.

“Ba’t pala ikaw ang bibili ng toyo? ’Kala ko ba, ayaw mong nasisikatan ng araw?”

“May ginagawa si kuya.”

Bumuga siya ng marahas na hangin at iniwan si Zamiel. Nauna siyang naglakad dahilan para maramdaman niyang mabilis na uminit ang ulo ng binata.

Ngunit hinabol naman siya nito.

At noong makalapit, ipinagsaklob niya ulit ang mga kamay nila. Mabuti nga’t hindi nagreact si Ridge noon dahil sigurado siyang sisinghalan siya ni Zamiel kung sakali.

Noong makarating na sila sa tindahan, tulad ng utos sa kanya ay bumili lang si Ridge ng toyo. Makabuluhan pa silang tinitigan ng tindera nang makita ang mga kamay nila ni Zamiel.

Pero hindi naman ito nagkomento. Kilala naman sila nito. Close sila, bata palang.

“Talim ng tingin sa atin ni ’nay Meng?”

Iyon ang naitanong ni Zamiel nang makaalis at makalayo na sila sa tindahang pinagbilhan ni Ridge. Pinasadahan niya ito ng tingin bago napailing.

Malamang sasama talaga ang timpla ng mukha ng isang iyon nang makita sila.

“Holding hands eh. Lalaki pa tayo pareho.”

“Ano naman? Magkaibigan tayo.”

Mapait na ngumiti si Ridge sa sagot ni Zamiel. Parang tinusok ng karayom ang dibdib niya pero hindi siya makaangal dahil totoo. Magkaibigan silang dalawa.

“Hayaan na, namisunderstood lang non.”

Nang hindi sumagot si Zamiel, napangiti si Ridge. Tahimik silang pareho hanggang makabalik sa bahay nina Ridge at maibigay ang toyo sa nanay niya.

Ngunit natigil iyon nang magtama ang mga mata ni Zamiel at Aaron. Hindi tulad nina Ridge, mainit ang ulo ng nakatatandang kapatid kay Zamiel.

Ang dipensa nito, nag-aalala siya kay Ridge pero wala naman talaga dapat na ikaalala. Kaya niya ang sarili.

“Bakit?”

Mahinang tanong nito kay Aaron, napapahigpit din ang hawak sa kamay ni Ridge, dahilan para panay tingin doon ang binata.

“Problema mo na naman kuya, Aaron?”

“Wala,” Nagkibit balikat ito at bumalik sa pagluluto, “Nandito ka na naman, ’di ka nalang kaya tumira rito?”

Inismiran ito ni Zamiel, “Ba’t naman ’di?”

Magpapatuloy pa sana sa pag-aaway ang dalawa nang batukan ng nanay nina Ridge si Aaron. Napangiwi ito sa sakit pero wala masabi para dipensahan ang sarili.

“Ang tanda mo na Ron, kung pumatol ka kay Zamiel, ’kala mo sing-edad ka nila.”

“Ma naman!” Pag-angal ni Aaron, “Eh kung dumikit kasi kay Ridge, parang aagawan ako ng kapatid!”

Pero lo and behold, hindi niya pinangarap na mabrotherzoned.

Bumuntong hininga siya saka naman bumaling sa kanila ang nanay nina Ridge. At kahit na naguguluhan, nginitian ni Zamiel ang ikalawa niyang ina.

“Hello po, tita.”

“Naku, hello rin sa ’yo Zam! ’Wag niyo pansinin ’tong si Aaron.”

Lihim na natawa si Zamiel at Ridge nang pasimpleng kurutin nito ang tagiliran ni Aaron, dahilan para mapadaing ang nakatatanda.

“Maglalaro kayo?”

“Opo, bumili kasi kami ni Zach ng bagong resident evil noong isang araw, tita.”

Tumango-tango ang ginang bago hinila si Aaron para makapagluto na nila papunta sa kusina. Mukha kasing kaunti nalang ay babatuhin na nito ng kutsilyo.

“Mama naman, babawiin ko lang si Ridge!”

“’Wag kang istorbo ron, Ron,” Pinandilatan ng mga mata ng ina nila si Aaron, “Tara na para makapagtanghalian na tayong dalawa.”

Nag-away pa ang mga ito sa harap nila hanggang sa maisip ni Ridge na hilain na si Zamiel. Kaagad naman siyang binalingan ng kaibigan.

“Tara na sa kwarto. Baka mag-ingay pa ’yon si kuya at mang-istorbo. ’Di pa tayo makapaglaro ng maayos.”

Hindi umangal si Zamiel. Sa halip ay ito pa nga ang naunang naglakad sa kanya patungo sa kwarto nito, dahilan para maiiling na naman ni Ridge ang ulo

“’Wag mo ilock pinto,” Sabi pa niya nang sa wakas ay naroon na sila sa kwarto niya.

Hindi nakakibo si Zamiel. Basta hawak lang nito ang doorknob ng kwarto niya.

“Ba’t naman? Mag-iingay kamo si kuya Ron.”

Walang buhay na kinuha ni Ridge ang disk kay Zamiel saka pumanhik sa mga gamit niya. Hinahanap kung saan ba niya iiinsert iyon.

At dahil hindi niya pinansin si Zamiel, sumunod na ito sa kanya, hindi nito sinara ang pinto tulad ng sinabi niya at saka siya inobserbahan. Nakaharap sa likod niya at pinapanood siya.

“Hoy sagutin mo ’ko. Baka mas mag-ingay si kuya Ron kapag nakita na bukas pinto ng kwarto eh.”

“Hindi ’yan.”

Noong nabuksan na niya ang CPU, pinanood sandali ni Ridge na magbukas ang PC niya.

“Tutulungan non si Mama. Walang palag ’yon. Kunin mo pala iyong upuan sa may tabi para hindi ka nakatayo.”

Sinunod siya ni Zamiel. Tahimik lang din ito na pinapanood siyang iset up ang lalaruin nila. Nang makaupo siya sa sariling upuan, mabilis na umusog palapit sa kanya ang binata saka inihilig ang ulo sa may balikat niya.

Sandaling natigilan si Ridge. Humigop siya ng malalim na hininga bago napatanong sa sarili.

Ang hilig din talaga ni Zamiel na asarin siya eh ’no? Nakakalugmok lang dahil hindi alam nito ang epekto sa kanya ni Ridge.

And to think that Zamiel only does this to him. Only him. Geez, he really is fucked up.

Mukhang kahit labag sa kalooban niya, talaga ring mapapatanong siya kay Aaron sa oras na pakiramdam niya ay sasabog na siya.

Kabanata 2

KABANATA 2

“KUYA Aaron? Pwede ka bang makausap ngayon?”

Iyon ang mga salitang lumabas sa bibig ni Ridge nang oras na makauwi sa kanila. Isang araw na napagtanto niyang habang nagtatagal, nalulunod na siya sa emosyon at nasisiphayo sa sariling sikreto.

After all, Ridge realized something important. The love that he bores for Zamiel is not platonic and as time continues to pass by, it grows into something deeper. Pushes him to plunge into something frightening which may cause self destruction.

He is already fifteen then and Ridge took his good time to observe himself just as what Aaron suggested two years ago.

And now, he is certain of what he is and what he feels. He just wanted affirmation and security that he would not fuck this one up.

“Emergency? ’Di ka na kumatok pagbukas mo ng pinto sa kwarto ko, ah.”

Tumango siya, “911.”

Matamang napatitig sa kanya ang nakatatandang kapatid bago ito bumuntong hininga at itinuro ang kama nito. Doon siya nito pauupuin dahil hindi tulad niya ay hindi siya nagtatago ng extrang mauupuan.

Moreover, Ridge complied. Tumuloy siya papasok sa kwarto ni Aaron at ibinagsak ang bag sa tabi ng kama bago naupo at pumirme.

“O, sige nga. Kwento mo sa ’kin ba’t 911 ’yang tanong mo.”

Pinagmasdan ni Ridge si Aaron na iikot ng swivel chair at ipagkrus ang mga binti pati mga braso. Nanunukat ang mga titig ni Aaron ngunit hindi rin alintana ni Ridge iyon, sa halip ay tumikhim na siya.

“Naaalala mo pa ba ’yong kaklase ko na nagpapatanong noon?”

Kumunot ang noo ni Aaron, ipinilig din nito dahil sa pagtataka. Mariing napakapit si Ridge sa kumot ni Aaron at hinihintay na sumagot ito.

Ngunit nagtagal ang pagtataka ng nakatatandang kapatid bago nito ibinuka ang bibig para magtanong na. Sinukuan ang panghuhula.

“Kaklase?”

Tumango siya, “Iyong kaklase ko na nagpapatanong kung normal ba na magkagusto siya sa babae’t lalaki.”

“Oh, oh , that kid. Nasaan na, may itatanong ulit?” Iniangat nito ang isang kilay, “Ang sabi ko, dalhin mo na rito sa susunod na magtatanong.”

“No need, he’s already here.”

“What?”

Nang tumango siya, nanlalaki ang mga matang tinitigan siya ni Aaron. Alam niyang nakakabuo na rin ito ng sagot sa maliit na mind game na sinabi niya—na siya ang kaklaseng tinutukoy niya.

Lalo na’t hindi naman bobo si Aaron para maramdaman na sarili niya ang tinutukoy ngayon.

“Sandali lang Ridge,” Namamangha ito at napailing marahil sa pagkabigla, “Tama ba ’tong naiisip ko?”

“Oo, kung pareho man tayo ng iniisip ngayon.”

“Tang ina!”

Tahimik niyang inobserbahan ang nakatatandang kapatid na mapahilamos ng mukha at mailing. Napapakurap pa rin ito at pilit na ibinabaon sa isipan ang nalaman.

“So all along, you were talking about yourself, Ridge?”

Walang buhay siyang tumango bago nakuhang humikab. Nakaramdam na naman siya ng biglaang pagkaantok sapagkat kanina pang namamangha si Aaron.

“Wala tayo sa wow mali?”

“Wala,” Umiling din siya, “Laos na rin ’yon. Ba’t pa magwa-wow mali?”

Nang umahon si Aaron mula sa kinauupuan at lumakad patungo sa kanya, blangko lang ang mukhang hinayaan niya si Aaron na hawakan ang magkabilang braso niya.

“You’re bisexual?!”

“I think so.”

“Tang ina,” Naibulalas muli nito, “’Di ba ’yan dahil sa impluwensya ko?”

Tumaas ang sulok ng labi ni Ridge at saka siya napaisip. Hindi, tingin naman niya ay kahit hindi na niya malamang nasa third sex si Aaron, malaki pa rin ang magiging epekto ni Zamiel sa pagkatao niya.

Ilang sandali silang tahimik hanggang makuha ni Ridge na umiling.

“Eh ba’t—” Natigilan ito sandali at bumuntong hininga, “Si Zamiel ba?”

Tumango-tango siya, dahilan para panlakihan muli ng mga mata si Aaron at mapaatras.

“May gusto ka sa asungot na ’yon?”

Kumunot ang noo niya, nagtataka at ibinalik din ang intensidad ng titig ni Aaron sa kanya.

Bakit ba palaging asungot ang tawag nito kay Zamiel? Hindi bale na. Isa lang ang sigurado siya, gusto niyang tawanan si Aaron dahil hindi niya maipinta ang pagkagulat sa mukha nito.

“Wala namang ibang pwedeng dahilan.”

Nagkibit balikat siya at tipid na napangiti.

“Isipin mo ’yon, magkagusto ako kina Leon, ang pangit.”

“Ganoon din naman kay Zamiel, ’di ba?” Napalunok ito, “Eh ba’t ka pa nagkagusto sa asungot na ’yon? ’Di ka ba nadala?”

“Iyan din naisip ko noong sinabi mo na baka nasa isip ko lang itong pagkagusto ko kay Zamiel.”

Natahimik siya sandali bago inalis ang pagkakahawak sa kanya ni Aaron. Umiwas din siya ng tingin para balikan ang mga nangyayari at nararamdaman niya mula noong mapagtanto niyang may gusto siya sa kaibigan.

“But then, I feel insane whenever I am around him.”

Nang kusang lumabas iyon sa bibig ni Ridge, nakita niya mula sa sulok ng mga mata kung paanong umasim ang mukha ni Aaron.

Gusto niya iyong punahin. Gustung-gusto niya pero nitong mga oras na ito, hindi iyon ang prayoridad niya.

“Naramdaman ko na noon na may isa sa inyong babagsak.”

Mabigat at malalim ang susunod na buntong hininga ni Aaron. Mataman din muli itong napatitig sa kanya para eksaminahin ang reaksyon niya.

“’Di ko lang inasahan na ikaw pala ang nauna.”

Napailing ito sandali bago tuluyan na sumagitsit at paningkitan siya ng mata.

“Anong pakiramdam? Gusto kong malaman kung paano mo nasabing bisexual ka at gusto mo kay Zamiel.”

Ridge stared at Aaron incredulously before he heaved a deep sigh.

“Maliban sa para ’kong masisiraan ng ulo? Natutuliro ako.”

Kumunot ang noo niya at napaisip kung tama ba ang mga gamit niya ng salita. Pero kalaunan, pinalagpas na niya ang mga isipin.

“’Pag malapit siya, para na ’kong sasabog. Ayoko ring pinapansin pero ’pag si Zamiel, gustung-gusto kong sa ’kin lang buong atensyon niya.”

Tumaas ang sulok ng labi niya habang ipinapaliwanag ang mga nararamdaman sa tuwing kasama si Zamiel. Natutuwa siya dahil kahit papaano’y nailalabas niya ang mga bumabagabag sa kanya.

“Marinig ko lang boses niya, kahit na murahin na ko’t awayin, ’di ko mapigil na mangiti. Ibang usapan na ’pag nadidikit siya sa ’kin o hindi naman kaya, hawakan niya ’ko.”

Tuluyan nang kumawala ang mga ngiting naglalaro sa labi niya.

“Kahit kunin ka na ni Lord, kuya. Masaya na ’ko kay Zamiel.”

“Swerte mo Ridge, mahal kita. Kung ’di, ikaw na ginawa kong sacrificial lamb para makatawag ako ng mga demonyo.”

Mahinang natawa si Ridge sa sagot ni Aaron, nasiyahan dito. Ngunit matapos tumawa ay humikab ang binata.

“Pero kuya, ’di iyon ’yong gusto ko na itanong eh.”

Ipinagkrus ni Aaron ang mga braso.

“Ano bang gusto mong malaman? Eh ikaw mismo, alam na ang sagot.”

Mapait na ngiti ang pumalit sa kaninang masaya at naaaliw niyang tawa.

“I do know that I’m like you,” Tapos ay natigilan siya sandali para huminga ng malalim, “But I don’t want to fuck this up.”

Matapos sabihin iyon ay napapikit siya dahil hinawakan ni Aaron ang ulo niya.

“You won’t. O, ano pang gusto mo na malaman?”

“Na tanggap niyo ’ko.”

Aaron stared at Ridge incredulously but of course, he did not know about that because he kept his eyes closed.

“Ako nga tinanggap, ikaw pa ba?”

He hummed, “I doubt Zamiel.”

“Tell me about it.”

“He’s probably homophobic,” Ridge pointed out as he opened an eye to check Aaron, “Siya iyong nagsabi sa ’kin dati na kadisgu-disgusto na magkagusto sa kapwa mo lalaki.”

Hindi kaagad nakasagot si Aaron. Sa halip ay lumunok ito at umiwas ng tingin.

Walang alam si Ridge kung ano ba ang tumatakbo sa isipan nito pero may red alarms na kanina pa ring tumutunog sa isipan niya.

“Dapat ko bang itigil ’to?”

Nang itanong iyon, doon palang din ibinalik ni Aaron ang atensyon sa kanya. Ilang beses nitong ibinuka ang bibig para magsalita ngunit hindi itinutuloy ni Aaron ang dapat na sasabihin.

“Bukod sa kaibigan ko si Zamiel, pareho kaming lalaki. ’Di ba, ’yon palang mga ’yon, mali na.”

Katahimikan. Nang hindi kaagad na sumagkt si Aaron ay parang pinisil ang puso ni Ridge sa kaba.

“Naiirita akong isipin na ’di kami pwede ni Zamiel pero kuya…”

Hindi niya alam kung ano ba ang idudugtong. Kaya nanahimik din siya.

Marahil isang buong minuto itong napapaisip hanggang sa mahina itong natawa.

“First loves are nice.”

Natigilan si Ridge nang bitawan siya ni Aaron at umupo ito sa tabi niya. Natameme naman ang binata nang akbayan siya nito at guluhin ang buhok niya.

This feels nice. To be spoiled by your own brother.

“Alam mo, bata ka pa,” Itinuloy ni Aaron ang paghaplos sa buhok niya, unti-unting kumukunot ang noo nito, “Pero nakikita ko na kung gaano ka kawhip kay Zamiel.”

Ridge hummed and closed his eyes again to savour the warm feeling that his brother sent him—so as the assurance that he waited for.

“’Di kita masisisi na nagtatanong ka kung dapat mo bang itigil. Alam ko kung anong posisyon mo sa buhay ni Zamiel ngayon.”

Kaibigan, ano pa ba? Hindi na iyon magbabago.

“Pero gusto mo siya at hindi madali na lumimot.”

Sinimulan na laruin ni Ridge ang mga daliri habang naghihintay sa susunod na sasabihin ni Aaron.

“Pero alam mo Ridge, habang lalo mo kasing pinipigilan, lalo ka lang malulunod.”

Iniangat niya ang tingin kay Aaron na noon ay masuyong nakangiti sa kanya.

“Masasakal ka, hanggang sa kusa ka nalang magseself destruct.”

Iisa lang talaga ang end game nitong nararamdaman niya at kinumpirma iyon ni Aaron sa harap niya.

“Ayaw kong masira ’tong meron kami, kuya.”

“Edi ’wag mong sirain,” Hinila siya nito para sumandal, “’Di ko naman sinabing umamin ka. Ang akin dito, Ridge, hayaan mong mahalin mo si Zamiel.”

Naniningkit ang mga mata niyang tinitigan si Aaron. At sa unang pagkakataon, pakiramdam niya ay nabobo siya.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Na ’wag mong piliting kalimutan si Zamiel.”

Aaron clicked his tongue before he smiled reassuringly at him.

“Kasi mangyayari ang mangyayari, Ridge. Makakalimot ka, pero hayaan mo na ang oras na gumawa noon.”

Matapos ang usapang iyon, sinunod na naman niya ang payo ni Aaron. Na hayaan ang sarili dahil darating din siya sa puntong maglalaho ang mga nararamdaman niya.

Pero hindi, dahil habang lumilipas ang oras, walang nagbago kahit na kaunti sa nararamdaman niya para kay Zamiel.

And if Ridge would be really honest, he just fell… deeper .

Napasinghap si Ridge nang may maramdamang malamig sa pisngi niya. Nang lumingon siya, nakakita siya ng plastic ng pinipig.

Pinakatitigan niya iyon bago siya bumaling sa nagbibigay ng ice cream sa kanya.

Tapos ay nakita niya si Zachariel na malawak ang ngisi sa kanya.

“Lalim ng iniisip natin ah.”

Ngising-ngisi na sabi nito bago umupo sa tabi niya.

“Kunin mo na ’tong ice cream, baka malusaw!”

Anong ginagawa nito rito?

Wala sa sariling kinuha niya ang pinipig at abang binubuksan iyon, napansin niya na wala namang sariling ice cream si Zachariel.

“Ikaw, wala?”

Binalingan siya ni Zachariel at iniangat nito ang bote ng mineral water na hawak nito. Tumango-tango si Ridge bago isinubo ibinigay nito sa kanya.

“Ano palang ganap? Napapadalas pagkatulala mo nitong nakaraan.”

Napaismid siya. Alangan namang sabihin niya rito anong problema niya, eh kakambal ito ni Zamiel?

“Wala naman.”

“Pangit mo rin ’no? Nag-away ba kayo ni Zamiel?”

Natigilan si Ridge.

Ilang sandali rin iyon hanggang sa mapansin niya na natutunaw na ang kinakain. At wala mang ganang tignan, sinalo niya pa rin ang mahuhulog nang chocolate.

“Wala namang dapat pag-awayan?”

“Talaga? Tinanong kasi non kung tingin ko ba eh may nagawa siyang ’di mo natripan.”

Panandaliang tumigil ang binata bago uminom muna ng tubig. Samantalang si Ridge, tahimik na hinihintay ang kasunod ng sasabihin nito.

“Iniiwasan mo raw siya. Ayaw mo na rin daw tumambay sa ’min kaya nagpapanic siya.”

Pasimple niyang nginiwian ang binata ngunit nang balingan siya nito, pinanatili niyang blangko ang mukha.

“Manghuhula na ’ko.”

Iyon ang una niyang sinabi bago pinagmasdan ng mas maayos si Zachariel.

“Inutusan ka ba ni Zamiel suhulin ako ng ice cream para magsalita ako?”

Nginisian siya nito, “Naks, alam na alam mo na modus non, ah.”

Minsan ang babaw din ni Zamiel. Nakuha pang gumawa ng ganito.

“Sinabi pa nga non kung anong specific na bibilhin ko.”

Bumuntong hininga siya bago inilibot ang mga mata para tignan kung kasama ba nito ang pinag-uusapan nila ngayon.

“Nasan kakambal mo?”

“Kasama sina Leon. Pinabantayan ko.”

“Ba’t hindi mo nalang pinasunod?”

“Private dapat ang usapan! Ayaw mo ba non? Alam ko namang pribado kang tao.”

Itinaas baba ni Zachariel ang mga kilay bago ulit natawa.

“Iyong totoong rason? Kokonprontahin lang kita.”

Umiling siya, “’Di ko sinapak si Zamiel. Wala kang dapat ipaghiganti.”

Itinapon ni Ridge ang stick ng ubos ng ice cream. Ishinoot niya iyon sa basurahan ngunit hindi siya si Kobe, medyo malas. Kaya naman hindi na niya pinansin pa iyon.

“Wala naman akong sinabi na gaganti ako o ano eh,” Ani Zachariel matapos ang sandaling katahimikan, “Gusto ko lang malaman kung kayo na ba ni Zamiel.”

“Kami?”

Nilingon ang kaibigan. Kunot noo niya rin itong tinitigan. Siya rin namang marahang pagtango ni Zachariel.

“Alam mo na, magjowa na ba kayo?”

Ridge’s breathing hitched when he heard that. Hindi rin siya kaagad na nakasagot.

“Kambal talaga kayo ni Zamiel, sira ulo ka rin ba?”

Iyon ang nasabi niya para pagtakpan ang hiya na lumukob sa kanya.

Noong ganoon ang sagot niya, malakas na natawa ang kasama. Muntik rin itong mapahiga mula sa kinauupuan habang salo ang tiyan.

“Ang benta ng reaksyon mo!” Tapos ay napailing-iling ito, “Seryoso ako! Sigurado ka ba na hindi kayo ni Zamiel?”

“’Course not.”

Halos mamaos si Ridge sa sagot. Nakaramdam din siya ng pananakal nang magsinungaling pero iwinaglit niya ang bigat noon.

“Sus pero kung maghawakan ng kamay, ’kala mo may mamamatay na isa ’pag merong bumitaw.”

Napaubo si Ridge dahilan para muling matawa si Zachariel. Pinukulan niya rin ng masamang tingin ang binata na ngingisi ngisi lang sa kanya.

“Sabihin mong hindi.”

“Overdramatic naman ng sinabi mo.”

Napaismid siya ngunit hindi maitatangging kanina pa napapansin ni Ridge ang pilit na ipinaparating ni Zachariel. Hinihintay lang nitong mapansin niya ang gustong ipunto.

“Diretsuhin mo na ’ko.”

Hindi kaagad sumagot si Zachariel at sa halip ay pinaglaruan ang hawak na bote ng mineral.

Nakakabingi ang katahimikan pero nagpasensya si Ridge.

“Napapaisip lang kung may gusto ba kayong dalawa sa isa’t isa. Ang close ninyo, parang ’di na nga barkada turing niyo sa isa’t isa.”

Hindi makapaniwalang napatitig si Ridge sa binata, tapos ay napailing siya.

“’Kala ko ako na malalim ang iniisip. Mas pala ’yang sa ’yo at dumating ka na sa ganyang hypothesis.”

“’Ba! Kahit naman sinong makakita sa inyo, iisiping may gusto kayo sa isa’t isa! Paano pa kaming araw-araw ninyong kasama?”

“Weird niyo mag-isip.”

“Pre ito pa, ang possessive kasi ni Zamiel sa ’yo. Clingy rin. Mabuti ’di ka pa nadala non?”

Doon. Doon siya napaubo. At noong napatitig si Zachariel sa kanya ay mabilis niyang iniwasan ang tingin nito.

“Teka, nadala ka? Ridge, nak ng! Seryoso?”

Muntik mapatalon si Ridge sa kinauupuan nang hawakan nito ang magkabilang braso niya at pilit siyang pinipihit paharap dito pero iniiwasan ang tingin nito.

“Pucha, Ridge! Kaya ka ba umiiwas ’no?”

Paanong napunta sa ganito? Kanina lang ay inaasar siya ni Zachariel na mukha silang magjowa ni Zamiel.

Napasipol si Zachariel nang hindi pa rin siya sumagot. Binitiwan din siya nito at sa halip, inakbayan.

Samantalang si Ridge, hindi pa rin kumikibo at hinahayaan lang si Zachariel na gawin ang gusto nito.

“’Wag ka mag-alala, naramdaman ko naman ’to pero ikaw pala ang minalas.”

Bakit pareho sila ng sinabi ni Aaron?

Ridge huffed, “’Di ko ’to ginusto.”

Noong ganoon ang naging sagot niya ay nagkibit balikat lang ang binata.

“So, kailan pa?”

Napatitig siya sa kawalan samantalang si Zachariel ay yumuko para silipin ang itsura niya.

“Mula elementary,” Sa wakas ay nasabi na rin niya.

There is no use of denying. Mula naman noong una, wala rin siyang balak na itanggi dahil alam na niya kung anong kakaiba sa kanya.

The thing is, he is terrified that of all people who would approach him about it, it just had to be Zachariel.

Never mind. Two over six.

“Tagal na rin pala. Ang galing mong magtago. Kung ’di pa sinabi ni Zamiel na umiiwas ka, ’di ko rin maiisip.”

Bumuntong hininga si Ridge pero tinapunan niya ng masamang tingin si Zachariel.

“’Di naman ako nag-aalalang ’di niyo rin malalaman. Manhid kayong apat. Virus ba ’yan?”

Parang naaapi siyang tinitigan ng kaibigan.

“Anong— aba! Pucha, wala ’kong maisagot.”

Nang ilang beses na subukan ni Zachariel na dipensahan ang sarili, hindi na napigilan ni Ridge ang matawa.

“’Wag mo ’tong sasabihin kay Zamiel. Tanga pa ’yon.”

“Wala akong sasabihin, pero kailan mo ba balak umamin?”

“Wala akong balak ’pag kay Zamiel. Banal pa kakambal mo, baka sunugin ako gamit Bible verses.”

Inismiran siya ng binata bago nito tinapik ang balikat niya.

“Hayaan mo ’yon. Ikaw naman ’yan eh, tatanggapin ka non.”

Well of course. But Ridge thinks otherwise. Moreover that, something else concerns him.

“Pero ’di niya matatanggap na siya gusto ko.”

Nagkibit balikat ito at hinila siya palapit para guluhin ang buhok.

“Wala na ’kong masasabi riyan. ’Di naman ako si Zamiel.”

Tipid siyang ngumiti.

Pareho silang natahimik at hindi nakuhang mag-abala na maghiwalay. Hanggang sa biglang may humawak ng kamay ni Zachariel at marahas iyong alisin sa balikat ni Ridge.

Natigilan silang pareho ngunit nang iangat nila ang mga tingin, nakita nila si Zamiel na lukot ang mukha.

Nasa likod din ng binata sina Leon at Gian na napapahilamos ng mukha. Nang balingan naman ni Zachariel ang mga ito, sabay lang na nagkibit balikat ang dalawa.

Samantalang sina Ridge at Zamiel, matamang nakatitig sa isa’t isa. Kitang-kita rin sa mga mata ng binata ang galit at hindi naiwasan ni Ridge ang pangilabutan.

“Ba’t ka galit?”

Wala sa sariling tanong niya bago umahon mula sa kinauupuan para pantayan ng tingin si Zamiel.

“Inaway ka ba nina Gian?”

“Hindi.”

Iyon lang ang sinabi ni Zamiel bago inisang hakbang ang distansya nila. Napaatras si Ridge pero hindi siya hinayaang lumayo ni Zamiel.

Mahigpit nitong hinawakan ang braso niya. Tapos ay inabot nito ang buhok niya at inayos iyon.

Saka niya naalalang ginulo ni Zachariel ang buhok niya.

Then again, that is not the problem.

“Uwi na tayo.”

For some odd reason, Ridge found Zamiel’s voice raspy. Parang nangungusap din ang mga mata nito bago tinapunan ng masamang tingin ang kakambal.

“Maiwan ka rito. Tang ina mo.”

“Inaano kita?!” Napapantastikuhang tanong sa kanya ng binata, “Sabi mo mag-usap kami ni Ridge, nag-usap naman kami!”

“Don’t care anymore but fuck you.”

Pare-pareho silang naguguluhan sa iniaasta ni Zamiel. Samantalang kinuha lang nito ang bag ni Ridge at isinukbit din sa balikat niya.

Kasabay noon ay ang paghila nito sa kanya paalis.

Hindi man lang siya makapagsalita dahil sa kung paanong malukot ang mukha ni Zamiel.

Hila hila pa rin siya nito hanggang sa nakalabas sila sa eskwelahan. Ni hindi siya nito nililingon, kahit na mawala nalang sina Zachariel sa paningin nila.

Ang tagal ding malamig si Zamiel hanggang sa wakas ay makuha na siya nitong lingunin.

Pero walang nagbago sa itsura nito, dahilan para mas maguluhan si Ridge dahil.

“Napapano ka?”

Umiigting ang panga ni Zamiel. Matalim ang pagkakatitig nito sa kanya bago tuluyang ibinuka ang bibig para magsalita.

“Anong pinag-usapan niyo ni Zach?”

“Iyong pinapatanong mo. Ano pa ba?”

“At sa kanya sinabi mo pero ’pag ako nagtatanong, ’di talaga?”

Hindi siya sumagot. Sa halip ay kukunin sana niya ang bag nang umatras si Zamiel, ayaw iyon na ibalik sa kanya.

“Bag ko ’yan.”

“Alam ko. Ako magdadala.”

Napabuntong hininga siya. Hindi na umalma pa dahil ayaw niyang makisabay sa galit ng binata. Sa halip, lumapit siya kay Zamiel at ginulo rin ang buhok nito.

“Anong sinabi mo kay Zach at ba’t ’di ko pwede malaman?”

Iyon lang ang sinabi ni Zamiel nang makuha nitong kumalma, dahilan para tigilan ni Ridge ang ginagawa.

“Basta. Wala lang ’to.”

“Galit ka ba sa ’kin? May ginawa ba ’ko na ’di mo nagustuhan?”

Namaos ang boses ni Zamiel nang itanong iyon, parang nakikiusap na magsabi na siya.

Pero hindi iyon madali. Hindi rin siya handa.

Then again, Zamiel looked like he is about to break, reason why he closed his eyes to calm down. Goddamn it, why is he fucked up today?

“I’m sorry…”

Kumunot ang noo ni Zamiel at mataman siya nitong pinagmasdan.

“What do you mean you’re sorry?”

Tipid niyang nginitian si Zamiel bago hinawakan muli ang ulo ng kaibigan.

“Sa susunod sasabihin ko sa ’yo, pero ngayon… ’di muna.”

Nothing else hurts than hiding from your best

friend —or so, the man that you like.

Kabanata 3

KABANATA 3

MARAHIL nirerespeto lang talaga ni Zamiel ang desisyon niyang huwag munang sabihin ang sikreto niya dahil matapos nitong magtanong, hindi na nito binuksan pa ang usapang iyon.

“Mukhang wala ka talagang balak sabihin.”

Mapait siyang ngumiti bago lumapit kay Zamiel.

“Sorry, nag-aalala ka na pala.”

Hindi kumibo si Zamiel, naglakad lang ito paalis at iniwan si Ridge. Napakamot naman siya sa pisngi bago humabol at kumapit sa braso ni Zamiel.

“Sabado bukas. Makisleep over ako. Laro tayo?”

“Huwag mo na ipilit. Ayaw mo naman.”

Pero mas hindi gusto ni Ridge na hindi siya kinikibo nito. Ito iyon, siya rin maghahabol dahil sa ginawa niya.

“Ayaw mo? Babawi na ’ko.”

Natigilan si Zamiel sa paglalakad saka siya binalingan. Naikuyom niya ang mga kamao nang mapansin din na walang emosyon ang binata.

“Sa lunes.”

Kumunot ang noo niya sa sinabi ni Zamiel.

“Lunes?”

“Lunes ka na umuwi.”

Mahina nitong pagtutuloy sa sinabi bago umiwas ng tingin sa kanya.

“Ako nalang magpaalam kina tita na hihiramin kita.”

Natigilan si Ridge sa iniaasta ni Zamiel. Parang nakalimutan niya ring huminga dahil dito at halos mapanganga siya sa gulat.

Ito mismo ang dahilan bakit gusto niyang umiwas kay Zamiel. Ang daming pumapasok sa isip niya sa tuwing ito ang magsasalita.

Nang hindi siya sumagot, pinukulan siya ng masamang tingin nito.

“Ayaw mo? ’Kala ko babawi ka?”

“Oo nga…”

Namamaos ang boses niyang sabi bago mahinang tumawa para kalimutan ang iniisip.

“Sige, tara para makakuha ako ng damit.”

“And Ridge…”

Ridge hummed as a response.

“’Wag kang nagdididikit kay Zach masyado.”

“Ha?”

Namamangha niyang nilingon ang binata, hindi mahulaan kung anong gusto nitong ipahiwatig.

“Napapano ka?”

“Wala. Naiirita lang.”

“Nagseselos ka ba?”

Nanunukat ang mga titig na ibinalik ni Zamiel sa kanya. Samantalang siya ay hindi napigilang mapangisi.

“Seloso mo naman. Baka kahit ibang kaibigan sa kolehiyo, bawal ’kong magkaroon?”

“’Di ko alam, nandito pa ba ’ko ’pag college na tayo?”

“Hmm? Ano?”

Hindi ito sumagot. Basta ay hinila siya ulit nito para makauwi na sila.

“AT matutulog ka pa sa kanila?!”

Naiiritang tinakpan ni Ridge ang mga tenga nang sumigaw si Aaron. Pabagsak din itong napaupo sa kama niya habang pinapanood siyang kumuha ng mga damit at malinis na school uniform.

Ipinagpaalam na siya ni Zamiel pero nauna itong umuwi sa kanila. Bitbit nito ang school bag niya.

“Akala ko ba, gusto mong umiwas?”

Oo nga. Pero hindi niya natiis.

“Magkukunwari rin ba tayong ’di mo sinabi sa ’kin na hayaan kong mawala nalang ’to?”

Nangasim ang mukha ng kuya niya, “Ang gulo mo ’pag kay Zamiel.”

“Galit siya. Saka na ’ko mag-aalala ’pag natapos na ’tong sleep over.”

Hindi sumagot si Aaron kaya natapos ni Ridge ang ginagawa ng matiwasay. Saka niya tinapik ang bag at labag sa loob iyong sinuot.

Ayaw niya talagang nagbibitbit ng sariling gamit.

“Kita nalang sa Lunes, kuya.”

“Tinatanan ka na, wala ka man lang pakialam!”

Imbes na pansinin pa si Aaron, lumabas na ng sariling kwarto si Ridge at iniwan ito. Huli siyang nagpaalam sa mga magulang bago tuluyang umalis.

Then he went to the Chastain’s house. Pero bago pa siya makakatok ay sinalubong na siya ni Zamiel at hinila papasok ng bahay.

Noong naroon na ay naabutan niya ang mga magulang nina Zamiel na nasa sala at nanonood ng kung ano.

Nang makita siya ng mga ito, babati pa sana siya kaya lang, hindi hinayaan ni Zamiel na magtagal sila sa sala. Sa halip ay mabilis siyang hinila nito papunta sa sariling kwarto.

Halos hindi na rin naabutan ni Ridge ang pagsigaw ng nanay ni Zamiel na bumaba sila kaagad dahil malapit na maghapunan.

“Ang bastos mo naman.”

Walang buhay niyang inilapag ang bag sa isang tabi.

“Balik ako. Babatiin ko lang sina tita.”

“’Wag na. Mamaya mo nalang batiin.”

Ipinagkrus ni Ridge ang mga braso pero hindi na nagkomento pa.

Tinitigan niya lang ang kaibigan na ayusin ang mga gamit niya. Nang mabagot, inilipat niya ang mga mata sa telebisyon.

Nakadisplay ang iba’t ibang series na nasa DVD nito.

“’Kala ko maglalaro tayo?”

“Dito ka rin naman matutulog. Kahit kailan na tayo maglaro. Gusto ko munang panoorin ’to,” Ani Zamiel na naglalakad palapit sa kanya nang matapos na sa pag-aayos.

Tumango-tango ang binata bago bumaling kay Zamiel na noon ay nasa tabi na niya.

“Galit ka pa ba? Matutulog na ’ko rito, baka namimiss mo pa rin ako.”

“Nagtatampo ako, ’di galit.”

Umupo si Zamiel sa gilid ng kama saka tinapik ang espasyo sa tabi niya at hindi na kailangang pagsabihan ng dalawang beses.

Umupo siya sa tabi ng kaibigan at ipinatong ang mga binti sa kama nito bago ito hinarap.

“Ang layo ng pwestong ganito para manood ng palabas.”

“Mag-usap lang tayo sandali. May sasabihin kasi ako.”

“Ano?”

“’Wag mo ulit ako iwasan. Para akong sasabog sa inis ’pag may iba kang kausap.”

Mahinang natawa si Ridge sa sinabi nito. Ang seloso talaga ng isang ito.

“Sige. Ano pang sasabihin mo?”

Bumaba ang tingin ni Zamiel sa matres ng kama. Hindi kaagad nakasagot at panay ang hinga ng malalim.

Si Ridge naman ay nagtataka na tinitigan ang binata.

“Anong meron? Ang lalim ng iniisip mo.”

“Ngayon palang iniiwasan mo na ’ko. Paano pa ’pag sa ibang bansa na ’ko nag-aral next year? Baka ’di mo na ko kilalanin.”

“Ano?”

Kumunot ang noo ni Ridge sa sinabi ni Zamiel. Naguguluhan nang sabihin nito na sa ibang bansa mag-aaral next year.

Saka pumasok sa isipan niya na fourth year high school na sila. Walang atrasan mula sa araw ng graduation.

“Magkacollege ka sa ibang bansa?”

Marahang tumango ang binata, “Kasama ko si Zachariel, syempre.”

He hummed. Ilang taon kaya itong mawawala? Siya ang natatakot na makalimutan.

“Anong course kukunin mo?”

“Medicine. Gusto kong maging cardiovascular surgeon.”

Napatitig si Ridge sa kaibigan. Wala nang makapang pupwedeng sabihin.

“Ilang taon ka ron?”

“Baka ten years din. ’Di ko alam.”

Parang bata na sinundan ni Ridge kung saan man nakatingin si Zamiel ngayon. Sa matres, tapos ay marahan siyang tumango.

“Kaya ’wag mo na ’kong iwasan. Aalis na nga ’ko.”

Hindi niya alam kung ano ba ang magiging reaksyon. Basta masakit na malamang aalis si Zamiel sa susunod na taon.

“Ridge…”

Nahilang pabalik sa huwisyo si Ridge nang hawakan ni Zamiel ang kamay niya. Pinisil pa iyon ng binata.

Nagtama ang mga mata nila dahil ibinalik ni Ridge ang tingin sa binata.

Para siyang mawawalan ng hininga nang makita na ang lungkot nito. At hindi alam ni Ridge kung bakit pero hindi niya napigilang matawa.

“Anong tinatawa-tawa mo? Seryoso ’tong sinasabi ko sa ’yo!”

Tumango-tango siya, “O, ’wag ka munang iiyak. Ilang buwan pa bago graduation.”

“Wala ka talagang pakiramdam ’no?”

“Ang cute mo naman.”

Pinisil ni Ridge ang pisngi ng binata, dahilan para sumimangot si Zamiel at pukulan siya ng masamang tingin.

“Ang cute mo. Ikaw pa iiyak, ako iiwan mo rito?”

“’Di ko naman inasahan na lilipat kami ron para lang makapagtapos kami,” Zamiel tsked, “Akala ko rito lang din ako mag-aaral.”

Ridge hummed, “Bobo mo ron. Mas maganda ang facilities sa ibang bansa. Saka ’yong paraan ng pagtuturo.”

“Sa laro nalang tayo makakapag-usap usap.”

Hinawakan niya rin ang kamay ng binata.

“Pagbalik mo rito dapat doctor ka na.”

Inismiran siya ng binata, “Tagal pa ’yon. Ikaw ba, anong balak mo?”

Natigilan si Ridge at napaiwas ng tingin. Dahil sa totoo lang, hindi niya alam kung anong gusto niya.

“’Di ko alam kung anong kukunin ko.”

Tumango-tango si Zamiel bago umusog palapit sa kanya. Natatawa namang itinulak niya ang binata nang ihilig nito ang ulo sa may balikat niya.

Siya dapat ang ganito rito. Hindi ito.

“Sabi mo nga matagal pa grad, pag-isipan mo rin muna anong gusto mo.”

Siya. Hindi ba pwedeng si Zamiel nalang kunin niyang kurso?

“Sige, pero umayos ka na. Nood na tayo.”

“Sandali lang,” Nanghihina ang boses na sabi nito, “Gusto ko magpahinga.”

“Wala naman dapat ikapahinga.”

“Dinala ko bag mo kanina, napagod ako.”

“Kinukuha ko, ayaw mo naman ibalik sa ’kin.”

Natawa si Zamiel sa sinabi niya bago ito tumayo sa pagkakaupo. Saka siya hinila nito, iginiyang sumunod sa kanya.

Sa sahig sila umupo hanggang sa kunin ni Zamiel ang remote at sumandal ulit kay Ridge. Ngunit sa pagkakataong iyon, sa ulo rin niya.

“May balikat ako,” Aniya.

“Wala akong pakialam.”

Nagkibit balikat ito bago ipinalupot ang braso niya sa bewang ni Ridge para hilain palapit ang binata.

“Hawakan kita. Baka mamaya maglikot ka na naman. Iwan mo na naman ako.”

Hindi sumagot si Ridge at kinurot nalang ang ilong ng kaibigan. Mahina rin siyang natawa, samantalang si Zamiel ay napangisi at iplinay na ang palabas.

“Texas chainsaw. Akala ko ayaw mo ng ganyan?”

“Gusto mo ’yan, kaya ’yan nalang kinuha ko kanina.”

“’Wag kang magrereklamo mamaya.”

Natawa nalang si Zamiel at tumango-tango.

MALALIM na ang gabi noong pag-usapan nila ni Zamiel ang matulog. At dahil hindi na bago ang sleep over kay Ridge, wala nang bagong balita tungkol sa pagtulog niya sa tabi ng binata.

Pero sa sitwasyon niya ngayon kung saan may nararamdaman siya para sa kaibigan, hindi na niya makuha ang maging kumportable.

Kailan pa parang lumiit ang kama ni Zamiel? Kailan pa naging mainit at bakit hindi siya mapakali?

Ilang beses na lumunok si Ridge at ipinikit ang mga mata. Pinilit niya ring hindi masyadong gumalaw dahil ayaw niyang mapansin siya ni Zamiel.

“Ridge?”

Muntik mapapitlag si Ridge nang tawagin siya ni Zamiel. Ngunit hindi roon napokus ang atensyon niya kung hindi sa parang nangungulila nang tono ni Zamiel.

“Ridge, gising ka pa ba?”

Bumuntong hininga siya noong oras na maramdaman niya ang paglubog ng kutson sa tabi niya. Hindi naman sila magkadikit kanina ni Zamiel kaya alam niyang lumapit ito sa kanya.

At doon niya napagdesisyunang lingunin ang kaibigan.

Ngunit laking gulat nilang dalawa nang magsagi ang mga labi nilang dalawa.

Lalong nagising ang diwa niya!

“Shit, sorry.”

Nanlalaki ang mga matang umatras silang dalawa palayo sa isa’t isa. Parang sasabog din ang puso ni Ridge sa aksidenteng nangyari ngayon.

Fuck, his lips are soft.

Pero ikinalma niya lang ang sarili.

“’Yan napapala ng lapit ng lapit.”

Napangisi siya nang simangutan siya ni Zamiel.

“Kasalanan ko pa? Ikaw ’tong hindi kumikibo!”

“Eh ano bang gagawin mo?”

Matamang tinitigan siya ni Zamiel bago ito bumuntong hininga at muling umusog palapit sa kanya.

Tila nahigit ang hininga niya nang mabura ang distansya nila ng binata at abutin nito ang nightshade sa tabi niya.

“Ito, ito sana iuutos ko sa ’yo,” Kunot ang noo at naaasiwang sagot ni Zamiel, “Kaso nahalikan pa kita!”

“Sus,” Hindi siya sigurado kung ano ang mararamdaman, “Para namang nagdikit lang. Anong halik?”

Pinagmasdan siya ni Zamiel. Hindi pa rin ito umaalis sa pwesto at nakatanaw pa rin sa kanya.

Bale, dahil sinusuportahan nito ang sarili gamit ang braso, parang nasa itaas ni Ridge si Zamiel.

Nakatitig sila sa isa’t isa at hindi na niya nalaman pa kung gaano katagal iyon. Hanggang sa pumirme na sa tabi niya ang binata at niyakap siya.

“O, galit kang nagtama labi natin kanina tapos didikit ka?”

“Nyenye. Manahimik ka riyan, may kasalanan ka sa ’kin.”

Bumuntong hininga si Ridge bago umayos ng pagkakahiga. Hinarap niya si Zamiel bago ipinagsiksikan ang sarili sa pagitan ng leeg at balikat nito.

“Diyan ka talaga pupwesto?”

Ridge hummed, “Good night.”

Tanging amoy ni Zamiel ang huling pumasok sa isipan ni Ridge bago siya tuluyang nakatulog.

Ngunit parang sandali lang din niya na ipinikit ang mga mata nang marinig si Zamiel at Zachariel na nagtatalo.

At sa gitna pa talaga ng gabi.

“Ayie, pinagsamantalahan mo si Ridge ngayong tulog ’no!”

“Kung anu-anong pinagsasasabi mo! Umalis ka nga ng kwarto ko!”

“Umamin ka muna, ba’t ka nagulat pagpasok ko rito?!”

“Malamang, balak ko na rin matulog non! Layas na Zachariel!”

Tinatamad man, kumilos si Ridge at bumangon dahil mukhang walang may balak na maghina ng boses ang kambal.

Kaagad siyang kumapit kay Zamiel noon at naramdaman niya kung paano ito natigilan.

“Uy, good morning Ridge!”

“Ba’t kayo nagwawala?” Humikab pa siya at kinusot ang mata, “Anong oras na, nag-aaway pa rin kayo.”

“De, ibabalita ko lang sana na—”

Hindi na natuloy pa ang sasabihin ni Zachariel nang dumating bigla ang ina nina Zamiel. Nakasimangot ito at mukhang naistorbo rin ng kambal.

“Bumalik ka sa kwarto mo! Anong petsa na, Zach!”

Nang pingutin nito ang panganay, hinila rin nito si Zachariel pabalik sa kwarto nito. At syempre, hindi rin nakaiwas si Zamiel na mapagsabihan.

Nangingiting pinanood ni Ridge ang buong ganap bago maisara ang pinto ng kwarto ni Zamiel at maiwan silang dalawa.

Tapos noon ay nagkibit balikat siya at tinignan ang itsura ni Zamiel na noon ay umiiwas ng tingin sa kanya.

“Napano ka?”

Naibulalas niya. Hindi nakatakas sa paningin niya ang pagkapitlag at sandaling pagtigil ng paghinga ni Zamiel.

“Ba’t ka namumula? Nilalagnat ka ba, Zamiel?”

Akmang hahawakan ni Ridge ang noo, nag-aalala dahil halos mangamatis ang tenga’t pisngi ni Zamiel. Pero noong mailalapat na sana niya ang palad sa noo nito, nakasimangot siyang hinarap ng binata.

At bukod sa mapupula nitong pisngi at tenga, napansin niyang namamaga ang labi ng binata. Para itong nakipaghalikan nang hindi niya alam.

“Anong itsura ’yan?”

Pinandilatan siya nito ng mata, “Anong, anong itsura?!”

“’Yan, para kang nakipaghalikan. Namamaga labi mo.”

Namamangha siyang tinitigan ng binata.

“Paano mo nalaman anong itsura ng nakikipaghalikan—” Tapos ay natigilan ito at napailing, “Never mind. I chewed my lips because I can’t sleep.”

Matapos sabihin iyon ay naunang humiga sa kanya si Zamiel. Nagtalukbong din ito at para siyang iniiwasan pero hindi na inisip pa ni Ridge kung anong nangyari rito.

Baka nasiphayo lang dahil hindi ito makatulog.

Ipinagsakibit balikat niya lang ang reaksyon ni Zamiel bago humiga rin. Nakuha niya ring yakapin ang binata ngunit bigla itong umahon sa pagkakahiga, mas mapula na rin ang mukha ngayon.

O,

ano

bang

problema

nito

ba

’t

ayaw

din

magsabi

?

“Saan ka pupunta?”

Iyon ang naitanong niya nang iwan siya ni Zamiel.

“Banyo. Matulog ka na.”

At naiwan siyang nakahabol lang ang tingin sa noo’y nakasara nang pinto ng banyo.

Nag-angat ng kilay si Ridge at inisip kung bakit ang wirdo ni Zamiel, pero kahit na anong piga niya ay wala siyang maisip na posibleng dahilan.

“But speaking of swollen lips…”

Naniningkit ang mga matang hinawakan niya ang sariling labi.

Parang namamanhid na kung ano ang labi niya ngayon. Para siyang nakipaghalikan din.

Teka…

“Hinalikan ba ’ko ni Zamiel?”

Ilang segundo siyang napapaisip ngunit napailing at natawa nalang sa naisip.

Neknek niyang hahalikan siya non.

Saka siya ulit napatingin sa pinto ng banyo na noon ay nakasara pa rin.

“Ang tagal ni Zamiel sa banyo…”

Hindi niya alam kung anong oras ba siya nakatulog o kung ano ba ang laman ng isipan niya bago siya malunod sa pananaginip.

Ngunit magmula noong umagang gumising siya at makita si Zamiel na mahimbing na natutulog sa tabi niya, tila ba nakita ni Ridge kung anong gusto niyang mangyari sa mga susunod na taon.

Masama bang humiling na darating ang araw na magbabago ang ihip ng hangin at lingunin siya nito?

“Zamiel” Tawag niya sa binata nang mahanap niya.

Kanina pa sila iniwan nito. Magmula noong matapos ang practice nila para graduation, nawala ito na parang bula pero iniwan ang bag.

Ni wala man lang may alam kung bakit. Kaya naman inutusan siya nina Leon na hanapin ito.

“Zamiel,” Tawag niya ulit dito nang hindi siya pansinin.

Nakatayo si Zamiel sa may dulo ng corridor sa second floor. Nakahilig sa may railings at mukhang malalim ang iniisip.

Ni hindi man nga lang nito pinansin si Ridge hanggang sa tawagin siya nito ng pangalawang beses.

Piping nagpasalamat si Ridge sa mga multo ng eskwelahan nila nang lumingon ang binata. Ngunit napansin niya ang pagod na bakas sa ekspresyon nito.

“Ba’t ka umalis?”

Iyon ang tanong niya sa binata nang sa wakas ay makalapit na siya rito.

“Hinahanap ka nina Leon, uuwi na tayo.”

“Paunahin mo na sila, pauwi nalang din ng bag natin sabihin mo.”

Inismiran niya ito, “Wala ’kong load.”

“Wala rin ako.”

Bumuntong hininga si Ridge bago tumayo sa tabi ni Zamiel. Kinuha niya ang celphone mula sa bulsa at ibinigay iyon kay Zamiel.

“Anong gagawin ko?”

“Mangutang kay TM, tapos text mo sila. Tamad ako.”

Nagkibit balikat si Ridge, hindi alintana ang matamang pagtitig sa kanya ni Zamiel. Animo’y nanunukat na naman at inoobserbahan siya.

“Kailan ka ba sinipag? Isa pa, parang wala kang points.”

Hindi sinagot ni Ridge ang sinabi ni Zamiel. Sa halip ay naghalumbaba siya’t tinitigan ang binata.

“O, bakit ayaw mo pa umuwi?”

“May iniisip lang.”

Hindi pa rin nito inaalis ang tingin sa celphone niya.

“Malapit na graduation. Ayoko pa grumaduate.”

“Weird naman niyan pakinggan ’pag galing sa valedictorian.”

Hindi sumagot si Zamiel. Iniwas lang nito ang tingin at tumitig ulit sa kawalan.

Hindi sigurado si Ridge kung sa bubong ba ng ibang room, sa may science garden o sa bahagi ng court na natatanaw pa rin. Pero sinundan niya ng tingin kung saan man nakatingin si Zamiel.

“Iniisip mo ba ’yong sa pag-alis niyo?”

Wala ito sa sariling tumango.

Napatango-tango si Ridge. Ibinalik niya rin ang tingin sa phone nang magbeep iyon at mareceive nila ang points na nireredeem.

Noong mapansin ni Zamiel iyon, nagsimula na itong magtext gamit ang celphone niya.

“Matagal pa ’yon.”

Nilingon siya ng binata, “Gusto kitang makita na lumampa na naman sa first day mo.”

Nginisian niya ito bago siya napailing.

“Gusto mo ’kong i-nurse? Iba na ’yan. Crush mo ’ko, ’no?”

Imbes na sagutin nito ang panunudyo niya, itinuloy lang ni Zamiel ang sinasabi.

“Gusto kong magkaschool mate pa rin tayo.”

Natahimik si Ridge nang doon umatake ang binata. Hindi niya alam ang sasabihin dahil dinig niya kung gaano kalungkot ang boses ng binata.

Parang may bigla ring bumara sa lalamunan niya at ang hirap ilunok noon.

“Walang medicine sa eskwelahan na papasukan ko.”

Nang dumaing si Zamiel, mahinang natawa si Ridge. Ibinalik na rin sa kanya ng kaibigan ang celphone na ibinulsa niya rin.

Nakasimangot na naman ito. Pilit na iniiwas ang tingin sa kanya. Pero kalaunan ay bumaling ito muli sa kanya.

“San ka ba mag-aaral?”

“City college lang eenrollan ko,” Nagkibit balikat siya, “Wala kaming ganon kalaking pera para sa ibang unibersidad ako mag-aral.”

“Malapit lang naman sa Angeles.”

“Hindi ka rin naman mag-aaral don,” Nang-aasar niyang sabi, “Kaya bakit ako mag-eenroll sa Angeles?”

Hindi nakakibo si Zamiel. Inabot din nito ang kamay ni Ridge saka pinaglaruan ang mga daliri niya.

Minsan, napapamura nalang siya sa isipan tuwing ganito ang ginagawa ni Zamiel. Lalo na’t hindi alam ng binata anong epekto nito sa kanya.

Pero madalas, hinahayaan din siya ni Ridge. Kaya wala siyang maisusumbat.

“Mas maliit pala kamay mo sa ’kin, Ridge?”

Napaubo siya nang marinig ang napuna nito.

Ang tagal nilang magkasama, ngayon lang nito napansin na mas maliit ang kamay niya?

“Ngayon ako napapaisip kung talaga bang magkaibigan tayo.”

Napapaos niyang sabi bago bumuntong hininga.

“Baka gusto mo ring punahin height natin? Mas matangkad ka.”

“Ang liit mo, Ridge.”

Tila tinakasan siya ng emosyon sa mukha at doon palang inagaw ni Ridge ang kamay.

Pero natatawang kinuha ulit ni Zamiel iyon para masahiin.

“Ba’t ka galit? Sabi mo, punahin ko.”

Umayos ito ng tayo at mas lumapit sa kanya.

“Hanggang leeg lang kita?”

“Mata. ’Di ako nakatayo ng maayos.”

Tumango-tango si Zamiel at ineeksamina pa rin ang pagkakaiba ng tangkad nilang dalawa. Kung hindi lang din lolokohin ni Ridge ang sarili, sinukat nga nito ang height nila.

“Ideal height ka na.”

Kunot noo niyang tinignan ang kaibigan, “Para saan?”

“Kung maggigirlfriend ako? Gusto ko, kaheight mo.”

Hindi maitatanggi ni Ridge na may kumudlit na sakit sa dibdib niya. Pero ayaw niyang mapansin iyon ni Zamiel kaya nginisian nalang niya ang binata.

“’Di nalang ako jowain mo?”

Natawa ito, “Maging babae ka na, Ridge. Tapos ako nalang boyfriend mo.”

Huminga ng malalim si Ridge para pakalmahin ang sarili. Hindi na siya sigurado kung masasaktan ba siya o kikiligin. Pero ayaw niyang maging babae.

“Ayaw ko maging babae pero alam ko pwede namang magjowa ka rin ng lalaki. Tapos ako nalang.”

Napatitig sa kanya si Zamiel nang sabihin niya iyon. Babawiin na rin sana ni Ridge ang sinabi nang pisilin ni Zamiel ang pisngi niya.

“Kasalanan ’yon. Saka friends don’t date, Ridge. Let alone, male friends.”

Napasinghap siya. Alam niya.

“Zamiel, can I say something?”

Tumaas ang isang kilay ni Zamiel, hinihintay kung ano ang sasabihin niya.

“I’ve been in love with you.”

Tutal, hanggang panaginip nalang talaga ang pangarap niya, magsasabi siya. Lalo na at ilang buwan nalang, aalis na ang binata at lilimutin nito ang pag-amin niya.

Namamanghang napatitig ang kaibigan sa kanya. Mukhang hindi makapa ng binata ang sasabihin.

“Of course,” Zamiel trailed off the moment that he collected himself, “Of course you like me. I’m your best friend, Ridge.”

Mapait ang ngiting kumurba sa mga labi niya nang ibato na ni Zamiel ang bombang kanina pa niyang hinihintay. Napatango-tango din siya bago umiwas ng tingin.

“Damn, it did not work.”

Ipineke niya ang pagbuntong hininga at ang pag-iling kahit na sa loob, ang sakit sakit. Parang pinipisil ang puso niya, sinasaksak.

Lalo na noong marinig niyang matawa ang binata at tapikin ang balikat niya.

“Kung mang-aasar ka Ridge, siguruhin mo namang madadala ako.”

“Nadala ka,” Itinago niya ang sakit gamit ang panunudyo, “Ilang minuto ka ring nanahimik.”

Pinagmasdan siya nito sandali bago umalis sa pagkakasandal at mamulsa.

“Okay na ’ko, uwi na tayo?”

Kinuha ni Ridge ang celphone mula sa bulsa at nakitang ang reply ni Gian ay hintayin nalang daw sila.

“Mauna ka na. Nasa baba pa sina Zach. Sunod nalang ako.”

“Anong gagawin mo?”

“Bibili ako ng tubig.”

“Ayos ka lang?”

Yumuko ang binata para tignan ang itsura niya pero nginitian lang ito ni Ridge.

“Oh? Ano problema?”

“Nauuhaw ako. Una ka na.”

“Ayaw mong ako nalang ang bumili para sa ’yo?”

Mahina siyang natawa. Ang bait din nito pero hindi. Ayaw niyang makita si Zamiel kahit na limang minuto lang.

“Naghihintay sina Zach. Balik ka na.”

Halatang hindi siya gustong iwan ni Zamiel pero kalaunan ay tumango nalang ito.

“Sumunod ka kaagad.”

“Oo naman.”

Tinapik ulit ng binata ang likod niya bago siya nito iwan.

Tahimik lang si Ridge na pinanood si Zamiel hanggang sa mawala na ito sa paningin niya. At nang masiguro na nakababa na ang kaibigan, napahilamos ng mukha ang binata.

“Ang hirap pala.”

Bulong niya sa sarili bago pinalis ang mga luhang namumuo sa gilid ng mga mata niya bago pa man iyon tumulo.

“Ang hirap mong abutin, Zamiel.”

Nilunok ni Ridge ang umbok na nasa lalamunan niya. Kailangan niya na bumalik na malinis. Walang bahid ng kahit ano.

Kung hindi, hindi siya patatahimikin nina Zachariel.

Maya-maya pa’t huminga siya ng malalim. Kinokolekta ang sarili. Nagpapakalma.

“Bili na ’ko ng tubig.”

Kabanata 4

KABANATA 4

MABILIS lumipas ang oras. Iyon ang bagay na sigurado si Ridge.

Parang isang kisapmata lang, ang laki kaagad ng time skip mula noong nakuha niyang umamin kay Zamiel. At tulad ng inaasahan niya, mabilis din nitong nalimutan ang mga salitang binitawan niya.

Ngunit wala roon ang atensyon ni Ridge kung hindi sa papalapit nang flight ng mga Chastain pabalik sa Canada.

“Zamiel, hindi ako makahinga.”

Iyon ang naibulalas ni Ridge habang pilit na kumakawala sa pagkakayakap ni Zamiel. Parang kulang nalang kasi, ipasok na rin siya nito sa maleta.

“’Di mo ’ko pwedeng isama sa Canada. Pwede bang bitawan mo na ’ko?”

“Ayaw. ’Pag natawag na flight namin, ’di na kita makikita.”

Parang bata samantalang ang dami namang pupwedeng means of communication sa oras na umalis ito.

“May skype pa,” Sarkastiko niyang sagot, “May video call na rin sa facebook. Limot mo na ba?”

“Ayaw.”

Matapos sabihin iyon, mas humigpit ang yakap nito sa kanya. Ibinaon din ng binata ang ulo sa pagitan ng leeg niya.

“Ayoko na umalis. Dito nalang ako.”

Napangiwi siya sa iniaakto ng kaibigan kaya mabilis siyang bumaling kay Zachariel na kanina pa sila tinatawanan.

Wala na siyang choice. Ayaw niyang makidnap.

“Zach, tulong naman.”

“Ba’t ka humihingi ng tulong doon?!”

Iyon palang ang nasasabi niya pero iniangat kaagad ni Zamiel ang ulo para singhalan siya.

“Oo nga,” Sabad naman ni Zachariel bago sila muling tinawanan, “Ba’t ka sa ’kin? ’Yan nga boyfriend mo!”

Boyfriend . Naiikot ni Ridge ang mga mata nang marinig ang salita na iyon.

Kung hindi pa alam ni Zachariel ( he doubts that he does not know.

Tanda

niyang

nagkwento

siya

rito ), nabasted siya.

“Dali na, Zach. Baka imaleta na ’ko ni Zamiel,” Pagmamakaawa niya.

“Hindi ’yan.”

Si Aaron ang sumagot para kay Zachariel. Tinapunan din nito ng masamang tingin si Zamiel na parang linta kung kumapit sa kanya.

“Subukan ka lang imaleta niyan, ’di na aabot sa Canada ’yan.”

Bumuntong hininga siya nang lumapit ang ina nila kay Aaron at saka piningot ang kuya niya.

“Ilang taon ka na Aaron, ’di mo pa rin na mapigilang asarin ’yang sina Zamiel ’no?” Anito.

Hinihimas ni Aaron ang tenga na bumaling sa ina nila, “Mama naman, asungot eh!”

“Paanong naging asungot ’yan samantalang ’di na niyan ’yang si bunso? Hala, sige, Aaron!”

“Mama ’wag mo na ’kong awayin?!”

“Anong asungot?” Bulong naman ni Zamiel kung kaya naman napukaw ang atensyon niya, “Ang bait ko eh.”

Mahinang natawa si Ridge at hinawakan ang ulo ni Zamiel para tapikin.

“Mas babait ka ’pag binitawan mo ’ko.”

“Ah, ibang usapan ’yan.”

Matamis ang ngiting ibinigay sa kanya ni Zamiel. Naniningkit din ang mga mata nito ngunit bakas ang inis mula sa mukha ng binata.

“Sabi ko sa ’yo ’pag binitawan kita, ’di na ulit kita mahahawakan.”

Napapailing na napatingin si Ridge sa mga magulang nila na nag-uusap usap na

Bahala na itong si Zamiel, pinaninindigan talaga nito ang sinabing hindi ito bibitaw.

Sana all

masaya , iyon ang naisip niya.

Dahil ito siya, trapped sa kung anumang lugmok at malungkot na ambient na binibigay ni Zamiel. Sinilip pa niya ang kaibigan at naabutan lang itong nakatitig sa kawalan.

Ayaw talagang umalis.

Inihilig niya ang ulo sa balikat ng binata at niyakap na ito pabalik. Huling araw na kaya tulad nito, susulitin na rin niya.

“Mamimiss mo ’ko.”

Hindi tanong iyon. Inaasar siya ni Ridge at hindi na nagulat pa nang hilain ni Zamiel ang buhok niya.

“Uuwi ka pa rin naman tuwing bakasyon, kamo?”

“Hindi na raw. Tapusin daw namin bago kami umuwi rito.”

“Tapusin ang ano?”

“Mag-aral.”

Nagkibit balikat siya at saka muling ibinaon ang mukha sa leeg ni Ridge. Wala na siyang pakialam kung napansin ba nito na bumagsak ang mga balikat niya sa pagkadismaya.

“Kung uuwi ako, baka lgpas bente singko na tayo niyan.”

Bente singko? Ang tagal noon. Mukhang hindi talaga maiiwasang mangulila siya kay Zamiel sa mga susunod na tao.

“Baka kasal na rin ako,” Wala sa sarili niyang naibulalas.

Hindi niya rin lolokohin ang sarili dahil naramdaman niyang matigilan si Zamiel at humigpit ang hawak nito sa suot niyang t-shirt.

“O ’di kaya ’pag ikaw umuwi, may dala ka na ring asawa’t anak.”

Pero bakit niya ba ito sinasabi? Siya lang naman ang nasasaktan.

Nag-isang linya ang mga labi ni Ridge bago bumuntong hininga. Tignan mo, siya rin ang nananakit sa sarili niya.

He would probably commit suicide if Zamiel comes back with an own family.

Dahil ngayong sinasabi palang niya, iba ang kirot. Hindi niya maipaliwanag.

Pero paano naman kung nakamove on na siya kapag wala na ito? Hindi niya malalaman kung anong mangyayari sa mga susunod na taon.

“…asawa.”

Kumunot ang noo ni Ridge nang mapagtantong nagsasalita pala si Zamiel. Hindi niya iyon nahabol kaya itinulak niya kaunti ang binata para makita ang mukha nito.

“Ano? ’Di ko narinig.”

Sinimangutan siya ng kaibigan bago ito umiling, “Ang sabi ko, ’di pa ’ko interesado mag-asawa.”

Blangko ang mukhang tinitigan niya ang binata. Malamang. Kinse palang siya, samantalang ito, diseseis.

“Oo naman, bata pa tayo eh. Kaya wala pa ’yan sa isip mo.”

“That’s not what I mean.”

Matalim ang titig ni Zamiel sa kanya ngunit kalaunan ay bumuntong hininga ito.

“Wala ’kong pakialam sa pag-aasawa. Ang akin, makuha ko lahat ng pinangarap ko.”

Ridge stared at Zamiel incredulously. Kasama naman kaya siya sa mga pangarap nito?

Pero mali. Bakit ba siya aasa ng ganyan? Liban sa pagiging kaibigan niya kay Zamiel, wala naman itong ibang gugustuhin sa kanya.

“Pangit mo. Pustahan nalang tayo na uuwi kang may anak.”

“Baka ikaw ang may asawa’t anak pag-uwi ko.”

Napangisi si Ridge kahit dama niya ang bigat at sakit ng mga sinasabi nila sa isa’t isa. Sana makamove on na siya kapag wala na ’to.

Sana.

Natahimik silang dalawa nang marinig nila ang flight nina Zamiel na i-announce. Dali-daling kumilos ang mga magulang nila. Pati na rin si Zachariel, pero si Zamiel, mukhang nagdadalawang isip pa rin na bitawan siya.

“Tinawag na kayo, Zamiel.

Inalis ni Ridge ang pagkakayakap ni Zamiel sa kanya.

“Ingat kayo.”

Bahagyang ginulo ang buhok nito bago niya ito nginitian. Sandali niyang tinitigan si Zamiel at sa huling pagkakataon, minememorya niya ang itsura nito sa personal.

Samantalang si Zamiel, nakayuko lang at marahang tumango.

“Zamiel, tara na!” Tawag ng kakambal dito bago bumaling kay Ridge at kumaway, “Ingat Ridge! Balitaan mo kami ’pag maggigirlfriend ka na!”

Nginiwian niya lang ito bago siya humarap ulit kay Zamiel at itinulak na ang binata.

“Punta na ron.”

“Ridge…” Natigilan siya nang garalgal na ang boses ni Zamiel, “Ayoko na umalis.”

“Ano ka babae?” Mahina siyang natawa saka muling itinulak ito, “’Wag kang pabebe. Punta na ron.”

“Ridge…”

“Zamiel, tara na!” Tawag ng ina sa kanya, “Mahuhuli na tayo sa flight.”

Nginisian niya sa huling pagkakataon si Zamiel at itinulak ulit ito. Walang buhay, walang lakas, parang ayaw na rin itong paalisin.

Tinitigan siya ni Zamiel sandali bago rin ito mapait na ngumiti.

“Skype ’pag nakarating ka na,” Iyon ang nasabi niya bago tinapik si Zamiel, “Punta na ron.”

Hindi na sumagot si Zamiel at tinalikuran na si Ridge bago sumunod na sa pamilya.

Tinatawanan siya ni Ridge pero hindi rin niya maitatangging ayaw niyang umalis ito.

Kung pwede lang na hilain ito pabalik, bakit hindi niya gagawin?

Nanatili ang pamilya nila sa airport hanggang sa mawala na ang mga ito sa paningin nila.

Kanina pa ring pino-point out ni Aaron na parang tuta na pinalayas si Zamiel tapos ay tatawa ito na parang sira ulo.

Pero walang pumansin dito.

Nahigit pabalik si Ridge sa huwisyo nang umakbay sa kanya si Gian. Yumuko pa ito para siguruhing maayos ang itsura niya.

“Ano, ayos ka lang?” Anito.

“Oo naman, bakit?”

Umiling ito, “Anong balak natin sa college? Nag-enroll din kami ni Leon sa eskwelahan mo. Iba-iba lang tayo ng course.”

“Faithful niyo sa ’kin. Lider na ba ’ko?”

Sabay silang natawa.

Sumunod na rin sila sa pamilya ni Ridge nang makitang naghahanda na ang mga ito na umalis. Hindi rin kasama nina Leon ang mga magulang dahil hindi sumakto sa schedule ng mga ito, kaya pamilya niya ang nagdala sa dalawa.

“Anong course ninyo ni Leon?”

“HRM ’yon. Alam mo na bakit. Business Ad naman ako.”

Kunot noong tinitigan niya ang binata nang may maalala. Kailan nga pala nag-enroll ang mga ito sa eskwelahan niya?

“Ba’t ’di tayo sabay-sabay na nag-enroll?”

“Quality time niyo ni Zamiel non eh,” Natatawang sagot nito, “May sched ka na ba? Sabay-sabay tayong pumasok.”

“Sige. Sabay-sabay tayong maligaw.”

“’Yon! Sabihan ko na si Leon!”

Binitawan siya ni Gian noon at humabol kay Leon. Mukhang ibinalita na nito ang napag-usapan nilang dalawa.

Pero hindi na niya iyon pinansin, sa halip ay tumabi siya kay Aaron na ginulo rin ang buhok niya nang mapansin siya.

“Anong gagawin mo niyan? Wala na si Zamiel,” Ito naman ang nagtanong ngayon.

Hindi nag-abala si Ridge na tignan ang nakatatandang kapatid. Sa halip ay nagkibit balikat siya at humikab.

“Matulog, umasang gagraduate.”

Tinawanan siya ni Aaron pero hindi na ito nagkomento pa ukol sa sagot niya.

Pero kung magpapakatotoo si Ridge, hindi na rin niya alam kung anong gagawin ngayong wala si Zamiel.

Ngunit hindi ba at ito ang gusto niya?

Na malayo sila sa isa’t isa para makalimot siya. Pero bakit para siyang nakukulangan ngayon? Parang may nagnakaw ng malaking parte ng buhay niya.

“You don’t look okay.”

Iyon ang narinig niya kay Aaron habang nasa kalagitnaan sila ng biyahe. Mahina lang iyon kaya naman hindi niya kailangang mag-alala kung sino ang makikinig sa kanila.

“Naninibago lang ako. ’Di ko na makikita si Zamiel.”

“Sabi naman ng asungot, uuwi siya ’di ba? Makikita mo pa ’yon.”

Napatitig siya sa kawalan dahil hindi. Si Zamiel na mismo ang nagsabi sa kanyang hindi na uuwi ang mga ito tuwing bakasyon.

“Pero iba talaga ’pag gusto mo ’yong taong umalis. Para kang namatayan, ninakawan.”

Hindi siya nakasagot. Sa halip ay inihilig niya ang ulo sa bintana ng kotse nila. Tinatanaw pa rin kung ano ba ang nadadaanan nila sa byahe.

“Ayos lang. Sabi ko rin naman, lilimot na ’ko.”

“Pero makakapagmove on ka ba?”

Sinuklay ni Aaron ang buhok niya bago ito muling bumuntong hininga. Nakikita niya rin mula sa repleksyon nito ang pagkaaliw.

“Baka mamaya, mas lumalim lang nararamdaman mo.”

“’Wag mo nga ’ko isumpa, kuya.”

“Pero isipin mo rin na kung sobrang lalim na niyang nararamdaman mo para kay Zamiel. Iyong tipong wala nang pag-asa na makaahon ka, mahihirapan kang makalimot.”

Kumunot ang noo ni Ridge bago ipinikit ang mga mata. Mukhang boses ni Aaron ang magiging dahilan ng pagkaantok niya.

“Bata ka pa naman, malay mo, mababaw lang pala ’yan. Saka ka na kabahan ’pag habang tumatagal, mas lumalala epekto ni Zamiel sa ’yo.”

Kapag lumalim pa kahit wala si Zamiel? Hindi niya alam kung posible iyon. Ang pakiramdam niya kasi ay dahil wala na ito, hindi na rin lalalim ang nararamdaman niya.

“’Pag nangyari ’yon at ’di mo na talaga alam gagawin mo.”

Tumigil sandali si Aaron sa pagsasalita bago huminga ng malalim.

“Kung ’di mo rin magawang umamin kay Zamiel, huminga ka lang. Malalaman mo rin kung paano ka makakaligtas.”

Iyon ang huling narinig ni Ridge bago siya nilamon ng antok. Naaalala niya ring hindi sang-ayon ang isipan niya sa sinasabi nito ngunit sino ba siya para pangunahan ang tadhana?

Ridge Gonzales clowned himself about moving on at age sixteen.

He fooled himself too much that he took irrational movements which plunged him to addiction.

Because to be honest, dating random people, having one night stands, and breaking other hearts was never on Ridge’s plan.

But he cannot stop messing around anymore.

Hindi niya sasabihing nagsisisi siya dahil una palang, ito ang gusto niya. Dahil magmula noong umalis si Zamiel, napagtanto niyang hindi na talaga biro ang nararamdaman niya para rito.

Hindi na gagana kay Ridge iyong mga simpleng, hinga ka lang, makakamove on ka rin. Dahil sa tuwing ginagawa niya iyon, mas lalo lang siyang nasasakal.

Mas nahihirapan siyang kumawala sa pantasyang tatanggapin nito ang nararamdaman niya.

Dahil hindi. Imposible iyon.

Ridge is already twenty-six this year, a renowned model—which he certainly did not plan—and yet he still fawned over his heterosexual childhood friend.

Zamiel Chastain:

Hey Ridge, I can’t call you tonight. Danica called me for an emergency.

Bumitiw siya ng malalim na buntong hininga bago napahilamos ng mukha para kumalma.

Wala siyang karapatan na magselos dahil wala naman siyang pag-asa kay Zamiel. Pero hindi niya mapigilan ang sarili.

Kusang lumalabas ang pangit na parte ng pagkagusto niya rito.

Ridge Gonzales:

Ok. Tc.

Niloloko niya nalang talaga ang sarili. Kaya siya gumagawa ng kagaguhan ay para makalimot kay Zamiel. Kaya siya naghahanap ng iba ay dahil umaasa siyang may tutulong sa kanya upang makaahon mula sa pagkabaliw.

Pero wala. Ito si Ridge habang miserableng nagmamahal kay Zamiel.

Umahon siya mula sa kama bago lumabas ng kwarto kahit hindi pa nakakapaghilamos.

Kaagad niyang hinanap si Aaron.

“Kuya? Umalis ka na ba?”

Hindi na siya kumatok sa pinto ng kwarto nito at walang pasabing binuksan iyon. Saka niya naabutan ang nakatatandang kapatid na naghahandang umalis.

Noong mapansin siya, kunot-noo itong humarap sa kanya.

“O, gabi na, ah? ’Di ba dapat kausap mo si Zamiel ngayon?”

Imbes na sagutin ang tanong nito ukol sa kababata niyang mukhang nakikipaggood time rin sa iba, nagtanong siya pabalik.

“Aalis ka na ba?”

Naguguluhan man ay umiling ito, “Mamaya pang kaunti. Bakit, sasama ka?”

Tumango siya, “Hintayin mo na ’ko. Mag-aayos lang ako.”

“Teka, ano? Magbabar ka? Akala ko tatawagan ka ulit nong asungot mong barkada?”

Sumagitsit siya at tinapunan ng masamang tingin ang kapatid, “Akala ko rin.”

Narinig ni Ridge na may itanong pa si Aaron ukol sa biglaang pagbabago ng schedule niya ng gabing iyon pero hindi na niya pinansin pa.

Sa halip, dire-diretso siyang pumanhik ng kwarto at nag-ayos.

Nagpalamig siya roon. Halos isang oras din siya sa banyo bago lumabas at nagbihis, pero kinuha niya muna ang celphone para magtext sa manager ukol sa susunod niyang photoshoot niya.

Ngunit matapos magsend ng mensahe, napukaw ang atensyon niya ng reply ni Zamiel.

Zamiel Chastain:

I’ll return by 4am PST. Let’s play GTFO.

“No thanks,” Naibulalas niya.

Hindi niya ito nireplyan at napagdesisyunang na iwan ang celphone dahil baka istorbohin pa siya ni Zamiel.

Wala siya sa mood na kausapin ito. Lalo na at may binanggit itong pangalan ng babae.

Assistant nurse ba niya iyon? Wala na siyang pakialam, maghahanap nalang din siya ng ibang gagawin kaysa maghintay.

Ito ang pangit na katotohanan para kay Ridge, ang pagseselos niya kahit wala siya sa lugar.

At hindi niya maintindihan. Madalas siyang mawalan ng gana dahil sa ganitong mga sitwasyon, pero bago matapos ang araw, kay Zamiel ang uwi niya.

Pinipili ng pinipili kahit na walang pag-asa.

Natigilan siya sa pag-iisip nang marinig na may kumatok ng kwarto niya. Pagbukas, niluwa noon si Aaron.

“Dalian mo naman Ridge, magbihis ka na. Alas diyes na.”

Mahina siyang natawa, “Ito na. Tinext ko lang manager ko.”

“Tungkol saan?”

“Paparesched ko photoshoot ko bukas.”

Namamanghang napatitig sa kanya ang kapatid bago napailing. Mukhang pilit na inaalam ang dahilan ng pagbabago ng mood niya.

“Ayos ka lang? Siguradoh lasing ka na naman bukas! O ’di naman kaya, amoy sex.”

“Tanghali naman akong pupunta. Basta ang sinabi ko bukas nalang.”

Noong hindi na nakatiis ay sumandal si Aaron sa pintuan ng kwarto niya at ineekis ang mga braso.

“Umamin ka nga, may nangyari ba sa inyo ni Zamiel?”

“Wala.”

Dahil wala naman talaga. Siya lang itong magulo at hindi mapigilan ang sarili.

“May emergency lang ’yon sa trabaho.”

“O, bakit ka parang heartbroken kung kumilos?”

“Wala ulit.”

Hindi niya napansin na lumukot na pala ang mukha niya. Hindi na maipinta sa sama ng timpla.

“Labas ka. Magbibihis na ’ko para makaalis na tayo.”

“Lalaki tayo pareho, nahiya ka pa?! Saka uy, magkapatid tayo!”

“La ’ko pake, labas.”

Bumuntong hininga ang nakatatandang kapatid ngunit sinunod nito ang utos niya.

At noong matapos, dumiretso sila sa bar kung saan naroon sina Leon at Gian, parehong busy sa kani-kanilang ginagawa.

Ang plano rin ni Ridge noong gabing iyon ay uminom lang ngunit noong may lumapit na natipuhan niya, nag-iba ang mga plano niya at sumama rito.

Ridge wanted to distract himself from the pain of overthinking and of being overthrown.

He was never raised to be an asshole. It is just that, life happened and it screwed him up pretty badly.

And now that he stared at himself in front of the mirror, Ridge could not help it but to hiss.

Tanging boxers lang ang suot niya mula nang tumayo sa kama. Magsusuot palang din sana siya ng damit nang may mapansin sa katawan.

He saw hickeys and bite marks on his neck. Puno rin ng kalmot ang likod niya nang tignan niya. Seems like his hook up enjoyed how he screwed him.

Hindi siya sigurado kung matutuwa ba siya.

Matapos titigan ang sarili, isa-isa niyang pinulot ang damit niyang nagkalat sa sahig saka iyon isinuot. At habang ginagawa iyon, narinig niya ang pag-ungol ng lalaking kinasama niya kagabi.

“Aalis ka na ba?” Tanong nito nang mahimasmasan at makita siyang nagbibihis, “’Wag ka munang umalis. Ayaw mo ba ng morning sex?”

“That sounds tempting but I have work. Ayaw kong malate.”

Iyon lang ang sabi niya bago siya tumungo sa may pinto. Nilingon niya rin ito sa huling pagkakataon bago kinindatan.

“See you again sometime, baby.”

Narinig niyang pinigilan pa siya ng binata pero hindi na niya ito pinansin pa.

Wala na siyang balak na manatili para lang pasiyahin ito. Hindi na rin siya makaramdam ng init para makuhang magpalipas ng oras.

Moreover, he was not lying when he said that he has work. Tingin niya ay naapprove ang request niyang i-move ngayon ang photoshoot.

Kaya ang tanging iniisip nalang niya ay kung paano tatakpan ang mga love marks na natamo.

The ride home is smooth. Only that Ridge had to deal with his older brother when he arrived home.

Saktong pagbukas niya ng pinto sa bahay nila, nakaabang na ito. Matalim ang tingin nito sa kanya at kung pupwede lang, baka pinatay na siya nito.

“Nasaan ka kagabi?” Panimula nito bago ipinagkrus ang mga bisig, “Nalingat lang ako para bumili ng iinumin, bigla ka nang nawala sa paningin ko.”

Napahawak si Ridge sa sariling batok, “Parang hindi mo alam saan ako galing.”

“Right, you had another one night stand with someone. Dahil lang kay Zamiel, nagganyan ka kahit ang usapan, wala kang gana.”

Bumuntong hininga ito at napailing pero gumilid pa rin para makapanhik siya papasok ng bahay nila.

“You have to do something with your self-control. ’Di pwedeng sa tuwing frustrated ka kay Zamiel, isasama kita sa bar.”

Iniikot ni Ridge ang mga mata at niyakap ang sarili para makinig sa umagang sermon.

“’Di magandang coping mechanism ’yan. Baka isang araw umuwi ka tapos HIV infected ka nang ungas ka.”

“Gumagamit naman ako ng protection kaya ayos lang ’yan.”

Naiikot din ni Aaron ang mga mata.

“Wala akong paki sa condom mo. Ang akin, hindi ka na teenager para umasal ng ganyan.”

And Aaron has a point. But he did not bother to respond.

Pumanhik siya papasok ng bahay nila pero ramdam niya ang pananatili ng mga mata ni Aaron sa kanya.

Nang hindi na niya natiis, nilingon niya ito, bakas sa mukha niya ang pagkadisgusto.

“Kuya, ’wag mo akong titigan. Tingin mo ba ay interesado ako sa incest?”

Namamanghang napatitig sa kanya ang kapatid. Mahina naman siyang natawa nang makita ang reaksyon nito.

“Gago. Dumiretso ka nalang nga sa kusina at kumain. Nag-iwan kami ng agahan mo.”

At iyon nga ang ginawa niya. Noong nakita ang iniwang agahan sa kanya ng mga kapatid, kinuha niya iyon at ipinainit sa oven.

Habang naghihintay, naisip niyang silipin si Aaron. Naabutan niya ang nakatatandang kapatid na nasa sala at pokus sa pinapanood sa Netflix na hindi malaman ni Ridge kung anong title.

Ngunit hindi na niya pinatagal pa ang kailangan at tumikhim para pukawin ang atensyon nito.

Nagtagumpay siya roon dahil nilingon siya ng kapatid.

“Kailangan mo?”

“Bukas ba kwarto nina Mama?”

Nagtatakang napatitig sa kanya ang kapatid.

“Ano namang gagawin mo sa kwarto nina Mama?”

Ridge hummed, “Wild ’yong naka-one night stand ko kagabi. Maglalagay lang ako ng concealer.”

Marahas na napailing si Aaron bago ibinalik ang tingin sa pinapanood.

“Sa mga make-up artists mo ka nalang magpatulong. ’Di ka naman kukwestyunin ng mga ’yon tungkol sa sex life mo.”

Itinaas niya ang isang kilay, “Sarado nga?”

“Oo, sarado.”

Edi wala nga siyang choice.

Ipinagkrus ni Ridge ang mga bisig. Mataman ding napatitig sa telebisyon pero wala man lang maintindihan sa pinapanood ni Aaron.

“Oo nga pala, hinahanap ka nina Mama kaya mag-explain ka mamaya sa mga ’yon.”

Tumango-tango siya, “Sige.”

Nang matapos mag-usap, binalikan ni Ridge ang agahan. Then he ate in silence.

Noong natapos, nagligpit siya bago pumanhik pabalik sa kwarto niya para maligo. Nagmamadali siya dahil marami pa siyang aasikasuhin, pero may demonyong bumubulong sa kanya na huwag bagalan ang pagkilos.

After all, he remained languid. Hence, he took his time fixing himself and braced himself for the worst.

Noong nasa sala naman siya ay naabutan niya si Aaron na nanonood pa rin ng Netflix.

“Kuya, pahiram naman ng susi ng sasakyan mo.”

Pinasadahan siya ng tingin nito bago itinuro ang maliit na lamesa sa tapat ng couch kinauupuan niya.

“Ayan susi. Siguraduhin mong hindi ka magpapasok ng kung sinu-sino sa kotse ko. Kapag ’yan, nangamoy sex.”

Hindi talaga siya tinigilan ng mga ito sa pagpapaalala, ano?

“Kakarelease ko lang kagabi, tingin mo ba may ilalabas pa ako? Saka huwag kayong OA, hindi naman ako ganon kaadik sa sex.”

Lumapit si Ridge sa lamesa at mabilis na kinuha ang susi ng kotse ni Aaron. Baka kasi makuha pa nito na bawiin ang pagpapahiram sa kanya ng sasakyan.

“Mauuna na ako. Kita nalang mamaya.”

“Sandali lang Ridge,” Pigil sa kanya nito, dahilan para balingan niya ito, “Tinignan mo na ba messenger mo?”

Kumunot ang noo niya, “May emergency ba?”

Pinagmasdan siya ni Aaron bago ito muling bumuntong hininga. Ilang beses pa ba nito gagawin iyon?

“Nagchat nga pala iyong asungot mong kaibigan.”

Pasimple siyang ngumiwi, “Tungkol saan?”

“Ano ba dapat gagawin niyo kagabi?”

“Maglaro,” Nagkibit balikat siya, “Una na ’ko. Ayokong pag-usapan ’yang si Zamiel.”

Hindi na sumagot si Aaron noon at hinayaan siyang umalis.

At tahimik lang sana ang biyahe ni Ridge nang tumunog ang celphone niya, dahilan para ilagay niya iyon sa dashboard upang masilip kung sino ang tumatawag sa kanya.

Nagtataka siya hanggang sa mabasa niya ang pangalan ni Zamiel.

Speaking of the devil.

The male then blew out a loud breath before he answered the call. Siniguro niyang nakaloud speaker iyon para marinig pa niya habang nagdadrive siya.

“Ridge.”

At iyon palang ang ibinungad nito sa kanya ngunit pinangilabutan kaagad siya dahil napansin niyang morning voice nito ang gamit.

Napatanga siya. Muntik ding matapakan ang breaks pero pinigil ang temptasyong gawin iyon sa takot na maaksidente.

“Ridge,” Ulit pang tawag nito sa kanya.

Hindi man lang talaga tinigilan ni Zamiel na asarin siya. Mukhang kagigising lang nito.

“Why are you not answering?”

Namamanghang pinasadahan ni Ridge ng tingin ang celphone bago  tumikhim para sagutin si Zamiel.

Kahit napipikon pa rin siya.

“Kakagising mo lang?”

“I took a nap. Napagod akong gawin trabaho ko,” Mabilis na sagot ng binata mula sa kabilang linya, “Anong oras na ba?”

“Why not check it yourself? May orasan ’yang celphone mo.”

Sandaling natahimik ang kabilang linya at lihim siyang natuwa lalo na’t ayaw niya pa rin itong kausapin.

Kung alam niya lang na tatawag ito, iniwan nalang sana niya ulit ang celphone sa bahay.

“Fuck, it’s 11:30 pm here. ’Di pa ako tapos sa gagawin ko,” Iyon ang ibinalik nito.

“Edi gawin mo na.”

“No,” Mariing sagot nito, “Wala pa akong gana. Nasaan ka ngayon?”

“Papunta sa photoshoot ko.”

“What do you mean? ’Di ba bukas pa ’yan?”

Nagkibit balikat siya kahit na alam niyang hindi siya makikita ni Zamiel.

“Kailangan ko ng distraction,” Mahinang sabi niya, hindi na inalala kung narinig ba siya ng kaibigan.

“What?”

“Wala. Pinapalit ko schedule kagabi, tutal wala naman pala akong gagawin.”

Hindi kaagad umimik ang binata. Wala ring balak si Ridge na istorbohin ang kaibigan dahil mas gusto niya ng katahimikan.

Then he heard shifting movements.

“Anong walang gagawin? Ang usapan natin maglalaro tayo ng GTFO. Nasaan ka kagabi?”

Lihim niyang inismiran ang kausap. Oo naman, pero hindi siya pumayag. Hindi nga niya ito nireplyan.

Alam niyang na nakabusangot si Zamiel pero iwinaglit niya ang imahe nito sa isipan niya.

“Somewhere… may sinabi ba sa ’yo si kuya?”

“What do you mean somewhere—”

Bumuga ng marahas na hangin ang binata bago iniba ang usapan.

“Tinanong ko lang kung nasa bahay ka ba ninyo dahil ’di kita macontact.”

Tumango-tango siya, “’Kala ko may tinanong ka pang iba liban doon.”

“So you knew that I called you.”

Bakas ang inis sa boses nito pero hindi na niya inimikan pa.

“Damn. And I was looking forward on playing that horror game with you.”

Isang pilit na ngiti ang kumurba sa mga labi ni Ridge hanggang sa ibahin ni Zamiel ang usapan.

“Wala ka pa ba sa shooting place ninyo?”

“Wala. Gawin mo na gagawin mo.”

Natahimik muli ang kabilang linya pero nang tignan ni Ridge iyon, ongoing pa rin ang call.

“Zamiel, I have work.”

“I know…” For some odd reason, Zamiel’s voice sounded raspy, “I’d call you later.”

“’Kay.”

Then the male hissed, “Ridge, please. Answer the damned call later.”

Hindi niya ito kinibo hanggang sa patayin nalang ni Zamiel ang tawag.

Mabuti nalang dahil na si Ridge sa shooting place nila.

At matapos kausapin si Zamiel? Nawalan siya lalo ng gana na magtrabaho. Alam niya ring mababaw siya ngunit hindi niya maitigil sa pagseselos.

Naiinis siya sa sarili pati sa kaibigan.

“At least get a goddamned hint, Zamiel. Take a hint.”

Kabanata 5

KABANATA 5

ACTING cold and distant to Zamiel is one thing Ridge can surprisingly do. He does not know when did he learn that, but it helped him to chill.

Ridge proved that he can silently whine but then, Zamiel seemed not to like how he acted like an ass.

Because ever since that call, Ridge did not receive any news from his best friend. And it has been a week since then.

A fucking week.

“Nagpapataasan ba kami ng pride?”

Wala sa sariling naibulalas niya habang tinititigan ang chat thread nila ni Zamiel.

Kung sa bagay, indirekta naman siyang sinuyo. Masyadong etorps si Zamiel para magsorry ng biglaan.

“Ichachat ko ba?” Dagdag pa niya.

Kaya lang, baka siya naman ang hindi nito pansinin. Paniguradong gaganti si Zamiel kung sakali.

Ilang minuto niyang pinagmasdan kung parang magriring ba ang video call icon para ipaalam sa kanyang tinitignan din ni Zamiel ang thread nila, ngunit kalaunan ay isinuko na niya iyon.

“Mukhang nagalit,” Humikab siya sandali bago tumagilid, “Malunod sana pride ko, ichachat ko na.”

Humugot ng malalim na hininga ang binata at nagsimulang magtipa.

Ridge Gonzales:

Zamiel?

Naningkit ang mga mata niya nang magdeliver ang chat niya. Ngunit lumipas ang isang buong minuto, hindi naman nagreply si Zamiel.

“Baka busy.”

Well, that rolled on his tongue like it was a half-hearted suggestion to calm himself.

“Magrereply ’yan,” Dagdag niya pa.

Matapos sabihin iyon ay inilapag niya ang celphone sa isang tabi at ipinikit ang mga mata. Itutulog nalang niya ang paghihintay sa reply ng kaibigan.

But hours passed and yet, Ridge’s message remained to be delivered. Just delivered and not seen.

And he is beginning to doubt that Zamiel is neither busy nor angry.

Gabi na siyang nagising noon dahil sa ingay sa sala ng bahay nila. At kung hindi siya nagkakamali, sina Leon at Gian ang naroon.

Tinatamad man, bumangon pa rin si Ridge para silipin kung anong ganap at bakit may mga asong ligaw sa loob ng bahay nila. Ngunit nang makita siya ng mga ito, tila mas umingay lang ang dalawa.

“Ridge! Sa wakas gising ka na! Kanina pa kami naghihintay sa ’yong magising!” Bulalas ni Leon nang makita siya nito.

“Ha?”

Naguguluhang tinitigan ni Ridge ang binata na umakyat na sa hagdan para sunduin siya. Sumunod din dito si Gian at sa isang kurap lang, nawindang si Ridge nang makitang nakaluhod ang mga ito sa harap niya.

“Napano kayo?”

“Sumama ka sa ’min sa bar!” Sabay na sigaw ng dalawa sa kanya.

“Ano?” Kunot noo niyang tinitigan ang mga ito, “Ang random niyo mag-aya. Wala ako sa mood.”

Nanlalaki ang mga matang tinitigan siya nina Leon. Animo’y may sinabi siyang isang malaking joke.

“Ano?! Ba’t wala ka sa mood? Dalas, ikaw g na g sa pagbabar, ah!” Anito.

Naniningkit ang mga mata niyang binuksan ang pinto ng kwarto para bumalik at makapagpahinga.

“Inaantok ako kaya kayo nalang.”

“Anong, anong matutulog?” Si Gian naman ang sumabad, “Kagigising mo lang ngayon, Ridge!”

“At saka puro ka tulog sa umaga! Dali na pre, magbar na tayo!”

Tumango-tango si Gian, nangingiti rin ito bago ipinukol ang atensyon sa kanya.

“O baka naman may shoot ka bukas kaya ayaw mong sumama?”

Umiling siya, “Hanggang next week akong bakante.”

“O, ayun naman pala? Ba’t ayaw mo sumama ngayon?”

Hindi siya sumagot. Iniiwas niya rin ang paningin mula sa kaibigan bago nagpameywang at humikab.

Alangan namang sabihin niyang hindi pa siya nirereplyan ni Zamiel kaya wala siya sa mood?

Kahit pa na aware ang mga ito na may gusto siya sa kaibigan, ayaw niyang isaksak pa iyon sa mga baga nila.

“Dali na, Ridge! Dali na, isa lang oh! Noong huli si Aaron lang naaninag namin, bigla kang nawala pre.”

Iyon ang naibulalas ni Leon nang hindi siya makasagot, dahilan para maiikot niya ang mga mata sa pagkasiphayo.

“Ba’t ba kailangang kasama ako? ’Di niyo na ba kayang mambabae na wala ako?”

“Hindi!”

Napaatras ang binata nang sabay na sagutin siya ng mga kaibigan. Animo’y may script silang minemorya.

“Dali na, Ridge! Mahirap kumuha ng babae ’pag wala ka!”

Ipinalupot ni Gian ang mga kamay sa braso niya, at kahit anong hila ni Ridge paalis ay hindi siya makawala. Ganoon din ang ginawa ni Leon kung kaya naman nanghihina siyang sumuko at hinayaan ang mga itong kumapit sa kanya.

“Alam nating lahat na gwapo na ’ko at effortless sa ’kin ang mambabae pero kailangan ka pa rin namin!” Anito.

Sumimangot siya, hindi kumbinsido sa kung anumang lumabas sa bibig ni Leon.

“May listahan ako ng mga babaeng nangreject sa ’yo, baka gusto mo ng kopya.”

“Ba’t may listahan?!”

Napaatras si Leon, kunot ang noo at pinukulan siya ng masamang tingin ngunit nakakapit pa rin ito sa kanya.

“Wala namang gamitan niyan! Basta ang bottom line, dapat kasama ka namin ngayong gabi!”

Kung hindi lang talaga siya nanghihina at tinatamad, nakaligtas na sana siya mula sa mga ito at nakabalik ng kwarto.

Pero tamad siya at nanghihina.

Saka kailan siya nagkaroon ng mga lintang barkada? Ilang araw niya lang hindi nakita ang mga ito, nag-evolve na.

“Tinatamad nga ’ko. Bitaw na, ang kukulit.”

Ngunit humigpit lang ang hawak ng mga ito sa kanya, dahilan para huminga siya ng malalim para umipon ng lakas. Sumandal din siya sa pinto ng kwartong hindi na nabuksan.

Mukhang wala talagang balak ang mga ito na pakawalan siya hangga’t hindi siya pumapayag na sumama sa kanila.

“Ridge! Bar, bar, bar! Ayaw mo bang makakilala ng bagong chics o hindi naman kaya, ibang gwapong nilalang na tulad ko?!” Dagdag pa ni Leon.

Naramdaman niyang tumango si Gian, “Dali na! Baka nga hinahanap ka na ng harem mo!”

“Tang ina niyo, pagod nga ’ko.”

“Anong pagod?! Samantalang ilang araw ka nang tengga rito!”

Sabay na tanong sa kanya ng mga ito, dahilan para lumukot ang mukha niya. Ayan na naman sila at parang may minimemorya ngang script.

“O, kinukumbinsi niyo pa rin ’yan?”

Basag ni Aaron sa katahimikan nang wala ni isa sa kanila ang nagsalita pa. Sabay-sabay nilang nilingon ang nakatatandang kapatid na nakaayos na at nakasandal sa pader, aliw silang pinanonood.

Tapos ay bumaling ito sa kanya.

“Sumama ka na kasi Ridge, kaninang alas otso pa nandito ’yang mga ’yan para pilitin ka.”

Nanunukat ang mga matang napatitig siya rito, “Kaninong ideya ba ’to?”

“Amin!”

Sa pagkakataong iyon, sabay-sabay na sumagot ang tatlo kaya bumagsak ang mga balikat niya.

“Kaya sumama ka na pre! Sigurado namang sa huli, ikaw lang din mag-eenjoy sa ’ming tatlo!” Ani Gian, dahilan para mapahalakhak si Aaron at batukan ito ni Leon, “Ba’t ka kumokontra, Le?! Gusto mong bilangin nga natin ilang beses ka na nareject?!” 

“’Di bale na, alam ko rin naman kung gaano kahaba iyang listahan!”

Noong mga oras na iyon, naguguluhan si Ridge kung anong mararamdaman. Natatawa siya pero naiinis dahil kanina pa siya kinukulit ng mga ito.

Ayaw niya, mahirap bang intindihin iyon? At anong meron at sobra ang pangungulit ng mga ito?

“Naghihinala na ’ko sa inyo.”

“Walang ganap,” Dipensa ni Aaron, “Papansin lang mga bagahe ni Zamiel.”

Mabigat ang buntong hiningang pinakawalan niya hanggang mabaling siya sa mga barkada na noon ay malalawak ang ngisi sa kanya.

“Sige na, mag-aayos na ’ko. Tang ina niyo, bitaw na.”

“Yes!”

Mabilis na bumitaw sina Leon at Gian, tapos ay nagsayaw sa tuwa. Iniikot niya lang ang mga mata bago pumanhik sa sariling kwarto para makapag-ayos na.

Noong matapos, sinilip niya ang celphone at nakitang hindi pa rin nagrereply si Zamiel.

Huwag na. Bukas nalang niya iisipin ang binata—or so, that was the plan.

Amidst the booming music, blinding disco lights, and the vigorous crowd who cannot resist the temptation of wreaking havoc, Ridge found himself fatigued.

His forehead knitted as he eyed everyone who passed by him—men and women—and checked them out if he would find anyone interesting.

Sa kasamaang palad, ni isa sa mga ito ay hindi napukaw ang atensyon niya. May mga nagtangka na ring lumapit sa kanya. Makipag-usap na minsan, nauuwi sa pasimpleng pag-aaya sa kanyang umalis sa bar.

Pero wala.

Naniningkit ang mga mata niyang tumitig sa in-order niyang tequila, tapos ay nilagok iyon.

Staying on the same place is not so like him.

“Hi.”

Sa wakas! May lumapit ulit sa kanya.

Nilingon niya iyon, naninigurong sa kanya nakadirekta ang hi na sinabi nito.

Then he found a handsome male staring at him in fascination. May naglalarong mga ngiti sa labi nito, nakahalumbaba at hinihintay na pansinin siya.

“Hey…”

Nginitian ito pabalik. Matamis ngunit pilyo kung titignan ng mabuti.

“May kasama ka ba?” Anito.

“I’m all free,” Ipinilig niya ang ulo bago naghalumbaba rin, “What’s your name?”

Matamang tinitigan ni Ridge ang lalaki nang tumawa ito. Maging ang paggalaw ng adam’s apple nito ay pinanood niya.

Then unconsciously, he found himself licking his own lips.

For some reason, Ridge found himself sexually attracted to this man. He is pretty. Not as beautiful and perfect like Zamiel is but… still pretty.

“I’m Lyle, and you’re…?” The male trailed off with a sexy smirk plastered on his lips.

“Ridge.”

“Nice to meet you Ridge.”

Imbes na sumagot ay makahulugan na nginitian niya ang binata. Siya namang pagtikhim ni Lyle para muling magsalita.

“Wala kang kasama, ’di ba? Do you want to get out of this place?”

“Sure.”

The moment that Ridge responded, he found himself on the parking lot in just a snap.

With Lyle pinned on the male’s own car, no words escaped their lips but Ridge crashed his lips against Lyle’s.

The kiss was rough especially when he bit Lyle’s bottom lip just so he can gain access to explore his mouth with his tongue.

But then he tasted blood.

Kung sa kanya man iyon o kay Lyle, wala na siyang pakialam.

His mind is already hazy, with his left hand holding Lyle’s waist to support him, and his right hand grabbing his hair to pull him near; as if erasing the gap between their lips will never be enough.

And he longed to feel something like this.

Lyle is undeniably a great kisser.

“…dge! May naghahanap sa ’yo!”

Kumunot ang noo ni Ridge nang marinig ang boses ng nakatatanda niyang kapatid. Pero tuloy pa rin siya sa paghalik kay Lyle.

“Tang—Ridge!”

He must be hallucinating. Hindi talaga siya tinatawag nito. Baka konsensya niya itong pumupukaw ng atensyon niya.

Para namang meron siya noon.

But oh boy, how wrong he was! Hindi nagtagal ay nadama niya ang pagtama ng isang maliit na bato sa ulo niya. Hindi iyon malaki pero malakas ang impact noon nang tumama iyon sa batok niya.

At iyon nga ang dahilan ng pagtigil niya. He was not even able to take notice of that string of saliva which followed him when he parted from the kiss.

Basta, naiirita niyang nilingon ang kung sinumang demonyo na nang-istorbo sa kanya.

“Ano ba?! Kita mong busy—”

His words were cut off when he veered to look over the person who disturbed him.

Mabilis niya iyong nakalimutan. Tinangay ng hangin at hindi na niya makapa ulit para ituloy pa.

Pero napalitan iyon ng mahina niyang pagmura. Lalo na nang mapagtanto niya kung sinu-sino ba ang nakatayo hindi kalayuan sa kanila ni Lyle.

“Akala ko ba wala kang kasama?” Lyle draped his arms around Ridge’s shoulders, “Sino ’yang mga ’yan? Hindi ba natin pupwedeng iwan nalang?”

“No—no.”

Unti-unting tinakasan ng kulay ang mukha ni Ridge. Napalunok din siya at nakaramdam ng matinding kaba.

Not only his brother came to fetch him! He is with someone important to him! Sinong nasa tamang pag-iisip ang hindi mamumutla?!

What is he doing here?!

“Ridge?” Muling tawag sa kanya ni Lyle.

“Sorry, I think my night’s over this early.”

Binitawan niya si Lyle at unti-unting lumayo rito. Pero nakuha niyang kindatan ang binata para lang itago ang kaba at takot niya.

“I’ll see you whenever, Lyle.”

Narinig pa niyang tinawag siya ng binata pero hindi niya ito pinansin. Sa halip ay tumungo na siya sa kapatid niya at… kay Zamiel.

Mabigat ang bawat hakbang. At sa tiim ng pagkakatitig sa kanya ng kaibigan, para siya nitong sinusunog sa isip niya. Hinuhusgahan, kaya naman dumudoble ang kabang nadarama niya.

Tila nabura ang pagkasiphayo niya noong hindi siya nito nirereplyan dahil parang mahika, nasa harap na niya ito.

“Sa wakas, lumapit din sa amin!” Ani Aaron nang sa wakas ay nasa harap na siya ng mga ito, “Tara bumalik tayo sa loob. Mag-usap usap tayong lahat!”

Namamangha niyang pinanood ang kapatid na maglakad paalis. Pero siya at si Zamiel, nakatayo pa rin at magkatapat.

At atatakot man, pinasadahan niya ito ng tingin. Napalunok siya nang makitang matalim ang pagkakatitig nito sa kanya.

“We got a lot of talking to do.”

Iyon lang ang sinabi nito bago nito sinundan si Aaron. At habang pinapanood ni Ridge ang kaibigan na maglakad paalis, bumagsak ang mga balikat niya.

Bakit biglaan?

Nang mahimasmasan at makaipon ng tapang para harapin si Zamiel, saka sumunod sa loob ng bar si Ridge. Hinanap din niya ang mga ito pero mukhang hindi na kailangan.

Apparently, it seems like someone reserved the biggest spot for them.

Pero wala roon si Aaron o kahit na sinong kaibigan nila. Tanging si Zamiel lang ang nakaupo roon at may hawak din itong inumin.

Mag-usap usap pero si Zamiel lang ang nakaupo roon?! Isang malaking scam.

His knees felt weak. Ridge also felt like something bad would happen. Just by how he observed the aura that Zamiel emitted.

Pero tumuloy siyang lumapit dito. Tahimik bago umupo sa tapat ng binata. Hindi ito nakatingin sa kanya. Sa halip, nakatingin ito sa kawalan, mukhang malalim ang iniisip.

“Kailan pa?”

Napapitlag siya nang bigla itong magsalita at napakurap-kurap. Clueless sa itinatanong ng binata.

“Kailan pa ang alin?”

Naniningkit ang mga mata nitong tumitig sa kanya. Bakas ang pagkasiphayo at galit. Umigting din ang panga nito, dahilan para halos malunok ni Ridge ang dila.

“Since when were you gay?”

“I’m not gay,” Agap niya rito, “I’m bisexual. And, uh, I’ve been one since we were kids.”

“At hindi ko man lang alam?”

Hindi siya nakasagot, samantalang si Zamiel ay umiwas naman ng tingin.

“Alam ’to ni Zach?”

Tumango siya.

“Eh bakit ako, hindi?”

“You were homophobic,” Naninigurong aniya, mahina ang boses dahil sa takot na sumabog si Zamiel, “I didn’t want you to feel uncomfortable around me.”

“At inisip mong ’di kita kayang tanggapin dahil sa sexual orientation mo?”

Well, yes. Iyon ang gusto niyang sabihin pero walang salita ang lumabas sa bibig niya. Umiwas lang siya ng tingin, dahilan para balutin sila ng katahimikan.

“…and I came back here to surprise you. Hindi ko inasahan na ako pala ang masusurpresa.”

Pinasadahan niya ng tingin si Zamiel na namamanghang napapailing.

“Kaya ba ’di ka nagrereply sa ’kin? You should’ve just told me then.”

Pinaningkitan siya nito ng mga mata, “Is it still a surprise if I told you?”

“No, but I’d be prepared. Edi ’di mo sana naabutan na nakikipaghalikan ako.”

Napapantastikuhang tinitigan siya ni Zamiel bago suminghap at nilagok ang inumin.

“At kung hindi pa kita nahuli, ’i mo rin sasabihin sa akin ’yan?”

“Come on, it wasn’t a big deal.”

“It was,” Zamiel’s voice rasped, “It felt like a punch to me. Akala ko pa naman, kilala na kita. Basic lang pala ang alam ko sa ’yo.”

Ridge mentally cursed when he sensed pain through Zamiel’s voice.

How did things turn out like this?

Parang sumakay siya ng roller coaster sa bilis ng mga pangyayari. Kanina lang ay natutuwa siya, nagulat sa pag-uwi ni Zamiel, at ngayon, guilty.

“Do you hate me now?” Tanong niya nang sa wakas ay makahugot ng sama ng loob, “I did not tell you because I was afraid that we’d stop being friends.”

“That’s cheap but I can’t even blame you, Ridge.”

Umiwas ng tingin si Zamiel bago naghalumbaba sa arm rest ng inuupuan nila. Ibinaba rin nito ang walang laman na baso ng tequila sa lamesa.

“I don’t hate you. I’m just upset that I didn’t know about this for a long time.”

Ridge hummed before he lowered down his gaze to play with his fingers.

Nagpapasalamat na hindi na nagsalita si Zamiel dahil baka isang beses pa, bumigay siya.

Bumuga siya ng marahas na hangin bago tumayo sa kinauupuan na napansin naman ni Zamiel.

Magtatanong sana ito pero nang mapansin na palapit sa kanya si Ridge, hinintay nalang nito kung anong gagawin niya

Umupo siya sa tabi ng binata. Isinandal din niya ang ulo sa balikat nito.

“I’m sorry. Ayoko lang na ikaw pa huhusga sa ’kin.”

Bumuntong hininga si Zamiel saka iginalaw ang balikat kung saan banda nakahilig ang ulo ni Ridge. Inakbayan niya ang binata at ginulo ang buhok ng kaibigan.

At nagulat si Ridge sa ginawa nito.

“I told you, I can’t blame you. But you should’ve told me sooner. Now I can’t get over the fact that I had to figure it out by watching you kiss a male,” Marahas na bumuntong hininga si Zamiel, “May itinatago ka pa ba maliban diyan?”

“Wala na,” Nanlalaki ang mga mata niyang pinagmasdan si Zamiel, “But you watched me make out with someone? That’s bold, pervert.”

The male shot him glares, “Shut up or I’d kill you, Ridge. Go back to my question.”

Mahina siyang natawa. But Zamiel shouldn’t have seen that if he was careful.

“Aside from those things? Probably my sex life.”

Pabiro siyang itinulak ni Zamiel, dahilan para matawa siya. Pero bumaliksiya sa pwesto.

Never mind kissing Lyle or that Lyle is his type. Resting on Zamiel’s shoulder is way better than making out with someone.

“You’re not uncomfortable?”

“Why would I be?” Zamiel shot back.

Tumango-tango siya, “So can we talk about why you’re here without even telling me a thing about it?”

Hindi kaagad nakasagot ang binata. Napansin din ni Ridge na nag-isang linya ang mga labi nito bago ibinuka ang bibig para sumagot.

“I missed it here.”

“UK ain’t nothing like home, eh.”

“Yeah,” Wala sa sariling tumango-tango si Zamiel, “And I got frustrated.”

“Tungkol saan?”

“Gaming schedules with you. Noong isang araw, dapat maglalaro tayo ng GTFO. Pero kung saan saan ka na naman nagsuot.”

Napatitig si Ridge sa kisame ng bar bago natawa sa babaw ng dahilan nito. Iyon lang pala ang makakapagpauwi rito.

Just their ruined gaming schedules.

“Sigurado kang ’di ka nandito para mambabae o mag-asawa?”

Napapantastikuhang napatitig sa kanya si Zamiel bago ineksamina ang ulo niya. Natatawa namang lumayo si Ridge.

“Bakit mo tinitignan ulo ko?”

“You might’ve had a loose screw. I had to check.”

“Nagtatanong lang ako kung gusto mo na ba mag-asawa.”

Iniikot ng binata ang mga mata, “I like gaming better than stressing myself with girlfriends. Maniwala ka nga sa dahilan ko.”

“I don’t deem you to be a person who’d spend time and money to go back to his hometown just so he can play games.”

“’Yan din sinabi ni Zach noong sinabi ko kung bakit gusto kong umuwi,” Lukot ang mukhang sagot nito bago pinasadahan ng tingin ang kakambal na nasa malapit lang noon, “Pero anong mali roon? Gusto ko ng maayos na gaming schedule kasama ka. Bonding time at gusto kong bumawi sa ten years.”

Nangingisi niyang tinitigan ito.

“You’re sick.”

“I’m not. You are. You accused me of wanting to get married.”

Ridge’s lips formed an ‘o’ after hearing Zamiel’s response.

“Hey, what’s up?”

The male leaned in to get a better view of Ridge’s face. He was even about to check his friend’s temperature when Ridge caught his hand midway.

“Inaantok lang ako.”

Zamiel blew out a loud breath, “Still the same old Ridge Gonzales. Magbago ka na, ’di na tayo bata.”

Naiiling siyang natawa at pinagmasdan din ang binata. Pinagsaklob na rin niya ang mga kamay nila tutal, hawak naman niya.

Kita niyang natigilan sandali ang kaibigan ngunit kalaunan ay kumalma rin ito at nagrelax.

“Pagod ka ba sa byahe?”

Zamiel hummed, “Not much. Just the twist of events. You’re stressing me out.”

Napatango-tango siya. Matapos noon, ipinikit niya ang mga mata.

He will admit, this is not the best feeling at all. May kung ano pa ring bigat ang nasa dibdib niya.

Being caught by Zamiel was never fun. In fact, it scared the hell out of him. Being judged is a different matter, but he is thankful that the male refused to go there.

“You look like shit that you’re about to fall, Ridge.”

Napangiti siya nang maramdamang paglaruan ni Zamiel ang buhok niya. Tapos ay narinig niya ang binata na magreklamo dahil ang tagal bumalik nina Aaron.

Iyon nga lang ay halos hindi niya na nahabol iyon dahil nakaramdam na siya ng panghihina.

Nakakapagod ang gabing ito.

Kabanata 6

KABANATA 6

Para kay Ridge, isang panaginip ang makita si Zamiel kagabi. Kung iisipin kasing mabuti ay may sama sila ng loob sa isa’t isa. 

Nakokonsensya lang siya. Namimiss din si Zamiel at kaya dinalaw siya nito sa panaginip.

Pantasya nalang niyang uuwi ang binata dahil gusto siya nitong makasama at makalaro sa personal. Isang malaking ilusyon.

Kung kaya naman, laking pagtataka niya nang makita ang natutulog na si Zamiel sa mukha niya. Malapit, pwede na siyang tsumansing kung sumagi man iyon sa isip niya.

Ramdam niya rin ang braso nitong nakayakap sa may tiyan niya.

“Shit.”

Iyon ang naibulalas niya bago siya tumihaya’t kusutin ang mga mata.

Nananaginip pa rin siya!

“Mukhang pinahithit ako ng drugs. Nag-iilusyon na naman ako.”

Ilang beses niyang kinumbinsi ang sarili na iyon ang sitwasyon. Ngunit kahit na anong panggigising niya sa sarili, walang nagbabago!

Dama niya pa rin ang bigat ng braso ni Zamiel sa tiyan niya. Naaamoy niya rin ito at naririnig ang mahina nitong paghilik.

“Ilang taon kaya akong makukulong kung sasaksakin ko si Leon?” Dahil ito nalang talaga ang naiisip niyang nagpahithit sa kanya.

“Ba’t mo sasaksakin si Leon?”

“Wow, real na real,” Gumagaralgal ang boses niya bago inalis ang braso sa mga mata at kumurap.

Napalunok siya nang mapagtanto niya na wala rin siya sa kwarto niya dahil sa puting pintura.

“Ano bang pinagsasasabi mo? Ayos ka lang ba, Ridge?”

Marahang nilingon ni Ridge si Zamiel na noon ay kumilos para alalayan ang katawan paangat. Pinagmamasdan din siya nito, naguguluhan sa pinagsasasabi niya.

“Lasing ka pa ba?” Dagdag pa nito nang hindi siya sumagot, “Nakakalasing ba tequila? Hina mo.”

Paano nito nalamang nagtequila siya kagabi?

Tila ayaw magrehistro sa kanya ang mga pangyayari at mataman niyang tinitigan si Zamiel. At tulad niya, iyon din ang eksaktong ginawa nito.

Doppelganger?

Dahan-dahang iniangat ni Ridge ang kamay at hinawakan ang pisngi ni Zamiel. Sinundan naman ng binata ang pagkilos niya at itinaas pa nito ang kilay nang magdikit ang mga balat nila.

Nang pisilin niya ang pisngi nito, mabilis na sinalo ni Zamiel ang kamay niya’t pinisil ng mariin.

“What the fuck are you doing? That is so annoying.”

Namamangha niyang naibuka ang bibig. Pati ang higpit ng hawak sa kanya ni Zamiel, makatotohanan!

“It hurts…” Ridge trailed off as he glanced on their hands, “Naka-CGI ba ’ko ngayon?”

Matalim ang mga titig na ibinato sa kanya ni Zamiel nang hindi na kaya ang mga kalokohan niya.

“Anong pinagsasasabi mo? Kanina ka pa, nabobo ka na ba?” Singhal nito sa kanya, “Ang aga pa Ridge.”

Mabilis na binawi niya ang kamay kay Zamiel at ginamit iyon para takpan ang bibig niya.

“Shit, you’re real.”

Sarkastikong ngiti ang kumurba sa mga labi ni Zamiel. Halos maningkit din ang mga mata at mukhang inis na talaga sa kanya.

Edi totoo na nahuli siya nito kagabi na may kahalikan kagabi? Na alam na nitong bisexual siya? Well, fuck.

“’Di ko alam kung anong nahithit mo ngayong umaga, Gonzales. Pero success ka sa pang-iinis.”

Napapatanga siya, “Alam mo nang bisexual ako?”

Hindi na maipinta ang mukha noon ng binata kaya umasa siya ng matinding comeback. Kapag hindi iyon singtindi ng iniisip niya, ibig sabihin pinwersa siya na humithit.

Neknek naman ng kung sinumang multong nasa kwarto ni Zamiel na maniniwala siyang umuwi na ito.

“Nakipaghigupan ka lang ng labi kagabi, mukhang nahigop na rin ng lalaki mo utak mo?”

Putang ina, hindi nga talaga siya humithit at naghahallucinate. Kanina pa niya kinaclown ang sarili na nag-iilusyon siya.

Totoo si Zamiel!

Namamangha man, natawa pa rin si Ridge nang magrehistro na lahat sa kanya ang mga nangyayari.

Walang trolling. Hindi siya humithit ng marijuana o rugby ( mabuti

dahil

masasaksak

niya

talaga

si

Leon ). Pawang katotohanan lang na nasa harap niya si Zamiel ngayon.

“O, ano? Gising na ba diwa mo?”

“’Kala ko tinotroll ako.”

Malalim ang buntong hininga na pinakawalan niya. Ipinikit niya rin ang mga mata bago ngumiti.

“O pinahithit ng marijuana ni Leon. Hahalikan pa nga sana kita para kumpirmahing totoo ka—”

“Kung anu-anong pinagsasasabi mo, sumasakit ulo ko sa ’yo,” Agap ni Zamiel sa kanya.

Nang imulat niya ang isang mata para silipin ang itsura ni Zamiel, hindi nakatakas sa mga mata niya ang pamumula ng mga tenga nito.

Napangisi siya. Dito nabuboost ang pride niya eh. Sa tuwing mamumula si Zamiel.

“Biro lang. Ngayon lang nagsisink in sa ’kin na ’di ako nag-iilusyon.”

Umayos ng pagkakahiga si Zamiel sa tabi niya ngunit umusog ito palayo, dahilan para makaramdam si Ridge ng panlalamig.

“Paanong nag-iilusyon?”

“’Kala ko galit ka rin sa ’kin dahil ’di kita kinibo noong minsan. ’Di mo man lang ako tinext o tinawagan.”

Nagkibit balikat siya at tumagilid para harapin ito. Samantalang si Zamiel, napaatras sa tinuran niya.

“Napag-usapan naming ’di namin sasabihin sa ’yo na uuwi kami ni Zach. Kaya ’di ako nagparamdam,” Pag-amin nito.

Siya naman ang kumunot ang noo, “Ninyo?”

“Ideya ’to ng demonyo mong kuya eh. Gulatin ka raw namin sa pag-uwi namin. ’Wag namin sabihin sa ’yong uuwi na kami.”

Tumango-tango si Ridge at pilit na iniintindi ang impormasyong isiniwalat ni Zamiel.

“Nagpauto ka naman ron?”

Sinimangutan siya nito, “Tang ina mo eh ’no? Malamang. Gusto kong may gawing kakaiba para sa ’yo.”

“Dapat ba ’kong matouch? Ang sweet mo pero nag-alala ako sa ’yo, Zamiel.”

“At tingin mo ’di ako nag-alala sa ’yo?”

Nagsukatan silang dalawa ng titig bago siya nito inangatan ng kilay.

“Iniisip ko nga pano kita susuyuin! ’Di ko naman kasi alam ba’t mainit dugo mo sa ’kin noong minsan! Eh kung nagsabi ka kaya?”

At asa naman siyang magsasabi siya kung ano bang dahilan. Ngayong nalaman na nito na bisexual siya, mas malaki ang tsansang iwasan siya nito pagkatapos.

He won’t risk.

“Tingin mo sa ’kin, motherfucker na manghuhula?”

Muntik na mapahalakhak si Ridge sa dagdag na sabi ni Zamiel. Isa pa itong kung anu-ano rin ang sinasabi eh.

“Ang ingay mo, Zamiel. Daddy ka ba o mommy?”

“Tang ina mo!”

Medyo matagal pa silang nagtalo noon bago ito umahon mula sa kama. At si Ridge, pinanood kung saan ito magpupunta.

“Maghihilamos ka na? Ang aga pa.”

Pinasadahan niya ng tingin ang orasan at nakitang halos sampung minuto palang naman mula nang magising sila.

Nilingon siya ni Zamiel, “’Wag mo ’kong tinutulad sa ’yo, Ridge. ’Di tulad mo, marunong akong maglinis ng katawan.”

“Marunong din naman ako.”

Sadyang hindi palang niya dama ang pagbangon.

At para patunayan na mortal sin iyon sa kanya, nilubog ni Ridge ang sarili sa matres ng kama at nilukob ang sarili gamit ang mga unan at kumot.

Bed domination.

Ang hindi niya alam, pinapanood siya ng kaibigan na gawin ang trip niya.

“Bahala ka sa buhay mo. Basta ’pag ako natapos, sumunod ka na. Ang dungis mo pa naman.”

Mahina siyang natawa, “’Di naman na ’ko batang yagit tulad noon.”

“O? Ako rin pero ’di ko pinoint out.”

Matapos sabihin iyon ay iniwan siya ng binata na nalulunod sa amoy at lambot ng kama ni Zamiel.

How he loves Zamiel’s smell and bed. Two in one.

Iidlip muna siya, hihilinging magtatagal ang kaibigan sa banyo.

Mukhang hindi naman nagtagal ang pagpikit niya dahil naramdaman niyang isa-isang inaagaw sa kanya ang mga unan. At noong pagalaw sana siya para umayos ng higa, bigla iyong hinampas sa kanya!

“Wake up, sleepyhead.”

Punung-puno ng sarkasmo ang boses ni Zamiel at saka siya muling hinampas ng unan.

“I said wake up and do your morning rituals.”

Ridge groaned and languidly opened a half lidded eye.

“What morning rituals? I don’t have that.”

Disgustado siyang tinitigan ng binata, dahilan para mapangisi siya at nanghihinang gumulong ng kama para mapalapit kay Zamiel.

“Putang ina, model,” Namamangha nitong utas sa trabaho niya, “Tapos ’di mo man lang alagaan sarili mo?”

“’Di ko naman kailangang maglagay ng kung anu-ano sa mukha ko.”

Bumangon si Ridge para umupo sa kama. Yumakap din siya sa bewang ni Zamiel at inasahang itutulak siya nito dahil hindi pa naman siya nakakapag-ayos.

“Nagdoctor ka lang, mas maarte ka pa sa ’kin.”

Hinila nito ang buhok niya, “Anong maarte? Dapat ikaw ang marunong mag-ayos at ikaw ang may crucial na trabaho lalo na’t modelling ’yan!”

“Natural naman ’to,” Ibinaon niya ang mukha sa tiyan ng binata, “Pero sandali… parecharge lang, kikilos na ’ko.”

“Kakagising mo lang ulit, Ridge.”

Iniangat niya ang mukha para tignan ang noo’y nakabusangot na si Zamiel.

“Spoil mo ’ko, sabi mo babawi ka?”

Nang kumibot ang isang mata ni Zamiel sa pagkairita at malalim na bumuntong hininga, alam na niyang hahayaan siya nito.

“Isang minuto,” Naramdaman niya na pinaglaruan nito ang buhok niya kaya napangiti siya.

At tulad nga ng sinabi nito, isang minuto lang siyang hinayaan nito na yumakap sa kanya at ipinagtulakan siya sa banyo.

And to his surprise, Zamiel spared him some things—like his own toothbrush, towel, and clothes.

Bago pumanhik sa banyo, nilingon niya si Zamiel na noon ay nagliligpit ng kama nito. Tahimik niya itong pinanood bago napangiti.

He really is spoiled rotten by this man.

Ridge lost track of time while he took a bath. He enjoyed the comfort of the water too much that he probably would never get up if he did not see his fingers getting soggy or… weird .

Bumuntong hininga muna ang binata bago tuluyang umahon ng bathtub. Ni hindi man lang siya nag-abalang magpatuyo ng buhok kung kaya naman noong nagbibihis siya, tanging boxers lang ang suot niya.

Of course, this startled Zamiel who he first saw right after he went out of the bathroom. Droplets of water trickled down his face and Ridge can swear that Zamiel paused for a good moment and stared at him.

O baka tuluyang naghallucinate na siya? Malay niya. Basta ay iniangat niya ang mga braso at umarteng inaabot ang kaibigan.

“Zamiel,” Ridge called in a sing-song voice, “Patuyuin mo buhok ko.”

Sumagitsit ang binata, “Naks, Ridge. Kung umasta ka parang limang taon ka lang, ah.”

Napangisi siya nang lapitan siya nito ngunit napapitlag nang marahas na hilain ni Zamiel ang tuwalya sa ulo niya.

“Aray, doktor ka pero ’di ka naman gentle. Nakapasa ka talaga?”

Halos mahilo si Ridge nang padabog na simulan ni Zamiel ang pagtuyo ng buhok niya. Sarkastiko rin itong nakangiti, dahilan para matawa siya.

“Ang lakas ng loob mong pagdudahan kung paano ko nakuha lisensya ko, ah. Alisin ko kaya ulo mo?”

Yumakap siya sa kaibigan. Dama niya ang sandaling pagtigil ni Zamiel pero bumuntong hininga lang ito at muling tinuyo ang buhok niya.

Magkalapit ang mga mukha nila at nakatitig lang si Ridge sa binatang iniiwasan ang mga mata niya.

“Seryoso kang ’di mo binayaran mga nagpatest para makakuha ka ng lisensya? Ang sakit mo kasing magpatuyo ng buhok.”

Pinagngalit nito ang mga ngipin.

“Eh kasi,” Hinawakan ni Zamiel ang magkabilang pisngi niya, “Kaya mo namang patuyuin buhok mo pero nagpapaspoil ka sa ’kin. Ano kita, anak?”

“Hindi,” Umiling siya, “Malay mo, ako pala magiging asawa mo.”

“Putang ina mo, Gonzales.”

Bumusangot din ito.

“At tang ina, Ridge! ’Di ako nagtatrabaho sa salon, walang konek ’to sa trabaho at lisensya ko. Doktor ako!”

Natawa siya nang takpan ni Zamiel ang mukha niya at sabunutan siya sa kabila ng tuwalyang nasa ulo niya.

“Nagsasabi lang ako. Possibilities!”

“Nirerespeto kita, Ridge,” Matamis ang ngiting anito, “Pero mag-ingat ka na ngayon, baka isaksak ko sa ’yo scalpel ko.”

“Magpapakabait na po.”

“Ayun, ang daling kausap,” Binitawan siya nito, “Patuyuin mo na rin buhok mo. ’Di ako mag-aalaga ng damulag.”

“Ibang usapan ’yan.”

Mas humigpit ang yakap niya sa binata at isinandal niya rin ang ulo sa balikat nito. Siya namang pinagtulakan ng kaibigan.

“Ano ba! Nababasa rin ako!”

“Patuyuin mo na buhok ko!” Parang bata niyang sabi, “Dali na. ’Di na ’ko mang-aasar.”

“Pucha, Ridge, wala ka bang kamay?”

“Meron,” Ipinakita niya ang kanang kamay, “Dalawa ’to pero tinatamad akong gamitin panuyo ng buhok. Dali na… paranas naman ulit ng iniispoil ng isang Zamiel Chastain.”

“Mamaya ka talaga sa ’kin.”

Nagbabanta ang tinging ibinigay sa kanya nito pero nginitian lang niya ang binata. At dahil sumuko na si Zamiel, kahit na parang lintang kumakapit si Ridge sa kanya, tinuyo niya pa rin ang buhok nito.

Hanggang sa bumukas ang pinto ng kwarto at iluwa noon ang maingay na si Zachariel.

“Hoy, luto na agahan—” Natigilan ito nang makita silang dalawa, “Hoy! Tanghaling tapat, nagsesex kayo?!”

“Putang ina?!” Bulalas ni Zamiel.

Umanggulo siya para malingon si Zachariel at ngiwing titigan.

“Pinagsasasabi mo? Nakayakap lang ako.”

“At tinutuyo ko lang buhok nitong,” Kinurot ni Zamiel ang pisngi niya, “Nitong damulag na ’to. ’Kala mo pasyente ko eh.”

Pero pinagdududahan pa rin sila ni Zachariel sapagkat nakapinta sa buong mukha nito ang malisya.

Kung sa bagay, nakaboxer nga lang naman siya. Malisyoso rin itong si Zachariel magmula noong bata sila.

Ibang klaseng combi, napapailing nalang si Ridge.

“Weh? Seryoso ba ’yan?”

Bumuntong hininga si Zamiel, “At sa tingin mo, may gagawin kami ni Ridge?”

“Oo, ’di ba pinagsamantalahan mo siya noong—”

Inagapan siya ng kakambal, “Tang ina, pinagpipilitan pa rin ng tanga samantalang sampung taon na lumipas noon!”

Sumasakit ulo niya habang nakikinig sa away ng mga ito.

Natatawang sumagot ang isa, “Pre, malinaw pa rin sa isip ko!”

“Sabi nang ’di lang ako nakatulog noon!”

“Oo na!” Pagsuko nito, “Oo nga pala, oy! Nagluto na ’ko. Baba na kayo, saka magbihis ka nga Ridge! Iba naiisip ko sa inyo!”

“Green-minded,” Tipid niyang sabi.

“Ya!” Panimula ni Zachariel, “Alam na ng buong mundo ’yan! Tama na. Hintayin ko nalang kayo sa baba!”

Tumango-tango lang siya samantalang si Zamiel naman ay pinakitaan ng gitnang daliri si Zachariel.

“Enjoy! ’Di na ’ko aasa ng pamangkin. Wala namang matres si Ridge.”

Sabay na natigilan ang dalawa sa sinabi nito.

Putang

ina

.

Parang naapi niyang hinabol ng tingin si Zachariel na noon ay wala na sa pinto.

Did he just foresee that I’d absolutely receive if

Zamiel

would

ever—

?!

“Ang daming sperm na kasama kong lumangoy non, tapos ’yan pa naging kakambal ko? Patawa.”

Natigilan siya sa pag-iisip nang iyon ang maibulalas ni Zamiel matapos mawala si Zachariel sa paningin niya. Naibaon niya rin ang mukha sa leeg nito at doon tumawa.

“O, ba’t ka tumatawa? Parang ’di ka sanay na nangdidisown ako ng kakambal.”

He hummed, “’Di na. Ngayon ko lang ulit narinig eh.”

Hindi sumagot si Zamiel pero dama niya ang paglaro nito sa buhok niya. At kumpara kanina, tuyo na iyon.

“Magbihis ka na. Baka may kung ano na namang masabi ni Zach.”

“Okay…”

Noong matapos siya magbihis, saka sila sabay na bumaba ni Zamiel sa kusina. At naabutan nila roon ang naghihintay na si Zachariel.

Imprenteng nakaupo, akala mo, siya boss ng lahat.

“Ang tagal niyo. Pusta talaga akong nagquickie kayo.”

Pinakitaan ito ni Zamiel ng gitnang daliri, “Kita mo ’yang kutsilyo riyan? Mag-ingat ka. Baka isabay kita kay Ridge.”

“Nye, straight ako! Saka ayoko ng bdsm at threesome!”

Napahilamos ng mukha si Ridge nang sa round two ng kambal.

Wala talagang titigil hangga’t walang gigitna? Sana pala kasama nalang nila sina Leon para may ibang sasalo sa dalawang ito.

Noong natapos magtalo ang dalawa (na naman, at sana last na), natigil si Ridge sa pagkain nang may maalala.

“May itatanong pala ako.”

“Shoot!”

Mabilis na sagot ni Zachariel bago pa man kumibo si Zamiel. Nailing siya ulit nang mapansin ang talim ng titig ni Zamiel.

“O, seselos ka naunahan ka?”

Pero sa awa ng Diyos, hindi kumibo si Zamiel at hinintay siyang magsimula.

“Ayun,” Tumikhim siya, “Ba’t pala rito ako natulog?”

Kumunot ang noo niya nang sandali na matigilan ang kambal, pero magkaiba pa rin ang reaksyon ng mga ito.

Paano ba naman, habang nangingisi si Zachariel ay pinamumulahan ng mga pisngi si Zamiel.

“Eh kasi,” Si Zachariel ang sumagot at pinasadahan nito ng tingin ang natamemeng kakambal, “Nagtanong kasi ’tong si Zamiel kung pwede ka raw ba hiramin ngayon. Ngayon, ah, ’di kagabi.”

“Pero tang ina ng kuya mo!” Agap ni Zamiel na ngayo’y iritado na, “Alam mo anong sabi sa ’kin? Iuwi mo na ’yan si Ridge, panindigan mo, ah! Tutal lagi mo namang tinatanan! Amputa—”

Malakas na natawa si Zachariel, samantalang si Ridge ay napasapo sa noo at yumuko para matawa rin.

Seryoso pa naman sana siyang makikinig. Maiinis din sana siya kay Aaron pero naaliw siya sa pagsabog ni Zamiel.

“—’wag niyo ’kong tawanan! Alam niyo, ipagsasabay ko na kayong lahat mamayang gabi! Kukunin ko ’yang mga lamang loob niyo saka ko ibebenta sa black market, ngina niyong lahat!”

Imbes na kibuin ang banta nitong pagpatay sa kanila mamaya ( dahil

sigurado

naman

silang

hindi

nito

gagawin

ang

banta ), nanunudyo niyang pinagmasdan ang kaibigan.

“Ide-date mo ba ’ko?” Aniya.

Pinukulan siya ng masamang tingin ni Zamiel bago ito mahinang napamura, na siyang rason kung bakit mas lumakas ang tawa ng kakambal nito.

“Anong idedate?!” Tapos ay natigilan ito at marahas na napailing, “Alam mo, ’di bale na. Umuwi ka nalang pagkatapos, tang ina mo.”

Nginisian niya ito, “Ah, pikon.”

“Puta!” Napahampas si Zachariel sa lamesa, “Ayoko na, rold Susej! Ang eltee ng lq niyo, nanyo!”

“Anong lq?! ’Di ko nga—putang ina niyo talagang lahat! Kagabi pa kayo, kotang-kota na! Namumuro pa!”

So far, their breakfast went great and ended noisy. Nagulat din siya nang matapos siya kumain dahil binuhat siya ni Zamiel at ibabalik na raw sa kanila.

Pero kalaunan, ibinaba siya sa may sala at hinayaang si Zachariel din ang magligpit dahil sa kanya raw ang kusina.

“Iuuwi mo ba ’ko o ilalabas? Make up your mind.”

Iyon ang nasabi niya habang nakahiga siya sa couch at unan ang mga hita ni Zamiel. Pero hindi siya nito pinansin, sa halip ay binuksan nito ang netflix nila at namili ng panonoorin.

Tumikhim si Zamiel, “Mamaya, mainit pa. Ayokong nagdadrama ka sa ’kin sa kalsada.”

Napangiti siya, “Magpapabuhat lang naman ako sa ’yo kung sakali.”

“Exactly. Tingin mo ba, gusto kitang buhatin samantalang parang nasa pwitan ni Satanas ang Pilipinas?”

“Oo, gusto mo ’kong nasa malapit eh.”

Tumagilid siya ng higa para harapin ang telebisyon. Hindi rin niya pinansin kung gaano katalim ang titig sa kanya ni Zamiel.

Palagi namang ganito ang titig sa kanya ng binata.

“Saan mo kaya ’ko dadalhin mamaya?”

“Baka sa hukay,” Pinitik siya nito sa may pisngi, “Masyado ka nang spoiled, dapat ka nang patumbahin.”

Sanay na rin siya sa mga banat nito na ganito. Mga bantang walang laman. Puro tahol lang talaga si Zamiel dahil mabait talaga ito.

Tinignan niya ang binata mula sa gilid ng mga mata.

“Tapos ikaw magdadrama sa huli?”

Bumuntong hininga ito, “Ba’t naman kita dadramahan? Ganda ka ba?”

Bakit siya nito ginagamitan ng mga usong catchphrase? Hindi tuloy siya makapagdesisyon kung tatawanan ba niya si Zamiel o mauumay.

“Ako nga dahilan ba’t ka umuwi tas papatayin mo ’ko?” Inabot niya ang binata at pinisil ang ilong nito, “Ah, kung gusto mo magpakamatay, ’wag mo na ’ko idamay. Gusto ko pa na mag-asawa.”

Asawahin ka, syempre. Pero hindi naman ako tipo mo.

Naniningkit ang mga matang tinitigan siya ng kaibigan. Sinalo rin nito ang kamay niya at pinisil pabalik.

“Bold of you to assume that I want to die?!”

“Ah, ’di mo pa ba gusto… okay.”

Tinawanan niya ulit si Zamiel pero kinurot lang ulit nito ang pisngi niya. Magmula noon hanggang ngayon, wala na itong ibang puntirya liban sa pisngi niyang nangangawawa.

Pero bukod doon, matagal-tagal din silang nakapili ng panonoorin. At nakailan din sila bago siya ayain ni Zamiel na mag-ayos para makaalis na sila.

Ah, how Ridge missed going out with his best friend.

Kabanata 7

KABANATA 7

AH, how Ridge missed going out with Zamiel… but he definitely would never miss this blazing sunshine as it felt like it would toast someone alive.

“Maling bansa ata inuwian ko.”

Kahit si Zamiel na mas malakas sa kanya sa init, hinihingal kahit na halos tatlong minuto palang silang naglalakad.

“Tanggapin mo na, ito ang Pinas kahit ’di summer.”

Sumagitsit ito, “Pilipinas o pwitan ni Satanas? Ah, ’di. Baka naman nagmigrate ’tong bansa natin mula ekwador hanggang araw? Peste.”

Mahina siyang natawa bago kumapit sa dulo ng sleeve ni Zamiel. Irita siyang binalingan nito ngunit kaagad nitong napansin ang paghingal at pagpapawis niya.

Ayaw niya talaga ng araw. Nanghihina siya. Tingin niya, hindi talaga siya tao eh. Pakiramdam niya, bampira siya. Gabi siya madalas aktibo.

“Gusto mong tubig? Daan muna tayo kina aling Risa—”

“Ayoko,” Agap niya bago itinuro ang lilim ng tindahang malapit sa kanila, “Pahinga muna tayo Zamiel, mahiheatstroke talaga ako.”

Bumuntong hininga ito, “Sabi ko na dapat nagbaon ako ng tubig eh. Tuwalya lang dala ko.”

Hinila siya ni Zamiel sa lilim at kahit paano’y pinaypayan. Nangingiti naman siyang sumandal sa tiyan nito.

Ilang beses na ba niyang nasabi na ang saya talagang iniispoil ni Zamiel?

“Sabihin mo ’pag okay ka na.”

“Hintayin nating takpan ng ulap ’yong araw,” Bumuntong hininga siya, “Kahit itakbo ko nalang non.”

“Tanga, ’di mas lalo kang nanghina. Pero sige, hintayin natin lumilim.”

Kinse minuto siguro silang nagpapahinga, hanggang sa wakas ay pumresko kahit na papaano. At ayaw din sanang kumilos pa ni Ridge, pero iniwan niya si Zamiel.

At hindi iyon dahil nagtampo siya. Nataon lang na ilang beses siyang pinagbantaan ni Zamiel hanggang sa nakita sila ni aling Risa at nagsabing ipapakilala nito kay Zamiel ang apo nito.

Neknek naman ni aling Risa. Neknek din ng apo nitong magkakaZamiel ito. Siya nga, walang pag-asa eh.

“Ridge! Magdahan-dahan ka nga!”

Natigilan siya nang marinig ang pagrereklamo ni Zamiel. Nang lingunin niya ito, naabutan niya ang binatang malalaki ang hakbang na palapit sa kanya.

Hinihingal din ito.

“O ’di ba? Sabi ko na susunod ka sa ’kin eh,” Ngising aniya.

Ridge must have sounded cocky as Zamiel furrowed his forehead and blew out a sharp exhale.

Nevertheless, he liked the idea that Zamiel chose him over some woman that their neighbor wanted his best friend to date.

“Paanong ’di kita susundan? Iniwan mo ’ko eh kinakausap ako ni aling Risa!”

“Nirereto lang non apo niya,” Kibit balikat niyang sabi, “Tipo mo ba? Edi bumalik ka. Maganda naman ’yong babae saka matalino.”

Nanlalaki ang mga matang napatitig si Zamiel sa kanya, “O, kakilala mo? Ba’t mo kilala?!”

Bakit

gulat

? Biglang nakaramdam ng pagkainis at selos ang binata. Parang ayaw niyang pansinin si Zamiel bukas, ah.

Tumango siya, “Si Mona lang naman ’yon. Sino pa bang apo irereto non sa ’yo?”

Nakabusangot siyang pinagmasdan ng binata bago ito lumapit sa kanya. Magsisimula rin sana siyang maglakad na dahil bukod sa inis, mainit ang panahon.

Pero hinigit ni Zamiel ang dulo ng t-shirt niya at hinuli ang kamay niya.

At ang susunod na nangyari, hindi inasahan ni Ridge. Pinagsaklob ni Zamiel ang mga kamay nila tulad ng ginagawa nito bago ito umalis.

“Sus, si Mona lang pala. ’Kala ko naman may ibang apo si aling Risa.”

Tila nagshort circuit ang utak niya noon habang napapatitig sa kamay nilang magkahawak.

Namamalikmata

ba

’ko?

Natigil siya sa pag-iisip nang lumakad si Zamiel at makaladkad siya kaunti, dahilan para balingan siya nito at pangunutan ng noo.

“Dalian mo, Ridge. Baka dumating na naman ’yong araw, manghina ka na naman.”

Napalunok siya, nagdedebate kung ipopoint out niya ba ang mga kamay nila o babalikan ang isyu tungkol sa apo ni aling Risa.

“Ridge?” Bakas ang pag-aalala sa boses ng binata.

“’Di ka na babalik kay aling Risa? Maganda naman si Mona.”

Napakurap-kurap siya nang sumagitsit si Zamiel at hilain siya para sumunod dito.

“Paki ko ron? Clingy naman non, bata palang tayo. Ngayon pa kayang nagdalaga na?”

“Mukhang… ayos naman na siya.”

Naniningkit ang mga matang tinitigan siya ng binata.

“Tigilan mo ’ko. ’La ’kong pakialam sa apo ni aling Risa. Tara na.”

Nagpahila siya rito hanggang sa makarating na sila sa destinasyon nila—sa SM. Pero hindi mawawala sa isipan niya ang reaksyon ng mga nakasabay nila sa jeep kanina.

It is not like they never saw a gay couple before, but they did really criticize them—not knowing that he and Zamiel are nothing but best friends.

But okay, the holding hands do give them a lot to think about. He would never gonna lie about that.

Then again…

“Zamiel, may itatanong ako.”

Nasa escalator sila noon at sinunod ni Zamiel ang walk-run instruction sa tuwing sasakay noon. Kung kaya naman nasa harap siya ni Zamiel.

Nilingon niya ito para pasadahan ng tingin, samantalang ito naman ay inangatan lang siya ng kilay para muwestrahang magsalita.

“You do know about my sexual orientation,” He trailed off as they got off the escalator, “But why hold my hand? Doesn’t it make you feel uncomfortable?”

Namamanghang napatitig sa kanya si Zamiel, “Huh? What do you mean?”

“I’m bisexual, remember?”

“Yeah, and so?”

Anong and so ? Bumuntong hininga siya at itinaas ang magkasaklob nilang mga kamay para ipakita rito.

“Doesn’t this make you uncomfortable?”

Inismiran siya nito, “Seryoso ka ba riyan o nabobobo ka na?”

“Nagtatanong ako ng maayos.”

Malalim ang buntong hininga na pinakawalan ng binata.

“Kaibigan kita.”

Bumagsak ang mga balikat niya. Oo nga naman, fair point. Ano pa bang irerebatt niya ron?

Nananahimik siya noon nang tumikhim si Zamiel.

“Wait, hold on, Ridge. Do I make you uncomfortable?”

Umiling siya, “Magsisine ba tayo? O maglalaro sa quantum? Magstreet fighter tayo. Tinatanggihan na ’ko nina Gian eh, natatalo sila lagi.”

Nang iyon ang sabihin niya, kaagad na lumiwanag ang mukha ng kaibigan. Naghahamon na rin ang ngising naglalaro sa mga labi nito.

“Yeah, okay. I’ll beat your ass and shove the [Player 1 won] shit logo on your face.”

Nagkibit balikat siya, “Would like to see you try.”

He should have not asked about the holding hands issue if he would end up getting upset. Ridge knew that he is being irrational.

Noong nasa quantum na sila, panay ang paglingat ni Zamiel sa buong lugar dahil naghahanap ito ng mga bagong malalaro nila.

But Ridge settled for the classic. He even persuaded Zamiel about it.

“Basketball na naman? Mukhang ’di ka pa rin sumusuko?”

Sinungkit ni Ridge ang bolang malapit sa kanya bago iyon nilaro sa kamay at pinaikot.

“’Di porket basketball player si Zach, nakuha mo rin ’yong trait na ’yon.”

“Aba’t!”

Pinandilatan niya ng dila ang binata bago nito ininsert ang dalawang token para makapaglaro na silang dalawa.

They mostly argued about who shot most and mocked each other whenever one of them was left behind.

“See? See?”

Natatawa niyang pinindot pindot ang pisngi ni Zamiel na noon ay nakabusangot.

“Sabi ko sa ’yo kaya kitang talunin eh. Pero kung si Zach ’to, never mind.”

Inismiran siya nito, “Siya naman talaga nag-eexcel sa ’tin sa sports.”

Kunot ang noo niyang pinagmasdan si Zamiel na nagpameywang.

“’Di ba kasama kayo ni Gian sa track and field noong high school?”

Pagkasabi niya noon, napatitig din sa kanya si Zamiel at iniangat ang tingin sa kisame para mag-isip.

“’Di naman kami formal na nagpractice noon ’di gaya ng sepak takraw, volleyball, badminton, at basketball sa school natin,” Nagkibit balikat din ang binata, “Kung tutuusin, noong intrams nga, wala ring track and field.”

“Sumali pa kayo ron?”

“Wala lang,” Ngumisi ito, “Masabi lang na athlete rin kami.”

Medyo pasikat sila roon, nagsayang ng enerhiyang sumali, hindi naman pala nasasama sa mga patimpalak noong high school sila.

“Nasali ako, college na. Pero noong first year lang ako lumaban.”

Lumapit si Zamiel kay Ridge bago ipinalupot ang braso sa bewang niya. Matik namang sumunod ang tingin niya sa kamay nitong nakahawak sa tagiliran niya.

Improvement? Anong trip nitong si Zamiel at may pakapit?

Not that he does not like it, anyway. He would let it slide. Baka alisin pa.

“Ba’t ’di ka sumali noong ibang year ka na?” Balik niya sa pinag-uusapan nila.

Muling nagkibit balikat ang binata at iginiya siyang sumunod dito.

“Busy ako mag-aral. Saka kung isisingit ko pa club activities, isipin mo, ’di sana naputol din commu natin noon?”

“Ganon ba ’yon?”

Tumango ito, “Magkarera muna tayo bago tayo magstreet fighter. Ang ganda na ng equipment nila, subukan muna natin.”

Matapos nila mag-usap, kung anu-anong laro pa ang sinubukan nilang dalawa. Sinimulan nila sa karera tulad ng sinabi ni Zamiel, tapos ay nagstreet fighter na sila at sinayang ang ilan pang token sa ibang laro.

At sino bang may alam kung ilang oras silang naglalaro? Basta ay nagsimula sila ng bandang alas kwatro ng hapon at ngayon, ala sais na ng gabi.

“Fuck, time flew too fast,” Ani Zamiel nang makalabas ito mula sa cubicle.

At oo, nasa comfort room silang dalawa ngayon.

Nakatitig si Ridge noon sa salamin at sinundan ng tingin ang kaibigan gamit ang repleksyon nito.

“Ba’t mo binibilang? Parang babalik ka ng Canada, ah?”

“Hindi naman,” Lumapit din sa may lababo ang binata at naghugas ng kamay, “Bibisi-bisita nalang kami ni Zach doon. Nagbilang lang din ako kasi baka ipasakmal na ’ko ni Aaron sa pitbull niyo ’pag ’di kita inuwi ngayon.”

Sarkastiko siyang natawa bago sumandal patalikod sa lababo at nagkibit balikat.

“Para mo ’kong girlfriend, ah.”

Natawa rin si Zamiel, “Weird, isn’t it? But seriously, I just don’t want to hear your brother throw a sermon as to why have I been trying to kidnap you to get you elope with me.”

Napailing-iling siya. Ibang klase rin talagang mag-isip si Aaron. Dapat doon, tinatali eh.

“I was borrowing you and asking for permission, for fuck’s sake!”

Ah, muling nagdabog si Zamiel at hindi niya napigilang mapangiti saka silipin ang binata mula sa gilid ng mga mata niya.

“Paanong kidnap at tanan ’yon?!”

“Tagal nang ganon bokabularyo ni kuya.”

Iyon ang panimula ng paliwanag niya. Syempre, napukaw niya ang atensyon ni Zamiel kaya panay din ang tingin nito sa kanya habang nagpapatuyo ng kamay.

“’Pag hinihiram mo ’ko, sisigaw ’yon ng tinatanan

ka

na

,

wala

ka

pa ring

pakialam ! Sus, kung sakali namang itatanan mo ’ko, kahit ’di mo na ’ko kidnapin. Matik na sasama ako sa ’yo.“

Sumagitsit ito pero nakaguhit sa mga labi nito ang isang malawak na ngiti.

“Matik sasama, mahal na mahal mo ’ko?”

Tumango siya, “Oo. Kilig ka na niyan?”

Nang ipakita nito ang gitnang daliri sa kanya, roon yata nabaliw ng tuluyan si Ridge dahil tawa siya ng tawa.

Ang benta ng reaksyon nito. Ni hindi na nga niya napansing kumirot pala ang dibdib niya dahil tulad ng dati, rejected siya.

Mukhang hindi na siya mawawala sa pesteng club ni Leon?

Sa mismong mall sila naghapunan ni Zamiel. Noong una, tumatanggi pa si Ridge dahil pupwede namang sa bahay nalang nila, pero ayaw daw nitong marinig si Aaron kahit isang araw lang.

Kaya hinayaan niya na.

“Seriously, Ridge? Ang daming ibang kakainan, gusto mo, magMang Inasal tayo?”

Pinasadahan niya ng tingin ang noo’y nakangiwing si Zamiel. Nakapamulsa ito at naniningkit ang mga matang tinititigan ang logo ng Mang Inasal.

“Ano, takot kang mag-extra rice? ’Di ’wag kang umorder ng extra rice.”

Napailing ito, “I’m not on a diet, but you should be.”

“Don’t worry,” Ridge replied in a dismissive demeanor, “I take care of myself just fine. I don’t need to diet.”

“Tang ina anong ayos lang? ’Di ka pa ba mataba sa loob ng t-shirt mo?”

“Tingin mo? Halos hubo ako noong pinatuyo mo buhok ko, ah.”

Napangisi siya nang mabulunan si Zamiel sa sariling laway. Iniiwas din nito ang paningin at kitang-kita ang pamumula ng mga tenga nito.

“Bahala ka sa buhay mo,” Pagsuko nito bago pumila, “Ano ngang gusto mong kainin?”

“Mamaya na ’ko magbabayad, ah?”

Ipinilig niya ang ulo at mahinang natawa nang simangutan siya ng binata.

“Basta unli rice, ’yun na ’yon.”

Napailing si Zamiel, “Sige. Basta ’wag mo ’kong iistorbohin ’pag kailangan mong magdiet.”

“’Di nga kailangan. Ba’t naman ako magdadiet eh alaga naman ’tong katawan ko kahit papaano?”

Lumapit siya sa binata at yumakap sa likod nito. Kitang-kita niya kung paanong ngumiwi ang mga nakakita sa kanila pero nginisian niya lang ang mga ito bago niya ipinatong ang baba sa balikat ni Zamiel.

“’Di lang halata pero naggy-gym naman ako minsan.”

Inismiran siya nito, “Gym. Wala nga sa mukha mo. Sinong trainer mo?”

“Corgi.”

Namamanghang napatitig sa kanya ang binata. Ilang minuto rin siguro iyon at umisod na sila sa linya pero napailing ang binata.

“The fuck is with that nickname?”

“Well, he always bark so… my older brother and I calls him a dog. May lahi nga lang siya sa ’kin.”

“Minsan, tang ina ng mga Gonzales eh,” Bumuntong hininga si Zamiel at saka siya ikinalas dito, “Maghanap ka na ng mauupuan. Ayokong sa labas tayo kakain.”

“Okay…”

Sinunod ni Ridge ang iniutos sa kanya ni Zamiel pero pakiramdam niya, lumusong siya sa digmaan.

Masyadong maraming tao sa Mang Inasal kaya inabot ng sampung minuto siyang palibot libot. Mabuti nalang, may nasaktuhan siyang lugar na nililinis na ng tagalinis.

Pumirme siya roon at nginitian lang ang naglilinis. Ilang sandali noon, natapos din ito at umalis.

Sa wakas! Uubob din sana siya noon ngunit naalalang mahihirapan si Zamiel na hanapin siya kaya naman naghalumbaba siya.

“Dapat may award ako,” Bulong niya sa sarili habang tinatapik ang lamesa gamit ang mga daliri, “Most concerned boyfriend.”

Napapitlag siya nang may brasong sumandal sa ulo niya bago siya itulak pababa. Ipinatong din ng estranghero ang kamay sa lamesa.

Doon palang, alam niyang si Zamiel itong pabigat sa likod niya.

“I heard you, Ridge. What do you mean by boyfriend ? Hm?”

Ah, nahuli siya. Ang bilis namang umorder ni Zamiel.

“Most concerned boyfriend,” Dama niya ang pagtulak sa kanya ng binata pababa, “Lumusong ako sa gyera para sa upuang ito. ’Di rin ako umubob kasi naalala kita.”

Zamiel huffed, “Kahit umubob ka, masyado nang malakas radar ko sa ’yo. Mahahanap kita.”

Iniangat niya ang ulo nang alisin ni Zamiel ang pagkakasandal sa kanya. At sinundan niya ito ng tingin hanggang pumirme ito sa upuan katapat niya.

Nang makaupo ito at makita siya, ipinagkrus nito ang mga braso at tinaasan siya ng kilay.

Suplado

talaga

.

“O, tinititingin-tingin mo?”

“Napaisip lang ako. Ang sweet ng banat mo, sigurado ka bang ayaw mo ’kong jowain?”

Napangisi siya nang disgustado siya na pagmasdan ni Zamiel ngunit namumula rin ang pisngi’t tenga nito.

Palagi niya iyong mapapansin dahil ang puti ni Zamiel. Mamula lang ito kaunti, para nang kamatis si Zamiel kaya imposibleng hindi ito nahuhuli.

“Nirerespeto talaga kita pero Ridge, sinasabi ko sa ’yo baka may ibaon na ’kong kutsilyo sa ’yo.”

Ridge hummed, “’Lam mo Zamiel, ang daming connotation ng kutsilyo sa vocabs ko.”

Mahina siyang natawa nang hindi makapaniwala siyang titigan ni Zamiel. Parang naapi eh.

“Ba’t ganyan itsura mo?”

Tinakpan niya ang kalahati ng mukha para pigilang matawa ng malakas. Istorbo iyon sa mga kumakain.

“Putang ina, nadikit ka lang sandali kay Zach, nahawa ka na sa utak niyang panggago?!”

Napayuko siya, “’Di ko mapigilan. Ang sarap mo kasing asarin.”

“Tang ina, muntik ko nang isipin na pinopormahan mo ’ko!”

Blangko ang mukha niyang iniangat ang ulo para titigan si Zamiel na natigilan.

Naturingang valedictorian noong elementary hanggang high school sila, baka nga suma cum laude rin ito noong kolehiyo—tapos bobo? Manhid?

Namamanghang napatitig sa kanya ang binata, “Pinopormahan mo ’ko?!”

Oo

,

gago

.

Pero

neknek

mong

magsasabi

ako

sa

’yo.

“Talino mo Zamiel pero minsan, utak munggo ka ’no?”

Ridge lost it when Zamiel almost flipped the table. Mabuti nalang ay dumating na noon ang mga order nila kaya napigilan ang binata.

Kung hindi, baka hindi na talaga siya sikatan ng araw kinabukasan.

Mabuti nalang mababait din mga multo sa SM eh. Niligtas siya.

Noong magsimula silang kumain hanggang sa matapos, hindi natigil ang bibig ni Zamiel. Kanina pa ito ratatat ng ratatat.

“Balak mo bang maging baril—”

Natigilan si Ridge sa pagsasalita nang takpan ni Zamiel ang bibig niya at pisilin ang mga pisngi niya.

“’Wag kang epal, nagsasalita ako, Ridge Gonzales.”

Kung hindi niya ito magiging asawa, tingin talaga niya, magiging mother-in-law niya ito. Pero neknek ng mga multong nakapaligid sa kanila na papatulan niya si Zachariel.

At tulad ng sinabi nito, nagpatuloy pa nga ito sa pagsasalita!

Hanggang sa makauwi sila at maihatid siya sa tapat ng bahay nila, boses lang ni Zamiel ang umaalingawngaw.

“O, pumasok ka na.”

Sumandal siya sa gate nila at tamad na pinagmasdan ang kaibigang noon ay nakapameywang.

“Problema mo? May sasabihin ka?”

Tumango siya, “Kiss ko?”

Malawak ang ngiti niya nang hindi na talaga maipinta ang mukha ni Zamiel.

“Tang ina talaga Gonzales, siguruhin mong maglalock ka ng bintana at pinto! Aakyatin talaga kita—”

“Kahit naman iano mo ’ko, bibigay ako—”

Natigilan siya nang batukan siya ni Zamiel, dahilan para kalaunan ay matawa siya.

“Papatayin kita, ulol!”

Marahil limang minuto pa siya noon na pinagbantaan ni Zamiel bago niya buksan ang gate nila. At kahit noong bago siya pumanhik papasok sa bahay nila, pinanonood lang siya ng nakabusangot na si Zamiel.

Napaismid siya saka pumanhik na sa bahay nila.

Para talaga siyang girlfriend.

Pero natigil ang happy thoughts ni Ridge nang lumabas mula sa kusina si Aaron, dahilan para abutin niya ang throwpillow sa upuan at ihagis iyon sa nakatatandang kapatid ng malakas.

Sa kabutihang palad, tumama iyon sa mukha ng kuya niya.

“Aray! Magtatanong palang naman sana ako kung kamusta sleep over at date ninyo ng asungot na ’yon?!”

Parang naaapi nitong sabi pero siya naman ay sumagitsit lang.

“Namo,” Bumuga siya ng marahas na hangin at nailing, “’Kala ko naka-CGI ako kanina o ’di kaya pinahithit ng drugs ni Leon.”

“Ba’t mo naman iisipin ’yon? Saka ’di naman rugby boy barkada mo. Mukha lang.”

“Exactly.”

Pinukulan niya ng masamang tingin si Aaron na noon ay ipinilig lang ang ulo.

“May masamang nangyari? Nag-away ba kayo?”

“’Di, pasalamat ka’t wala talagang ganon. Kung ’di, ikaw mismo ipapalapa ko sa pitbull natin.”

Namamangha siyang sinundan ng tingin ni Aaron noong kumilos na siya para bumalik sa sariling kwarto.

Narinig pa nga niya itong nagreklamo pero ano bang pakialam niya?

“Abnormal, kailangan ko rin ng bagong kapatid,” Walang buhay niyang utas bago nagbihis.

Gets na niya dilemma Zamiel kay Zachariel.

Kabanata 8

KABANATA 8

One week of vacation and he wants to make the best out of it. Minsan lang ang ganito kahabang bakasyon para kay Ridge.

Hindi sa pagmamalaki pero dahil siguro matagal na siya sa industriya ng pagmomodelo, madalas siya na pinapareserbahan.

Pero hindi iyon para kanya ngayon. At kahit malapit na si Zamiel, wala sa kanilang may gustong putulin ang aliw na ibinibigay ng paglalaro.

“This whole pacify game looks horrifying.”

Mahinang natawa si Ridge nang marinig ang komento ni Zamiel mula sa kabilang linya.

Pacify. Nakakatawa. Iang taon niya kasing iniiwasan ang larong ito dahil pambwisit ( ayon

sa

mga

game plays

na

pinanonood

niya ) pero ito siya ngayon, nahigit ng walang kamuwang-muwang na kaibigan.

“Well, you suggested to play this game. ’Di mo ba inaya sina Gian?”

“No,” Sumagitsit ito, “Zach said that they’d rather play Valorant than this one.”

“Well, I’d rather play that too.”

Dahil kung tutuusin lang, hindi niya pinangarap na harapin itong babae na nanghahabol. Lalong hindi niya pinangarap maging manika nito.

“Ridge, you promised me.”

Bumuntong hininga siya at inayos ang suot na headphones.

“Yeah, but I thought GTFO?”

“Sa susunod na ’yon. Bibilhin daw muna nila Gian.”

He huffed, “Pero nakapag-install sila kaagad ng Valorant?”

“Let those idiots be. Let them check that Valorant while we play Pacify.”

“Damn it,” Napasapo siya ng noo, “It would be great if Zach would play with us. After all, he’s a pussy.”

Sigurado siyang wala pa man sila sa loob ng bahay, tatakpan na ni Zachariel ang takot gamit ang pagbibiro nito. Ganoon naman lagi lalo na sa tuwing horror ang nilalaro.

Zamiel then scoffed, “Yeah, I’d agree. But I have a few bad memories when we played Dead by Daylight.”

“He almost broke our eardrums? I know, I know. I was there.”

“Anyway,” Huminga ng malalim si Zamiel, “May dapat ba ’kong malaman sa larong ’to?”

Napangisi siya. Mahal niya itong si Zamiel, seryoso. Pero gusto niyang panindigan ang kagustuhan nitong laruin ang Pacify kahit siya mismo, ayaw itong laruin.

“Wala naman. You’ll discover later.”

“Tang ina, iba talaga ’pag cheat.”

Natawa siya, “’Di ko kasalanang tapos ko na lahat ng game play na pwedeng panoorin tungkol Pacify, tapos saka ka nag-aya ng laro. Sino tanga?”

Hindi kaagad na sumagot si Zamiel pero narinig ni Ridge ang paggalaw nito mula sa gaming chair nito.

“’Di pa nakatulong na gabi tayong maglalaro.”

Nang ipunto ni Zamiel ang oras ng paglalaro nila, nadako ang paningin niya sa orasang nasa tabi ng PC niya.

Maghahatinggabi na. Quarter to twelve midnight.

“Ano bang masasabi ko? Ito masaya ’pag horror ang nilalaro.”

“Yeah,” Zamiel trailed off, “Now, let’s start.”

Nang iyon ang sabihin ni Zamiel, mukhang sabay din nilang pinindot ang start button dahil narinig niya ang dobleng click ng mouse nila.

Noong nagsisimula sila, panay ang pang-aasar niya kay Zamiel at bilang ganti, panay din ang mura nito sa kanya.

Isa ring mabilis matakot eh, natutuwa siyang manudyo.

“Sabihin mo lang kung takot ka na, Zamiel. Pupwede pa naman tayong umatras.”

“Well fuck you,” Sumagitsit ito at lumapit sa character niya, “We’re playing this game. That’s it.”

And now here they are, about to meet their demise because of this Pacify game.

“The fuck! She’s coming, you shit! Burn those dolls, I’m about to die!”

Malakas siyang natawa nang marinig niyang sumigaw si Zamiel. Ang lakas na noon sa headphones niya, paano pa kung magkasama sila? Bingi na siya.

At saka, iyon naman talaga ginagawa niya eh. Sinusunog ang mga isinumpang manika. Nataon lang na talagang wild lang iyong babae.

Attached din doon sa mga iniisa-isa niyang burahin sa mundo.

“Patience, Zamiel-”

“Fuck patience! If I die, we’re screwed!”

Halata sa boses ni Zamiel ang takot at inis dahil sawa na itong lagi silang nagge-game over. Pero siya, chill kahit problemado na sa likot ng mga manika.

Dahil habang tumatagal, mas lumilikot ang mga ito kaya dapat binabantayan. Mas mahirap naman kung iipunin ulit nila ang mga ito?

Makipagtagtagan nga sa ipapacify nila para ipunin ang mga ito, buwis buhay na eh.

“Then run for dear life. I’m burning and securing the dolls, alright. My work’s difficult too.”

Then he hissed when he noticed that it is starting to take too long to burn a cursed doll.

“Go run, babe. I’m having a hard time dealing with these cursed dolls.”

Ilang beses na sumigaw si Zamiel sa kabilang linya. Nagpakawala rin ito ng sinulid ng mura bago nakakalma at nanahimik.

Tapos ay may itinanong ito.

“Bitch calmed down, I managed to give her a purified doll. And Ridge, did you just call me babe?”

“What? I didn’t notice.”

Kumunot ang noo niya bago nakuhang iunat ang leeg dahil nabibwisit na siya sa mga manika. At siguradong mumurahin ulit siya ni Zamiel nang biglang may marinig silang malakas na daing.

Nangyari iyon matapos ilagay ni Ridge ang panibagong manika para sunugin.

“I don’t like that,” Kabadong sabi ni Zamiel, “Are we screwed?”

“Yes and we’re about to finish this damned game.”

He clicked his tongue and began to move quick, his eyes glinted in fear and enthusiasm to end this whole game.

“Move your ass, daddy Zamiel. Distract her and collect more purified dolls before we get fucked up!”

Ngayon ay sadya na niya ang pagtawag dito na daddy.

“Fuck you but I’m on it.”

Nagsimula ulit silang mag-away habang dinidistract nito ang antagonist.

Pareho silang nagpapanic. Piping napapadasal na sana ay hindi madako iyong babae sa may burning room.

“Isang putang ina naman talaga sa larong ’to, oo,” Malutong na mura ni Zamiel, “Ito yata papatay sa ’kin, ’di iyong mga surgery na ginagawa ko.”

“Kapit lang daddy Zamiel.”

Huminga ito ng malalim, “Isa ka pa, tang ina mo. Sabi nang hindi kita anak.”

Ilang minutong mabigat ang atmosphere nilang dalawa hanggang sa matapos nila sa wakas ang laro.

Sabay silang huminga ng malalim at natawa. Sa wakas, nakaraos din! Nakailang round din sila para mapatumba iyong ipapacidy.

Noong makakalma na silang dalawa sa sobrang intense ng laro, saka palang nagsalita si Zamiel.

“I will never play this shitty game ever again, Ridge.”

Ngumisi siya, “Well same. Sabi ko sa ’yo eh, iba nalang laruin natin.”

“But I see this game everywhere and I got curious!”

Napaismid siya, “Sa susunod, ’pag gusto mo maglaro ng horror, manood ka muna ng game plays.”

“Cheat.”

Hindi niya ito pinansin.

Ipinahinga niya lang ang likod sa back rest ng gaming chair at pinasadahan ng tingin ang orasan.

Nagsimula silang maglaro ni Zamiel bago mag-alas dose. Ngayon, mag-aalas tres na.

“Sakto. Natapos natin bago devil’s hour.”

“Shut up and don’t mention weird stuff.”

Natawa siya, “Tatakot ka na naman.”

“Fuck you!”

This is what Ridge meant when he wanted to make the best out of his one week vacation. Playing games with Zamiel, bonding, and of course, the undying propaganda: to tease Zamiel Chastain until he burst while he combusts.

“Anyway, let’s play another game.”

Nang alisin ni Ridge ang window ng Pacify, iniscan niya ang ibang laro na naka-install sa computer niya.

“Araya,” Sagot ni Zamiel.

Napahilamos siya ng mukha, “’Kala ko ba ayaw mo na ng horror?”

“Is this single player?”

Minasahe ni Ridge ang sentido niya.

“Fortunately, it is. Good luck playing by yourself, I’m joining Zach play Valorant.”

“What the fuck-?! Okay, then we’re not playing this shit then.”

Naghalumbaba siya at naririnig ang pagclick ng mouse ni Zamiel sa kabilang linya.

“Anyway, mag-mobile muna tayo, video call na rin para kita natin isa’t isa.”

Natigil si Zamiel sa pangangalkal sa PC nito bago tumikhim.

“Nag-aaya ka ba ng Mobile legends?”

Bumuntong hininga siya. Masaya maglaro ng Mobile Legends pero overrated na kaya ang toxic na ng community at players.

“IDV, tingin mo ba trip kong magbuhat sa ML?”

Zamiel hummed, “But you’re on the mood to solve puzzles and mysteries?”

“They’re fun.”

Iyon lang ang sinabi ni Ridge bago pinatay ang voice call nila ng kaibigan. Ni hindi pa nga naibigay ng binata ang consent nitong magvideo call nalang sila!

Kaya naman noong sinagot ni Zamiel ang video call, matalim na titig ang ibinungad nito, pati na rin sandamakmak na mura.

“Putang ina mo! ’Di pa ’ko pumapayag dito!”

Nagkibit balikat siya, “’Di ko kasalanan na ang tagal mong in-address sinabi ko. Saka, sinagot mo naman.”

Napangisi siya nang marehistro na ang itsura ni Zamiel ngayon. Mas gumwapo kahit magulo ang buhok at walang ayos. Pakiramdam din niya, nanghihina siya.

Oh God, look at how damned he is for Zamiel. How pitiful.

But it should be a sin to look this hot despite not exerting effort!

“Wow Zamiel,” Panimula niya bago kinuha ang celphone, hindi pa rin iniaalis ang mata sa screen.

“Napano ka?”

“You look hot today.”

Sumama ang timpla ng mukha ni Zamiel, tapos ay pinakitaan siya nito ng gitnang daliri kaya muli siyang natawa.

“And yu look like shit tonight,” Balik nito sa kanya, “Pareho tayong walang tulog.”

“Uso ba ’yon habang naglalaro? Buksan mo na IDV mo.”

Zamiel huffed but he did what Ridge said. Kinuha nito ang sariling celphone at binuksan ang IDV doon.

“’Pag tayo nagbuhat dito, sasakalin kita.”

“Nah, sabi ko sa ’yo mas less toxic pa ang community ng IDV,” Umiling-iling din ito para patunayan ang punto niya, “Pero Summa Cum Laude, magpatalinuhan tayo. Mag-hunter ako.”

When he saw Zamiel smirk dangerously at him, he knew that the game is on. But he really looked hot that Ridge unconsciously licked his lips.

Anyhow, they lost track of time while they busied themselves playing IDV. Madalas, nag-aaway pa silang dalawa dahil hindi nila makuhang magkasundo.

Hanggang sa sumikat na ang araw, tuluy-tuloy pa rin silang naglalaro.

Noong napansin ni Zamiel na unti-unti nang lumiliwanag, nag-aya na ito na tumigil na sila sa paglalaro.

“Eh? But I’m still enjoying.”

“Shut up,” Zamiel scoffed, “’Di tulad mo, ayokong magmukhang zombie.”

“Now I’m wondering who’s the real model between us.”

Hindi siya sinagot ni Zamiel dahil inilapag nito ang celphone kung saan.

“I’m a doctor and I take care of myself just fine. And you,” Naniningkit ang mga matang itinuro siya nito, “I don’t want to see you unhealthy, hence, do as I say.”

Naghalumbaba si Ridge at matamang pinagmasdan ang kaibigan.

Ilang beses ba niyang uulit-ulitin kung gaano ito kagwapo?

“Okay,” Pagsuko niya, “Matutulog ako pagkatapos naming mag-agahan.”

“Good.”

Natahimik sandali si Zamiel ngunit kumunot ang noo nito bago ipinukol ang tingin sa kanya.

“Oo nga pala, pwede ba ’kong dumalaw mamaya?”

Inangatan niya ito ng kilay, “Miss mo na kaagad ako? Magkasama lang tayo noong isang araw. Nagdate pa nga.”

“Tumahimik ka. Gusto ko lang makita si mama.”

Nahigit ang hininga ni Ridge nang tawagin din ni Zamiel na mama ang nanay niya. Sobrang tuwa niya, napangisi siya.

Ang kulit. Kapag ganito, napapaisip talaga siyang may pag-asa sila. Kahit na ang totoo, wala.

Kalaunan, tumikhim si Ridge.

“Pwede naman. Kailan ka ba ’di welcome rito?”

Sumimangot ito, “Magmula noong nabuhay kuya mo.”

Matik na napaubob si Ridge para ganoong tumawa. Ni hindi na nga niya nakita ang naglalarong mga ngiti sa labi ni Zamiel.

“Naunang nabuhay sa ’tin ’yong matanda, respeto.”

He huffed, “Paki ko ron? Kontrabida palagi.”

“Natuwa ka naman noong tinanan mo ’ko sandali, ah.”

“Ayan na naman tayo sa tanan!”

Mas natawa siya nang magalit ito dahil binanggit niya ang keyword ni Aaron: tanan .

“So, pwede ba ’kong pumunta o hindi?!” Balik ni Zamiel nang magsawa na ito sa kakareklamo ukol sa keyword ni Aaron.

Tumango siya, “Oo naman. ’Wag mo nalang pansinin kung maabutan mo ’kong tulog.”

Napangiti si Zamiel sa sinabi niya.

“Batugan. Okay, see you later.”

NOONG maalimpungatan si Ridge, iyon ay dahil merong kanina pang sumusundot sa pisngi niya.

Ilang beses niyang hinampas kung ano o sino man ang gumugulo sa kanya, pero ni isang beses, hindi niya iyon natamaan.

Hanggang sa mainis nalang siya at walang ganang iginala ang kamay. Noong una, sa kama lang iyon pero umakyat ang kamay niya at saka may naramdaman.

Pagmulat niya, naabutan niya si Zamiel na nakangiti sa kanya.

“Good evening,” Bati nito.

His vision was still blurred, so he can’t really be sure if he’s seeing a doppelganger or the actual Zamiel, but he still asked.

“Anong ginagawa mo rito?”

Ridge’s voice sounded languid, like he was just about to doze off again, but Zamiel caught his hand.

“Anong anong ginagawa ko rito? Nagsabi ako kanina na pupunta ako, limot mo na?”

Dumaing siya, “Inaantok pa ’ko. Maya-maya mo na ’ko kausapin.”

“’Di, pinapagising ka na sa ’kin. Ala siyete na ng gabi.”

Tinalikuran ni Ridge si Zamiel, kumuha rin siya ng unan at tinakpan ang mukha niya.

Gusto pa niyang matulog. Kahit mamayang alas nuebe na siya gisingin, ayos lang.

“Ang kulit naman.”

Naramdaman ni Ridge ang paglubog ng matres ng kama niya. At ang susunod na nangyari, hinila ni Zamiel ang kumot na nakabalot sa kanya at hinampas na naman siya ng unan.

“Zamiel, respeto!” Iritado at jnaantok niyang sabi, “Mamaya niyo na ’ko gisingin.”

“Tang ina mo ba? Sabay-sabay nga raw tayo kumain.”

Bumusangot siya nang hampasin na naman siya ng unan ni Zamiel. Mukhang natutuwa ah!

“Ba’t kailangan kasama ako?”

Inismiran siya ng binata, “At ba’t mo naman inisip na papayag kaming kumain na wala ka?”

Nilingon niya si Zamiel at pinukulan ng masamang tingin. Ngunit kalaunan, bumangon siya at humikab.

“Istorbo.”

“Mas istorbo kung si Zach gigising sa ’yo,” Balik nito sa kanya, “Mamili ka. Ako o si Zach?”

“Ikaw. Kailan ba kita ’di pinili?”

Narinig niyang napamura si Zamiel pero hindi na niya iyon pinansin pa. Sa halip, pumunta siya sa cabinet at kumuha ng mga damit.

“Labas, maliligo ako.”

“Neknek mo. ’Kala mo naman sisilipan kita.”

Nginisian niya ang binata sa kabila ng pagkaantok niya.

“Wala naman akong sinabing sisilipan mo ’ko, pero dapat ba ’kong matakot dahil ’yan sagot mo?”

Tinaasan siya ng gitnang daliri ni Zamiel na siyang ikinatawa niya.

“Lahat ng meron ka, meron ako. Kaya kahit ’di na kita tignan.”

Ipinilig niya ang ulo, “Sa bagay. Pero ’lam mo ’yon, maganda naman katawan ko.”

Nang mapahilot ng sentido si Zamiel, natawa siya muli.

“Ridge, maligo ka na.”

And he complied. Matapos niyang kumuha ng mga damit ay naligo siya, samantalang si Zamiel ay niligpit ang kama niya kahit na hindi naman kailangan.

Matutulog din naman siya ulit. Nagsayang lang ng enerhiya si Zamiel.

Ngayon, nasa hapagkainan na sila. Nabigla pa siya nang salubungin siya ni Zachariel na tinulungan pala ang ina niyang magluto.

“Ang tagal niyo ulit sa kwarto ah.”

Ilang beses na tinaas baba ni Zachariel ang mga kilay bago sila pinagitnaan at inakbayan.

“Nagquickie ulit kayo?”

Bumuga ng marahas na hangin si Zamiel.

“Pasalamat ka nasa bahay tayo nina tita, kung ’di, sinakal na kita.”

“Uy, sadista! Hilig mo ba ’to, Ridge?!”

Imbes na sagutin si Zachariel ay inalis niya lang ang pagkakaakbay nito sa kanya at pumirme sa isa sa mga upuan.

Hindi sa wala siyang gana, nataon lang na ayaw niyang patulan ngayon ang berdeng biro ng panganay na Chastain.

“Suplado! Nahahawa na rin kay Zamiel.”

“Ulul,” Binatukan nito ang kakambal, “Nataon lang na magulo ka talaga.”

“Hoy,” Sabad naman ng nakatatanda niyang kapatid saka minuwestrahan ang kambal na umupo na rin, “Kakain na. Bilisan niyo’t maghanap ng mauupuan. Hinahanda na ni mama kakainin natin, nag-aasaran pa kayo.”

Napaatras si Aaron nang lapitan ito ng ina nila at sikuhin, tapos ay inilapag nito ang ulam nila - lechong kawali.

Big time yata sila ngayon?

“Hayaan mo nga ’yang kambal. Ang tagal nating ’di nakita tapos aawayin mo na naman,” Iyon ang sinabi ng ina nila.

“The best talaga si mama!” Ani Zachariel.

Natawa ito at napahawak sa sariling pisngi, tapos ay bumuntong hininga.

“Mas lalo rin kayong gumwapo. Lalo na ’tong si Zamiel, ang linis na tignan! Dati parang si Ridge lang ’to na batang hamog, ngayon, anak ko nalang batang hamog.”

Walang emosyon siyang napatitig sa nanay nila habang sina Aaron, Zachariel, at Zamiel ay nagpipigil ng tawa sa tinuran nito.

At siya ang napagtripan.

“Real talk,” Pagsang-ayon ni Zamiel bago tumikhim at umupo sa tabi niya, “Naturingan pa namang model, ma. Pero tignan mo, ’di man lang maayos ang sarili.”

Pinukulan ni Aaron ng masamang tingin ang kaibigan niya, “’Tong asungot na ’to, natural ’yan! Natural sa dugo naming mga Gonzales-”

“Ang pagiging batang hamog?” Agap ng ina nila, “Hay naku. ’Di naman kami ganyan ng tatay nila. Sila lang.”

Doon bumigay si Zachariel. Tawang-tawa ito at halos gapangin na ang uupuan niya.

“Sandali! Batang hamog. Payag kayo ron, kuya Aaron?! Ridge?!” Anito.

Nag-isang linya ang mga labi ni Aaron.

“’Di ko alam. Ano bang binatbat ko sa nanay namin? Baka palayasin ako, takot ko nalang.”

Ridge hummed. Sa wakas, trip na niya ang magsalita habang nagkukulitan ang mga ito.

“May birthday ba? Ang gara ng ulam. Lechong kawali pero walang sawsawan,” Sabad niya.

Naaapi siyang tinitigan ni Zachariel.

“Meron! Syempre wala pa sa lamesa! Excited, excited?!”

Tumango siya, “Ikaw nagluto ng sawsawan?”

“Tumulong lang, syempre.”

“Ah, baka may lason,” Sabay nilang sabi ni Zamiel, dahilan para matawa naman si Aaron at ang nanay nila.

Hindi nagtagal, inawat na sila ng ina nina Ridge at kumain na sila. Pero dahil ngayon lang nagkita-kita ang mga ito, panay ang tanong nito sa kambal.

“Oo nga pala, may mga girlfriend na ba kayo?”

Sabay na natigilan si Zachariel at Zamiel sa tanong ng ina nila, pero magkaiba pa rin sila ng reaksyon. Habang halos mabulunan si Zachariel, uminom naman ng tubig si Zamiel.

“Wala rin kayong girlfriend?!”

Gulat. Nanlalaki talaga ang mga mata nito.

“Wala po,” Namamaos na sabi ni Zamiel habang inaabutan ng tubig ang halos mamatay na na si Zachariel, “Kung si Zach, halos kakabreak lang po niyan sa girlfriend niya.”

“Ba’t may laglagan?!” Agap nito nang kumalma na sa wakas.

“Totoo naman,” Pagsang-ayon niya.

Nang titigan siya ni Zachariel, halos matawa siya ng malakas.

“Ganoon ba,” Bumuntong hininga ang ina nila, dahilan para matigilan sila, “Kasi itong si Ridge, wala pa ring girlfriend. Sabi ko nga, kahit boyfriend nalang iuwi niya!”

Nagkatinginan sila ni Zachariel at Aaron bago patay malisyang umiwas ng tingin sa isa’t isa at binalingan si Zamiel.

Nandito iyong gusto niya maging boyfriend, katabi niya. Kaso dahil hetero, walang pag-asa.

“’Di mo ’ko binanggit, ma?” Si Aaron.

Sinimangutan ito ng ina nila, “’Ba, may pag-asa ka pa ba? Susko, anak! Patay na patay ka pa nga rin kay Easton!”

Boom,

basag

. Nginisian niya ang nakatatanda niyang kapatid. Ayan, eepal pa.

Natawa siya lalo nang pukulan siya ng masamang tingin ni Aaron bago tuluyang inirapan.

“Pero seryoso ako, wala pa ba kayong balak?”

“Ako meron, ma. Pero itong si Zamiel,” Pinasadahan ni Zachariel ng tingin ang kakambal, “Wala raw balak.”

Napatingin siya kay Zamiel na noon ay iniiwas din ang mga mata sa kanila.

Bakit naman ayaw nito?

“O, ba’t naman ayaw mo asungot?”

Tinaasan ni Zamiel ng kilay si Aaron nang ito ang magtanong. Pero bumuntong hininga lang ito.

“Plano kong magcommit lang sa trabaho ko at hindi sa kahit na sino. Pangarap bago pamilya hanggang sa nawala na sa listahan ko ang pag-aasawa.”

Matamang pinagmasdan si Ridge sa kaibigan na noon ay nakatitig sa kawalan.

Wala naman talagang linyang kokonekta sa kanila sa ibang aspeto. Pero ngayon talaga isinasampal ni Zamiel ang katotohanan.

“Wala akong ibang prayoridad bukod sa sarili ko at trabaho ko. Iyon lang. Wala ng iba.”

Pangarap bago pag-ibig.

Kabanata 9

KABANATA 9

“WELL, that hurts more than I’ve expected.”

Malalim na ang gabi ngunit gising na gising pa rin si Ridge, nakatanaw sa kawalan – maaaring sa buwan o sa mga bituin.

“Dreams over romance.”

Kinagat niya ang pang-ibabang labi, inaalala ang usapan nila habang naghahapunan.

Point taken, though. Talaga namang goal-oriented si Zamiel mula noong mga bata sila. He used to declare about this before. There is nothing more important than striving for perfection .

Iyon siguro ang dahilan bakit ito perpekto sa mga mata ni Ridge? Pero hindi niya alam.

“Gusto ko magbar para magpalipas ng oras,” Humikab ito, “Pero wala naman akong maaaya.”

Bumuntong hininga siya at umalis sa pagkakasandal sa bintana. Tapos ay isinara niya iyon bago tumalon pabalik sa kama.

Ilang taon na ba ang lumipas? Hindi lang sampu, halos dalawang dekada na siyang may gusto kay Zamiel.

Matagal na niyang tanggap na wala silang pag-asa, pero bakit ang higpit ng kapit niya sa manipis na taling nagdudugtong sa kanila? Hindi ba at oras na para makalimot?

Ilang beses ba niyang lolokohin ang sarili? Sasabihing magmumove on pero uuwi rin naman sa binata.

Ipinikit niya ang mga mata, “Ridge, you’re not a clown anymore. You’re the whole circus.”

Walang pag-asa.

Oras na para gumising mula sa mga pantasyang produkto ng isipan niya, ang bumitaw at maglakad palayo.

“But you’re the circus,” Inis niyang utas sa sarili at pinatong ang braso sa mga mata niya, “And you’re probably a descendant of Bubbles.”

What can Ridge even do? Zamiel had always been his home that despite the countless times that he strayed away from the man, he would still find himself choosing Zamiel.

“I’m not his home, and I will never be the one he’d choose.”

Napasinghap ang binata nang may kumawalang luha mula sa mata niya.

“Damn it.” It hurts.

ISANG malalim na buntong hininga ang kumawala sa mga labi ni Ridge habang nilalaro ang hawak na bote ng tubig.

Binasa niya ang mga labi habang pinanonood si Zachariel na maglaro ng basketball sa hindi kalayuan. Nagtataka kung bakit siya kinaladkad para masama sa nonexistent nitong cheering squad.

“Kobe!”

Napahilamos siya ng mukha nang isigaw iyon ng kaibigan noong magshoot ito.

Nakakahiya. Nakakabagot. Gusto na niya umuwi pero paniguradong kapag gumalaw si Ridge mula sa kinauupuan, kalaladkarin lang siya ni Zachariel pabalik.

Bakit ba kasi siya nito hinila?

“Hm, ayos ka lang Ridge? Kanina pa nakatakip mukha mo, ah. Sabihin mo lang kung may kailangan ka!”

Ah, bigla nasa malapit na ito?

Inalis ni Ridge ang pagkakahilamos sa mukha at iniangat ang tingin. Saka niya nakita si Zachariel na nakapameywang pero hawak ang baong bola.

Napangiwi siya bago pinasadahan ng tingin ang binata.

“Ba’t ako nandito? Ang init, Zach. Tirik na tirik ang araw.”

At nakuha pa nitong maglaro!

Naguguluhang tumitig sa kanya ang binata, “Grabe naman ’to, parang si Zamiel lang pwedeng mag-aya sa ’yo na lumabas, ah! Iba na ’yan.”

Marahas niyang iniiling ang ulo.

“’Di mo ’ko inaya, sira. Kinaladkad mo ’ko rito,” Pagtatama niya.

“Ganoon pa rin ’yon sa bokabularyo ko, Ridge!”

Blangko ang mukha niyang tinitigan si Zachariel bago bumuntong hininga.

Ayaw na niyang makipag-away dito tungkol doon. Iisipin nalang niyang lumuwang na naman ang turnilyo ni Zachariel kaya siya naririto.

Sa loob ng court kasama ito, sa may benches, may hawak na bote ng tubig at kaharap ang binata.

“Pero seryoso,” Pag-iiba ni Zachariel sa usapan bago tumikhim, “Gusto lang talaga kitang makausap. Tagal na noong huli nating na-address ’yong problema mo eh.”

Kumunot ang noo niya. Pinagsasabi nito? Ano namang problema niya?

“Wala akong oras para makipag-usap sa nakahithit.”

Naaapi siyang tinitigan ng binata ngunit kalaunan, umupo ito sa tabi niya at kinuha ang isa pang bote ng tubig sa tabi niya.

“Grabe naman ’to sa nakahithit! ’Di naman ako tulad ni Leon na meron talagang potential maging rugby boy!” Dipensa nito.

Itinaas niya ang isang kilay, “Ah oo, kasi ikaw, batang yagit pa rin. Mga tipong namamalimos sa jeep tapos magkakara krus?”

“Grabe na talaga ’to.”

Napailing-iling si Zachariel ngunit mahina pa rin itong natatawa. Aliw sa mga rebuttal ni Ridge.

“Mabalik, gusto ko lang talaga pag-usapan kung kamusta ka na. ’Di pa tayo nakakapag-usap mula noong dumating kami rito eh.”

Kumunot ang noo niya, “Walang bago, tamad pa rin. Pwede na ba tayong umuwi?”

Nanlalaki ang mga matang nilingon siya ng kaibigan. Natigil din ito mula sa paglagok ng tubig.

“Sandali lang, excited?! Saka ’di ’yan ang tinutukoy ko!”

“Eh ano bang gusto mong malaman? Tao pa rin ako. ’Di naman naging hybrid.”

Nang matawa si Zachariel, napailing naman siya. Hindi talaga sila makapag-usap ng maayos ng isang ito dahil nagiging pilosopo rin siya.

“Gago, iyong kay Zamiel. Naalala mo kagabi, tinanong kami kung may jowa na ba kami? Tapos ’yong sagot ng engot kong kakambal?”

“O, napano?”

“Wala,” Nagkibit balikat ito, “Kitang-kita ko kasi paano ka namutla. Siya pa rin ba?”

Katahimikan. Hindi siya kaagad na nakasagot at pinanood lamang si Zachariel na uminom.

Noong matapos ito, muli siya nitong binalingan at masuyong nginitian.

“Trashtalk pa rin ’yong sinasabi mo dati na magmu-move on ka?”

Inismiran niya ito, “’Kala mo ba, ang daling makalimot?”

“’Di ko naman sinabing bilisan mo? Naalala ko lang at napaisip ako kung may progress ka ba sa loob ng sampung taon!”

“Tingin mo?”

“Syempre wala!” Utas nito bago umayos ng upo, “Iba yata humatak ang Chastain, pangmatagalan!”

“Ang kapal mo. Ni wala ka ngang girlfriend kauwi mo?”

Nang pukulan siya ng masamang tingin ni Zachariel dahil sa sagot niya, mahina siyang natawa at iniiwas ang tingin.

Ipinokus niya ang mga mata sa sarili niyang bote ng tubig.

“Nasa Canada pa kami noon pero ’di ka man lang nag-abalang bumitaw? Seryoso na ’yon? Final na ’yan? Ang rupok!”

Muli siyang napaismid nang mapagtantong nanunudyo ang tono ni Zachariel.

At kung hindi lang talaga siya nanghihina dahil sa init? Sinakal niya ito. Ang swerte rin ni Zachariel eh.

“Gago, sinubukan ko. Ilang beses.”

Natahimik siya sandali at napatitig sa kawalan, inaalalang ilang beses na siyang sumubok na bumitaw at maghanap ng iba – pero madadapa at uuwi pa rin kay Zamiel.

“E, ayun naman pala. Ba’t si Zamiel pa rin pinipili mo?”

Nagkibit balikat siya, “Totoo ’yong mga linyahan sa tv, ’pag mahal mo, magiging tanga ka.”

“Pero ’di naman niyan mavavalidate na magpapakamanhid ka.”

“Tinanggap ko naman, paninindigan ko na rin. Saka okay na ’to.”

Zachariel hummed, “Pero kamusta ka naman kagabi noong sinabi ni Zamiel iyong gusto niya?”

Walang

bago . Iyon ang gusto niyang sabihin pero hindi siya makakapa ng lakas ng loob.

Biruin ba naman niya, dalawang salita lang pero parang doon na nakasalalay ang dignidad at ang buhay niya.

Sa halip, iba ang lumabas sa bibig niya.

“Ayos naman. ’Di ko na iniisip dahil matagal naman na talagang walang pag-asa,” Ang

galing

.

Samantalang

hindi

ako

pinatulog

ni

Zamiel

kagabi

.

Tumango-tango ito, “Sanay ka na kaya namamanhid na?”

Sa halip na sumagot, nagkibit balikat lang siya.

Sandali pa rin silang nabalot noon ng katahimikan hanggang sa ibahin ni Zachariel ang usapan.

Porket approved daw sa kanila ang Valorant at pupwede silang maglaro lahat. Inaaya na siya nito na mag-install na rin.

Marami pa silang pinag-usapan pero awtomatikong natigil iyon nang dumating sina Leon at Gian na bitbit si Zamiel.

“O, ’kala ko mag-aaral ka?! Saka ’di naman kita inaya, ah!”

Iyon ang ibinungad ni Zachariel sa kakambal habang duro-duro niya ito. Si Zamiel naman, hinampas lang ang kamay nito.

“Maaga akong natapos. Maglaro na kayo ng basketball,” Anito bago nilagpasan ang kakambal.

Hinabol naman siya ng tingin nilang apat, palapit kasi si Zamiel sa kanya.

“Naks! Sabi ko na ba’t tinapos mo lang kaagad mag-aral para makipag-labing labing kay Ridge!” Panunudyo ni Zachariel.

Bumuntong hininga si Gian, “’Kala ko pa naman makikipaglaro siya sa ’tin kasi hinarangan niya kami ni Leon kanina.”

Tinapik-tapik ni Leon ang balikat ni Gian bago nito itinuro si Zamiel na noong mga oras na iyon ay umupo na sa tabi niya.

“’Pag si Zamiel usapan, laging hoes before bros ’yan.”

Pinukulan niya ito ng masamang tingin.

“Kailan ako naging outsider?”

“Ay! Biro lang, bro ka nga pala. Bro hoe ni Zamiel,” Tinaas baba ni Leon ang mga kilay.

“Tang ina niyo talaga ’no?” Sabad ni Zamiel nang makapirme na ito, “Bro hoe, bro hoe. Maglaro kayo riyan para may pakinabang kayo liban sa kaugokan ninyo!”

“Wow! Pinapasahod mo kami?!” Si Zachariel.

Tumango-tango ang binata at saka matamis na ngumiti, “O, baka gusto mong tapusin na natin ’to at ibebenta ko na lamang-loob mo sa black market?”

“’To naman, joke lang! Seloso talaga ni Zamiel pero ito na, hoy! Maglaro na tayo, Leon, Gian!”

Nang kaladkarin ni Zachariel ang mga kaibigan nila para maglaro, halos mapapitlag siya nang salubong ang kilay siyang nilingon ni Zamiel.

“Ba’t kayo lang magkasama kanina?”

Kumunot ang noo niya dahil sa tono at itsura nito. O,

napapano

na

naman

ito

?

“Ba’t ka muna galit?”

Nang matigilan si Zamiel, mas lalo lang kumunot ang noo niya. Mukha ring napaisip ang binata sandali bago tumikhim.

“Wala, ’di ba sabi ko ’di kayo pwede magsama ni Zach na kayo lang dalawa?”

Parang bata siyang tumango-tango habang inoobserbahan ang itsura ni Zamiel.

“Ah, kasi nagseselos ka?”

Sinimangutan siya nito, “Ba’t naman ako magseselos ng dahil sa ugok na ’yon?”

“Ewan ko,” Nagkibit balikat si Ridge bago pinanood sina Zachariel na maglaro, “Nasa vibes mo lang. Para tuloy akong mauuto nina Leon na bro hoe mo nga ’ko.”

“Nakakabwisit ka rin eh ’no?”

Nang iyon nalang ang nakapang sagot ni Zamiel, mahina siyang natawa.

“Sinugod ako ni Zach tas kinaladkad dito. Masaya ka na ba, mahal na hari?”

Umismid ang binata, “’Yan lang ang gusto kong malaman tapos ang dami mong segway. Ads ka ba?”

“You let me do the ads, anyway.”

Matapos sabihin iyon, nagkasukatan sila ng tingin ni Zamiel. Hindi niya alam kung gaano katagal, basta ay napapitlag siya nang harangin nito ang bolang gamit nila ni Zachariel bago tumama sa kanya.

Puta

,

kailan

pa?

His mind was blank when his best friend scowled at their friends.

“Fuck you all! You did that on purpose!”

“Tang ina, si Zach!” Dipensa kaagad ni Gian saka itinuro ang kakambal ni Zamiel na walang dulot sa mundo, “Ang lalandi niyo raw dalawa, may titigan pa!”

That was when Zachariel and Leon bursted and shouted in unison:

“Respeto sa single!”

“Tang ina niyo!”

Napahilot ng sentido si Ridge habang pinapakinggan ang pag-aaway ng mga ito.

Wala siyang pakialam kung muntik na naman siyang ma-KO ng bola dahil hindi naman nangyari. May shield siya.

“Rise of the shield hero…” Utas niya nang maalala ang anime na pinanood noong minsan.

Ngunit sinimangutan lang siya ni Zamiel at binatukan.

“Don’t space out and think of some weird titles right there?! Get mad at Zachariel, you piece of shit!”

Oh no, he can’t. Hindi naman siya natamaan eh.

Medyo matagal bago kumalma ang mga ito pero inaliw ni Ridge ang sarili sa panonood.

Nakakatuwa kasing panoorin na sa kabila ng mga edad nila, kung umasta silang lahat, parang walang nagbago.

Parang walang umalis at bumalik, normal lang ang lahat.

Nahigit si Ridge sa pag-iisip nang lingunin siya ni Zamiel, nakanguso at naniningkit ang mga mata.

“Anong itsura ’yan? Pabebe ka?” Panunudyo niya rito.

At dahil sa tinuran niya, kaagad na nagbago ang itsura ng binata. Tulad ng dati, nakasimangot na naman ito.

Mas okay pa iyong itsura niya kanina, dapat hindi ko na pinansin.

“Gago. Anong pinag-usapan niyo ni Zach?”

Nang iyon ang lumabas sa bibig ng kaibigan, awtomatikong kumurba ang isang malawak na ngisi sa mga labi niya.

“’Di ka lang seloso, tsismoso ka rin. Kaunti nalang, iisipin kong tipo mo ako, denial ka lang.”

Sumagitsit ito, “Ayan ka na naman sa ads mo, sagutin mo nalang iyong tanong ko.”

“Wala naman kaming pinag-usapan ni Zach.”

Nagkibit balikat pa siya noon pero bakas ang paghihinala sa itsura ni Zamiel.

“Ikaw ba, sigurado kang kaibigan mo pa ’ko at ’di mo nililigawan?”

“Sakalin kaya kita?” Bumuga ng marahas na buntong hininga ang binata, “Puros ganyan ang banat mo sa ’kin, type mo ba ’ko?”

Makabuluhan niyang nginisian si Zamiel at noong mapansin iyon ng binata, namula ang mga pisngi nito bago siya binatukan.

“Tang ina, Ridge! ’Di ako natutuwa sa biro mo, kulang ka ba sa aruga?!”

Natawa siya, “Nagbibiro lang ako, sineryoso mo naman.”

Pero hindi talaga siya nagbibiro.

“’Di, seryoso,” Ipinatong ni Ridge ang mga kamay sa hita, “Wala naman kaming pinag-usapan ni Zach liban sa love life ko. Tsismoso rin eh, kambal talaga kayo.”

“Love life? Meron ka non?”

He hummed, “’Kala mo ba sa ’kin, Zamiel? Nightlife lang inaasikaso? Malamang naghahanap din ako ng makakasama sa buhay.”

Naguguluhang napatitig siya kay Zamiel nang mapalunok ito at mamutla.

“’Di naman habang buhay, inyo lang oras ko, Zam. Magkakaroon din tayo ng sari-sariling pamilya.”

Huminga si Ridge ng malalim at pilit na ikinalma ang sarili.

Bakit siya ang nasaktan sa sinabi niya? Magkaroon ng sari-sariling pamilya?

Hindi siya handa kung sakaling magkaroon nga ng iba si Zamiel.

Sinasaktan niya lang ang sarili niya sa mga iniisip niya.

“Oo naman,” Muling napalunok si Zamiel bago umiwas ng tingin, “Oo, sari-sariling pamilya… tayong lahat.”

Pinasadahan niya ng tingin ang binata dahil humina bigla ang boses nito.

Napapano? Biglang nanghina, ah. Siya lang dapat ang apektado sa sinabi niya.

Ang sarap isipin na nasasaktan din ito na isipin ang realidad na hindi sila pwede, pero hindi.

Walang gusto sa akin si Zamiel.

“Ayos ka lang?”

Nang silipin niya ang kaibigan, tinakpan nito ang mukha niya bago siya sinimangutan.

“Tingin mo sa ’kin, affected?”

O hindi ba, muntik niya lang paasahin ang sarili na mutual sila. Ano pa bang bago? Siya lang itong asang-asa.

Palagi naman. Hindi na siya tumigil sa kaguguhit ng linyang hindi kokonekta sa kanila. Hindi pa rin nadala.

“’Di naman,” Pagtanggi niya, “Bigla lang kasing humina boses mo.”

“O, anong problema ron?”

Inalis ni Zamiel ang pagkakahawak nito sa mukha niya ngunit noong mga oras na iyon, hindi na maipinta ang mukha ng binata.

“Nacurious lang ba’t humina? Ano, nauuhaw ka ba?”

Inabot niya ang tubig dito na siyang tinitigan lang ni Zamiel.

“Ako lang uminom diyan. ’Wag ka rin mag-alala, nagtoothbrush ako.”

Namamangha siyang tinitigan nito bago inagaw ang bote ng tubig sa kanya.

“Ubusin ko na, bilhan nalang kita ng bago.”

Nagkibit balikat siya, “’Wag na, pera rin naman ni Zach pinambili niyan.”

Nagtaka siya nang murahin ulit ni Zamiel ang sariling kakambal pero hindi na siya nakapagkomento ukol doon.

Ang init ng ulo? Palagi naman.

Ilang oras din silang nasa basketball court noon hanggang sa mag-aya si Gian na magmiryenda sila. Bandang alas kwatro na noon, mas presko na pero kung bantayan siya ni Zamiel, para siyang matutumba anumang oras.

Ilang beses siyang bumuntong hininga bago naglakad patabi kay Gian, natawa naman noong nakita niyang bumusangot si Zamiel.

“Hm?” Nalingat si Gian sa kanya at kay Zamiel, “Nag-away ba kayong dalawa?”

“’Di man,” Inakbayan niya ito, “Trip ko lang mang-asar, kanina pa ’ko tinititigan, ’di naman ako gusto.”

“Ha? Tinititigan ka?”

Nang lingunin ulit ni Gian si Zamiel, natawa siya nang mapakapit ang binata sa kanya.

“Oh shit, ba’t ganon? ’Di ba ’ko papatayin ni Zamiel, Ridge?!”

“Ba’t ka naman papatayin niyan?”

Namumutla siya nitong hinarap habang nakakapit pa rin sa dulo ng t-shirt na suot niya.

“Ang talim ng titig sa ’tin, Ridge! Sigurado ka bang ’di kayo nag-away?”

“’Di nga.”

Hinawakan niya ang ulo nito ngunit nang maramdamang basa ang buhok ni Gian, mabilis niyang inalis ang kamay doon at ipinunas ang pawis sa damit ni Gian.

“Bastos!” Singhal nito sa kanya.

Inismiran niya ang binata, “Diring-diri? Pawis mo naman ’yan.”

“Kahit pa! Pupwede namang sa towel nalang!”

Halos isubsob ni Gian ang hawak na towel sa mukha niya pero hinuli niya lang ang kamay ng binata.

“Amoy araw ka tas ipapaamoy mo sa ’kin ’yang pawis mo?”

“Anong amoy araw?!” Inamoy nito ang sariling tuwalya, “Ayos naman amoy ko, ah.”

Napailing siya, “Malamang, amoy mo ’yan eh.”

“Nagpabango pa nga ako bago ako umalis.”

Mataman niyang pinagmasdan si Gian na tinitigan din siya pabalik. Akmang magsasalita rin sana siya nang may kamay na pumulupot sa bewang niya.

“Tang ina mo Gonzales, kumakain ka pa ba?”

Sabay silang napalingon ni Gian nang marinig ang boses ni Zamiel sa tabi niya.

At nang makitang magkasalubong ang kilay nito na nakakapit sa kanya, tila natanga siya sandali.

“U-uy, si Zamiel!” Inalis ni Gian ang pagkakaakbay niya rito, “Samahan ko na sina Leon. Usap-usap nalang tayo mamaya!”

Namamanghang hinabol niya ng tingin si Gian na palapit noon kina Zachariel.

Iniwan talaga siya kay Zamiel.

“Edi ayos, walang asungot,” Rinig niyang bulong ni Zamiel.

Nilingon niya ang binata, blangko ang mukha at napapailing.

“Iisipin ko na talaga na may gusto ko sa ’kin.”

Sumagitsit ito ulit, “Ang kapal ng mukha mo, Ridge. ’Di kita type.”

“Ba’t ka pala napalapit?”

Mataman siyang tinitigan ng binata bago umigting ang panga nito.

“Close na pala kayo ni Gian, ’no?”

Napano na naman ’to? Nagmemens ba? Daig pa ni Zamiel ang babae kung magPMS.

“Ulyanin ka ba? Close naman talaga kami ni Gian.”

Umismid ito, “Mas close ka sa ’kin.”

“Yeah, and what’s your point?”

“Wala,” Inalis nito ang pagkakakapit sa kanya at ipinagkrus ang mga braso, “Pinapaalala ko lang na mas close tayong dalawa. Anong mali ron?”

Hindi na napigilan pa ni Ridge ang mapahilot ng sentido. Oo, daig pa nga talaga ni Zamiel iyong mga ex girlfriend niyang tinotopak.

Hindi maintindihan.

“Hoy! ’Wag nga kayong magmoon walk! Dalian niyo, tang ina!”

Natigil siya sa pag-iisip nang marinig ang boses ni Zachariel. Nang tignan nila ni Zamiel ang binata, naroon na sila nina Gian at Leon sa tindahan.

Bumibili na nga ang dalawa ng makakain eh.

“Putang ina mo, ’di ka naman din mamamatay na maghintay, ah?!” Singhal ni Zamiel dito.

“Paki ko sa ’yo?!” Balik naman ni Zachariel bago bumaling kay Ridge, “Bilhan na kitang cheezy, erp! Bayaran mo nalang!”

Imbes na sumagot, nagthumbs up lang siya kay Zachariel.

Ayaw niyang magsayang ng boses.

Pero syempre, hindi naalis ang atensyon niya sa kung paanong namamangha siyang titigan ng kaibigang nasa tabi.

“And you let him buy your snacks now?! This is so annoying!”

Bumuntong hininga siya, “You’re being weird—”

Hindi na natuloy ang sasabihin niya sana nang iwan siya nito at lumapit kina Zachariel. Napapatanga pa siya noong makipag-unahan ito na bilhin ang chichiryang paborito niya.

“Yeah,” Wala sa sariling utas niya habang pinapanood ang kambal na mag-away, “Zamiel’s being weird whenever Zach does something.”

Demonyo, ano bang gusto ng isang iyon? Sobrang ayaw naman niya sa kakambal?

Hindi maintindihan ni Ridge.

Kabanata 10

KABANATA 10

IT’S ODD, Ridge thought. Alam ng mga kakilala niyang ayaw niya ng araw. Nanghihina siya, inaatok at parang matutunaw sa sobrang init.

Nakakapaso sa tuwing tatama ito sa balat niya. Para siyang inooven.

Pero sa kabila ng pinsalang dulot nito sa kanya, ipinagpapatuloy pa rin ni Ridge ang pagmomodelo. Samantalang, ang ibang proyekto niya, sa labas nangyayari.

“Nanghihina ako, pahinga namang tubig,” Hingal niyang pasabi sa isa sa mga staff niya, “Painom sandali.”

Nakaupo lang siya, inaayusan pa ng make-up at hindi pa nagbibihis pero ito si Ridge ngayon, hinihingal.

Nang marinig ang “paghihingalo” niya, mabilis na kumilos ang ilang staff at inabutan siya ng tubig.

Napansin iyon ni Wade kung kaya naman nilapitan siya nito at saka pinasabugan ng confetti.

“Hinga, hinga, hinga Ridge! Hindi pa nagsisimula ang photoshoot pero parang mamimighati na kami sa itsura mo!”

Halos maibuga ni Ridge ang tubig na noon ay nasa bibig niya, mabuti nalang ay napigilan niya ang sarili at nalunok iyon; kahit na ang sakit noon sa lalamunan.

Pinukulan niya ng masamang tingin ang manager niya.

“Papatayin mo ba ’ko, Wade? Talaga ring nakuha mong magpasabog ng confetti sa mukha ko.”

Tinawanan siya nito, “Binubuhay ko lang iyang diwa mo! Wala ka pang ginagawa pero kung pagpawisan at maghingalo ka, nakakakaba!”

“Malamang,” Itinuro niya ang langit at inismiran ang binata, “Tirik ang araw, Wade. Walang hangin. Paano niyo bang nakakayanan ’to? Tao ba kayo?”

“Maling tanong!”

Pinigil niyang mapapitlag nang muli itong magpasabog ng confetti.

“Saan mo ba nakukuha ’yan—”

“Ang totoong tanong dito Ridge ay kung tao ka ba talaga!” Agap nito sa kanya saka siya itinuro, “Ang hina ninyo ni Aaron sa araw, sigurado ba kayong tao kayo’t ’di bampira?”

Mataman siyang napatitig sa binata bago napasandal sa backrest ng upuan at napahilot ng sentido.

“Kung bampira ako, ikaw ang una kong inubusan ng dugo.”

Matapos sabihin iyon ay ibinalik niya ang tingin kay Wade na malawak ang pagkakangisi.

“Biro lang,” Nginiwian niya ito, “’Di yata masarap ’yang dugo mo. ’Di bale nalang.”

“’Di mo pa naman natikman kaya ’di mo malalaman, Ridge!”

Bumuntong hininga ulit siya nang malakas na natawa si Wade bago lumakad paikot sa kanya at sumandal sa kinauupuan niya.

“Pero biro lang. Alam nating pareho kung kanino ako pakakagat. ’Di ’yon sa ’yo.”

“Kay Easton,” Walang gana niyang sagot bago naghalumbaba, “Kanino ka pa ba pakakagat?”

“Malay mo naman, maisip kong sa ’yo magpakagat.”

Hindi siya makapaniwalang tumitig sa binata na natawa lang ulit.

Nakakakilabot ang pang-aasar ni Wade.

“Biro lang ulit!”

Matapos sabihin iyon, ineksamina siya ng binata at napangiti nang makuntento.

“’Di ka na hinihingal at namumutla, maganda ’yan! O, sabihan ko na ’yong photographer, maghanda ka na Ridge!”

Tinapik siya nito sa balikat bago siya iniwanan. Saka naman lumapit ulit ang mga make up artists niya para ayusin ang natutunaw niyang make up.

Ang lagkit sa mukha ng nilalagay nila sa mukha niya.

“Ang hassle talaga ’pag tanghali ang photoshoot.”

Iniangat niya ang tingin para sana titigan ang kalangitan ngunit awtomatiko siyang napapikit nang hindi kinaya ang liwanag ng araw.

Nakakasilaw kahit na asul at puti lang ang nakikita niya. Ang sakit sa mata.

“Okay lang daw ’yan Ridge,” Sabad ng make up artists niya, “Ang sabi ni Wade, magra-runway ka raw muna hanggang katapusan ng summer.”

Inangatan niya ito ng kilay, “Kailan naman? ’Di ako nasabihan.”

“Wala pa yatang fixed schedule pero nainform na kaming crew mo.”

“Inaprubahan ni Easton ’yon?”

Nang tumango ang dalaga, napaisip na naman siya.

Wala siyang problema sa runway dahil sa loob lang siya ng building, hindi lalabas.

Wala rin siyang problema sa rampa dahil noong baguhan siya, iyon ang ipinokus ni Wade sa kanya sapagkat inisip nilang runway siya noon.

Pero may himala dahil matagal siya na magrarunway ngayong taon. Mukhang sinaniban ng espiritu ng awa si Easton.

“Ridge! Halika na rito, magsisimula na raw kayo!”

Natigilan siya sa pag-iisip nang sumigaw si Wade. Noong linguni niya ito at nakitang kinakawayan siya, doon siya umahon mula sa kinauupuan at nginitian ang make up artist niya.

“Good luck sa trabaho!” Anito.

Tumango siya, “Easy lang ’yan.”

Iniwan na niya ang make up artist at dumiretso na sa shooting place.

At kamalas-malasan ba naman niya dahil ang ibang poses na ipinagawa sa kanya, dapat ay nakababad siya sa araw.

Mga walang awa. Pakiramdam niya ay itong photographer ang magiging dahilan ng pagkamatay niya.

Nonetheless, he endured because it’s work. At noong natapos, gusto niya na magpaparty dahil nabuhay pa siya.

“Mamaya na iyong kasunod Ridge ’pag lumilim na,” Ani photographer bago tinapik ang balikat niya.

Tumango lang siya at dumiretso kay Wade na may hawak noong bote ng tubig.

“Anong pakiramdam na makakuha ulit ng melanin?” Panunudyo nito.

Pinukulan niya ng masamang tingin ang manager. Alam naman nitong halos mahimatay siya, nakuha pang mang-asar.

“’Di masaya kung UV rays lang din ’yong naabsorb ko.”

Natawa ito, “O, ito tubig. Bumalik ka rin muna sa truck mo’t magpalamig doon. Ayaw nating isugod ka sa ospital samantalang last shoot mo ngayon.”

“Last shoot?”

Kinuha niya ang bote ng tubig mula kay Wade bago iyon nilagok.

“Oo, sa runway ka muna sa susunod na mga araw. Ikaw ang demand dahil matagal kang ’di nakita roon.”

He hummed. Ito pala ang sinasabi ng make up artist niya kanina.

“Naapprove ni Easton ’yan?”

Tumango si Wade, “Oo naman. Alam mo namang ’di magpapalagpas ng oportunidad ’yon basta may pera at may hakot siya.”

Bumuntong hininga si Ridge bago napailing. Business nga naman.

Pero katulad ng sinabi ni Wade, pumanhik nga siya pabalik sa truck nila at doon nagpalamig.

Nakahinga rin siya ng maluwag nang salubungin siya ng malamig na simoy ng aircon. Dapat talaga, sa loob nalang siya ng mga truck kinukuhanan ng imahe eh.

Less hassle.

At dahil kumportable at mamaya pa naman ang susunod niyang shoot, ipinagpalagay ni Ridge na pupwede siyang matulog. Kaya iyon ang ginawa niya.

Nagising lang siya noong ibagsak ni Wade ang pinto ng truck at sumigaw ng “good morning.” Parang tanga. Naaalala niya si Zachariel sa manager niya.

“Can’t you wake me up like a normal person would, Wade?”

Nanlalabo pa ang paningin niya noong hanapin niya ang pigura ni Wade. Naniningkit din ang mga mata ni Ridge dahil sa liwanag ng truck.

Nang hindi na matiis, kinusot na ng binata ang mga mata at kumurap, saka niya nakita ang manager na nakatayo sa harap niya at nakapameywang.

“Cliche kung kukuyugin lang kita, Ridge. Ang mga tulad ko, gustung-gusto ng innovative na paraan para manggising ng tao,” Paliwanag nito.

Napaismid naman siya, “Ang ibig mong sabihin, manggulo ng tao, ’di ba?”

“Manggising ng tao,” Natigilan ang binata sandali bago ito malawak na ngumisi, “Pero countable naman talagang panggugulo ang ginawa ko.”

“At mukhang proud ka pa.”

Humugot ng malalim na hininga si Ridge bago nag-unat at umahon sa pagkakaupo.

Napahawak din siya sa sariling likod nang maramdamang nananakit iyon.

Mukhang hindi siya nakatulog sa tamang posisyon.

“Ayun, rise and shine, Ridge!” Basag ni Wade sa katahimikan, “Malapit na ang call time ng susunod mong shoot. Magpunas ka muna ng mukha bago ka magpalagay ulit ng make-up.”

He hummed, “Ganoon pa rin ba sa kanina ang gagawin ko?”

“Depende sa photographer mo ’yon, Ridge. Pero ang mahalaga, tapusin mo kaagad ang photoshoot.”

Taas kilay niyang binalingan si Wade, “May pupuntahan ba tayo?”

“Wala naman,” Ipinilig nito ang ulo at makahulugang ngumiti, “Gusto ko lang na maihanda mo sarili mo at sa weekend magsisimula ang pagrarunway mo.”

Iyon lang pala eh. Ipinagsakibit balikat nalang niya ang sinabi ni Wade at tumuloy sa pagkuha ng wipes para linisin ang mukha.

Matapos noon, lumabas siya mula sa truck kung saan siya sinalubong ng mga make up artists niya.

Hindi pa madilim. Nakasilip pa rin ang araw sa isang sulok pero hindi na gaanong mainit. Kung ikukumpara sa kanina, mas kumportable na siyang magtrabaho ngayon.

But damn, can he still say something about make up? After all, he has a strong opinion about it.

He dislikes the feeling of it on his face. Bukod sa ang lagkit noon sa mukha, minsan ay may aftermath pa kung hindi hiyang ang nilagay sa kanya.

Paanong

kinakaya

ng

mga

babae

’to?

He will never understand despite working as a model.

Noong maayusan na siya ay lumapit siya sa crew at photographer na noon ay naghahanda ng mga gamit para makapagpatuloy na.

At habang naghihintay, iniikot niya ang mga mata para obserbahan ang senaryong nasa harapan.

Sa loob lang naman ulit ng Clark ang photoshoot niya at hindi out of town. Pero dahil hindi naman siya palalabas, madali sa kanya na i-appreciate ang itsura nito.

“Ridge! Get ready, we’ll start in two minutes,” Paalala ng photographer sa kanya na noon ay nagseset up nalang ng camera.

Tumango lang siya at huminga ng malalim.

“Ah, gusto ko ng umuwi kaagad.”

Tama ang desisyon ni Wade na gisingin siya ng mas maaga. Gusto na nga niyang makapagpahinga.

ISANG oras, dalawang oras, o baka isa’t kalahati lamang pero tuluy-tuloy ang photoshoot ni Ridge.

Halos pagabi na pero hindi pa rin sila tapos. Nagpapahinga palang at naghahanda sa huling set ng shoot niya.

And boy, how this photographer told him that he favored working with Ridge than the previous models he worked with.

Of why did he say that? Ridge does not care, but it sure boosted his confidence.

“By the way, Ridge, balita ko magra-runway ka na niyan. Sayang naman at ’di ka na tutuloy sa mga shoots?” Anito.

Ngumiti siya, “Hanggang katapusan lang ng summer sabi ni Wade. Babalik din ako sa mga ganito lang.”

“Ba’t naman? Sayang ang opportunity at sa itsura mong ’yan, balita ko, ang daming kumpanya ang gusto kang i-hire na magmodel sa kanila.”

Pilit niyang pinigilan ang mangiwi sa tinuran ng photographer niya—si Fritz, ayon, naalala na niya ang pangalan.

Kung itong itsura niya ang dahilan kung bakit siksik ang schedule niya nitong mga nakaraan, gusto nalang niyang magpalit ng mukha.

“Balita ko rin,” Nagpamulsa ang binata bago bumuntong hininga, “Pero runway talaga ako dapat. Kaya gusto ko ring subukan.”

Napangisi siya nang titigan siya nito mula ulo hanggang paa. Hindi niya maramdamang pinupuna siya nito.

More like, Fritz is checking him out.

“Kung sa bagay, maganda rin ang built ng katawan mo.”

“Thanks. That means a lot.”

Or so, not really. Pero mukhang makakahakot siya ng photographer ngayong gabi?

“Oh, Ridge!”

O mukhang hindi siya makakatikim ng photographer mamaya. May panira.

Tumikhim silang sabay ni Fritz bago ito bumalik sa trabaho at magligpit. Samantalang siya naman, napahilot ng sentido.

Noong naipon na niya ang tindig, magkasalubong ang mga kilay niya na nilingon si Wade na parampang palapit sa kanya.

“Anong problema mo?” Aniya, pilit na tinatago ang inis sa boses.

Nagtatakang pinagmasdan siya ng manager bago pinasadahan ng tingin si Fritz na noon ay mukhang pasulyap-sulyap din sa kanya.

“Oh, mukhang naistorbo pala kita! Pasensya ka na.”

Wade clasped his hands and winked at him as he apologized which made Ridge feel shivers run down his spine.

Gusto niya ng bagong manager.

Matapos iyon ay nagpameywang ang binata, “O, anong kailangan mo?”

Makabuluhan siyang tinitigan ni Wade bago ito malawak na ngumisi.

“May naghahanap sa ’yo,” Anito.

Itinaas niya ang isang kilay, “Sino?”

Sa pagkakaalala niya, wala namang pupwedeng maghanap sa kanya na kahit sino – kahit flings! Dahil hindi pa naman siya nakakapagbar mula noong mahuli siya ni Zamiel.

“Kaibigan mo raw,” Patango-tango na sagot ni Wade, “Pero sigurado ba siyang magkaibigan kayo? Kung umasta, parang boyfriend mo!”

Matapos sabihin iyon ay kunot ang noo siya nitong dinuro, dahilan para mapaatras siya.

“Iyon ba bago mo kaya wala kaming masagap na bagong balita? Ang gwapo, pwedeng pwede rin isabak sa modelling!”

Naguguluhan siyang napatitig kay Wade. Hindi maintindihan ang sinasabi nito.

“Pinagsasasabi mo?”

Natigilan si Wade nang mapansin ang pagkagulo sa tono niya.

“Boyfriend mo, kako! Hinahanap ka.”

Anong boyfriend? “Wala ako non, Wade. Sino ba tinutukoy mo?”

Ito naman ang naguluhan sa sinabi niya. Ang patunay noon ay ang pilit na pagngiti ng manager niya.

“Dinideny mo ba bago mo? Aba, ’di ka naman ganyan noon!”

“Tumabi ka nga riyan.”

Hinawakan niya ang balikat nito bago siya naglakad palagpas dito.

Bumalik si Ridge sa lugar kung nasaan ang sarili niyang crew, kunot noo at nagtataka hanggang sa makita niya ang isang pamilyar na pigura mula sa tent nila.

Noong makalapit na siya sa tent nila, doon niya nakumpirmang ang tinutukoy ni Wade kanina ay si Zamiel; na noon ay imprentang nakaupo at kinakausap ng mga crew members niya.

“Paano mo nalamang dito ang shoot namin?”

Iyon ang kaagad niyang itinanong nang makalapit na siya kay Zamiel. Tinitigan lang siya nito bago nito pinasadahan ng tingin ang set nila.

“’Di pa ba kayo tapos?”

Umiling siya, “Last shoot pa. Sagutin mo na tanong ko.”

“Kay kuya Aaron.”

“Okay. E, anong ginagawa mo rito?”

“Sinusundo kita. Kain tayo sa labas, may good news ako.”

Namamangha siyang tumitig kay Zamiel na noon ay nanunudyo siyang nginisian.

Ito, ito ang dahilan kung bakit udlot ang sanang hook-up niya ngayon. Mukhang potential boyfriend din naman iyong isa.

Paano siya makakamove on kung epal ito ng epal?

“Ano, tatanggihan mo ’ko?” Anito.

Umiling siya, “Wala naman akong magagawa, nandiyan ka na.”

Mukhang natuwa si Zamiel sa sagot niya kaya tumayo ito at hinawakan ang magkabilang pisngi niya.

“By the way, you look great today, was it the make up?”

Ilang beses na inanggulo ng binata ang mukha niya para titigan siya ng mabuti pero itinulak niya lang ito.

“Wala ako sa mood, pagod ako.”

Nagpameywang ito, “Tell me about it. Palagi ka namang pagod.”

“Yeah, right.”

Iniikot niya ang mga mata hanggang sa nadako ang paningin niya sa mga staff niyang pinapanood sila ni Zamiel.

“’Di ko ’to boyfriend,” Mabilis niyang tanggi bago itinuro ang binata, “Ano, gusto niyo ba? Bebenta ko na.”

Napangisi siya nang bumusangot si Zamiel at magpameywang. Mas natuwa noong tumawa ang mga kasama nila.

“’Di kami kumbinsido Ridge, iyang ganyang itsura? Sus, ’di mo naman palalampasin ganyan,” Sabi ng isa sa mga make up artist niya, “Saka kung magtinginan kayo parang magjowa, wala kang maloloko rito!”

Namamangha siyang napatitig doon sa taong iyon. Wala siyang itatanggi sa una nitong sinabi eh.

Itsura ba ni Zamiel, palalampasin niya? Hindi. Imposible iyon. Ganito mismo ang tipo niya sa lalaki.

Pero iyong pangalawa na magjowa sila? Medyo maloko talaga ang crew niya.

“Hep, anong pinag-uusapan niyo?!” Sabad ni Wade nang makabalik na ito mula sa set, “Uy, nandito pa rin boyfriend ni Ridge!”

“Pinagsasabi niyo?”

Napahilot siya ng sentido, maging si Zamiel ay napapailing nalang sa mga sinasabi nila.

“Ito yata mismo dahilan ba’t wala pa ulit kaming balita kung sinong nilalabas nitong si Ridge.”

Napaismid siya. Ganito magsalita si Wade pero naabutan naman nitong dapat ay ilalabas niya iyong photographer nila.

Napangiwi siya nang lapitan ni Wade si Zamiel at hawakan sa magkabilang balikat.

“Pero bantayan mo boyfriend mo, kanina ilalabas palang niyan ’yong isa sa crew ng kabila. Itali mo na.”

“Putang ina,” Sabad niya bago nilayo si Zamiel sa manager, “Kung anu-anong pinagsasasabi mo. Uminom ka nga ng gamot.”

Bumuntong hininga siya bago binalingan si Zamiel blangko ang mukha, pero halatang naiinis sa kanya.

“’Wag mo ’kong tignan ng ganyan,” Napailing siya, “Para mo ’kong papatayin.”

Natawa ito, “Puro ka kalokohan, Gonzales. Mabuti ’di tuloy, ’no?”

Lihim na napalunok si Ridge nang ipulupot ni Zamiel ang braso sa beywang niya. Mahigpit ang hawak nito sa kanya – halatang galit.

E ang kaso, anong dapat ikagalit?

“Ayon, nagalit! Ayan, Ridge!”

Pang-aasar ni Wade, dahilan para matigilan silang dalawa ni Zamiel at mapabaling dito.

“Gamitin mo kasi utak mo! Bawing-bawi ka na riyan sa kinakasama mo pero naghahanap ka ng iba?” Wade then clicked his tongue, “Mali ’yon.”

Ridge bit the inside of his cheek just so he could stop himself from retorting.

Ilang beses niyang siniko si Zamiel at minuwestrahan itong magsalita para matigil na ang mga akusasyon nilang boyfriend niya ito.

“What?” Bulong sa kanya nito.

He hummed lazily, “Tell them that you’re not my boyfriend.”

“And why would I do that?”

Naningkit ang mga mata ni Ridge sa isinagot nito.

At bakit naman hindi niya iyon gagawin?

“Gustung-gusto mong tinatawag na boyfriend ko ’no?” Panunudyo niya rito para lang baliktarin ang sitwasyon, “Amin na Zamiel, crush mo ’ko? Papatulan naman kita.”

Napangisi siya nang namamangha siyang titigan ng kaibigan. Ipinagkrus din nito ang mga braso bago huminga ng malalim at tumikhim.

“I’m not Ridge’s boyfriend,” Sabad ni Zamiel matapos ang ilang sandaling pananahimik.

Sa wakas. Sumunod din ito sa kanya.

Ridge felt triumphant when Wade stopped babbling about being loyal to your partner and such. Some of his crew members were also in awe.

“’Di lang ako kumikibo,” Dagdag pa nito bago nagkibit balikat, “But it’s true, I’m not in a relationship with Ridge. Rather, I’m his best friend.”

Yes, tell them the painful truth. He has long accepted that, anyway.

“Putang ina, illusion 100 pala iyong tinginan ninyo?”

Humugot siya ng malalim na hininga at matamang pinagmasdan ang noon ay gulat na gulat na si Wade.

“Ano bang tinginan ’yan, Wade?”

Parang bata silang tinitigan ng manager niya bago ipinilig ang ulo nito.

“Na parang mahal na mahal niyo isa’t isa.”

Natigilan silang dalawa ni Zamiel sa tinuran nito. Ilang segundo lang din noon ay umubo ang kaibigan niya samantalang siya, mabilis ang tibok ng puso.

It was then when Zamiel cleared his throat, “No, Ridge and I are like brothers. We don’t have those kind of feelings for each other.”

Tinignan niya mula sa gilid ng mga mata ang binata bago napangisi.

Kung alam lang ni Zamiel na siya ang dahilan bakit baling-bali si Ridge. Pero hindi na nito kailangan pang malaman eh.

“Seriously?!”

Napakurap-kurap si Wade habang ang crew nila ay tinatawanan nalang ang kadramahan nito.

Ngunit kaagad din namang natigilan ang binata at matalim silang tinitigan.

“My intuition says otherwise. Baka ’di lang ngayon pero magiging kayo ring dalawa.”

Napaismid siya bago bumaling kay Zamiel na napatingin din sa kanya. Matapos ngitian ito, itinuro niya ang manager niya.

“Don’t mind my manager, he’s always like that… pretty dumb.”

Nang sabihin iyon, nagkibit balikat siya at tinapik ang balikat ng binata.

“Balik na ’ko set. Kita nalang mamaya.”

Nagpameywang si Zamiel, “Tang ina, ’wag kang mag-iinsert ng ibang schedule. Nauna ako.”

Technically, no. Naagapan lang talaga sila ng photographer kanina. Sayang talaga.

“Yeah, right. Right, see you later.”

Kinawayan niya si Zamiel at saka bumalik sa set. Ang hindi niya alam, sinundan pala siya ni Wade.

“I really doubt that you two don’t have feelings for each other,” Iyon ang ibinulong nito sa kanya.

Tanging pagkibit balikat lang ang naging sagot niya. Hindi naman na kasi dapat malaman ni Wade na may gusto siya kay Zamiel.

“By the way, wala bang balak na magmodel din ’yong kaibigan mo?”

Inismiran niya ito, “Nah, he’s happy with being a doctor. Let him be.”

“Sayang naman.”

Sandaling natahimik si Wade pero nang makabawi, muli itong nagsalita para istorbohin ang katahimikan niya.

“You two look great for each other and he’s not your boyfriend?”

He blew out a loud breath, “Shut up.”

Kabanata 11

KABANATA 11

“SO, what’s the good news?”

It was never on Ridge’s vocabulary to run in circles and wait for Zamiel to drop the bomb. Masyado nang mahaba ang oras na sinayang nila lalo pa at matagal ding natapos ang huling round ng photoshoot niya.

Ala siyete na ng gabi noon nang mag-aya si Zamiel na kumain sa Matam-ih dahil gusto raw nitong subukan ang mga pagkain doon.

Hindi naman siya pumalag dahil iyon din ang isa sa mga malapit na kainan mula sa shooting place nila.

Kahit abala sa pamimili ng pagkain mula sa menu, pinasadahan siya ng mabilis na tingin ng binata.

“It can wait until the food arrives,” Anito.

Naghalumbaba naman siya, “As much as the food can wait, it’s an inanimate object.”

“Your point?”

“I can’t wait,” Ridge immediately replied.

Imbes na sagutin siya, inismiran lamang siya ng binata at bumalik na sa pamimili ng makakain nila. Naging dahilan naman iyon para bumuntong hininga siya.

“It doesn’t hurt to wait, Ridge. Kung gusto mo, mamili ka na rin ng kakainin mo para makapag-usap na tayong dalawa.”

Namamangha siyang napatitig dito pero sinunod din naman ang sinabi ni Zamiel.

Edi namili rin siya ng kakainin. Paku Salad ang isa sa mga inorder niya.

“Hipon,” Ani Zamiel nang mapagtanto kung ano ang sahog ng Paku, “Hilig mo sa hipon. ’Di kaya ganoon din itsura ng mga ex mo?”

“’Di ko alam kung ba’t mo sila inaatake pero ’di na talaga nawala sa ’yo na manlait ’no?”

“Naninigurado lang. Naiinsert ko na rin dahil sa order mo.”

Siya naman ang napaismid, “Bakit? Hipon ka wari, Zamiel?”

Tinaas baba niya ang mga kilay nang pukulin siya ng masamang tingin ng binata. Nakangisi rin siya noon, rebuttal sa sumasagitsit na si Zamiel.

“Kung ’di lang kita kilala, sinaksak na kita ng toothpick.”

Natawa si Ridge nang malakas nang ipakita sa kanya ng binata ang lalagyan ng mga toothpick sa sulok ng lamesa nila.

“Grabe nang pangsasadists ’yan.”

After a few moments of continuous arguing, both of them proceeded to order their meals. Pako Salad, Sinigang na Sugpo, Adobong Pusit, at Lechong Kawali ang mga order nila.

“Ang out of the place ng lechong kawali, tang ina mo talaga Gonzales.”

Pigil tawa siyang kumuha ng lechong kawali at inilagay iyon sa plato niya. Ah, hindi. Halos naman ng ulam, tinikman niya. Mukhang wala rin naman kasing pakialam si Zamiel.

“Seafood tapos biglang may pork,” Nailing ito.

“’Wag mo nang punahin, parang ’di ka rin kakain eh.”

“Point taken.”

Tapos ay nagsimula na silang kumain. Tahimik lang silang dalawa, inaaliw ang sarili sa kumportableng kapayapaan.

Hanggang sa maalala ni Ridge ang dahilan kung bakit siya sinundo ni Zamiel. Imposibleng kalimutan niya ang good news na tinutukoy nito.

Tumikhim siya, “Again, what’s the good news?”

Natigilan si Zamiel nang ibalik niya ang usapan sa dapat nitong paroonan.

“Right, I almost forgot about that. I’m sorry.”

Mabilis na kumuha ng tisyu ang binata at pinunasan ang bibig bago umayos ng upo para harapin siya. Samantalang si Ridge, ineenjoy pa rin ang pagkain.

“Intense ng porma mo, ’kala ko ba good news?”

Zamiel scowled, “It is a good news! ’Wag kang excited, napaka-epal mong bwisit ka.”

“Napuna lang, galit kaagad,” Mahina niyang sabi.

Marami pa siyang ibinulong sa sarili hanggang sa manawa si Zamiel at magsalita.

“Anyway,” May diing anito para mapukaw kaagad ang atensyon niya, “It’s about me, applying for a job.”

Ridge hummed. Won’t that be easy for Zamiel, though? Bukod sa nag-aral ito sa ibang bansa, summa cum laude rin ang binata.

Pero hindi niya isinaboses ang iniisip. Sa halip, nagtanong siya.

“How is it?”

Zamiel hummed as if he wondered, “Have you heard of Clark Airbase Hospital? That hospital near your photoshoot.”

“Yeah,” Natawa siya, “I’ve been there as a patient.”

Pakiramdam niya, minura’t pinatay na siya ni Zamiel sa isipan nito nang pukulin na naman siya nito ng masamang tingin.

“Ano na namang ginawa mo?”

“Save that topic for later,” He replied dismissively. He even waved a hand, “Natanggap ka ba?”

“Oh, right.”

Pinanood niya ang pagtikhim ni Zamiel habang patuloy siyang kumakain. Ni hindi niya talaga nagawa na respetuhin ang pananalita nito samantalang tumigil si Zamiel sa pagkain para lang balitaan siya.

“Anyway, I tried to apply to the hospital before. And man, was it hard applying for a position.”

Malalim ang buntong hininga na pinakawalan ni Zamiel.

“I got rejected. I probably messed up a thing or two but it’s pointless to think about. After all, I applied there a few days ago.”

Tang ina. Kumunot tuloy ang noo niya.

“E ba’t mo pa kinukwento? Noong isang araw pa pala ’yan?”

Sumimangot ang binata, “I had to let your dumb ass know my struggle of finding a goddamned job here in the Philippines.”

“Tang ina,” Napahilot siya ng sentido, “’Yan na ba kwento? Good news na ’yan?”

“Bobo,” Bumuntong hininga ito, “’Di pa tapos ’tong kwento ko, inunahan mo na? At mukha bang good news ’yang sinabi ko?!”

“Tingin mo?”

Ridge maintained a blank expression as Zamiel cursed him under his breath. Ilang beses din itong huminga ng malalim bago nagpatuloy.

“Anyway, since you told me that you’re off to a photoshoot last night, I decided to test my luck too.”

Tumango-tango siya, “Still here in Clark?”

“Yes, still here. Sa may Medical City Hospital ako nag-apply. So far? So good. I even got the position that I wanted. Good thing that they needed a surgeon as the last one they had resigned and went to work on another country.”

Napaismid siya habang pinapakinggan ang buong kwento ng kaibigan.

“That’s ironic,” Panimula niya, “Ikaw bumalik dito para magtrabaho, tapos siya pumunta ron para rin magtrabaho.”

“Shut up. I’m just glad that I’m not jobless.”

“But you could’ve waited for another month and rested before you searched for a job? ’Di mo ginaya si Zachariel na nagpapachill chill lang.”

Nakangiwi siyang tinitigan ni Zamiel pero hindi ito kaagad na sumagot.

“At hinalintulad mo pa talaga ako sa kakambal kong walang dulot sa mundo kung ’di pikunin ako?”

Mahina siyang natawa, “Napaisip lang. Kauuwi mo lang Zamiel, two weeks palang kayo rito. Noong nasa Canada ka pa, puro ka na trabaho, ’di mo ba naisip na magpahinga muna?”

“No.”

He hummed again, “Workaholic talaga.”

Umahon si Ridge mula sa kinauupuan at tinawid ang distansya sa pagitan nila ni Zamiel para pitikin ang noo nito.

Napapitlag naman ang binata, napahawak din sa noo bago siya tinitigan ng masama.

“There, because you’re drowning yourself with too much work. Rest sometimes, will you?”

“I am resting,” Mariing sagot ng binata, “And working as a doctor is pretty chill, Ridge. Kahit kailan ako pumasok basta magpapakita ako.”

“VIP niyo talaga.”

Natawa sila pareho sa tinuran niya. Sandali ring nabalot ng katahimikan hanggang sa kumain na ulit si Zamiel.

“Oo nga pala, nabanggit sa ’kin ng weird mong manager na magrarunway ka. Ibig sabihin, matagal kang mawawala ’pag may trabaho ka?”

“Depende sa layo ng venue,” Lumagok siya ng isang baso ng tubig bago tumikhim, “Kung within Luzon lang naman, paniguradong isa hanggang tatlong araw lang akong wala.”

“’Di ba mas tumatagal?”

“’Di naman. Sabi ko nga, depende ’yon sa venue,” Nginitian niya ito, “Mabuti naitanong mo? Namimiss mo ’ko kaagad?”

“Tang ina mo ba? Ba’t kita mamimiss?”

Napahalakhak siya nang iyon ang i-rebatt sa kanya ng kaibigan. Denial, samantalang mukha namang mamimiss talaga siya nito.

“Pinakamahaba na siguro isang linggo? Minsan kasi may benefits din sa runway. Libreng bakasyon, labas pa sahod doon.”

Sandaling napaisip si Ridge. Katunayan ay iniangat pa niya ang mga mata sa kisame para alalahanin ang mga huling experience niya sa pagrarunway.

“Hahaba lang ’yon kung pagkatapos ng isang sched ko, may panibago na naman. In demand pa naman ako, Zamiel, paano na ’yan?”

Mahina siyang natawa nang ngiwian siya ng binata. Mukhang nandidiri na sa pinagsasasabi niya.

“Seryoso ako,” Aniya nang kumalma, “In demand ako sa mga runway ngayon. Meron pa ring line up sa photoshoots pero cancelled lahat hanggang matapos ang summer.”

“O, ba’t naman tatapusin pa summer?”

“Alam mo na,” Nagdrama siya kaunti, “Nanghihina ako sa araw. Iyong kaninang sinabi ko na nadala na ’ko sa ospital noong minsan, dahil ’yon nahimatay ako.”

Namamanghang napatitig sa kanya ang binata bago siya nito sininghalan. As expected.

“Bobo mo naman?! ’Di ka uminom ng tubig?”

“Uminom,” Natawa siya ulit, “Nataon lang talaga na sobrang init non. ’Di ko kinaya.”

“Peste, kaya pala ang sabi nadala na siya roon sa una kong pinag-applyan,” Naiinis na bulong ni Zamiel sa sarili bago sumaksak ng lechon kawali, “Mukhang proud pa ang dimuho. Sungalngalin kita eh.”

Hindi niya napigilang matawa habang pinapakinggan ang binata na magrant at kung anu-ano ang sabihin.

Weird bang natatawa siya sa bawat salitang lumalabas sa bibig ng binata? Aliw na aliw talaga siya kay Zamiel.

“Going back, dahil pinag-usapan na natin ang pagra-run way ko, next week daw ako magsisimula. Kung ’di ako nagkakamali, sa Coron ang venue kaya ’wag mo ’ko gaanong mamimiss, ah?”

Namamangha siyang tinitigan ng binata. Kanina, seryoso pa iyon nang basagin niya ang pagrereklamo nito pero ayun, muli na naman itong nagsabi-sabi.

Para talagang mother-in-law kung magnag. Dinaig pa ang babae-ah, hindi!-Daig pa nito ang sarili niyang ina!

Nang kumalma ito, binalikan din ni Zamiel ang usapan nila.

“Ilang araw kang mawawala?”

“Four days if I’m not mistaken. Byahe palang, hassle na. Pero trabaho ’yan,” Nagkibit balikat siya bago nangisi nang may mapagtanto, “See, you’ll miss me!”

Zamiel shot daggers at him. Iyong tipong mga titig na kung pupwede lang pumatay, baka bumulagta na siya.

“Isa ka ring malisyoso. Nagtatanong lang ako.”

Ipinagsakibit balikat niya lang ang sagot nito at pinalitan ang usapan.

“E, ikaw? Kailan ka magsisimula?”

Tumitig sandali si Zamiel sa halos paubos nang mga ulam nila bago sumagot.

Halos paubos, ulit niya sa isipan. Mukhang unang madededo ang lechong kawali. Unahan na niya si Zamiel.

“Baka sa susunod na araw pa. Kailangan ko pang magpasa ng requirements.”

“SSS ba ’yang mga ’yan?” Aniya habang humahakot ng lechong kawali.

Tumango ito, “Saka PSA. ’Pag nasettle ko na ’yon, pupwede na ’kong magtrabaho ng matiwasay.”

“Good luck,” He nonchalantly replied, “Sana ’di ka manibago sa bagong environment.”

“Oh, trust me,” Inismiran siya nito, “I can manage.”

He really admires how strong Zamiel is. In fact, that confidence made him smile.

Ilang oras pa silang nanatili sa restaurant dahil nang mapansin ni Zamiel na sinimot niya ang lechong kawali, nag-order pa ulit ito.

Kanina nagrereklamo na out of place ang lechong kawali dahil puro seafood ang order nila-not to mention, hipon. Inasar pa nga siya nito-pero ito ang binata ngayon, galit na galit na mauubusan ng lechong kawali.

Pero naubos din naman kaagad ang kinakain nila dahil muli niyang sinimot ang lechong kawali.

Nabatukan pa nga siya nang mapansin ni Zamiel na isusubo na niya ang huling lechong kawali at inagaw pa nito iyon mula sa kanya.

Medyo bastos.

Ngayon, pauwi na silang dalawa. Nagcommute lang din sila dahil wala naman daw property na sasakyan ang mga Chastain dito sa Pilipinas. Naibenta na raw noong lumipat sila sa Canada.

“The hassle,” Halos madramang aniya, “I literally had to work half a mile just so I can go home? Okay, kunwari ’di ako nagtrabaho mula umaga hanggang gabi.”

Namamanghang bumaling sa kanya si Zamiel, hindi alintana ang siksikan dahil alas nuebe na.

“You’re overreacting,” Anito, “Just you wait until I can buy my own car, you shit. It’d take time but I will, you fuck.”

Napangisi siya bago kumapit sa hawakan ng jeep at nilingon ang binata. Napapansin niya ang tingin ng ilang pasahero sa kanila pero hindi na niya iyon pinansin.

Parang minsan lang sila makakita ng lalaki?

“Yeah, you have to have a car if you want to take me out to Clark. Medyo hassle ang mga sasakyan dito.”

Umikot ang mga mata ng binata bago siya inismiran. Inaabangan na rin ni Ridge ang sarkastiko nitong sasabihin pero wala, humugot lang ito ng malalim na hininga.

“Oh? No witty retorts for tonight? That’s new.”

Pinasadahan lang siya ng tingin ng binata pero siya naman, umiwas ng tingin at isinandal ang ulo sa braso niya. Tutal nakahawak naman siya sa hawakan.

Saka, inaantok siya. Masyadong maaga ang gising niya para sa photoshoot na ito, hindi makatarungan.

It was then when Ridge felt Zamiel’s breath on his ear. He stiffened and was about to turn but he opted not to. Baka mamaya ay maghalikan pa sila ng hindi sadya sa publiko.

“Don’t look at me. Don’t move, you shit,” Zamiel mumbled against his ear, “I don’t want to kiss you, ew.”

Kinagat niya ang loob ng pisngi niya para pigilan ang sarili na matawa. Hindi nga witty si Zamiel ngayon, ang sassy naman.

“E, ba’t kasi biglang lalapit? Malamang, maiisipan kong lumingon sa bigla.”

Sumagitsit ito, “I don’t want anyone to listen to our conversation. This one’s private.”

“Okay.”

Bahagya siyang natawa bago isinandal ulit ang ulo sa balikat at ipinikit ang mga mata.

“Spill the beans, I’m waiting.”

Sa hindi malamang dahilan, mukhang nagdalawang isip si Zamiel kung sasabihin ba nito ang kanina pang iniisip. Naramdaman niya iyon dahil halos pigil ang hininga ng binata. Malalalim din ang paghugot nito ng hininga.

“Dalian mo. Inaantok ako, matagal pa rin byahe.”

Nang sabihin niya iyon, saka palang tumikhim ang kaibigan.

“Can you,” Zamiel trailed off before he gulped a mouthful of air, “No, I mean… would you like to stay over tonight?”

Ridge opened his eyes, just half-lidded, though. Then he stared incredulously at the male whose cheeks burnt bright red.

Hindi ganon kaliwanag sa loob ng jeep pero dahil parang kumikinang si Zamiel, kitang-kita niya kung paanong mamula ang mga pisngi nito.

Pero bakit naman ito random na mag-aaya? At saka, ano namang gagawin niya sa kanila?

“’Di mo pa ’ko jowain tapos ibahay?” Mapanudyo niyang sabi, dahilan para hampasin ng binata ang hita niya, “Aray! Joke lang naman. Ba’t ako matutulog sa inyo? Ang random.”

“Wala,” Anito saka umiwas ng tingin, “Gusto ko lang. Ba’t ba? Masama mag-aya?”

Yeah, he guessed, but the reaction he received was really amusing.

“Sige. Wala pa naman akong trabaho niyan na bago eh,” Humugot siya ng malalim na hininga at ngumisi, “Pero dapat na ’kong makinig kay kuya.”

Kumunot ang noo nito, “Ba’t? May tama bang lumabas sa bibig ni Aaron?”

Muntik mapahalakhak si Ridge sa tinuran nito pero ibinaon nalang niya ang mukha sa braso niyang nakapalambitin pa rin.

Tang ina, marinig lang ni Aaron sinabi ni Zamiel, paniguradong magtatalo na naman ang dalawa. Ibang klaseng insultuhan.

Battle of the bitches , kung dapat mang pangalanan ang away na iyon.

Nang makabawi si Ridge, tumikhim siya.

“Meron naman. Itong isang sinabi niya kasi, parang accurate na.”

“Ano namang sinabi niyang matino?”

Ang hirap namang magpigil ng tawa lalo na’t sunog na sunog si Aaron kahit hindi naman nila ito kasama.

“Na itatanan mo na ’ko, iyon lang naman ang pinaka-accurate ngayon.”

Sinubukang iwasan ni Ridge ang susunod na atake ni Zamiel pero dahil maliit lang ang espasyo sa loob ng jeep, nakaistorbo pa siya ng ibang pasahero.

Iyon tuloy ay panay ang pagpapasensya nilang dalawa at ang pagtatalo nila kahit na bulungan lang.

Hindi nagtagal ay nakawala rin sila sa jeep na tinawag ni Ridge na kulungan. Masikip, daig pa nila ang mga sardinas kung magsiksikan.

Mukhang ganoon talaga kapag rush hour pero pauwi. Susugod sa gyera kahit wala ka nang mauupuan at samu’t saring amoy nalang ang dumidikit sa ’yo.

“Jeep na naman!” Reklamo niya nang mapagtantong nasa terminal nga pala sila ni Zamiel ng jeep, “Pre, sa susunod na idedate mo ’ko, kailangan mo na talaga ng sasakyan.”

Noong sinabi niya iyon, abala si Zamiel sa pag-in take ng senaryong nasa harap nila. Marahil hinahanap ang mga nagbago sa terminal pero noong marinig siyang magsalita, umikot ito para balingan siya.

Katulad ng dati, mukhang manununtok si Zamiel. Malas lang nito dahil mukha ang puhunan ni Ridge kaya below the belt kung ito ang madadamage.

“Ayaw mo magjeep?”

Umiling siya. Saka naman ngumiti si Zamiel.

“Edi maglakad ka.”

Namamangha siyang napatitig sa binata, parang tanga rin itong pinanood hanggang sa iwanan siya nito.

Napanganga pa nga siya nang hindi siya balikan ni Zamiel. Walang puso, ampu-bawiin niya kaya iyong pagpayag niyang matulog sa kanila?!

“Daig pa babae,” Wala sa sarili niyang naibulalas bago napahilot ng sentido, “Tang ina? Gusto ko ’yong taong ’yon? Mangangawawa yata ako kung magiging kami.”

Hindi man lang niya malambing!

Okay, but that does not mean that he has enough reason to move on. After all, it was one of those traits that he loved from Zamiel.

Bubbles .

Natigil siya sa pag-iisip nang matapos ang limang minutong pagtayo na parang nawawalang bata o hindi naman kaya, inabandonang tuta, bumalik si Zamiel.

Nakasimangot pa rin ito pero may dala nang plastic ng soft drinks.

“Uy, bumalik,” Natutuwa at namamangha niyang sabi. Halos makuha niya rin ang pumalakpak.

“’Di mo talaga ako sinundan eh ’no?” Singhal naman nito sa kanya.

Padabog nitong itinulak ang hawak na plastic sa dibdib niya, dahilan para parang naaapi niyang tinitigan si Zamiel bago iyon kinuha.

“Kung ’di pa ko lumingon, ’di ko pa malalaman na naiwan ka rito! Ano ka, bata? Sinabihan ba kita na magstay ka rito?!”

Napahalakhak siya habang pinapakinggan ang panibagong sermon ni padreng Zamiel. Kulang nalang talaga, gamitan siya nito ng Bible verses.

“Nabigla ako eh,” Nagkibit balikat siya, “Bigla bigla ka kaya magwowalk out. PMS mo?”

Awtomatiko siyang napangiwi nang mabilis na abutin ng binata ang tenga niya at piningot.

Hindi na ito padre o mother in law. Ito na mismo ang nag-ire sa kanya!

“Mapanakit. Para akong battered boyfriend.”

Umismid ito, “Mas masasaktan ka pa kung panay kang ganyan, Ridge.”

Imbes na sagutin ito, inabala nalang niya ang sarili sa pagtakip ng mga tenga. Baka sakaling mapagtripan na naman ni Zamiel.

Pero hindi. Sa halip, ipinulupot na naman nito ang kamay sa may bewang niya at saka siya minuwestrahang sumunod sa kanya.

From battered boyfriend to beloved boyfriend sa panaginip ni Ridge. Pero aaminin niya, hindi na siya gaanong kumportable sa paghawak nito sa bewang niya.

Mas intimate kasi ito. At mukhang walang pakialam si Zamiel-ganoon ito kabobo sa human interactions.

Not that he knew better but Ridge somehow gets his own point.

Hanggang sa makarating na sila sa sakayan ng jeep, hindi man lang nag-abala si Zamiel na alisin ang braso nitong nakapulupot sa bewang niya.

It was damned awkward but he chose not to speak anything about it.

He will get used to it. Just like how Zamiel held his hands, fingers intertwined and tell everybody that they are just friends.

Muling dumako ang mga mata niya sa kamay nitong nasa bewang niya bago siya bumuga ng marahas na hangin.

No, nope.

Kailangan niya talagang turuan ang binata tungkol sa mga ganito. Unggoy kasi ito noong mga bata pa sila kaya tanga ito. Itetrain niya muna ulit-walang libro, interactions lang.

But don’t you like the intimacy? His mind retorted.

Napaikot siya ng mga mata sa bulong ng isipan niya.

“Oh shut up,” He blurted out of nowhere which made Zamiel cock his head to his direction.

“What?” Anito.

Teka, bakit ito nagreact samantalang kausap niya ang sarili niya? Did he unconsciously blurted out something stupid?

Seems like it because Zamiel’s forehead furrowed out of utter confusion.

Natanga siya sandali nang sumagot ito pero idinaan nalang niya sa pag-iling ang sagot.

“Don’t mind me. Inaantok na ’ko eh.”

Ilang sandali pang napatitig ang binata sa kanya pero tumango nalang ito at pinalagpas ang mababaw—hindi naman gaano—niyang dahilan.

Mabuti naman. Dapat talaga minsan, binubusalan siya ng bibig.

Kabanata 12

KABANATA 12

TRUE to his words, tinanggihan ni Ridge ang alok ni Zamiel na matulog sa kanila matapos siya nitong iwan kanina sa terminal.

Sino bang matutuwa matapos gawin iyon sa kanya ni Zamiel? Mabuti nalang talaga ay binalikan siya nito dahil kung sakali, mumultuhin niya ang binata ng isang linggo.

Nakababa na sila sa tapat ng street nila nang sabihin niya iyon. At ngayon, kanina pa siyang pinipigil ni Zamiel na umuwi.

Mukhang hindi matanggap.

“Anong—?” Parang nagtataka na anito. Napahawak din ang binata sa baba nito at huminga ng malalim, “’Di ka matutulog sa ’min?”

He nodded his head weakly. Hindi siya natuwa sa ginawa nito kanina kahit na alam niyang kasalanan niya ring hindi niya ito sinundan.

But that was too abrupt that Ridge failed to follow, anyway.

“Teka, bakit?!”

Naniningkit ang mga matang napatitig siya kay Zamiel, ngumiwi rin siya noon bago namamanghang bumuntong hininga.

Bakit ang clueless nito samantalang pupwede naman nitong alalahanin ang sariling kalokohan?

“Anong bakit?” Napahilot siya noon sa sentido, “Isipin mo. Summa cum laude ka naman, kaya mo na ’yan.”

“Don’t bring my achievement back in college here,” May pagbabanta sa boses ni Zamiel pero bumuntong hininga rin ito.

Still, at least think. Malalim ang buntong hininga na pinakawalan niya.

“I mean, it doesn’t hurt to think—”

“Shut up,” Agap naman sa kanya ni Zamiel, “I am thinking right now, Ridge.”

Matalim ang tinging ibinato sa kanya ng binata pero hindi niya iyon alintana. Palagi namang nakasimangot ang isang ito, nasanay nalang siya.

“’Wag mo sabihing masama loob mo noong iniwan kita kanina sa may terminal ng jeep?”

Kaagad siyang tumango. Ano pa ba’t itatanggi niya samantalang iyon naman talaga ang dahilan?

“What, seriously?!” Gulat nitong utas, “The heck, I literally came back for you after I noticed that you weren’t behind me!”

Parang ayaw na magsink in kay Ridge ng sinasabi ni Zamiel. English pa ng english, pagod na siya para mag-digest ng ibang linggwahe ngayon.

“Nakakapikon pa rin,” Aniya.

Matagal silang nagkatitigan bago bumuntong hininga si Zamiel at sumuko—which is totally unexpected that it made Ridge tilt his head in utter confusion.

“Okay, I’m sorry.”

What the fuck? Akala niya, lalaban pa si Zamiel at matindi na naman ang irerebatt. Pero hindi, humingi ito ng patawad.

At kung hindi lang lolokohin ni Ridge ang sarili, parang tutang tinakwil ng may-ari ang kaibigan.

“’Wag kang tumunganga, tanggapin mo sorry ko, gago.”

Namamanghang napatitig siya rito. Akala pa naman niya, magtatagal na parang batang inagawan ng candy si Zamiel pero hindi! Bumalik ito kaagad sa usual nitong ugali at itsura.

Demanding pa samantalang ito ang may kasalanan sa kanilang dalawa.

“Alam mo, ikaw lang ’yong kilala ko na hihingi ng sorry sa ’kin tapos magdedemand na tanggapin ko.”

Zamiel scowled, “Well damn, at least I said sorry? Accept it or not? Going once, going twice—”

“Fine,” Agap niya rito.

Hindi nakatakas sa paningin niya ang malawak na pagngisi ni Zamiel sa naging sagot niya. Akala mo, nanalo na ng lotto.

Is sleeping in his bed really a big deal?

Hindi naman sila, kaibigan lang din ang turing ni Zamiel sa kanya. Pero gustung-gusto siyang katabi na matulog.

Kaya kahit sino talagang may alam na natutulog siya sa kwarto nito, iisiping may malisya talaga ang relasyon nila, ayaw lang nilang magsabi.

And that idea alone, is evil itself. He has to keep distance if he wants to move on.

“But I still won’t sleep in your place,” Dugtong niya.

Mabilis na nabura ang ngising nasa mga labi ni Zamiel nang sabihin iyon.

Halos mahulog ang panga nito sa sinabi niya, nanlalaki rin ang mga mata at hindi makapaniwala sa tinuran niya.

“Tang ina? Bakit?!”

Nagkibit balikat siya, “Don’t you think it’s weird? Magkaibigan lang tayo.”

“It’s not weird if you won’t put any malicious thoughts on sleeping beside me,” Mabilis nitong sagot.

Well now, that is a good point.

“But everyone knows that I’m bi and they’d probably think that you’re fucking me whenever I sleep in your place.”

Nanghihilakbot na napaatras si Zamiel sa rebuttal niya, dahilan para lihim siyang mapangisi.

“Wha—what the fuck?! You don’t dominate your exes?!”

“I do but I’d absolutely receive if you’re doing it with me.”

Natigilan sandali ang binata bago ito pinamulahan ng pisngi.

“Fuck you, Gonzales. Sinagot mo talaga iyong walang kwenta kong tanong.”

Natawa naman siya, “I wanted to feed your curiosity, okay?”

“Tang ina mo! Now I don’t want you to stay the night with me.”

“O edi maganda. Makakapagpahinga ako sa sarili kong kwarto.”

Napaatras si Ridge nang lumapit si Zamiel sa kanya at pisilin ang mga pisngi niya.

Tang ina, ayan na naman ito sa hilig nitong manakit at pumisil ng pisngi.

Parang walang sariling pisngi si Zamiel, ah?!

“Never mind, I’m staying with you,” Mariin nitong sabi, dahilan para mapatanga si Ridge.

Noong oras na iyon, siya naman ang halos mapanganga sa sagot ni Zamiel.

“Ano? Anong ’ I’m staying with you? ’”

Umangat ang isang kilay ng binata habang pinagmamasdan siya bago nito hinawakan ang pulsuhan niya at hinila siya sa kung saan.

“It is what it is, Ridge. I’m sleeping in your place for a change.”

Putang ina, hindi talaga siya pinatahimik kahit sandali lang samantalang ang dami niyang punto na iniangat at tinackle kanina!

“I literally told you—”

“No, nope! Nope, I’m not listening to you, Ridge,” Nanggagalaiti na ngayon si Zamiel pero humina rin ang boses nito. “ I can only sleep better when you’re with me .“

“What?”

Hindi niya narinig kung anong susunod na sinabi ng kaibigan niya.

Wala na ba talagang pag-asa para sa katahimikan at matulog siya ng solo ngayong gabi?!

Saka, paano na iyong inis niya rito nang magwalk out ito sa harap niya? Nginang Zamiel ’to.

“WHAT the fuck are you all doing there?”

Kanina pa pinipigil ni Ridge ang matawa dahil sa itsura at reaksyon ni Zamiel nang maabutan nila sina Leon, Gian, at Zachariel na imprentang nakaupo sa may couch o hindi naman kaya, nakahiga sa sahig; may mga hawak na chichirya at nanonood ng Netflix.

“Nanonood.”

That was Zachariel’s response despite that he is in the middle of chewing his snack.

“Obvious ba? Ano bang gusto mong gawin namin dito, magthreesome?”

Ridge bit the inside of his cheek and raised his head to stop himself from laughing his ass out.

Pagod siya at dapat nagpapahinga na pero nang maabutan ang mga ito roon, nagising ang kanina pang nahihimbing niyang diwa.

Hindi talaga healthy sa tao na magkaroon ng mga dimuhong kaibigan. Kung hindi lang esensyal ang mga ito sa buhay niya, dismissed sila kaagad.

Zamiel scowled, “That’s not what I mean, dumb ass. Ang tinatanong ko, ba’t tatlo kayong nariyan?”

“Men’s night out, syempre,” Pataas taas ang kilay noon ni Leon nang ito ang sumalo sa tanong, “Ang sabi kasi ni Zach, iuuwi mo raw si Ridge kasi sinundo mo. Kaya inaya na niya kami.”

“Tama! Ang lonely ko kaya ’pag tayo lang tatlo. Kulang nalang itulak ko mga ulo niyo para maghalikan na kayo!”

Napailing siya nang madramang iduro ni Zachariel ang kakambal, animo’y naaapi. Animo’y hindi pinapakain ng maayos.

“Sh! Sh!” Sabad naman noon ni Gian, “Nasa magandang part na tayo ng Game of Thrones tapos nag-iingay kayo? Respeto sa palabas!”

Pinasadahan ni Ridge ang telebisyon at nakita ang Game of Thrones na nagpeplay.

Then he snorted. Parang hindi memorya ni Gian ang mga ganap sa palabas na iyon, ah. Iba talaga kapag avid fan ka ng franchise.

“O, ano pang hinihintay niyo riyan?” Basag ni Leon, “Sumama na kayo rito?!”

Nang marinig ang sinabi ng binata, nilingon ni Ridge ang kaibigan para sumagot.

“I’m not staying here, though.”

“Wait, what?” Si Gian ang gulat na lumingon sa kanila noon, “E, ba’t ka hakot hakot ni Zamiel dito kung ’di ka matutulog dito?”

“I’m staying in his place,” Si Zamiel naman ang sumagot para sa kanya.

Mukhang mga tangang nakanganga ang mga kaibigan nila. Ilang sandali iyon at kinuha naman ni Zamiel na oportunidad iyon para pumanhik sa kwarto at kumuha ng damit.

“What the fuck! What the fuck is with that improvement?!” Bulalas ni Zachariel nang mahimasmasan na ito.

Sinabunutan naman ni Leon ang sarili nang ito ang makabawi.

“Putang ina niyong dalawa, ’di pa kayo magtanan?! ’Di pa kayo magjowaan?!”

“Congratulations sa engagement!”

Ang advanced naman ni Gian pero aliw na napangiti si Ridge kahit na ang iingay nila.

Ilang minutong nagwawala ang mga kaibigan nila at nang hindi kinaya ni Ridge, nagtakip na siya ng tenga sa gulo ng mga ito.

“’Di na pala kailangan ng men’s night out! Umuwi na tayo, Gian!” Ani Leon.

“Tang ina niyo, kayo rin eh! ’Wag niyo akong abandonahin dito!” Si Zachariel.

At so far, iba na ang pinag-uusapan ng mga ito. Hindi niya alam kung improvement ba iyon o hindi pero bahala na.

Matapos ang ilan pang sandali na pagtitiis sa impyernong puno ng ingay, bumaba si Zamiel na may dalang bag at iilang gamit.

“Putang ina naman, ang iingay niyo. Ano bang trip niyo? Gabi na, istorbo kayo sa kapitbahay,” Anito nang sa wakas ay malapitan na si Ridge.

Akala mo walang ambag si Zamiel sa ingay ng mga ito eh. Samantalang ito nga ang pasimuno.

“Pre!” Sabay-sabay naman na sigaw ng mga ito.

Ngumiwi si Zamiel pero imbes na pag-aksayahan pa ng oras ang mga kaibigan, hinawakan nito ang kamay ni Ridge at iginiya na para makawala na sila sa sumpa ng mga ito.

“I can feel it, puta! Pakiramdam ko three years from now, aattend ako ng kasal nila Ridge at Zamiel!” Ani Zachariel.

“Holding hands! Holding hands! Ah, sigurado ba kayong ayaw niyong bigyan ng label ’yan?!” Si Gian na noon ang nagsalita.

“Tahimik! Alis na kami. Kitakits bukas o sa makalawa, pakialam ko sa inyo?” Singhal ni Zamiel sa mga ito.

Hanggang labas. Hanggang sa lagpasan nila ang dalawang bahay, dinig pa rin ni Zamiel at Ridge ang pagwawala nina Leon.

Kulang nalang, sundan sila ng mga iyon hanggang sa harap ng bahay nila.

“Istorbo sa kapitbahay, ’pag kami, nabarangay, ewan ko nalang.”

Ngumisi siya, “Sila-sila lang naman ang mapapabarangay. ’Kala mo mga takas mental na nagsama-sama.”

Zamiel only blew out a loud breath directed to his bangs, which made it sway for a bit.

Ridge found the gesture cute, but he did not comment about it. Sigurado siyang babatukan lang siya nito ’pag sinabi niya ng malakas na ang cute ni Zamiel.

Tsundere.

Noong makarating na sila sa bahay ni Ridge, namamanghang idinuro ni Aaron si Zamiel.

“What the fuck are you doing here?”

Tapos ay napansin nito ang bag na dala ng binata, dahilan para mamutla ito.

“Ano?! Magtatanan kayo tapos dito ka magpapakadambell?!”

Isa pa itong sugo nina Zachariel, dapat naroon ito sa bahay ng mga Chastain eh. Mas bagay ito roon.

Sama-sama silang umaktong parang takas mental sa bahay na iyon. Tapos sabay-sabay din silang mareklamo sa barangay.

“Anong tanan?” Napahilot si Ridge ng sentido, “Walang magtatanan.”

“Makikitulog lang ako,” Sabad naman ni Zamiel, “Parang kasalanan, ah.”

“Oo, kasalanang nandito ka! Naku, Ridge, tinatanan ka na, wala ka pa ring pakialam!”

Natawa siya nang maglaho ang mga emosyon sa mukha ni Zamiel nang marinig ang tinuran ni Aaron.

Sabi na nga ba’t gagamitin na naman nito ang lintanyang iyon.

“’Wag kayong gagawa ng milagro,” Dugtong ni Aaron saka sila dinuro na dalawa, “’Di soundproof ang mga kwarto rito!”

Namamangha at namumulang napatitig si Zamiel sa kuya niya. Kung pwede lang din, nagsakalan na sila.

“Tingin mo sa ’min, magsesex?!”

“Aba, malay ko?!” Singhal nito bago tuluyang umakyat ng hagdan at papanhik sa kwarto nito, “Nagsabi lang ako at ayaw kong makarinig ng kung anumang kademonyohan!”

Ito lang naman ang demonyo sa kanila, eh.

Pinagmasdan lang ni Ridge na maglaho sa paningin nila si Aaron bago niya pinihit ang sarili kay Zamiel at niyakap ito.

Sinundan siya ng tingin nito, tapos ay kaagad na sumimangot ang binata.

“What?”

Hindi kaagad na sumagot si Ridge. Sa halip, pinagmasdan niya si Zamiel.

Ang gwapo talaga, pero kailangan na niyang magsalita bago pa siya singhalan ng binata.

“Pabuhat,” Sa wakas, nasabi niya rin ang kanina pang gusto niyang sabihin.

Nginitian siya ni Zamiel, “Fuck you.”

But in the end, Zamiel still carried him to his room. And what’s more? He carried him like a fucking princess.

When they were at his room, Zamiel threw him on his bed like a fucking trash – or so, because Ridge thought of something else.

But he definitely has to stop that.

“Wow Zamiel, alam kong basura ako pero tang ina mo?”

Naniningkit ang mga matang nilingon niya ang binata na noon ay tinatanggal ang butones ng suot nitong damit.

Wait, what?

Napasinghap siya nang lumingon si Zamiel sa kanya at tinanggal ang suot nitong damit.

Nang ngumisi ito, napalunok si Ridge.

“Anong itsura ’yan? Mukha kang tanga, gago,” Sa wakas, nasabi nito.

Alam niya. Pero sino ba ang hindi matatanga kung parang kakainin siya ni Zamiel? At sa itsura nito?

Napakurap-kurap siya nang itupi ng binata ang damit at ilagay sa loob ng bag nito. Tapos ay kumuha ito ng pamalit at tinalikuran siya.

“Makikiligo muna ako, Ridge.”

Kinawayan pa siya nito pero hindi nagtagal, tumigil ito at nilingon siya, nakangisi pa rin.

“By the way, please breathe. I don’t plan on fucking you, Ridge.”

Sirang-sira ang gabi niya sa tinuran ng binata. Sirang pangarap, sira na lahat.

Tuluyang nawala ang emosyon sa mukha niya nang makapasok na sa banyo ang binata.

Panira rin ng pangarap eh.

Hindi alam ni Ridge kung gaano ba katagal si Zamiel sa banyo, ngunit noong matapos ito, sumunod siya na maligo.

Ayaw niyang dumikit sa katawan niya ang bakas ng nabura niyang make up at ang natuyo niyang pawis. Hindi kumportable.

Noong matapos siya, nagpatuyo ulit siya ng buhok kay Zamiel.

At ngayon, magkatabi silang nakahiga sa kama niya. Nakatagilid siya at nakayakap sa binata, ipinatong pa niya ang binti sa may hita nito.

“Ganyan ka talaga pupwesto?” Ani Zamiel nang mapansin kung gaano kawirdo ang higa niya.

He hummed, “Ginusto mo ’to, ’di ba? Panindigan mo.”

“Well, shit.”

Katulad niya, tumagilid din ang binata kaya magkatapat sila ng mukha ngayon.

It made Ridge feel flustered, but he did not want his best friend to notice it, so he kept his eyes shut, despite that he feels Zamiel’s breath fanned on him.

“I still can’t understand it,” The male suddenly blurted out, which made Ridge open his left eye.

“Ano ’yon?”

Seryoso ang mukha ng binata noon. Halos mag-isang linya ang mga labi ngunit kunot ang noo nito.

Awtomatikong nag-alala si Ridge nang makita ang itsura nito kaya hinawakan niya ang pisngi ng kaibigan.

“Ayos ka lang ba?”

Ano naman kayang tumatakbo sa isip nito at mukhang malalim ang iniisip ni Zamiel ngayon?

“Why does everyone think that we’d date each other… or elope?” At last, he blurted out.

Pero natigilan si Ridge sa narinig. He even felt a pang on his chest but he ignored it. Dapat, mamangha lang siya dahil ang tanga talaga ni Zamiel.

Ni hindi man lang talaga nito naisip kung paano siya umaarte sa tuwing nasa paligid siya? Doon pa lang, ang dami nang maiisip ng mga taong nakapaligid sa kanila.

Ang daling isipin na may relasyon sila samantalag wala naman. Wala silang malisya, hanggang barkada lang ang kayang ibigay sa kanya ni Zamiel.

Goddamn it, he is too sweet for his own sake – too sweet for him, that is.

And that is exactly why it is hard to move on from Zamiel. To let go and walk away, because every time that he is with him, Ridge would always think about that unique treatment.

Parang mutual sila, pero parang hindi rin. Ganoong senaryo.

Huminga ng malalim si Ridge bago muling ipinikit ang mata.

“This is exactly the point that I’m trying to raise earlier, so that you can reconsider your idea. But you won’t listen.”

Hindi niya alam kung anong itsura ngayon ng kaibigan, pero sa isipan niya, mataman itong nakatitig sa kanya at inaalisa ang sinabi niya.

“But I’m that comfortable with you, Ridge,” He trailed off, “It’s also only with you that I can rest and have peace better.”

Halos mabulunan si Ridge sa sagot ni Zamiel. Mabulunan sa sariling laway.

Naimulat niya rin ang mga mata sa gulat at namamanghang tinitigan ang binata na noon – itsura nga ang kaninang naisip niya kanina.

Umiigting ang panga niya at hindi makapa ang mga salitang gustong sabihin.

But yes, of course, his heart began to beat erratically when he heard Zamiel’s response.

And damn, is it only him? Or when he opened his eyes, he caught Zamiel staring at him like he is his world? Kung magningning kasi ang mata nito, parang siya nga.

Pero baka repleksyon lang ng ilaw sa labas ng bahay nila ang dahilan kung bakit ganoon ang mga mata nito. O baka sa buwan. Oo, malapit na eksplanasyon iyon.

Damn it! Zamiel only told him nothing but words that explains why he is clingy with him. It is all because of friendship!

Pero bakit ang dami niyang naiisip sa itsura palang nito?

“Ah, ’wag ka nang uulit,” Namamaos ang boses niyang sabi, “Muntik na ’kong madala sa sinabi mo. Muntik na bumigay at mabakla sa ’yo.”

Kahit na iyon naman talaga ang kaso ni Ridge. Gusto niya talaga si Zamiel.

“Ulol.”

Natawa si Zamiel bago ito umusog palapit sa kanya. Hindi na naman nito naisip kung anong magiging epekto noon kay Ridge!

“Anyway, won’t you give me some sort of advice of how to deal with them?”

“You’ll get used to it,” He mumbled, “Iyon nalang masasabi ko sa ’yo.”

“Okay.”

Natahimik silang dalawa noon hanggang sa gumalaw ulit si Zamiel para patayin ang nightshade malapit dito.

“Let’s sleep. We’re both tired.”

Tumango siya, “Yeah, that’s a better idea.”

Sumiksik din siya kay Zamiel dahil iniisip niyang wala naman iyong kaso sa binata.

Lumapit nga ito sa kanya eh, bakit siya, hindi pwede?

Ah, he really has no hope.

“Good night.”

Zamiel hummed and played with his hair, “Good night, Ridge.”

Kabanata 13

KABANATA 13

WHENEVER the heart weeps, Ridge writes a song to convey his emotions. Whenever he is confused, hurt, or overwhelmed urges him to vent his feelings through a nocturne – a contrast for the pain he is actually feeling.

He never did this when they got in college. Never did he mention this before, but this was originally his way of drifting from being insane.

It was never the “ hey, let’s attend the bar, I want to sleep with someone ,“ instead, it had always been the, “ I want to write something, to sing until it numbs and eventually fade .“

Only that he forgot this and enjoyed acting like an asshole.

It all started when the songs he wrote were not enough to numb the pain and crush the hope he bored for Zamiel. That first time he slept with someone and became addicted of the tingly feeling.

But it was never healthy.

And this is not the time.

Thus, for now, he would settle for the hobby he lost and buried.

A song for Zamiel, for his endless dream to reach him.

“Ba’t ’di ko makuha?”

Ilang beses na pumindot si Ridge sa keys ng keyboard niya, hinahanap ang tamang timpla ng musikang kanina pa niya pinagkakaabalahan.

“It shouldn’t sound too deep nor dark, just plain melancholic.”

Huminga siya ng malalim at ipinikit ang mga mata. Matapos noon, saka niya muling tinugtog ang isinusulat; tinitignan kung anong nota ba ang babagay sa ginagawa niya.

After a short while, Ridge hissed and tilted his head in attempt to release stress. He also cracked his fingers in hopes to get back on track and find the recipe that he yearns to have.

“Fuck composing,” Mabigat ang buntong hininga na pinakawalan niya, “Kidding, walang titigil hangga’t walang natatapos, Ridge.”

So much for giving himself a good luck, a push, and a pat in the back.

Akmang babalikan na sana niya ang ginagawa nang bumukas ang pinto ng kwarto niya.

Natigilan siya, naiinis sa kung sinumang demonyong nagkatawang tao, o hindi naman kaya’y epal ang pangahas na umistorbo sa kanya.

Tapos ay nakita niya si Zachariel na sumilip mula sa labas ng kwarto niya. Malalaki ang mga mata at parang batang interesado sa ginagawa niya kung kumurap.

“Ridge…”

Halos pabulong pa nitong sabi ngunit sapat naman para marinig niya.

“Anong ginagawa mo?”

Walang emosyon niyang pinagmasdan ang binata bago bumuntong hininga.

Gusto niya itong paalisin pero kung nakapasok ito ng bahay nila, paniguradong nanay niya ang nagpapasok.

Baka matsinelas pa siya kung pinaalis niya si Zamiel. Siya pa napasama.

“Ba’t ganyan ka magsalita?” Aniya.

Kumurap ulit ang binata, “Anong ba’t ganito? Ayoko lang na istorbohin ka, mukhang busy ka eh.”

Kumunot ang noo niya sa tinuran nito.

Ayaw mang-istorbo? Nagambala na kamo siya nang buksan nito ang pinto ng kwarto niya!

“Oo, busy. Pumasok ka na, nakakahiya naman sa ’yo. Sabihin pa ni mama, inaapi ko paborito niyang anak sa labas.”

Ha,

oo

nga

pala . Ngayong binanggit niya ang tungkol sa pagiging anak sa labas ni Zachariel, legit talaga iyon.

Magmula naman noon hanggang ngayon. Dahil sa ingay nito, nadraw ang ina niya. Idagdag pa na chef ang binata kaya dagdag plus points.

Matapos matawa si Zachariel sa sinabi niya, pumanhik ito sa loob ng kwarto niya at dumiretso sa kama niya.

Tumalon ito roon at nagpagulong-gulong na animo’y bata. Samantalang si Ridge, kailangan pang lumingon para makita ang kalokohan nito.

Nagbabantay, baka may masira.

“Uy, keyboard!” Anito nang mapansin ang mga gamit sa harapan niya, “Saka music sheets? Nagsusulat ka na ulit ng kanta?”

“Ba’t alam mong tumigil ako?”

Namamanghang napatitig sa kanya si Zachariel saka ito ngumiwi.

“’Di ka naman na nagkukwento na nagsusulat ka pa pagkatapos naming umalis.”

Well, point taken. But still, invalid.

“At tingin mo naman, magkukwento ako sa inyo through video chat?”

“Sa bagay,” At dahil nakadapa ito, madali lang kay Zachariel ang maghalumbaba, “’Di ka naman ganoon ka-open tulad namin na pati pagtae, ibabalita pa sa buong mundo.”

“KSP kayo nina Leon eh. Pabibo.”

Naaaping tinitigan siya ng binata ngunit kalaunan, mahina itong natawa bago sinilip ang mga ginagawa niya.

“Tungkol saan naman ’yang kanta na ’yan?”

“Wala,” Mabilis niyang tugon.

Neknek naman ni Zachariel na magsasabi siya kaagad.

Hindi na nito dapat malaman ang nangyayari sa kanya. Ang pagkalito, ang sakit, ang pagkamanhid; lahat dahil kay Zamiel na ngayon, abala sa pag-aasikaso ng requirements sa trabaho.

Mabuti naman, dahil wala siyang lakas na harapin ito.

“’Di ba ’yan tungkol sa magaling kong bebe boi?”

Umiling siya para tumanggi, “’Di lahat ng ginagawa ko, associated kay Zamiel.”

Natigilan siya sandali bago naniningkit ang mga matang pinagmasdan si Zachariel.

“At marinig lang ni Zamiel na tinawag mo siyang bebe boi, paniguradong sinakal ka na noon.”

“Ano pa bang bago? Napaka sadista non, tapos gusto mo pa. Ano, trip niyo BDSM?”

Ngumiwi si Ridge sa sinabi nito bago iniikot ang mga mata.

Kung anu-ano sinasabi. Anong relate ng BDSM sa pananadista ni Zamiel? Lalo na kung hindi naman sexual iyon.

“Tahimik na. Magsusulat na ’ko.”

Narinig niyang nagreklamo si Zachariel na ang boring ng buhay niya ngayon sapagkat hindi niya ito pinapansin, pero wala kasi siyang oras para makipagtalo.

Or so, he just does not want to waste his time and saliva to Zachariel.

Isa pa, hindi ba nga at mas maganda na itong coping mechanism kaysa sa pambabae o hindi naman kaya, panlalalaki?

“Zach, please stop whining like a kid. I’m trying to finish a piece here.”

“I’ll try, but what’s that for?”

“Venting out,” He deadpanned, “Wala namang ibang dahilan para magsulat kung hindi ito.”

“So it’s indeed for my brother. Tinanggi pa, ’kala mo naman makakarating doon. Sana all sinusulatan ng kanta ’no.”

Inismiran niya ito ngunit hindi niya sinagot. Sa halip, inabala niya ang sarili sa pagtugtog.

And for some odd reason, Zachariel suddenly went silent when he began to tap the keys and play a set of euphoric, melancholic notes.

It went on and on like that, until he pressed something which made him stop.

“Tapos na?” Tanong nito.

Wala sa sariling umiling si Ridge at muling pinindot ang key na hinahanap. Nang i-note niya iyon at muling ulitin ang kanta, malawak siyang napangiti.

“Found it.”

Mukhang tumayo rin si Zachariel mula sa kama niya at lumapit sa kanya dahil sinilip siya nito.

“Anong nahanap mo?”

Ridge hummed, “The key to this piece. Kanina pa ’ko stuck hanggang dumating ka.”

“Naks! Sabi ko na nga ba swerte ako eh.”

Napailing siya. Sige, paniwalaan mo kung anong gusto mo, Zachariel. Basta nitong mga panahong ito, masaya si Ridge sapagkat nahanap na niya ang kanina pang hinahanap.

“Nga pala Ridge, pagkatapos mo riyan, labas tayo ah.”

Tumaas ang mga kilay niya nang magsabi si Zachariel.

“Bakit? Anong meron?”

Nagkibit balikat ito at saka naglakad-lakad sa kwarto niya, tinitignan ang mga display at mga litrato nila noong mga bata pa sila.

“Wala si Zamiel eh, wala kang boyfriend na magagalit.”

Mahinang natawa si Ridge, “Boyfriend. Kasali nga ’ko sa rejected squad.”

Naniningkit ang mga matang sumagitsit si Zachariel at iwinagayway ang isang kamay na parang wala itong pakialam sa sinabi niya.

“Ayun nga, rejected ka pero ang possessive niya sa ’yo. Tang ina, ’di ko alam, ang abnormal ni bebe boi.”

“Sasakalin ka talaga non ’pag narinig ka niya.”

Nanlalaki ang mga matang tinitigan siya ng binata. Natawa rin si Ridge nang lumaki ang butas ng ilong nito.

Ganito ba dapat kapag galit? Hindi lang mata ang lumalaki, pati butas ng ilong?

Requirement ba ’to sa mga Chastain?

“’Ba! Ako nga dapat ang nananakal, ilang taon ka nang ’di pinapatos non pero pinapaasa ka naman. Gago, ampota.”

“Never mind that, ba’t tayo aalis?”

Inilagay ni Zachariel ang mga kamay sa sariling batok bago malawak na ngumisi.

“Gala lang. ’Di ’yong puro si Zamiel iniisip mo riyan. Kailangan mo rin ng pumreno, ’no?”

Well, that is true. Napaisip tuloy si Ridge dahil kahit na gustuhin niya na tapusin sa isang araw lang ang isinusulat, napipiga ang utak niya.

Isa pa, tama si Zachariel. Halos lahat ng ginagawa niya, associated naman talaga kay Zamiel; kabaliktaran ng sinabi niya kanina sa binata.

“Hintayin mong maupos ’tong utak ko, mag-aala una palang naman.”

Tumango-tango ito at muling nangialam sa mga gamit niya, tapos ay nakita nito ang Nintendo Switch niya.

“Take your time pre, palaro lang ako sa Switch mo.”

“Sige.”

When Ridge came back to work, Zachariel was there, playing on his Switch. Hindi niya alam kung anong nilalaro nito pero nakakatuwang isipin na hindi siya inaabala ng binata.

Dapat pala may pagkakaabalahan lang ito para hindi siya maistorbo. Now, he knows the trick.

Moreover, Ridge finished at least one-fourth of the whole music that he composed. One-fourth sa loob ng ilang oras at pagod na siya na pigain pa ang utak.

Tinatamad na rin at gustong matulog pero may bisita pa nga pala siya.

“Zach.”

He called for his friend. He even snapped his fingers in front of him. Fortunately, Zachariel took a glance over him, forehead furrowed as if he does not want to be disturbed.

“Zach, alis ka na. Matutulog ako.”

“Aba’y putang ina!” Sigaw nito.

Sumandal si Ridge sa sahig gamit ang mga balikat na ipinwesto niya sa likuran niya. Nangingisi habang busy si Zachariel na gigil kung pumindot sa switch niya at kagat pa ang dulo ng dila.

“Good night,” Aniya pa dahil inaantok na talaga siya.

“Tang ina, Ridge! Sandali!”

Mukhang noong mga oras na iyon, natataranta na si Zachariel dahil ilang segundo lang, narinig niyang game over na ito.

“Ayun, talo! Pakshit, muntik na eh. Badtrip ka naman, Ridge!”

Inismiran niya ito, “Nagsabi lang naman ako na inaantok ako.”

Dahil pagod na siyang paganahin pa ang utak. Pigang-piga na siya dahil doon sa sinusulat niya!

“Ngi! Ngina mo!”

Inilapag ni Zachariel ang Nintendo switch niya sa lamesa at pinukulan siya ng masamang tingin.

Sa mga ganitong ekspresyon lang talaga nagiging magkahawig ang kambal. Sa tuwing sisimangot din si Zachariel.

“Mag-ayos ka na nga! Anong tulog tulog? Neknek mo, ire-refresh kita’t puro Zamiel dumadaloy sa dugo mo. Yak!”

King

ina

nito . Muntik matawa si Ridge pero naunahan ng hikab ang tawa niya.

“Natatamad ako,” Sagot niya.

Nang umaktong babatukan siya ni Zachariel, tamad na kinaladkad ni Ridge ang sarili patayo at itinuro ang mga gamit niyang nakalapag sa sahig.

“Ito na, mag-aayos na. Pakiligpit nalang ng mga gamit ko, Zach. Sinundo-sundo mo ’ko, panindigan mo.”

“Ang tamad talaga!” Reklamo nito.

Nang pumunta si Ridge sa kabinet niya para maghanap ng isusuot na damit, lumapit naman si Zachariel sa mga gamit niya.

Iniligpit nito ang keyboard at music sheets niya.

“Pre, kahit ba i-shuffle ko ’to? ’Di ko alam pagkasunud-sunod. Alam mo ring bobo ako sa pagbabasa ng notes.”

Ridge hummed and nodded, “Oo. Ako na bahala pag-uwi saka ’pag nakapagpahinga na ’ko. Iligpit mo lang ’yan.”

Noong makakuha si Ridge ng mga isusuot na damit, nadaanan niya si Zachariel ( dahil

madadaanan

niya

talaga

ito

sa

pagpunta

niya

sa

banyo ) at saka niya ito tinapik.

“Bihis lang ako.”

“Sige, ’wag kang matulog sa banyo ah! ’Kala mo ba, sisirain ko ’yang pinto ng banyo mo, Ridge.”

“Oo, oo. Hintay ka lang diyan.”

Ayaw niya sana pero hindi siya pinatatahimik ni Zachariel eh. Mamaya nalang niya ito tutulugan habang siguro nasa byahe sila o kung hindi man, habang kumakain.

Diskarte

diskarte .

But true to Zach’s words, muntik na ngang makatulog si Ridge sa loob ng sariling banyo. Kung wala lang kumalampag at parang nagwawala sa may pinto, hindi pa magigising ang diwa niya.

Papikit-pikit na siya noon habang nakasandal sa pader at akmang magsaslide na sana para makaupo kaso may epal sa labas.

At hindi na niya kailangan hulaan kung sino ang epal sa labas. Si Zachariel lang iyon.

“Zach! Gising ako!” Sigaw niya.

“Ulol!” Inis na sigaw pabalik nito, “Kanina pa kita tinatawag, ’di ka kumikibo, ulol! Patulog ka na eh!”

Hinigop ni Ridge ang loob ng mga pisngi at kinagat-kagat iyon para pigilan ang pagtawa.

Hindi naman mali si Zachariel.

Halos matulog naman na talaga siya.

Sa lamig at presko ba naman sa loob ng banyo, sinong hindi makakatulog?

“Bilisan mo na! Itatakas pa kita sa bobo mong boyfriend, dali!”

Nginiwian niya ito, “’Ra ulo.”

Ayos sana matawag na boyfriend niya nga si Zamiel pero wala siya sa mood matapos nitong sabihin na wala talagang pag-asa.

Na hindi na dapat asamin ni Ridge na darating ang araw na tatawirin nila ang linyang naghihiwalay sa kanila.

Straight ito at kahit kailan, hindi magiging interesado sa kanya.

“Fuck, my mood suddenly went rock bottom,” Inis niyang bulong sa sarili bago pinakyu ang pinto kung nasaan si Zachariel ngayon.

Hindi naman nito makikita kaya mamimihasa na siya.

“Ridge, ’wag kang matulog!” Sigaw ulit nito.

“Gising ako.” Tang

ina

nito

.

Ang

kulit .

Dahil mukhang nagmamadali si Zachariel, nang lumabas si Ridge ng banyo, halos ito na ang magpabango sa kanya at magsuklay ng buhok niya habang nagsusuot siya ng sapatos.

And damn, he would never complain about this volunteer work. He likes to get spoiled like this.

“Dali, dali, dali,” Zachariel chanted while he fixed his attire.

Simpleng black shirt lang naman iyon at trousers. Putang ina, bakit siya mag-aabala na pumorma samantalang si Zachariel ang kasama niya?

Isa pa, nakaputing t-shirt lang din naman ito at nakakhaki shorts. Pustahan ding nakatsinelas itong isang ito.

Pambahay talaga ang suot nilang aalis.

“Dali, dali, dali, dali. ’Di ko pinangarap na makasalubong si Zamiel tapos pagmukhain ng tanga na inaagaw ko boyfriend niya. Sobra ka-issue,” Dugtong pa nito.

Natawa naman si Ridge sa sinabi ng binata.

“Paano ’yon?”

Iyon ang tanong niya habang sinisilip ni Zachariel ang labas ng kwarto niya. Akala mo, bigla-biglang papasok si Zamiel at mahuhuli silang nagchicheat.

Imposible, dahil una sa lahat, wala sila sa teledrama. Ano ito? My brother’s boyfriend?

Nangingilabot na siya kahit iniisip palang niya ang tungkol doon.

“Basta, basta! Alam mo namang madrama rin iyong kakambal ko.”

Tumango siya, “Pareho kayo. Kaya nga kumbinsido pa rin kaming kambal kayo.”

“Tang ina!” Nilingon siya nito sandali, “’Di hamak na mas magaling akong umarte kaysa kay Zamiel!”

Doon siya hindi nakasagot dahil awtomatikong gumuhit ang ngiti sa mga labi niya.

Kapal din ng mukha eh. Samantalang pareho sila ni Zamiel na exaggerating kung umarte.

Gwapo sana pareho pero hindi papasa mag-artista kung mascout man.

“’Di ka nakasagot? Bilib ka sa skills ko ’no—”

Natigilan si Zachariel nang pasadahan siya ulit nito ng tingin at mapagtantong kanina pa siya tapos mag-ayos.

“Demonyo ka?!” Sigaw nito na ikinatawa niya, “Kanina ka pa pala tapos, ’di ka man kumikibo? Kulang ka sa aruga? Tang ina mo?”

“’Di ka naman nagtatanong.”

“Pakyu! Bilisan mo riyan! ’Di ko pinangarap na lumabas na secret affair mo, gago!”

Halos mahiga siya katatawa dahil sa mga bulyaw ni Zachariel.

“Tsismis na nga kayo ni Zamiel na magjowa na raw kayo, idadawit pa ’ko bilang third wheel? Ano ’ko, saling pusa?!”

Natigilan si Zachariel sa panenermon nang lumapad ang pagkakabukas ng pinto ng kwarto niya. Mas natawa siya nang magtago ito sa likod ng pinto samantalang si Aaron lang naman ang iniluwa noon.

Namumutla na noon ang binata, pigil na rin ang hininga at mukhang hindi talaga pinangarap na makakrus ng landas si Zamiel.

Alalang-alala samantalang gagabihin naman ang isang iyon. Mahirap mag-asikaso ng requirements.

“Oy, nag-aaway ba kayo? Rinig na kayo ’ggang kusina,” Panimula nito.

Nang marinig ang boses ni Aaron, nakahinga ng maluwag si Zachariel at sinilip din ito.

“Putang ina, kuya! ’Kala ko si Zamiel!”

“Gago, mukha ba ’kong asungot?”

Natigilan sandali ang kaibigan, “’Wag kang magagalit kuya Aa—”

“Tang ina ka, palayasin kita eh. Saka oy, ’kala ko aalis kayo?” Agap nito sa kanya.

Naaaliw siyang sumandal sa kama habang pinapanood na iduro siya ni Zachariel.

“Kulang sa aruga ’tong bunso mo kuya—”

Hindi siya pinatapos nito, “Bobo, sobra kamo sa aruga, namihasa na.”

“O, ayun! Ayun!” Tuwang-tuwa na pumalakpak ito, “Pero aalis na dapat kami, medyo bitch lang itong si Ridge.”

Inangatan ni Aaron ng isang kilay ang binata bago siya pinasadahan ng tingin.

“Sama ka na riyan. Mukha ka nang Zamiel, ’di ka naman pinapatulan.”

Ah, medyo mapanakit.

“Sasama naman,” Tipid niyang sagot, “Natuwa lang akong asarin ’tong si Zach.”

“Ngi! Ngina mo talaga, Ridge!” Singhal naman nito sa kanya.

Naiiling siya noong makarating na sila sa SM. Para kasing bata si Zachariel noon na animo’y first time lang tumapak ng mall, nagsight seeing amputa samantalang siya, sunod lang ng sunod.

Eh ang alam niya, kinabukasan din na pag-uwi nila rito sa Pinas, nauna na itong nangraid ng SM. Nauna pa sa kanila ni Zamiel.

Dimuho.

“Zach, ’kala ko ba mag-uusap tayo punyeta.”

Natigilan si Zachariel sa pagtingin ng mga sapatos at hinarap siya. Ipinilig nito ang ulo at nagtataka.

“Mag-uusap? Wala ’kong sinabing ganon. Ang sabi ko, irefresh natin utak mo. Puro kasi si Zamiel iniisip mo.”

Mataman niyang tinitigan ang binata. Kunot na rin ang noo niya at nakapameywang na rin siya pero kalaunan, bumuntong hininga siya.

O sige, irefresh ang utak niya.

Pero sa palagay niya, nagbibaby sit lang siya ng unggoy na may hybrid na kiti-kiti. Napakalikot.

“Pero Ridge!” Basag nito sa katahimikang namumuo sa pagitan nila.

“Ano?”

Nang tignan ulit siya ni Zachariel, nakangisi na ang binata at nakapeace sign pa sa harap niya.

“Kain tayo.”

Anong kain? Anong kakainin? Dito sa SM? Mahina siyang kumain.

Huwag mong sabihing ganito ang paraan ng pagrerefresh na sinasabi ni Zachariel?

“Tang ina,” Pakiramdam niya ito pa ang sisira sa diet niya.

Nang mapansin na mukhang hindi niya nagustuhan ang sinabi nito, napahawak si Zachariel sa sariling batok.

“Ayaw mo? Para magkalaman ka pre.”

“Tabs ang ipapasak mo sa katawan ko, Zach.”

Malakas itong natawa. At hindi pamo normal ang tawa nito dahil agaw pansin. Putol-putol, ineemphasize bawat “ha,” alien yata itong kasama niya.

“Sasamahan naman kitang magburn ng excess fat! Kailan ba photoshoot mo?”

“Wala, runway ako hanggang susunod na buwan.”

Madramang bumuntong hininga si Ridge bago hinilot ang sentido.

“After two days ako aalis.”

Narinig niyang humuni ang binata. Ilang beses, medyo matagal din hanggang sa iisang hakbang nito ang distansya sa pagitan nila at tapikin ang balikat niya.

“Napano ka?” Taka namang tanong niya.

Nang magthumb sign si Zachariel sa harap niya, alam niyang gusto na niyang magwalk out at iwan ito.

“Magjogging tayo tuwing umaga.”

Bwisit. Akala pa naman niya, ang tino nito ngayon samantalang kanina pa siya hinihintay.

“Zach,” Nagbabanta niyang sabi.

Malalim na ang boses niya noon, dahilan para matawa ang binata at hawakan ang magkabilang balikat niya.

“Joke lang! Nood tayong sine. Balita ko may magandang horror ngayon eh.”

Horror? May bago? Hindi na siya nanonood ng mga patalastas kaya hindi siya updated.

Taong bundok ba siya?

“Ayan,” May halong pagsang-ayon ang tono ng boses niya nang mahimasmasan, “Ganyan ang gusto kong marinig.”

Sine lang pala eh.

**

Good evening! Sorry ngayon lang napost, hindi ko napansing inabot na pala ’to ng quota reads.

Anyway, salamat sa book cover, bb! @ greedytwoshoes! (’Di ko matag nagloloko wattpad, wtf. Rip sa ’kin).

Enjoy reading!

Kabanata 14

KABANATA 14

FOR some odd reason, hanging out with Zachariel turned out to be great when Ridge least expected it. Not only that he was able to forget Zamiel for a while, he was also able to clear his head.

Nakatulong pa na hindi sila nagkita nito ng mga susunod na araw dahil busy ito sa pag-aasikaso ng mga ipapasa sa trabaho, samantalang siya, abala naman sa nalalapit niya noong runway—na natapos din naman kaagad.

Sa ngayon? Masarap nalang mabuhay na walang inaalala.

Ayos lang ding magkrus ulit ang landas nila ng binata pero natutunan niyang ’wag maging apektado sa mga sinasabi nito. Parang klinown niya kasi ang sarili noong sabihing tanggap niya ang end game nila pero panay ang pagdadrama niya sa tuwing may gagawin ito.

Yeah, Zachariel and distractions really worked.

“Ridge.”

He was taking a nap in the middle of this hot— like

very

hot —afternoon, on their balcony as he laid down the bamboo bed just so he can feel the breeze of summer air; until a hand held his shoulder and shook him gently.

Istorbo

,

amputa

. Porket malayang maglabas pasok sa bahay nila itong kambal, inaabuso, e.

“Ridge, gumising ka nga sandali.”

Hawak palang, Zamiel na. Noong nagsalita pa ito, confirmed pa. Pero dahil kinakapa pa niya ang antok para makatulog sa tanghali, ’di niya pinansin ang binata.

And did he say that he likes living without thinking about anything? Then here life is, disagreeing with him and just throwing Zamiel’s presence on his face.

Ano na naman kayang problema ang hatid ni Zamiel sa kanya ngayon?

“We both know that you won’t grow any taller, Ridge. You’re, what? Twenty-six.”

Height. Iyon ang dalang problema sa kanya ngayon ni Zamiel.

Sumagitsit siya bago iminulat ang isang mata at kahit malabo ang paningin, hinanap niya ang pigura ni Zamiel saka niya ito pinukulan ng masamang tingin.

“How dare you insult my height? This is the taller than the average for Filipino men.”

“Good, you woke up for me.”

Assuming

naman

nito

, “Nagising ako kasi ininsulto mo height ko. Tang ina mo and again, for your information, 5’10” is the already tall for Filipino men.“

“Whatever you say. Umusog ka nga.”

Labag man sa loob ni Ridge, umusog siya kaunti at hinayaang sakupin ni Zamiel ang espasyong ibinigay niya rito.

And to his surprise, not only Zamiel sat on that space he gave; he also laid down and faced him which made Ridge feel how his ears burnt.

“Tapos nagtataka ka ba’t ilang beses na tayong napagkakamalang magjowa?”

Iyon ang mga unang salitang naibulalas niya nang oras na pumirme’t maging kumportable na si Zamiel sa tabi niya.

Sinagitsitan naman siya ng binata pero imbes na sagutin siya ng pabalang, niyakap siya nito – which of course made Ridge feel things and had his heart beat erratically.

But he refuse to be frangible. Neknek naman ng buong mundo.

Noong umusog si Zamiel palapit sa kanya at ibaon ang mukha nito sa leeg niya, ilang beses na nagmura sa sariling isipan si Ridge.

Peste rin itong pagkakataon ’no? Ginawa siyang play thing .

But maybe, just maybe, Ridge shouldn’t just be focusing on what he feels but also on what Zamiel feels right now.

“Ayos ka lang?” Aniya saka hinawakan at pinaglaruan ang buhok nito.

Zamiel hummed and moved closer, “I was just stressed lately.”

“Kaya sabi ko sa ’yo, dapat sinulit mo na isang buwan mong pahinga.”

“Tapang mo naman para isiping gusto kong tumunganga sa isang tabi tulad ni Zachariel.”

“Nagsasabi lang,” He replied, admitting defeat, “How’s working in the hospital, anyway?”

Because it’s been over a week or so since they last saw each other. Ngayon nga lang yata nagpakita sa kanya si Zamiel!

“Great. I’m still adjusting, though. I actually had a culture shock on my first day.”

That must’ve been stressful for him but Ridge cannot even wonder why. Ten years, doon siya sa ibang bansa tapos umuwi lang bigla dahil sa kanya.

“Dapat nagsabi ka. Dinalaw sana kita.”

“It’s okay,” Bumuntong hininga ang binata saka ipinilig ang ulo para makita rin ang itsura ni Ridge, “Ang sabi ni Zach, ’di raw maganda pakiramdam mo noong mga nakaraang araw. Ayaw kitang istorbohin.”

Napanganga siya nang sabihin ni Zamiel ang sinabi ni Zachariel sa kanya.

“Puta, weh? Nakinig ka na sa kanya?”

Zamiel immediately scowled, “What do you mean? Of course I listen to him.”

“Minus that you don’t?”

Umigting ang panga ng binata at pinakatitigan siya ng mabuti. Parang sinusukat kung gaano kalakas na sapak ba ang kailangan niya. Pero kalaunan, tumikhim nalang ito.

“Ikaw pinag-usapan namin. Talagang makikinig ako, sira ulo.”

Ah, now that’s sweet and Ridge likes it. Ni hindi man nga dineny ni Zamiel na nakinig siya kay Zachariel, e.

“Anyway…” Pag-iiba nito ng usapan nang hindi siya magsalita, “Kamusta ka na?”

“I’ve been good.”

I’ve been freed from the confusion that you caused, and that alone, is great.

“Okay lang din ’yong runway kung sakali mang maisipan mong itanong. Maraming nagbigay ng number nila sa ’kin, gusto mo ba ng isa?”

Ipinikit na niya noon ang mga mata kaya hindi niya napansin ang paglukot ng mukha ni Zamiel.

“At aanhin ko naman number nila?”

He shrugged, “I don’t know. Baka gusto mo lang may kitain at magkagirlfriend.”

“No thanks,” Mariing sagot nito, “’Di ko sila kailangan. Nandiyan ka naman.”

Muntik matawa si Ridge. Natutuwa dahil wala siyang makapang kahit ano na masakit sa sinabi ni Zamiel.

Ah, gusto kita pero ’di na ’ko papadala sa dilang ’yan.

“Sa susunod…” Humikab siya at umusog kay Zamiel, ipinilit din na siya ang maging small spoon, “’Wag ka na magtatanong sa ’kin kung bakit napagkakamalan tayo lagi na itatanan mo ’ko.”

“Yeah, whatever.”

Naramdaman niyang pinaglaruan din ni Zamiel ang buhok niya at tulad ng parati, nahihele siya ng ganoon.

Patulog na sana siya nang hilain na naman siya ni Zamiel tungo sa pagkagising.

Badtrip.

“Oo nga pala, Ridge. Pwede ka ba mamaya?”

Dumaing siya at isiniksik ang mukha sa leeg ni Zamiel bago tumugon.

“Patulog na ’ko, e. Ano bang meron mamaya?”

“Nag-aaya sina Leon na mag-inom tayo sa bar mamaya. Stress reliever daw.”

Bar, bar. Pwede namang sa labas nalang ng bahay nila tapos pagkakamalan silang tambay – pero biro lang, mahuli pa sila ng mga tanod.

“Bahala kayo.”

Isa pa, parang maganda rin ang pasok ng pag-aaya nina Leon ngayon. Maganda ang mood niya, kulang lang siya sa tulog dahil naiistorbo.

“Ridge—”

Is

Zamiel

a sadist? Yes, he is. Matutulog na sana siya pero iistorbohin na naman siya.

“Tumahimik ka muna, matutulog ako.”

Sandaling natahimik ang binata bago ito tumikhim, “Mainit dito.”

At mukha ba siyang may pakialam?!

Para ipahiwatig at ipakitang hindi niya alintana ang nakamamatay na init, niyakap niya ng mahigpit si Zamiel at mas isiniksik ang sarili rito.

It made Zamiel scowl and protested through shouting at him but it was all that. Hindi naman ito lumaban ng pisikalan at hinayaan lang siyang dumikit.

Mukhang namiss din siya, e.

“Ridge! Get the fuck off! It’s hot and you’re annoying!”

“No,” He whined, “Tiisin mo. Tumabi ka sa ’kin, e.”

Natawa siya nang madramang bumuntong hininga si Zamiel.

“So this is the taste of pain and regret.”

“Please don’t get poetic on me.”

Sabay silang natawa bago siya nito hinayaang matulog sa kabila ng mainit na panahon.

HINDI na mabilang ni Ridge kung ilang beses siyang humikab at nagkusot ng mga mata habang inaabangan nila ni Zamiel sina Leon na dumating sa harap ng bahay niya.

Apparently, Zamiel stayed earlier until he woke up. But he also went home to prepare, and came back to fetch him while their friends are still in the middle of nowhere.

“’Di raw ba sasama si kuya Aaron?” Tanong nito sa kalagitnaan ng katahimikang bumabalot sa kanila.

“Umalis siya kanina. ’Di ko alam kung saan pumunta.”

Must be on Easton’s place but who even cares? Malaki na si Aaron, ’di na niya kailangang alalahanin ’yon.

Lumapit siya kay Zamiel at kumapit sa braso ng binata. The male then groaned and pushed him away but ended up spoiling him and doing Ridge’s whims.

“Zamiel, sinong taya sa sasakyan? Sigurado akong ’di si Zachariel dahil wala naman kayong sasakyan.”

Nagkibit balikat si Zamiel at inayos ang pagkakasandal ng ulo niya sa balikat nito.

“The last person I’d wish to drive is Leon, Ridge. Kaya magcross fingers ka na’t magritwal sa kung sino man pinaniniwalaan mo na si Gian ang magdadrive.”

He hopes so too but he definitely won’t do as Zamiel says. Anong cross fingers at magritwal? Manununtok siya kung kailangan.

Mabuti nalang, kotse ni Gian ang bumungad sa kanilang dalawa kahit na si Zachariel ang nasa driver’s seat.

“Ba’t ikaw ang nagdadrive?! Tang ina, may driver’s license ka ba?!” Singhal ni Zamiel sa kakambal na pachill chill lang sa driver’s seat.

Pilyo silang nginitian nito bago lumabas si Gian mula sa likod ng sasakyan at kinaladkad si Zachariel paalis ng driver’s seat.

“Alis na, usapan natin, hanggang dito lang. Ayaw ko ngang mapull over ’tong kotse ko!” Ani Gian na nakikipaghilaan kay Zachariel.

Bale, ayun. Mukhang ’di naman talaga ito ang magdadrive kaya natanga si Zamiel samantalang siya, nakapamulsa.

“Ito naman! Nagpapasikat pa ’ko kina Zamiel, e!” Sagot naman ni Zachariel.

Kung hindi pa ito sinipa ni Leon palabas ( dahil

ito

ang

nakaupo

sa

passenger’s seat ), baka hindi na natapos ang pag-aaway nina Gian.

And after minutes of bickering, they proceeded to the bar. Fortunately.

“Si Ridge, matik maghahanap ’to ng hook up!” Kaagad na sabi ni Leon nang makapasok na sila sa bar.

“Si Ridge pa. Palagi namang biglang nawawala ’yan ’pag nandito na tayo sa bar!” Pagsang ayon naman ni Gian bago tinapik si Zamiel, “Kaya kung ayaw mo mawala, bantayan mo, pre.”

“What the fuck are you saying? It’s creeping me out, Gi.”

Yeah, what is Gian even saying? It’s not like Zamiel would even bother stopping him from getting any hook ups.

Imbes na pansinin ang mga kasama, ( kahit

na

nangisi

siya

sa

sinabi

ni

Leon

dahil

totoo

naman ), nagkibit balikat lang siya at inilibot ang mga mata; agad na naghahanap kung mayroon ba siyang matitipuhan.

Hindi naman mahirap suyurin ang bar kahit na may kalakihan ang buong lugar. Kailangan mo lang talaga na maging aktibo sa gabi at ng malinaw na mga mata.

Natigilan siya nang umakbay si Zachariel sa kanya at sumabay sa pagsuyod ng buong bar.

“Ridge, panghanap nga rin. Gusto ko rin maranasan lumandi, malay mo magkagirlfriend na ’ko,” Bulong ni Zachariel sa kanya.

Pero inismiran niya ito, “Alam natin pareho na wala ka nang pag-asa.”

“Wow. That actually hurts,” Sinalo ni Zachariel ang dibdib at umarte na nasasaktan, dahilan para tumango-tango siya.

Of course, it should.

Pero ayun nga, dinagdagan nito ang sinasabi at naniningkit ang mga mata na tinitigan siya ng masama.

“Parang ’di kita tinulungan noong isang linggo, ah.”

Ito na naman tayo sa panibagong episode ng guilt tripping. Kung guilt tripping man itong maituturing.

“Girlfriend lang naman ’di ba? Sige, ako na bahala, Zach.”

Napahilot siya ng sentido habang si Zachariel naman ay parang batang tumatalon-talon. Animo’y nakakuha ng libreng kendi sa tindahan.

Pero paano ito magkakagirlfriend kung parang abnormal ito umakto? Swertehin nawa sila ngayong gabi.

Ilang minuto palang sila noon sa loob ng bar, namimili ng iinumin at kaka-okupa lang ng mapupwestuhan nang may lumapit kay Zachariel.

Kusa na, ’di na niya kailangang mag-exert ng effort para sa iba. Kaya ayun, malaya siyang makakahanap ng iba kung, KUNG hindi tumabi sa kanya si Zamiel at tinitigan siya ng masama.

“Parang kakainin mo ’ko, a,” Aniya nang hindi na kinaya ang intensidad ng pagkakatitig ng kaibigan sa kanya, “May problema ba?”

“Binabantayan lang kita. Baka bigla ka ngang mawala.”

Nanlaki ang mga mata niya. O, at si Gian naman ang sinusunod nito ngayon.

“Malamang, maghahanap ako ng potential boyfriend o girlfriend.”

Naningkit ang mga mata ni Zamiel sa sinabi niya bago ito bumuntong hininga.

“One night stand lang mahahanap mo kung sa bar ka tatambay. Gago ka ba?”

Natawa siya, “That’s rude. I found some people whom I unexpectedly dated for months – even for a year around clubs, Zamiel.”

Nang kumibot ang isang kilay ni Zamiel sa sinabi niya, alam niyang nalalapit na ang katapusan niya.

But as naughty as he is, Ridge even provoked Zamiel because he was curious of his reactions.

“Bakit? Nagseselos ka ba?”

“No,” Mabilis na sagot nito na siyang inasahan na niya, “Iniisip ko lang kung ano bang tumitibok sa ’yo. Iyan bang puso mo o iyong nasa ibaba.”

Aliw niyang tinitigan pabalik si Zamiel. Ilang segundo silang ganoon hanggang sa sumagot siya.

“Believe me when I say that both of ’em throbs.”

Namamanghang nginiwian siya ni Zamiel, “Alam kong tumitibok pareho, gago! Meron din ako niyan. Pero magkaiba ang dahilan!”

“No, no, it’s all same. Lust is love, too, just so you know.”

“No it’s not.”

Mahina siyang natawa. Ridge can prove that to Zamiel if not for the fact that someone approached their table and craved for his attention.

“Excuse me.”

A sweet, melodic voice interrupted them which caught their attention.

Sabay silang napalingon ni Zamiel sa kung sinumang umistorbo sa kanila, hanggang sa makita ni Ridge kung gaano kaganda ang babaeng nasa harap nila.

“Yeah, may we help you?” Zamiel asked in a rather stern voice, which made the maiden flinch.

Pasimple niyang sinuway si Zamiel bago nginitian ang dalaga.

“Sorry ’bout my friend. How may we help you?”

He just sounded like a call center agent right now but who the hell cares?

Hindi na nabigla pa si Ridge nang mapang-akit siyang ngitian ng dalaga.

“You’re Ridge Gonzales, ’di ba? From last time’s Coron runway,” Anito.

Naningkit ang mga mata niya nang makilala siya nito pero, nah, okay. Alam naman niyang kadalasan, may mga dumadayo talaga para manood ng mga runway.

“Yes,” Simple niyang sagot bago nilingon si Zamiel at minuwestrahang aalis na muna siya.

Sinimangutan siya nito, pakiramdam din niya ay pinagbabantaan na siya nito – something that only telepathy does to them – pero ipinagsakibit balikat nalang niya ang sinasabi nito.

“Bukas nalang ulit,” Pilyo niyang sabi bago tumayo at binalikan ang dalagang kumakausap sa kanya.

Hinapit niya ang bewang nito at saka ito iginiya na lumayo sila kay Zamiel.

Yes. For some reason – which is probably brought by Zachariel’s “refreshment – he does not care if Zamiel would see him flirt.

He isn’t conscious anymore and that’s a good improvement towards “moving on,” perhaps?

Actually saying goodbye to Zamiel felt right that moment. It even became perfect the moment that that woman kissed him and seduced him.

Apparently, Ridge left the bar with Sabrina, drove her car to his house, travelled all the way to his room and made out with her.

Inabot sila ng umaga sa kwarto niya hanggang sa magpaalam itong kailangan na nitong umuwi. It was all okay for him but it truly became wonderful when Sabrina left him her number.

“Ha, got her number,” Was all that Ridge said as he rolled around his bed, still naked and stared at the screen of his phone.

Matutulog sana ulit si Ridge nang makita na may nagnotif sa kanya na isang mensahe mula kay Zamiel.

Zamiel:

Come out, Ridge. I’m outside.

Kumunot ang noo niya. Anong come out ang sinasabi nito? Wala pa siyang maayos na tulog.

Ridge:

’Di ba pwedeng maya nalang? Matutulog muna ako.

Zamiel:

Fuck you. I’m betting 100% that you haven’t eaten yet since Aaron isn’t home. Get the fuck out of your room.

Ridge groaned after he read Zamiel’s response. Napakabossy. Gusto lang naman niya magpahinga, e.

Whatever, might as well welcome Zamiel in before he fucks him up ( not literally ). Magbibihis muna siya.

Nang papasukin niya si Zamiel sa bahay nila, nagdire-diretso lang ang binata sa kusina nila. Ni hindi man nga siya nito tinignan kaya tahimik niya lang itong sinundan.

Mukhang mainit ang ulo.

Apparently, Zamiel cooked him

brunch

and forced him to eat ( when he whined and refused to do so ). It was a sweet gesture—minus that Zamiel threatened him—and they went back to his room.

Humiga siya kaagad sa kama samantalang si Zamiel, nasa may pintuan lang ng kwarto niya. Nakasandal at nakakrus ang mga braso.

“Mukhang masaya ka na, a,” Anito.

Umikot siya sa higaan bago tinignan pabalik ang noo’y nakasimangot na si Zamiel.

“Ikaw, mukhang badtrip ka, a.”

Naningkit ang mga mata nito nang mapansin ni Ridge na masama na pala ang timpla niya. It amused him for a bit until Zamiel snorted.

Nang hindi sumagot si Zamiel, naisip ni Ridge na asarin ang binata.

“What, because I left you to have sex with someone?” He asked jokingly.

Hindi siya sinagot ni Zamiel. Sa halip umalis ito mula sa pagkakasandal at lumapit sa kanya.

Akmang uupo rin sana ito sa dulo ng kama niya nang mapansin ni Ridge na nandidiri itong umatras na animo’y may virus ang higaan niya.

Tignan mo ito, nag-iinarte na naman.

“Paano mo nagagawang humiga sa kama mo na ’di nagpapalit ng sheets after sex?!” Singhal nito sa kanya.

He snorted and waved his hand in a playful way, as if he was reaching for Zamiel; and for that reason, the male held his hand.

“Mamaya na ’ko magpapalit o bukas. Walang maglalaba.”

Nang iyon ang sabihin niya, matik na kumibot ang kilay ni Zamiel at kinaladkad siya paalis ng kama niya.

“You’re so lazy! Fuck you!” Zamiel nagged as if he was Ridge’s mother-in-law, “Umalis ka riyan! Ako mag-aayos, bwisit ka. ’Di ako hihiga sa kama mo dahil may germs putang ina!”

“’Di naman kita pinapahiga—”

“Shut the fuck up!”

Wow, okay.

Saka ano bang germs ang sinasabi nito? Siguro kalat at iyong inilabas nila ang nasa kama niya pero sigurado si Ridge na wala namang virus na lalabas sa katawan nila.

Pinanood niya si Zamiel na palitan ang kumot at kung anu-ano pa sa kama niya. Noong matapos, imbes na matulog na siya, sinundan pa niya si Zamiel habang nakahawak sa dulo ng t-shirt nito.

Hanggang sa makarating na sila sa washing room para makapaglaba, hindi siya bumibitaw dito. Nang mapansin iyon ni Zamiel, mataman siyang tinitigan ng binata.

“Para kang batang mawawala. Matulog ka na ron, napalitan ko na mga kumot mo.”

Humikab siya at umiling, “Eh, you act like my mother so…”

Blangko ang mga matang pinagmasdan siya ng binata bago siya sinagitsitan.

“Putang ina, Gonzales. Matulog ka na ron, pupuntahan naman kita ’pag natapos na ’kong maglaba!”

Imbes na sumagot, humikab lang siya at yumakap sa likod nito.

“Fine, what the fuck,” Napailing si Zamiel, “Matutulog ka mamaya.”

“’Pag tabi na tayo…”

“Mandiri ka nga. Pagkatapos mo na makipagsex doon, itatabi mo ’ko sa ’yo? Maligo ka muna.”

Sus. Tatabi rin pala, paliliguin lang siya. Pabebe rin, e.

“Bibigay din pala, pinahirapan pa ’ko.”

Malakas na natawa si Ridge nang abutin siya ni Zamiel at hilain nito ang buhok niya.

“Mamaya ka sa ’kin.”

Tang ina, papatayin talaga siya ni Zamiel kung ipagpapatuloy niya itong pang-aasar.

“Suko na ’ko. Maliligo na ’ko, babalik din ako, mama.”

Akmang palabas na si Ridge noon ng washing room nang tumama pa sa likod niya ang tsinelas panloob ni Zamiel.

Nang lingunin niya ito, ni hindi man lang nagsorry sa kanya! Masama rin talaga ang ugali.

Kabanata 15

KABANATA 15 

RECENTLY, Ridge kept to ask himself several things about his feelings for Zamiel. It’s weird, he knows but he just had to.

Hindi niya alam kung bakit at kung para saan. Kung may benefit ba siya sa ginagawa niya o bored na naman siya kaya pinag-eeksperimentuhan niya ang sarili.

But recently, his feelings really gave him a reason to be weirded out.

“Heart is still beating fast with him around,” He muttered to himself as he crossed out one probability of falling out of love, “I’m still happier with him than with any woman or man I’m spending time with.”

Napakamot siya sa ulo at sumandal sa headrest ng kama, nakatitig sa hawak na notebook at iniisa-isa ang mga posibilidad na hindi na niya gusto si Zamiel.

Daig niya pa ang high school student sa pinanggagagawa niya!

Mahina siyang napamura at kinagat ang ballpen na hawak, “But I’m not hurt whenever Zamiel pushes me away. That is weird.”

Noong una, ang sabi niya ayos lang dahil wala siyang inaalala? Ngayon naman, napapraning na siya dahil wala nga siyang iniisip!

“Masyado na ba ’kong sanay na lagi akong apektado sa kinukuda non?”

Kaya ngayong relaxed na siya, hindi niya nalang mapigilan magsuspetya sa sarili?

“Shouldn’t I be happy, though?” Kasi sarili nalang niya ang iisipin niya. Less stress from the most dense person he ever met, “I’m freed from whatever Zamiel is doing to me.”

Natulog lang sila ng magkatabi noong isang araw, kalmadong-kalmado na siya. Ni hindi na nga niya alam kung paano itutuloy ang kantang isinusulat noong isang araw dahil wala na siyang iniisip.

But then again, it’s normal to feel weird, right? After all, it’s been ten years.

Napapagod

na

’ko

mag-

isip

. Ridge snorted when he can’t take himself anymore. Umahon din siya mula sa pagkakaupo sa kama at lumabas ng kwarto para tumungo sa kusina.

Kukuha muna siyang tubig. Baka mamaya, kulang nalang siya sa h2o kaya siya nababagot na naman at nawiwirduhan.

“Minsan ka nalang magkakaroon ng utak,” Pagkausap niya sa sarili.

He yawned as he walked down the stairs, completely ignoring Aaron who looked at him weirdly when he noticed him talking to himself.

“Sasayangin mo pa kay Zamiel. Mali ’yon, Ridge.”

“Are you okay?”

Ridge almost—keyword: almost —jumped out of surprise when Aaron followed him all the way to the kitchen. Halos kabubukas niya lang noon ng fridge at natigil siya sa kalagitnaan ng gagawin sana.

What is with his brother and of how he annoyingly pops out of nowhere just when he is not needed?

“I am,” Halos napapaos niyang sabi nang mahimasmasan, “Napapaisip lang ako. No big deal.”

“Narinig ko nga. At tungkol na naman sa asungot?”

Oo

,

tungkol

na

naman

sa

asungot , pagsang-ayon ng isipan niya.

Kumuha na si Ridge ng pitsel saka dumiretso sa dish rack ( na

may

lalagyan

din ng

baso ) para naman makainom na.

It was then when Aaron crossed his arms and leaned on the wall to stare at him intently.

“Ano na namang ginawa ni Zamiel at napapaisip ka na naman?”

“Wala,” And that’s the problem, the guy haven’t done anything and he’s mentally panicking, “Gusto ko lang siyang isipin.”

Well that’s a way to put things, he thought.

Natuwa si Ridge nang hindi na magsalita pa si Aaron at iwanan nalang siya sa kusina. Nakainom siya ng mapayapa at nakalabas ng buo.

Pero siguro, ayaw ding magreact ni Aaron dahil ito rin mismo, naguguluhan sa sarili. Baka lang naman, hula lang niya dahil nitong mga nakaraan, kakaiba kumilos ang nakatatanda niyang kapatid.

But who is he to stress about his brother’s love life? He has his own. Side character lang ito sa magulo niyang kwento.

Bago pa makabalik si Ridge sa sarili niyang kwarto, naabutan niya si Aaron na may kausap sa celphone.

See, he, himself is problematic.

Ridge dismissed the thought just immediately after he considered to think about it. Hindi naman siya katulad nito na makakatulong sa problema ng iba.

Nang makabalik sa kwarto, kinuha niya kaagad ang keyboard na noon ay itinatabi nalang niya sa work table niya. Hindi katulad noon na itatambak niya ito sa bodega dahil wala naman siyang mapaggagamitan.

He’d rather busy himself with composing for a new work as he might ruin his recent piece.

Or… just plump on the bed and stare at the ceiling until he falls asleep. Kidding, unless?

“Tinatamad ako,” Bulong niya sa sarili at saka inabot ang celphone. Napatitig siya noon sa screen bago bumuntong hininga, “What if I text Zamiel to come over for no reason to buy me snacks?”

Pero nasa trabaho iyon ngayon. Ang susunod na day-off ng isang iyon, sa Biyernes pa raw.

“Si Zach nalang pala,” Pakiramdam niya kasi ay kailangan niya nalang ng dadaldal sa kanya ngayon.

But then, he did not send any text messages to Zachariel, instead; he stared at his phone and opened facebook to scroll on posts and share some memes.

I should watch myself if ever I flood my

facebook

friends with my posts.

Nakangiting nag-iiscroll si Ridge at nauwi na sa panonood ng tiktok videos na nakarepost sa facebook nang magnotif ang messenger niya.

Here it goes again, with messenger, at isang tingin lang, alam niyang si Zamiel ang nagchat sa kanya.

Tinignan niya ang oras at nakitang mag-aalas tres na ng hapon. Marahil break nito sa trabaho? Pero hindi rin, dapat marami itong inaasikaso dahil… mga ospital pa, laging busy roon.

Anyway, Ridge read the message.

Zamiel

Chastain

:

Shouldn’t you be sleeping at this time of the day?

Kumunot ang noo niya pagkabasa ng mensahe nito. Alam na alam ang schedule niya, ah.

Ridge Gonzales:

Can’t sleep. Been

over thinking

so I’m sharing

memes

instead. 😔

Zamiel

Chastain

:

What were you thinking?

Ridge Gonzales:

You.

Nangingising binasa ulit ni Ridge ang reply niya kay Zamiel. Hindi naman siya nagsisinungaling nang sabihin niyang ito ang iniisip niya.

But to imagine Zamiel’s expression when he said that he was thinking about him. Ihahanda na ba niya ang sariling punerarya?

Napalitan ang ngisi niya nang pilyong ngiti nang magreply na ang binata. Pero nang buksan niya ang chat thread nito, imbes na maaliw ay napanganga siya.

Zamiel

Chastain

:

Well same.

Bigla pa ngang umikot si Ridge mula sa kama at tinakpan ang mukha ng unan bago naniningkit ang mga matang binasa ulit ang reply ni Zamiel.

“Wrong send?” Tanong niya sa sarili habang halos ngatain na ang punda niya, “Parang ’di para sa ’kin ’to, a.”

And he wasn’t even a bit hurt. Just surprised and confused, probably even curious.

Imbes na magreply at malunod na naman sa kaiisip, ipinagsakibit balikat nalang ni Ridge ang reply ni Zamiel. Sa halip, muli siyang nanood ng mga video sa facebook.

Nasa kalagitnaan siya ng panonood ng panibagong round ng memes sa facebook nang magchat ulit si Zamiel sa kanya.

Zamiel

Chastain

:

Don’t

seenzone

me

When I can see you sharing

memes

.

Kumibot ang isang mata ni Ridge bago bumuga ng marahas na hangin magreply na.

Ridge Gonzales:

Eh.

Para

sa

’kin

ba

’yon

? I have trust issues. If yes, then I don’t know what to reply.

But that’s sweet,

Zamiel’s

thinking about me.

Zamiel

Chastain

:

Fuck you. I’m just worried if you already ate.

Ridge Gonzales:

Oo

.

Nandito

si

kuya

.

Anyway, shouldn’t you be busy right now? Patients should be lining up to see a handsome doctor.

Ilang segundong nakatitig si Ridge sa screen ng celphone niya nang magdeliver lang ang message niya.

Baka

may

ginagawa , aniya at muling nagsakibit balikat para manood ulit ng memes.

Napadaing si Ridge nang mayroon na namang notification na pumasok sa messenger niya. Ang akala niya, si Zamiel dahil ito lang naman ang madalas kumausap sa kanya sa chat.

Pero hindi, si Easton ang nagchat sa pagkakataong ito.

Easton

Mariano:

Ridge?

Kikilabutan ba siya o ano? Ilang minuto na rin siyang nakatitig sa thread ng usapan nila bago siya bumuntong hininga.

This must be about Aaron.

Ridge Gonzales:

Whattup

?

Easton

Mariano:

Did Wade already tell you about your next runway? It’ll be this weekend, in Manila. The transportation will be on Saturday morning, 4 am.

Ridge’s lips twitched at the message. So, it’s not about Aaron but work. This is rare, Easton hasn’t contacted him about work before. Wade does the job as he is his manager.

Ridge Gonzales:

Noted.

But it’s strange, you actually contacted me.

Don’t beat around the bush, is this about my idiot brother?

Because that is the only answer that he can come up with after analyzing recent events that had happened.

Easton

Mariano:

Yeah, been meaning to ask if he’s okay? He walked out on me last time we met.

“Baka naman kasi may ginawa kang ’di maganda?” He told himself instead of replying that to Easton.

Ridge Gonzales:

He’s not. Come over.

Talk to him.

Iyon lang ang nireply niya at ibababa na sana ang celphone dahil bukod sa naiistorbo na siya sa panonood ng memes, kinocontact pa siya tungkol sa problema ng kuya niya at ng jowa nito.

Nakita niyang nagreply si Easton sa kanya na pupunta ito pero like lang ang reply niya. Si Aaron naman ang magbubukas ng gate para rito, bakit niya iistressin ang sarili?

Sa ngayon, wala siyang maisip na ibang gagawin. Itinabi niya lang ang celphone at humiga ulit sa kama para mag-isip isip nang mapatingin sa labas ng bintana ng kwarto niya.

His eyes automatically landed on the abandoned house which he and Zamiel used to use as their hangout location, a hiding spot when they needed a break from the world—and to give Aaron and Easton the right amount of privacy that they needed once the latter arrives.

And right. Hindi pa siya ulit nakapunta roon magmula noong maging busy siya sa trabaho.

Busy nga ba? O tinatamad dahil ang init sa Pinas, baka ikatunaw niya ang lumabas at tumapak sa gitna ng init ng araw.

Anyway, Ridge checked the weather and figured that it is cloudy so he got up and fixed himself. Doon muna siya hanggang sa magdilim, magpapahinga.

“And you,” He talked to his phone as he placed it on his bedside table, “Maiiwan ka rito.”

That was all that it took before he went off to the abandoned house.

Noong nandoon na si Ridge, hindi niya napigilang mapangiwi nang may makitang bagong vandalism sa loob ng bahay.

Mukhang

may

pumapasok

na

rito

maliban

sa

’min.

But that didn’t make him happy. In fact, he felt awful because if more people stays in this place, the more that it would not be suitable as his and Zamiel’s hiding spot.

Then, he wondered.

Nasa second floor na siya ng bahay at nasa isa sa mga kwarto. Tulad ng nakasanayan, nakasandal sa may bintana at tinatanaw ang bubong ng mga kapitbahay nila.

Wala naman kasing ibang makikita rito maliban doon at sa paminsan-minsan ay mga kapitbahay na rin na dumudungaw sa bintana ng mga kwarto nila.

“Nasaan na kaya mga may-ari ng bahay na ’to?”

Ang daming naglipanang sabi-sabi dati kung nasaan. Porket namatay daw o hindi kaya nalugi kaya hindi na itinuloy ang paggawa ng bahay na ito.

Anuman ang rason, nanghihinayang siya dahil wala nang nagclaim ng bahay na ito.

But dang, his curiosity really brings him anywhere.

ILANG oras siyang nakatambay sa bahay na iyon, nagpapahangin lang at nakikiramdam. Baka may multo, edi may ikukwento siya kung sakali mang magkaroon sila ng men’s night out.

Halos palubog na ang araw at puro asul nalang ang nakikita niya sa labas, senyales na magdidilim na, pero hindi pa rin siya nagpapatinag.

He was busy staring at nowhere when… a pair of hands suddenly grabbed his shoulders which made him jolt.

Kidnapper? Magnanakaw? Drug addict? Nantitrip? Kung sinuman ito, aba’y ang malas niya! Gusto ni Ridge na mamasag ng mukha ngayon.

“Aba’y ga—”

Hindi natuloy ang pagmumura niya nang umikot siya para sana umamba na ng suntok nang makita si Zamiel na nakangisi sa kanya.

“—go, bakit ka nandito?”

Ipinilig ng binata ang ulo bago ito tumabi sa kanya at sumandal din sa sinasandalan niya.

“Kanina pa kita hinahanap at saka tinatawagan pero ’di ka naman sumasagot. Then I figured that you might be here so I came to check.”

“Ah. Iniwan ko cellphone ko sa bahay.”

Zamiel hummed, “Bakit? Saka bakit ka nandito?”

“To breathe,” Nagkibit balikat siya at saka itinuro ang bahay nila, “At saka nasa bahay si Easton. Pinag-usap ko sila ni Aaron.”

“Nakita ko nga. Kailan ka pa naging wingman non?”

“Ngayon lang. Mukha nang gago si kuya e.”

Sumandal na ulit siya sa sandalan saka inihilig ang ulo sa balikat ni Zamiel—na siyang mukhang inasahan din naman ng kaibigan.

“So, what’s up with kuya Aaron and that Easton guy? ’Di ba break na sila noong high school tayo?”

Nginisian niya lang si Zamiel bago ipinalupot ang mga kamay sa braso nito.

“Tsismoso ka talaga ’no?”

“Parang ikaw, hindi?”

“Nope,” He replied and popped the ‘p’ in that word, “Bagong buhay.”

Then, Zamiel hissed, “Ang kapal ng kalyo mo sa mukha.”

Natawa sila ng sabay bago natahimik at tumanaw sa kawalan. Ilang minuto lang ang lumipas, mas madilim na ang paligid.

“Zamiel,” Agaw pansin niya sa binata na noon ay nakasandal din ang ulo sa kanya, “Dala mo ba celphone mo?”

Dahil sigurado si Ridge na ayaw niyang maaksidente sila mamaya at may runway pa siya sa Sabado.

“Yeah, why?”

Nagkatitigan silang dalawa sa kabila ng madilim na kinapupwestuhan. Medyo matagal at sa hindi malamang dahilan ni Ridge, parang ang lalim at may ibang mangyayari.

Iba ang intensidad. Parang may tensyon sa pagitan nilang dalawa. Sexual tension?

Nah

,

baka

ako

lang

nag-iisip

non.

Napailing si Ridge bago bumuntong hininga at nagsalita.

“Madilim na, wala akong flashlight. Ikaw na bahala sa pagbaba natin, a. Bawal ako maaksidente, aalis ako sa Sabado,” Aniya nang makuntento na sa katahimikang bumabalot sa kanila.

Napangiti si Ridge nang mapatanga si Zamiel at parang may napagtanto.

“Oh… oh fuck right, you left your phone. Fuck you.”

Ang cute naman ng reaksyon.

Mahina siyang natawa at humawak sa baba ni Zamiel para lang tignan ito, pero pairap na umiwas ang binata at kinurot ang tagiliran niya.

“Aray naman, ang sama ng ugali mo ’no?”

Pero hindi siya sinagot ni Zamiel na dahilan para mapanguso siya. Edi huwag, isnabin nalang siya.

Sa halip, kinuha nito ang celphone at binuksan ang flashlight noon bago hinawakan ang kamay niya.

“Bababa na tayo?” Takang tanong niya dahil wala siyang maalalang nag-aya na siya.

Sumagitsit naman si Zamiel, “Sira ulo ka ba? Ano gusto mo, matulog dito?”

Muli silang napatitig sa isa’t isa pero sa pagkakataong iyon, pakiramdam ni Ridge ay siya naman ang mapipikon kay Zamiel.

Mabuti nalang, binawi rin nito ang pamimilosopo at bumigay.

“Oo bababa na tayo,” Anito saka siya hinila para sumunod, “Ala siyete na, dapat naghahapunan na tayo, e.”

Tipid siyang ngumit saka sumunod kay Zamiel na parang bata.

Pero bago pa man sila nakababa, napansin niyang natigilan si Zamiel nang mapansin nito ang mga bagong vandalism sa pader.

Katulad lang naman ng mga lumang nakasulat dito. Mga drawing ng ari ng lalaki at kung anu-ano pang pangjejemon at pacool na lettering ang nasa pader.

“What the fuck, who the fuck wrote that here?” Inis na bulong nito sa sarili.

To see Zamiel right now, it stunned him for a bit as he was his mood earlier.

“I know,” Pagsang ayon niya, “Some people really likes to act like idiots.”

Bumuntong hininga siya at lumapit pa kay Zamiel, saka niya napansin na bumubulong pala ito sa sarili. Animo’y nagmemental note at may balak na pagalitan maya-maya.

“—ask kuya Boy to watch this place,” Iyon nalang ang narinig ni Ridge bago niya sinilip ang itsura ni Zamiel.

At kahit madilim, kita niya kung gaano kalukot ang mukha nito.

“Galit na galit, a?” Aniya.

Nagulat si Ridge nang bahagyang mapapitlag din si Zamiel sa sinabi niya.

Did he just forget that I exist?

Aba, hindi nakakatuwa iyon. Hindi tuloy niya napigilang mapanguso.

“Bakit ka nagulat?” He whined like a child, “Nakalimutan mong nandito ako, ’no?”

“No, no!” Tanggi naman ni Zamiel saka umiwas ng tingin, “I was just too preoccupied that I—”

“—forgot my existence?” Pagtutuloy niya sa sinasabi nito, dahilan para ngiwian siya ng binata, “Itatanggi pa, e. Hina mo naman. Ano ba iniisip mo at kinakausap mo sarili mo?”

Tulad ng sinabi niya kanina, bagamat madilim sa kinaroronan nila ngayon ni Zamiel at tanging flashlight lang ang nagsisilbing ilaw nila; kitang-kita niya kung paano mag-isang linya ang mga labi ng binata at kung paano ito namutla.

Parang nakakita ng multo samantalang hindi naman na uso iyon sa kanilang dalawa.

“Ano na?” Tanong niya ulit.

“Wala,” Mahinang sagot naman ni Zamiel bago umiling, “Nasayangan lang sa lugar.”

Ridge nodded his head before he hummed. And through his tone, Zamiel figured that he is doubting him.

“What?” Iritang anito.

O ’di ba, guilty kaagad wala naman siyang sinasabi. Pero may gusto siya na klaruhin dahil dinig na dinig niya ang pangalan ni kuya Boy.

“Bakit mo kakausapin si kuya Boy? Para saan?”

Mas lalong sumimangot si Zamiel sa tanong niya bago ito marahas na umiling at hinila na siya dahil kanina pa sila nakatunganga.

“Wala, ipapaalala ko lang na marami nang pumapasok dito. ’Di ba, sila nga caretaker at tayo lang naman pinapayagan dito?”

Binasa ni Ridge ang mga labi at napaisip. Point taken, mukhang nakakalimutan na nga kasi ni kuya Boy na bantayan itong abandonadong bahay.

Wala namang ibang eksplanasyon dahil hindi naman lilitaw ang mga vandalism na iyon kung hindi sila pinapapasok dito.

“Baka nakita tayo tapos naisip nila na baka pwede rin sila.”

Wala sa huwisyo niyang sabi, dahilan para lingunin siya ni Zamiel.

“Kaya ayun, nagsneak papasok at nagvandal. Akala yata nila, atin ’yong mga kalat dito.”

Napaismid si Zamiel sa sinabi niya pero kalaunan, tumango ito.

“Fair enough. Even so, they’re still stupid for disrespecting the house.”

Ridge hummed, “Can’t agree more.”

Noong makababa at makalabas na sila mula sa bahay, inaya muna siya ni Zamiel na bumili ng barbeque dahil saktong nagbebenta na ulit iyong mga kapitbahay nila.

He agreed, si Zamiel naman daw kasi ang magbabayad.

“You’re being kind recently, it just scares me,” Utas niya sa kalagitnaan ng pagkain ng ikalawang stick ng isaw.

Pinukulan siya ng masamang tingin ni Zamiel bago nito iniikot ang mga mata.

“Can’t I treat you sometimes?”

“You can,” Sandaling tumigil si Ridge at natawa, “But as much as I like being spoiled rotten by you, I also want to treat you back.”

Makahulugan siyang pinagmasdan ni Zamiel sa isinagot niya, dahilan para magtaka siya, pero inirapan lang siya ng binata at binayaran na ang mga kinain nila.

Inubos naman muna ni Ridge ang kinakain bago dumikit kay Zamiel.

“Uwi na tayo,” Aya ng binata sa kanya, “Gabi na, may trabaho pa ’ko bukas.”

“Okay.”

Habang naghihintay, inilibot ni Ridge ang mga mata sa paligid at inobserbahan ang kinaroroonan nila.

And damn, he always feel like a stranger in their street. Kahit pa na rito na siya lumaki at kilala ng mga tagarito ang mga magulang niya.

Hindi naman kasi siya palalabas.

Natigilan siya sa pag-iisip nang hapitin ni Zamiel ang beywang niya, walang pakialam kung ilan at sino ang makakita sa kanila.

Teka, wala nga pala talaga itong pakialam.

“Tapos ka na mag-isip? Uwi na tayo.”

Imbes na sumagot kaagad, tinitigan pa ni Ridge ang kamay nitong nakakapit sa beywang niya. Pero kalaunan, marahan naman siyang tumango. Iyon nga lang, hindi gumalaw ang binata at hinihintay pa rin siya.

Hindi pa rin siya nasasanay na sa beywang na siya mismo hinahawakan ni Zamiel. Ang hirap masanay!

“Tara na,” Aniya nang mahimasmasan.

Tahimik silang naglakad pauwi, iniignora ang mga matang nakasunod sa kanila dahil—ano bang pakialam nila?

Hanggang sa makarating na sila sa tapat ng bahay nina Ridge. Hinatid pa talaga siya ni Zamiel dito samantalang sa kabila ang daan nito.

“Babantayan mo pa ’ko pumasok? Sabi ko na, crush mo ’ko.”

Naningkit ang mga mata ng binata sa sinabi niya, napasagitsit din ito.

“’Di mo talaga maiwasang asarin ako e, ’no? ’Di uso sa ’yo time-out.”

Natawa siya, “Parang hindi ka pa nasanay.”

Kinindatan niya muna si Zamiel bago niya binuksan ang gate nila nang bigla siyang hilain nito at yakapin.

It took him aback. He was not able to react and his heart began to beat erratically. Like it’s about to burst and kill him.

Nevertheless, Ridge just stood there and let Zamiel hug the fuck out of him.

Pero hindi naman iyon nagtagal. Binitawan din siya kaagad ni Zamiel pero noong gawin iyon, iniwasan kaagad ng kaibigan niya ang tignan siya sa mata.

“What was that for?”

He was breathless. Wala rin sa sarili niyang nagtanong. May hang-over pa rin sa yakap ng binata.

Zamiel blew out a loud breath and hissed before he shoved his hands in his pockets.

“Gusto lang kitang yakapin, may problema ka ron?”

“Ganon mo ’ko kamiss?”

Noong mga panahong iyon, mas kalmado na siya. And he was even preparing himself to receive a long nag from Zamiel when…

They saw their family dog get out of their gate and run around the whole damned street.

“Oh fuck! Sven got out!” Natataranta nilang sigaw bago hinabol ang aso nila.

Ayan, puta. Inuna pa kasi nila ang landi. Nakawala tuloy iyong aso nila. Kaya ngayon, agrabyado silang pareho.

“Zamiel, harangin mo!”

“Tang ina, baka kagatin ako!”

And right now, they’re just fucked up.

Kabanata 16

KABANATA 16

“SO, how’s it going Ridge?”

Ridge’s forehead furrowed after he heard Easton’s question from across the table. Nakahalumbaba ito at aliw na tinititigan siya, dahilan para mapaismid din siya.

At

ano

namang

gustong

malaman

nito

sa

kanya

?

Umayos siya ng upo at isinabit ang braso sa backrest ng upuan, takang nakatitig kay Easton.

Pinasadahan niya rin sandali ng tingin si Aaron na nagluluto noon. Tinitignan kung nakikinig ba ito sa kanila pero mukha namang hindi.

“Ba’t ka nga ulit matutulog dito?” ’Di niya sinasadyang ibahin ang usapan pero may gusto siyang malaman.

Parang pinapunta niya lang para magkaayos sila ni Aaron, naririto na nga’t matutulog pa sa kanila.

“Aaron asked me to and your parents are still on a vacation, so we guessed it’s fine. Well, is it?”

Halos maningkit ang mga mata ni Easton nang sagutin siya, dahilan para mapangisi siya.

“Nandiyan ka na. Alangang paalisin kita?” Hindi naman siya ganoong klase ng tao, “’Wag kayo maingay mamaya. Matutulog ako.”

Nanlaki ang mga mata ni Easton sa sinagot niya pero nang makita ang mapaglarong ngisi sa mga labi ni Ridge, matik itong kumalma.

Huli. May gagawin, e. Siya pa ba ang pagtataguan samantalang gamay na rin niya ang mga nangyayari sa mga ganitong senaryo.

Matapos ang katahimikan, tumikhim si Easton para balikan ang naabandonang usapan sana nila kanina.

“Balikan natin ’yong akin.”

Iyon pa ang sinabi nito bago ulit tumikhim at pagmasdan si Ridge.

“How are things going with you and that boy named… hm, Zamiel, was it?”

That question made Ridge huff.

“Bakit ba parang inasahan ko na ’yang itatanong mo?”

Because at the back of his head, he kind of guessed that it would be about Zamiel.

“And why do people keep on asking about me and him?”

Ano bang nakikita ng mga ito sa kanila?

Pero ito na, final na ito, tanggap na niyang walang pag-asa. Ni hindi nga siya affected sa mga pinanggagawa nito sa buhay, e. Samantalang dati, kulang nalang, magmukmok siya ng isang linggo.

Naningkit ang mga mata ni Ridge nang mapansin ang ekspresyon sa mukha ni Easton. Medyo gulat pero hindi nabubura ang pagkaaliw sa itsura nito.

Saya niya e, ’no? Palibhasa maganda ang takbo ng relasyon nila ni Aaron.

“Ilang taon ka nang may gusto sa kanya pero ’di pa rin nagiging kayo? Parang naninibago akong ang bagal mo ngayon, Ridge.”

Sabi na nga ba niya, sasabihin nito ang tungkol sa mga taong ginugol niya na tumatanaw lang sa malayo kay Zamiel.

“I’d rather not interfere with his sexual preferences, Easton. He’s straight? Then so be it. I have long accepted our fate.”

Easton hummed, “That’s not likely of you. Madalas kasi, aggressive ka sa mga taong gusto mo. Mukhang may exception pala.”

“For fuck’s sake, we’re friends and I told you, I don’t want to ruin things between us.”

Hinilot ni Ridge ang sentido, hindi niya rin itatangging dama niya ang mga titig ni Easton sa kanya. Para itong may hinahanap, samantalang, totoo naman ang sinasabi niya.

“Okay. I just wanted to know since I was curious. Has it been… twenty years?”

Hindi makapaniwalang tinitigan ni Ridge si Easton, tapos ay pinasadahan niya ng tingin ang nakatatandang kapatid na mukhang kanina pa sila sinusulyapan. Nakita niya rin ang naglalarong ngisi sa mga labi ni Aaron, e.

Pinagtutulungan ba siya?

“Almost. Seventeen,” Pagtatama niya.

Tumango-tango naman ito pero hindi na ulit nagsalita. Mukhang nakaramdam na bibingo na ito sa kanya.

Aba’y mabuti..

It was then when Aaron entered the picture and placed their food in front of them.

“Tama na pang-aasar mo kay Ridge, East,” Ani Aaron bago hinawakan ang ulo niya, “Nasa rejected squad ’to kaya respetuhin natin.”

“Ah.”

Hinawi niya ang kamay nito mula sa ulo at pabirong sinuntok. Tapos si Easton, reserved na tumawa sa isang gilid.

“Dapat ’di ko na kayo tinulungan. Mang-aasar lang naman kayo.”

Mas lalong lumakas ang tawa ng mga ito at lumala rin ang panunudyo sa kanya na hindi niya ikinatuwa.

So Ridge made a mental note not to help them again next time. Never again.

TIME passes by too fast that it didn’t surprise Ridge when his alarm rang around 3 o’clock, Saturday morning to disturb his sleep. Pinapaalalahanan siya na mag-ayos na dahil ngayon ang alis niya patungo sa bagong runway.

“Ah, I’m still sleepy.”

Kinusot-kusot niya ang mga mata at umikot sa kama bago kinaladkad ang sarili patungo sa banyo.

“It’s just Manila, Ridge,” Pagkausap niya pa sa sarili habang hinahanda ang pangligo, “You’re still lucky that your runways aren’t overseas.”

Although he can rest more during flights, he finds it more comfortable to claim the long seat at the back of their van.

Matapos kausapin ang sarili, doon na nagsimulang mag-ayos si Ridge. Naligo, nag-ayos at saka naghanda ng mga gamit. Naghanda rin siya ng marami.

Mahirap na, baka may sumiksik pa sa schedule niya nang biglaan.

Noong makuntento na sa malaking bag na dadalhin, kinuha ni Ridge ang neck pillow at ang eye mask niya bago lumabas ng kwarto.

Wala pang gising sa pamilya niya noon kaya siniguro niyang tahimik siyang eexit. Mas mahirap kung may magising siya, ang aga-aga pa tapos makakatikim kaagad siya ng sermon? Ekis.

Sa awa ng mga multo sa bahay nila, kahit ang aso nila, hindi nag-ingay nang makita siyang lumabas.

Well, that’s good. No one’s disturbed.

Akmang pupunta na sana siya noon sa kanto nila nang biglang magring ang cellphone niya.

It was weird, he thought, until he checked and saw Zamiel’s name on the screen.

“Again? But it’s still too early.”

Naaalala niya ring magkausap sila kanina ng binata. Mga bandang alas otso bago siya makatulog.

Nonetheless, he answered his call.

“Good morning,” Bati niya.

Zamiel hummed, “Nakaalis ka na ba?”

Ah, right. Nabanggit nga pala niya rito na aalis siya ngayon para sa runway.

“No, I’m still in front of my house. Ba’t gising ka pa?”

Imbes na sagutin siya nito, tanging katahimikan ang namukod tangi sa kabilang linya. Then he heard shifting movements from the other line before a string of curses escaped Zamiel’s lips.

“Zamiel?” Baka mamaya sleep talking at sleep walking pala ang ginagawa nito.

“Yeah, I’m here,” Zamiel uttered another round of profanities before he blew a loud breath, “Hintayin mo ’ko riyan.”

“Ha? Bakit, anong mero—?”

Then a beep. Hindi man lang natapos ni Ridge ang sinasabi nang patayin ni Zamiel ang tawag.

Inalis niya ang cellphone mula sa tenga niya at namamanghang napatitig si Ridge roon. Ni hindi man lang ito naggoodbye! Ang bitch talaga ni Zamiel!

Pero sa kabila noon, hinintay niya ang binata sa tapat ng bahay nila. At ilang minuto ang lumipas, nakita na niya si Zamiel na nakajogging pants at t-shirt na kulay itim.

He was walked-ran his way toward Ridge while he just stood there, amused.

“Sobra mo ba ’kong mamimiss kaya ka nagpahintay dito? Uuwi rin ako sa Lunes,” Aniya nang tumigil na si Zamiel sa harap niya.

He grinned mischievously when the male seemed to choke with his own spit. It went wider when Zamiel threw daggers at him.

“You fuck. Nag-aalala lang ako kasi ’di ka makakapag-agahan dahil sa byahe niyo.”

Ridge nodded slowly, “Kailan ka pa naging in-charge sa pagpapakain sa ’kin?”

Muling napalunok si Zamiel bago ito pinamulahan ng mga tenga at pisngi.

“Shut up! I assigned myself as your personal doctor, you piece of shit.”

Tumango-tango siya, “Since when?”

“Since I came back!”

Hindi pa rin napigilan ni Ridge ang mang-asar at tawanan ang binata, pero hindi na siya nito pinatulan pa at hinila nalang siya.

Tahimik nilang tinatahak noon ang patungo sa kanto nila, sinabi niya rin kay Zamiel na hindi sila pwede na magtagal dahil anytime, darating na ang sundo niya; at um-oo naman ito, ihahatid lang daw siya.

“By the way, Ridge, anong gusto mo na kainin?”

That question made Ridge wonder for a bit, but being mischievous and naughty really gets him good right now since—you know— ungodly

hours .

“Ikaw, mukha ka namang masarap.”

Pinigil ni Ridge na matawa nang matigilan si Zamiel. Tapos noong lingunin niya ito, hindi ito makapaniwalang nakatitig sa kanya.

Mas mapula rin ang mga pisngi nito kaysa kanina.

“Gago ka ba? Tinatanong kita ng maayos.”

“Sumagot naman ako ng maayos, a. ’Di ba pwedeng ikaw nalang?”

Inaasahan ni Ridge na magwawala ito pero sinenyasan niya ang binata na kumalma dahil madaling araw palang.

Ano nalang sasabihin ng mga magigising sa kalandian niya?

Mabuti nalang, naintindihan iyon ni Zamiel kaya kinurot nalang nito ang pisngi niya.

“Shamwel—”

Hinawakan niya ang mga kamay nito at pilit inaalis ang pagkakurot sa kanya but to no avail, hindi siya binibitawan nitong si Zamiel! Tama ba ’to?!

Lukot na lukot ang mukha nito at parang mukhang patatalsikin na siya pero nang mang-asar ulit siya, nag-iba ang itsura ng binata.

“’Di mo na ba ’ko mahal—?”

For some odd reason, Zamiel’s grip on his cheeks loosened which is why he was able to get free. He even took a few steps back to avoid getting pinched again.

Nang tignan niya ulit ang kaibigan, mas maamo na ang ekspresyong nakapinta sa mukha nito, dahilan para magtaka siya.

“Tara na, baka ’di ka pa makakain bago byahe niyo.”

“Hm, yeah. We’ve been,” He trailed off, forgetting what he was supposed to say, “We’ve been loitering around too much.”

“True. So, mas maayos na sagot ang kailangan ko ngayon. Anong gusto mong kainin?”

Napangisi siya nang binalikan nila ang usapan. Pero hindi siya kaagad na sumagot. Sa halip, nagsimula na na maglakad.

“Ikaw nga gusto ko. Ayaw mo ba ’ko patikimin?”

Mabigat ang buntong hininga na pinakawalan ni Zamiel, “I’ll take those as your language for burgers.”

“Bakit? Burger iyong nasa ibaba mo?”

“Tumahimik ka Ridge, baka masakal kita.”

“Go on,” Paghahamon naman niya, “Just let me call you Daddy while you’re at it.”

At doon. Doon yata siya sinukuan ni Zamiel dahil binatukan na siya nito na ikinatawa niya lang.

Anyway, true to his word, Zamiel bought them burgers and fries at thr McDo branch near their street.

And yep, the guy paid for him again. Though, he did try to sneak the payment, Zamiel won’t stay still and let Ridge pay for what they bought.

I can hear flocks of women complaining from the background, Pagkausap pa ni Ridge sa sarili habang nakatitig kay Zamiel, Sana all

nililibre

ng crush

nila

.

“You’re spoiling me too much.”

Zamiel scoffed as he gave him his order, “Stop complaining, you like being babied.”

“Well, true.”

Matapos bumili, bumalik din sila kaagad sa street nila. Aabangan ang van na mukhang late na naman dahil wala pang nagtetext sa kanya.

Nagkulitan lang sila habang kumakain, asaran na naman at saka magbabangayan pero magkakaayos din naman kaagad.

Hindi nila alam kung gaano iyon katagal, basta medyo maliwanag na nang nasilayan ni Ridge ang van na susundo sa kanya. At doon palang niya tinignan ang orasang pambisig.

“Anong oras na?” Ani Zamiel saka dumikit pa sa kanya para makita rinnang oras.

“Quarter to five,” Halos pabuntong hininga niyang sabi, “Nice. Ang sabi nila, alas kwatro.”

He even woke up early to prepare.

Then Zamiel snorted, “Good thing I came to entertain you somehow.”

“Can’t argue with you about that.”

Noong makatapat na sa kanila ang van, binuksan kaagad ni Wade ang pinto noon saka kumaway sa kanila.

“Good morning love birds!”

Tinawag pa silang love birds. And as much as Ridge was amused, he also knew that his best friend would be uncomfortable. So, he gestured at Wade to not continue anything that he would say to offend Zamiel.

“Ah, bawal ba. Pasensya na. Pero maiba, pasensya na kung late kami! Itong si Aiza, napahaba ang tulog,” Paliwanag nito saka siya iginiya na pumasok na sa van.

“Ano ka ba, Wade?! ’Di mo na kailangang ipagsigawan ’yon!”

But Wade isn’t someone to stop. In fact, he even popped a confetti inside the van which made them all flinch.

“Hayaan mo na muna magsink in sa kanila Ridge na tulog mantika ka!”

Imbes na abalahin ang sarili sa pakikinig sa kanila, binalingan niya si Zamiel na nakatitig noon sa kanya. Mukhang hinihintay na rin na magpaalam siya.

“Mauuna na ’ko. Sa Lunes nalang ulit.”

Tinapik niya ang balikat ni Zamiel, saka naman ito tumango.

“Ingat. Good luck sa runway.”

Ha, of course he wouldn’t ruin his own name. He’s all for this job, anyway.

Akmang tutunguin na sana ni Ridge ang van nang sumigaw ang mga kasama niyang nasa loob ng van.

“Kiss!” Panunudyo ng mga ito kaya naman naningkit ang mga mata niya.

“Shut up, all of you.” Again, he does not want to make Zamiel uncomfortable.

Siya lang ang pwedeng mang-asar dito ng ganoon. He likes it better when Zamiel flusters because of him, after all.

That was when he mentally smacked himself. Lumabas din ang totoong dahilan kung bakit gusto niyang walang nang-aasar sa binata.

As usual, binuksan ang pinakalikod na pwesto para lang kay Ridge. At bago pa man siya makapasok, alam na niyang may side comment si Zamiel base sa itsura nito.

Pustahan, iniisip nito kung bakit sa kanya lang ang pinakadulong upuan ng van nila.

Me and my spoiled ass.

But then, he let it slide and instead, he waved at him before entering the van.

Nakatanaw pa siya noon sa binata nang isara na ang pinto tapos si Zamiel, nakapamulsa lang habang hinihintay na makaalis na sila.

When their engine started, Ridge immediately plumped on his seat and used his bag as his pillow.

At hindi pa man sila nakalalayo nang sabay-sabay siyang lingunin nina Aiza, Wade, at Jamaica.

Ito lang naman ang iilan dahil sila ang pinakamalapit, pero alam niya na kanya rin ang atensyon ng iba pa nilang kasama sa loob ng van.

Siya pa ba? Minsan lang naman siya maging hindi highlight ng buong team niya.

“What is it?” Ridge grunted when he could not take any of their stares anymore.

Si Zamiel na naman ba ang issue ng mga ito? Nalinaw na nila noong huli na hindi sila, a. Tapos na dapat ito.

“Ikaw Ridge, ah. Pahatid-hatid ka nalang ngayon sa jowa mo,” Pang-aasar ni Jamaica sa kanya.

“Sana all hinahatid!” Dagdag naman ni Aiza.

Then, to finish this whole set with a cherry on top, Wade joined them.

“Ang sabi mo sa ’min, hindi kayo? E kulang nalang, langgamin kami sa sobrang sweet niyo!”

Namamangha niyang pinagmasdan ang mga kasama bago umiwas ng tingin at sumagitsit. Inasahan na niya ito pero ang aktwal ito na marinig? Aba, hindi nakakatuwa.

“Hindi ko siya jowa. Ang kukulit.”

Wade whistled before he grinned mischievously, “Kami pa lolokohin mo, Ridge? E, kung habulin ka ng tingin kanina parang nangungulila kaagad! Sure na ba ’yan? Final na ba ’yang sagot mo?”

That retort made him snort. Siguro, dala ng pagkakulang sa tulog kaya ganito itong mga ito? Samantalang pwedeng-pwede sila na matulog sa byahe!

“Oo. Itulog niyo nalang ’yan, baka inaantok pa rin kayo, e. Kasi ako, inaantok pa.”

“Ulok Ridge, ’di pa tayo tapos! I-add lang namin na mukhang ’di natulog si guy para ihatid ka!”

Ridge clenched his jaw when Jamaica wouldn’t let the topic go easily. But at the same time, Ridge realized something which made him sit from his seat.

Wait.

Wait, what the heck.

Natigilan si Ridge at napaisip. Hindi niya pinagtuunan ng pansin kanina si Zamiel dahil abala siya sa pang-aasar dito.

But now that they’ve pointed it out…

Mabilis niyang kinuha ang cellphone at nagtipa ng mensahe sa binata. Hindi niya alintana ang mga matang pilit sumisilip sa thread nila dahil wala namang makikita roon.

Kaya inabala niya lang ang sarili sa pagpapadala ng mensahe kay Zamiel.

Ridge Gonzales:

Zamiel, did you sleep before you sent me off?

Binasa niya ang mga labi gamit ang laway bago bumuntong hininga. Ilang sandali lang, nakatanggap na siya ng mensahe mula kay Zamiel.

Zamiel Chastain:

No.

I stayed late because of work

Then remembered that you’re off to another runway, so I waited for you.

Napasinghap siya nang mabasa ang sagot nito sa kanya.

Hindi ito natulog dahil sa trabaho tapos naalala pang aalis siya kaya hinintay siya? Aba. Hindi naman yata tama iyon.

Because Ridge would appreciate him more if he got some sleep instead of waiting for him to get up to buy him food.

Ridge Gonzales:

Thanks. Now you sleep too.

Matapos isend ang mensaheng iyon, saka lang naalala ni Ridge ang mga leeg na humahaba, masilip lang ang pinag-uusapan nila ni Zamiel.

Nang mapansin sila at nang mapansin din ng mga ito na tapos na sila mag-usap, sabay-sabay pang nagngitian ang mga loko.

“Mga tsismoso kayo.”

But Jamaica only giggled, “Ang cute niyo naman ng boyfriend mo, Ridge!”

Oh, seriously. He had been telling them that there is nothing in between him and Zamiel!

“Wala ngang kami. Matulog na kayo, inaantok na ’ko.”

Muling humiga si Ridge at hindi na ulit pinansin ang mga mapanudyo na titig nina Wade.

“Sana all may best friend na kung umakto, parang awoj!” Ani Aiza na naghalumbaba pa.

Malakas namang natawa si Wade. Pumalakpak pa nga ito kahit na walang nakakatawa sa sinabi ng mga kasama nila.

“Sinasabi ko sa ’yo Ridge, ilang buwan lang mula ngayon, kayo na ng best friend mo.”

For some odd reason, Wade’s reply made his heart feel giddy, but he chose to shake it off. Hindi dapat siya magpadala sa mga ganyan ni Wade.

Puro kalokohan lang ang alam nito.

“Okay, basta sinasabi ko rin sa inyo na ’di magiging kami.”

Sa kabutihang palad, hindi na sumagot pa ang kahit na sino sa trio ng mga tsismosa kung kaya naman nagkaroon siya ng katahimikan.

Ipapahinga na rin sana niya noon ang utak nang sunud-sunod na magbeep ang cellphone niya, indikasyon na may nagtext.

Nang tignan niya, nakita niya ulit ang pangalan ni Zamiel.

Zamiel Chastain:

Slr, naghilamos ako.

Matutulog na ko. Good night.

Matulog ka rin sa byahe mo.

And don’t forget to eat.

Ingat. Good night.

“Ang yaman naman nito sa load,” Bulong niya sa sarili habang ulit-ulit na binabasa ang mga sinend sa kanya ni Zamiel.

Ha, his messages really sound sweet recently.

Ridge Gonzales:

I’m just about to.

Ttyl. Night night.

Matapos magreply, itinabi niya ang celphone at ipinikit ang mga mata. Hindi nalang din napansin ni Ridge na mabilis siyang nakatulog.

One thing is for sure though, the last thought he has before he fell asleep? Was the effort that Zamiel exerted for him before he went off to work.

Kabanata 17

KABANATA 17

DAYS after his runway, Ridge was not even surprised to see Zachariel stand in front of their house right after he got off from work.

Pinapasok niya naman ito sa bahay nila at ngayon, nasa sala sila. Ang mga dala nitong pagkain, hindi pa rin nagagalaw dahil inuna nito ang ayain siyang maglaro sila sa PS4.

And out of nowhere, Zachariel just asked him about something which made him confused and curious.

“RIDGE, nitong mga nakaraan ba, wala kang napapansing bago kay Zamiel?”

While Ridge continued to press things on his game controller, his nose scrunched up while he thought of what could be wrong with Zamiel.

Wala siyang maalala na may bago. Ganon pa rin naman umakto ang binata.

Well, aside from those times that he had that feeling that he and Zamiel were about to kiss on their hiding place (because it really felt like there was some sexual tension between them that night). That mysterious hug, and of how Zamiel stayed up the whole morning of his first day off just to send him off to work.

Anyway, those were not enough to answer Zachariel’s question so he leans his back to the back rest of their seat before he simply nudged Zachariel.

“Wala akong napansin, ano bang meron?”

Mula sa mga gilid ng mata niya, nakita niya itong pasadahan siya ng tingin bago ibinalik ang mga mata sa nilalaro nila.

“Wala, ’kala ko lang may bago kang ikukwento o ’di kaya, napansin mo na medyo weird iyong kakambal ko nitong mga nakaraang araw.”

“Eh,” Mahina siyang natawa sa sagot nito, “Ang weird lang na napapansin ko nitong nakaraan, si kuya. He and his boyfriend just patched things up recently, and I feel like something grand will happen soon.”

“Talaga? Naks, baka susunod niyan, ibalita sa ’tin na ikakasal na sila. Si kuya East pa rin ba ’yan?”

He nodded, “Wala namang ibang gustong kasamang magsettle down ’yang si kuya.”

That was when Zachariel snorted, “Ha, now I’m getting the feeling that all Gonzales are faithful.”

“Well, we are.”

“No, not you. Isa kang malaking exception. Haba ng listahan ng mga babae’t lalaki mo, e.”

Ridge paused their game for a bit which made Zachariel gasp in dismay. Nananalo na kasi ito tapos eepalan niya ng ganito?

Malamang. Asarin ba naman siya?

Nang gulat siyang tignan ng binata; tipong nanlalaki pa ang mga mata at nakabuka ang bibig, mahinang natawa si Ridge at tila natunaw agad ang inis niya.

Pero binatukan niya pa rin ito.

“Mahaba lang ’yan pero alam natin kung sinong nasa itaas ng listahan.”

That made Zachariel exhale sharply.

“Si Zamiel, sino pa ba? I-play mo na iyong laro! Baka manalo ka pa bigla.”

Natawa lang ulit si Ridge bago niya iplinay ang nilalaro nila tulad ng sinabi nito.

“Kung mananalo ako, ibig sabihin, mas pro gamer ako.”

“’Di gago, dinaya mo ’ko.”

Nagkibit balikat siya. May naglalaro pa ring ngisi sa mga labi hanggang sa balikan ni Zachariel ang usapan nila kanina.

“Mabalik Ridge, wala ka ba talagang napapansin kay Zamiel?”

Kumunot ang noo ni Ridge habang pilit na tinatalo ang noo’y malapit nang manalo na karakter nito sa nilalaro nila.

“Bakit parang ’di ka kumbinsido sa sinagot ko kanina?”

Zachariel shrugged, “Wala lang, nito kasing nakaraan, parang dumoble pagiging clingy ni Zamiel sa ’yo.”

“You must be imagining things.”

“Am I? Noong minsan, tinabi noon trabaho niya para lang makasama ka sandali.”

“What?”

Tila nakalimutan ni Ridge na kaunti nalang, matatalo na siya sa nilalaro nila. Ni hindi niya man lang nai-pause ang nilalaro at kinuha iyong oportunidad ni Zachariel.

“Boom! Talo ka na!” Sigaw pa nito nang maidisplay na ang ‘player 1 won!’ sa screen ng telebisyon.

Pero wala na roon ang atensyon ni Ridge. Nandoon na sa sinabi nito para madistract siya.

Nang magparty party si Zachariel at kalimutan ang kinukwento nito, roon palang napagtanto ni Ridge na baka wina-wow mali siya ng binata.

He groaned, “Modus ba ’yon para matalo ako?”

Nang marinig siya, natigilan ang kaibigan at nagtatakang ibinalik ang atensyon sa kanya.

“Modus? Anong modus?”

Naningkit ang mga mata niya bago nginiwian ang mandurugas na si Zachariel.

“Tapos ako sinabihan mong mandurugas? Mali ’yon,” Ridge dramatically sighed, “Iyong tungkol sa ’di kaagad tinapos ni Zamiel trabaho niya para makita ako, ’yon ’yong sinabi mo.”

“Ah, ’di modus ’yon, a. Seryosong usapan ’yon.”

Umupo ulit si Zachariel sa tabi niya pero kumuha ito ng makakain.

“Anong meron noong Sabado yata ng umaga? Umalis si Zamiel non, e. Naisip kong baka ikaw na naman pupuntahan.”

Sabado

ng

umaga

? Naniningkit ang mga matang tinitigan niya ito bago naalala ang runway niya.

“Trabaho. Hinatid niya ’ko.”

“Wews, pahatid-hatid na rin siya ngayon. Ano ka niya, boyfriend?”

“Believe me when I say that I kept to think about that too,” Minsan kasi ay kung ituring siya nito, parang hindi lang kaibigan.

It was then when Zachariel snapped his fingers.

“Mabalik, pre. Noong gabi bago ’yon, may trabaho si Zamiel. ’Di ko alam kung anong inaasikaso non, basta ako, sige lang kasi naglalaro rin ako noon.”

Tumango-tango siya, nakikinig at minuwestrahan si Zachariel na abutan din siya ng pagkain. Good thing his friend complied.

“Tapos nong umaga, mga bandang quarter to four yata non? Narinig kong may kumalabog sa kwarto ni Zamiel. Ilang beses ’yon, ang tagal. ’Kala ko nag-uwi ng babae, sayang.”

Eh…

Ridge’s sing-song voice resounded even inside his head before he kicked Zachariel’s leg.

Sira ulo. Magkukwento nalang, may balak pang manakit. Tanggap naman na niyang wala silang pag-asa ni Zamiel pero hindi siya handa na magkaroon na ito ng iba!

“Bakit ka naninipa?! ’Kala ko okay ka na?!”

“Yeah, I have long accepted that he will not reciprocate my feelings for him,” Ridge trailed off before he exhaled sharply and glared at Zachariel, “But definitely not him having someone else.”

Zachariel protruded his lips while he massages his leg.

“O sige na, ’di na ’ko magbibiro ng ganon. Pero ayun nga, tinignan ko siya non kasi nag-alala na ’ko baka pinasok kami. Pinause ko pa nga iyong nilalaro ko!”

Naghalumbaba siya, “Tapos?”

“Nong tinignan ko siya, mukha pa siyang gago tapos sinigawan ba naman ako anong ginagawa ko sa may pinto?!”

Bakit parang nalalayo ang usapan? Pero at the same time, parang hindi naman.

“Ang sama talaga ng ugali non. Pero nong tinanong ko siya ano gagawin niya at ang daming kalabog, ang sabi ihahatid ka raw. Boom panis! ’La pang tulog ’yon tapos ’di pa rin tapos sa paperwork niya pero ikaw kaagad inaalala!”

Naniningkit ang mga mata ni Ridge na pinagmasdan si Zamiel. Dina-digest pa niya ang kinukwento ng binata.

“Ang sabi niya,” Panimula ni Ridge, inaalala ang napag-usapan nilang dalawa ni Zamiel, “Tapos na raw niya iyong trabaho niya bago niya ’ko hinatid.”

Zachariel wheezed and nudged his side jokingly, “Naniwala ka naman? Ulul. Pag-uwi ng isang ’yon, sandali lang siyang naghilamos tapos upo agad sa swivel chair niya saka ulit nagtrabaho!”

“He told that he would sleep right after he sent me off?”

“Alas diyes na ng umaga natulog ’yon!”

Ridge is probably doing the what the fuck face that it made Zachariel laugh his ass out.

They were in the middle of being acting like idiots when Aaron came across them. Kalalabas lang nito sa kwarto at pababa na sa hagdan nang maabutan sila ni Zachariel na nakatulala sa isa’t isa.

“Anong mga mukha ’yan?” Aaron chimed in when he’s got enough of their stupidity.

Nang marinig ito, si Zachariel ang lumingon at sumagot. Natatawa pa nga ito dahil gulung-gulo pa rin si Ridge.

But did Zamiel just lie in front of his face?

“Nagtatalo kami! Sabi kasi nitong si Zamiel kay Ridge, natulog daw siya pagkatapos ihatid ’to!” Paliwanag ni Zachariel, dahilan para ipilig niya ang ulo.

Then he exhaled sharply, “Well, that was weird.”

Pinasadahan siya ng tingin ni Aaron bago ito sumandal sa railway ng hagdan nila at nginisian siya.

“What do I expect? Boyfriends do that because they’re scared to get reprimanded,” Paliwanag ni Aaron.

Nilingon siya ni Ridge, “But we’re not?”

“So, hindi ba natin pagtutuunan ng pansin na halatang gawain ni kuya Aaron ang magsinungaling kay kuya Easton?”

“Because I don’t,” Aaron clicked his tongue while he explained, “Sinasabi ko lang.”

Tinawanan lang ni Zachariel si Aaron bago ibahin ng nakatatanda niyang kapatid ang usapan.

“Oo nga pala, Ridge, nakalimutan ko na sabihin. Buksan mo nga iyong gate.”

Kunot noo niyang hinarap ito, “Ano meron sa labas? Kung order mo ’yon sa shopee, ikaw kumuha.”

“Sa isang araw pa darating order ko. Buksan mo na, baka malusaw na boyfriend mo sa labas. Kanina pa raw kayo tinitext, ’di niyo pinapansin.”

Nang banggitin ni Aaron ang salitang boyfriend, kaagad na nagrehistro sa isip niya si Zamiel.

Ano namang ginagawa non dito? Saka bakit ang aga yata ng out nito sa trabaho?

Narinig niyang tinanong pa ni Aaron kung anong ginagawa nila pero si Zachariel na ang nagsabi na naglalaro lang sila ng PS4.

Samantalang si Ridge, kinaladkad ang sarili niya tungo sa gate para pagbuksan si Zamiel.

When he did and when he saw his best friend standing on the shade. He was facing the other direction and seemed not to notice that he had already opened the door.

And that was when a smirk curved on his lips as he leaned against their gate.

“Hi, handsome.”

Tila nangilabot yata si Zamiel sa kanya dahil bigla itong umayos ng tayo bago siya inis na nilingon.

Then, he scowled, “Who the fuck are you calling handsome?”

Mas lalong lumawak ang ngisi niya bago inilibot ang mga mata sa paligid. Hindi niya tuloy napansin na mas lumukot ang mukha ng kasama niya.

“Ewan ko. Baka may nakikita pala akong ’di mo nakikita, Zamiel?”

“Fuck you.”

That made him laugh, “Come on. You know that you’re the only handsome person around here.”

Inasar niya pa lalo ang kaibigan nang hawakan niya ang baba nito. Pero tulad ng dati, hinampas lang nito ang kamay niya palayo.

“Don’t flirt me, you shit.”

“Eh. Nagrereklamo ka ngayon pero noong sunama ako sa ibang babae, galit na galit ka?”

Imbes na sagutin siya, sumingit lang ito sa espasyong naiwan niya pero syempre, hindi niya ito hinayaan kaagad.

“Hep, pakiss muna.”

Siya namang pagbatok sa kanya ng binata kaya wala na siyang ibang choice.

Nang-aasar lang naman siya, e. Unless biglang sobrang bait ni Zamiel at halikan nga siya. Baka mag-unahan nalang silang matunaw sa hiya non.

Anyway, Zamiel nagged the hell out of him after the skit he made.

Hanggang sa makapasok na sila ulit sa bahay nila, hindi na ito matigil sa kakakatak. Mas umingay pa nga ito nang makita si Zachariel na pirmeng nakaupo at naglalaro ng PS4 mag-isa.

“Anong ginagawa mo rito?!” Bungad nito nang makita ang kakambal.

“Nakikitambay?! Bakit, ikaw lang ba pwede rito, ha?!”

“And who the fuck are you visiting?!”

“Tumambay nga lang ako! ’Wag ka magselos, ’di ko naman aagawin boyfriend mo! Straight ako, gago!”

“Fuck you!”

And when they started arguing, he just plumped on the couch near them and watched in amusement.

Talagang sa harap pa niya nag-away ang mga ito.

Ilang sandali lang, natapos din ang kambal na magbangayan. Si Aaron pa ang nagpakalma sa mga ito at halos makatulog pa nga si Ridge sa kabila ng ingay.

Normal naman ito. Wala siyang pinipiling lugar at kahit maingay, makakatulog siya ng maayos. ’Wag lang talaga sa maiinit na pwesto siya ilalagay.

Noong papikit pikit na si Ridge, saka niya naramdaman ang natitirang pwesto sa couch ( na

naiwan

niya

dahil

nakatagilid

siya ) na lumubog.

Then he felt a hand touch his cheek before it pinched a bit of his skin. And of course, the pain made Ridge automatically groan.

“’Wag mo ’kong tulugan.”

Umayos ng higa si Ridge at tinapik ang pwesto sa may ulunan niya.

“Zamiel, lipat ka rito.”

“At bakit?”

“Paunan ako,” Parang bata niyang sabi bago tumayo at iginigiya ang binata roon.

Thankfully, Zamiel complied. Umupo ito sa pwestong gusto niya, tapos ay humiga siya sa hita ng binata at niyakap ang bewang nito.

Ridge even buried his face on Zamiel’s side while the latter combed his hair through his fingers.

Ang sarap naman maglambing ni Zamiel kapag hindi tinotopak.

“Zamiel.”

His voice was slur but he made his best friend hum. So he guessed that it is okay to continue what he was saying.

“Ang aga mo lumabas ng trabaho?”

He felt Zamiel snort, “What are you saying? Didn’t you recognize the time when you went out to see me? Ala singko na ng hapon, Ridge.”

“Eh, really?” Then a yawn escaped his lips, “Welcome home, then.”

A hearty chuckle escaped Zamiel’s mouth which made Ridge smile.

“Yeah? ’Di ko naman bahay ’to.”

“ Home doesn’t mean house, mister valedictorian.“

“I know that too,” Pinisil ulit nito ang pisngi niya, “But still. I can’t remember having a home—”

“ I’m your home,“ Agap niya rito.

Naramdaman niyang natigilan si Zamiel kaya sinilip niya ito sandali. Saka niya nakita ang pamumula ng mga tenga nito.

Pero noong tignan ni Ridge ang binata? Mas kumalat pa kamo ang pamumula ni Zamiel. Umabot na nga yata sa leeg dahil nahiya ito bigla.

“Zamiel, you’re blushing.”

Nang sitahin niya ito, mahina siyang natawa nang pitikin ni Zamiel ang ilong niya.

“Stop blurting out nonsense.”

“Well, I’m claiming that role too, you know.”

Nagkibit balikat siya bago ibinaon ulit ang mukha sa tagiliran ng binata.

“At least until you find someone to spend the rest of your life with.”

Dahil hindi na siya nakatingin kay Zamiel, hindi niya na naman nakita kung paanong kumunot ang noo ng binata.

Ah, the moments that he missed to see because he was too occupied with over thinking.

Nevertheless, he hoped that he did not sound bitter when he mentioned Zamiel finding a lifetime partner.

Nananahimik silang pareho noon. Siya, umaakto nang matutulog samantalang si Zamiel, nilalaro pa rin ang buhok niya nang mukhang lingunin sila ni Zachariel.

And the idiot just made a loud “whoop” sound something which caught their attention. Only that Ridge did not bother to look around.

“Gago! Naglalandian na naman kayo sa harap ko! Sana all may jowa!”

That was when Zamiel gritted his teeth which Zachariel obviously heard but chose to ignore.

“Fuck this guy.”

“Oo nga pala Ridge,” Zachariel trailed off, “Ayain ko sina Gian dito, a! Tagal na natin ’di humang out ng magkakasama.”

Imbes na mag-effort at lingunin ito, nag-okay sign lang siya sa kaibigan. At bago pa man ibaba ni Ridge ang kamay, sinalo iyon ni Zamiel at hinawakan.

Apparently, Zamiel likes doing this.

“Ask kuya Aaron too, aight.”

“Yeah, sure! Sandali… ’wag muna kayo maglandian. Kadiri naman kayo.”

Ha, hindi pa naman sila naghalikan ni Zamiel. Saka na ito magreklamo kapag nakatsansing siya.

A little while after that, nakumpleto nga silang lima. Sina Gian na mismo ang naglalaro sa PS4 samantalang sila ni Zamiel, nasa isang tabi lang.

Hindi na siya nakahiga noon, nakaupo nalang sa pagitan ng mga hita ni Zamiel at nakasandal sa may dibdib nito. Pinanonood ang mga kaibigan na naglalaro.

Wala namang pakialam si Zamiel dahil nakayakap din ito sa bewang niya at nakapatong ang baba nito sa balikat niya.

“Uy! Ay!”

Ang bilis na nagbago ng reaksyon ni Gian nang lingunin sila nito. Muntik pa nga siyang matawa.

“Naglalambingan pala kayo. Ayaw niyo ba sa kwarto na mismo? Baka nakakaistorbo kami,” Dagdag pa nito.

At iyon na nga, natawa na si Ridge. Nilingon niya si Zamiel at tinignan ang noo’y nakasimangot na binata.

“Gago ba kayo? ’Pag nandon kami, ano iisipin niyo?”

“Natutulog kayo,” Si Leon na ang sumagot habang nakikipaglaro ito kay Zachariel.

“Oo nga,” Pagsang-ayon pa ni Gian, “May iba pa ba kaming iisipin?”

“Yae niyo ’yang kakambal ko, syempre malibog ’yan ngayon. Ridge kasi,” Pang-aasar naman ni Zachariel.

Ridge’s lip twitched as he held Zamiel’s chin and directed him to look at him.

“Libog ka raw, o. Gusto mo ba? Kanina pa kita inaaya pero ayaw mo naman. Nagpapabebe ka ba?”

At awtomatikong lumayo sa kanya ang kaibigan saka siya binatukan. Hindi naman ito umalis sa pwesto, umatras lang sandali.

“Sira ulo.”

“Nagtatanong lang, baka gusto mo rin.”

Zamiel rolled his eyes and glared at their friends, “Alam niyo kayong tatlo bad influence rito, e. ’Wag niyo ngang bigyan ng ideya si Ridge sa pang-aasar!”

Sabay-sabay silang natawa habang inis na inis si Zamiel.

Ah, he’s really cute that Ridge is just too whipped right now.

A few moments later, Aaron came down and joined them. Nakisali pa nga ito sa pang-aasar dahil kahit na ang dami nila sa sala, hindi pa rin siya binibitawan ni Zamiel.

In fact, his grip tightened. As if he has no plans to let go of Ridge.

Even after their parents came home from work, Zamiel remained unbothered. Natuwa tuloy ang mga magulang niya, akala kasi nila ay sila na ni Zamiel.

’Wag

kayong

ganyan

,

baka

mahalata

na

gusto ko

si

Zamiel

.

Ibabaon nalang niya ang sarili niya noon sa lupa dahil sigurado naman siyang rejected siya.

“Ridge,” Bulong ni Zamiel sa kanya habang kumakain sila ng hapunan.

At oo, may apat siyang bagahe dahil hindi talaga umuwi sina Leon, Gian, at Zachariel. Kumapal nalang ng kumapal ang mga mukha ng mga anak ng nanay nila.

“Ridge, look at me.”

Mabilis niyang pinasadahan ng tingin ang kaibigan bago minuwestrahan ang binata na iabot ang pitsel ng tubig sa kanya.

“Anong gusto mo?” Aniya habang kinukuha ni Zamiel ang pitsel.

Ito na mismo ang naglagay ng tubig sa baso niya bago nito ibinaba ang pitsel at binalikan ang pag-uusapan nila sana.

“Day-off ko bukas. May trabaho ka ba?”

Umiling siya, “Sa susunod na araw may photoshoot ako.”

“Photoshoot? Thought you’d be in the runway for a while.”

“I know but this one is a demand from an important client so,” He shrugged and drank, “Siningit ni Easton ’yong schedule ng photoshoot na pangdalawahang araw. So, ano nga itatanong mo?”

Zamiel took a bite from his dinner first before he cleared his throat.

“Makikitulog ako.”

At nong pagkasabi ni Zamiel noon, saka pumalatak ang mga kaibigan nila.

“Ayun! ’Kala mo Zamiel, ’di ka namin maririnig?! Sleep-over pa!” Si Leon.

Natawa siya nang magsitawanan din ang mga kasama nila sa lamesa. Ito namang si Zamiel, pulang-pula sa hiya.

“Ba’t ka nakikinig sa usapan ng iba?! Tsismoso, amputa!” Singhal naman ni Zamiel sa isa.

Ah, oo nga. Hilig makinig sa usapan ng iba, e. Ewan ba niya pero mula talaga noong mga bata sila, ganito na itong mga ito.

Twenty years and nothing has changed.

Kabanata 18

KABANATA 18

HOURS later, Zachariel, Leon, and Gian left. Nagrereklamo pa nga si Zachariel dahil iiwanan na naman siya ng kakambal sa bahay nila ng mag-isa.

But then, Zamiel just sent Zachariel off by raising his middle finger and constantly reminding him to lock doors and windows.

Mag-aalala rin pala pero uunahin munang murahin ang kakambal. Seriously, this love-hate relationship between them gets either amusing or annoying. There is nothing in the middle.

Nang wala na ang mga kaibigan nila, tinignan pa ni Ridge kung siya ba ang maghuhugas ng pinggan dahil marami siyang bagahe kanina. Pero sa kabutihang palad, sinalo ng ina nila ang gawain.

And so, he just proceeded to clean the mess on their living room. Good thing Zamiel and Aaron helped him.

Then, he and Zamiel are now in his room.

And it’s hella awkward.

Pinanonood niya lang noon ang binata na mangalkal ng damit sa cabinet niya (manghihiram), samantalang nakaupo lang siya sa kama habang nakakrus ang mga binti.

“Ang kalat ng cabinet mo. ’Di ka ba tinuruang magtupi?” Iritang reklamo ni Zamiel habang iniisa-isa ring iligpit ang mga damit niya.

Well, he just hummed and tilted his head.

“Bakit pa ’ko magtutupi? Isusuot ko rin naman.”

Mabilis na inihanda ni Ridge ang sarili nang umikot si Zamiel para harapin siya. Namamangha siya nitong tinitigan at sigurado siyang ilang segundo nalang mula ngayon, mag-eevolve na naman ito.

Magiging nanay na naman niya pero mas mabilis magrap sa totoo niyang ina.

“’Di pa rin ako makapaniwalang ayos lang sa ’yong lukot ’yong damit mo ’pag lalabas ka,” Padabog na tinupi ni Zamiel ang t-shirt na hawak nito bago itinabi, “Ano ka, nagpapahabol sa plantsa?”

See. Here it goes, Zamiel and his motherly nagging.

Nangingiting naghalumbaba si Ridge habang pinanonood na mag-ayos si Zamiel. It’s sweet. Imbes kasi na maligo ito at ignorahin ang magulo niyang lalagyan ng damit, nagtupi pa ito.

Pwede na sila magpakasal.

But seriously, setting that thought aside, Ridge wonders what would it feel to live in the same house with Zamiel. It would probably be amazing. Being married is just another bonus.

“What the fuck are you saying about getting married and live in the same house?”

He was pulled back to his reverie when he heard Zamiel responded to what he was thinking. Hindi pa siya makapaniwalang napatitig sa binata na noon, kunot ang noo at natigilan din sa pagliligpit.

Wait. Did he just blurted out his thoughts?

“What do you mean?”

When Zamiel snorted, he confirmed that he just said his thoughts aloud. But he was not embarrassed. In fact, he’d rather take his naughtiness as an advantage to turn the tables.

“Kanina ka pa bumubulong diyan kung paano nalang kung nagpakasal tayo. Sira ulo ka ba? Ilegal ’yan.”

Oh fuck . Alam niyang nasabi niya ng malakas ang iniisip niya (dahil kumpirmado iyon base palang sa reaksyon ni Zamiel), pero ang marinig itong ulitin at ipagsigawan ang kalokohan niya?

Pupwede na siyang lamunin ng lupa.

“’Di naman ilegal magpakasal ang same sex,” Tinuro niya si Zamiel bago ikinaway-kaway ang daliri, “Sina Easton saka kuya Aaron nga, naghahanda na, e.”

Pero hindi pa talaga. Pakiramdam niya lang, may balak na ang kapatid niya at si Easton. Kung tutuusin naman kasi, ang tagal na nila.

They already dated for ten years! Though it is undeniable that they’ve been on and off, but still .

Gusto niyang mainggit pero kung hindi si Zamiel ang end game niya, kahit sino nalang. Basta worth it din na mahalin.

“They’re getting married?” Kunot noong tanong ni Zamiel.

Nagkibit balikat lang siya, “Recently, my intuitions had been telling me that they are already planning to get married. And come on, it’s been years.”

“Alam ko. But to think that they’re finally getting married,” Manghang-mangha pa noon si Zamiel, “Sana all.”

Ridge’s eyes widened and his jaw dropped right after he heard that one iconic line come out from his best friend’s mouth.

Mabilis niyang kinuha ang celphone at halos talunin si Zamiel. He even opened his phone to get to the camera. Tapos itututok niya lang ng buong-buo sa mukha ng kaibigan niya.

And as always, Zamiel tries to push him off but miserably fails. Because when Ridge wants to cling, he clings. And by that word, he wraps an arm around Zamiel’s.

“Fuck, Ridge! Get off me!” Irita nito na sabi habang itinutulak siya, “I am still busy folding your clothes!”

“Save that for later. For now, can you repeat that last iconic phrase you spewed?”

Pinandilatan siya ng mga mata ng binata, “Fuck you.”

“Not that!”

“E, ano ba?!” Bwisit na bwisit na ito dahil nagliligpit pa, “Bitaw na para matapos na ’ko rito. Maliligo pa ’ko, Gonzales!”

“But-” Ridge almost whined, “That sana all phrase.”

It was too iconic and rare that he wanted a video but his best friend won’t just comply. Ito yata ang isa sa mga pinagdadamot na experience ni Zamiel!

“Putang ina naman!”

Mahina siyang natawa nang pilit na itulak siya ni Zamiel pero dahil sa sobrang dikit niya rito, pumalya na naman siya.

“Sana all kinakasal!” Irita nitong ulit sa sinabi kanina.

Napangiti tuloy siya.

“Sana all,” Isa pang ulit nito bago natigilan at napatitig sa kanya.

Ridge was just having a great time that moment. Just capturing that iconic moment, his eyes focused on his phone’s camera; until he noticed the glint of pain from Zamiel’s eyes.

It was rare that he immediately stopped the video to cup his best friend’s cheeks.

“What? Are you gonna cry? Namiss mo ba isa sa mga ex mo?”

Dahil hindi siya magtatanong kung oo man ang isasagot nito. Normal iyon, hindi ba? And well, sure, he would never ask about this since he loves the guy but if Zamiel wants to share anything that bothers him…

Ridge would sacrifice.

Pero imbes na sumagot ang binata, hinawakan ni Zamiel ang mga kamay niya. Hindi pa rin nito inaalis ang titig sa kanya.

Nag-aabang si Ridge ng sagot noon dahil ilang beses ding binuksan ni Zamiel ang bibig para sumagot. Pero sa itinagal nilang ganon, wala man itong sinabi.

Bumitaw lang ito bago kumuha ng damit na hihiramin.

“Maliligo na ’ko,” Matapos siyang sabihan, pinaningkitan siya nito ng mga mata, “Maghanda ka na rin. Pagkatapos ko, ihahanda ko na panligo mo.”

Hindi siya sumagot kaagad. Sa halip, kunot ang noo siyang tumango at sinundan ng tingin si Zamiel na naglakad na tungo sa banyo.

“Pwede ka namang magkwento kung may problema ka?”

Sumagitsit ito. Burado na ang kung anumang sakit sa mga mata nang ibalik ni Ridge ang usapan.

“Wala akong namimiss sa mga ex ko. Neknek naman nilang gusto kong magsettle down kasama sila.”

Well, that is direct and frank. Wala ring bahid ng sakit sa boses nito.

He sounds sincere. So, if the pain in his eyes were not caused by any of his exes, then who did?

Pero bago pa man siya magtanong, nakapasok na sa banyo si Zamiel at halos kasasara lang ng pinto.

Nevermind, he will just ask him about it again once he is ready. Or so, once they are ready.

Marahil isa at kalahating oras si Zamiel sa loob ng banyo dahil ang alam ni Ridge, nakatulog pa siya kakahintay. Pero noong lumabas ito, halos buhatin pa siya ni Zamiel tungo sa banyo para makaligo na rin.

And as he is really sleepy, Ridge tried his best not to sleep in the bathroom. More specifically, in the bathtub.

Lagot siya kay Zamiel kapag nagkataon. Mainit na nga ang ulo nito dahil hindi siya nagtutupi (na wala namang bago), dadagdag pa ang pagtulog niya sa bathtub?

But then again! The comfort of being naked and soaked in the water is just too much that it lulls him to sleep.

Kung hindi lang kumatok si Zamiel sa pinto (whereas hindi na niya alam kung ilang oras na ba siya sa loob ng banyo), hindi na siguro siya lumabas.

Good thing though, Zamiel volunteered to dry his hair so he’s really got an easy life.

“You’re kind tonight,” Ridge heaved a yawn as he buried his face on his best friend’s stomach.

Nakayakap kasi siya rito ngayon habang tinutuyo nito ang buhok niya.

“Pinagsasasabi mo? Mabait naman talaga ako, gago.”

He hummed, “Muntik na magising diwa ko pero hindi, e. Try again.”

“Tang ina mo. Oo nga pala, bumili ako ng laro noong minsan.”

“Anong laro?”

“Pacify 2.”

Napaismid siya nang marinig ang napakapamilyar na title. Parang noong nakaraang buwan, hindi sila nagsisisigaw at nagrereklamong hindi na ulit maglalaro noon, a.

“Sigurado ka na ba sa desisyon mo sa buhay?”

Zamiel then, huffed, “Yeah. Let’s just invite Leon and Gian. ’Wag na si Zach. Mas maingay pa ’yon kaysa sa ’kin.”

Mabuti naman alam niyang siya mismo, maingay? Malinaw pa rin kasi sa isipan ni Ridge kung paano siyang minura-mura ni Zamiel dahil ito ang nagvolunteer na maging bait.

“Ikaw bahala. I’m pretty sure that they played the game before, anyway.”

“Really, which one?”

“Just that old one. Pacify with the evil lady.”

Tumuloy-tuloy pa si Zamiel sa pagdaldal tungkol sa karanasan nila- na

medyo

twisted

na

pero

sige

, kung

saan

masaya

ang

binata -nang matapos din itong patuyuin ang buhok niya.

Tinapik lang siya nito at alam niyang may karapatan na siyang gumulong sa kama kaya iyon ang ginawa niya. Well, at least that made Zamiel amused since he saw his best friend smirk.

Pumipirme na noon si Ridge, hinahanap ang pwesto niya nang humiga si Zamiel sa tabi niya matapos nitong isabit ang tuwalya niya.

Natigilan siya sandali nang yumakap si Zamiel sa bewang niya pero nang mahimasmasan, umayos na rin siya ng higa at humarap din sa binata.

And as his mind was about to drift off to sleep, Zamiel blurted out something which made Ridge hiss.

Talagang kung kailan siya matutulog, manggugulo si Zamiel e, ’no?

“Labas tayo bukas,” Aya nito.

But okay. That sounds fun.

Niyakap niya muna si Zamiel bago sumiksik sa leeg ng binata bago siya sumagot.

“Sige,” Ngayon, sana hindi na siya istorbohin nito dahil gusto na niya matulog, e.

Then he slept.

And woke up late, which is totally unplanned, if not for Zamiel poking his cheek. Kanina pa raw kasi sila ginigising ng mga magulang niya para kumain kaya kailangan na naman niyang magpakaladkad kay Zamiel.

Naghilamos sila ng sabay bago sila bumaba. At kung hindi napapansin ng magaling niyang kaibigan, kanina pa ngising-ngisi ang nanay niya nang makita sila.

Ma, late

lang

kaming

nagising , ang gusto niyang sabihin pero hindi. Bahala na sila. Malilikot ang mga imagination.

Noong makakain na sila ng agahan, nanood muna sila ni Zamiel ng Netflix hanggang alas onse ng tanghali. Tapos umuwi muna ang isa dahil mag-aayos daw.

Aalis

nga

pala

sila

.

Nagpaalam din si Aaron na aalis pero inignora nalang niya, si Easton lang naman pupuntahan non.

“O, saan pumunta si Zamiel? Ba’t umalis?” Tanong ng ina niya nang oras na makabalik na siya sa sala.

Nagdive muna si Ridge sa sofa nila bago sumagot.

“Mag-aayos daw, Ma. Aalis kami, e.”

Paghikab niya, napapikit pa siya bago umayos ng higa sa sofa. At noong imulat niya ang mga mata, napatalon siya sa gulat nang makita ang ina na nakatayo sa harap niya.

“Magdidate kayo? Kayo na ba ni Zamiel?”

Ha, pati ba naman ito?

Namamangha siyang ngumisi bago umiling, “No, ma. Mamamasyal lang kami.”

“Sabihin mo kay Zamiel, dapat i-date ka niya! ’Di niya pa ba alam na gusto mo siya?”

Blergh . Why does it sound so wrong when the idea comes from his own mother? Nakakahiyang pakinggan.

“No, and he doesn’t need to know.”

Hinawakan ng ina niya ang sariling pisngi, “E, ba’t ka pa hindi umamin doon? Hinihintay pa naman namin ni Czari na magiging kayo!”

Ah, please. Spare him from this.

“Pinag-uusapan ninyo?”

“Halata naman kayong dalawa. Mga bata nga naman ngayon,” Nagkibit balikat ito bago naglakad pabalik sa kusina, “Tanggap naman namin kayong dalawa. Saka, inaasahan naman namin.”

Namamangha niyang sinundan ng tingin ang ina bago tamad na sumigaw.

“Zamiel’s straight so there’s really nothing to expect from us!”

Then, his mother retorted, “His actions says otherwise, bunso!”

Ridge actually still wanted to respond to that one line. He wanted to say that there is nothing to think or put malice to. But then, fighting against his mom is pointless.

Mapagalitan pa siya. Ayaw niya nga.

So instead, he mutters his answer to himself, “But he’s naturally clingy.”

And this is an established fact which made him stop hoping that there would be an “us” between him and Zamiel.

Ilang minuto matapos magbabad si Ridge sa panonood ng Netflix, pinatay niya ang telebisyon nila at pumanhik na sa kwarto niya.

Hindi niya alam kung anong oras ba siya posibleng sunduin ni Zamiel at dahil ayaw niyang pagalitan noon, mag-aayos na siya. Dahil tulad ng madalas niyang sabihin, mas malala ito kaysa sa ina niya.

No one stops Zamiel from nagging.

Marahil bandang alas dos na noon nang hapon nang bumalik siya sa sala. Nakasuot ng itim na t-shirt, ipinatong na long sleeve at puting pantalon.

Wala pa siyang balak na magsuot ng sapatos dahil wala pa naman si Zamiel.

But three minutes passed by and he heard their gate open. Noong una, inisip pa niyang si Aaron iyon dahil ilang oras na rin ang nakalilipas nang puntahan nito si Easton.

Pero hindi. Dahil base sa pagbagsak ng gate at pagtahol ng aso nila, natukoy niyang si Zamiel iyon.

Ridge’s eyes immediately shifted to their shoe cabinet. Tinititigan niya mula sa malayo ang men’s loafers niya at nagdedebate kung isusuot na ba niya iyon.

“But Zamiel hasn’t really came in so,” Lumipat ang tingin niya sa may bintana nila, umaasang lalabas ang imahe ni Zamiel doon.

Pero ilang minuto pa ang lumipas, wala siyang narinig. But then he heard a thread of laughter from outside. Zamiel’s laughter. Mukhang nakipaglaro ito sa aso nila at nakalimutang susunduin siya.

Well he should enjoy it. I’m still enjoying my time here, anyway .

Pabagsak na humiga si Ridge sa sofa at dumapa bago kinuha ang celphone para maglaro.

In fact, if not for his mother who noticed someone else’s presence outside their house, Ridge and Zamiel wouldn’t even budge to stop from fooling around.

Pinapasok ng ginang si Zamiel na sa kabutihang palad, hindi pa marumi na tignan. Tapos nakita nila si Ridge na nakadapa.

“Oo nga pala, magdedate nga pala kayong dalawa,” His mother abruptly blurted out after she stared at him and Zamiel’s outfit.

Awtomatikong napatalon si Ridge mula sa pagkakadapa para harapin ang inang malawak ang ngiti sa kanila. Nang tignan niya si Zamiel, nangingiti lang din nitong tinitigan ang nanay niya.

“We’re not going out on a date,” Dipensa niya nang makapa na ang mga salitang gustong sabihin.

“We’re just going out,” Dagdag pa noon ni Zamiel.

Pero sa kabila ng mga dipensa nila, mukhang hindi kumbinsido ang ina niya dahil inismiran pa sila nito.

“Ganyan din si Aaron saka Easton noon bago sinabing nagdidate na sila,” Napailing-iling ito, “Tanggap naman namin kayo!”

Kinumpara pa sila kina Aaron at saka Easton! Samantalang iyong dalawang iyon, wala nang duda!

Hindi na niya kaya, “Ma…”

But then, his whiny response was ignored. Instead, his mother smiled at them one last time before she went back to work.

“Mag-iingat kayong dalawa! Sabihan niyo nalang kami ’pag ready na kayo both. Naiintindihan naman namin na mahirap mag- come

out of the closet . Zamiel, pakiuwi ng buo ang anak ko, salamat!“

Ah putang ina, gusto nalang ni Ridge na lamunin ng lupa bago pa mawala sa paningin nila ang mama niya.

Minamasahe noon ni Ridge ang sentido bago lumapit kay Zamiel at tapikin ito. Dumiretso lang muna siya sa shoe cabinet nila at kinuha ang sapatos niya, samantalang ang isa naman, tahimik na nakasunod sa kanya.

Nang matapos at makalabas na sa pamamahay ng mga Gonzales, doon palang nagtanong si Zamiel.

“Ano sinasabi ni tita na date? Saan natuto ’yon?”

Nakangiwing pinagmasdan niya ang kaibigan bago lumapit dito at ginamit ang anino nito para silungan.

Mainit at ayaw ni Ridge na matunaw sa gitna ng kalsada. Mabuti nalang mas matangkad si Zamiel sa kanya.

“Ridge,” Tawag pa nito sa kanya bago ito yumakap sa may tiyan niya.

’Wag

ka

magtanong

.

Baka

magalit

ka

pa

’pag

nalaman

mong

pinag-uusapan

pala

tayo

nina

mama

saka

tita .

Ipinilig ni Ridge ang ulo at umiling-iling.

“’Di ko alam. Ngayon ko lang din narinig na magganyan si mama, e.”

Then, Zamiel hissed, “Must have been from Zach.”

“I don’t think so,” Dipensa naman niya, “Zach’s influence won’t affect my mom despite being the prodigal son, you see.”

Ilang beses pa sigurong nagtsk si Zamiel bago siya nito iginiya na para maglakad. Gumilid pa nga ito para maakay siya ng maayos.

Dapat talaga may mga mall na 24/7 ang operation, e. Dahil sa susunod, gusto niyang ayain ni Zamiel na lumabas sa gabi.

“Zamiel, next time that we would go out on a date—”

Hindi pa man siya natatapos, inagapan na siya ng binata.

“Ridge, we’re not on a date.”

But then, Ridge is stubborn, “—can you ask me out in the evening? The heat is killing me.”

Nabigla siya nang tumigil sa paglalakad si Zamiel at lingunin siya. Kunot ang noo at ineeksamina ang itsura niya mula ulo hanggang paa.

“You look okay. Well, aside from the grains of sweat on your forehead, you’re in good shape,” Paniniguro nito bago siya talikuran at hilain para maglakad, “’Di ka pa naman mamamatay kaya makipagcooperate ka sa ’kin. Baka ako pumatay sa ’yo.”

“But I don’t like going out when the sun’s still up,” He whined, “Hindi ba pwedeng sa susunod, night market nalang ang puntahan natin? Date sa tusok-tusok.”

Sumimangot siya nang tumigil ulit sila ni Zamiel sa gitna ng kalsada. Pero base sa reaksyon ng kasama niya, mukhang may hindi na naman ito nagustuhan sa sinabi niya.

“Saan?”

May bahid ng paniniguro ang boses nito. Mukhang ang pakiramdam, nagkamali siya ng dinig sa sinabi ni Ridge.

Nagtataka naman siyang sumagot. Wala namang mali, e.

“Sa may tusok-tusok.”

Then Zamiel gasped, “Anong tusok-tusok?!”

“Iyong mga binibilhan ng fishball tapos kwekwek, chicken skin, tapos calamares,” Dagdag niya pa.

Nang matigilan si Zamiel, kaagad ito na umiwas ng tingin at tumango-tango. Animo’y may iniisip.

“Ah, bilihan ng ganon.”

Ano bang iniisip ni Zamiel? Unless, may ibang naconnotate sa isip nito, iba talaga ang papasok na ideya sa kanya ng tusok-tusok.

But so far, there isn’t really anything about that place nor term.

“Zamiel,” Tawag niya sa binata. Hindi na alintana ang init.

Nang muli siyang tignan nito, saka palang iwinagayway ni Ridge ang kanang kamay.

“Please spare me from your pervert thoughts because I’m just about to pass out.”

Then there. From being intimidating and scary as fuck, Zamiel turned out to be a flustered idiot who can only express incomprehensible words.

“I— fu—?! Je—no!!”

Just what the heck is he even trying to say?

Kabanata 19

KABANATA 19

“WHERE do you want to go?” Zamiel asked him once they were inside Nepo Mall.

Inilibot ni Ridge ang mga mata at tinitignan ang bawat stalls. But then deep inside, he actually has no idea where to drag Zamiel.

Bakit ba siya ang nag-iisip eh ito ang nag-aya? At bakit ba hindi niya ito sabihin kay Zamiel?

As he was just about to point this out to Zamiel, his eyes landed on Book Sale. Iyong stall na nagtitinda ng mga libro pero sa mas murang halaga!

Naaalala nga niyang bumili siya rito ng libro noong kolehiya pa siya para sa requirement nilang book review pero inarbor lang ng professor nila.

Which is okay since…

The book only costs twenty pesos.

“Can we go there?” Then he pointed at the store.

And did he just sound like Zamiel’s boyfriend? That is cute .

Sinundan ni Zamiel ang itinuro niya bago ito napasinghap at nameywang dahil hindi yata inasahang sa lahat ng pupwedeng ituro, roon pa talaga dumako ang daliri niya.

“Is that an insult?” He asked.

Dahil base sa reaksyon ng binata, para nitong ininsulto ang buong pagkatao niya.

Oo na, hindi na siya mahilig na magbasa. He actually falls asleep even before he can finish a chapter.

“No,” Simpleng sagot ni Zamiel kahit na may bahid ng pang-aasar, “I’m just amused that of all stores, you chose a book store.”

Inismiran niya ito, “Well, when you were out in Canada, enjoying your time; I did try to read a few books.”

“At ano namang binasa mo noong wala ako?”

Iginiya siya ni Zamiel na tumuloy na sila sa itinuro niyang stall. Matik siyang sumunod, pero inaalala niya iyong librong binasa niya dati.

“Jenkins something,” He trailed off as they went to the store, “Basta isda nasa book cover. Inarbor kasi ng prof namin kaya ’di ko na maalala.”

“Inarbor,” Namamanghang ulit ni Zamiel, “Ba’t naman aarborin?”

“Para sa book review ’yon. Tapos pagkapasa namin ng paper, nagresign ’yong professor namin.”

“That sucks.”

“Yeah,” Tapos ay pinaningkitan niya ng mga mata ang binata, “But you don’t seem to believe me one bit.”

Pinasadahan siya ng mabilis na tingin ni Zamiel tapos ay inismiran at nginisian siya nito.

Mapang

insulto

amputa . Palibhasa, hindi kapani-paniwala kung si Ridge ang magbabasa. Sa tamad ba naman niya, sino ba talagang kakagat sa sinabi niya?

Anyhow, Zamiel still directed him to the book sale. Namili lang siya ng iilang libro at halos lahat ng kinuha niya, tungkol sa musika.

“Are you sure you’re reading all these? Can you even understand these?”

Zamiel even checked one of the books that he took. Ito kasi ang nagbubuhat para sa kanya.

Ngayon, siya naman ang nagkaroon ng tsansang pasadahan ng tingin ang binata. Inismiran niya rin ito bago siya naiiling na nag-iwas ng tingin para eksaminahin ang isa pang libro na nakapukaw ng atensyon niya.

“Zamiel, please don’t act like you aren’t aware that I’m composing songs.”

“I do know,” Mariing anito, “I’m just not sure that you’ve been reading books about ’em. ’Kala ko, natural talent nalang ’yon at ’di mo na kailangan.”

“Don’t underestimate me.”

Ipinatong niya ang huling libro sa pinakataas ng bitbit ni Zamiel bago niya tinalikuran ang binata.

Tama na iyong lima.

“Wait, where the fuck are you going?”

Imbes na lingunin ito, iwinagayway niya lamang ang isang kamay, “Magbabayad.”

“At ’di mo man lang binawasan ’tong dadalhin ko? Dinagdagan mo pa.”

Tuluy-tuloy pa rin siya sa paglalakad hanggang sa nakaliko na siya at nakita ang imahe ni Zamiel mula sa gilid ng mga mata niya.

He’s just standing there.

Siguro, namamanghang pinagmamasdan ni Zamiel ngayon ang likod niya bago ito padabog na sumunod sa kanya.

Nang makapagbayad, siya na sana ang magbibitbit ng binili niya pero inunahan siya ni Zamiel. Inirapan pa nga siya nang akmang kukunin niya ang mga pinamili.

Tignan mo ito. Magrereklamo tapos ngayong siya na magkukusa, ayaw?

“Parang kanina, ’di ka nagdadabog.”

Ridge protruded his lips as if he was acting whiny, but when Zamiel just gestured him to get close to him so that he can wrap an arm around his shoulder, he immediately complied.

“Shut the fuck up,” Bulong lang nito sa kanya at mas hinila pa siya palapit, “I like doing this.”

“Ha, I don’t know what’s up with you acting like a gentleman,” Ridge wrapped an arm around Zamiel’s waist, “But you should go get a girlfriend if you want to go out and act like this.”

Hindi sumagot si Zamiel kaya hindi na rin siya kinulit ni Ridge.

Mukhang pinaninindigan talaga nito na wala itong balak na maghanap ng kasama rito, e.

“Saan na tayo pupunta?”

Nasa second floor sila ng Nepo at puro bilihan lang naman ng mga damit saka sapatos ang naroon.

E, halos kabibili lang niya noong minsan. Pagkatapos ng runway niya sa Manila.

He yawned. Wala naman din silang makikita sa itaas pa na floor kaya bakit pa sila mag-aabalang umakyat ulit?

Instead, he asked him, “May gusto ka bang bilhin? Sapatos? Damit? I’ll help you choose.”

Zamiel’s lips twitched as he fixated his gaze on Ridge. Matagal-tagal din itong nanahimik hanggang ilibot ang mga mata.

“Bili tayo ng damit natin.”

That woke him up, “What? No, kabibili ko lang noong minsan.”

He hasn’t even wore any of those clothes!

Ayaw niya sanang magpahila kay Zamiel pero bigla itong naging mas malakas sa kanya. Kung saan man nito nakuha ang ganoong klase ng lakas, aba, baka dahil sa gulay.

“You’re not wearing them in your house, Ridge! Come on.”

“What do you mean?” He gritted his teeth and tried to pull himself to avoid getting dragged, “And where would I even wear the clothes that we’d buy?”

“Sa ’min.”

And that alone made him stop.

“What?”

Zamiel exhaled sharply, “Kaysa sa naghihiraman tayo ng damit t’wing may nakikitulog, bumili tayo ng sarili natin.”

Kunot noong tinitigan ni Ridge ang binata bago padabog na inagaw ang kamay niya rito.

“Ayaw ko.”

His friend’s jaw dropped, “What the fuck? Why?!”

Ipinagkrus niya ang mga braso bago tinapatan ang intensidad ng titig ni Zamiel sa kanya. Wala siyang balak na magpatalo.

“I like wearing your clothes.”

Five words. Just five words and he just made Zamiel flustered. Again.

Maliban sa panlalaki ng mga mata ng binata, namumula ang tenga, mukha, at pisngi nito. Kitang-kita iyon dahil ang puti-puti ng deputa.

But aside from Zamiel’s golden reaction, Ridge can swear that whoever heard their conversation was either embarrassed, flustered ( like

Zamiel ) or disgusted.

And again, Zamiel began to spit out incomprehensible words that Ridge is just trying to translate to their language.

Bago ito. Nagiging alien bigla si Zamiel kapag may sinasabi siyang out of the world o hindi kaya, hindi niya maintindihan.

“Movies,” Putol niya kay Zamiel na namimilipit pa rin ang dila, “Let’s just go to the movies.”

Nang ibahin niya ang usapan, doon palang kumalma si Zamiel at sa awa ng Diyos, nagdilang tao ulit.

“Bakit? May alam kang maganda na ilalabas ngayon?”

Ipinilig niya ang ulo, “Wala. Batang netflix na kasi ako.”

Tinaasan siya ng isang kilay ni Zamiel, “Then why would we even bother watching a movie?!”

“Because…”

Iniiwas ni Ridge ang mga mata nang maramdamang nagvibrate ang cellphone niya.

“Wait lang, Zam. May nagtext.”

Well, he’s expecting Wade. After all, Easton would never text him unless he’s curious about his own brother.

Ridge then fished his phone from his pocket while Zamiel watched him do his thing. And for some odd reason, the male reached for his hand and held it tight.

Not that he would complain anyway. Ugali na ni Zamiel ito.

Manager

Wade:

Ridgeee

! Moved

ang

photoshoot

mo

next week. Text

Easton

for further details.

“What the fuck?” Naibulalas niya matapos basahin ang text ng manager niya.

Nag-aalalang ipinilig ni Zamiel ang ulo bago siya nilapitan.

“Anong nangyari?”

Iniangat niya ang ulo para tignan ang kaibigan, “Cancelled ang shoot ko bukas. Next week nalang daw.”

“Eh,” Zamiel took a short glance over his phone, “Edi mabuti. Bakit naman daw?”

“I don’t know. Si Easton mismo ang nagpacancel,” Then he paused for a moment when he realized what Zamiel just said, “Did you just say edi

mabuti ?“

Imbes na sagutin siya, pilyo lang na ngumiti ang binata. Matapos iyon ay muling nagvibrate ang celphone niya—or so, it was not only his phone because Zamiel just fished his own phone from his pocket.

Mukhang may naglakas loob na mag-gm kahit ’di na uso ’yon.

Aaron Gonzales:

Bar later. 11 pm. I have something to celebrate about.

Naniningkit ang mga matang inulit-ulit ni Ridge na basahin ang mensahe ni Aaron. Ito na nga ba ang sinasabi niya, may matinding announcement na darating anytime.

Naiiling niyang binulsa ulit ang gamit saka napansin ang kunot-noong si Zamiel.

“What?”

The male cleared his throat, “Ridge, was it Aaron who texted you?”

Tumango siya, “’Wag mo na isipin ’yon. Mamaya pa namang 11 pm.”

“Yeah but.”

Umangat ang isang kilay ni Zamiel bago ibinulsa ang cellphone at saka siya hinila tungo sa sinehan.

“He rarely celebrates and invites us over. Anong meron?”

“Come on,” Binitawan niya ang kamay ng binata bago ito tinapik sa balikat, “Two months palang kayo rito kaya nanibago ka lang. Tungkol lang din kay Easton ’yan, tara na.”

Enjoyin muna nila iyong hanggang alas siyete o alas otso na paggala ng magkasama dahil baka bukas o sa makalawa, hindi na niya makita itong si Zamiel.

Who knows, he might find someone interesting while they’re in the middle of celebrating? He’s looking forward on it.

Tulad ng napag-usapan, nanood nga ng sine sina Zamiel at Ridge. It was hard convincing him to watch chick flicks though, but the male really had the guts to suggest another boring movie.

“Kung umasta ka, parang hopeless romantic ka samantalang ang gwapo mo. Anyone would fall head over heels for you, Zamiel.”

“I don’t like them,” His best friend said while he was in the middle of sipping from his coke, “I was never interested with anyone.”

Kumuha muna siya ng popcorn bago sumagot, “Joke’s on you. You dated several women like me.”

“Yeah, but it’s not like I wanted to marry them,” Nagkibit balikat pa ito, “I have never seen myself with anyone but…”

Nang hindi ituloy ni Zamiel ang sinasabi, sinilip niya ang itsura nito pero iniiwas lang nito ang tingin sa kanya.

Ha, is he smelling an unrequited love between Zamiel and someone whom he will never ask of?

“Unrequited loves aren’t nice,” He spoke, thinking of his own forbidden love for his own best friend.

“No, that’s not what I meant. Hindi ako in love, wala rin akong gusto na kahit sino ngayon.”

Ipinilig niya ang ulo, naguguluhan sa dipensa ng kaibigan. Kahit kasi anong sabihin nito, ang common denominator ay gusto niya itong taong tinutukoy niya.

“Dinipensahan pa.”

“Seryoso ako, Ridge,” Sandaling natigilan ang binata.

Sayang lang dahil hindi malinaw na makita ni Ridge ang itsura nito dahil madilim ngayon.

Ilang sandaling natahimik si Zamiel, pilit na iniiwas ang paningin sa kanya hanggang sa magsawa ito at tumikhim para dagdagan ang sinasabi.

Then in a low voice, he spoke, “’Di naman kita gustong pakasalan, e. Ilegal ’yon. Gusto ko lang na kasama ka kahit ’wag na ’ko matali kahit kanino.”

Nahulog ang panga ni Ridge nang marinig ang susunod na sinabi ni Zamiel. Napasinghap din siya at tila nagkabrain error dahil hindi niya mairehistro sa isipan ang sinabi ng kaibigan.

“What?” Iyon lang ang kinaya ng utak niya para sumagot.

At marahil sa hiya na rin, hindi na nagulat si Ridge nang itulak siya ni Zamiel at hampasin sa likod. Napalakas iyon kaya matik na umaray siya at pinatahimik sila ng mga kasama nilang nanonood sa sinehan.

Gago. Hindi na alam ni Ridge kung anong iisipin. Pakiramdam kasi niya, nagpropose si Zamiel sa kanya.

Hindi romantic pero may hints na ganoon—pero meh, hindi niya pa rin pangungunahan si Zamiel.

“Gusto mo lang akong kasama na tumanda? Zamiel, did you just propose to me?”

It was unexpected but Zamiel began to choke him jokingly, “Shut up. I’m not proposing, fucker.”

Idadaan nalang niya sa pang-aasar para madistract silang pareho? Oo. Ayaw na niyang mapaisip?!

“O-oo naman ako kung gusto mo na ’ko pakasalan—ack, okay, I’m just kidding!”

He’s choking him hard now?!

Nang kumalma si Zamiel at bitawan na ang leeg niya, doon palang napaisip si Ridge. Did he just missed the perfect opportunity to say choke me daddy ? Well, damn.

“Fuck, I missed the opportunity to call you daddy .”

Muli siyang napaaray nang batukan siya ng binata, “You’re annoying, shut up.”

Instead of retorting, Ridge complied with what Zamiel told him. He shut his mouth and chose to just sleep through the whole movie.

Syempre, sinita na naman siya ng binata kaya noong patapos na ang palabas, pinilit niya ang sarili na magising. Tinapos ang buong kabaduyan bago inunahan si Zamiel na umahon mula sa pagkakaupo para makaalis na sa sinehan.

They spent a few more hours in the mall, talking about things and their jobs until 7 pm came and Aaron had to text him where he is.

Aalis nga pala sila.

Umuwi kaagad sila ni Zamiel nang maghanap na pati si Zachariel.

Mag-aayos lang naman sila at saka kakain muna sa bahay bago umalis. Pero parang ganoon din naman kaya nagdadabog si Zamiel kung ano raw ba ang pinagkaiba.

Nevertheless, when 10 pm came, Aaron said that he’d drive for the twins and let Gian drive Leon home.

He’s extra kind tonight that Ridge already knows what is up.

And that idea is fueled up when they arrived at the bar with Wade, Easton, and a few more friends related to Aaron.

Nang mapansin nina Leon na nagtipon din ng sariling kasama si Aaron, mabilis itong dumikit sa kanya.

“Marami palang chix na kilala ’tong kuya mo e,” Anito pa bago siya siniko, “Pero anong meron? Bakit may paganyan?”

Nagkibit balikat siya, “Ang alam ko lang, good news ’to sa kanila.”

Namamanghang nginitian siya ni Leon, “Nandito pa si Easton. May himala. Napromote ba sa trabaho ’tong si Aaron? Dean na ba?”

“Gago,” Sabad naman ni Gian bago itinulak palayo si Leon mula kay Ridge, “’Di ba, matagal nang dean si kuya Aaron? Baka vice president na ng college natin.”

“Malay ko,” Sagot niya ulit.

Hindi naman kasi siya sinabihan ng nakatatandang kapatid kung ano ba ang meron. Basta, surpresa raw.

Nang mapansin na nagkukumpulan silang tatlo, kaagad na lumapit si Zachariel at nakisama sa kanila. Isa rin itong ayaw nagpapaiwan sa mga tsismis, e.

“Ridge, Ridge, college friends ni Aaron mga nandito ’di ba? May chix akong nakita!” Anito pa.

O, ano namang pakialam niya kung may chix? Inaabangan lang din niya kung kailan ba siya makakawala sa kanila.

“Naks! Ayun din napansin ko, e. Iba talaga tayo, Zach!” Dagdag ni Leon.

Nang mag-apir ang dalawa, saka palang napalingon sa kanila si Zamiel na medyo malayo na sa kanila. Nakasunod kasi ito kay Aaron at papunta na sila sa lamesa na inookupa ng mga kasama nito.

“Hoy, ba’t kayo nagkukumpulan diyan? Tara na,” Sigaw nito sa kanila.

Nang marinig ang sigaw ni Zamiel, kaagad na sumagitsit si Zachariel.

“Sus, epal naman. ’Di lang niya nakita si Ridge na nakasunod, e.”

Natatawa namang tinapik ni Leon ang balikat niya, “Jowa ka na pala, Ridge.

“Naol may jowa!” Dagdag pa ni Gian na pumapalakpak, “Congratulations, Ridge!”

“Mga ulol.”

Madrama siyang bumuntong hininga saka sumunod na rin kay Zamiel. Pero bago pa man siya tuluyang makalapit dito, nahagip ni Ridge mula sa gilid ng mga mata niya ang isang dalaga na mukhang kanina pa nakatingin sa kanya.

That lady smiled seductively which made Ridge smirk. But as he was about to approach that woman, Zamiel just held his wrist.

“Putang ina, may nakita lang na babae kung saan saan na pupunta, e,” Inis pang bulong nito bago siya hinila patungo kina Aaron.

Then, he whined, “Ha, ang kj mo naman. Bawal na magsaya?”

“Mamaya ka na magsaya ’pag sinabi na ng kuya mo anong meron!”

Tila nahimasmasan si Ridge nang banggitin ni Zamiel ang tungkol sa rason kung bakit nga pala sila nandito.

“Okay. But let me have my fun later, Zamiel,” Ngiting-ngiting aniya pa bago inunahan ang kaibigan.

“Fun, fun,” Zamiel grumbled, “You’ll just leave me for another woman.”

Ridge shrugged, “It’s not that bad. I mean, I still want to get married.”

That answer made Zamiel huff, “Thanks for ruining my life goals.”

And he’s not sorry. It’s not like they can really live together. Their life decisions can still change.

Ilang taon palang naman sila.

“Ah, there you all are,” Ani Easton nang mapansin na nakalapit na rin sina Ridge at Zamiel sa pwesto nila.

Una muna siyang makabuluhang pinagmasdan ng binata pero hindi niya iyon pinansin. Ipinagsakibit balikat niya lang ang posibleng sinasabi ni Easton.

Mang-aasar na naman, e.

“Oo nga pala. Pasensya na kayo kung dito sa bar kami magsasabi. Ito kasing si Aaron.”

Pinasadahan ng mabilis na tingin ni Easton ang kapatid niya na noon ay lumalaklak na kaagad ng alak.

“Ano?” Takang tanong pa nito.

Inagaw ni Easton ang baso ng alak mula sa binata bago iyon itinabi.

“Mamaya ka na uminom, sabihin muna natin sa kanila anong meron.”

“Eh?!” Nagrereklamo pa na utas ni Aaron, “Inom na inom na ’ko. Wala bang fast forward diyan?”

“Laklakero, masama ’yan kapatid!” Sabad ni Wade, “Parang ang tagal ng sasabihin ninyo ni Easton, e.”

“Hinahanda ko lang sarili ko!” Dipensa naman nito.

Nagpameywang si Ridge bago siya sumandal kay Zamiel na noon ay nakakrus ang mga braso. Nag-aabang din ng sasabihin ng mga ito.

Niloko-loko ni Zachariel si Aaron at nang mapansin ito ni Wade, kaagad na nagsama ang dalawa sa pang-aasar. Ang bilis na nagkavibes, e.

Siguro matagal-tagal pa na ads ang nangyari hanggang sa i-announce na ng dalawa ang isyu.

“We’re engaged,” Panimula ni Easton bago ipinakita ang singsing sa daliri nito, “Pinagpaplanuhan na namin ni Aaron na magpakasal tatlong buwan magmula ngayon.”

Lahat sila, nagcelebrate matapos iyon. Nangingiti rin siya bago niya nilapitan ang nakatatandang kapatid at ginulo ang buhok nito.

“Sa wakas, ikakasal ka na. Tagal niyo rin,” Aniya bago sumandal sa likuran ng kapatid.

Aaron huffed, “Mas matagal kayo.”

Pinasadahan nito ng mabilis na tingin si Zamiel na nakikipagbiruan sa iilang kasama nila.

“Sumunod kayo pagkatapos nito.”

Iniikot niya ang mga mata, “Sino, kami ni Zamiel? Imposible ’yon.”

“Ha, at tinanggap mo nalang?”

“You don’t bend someone just because you love them.”

Nagkibit balikat siya bago umalis sa pagkakasandal sa kapatid.

“You respect them. And it’s okay not to get my feelings reciprocated. As long as he’s happy, then I’m good.”

Namamangha siyang nilingon ng kapatid pero nginitian niya lang ito. Nagpaalam din siya na hahanap ng makakahook up at hindi na siya nito pinabulaanan.

He raised his points already.

He’s good.

And now, all he wants to do is to distract himself before he gets jealous and envious over what Aaron and Easton has.

Masakit pa rin pala.

“Hi.”

Natigilan si Ridge nang marinig ang isang malalim (hindi gaano) na boses. Nang lumingon siya, nakita niya ang isang bulto ng lalaki na mas maliit ang pigura at height sa kanya.

He really checked.

“I’m Dean,” Pakilala nito bago ito nag-initiate ng handshake.

Matagal-tagal na tinitigan ni Ridge ang kamay nito bago niya inabot iyon.

He then plastered an alluring smile which absolutely made the latter enchanted by his charm.

“I’m Ridge. Say, do you want to get out of here?”

Kabanata 20

KABANATA 20

A SMIRK curved onto Ridge’s lips when Dean’s car stopped in front of their house. Nilingon niya kaagad ang binata at nginitian ito.

“Sorry to have you drive me back home baby,” Aniya pa.

Napahalakhak ang binata, “It’s okay. I had an awesome night, anyway.”

Mas lumawak ang pagkakangisi niya nang kindatan siya nito. Ni hindi na niya napansin na binasa niya pala ang sariling labi.

Inunahan lang siya ng sarili dahil sinapo niya ang batok ni Dean at inatake ng halik ang binata.

They kissed hungrily and Ridge just can’t stop biting Dean’s lips before his hand made his way to the hem of the male’s shirt, pinching his nipples gently before he trailed his hand downwards to open Dean’s zipper.

They probably made out inside the car amidst the blazing sun for half an hour before Ridge was satisfied.

Dahil noong matapos sila, isang halik pa ang inilapat niya sa mga labi ng binata bago nagpaalam.

“I’ll see you sometime again,” Aniya bago kinindatan si Dean at lumabas na ng sasakyan nito.

“Or you can call me anytime! You have my number,” Ito ang naging paalala ni Dean, dahilan para mapahalakhak siya.

Matapos iyon, pinanood niya na humarurot ang sasakyan ng kinasama kagabi bago siya tumalikod at akmang papasok na ng bahay.

But then, he paused when he saw a familiar figure standing from a short distance. Paglingon niya sa kinaroroonan ng kung sinumang iyon, nakita niya si Zamiel na hindi maipinta ang mukha.

Oh. It’s

Zamiel

.

Pinagmasdan niya muna ang binata bago napansin ang plastic na hawak nito. Nakapambahay din ito kaya ang hula niya, galing ito sa palengke dahil inutusan ni Zachariel.

Inayos sandali ni Ridge ang buhok bago napaisip.

Day off

niya

?

It was then when Zamiel walked to his direction. Tahimik ito at mabigat ang mga hakbang kaya natakot din si Ridge.

Nang makatapat sa kanya ang binata, akmang babatiin niya sana ito nang unahan siya ni Zamiel.

“So, another man?”

Mapait ang boses nito nang sabihin iyon kaya naguluhan si Ridge kung may nagawa ba siyang masama.

“Zamiel-”

Bago pa man siya matapos sa pananalita, inagapan na naman siya nito.

“Fuck you.”

And with that, the man left him dumbfounded.

Namamanghang sinundan ni Ridge ng tingin ang papalayo nang si Zamiel. Walang naiintindihan, ni hindi nga nagsisink in sa utak niya na bigla nalang siya nitong minura.

“Anong problema non?”

THAT was actually the last time that Ridge saw his best friend. Dahil noong mga susunod na araw, kahit anino man lang nito, hindi na niya nakita.

Idagdag pa na may photoshoot siya sa Batanes ngayong linggo. Talagang hindi niya rin makakausap at matatanong si Zamiel kung anong problema niya.

Kaya ayun, kailangan niya pang makisuyo kay Zachariel para magtanong.

“Wait, what do you mean that my oh-so-dense and idiotic twin brother got mad at you?” Utas ni Zachariel mula sa kabilang linya.

Hindi pa naman nagsisimula ang photoshoot niya kaya naisingit na niya ang pagtawag. Hindi na rin kasi makapaghintay si Ridge kung susumahin pa niya ang mga araw bago ang pag-uwi niya.

He is no more the unbothered king because he has been thinking about his Zamiel for a good while now.

“Malay ko,” Nagkibit balikat pa siya bago bumuntong hininga, “Minura lang ako nong huli kaming nagkita tas ’di ko na ulit naaninag kahit anino man lang ni Zamiel.”

“E, mas malay ko niyan,” Sa tono ng boses ni Zachariel, para siya nitong inirapan, “Ikwento mo anong ganap pre, baka ma-identify natin kung anong ikinagagalit ni Zamiel sa ’yo.”

“Okay…”

“Pero pre, ’di naman kaya magalit sa ’yo ni Zamiel talaga?” May bahid ng pagtataka ang boses nito, “Mula noong bata tayo, napipikon mo siya sandali pero maya-maya, yakap ka na ulit.”

Sandaling napaisip si Ridge bago ulit bumuntong hininga. Alam naman niya na madalas niyang mapikon si Zamiel, pero noong huli kasi, ewan ba niya.

Ang bigat noong mura ni Zamiel sa kanya. Parang gusto na nga siya nitong suntukin sa tuwing inaalala niya ang itsura ng binata.

And that thought made him shiver.

“Uy, natahimik ka? Spill the beans agad. Baka tawagin ka na sa shoot niyo, mabitin pa ’ko sa tsismis.”

Ridge huffed, “Ito na. Nagsimula lang ’to noong tanghali na umuwi ako galing sa bahay ng hook up ko.”

“Wait, wait, wait. Hook up?”

“Yeah.”

Napahilamos siya ng mukha nang tumango kahit na alam niyang hindi siya nakikita ni Zachariel.

“May kinasama ako pagkatapos i-announce nina Easton saka Aaron ’yong pagpapakasal nila.”

“Ah,” Sandaling natahimik ang kabilang linya, “Sige, tuloy kaagad ang tsaa. Double time, Ridge!”

Excited naman nito sumimsim, e.

Ikinuwento niya kay Zachariel ang nangyari noong isang araw.

Mula sa may kinasama siya noong gabing nag-announce ng kasal si Aaron at si Easton, may kinasama siya, at noong tanghali na inihatid siya ni Dale.

Hindi na niya kinwentong may ginawa silang milagro sa loob ng kotse. Napaka-irrelevant non.

“Ayun lang? Hinatid ka lang ng one night stand mo tapos minura ka na ni Zamiel?”

Tumango siya kahit na alam niyang hindi siya nakikita ng kaibigan. And again, he face palmed.

“Oo.”

Then the male hummed, “Ang weird naman kung magagalit si Zamiel dahil lang hinatid ka. ’Di ba dapat approved pa ’yon kasi buo kang iniuwi ng Dale na ’yon?”

“I don’t know. I don’t think so.”

Kasi tingin niya kahit na ihatid siya ni Dale, mapipikon iyon. Only that Zamiel certainly would never curse at him and leave him hanging.

“Okay, ’di ko na alam kung anong ganap. Tanungin mo na kaya siya pag-uwi mo?”

Bumuntong hininga si Ridge dahil tingin din niya, iyon nalang talaga ang nag-iisang pagpipilian niya.

“I think so too,” Napailing-iling siya bago ngumiwi, “Wish me luck?”

“I’m wishing you luck! Kahit diyan sa photoshoot mo.”

He hummed, “Thanks. Sige, mamaya nalang ulit. Baka tawagin na ’ko.”

“Oks boss Ridge! Balitaan mo nalang ako ’pag may ganap.”

Matapos iyon, pinatay na ni Ridge ang tawag bago siya pirmeng umupo. Ilang beses niyang pinag-isipan kung magtitext ba siya kay Zamiel nang biglang may umihip sa tenga niya.

Ridge almost jolted from his seat before he turned to glare at the culprit who surprised him. And as expected, it was Wade, grinning mischievously.

“Anong problema mo?” Irita niyang tanong sa binata.

Wade leaned on the back rest of his chair before he stared at him intently, as if a message was being conveyed through his eyes.

In which, Ridge does not understand. Obviously .

“Please speak. I can’t use telepathy, Wade.”

Mahinang natawa ang binata, “Wala naman. Tinitignan lang kita kasi mukhang may problema ka.”

Problema? Si Zamiel lang naman ang problema niya magmula noong bata pa silang dalawa.

“Wala. Chill lang,” Pagsisinungaling niya.

Pero hindi kumbinsido si Wade dahil tinapik nito ang mga balikat niya bago siya minuwestrahang tumayo na.

“Hirap talaga ’pag may denial kasi ’di mo maintindihan kung anong nararamdaman ’no?”

Naguguluhang pinagmasdan ni Ridge si Wade. Kung magsalita kasi ito, parang may alam na hindi niya naman alam.

“What do you mean?”

But instead of answering him, Wade shrugged and patted his back.

“Malapit na magsimula photoshoot mo. Tara na, Ridge! Mamaya mo na isipin awoj mo.”

Namamangha man, sumunod pa rin si Ridge kay Wade. Nagtatanong din siya kung anong pinagsasasabi nito pero inamin din naman ni Wade na nagbibiro lang ito.

Good, because he does not want to think about anything else but of how to solve his problem with Zamiel.

Hours after Ridge’s photoshoot, inaya siya nina Wade na dumalo sila sa mini festival sa may dagat. Hindi naman siya nakatanggi dahil alam naman ng mga ito ang wake hours niya.

He’s actually pretty nocturnal.

Ridge was not really in the mood to be in heat and just fuck whoever he wanted to until a pretty lady approached him.

Ridge, Pagkausap ng konsensya niya sa sarili niya, Weren’t you supposed to be bothered by

Zamiel

?

I am, Sagot naman ng kalahati ng utak niya, But I would never refuse a blessing. So

frick

Zamiel

for a bit, I’ll think about him after this.

Hindi na alam ni Ridge kung bakit niya kinakausap ang sarili. Na sa sandaling panahon, lumipad ang isipan niya at hindi na narinig pa ang mga susunod na sinabi ng dilag na nasa harap niya.

“Ano palang trabaho mo?” Tanong nito sa kanya. Mapang-akit ang mga ngiti at nangungusap ang mga mata.

Naghalumbaba si Ridge bago niya nilagok ang natitirang inumin.

“I’m a model,” Sagot niya, “I focus more on photoshoots, though.”

“Oh! No wonder. You look really hot so,” The maiden bit her lip while her eyes travelled to check his body.

That made heat rush through his body. He wants to get laid tonight! Again, for fuck’s sake.

“Thank you,” Pilyo ang mga ngiting kumurba sa labi niya, “May gusto ka bang puntahan pagkatapos mo rito?”

Makabuluhan silang nagkatitigan ng dalaga. Matagal-tagal iyon at unti-unti na ring naglalapit ang mga mukha nila nang biglang magvibrate ang cellphone niya.

And he was supposed to ignore that.

But a huge part of him screamed that it was a text message from Zamiel.

“Wait,” Bulong niya bago mabilis na iniiwas ang mukha sa dalaga.

Dama ni Ridge ang panghihinayang at ang pagkadismaya sa mukha ng dalagang kasama niya ngayon pero ito naman ang nabura sa isipan niya.

Lalo na noong makita niya ang text na galing nga kay Zamiel.

Zamiel

Chastain :

Ridge

Are you free?

Can I call you?

Halos magpaparty si Ridge sa isipan nang mabasa ang mensahe ni Zamiel. Ang lawak din ng ngiti niya, daig pa niya ang nanalo sa lotto.

Hindi na ba ito galit sa kanya?

Makakausap na ba niya ito ng mas maayos?

Maitatanong na ba niya kung bakit ito nagalit sa kanya noong isang araw?

Well, Ridge wouldn’t know until he replies. So, that is what he does.

Ridge Gonzales:

I am.

Iyon lang ang inireply niya bago siya umahon sa kinauupuan. Akmang aalis na rin sana siya nang marinig niyang mapasinghap ang dalagang hook up niya sana ngayong gabi.

“Wait, where are you going?!” Gulat pang anito.

Mabilis na nabura sa mga labi ni Ridge ang mga ngiti nang maalala na may bagahe nga pala siya ngayong gabi.

Ano bang magandang alibi?

Nope. Sasabihin nalang niya kung anumang dahilan ng biglaang pagbabago ng isip niya.

Ha, me and my impulsive decisions. I should be illegal.

“Sorry. My best friend just texted me. Let’s just see each other next time.”

The lady gasped again, “Are you gay?”

Matamang napatitig si Ridge sa dalaga bago tipid na ngumiti at umiling.

“No, I’m bisexual,” He definitely likes both women and men. He would date both genders but not right now. Not yet.

And with that, he left the lady to wait for Zamiel’s incoming call. Which happened right after he’s achieved the ideal distance he wanted from the crowd of people.

“Zamiel.”

Ridge whined like a kid, he desired to complain about that last interaction they had.

“Ridge,” Surprisingly, his voice came out hoarse that Ridge was confused for a bit.

Sinilip ni Ridge ang screen ng phone niya bago ibinalik iyon sa tenga niya.

“Are you okay?”

“Yeah,” He trailed off. Tapos sandali na natahimik ang kabilang linya, “Zach told me what happened.”

Naguguluhang napamasahe si Ridge sa sentido niya bago siya sumagot.

“What? Which one?”

“You called him,” Utas nito, “Bakit mo siya tinawagan?”

Oh, that one.

“Well, you were mad at me and I was hoping that Zach knew.”

Nang sabihin ang rason niya, narinig niya si Zamiel na sumagitsit.

“Ba’t ’di mo dineretso sa ’kin ’yong tanong mo?”

Napangiwi siya, “Well. You were mad and you’ll most probably yell at me if I asked you.”

Muling natahimik si Zamiel sa kabilang linya at ang susunod nalang na narinig ni Ridge ay ang malalim nitong pagbuntong hininga.

“Kailan ka uuwi?” Pag-iiba nito ng usapan.

Awtomatikong umangat ang isang kilay niya bago niya inilibot ang mga mata sa buong paligid. Umaasang makikita si Wade o hindi naman kaya, isa sa mga crew member niya.

And that’s all because he wasn’t really sure when they would go home.

At kung hindi ba naman siya tinamaan ng malas, hindi niya mahanap ang mga kasama sa trabaho.

Cons of not paying attention to his schedule.

“I don’t know,” Simpleng sagot niya matapos matahimik.

Sumagitsit naman si Zamiel, “What do you mean that you don’t know?”

“I wasn’t listening to Wade when he was talking to me.”

“Are you dumb?”

He huffed, “No, but I really wasn’t interested about listening to him. Then again, he reminds me of our schedule, anyway.”

“Itanong mo.”

“Bakit?”

“Basta itanong mo.”

Bakit gusto nitong malaman? Pero imbes na itanong, muling inilibot ni Ridge ang mga mata sa paligid.

Kaya lang, wala talaga ang mga kasama niya.

“Mamaya na pagbalik ko sa hotel. Ano bang meron at naitanong mo?”

“May pinapautos sa ’tin ’yong magaling mong kuya,” Mabilis na sagot ni Zamiel, “’Di ba niya tinext sa ’yo?”

Ridge protruded his lips as his mind wandered. Inaalala niya kung may nakita ba siyang text ni Aaron.

Noong maalala na hindi niya inabala ang sariling silipin ang text nito, hindi niya napigilan ang mahinang magawa.

“I didn’t bother to check it.”

His response made Zamiel hiss, “Oh goddamn it, Ridge. Fuck you. Tignan mo para alam mo gagawin natin ’pag umuwi ka na.”

“Importante ba ’yon?”

“Oo. Gago ka ba?”

He hummed, “Mas importante ba ’yon sa dahilan kung bakit ka nagalit sa ’kin?”

Ramdam niyang nahigit ang hininga ni Zamiel nang balikan niya ang pinag-uusapan nilang dalawa kanina. Iyong nabaon na dahil nga sa iniba nito ang usapan.

“Hello? ’Wag mong iwasan tanong ko,” Tawag pansin niya rito.

It was then when he heard Zamiel exhale sharply from the other line.

“We’re going back on this one?”

Tumango siya, “Oo.”

“’Di ko alam.”

Kumunot ang noo niya nang humina ang boses ng kaibigan. Ni halos hindi niya nahuli ang pagsagot nito ng “’di ko alam!”

“Anong hindi mo alam?”

Imposible namang random lang magalit itong si Zamiel. Edi ibig sabihin, sobrang moody na nito?

Parang hindi naman.

“’Di ko alam ba’t ako nagalit. Basta nagalit ako sa ’yo, putang ina mo, Ridge.”

Matalim at mariin ang mga salitang lumabas sa bibig ni Zamiel. Bukod pa roon, ang lutong ng pagmumura nito kay Ridge.

Grabe. Mas gusto niya tuloy usigin kung ano ba talagang dahilan sa ilalim ng sagot nitong ’di ko alam .

“Mayroon ba ’kong ginawa?”

Zamiel huffed, “Sinabi ko na sa ’yo na ’di ko alam ba’t uminit bigla dugo ko nong nakita kitang bumaba sa kotse ng iba. Ngayon, ’wag mo na ’ko kulitin. Bwisit ka.”

“But I’m curious,” He whined, “Sige ka, baka isipin ko, nagselos ka.”

“Putang ina, edi nagselos. Let’s both settle down with that reason for now.”

Nanlalaki ang mga mata ni Ridge nang sumang-ayon si Zamiel sa pang-aasar niya. Tila nahulog din ang panga niya nang hindi na naman kaagad na nagsink in ang sagot ni Zamiel.

Nakahithit ba ito o siya ang humihit ng hindi niya alam?

“Are you okay?” Utas niya matapos manahimik.

But then, Zamiel growled, “Oh fuck you, Ridge! I don’t want to talk about this anymore, just check your goddamned inbox and read your brother’s text. See you whenever, bye you annoying motherfucker.”

And with that, their call ended with a long beep.

But still, Ridge is dumbfounded.

Mas malala pa itong impact ng sagot na ito ni Zamiel sa kanya kaysa sa noong nag- propose ito sa sinehan!

Nagseselos? Did Zamiel really settled in with that lame ass and impossible explanation to his complicated and probably messed up sense of reasoning?

Nang maibulsa ni Ridge ang phone niya, mahina niyang kinurot ang mga pisngi. Tinitignan lang kung sa pwersang ito, masasaktan siya at magigising.

Pero noong hindi siya kuntento, mas diniinan niya ang pagkakakurot sa sarili.

“Ow, ow, ow,” He then complained when he pinched a bit harder than he planned, “Fine. I’m not dreaming.”

He was in the middle of thinking thoroughly about what happened ( because Zamiel might have had a loose screw or a brain glitch ) when a confetti popped behind him.

Napapitlag siya at napatakip din ng tenga dahil inaasahan na niya ang sigaw ni Wade.

“Magandang buhay!”

Pero dahil malas siya, sa kabila ng pagkakatakip niya sa sariling mga tenga, umalingawngaw pa rin ang malakas nitong boses.

“Ridge! Babalik na tayo sa suite natin. Wrap up, wrap up!”

Bumuntong hininga muna siya bago niya nilingon ang binata.

“I don’t have any businesses tonight, okay.”

Tila nagulat yata si Wade sa sinabi niya bago nito itinapon ang confetti na hawak kanina.

“Wala? ’Di ba may hook up ka ngayon?”

Umiling siya, “Mission aborted, my best friend called him.”

And by the term best friend , hindi na nagtaka si Ridge nang mapalitan ang pagkagulat sa mukha ni Wade ng pagkaaliw.

“Oh, best friend. Ayos na ba kayo ni Zamiel?”

Nagkibit balikat siya, “Don’t know but he’s weird.”

“That must be rough,” Madrama na anito bago umiling-iling, “Anyway! Sa Linggo pa ang uwi natin dahil may runway ka pa sa Huwebes. Bukas ang alis natin.”

“Okay?” Patanong niyang sagot bago napahawak sa batok, “Saan ang venue?”

“Sa Italy,” Mabilis na sagot ni Wade bago siya kindatan, “Kaya i-text mo na iyong best friend mo na ’di ka agad na makakauwi.”

Namamanghang sinundan ng tingin ni Ridge si Wade nang tumalikod ito at magsimulang maglakad para iwan siya.

He stayed in his place for a little bit before he heaved a sigh and followed his manager. And apparently, Wade was busy collecting all crew members while Ridge busied himself reading his unread messages.

Idiot Brother:

Ridge. 911, wedding prep.

Kayo ni Zamiel assigned sa paghahanap ng mga pwedeng design.

Pag uwi mo, asikasuhin nyo.

So this is what Zamiel’s fuss is all about. Noong pinapatingin niya iyong text ni Aaron, tungkol pala sa kasal nito.

Wedding preparations, to be exact.

“I can’t believe he agreed to this.”

Naiiling siya bago hinanap ang thread nila ni Zamiel para impormahin ito tungkol sa schedule niya.

At oo, hindi na siya nag-abala pa na replyan si Aaron dahil alam naman na nito na babasahin niya ang text nito.

And so, he proceeded to text Zamiel.

Ridge Gonzales:

Saw the text just now.

Wedding prep? You really agreed to this. That’s amusing!

Pero sa Linggo pa uwi ko.

See you soon.

Humikab siya nang matapos na magreply at pag-angat ng mga mata niya, isa-isa na palang nakolekta ni Wade ang crew nila.

Ibubulsa na rin sana ni Ridge ang cellphone nang magvibrate iyon.

And from that moment he knew that the text came from Zamiel.

Zamiel Chastain:

Fuck.

Ok. See you on Sunday.

Hindi alam ni Ridge kung para saan iyong pagmumura ni Zamiel. Siguro dahil gusto na nitong matapos agad nila ang request ni Aaron?

Dahil oo nga naman, mainit ang dugo ng dalawa sa isa’t isa.

But then, Ridge kinda hoped that Zamiel cursed because he wanted to see him soon. That he misses him.

Matapos isipin iyon, marahas na napailing si Ridge para gisingin ang parang natutulog na naman niyang diwa.

Meh. Who am I even kidding?

That will not happen. So he’ll settle with the first idea he came up with.

A job well done is what they seek.

Kabanata 21

KABANATA 21

RIDGE leaned against the concrete as he watched everyone do their work swiftly in amusement.

Malapit na magsimula ang runway. Sa palagay niya, kalahating oras mula ngayon bago ito magsimula. At sa ngayon, naaaliw siya habang natataranta ang mismong fashion designer, mga assistant designers, co-models, crew members at iyong mismong mga kasama niya.

Kanina pa siya nawawala sa paningin ng mga ito kahit na kasama lang sila nito.

He smirked to himself as some of his crew shouted his goddamned name. Nagpapanic ang mga ito dahil hindi siya makita samantalang siya, siyang-siya sa mga nagaganap.

Nataon lang na madilim sa pwesto niya at nagcompliment ang navy blue niyang t-shirt at itim niyang ripped jeans.

Hindi naman siya tinatamad. Wrong timing lang talaga itong pagkapilyo niya.

Ridge soon yawned when no one can still find his location. Naaaliw siya masyado habang natataranta sina Wade.

Should he go out now? Sigurado siya na tatamaan siya ng lintik kung hindi pa siya lalabas.

Akmang aalis na sana si Ridge mula sa pinagtataguan nang may sumilip sa kinaroroonan niya.

The sudden appearance of that unrecognizable silhouette made him jolt. He even almost shouted in surprise, good thing that that person showed himself soon while wearing an apologetic smile.

But it was not all that.

Natulala si Ridge habang kinikilala ang lalaking nasa harap niya.

“There you are. We’ve been searching the whole area to see you.”

Napailing-iling pa ito bago tinignan ang damit na dala niya. Mukhang ito ang nakatokang mag-assist sa kanila.

“Ridge? Kanina ka pa namin hinahanap para makapagbihis at makapag-ayos.”

But then, Ridge didn’t move. He just stared at the person in front of him, digesting his physical attributes because for some reason, he thinks that they’ve seen each other before.

“Ridge?” Takang tanong nito nang hindi siya kumilos.

Doon palang nahimasmasan si Ridge at saka napailing. He even shrugged and mentally hit himself after just… spacing out in front of the guy.

But can he blame himself? It felt like they have met each other before!

And he’s Filipino! It must be cool to work under a renowned Italian fashion designer.

“Are you okay? May masakit ba sa ’yo?” Tanong nito bago lumapit sa kanya at itinaas ang isang palad para tignan sana ang temperatura niya.

Pero iniwasan siya ni Ridge bago muling umiling. Matapos iyon, nginitian niya ang binata bago siya bahagyang tumungo.

“Ayos lang ako. Ikaw ba mag-aassist sa ’kin?”

Mukhang natigilan ang binata sa sinabi niya dahil mataman siya nitong pinagmasdan. Pero noong mahimasmasan din, tumango ito.

“Oo,” Wala pa sa sarili nitong sabi bago nauna sa kanya at iginiya na sumunod, “Malapit na ang call time at mainit na ulo ng manager mo dahil nagtatago ka raw.”

Napangisi siya nang marinig. Sabi na nga ba at napatagal ang pagiging pilyo niya dahil hindi pa rin siya nakikita ng mga ito.

Ihahanda na niya ang sarili.

Sesermonan talaga siya noon habang abala siyang magbihis.

Iginiya siya ng binatang nakahanap sa kanya tungo sa pwesto ng crew nila. Walang nagsasalita pero dama ni Ridge ang panay na pagsulyap nito sa kanya.

It’s weird, though. Does he recognize him too? Hindi niya ito kilala pero mukhang ito, tandang-tanda siya.

“Ridge?! Itong batang ’to, kanina pa kami nag-aalalala saka nagpapanic! Kung saan-saan ka na naman sumuot!”

Mahina siyang natawa nang hampasin siya ng confetti ni Wade. And yes, he did not popped it out. He used it as an instrument to hit the fuck out of him.

Iniharang pa nga ni Ridge ang braso dahil habang tumatagal ang pananampas nito, mas sumasakit ang impact.

“Okay, okay, I’m sorry…”

Wade exhaled sharply, “Sa susunod talaga, ipapabantay na kita kay Aiza. Sige!”

“No.”

He whined softly. Maingay si Aiza at ito ang kahuli-hulihang gugustuhin niyang magbantay sa kanya.

“I won’t hide again,” Aniya na parang nangtotalkshit pa.

Mataman siyang pinagmasdan ni Wade bago nito inilipat ang tingin sa binatang nasa tabi niya.

Then his manager apologized about Ridge’s mischief before he asked him politely about assisting Ridge. He even reminded that assistant designer to be rough on him due of his naughtiness, which made him roll his eyes.

After all that, it started.

Naghubad si Ridge ng mga damit at iniwan lang ang boxers niya. Hindi naman kasi tulad ng ibang setting, wala silang sari-sariling kwarto rito at dapat mabilis talaga kumilos sa mga runway.

Kukunin na sana ni Ridge ang pantalon na isusuot niya mula sa binata nang mapansin niyang natulala ito at nakatitig sa katawan niya.

And he’s having mixed feelings.

Don’t flirt. Don’t flirt. Don’t flirt. For fuck’s sake, you’re at work, Ridge.

But then, his lips curved into a small smirk, “Like what you’re seeing?”

O

h damned this mouth! Hindi niya napigilang asarin ang binatilyo.

Kumikibot ang isang kilay niya nang mag-iwas ng tingin ang binata sa kanya at iabot ang isusuot niyang pantalon. Tahimik namang kinuha ni Ridge iyon saka isinuot.

Umangat ang isang kilay niya nang mapansin niyang medyo maluwang ang waist line ng pantalong suot niya.

“I’m sorry uh,” Natigilan siya sandali dahil hindi niya alam kung anong pangalan nitong nag-aassist sa kanya.

The assistant designer then meet his eyes with a puzzling expression.

“Lyle,” Utas nito sa sariling pangalan na dahilan para palagitikin niya ang mga daliri.

“Lyle,” Ulit niya sa pangalan nito.

He was making a face then but for a moment, he paused. Wait, that name sounds familiar?

But then, Ridge shrugged it off.

“Maluwang iyong waist line, ayos lang ba ’to?”

That certain commentary made the man in front of him panic for a bit before he moved swifty to help him adjust his pants. Inabot din nito sa kanya ang isusuot na damit habang tinatahi nito ang adjustments sa kanya.

“There, it’s done,” Tumayo na mula sa pagkakaluhod si Lyle, “Maluwang pa ba?”

Umiling siya, “It’s fine now. Thanks.”

“Ah, oh,” Lyle avoided his gaze several times before he reaches for his nape, “It’s okay. Ako nag-aassist sa ’yo.”

Imbes na sumagot, mataman lang na pinagmasdan ni Ridge si Lyle. Ang nostalgic ng isang ito, nagamit niya utak niya, kinakalkal kung kailan at saan niya ito nakilala.

Pero wala, walang nagrerehistro sa isipan niya hanggang sa tawagin na siya dahil magsisimula na sila.

“Start na raw, Ridge!” Tawag sa kanya ni Jamaica.

Tumango lang siya bago nginisian si Lyle. At bago pa man siya makalagpas dito, tinapik pa niya ang balikat ng binata.

The runway automatically started as soon as Ridge came in line. And it took him about seven to ten minutes before he can walk through the isle to display the clothes he is wearing.

“And for the next Vêtements par Psyché design!”

That is his cue. Ridge walked with pride and mischief emitting from his aura. Tingin kasi niya ay ito ang nababagay na aura para sa design.

And this is all that he can do while he is on the ramp. After all, runway models never smile when they are showcasing the clothes they wear.

It was tiring. A good two minutes to walk and turn around just so the audiences can get a better view of his clothes before he went back to the back stage to change.

Pagbalik niya sa pwesto nila, hinuhubad na niya ang suot niyang damit. Sinisiguro na walang masisira.

Mabuti nalang, sinalubong siya ni Lyle para tulungan siya.

“Say, have we met before?” Naiutas niya matapos ang mahabang katahimikan sa pagitan nila.

Pinasadahan siya ng mabilis na tingin ni Lyle bago nito inasikaso muli ang mga isusuot niya, hanggang sa matawa ito.

“Seriously, you don’t remember me?”

Sabi na nga ba’t kilala niya ito!

“I do,” Pag-amin niya, “But I don’t know where and when.”

“Club,” Mabilis naman nitong sagot bago ulit napahalakhak, “We were actually supposed to hook up.”

“Supposedly?” He mused, “What happened?”

Matamang napatitig sa kanya si Lyle matapos niyang itanong iyon. Tapos ay para itong nanghihinayang na natatawa bago sumagot.

“You left me.”

And Ridge can just gape, “Wait, are you serious? You’re cute, I probably wouldn’t miss a chance fucking you?”

Sandali silang natigilan na dalawa matapos niyang sabihin iyon. Then Lyle immediately looked around to inspect if someone heard them.

Ridge also tried to check if someone is around them but so far, even his co-models kept their distance from him and Lyle.

Which is good.

“You shouldn’t have said that. We’re at work,” Ani Lyle.

Bumuntong hininga siya, “I’m sorry, I forgot.”

“Anyway Ridge,” Tumigil sandali sa pag-assist sa kanya si Lyle, “Is there anyone that you like right now?”

That question made Ridge pause for a moment and wonder if he would tell Lyle. But then again, he is not the one to lie so.

He hums, “Yeah, pretty much. But he’s not into me.”

Mapait na natawa si Ridge nang dagdagan ang sinabi. Mas pumait pa iyon nang pumasok sa isipan niya si Zamiel.

“Yeah,” Aniya habang kumakalma at humihina ang boses, “I’m used to it, though. So that’s why I’ve been hanging out to clubs, just in case I would find someone better.”

But who the hell would even think the same way as Ridge does? He obviously won’t find someone by attending clubs.

“That sounds… rough.”

Mahina ulit siyang natawa bago niya lingunin si Lyle na noon ay mataman ding nakatitig sa kanya.

He doesn’t know why he told him all those unnecessary information about him, but he did. And he can’t take those back.

So, Ridge settled by patting Lyle’s head.

“E, ikaw? May gusto ka ngayon?”

Well, they’re at it anyway and it doesn’t hurt to ask!

Napasinghap si Lyle nang mapagtantong kanina pa siya nakatitig kay Ridge. Umiwas din ulit ng tingin ang binata.

“I do. But he hasn’t recognized me yet.”

“Eh,” He tilted his head, “That must be the reason why you were at the club that night too. Ah, you and I in this tough situation.”

“Yeah, true.”

Matapos ang usapang iyon, nilamon na sila ng katahimikan. Buong-buo dahil wala na ulit nagtangka pang magsalita sa kanila.

Hanggang sa tawagin siya dahil magsisimula na ulit sila, nagbihis ulit, at naghanda sa final walk; walang nagsalita. Basta, alam nila ang pangalan ng isa’t isa pati na rin ang katotohanang minsan nang nagkrus ang landas nila.

Baka sign na si Lyle na dapat, tigil-tigilan na niya magbar? Nakakakilabot kasi na may nakikita ka ulit na minsan mo nang naikama o hindi kaya, nakahalikan.

Ni mga ex nga niya, ayaw niyang nakakakrus ulit ng landas.

Nang matapos ang fashion show, piping nagpasalamat si Ridge sa mga multo dahil hindi siya minalas.

“Congratulations!”

But then, Ridge just can’t leave as everyone celebrated the success of Vêtements par Psyché.

“Thank you everyone for helping us to make this fashion show a success!”

Miss Eutalia Mantini announced, who is apparently, the designer behind this awesome clothing line.

They all celebrated for like, half an hour before everyone parted and left.

Pakiramdam niya rin, mayroong mga gustong kumausap sa kanya kanina pero hindi makalapit dahil panay ang pagprotekta sa kanya ni Wade. Baka raw kasi mawala na naman siya bigla, e uuwi na nga sila mamayang madaling araw.

Dito lang siya minalas.

Magpapahinga lang sila sandali tapos, uuwi na ulit sa Pilipinas.

Nasa kalagitnaan na sila noon ng byahe at patulog na sana siya dahil hindi naman siya kinocontact ng kahit na sino nang may sumigaw sa loob ng van.

“Ridge! Wala kang karapatang mapagod pagkatapos mo kaming taguan kanina!”

And it’s Jamaica, one of Wade’s most noisy trio member.

Tinakpan niya ang tenga niya bago tumagilid. Ginamit niya rin ang neck pillow niya panakip ng tenga pero nadaig pa rin ng mga boses nila ang katahimikan niya.

“Ridge! Ridge! Parusa mo ’to kasi ang hirap mong hanapin kanina!”

Jesus Christ! “I was just at the corner earlier. Ewan ko sa inyo ba’t hindi niyo ’ko nakita.”

“E, kung hindi ka kaya nagsusuot ng dark colors?! Ang dilim kaya sa back stage,” Mangiyak-ngiyak na sagot ni Aiza.

Sa halip na sumagot, sumiksik pa si Ridge sa pinakagilid ng hinihigaan niya para mag-attempt ulit na matulog.

Pero ang hirap pala lalo na kung may mga nagwawala kang mga kasama. Nagpapalipas kasi ang mga ito ng antok dahil flight nila.

Sa kabutihang palad, kinampihan siya ng antok dahil sa kabila ng ingay ng mga kasama niya, nakatulog pa rin siya.

Nagising nalang siya noong nasa hotel na sila.

“Magligpit na kayo,” Paalala ni Wade, “Walang babagal bagal, mamayang alas nuebe ng gabi, flight natin!”

Napahikab si Ridge habang nakikinig kay Wade, hindi napansin na sinilip pala nito ang orasang pambisig.

“5:10 pm palang. Ala sais sarado, susunduin ko na kayo sa mga suite niyo, kids!” Pumalakpak pa ito bago siya binalingan, “At Ridge! Walang matutulog! Magligpit.”

Blangko ang mukhang tinignan niya si Wade bago siya tumango.

“Okay…”

Then, they all went back to their rooms to pack their things. Pero hindi naman na kailangan pa ni Ridge na magligpit dahil kaninang umaga pa siyang naghanda, bago sila umalis.

Isa pa, sa katamaran niya, tingin ni Ridge, hindi niya nagamit ang ibang damit na dinala niya.

Nevertheless, it’s just undeniable that Ridge stole hangers, shampoos, and toothpastes from his suite.

Noong matapos siya, humiga sandali sa kama niya si Ridge. Hindi pa naman siya kinakatok ni Wade kaya magpapahinga na muna siya.

What should I even do while waiting?

Maglaro muna kaya siya ng IDV?

Kaso mabagal ang wi-fi rito sa hotel dahil ang daming gumagamit. Nang una kasi siyang nakiconnect, ang taas ng ping kaya hindi siya nag-enjoy na maglaro.

Kung sanang ML ang lalaruin niya, ayos lang. Nangtatrashtalk at saka nang-aasar lang naman siya kapag may bobo sa team, pero iba IDV.

A heavy sigh escaped from Ridge’s lips before he looked at his suite’s door.

Ang

tagal

naman

nila

Wade.

Mukhang in-enjoy ng mga ito ang two-day trip nila rito dahil minsan lang ang overseas runway niya.

Should I call

Zamiel

?

That was his last resort. But then, he can’t even think of anything to say.

Saka magastos ang overseas call.

Nah, he’s just thrifty .

In the end, Ridge settled to stare at the ceiling in front of him. And as he was internalizing the tranquility that surrounds him, his phone rang and it ruined everything he was in the middle of appreciating.

Awtomatikong ipinikit niya ang mga mata at hinilot ang sentido. Matapos iyon, padabog niyang kinuha ang cellphone niya na nasa bulsa niya lang noon.

“Hello?”

Hindi na siya nag-abalang tignan kung sino ang tumawag. Iniswipe niya lang ang answer button saka siya naghehello.

But then, he mentally groaned and regretted his decision when Aaron’s voice resounded from the other end.

“Ridge! Anong oras ka makakauwi mamaya?”

Ridge heaved a sigh, “Why?”

“Tinatanong ko lang. Si Mama kasi, nagrereklamo na.”

Kumunot ang noo ni Ridge nang marinig ang alibi ni Aaron.

Bakit naman magrereklamo nanay nila e, alam naman nitong kasama sa trabaho ni Ridge ang mag-aaalis at matagal na uuwi?

“Ba’t nagrereklamo?”

“Ang tagal mo raw kasi umuwi. E, dapat magpapafiesta ’tong si mama.”

“Fiesta?” Mas lumukot ang mukha niya, “Bakit naman magpapafiesta? Tapos na ’yon, a.”

“Oo pero alam mo naman na bakit, e. We recently announced Easton and I’s engagement.”

Ah, right. My brother’s getting married.

Sandaling natahimik si Ridge. Ngayon lang ulit nagsink in sa kanya na ikakasal na ang kuya niya.

But then, thinking about starting to long for his brother’s presence was not the issue.

“May ambag ka ba sa kasal saka sa bahay at lupa ninyo?”

He heard Aaron chuckle angrily from the other end.

“Ridge,” Malalim ang tono ng boses nito pero naaaliw siya, “Gusto ko lang ipaalala sa ’yo na may savings ako.”

“Kailan ka pa natutong mag-ipon?”

Ridge almost missed the groan that his brother made when someone knocked from his door.

“Ridge! Tara na sa ibaba! Aalis na tayo!” Sigaw ng manager niya mula sa labas ng suite niya.

Ridge immediately rose from his bed and picked up his bags when he heard Aaron ask.

“Wait, is that Wade?”

He rolled his eyes, “Obviously. Who do you even expect it to be?”

“Someone else. Sabihan mo nga ’yan na invited din crew mo.”

Kalalabas lang ni Ridge noon sa suite niya nang makita si Wade na nasa harap ng pinto. And when he immediately noticed that he is talking to someone, Ridge mouthed him that it’s Aaron.

Sabay silang naglalakad pababa ng building para makapagbayad at mameet na ang ibang kasama nila nang umextra si Wade.

“Oh! Si Aaron pala! Hi, bud!” Bati pa nito sa kaibigan at talagang lumapit pa ito sa kanya para lang isingit iyon, “Tell him I said hi.”

Gago. Naaalala niya iyong meme.

And can’t he see that this is a private call? Not so, but, it

is

.

“Wade said hi,” Tamad namang sabi niya sa kapatid, “And Wade, Aaron told me to tell you that the crew is invited for the party.”

“What party?” Takang tanong nito.

Nagkibit balikat siya, “Engagement party. Okay brother, you heard me say that. I’ll hang up now.”

“Sagutin mo na muna anong oras ka uuwi bukas! Para alam ni mama kung anong oras siya magpiprepare!”

He groaned, “Bakit ba kasi bukas? Wala pa ’kong pahinga niyan.”

“Makakatulog ka pa naman. Hapon pa ’to matatapos si mama.”

He rolled his eyes, “I don’t know my Maths.”

Tinatamad siya. Saka wala siyang calculator dahil hindi niya magamit.

Nevertheless, no matter how much he complained, Ridge still did the solving. Ang alam niya, anim na oras ang time gap nila ngayon sa Pinas at 13 hours ang byahe mula rito hanggang dooon.

At alas nuebe ang flight nila kaya…

“We’ll be there around ten in the morning.”

Pagkatapos niyang sumagot, naisip pa ni Ridge na i-double check kung tama ba ang pagsosolve niya. He even ignored his crew mates as he was busy counting.

Nakakaubos naman ng brain cells na magsolve kahit subtraction at addition lang ginagawa niya.

“Tama ba pagkakasolve mo?”

Nairita siya nang marinig niya ang boses ni Aaron mula sa cellphone niya.

At hindi siya madalas na mainis sa nakatatandang kapatid? Iba talaga ang epekto ng pagod sa tao.

Then he tsked, “Oo tama.”

“Sige, sasabihan ko si mama. Ingat ka sa pag-uwi, Ridge.”

Bumuntong hininga siya. Sa wakas, malapit nang matapos itong tawag ni Aaron.

Pinasadahan ng mabilis na tingin ni Ridge ang buong paligid niya. Nakita niya rin na malapit na ang van nila sa kanya kaya inihanda na niya ang sarili.

Pero kahit ilang segundo na ang lumipas, hindi pa rin namamatay ang tawag at naririnig ni Ridge na may kausap ang kuya niya. Tapos umalingawngaw ang boses ng ina nila.

Nag-uusap ang mga ito tungkol sa pag-uwi niya. Kailangan ba, sabit pa rin siya rito?

“Kuya, may sasabihin ka pa ba?”

Natigilan sandali si Aaron nang marinig ang boses niya. Pinatigil din nito sandali ang ina nila bago siya nito sinagot.

“Bukod sa sinabi ko kanina, wala naman na.”

Bumuntong hininga siya, “Edi patayin mo na ’tong tawag?”

Nandito na kasi ang van nila at kailangan na niyang makiligpit sa mga ito. Mahirap kung isang kamay lang gamit niya sa pagbubuhat.

“Sandali, may isa pa pala akong sasabihin.”

Ridge mentally sighed, “Ano ’yon?”

“Mukhang namimiss ka na ng boyfriend mo. Magpakita ka ron kaagad bukas!”

What? Sinong boyfriend?

Naniningkit ang mga mata ni Ridge na nakatitig sa kawalan. Akmang kokontrahin niya rin sana ang nakatatandang kapatod nang ang susunod nalang niyang marinig ay:

“O sige, ingat ka sa pag-uwi! Bye.”

Ridge panicked when Aaron really bid his goodbye after making him confused.

“Wait—”

Then a beep. The call had just ended.

Namamanghang napatulala si Ridge sa cellphone nang alisin niya iyon sa tenga niya. Nakanganga rin siya dahil hindi siya makapaniwalang pinatayan siya bigla ng tawag.

“’Di na ba asungot tawag niya kay Zamiel?” Pagkausap niya sa sarili.

Even so, that still sounded so wrong!

Nahimasmasan si Ridge nang may tumapik sa balikat niya. Pagtingin niya, si Wade pala dahil tinatawag na siya ng mga ito.

“’Di pa ba tapos tawag niyo ni Aaron?” Anito.

Umiling siya, “Katatapos lang. Sorry, ito na kikilos na.”

Baka pagalitan pa siya.

And as usual, after Ridge threw his bags to the back; he claimed the long seat again and slept until they got to the airport.

Kabanata 22

KABANATA 22

WHAT the fuck is he doing here?

Kwarenta’y singko minuto na ang lumipas magmula noong makauwi si Ridge sa Pilipinas.

But something weird happened.

Apparently, he was supposed to go home with the crew. Ride their van like the old times, claim the back seat to sleep until he gets home.

Pero habang inaabangan ang mga gamit niyang lumabas mula sa kung anumang makina ang naririto sa airport, may nangyari.

Bigla nalang lumitaw si Zamiel mula sa kung saan, hinawakan siya sa pulsuhan at hinila para yakapin.

It caught him off-guard and right now, he was just… confused .

“Zamiel?” Mahinang tawag niya sa binata.

Sobrang distracted niya dahil sa surprise attack ng kaibigan niya. Ni hindi niya mapagtuunan ng pansin ang pigil na hiyawan ng mga kasama niya sa trabaho.

“Uy, si Ridge sinundo ng boyfriend niya!”

“Sana all may jowa na nanunundo sa airport kahit one week lang nawala!”

Ganito ang mga panunudyong kanina pa niya naririnig pero hindi niya pinakikinggan.

Masyado siyang occupied sa biglaan na paglitaw ni Zamiel.

“Zamiel?” Ulit niya nang hindi siya pansinin nito.

Naramdaman niyang mas humigpit ang yakap ng binata sa kanya.

It made him wonder.

Ano naman kayang problema nito at kung kumapit sa kanya, parang itong nawalan ng kung ano?

“Prank ba ’to?” Dagdag pa niya.

Nang marinig niyang sumagitsit ang binata mula sa leeg niya, sinimulan na rin ni Ridge na tapikin ang likod ng binata.

Baka sakaling bumitaw na at mag-explain kung anong ganap.

“Bitaw na.” Inabot niya ang buhok ni Zamiel at mahina iyong hinila. “’Di na ’ko makahinga.”

Namutawi ang katahimikan.

Naramdaman niya ring humugot ng malalim na hininga si Zamiel.

“Five minutes,” mahinang bulong nito, “magre-recharge lang ako.”

“What?”

Nang hindi siya sinagot ng kaibigan, napabuntong hininga nalang siya.

O sige, susukuan nalang niya.

Niyakap niya pabalik ang binata kahit na nilalamon siya ng pagkalito. Tinapik-tapik din niya ang likod nito para pakalmahin ito sa kung anumang iniisip nito.

At habang binabalot sila ng katahimikan, saka palang napansin ni Ridge ang pangungutya ng mga kasama nila sa airport.

“Sana all nagyayakapan talaga sa airport. Sana all, namimiss!” Boses palang, alam niyang si Aiza itong isa.

Sinang-ayunan naman ito ni Jamaica.

“Biruin niyong isang linggo lang silang ’di nagkita pero para silang nasa k-drama?” Anito.

Iniikot niya ang mga mata. Akma ring sasagutin niya ang mga ito nang mapansin si Wade na naglalakad pabalik sa kanila.

Ah, never mind. Ihahanda nalang pala niya sarili niya.

Tripleng pang-aasar ’to at hindi pa rin bumibitaw si Zamiel sa kanya.

Ridge blew out a loud breath when he saw Wade pause from his tracks and gasped when he saw them.

“’Di na kayo cold war! Bati na pala kayong dalawa!”

See.

Sabi

na

nga

ba

at

iyon

ang

sasabihin

nito

.

Saan ba kasi nito nalaman na nag-away pala sila?

As Ridge rolled his eyes for the second time, he also pressed his cheeks against Zamiel’s hair.

“’Di ka pa ba tapos mag-recharge?”

But to no avail, Zamiel did not response.

Pinakiramdaman niya kung ibinabato na ba ng binata sa kanya ang buong bigat nito. Kapag kasi ganoon, ibig sabihin, nakatulog ito na nakayakap sa kanya.

“Patapos na ba five minutes ko?”

Nag-isang linya ang mga labi niya bago siya umiling at yumakap sa ulo ng binata.

“You’re acting weird today. ’Di ko makita mga gamit ko kaya bantayan mo. Alam mo naman itsura ng mga bag ko, e.”

Naramdaman niyang marahan na tumango ang kaibigan kaya bumuntong hininga ulit siya.

Kung anumang problema ng isang ito, sana magsabi. Mukhang ang bigat ng pinagdadaanan, e.

Noong matapos si Zamiel na mag-“ recharge ,“ dahil iyon sa nakita na niya ang mga gamit ni Ridge na dumaan mula sa baggage carousel.

Pinanood lang ni Ridge na kunin ni Zamiel ang mga gamit niya. Hanggang sa lapitan siya ni Wade.

“Mukhang bati na kayo, a,” anito nang makatabi na sa kanya, “Tapos na ba cold war?”

Pinasadahan niya ng mabilis na tingin ang manager bago nagkibit balikat.

“Sa pagkakaalala ko, ayos na.”

Dahil napag-usapan naman talaga na nila ni Zamiel ito. Nag-settle pa nga ang binata sa “nagseselos” ito raw ito matapos siyang ihatid ng huling hook up niya.

Sino nga iyon? Limot na niya.

“May payakap-yakap din.”

Sinundot nito ang tagiliran niya kaya naman napapitlag siya.

“Wala kayo sa drama shoot pareho pero para kayong bida sa Thai BL.”

Ridge stilled. Then, he could not help it but to huff at what Wade said.

It was also then when he noticed that Zamiel is staring at him from beside the baggage carousel. With his bags while he watched him and Wade talk.

Akala yata nito, importante ang pinag-uusapan nila kaya hindi lumalapit.

Mukhang napansin din yata ni Wade ang iniaakto ni Zamiel dahil nang ibalik niya ang tingin dito, naabutan niya ang manager na mapanudyong nakangisi sa kanya.

And it made his eyebrow twitch.

Stop watching us .

“Hinihintay ka talaga. Sana all talaga Ridge, may best friend .”

Ridge gritted his teeth. “Stop it.”

“Bakit?!” Parang inosente namang balik nito. “Sinasabi ko lang na ang thoughtful ni Zamiel. Tignan mo, hinihintay pa tayo matapos na mag-usap!”

“Pero ’di naman tayo nag-uusap.”

“Mag-uusap, a. Sabihan mo muna si Zamiel na sandali lang.”

Napailing muna siya at malalim na bumuntong hininga bago sinenyasan si Zamiel na maghintay sandali.

Nang tumango ito, nakahinga siya ng maluwag.

“Bilisan mo. Mukhang pagod si Zamiel.”

“Caring naman,” he mused, “Nah, gusto ko lang kumpirmahin kung anong oras party sa bahay niyo. Kawawa naman si Aaron kung ’di kami sisipot, e ang gara ng mga Gonzales.”

Kumibot ang isang mata niya habang pinanonood si Wade na lagyan pa ng actions ang sinasabi nito.

Lalo na roon sa may “ ang

gara

ng

mga

Gonzales .“ Saang parte sila magara? Unless fiesta pala ang ginawa nitong mga magulang niya dahil ikakasal na si Aaron.

In which he doubts because his parents worry that he and his brother might be criticized on their best days or something.

“I’m not really sure,” he answered, at last, “Ipapatext ko nalang kay kuya Aaron.”

Wade then hummed. “O sige, ititext din kita. Baka makalimutan mo kaming sabihan, e.”

“’Pag nakalimutan ko, nakatulugan ko kayo.”

“Tulog ka ng tulog.” Matapos sabihin iyon ay natahimik sandali ang binata. “Ah, oo matulog ka. ’Di mo nga pala nahabol ’yang antok mo’t ang gulo nila Jamaica.”

Tumango-tango siya.

Pinanindigan talaga nilang guluhin siya dahil nga sa nagtago siya bago ang runway nila.

“Sige, puntahan mo na awoj mo. Kanina ka pa hinihintay,” pang-aasar nito bago siya tinapik para maitulak, “mukhang miss na miss ka. Itabi mo kaya sa pagtulog mo mamaya?”

“For the love of ghosts,” he paused before squinting his eyes, “we’re

not

dating.“

Nang dipensahan ang relasyon nila ni Zamiel, mas lumawak lang ang ngisi ni Wade.

Imbes din na sagutin siya nito, kinawayan lang siya ng binata at tinalikuran. Saka ito halos parampang naglakad pabalik sa team nila.

Pero hindi pa man ito nakalalayo, may ipinahabol na kaagad ito.

“Try again! Ingat sa pag-uwi, Ridge! Zamiel!”

And with that, Ridge’s eye twitched in infuriation.

Hindi na niya talaga kakausapin si Wade patungkol sa relasyon nila ni Zamiel. Matigas ang ulo, e. Sayang lang ang oras at laway niya.

He made a mental note of those and had completely forgotten that his best friend was waiting for him. If not for Zamiel startling him thereafter.

“Tapos na ba kayong mag-usap?”

Panimula nito na ikinapiglat naman ni Ridge.

“O, ba’t ka nagulat?” Dagdag pa nito.

Marahan niyang nilingon si Zamiel na noon, bitbit ang mga gamit niya at nakapameywang. Nakataas din ang isang kilay at nagtataka sa reaksyon niya.

Oo nga, sinundo nga pala siya ng kaibigan.

“Nakalimutan lang kita,” pag-amin niya, “nakalimutan kong sinundo mo nga pala ako.”

Dahil iniisip niya ang kalokohan ni Wade.

Nang makitang kumibot din ang isang mata ni Zamiel, hindi napigil ni Ridge ang mahinang matawa.

“Uwi na tayo? Mukhang pagod ka.” Pinasadahan pa niya ng tingin ang bawat detalye ng mukha ng binata. “Ako rin, e. Tulog tayo sa bahay.”

At tanging tango lang ang isinagot sa kanya nito pero nakita niya na lumiwanag ang itsura ng binata.

Ilang

araw

ba

siyang

hindi

natulog

?

Iyon sana ang gustong itanong ni Ridge sa byahe pero noong makasakay na sila sa taxi? Nauna pa yata siya kay Zamiel na pumikit at makatulog.

Noong magising din siya, nagulat nalang siya nang nasa tabi niya si Zamiel at mahimbing na natutulog.

Nang mapagtantong katabi niya ang binata, humigop muna ng malalim na hininga si Ridge bago inilibot ang paningin sa kinaroroonan niya.

Dark walls, dark curtains, messy room. Mine.

Akala niya, dinala siya sa bahay nina Zamiel.

Matapos ilibot ang mga mata sa sariling kwarto, hinarap niya ulit si Zamiel bago isiniksik ang sarili sa leeg nito.

Gusto niya rin sanang bumalik sa pagtulog dahil naalimpungatan lang naman talaga siya.

Pero hindi yata payag ang pagkakataon.

Dahil noong padulas na siya para managinip, biglang nag-max volume ang radyo nila sa labas.

Putang

ina

ng may

hawak

ng speaker.

Sumimangot siya at mas lalong sumiksik sa kaibigan nang maramdaman niyang humigpit ang yakap sa kanya ni Zamiel.

Nang imulat niya ang mga mata para silipin ito, nakita niyang sumisimangot na rin ang binata.

It was also then when Zamiel groaned.

“Fuck,” mahina nitong bulong bago siya hinila palapit, “natutulog ’yong tao.”

Ha. Pati si Zamiel, naalimpungatan na rin.

Matagal siguro siyang napatitig kay Zamiel, pero sino bang may pakialam? Basta, natuwa siya noong makita niyang imulat din ng binata ang mga mata nito.

Ang sarap sa feeling.

“Good morning,” bati niya rito kahit na naniningkit pa ang mga mata ng binata, “inaantok pa ’ko Zam, ’wag ka munang tatayo. Hintayin ko lang na isang pikit, tulog agad ako.”

Nang marinig ang sinabi niya, umayos ng higa si Zamiel at kinusot ang mga mata nito.

Then he snorted.

“Paano ka makakatulog e mayroong nag-max ng speaker sa labas? Ano ’yang pinapatugtog?”

“Achy breaky heart,” he replied in a sing-song voice, “’la naman akong paki, gusto ko pa matulog.”

“You can’t really sleep with such a noisy background.”

“Try me.”

Mahinang natawa si Zamiel bago ito humikab. At dahil pinanonood siya ni Ridge, hindi namalayan ng binata na pati siya, humikab na rin pala.

And it seemed like Zamiel was amused of how his brain reacted.

“That’s really cute,” komento nito.

Pinanood din pala siya nitong humikab.

“Your brain reacted from my yawn. It’s amusing.”

Imbes na sumagot kaagad, naningkit lang ang mga mata niya.

“O, ano naman meron don?”

His question made Zamiel hum before the male combed his hair through his fingers.

“Nothing special. It just meant that I activated mirror neurons in the frontal cortex of your brain which made my yawn contagious. It’s actually called an echophenomena , which is an automatic imitation of someone else’s words or actions.”

Napasinghap siya nang marinig ang scientific explanation ng lalaki.

Gago, hindi niya inaasahan.

Don’t get him wrong. Ridge totally understand of how much a science trash Zamiel is.

It is just that, he is not a fan of the aforementioned subject.

Although he did excel in chemistry and physics way back when they were still in high school, he admits that he totally sucked in biology.

Kaya wala siyang maintindihan sa pinagsasasabi ni Zamiel.

“I think,” panimula niya, “I think my last brain cell just died.”

Ipinikit niya noon ang mga mata at napapangiwing sumiksik sa leeg ni Zamiel.

“Don’t blurt out anymore science shit, Zamiel.” Dahil baka hindi na siya makatulog kung magsasalita pa ito. “I’m going back to sleep.”

Mahinang natawa si Zamiel.

“Nag-explain lang naman ako, ’di ba nagtanong ka?”

He huffed. “Nagsisisi na ako.”

“Maayos naman explanation ko.”

“Zamiel,” mariing tawag niya rito, “alam mong bobo ako sa biology.”

With that, his awesome and smart best friend snorted.

“Mabuti alam mo.”

Madalas masarap sipain paalis sa kama niya itong isang ito pero hindi siya makapalag.

Baka siya ang masipa.

Namutawi ang katahimikan nang walang magsalita sa kanilang dalawa. Ang akala ni Ridge, inunahan din siyang matulog ni Zamiel.

Aasarin niya pa nga sana ito dahil ang lakas ng pinatutugtog sa labas ( for some reason,

iyong

Chinita

Girl

ang

nasa

radyo

.

Siguro

si

Leon

ang

may

hawak

ng speaker ) pero nang pakiramdaman niya ito, hindi naman bumagal ang paghinga ni Zamiel.

Ito lang ang alam niya sa biology at kapag ganito, sigurado siyang hindi pa tulog ang kasama niya.

“Ridge, matutulog ka ba talaga? Ang likot ng ulo mo.” Dinig niyang reklamo ng binata.

Mukhang napansin ding hindi pa siya tinatamaan ng antok.

“Matutulog. ’Kala ko lang nauna ka sa ’kin.”

That made Zamiel huff, “I won’t sleep anymore.”

“At ba’t hindi?”

“Aayusin ko pa gamit mo.”

Sandaling natahimik si Ridge bago siya humimig.

“Mamaya na ’yon. Pahinga ka rin muna.”

Naalala niya kasi kanina na mukha itong hindi natulog. Though, Zamiel seemed refreshed after he woke up, Ridge would really be glad if he goes back to sleep with him.

Pero hindi. Pumapalag.

Hinila pa nga ang buhok niya nang makulitan sa kanya, e.

Bumalik na naman sa dating pananadista.

“’Wag mo nga ’kong idamay sa ’yo. ’Di ako sing-antukin mo.”

Nang marinig ang sagot nito, hindi alam ni Ridge kung anong espiritu o kaluluwa sa kwarto niya ang sumapi sa kanya.

He just whined.

Which Zamiel ignored, of course.

So, he whined louder.

And this is completely out of character but Ridge really wanted his best friend to sleep.

I don’t know, man. Kung

wala

pa

’

kong

ma-receive

na

best friend awards

nito

,

ewan

ko

nalang

.

Ilang minutong nanahimik si Zamiel kahit na nagrereklamo siya. Pero noong hindi rin siya kinaya, hinila ulit nito ang buhok niya.

Nananadista. Nananadista.

“The fuck are you doing?” Natatawa nitong tanong nang magpahinga si Ridge sa karereklamo.

“Matulog muna tayo,” pagpupumilit naman niya.

Hindi niya alam kung anong itsura ngayon ni Zamiel pero hindi nagtagal, bumangon ang binata.

“What the fuck—?” Wala yata sa plano na babangon si Zamiel at iiwan siya?

Namamanghang sinundan niya ng tingin ang binata na nakaupo na sa kama.

Pinanood niya ring ayusin ni Zamiel ang sariling buhok at mag-init sandali.

Pero noong matapos ito sa mga ritwal sa katawan, naaaliw nitong nilingon si Ridge na tulala pa rin sa kanya.

And for some odd reason, something danced on Zamiel’s eyes but it quickly faded away.

“Itsura mo,” panunudyo nito.

At sign iyon na mukhang tanga si Ridge ngayon.

But who the fuck cares?

“Bumalik ka rito?” Hindi pa rin siya makapaniwala na iniwan siya nito na nakahiga. “Usapan, matutulog.”

“No, ang usapan, aayusin ko gamit mo.”

“I did not agree on that.”

Amusement danced on Zamiel’s eyes before he snorted.

“You’re not the one to decide.”

Nang marinig ang sagot nito, itinuro ni Ridge ang mga gamit niya.

“Akin ’yon! Ako dapat magdesisyon kailan mo ililigpit, ’di ba?”

Pinasadahan ni Zamiel ng mabilis na tingin ang nakatambak niyang mga gamit.

Hanggang sa mapangisi ito.

Putang

ina , mura naman ni Ridge sa isipan niya. Pakiramdam niya kasi, pinagtitripan nalang siya ni Zamiel ngayon.

“Gamit mo nga,” panimula ng binata bago ikinumpas ang sariling kamay at tumuro sa mga bag niya, “pero ’di mo naman inaayos. Para saan pa’t ikaw magdedesisyon kung kailan ko ’yan ililigpit?”

Well, point taken.

Pero ayaw talaga ni Ridge na magpatalo sa kaibigan. Kaya lang, huli na ang lahat.

Noon kasing hihilain niya rin ang t-shirt ni Zamiel, nakaalis na ito sa kama niya at hindi na niya abot.

Edi ’wag . Win-win situation naman kasi ’di na siya mag-aayos ng gamit mamaya.

Halos mapanguso siya habang pinagmamasdan si Zamiel na pagpagin ang suot nitong damit.

But is he really okay? Naisip din ni Ridge na kahit bawing-bawi siya sa gustong mangyari ni Zamiel, hindi naman siya sigurado kung sapat na ba ang pahingang ginawa nito.

“Zamiel.” Pukaw niya sa atensyon nito.

Mabilis na itinigil ni Zamiel ang ginagawang pagpagpag at nilingon siya.

“Ano?” Tanong naman nito.

That was when Ridge cannot stop himself from protruding his lips.

Ah, yes, he pouted.

And it made Zamiel really amused that his smirk turned into a wide grin.

“Ganyan mo ’ko kaayaw na ayusin gamit mo?”

Imbes na sumagot, umiling lang siya.

At naging dahilan iyon para ipagkrus ng binata ang mga braso at taasan siya ng isang kilay.

“Then, what do you want?”

It took Ridge a while to reply.

Mataman niya muna kasing tinitigan ang itsura ni Zamiel.

Hindi na nga ito mukhang pagod at wala na ring bakas ng stress sa mukha nito.

“Ridge, bilisan. Lalabas pa tayo mamaya’t baka hanapin ka na sa ’kin nina kuya Aaron.”

Bakit siya hahanapin samantalang nasa sariling kwarto niya lang siya?!

OA ni Aaron.

Pero dahil nga mukhang mauupos na rin ang pasensya ni Zamiel, sa wakas ay tumikhim na siya para ihanda ang sarili na magtanong.

“Sigurado ka bang ayos ka na?”

Nang lumabas iyon sa bibig ni Ridge, kitang-kita niya na natigilan ang binata.

“What do you mean?”

Ngumuso siya lalo. “Kanina noong sinundo mo ’ko sa airport, mukha kang pagod na pagod.”

Habang nagpapaliwanag, muling lumabas sa isipan niya ang imahe ni Zamiel noong una niya itong makita sa airport at noong yakapin siya nito.

“Parang ilang araw kang walang tulog,” dagdag pa niya, “naii-stress ka ba sa trabaho mo? ’Di ba ang usapan, pahinga pahinga rin ’pag may oras?”

Tila nagulat si Zamiel sa sinabi niya dahil bukod sa napasinghap ito, kumalas din ang pagkakarus ng mga braso nito.

“I wasn’t able to sleep,” pag-amin ni Zamiel, “umiidlip naman ako pero marami lang talagang nangyari nong wala ka.”

Tumango-tango siya.

Naiintindihan naman niya. Nag-aalala lang siya na baka hindi siya ang mag-collapse isang araw kung hindi si Zamiel.

Nag-doctor pa ito kung siya lang naman palagi ang iniisip? Mali.

“Take care of yourself, you always told me that.” Nagkibit balikat siya bago nagkumot. “Ikaw nga doctor pero sarili mo, ’di mo maasikaso? Mali ’yon, kapatid.”

Bumuntong hininga si Ridge bago ipinikit ang mga mata.

“Sige na, mag-ayos ka na ng gamit diyan. Matutulog lang ako.”

Medyo istorbo lang itong speaker nila sa labas pero hindi naman iyon iyong tipo ng istorbo na pati kama niya, kumakalabog. Mga gamit niya, nagba-vibrate.

Wala pa sa ganon. Makakatulog pa siya ng mahimbing.

“Good night.”

Iyon ang huli niyang sinabi bago tumagilid.

At hindi niya alam kung ano bang reaksyon o itsura ni Zamiel habang naghahanda siyang matulog.

Basta, pumipirme na siya sa pagkakahiga nang marinig niyang namamanghang matawa si Zamiel sa kanya.

Nakuha pa siyang tawanan, e.

“’Wag mo ’kong tawanan,” suway pa niya sa kaibigan.

“I am not.”

Iyon lang ang narinig ni Ridge kay Zamiel nang maramdaman niyang lumubog ang gilid ng kama niya.

Nagbago ba isip nito?

He was internally excited that Zamiel would sleep beside him again but then, his expectations did not really happen.

Iba kasi ang nangyari.

Noong lumubog ang gilid ng higaan niya, tanging mga kamay lang pala ni Zamiel ang nakapatong sa foam para suportahan ang sarili nitong bigat.

Of course, Ridge was not aware since he had his eyes closed.

But then, the unexpected happened.

He felt something soft touch his cheek.

At kung hindi pa pamilyar kay Ridge ang ganoong lambot, hindi pa niya malalaman kung ano iyong lumapat sa pisngi niya.

“Sleep.”

Iyon lang ang huli niyang narinig mula kay Zamiel bukod sa mabibigat nitong hakbang palabas ng kwarto niya.

Samantalang siya, mabilis na nagmulat ng mga mata at bumangon mula sa sariling kama.

Pero wala na si Zamiel.

Dahil noong gawin niya iyon, saktong likod nalang ng binata ang nakita niya kasabay ng pagbagsak ng pinto ng kwarto niya.

“What the fuck did just happen?”

Ilang beses na huminga ng malalim si Ridge bago humawak sa pisngi niya.

Those were his lips, right? His lips,

Zamiel’s

fucking lips!

And never in his whole life that his best friend ever kissed him! He never even felt his lips on his skin!

Just. Today.

“Gago!”

Napatalon muna siya mula sa kama bago muling nag-dive at binaon ang sarili sa mga unan niya.

Para siyang high school kung umakto!

Pero putang ina naman, bakit bigla yatang may ganon?

Gumalaw ba siya ng hindi sinasadya kaya biglang lumapat labi ni Zamiel sa balat niya? Pero parang hindi, e.

Masama ba kung sasabihin niyang ang bilis ng tibok niya, parang sasabog na?

Kung

sinumang

multo

ang

sumapi

kay

Zamiel

ngayon

,

maraming

salamat

sa

blessing?

Nginang ’yan, ang unexpected.

At burado sa isipan ni Ridge lahat ng iniisip niya, pati iyong pag-aanalyze niya sa senaryo kanina kung paanong nahalikan siya sa pisngi!

I’ll just focus on that.

Zamiel

kissed me good night.

Mukhang hindi na yata siya makakatulog dahil gusto nalang niyang asarin si Zamiel buong araw.

Tsinansingan siya, e. Nawala tuloy pagod niya.

Ilang sandali pa sigurong nagwawala si Ridge sa isipan niya hanggang sa wakas, makakalma rin siya.

Saka niya lang napagtantong hindi na bumalik si Zamiel sa kwarto niya.

“Ano kayang nangyari ron?” Tanong niya sa sarili.

Because he is genuinely curious.

Especially of the reason why his oh-so-straight best friend kissed him.

After all, men don’t kiss each other on the cheeks unless they’re…

European .

“Meh.” Then, he shrugged. “Aasarin ko nalang siya saka tatanungin maya-maya.”

Susulitin niya muna iyong saya na maramdamang mahalikan ng taong gusto niya kahit sa pisngi lang.

And today, Ridge learned how to “rak.”

He’ll even probably write another song because he is that happy.

Who knows.

**

Author’s Note : UNEXPECTED LONG UPDATE WHAT THE FUUUCK. The kiss made it possible. Enjoy!

Kabanata 23

KABANATA 23

AND finally, the long awaited day has come.

Aalis sila ni Zamiel para humanap ng motif sa kasal ni Aaron. Kung bakit sila ang hahanap ng motif? Hindi alam ni Ridge, pero sige.

But that is certainly

not

the highlight of today.

And it is not just about Zamiel.

The reason why Ridge is feeling giddy and naughty is because he has not seen his best friend after the

incident

. If that kiss thing is even an “incident”.

Ang sabi ni Zachariel, bigla raw itong umuwi sa bahay nila. Ni hindi nga nito inayos ang mga gamit niya kaya siya pa ang nagligpit.

Well, not that he minded.

But Ridge certainly wants to tease Zamiel about the good night kiss and of how he avoided him after that.

He never even initiated that kiss!

So, yeah.

Ridge just really wanted to tease his best friend until he explodes. Like the usual.

Alam din niyang hindi ito dapat na bini-big deal pero naaalala niyang ito ang advise ni Zachariel sa kanya.

It happened on the night of the party. Whereas, Zamiel still has not returned to celebrate with them.

Probably out of embarrassment but, he talked to Zachariel about it last night.

“I LITERALLY told you, Ridge. For so many times that

Zamiel

has been acting weird around you!“

Isang

malalim

na

buntong

hininga

ang

pinakawalan

niya

nang

padabog

na

ibagsak

ni

Zachariel

ang

mga

kamay

sa

lamesang

naghihiwalay

sa

kanila

.

Ilang

sandali

niyan

g

pinagmasdan

ang

mga

kamay

nito

,

hanggang

sa

mag-

angat

siya

ng

tingin

sa

noo’y

namumulang

kaibigan

.

And yep, Ridge knew that he has to prepare something so, he took his earplugs to cover his ears from his other best friend’s deafening scream.

Mafu

-frustrate

nalang

kasi

, may

nalalaman

pang

pagsigaw

sigaw

.

Dahil

may earplugs

siyang

suot

,

hindi

niya

narinig

ang

mga

susunod

na

sinabi

ni

Zachariel

matapos

nito

na

sumigaw

.

And when he did remove them, he just caught the remaining words that escaped from the male’s lips.

“—had been acting like that since I told you that you’re not up to meet anyone!”

Tuluy

-tuloy

nitong

sabi

.

Which, of course, made Ridge confused as fuck.

“I’m sorry,”

kalmado

niyang

sabi

bago

inilapag

ang

earplugs

sa

mesa, “I didn’t catch what you were saying, bud.

Pakiulit

naman

.“

Ridge really wanted to smile when

Zachariel

made a face. A “

putang

ina

makinig

ka

kasi

sa

’kin“-face.

Ilang

minuto

sigurong

nakatitig

lang

sa

kanya

ang

binata

hanggang

sa

kalmado

itong

maupo

.

“As I was saying.”

Nagkibit

balikat

din

si

Zachariel

. “I told you way back then that my twin has been acting weird recently.”

“Yep, you did tell me that.”

Tumango

-tango

ito

. “

Magmula

noong

sinabi

kong

wala

kang

gana

na

makita

siya

dahil

nga

nasa

‘moving on’ stage

ka

sa

sinabi

niya

,

nag-

iba

bigla

ang

ihip

ng

hangin

sa

paligid

ni

Zamiel

.“

“Yep, you told me that too.”

Humugot

siya

ng

malalim

na

hininga

bago

nagpahalumbaba

. “

Pero

’

di

ko

nakita

kung

anong

catch.“

Namutawi

ang

katahimikan

sa

pagitan

nilang

dalawa

.

Nabawi

lang

ni

Zachariel

ang

momentum

nang

mataman

siya

nitong

pagmasdan

.

Animo’y

binabasa

.

And oh, how Ridge hated that!

“There was pain and fear.”

Panimula

ng

binata

. “He really paled when I told him that you don’t want to see him for the mean time.”

Natigilan

siya

. “Seriously?”

Ngumisi

naman

ito

. “Char.”

Muli

silang

natahimik

na

dalawa

.

Anong

char?

Niloloko

lang

siya

nito

?

Gago

,

pati

gay lingo,

natututunan

na

ng

kaibigan

niya

.

Malapit

na

sanang

mainis

si

Ridge at

iwan

si

Zachariel

hanggang

sa

ibagsak

ulit

ng

kaibigan

ang

mga

palad

sa

mesa.

“

Anong

char?!

Putang

ina

mo

ka

,

mukha

ba

’

kong

nagbibiro

?!“

Nag-

isang

linya

ang

mga

labi

niya

sa

iniakto

nito

.

Ah,

hindi

na

niya

alam

kung

anong

nangyayari

at kung

ano

bang

dapat

niyang

sabihin

.

“

Makinig

ka

,“

seryosong

pagtutuloy

ni

Zachariel

bago

umupo

at

ipagkrus

ang

mga

braso

, “

pre

,

paniguradong

umuwi

ngayon

si

Zamiel

kasi

nahiya

sa

’yo.“

Alam

niya

.

Aware

siya

.

Dahil

ni

anino

man

lang

ng

magaling

niyang

best friend,

hindi

niya

nakita

mula

noong

halikan

siya

nito

sa

pisngi

.

“

Pero

fear nothing!“

Anito

pa at

napatayo

rin

tapos

pumose

na

parang

tanga.

Gago

ano

nang

nangyayari

?

Napatakip

ng

mukha

si

Ridge

nang

mapansin

niyang

pasadahan

sila

ng

tingin

ng

iilang

bisita

.

“

Bukas

,

magkikita

naman

kayo

’

di

ba

?

Kasi

kayo

bahala

sa

motif ng

kapatid

mo

kasi

bobo

sila

ni

kuya

Easton

na

magplano

.“

Bahagyang

inalis

ni

Ridge

ang

pagkakatakip

sa

mukha

.

Narinig

niya

rin

si

Aaron

mula

sa

hindi

kalayuan

na

minura

si

Zachariel

.

Mukhang

narinig

silang

dalawa

na

mag-

usap

.

“

Napano

naman

?“

Aniya

.

Imbes

na

sagutin

kaagad

siya

,

malawak

na

napangisi

ang

kaibigan

.

“

Mula

noong

nagkwento

ka

na

may cold war kayo,

napansin

ko

rin

na

mas

weird

umakto

si

Zam

.

Gago

, sino bang best friend

lang

kuno

ang

magseselos

kung may hook up

ang

best friend

niyang

gusto

niyang

ibahay

?“

He really needn’t to say those but okay .

Mabuti

nalang

,

mahina

ang

boses

nito

kaya

mapapatawad

pa

niya

.

Or so,

ang

mahina

kasi

kay

Zachariel

ay

iyong

maririnig

pa

rin

ng

mga

malapit

sa

kanila

pero

hanggang

don

lang

.

“

Pero

wala

naman

talaga

’

kong

balak

na

masama

. Gusto ko

lang

pigain

mo

’

yon

si

Zamiel

dahil

pre

,

ang

tagal

na

ng

prusisyon

niyo

.

Mas

matagal

pa kina

kuya

Aaron at

kuya

Easton

pero

mas

nauna

pa

rin

silang

ikasal

.“

Kumibot

ang

isang

kilay

niya

nang

i-point

out

ni

Zachariel

ang

tungkol

sa

“

prusisyon

“

nila

.

Paano

naman

magkakaroon

noon kung una

palang

,

walang

prusisyon

?

“Okay, are we really pretending that your brother is not gay?” He deadpanned.

“I doubt.”

Nagkibit

balikat

ito

. “

Pero

pre

, almost twenty years,

tapos

ngayon

lang

nagpapahayag

ng signs

si

Zamiel

? ’Wag

mo

na

palampasin

’

yon

.“

Point taken.

Natahimik

siya

sandali

bago

inilipat

ang

paningin

sa

lamesa

nila

.

Nagmuni

-muni

.

Malalim

ang

iniisip

at

maraming

tanong

sa

sarili

.

Hanggang

sa

nag-settle

siya

sa

isang

tanong

.

“But what if he’s just curious?”

Sandali

ring

napatitig

sa

kanya

si

Zachariel

bago

ito

nag-iwas

ng

tingin

at

ngumuso

.

Wala

nga

talaga

itong

plano.

“Edi

bukas

mo

rin

malalaman

.“

Isang malalim na buntong hininga ang kumawala sa mga labi niya matapos alalahanin ang pinag-usapan nila ni Zachariel kagabi.

Bumagsak din ang mga balikat niya.

Tapos, nawala na rin ang kung anumang saya at pagkapilyo na nararamdaman niya kanina.

Kinakabahan dahil baka iba ang mapiga niya mamaya kay Zamiel.

Pero hindi rin siguro.

Anyway, he still looks forward to see and tease his best friend.

Come what may.

Ridge was just spacing out while he leaned against Aaron’s car ( yes, he used his brother’s because he does not want to own a vehicle ) until he heard a squeak from the Chastain’s house’s gate.

Ah, nandiyan na si Zamiel.

Hinanda ni Ridge ang sarili – mentally and physically, and he also prepared of how he would tease the man who left him after kissing his cheeks.

It was then when Zamiel finally opened their gate and his figure came out from there.

And Ridge was just there. Gawking over the male.

Para siyang estatwang naitulos sa kinatatayuan nang makita na lumabas si Zamiel sa gate nila. Bigla rin siyang napaayos ng pagkakahilig sa sariling sasakyan nang pakatitigan niya ang binata.

Apparently, Zamiel wore a blue polo short sleeved shirt and black jeans. He even wore black men loafers as he walked out of their gate. And for some odd reason, Zamiel had his hair styled today.

Which is weird because he does not really fix himself, but Ridge could not care less, he just stood there and still gawked at how perfect his best friend looked like.

Man, he’s hotter today. I want him to fuck me.

Natigilan si Ridge sa pag-iisip nang makita na papalapit na sa kanya ang binata. Nang mapansin iyon, matik na nahigit ang hininga niya at nataranta siya mentally.

Tila hindi na rin yata niya alam ang gagawin dahil umayos na naman siya ng tayo at pilit na kinalimutan ang iniisip kanina.

Dapat

lang

! Sino

ba

kasing

nasa

matinong

isipan

ang

gugustuhing

maikama

ng

sariling

kaibigan

?

Ako

.

Ako

lang

naman

.

Putang ina, hindi pa siya sinang-ayunan ng sarili niya.

Sa sobrang pagkataranta, aalis sana si Ridge sa kinatatayuan. Maling-mali.

Ang balak kasi, siya ang mang-aasar pero dahil sa naiisip niya, alam niyang siya pa ang madedelikado.

Babalik na sana siya noon sa driver’s seat nang makarating sa harap niya si Zamiel at harangan siya.

He sweatdropped. What’s up?

The male pinned him down the car and leaned really close to his face that Ridge felt his cheeks burning, his head spinning.

Nang tignan naman niya ito, wala siyang masabi.

Hindi magawang magkomento ni Ridge tungkol sa kung gaano kaseryoso ang mukha ni Zamiel.

Ang iniintindi kasi niya ngayon ay kung paano siya hihinga at paano pakakalmahin ang sarili. Naduduling na rin siya at hindi maiwasan na mapatitig sa labi ng binata.

Those looked red and soft that he remembers how those touched his cheek yesterday.

Really soft. Really, really soft, plus the memory of yesterday made him unconsciously licked his lips and spoke.

“Lapit pa. Manghahalik ka ba?”

Napasinghap siya nang sabihin ang hindi inaasahan. Muntik din batukan ni Ridge ang sarili nang iyon ang maibulalas niya.

Pero laking gulat niya nang ang kaninang madilim na ekspresyon ni Zamiel sa mukha ay napalitan ng isang matamis na ngiti.

Dahilan para mapahawak si Ridge sa likod ng sasakyan para suportahan ang katawan. At kapag sinabi niyang pakiramdam niya, matutumba na siya, seryoso iyon.

Shouldn’t it be illegal to be this hot?

Iyon ang gustong itanong ni Ridge sa binata pero hindi niya magawang isaboses. Marahil sa hiya, oo, ganon na nga.

But then, all his thoughts disappeared when Zamiel opened his mouth to reply.

“Bakit? Magpapahalik ka ba?”

Mahinang napamura si Ridge, dahilan para mas lumawak ang ngiti ni Zamiel. Nanlalaki rin ang mga matang napatitig si Ridge sa binata. Halos mahulog din ang panga niya sa sagot nito.

“Biro lang,” bawi nito bago umiwas ng tingin sa kanya.

Pero hindi man lang ito nag-abalang lumayo.

Baka

naghihintay

ng

halik

? Muling binatukan ni Ridge ang sarili sa isipan. Neknek naman niyang hihintayin siya nito.

Natigilan siya nang mapansing himinga si Zamiel ng malalim.

Ilang sandali rin siyang nanatili na malapit kay Ridge, hindi na napapansin ang mga kamay na ikinukuyom.

Akmang aatras na si Zamiel nang sapian si Ridge ng multo ng kalokohan niya.

He leaned close to his best friend which caught the latter off-guard.

And there.

He placed a chaste kiss on Zamiel’s lips.

Just chaste and it only lasted for five seconds before he pulled over.

And it was definitely not because he had to stop. It was because he realized what he had done!

Bakit siya lumapit? Bakit din siya nanghalik?

Mabilis na nag-iwas ng tingin si Ridge noon. Natatakot na makita kung anong reaksyon ni Zamiel.

Mahigpit din siyang napahawak sa sasakyan ni Aaron at hinihiniling na sana, ngayon siya lamunin ng lupa.

Wala na, pinahiya niya ang sarili.

Eat me. Just eat me, mister ground.

Ilang beses na napalunok si Ridge at pilit na itinatago ang pamumula ng mga pisngi niya.

At napansin niyang hindi pa rin umaatras si Zamiel kahit hinalikan niya ito.

Gusto na niyang umalis sa ganitong pwesto. Baka kasi ang susunod niyang gawin, hindi lang halik. Baka sa publiko sila mismo mag-make out at siya ang mag-initiate.

But erase! Bad thoughts, go away!

Instead of doing anymore damage and inflicting possible trauma on his best friend, he slid down and escaped from Zamiel.

Matapos iyon, halos lakad-takbo siyang bumalik sa driver’s seat at iniisip kung anong mangyayari mamaya at kung ano bang sasabihin ni Zamiel.

But then, Zachariel’s idiotic advise came flashing back on his mind.

“Asarin mo para may masabi!”

Fuck.

Come what may.

Natigilan siya sandali at umikot para tignan si Zamiel na nakatanga sa kanya.

Sinubukan niyang obserbahan si Zamiel pero hindi niya kaya. Pinahiya palang niya ang sarili kanina.

“’Pag naghamon, panindigan. Sa susunod ’di lang smack ’yan,” pambabanta pa niya kahit na sa totoo lang, natatakot siyang gawin ang sinasabi.

He already fucked up and that is enough!

Nang hindi pa rin gumalaw si Zamiel, nag-iwas na siya ng tingin.

“Kumilos ka na. Baka gabihin pa tayo.”

Pero natigilan siya nang nasa harap na siya ng driver’s seat.

Gago .

Magkasama sila sa iisang sasakyan at magkatabi hanggang mamaya.

Haha.

Tunawin

niyo

na

ako

?

Wala sa sariling napalunok si Ridge habang tinititigan ang driver’s seat.

He’s mentally panicking. That is one thing that he cannot deny.

And who would not? He just acted rashly, like an obsessed and in love idiot.

Then again, he knew he has to act calm. As if he did not steal a kiss from his best friend.

Yeah, don’t be like

Zamiel

who ran away from you after stealing a kiss. That’s cowardly and Ridge Gonzales don’t back out from the consequences of his actions!

Sa ganoong paraan pinalakas ni Ridge ang loob.

Pero wala, sino ba kasing niloloko niya? Kahit ikumpara niya ang sarili sa ginawa ni Zamiel, hindi hamak na mas mabigat ang ginawa niya?!

Pisngi lang iyon, e. Siya, atake agad sa labi, hindi naman niya boyfriend!

But pride. You don’t really take things seriously, right? You’ve been quite a fuck boy for a long time. What makes a kiss different?

He is my best friend , the other side of his brain argued.

That doesn’t matter. It’s not like

Zamiel

would punch you in the face or anything. Just hop on in the driver’s seat and chill. If he punches, he punches you good.

Damn it.

Even the demon inside him is not cooperating nor defending him from his supposedly nonexistent conscience!

Noong mapansin niyang nakatitig din sa kanya si Zamiel mula sa kaninang kinatatayuan nila, muling lihim na napalunok si Ridge.

Square up. Go inside.

Panindigan

mo

iyang

kaka-come

what may

mo

.

He bit his cheeks from inside his mouth before he went inside the car.

Doon siya ilang beses na huminga ng malalim at nagpakalma, inaway din niya ang sarili sa loob habang may oras pa siya.

Dahil kapag pumasok na si Zamiel, wala na siyang chance na huminga.

As he was just about take take a deep breath, he heard the door from the passenger’s seat click.

At noong tignan niya ang bultong naroon, saka niya napagtantong papasok na si Zamiel.

Never mind. Mamaya sa byahe na siya magpapakalma.

Tumikhim siya nang pumasok na rin sa loob ng kotse si Zamiel.

At tulad ng inaasahan niya, kunot ang noo nito at mapagsuspetya ang tingin sa kanya.

And if Ridge would just be honest with himself, he would straight up say that Zamiel’s guard is up.

Too much from not traumatizing your very best friend.

Halik

pa.

Noong mga unang segundo nila sa loob ng kotse, at habang abala siya na simulan ang makina ng sasakyan nila, hindi niya pinansin o kinausap man lang si Zamiel.

Kumakapit siya roon sa sinabi niya kanina rito na, “’Pag naghamon, panindigan.” Saan ba niya kasi nakuha iyong tapang para sabihin iyon?!

Ang kapal ng mukha niya!

Pero habang tumatagal ang titig ni Zamiel sa kanya, pakiramdam ni Ridge ay unti-unti ring natutunaw ang dipensa niya.

Hindi niya ito gusto.

Magsorry na kaya siya?

Oo, ganon nalang nga ang gagawin niya.

Kaya naman, noong nasimulan na niya ang kotse at nasimulang magdrive, kahit na hindi pa sila noon nakalalayo, hinarap na niya si Zamiel.

Pero imbes na “sorry kanina” ang sabihin niya, iba ang lumabas sa bibig niya.

“’Wag mo ’kong titigan ng ganyan, baka isipin ko, gusto mo pa umisa.”

Nahigit ang hininga ni Ridge nang wala sa plinano niya sa isip niya ang ginawa niya.

Unti-unti niya ring naramdaman ang pagkamutla niya.

Napalunok siya nang makita rin na mas kumunot ang noo ni Zamiel at mas maningkit ang mga mata nito.

He. Is. Doomed.

And so, in attempt to redeem a bit of his self-worth and self something shit, he cleared his throat.

“I mean—”

Pero hindi pa man siya natatapos na magsalita, pinangunahan na siya ng kaibigan.

And in a deep voice, Zamiel said, “shut up, Ridge. Focus on the road.”

Tila nanginig yata ang kalamnan niya sa takot dahil hindi na siya kumibo pa.

Ang lalim non. Naramdaman niya talaga ang katapusan niya kung kikibo siya.

But then, fuck .

Because aside from this will be a long-ass ride, the silence and embarrassment will surely slowly eat him up.

Until he dies.

Kidding.

Until his nonexistent conscience (in actuality, the correct term is mischief but Ridge will not bother to admit it ) does something none of them would like.

Nasa kalagitnaan si Ridge noon ng pag-iisip at pagdadrive nang marinig niya ang boses ni Zamiel.

“Alam mo ba niyan kung saan tayo pupunta, Gonzales?”

At natigilan siya sandali sa pagda-drive. Mabuti nalang, medyo traffic din kaya hindi halatang nagpanic siya.

“No…” He admitted.

Si Zamiel nga pala ang may alam ng mga pupuntahan nila!

Nang pasadahan niya ng tingin ang binata, nakasandal ang braso nito sa bintana ng sasakyan at nakahalumbaba.

Syempre, nakatitig din sa kanya at mukhang aliw sa itsura niya kahit blangko siyang tignan ngayon.

It was then when Zamiel snorted.

“You didn’t even bother to ask and just straight up kissed me.”

Boom.

Namula yata pati buong katawan niya.

Humigpit din ang hawak ni Ridge sa may steering wheel pero hindi niya iyon pinahalata. Pilit pa rin siyang aaktong kalmado kahit napapahiya rin siya.

Ipinikit ni Ridge ang mga mata sandali para huminga ng malalim. Hanggang sa, maalala niya iyong nangyari kahapon.

“I don’t want to hear that from the guy who kissed my cheek and immediately went home because he can’t take responsibility,” he replied in a sing-song, and in the most annoying voice he has.

Napangisi siya nang sa gilid ng mga mata niya, nakita niyang nag-react si Zamiel.

Napapitlag ito at parang gusto siyang angalan pero kahit anong buka ng bibig, hindi naman madipensahan ang sarili.

So, yes.

It’s one point for Ridge.

“Fuck,” Zamiel muttered, almost breathless, “just drive to Angeles, I’ll give you the directions.”

“Oh.”

Pinasadahan niya ng tingin ang binata bago nagdrive paabante kaunti.

Hassle ang traffic.

Pinasadahan siya ng mabilis na tingin ni Zamiel. “Anong oh?”

Napangisi naman siya. “O, bigla mong iniba usapan? ’Di mo kinaya sagot ko?”

Sa gilid ng mga mata niya, kitang-kita niya ang pamumula ni Zamiel.

“Putang ina mo, a. Gusto mong mabanatan dito?” Banta nito.

Umiling siya. “Nagtatanong lang ako. Niyayabangan mo ’ko, e.”

“Manahimik ka. Baka banatan kita rito sa loob ng sasakyan.”

Nang mas lumalim ang boses ni Zamiel (pati siya, hindi sigurado kung posible ba iyon), matik na nabura ang ngisi sa labi ni Ridge.

Gusto pa sanang mang-asar ni Ridge pero… nasa gitna sila ng kalsada at masikip sa sasakyan.

Hindi siya kaagad na makaiiwas kay Zamiel kung banatan nga siya nito.

“But let me be honest, Ridge.”

Natigilan si Ridge sa pag-iisip nang biglang magsalita ulit si Zamiel.

“Your lips feels nice,” pagtutuloy nito.

Ha.

Tila nagka-brain glitch yata sila pareho sa sinabi ni Zamiel.

Pareho silang tahimik ng hanggang kung gaano man katagal, basta Diyos lang ang nakakaalam.

Hanggang sa, lingunin siya ni Zamiel.

“But it doesn’t mean that I’ll let that slip. I’ll smack you once we’re not in the middle of the high way, fuck you.”

Nang dugtungan ni Zamiel ang sinasabi, kaagad na naayos ang brain glitch ni Ridge.

Napalunok din ito at tila limot na ang unang sinabi ng binata sa kanya.

Haha.

Am I dead meat?

Kabanata 24

KABANATA 24

THE drive to their destination was not exactly long but it felt as if it was taking them a decade to arrive there.

Because it is already killing Ridge inside. After all, after he and Zamiel argued about stealing a kiss from each other, it became undeniable that they were embraced by silence.

An awkward, painful silence.

E kaso, mali naman kasi talaga iyong ginawa nila pareho.

Best friends don’t kiss. Let alone, male friends - well, that is actually based on Zamiel’s perspective. Still, he understand and he respects his friend’s sexuality.

Meanwhile, while Ridge does not mind kissing a man, kissing your own best friend on the lips without their permission is wrong. He also invalidated his own feelings and sexuality to get out of that mess.

His course of action should be offensive.

And, Zamiel already announced before that he respects him. With that, Ridge should be able to see the line Zamiel drew between them.

He should have known better not to cross that line.

But okay.

A part of him kept on invalidating Zamiel’s usual response that men should not kiss, best friends should not kiss, men should not blah, blah, blah.

Then again, another part of him kept on arguing that Zamiel might just be… curious about kissing him on the cheek.

And the latter is frustrating.

“Ridge, turn to the left.”

Pinasadahan niya ng mabilis na tingin si Zamiel nang magsalita ito.

Nakahalumbaba si Zamiel sa may bintana at nakaharap sa cellphone. Mukhang tinitignan sa google maps ang pupuntahan nila.

Nevertheless, he still followed the male’s instructions.

It was then when Zamiel let out a huff before he turned to Ridge whose eyes are focused on the road.

“Are you mad?” Tanong nito na ikinagulat naman ni Ridge.

He paused for a bit before he took a short glance at his friend, looking surprised and confused.

“Why the fuck are you asking me that?” Hindi niya makapaniwalang tanong, “ako dapat nagtatanong niyan.”

“Really.” Tumango-tango ito. “I don’t mind the kiss. It’s no big deal so I’m fine.”

Anong pinagsasasabi nitong wala itong pakialam sa ginawa niya?

He should be bothered.

Or so, maybe Zamiel just did not want to tell him because he would hurt his feelings—which he does not really mind! At all!

He knows he’s wrong!

“Don’t act like I didn’t do something you should be upset of,” Ridge soon muttered, just enough for Zamiel to hear, “in fact, I’m waiting for you to give me a threat that you’d punch me on the face.”

Itinigil ni Ridge ang sasakyan nang may mahakot ulit sila sa mini traffic. Matapos iyon, tinignan niya si Zamiel na mataman pala siyang pinagmamasdan.

“I should have not kissed you,” he finally said, “but I played along with the childish play and ended up doing it. I’m sorry.”

Nanlaki ang mga mata ni Zamiel sa sinabi niya.

At kung lolokohin ni Ridge ang sarili, posible ring nakita niyang nasaktan ang binata dahil doon.

But he knew better. His mind is just playing tricks on him.

Damn, I really can’t do what

Zachariel

told me in this case.

But is it important? No. So, he lets his other friend’s advise slip on his mind and be forgotten.

It probably took Zamiel a whole damned minute to open his mouth and say something.

And Ridge expected for the worst but no, what Zamiel told him is the complete opposite of his expectation.

“Why the fuck are you saying sorry?” Panimula nito, “I kissed you first, remember? I never even said sorry because I wasn’t.”

Napasinghap siya nang ikumpara ni Zamiel ang ginawa nito sa ginawa niya.

Tama ba iyon? Siguro kanina, oo.

Pero mali na ngayon.

Noong makabawi, napahalakhak nalang si Ridge.

“Zamiel, sa pisngi lang ’yong sa ’yo. I wouldn’t even get mad at it because no harm was done—”

Hindi pa man niya natatapos ang sinasabi, inagapan na siya ng binata.

“—and that is exactly why I don’t want you to say sorry. No harm was done when you kissed me on the lips,” inis nitong paliwanag.

Natigilan siya nang hindi na niya maintindihan ang gustong ipahiwatig ng kaibigan.

He should be asking why is he disregarding the kiss wherein it should really appear offensive, but then…

Maybe this is something that true friends does?

I don’t think so.

Then, why?

Ilang segundong nakatulala si Ridge sa kaibigan nang humalukipkip ito at igiya ang mini traffic.

He even stuttered when he began to speak, “anyway, eyes on the road now. The cars in front of us already moved.”

“Ah. Ah, right.”

Iyon lang ang tanging nasabi niya bago nagsimulang mag-drive. Pero kaunti lang naman ang inabante nila.

“Saan mo nga pala gusto pumunta pagkatapos natin pumunta roon sa wedding coordinator?” Pag-iiba ng usapan ni Zamiel, na siya namang inasahan ni Ridge kung sakali mang magsasalita ulit ito.

Iginala niya ang mga mata sa kinaroroonan nila.

“Kahit saan,” tinatamad niyang sagot.

Sino bang gaganahan? Ni hindi pa nila nase-settle iyong problema nila. Hindi pa rin nito tinatanggap sorry niya, tapos iba na naman usapan?

At tingin niya, mukhang hindi rin satisfied si Zamiel sa sagot niya kaya mataman siya nitong tinititigan.

Effortless na pamimiga.

Pero hindi pa rin siya bumigay.

Kalaunan, bumuntong hininga si Zamiel at ito na ang kusang nagbalik ng usapan kung saan nila iniwan kanina.

“Fine. About earlier, what do you want to happen?” May bahid ng pagkairita ang boses nito.

Mukhang ipinipilit na okay lang talaga sa kanya iyong ginawa ni Ridge, pero pwe, nag-aalala siya.

“Accept my sorry. Is it even hard?”

“No, but I don’t want to.”

Dumiin ang pagkakahawak ni Ridge sa manobela.

Kung tutuusin, hindi na dapat talaga siya nagso-sorry dahil wala naman na pala kay Zamiel iyong kanina pero…

Konsensya niya, na-revive.

“Bakit ba ayaw mo?!” Inis niyang singhal sa binata.

“Because I—!” Natigilan si Zamiel bago pa nito matapos ang sinasabi.

Then, he paled.

Nagtataka namang inobserbahan ni Ridge si Zamiel na nag-iwas lang ng tingin.

“Putang ina, pag-isipan mo nalang saan mo gustong kumain,” kalmado nitong sabi para tapusin ang usapan nila kanina.

And that is just like that?!

Zamiel did not even accept his sorry yet!

“Fine,” pagsuko naman niya, “walang kakain, putang ina mo rin.”

Namamangha siyang nilingon ng kaibigan, pero bago pa ito makasagot, inagapan niya na ito.

“Ako na nga nag-sorry pero ’di mo matanggap, pota. ’Di ’wag.”

Zamiel gaped. “You’re irrational today. I already told you it doesn’t matter so it’s fine.”

“Dude, you’re straight.” Naiinis siya na nagsimulang magdrive ulit nang lumuwag na ang traffic. “But I just forgot to consider your sexuality and went on to kiss you.”

“I am straight,” pagtatama sa kanya ni Zamiel bago muling natigilan.

When he looked back at Zamiel once again, he was greeted by his piercing gaze.

And if looks could kill, Ridge would most probably be lying dead right now. Good thing it can’t be a deadly weapon.

Nevertheless, Zamiel heaved a sigh and reached for his head like it was the most normal thing to do in their current situation. Of course, it took Ridge aback and he almost stepped the breaks if not for him, being rational and all right now despite this.

“But I did challenge you. So, it was partially my fault,” mahinang sabi ng kaibigan, “so, yeah. Can’t we settle this without apologizing to each other?”

But he doesn’t understand.

“But why?”

Inalis ni Zamiel ang pagkakahawak sa ulo niya bago nito ipinagkrus ang mga braso.

“Because I won’t apologize to you either. Never will I ever say sorry because I kissed you and challenged you to kiss me.”

Hindi niya napigilang mapaismid sa paliwanag ng binata.

“’Di ko na alam kung anong iisipin sa pinagsasasabi mo,” pag-amin at pagsuko niya, “sige. Sabi mo, e. Pero Zamiel, please clear things out with me or else I’ll start to think that you are curious of how it feels like to be me or be with me.”

“Believe me when I say I’m not.”

Matapos sabihin iyon, may itinuro na direksyon sa kanya si Zamiel kaya ipinihit niya ang sasakyan tungo roon.

“I just tried playing around but it backfired,” dagdag nito matapos ang sandaling katahimikan.

“Backfired?” Nagtataka naman niyang tanong.

At mula sa gilid ng mga mata niya, nakita niyang naiiling at mahinang natatawa si Zamiel.

“Yeah. It backfired on me. Kaya ’wag ka nang mag-sorry. Saka, pag-isipan mo na kung saan mo gustong kumain.” Sandaling tumigil ang kaibigan para pitikin ang tenga niya. “You’re definitely not skipping lunch. Not on my watch.”

Nang muling tapikin ng binata ang balikat niya, hindi na siya kumibo pa. Sa halip, mahina nalang siyang natawa.

Go with the flow. Come what may. Bahala na kung anong tinutukoy at gustong ipahiwatig ni Zamiel.

Papatayin nalang niya ang konsensya niyang nangahas na mag-exist ngayong araw.

Iyon ang mga tumatakbo sa isipan ni Ridge hanggang sa hindi niya namalayan, nakarating na pala sila sa destinasyon nilang dalawa.

Si Zamiel ang kumausap sa wedding coordinator na pinuntahan nila. He already explained that the wedding is for two males and Ridge was able to relax when she did not talk shit about gay marriage.

Not that he really minded when the man volunteered to speak with them and the topic was brought out since it was really the concern. But it meant that he would have some free time to look around.

Unfortunately, there is nothing much to see.

Nakaupo siya noon sa tabi ni Zamiel habang abala itong kinakausap ang coordinator na nasa harap nila. Samantalang siya, inaabala ang sarili sa kakatitig sa mga naunang event na inasikaso nitong nasa harap nila.

By the way, what is their name again?

Ridge had his forehead furrowed for a second before he took a glance at the person’s name from their desk. Then, he saw the name “Mrs. Beatrice Pineda” displayed on the name plate on the table.

“Magkano po ba ang budget ninyo para sa kasal?” Pagtatanong ni Mrs. Pineda.

Nakuha noon ang atensyon ni Ridge lalo na nang kasabay noon, sikuhin siya ni Zamiel sa tagiliran.

“Um.” Hindi siya kaagad na nakasagot. “Sandali lang, nakalimutan ko.”

Medyo napahiya siya nang tumawa ang wedding coordinator na nasa harap nila. Lalo na noong dagdagan iyon ni Zamiel dahil napailing-iling ito.

Magkano ba ang minimum sa ganito? Hindi naman siya ang ikakasal, bakit dapat alam niya?

Ilang segundo siguro siyang lutang hanggang sa maalala niya kung magkano ang sinabi sa kanya ni Aaron.

“Three million,” he finally replied, mentally clenching his fists out of delight that he actually remembered what his brother told him.

Tumango-tango si Mrs. Pineda pero kalaunan, ipinilig ni Ridge ang ulo bago bumuntong hininga.

“But really, it depends on how much are the materials needed. The budget can be adjusted,” he added.

Mayaman naman si Easton, may ipon din naman si Aaron. Bahala na sila sa kasal. Basta siya, mag-iisip lang ng motif.

He even heard Zamiel protest and complain about what he added but his words cannot be taken back.

“No, seriously. Three million,” bawi ni Zamiel bago mahinang batukan si Ridge, “don’t mind him, he’s just trying to take advantage of the whole situation.”

“No?” He defended, only to be shut down by Zamiel who sent him deadly glares.

Fine . Then, he huffed.

“Oh, okay.” In-adjust ng ginang ang suot nitong salamin bago sila pinasadahan ng mabilis na tingin at nginitian. “Kailan ba ang date ng kasal ninyong dalawa para makapagsimula na tayo sa pagpaplano?”

Pareho silang natulala at nanahimik dahil sa tanong na iyon.

Ha, ang akala niya, si Aaron at Easton ang ikakasal? Bakit sila ni Zamiel ang tinatanong kung kailan sila magpapakasal? E, wala namang kasal na magaganap kung sila. Hindi naman tipo ni Zamiel ng kapwa lalaki, e.

Nang tipid na ngumiti at maghalumbaba ang ginang, saka palang nakabalik si Ridge sa huwisyo.

“’Di niyo pa ba pinag-usapan kung kailan kasal ninyong dalawa?”

Wait.

Unti-unting napalingon si Ridge kay Zamiel na noon, namumula na ang ga pisnging nakatitig din pala sa kanya.

Ang akala ng wedding coordinator, sila ang kakasal.

Sandali lang. Nagsi-sink in pa kasi talaga kay Ridge.

A long silence had filled them in until Zamiel finally mustered the courage to covered his mouth with a clenched fist; also, to clear his throat before he responded.

“Hindi po kami ang ikakasal. Kapatid po nitong kasama ko.” Tapos ay inakbayan siya ni Zamiel at tinapik sa balikat. “We’re just here because the couple asked us here.”

At last! One of them talked and cleared the misunderstanding! Because he and Zamiel is something impossible,

not

spectacular.

Makakahinga rin siya ng maluwag.

Meanwhile, the lady looked really surprised and amused that she gaped for a second before she let out a chuckle.

“Oh, my bad!” She said in between of her chuckle, “I really thought that the couple would be you two since, you’ve been acting like both of you were the prospects of this wedding.”

I’m sorry, what? Napangiwi si Ridge habang pinanonood ang ginang na tumawa. At mukhang maging ang katabi niya, ganoon ang naging reaksyon.

Because in all seriousness and for the nth time! He and Zamiel is an impossible pair.

“Sorry  sorry. It’s really my bad.” A tear even fell from the wedding coordinator’s eye which she immediately wiped away. “Both of you just really sent me mixed signals kaya akala ko kayo. Anyway, how long have you two been dating?”

Tila mas lalong nawindang si Ridge at Zamiel sa susunod na tanong.

Ang akala niya, iyong kasal ang pinag-uusapan nila. Bakit sa kanila bigla ang focus nito?

Kalaunan, itinaas ni Ridge ang mga kamay hanggang sa dibdib at sabay iyong ikinaway para itanggi ang akusasyon nito.

“We’re also not dating,” he responded in place of Zamiel who still looked stunned, “we’re best friends, that’s all. My older brother just asked both of us here since, he and his boyfriend left the job of thinking for a motif on me.”

Namamanghang nagpabalik-balik ang titig ng ginang sa kanilang dalawa. Napasinghap pa ito nang linawin niyang wala silang relasyon ni Zamiel maliban sa pagiging matalik na magkaibigan.

Mukhang ayaw pa nga nitong maniwala noong una dahil ipinipilit nito na mukhang sila.

Which he and Zamiel denied, of course.

And while they were busy denying the accusations of dating, a thought came across Ridge’s mind.

Hindi kaya planado ni Aaron na sila ang maghahanap ng wedding coordinator? Para sa ganito? Para sila iyong mapagkamalan na ikakasal tapos ipe-press silang dalawa.

Naiinis siyang napangiti sa sarili. He also made a mental note to ask that to Aaron so as to plan a perfect murder.

Lintik lang ang walang ganti? Hindi pwedeng may ikasal sa mga susunod na buwan lalo na kung si Aaron!

“Anyway, ano bang motif ang gusto ninyo para sa kasal na ’yon?”

That question pulled Ridge back to his reverie. Again, questions are effective to catch his attention and draw him back to the conversation.

It was then when Zamiel nudged his side again. Then his best friend leaned close to him to whisper on his ear.

“Make sure not to stutter and to express your ideas properly,” paalala nito sa kanya.

Napaismid siya nang makuha talaga nito na payuhan siya.

“I know right.”

Nagkibit balikat siya bago hinarap ang ginang na nangingiting pinanonood sila. At iyon lang, tapos pasimple ulit na bumagsak ang mga balikat niya.

Para silang nagkaroon ng bagong fan dahil halos kuminang ang mga mata ng wedding coordinator na nasa harap nila.

Anyway, the motif. He has to focus on that for now, which is why he cleared his throat to prepare himself to speak.

“This is just a rough idea,” panimula niya, “and I really wanted this motif for my brother and his boyfriend since, it reminds me of them.”

From his peripheral vision, he can see Zamiel gawking at him. As if he was excited to hear his plans and the idea he had dedicated for his brother. It felt weird, but he paid him no mind.

Tumango ang ginang saka inihanda ang sarili na isulat ang ideya niya.

“Okay, let’s hear your thoughts,” sagot nito.

Tipid naman siyang ngumiti.

“Yin and yang.”

The moment he spoke of the main idea, he and Mrs. Pineda began to discuss further details. And, as if Zamiel is a part of the family, he also asked him of his suggestions.

Halos isang oras ang lumipas nang matapos silang makipag-usap. Napag-usapan na rin nila kung kailan nila sisimulan ang pag-aayos at kung saan ba ang gusto nila.

At nagpahabol din si Ridge na hindi final ang budget. Iyon lang ang average na gagamitin kung sakali dahil mismong ang mga ikakasal, hindi sigurado kung magkano ba ang gusto nilang iwaldas.

Halos kalalabas lang nila noon sa building kung nasaan ang office ni Mrs. Pineda nang batiin na naman siya ng nakamamatay na init ng Pilipinas.

Napahawak din siya sa likod ng ulo, napapaisip kung magpapapresko.

Dapat na yata siyang magpagupit.

“If I were to get married…”

Natigil sa pag-iisip si Ridge nang marinig na magsalita si Zamiel.

Nang balingan niya ito, naabutan niyang nakatanaw sa kalsada si Zamiel. Mukhang nagbibilang ng sasakyan pero malay ba niya.

At saka, bakit nito biglang in-insert ang kasal?

“Nagbabalak ka na?” Aniya, hindi na nag-abalang patapusin si Zamiel sa sinasabi.

Ipinagkrus ng binata ang mga braso bago naiiritang bumaling sa kanya.

“Tapos na ba ’ko?” Anito bago ito nagsimulang maglakad tungo sa pinagparkehan nila ng kotse.

Noong una, sinundan lang ni Ridge ng tingin ang binata. Naguguluhan kasi siya sa random nitong pag-open ng topic tungkol sa kasal.

Nagbabalak na ba ito?

Ha, tila bigla siyang nasaktan nang maisip iyon. Hanggang ngayon kasi, hindi pa rin tanggap ni Ridge na maaaring anumang oras, maisip nito na ikasal.

Noong mapansin ni Zamiel na hindi pala siya sumunod, umikot ito para tignan siya.

“Anong hinihintay mo? Himala?” Utas nito nang magsalubong ang paningin nila. “Sumunod ka nga, nasa sa ’yo iyong susi ng sasakyan, gago.”

Matik na nabura sa isipan ni Ridge ang tungkol sa kasal na tinutukoy nito.

“Excited ka?”

Matapos itanong iyon, lakad-takbo siyang sumunod kay Zamiel. At nang makatapat siya rito, sabay sila na naglakad tungo sa sasakyan ni Aaron.

Tahimik sila sandali hanggang sa balikan ni Zamiel ang sinasabi nito kani-kanina.

“As I was saying, if I were to get married, I would really love that lady to organize my wedding too,” pagtutuloy nito sa sinasabi kanina.

Mapait na napangiti si Ridge sa narinig bago mabilis na sinulyapan ang binata. Nakaramdam siya ng sakit nang magsimulang maglabas ng imahe ni Zamiel na ikinakasal ang isipan niya.

Pucha .

“Eh,” iyon lang ang tangi niyang nasabi noong una.

But then, he figured that it would not be enough. Zamiel might actually want to hear something else from him.

“Ako rin kunin mong mag-iisip ng motif. Invalid opinyon ng magiging fiancée mo.”

Doon. Matapos sabihin iyon, saka nanuyo ang lalamunan niya.

Ayaw na niya itong pag-usapan.

Hindi niya napansin na sinulyapan din pala siya ni Zamiel matapos niya na sumagot. Kumunot din ang noo nito bago ibinalik ang mga mata sa dinadaanan nila at bumuntong hininga.

“Nah, that’ll be unfair,” mahinang sabi nito, “’wag kang makialam ng kasal ng may kasal. Magpakasal ka rin kung gusto mong sa ’yo galing iyong motif ninyo.”

Palihim na kinagat ni Ridge ang gilid ng kanang pisngi niya para hindi makita ni Zamiel.

Pasimple rin siyang huminga ng malalim para kumalma at iwaglit ang sakit. Pero wala, dahil noong ipinilit niya na lumunok ( he was already feeling a lump on his throat by this time ) kumalat lang sa buong katawan niya ang sakit.

Para siyang sinasaksak ng ilang beses at sinasakal.

Pero, kailangan niya pa rin kasing magsalita at sumagot.

“Sa bagay.” Hiniling ni Ridge na sana, hindi nabasag ang boses niya. “Sige. Pagkatapos ni Aaron, sunod na ’ko.”

Pero ang daming tanong sa isipan niya, e. Tulad ng:

Ikakasal ba siya? Makakahanap ba siya ng ibang gugustuhin na dalhin sa simbahan?

Makaka-move on pa ba siya?

Nabigla si Ridge nang noong malapit na sila sa sasakyan, unahan siyang maglakad ni Zamiel. Mas lumaki ang mga hakbang nito at iniwan siya.

Pero wala siyang pakialam.

Ayos nga iyon, hindi nito makikita ang itsura niya ngayon.

“I hate conversations like this,” bulong niya sa sarili bago bumuntong hininga at yumuko.

Sasakalin niya si Zamiel kapag ito ulit pinag-usapan nila sa loob ng kotse.

Halos kararating niya lang noon sa tapat ng sasakyan ni Aaron. Akma ring bubuksan na niya ang kotse nang ibagsak ni Zamiel ang braso sa may pinto ng driver’s seat.

Natigilan sandali si Ridge bago niya tinignan si Zamiel. At muli na naman siyang nagdasal na sana, hindi siya mukhang affected.

“Oh? Galit ka? ’Di ko kotse ’tong sisirain mo, Zam,” aniya.

And fortunately, his voice sounded normal and annoying. His own self did not betray him and he is damned happy.

Fuck .

But it was not the time to be celebrating as Zamiel’s piercing gaze gradually got Ridge confused.

“What?” Tanong niya ulit nang hindi magsalita si Zamiel.

It was then when the male exhaled sharply. “Pagkatapos natin kumain, mamasyal muna tayo.”

Kumibot ang isang kilay niya nang mag-aya ng gala ang binata.

Does he look like he is in the mood to spend time with Zamiel? Puta, pagkatapos nito magkwento tungkol sa kasal anes nito, ayaw na muna ni Ridge na magsama sila ng matagal.

“Malamang gagala tayo,” he replied as if Zamiel was stupid, “’di ba nga, magtitingin ako ng materials na gusto kong i-suggest sa kasal nina Aaron?”

Ridge then heaved a sigh and stared at Zamiel’s hand. But to no avail, he did not even bother to remove it.

And when he looked back at his best friend, it was as if Zamiel is pouting.

“What?” He asked again, “alisin mo kamay mo, Zamiel. Marami pa ’kong gagawin.”

“Yeah,” the male responded before he removed his hand from the car reluctantly.

Sa wakas, mabubuksan din ni Ridge ang sasakyan at makakatikim din siya ng aircon.

But even before he can open the door, Zamiel asked again.

“Let’s watch a movie after you go search for those whatever things you wanted to look for.”

Napangiwi siya pero tumango nalang.

“’Kay.”

Putang ina. Kanina iyong halik tapos ito naman ngayon.

Ang messed up.

Kabanata 25

Warning: Matured content below. Read on your own discretion.

KABANATA 25

HANGING out with Zamiel was the worst today, Ridge could swear. After he had searched for materials, his best friend insisted going out to the movies. As if nothing happened earlier and he was not upset.

He did not even like going to the movies but then, Zamiel also told him that he would pay for the tickets. Hence, he was left with no other choice.

Zamiel then gave him the privilege to pick a movie but as he was really not in the mood—after conversing regarding their own wedding and stuff—he refused, and said: “Nah, I don’t really like the trailers I saw from all these movies. You pick one.”

And he won’t even deny that he had hoped Zamiel would pick the signal that he does not want to stay out late.

But who is he even kidding? Zamiel is—and will always be—dense.

Anyway, it was all in the past despite that it had only been hours since they watched a chick flick movie—which Ridge despised but okay, he has no rights to complain, plus! He slept throughout the movie, anyway.

And right now, he just had parked in front of the Chastain’s house, with Zamiel being silent and he, still feeling exhausted.

Despite that, Zamiel did not budge from his place, and Ridge noticed how his best friend slightly shifted on his seat; eyes glancing on their gate outside and on the window shield which made him… confused?

Anong

problema

nito

?

“Oy,” tawag niya rito nang panay pa rin ang tingin nito sa gate nila, “nasa tapat na tayo ng bahay niyo.”

Hindi kaya nakalimutan nitong dito ito nakatira? O hindi kaya, gusto na naman nitong makitulog sa kanila kaya ito ganito?

Kung anumang gusto nito, dapat e kanina pa magsalita para malaman niya kaagad.

“Nagpapabebe ka ba?” Pang-aasar niya nang hindi talaga kumilos si Zamiel.

It was then when the man scoffed.

“Zamiel?” Tawag niya ulit dito.

At doon palang din siya sinagot ng binata. “Shut up. I know.”

O, e

ano

pang gusto

nito

? Imbes na sagutin at tanungin si Zamiel, napailing nalang siya at tumanaw sa malayo.

Setting his negative thoughts aside, maybe Zamiel just wanted to take his time and rest. Though, it may seem impossible because his body movements says otherwise.

Bahala

na . Lalabas din naman si Zamiel kung handa na ito. Kailangan lang niya na habaan ang pasensya niya at maghintay.

“Ridge,” Zamiel called, voice raspy that it made Ridge tense.

Nang pasadahan niya ng tingin ang binata, mukhang maging ito, nagulat sa kinalabasan ng sariling boses. Lalo na at nag-iwas ito sandali ng tingin bago tumikhim.

Bakit ganoon boses niya? Napaano?

“Ridge,” ulit ni Zamiel. Noon, mas maayos na ang pagkakabanggit nito sa pangalan niya.

Doon palang siya kumalma.

Mataman niyang tinitigan si Zamiel, hinihintay kung anong sasabihin nito. Samantalang ang binata naman, ilang beses na nagpabalik balik ng tingin sa labas at sa kanya; ilang beses na ibubuka ang bibig pero hindi naman magsasalita.

At naiinip na siya. Magtatanong na ba siya kung anong kailangan nito?

“Ridge, can you like…” Zamiel trailed off and Ridge can swear that he saw how flushed this man is, “can you move closer?”

Unti-unting kumunot ang noo niya sa request nito.

Anong

itsura

iyan

? Sigaw niya sa isipan. Bakit

pulang

-pula

ka

e

pinapalapit

lang

naman

ako

?

Gustong magtanong ni Ridge, kanina pa niya gustong magtanong pero kagaya kanina, hindi siya nagsalita. Basta, lumapit lang siya kay Zamiel.

At mukhang hindi kuntento ang binata dahil bigla siya nitong hinawakan sa batok at hinila palapit.

He was taken aback, and even more surprised when he felt Zamiel’s lips on his very own—he gasped.

His eyes were wide and it felt like he forgot how to breathe.

Why is he kissing me? Why the fuck did he have to place his lips on mine? Why the fuck?!

As a waterfall of questions and thoughts continued to streak inside Ridge’s mind when Zamiel finally broke the kiss.

And Ridge did not have time to reflect or think because his body already betrayed him—he crashed his lips against Zamiel’s this time, before he pulled the man’s collar and kissed him hard—harder than he ever kissed someone else.

It took Zamiel a while to response, but he kissed Ridge back.

They nipped and tugged each other’s lips as their arms moved; his own was wrapped around Zamiel’s neck while Zamiel’s still held on his nape and his other hand worked to unbuckle Ridge’s seatbelt.

Mind hazy, thoughts are forgotten, he and Zamiel just kissed hungrily; as if the world is about to end or they had to because they are each other’s oxygen.

Meanwhile, Ridge tried to bite and draw a small cut on Zamiel’s lips in which he succeeded; and it was also that very same time that Zamiel was already pulling him to move forward, closer to the other male.

Iginiya at sinuportahan siya nito para makaupo siya sa mga hita ng binata. Matapos iyon, bumaba ang mga halik ni Zamiel sa sihang niya hanggang sa leeg.

Ridge instantly granted Zamiel the access to plant kisses on his neck. He leaned his head back, his left hand also moved to pull on the male’s hair as Zamiel bit the front of his adam’s apple before he proceeded to lap on Ridge’s skin.

“A—ah…” Ridge moaned when he felt Zamiel’s hand from the hem of his shirt before it shifted to grab his waist, slowly travelling to his chest to press his thumb on Ridge’s nipple.

Why does it feel different? Why does it feel so— so good?!

The feeling of Zamiel’s hand on his bare skin felt right and he wanted to feel more.

“Zamiel…” Moaning the name of his best friend felt strange but Ridge was already at the peak of drowning in lust.

Wait… best friend , that word rung a bell inside Ridge’s mind and it struck him.

He exhaled sharply when Zamiel nibbled his ear before he trailed kisses to his cheeks and peppered him with soft kisses.

But no— wait.

“Zamiel, hold on for a—” Ridge was immediately cut off when Zamiel crashed his lips against his. He even took advantage of Ridge’s open mouth that he slid his tongue inside, which granted him a groan from Ridge.

Hindi pa nakatulong na ilang beses nitong iginuguhit ang mga daliri sa bewang niya, itinataas ang t-shirt niya habang abala ang isang kamay nito sa dibdib niya.

Awtomatikong nakalimutan ni Ridge ang iniisip at ginantihan ng halik si Zamiel. Hinayaan niyang maggala at magtagis ang mga dila nila bago siya magsimulang gumalaw mula sa mga hita ni Zamiel.

Fuck, I’m hard. He’s hard. Damn it.

He grinded on top of Zamiel, loving the friction between their hard-ons and the fabric that separates them, it was even his turn to lower down his kisses to Zamiel’s jaw and neck while he still let Zamiel draw circles, pinch, and tug his nipples.

“Fuck, fuck, fuck, Ridge…” Zamiel chanted as he groaned because of the sensation.

Not only that he grinded and he lapped on Zamiel’s sensitive skin, his hands also worked their way on the man’s zipper that he placed a feathery touch on that very thing which made Zamiel buckle his hips.

“Fuck—!” Zamiel moaned which made Ridge smile triumphantly.

It was then when Zamiel pushed him carefully to lean on the dashboard; pulling his shirt up to lean forward so as to place his lips on Ridge’s skin before he moved to trail kisses on Ridge’s chest.

“Zamiel…” He moaned again in between his panting, almost breathlessly, “Zamiel—ah! Stop!”

He even tried to suppress another moan due to how good it felt when Zamiel took his nipple in his mouth—that he grazed his teeth against his erect and sensitive nipple before Zamiel licked the crown in a circular motion—oh fuck, he can’t just stop!

“Zamiel—fuck! Fuck, the car isn’t tinted!” He said, almost a shout while he pulled the man’s hair and his finger’s dug against the fabric Zamiel is wearing.

But the man only retreated for a second to place a chaste kiss on his lips which he evaded.

“Kasasabi ko lang!” Nanghihina niyang sabi.

Pero hindi rin nagpadaig si Zamiel at hinalikan pa rin siya. “Do I look like I still care, Ridge? Wala namang makakakita sa ’tin. Madilim na.”

Natigilan siya sandali.

Nang magtama ang mga mata nila, hindi maintindihan ni Ridge kung bakit tila kumukudlit ang sakit sa mga mata ng binata.

At hindi napigilan ni Ridge na hilain si Zamiel para halikan. Na agad din namang ginantihan ng binata.

Pero sa sandaling ring iyon, muling naalala ni Ridge na mali ang ginagawa nilang dalawa.

Ridge, stop. This is not right. This man’s your best friend and don’t let his curiosity make his way on you. Fuck you!

Ridge immediately broke the kiss just before everything gets hot again. He even tried to ignore the thin line of saliva that followed their lips no matter how pretty it looked on him and Zamiel.

He snapped back. Again, to reality.

“Let’s stop,” he finally said which made Zamiel pale.

Tears are even beginning to form from the corners of Ridge’s eyes! And he doesn’t even know anymore if it is because of Zamiel’s touch or because he ended their lust or because he is plain hurt.

Then again, he pushed Zamiel back—away from him.

And as Zamiel looked more of a mess after he pushed him away, Ridge immediately pulled his shirt down and worked his way back to the driver’s seat before Zamiel could react.

“But why?” Zamiel asked, almost sounding off like he was about to break.

Tila estatwa namang naitulos si Ridge at maging siya, biglang nakaramdam ng sakit sa nangyari.

Pero ipinagsakibit balikat niya lang iyon at hinarap si Zamiel na may ngisi sa mga labi.

“Anong bakit?”

“Ridge,” again, Zamiel’s voice sounded raspy, as if he was pleading for Ridge’s warmth to come back.

But no. Ridge won’t feed his curiosity. He doesn’t even know where it came from.

“What is it?” He asked dryly.

From their kiss earlier, perhaps? Iyon nalang ang naiisip niya.

Puta, ano bang ginawa niya? Kaya ba ayos lang kay Zamiel dahil din naku-curious siya?

“Did I do something wrong? Something that you didn’t like?”

Napasinghap si Ridge sa narinig. Mabilis din niyang nilingon si Zamiel, nanlalaki ang mga mata at halos mahulog ang panga dahil tila pinagsasaksak na naman siya ng maliliit na mga kutsilyo sa puso.

Kalaunan, napailing siya.

“No, I just don’t feel like doing it with you.”

Lies . He clenched his fists in secret. I wanted to do it with you, but it’s wrong.

Napapatanga pa rin si Zamiel sa biglang liko ng mga ganap. Namumutla pa rin ito at mukhang nasasaktan dahil sa ginawa niya.

“Bakit?” Tanong pa nito.

“Anong bakit?” Napaismid naman siya at mahinang natawa. “Zamiel, you’re straight and just curious.”

Kumudlit ang sakit sa mga mata ni Zamiel sa sinabi niya.

Pero kasabay noon, hindi naman niya itinanggi iyong huli niyang sinabi.

Putang

ina .

“And you’re my best friend ,” dugtong pa niya pero noong mga oras na iyon, mahina ang boses ni Ridge, “Ayokong sirain iyong kung anuman ang meron tayong dalawa.”

Pagkakaibigan

.

Hanggang

doon

lang

naman

kasi

ang

koneksyon

nating

dalawa

,

hindi

ba .

Ilang minuto silang tahimik.

At sa totoo lang, gustung-gusto na ni Ridge na umalis si Zamiel.

He even made a mental note to make sure that he would avoid Zamiel for the next few days—or even weeks!

Kailangan niyang magpalamig at magpahinga. Gumala muna kaya siya?

“Okay.”

Natigilan siya nang magsalita si Zamiel. Nakayuko ito at tila ayaw ipakita ang itsura sa kanya.

“See you sometime again. Good night.”

That was the moment that Ridge felt a lump on his throat.

“Good night.”

But he wished that his voice did not crack.

Noong malakabas na si Zamiel sa sasakyan, hindi na nag-abala pa si Ridge na hintaying makapasok na ito. Sa halip, sinimulan na niya ang sasakyan saka siya nag-drive paalis.

Pakiramdam niya, sinasakal na siya talaga ngayon. Walang-wala roon sa kaninang nararamdaman niya.

Tanga ba naman kasi, nagpadala pa sa bugso ng damdamin. Ano ba siya, teenager?

Pero masisisi rin ba niya ang sarili? Matagal na niyang gustong mangyari iyong kanina. Pero kahit na ganon kasi, invalidated pa rin dahil mali.

Nang nasa tapat na ng sariling bahay si Ridge, hindi niya muna in-alert si Aaron na naroon na siya.

Sa halip, ipinarke niya muna ang sasakyan sa labas ng bahay nila bago siya yumuko at isinandal ang ulo sa manobela.

“Ilang beses ka magpapakabobo?” Inis niyang pagkausap sa sarili, “isa pa Ridge, sira na talaga kayo ni Zamiel.”

At natatakot siyang mangyari iyon.

“O, ba’t ngayon ka lang umuwi?”

Ganoon ang ibinungad sa kanya ni Aaron nang makapasok na sila sa bahay nila. Ito kasi ang nagbukas ng gate para sa kanya.

Pero hindi siya sumagot.

Nag-iwas lang siya ng tingin at bumuntong hininga. Umakma na rin siyang papanhik sa sariling kwarto para mag-ayos at matulog nang…

“Hep, sandali may napansin ako,” ani Aaron saka nito iniharang ang braso para pigilan siya.

Tamad namang pinasadahan ng tingin ni Ridge ang nakatatandang kapatid.

“Ba’t namamaga saka may sugat ’yang labi mo?” Tanong nito bago siya hinawakan sa magkabilang braso.

At saka nito napansing namumula ang ilang bahagi ng leeg niya, sa kasamaang palad.

This is also just one of the few moments that Ridge wished that his brother was never observant.

“Saka bakit ka may love—” Natigilan ang kuya niya nang may mapagtanto.

When his brother paused, Ridge could not help it but to roll his eyes and prepare for the worst.

Then in horror, he shouted:

“Sinong dinala mo sa kotse ko?! Ridge naman, alam mo bang mahirap na maglinis?!”

Unti-unting kumunot ang noo ni Ridge sa itsura ni Aaron. Mukha itong tanga at naiirita siya. Talaga kasing dumagdag ito sa mga isipin niya.

Pero ngayon lang nag-sink in ulit sa kanya. Nakalimutan niyang itago lahat ng bakas ni Zamiel sa katawan niya dahil sa sobrang dami ng nangyayari at sa sobrang dami ng iniisip niya.

“Don’t worry, we didn’t have sex,” iyon nalang ang nasabi ni Ridge bago umakma ulit na papanhik na ng kwarto.

Pero ulit, pinigilan siya ni Aaron.

“Teka, isa lang kilala kong kasama mo kanina. ’Wag mo sabihing iniwan mo si Za—”

Inagapan ni Ridge ang nakatatanda niyang kapatid sa pamamagitan ng pagtatakip ng bibig nito gamit ang kamay niya.

“Not that name. Not tonight. I’m not in the mood,” malamig niyang sabi na ikinagulat lalo nito.

It was like Aaron connected all the puzzle pieces.

“Did he reject you?” He asked when Ridge finally took his hand away from his brother’s lips.

Pero sinamaan niya lang ito ng tingin. But just to clear his name and sort some things out between him and his brother, he replied curtly.

“Believe me when I say that I was the one who rejected him.” Because it was wrong .

At tila natanga yata ang kapatid niya sa sinagot niya kaya kinuha niya iyong oportunidad. Bumalik kaagad siya sa kwarto at nag-lock ng pinto bago dumiretso sa banyo.

Unti-unti na rin siyang naghubad ng damit.

Nasa loob na siya ng banyo nang tanging boxers nalang ang suot niya. Ang mga damit niya kanina, ikinalat nalang niya sa sahig. Pero hindi siya dumiretso na maligo noon. Sa halip, tinignan niya muna ang itsura niya sa salamin.

And man, he looks wasted. His eyes were red although he has not cried yet, his lips were indeed swollen and there were small cuts. His neck was red with traces of Zamiel’s bites and kisses—even his nipples looked messed up.

It was then when Ridge looked down and saw his now half-hard bulge. Then, he gulped as he gradually realized and felt the pain of being unable to release.

Putang ina, anong ginawa nila ni Zamiel?

The thought almost made him horny again, but it also horrified him.

“Best friends don’t do this.” Ridge almost choked when he said that. “They don’t make out.”

Napahilamos siya kalaunan at para pakalmahin ang sarili, dumiretso na siya sa wakas para maligo.

And boy, how it frustrated him to jerk himself off to release and ease the pain Zamiel caused—and it had never felt so weird that Ridge was almost grossed out.

Noong matapos siya sa lahat ng gagawin (including taking a bath and wearing his clothes), niligpit ni Ridge ang marurumi niyang damit.

Iyon lang, tapos lumabas na siya para hanapin si Aaron—na noon, nasa kusina at naghahanda yata ng kakainin nila.

“Nasaan sila mama?” Tanong niya nang hindi niya makita ang mga magulang. “Umalis ba sila?”

Dahil parang wala siyang maalala na nasabihan siyang maggagala ulit ang mga ito.

Pinasadahan siya ng mabilis na tingin ng nakatatandang kapatid bago siya minuwestrahang umupo, na siyang ginawa niya.

“Dinalaw daw kamag-anak natin sa Dagupan,” simpleng sagot nito bago ulit ibinalik ang atensyon sa ginagawa, “kumain na ba kayo kanina? Ipagluluto pa kita kung hindi.”

“No,” mabilis niya namang sabi, “Wala akong gana kumain na kasabay siya, e.”

“Anong nangyari?”

Naghalumbaba si Ridge sa lamesa bago siya huminga ng malalim at bumuntong hininga.

“Wala,” pagsisinungaling niya. At alam niyang hindi rin kakagat si Aaron doon.

Pero wala siya sa mood magkwento at hindi rin naman siguro siya pipilitin ng kuya niya.

“Sige. Sabihin mo nalang ’pag ayos ka na,” anito.

Matamang pinagmasdan ni Ridge ang likod ng kuya niya. Abala pa rin itong nagluluto pero pinapasadahan pa rin siya ng tingin.

Mukhang nag-aalala.

“Kuya, ’pag pumunta si Zamiel bukas, pakisabihan mo nalang na masama pakiramdam ko,” bilin niya na dahilan para matigilan sandali ang kapatid, “ayokong makita, baka mapahiya ako.”

Aaron stared at him intently, his eyebrows knitted before he shrugged.

“Sige.”

Tila nakahinga ng maluwag si Ridge nang aprubahan ni Aaron ang mini skit niya bukas.

“Kamusta pala ’yong pinuntahan niyo kanina? Wedding coordinator ’yon, ’di ba?”

Ridge hummed. “Ayos lang. Nasabi ko na ’yong theme. Kayo nalang maglinaw ng budget na gagamitin ninyo ni Easton, siya na raw bahala mag-budget.”

Tumango-tango naman ito pero hindi na sumagot. Mukhang dama na rin ni Aaron na ayaw niyang magsalita.

Sa totoo lang, hindi rin sana siya bababa kung hindi niya sasabihan si Aaron tungkol sa kung anong gusto niyang mangyari bukas.

Saktong wala rin naman kasing pasok ang binata kinabukasan.

Pero ewan niya. Parang ayaw niyang dito lang din siya sa bahay kinabukasan.

“O kaya ano, kuya,” tawag niya ulit dito, “pwede ko bang hiramin sasakyan mo? Magbabakasyon lang mag-isa.”

“Basta wala kang gagawing kababalaghan doon, sige.”

“Wala.” Nagkibit balikat siya. “Wala rin ako sa mood. Ibalik ko nalang next week, ah.”

“Saan ka ba pupunta?”

“Ewan,” sagot niya.

Doon siya napaisip. Ayaw naman niyang mag-road trip.

Saka isang linggo niyang hihiramin. Saan siya makakarating kung road trip niya lang gagamitin iyong sasakyan?

“Mag-Baguio nalang ako,” aniya, “malakig naman doon.”

Hindi sumagot si Aaron pero sa kabutihang palad, pinakikinggan siya nito.

“Babalik na rin ako sa photoshoot niyan, ’di ba? May schedule ba ’ko pagkatapos ng next week na gagala ako?” Tanong niya.

Namamangha siyang nilingon ng kapatid. May hawak pa itong kahoy na panluto habang nakangiti sa kanya.

“Itetext ko si Easton kung gusto mo na i-adjust schedule mo.”

Tumango siya. “Pakisabi pagkatapos ko magbakasyon.”

Nang sabihin niya iyon, ipinagkrus ni Aaron ang mga braso.

“Gaano ba kalala nangyari sa inyo ni Zamiel?”

Namutawi ang katahimikan sa pagitan nila nang magtanong ito.

Nagpabalik-balik din ang tingin ni Ridge sa mga kamay niya at sa nakatatanda niyang kapatid. Dama na naman niya iyong sakit na pilit niyang ibinabaon kanina.

And it made him snort.

“Kung alam mo lang,” mahina niyang sabi.

Dahil ito iyong tipo na ayaw niyang makita si Zamiel ng matagal. Kahit na alam niyang imposible dahil sila ang may koneksyon sa wedding coordinator.

Ilang beses na tinapik ni Ridge ang lamesa gamit ang mga daliri nila, pinipilit na lunukin iyong masakit sa lalamunan niya.

“Ibigay mo sa ’kin ’yong contact ng wedding coordinator kung meron ka. ’Pag wala, si Zamiel nalang tatanungin ko.”

Natigilan siya nang magsalita ulit si Aaron. Nag-angat din siya ng tingin at nakitang inihahanda na pala nito ang kakainin nila.

“Kami na ni Easton bahala roon na makipag-usap. ’Wag na kayo.”

Tila nabunutan siya ng tinik sa dibdib sa sinasabi nito.

“Pero Ridge,” mabilis na bawi nito bago naglakad patungo sa kanya habang bitbit ang mga platong pagkakainan nila, “mag-usap kayo ni Zamiel ’pag nakapagpalamig ka na. Masama iyang ganyan. ’Di na kayo nag-uusap ni Zamiel ’pag tungkol sa problema. Iwas ka ng iwas, Ridge.”

Kumibot ang isang kilay niya sa narinig pero… hindi maitanggi na may punto ito.

“Alam kong tanggap mo na na ’di ka magugustuhan ni Zamiel.” Inilapag nito ang plato sa lamesa. “Pero ’di maganda na magkakasiraan kayong dalawa nang ’di mo alam kung ano ba tumatakbo sa isip nong asungot.”

Nagbaba siya ng tingin.

Nalulunod na rin sa kaiisip bago marahang tumango.

“Oo,” mahina niyang sagot.

Alam niya naman iyon pero…

… siguro natatakot nalang talaga siya na ipagdikdikan pa lalo sa kanya na curious lang si Zamiel.

“Narinig mo ba ’ko?” Tanong ulit ni Aaron nang makaupo ito sa tapat niya.

Tumango siya. “Oo nga.”

“Mabuti, kumain na tayo.”

Si Aaron na ang nagbigay sa kanya ng kubyertos para makapagsimula na silang kumain.

Hindi na rin nagprotesta si Ridge. Tahimik na rin siyang kumain.

Kabanata 26

KABANATA 26

“WHAT? Baguio?! What are you doing at Baguio?!”

Ridge felt his head throb when he heard Zachariel’s thundering voice through his earpiece. He shut his eyes close and instantly removed the gadget out of his ear.

And to make things worse, he even accidentally pressed the wrong key on his keyboard which made the piece he was working on dissonant.

Now apparently, he can only hear distant mumbling from the earpiece that he removed and the fading note that he accidentally pushed.

“Jesus Christ,” he muttered to himself before he took a deep breathe, “Zach really gotta learn how to chill.”

And his voice still sounded loud despite the distance between him and his earpiece. Not that Ridge could understand what Zachariel is trying to say, but he can still recognize a few words like:

“The fuck!”

“

Ba’t

ka

nandiyan

?!“

“

Anong

nangyari

?“

Just those but it certainly gave him an idea of what his friend’s speech is all about.

Moreover, he feels better now that he’s taken a few breaths and a short break from Zachariel’s loud voice.

Thus, he wore the earpiece again and prepared himself to listen to the seemingly endless sermon the man is trying to convey.

“I’m okay.”

Hindi niya alam kung bakit iyon ang sinabi niya kahit na hindi naman nagtatanong si Zachariel.

But no matter how irrelevant that reply is, it is still enough to make Zachariel shut up.

“I just wanted to take a break,” pagtutuloy niya, “You know, from Zamiel and stuff—though, I don’t know if your brother already told you anything. I’m actually expecting him to do so.”

Habang nag-aabang ng sagot ni Zachariel, hinawakan niya ang keyboard niya.

Talagang inimpake niya ito dahil wala naman siyang balak gawin maliban sa magpahangin.

Gusto niya lang tapusin kung anong sinimulan niya noong minsang magkaganito rin siya kay Zamiel.

“Ako nga’y tigil-tigilan mo.” Bumuga ng marahas na hangin si Zachariel at dinig niya iyon. “Pota, sa ganitong sitwasyon, pakiramdam ko; ang laki ng pinag-awayan niyo ni Zamiel.”

“’Di naman kami nag-away.”

“At ’yon ’yong nakakairita. Hindi kayo nag-away!”

He can imagine Zachariel throwing his hands on the air which made Ridge laugh the slightest.

“Ba’t hindi kayo nag-usap?” Usisa nito, “ang bilis mo agad nakapag-Baguio pero ’di ka man lang nag-abalang tanungin siya kung ba’t niya ginawa ’yon?”

Mapait na napangiti si Ridge nang marinig ang suhestiyon nito.

But what if he’s not ready to hear Zamiel’s reason?

“Para saan pa? Sasabihin lang naman non, ’di niya alam kung bakit niya ’ko hinalikan.”

Pinasadahan niya ng hawak ang mga key ng keyboard niya gamit ang mga daliri.

“Matik, curious lang siya non.”

“But what if he likes you too, though?!”

Ridge raised his head and stared at the wall for a second. A bitter smile soon curved on his lips.

“’Yan din hirap sa ’yo? Ang bilis mo mag-assume, ’di mo naman siya tinanong!” Dugtong pa nito.

Natawa siya. “Sige nga. ’Di ba nag-usap kayo? Ano bang sinabi sa ’yo ng kakambal mo?”

Ridge laughed dryly when Zachariel began to stutter and mumble incoherent words.

“See.” He shrugged. “Your brother was just curious.”

“I—” Zachariel stuttered, “I can’t say that he’s really just curious.”

Kumunot ang noo niya. “Anong ibig mong sabihin?”

“Hep,” pigil nito sa kanya, “kung naku-curious ka, mag-usap kayo! One call away lang siya, Ridge.”

Ridge arched an eyebrow before he heaved a deep sigh. He still ran his fingers on his keyboard before lightly pressing a key.

“’Wag mo ’kong pilitin.” Napailing-iling siya. “’Di ko pa rin tatawagan. Nagpapalamig nga ako, Zach.”

Bumuntong hininga rin ang nasa kabilang linya nang sumagot siya.

“Sinasabi ko lang. Pasensya na,” mahinang sagot nito, “na-frustrate lang ako sa inyong dalawa. Kulang na kulang kayo sa communication, Ridge. Kulang.”

Nag-isang linya ang mga labi niya.

“Saka pre, alam ko ring takot ka na marinig kung anong sasabihin ni Zamiel.” Humugot ng malalim na hininga si Zachariel. “Pero Ridge? Ayaw mo ba na magkaroon ng mas concrete na dahilan para makapag-move on kung sakaling ma-reject ka?”

In that moment, Ridge knew that Zachariel’s been raising the points that he’s been trying to avoid for years.

And he feels like an idiot. He didn’t like it. He never liked anyone pointing out what he’s doing wrong the entire time.

He doesn’t like it.

Ridge wants this conversation to end. He took a break to calm down, to chill.

He shouldn’t have answered Zachariel’s call.

His pride kept on rising.

But what he hated the more is that he knows that he’s just trying to run away. And yet he still keeps on shutting everything right that he can still do.

“I hate that you’re slapping me everything that I’ve been hiding from,” naiiritang utas niya.

“I’m just trying to mentally prepare you!”

“Yeah, right,” mabilis na agap niya sa binata, “I’m ending this call. Thanks for your time, Zach.”

But I don’t want to hear anymore of your opinion because I don’t like where this is going .

Hindi pa man nakakapag-react si Zachariel, pinutol na niya ang tawag nito. Mabilis niya ring inalis ang earpiece sa tenga niya at hinagis iyon malapit sa celphone niya.

Siguro, ang iniisip ni Zachariel ngayon tungkol sa kanya eh: ang gago at ang duwag niya.

Bakit ba hindi niya maamin sa sarili na natatakot siyang hindi si Zamiel ang end game niya? Samantalang, kahit na anong flip niya ng libro, hindi magtatama ang tadhana nila.

Tanggap niyang walang sila sa huli? Pwe, dahilan nalang iyon dahil sa kaloob-looban niya, umaasa siyang may kakarampot silang tsansa.

Magaling lang siyang mag-assume, tulad ng sinabi ni Zachariel.

Paano ba ito?

Gusto niyang mag-move on pero ayaw niyang pakinggan kung anong payo ng mga nakapaligid sa kanya.

Gusto niyang maghanap ng iba. Kung saan mas tahimik ang puso niya, pero balewala lahat dahil sa huli, bumabalik siya roon sa taong hindi naman siya magugustuhan.

Doon sa naku-curious lang sa kanya.

Putang ina. Ang hirap din mahulog. Nakakatawa nalang din dahil totoo iyong sa dinami-dami ng nagkakandarapa sa kanya, si Zamiel pa rin pinipili niya.

Kung hindi siya tanga, hindi nalang niya alam talaga.

He was then pulled back to his reverie when he heard something.

A beep on his phone.

When he looked down, he caught his phone’s screen turning on and his notification informing him that he just got a new message.

Bumuntong hininga siya bago iyon kinuha.

Then there he saw two names displayed on his screen.

Wade and… Zamiel .

Ridge’s eyebrow twitched at the name of the secod sender. Mukhang kanina pa kasi ito— base

sa

oras —noong magkausap sila ni Zachariel.

Hindi niya lang siguro napansin.

Moreover, he swiped to unlock his screen so he can read their messages. Inuna niya iyong kay Zamiel, syempre.

He wants to get done with him.

From:

Zamiel

Ridge

Where are you?

He snorted upon reading his “best friend’s” message.

Hindi niya maintindihan pero sa ngayon, naiirita siya kay Zamiel. Kahit kaninang iniisip at pinag-uusapan nila ito ni Zachariel.

And why would he reply to the reason of why he is upset?!

“Why would I tell you?” Ridge muttered to himself before he deleted the messages.

Also, he can feel that Zamiel dropped by their house to see him. Probably to say sorry or anything.

Now he wonders what Aaron told him.

Anyway, he went to open Wade’s thread.

From: Manager Wade

Good day, kiddo! Request granted!

Sinabi

ni

Aaron

na

gusto mong

i-move

photoshoots

mo

for the next two weeks.

Easton

approved! And congratulations! They’re all located overseas. So, you won’t get to see your boyfriend’s shadow for a while!

Btw

no runways. You’re done with them .

Ito ang magandang balita.

Iyong hindi niya makikita anino ni Zamiel ng ilang linggo.

“But wait.” Ridge’s eyes squinted after he saw the last sentence Wade sent him. “Fuck.”

Mukhang sinabi ni Aaron sa mga ito kung anong ganap nila ni Zamiel.

Meh

, but if

Easton

really needed to hear the

reason …

Ridge told himself while trying to think and comprehend what must have happened while Aaron talked to his fiancé.

Of course he’d tell

Easton . Hindi siya pagbibigyan noon kung hindi nito malalaman kung anong dahilan.

Anyway, Ridge typed a reply for Wade.

Ridge Gonzales:

That’s good.

See you all this weekend, then. Thank you.

Bumuntong hininga siya at inilapag muli ang cellphone. Iginala niya ang mga mata sa suite niya hanggang sa napadpad ang mga mata niya sa bintana.

It’s probably around four o’clock in the afternoon now. Based on how the sun touched his beige walls and gray floor.

It was then when he yawned.

“Fuck,” he muttered to himself and wiped the tears that formed beside his eyes, “now what do I do next?”

Ridge knew that needs to rest. After all, he travelled for six hours from Pampanga to Baguio. Other than that, he spent another hour to search for a fine hotel.

It’s been a tiring day. He wants to rest and go to sleep. Then, enjoy whatever his imagination would produce to show him a dream.

But he

can’t

. No. It’s not like Ridge does not want to. In fact, since this has been his life style, it meant that he is aching to close his eyes and drift off.

However, his body does not want to sleep. His brain kept on functioning, unable to stop from over thinking.

Kalaunan, dumako ang mga mata niya sa keyboard at nakakalat na music sheets. Naalalang tapos na sana niya itong kino-compose niya kanina pa kung hindi naistorbo ni Zachariel.

“But I’m not in the mood to proceed.” Pinulot niya isa-isa at inayos ang mga music sheet. “’Di naman ako gaanong nag-isip ngayon pero tila naubusan ako ng utak sa pagsusulat.”

Nang maayos na niya ang mga papel, ipinatong niya iyon sa ibabaw ng keyboard niya. Binunot niya rin mula sa saksakan ang keyboard dahil hindi naman na siya magko-compose pa.

Matapos iyon ay tumayo siya mula sa pagkakaupo at nag-inat.

Muli ring dumako ang paningin niya sa labas.

The sun’s already setting so it won’t really affect him much. He’d be able to walk and look around.

“So I guess I’ll be going out then?”

Nagpameywang siya at ilang segundo pang tumitig sa labas bago yumukod para hablutin ang cellphone niyang nasa sahig din.

Pinulot niya rin ang earpiece niya. Baka kasi sakaling may makakilala sa kanya at kausapin siya.

Because that’ll be a no.

He wants to enjoy his lone time.

Before Ridge could get out of his suite, he played a random song from his playlist.

Wala namang bagong pakikinggan. Lumang-luma pa rin ang playlist niya kung kaya naman, nag-settle na siya sa mga mayroon siya.

♪ Too many times that your heart has been let down

And you’re picking up pieces from the ground

And you feel like screaming out

But there’s no one to help out ♪

Nasa kalagitnaan na siya noon ng pagla-lock ng pinto ng suite niya nang may mapansin siyang dalawang pigura hindi kalayuan.

Hindi iyon pamilyar pero mukhang kilala siya dahil kitang-kita niyang natigilan ito sa paglalakad.

♪ Too many times you been told that they can change

But they don’t, yeah, they always stay the same

And leave you in the pouring rain

I’m right here to tell you I won’t ♪

It was then when he heard a voice so familiar to him. Mabuti nalang, hindi naka-max volume ang earpiece niya.

“Ridg—!”

Bago pa man siya nito matawag ng maayos, biglang naputol ang boses nito.

And when he looked at those people from the corner of his eyes, those individuals just ran to nowhere; and it left him… dumbfounded .

What he only saw was a mop of hair and another man seemingly trying to fight from that person pushing him aside.

“Was that,” Ridge trailed off, unsure of how he would continue what he was trying to say, “was that Corgi calling me?”

♪ I’ll love you in all of the ways that they don’t

And help you pick up all the pieces they broke

I promise I’ll always be with you ‘cause

You don’t wanna waste your time

I swear you’ll never waste your time with me ♪

Damn, he almost forgot that he has his music player open and running.

Mabilis niyang pinatay iyon dahil na-realize niyang naaabala siya nito sa pag-iisip.

Iniangat ni Ridge ang paningin at sandaling tumitig sa kisame, iniisip kung anong nangyari kani-kanina lang at kung si Corgi ba talaga ang nakita niya.

Pero kung si Corgi nga iyon, sino naman iyong kasama niya?

At saka, bakit naman itutulak si Corgi palayo samantalang hindi naman sila sexually o romantically involved sa isa’t isa?

“Mukha ba ’kong pumapatol sa aso?” Bulong niya sa sarili bago napahilot ng sentido, “whoever was that gotta chill. He’s just my gym instructor.”

Baka naman boyfriend ni Corgi? Edi maganda. Maayos, hindi na alone ang isang iyon.

Nagpamulsa si Ridge at kalauna’y nagkibit balikat nalang. Naglalakad na rin siya patungo sa elevator noon nang may sumagi sa isip niya.

“Puta, gym.” Napasagitsit siya.

Hindi pa nga pala siya nakakapag-gym mula noong umuwi si Zamiel. Ang daming nangyari, e.

“’Di bale, baka bukas,” pagtutuloy niya pa, “may gym naman yata sa itaas.”

Ilang sandali magmula noong makalabas na siya sa hotel, naglakad-lakad. si Ridge. Kumukuha ng pictures ng dinaanan niya ( ayaw

niyang

maligaw ) at ninamnam ang malamig na simoy ng hangin.

However, it is still undeniable that Ridge hated how the sun touched his skin. For a second, he found warmth so, he would not complain.

Ala singko palang ng hapon. May araw pa rin kahit papaano pero hindi na katulad kanina na kahit malamig, parang mahihimatay si Ridge.

Moreover, Ridge noticed the stores around the street he is walking by.

Ang daming souvenir na tinitinda at naiisip niyang bumili—pero sino namang pagbibigyan niya? O kung hindi iyon ang concern niya, ang ibig sabihin lang naman ng pagbili niya ng souvenir e, kailangan mayroon din si Zamiel.

Natigilan siya sa paglalakad at napapikit. Marahas din siyang bumuntong hininga.

Stop thinking about him, idiot .

Ridge immediately fished his phone from his pocket, in hopes to bury Zamiel’s name in his mind for the next few hours. And as he was just about to play another music from his playlist, he was surprised when someone tapped his shoulder.

A friendly tap, to be exact.

Nang lumingon siya, nakita niya si Keegan na nasa likuran na pala niya. Malawak ang ngisi at sumasayaw ang aliw sa mga mata.

“Corgi,” he muttered, confirming to himself that he really saw Keegan earlier, “anong ginagawa mo rito?”

Nagtatakang tinitigan siya ng binata bago ito nagpameywang at sumimangot.

“’Ba, ikaw lang ba pwedeng mag-Baguio?” Naguguluhang tanong nito.

Marahan siyang umiling bago inalis ang earpiece at umikot paharap kay Keegan.

“Alam mong ’di ’yan ibig kong sabihin, a.”

Keegan’s lips twitched into a small smile. “May sinamahan lang ako. E, ikaw? Anong ginagawa mo rito?”

“Namamasyal?” Bumuntong hininga siya. “Nagpapalamig ng ulo.”

“Nag-away kayo ng boyfriend mo?” Pag-uusisa nito, “boyfriend? O girlfriend? Paiba-iba, e. Ayaw mo bang mamili?”

Mahina siyang natawa sa tanong nito. Sa wakas, distracted na siya. Nakuha na rin niyang tumawa kahit papaano.

Mabuti nalang nakita siya nito.

“Single ako.”

Pabiro niyang kinindatan si Keegan at natawa nang mamula ang mga pisngi nito bago siya nandidiring tinitigan.

“Ikaw, single? Magkakaunos ba kaya ka walang bago?”

Natawa ulit siya. “’Di, nawalan lang ng interes nitong nakaraan pero malay mo, mamaya meron na ulit bago.”

Pilyo siyang napangisi nang magkrus ang mga braso ni Keegan.

“Tanda mo na, mag-settle down ka na nga.”

“Ayokong marinig ’yan sa ayaw pa ring mag-settle down.”

“A—anong! Malapit na ’ko.”

Inangatan niya ito ng kilay. “Mamatay? ’Wag muna, wala na ’kong gym instructor niyan ’pag lumisan ka na sa mundo.”

Pagak siyang natawa nang hilain ng binata ang kwelyo niya at sigawan siya sa mukha.

Porket may nakilala na raw itong gusto niyang makasama habang buhay. At hinihintay nalang niyang gustuhin din siya nito pabalik.

“Sana all,” wala sa sarili niyang utas nang sa wakas, bitawan na siya ni Keegan, “sana all nakakapag-settle down na.”

Inangatan siya ng kilay ni Keegan bago ito marahas na bumuntong hininga.

“Gustung-gusto mo mag-settle down pero nagloloko ka. Ano ba talagang trip mo?”

Nagkibit balikat siya. “’Di naman sa gusto ko ring magloko.”

Natigilan siya sa pananalita nang mapansing pribado ang dahilan niya kung bakit siya ganito.

At noong mapansin iyon, mabilis niyang hinawi ang buhok para takpan ang mga mata bago umiwas tingin kay Keegan.

“Ano?” Tanong nito nang mapansin na ayaw na ituloy ni Ridge ang sinasabi. “Magsabi ka, magsisimula ka ng kwento tapos ’di mo itutuloy?”

“Mahabang istorya.” Iyon nalang ang sinabi niya. “Sino nga palang sinamahan mo rito?”

Gustong matawa ni Ridge nang rumehistro sa isipan niya kung anong itsura ni Keegan. Para itong inis na inis dahil hindi siya nagkwento, pero hindi rin naman ito nagsasabing ituloy ang sasabihin.

Ah, the things he does to someone. Giving space. Bait din.

Kalaunan, doon na talaga tuluyang sumuko si Keegan.

“Kaibigan ko ng kolehiyo. Nag-aya bigla ng Baguio, gusto rin daw na magpalamig pero ’di memoryado daan dito.”

Ipinilig niya ang ulo, naaaliw sa sagot ng binata.

“Same,” wala sa sarili niyang utas bago natawa, “wala rin akong alam dito, e.”

“O, ba’t hindi ka nagsama ng kakilala?”

Nagkibit balikat siya. “Ayoko. Lone time ko ’to.”

Sa kalagitnaan ng pag-uusap nilang dalawa, naramdaman ni Ridge na nag-vibrate ang cellphone niya.

Nang hugutin niya ang cellphone niya mula sa bulsa niya, kumunot ang noo niya nang makita niyang mayroong tumatawag sa kanya.

An unknown number. In fact, it looked like it is a landline number.

Sino naman ito?

“O, hinahanap ka na agad sa inyo, Ridge?” Panunudyo ni Keegan sa kanya.

Napaismid siya’t napailing bago sinenyasan ang gym instructor niya.

“Balikan nalang kita o mauna ka na ’pag dumating kaibigan mo,” aniya bago naglakad paalis.

Pero hindi sang-ayon ang binata sa ideya niya.

“Pinagsasasabi mo? Mama mo lone time, sabay ka na sa ’min kumain ng hapunan!” Pahabol nito habang pinapanood siyang umalis.

Sumenyas lang siya rito ng “okay” bago sinagot ang tawag. Mabilis niya ring kinonnect sa earpiece niya ang speaker para direktang sa tenga niya marinig ang tumatawag.

“Hello?” Bati niya rito.

Tahimik siyang naghintay ng sagot habang iginagala ang paningin sa paligid. Inaaliw ang sarili sa paligid at sa panonood ng mga taong dumadaan sa kanya.

Pero kinse segundo na ang lumipas, wala man siyang narinig na sagot mula sa kabilang linya.

“Hello,” bati niya ulit, “sino ’to?”

Kinilabutan siya nang marinig ang marahas na buntong hininga.

Naguguluhan man, pinasadahan niya ng tingin ang numerong tumatawag sa kanya.

Prank call ba ito?

Tuluyang naningkit ang mga mata ni Ridge nang paghinga nalang ng nasa kabilang linya ang narinig niya.

Now, this is getting creepier.

A stalker? But he’s never gotten any stalker before. Plus, with the range of his fame, it is quite impossible.

Nevertheless, just to make sure.

“Hi, if you won’t speak, I’ll end this call in five,” banta niya, “or if this is a prank call—”

Natigilan siya nang may magsalita na sa wakas sa kabilang linya.

“Ridge.”

Ridge’s heart began to race when he heard someone. And he immediately regretted challenging whoever the fuck is on the other end of this call!

Gago, ampota. Sino ’to?

He doesn’t even recognize the voice. It’s not someone familiar.

Magsasalita sana siya at magtatanong kung saan nito nakuha ang number niya nang mag-end ang tawag.

And he was left dumbfounded. The second time this day.

“Ridge! Hoy, tapos ka na ba riyan?”

Ridge jolted when he heard Keegan’s voice. Awtomatiko rin siyang natigil sa pag-iisip nang marinig ang boses nito.

But that doesn’t mean that Keegan was able to wipe out the concern and bother he received from that person—whoever it was.

“Oo, katatapos lang,” sagot niya.

Binulsa niya ang cellphone bago ipinihit ang katawan paharap sa binata.

But for some odd reason, his eyes did not meet Keegan’s but instead; a different person’s, but still familiar.

Natigilan siya nang makita kung sino ang kasama nito. At tulad niya, tila nagulat din yata ang lalaking nasa tabi ni Keegan.

“Ridge?” Gulat nitong tanong.

He gaped, too. “Lyle?”

Nagtataka silang pinasadahan ng tingin ni Keegan bago ito lihim na napangisi.

“O, magkakilala kayo?”

Humugot siya ng malalim na hininga habang nirerehistro sa isipan ang nangyayari.

At magpapaliwanag sana siya kay Keegan na nagkakilala sila minsan ni Lyle sa bar ( na hindi naman niya maalal a) at sa fashion show na minsan niyang dinaluhan nang malakas na matawa ang binata.

“Ayos! ’Di ko na kayo kailangang i-introduce sa isa’t isa. Trabaho ’yon, e. Kain na tayo! Nagugutom na ’ko!”

Natanga sila pareho ni Lyle nang talikuran sila ni Keegan at magsimula na itong maglakad tungo sa “kakainan” yata nila.

Pero hindi pa man ito nakalalayo, nabawi na niya ang postura at tipid na nginitian si Lyle.

“Fancy meeting you here,” aniya saka naglakad patungo rito, “kaibigan mo pala si Keegan.”

Lyle’s eyes shifted from left to right, up and down before he decided to meet Ridge’s.

“Ah, oo. Magkaklase kaming college. Saan mo siya nakilala?” Balik tanong sa kanya ni Lyle.

“Gym instructor ko siya.” Iyon lang ang sagot niya saka sumunod kay Keegan na noon, malayo-layo na rin.

Damn, this is awkward. He feels that there is an invisible wall between them.

Not that he minded, but he does not want to ruin Keegan and Lyle’s dinner. And he knows he shouldn’t be feeling awkward. But then, the fact that he once made out with Lyle and leaving him for Zamiel is hella embarrassing.

And without him remembering is even more enough reason!

Bawiin na kaya niya ang pagpayag? Hindi pa naman huli ang lahat.

Nabigla siya nang may tumapik ulit sa braso niya, pero sakto lang dahil hindi naman siya napatalon sa gulat.

Nang lumingon siya, nakita niya si Lyle na nakangiti sa kanya.

“Saan mo gusto kumain?” Bigla nitong utas, dahilan para kumunot ang noo niya.

Bakit siya ang tinatanong nito?

Kabanata 27

KABANATA 27

“SHOULDN’T you be asking Keegan?” Ridge blurted out after a few seconds of spacing out.

Nagulat siya nang ipilig lang ni Lyle ang ulo at inosente siyang ngitian. Matapos iyon, pinasadahan niya ng mabilis na tingin ang kaibigang nasa hindi kalayuan sa kanila bago tumawa.

“Ah, ano kasi.” Umiwas ng tingin sa kanya ang binata. “Kahit saan ko naman dalhin si Keegan, ayos lang sa kanya.”

Mataman niyang pinagmasdan si Lyle bago pinasadahan ng mabilis na tingin si Keegan.

Then he snorted. Damn right.

Muli niyang hinarap si Lyle at akma sanang sasagot nang bigla siyang matauhan.

Oo nga pala, ayaw niyang ma-ruin ang paghahapunan ng dalawang ito dahil awkward sila ni Lyle! Ano bang ginagawa niya at muntik na siyang madala sa pagtatanong nito?

Was he already deprived of human interaction despite that he had them through phone calls—and through a short conversation with Keegan?

Realizations made his eyes widen a bit before he combed his hair backwards, displaying his forehead for a second.

“Nga pala,” aniya bago pinasadahan ng tingin si Keegan.

Nakatalikod pa rin ito sa kanila at naglalakad patungo sa kung saan.

Mabuti .

Tumigil siya sa paglalakad at hinawakan ang braso ni Lyle para higitin din ito at makausap ng maayos.

However, for some odd reason, that skinship made Lyle blush and Ridge confused. Apparently, the man even avoided his gaze! It’s weird!

And it’s cute .

But this is not the time to even try to ask why the fuck is Lyle acting like that towards him—or to even think why is he cute!

He has to say something.

“I gotta go,” panimula niya.

Matik na napatitig sa kanya ang binata. “Bakit? ’Di ba inaya ka ni Keegan?”

Tumango siya. “May gagawin kasi ako.”

Nang ipilig ni Lyle ang ulo, alam ni Ridge na kailangan niyang mag-isip ng idadahilan.

But what?

Habang nag-iisip ng pwedeng alibi, biglang sumagi sa isipan niya ang tawag na natanggap niya ngayon-ngayon lang.

“I—” He almost choked because of the face Lyle is making in front of him. “I actually had this weird phone call just now.”

“Weird phone call?” Paniniguro nito.

Tumango siya at ipinikit ang mga mata bago bumuntong hininga.

At noong tignan niya ulit si Lyle, nagulat siya nang magbago ang ekspresyon sa mukha nito.

And he swears to God that he just found another beautiful human being that can par with Zamiel’s beauty.

Oh wait, why is he thinking of that guy again? He should really stop.

Ridge abruptly bit the insides of his cheeks to stop himself from thinking weird things.

He shouldn’t think of Zamiel nor realizing things such as Lyle’s beauty that he used to ignore.

“Weird phone call.” Ulit niya bago tumango-tango. “I have to contact some authorities to track whether this is a stalker or something.”

“Hindi mo ba kilala tumawag sa ’yo?”

He gulped. “No. They used a landline number that I don’t recognize.”

“Anong sinabi nila sa ’yo?”

Kumunot ang noo ni Lyle at mataman siyang pinagmasdan. Animo’y inaaral din kung anong itsura ngayon ni Ridge.

And that was when Ridge pulled himself together to avoid choking from his own saliva.

But before he could even answer he began to examine Lyle.

Man, this is illegal. Lyle is another epitome of beauty.

At nasabi na ba niya dati na hindi ito ang tipo niya sa lalaki? Ang lambot at inosente kasing tignan ni Lyle. Pero sa kabila noon, may kung anong humihila kay Ridge tungo sa binata.

Nice, long, purple-dyed hair. Green eyes, tall nose, thin but kissable lips, sharp jaw—and a body smaller than him.

He really like how Lyle looks.

Despite that something within him kept on arguing that Zamiel is still his number one—because yeah, his other side gotta get the fuck out since he is still taking a break from that doctor—he still sees Lyle as a whole new work of art, perfection .

Sobrang tagal yatang tulala ni Ridge at nagmumuni-muni dahil noong mga oras na pinagkukumpara niya sa isip si Lyle at Zamiel, tinapik na ng binata ang pisngi niya.

“Ridge? Ayos ka lang ba? Sinabihan ka ba ng masama o kaya, death threats?”

Ridge sucked in a breath when he finally got back from his trains of thought.

“Ano ngang pinag-uusapan natin?” Wala sa sarili niyang utas.

Lyle showed him a half-smile before he replied. “Iyong tungkol sa caller mo kanina.”

“Ah, right.”

Hindi alam ni Ridge kung bakit pero bumaba ang tingin niya sa kamay niyang nakakapit kay Lyle. At nang mapansin iyon, marahan niyang binitawan ang binata.

“As I was saying,” he trailed off, “no, he didn’t really say anything and just called my name. But to make sure, I thought that I should contact someone.”

Hindi napansin ni Ridge na sinundan din pala ni Lyle ng tingin ang braso’t kamay nila. Ni hindi niya nakita kung paanong kumibot ang isang kilay nito. Hindi masaya na binitawan niya ito.

Pero nang makabawi, tumango-tango si Lyle at nginitian siya.

“Sige. Sabihin ko nalang kay Kee,” anito saka pinasadahan ng tingin ang sariling kaibigan, “mag-iingat ka, Ridge. Balitaan mo kami, baka mag-alala sa ’yo si Keegan, e.”

Tumango siya. “Sige, text ko nalang siya. Sa susunod nalang ulit.”

Ilang hakbang din ang ginawa niya para makaatras palayo kay Lyle nang magsalita ulit ito.

“Sayang lang kasi ngayon ka lang namin makakasabay kumain.”

Kumibot ang isang kilay niya. Kita niya rin kung paanong umiwas ng tingin si Lyle at rumehistro sa itsura nito ang pagkadismaya.

At bakit siya nagi-guilty? Hindi niya alam. Hindi naman siya mabait, e.

Bakit hindi niya matiis itsura nito? Hindi naman ito iyong asungot na iniwan niya sa Pampanga.

“Next tim—” Hindi natuloy ang sinasabi ni Ridge nang agapan siya ni Lyle.

“Ah, bukas ba pwede ka?” Tanong nito sa kanya na inangat pa ang kamay at ang isang daliri, “inaya ka kasi ni Kee, baka magtampo ’yon kung ’di ka babawi.”

Ridge’s lips thinned at the suggestion. Then, his eyes went back and forth to Lyle and Keegan who was—suddenly nowhere to be found?!

But that doesn’t matter. Lyle has a point.

“Okay, bukas. ’Wag lang breakfast,” paalala niya bago nagpameywang at bumuntong hininga, “tanghali ako gumigising.”

Nang marinig ang sagot niya, umangat ang isang kilay ni Lyle.

“Alam mo bang masama na mag-skip ng agahan?”

“Please don’t lecture me.” Hinilot niya ang sentido at pumikit. “But I really don’t like waking up early.”

Mataman siyang tinitigan ni Lyle bago kumunot ang noo nito.

“Nagpupuyat ka ba?”

At imbes na sumagot, nagkibit balikat lang siya. Tinalikuran na rin niya ang binata at nagsimula na siyang maglakad.

“I’ll see you for brunch, then.”

That was all that Ridge said before he left Lyle.

At noong makasigurong wala na siya sa paningin nito, lakad-takbo siyang naglakad pabalik sa ginagala niya kanina.

Iyong street na maraming nagtitinda na kung anu-ano.

Ridge checked the time through his phone and saw that it’s just around six o’clock in the evening.

“Aga naman nilang kumain.”

Alas otso kasi siya ng gabi naghahapunan. O kung tinatamad talaga siya, alas nuebe hanggang alas diyes ang schedule niya.

Nag-inat siya sandali at binulsa na ulit ang cellphone. Nagsimula na rin siyang maglakad-lakad para makahigop ng sariwang hangin.

ILANG oras sigurong naglalakad si Ridge, naggagala at tumitingin ng kung anu-ano hanggang sa wakas, nakaramdam siya ng pagod at gutom.

At dahil gusto niyang gawin na kaunti lang ang time gap, habang naglalakad siya pabalik sa suite niya, tumawag siya sa McDo para magpa-deliver.

Ilang minuto ang nakalipas at sa wakas, nakabalik din siya sa sariling kwarto. Kaagad siyang humiga at tumitig sa kisame para kahit papaano, mapigil ang pagtulog.

“Hihintayin ko pa delivery,” bulong niya sa sarili, “baka isipin nila, nag-prank call ako.”

Kahit hindi naman!

Umikot-ikot si Ridge sa kama para manatiling gising. Pero ilang segundo ang lumipas, nakaidlip din naman siya.

Nagising nalang siya noong may ilang beses na nagdo-doorbell sa pinto ng suite niya.

Nang ma-realize na baka iyong delivery niya iyon, mabilis siyang umahon sa kama at kumuha ng pera para all-in na ’pag sinalubong niya delivery boy.

“Good evening po, may delivery po para kay Ridge Gonzales?” Anang delivery boy nang buksan niya ang pinto.

Tumango siya. “Ako ’yon. Salamat.”

Nang makuha na ang order (at makapagbayad na rin), dali-dali niyang ini-lock at pinto at tumakbo sa kama.

Doon na siya kakain, hindi naman siya naglalaba rito. At saka, nagbayad naman siya.

Kakain na sana siya noon nang mag-beep ulit ang cellphone niya ( naka

-general

’

pag

nasa

suite o

bahay

siya ).

Still, that doesn’t stop him from taking a bite of his food before he checked who texted him.

And to his surprise, it was Zamiel.

He nearly choked because he did not expect to receive another message from him after he ignored his texts earlier.

Nevertheless, he opened his inbox.

Zamiel

:

I know that you don’t want to talk to me yet

I won’t apologize here, too, so I’ll be waiting for you to come home. We’ll talk.

But please eat properly.

I won’t bother you ’til you come home, just wanted to make sure you’re still taking care of yourself .

Ridge blew out a loud breath while reading Zamiel’s messages over and over again. He even stopped eating and chewing his food just so he can focus on rereading.

He knew and he feels how guilty Zamiel is. Ridge also knows how sincere and serious Zamiel was while typing these messages.

It must have affected him, too. Him, going away after what happened to them.

“Should I reply?” He asked himself, gaze fixated on Zamiel’s last message.

He’s not forgiving and he still hasn’t gotten over with their make-out session last night. But he appreciates Zamiel. A lot.

He appreciates his courage for continuously getting in touch of Ridge despite knowing that he would only ignore him.

“He even said that he wants to talk.” Ridge sighed upon rereading that message. “And Zach told me that I should’ve cleared things up with him before going here.”

Nasa kalagitnaan siya ng pag-iisip nang mag-text ulit si Zamiel sa kanya.

Zamiel

:

Take your time resting

btw

. I don’t mind that you went there to clear your head. I’ll be waiting for you.

Mas

importante

ka

.

Self-preservation

, Ridge.

Napasinghap siya nang mabasa ang mga susunod nitong mensahe.

Bakit parang alam nito kung anong iniisip niya? May CCTV ba sa loob ng kwarto niya o recorder sa mga gamit niya?

But he hasn’t really spoke anything about feeling sorry that he avoided Zamiel right away!

“Damn.” Napahilot siya ng sentido at napailing. “Fine, I’ll reply. Just this once, though.”

Bumuntong hininga siya at nagsimula nang magtipa ng mensahe para kay Zamiel.

His eyebrows knitted while he typed, though. He’s uncomfortable as pride is still in the middle of eating him—and that is despite his appreciation for Zamiel!

Ilang beses niyang binura ang mga unang mensahe dahil pakiramdam niya, ang baduy ng pinagsasasabi niya.

He wants to settle with something simple. He wants to emphasize that he’s okay and he doesn’t care about him—which are total lies, but for someone who wants to move on from things, they might understand.

Ridge:

I’m okay. Eating

rn

. Thanks.

See you whenever.

“Tama na ba itong pinagsasasabi ko?” He asked himself while he cupped his chin with the space between his index finger and thumb, “Na-send ko na kaya wala na ring saysay kung ide-delete ko pa. ’Di naman messenger ’to.”

He then heaved a sigh before he began to eat again. Spacing out, he mentally thought of how Zamiel would possibly look like right now.

“He must’ve looked pathetic. Like me,” bulong niya sa sarili habang nilulunok ang kinakain.

Bwisit. Parang nawala yata bigla ang antok niya noong nag-text si Zamiel.

Pinasadahan niya ng tingin ang keyboard at mga music sheet niyang nakatabi at pilit na napangiti.

Mukhang aabalahin niya ang sarili sa pagsusulat magdamag, a. Wala naman siyang gagawin at kaysa sa tumunganga, kailangan niyang mag-relieve ng stress.

Mabilis niyang tinapos ang pagkain at nagligpit dahil ayaw niyang langgamin ang higaan niya. Noong makuntento, binalikan niya ang sinusulat niya.

Nakita niya ring nag-reply si Zamiel sa kanya pero hindi na niya iyon pinansin pa. Binuksan at binasa niya lang pero hindi na dapat na replyan.

He just said okay, after all.

Ano

pa bang

ire-reply

ko

sa

ganon

?

He’d rather ignore!

Anyway, Ridge did his plan and spent the whole night composing a song for Zamiel.

And after hours of thinking and working on it—he’s now a zombie. A walking dead.

“Anong itsura ’yan?” Tanong ni Keegan sa kanya noong oras na makita siya nito. “Natulog ka ba?”

Halos kararating niya lang sa food court sa ground floor ng hotel kung saan naroon sina Keegan at Lyle.

Kahahanap niya lang din sa mga ito at kaookupa lang ng upuan sa tabi ni Lyle nang umubob kaagad siya.

“Ridge?!” Nag-aalalang sigaw ng dalawa nang halos mag-collapse siya, kahit hindi naman.

“I’m okay,” he responded before giving them assurance through an “ok” sign, “I just forgot to sleep.”

“What do you mean by forgetting to sleep?”

It was Lyle. His voice just came out to be nagging, but unlike Zamiel’s, his voice is calm and it feels like he is lulling Ridge to sleep.

“Tang ina, Gonzales.” Malakas na natawa si Keegan at tinapik-tapik pa ang ulo niya. “Gago, alam kong hilig mo magpuyat dahil mahilig ka sa online games pero pre; matulog ka kahit kaunti!”

“Kung alam mo lang, Corgi.” I tried, okay. I tried but was unable to taste heaven.

Well, apparently, the current time is twelve o’clock in the afternoon and unfortunately, after he composed a song for his heartbreak; Ridge was unable to get a blink of sleep because he kept on thinking about Zamiel!

Gago, kaya nga siya nagsulat para makalimutan niya si Zamiel sandali at para maiwaglit ang stress na nadarama niya—pero hindi! Mas lumala lang ang pag-iisip niya nang matapos siya sa ginagawang kanta!

At dahil bangag at marami na siyang iniisip, hindi niya napansin na inaasar pa pala siya ni Keegan.

Basta, naramdaman niya nalang na tapikin siya sa balikat ni Lyle. It was as if he was trying to coax him and Ridge appreciated that. Big time .

“Kumain na agad tayo para makatulog ka kaagad,” anito.

Ipinihit niya ang ulo paharap kay Lyle at tipid na napangiti sa kabila ng mukhang eng-eng niyang itsura.

“Sige.”

Mabuti nalang mabait si Lyle dahil ito na rin ang nag-order ng kakainin niya at habang naghihintay sila, hinayaan siya nitong magpahinga.

Hindi naman sa tino-talk shit niya si Keegan at binabackstab pero habang uhaw na uhaw si Ridge sa tulog, panay ang panggugulo nito sa kanya.

Porket mukha raw siyang zombie at hindi na iyong ethereal kuno na model na hinahangaan ng lahat.

Wala naman siyang pakialam pero hindi siya makatulog dahil panay ang kalbit nito sa kanya. Kadalasan nga ay si Lyle nalang ang pumipigil dito.

“Kee, sabi nang tigilan mo si Ridge. Pang-unawa naman,” paalala nito kay Keegan.

Pero malakas lang na natawa ang binata.

“Awit. Naaliw lang ako kasi biglang mukhang walking dead na zombie si Ridge. E, madalas, nakaw pansin ’to.”

“Nakaw pansin pa rin ako,” mahina niyang sabi, “’di nga lang dahil ang gwapo ko kung ’di mukha ’kong tanga.”

“Mabuti alam mo!” Napahagalpak ng tawa si Keegan at dahil umaalingawngaw ang boses nito, mas lalong hirap si Ridge na matulog.

He swears to all ghosts in this hotel, kapag talaga nakabalik siya ng suite niya, sasarahan niya ng pinto sa mukha itong si Keegan.

Well that is if he’s still awake by that time.

FORTUNATELY, Ridge survived the whole lunch. He was still awake despite feeling his head spin, his limbs are already weak and wobbly, obviously needing rest.

Despite all these, he refused help from Keegan and Lyle. He kept on insisting that he can walk to his own unit. But whenever his body involuntarily turns to threat them with possible collapses, the two insisted to carry him on their shoulders.

“Sa susunod kasi Gonzales, matulog ka ’pag gabi. Ano bang ginagawa mo maliban sa manood ng porn?” Sermon sa kanya ni Keegan.

Napahalakhak siya. “Kanina ang bintang mo lang sa ’kin, nag-online games ako magdamag. Ngayon, porn?”

“Aba, sa ugali mong ’yan? Malay mo lang naman may ikinama ka!”

“Wala, gago. ’Di lang ako nakatulog kaiisip.”

Saka naman sumabad si Lyle. “Ano, tungkol ba ’yan sa tawag na na-receive mo kamo kagabi? Iyong sa unknown number.”

Namutawi ang katahimikan nang banggitin ni Lyle ang tawag na sa totoo lang, limot na ni Ridge.

Tanging paghakbang nalang nila ang naririnig nila. Hanggang sa wakas, may naglakas loob na magsalita at magtanong.

“Oo nga pala, sinabi sa ’kin ni Lyle na ’di mo kilala ’yong tumawag sa ’yo. Nai-report mo na ba ’yon? Baka mamaya, may stalker ka pala.”

Si Keegan ang bayaning hindi alam ni Ridge na kailangan niya.

Pero sa totoo lang, ginamit lang naman niyang dahilan iyong tawag kagabi para hindi masira ang dinner nito at ni Lyle. At para na rin sa lone time niyang ipinagdadamot sa kanya ng Baguio.

Kalaunan, napailing siya.

“Tinamad ako. Wala rin namang masamang nangyari kagabi kaya ’di ko na pinakaisip.”

Kumunot ang noo ni Lyle. “E, ano palang ginawa mo kagabi?”

“Nagsulat.”

Mula sa nilalakaran nila, piping nagpasalamat si Ridge nang matanaw na niya ang suite niya. Ibig sabihin kasi noon, mahihiwalay na ulit siya sa mga ito at baka, baka

lang

naman , makapagpahinga na rin siya.

“Naglabas ng sama ng loob,” wala sa sarili niyang utas bago inalis na ang pagkakasuporta mula kina Lyle at Keegan, “malapit naman na tayo, kaya ko na ’to.”

Nagkatinginan si Lyle at Keegan pero parehong ipinagsakibit balikat ang sinabi niya. Kahit na, sa mga mata niya, kita niyang nag-aalala ang isa sa mga ito.

“Babae ’yan, ’no?” Pag-uusisa nito, “ang tagal na noong huli kitang nakitang bumisita sa gym, e.”

Imbes na sumagot, nginisian niya si Keegan bago naunang maglakad.

Lumapit siya sa tapat ng pinto ng suite niya at binuksan iyon. Tapos hinarap niya ang mga tumulong sa kanya.

Nakatingin ang mga ito sa kanya, naghihintay ng sasabihin niya hanggang sa mapahalakhak nalang ulit siya.

“Lalaki, Corgi.” Matapos sumagot ay inihakbang na niya ang kalahati ng katawan sa loob ng suite. “Matutulog na ’ko, salamat sa inyong dalawa. Enjoyin niyo Baguio para sa ’kin.”

Mukhang nagulat si Keegan sa habilin niya kaya nagpahabol pa ito ng sigaw at sermon.

“Ha? Ha, bobo?! ’Di ka ba nandito para mamasyal?!”

“Nandito ako para magpalamig. Ciao.”

Ridge then sent his regards to the two before he immediately went inside his room and locked his door.

Sumandal pa muna siya sa pinto sandali at humugot ng malalim na hininga.

Ang bigat ng ulo niya. Pakiramdam niya, nilalagnat siya pero hindi iyon napansin nina Lyle at Keegan ( which is better ).

Pero kahit naman mapansin nila, idadaan lang naman niya sa tulog ang nararamdaman.

“Ayan,” sermon niya sa sarili habang naghuhubad ng sapatos, “puyat pa Ridge. ’Kala mo ikinagwapo mo ’yan? Ulul.”

Dali-dali siyang tumakbo sa kama nang matapos hubarin ang sapatos. Ni hindi na siya nag-abalang magbihis, basta ay nagkumot kaagad siya at itinulog ang masama niyang pakiramdam.

And to his success, drowsiness helped him sleep in just a matter of seconds.

Little did he know, though, someone just unlocked his door and two strangers went inside his suite.

The other one instantly made himself home and looked around, while the other remained standing on the doormat, staring at Ridge’s shoes.

Sighing to himself, the second stranger exhaled sharply. Then, he made his way to Ridge’s room and stared at his own version of sleeping beauty.

**

Kristan’s Corner:

I should have posted an update last night but I was engrossed in writing the door to every series I have.

Anyway! This is the second day that Nocturne at Midnight ranked #2 out of 4.73K novels under “BxB” tag! Out of all rankings, this is what I also consider to be the highest since I’ve never achieved something like this in my seven years of writing here in Wattpad!

Hence, I want to thank those who are reading this story despite my shortcomings as a writer. But believe me, I am striving hard to be better for people to enjoy my works just as how I enjoy them.

And, it doesn’t matter if you’re a silent reader, or if you’re shy to leave your feedback, your presence alone makes me happy!

Thank you po ulit!

Kabanata 28

KABANATA 28

NANG magising si Ridge, laking pagtataka niya nang mayroong basang bimpo sa noo niya.

Dinampot ni Ridge ang basang bimpo mula sa noo niya at umupo. Hindi niya inaasahan na pag-upo niya, mas marami pa pala siyang mapapansing kakaiba.

Not only that there was a wet towel on his forehead when he woke up, his clothes changed too! Napansin niya rin ang paghina ng aircon sa kwarto niya.

Sa sobrang pagtataka niya, iginila niya ang mga mata hanggang sa napadpad ang paningin niya sa bedside table.

Doon siya nakakita ng isang tableta ng gamot, baso ng tubig, at isang note na nakasulat sa isang maliit na papel.

Inabot ni Ridge ang sulat at saka iyon binasa.

Drink this when you

wake up.

Iyon lang. Walang nakalagay na signatura kung kanino iyon. Hindi niya rin malaman kung kaninong sulat iyon.

“Putang ina, pinasok ba ’ko ng magnanakaw?”

To be honest, that was the silliest idea that struck inside his head. But Ridge immediately shook it off after his logic kicked in.

“Imposible,” pagkausap niya ulit sa sarili, “ba’t naman ako aalagaan ng magnanakaw?”

Imposible rin namang staff ng hotel ang nag-alaga sa kanya dahil ano bang pakialam nila sa kanya?

Saka nilalagnat siya kanina? Ang late na nagrehistro sa kanya pero ang mahalaga, na-explain na niya kung bakit doble ang sama ng pakiramdam niya.

Habang nalulunod si Ridge sa kaiisip kung sino ba ang tumulong sa kanya, pinaglaruan niya ang sulat na nasa kamay niya.

Matapos iyon, inabot niya ang gamot na nasa bedside table niya.

Then a realization hit him.

“Was it Keegan and Lyle?”

That was what he asked himself. Because apparently, it was the most logical reason he can think of.

“Sila lang naman ang may alam na ’di ako nakatulog kagabi.”

Inilipat niya ang paningin sa mga gamit niya na noon, nakaayos na rin.

Mula sa mga damit niyang hindi niya iniligpit hanggang sa mga music sheet na nalimutan niyang ayusin dahil sa antok.

“Niligpit pa nila kalat ko.” Bigla

akong

nakonsensya .

Magpapasalamat siya mamaya sa kanila kapag nakita niya ang mga ito. Baka ilibre na rin niya, marami naman siyang dinala kahit alam niya sa sarili na hindi siya gaanong gagastos.

And that was what Ridge did. But before executing his plans, he stood from his bed and decided to take a shower. Just so he can wipe all the heat from his fever earlier.

Nagbihis siya ng maayos at tinignan ang sarili nang matapos. And so far, he looks fresh. Unlike earlier where he looked like a mess, a zombie.

When done, he immediately sought for Lyle and Keegan. Tinext pa niya si Keegan kung nasaan sila at nang mag-reply ito, humabol siya sa mga binata.

Mabuti nalang, nasa malapit lang ang mga ito.

“Uy, ba’t mo kami hinahanap?” Iyon ang bungad sa kanya ni Keegan nang matanaw siya nito.

Imbes na sumagot kaagad, nagkibit balikat lang si Ridge at tumuloy sa paglapit sa kanila. He can also see Lyle gawking at him from the corner of his eyes.

And he must admit, he doesn’t mind Lyle checking him out.

“Ayos na pakiramdam mo? Ilang oras din itinulog mo,” dagdag na tanong ni Keegan nang makalapit na siya sa kanila, “o ano na, ba’t mo pala kami hinanap?”

“Magte-thank you,” simple niyang sabi.

Keegan waved a hand. “Pucha, ’kala ko naman kung ano.”

Sinang-ayunan ito ni Lyle. “Walang kaso ron, Ridge. Saka mas mahirap kung mag-collapse ka sa daan.”

Marahan siyang tumango-tango habang matamang pinagmamasdan ang dalawa. Saka niya tipid na nginitian ang mga binata.

“’Di lang ’yon. Salamat nga pala sa pag-aalaga sa ’kin noong nilalagnat ako kanina. Naistorbo ko pa kayong dalawa.”

Sabay na natigilan sina Keegan at Lyle sa pagpapasalamat niya. Pero inaasahan niya iyon.

Sino bang hindi magugulat kung agad na mahuhulaan iyong magandang ginawa mo kanina?

Hinarap niya si Lyle. “Salamat nga pala sa gamot, Lyle.”

Napasinghap si Lyle nang matapos siyang magpasalamat. Ni hindi rin kaagad na nakasagot ang binata hanggang sa mag-settle ito sa:

“Walang anuman,” mahina nitong sagot na siyang ikinatuwa niya.

Hindi niya pinansin ang pag-iwas ng tingin nito sa kanya, pero hindi iyon alintana ni Ridge.

Ah, sana all

ganito

ka

anghel . Bukod kasi sa ang bait tignan ni Lyle, malaki pa ang utang na loob niya sa binata.

Sandali ring napaisip si Ridge kung bakit sa dinami-dami ng lalaki sa mundo, hindi nalang siya nahulog kay Lyle. Talagang doon pa sa wala siyang kakarampot na pag-asa.

At habang abala siya sa kaiisip, lingid sa kaalaman niyang tinapunan ng masamang tingin ni Lyle si Keegan.

It was then when a thought struck him.

“Oo nga pala,” pag-iiba niya ng usapan na siyang ikinagulat ng dalawa.

Pinasadahan niya muna ng tingin ang orasang pambisig. Halos mag-aala singko palang ng hapon noon nang ngitian niya ang dalawa.

“Gusto niyo bang magmiryenda? Ako na taya. Makabawi lang ako sa ginawa niyo kanina.”

“Sige!” Kaagad na pagsang-ayon ni Keegan, “saan mo ba kami lilibre?”

“Sandali lang,” sabad naman ni Lyle na animo’y pinipigilan ang sarili nitong kaibigan, “anong sige-sige? Ang lakas mong um-oo…”

Imbes na ipagpatuloy ang sinasabi, muling tinitigan ni Lyle ng masama si Keegan. At mula roon, parang nagte-telepathy ang dalawa dahil agad na nag-react si Keegan.

Pero wala roon ang atensyon ni Ridge. Naiintindihan niya iyong nakakabilib na telepathic communication dahil maging sila ni Zamiel, mayroon noon.

Ang nakakainis kasi, hindi niya ma-gets kung bakit naiirita siyang ang lapit ni Lyle at Keegan sa isa’t isa?

Kailangan ba ’yan?

Tumikhim siya para pukawin ang atensyon ng dalawa at lihim na ngumisi nang agad na tumingin sa kanya si Lyle.

Wow, Ridge. You’re so childish. What’s so rewarding with snatching Lyle’s attention?

He’s not even a bit infatuated or anything. Though, Ridge really was complimenting Lyle yesterday, that does not mean that he’ll be attached.

Ridge is also guilty of comparing him and Zamiel—but

still

, no matter how good of a person Lyle is, Ridge would still have a hard time moving on from Zamiel. And he’s never taken any thought of using Lyle as rebound.

He doesn’t want to repeat what happened between them in their first meeting. He’s a nice person.

It’s just something physical. Lastly, he is grateful because they took care of him. So, what’s really in it for him if he’s got Lyle’s attention?

It’s not a reward or anything.

He mentally rolled his eyes upwards. You’ve turned dumb .

“Lyle, let me have this one,” Ridge trailed off, erasing any trace of dumbness, “I want to redeem myself from all the troubles I’ve caused.”

Lyle’s eyebrow twitched and an apologetic smile curved on his lips. Itinaas din ng binata ang dalawang kamay para tumanggi.

“Ridge, it’s really okay. The thing is, we—”

Bago pa man nito matapos ang sinasabi, inagapan ito ni Keegan.

“Ano ba ’yan, Lyle! ’Wag ka ngang magpakabayani, tara na kasi. Minsan lang na mag-aya si Ridge ng ganito,” anito.

Ipinagkrus ni Ridge ang mga braso. For once, he agreed with Keegan.

“Tara na,” aya pa niya.

Tumango si Keegan at humakbang palapit kay Ridge kung saan nakatalikod ang binata sa kanya.

“Ibaba mo na ’yang pride mo, Ly! Tara na.”

Habang sinasang-ayunan ni Ridge ang binata, hindi niya napansin ang mga signal na ibinibigay ni Keegan kay Lyle.

What Ridge minded was Lyle really seemed cornered. Hence, when a defeated sigh escaped his lips, Ridge knew he and Keegan owned victory.

“Si—sige na. Sige na, tara na.”

Pilit ang pagkakasabi noon ng binata. Mahina rin ang boses ni Lyle at nakaiwas ang tingin sa kanya.

In which Ridge thought to be out of embarrassment.

Lihim siyang nagpa-celebrate dahil kahit papaano’y makakabawi siya sa mga ito. Samantalang si Keegan, ipinagsigawan ang pagkatuwa nito.

Dumiretso sila sa Te Quiero nang makapag-usap usap kung saan sila kakain. And during their whole trip to the restaurant, Lyle was quiet but he and Keegan did not mind.

Though, he had done a few attempts of asking, Keegan would always ask questions to divert his attention.

Just like now.

He took a few glimpses over Lyle who suddenly seemed exhausted, but still checked the menu.

Of course, the male noticed him but as he was about to open his mouth to ask, Keegan abruptly asked another question.

“Kamusta na nga pala pakiramdam mo, Ridge?”

Ridge couldn’t help it but to grunt at the sudden interruption.

“Corgi, pang-sampung beses mo na ’kong tinanong kung kamusta na ’ko.”

Keegan looked offended. “Doesn’t hurt to ask?!”

“I’m okay, I already am feeling well. I had my sleep and took the medicine you both left on my table.”

Dahil nakatingin kay Keegan, hindi napansin ni Ridge ang pagkunot ng noo ni Lyle.

“Magpupuyat ka pa ulit?”

Inismiran niya ito. “Oo naman. Sino ka ba para pigilan ako?”

“Parang jowa mo lang pwedeng magsabi sa ’yo ng ganyan.” Iniikot ni Keegan ang mga mata. “Nga pala, ilang araw ka pala mag-iistay dito? Wala ka bang trabaho sa susunod na araw?”

“Three-day trip lang naman ako rito. Aalis din ako bukas, kung hindi gabi, baka hapon palang bumabyahe na ’ko pabalik ng Pampanga.”

“O ba’t ’di ka nalang kinabukasan na umalis non? Sulitin mo na bakasyon mo rito, Ridge.”

Hindi agad na sumagot si Ridge at ineksamina ang menu. Namimili ng makakain.

Sabi niya, miryenda pero dinner na itong ginagawa nila.

“May photoshoot ako overseas.” Iyon palang ang sagot niya matapos ang ilang minutong pananahimik. “So, kinabukasan ng madaling araw ang flight namin. Kailangan kong humabol sa team ko.”

While answering, he did not know that Lyle had been glancing at him.

Nag-angat pa ng tingin si Ridge para mapansing kanina pa pala siya nito tinitignan. Parang may gustong itanong.

“Bakit?” Nakangiting usisa niya rito.

Lyle’s lips parted and his eyes began to divert its gaze from him. It was a really amusing reaction, especially when he saw his cheeks flush.

“No, wala lang. Itatanong ko lang sana kung magra-runway ka pa ba ulit?”

Ridge’s eyes danced in amusement.

Cute

naman

,

ito

lang

pala

itatanong

pero

mamumula

pa

pisngi . This guy really looked kind and sweet. A total opposite of the person he left from Pampanga—his Zamiel.

It was then when Keegan hummed, as if he just understood something.

“Oo nga pala, itong si Lyle, assistant na fashion designer, e. Naging magkatrabaho na ba kayo?”

Tumango si Lyle. “Recent lang. Last week, isa si Ridge sa mga nag-model para sa Vêtements par Psyché.”

Sinang-ayunan niya ito. “Si Lyle nag-assist sa ’kin.”

Amusement danced on Keegan’s eyes once he heard the story behind Ridge’s and Lyle’s nonexistent closeness—or probably fondness.

“And we were supposed to hooked up before, right?” Dagdag niya saka nilingon si Lyle. “Bar, almost three months ago?”

Tila estatwang naitulos si Lyle sa kinauupuan bago nangamatis ng tuluyan ang mga pisngi nito.

And that only heightened Keegan’s interest in both of them.

“Gah—!” The next words which Lyle said were incoherent. “You needn’t to tell Keegan that!”

“Weh, talaga?” Malawak ang ngising naglalaro sa mga labi ng binata. “O, kaya pala close na close kayo?!”

Napaismid siya. “Anong close?”

“May nangyari na sa inyo?”

Sandaling natigilan si Ridge bago siya napahagalpak ng tawa. Samantalang si Lyle, namumulang yumuko.

“Ulul. Walang nangyari. ’Di ko alam pero sabi ni Lyle, iniwan ko siya.”

“Ha? Why’d you do that? Alam kong ’di mo type mga tulad ni Lyle but I peg you not to be the type to reject someone?”

Naghalumbaba siya. “I don’t know. Must’ve left him for someone else.”

“Who?!”

Imbes na sagutin ang tanong ni Keegan, itinaas niya ang kamay at minuwestrahan ang isa sa mga waiter na lapitan sila.

Then, he pushed himself back to lean on the backrest of his chair. With Lyle flustered and a confused Keegan.

“Kain na tayo. Baka sakalin ako ng manager ko ’pag na-late ako sa alis namin, e.”

Napahalakhak siya bago kinindatan ang mga kasama.

“And to answer Lyle’s question, it’s not like I’m quitting the runway. It’s just that, I wasn’t assigned to do it. Pinayagan ako ng boss ko noong summer dahil mahina ako sa araw. So maybe, next summer.”

Despite changing the topic, Keegan still blurted out a quick question.

“But Ridge, you flirted Lyle, right?”

Inangatan niya ng isang kilay ang binata at nginisian ito. “Don’t be so curious. That one’s private.”

“I don’t really think you have the rights to say that anymore, Ridge,” tila pagod at sukung-suko na saad ni Lyle, “you just told him something even more private.”

“Well, he asked.”

Keegan gritted his teeth. “You’re not making sense. I’m still asking now! What’s the difference?”

Ridge smiled. “My amusement.”

The three of them went on and on with their childish bantering even after they ordered. Kahit nga sana sa gitna ng hapagkainan, magtatalo ulit si Ridge at Keegan (kahit hindi niya ito gaanong sinasagot), pero pinigilan na ito ni Lyle.

The male said, “fighting in front of the food is inappropriate. Shut up, Keegan.”

And Ridge went like

oop

— kidding . He responded by saying, “this is the exact reason why I call him Corgi . He keeps on barking.”

Of course, Keegan snapped, “I told you so many times that I’m not a dog, Gonzales! Itaga mo nga sa bato mo ’yan.”

“I said shut up, Kee,” muling pigil ni Lyle kay Keegan kaya natahimik na ito ulit.

Kaya ngayon, iba nalang ang pinag-usapan nilang dalawa. None of them really asked about each other’s love life.

No one even dared ask him why the fuck is he here after he told them that he’s here to chill.

“Saan nga pala photoshoot mo niyan, Ridge?” Pag-uusisa ni Lyle.

Ridge’s back automatically straightened when he heard the question. But he soon relaxed after realizing how comical his body reaction was.

He even snickered to himself.

“Overseas,” aniya habang hinihiwa ang ox tripe, “I think… I think somewhere in Guam or Greece.”

“Is that for another magazine?”

Tumango siya. “For Clothvio, I think.”

Namamanghang napasinghap si Lyle habang si Keegan, palipat lipat ang tingin sa kanilang dalawa.

And after not understanding his and Lyle’s language, Keegan decided to chime in.

“Ano naman ’yang Clothvio?”

It was Lyle who filled him in. “It’s one of the renowned worldwide magazine, Kee. Kapantayan niyan, Vogue.”

Tumango-tango lang ito. “Ikaw ba, Lyle? Kung magkakaroon ka na ng sarili mong clothing line, anong magazine gusto mong mag-handle ng promotion?”

Pinasadahan ng tingin ni Ridge si Lyle bago napangiti.

“May balak kang magtayo ng sarili mong clothing line?”

Namula ang mga pisngi nito. “’Di pa ngayon. Kaya ako under ni Miss Mantini dahil kailangan ko ng experience. Mahirap na magtayo ng sariling clothing line kung wala rin akong background, e.”

“That’s true.”

Lumipad sandali ang isip ni Ridge at nahigit lang siya sa paglutang nang ismiran siya ni Keegan.

“Bakit?”

Itinuro siya nito gamit ang tinidor nito. “Alam mo bang si Lyle, recruit ’yan. Hinanap ’yan nong Martini—”

“Mantini,” pagtatama ni Lyle rito.

Pero sumimangot lang ang binata at ipinagsakibit balikat ang sinabi nito.

“Basta ’yon. Sounds like naman, e.” Tapos ay tumikhim ito. “Iyong Miss Martini na ’yan—”

“Mantini nga,” pilit ni Lyle.

“Basta Martini! Basta siya iyong nag-recruit sa ’yo. Hinanap ka talaga niya pagkatapos mong grumaduate ng kolehiyo sa Italy.”

While Lyle sighed heavily, Ridge was certainly amused of the information he heard. Despite being useless.

But then, it was an achievement for Lyle. And Keegan really seemed to be proud of his friend—that instead of congratulating Lyle, Ridge went off and teased the corgi.

“What a proud boyfriend.”

For once, he understood Wade. Teasing is fun despite the platonic vibe between Lyle and Keegan.

ONLY that his feelings for Zamiel is definitely not platonic (why is he even comparing?).

Sabay na natigilan ang dalawa sa inutas niya. At nang makuntento sa reaksyon ng dalawa, lumawak ang ngisi niya’t hindi hinayaang sumagot si Keegan.

“Balikan natin tanong ni corgi sa ’yo, Lyle. Anong magazine gusto mong mag-promote ng brand mo?”

Mataman siyang pinagmasdan ni Lyle bago nito binasa ang mga labi para sumagot.

“Vogue rin, saka Clothvio. But I have other names in the list like Trigger and Fashium.”

“Those are big magazine companies too. Best of luck.”

Nangingiting tumango ito. “Salamat. Ikaw, ’pag nagawa ko na ’yong goal ko, baka gusto mong mag-model para sa ’kin?”

Napahalakhak si Ridge sa suhestiyon nito.

He doesn’t know why but something about that suggestion made him chuckle heartily.

“Mabenta ako, Lyle.” Nanunudyo niyang nginisian si Lyle bago muling napahalakhak. “Ayos lang ba sa ’yong makipag-agawan?”

Lyle’s breath hitched after Ridge teased him. His response was planned, its purpose is to have double meaning because he likes teasing people.

No harm done, though. He doesn’t even have any ulterior motive upon blurting out those words.

Moreover, the blush on Lyle’s cheeks went darker and he began to spoke words that are completely incoherent.

Was it a cute reaction? Yes . Was Ridge satisfied? Of course .

He watched Lyle stutter and become a blushing mess in front of him and Keegan when he opened his mouth.

“I—”

Bago pa makapagsalita si Lyle, bigla nalang nag-vibrate ang cellphone ni Ridge na noon, nakapatong sa lamesa.

Their gazes went to his phone and Ridge immediately snatched the gadget from the flat surface.

“Sorry,” aniya saka pinasadahan ng mabilis na tingin ang mga kasama, “it’s just a text but I gotta read it first.”

Might be a message from Wade, who the fuck knows.

“Ayos lang. ’Wag mo patagalin, a. Baka dumating na order natin.” Si Keegan.

Nginitian niya ito. “Gesi.”

Nang ibalik ni Ridge ang atensyon sa screen ng cellphone, laking pagtataka niya nang makitang tadtad siya ng message.

At lahat ’yon? Galing kay Zachariel.

“Ngina, ’kala ko importante,” bulong niya pero sapat lang para marinig ng mga kasama niya.

“Sino ba ’yan?”

Sinubukang sumilip ni Keegan pero hinila ito ni Lyle.

“’Wag ka ngang tsismoso, Kee!” Suway ni Lyle sa binata.

“Curious lang!” Dipensa naman nito.

Napaismid siya. “Oo nga. ’Kala ko pa naman pagtahol lang hilig mo, gusto mo rin palang makitsismis. New hobby?”

“Putang—”

Hindi na pinansin ni Ridge si Keegan at hinayaan si Lyle na i-manage ang binata.

Sa halip, binuksan na niya ang mga mensahe ni Zachariel dahil sa totoo lang, tuluy-tuloy pa rin ang pag-vibrate ng cellphone niya.

Sunud-sunod ang incoming messages, akala mo naman, hindi siya magrereply!

Papalitan niya talaga pangalan nito sa inbox niya. Hindi mahilig tumahol pero maingay, ano kayang magandang nickname?

Zach:

Ridge miss

ka

na

raw

ni

Zam

.

Kelan

daw

uwi

mo

?

Pa-kiss

daw

ulet

Joke

potangena

baka

patayin

mo

rin

ako

Pero

seryoso

sabi

ni

Zamiel

Miss

ka

na

raw

niya

Uwi

ka

na

bebe

Miss

ka

na

bebe

boi

mo

Ridddgeeee

Pano

mo

kinaya

tiisin

bebe ko

Kapatid

ko

siya

kaya

bebe ko

rin

Kelan

ka

raw

uuwi

Pinigil ni Ridge na matawa nang pagbababasahin niya mga kalokohan ni Zachariel. Pero kahit anong pigil niya, pilit na kumakawala ang ngiti sa labi niya.

“Anong nginingiti-ngiti mo riyan, Ridge? Nag-text boyfriend mo?” Pag-uusisa ni Keegan.

Umiling-iling siya. “Barkada ko nga, bobo. Wala nga ’kong dini-date.”

Napahilamos ng mukha si Ridge at halos iubob niya ang ulo sa lamesa. Pero hindi niya iyon ginawa dahil hindi na siya high school.

Pero amused siya sa mga texts ni Zachariel.

As if Zamiel would ever tell that idiot that he misses him. And probably it’s that “bebe”-word which makes him wheeze.

Ah, hindi dapat siya natutuwa pero nakakatuwa talaga iyong bebe.

His happiness lasted for a few moments until he remembered what he was doing in Baguio and his reason for finishing his piece last night.

Zamiel.

It was Zamiel!

Ha, or maybe he was already over the whole damn thing when Zamiel texted him last night? Or maybe when he finished the damned piece? Because he already poured his blue emotions into the song.

“Ridge?”

Natigilan siya nang marinig ang boses ni Lyle. Nang pasadahan niya ito ng tingin, doon niya napansin na nandito na pala mga order nila.

He immediately set his cellphone aside when he saw their food.

Mamaya niya rereplyan si Zachariel kung maalala niya.

“Nandito na order natin, ’di ka pa ba tapos na kiligin?” Panunudyo nito at ipinahalata talaga nitong bumabawi siya dahil nginisian siya nito!

He huffed. “’Di ako kinikilig.”

“Ulul, Gonzales!” Tutol ni Keegan habang tinutulungan ang waiter na ipamigay ang mga order nila. “Pero pwede rin namang nasiraan ka na ng bait. Bigla kang sumimangot, e.”

Ridge hummed while he received his own share of food. Then he gave them a small smile.

“Baka. Baka nga nasiraan ako ng bait.”

Napahalakhak si Lyle nang sumagot siya na blangko ang mukha.

“You admitted it,” he said in between his chuckles.

Natanga naman si Keegan. “Gago, inaasar lang kita, um-oo ka naman?”

“What is even there to deny?” Totoo namang nasisiraan na siya ng ulo, e.

“O ano pala, ’di ka magkukwento tungkol sa nag-text sa ’yo?” Keegan then asked.

And that made him snort. “Pinoy ka nga talaga.”

Ang tsismoso, e.

It was then when Keegan bursted which made Lyle chuckle even more. Must’ve been because he got Ridge’s joke.

“Anong ibig mong sabihin doon?!”

**

Kristan’s Corner:

Hello! Gusto ko ulit magpasalamat sa mga nagbabasa nito. Alam kong marami akong dapat i-edit at balak ko ’yang balikan kapag tapos na ito saka iyong season 2 nito.

Tapos, kagabi ko lang napagtanto na ang layo na ng narating ng NM. Dati ang hirap pa magsulat pero ngayon, may drive na ’ko para ituloy ’to.

Kayong mga nagbabasa nito at saka iyong ideyang habang tumatagal, mas nadi-discover ko plot ng story na ito.

Maraming salamat ulit! Enjoy!!

PS. Reigning pa rin tayo sa rankings. #2 pa rin under bxb tag. Salamat talaga!

Kabanata 29

KABANATA 29

“RIDGE! Ano ba naman ’yon, halos katatapos lang ng cold war ninyo ng boyfriend mo, nag-away na naman kayong dalawa? ’Di na healthy ’yang relationship niyo, mag-usap nga kayo!”

Kumibot ang isang kilay ni Ridge sa biglaang pagdadrama ni Wade.

Sa katunayan, inilagay pa nito ang likod ng palad sa noo at bahagyang yumukod. Ang itsura rin nito, animo’y iyong mga side character sa palabas na napaka-OA.

OA nga lang talaga si Wade.

Pero wow, ang daming pwedeng ibungad sa kanya, ito pang drama nito.

“Kahit anong arte mo Wade, ’di ka mananalo ng best artist’s award.”

Kaagad na umayos si Wade sa sagot niya. Nginusuan pa siya nito bago ito naghalukipkip.

“Matagal ko nang tanggap ’yan kaya nga nag-manager nalang ako, e.”

He sighed. “Okay. But do you really have to do that? Everyone around us just heard what you shouted.”

“Sus! Hayaan mo silang marinig sinabi ko, sinadya ko ’yon!”

His eyebrow twitched. Again. In agitation.

“Palibhasa ’di mo problema pinubliko mo, e.”

In response, Wade only grinned like an idiot.

Ridge heaved a sigh. Seriously, though, his manager sometimes forget the term privacy .

Isa pa, nakita niya mula sa likod ni Wade na magtawanan ang mga kasama nila. Kung hindi iyon ang ginawa, may mga napailing nalang.

Tapos iyong mga estranghero, tamang tapon lang ng judging stares sa kanilang dalawa. Nadamay pa siya, kamo.

“Pero mabuti pala nakahabol ka. Anong oras ka umalis ng Baguio, Ridge?” Pag-iiba nito ng usapan bago siya muwestrahang sumunod sa kanya. “Inasahan naming male-late ka lalo na’t wala ka pang pahinga.”

Nagpamulsa siya habang sinusundan si Wade tungo sa team nila.

And apparently, they are just about to start depositing their bags to the baggage handling system.

“Hapon ako umalis.”

Around 4pm the next day since his, Keegan, and Lyle’s dinner, he instantly took the ride back to Pampanga; not minding if he didn’t buy any souvenirs since…

meh

.

His lame ass still kicks the fuck out of him.

“Mga alas kwatro ng hapon,” dagdag niya.

Ni hindi rin siya nagpaalam sa mga “kaibigan” na iniwan niya sa Baguio.

Pero malalaki na sila, kaya na nila mga sarili nila.

Moreover, Wade scanned the bags Ridge was carrying until he noticed the keyboard he was holding with his left hand.

“Nagdala ka ng keyboard?”

Tumango siya. “Wala ako sa mood na maglabas labas o gumala kaya ito nalang pamatay ko ng oras.”

“Seryoso ka ba? Baka mamaya ’pag hinila ka nila Maica sa kung saan, makapagbabae ka na naman o ’di kaya, may boyfriend ka na namang foreigner.”

Iniikot niya ang mga mata. “I doubt, I’m not really in the mood in any kinds of human interaction. Ito nga lang trabaho ang pinalagpas ko dahil may pera rito.”

“That’s amusing. Noong huli, iyong boyfriend mo galit sa ’yo—”

“Sandali, ilan ba ang boyfriend ko sa paningin mo, Wade?”

Ngumisi ang binata. “Si Zamiel ang main pero dahil ’di ka kuntento—”

Inagapan niya ito. “’Di nga kami ni Zamiel. Ang kulit mo, a.”

“Well both of your action speaks otherwise, Ridge!” Napahalakhak ang binata at nagpameywang. “Gusto kong makipagpustahan na maghahanap ka ng iba, Ridge.”

Mataman niyang tinitigan ang manager bago napuno ng disgusto ang itsura niya.

“Makinig ka Wade, katatapos ko lang na mag-compose ng musical piece noong isang araw.” Iniangat niya ang dalang keyboard. “’Di ko pa nate-test kung ’di ba sintunado ’to o kailangan pa ng revision. Kaya ’pag tapos na mga photoshoot ko, ito ang balak kong gawin.”

Aliw siyang tinitigan pabalik ng manager niya. May naglalarong mapanudyong ngisi sa mga labi nito, at lalo lang kumunot ang noo niya.

“Come on, Wade. Just tell me that you don’t believe me.”

Wade playfully hummed. “I don’t.”

He grunted. “Fine, then. Believe whatever you want to believe.”

Namutawi ang katahimikan sandali sa pagitan nila nang basagin iyon ni Wade.

“Magkwento ka nga pala kung ano iyong nangyari sa inyo ni Zamiel.”

Inismiran niya ito. “Isa ka rin, pinoy ka talaga. Tsismoso.”

“Concerned ako, Ridge,” mabilis na sagot ni Wade, “isa pa, parang kapatid na rin naman turing ko sa ’yo. At base sa madalas ninyong pag-aaway ni Zamiel, alam kong merong kulang sa pagkakaibigan ninyo.”

Pinakatitigan ni Ridge si Wade at inalam kung may hidden agenda ba ang dimuho.

Pero wala siyang ibang makita kung hindi sinseridad. At ayaw niyang mahulog sa patibong dahil baka may balak itong masama.

“Ba’t ganyan tingin mo sa ’kin? ’Di naman ako kriminal at saka seryoso itong pag-uusapan natin.”

But Ridge knew better. So he snorted which made Wade grunt.

“Alam kong ’di mo gustong nagshi-share ng problema Ridge pero kung wala kang gagawin, maghahabulan nalang kayo ni Zamiel.”

Imbes na pansinin ang pangaral ni Wade, lumapit si Ridge sa baggage carousel at idineposit na roon ang sariling mga gamit.

Hindi lingid sa kaalaman niya na hinihintay ni Wade kung anong magiging sagot niya, pero hindi niya ito nilingon. Sa halip, lumapit siya sa mga kasama nila at nakinig ng usapan ng mga ito.

Pero kahit na anong iwas ni Ridge sa manager niya, mukhang desidido talaga ang isa na marinig ang ganap sa buhay niya.

Dahil nakipagpalit pa ito ng pwesto sa isa sa mga kasama nila para lang kausapin siya!

“Ano ba, manager.” Isinuot niya ang seatbelt at sumagitsit. “Balak ko pa naman na matulog.”

“Patutulugin naman kita,” mabilis na sagot ni Wade, “gusto ko lang na ako kaagad makikita mo ’pag handa ka na mag-open ng problema.”

Ridge stared at Wade incredulously. His eyebrow twitched and his lips parted, somehow displaying his gritting teeth.

“’Di nga ako mag-oopen.”

“Nagbabaka sakali lang! Ayaw ko naman na sumabog ka riyan.”

“Ano ako, cartoon?”

“’Pag ba sinabi kong sasabog ka, ibig sabihin, cartoon character ka agad?”

His lips thinned. “Maswerte ka wala akong mai-rebat.”

Humalakhak naman si Wade.

“Mabuti, ang witty ko talaga.”

“No,” angal niya, “nabara mo lang ako.”

“Kaya nga ako witty.”

Kinindatan siya ng binata, dahilan para makaramdam siya ng matinding disgusto.

“Fuck off, Wade. You’re not my type.”

After saying that, Wade really has the guts to look offended. But then, the male collected himself and nodded as if he just understood something.

“Sa bagay, mga mukhang anghel pero demonyo ugali paborito mo, e.”

Tumigil sandali si Wade at naglipat ng tingin sa dumaan na stewardess. Matapos iyon, agad na kumurba ang naglalarong ngisi sa mga labi nito.

“Type mo?” Aniya.

Umiling ito at inayos ang seatbelt.

“Sinabi lang sa ’kin na mag-seat belt ako. Nakalimutan ko.” Then Wade paused for a bit while protruding his lips at Ridge. “And Ridge, I’m gay, remember?”

Napangisi siya. “I know. Just asking if you suddenly went straight.”

“’Pag naka-move on ka sa boyfriend mo, Ridge. ’Pag naka-move on ka na sa asawa mo.”

Kumunot ang noo niya.

He’s been meaning to ask this…

Because he never really told Wade anything and just assumed that he got the information from Aaron.

“Ba’t mo pala alam na gusto ko si Zamiel?”

Namamanghang napahalakhak si Wade nang matapos mag-seat belt.

Tapos tinignan siya nito at parang tinatanong kung sira ulo ba siya.

“Ikaw lang ba ang may gusto roon sa batang ’yon? Halatang-halata sa tinginan ninyong dalawa. Ang intense ng romantic tension sa pagitan ninyo!”

Ridge shook his head. It was as if he just heard a joke despite knowing to himself that what Wade said is true.

After all, did he ever even try to hide his feelings for Zamiel? Or the stares he’d been giving him?

Sa sobrang pokus niya sa sarili, ni hindi niya pinansin ang sinabi ni Wade na pati si Zamiel, ganoon sa kanya.

“Saka bagay naman kayong dalawa, ’di ko lang gets kung bakit hindi pa rin maging kayo. O baka naman kasi…”

Tumigil sa pagsasalita ang binata at pinasadahan ng tingin si Ridge.

Pero hindi niya ito pinansin. Kinuha niya lang ang neck pillow at sleeping mask na may design na memeable na mata.

Inuna niyang suotin ang neck pillow tapos ang sleeping mask, isinuot niya muna sa noo niya saka in-adjust ang inuupuan kaunti.

“O, matutulog ka na?! ’Di pa ’ko tapos Ridge!” Reklamo ni Wade nang makitang naghahanda na siya na umidlip, “sinasabi ko pa na baka marami pa kayong dapat matutunan sa isa’t isa bago kayo maging kayo. Una sa lahat, mag-usap ’pag may problema!”

Inismiran ni Ridge ang manager.

“’Di sa ayaw kong makinig Wade.” Malalim na buntong hininga ang pinakawalan niya. “Pero wala pa ’kong tulog.”

“’Wag nga ako. Panay ka namang natutulog! Makinig ka muna sa ’kin, kahit five minutes lang.”

Pero hindi nito napigilan ang binata. Umayos ng upo si Ridge at ginawang kumportable ang sarili.

“Ridge!”

“Mamaya na natin pag-usapan si Zamiel, manager,” nanghihinang sabi niya habang iwinawagayway ang isang kamay, “kung pwede lang. Tatlong araw palang nakalipas nong ’di kami nag-uusap.”

Tila natahimik si Wade sa sinabi niya kaya ipinagpatuloy niya ang sinasabi.

“Sa tingin ko rin, ito ’yong pinaka magandang solusyon mula roon sa nangyari sa ’min. Mas valid.”

Mataman siyang tinitigan ni Wade at tuluyan na ngang namutawi ang katahimikan sa pagitan nila.

May nag-aalalang ekspresyon sa mukha nito na hindi makita ni Ridge. Pero ayaw namang paistorbo ng modelo.

“Sige, pag-usapan niyo nalang ’pag handa ka na.”

Tumango-tango siya. “Lilipas din ’to. Good night.”

Gumilid si Ridge at humarap sa opposite na direksyon mula kay Wade.

Well, if he’s going to sleep, he might as well go for something like this. It just mean that he’s closer to peace this way!

And surprisingly, Wade gave him space.

In fact, Ridge woke up during the whole landing thing. When he dreamt like he was about to fall which of course, made him jolt.

Gago ba naman. Hanggang panaginip unti-unti rin siyang tumatambling—lumalanding.

And don’t go as far as “Ridge, why the sudden jolt? You’re wearing seatbelt!”

Because if you feel like you’re going down and actually dreamt of falling, then your sleep’s doomed.

“What the fuck, I actually dreamt about falling.”

That was what he immediately said before he removed the sleeping mask on his face.

Then he looked on his left and felt extremely weird when he saw Wade chewing his food while staring at him as if he blurted out something weird.

“You chew like a cow…” Ridge commented, eye twitching as he looked at his manager from head to the sandwich he’s holding.

The comment made Wade offended (jokingly) and he clutched his chest dramatically.

“Gara mo naman Ridge,” anito kahit nasa bibig pa ang pagkain nito.

Umusog naman palayo si Ridge sa binata. “’Di ka ba sinabihan na bawal magsalita habang may pagkain sa bibig, manager?”

Napahalakhak ito. “Wala namang tatalsik! Ayos lang ’yan.”

But Ridge knew better because as Wade spoke, he got distracted when he saw tiny chunks of his sandwich flying off his mouth.

“Ew, are you doing that on purpose?!” Punung-puno ng disgusto niyang sabi saka umatras lalo palayo rito.

Kung wala lang siya sa gilid at nasa pinaka-corner na, e. Kaso naroon na siya.

“Doing what?”

Where the fuck is my wipes? Germs, germs on my jeans!

Tatayo sana si Ridge nang maalala na lumalanding pa nga pala ang eroplano kaya tiniis niya nalang at mapagpasensya siyang naghintay.

Isusumpa niya talaga ’tong si Wade dahil nakita niyang may lumanding talagang sandwich at laway sa pantalon niya. Giyera kung pati ang neck pillow niya, meron.

“Ang arte mo naman, Ridge. Bago ’yan, a. Madalas wala ka namang pakialam ’pag nagsasalita ako.”

Ridge snorted. “Wala akong paki kung wala kang nginunguya kaso meron.”

“Ah, ’di mo lang alam pero kung si Jamaica ’tong kausap ko, kahit iluwa ko pa sa kanya buong pagkain ko, tatawanan lang ako non.”

He stared at Wade incredulously, asking through his eyes: The fuck, have you two ever heard of hygiene and manners?

At sa itsura niya, napahagalpak lang ng tawa ang binata.

“Biro lang. O ano, kamusta tulog mo? Bigla kang nagising.”

“Nagising lang ako dahil napanaginipan ko landing natin.”

“Mabuti napanaginipan mo. ’Kala ko ’di mo rin mararamdaman, e.”

“Ano bang akala mo sa ’kin? Manhid?”

“Martyr,” mabilis pa sa ala-singkong sabi ni Wade, dahilan para mapangiwi siya.

Kailangan ba talagang i-insert iyon?

Moreover, their conversation was cut short after a stewardess popped out to educate the passengers about some shit.

Also, to remind them to check their belongings before fucking off from the airplane.

A few minutes later, they’re already waiting for their luggage. Mayroon ding kino-contact si Wade na hotel owner kung saan nagpa-book daw sila ni Easton ng tutulugan nila.

Ridge also had a chit chat with his team. They all joked about various things and someone really had to shove how “handsome” Ridge looks like that he won’t have any trouble on finding anyone on his face.

If they only knew that he

is

having trouble with a beautiful man named Zamiel Chastain.

“Oo nga pala Ridge, panay pa-move ka ng schedule, a. Sumisipag ka na yata?” Tanong ni Matty, isa sa mga make-up artists niya.

Pagak siyang natawa bago nailing.

“Baka. Nakakabored kasi ’pag tamad, walang ginagawa.”

Aiza clapped her hands. “Mabuti at naisip mo ’yan! Sa wakas, nagbabago rin pananaw mo sa buhay!”

“Pero ’di magbabago na panay pa rin pagtulog ni Ridge,” sabad ni Jamaica, dahilan para matawa ang buong team niya.

Nakangiti lang siya na pinanonood ang mga ito hanggang sa putulin ni Hendrix ang usapan nila.

“Napansin ko pala may dala kang keyboard, Ridge. Marunong ka?”

Tumango siya. “’Di niyo ba alam na tumutugtog ako?”

“Nagbabanda ka?!” Excited na usisa ng mga kasama niya.

Porket ba nagki-keyboard siya, kasali kaagad siya sa banda? He doesn’t even have the energy to keep up with a loud crowd, to be honest.

“No, I’m not.”

Namatay ang excitement ng mga ito hanggang sa magtanong ulit si Matty.

“Pero sasali ka ba ng banda kaya mo dinala keyboard mo?”

Umiling ulit siya. “Wala akong balak magbanda. Seriously, where do you get the idea of me, joining a band?”

Noong mga oras na iyon, si Jamaica ang sumagot.

“Marunong ka kasi mag-keyboard! Sayang Ridge, ’di ka pa sumali noon ng Music Hero!”

“That was way too 2017, I think,” sagot niya.

“E, bakit ka nga ba nagdala ng keyboard? Hobby mo?” Si Aiza.

Ridge immediately snapped his fingers at Aiza before chuckling playfully.

“I compose music during my free time. Mostly because I suck at expressing myself through words.”

Napatango-tango ang mga kasama niya at lahat sila, mukhang aliw sa sagot niya.

“Sa bagay, ang mahalaga, nailalabas mo saloobin mo saka hinanakit mo, Ridge.” Si Hendrix bago tinapik ang balikat niya. “Naiintindihan namin, pre. Pero ’pag gusto mo ng kausap, dami mong choices sa ’min!”

Ridge hummed. He still kept the mischievous smile on his face while examining the faces of his team.

“Parang pagkatapos ng pangaral mo, may kasunod, a.”

Tumango si Matty. “Tugtugan mo naman kami mamaya, Ridge! Share mo naman sa ’min mga masterpiece mo!”

“Oo nga!” Sabad ni Aiza, “Dali na. Ganyan nalang gawin nating lahat habang nagpapahinga mamaya.”

“True! Nakakasawa kaya na puro tayo walwal pagdating dito!” Ani Jamaica saka napahalakhak. “Shet, mabuti talaga kinabukasan hindi halatang may hangover tayo, e!”

“Nukaba, pro na tayo!” Si Aiza.

Nagtawanan silang lahat sandali at tahimik lang silang pinanood ni Ridge. Pinasadahan niya rin ng tingin si Wade na busy pa rin sa kausap nito sa telepono.

His attention was snatched back to his remaining team when he felt a nudge on his side.

Pagtingin niya, nakita niya si Matty na pataas-baba ang kilay sa kanya. May naglalaro ring ngisi sa mga labi nito.

“Ano ’yan? Anong itsura ’yan?”

Hindi niya nagugustuhan kung paanong parang may maitim na balak ang binata.

Napangiwi si Ridge nang hindi siya sagutin ng binata. Ipinagpatuloy lang nito ang pagtaas-baba ng kilay.

Maybe he’s doing this out of spite but Ridge is not the one to tell.

He’s trying to read Matty, though.

At habang inoobserbahan ang binata, may kung anong pwersa ang humila sa kanya para tignan din ang iba niyang kasama.

Sakto pang pagtingin niya roon, inakbayan din siya ni Matty.

And to his surprise, they were all giving him the same face!

Only that Aiza is almost horrifying since she’s almost doing that “hey, I’m possessed”-face.

“Mukha kayong mga gagong sinaniban ng demonyo. Gusto niyo ng holy water?”

Natigilan ang mga ito saka sabay-sabay na napahagalpak ng tawa.

“Wow, Ridge! Holy water! Kailan ka pa naging banal?!” Si Jamaica.

Sinabayan ito ni Hendrix. “Dahan-dahan ka, Ridge. Baka masunog ka bigla sa harap namin.”

“Naku lang talaga, Ridge! Sinasabi ko sa ’yo, baka pagbaba mo roon sa impyerno, ipapa-red carpet ka pa ni Satanas dahil diyan.” Si Aiza.

Kumibot ang gilid ng labi niya.

Tapos, agresibo niyang inalis ang akbay ni Matty sa kany at napaatras para iduro ang mga ito.

“Kanina, ayos pa kayo, e. Ngayon, lumayo kayo sa ’kin. Para kayong mga takas mental.”

“Grabe naman ’to!” Mas lumakas ang tawa ni Jamaica. “Hindi naman kasi kami nang-aasar!”

“O, ano palang gusto ninyo?”

Hindi nalang ako diretsuhin kaysa sa titigan ng ganito. They’re almost disturbing.

Lihim na napailing si Ridge nang makabuluhang magtinginan ang mga kasama niya.

Ang sarap magtanong minsan kung pwede ba siyang magpalit ng team. Ang loloko, nauubos agad enerhiya niya.

Para silang kulto na balak akong isakripisyo .

Pero kung sasabihin niya man ito, baka ang susunod nilang mga banat e imposible ’yon. Lalo na’t baka raw barkada pala niya si Lusiper.

Hanggang sa si Hendrix na nga ang bumasag ng weird na kung ano na bumabalot sa mga ito.

“Tugtugan mo kami mamaya ng mga masterpiece mo!” Anito.

Doon tumaas ang isang kilay niya at napahigop siya ng malalim na hininga.

All that trouble of disturbing him.

All those weird glances towards each other.

Then, they just wanted to ask him to play for them?

Pupwede naman siyang tanungin ng diretsahan.

“Sige,” aniya at aliw na pinanood ang mga kasama na mag-“yes!” at lihim na magpaparty, “pero bayaran niyo ’ko. ’Kala niyo sa serbisyo ko, libre?”

At doon matik na nabura ang tuwa sa labi ng mga ito.

“Grabe naman ’to, ba’t may bayad?!” Si Aiza.

Ipinagkrus niya ang mga braso bago nginisian ang dalaga.

“Ba’t naman hindi? E kung iyong pag-pose ko lang sa camera, may bayad na.”

“Gahaman!” Sigaw ni Matty, dahilan para mas lumawak ang ngisi niya.

Nasa kalagitnaan sila ng pag-aasaran nang dumating si Wade at mukhang gulung-gulo sa ganap.

Mukhang halos katatapos lang ng tawag nila ng kausap nito.

“Anong pinag-uusapan niyo? Ang layo ko na pero rinig ko pa rin mga boses niyo, ha. Lalakas ng vocal chords! Ano ulam niyo, speaker?”

Ridge almost bursted out laughing when he heard Wade’s last sentence.

Pero bumulahaw lang ang tawa niya nang magsumbong ang mga kasama nila rito.

Porket pinagdadamot daw ni Ridge ang mga sinusulat niya, ganoon.

At sa kalagitnaan ng pagtawa niya, mabilis siyang natigilan nang marinig ang sagot ni Wade sa mga ito.

“Hush, hush, mga batang kulang sa aruga…” pagkalma ni Wade sa mga ito, “baka hindi lang talaga para sa ’tin ’yong kinompose ng binata natin kaya ayaw niyang iparinig.”

Mabilis na pinasadahan ng tingin ni Ridge ang manager niya. At tulad ng inaasahan niya, makabuluhan itong nakatingin sa kanya at nakangisi.

“Hoy—” bago pa man niya matapos ang sasabihin, inagapan na siya ng mga kasama nila.

It was Matty who started.

“Oo nga pala, may boyfriend si Ridge ’no? Iyong gwapo last time!” Anito habang kinikilig.

Nakipag-apir si Jamaica rito.

“Nakalimutan ko ’yon! Oo nga naman, kung ako rin si Ridge, jowa ko rin gusto kong unang makarinig ng masterpiece ko, e.”

“Truth!” Pagsang-ayon ni Aiza, “sige na, Ridge! Pero pagkatapos ng awoj mo, kami naman tugtugan mo, ha!”

“Pre.”

Hendrix punched his chest lightly before giving Ridge the ‘you’re the man’-look.

“Naiintindihan namin.”

And Ridge was just there, gawking like an idiot.

But when he came back to his senses, he immediately glared at Wade who evaded from his gaze.

Tang ina nitong si Wade!

Kabanata 30

KABANATA 30

WHEN the night consumed the remnants of day completely, the moon and stars illuminated the sky while city lights provided luminance to earth.

Ridge deemed the atmosphere to be perfect the moment he went out to his suite’s terrace, a bottle of milk in his hand and a towel placed around his neck and shoulders.

Leaning on the railings, Ridge stared down at the highway and watched vehicles pass by their hotel.

To sum it all, Ridge amused himself by observing how bustling the city remained despite the time.

Naghalumbaba siya at sumimsim ng gatas, dini-describe sa isipan na mukhang mga langgam iyong nasa ibaba.

Minus that they aren’t lining up for food or anything, instead; working their way to their attend to their work on time or just going home.

Strands of his hair began to sway once touched by the evening breeze, and for a brief moment, Ridge felt as if floating.

This is the kind of peace that he wants to achieve.

Sobrang tahimik, hindi ba dapat ay sulitin na niya ito? Lalo na at nagpaalam naman ang karamihan ng mga kasama niya na iinom sila sa ibaba.

Mamayang madaling araw pa babalik ang mga iyon dito.

Walang iistorbo sa kanya kapag inayos na niya iyong kinompose niya noong isang araw sa Baguio.

Free time.

Deciding that he should do his tasks instead of stalling time; Ridge took a deep breath before pushing himself off from the railings.

He did it carefully to avoid spilling or loosening his grip on his half-empty milk bottle.

Bumalik siya sa loob ng suite nila at kinuha ang keyboard niya mula sa kwarto niya.

Seriously, as much as he wanted to have his own suite, there was an apparent anomaly with the reservation his company previously made.

Kung ano iyon, hindi sinabi ni Wade kaya bumaba rin ito kanina para makipag-usap ng masinsinan.

But his manager reminded them that even if he fixed the problem, there is no guarantee that they’ll be transferred to separate suites.

Noong maipwesto na ni Ridge ang keyboard sa glass table sa sala, agad niyang hinanap ang mga papel na sinulatan niya ng raw compositions.

Fortunately, he found it faster than he had anticipated.

Placing a supporter just at the top of the keyboard, Ridge immediately inserted the music sheets on it.

Then, with a sharp eye, he slowly ran his fingers through the keys, letting the rhythms dance through his ears. He really enjoyed the euphony he had created, but at the same time, he had also noticed a few mistakes surfacing.

“Fuck, got a wrong key in the chorus.”

He immediately picked his music sheet out from where it was, applying some correction tape on his mistake.

Hindi niya kaagad na pinalitan ang key na nawawala. Pinlay muna niya ulit ang buong piece para makuha ang tono na mas angkop dito.

Abala siya noon sa pagre-revise ng composition niya nang marinig niya ang boses ni Wade. Mahina pero dahil tahimik, dinig na dinig niya.

“Hardworking, isn’t he? You don’t really see that on Ridge often.”

Napalingon siya sa kinaroroonan nito at nakita ito sa may pinto. Nakaharap ang likod ng cellphone sa kanya, naka-earphones, at mukhang may ka-video call dahil napangiti ito sa screen ng gadget bago iniangat ang tingin sa kanya.

“Nandiyan ka na pala,” aniya bago umayos ng upo.

Pinanood niya ang manager na lumakad palapit sa kanya, hawak pa rin ang cellphone at nakatapat sa kanya—dahilan para kumunot ang noo nito.

Hindi na siya sigurado kung may kausap ito o nagla-live ito ngayon sa instagram? O baka nire-record siya tapos ipo-post sa tiktok.

“May ka-video call ka ba, nagla-live ka ba o nire-record mo lang ako?” Tanong niya.

Nagpameywang ang manager niya.

“Si Aaron lang naman itong pwede kong i-video call nang sa ’yo nakaharap ang camera,” paliwanag nito, “gusto mo ba na magpa- hello sa kuya mo?”

Blangko ang mukha pabalik-balik ang tingin sa camera at kay Wade hanggang sa magkibit balikat siya.

“Nah, both of you do your thing, just don’t disturb me.”

Iyon lang naman ang ayaw niyang mangyari ngayon. Lalo na’t ang tahimik ng paligid kanina hanggang noong dumating si Wade.

Tahimik pa rin naman dahil hindi ito umentrada na ’kala mo, siya ang nagra-runway.

But the creepy and absolutely disturbing part was that, Wade snickered as if he’s doing something mischievous and Ridge just fell onto his trap.

“Mabait si Ridge ngayon, busy siya sa ginagawa niya, e. Ni ’di man nga naisip matulog. Nagpahinga lang tas naligo na,” kwento nito sa kausap.

Naningkit ang mga mata ni Ridge habang nakikinig sa pinagsasasabi ni Wade.

Bakit

parang

hindi

naman

si

kuya

kausap

nito

?

He noticed the weird amusement dancing on Wade’s eyes. It was weird that he’s beginning to feel uneasy.

Ako

pa

naman

pinag

-uusapan

nila

.

Nanghihinayang, imposible kasing marinig niya iyong boses ng kausap nito dahil naka-earphones ang puta.

“Manager, sigurado ka bang si kuya kausap mo?” Paniniguro niya.

Tumaas ang dalawang kilay ni Wade. Pokus ang mga mata nito sa cellphone screen pero tinignan din siya nito.

“Oo naman. Gusto mo bang makita?”

“Oo,” mabilis niyang sagot.

Parang may kung ano na nagsasabi sa kanya na tignan niya muna dahil kakaiba ang kinikilos ng manager niya.

Ibinigay sa kanya ni Wade ang cellphone matapos nitong alisin ang earphones doon.

Nang iharap sa kanya ng binata ang device, nakita niya ang dimuho niyang kapatid at ang fiancé nito na nakasilip din sa camera, parang multo.

Tila napanatag din siya dahil ito ang mga bumungad sa kanya at hindi ibang tao.

“A lot of spaces around my brother and you chose to peek on the side, Easton? Multo ka?” Panunudyo niya habang inoobserbahan ang lugar na kinaroroonan ng kapatid niya.

Bahay lang naman nila. So far din, walang suspicious activities.

Napahagalpak ng tawa si Aaron sa sinabi niya, samantalang si Easton, kalmado siyang nginitian.

Kalmado ’yan pero naiinis na ’yan.

Tapos ay umusog na ito para ipakita ang buong mukha sa screen.

“Masaya ka na ba, Ridge?”

Tumango siya. “Sige, kausapin niyo na ulit si Wade.”

Pabirong hinampas ni Wade ang balikat niya saka ito humagalpak din ng tawa. Pero kinuha na nito ang cellphone at iplinug na ulit ang earphone tapos kinausap na ulit sina Aaron.

Lumipat ng pwesto ang binata after noon at doon ito sa malayo at medyo hindi sakop ng paningin ni Ridge. Sa gilid ng bintanang nagko-connect ng sala at terrace nila.

Kausap pa rin nito ang nakatatanda niyang kapatid pero mas mahina na ang boses nito. Mukhang ayaw ding makaistorbo.

Then, Ridge secretly shook his head.

Saan ba niya nakuha iyong ideya na mag-doubt at isiping may ibang kakausapin si Wade? Right, from his manager’s weird behavior.

Sino rin bang naisip niya noong nagda-doubt siyang may iba itong kausap? Wala namang iba maliban kay…

Ridge cleared his throat. He shouldn’t be thinking of that guy yet. He should be busying himself in revising his musical composition.

Gathering his composure back, Ridge ran his fingers through his keyboard and produced another round of euphony.

Little did he know, Wade smiled and had been whispering through his mic. Raising good points about him that the person he’s been talking to possibly missed.

It took Ridge an hour or two, possibly longer, before he finished revising his piece.

And for a short rerun to check if everything’s perfect, he played his piece without any mistake and all according to the emotion or image he wanted to express.

The silent weep of his breaking heart, longing for someone he could never have.

Melancholy embraced their whole atmosphere, even Wade was speechless when Ridge played his piece without anymore mistake.

When he finished, Wade was almost gawking at him.

“Ridge,” tawag nito sa kanya.

Nilingon niya ito at inangatan ng isang kilay. Nakita niyang hawak pa rin nito ang cellphone at nakatapat pa rin ang camera nito sa kanya.

Bale, habang may ginagawa siya, tuluy-tuloy pa rin ang pakikipag-usap nito sa kapatid niya at fiancé nito.

Not that he minded, though.

“Bakit?”

“Tungkol saan ’yang kinompose mo?”

Pinasadahan ng tingin ni Ridge ang music sheets at keyboard niya bago siya nagkibit balikat.

“Malay ko, gusto ko lang isulat.”

Kahit na ang totoo, para kay Zamiel talaga iyon. Ayaw lang talaga niyang malaman ni Wade na ganito siya katanga at ka-productive kapag may nangyayari sa kanila ng binata.

“Ang lungkot ng melody.”

Tumango siya. “Because it’s created to be like that.”

Inilagay niya ang mga kamay sa likod ng ulo bago sumandal sa back rest ng inuupuang sofa.

“May title na ba ’yan?” Pag-uusisa pa nito, “nakaisip ka na ba ng title niyan?”

“Panay tanong mo, a. Interesado ka na rin?”

“Ridge, the song was beautiful. Ang bilis ngang na-drain ng enerhiya ko matapos ko makinig sa ’yo.”

Mataman niyang tinitigan si Wade bago inilipat ang paningin sa kisame.

I know, because it’s for

Zamiel .

“Uy, Ridge. Nakaisip ka na ba ng title?”

Imbes na sagutin kaagad ang manager, naghanap si Ridge ng mga butiki sa kisame. Noong malas, doon palang siya nagsalita.

Right, the title .

“I’m not really a fan of titles. In fact, all of my compositions are untitled. But this piece is something I’d play every midnight.”

Or whenever his heart is breaking and aching for Zamiel.

Natigil siya sa paglulutang-lutang hanggang sa mapagtanto ang klase ng kantang ginawa niya.

Kaagad siyang napaayos ng upo.

“I don’t want to give it a title. Pakiramdam ko, ’di rin deserve nito na magkapangalan.”

“Parang relasyon ’no?”

Wow.

Wade suddenly drifted the whole mood and conversation away from what they were originally talking about. It felt like a sudden u-turn that Ridge could only heave a sigh and glare at his manager.

“What’s that? Saan mo nakuha ’yang ideyang ’yan at bakit ang unrelated sa usapan?”

Napahalakhak ang manager niya bago siya nito nginisian.

“Tinanong ko lang naman.”

Ridge’s eyes squinted. “That’s not what it meant, Wade.”

Matapos sabihin iyon, lumipat ang tingin niya sa cellphone nito.

“’Di ka pa ba tapos makipag-video call?” Tanong niya, “saka kumain ka na ba? Kasi ako, ’di pa.”

And that was when Wade just remembered that he was talking to someone else.

Pinasadahan nito ng tingin ang screen ng cellphone at nginisian din.

“Right, I haven’t eaten yet too! Nag-abang ako kung anong oras ka ba matatapos. Sandali, magpapaalam lang ako sa kuya mo.”

Ridge noticed Wade emphasizing the word kuya. It was weird, but he ignored his manager and just listened to their last conversations until Wade slid his phone back to his pocket.

Nevertheless, he just started to fix his things so that it won’t cause him trouble cleaning up later.

“Tara na. Gusto mo rin ba habulin sina Aiza sa pagwalwal nila?”

Umiling siya. “Kung hahabulin mo sila, ingat. Dito lang ako, matutulog ulit.”

Wade gasped. “Mukhang seryoso ka talaga na wala kang balak na humanap ng ibang boyfriend!”

Ridge squinted his eyes at Wade before he rose up from the sofa and shook some invisible dirt on the back of his jeans.

“I don’t even want to have human interaction,” aniya.

Mas lalong nagulat ang manager niya.

“This is Paris! City of love, Ridge! Ayaw mo bang dito maghanap ng ibang makakasama kung hindi ka sureball sa boyfriend mo?”

Ridge incredulously stared at the man before shaking his head.

“Let’s just get the fuck out of here and eat, shall we? Saka, anong oras na ba?”

“Oh, just around 11pm. You really took your time, midnight snack tuloy tayo ngayon.”

“Putang ina, edi sana nauna ka na.”

Wade compassed his hands, as if directing a huge orchestra while he walked towards the door.

“Figured that you might be lonely eating without me so I waited.”

Promptly blowing out air from his nose, Ridge stared at Wade’s back for a good ten seconds before following him.

Weirdo .

THE next day…

“Ridge, can you lean down a little bit more and recreate the face you did earlier? That was perfect,” utos ng photographer sa kanya.

Tahimik na nag-comply si Ridge sa photographer at dahil mukha na itong nasiyahan sa pose niya, nagsimula na itong kumuha ng litrato niya.

It was a really easy task anyway, and Ridge worked with this photographer before. From the same magazine, of course— Clothvio .

Then the woman clapped her hands, indicating that they should move on with a different set of clothes.

“Tu as bien fait, Ridge! You’ve really improved since the last time we worked together. J’ai été satisfait!” ( You did well, Ridge! I was satisfied! )

Ridge stood from the round bar stool before nodding and thanking the photographer.

“Not that much, but I’m flattered. Merci madame,” he replied. ( Thank you, ma’am .)

Holding back his yawn by biting the insides of his cheeks, Ridge followed one of the crew who gestured him towards the dressing room.

Samantalang si Wade, kinausap at in-entertain ang photographer na katrabaho nila ngayon.

Noong nasa loob na siya ng dressing room, doon niya nakita si Jamaica at iilan pang staff. Nagliligpit na ang mga ito at naghahanda na ring umalis dahil katatapos lang ng photoshoot niya.

Then Ridge thought, which brand was I promoting again? He had completely forgotten. One thing is sure though, he’d be getting more clothes later so that he could promote them on his own.

“Gaganda ng poses mo kanina, Ridge, ah! Iba talaga kapag pro model tapos magaling din photographer ’no?” Bungad ni Jamaica nang makita na siyang pumasok.

Ridge titled his head. “I think so. Well, I’ve worked with her before and she’s really strict.”

“But you’re pulling it off. Parang wala lang sa ’yo, a.”

He shrugged. “Ibahin ko usapan, magwawalwal ba kayo mamaya?”

“’Di, ah. May hangover pa nga kami kagabi, gusto mo bang maaga kami mamatay?” Biro nito.

“Sirang sira na rin naman ’yang atay ninyo, sulitin niyo na.”

“Grabe ka! Pero ’di kami aalis mamaya, tutugtugan mo na ba kami niyan?”

He snorted. “No. Neknek ninyo.”

“Sa bagay para sa jowa mo ’yon.”

Imbes na sagutin ang panunudyo ni Jamaica, nagsimula nang magbihis ng damit si Ridge.

He’s been too uncomfortable since he’s been wearing thick clothes. And though it isn’t that hot in Paris, the temperature inside the room is hot for him.

Especially that every of those huge lights were focused on him as he’s the model.

“Oo nga pala Ridge, natapos mo na ba ’yong composition mo kagabi? Sabi ni Wade, ang ganda raw!” Pag-iiba ni Jamaica ng usapan habang abala siyang nagbibihis.

Ridge couldn’t help it but to grunt before taking a short glance on Jamaica who was folding his clothes.

“Yeah, but you still won’t get me to play the composition for you all. I only played it in front of Wade ’cause I was revising last night.”

Jamaica pouted. “Sayang, ’kala ko naman ’di mo kaagad malalaman.”

Well, for the record, they’ve been pestering him about it especially when they were all drunk.

So of course, he’d knew the ulterior motive behind Jamaica’s inquiries regarding his composition.

“Swerte talaga ng boyfriend mo, e. Siya lang makakarinig ng sinulat mo!”

“Shut up. He’s not my boyfriend.” Bumuntong hininga siya. “And no, I won’t even play it in front of Zamiel. The piece is intended only for me.”

Binubutones nalang niya noon ang suot na polo nang pasadahan niya ng tingin si Jamaica. Sa hindi niya malamang dahilan, nakangiwi ito sa kanya.

“Napano ka?” Tanong niya.

Mukha kasi itong jina-judge ang buong pagkatao niya samantalang isa ito sa mga kasama niya mula noong nagsisimula siya sa pagmomodelo.

“Wow, you really look like you’re judging the fuck out of me.”

Imbes na sagutin siya ay histerikal na natawa si Jamaica. Okay, but not really that hysterical. Just enough that she could draw other staffs’ attention towards them.

End game? Nagmamadali siyang lumabas ng dressing room dahil mukhang nabuang ng tuluyan ang kasama niya.

Hindi rin niya hinintay na kumalma si Jamaica dahil sa tuwing titigil ito, pagkatapos ng tatlong segundo, tatawa ulit ito na parang baliw.

And he’d rather not talk to her while she’s in that state.

Why are most girls like this anyway?

Noong makalabas siya ng dressing room, naabutan niya si Wade na naglalakad palapit sa kanya.

He watched his manager come near to him before he raised an eyebrow.

“You done talking with Madame Clemence?” He’s pertaining to the photographer who worked with him today.

Tumango ang manager niya at aliw nitong inabot ang cellphone niya sa kanya. Kinuha naman iyon ni Ridge mula sa binata.

“She’s extremely delighted when she knew that she’ll be working with you again.”

May bahid ng pagmamalaki ang boses nito pero imbes na tignan ang malaking ngiti sa mga labi ni Wade, pinasadahan niya ng tingin ang screen ng cellphone niya; nagko-contemplate kung bubuksan ba niya iyon o hindi.

“She pointed out your improvement as a model. Strong and weak points, to be honest. But she focused more on your strength, Ridge!”

Albeit he was listening to Wade, the male decided to check his cellphone for any new messages.

He then opened his messenger and saw a few messages from his older brother.

Tuluy-tuloy pa ring nagsasalita si Wade. Bahagya siya nitong tinulak para makalabas na sila ng building pero inabala ni Ridge ang sarili sa cellphone niya.

Ron Gonzales:

Ridge, we came to meet the wedding planner today.

We refreshed her about your idea for the wedding, but we can’t further explain.

Can you send me the details?

Ridge mentally face palmed, letting Wade’s words go in and past through his ears while he reread his brother’s messages.

Ilang araw palang ang nakalipas at dahil abalang-abala siya sa pag-iisip sa ginawa nila ni Zamiel, halos makalimutan niyang mas importante ang kasal ng kapatid niya.

And so, he replied.

Ridge Gonzales:

Sorry ’bout this, brother.

Yeah, I’ll send you the details I had in mind. Can I also have the wedding planner’s contact? I’ll talk to her directly.

He wasn’t anymore surprised when Aaron instantly saw his messages. Even when he replied with the shortest time interval.

Ron Gonzales:

Yeah. I’ll send you.

But can I also ask you a favor?

Ridge Gonzales:

What?

Ron Gonzales:

Can I leave this to you and

Zamiel

again? Once you’re back, of course.

It was as if Ridge had a glitch on his brain that he couldn’t help it but to just stare at Aaron’s message.

Ron Gonzales:

I just thought that it’d be impossible that you haven’t gotten over with what happened between you two by then, Ridge.

Pride won’t get you anywhere.

Anyway, I’d wait for your response since I’m sure you’re still healing right now. I just really needed you to have enough time to think about it.

Hanggang sa nakalabas na sila ng building ng team niya, nakatitig lang siya sa mga mensahe ni Aaron.

Kahit noong nasa tapat na sila ng van nila pabalik ng hotel, tila hindi nagpo-process ang favor nito.

But he forced himself to reply.

Ridge Gonzales:

Okay.

Kabanata 31

KABANATA 31

NAPAHILAMOS si Ridge ng mukha nang makita ang binatang ilang linggo niya ring iniiwasan. Sayang buong tatlong linggo ng pag-alis at pagpunta niya sa ibang bansa!

Heaving out a heavy sigh, Ridge dramatically leaned on the wall beside him and slowly slid himself down to crouch on the cement just outside their house.

He just can’t take it.

Someone smack him.

Why did he impulsively reply “sure” at Aaron two weeks later their conversation about his favor? Wherein fact, Ridge hasn’t recovered yet from making out with Zamiel?

Someone slap the fuck out of him!

Mapapaupo na sana si Ridge sa semento noon nang matapos si Zamiel na makipag-usap sa ina niya.

Nang lingunin siya nito, gulat pero kaagad na bumusangot ang binata’t hinawakan ang kamay niyang nasa dibdib niya.

“Kauuwi mo lang, nagdadrama ka na naman,” anito bago siya pilit na hinila patayo.

Noong una ayaw pang magpahila ni Ridge. Ayaw niya ring magsalita dahil nafu-frustrate siya.

Paano siya nakakayang kausapin ni Zamiel pagkatapos ng ginawa nila sa kotse ni Aaron?! Gago, sinabotahe nila ’yon!

Kaya ayun, tumanggi si Ridge na gamitin ulit kotse ni Aaron papunta sa wedding planner dahil baka maulit na naman iyong nangyari tatlong linggo na ang nakalilipas…

Ala

siyete

ng gabi . Oo, tinandaan niya.

“Ridge, don’t be a brat and stand the fuck up. Please.”

Ridge whined. “I’m not being a brat. You’re just being way too stupid than I am.”

Namamanghang napatitig sa kanya si Zamiel. Pero hindi siya binitawan ng binata. Sa halip, mukhang pilit nitong binabasa ang mga ginagawa niya.

“I’m not being stupid. I want to settle something with you too, but I can’t do it if you’re being an ass.”

“I’m not!” Tanggi niya, “I’m just trying to crouch down and be dramatic.”

“Exactly, drama queen .”

Umikot ang mga mata ng binata at nagdesisyon na dahil hindi siya nagpapahila patayo, kakaladkarin nalang siya.

Ni hindi man lang siya binuhat! Basta ay hinila lang siya nito at hinayaang matumba tapos tuluyang makaladkad na parang basahan.

O kung anumang mas appropriate na gamiting pang-compare sa kanya.

“Ow, ow, ow, Zamiel. Don’t drag me! My clothes!”

“Shut up, you won’t even cooperate with me.”

“There are so many ways to have me cooperate with you!”

“No,” mariing sagot nito, “you’ll just proceed on being a drama queen until I drag you out of your house. Why not be a drag queen instead?”

Was that supposed to be a pun or anything?! Because Ridge gets it and he wants to laugh but no .

No

.

Fuck, it was really hard to contain laughter . In fact, Ridge had to bite his cheeks to stop him from bursting out in laughter.

He isn’t weak!

“Fuck you. Also, can’t you at least ask me nicely?!”

“Gone the days that I’m spoiling you. Not now, not today. We have to talk.”

Ridge gritted his teeth in annoyance. But despite the agitation he feels, his heart kept on pounding within his chest like an idiot.

No, of course it must have been the love whatever cells his brain is producing but this is not the time to be scientific!

Why is he excited to talk to Zamiel?!

He was, please take note, he

was

frustrated and was about to go insane after concluding that Zamiel was just curious about how sex between two males happen.

Or there might be anymore reason but Ridge just won’t entertain those.

And he insists that he is not stubborn.

He’s just realistic.

After all, the man in front of him is not bisexual nor gay—but a hetero.

Kapag nagkagusto ang katulad niya sa ganito, matik nang walang pag-asa. Pero tanga siya kaya umaasa pa rin talaga siya na may pag-asa.

Oo, sa loob ng sampung taon.

Oh, okay . The reason why he is excited to see and talk to Zamiel is because he’s an idiot.

Puta, ano pa bang ibang sagot?

Napansin ni Ridge na tumigil sa pagkaladkad sa kanya si Zamiel nang mabuksan nito ang gate nila.

And he took that as an opportunity to finally stand up and

rise

.

Only that his “rise from the dead and bullied” was short lived. After all, Zamiel immediately crouched down before him which made him confused…

Then carried the fuck outta him like a rice sack!

Zamiel scooped him from his stomach and placed him on his shoulders!

“And this is fucking illegal!” Sigaw niya pero hindi naman sumubok na magpumiglas.

Zamiel snorted. “If this is illegal, then call your heroic cops, Gonzales. Have them

save

you.“

“Wow, you’re throwing shades, that is nice. But I still wanna call for some fucking help.” Only that he can’t because he can’t reach his phone?

Or he can but he’s lazy.

Now, Ridge has to look the opposite direction Zamiel sees or just down and appreciate Zamiel’s butt. He decided to do the latter, for some odd reason.

Because he is an idiot

.

Gritting his teeth, Ridge planned on smacking Zamiel’s butt to spite him. But whenever he does, the male would always act as if throwing him to the canal.

So he miraculously behaved.

Since Zamiel is walking beside the canals.

Ibinaba lang siya nito noong nasa loob na sila ng hide out nila, safe place, o kung anumang tawag nila sa abandonadong bahay na ito.

And for some odd reason, some parts of the house had been already demolished.

“Wait, wait, wait, wait! We’re going inside?! It feels like someone already bought this land, Zamiel!”

“Don’t know, don’t care. This is still our hide out so we’ll utilize it until you stop bitching around,” sagot nito.

“But you’re the bitch!”

When he said that, Zamiel smacked his butt as well. Seemingly out of spite too—but Ridge reached for his hair to pull it slightly.

“Gago! Manyak ka, a.”

“Kapal ng mukha mo?” Balik nito sa kanya. “Noon bang pinaghahampas mo ’yang pwitan ko sa harap ng mga kapitbahay natin, tinawag kitang manyak?”

And that shut him up.

Is he losing on purpose? Or Zamiel’s on fire that he’d really destroy Ridge today because of his antics?

Probably the latter.

But Ridge gotta admit, the terrifying part of going inside their hide out is when Zamiel was going up the stairs.

Wala naman kasing railings dahil hindi naman natuloy ang unang construction ng bahay. Kaya sa huli, mahigpit ang kapit niya sa t-shirt ni Zamiel.

Sa awa ng Diyos, ligtas silang nakaakyat.

Pero siguro mahal na mahal siya ni Satanas kaya noong nasa isa na sila sa mga kwarto rito sa abandonadong bahay, binalibag lang siya ni Zamiel sa sahig.

Una pwitan, medyo may awa kasi si Satanas ayon kay Ridge.

“Aray!” Daing niya at mabilis na hinimas ang likuran, “Seriously, Zamiel, can’t you put me down like a normal person?!”

Instead of answering him, Zamiel crouched down, hugging his knees while staring at Ridge.

Naningkit ang mga mata niya at mas nagngitngit ang mga ngipin niya.

“Well, doctor Chastain? You just threw your beloved patient!”

Zamiel sighed before resting his chin on his knees.

“Wow, this might have been the first time that I’ve seen you extremely talkative. That’s so out of character,” mahinang komento nito, dahilan para mawala lahat ng emosyon sa mukha ni Ridge.

Because Zamiel was right.

Even he was surprised that he’s talkative. He’s usually lazy and naughty.

But the moment he saw Zamiel, every veins in his body shook and he’s been panicking.

Tuluyang natahimik si Ridge nang i-point out ni Zamiel ang pagiging defensive at maingay niya. Hanggang sa, abutin ni Zamiel ang ulo niya at bahagyang guluhin ang buhok niya.

“You sure took your time resting, Ridge,” mahinang anito bago hinawakan ang braso niya’t hinila siya, “tatlong linggo ’yon, siguro naman nakapagpalamig ka na?”

Hinayaan ni Ridge na hilain siya ng binata at yakapin. Tahimik pa rin siya at nakatitig sa kawalan, walang ibang matinong maisip.

Putang ina, daig pa nila magjowa ni Zamiel. Para nga talaga silang nag-love quarrel dahil sa inaakto nila.

Zamiel then began patting his back, and Ridge’s first instinct was to hug him back and clutch on the fabric Zamiel was wearing.

“Those days were really messed up, Ridge. I’m sorry.”

Ridge could only nod, agreeing that even he was pretty fucked up. Until now, to be honest. But is he now calm? He is, but he’s still holding a grudge—which is gradually melting because he’s beginning to accept what happened.

“Never knew I’d know a more idiot Zamiel until you seduced me,” pang-aasar niya sa kabila ng mabigat na atmosperang nakabalot sa kanila.

Namutawi ang katahimikan sa pagitan nila sandali hanggang sa kurutin ni Zamiel ang tagiliran niya.

Awtomatiko siyang napaaray.

“Stop trying to insert jokes here, I know that I offended you.”

“No, we offended each other,” pagtatama niya.

Tumango si Zamiel. “You still upset with me?”

“I am,” pag-amin niya, “but it’ll go away. You already apologized, anyway.”

Zamiel then hummed and slightly pushed him backwards, staring at Ridge’s expression which was oddly normal and empty.

“Where’s all the emotions from earlier?” Tanong ni Zamiel bago nito hawakan ang magkabilang pisngi niya at ieksamina siya.

“I deleted them. Ba’t? Gusto mo pa ’ko ulit makitang maingay?”

“Oo,” mabilis na pag-amin nito, “But that’s not really important. Quiet or not, you’re still

my

Ridge.“

Kumibot ang isang mata ni Ridge nang marinig ang sinabi nito. Kung tutuusin din, nahigit ang hininga niya at muling tumambol ang puso niya nang angkinin siya nito.

He was almost choking because of his saliva even, but he tried so hard to keep that. In fact, he had to close his eyes and breath to calm himself while Zamiel moved to sit beside him.

Wait, is this what they’re supposed to do today?

Pinasadahan niya ng tingin ang binata mula sa gilid ng mga mata niya habang ginagawa nitong kumportable ang sarili sa pag-upo sa tabi niya.

“Uupo lang ba tayo rito?”

Dahil ang alam niya, nagbihis siya ng maayos dahil ang schedule nila, pupunta sila sa wedding planner ngayon.

Tumigil sandali si Zamiel bago naramdaman ni Ridge ang pagtitig nito sa kanya.

And he tensed, of course. But he still tried to act normal.

“No, not really. We’ll go there later, I just thought we needed some lone time together.”

“What are we, a couple?!” Hindi niya napigilang singhal.

Pero nang mapagtanto ang sinabi, mabilis na binawi ni Ridge ang pagkalalaki niya sa pamamagitan ng pagtikhim.

“Sorry, that just went out of my mouth accidentall—”

Hindi natapos ang sinasabi niya nang agapan siya ni Zamiel.

“Bakit, gusto mo ba?” Biglang tanong nito, dahilan para tuluyang masamid si Ridge sa sariling laway.

Fortunately, Zamiel immediately came to his aid and began to pat his back.

“What did you just say?” Aniya nong makabawi’t ayos na.

Kumunot sandali ang noo ni Zamiel bago nito iikot ang mga mata.

“I was trying to tease you.”

He choked. “’Wag mo na uulitin ’yon, ’di maganda.”

And Zamiel really had the guts to make an “I’m offended”-face.

“Don’t look at me like that. I’ll get upset again.”

He sighed before glaring and pointing a finger on the male.

“Weren’t you just emphasizing to me that you’re straight for the last twenty years? I’d start thinking again that you were just curious.”

“But I wasn’t curious when I kissed you—”

Ridge made a hushing sound to shut Zamiel up. No, nope, he’s not gonna listen to Zamiel because he’d probably end up thinking—

“Oh fuck, don’t shut me up. I’m telling you that I wasn’t curious when I kissed you!”

“Wah, wah, wah, wah!” Ridge made an annoying sound, shut his eyes, and covered his ears despite hearing what Zamiel said.

And his heart won’t just stop being a bitch, hammering inside his chest like a goddamn high schooler.

Despite the fact that Ridge really acts like a high schooler right now.

Sa halip na makipagtalo sa kanya, hinayaan ni Zamiel na magkaroon si Ridge ng oras para i-sink in ang sinabi niya.

Dahil nakakabagabag ang biglaang pagtahimik ni Zamiel, sinilip ni Ridge ang binata at nakitang aliw siya nitong pinanonood.

So, he immediately stopped from doing annoying and deafening wah-sounds.

“What are you looking at?” He asked, almost accusingly.

Zamiel shrugged. “Nothing. I’m just waiting until you’re completely sane again.”

“Fuck off? I am still sane, Zamiel.”

“I know, but you act like a complete opposite of a sane person, Ridge.”

Zamiel pushed himself from the floor and stood up. Then he began to shake off the dirt from his pants.

While Ridge watched Zamiel in silence, observing the man with his eyes squinting. As if he’s being suspicious of him or any of the likes despite feeling calm and neutral right now.

After all that, Zamiel held out a hand to Ridge to help him up. Which Ridge instantly took.

Nagpahila siya kay Zamiel hanggang sa makatayo rin siya at mapagpag ang likuran ng suot niyang pantalon.

At noong handa na siya na umalis, biglang nagsalita si Zamiel.

“Ridge, can I tell you another thing?”

Nanunukat niyang pinagmasdan si Zamiel bago bumuntong hininga.

“As long as it’s not stupid, I guess.”

“Great,” Zamiel said with a small smile playing on his lips.

Nagpameywang naman siya. “Ano bang gusto mong sabihin?”

“I just wanted you to know that…” Zamiel trailed off.

It was then when the small smile on his lips turned into a mischievous grin. His cheeks was also tinted with light pink which made Ridge almost nervous.

Then again, he should’ve been really nervous and anticipated something unexpected from Zamiel’s mouth.

“I don’t regret kissing or making out with you. To be honest, I enjoyed doing it with you. And it was weird.”

Napanganga siya nang marinig ang mga susunod na sinabi ni Zamiel.

But not only he was dumbfounded, Zamiel left him without waiting for him to recover from the damage he’d done!

“What—what?” He stuttered to himself the second Zamiel was out of his sight, “what the fuck did he just say?”

He’s surely having mixed feelings right now.

Gusto nalang ulit niya magalit kay Zamiel, putang ina!

Nonetheless, he and Zamiel already went to the wedding planner. At ni hindi man lang sila makatingin sa isa’t isa pagkatapos ng sinabi ni Zamiel.

Dapat lang. Dapat lang talaga mahiya ito sa sinabi niya! Lalo na’t kahit kalmado siya ngayon, sa loob-looban niya, gusto niyang suntukin si Zamiel.

How dare he upset him then say things like that?

But is he mad? Of course not.

He just dislike the fact that Zamiel’s been confusing him.

Moreover, Ridge chose to walk just a bit behind from Zamiel. He stared at the male and appreciated Zamiel’s pink tinted ears.

This is the man whom I’ve been in love with for seventeen years. Also the man who’d been confusing me since he came back .

“I want to punch you right now,” he blurted out.

Although unconsciously, he did not really take it back when Zamiel turned around to check him.

And apparently, it turns out that Ridge had been unconsciously glaring at Zamiel for the whole time now.

“You look really mad, did I say something terrible?” Zamiel asked, horrifyingly mischievous.

He nodded. “Paisa lang na suntok, Zamiel. Deserve mo naman, e.”

“Aalagaan mo ba ’ko pagkatapos mo ’ko suntukin?”

Ridge snorted. “Bold of you to ask me to take care of you after I punched you.”

Meanwhile, Zamiel smirked. As if he is also trying to get on Ridge’s nerves like he still wasn’t.

“Pretty bold, but I’m really scared that you’d knock me out so I had to.”

It was then when the mischief on Zamiel’s face slowly disappeared and was replaced by a longing expression.

But Ridge was clueless about the emotion on Zamiel’s face, so he had been squinting his eyes more while furrowing his eyebrows.

“What do you want?”

“I’m just wondering…” Zamiel trailed off, his gaze lowering down to Ridge’s hand, “can I hold your hand?”

“No,” he replied immediately, “I’m still upset. You no hold my hand.”

Then, Zamiel chuckled. “What’s with the broken English?”

“You no hold my hand,” ulit niya.

“Para kang bata, pero sige. Kailan ko pwede hawakan?”

Ridge hissed. “Putang ina naman, makulit ka ’no?”

Tumango si Zamiel. “I can’t really walk with you without holding you near, so…”

Kumibot ang isang kilay ni Ridge, at kasabay noon ay ang pamumula ng mga pisngi niya.

Ilang beses din siyang napamura sa isipan sapagkat ang iba talaga iyong dating ng mga pinagsasasabi nito sa kanya.

Sarap talaga isiping may gusto sa kanya si Zamiel pero ang liit ng probability. Kung sanang hindi lang din si straight ’tong si Zamiel? Baka nauna pa silang magpakasal kina Aaron at Easton.

“

Baka

kaya

’

di

pa

nagiging

kayo

ngayon

dahil

may

dapat

pa

kayong

matutunan

sa

isa’t

isa

?“

Nabigla siya nang mag-ring sa utak niya ang sinabi ni Wade. Out of nowhere lang at napakarandom pero nagulat pa rin siya sa entrada ng pangaral nito.

“Mauna ka maglakad, nasa likuran mo lang ako,” aniya nang makabawi at maialis na sa isipan ang sinabi ni Wade.

Though, not completely, but he tries to forget that random thought.

Parang nao-offend siyang tinitigan ni Zamiel pagkatapos pero inismiran niya lang ang binata.

“’Di mo ba ’ko tatakasan?” Nang-aakusa nitong tanong sa kanya.

Inangatan niya ito ng isang kilay.

“Bakit ako tatakas? E, ako nga iyong kakausap sa wedding planner, tang ina mo?”

“Naniniguro lang. Tumabi ka na kaya sa ’kin?”

Napaatras si Ridge nang umakmang lalapit sa kanya si Zamiel.

The blush on his cheeks also became a bit darker that Zamiel seemed to immediately understand what the fuck is up.

“Oh, okay.” Nagkibit balikat ito nang makita ang pamumula ng mga pisngi ni Ridge. “Pero ’pag nainitan ka o pakiramdam mo, matutumba ka, sabihin mo sa ’kin.”

“Makulimlim,” singhal niya.

Pero hindi siya pinansin ni Zamiel. Sa halip, nagpamulsa lang ito.

“Sabihin mo sa ’kin kung ’di mo na kaya maglakad. Saka sumunod ka sa ’kin. Malilintikan kita ’pag paglingon ko, wala ka na.”

At tila ganoon nga sana ang balak ni Ridge? Tumakas kapag hindi na nakatingin sa kanya si Zamiel dahil naiilang na naman siya.

Noong nasa office na sila ni Mrs. Pineda, daig pa ng ginang ang mga nanay nila noong makita silang dalawa.

She was extremely delighted! More than that even. Naghihinala tuloy siyang may impluwensya ni Aaron at Easton itong dalawang ito.

She called them a couple like everyone does and it made them face palm internally. Because they are not dating but everyone says otherwise!

Kung magdi-date sila ni Zamiel at magiging sila, wala pa man silang isang oras, bumibili na siya ng engagement ring. Magpo-propose kaagad siya, putang ina naman.

Moreover, he enjoyed planning for Aaron and Easton’s wedding. Despite that it’s not his and Zamiel’s wedding. But whatever, it’s not like they’d get married too or anything.

Noon matapos silang makipag-usap, inaya siya ni Zamiel na kumain sila sa labas. Um-oo siya dahil nagugutom na rin siya at sa hindi niya malamang dahilan, binilhan siya ng kiddie meal.

“Why—but why?” Tanong niya habang dahan-dahang iniaangat ang laruan na binili ni Zamiel sa kanya.

Nakangisi lang siyang inoobserbahan ng binata bago ito humagalpak ng tawa. Tapos, ginulo na naman nito ang buhok niya.

“Because you were acting like a kid earlier, I thought you’d also like a toy.”

Napangiwi siya at itinago ang laruan. “You should remember this day Zamiel, I’ll get back to you.”

“Yeah,” Zamiel replied, then he muttered things that Ridge couldn’t understand.

He tried to ask him though, but the male only responded with a shrug until they got back home.

Noong makapanhik si Ridge sa bahay nila, sinalubong siya ni Aaron at tinanong kung kamusta iyong meeting niya kasama si Mrs. Pineda at Zamiel.

Pero hindi niya ito pinansin. Sa halip, halos maglakad takbo siya papunta sa kwarto niya bago niya itinapon ang sarili sa kama.

Unknown to him, however, Aaron was behind him and had been watching him act like a total idiot.

“What’s that? May nangyari na naman ba sa inyo ng asungot?” Tanong ni Aaron.

Mabilis na nilingon ni Ridge ang nakatatandang kapatid bago siya bumangon para magngitngit ng ngipin.

“Nothing. He’s still acting like an ass, nothing’s new,” kaagad niyang sagot.

Sumandal si Aaron sa pintuan ng kwarto niya’t ipinagkrus ang mga balikat.

“Ayos na kayo?”

Tumango siya. “I think. We’re still talking like we used to be.”

“Napag-usapan niyo na ’yong isyu niyo? Resolved na ’yon? Final na?”

Sumagitsit siya. “I just told you.”

After replying, Ridge noticed that Aaron’s eyes danced in amusement.

“That’s good for you both. Next time, talk before leaving Ridge, Zamiel was devastated when you left.”

Napanganga siya nang marinig ang paliwanag ng kapatid. Magtatanong din sana siya kung anong nangyari kay Zamiel noong wala siya pero inagapan siya nito.

“Now tell me what happened during your meeting with Mrs. Pineda,” he mused, completely drifting the conversation to where it is supposed to be, “in detail, please.”

“Demanding mo,” sagot niya pero sumuko rin naman.

He’s still curious, though.

He’d probably ask Aaron after this one topic about their wedding.

Kabanata 32

KABANATA 32

RUNNING his fingers through his keyboard while enjoying the peace of another day inside his room, Ridge was completely immersed in playing an old piece he wrote way back when he was still in college.

Remembering those days, Ridge was surprised that he managed to write a composition filled with delight and hope. Knowing that, the era was the beginning of deterrents.

It was those days where he had to choose between two things - his diploma or desire to focus on modelling . He chose the latter later on, thinking that it was an opportunity he should not waste; a turn of his life he shall not miss.

Young adults mostly struggle on that age, anyway. And being practical, Ridge is understandable.

You know, Ridge? You probably wrote this when you knew that choosing your career will never be something you would regret.

It’s also probably something which made him realize that he can make decisions for himself. As it is his life.

So my old self doesn’t compose a new song for

Zamiel

all the time. I really used to like composing music just to express myself.

That is really admirable of him, to be honest.

Mabuti alam pa ng dating siya na hindi lang si Zamiel ang pwedeng gamiting inspirasyon sa pagsusulat? Ngayon itong latest niya, tungkol sa binata, e.

Ridge was certainly in the middle of falling into the pits of euphony that he created, when suddenly, he could hear muffled voices from outside his room.

“Pumasok ka na ron! Bakit ka ba nahihiya, parang ’di ka nakipag-sleep over sa kwarto ni Ridge ng ilang beses, a?!”

Ridge was more than certain that he just heard Zachariel. He recognized immediately since he always got the loudest voice.

“Shut up! I know! I’m coming in, you fuck! But what do I even say?!”

Now the other one is Zamiel.

“Just the thing , motherfucker! Kahapon ang laki-laki ng oportunidad, sinayang mo! Bobo! Bobo ka Zamiel!”

Natigil si Ridge sa pagpapatugtog nang marinig na nagkakagulo sa labas ng kwarto niya.

Kung anuman iyong dahilan, hindi niya alam. Pero gusto niyang malaman noong kambal na rinig na rinig sila rito sa kwarto niya.

“How do I say it?!” Singhal ni Zamiel sa kakambal.

“Maybe you speak?!” Balik naman ni Zachariel dito. “And you use your brain?! Ang tali-talino mo pero ’di mo magamit utak mo ngayon? Ano ’yan, kinalawang?! Sana sinabi mo para nakapagdala ako ng langis!”

“Fuck you, I’m just asking for a quick script!”

“Tang ina, chef ako hindi script writer!”

It was then when he heard his older brother chuckling hysterically. As if something amusing is happening outside.

“Oh fuck, if only I knew this is how things would turn out, I should’ve charged my phone earlier to take a video,” ani Aaron.

“No, you don’t!” Singhal ni Zamiel sa kapatid niya.

Now, he is more curious. What the fuck is happening outside his room? And why does Zamiel sound like he is just about to enter a bloody match and Zachariel is his coach? Aaron of course, is a bystander.

Sighing, Ridge stood up and began to approach the door. But before he could even reach the doorknob, someone knocked. And after the knock, Ridge could hear Zachariel muttering incoherent words while his brother still laughed his ass off.

So he’s guessing that the person in front of the door is Zamiel.

Obviously, since that was what they were talking about earlier.

Ridge opened the door right after waiting for a few moments. Afraid that these three would figure out that he’s been hearing and listening to them speak to each other.

But when he did, he was instantly greeted by a tomato Zamiel.

Cheeks are flushed dark red, lips are pursed into a small pout, eyebrows are furrowed, and ocean blue eyes looked like gems that are about to break or something. And standing still, his hands are clenched into ball of fists.

“Anong itsura ’yan?” Tanong niya saka pinasadahan ng tingin ang mga kasama nito sa likod, “bakit kayo nakakumpol?”

Naabutan niya sina Zachariel at Aaron na ilang metro lang ang distansya kay Zamiel.

Iyong isa, parang nagchi-cheer kay Zamiel. Iyong isa naman, nakatakip ang mukha at hindi pa rin matigil sa pagtawa.

“Wala naman!” Agarang sagot ni Zachariel.

Itinaas nito ang dalawang kamay hanggang dibdib nito at sabay iyong iwinagayway.

“Naghatid lang ako ng bobo, Ridge. Don’t mind me, kailangan ko ring bantayan at baka umatras,” dagdag pa nito.

Mabilis na inikot ni Zamiel ang sariling kakambal. Hindi ito nagsalita pero kung titignan ng mabuti, mukhang nakikipag-usap ito sa kakambal gamit ang telepathy .

Pero habang ganoon ang kambal, lalo lang lumakas ang tawa ni Aaron.

In fact, it almost seemed like his brother is just holding onto the railings so he could support himself from standing straight. Because really, if anything, Aaron looked like he is about to collapse laughing.

And he’s just here, confused and dumbfounded.

“Seriously, what the fuck is up?”

Zamiel turned to him. “Nothing, I just wanted to talk.”

Umangat ang isang kilay niya, hindi kumbinsido sa dipensa ni Zamiel.

“Ayun lang pala. E bakit kung umasta kayo, para kayong mga takas mental?”

It was then when Zamiel’s lips thinned and he took one step back, as if he just got burned.

But before things could go awkward and shit, Zachariel pushed Zamiel towards Ridge. But before Zamiel could collapse onto him, he backed out and almost slammed the door on Zamiel’s face if the man failed to retrieve his balance right away.

“Why the fuck would you slam the door on me?!” Zamiel complained.

Ridge shrugged. “Wouldn’t really want to catch an 83 kilogram man, you see.”

And man, had Ridge ever seen Zamiel astonished that he’s almost as if he looks dumb? Obviously, the male gave him the “ what are you saying? Are we really friends? “-look.

Before their conversation gets long and they begin arguing, Zachariel patted Zamiel’s shoulders for the last time.

“Papasukin mo na ’to, Ridge!” Anito kaya binuksan niya ulit ang pinto ng kwarto niya.

Mas maayos na itinulak ni Zachariel ang kakambal at binulungan ng kung ano, dahilan para muling mamula ang mga pisngi ni Zamiel.

Pero bago pa man ito makapag-react at bago pa siya makapag-usisa, inagapan na sila nito.

“Mag-lock ka pala ng bintana, Ridge! Baka tumalon ’yan doon!”

It was then when Aaron peeked from Zachariel’s behind to wink at Ridge.

“Don’t make any noise,” Aaron said and that made Ridge’s shoulder fall.

As usual, this is just one of the old reminders Aaron always told him. Hindi naman relevant pero patuloy nitong sinasabi sa tuwing maiiwan sila ni Zamiel sa loob ng kwarto.

“We won’t even do anything here, kuya.” That was the only thing he said before shutting his door.

Not noticing that Zamiel tensed while Zachariel and Aaron almost bursted out laughing outside his room.

He’s totally clueless.

Noong coast is clear na, mabilis na tinignan ni Ridge si Zamiel na mas relaxed na. Tinaasan niya rin ito ng kilay pero hindi naman natinag ang binata kaya ang akala niya, okay na.

“Anong gusto mo pag-usapan?” Tanong niya bago naglakad tungo sa keyboard niya.

Sumunod naman si Zamiel sa kanya.

“Kahapon…” The male trailed off, which made Ridge pause from his tracks to turn to him, “I was supposed to tell you something really important but I chickened out.”

“What do you mean? You just told me yesterday that you don’t regret making out with me, remember? That doesn’t make sense.”

And if that’s not enough anymore to make Ridge speechless, Zamiel could not protest nor utter any witty retorts back.

Therefore, with Zamiel becoming more flustered, Ridge decided to lean his back against his door and crossed his arms. Apparently, he’s trying to figure out what Zamiel forgot to say.

“Gaano kaimportante sasabihin mo at nagkakagulo kayong lahat kanina sa labas ng kwarto ko?” Tanong niya.

When Zamiel tensed, Ridge knew something weird is up. But he is still far from guessing whatever the fuck it is.

Finally meeting his gaze, Zamiel soon held out his cellphone.

“Tara ML,” aya nito, dahilan para mapanganga si Ridge, “tagal na nating ’di naglalaro, e.”

Napangiwi siya’t napailing. “Ang daming laro na pwede mo ’kong ayain. Fuck off, I’d rather busy myself playing music.”

Heaving a long, deep sigh, Ridge walked past through Zamiel, planning to resume doing his abandoned past time.

But Zamiel had other plans.

Bago pa siya tuluyang lagpasan ni Ridge, hinawakan niya ito sa pulsuhan. Mabilis na nilingon niya ang binata, nagtataka sa ikinikilos nito.

“Zamiel, ’di ako maglalaro niyan.”

Instead of replying right away, Zamiel stalled for a bit, gulping while staring at him intensely.

And Ridge gotta admit, he felt oddly bothered as shivers ran down his spine.

“Say something,” bulong niya.

Heaving another sigh, Zamiel finally replied, “Wala naman akong ibang maisip na larong one-on-one.”

Ridge’s eyebrow twitched. “Tekken? Street fighter? Super Mario Cart? What’s even your plan?”

While he was answering, laying out anymore games that both of them could play together; Zamiel’s lips pursed into a small pout.

“I don’t want to play any of those.”

“Well, I don’t want to play Mobile Legends too.”

Ipinagkrus ni Zamiel ang mga braso, tila hindi kumbinsido sa sinabi niya.

“Are you serious? When you have the whole thing completely installed in your phone?”

Fuck. Well, that’s… okay, nahuli siya dahil naka-install naman talaga sa phone niya at naglalaro siya kapag nasa mood siya.

“Fine, but I don’t play it often,” pagsuko niya bago inalis ang hawak ng binata sa kanya, “I’m even stuck in Legend.”

“That’s not bad. Come on, let’s do one-in-one.”

With Ridge still feeling cringe and suspicious about Zamiel, he took a step back before placing a hand on his waist.

“Why do you keep on insisting that game? Who are you,

Zach

?“

Natigilan ang binata sa sinabi niya bago bumusangot at tinaasan siya ng isang kilay.

Then, Zamiel grunted. “Do I look like that idiot?”

“No,” he immediately replied before pointing an index finger on the other male, “but that’s his signature game and

you

, asking me to play that too is suspicious.“

“Just play with me! What’s so damn hard about it?”

Zamiel responded before he ran his fingers on his hair, it made Ridge speechless for a while.

“It’s not that bad and I just really had to tell you something.”

“Then why should we play a game instead of just straight out asking me?”

“Because I’m shy, motherfucker!”

Zamiel finally bursted out, eyes are wide while his eyeballs are almost (or maybe it’s just Ridge), narrowing. Also, the blush on his face just came back in a snap. It’s astonishing.

While Ridge was just dumbfounded. With his mouth hanging open, unable to believe that Zamiel would admit such thing.

But okay, he might have gotten to his nerves already.

“So for the love of god, Ridge Gonzales.” Huminga ng malalim si Zamiel bago hinawakan ang magkabilang pisngi niya. “Can’t we play the goddamned game?”

Opening his mouth to response, he was unable to utter any word so instead; Ridge settled to reply with a nod.

That is… that is surprisingly unexpected .

“Good.”

Zamiel really seemed to be satisfied with his response. Not that Ridge would ever say “ yes “. If not only for the fact that this guy just told him something which took him aback.

But then, Zamiel took a quick glance on his keyboard and scattered music sheet.

“Before anything else though, you gotta go clean up, Ridge.”

He grunted. “Why the fuck? It’s just a one-round game.”

“No, not really,” Zamiel replied before walking up to his window, taking huge steps to avoid his keyboard and music sheets, “go ahead and clean up first.”

“But why? Hanggang kailan ba tayo maglalaro ng ML?”

“Hanggang manalo ako,” mabilis nitong sagot.

Natatangang pinanood ni Ridge ang binata bago nagligpit ng gamit. And for the first time in his life, he cleaned up without Zamiel helping him to do so.

The changes in their relationship after that make-out session. The damages it did, fuck it.

Habang nagliligpit siya ng gamit, hinila ni Zamiel ang kurtina ng kwarto niya para lumiwanag. Dahil sa totoo lang, trip yata ni Ridge na magpaka-mystery ngayon.

Nang matapos, pinatay nito ang ilaw ng kwarto niya at nilakasan ang aircon.

“Ginagawa mo? Sayang kuryente ka, ah. Ikaw ba nagbabayad?” Tanong niya saka imprenteng umupo sa kama niya.

Inabot niya ang cellphone niya sa may bedside table saka nagsimula na kalkalin iyon para kumonek sa wifi.

“’Di, pero may ambag pa rin naman ako rito.”

“Ano? Labahan?” Natatawa niyang tanong bago tinignan saglit si Zamiel, “biro lang. Alam ko namang dagdag labahan din ako sa inyo.”

Zamiel then snorted. “Mabuti alam mong isa ka rin.”

Habang abala na buksan ang mobile legends sa cellphone niya, lumapit si Zamiel sa kanya at tumigil sa harap niya. Nakapameywang at mukhang hindi masaya sa kinauupuan niya.

“Ba’t ka riyan nakaupo?” Tanong nito.

He snorted. “Saan mo naman ako gustong umupo? Sa sahig?”

“Oo, bakit, bawal ba ron?”

“Bakit ka naman uupo sa sahig?”

“Bakit naman ’di?”

“’Kala mo naman, nagwawalis ako.”

Nanlaki ang mga mata nito. “’Di ka ba pinapaalalahanang maglinis?!”

“Inaalalalahan.”

“Then, why?!”

“Zamiel, Zamiel, Zamiel,” as Ridge chanted his best friend’s name, he also clicked his tongue after, “ilang linggo akong wala rito. Syempre, tatamarin akong maglinis.”

Pero wala sa kanya ang atensyon ng binata kung hindi nasa sahig niya.

“Kaya pala maalikabok, putang ina.”

Natatawa at naiiling si Ridge na gumapang papunta sa may headrest ng kama niya. Doon siya sa may bandang gilid umupo bago tinapik ang pwesto sa tabi.

“’Wag ka na magwalis, mamaya nalang. Dito ka nalang umupo, nakakahiya naman sa ’yo.”

Ngumiwi ito. “Ni ’di mo man lang pinagpag paa mo?”

“Nope,” Ridge replied, popping the ‘p.’

Naiiling man, gumapang na rin si Zamiel sa kama niya at nag-settle sa tabi niya. Pero hindi nito nakalimutang ipagpag ang mga paa.

“I can’t believe you can sleep on a bed like this,” bulong nito, “I’ll change the sheets and clean up later. Fuck you.”

“Whatever you say, daddy .”

Instead of minding the remark, Zamiel glared at him while setting up his own device.

“And you better move that ass later, Ridge. You’re helping me clean.”

He grunted. “Sige, sabi mo, e.”

“Anyway, before we play. I have some… uh, rules? I don’t know how I’d call them.”

Hindi pinakinggan ni Ridge si Zamiel nang makitang bumaba ang rank niya sa ML. Sa halip, nagngitngit ang mga ngipin niya.

Ang laki pamo ng ibinaba. Tapos na pala end season? Pucha.

“Ridge, nakikinig ka ba sa ’kin?”

“Hindi,” pag-amin niya. Kunot ang noo at nangangalkal sa ML niya, “pakiulit naman sinabi mo.”

Zamiel stared intently at Ridge before heaving a sigh and leaning against the headrest of his bed. He also peeked at Ridge’s phone and saw that his level went down, which was unsurprising for him.

Obviously, the end season just ended a few days ago and Ridge stated it himself; he plays mobile legends occasionally. So, the shock in his face is reasonable.

Looking at his own application, the man began to tap things on his phone. As if scanning if there are any updates about the game.

“As I was saying earlier, I have a few conditions while playing one-on-one against you, Ridge.”

He hummed. “What for?”

“Just to spice things up.”

Umikot ang mga mata niya. “’Di mo nalang sabihing sa sobrang hiya mo, gusto mong pahirapan tayo pareho.”

“Tang ina mo, alam mo naman pala, e.”

Mahina siyang natawa at nagulat nang maka-receive na siya ng invitation kay Zamiel. In-accept niya iyon kaagad at habang nasa lobby palang sila ng laro, hinarap siya ng binata.

“First, we can only use the same hero. Why can’t we use different heroes? Because we might overpower each other, which isn’t really a fair game. You know this, new heroes’ statistics are higher.”

To sum it up, Zamiel also raised an index finger while saying that. Then, he raised his middle finger; which indicates number two.

Looking at him from his peripheral vision, a smirk curved across Ridge’s lips while his eyes danced in amusement.

“Second, this is the crucial part to be honest.” Zamiel cleared his throat before looking away. “The winner obtains one dare against the loser.”

He gasped despite feeling amused. “What?”

But Zamiel hissed. “Yeah, you fucking heard me right.”

“Even if I ask you to have sex with me, you’d still do it?!”

Napasinghap si Zamiel at natatanga siyang tinitigan. Pero noong mabawi na nito ang postura, marahan itong tumango.

“Even if you ask that . If ever so, I’d have you clean this bed first. Sino bang gustong makipag-sex sa ganitong kama?”

Natatawang nailing si Ridge habang pinagmamasdan si Zamiel. Habang sumasagot kasi ito, mas lalong namumula ang mga pisngi nito.

Fifty shades of red featuring

Zamiel

.

“Zamiel, pwede namang tanungin mo nalang ako kaysa gawin mong mas kumplikado buhay natin.”

“Shut up.” Umiling ito. “You’d just mess up things if I ask you like a normal person because obviously…”

Tinignan siya nito mula ulo hanggang paa at umarte si Ridge na nao-offend sa ginawa nito.

“What?” He asked.

“…you’re not a normal,” Zamiel added before chuckling, “so I’d rather do this to secure my win.”

“Win in what?”

“Just play with me,” Zamiel said, “you’d get to the point later, Ridge. Just calm down.”

“How would I calm down? You act like an idiot, that’s suspicious.”

“Shut the fuck up. I’m trying to play my cards strategically.”

Namamanghang pinagmasdan ni Ridge ang binata pero kalaunan, sumuko nalang siya at hinayaan ito.

Hindi na rin naman kasi sila madalas na nakapaglalaro ni Zamiel kaya sige, kung anumang kondisyon ang nais nito, edi sige.

The first two rounds, it took them about forty-five minutes since it was an intense battle. Nonetheless, Ridge managed to secure his victory by playing Zamiel stupid.

And he’s not gonna lie, he could see the frustration in Zamiel’s eyes. But it would be instantly replaced with amusement whenever he asks him a dare like; cleaning his bed and shit.

Of course, while wearing a cleaning apron—a maid apron, to be exact. So, those were two dares.

“You literally just made me do things earlier than I planned to do them,” komento pa nito kaninang naglilinis ito, “but with this stupid apron.”

Nakangiti siyang pinanonood ito hanggang sa mag-resume sila sa panibagong round.

But man, before Ridge thought that he was winning the third round; Zamiel literally ambushed him and snatched victory from him.

Pouting, Ridge waited patiently for Zamiel to think of his dare. But it seemed like his was already planned, obviously. And he just blurted out:

“I just won,” anito at nginingisian siya, “the dare would be a twenty-four hour you can’t say no to me challenge. “

And Ridge was flabbergasted. He then immediately scanned his whole room for secret cameras but Zamiel began to laugh.

“I did not set up a YouTube channel, Ridge. I would never.”

“Then why?!” Singhal niya rito, “I seriously could feel that you’re planning something evil today.”

Umiwas ng tingin si Zamiel sa kanya bago nagkibit balikat.

“It’s… not really a bad thing, to be honest. I can’t just afford you say no to me once I asked you that .”

Kumunot ang noo niya. “What is that ? The thing you were talking about with Zach outside my room a few hours ago?”

“Almost three hours ago,” pagtatama nito tapos tumango, “yeah. That. I’ll ask you about it later. I’m just glad that I secured victory.”

“Is there anything I can do to cancel this can’t say no challenge?”

Ngumisi ito. “Nope. Anyway, I’m really glad that I’m able to secure victory today.”

Namamanghang pinagmasdan niya ito habang nag-iinat ito.

“Isa pang round?” Tanong nito.

Tumango siya. “Babawian kita, last time lang.”

Nagkibit balikat ito. “Okay, but do me a favor.”

Sumasagitsit man, tinitigan niya ng masama si Zamiel. Pero aliw na aliw lang ito sa sitwasyon nila ngayon.

“Can’t say no,” paalala nito, “just one favor, Ridge.”

Huminga siyang malalim. “Sabihin mo na kaagad, pinapatagal pa, e.”

Nang sumagot siya, nilawakan ni Zamiel ang espasyo sa pagitan ng mga hita nito. At bilang kilalang-kilala na niya si Zamiel tapos alam na rin niya na touchy ito, hindi na niya kailangan pang pagsabihan kung anong gagawin.

Lumapit siya kay Zamiel at umupo sa pagitan ng hita nito. Iniiwasan na mapalapit ang batok o ang leeg niya sa mukha ng binata kahit na imposible.

And not gonna lie, he felt Zamiel tensed when he sat in between his legs. Despite that it was something he wanted Ridge to do.

“Ayan, okay ka na?”

Napasinghap siya nang yakapin siya nito bago ibaon ang mukha sa leeg niya.

Tapos ay tumango ito. “Sandali lang, Ridge. ’Di ako makakapaglaro ng maayos niyan, e.”

To be honest, it was hard for Ridge to speak casually. His heart was hammering inside his chest like it would break out from his ribcage and just—just go to propose at Zamiel.

He really didn’t want to speak but he knew he had to do it. But he was damned scared that his voice would come out raspy or… cracked.

“You asked for this, though.”

Thankfully, he sounded normal despite the hints of nervousness in his voice. He also wished that Zamiel wouldn’t hold his hand then feel that he’s cold and sweaty as fuck.

“Yeah, I did. Still wanna go for the last round?”

Tumango siya bago sumandal sa katawan ni Zamiel. He can feel Zamiel’s breath fanning on his skin and it tickles but—jesus christ, hope he survives today.

“Last round,” aniya bago in-accept ang noo’y patapos na pending ni Zamiel.

Mababaliw yata siya.

But why does this feel different? Out of all interactions with Zamiel. He had slept on his bed before, he had seen him naked before and all. But seriously, after that last skinship with Zamiel which caused them to part for weeks?

Something really changed and they’re just tense. Both of them.

At kung alam lang niya, kahit si Zamiel, halos mabaliw na kahit na maging ito, sanay na sanay na malapit si Ridge sa kanya.

Kabanata 33

KABANATA 33

IN THE end, Ridge managed to secure another victory from Zamiel. But apparently, he couldn’t really think of anything to dare him. So, he asked if he could save that for later.

Good thing, though, Zamiel approved.

Nonetheless, the moment they had finished playing Mobile Legends, Ridge decided to play music again. Therefore, he went back to business.

Only that, the difference is he’s with Zamiel. And he’s watching him play while listening to his compositions.

“Ridge, may I ask something?”

He paused before giving Zamiel the “are you serious, bro?”-look.

“It’s not like I could say no until tomorrow, right?”

Zamiel chuckled. “Right. I just wanted to know, what are your compositions about? I mean, what is your main theme?”

Tila namutla si Ridge nang marinig ang tanong ni Zamiel. At napansin iyon ng binata dahil nagtanong ito.

“What? Did I ask something I shouldn’t have?”

Marahan siyang umiling. “No, not really.”

Paano ba niya sasagutin iyong tanong na ’yon?

Umiwas siya ng tingin kay Zamiel at iginala ang mga mata sa buong kwarto niya. Syempre, naiinis pa rin siya sa nakabukas na bintana pero wala siyang mareklamo.

“Bawal ko ba malaman? Ang tagal mong sumagot.”

“Ina-arrange ko pa sa isip ko kung paano ko sasabihin.”

Sinilip siya ni Zamiel. “Ba’t dapat pa pag-isipan? May itatago ka?”

“Wala,” tanggi niya, “ayoko lang magtunog gago.”

It was then when all the emotion from Zamiel’s face drained, leaving a flat expression on his countenance.

“You already are, what makes you think that you’re normal?”

Naniningkit ang mga mata niyang tinitigan si Zamiel. Pero kalaunan, bumuntong hininga siya’t sumuko.

“Alam mo ba, ang daya ng can’t say no challenge? Unli dare hanggang bukas. ’Di pa ako pwedeng tumanggi sa mga sinasabi mo.”

Ngumisi ito. “That was why I only needed one game, Ridge.”

“You don’t say.”

Ridge then pursed his lips to blow strands of hair away from his forehead.

“Anyway, to answer your question, good sir; most of my compositions are about someone.”

Not noticing the slight change from Zamiel’s face, Ridge began to pick his scattered music sheets.

At bago pa niya balikan ng tingin si Zamiel, tumayo na pala ang binata at umupo sa likuran niya. Placing him in between his legs before caging him in his arms; this is how they sat together on his bed earlier.

And it made Ridge flustered, more so when Zamiel rested his chin on his shoulder before leaning the side of his head against Ridge’s own.

Why the fuck? Is this necessary? Not gonna lie, these are drastic changes for Zamiel, Ridge can’t keep up.

It was then when Zamiel hummed, snatching some papers carefully from Ridge and scanning them in silence.

“Really, then I’m not interested in listening anymore,” he muttered in a hushed manner.

Huminga ng malalim si Ridge at pilit na ikinalma ang sarili bago ipinilig ang ulo paharap sa binata. Inagaw niya rin ang mga komposisyon niya mula rito at inilapag iyon ulit sa sahig.

“Must I remind you that I didn’t ask you to listen,” balik niya rito bago ito sinagitsitan.

Nagwala lalo si Ridge sa kaloob-looban niya nang humigpit ang yakap ni Zamiel sa kanya.

“Who is that someone though? Your first love?”

Tinaasan niya ito ng kilay. “Ba’t ka nagtatanong? That’s new. You’re usually not interested about anyone I like.”

“Yeah, but this time? I’m curious.”

To be honest, Ridge really wanted to see Zamiel’s reaction since… he’s not sure anymore if he’s just imagining things or did he just see Zamiel’s face darken.

Maybe he needs an eye check up.

He was pulled back from his train of thoughts when Zamiel poked his cheek. Seemingly impatient to wait for his reply.

“Anyway, tell me. Who is this person?”

Namamangha niyang pinagmasdan si Zamiel. “Just someone, I can’t disclose their identity, Zamiel.”

Zamiel’s shoulders fell. “Okay, but do you like them?”

Ridge’s lips thinned, thinking of the best reply to tell Zamiel. He probably froze for about a minute before responding.

“I’m in love with them,” he blurted out, “for years, to be honest.”

Zamiel stilled the second he heard Ridge’s reply. He, too, began to pale before he averted his gaze from Ridge; reaching for his hand, holding it tight as if he’s holding for dear life.

But Ridge was too dense to notice, he was just way too astonished.

“Years, huh. Have you ever thought of moving on, though?”

Mahina siyang natawa. “I’d be lying if I’d say yes. All along, I was just tricking myself, to be honest.”

It is ironic. To talk about Zamiel without him knowing that he’s the same guy Ridge is talking about.

Little did he knew, it had the same effect on Zamiel. Feeling jealous over someone who overthrew him from a spot he could have owned if he wasn’t his own idiot.

“Anyway, I have a few songs I composed that are completely not related to that person,” pag-iiba ni Ridge ng usapan nang mapansin niyang natahimik si Zamiel, “would you like to listen to it, instead?”

He was about to pick a thinner set of music sheets, but before he could do so; Zamiel began asking again.

“Is it a guy? Do we know him?”

Nagtataka niyang nilingon si Zamiel pero sa kasamaang palad, nakayuko ito at hindi niya masilip ang itsura.

But he nodded. Slowly, but he did.

“A classmate from high school, I’m guessing.” For some odd reason, Zamiel’s voice was hoarse.

And it made Ridge confused.

“Yeah,” wala sa sarili niyang sagot, “hey, are you okay?”

He was just about to analyze his best friend’s behavior, since he was beginning to act really weird when Zamiel brought his hand to his lips; placing a chaste kiss on the back of his hand.

“I’m not,” Zamiel then replied before facing Ridge; who was, in complete shock that his jaw almost dropped.

His facial expression made Zamiel smile a bit. But it looked really odd that Ridge assumed that he was in pain over something.

“Napapano ka?”

Inagaw niya ang kamay kay Zamiel at hinawalan ito sa magkabilang pisngi.

“Why the fuck do you look like that?”

Zamiel snorted. “Why the fuck do I look like this?”

Sumimangot siya. “Mukha ba ’kong nakikipagbiruan?”

Of all expressions that he would see from Zamiel, this is the last one that he’d ever wish to witness.

“Why the fuck do you look like I did something to hurt you?”

Despite showing a pained expression on his face, Zamiel still managed to laugh sarcastically.

“Because you just did.”

In which, he received a weak jab from Ridge.

“I’m serious,” Ridge said; almost sounding deadly.

“I am too,” sagot naman ni Zamiel.

Nagkatitigan sila at hinayaan na mamutawi ang katahimikan sa pagitan nila. It lasted for about a minute or two before Zamiel did something to end the tension between them.

Leaning forward, Zamiel placed his lips against Ridge’s, which made the latter surprised. For a moment, no one budged to move away or kiss back; but after that, Zamiel took it as an advantage and moved his lips into something that hypnotized Ridge to join him.

They kissed. Slowly, passionately, and like usual; Ridge wrapped his arms around Zamiel’s shoulders, pulling him closer, as if the distance between them wasn’t enough.

While Zamiel pushed him down gently holding his waist to support him. Until he could put his knee in between Ridge’s legs and place himself on top of Ridge.

But nothing really happened between them. They were just kissing, with Ridge enjoying Zamiel’s weight on top of him until one of them decided that it was already enough—and it had to be the one who initiated the whole thing, Zamiel.

Before leaning back, Zamiel placed one last kiss on Ridge’s lips; it was short, but it made Ridge hum in satisfaction—which surprised him the moment he realized what the hell was happening.

“What was that for?” Ridge asked, breathlessly.

“Sorry, I can’t help it.” Zamiel caressed Ridge’s cheek before tucking some loose strands of hair behind his ear. “I was jealous.”

Nanlaki ang mga mata niya sa sagot ni Zamiel at itinulak ito, pero hindi naging sapat ang pwersa niya para mapaalis si Zamiel sa ibabaw niya.

“Ano? Anong nagseselos?”

Imbes na sumagot, nagkibit balikat lang si Zamiel. And maybe it was because of the kiss they shared, but Ridge felt a rush of adrenaline and courage to confess.

“Zamiel, the guy I was talking about was—”

Unfortunately, he was cut off short when Zamiel placed his thumb on Ridge’s lips, shutting him up. The male’s eyes were dark and full of jealousy, it was almost squinting at him.

And everything is just making him bamboozled.

“Remember when I told you that I am supposed to ask you something yesterday but I chickened out? So, I decided to secure my victory by playing loser gets dares with you?” Tanong nito.

Marahan siyang tumango, dahilan para mapangisi ang binata.

“I’m sorry I’m using this dirty antic with you, baby…”

Napasinghap siya nang marinig ang endearment na tinawag sa kanya ni Zamiel. He never called him that!

What the fuck is up?

What the hell is happening?!

“…but Ridge, you can’t say no to this.”

Inalis ni Zamiel ang hinlalaki mula sa mga labi ni Ridge bago muling lumapit sa kanya para halikan siya.

Ridge automatically closed his eyes to savour that kiss despite that it was short.

Then, Ridge tried to push Zamiel slightly. “Just tell me what is it instead of stalling time. What the fuck is up?”

He’s scared, he gotta admit.

But man, his heart keeps on beating like crazy and his intuition is screaming that something good is just about to escape Zamiel’s godly lips.

Still, his fear is overpowering him.

“Ridge…” Zamiel called him, voice raspy.

Ridge’s eyes squinted as he squirmed beneath him. “What? Just ask me, goddamn it.”

Lalong lumawak ang ngiti sa mga labi ni Zamiel bago ito mahinang natawa.

“Ridge, be my boyfriend.”

And that was it. That was all it took to make Ridge cry. And this time, he knew the reason. It was Zamiel, asking him to go out with him which is one hundred percent impossible.

He knew he should be happy, he knew he should be throwing out a feast by now because hello? This is Zamiel Chastain, the man he’s been in love with since he’s nine!

But to hell with happiness, he felt scared, frustrated, and really mad.

Zamiel instantly panicked when he saw Ridge burst out in tears. He was just staring at Zamiel after all, not moving an inch even when the other male began to wipe his tears.

“Why the heck? Why are you crying?”

It took Ridge a while but he replied after. “You’re not supposed to ask me that.”

Natigilan naman ito. “What do you mean? Why not?”

“I mean…”

He covered his eyes with his arm and Zamiel was trying to take it off but he wouldn’t budge.

“…Zamiel, please. Don’t play with me like that. I’m not an idiot.”

“What do you mean? Ridge, take your arm off your eyes.”

Ridge tried not to let his runny nose ruin the goddamn situation they are in. That would be embarrassing and that’s the last thing he wanted to happen.

Meanwhile, Zamiel cupped his cheeks and kissed him again.

“Zamiel!” Singhal niya rito bago niya ito hinawakan para pigilan. “I said stop!”

“Why would I stop?! I don’t even know why the fuck are you crying!”

“Oh, maybe because you’re a goddamn hetero and falling for me is like asking pigs to fly and have gradient colors?!”

Ridge knew that Zamiel should be feeling guilty after he asked him out. But for some reason, the male stared at him for a whole damned minute before smiling.

And it wasn’t a smile of mischief but a smile of frustration.

“I know,” Zamiel admitted before he heaved a sigh, “I actually expected you to doubt me, which was why I had to execute the game. I just didn’t expect to hurt you, and to feel hurt knowing that you were really thinking that it’s impossible to have

us

.“

Ridge gritted his teeth, unable to say anything as Zamiel went on explaining his side. He clenched his fists against the fabric Zamiel is wearing, but it’s just all that.

He can’t dare himself to stop the other male from speaking. He was weak … again.

“When I told Zach that I kissed you, he was really angry.” Zamiel began to laugh dryly. “He asked me if I did that because I was just curious. He told me that I shouldn’t have kissed you. But I couldn’t say anything. Honestly, even I don’t know why I kissed you, Ridge. It just felt right— you

and I .

No, you always felt right to me. Ever since when we were just kids, you have always been perfect for me.“

As silence gradually embraced the ambiance, Ridge eventually calmed down.

Zamiel, on the other hand, exhaled sharply before wiping off the dried tears on Ridge’s cheeks. Soon settling down with trailing down his fingers on Ridge’s face, admiring him.

“It’s just that I’ve been bounded by my own belief. I can’t fall in love with you because men are made for women, I can’t fall for you because you’re my best friend. I’d rather stay as that… just that than to lose you.

But to hell with all of those because everything I did, Ridge. Everything behind it,

the reason was you

. I took risks just to be with you.“

He closed an eye when Zamiel leaned to kiss his right eye while running his fingers on Ridge’s hair.

“The day you left for Baguio, even I knew that I fucked up. I was damned. I was terrified, thinking that I may have lost you.”

Mahina itong natawa bago ibinaon ang mukha sa gilid ng ulo niya.

“I don’t know what would I do if I didn’t got you back. Go back to Canada? Then what would I do? Stay there and live a fucked up life because I lost you since I wasn’t thinking straight?”

Ipinilig ni Ridge ang ulo sa kabilang direksyon para hindi makita ang itsura ni Zamiel. But he was worried, his chest tightened when he heard Zamiel sob.

“That was when everyone around me began to knock some sense to me. Zach, Leon, Gian, your older brother, Easton, and even Wade knocked some sense to me. They asked me things, and I was just completely blown up. All along, I was trying to keep you mine. I didn’t want you to look at anyone else but me. It was selfish, trying to own you because I didn’t want someone else to have you.

And maybe it was the reason I fucked up that night? Because of a certain conversation. I couldn’t accept the thought of you marrying someone else. I want you to be with me, Ridge… just me .“

He wants to burst out in tears again.

Because never in his life that he imagined Zamiel telling him these things. He couldn’t even entertain these thoughts in his imagination but here they are; Zamiel is telling him these things now.

And he wasn’t even dreaming.

“I gotta be honest since I started it already.”

Zamiel took a few inches back from Ridge and held his face to have him meet Zamiel’s gaze.

And what Ridge noticed is that, Zamiel’s eyes were red despite the fact that he didn’t cry.

“I don’t know where do I fall, Ridge. Sexuality, I mean. I’d still think I’m straight… but believe me when I say that you’re the only man who swept me off my feet and wrapped me around his little finger.”

For some odd reason, after all the unwanted tension building up around them; this was the first time that Ridge smiled while listening to Zamiel express how in love he is with him.

“I still can’t believe you…”

Zamiel shrugged before kissing his forehead. “I don’t expect you to believe me right away. Just know that I’m in love with you.”

Itinulak niya si Zamiel. Sa pagkakataong iyon, gusto niyang bigyan ng pagkakataon ang bawat salitang lumalabas sa bibig nito.

He’s heard enough.

And if those doesn’t satisfy him, then he’d come to a conclusion that he still had to hear those three little words.

Just those words… he’d been aching for Zamiel to say and he’d be a new leveled idiot for him.

“What?” Nangingiti niyang tanong dito.

“Ang sabi ko,” Zamiel paused before kissing him on the lips, “

mahal

kita

, Ridge

.“

Someone can shoot him on the head now and he’d be happy dead.

Mahina siyang natawa bago ipinulupot ang mga braso sa balikat ni Zamiel. Hinila niya rin ito palapit sa kanya at masuyong hinalikan, na aiyang ibinalik ni Zamiel.

Noong matapos sila, nginitian niya ito bago hinawakan ang magkabilang pisngi ng binata.

“Zamiel,” tawag niya rito.

Zamiel hummed, and he did not bother to speak, instead; he waited for Ridge to finish off his sentence.

“Mahal din kita,” pag-amin niya, “to be honest, you were the person I was talking about earlier. The guy in most of my compositions.”

Nang sabihin niya iyon, parang bata siyang tinitigan ng binata.

Zamiel even pursed his lips into a small pout before moving away to sit properly and glare at his music sheets.

And Ridge followed, with an amused smile curved across his lips.

“And I was fucking jealous over those damned papers. I was even thinking of a way to snatch them to just burn them out completely,” ani Zamiel habang tinititigan pa rin ng masama ang mga papel niya, “then I’d know that for a few minutes there, I’ve only been jealous to myself!”

Mahina siyang natawa bago nag-indian sit at naghalumbaba.

“Dapat ’di ko pala muna sinabi. Parang ang saya mo panoorin na magselos, e.”

Nilingon siya nito at tinitigan din ng masama. “Isa ka pa. Tama na iyong pagpapahirap mo sa ’kin. Ang hirap mo na ngang kumbinsihin na mahal din kita, dadagdagan mo pa stress ko sa buhay.”

He snorted. “Sino bang nasa tamang pag-iisip nila ang iisipin na may pag-asa ako sa ’yo? Gago ka ba?”

“Sino rin bang sira ulo ang iisiping may gusto nga pala ako sa ’yo? Ako nga mismo, walang alam.”

Nagkibit balikat siya. “Kasi bobo ka. Kung alam ko lang na may chance, matagal na kitang nilandi.”

Sarkastiko itong humalakhak.

“Tang ina mo, edi sana ginawa mo kaagad. Nauna sana tayo sa asungot mong kuya? Asar na asar ako nong nag-announce sila ng kasal.”

Napangisi siya bago gumapang patungo kay Zamiel at umupo sa mga hita nito. Nang mag-tense si Zamiel, hinalikan niya lang ito sa pisngi kaya sinimangutan siya nito.

“Just think about it Zamiel,” aniya bago ibinaon ang mukha sa leeg nito, “if you realized that you love me earlier, we could’ve been married already.”

Bumuntong hininga lang ang binata bago siya hinalikan sa gilid ng ulo niya.

“Please shut up. Thinking about it makes me frustrated, Ridge.”

“You should be.”

“I said shut the fuck up.”

Natawa siya bago umalis mula sa pagkakabaon ng mukha sa leeg nito para titigan si Zamiel.

“But what’s gotten to you, seriously? You could’ve just gone and asked me if I would date you without playing that shitty game,” pag-uusisa niya.

Zamiel grunted. “I figured that you’d take me as a joke again. I already learned from when you rejected me when I asked you to live with me.”

He hummed. “Point taken, so you just settled down with forcing me to date you, right? Just in case you did not have any chance.”

Matamang napatitig si Zamiel sa kanya bago muling umiwas ng tingin at nagkibit balikat.

“I also doubted that I had no chance with you. I was skeptical with that thought as well, though. Magulo.”

Then he exhaled sharply.

“Basta, naisip ko na ’di ka naman aalis kung ’di ka apektado sa ginawa ko. Samantalang sa dinami-rami ng inuwi’t kinama mo, ’di ka naman biglang nag-teleport sa Baguio kinabukasan.”

Tumango-tango siya. Gets naman niya iyong sentiment. May punto nga kung tutuusin.

At gusto niyang matawa sa ginamit nitong term? Teleport? Hindi naman ganoon kabilis ang biyahe niya papuntang Baguio. Hindi instant.

“Pero para makasigurong hindi ka makakawala, kailangan ko mag-strategize. Baka bukas sa Coron o sa Cebu ka na naman mag-teleport, e,” dagdag nito noong hindi siya sumagot.

Napahagalpak ng tawa si Ridge sa dinagdag nito. Hindi niya inasahan iyong sa Coron naman siya pupunta kung sakaling prank lang itong pag-amin ni Zamiel.

Dahil sa totoo lang, kanina ang pakiramdam niya, magmi-Mindanao trip siya.

Namutawi ang katahimikan sa pagitan nila.

Ridge blew out a loud breath before moving away from Zamiel, which of course made the man purse his lips and grab his waist to pull him back to place.

Nakangiwi niya tuloy itong tinignan.

“This is fucking weird.” Finally, he commented—which only made Zamiel chuckle.

Amusement danced on the male’s eyes before he proceeded to pinch Ridge’s cheek.

“Why is it weird?”

“Things escalated in a way none of us expected,” he replied.

Zamiel shrugged. “You think so? I actually did. I suppose everyone around us expects us to date anytime soon too, anyway.”

In a loss of words, Ridge averted his gaze to stare at Zamiel’s arm. Probably admiring his skin or had his gaze fixated over Zamiel’s biceps.

Trapped in his own train of thoughts, he was only pulled back to his reverie when Zamiel nudged his side. Therefore he had his gaze fixed at his boyfriend the moment he had composure back.

Naningkit ang mga mata niya nang mag-echo sa isipan niya ang itinawag niya kay Zamiel.

“What are you thinking? You just spaced out,” nangingiting anito.

He blinked for several times before responding.

“Boyfriend?” Wala sa sarili niyang sabi.

Ipinilig ni Zamiel ang ulo sa kanan. Kunot ang noo kahit na may naglalaro pa ring ngiti sa mga labi nito

“Ako, tayo. O, napano ka?”

Nanlaki ang mga mata niya. “Putang ina ngayon lang nag-sink in. Wala akong say?”

Bumusangot ang binata. “There’s no way that I’d let you reject me.”

“I’m not rejecting you.”

But Zamiel only huffed. “Instead of thinking back, why not prepare yourself from announcing our relationship?”

Napasinghap siya. “What? Ako ba magsasabi?”

Tumango ito. “Kasama ako, syempre. Pero tinatanong kita.”

“Why the fuck would we even tell them right away?”

Parang nayanig yata ang buong pagkatao niya sa sinabi nito. Agad-agad, hindi man lang ipagpabukas. Ganoon agad kabilis!

“For your information? This whole thing was planned. You knew, Ridge.” Umikot ang mga mata ng binata. “Zach, Aaron, and I were literally causing chaos outside your room a few hours ago. So of course, they’d expect something.”

Namutla siya. Napapatanga rin siyang umiwas ng tingin sa binata. Napatakip siya ng bibig at bumulong ng walang katapusang mura.

Dahilan para mapahagalpak ng tawa itong kasama niya.

“Just brace yourself, what could go wrong?”

“Parang ang dali-dali, ah.”

Umiling ito. “Of course not, I was just trying to calm you down but I’m also panicking inside, Ridge.”

That was when he laughed dryly. A plan in mind before patting his boyfriend’s shoulder.

Damn, the change in pronouns makes him internally quiver.

“Let’s just not go outside my room.”

Zamiel huffed. “Yeah. Let’s try not to.”

And just like that, they spent a few more hours just sitting and fooling around.

But in the end? Yep, they had no choice.

Kabanata 34

KABANATA 34

ANNOUNCING their relationship wasn’t really that hard. After all, everyone had been expecting it like it’s the most awaited thing ever. In their whole lives.

Which is… true .

The funny part was his and Zamiel’s families prepared a feast. Although, the twins’ parents couldn’t attend to them personally, they sent their regards through video chat.

Yeah, they were waiting.

Zachariel literally told everybody about Zamiel asking him out.

Were they embarrassed? Of course. Who wouldn’t be?

Did they survive? Barely, but it was a fun experience.

Even Easton, Leon and Gian were invited for dinner. Which wasn’t really surprising anymore.

All in all, it was fun.

And exhausting.

“Gusto ko mag-recharge ng ilang araw,” aniya bago nag-inat at sumandal sa dibdib ni Zamiel, “’wag niyo ko kakausapin mula bukas.”

Apparently, they were on the living room and Zamiel insisted for him to sit in between his legs.

Not that he could protest, anyway. This is stupid. But it is evident that Zamiel really likes to place him in between the other male’s legs.

As if he belonged there. And that is his place.

Both of them liked the position, anyway.

Ipinikit niya ang mga mata at dinama si Zamiel na mabagal ang paghinga sa likuran niya.

“And if I talk to you?” May bahid ng paghahamon ang boses nito.

Ridge grunted. “You can’t. I’ll be free from whatever curse you bestowed upon me tomorrow, Zamiel. And you have work.”

Zamiel snorted. “Not if I take an early out, Ridge. Anong oras ko nga ba sinabi iyong dare ko?”

Ngumuso si Ridge at isinandal ang ulo sa pisngi ni Zamiel. Tahimik niyang pinanood ang binata na kunin ang cellphone nito at tignan ang oras.

“Wala ka talagang respeto sa lone time ko ’no? Gusto mo palagi kang in sa buhay ko.”

Natawa si Zamiel. “Ganito naman ako kahit dati pa.”

“Kaya nga. Iyon nga sinasabi ko.”

Pinisil ng binata ang ilong niya bago ito napalingon sa kusina. Animo’y may nakita mula sa gilid ng mga mata. Sinundan ito ng tingin ni Ridge at pareho nilang nakita si Zachariel na nakasilip sa may pintuan.

“Ginagawa mo?” Tanong ni Zamiel sa kakambal.

Sigaw bulong itong sumagot.

“Paghugasin mo si Ridge ng pinggan! Sulitin mo na can’t say no challenge mo, Zamiel!” Suhestiyon noong unggoy sa hindi kalayuan.

Sumimangot siya. “Ba’t ako maghuhugas? Bigyan niyo ’kong essay.”

Mahina siyang itinulak ng binata at tinawanan. “Walang essay-essay, nasa ilalim ka kamo ng sumpa ko, ’di ba? Maghugas ka ron.”

Namamangha niyang tinignan si Zamiel bago bumagsak ang mga balikat niya.

“Babawi talaga ako sa ’yo, makikita mo.”

Tumayo si Zamiel bago siya hinawakan sa kamay para tulungag tumayo at ihatid kay Zachariel.

Tipong ginagawa na siyang sacrificial lamb kahit na paghuhugasin lang siya ng pinggan.

“Kahit bumawi ka sa ’kin at ibalik mo can’t say no challenge Ridge, wala akong pakialam.”

He huffed before he pinched the skin on Zamiel’s wrist.

“Mas sumasadista ka na porket may label tayo.”

“Aw, baby,” Zamiel cooed before he threw daggers at him, “maghuhugas ka lang. ’Wag kang bitchesa.”

Edi maghuhugas.

Sabi nga niya wala siyang magagawa kahit subukan niyang magpa-spoil, e.

Sa huli, kahit labag sa loob ni Ridge na gumawa ng gawaing bahay, tumulong siya sa paghuhugas ng pinggan.

Nagulat pa nga sina Aaron pero tinawanan siya nang malaman nila iyong ginawa ni Zamiel sa kanya.

Sana raw palaging may can’t say no challenge.

Noong matapos siya na maghugas, halos mapahagalpak ng tawa ang mga bisita nila sa bahay. Tinatanong din siya kung ano bang pakiramdam na maghugas ng pinggan at alipinin.

“Ba’t niyo ko tinatanong samantalang mas alam ninyo? ’Di ba mga alipin kayo sa bahay niyo?” Aniya.

Napahampas-hampas na sa sofa si Zachariel kakatawa bago ito sumagot.

“Sana all prinsipe pinalaki! Spoiled!”

“Oo nga pero anong pakiramdam na inaalipin, Ridge?!” Tanong ulit sa kanya ni Leon. “Kapag sa ’yo galing, mas may impact, e!”

Sumimangot siya’t napasagitsit dahil ang demanding ng kaibigan. Minsan nalang nga niya makita, malalakas pa ang loob.

“Nakakaputa,” malalim ang boses niyang sagot, dahilan para tumawa lalo ang mga barkada niya kahit walang nakatatawa sa sinabi niya.

Talagang may sayad lang ang mga ito.

Kahit si Zamiel, nakitawa.

Matapos nilang magkulitan, nag-aya pa si Gian na maglaro sila ng Among Us . Iyong nauuso na PC/Mobile game ngayon dahil nakakasira rin daw ng pagkakaibigan.

So, yeah .

That day was really packed with action that his socializing skills was tested for hours.

Talagang hindi siya magpapakita sa mga ito kinabukasan. Maliban kay Zamiel dahil gustung-gusto nito na makisaling pusa sa araw niya.

Moreover, noong uwian na, pinapasama niya na umuwi si Zamiel kina Zachariel. May pasok kasi ito kinabukasan.

But Zamiel still insisted to do the latter despite the hectic schedule.

Ang sabi niya, madalas naman daw itong matulog sa kwarto niya. Ano raw bang bago?

“Baka iyong may pasok ka bukas?” Subok niya na pambabara.

Ipinagkrus ni Zamiel ang mga braso bago hinipan ang buhok nitong nasa sariling noo.

“Yeah, so? Nasa ilalim ka pa ng sumpa ko—”

Bago pa nito matapos ang sinasabi, inagapan na niya ito.

“’Wag kang makulit. Kapag sinabi ko na matulog ka dito ’pag day off mo na, sumunod ka. Cancelled sumpa mo,” puno ng awtoridad niyang sabi bago siya malalim na bumuntong hininga.

Matapos niya sumagot, tila ayaw pa rin na patinag sa kanya ng binata. At habang abala si Zamiel na mag-isip ng rebat sa kanya, pinasadahan niya ng mabilis na tingin ang iba pa nilang barkada.

And apparently, the three was watching them from the side as amusement danced on their eyes. They’re clearly enjoying his and Zamiel’s small and nonsense banter.

“Isa pa, ayoko kitang katabi sa kama ngayon.”

Humikab siya para ipakita sa binata ang kawalan niya ng interes na katabi ito. Zamiel gasped and threw daggers at him but he only smiled languidly.

“I’m exhausted,” dagdag niya, “plus, if you won’t let me have my lone time; then, at least let me recharge tonight so that I can deal with you tomorrow.”

Ridge cupped Zamiel’s cheeks before he began squishing them. It made Zamiel annoyed that he instantly grabbed his hands and tried to get him off his cheeks but Ridge refused to budge.

“Widge, are you swure about this?” Naiirita nitong tanong.

“You’re cute,” natatawa niyang komento bago tuluyang bumitaw.

Zamiel instantly caught his own cheeks and massaged them. Clearly feeling his cheeks swell with how Ridge tortured his poor cheeks.

When done, Zamiel placed a hand on his waist before locking gazes with Ridge.

“You don’t want me on your bed?”

He shrugged. “If you say it like that, then I’d be lying if I say no.”

Nang ganon ang sabihin niya, matik na namula ang mga pisngi ni Zamiel.

He also discerned lust on Zamiel’s eyes but before his boyfriend could invite himself over despite his refusals, Ridge caught the man’s shoulders and pushed him to veer around and meet their friends.

“Go home. I’d see you tomorrow, Zamiel.”

Namamangha siyang tinitigan ng binata habang nagpupumiglas ito sa kanya.

“After all that you said?!” Gulat nitong singhal sa kanya.

Rolling his eyes upwards, Ridge then managed to place a kiss on Zamiel’s lips while none of their friends were looking. It made Zamiel shut up and finally… comply .

Long story short, he was able to send Zamiel off.

And peace was restored the moment he was gone.

Or so that was what Ridge wanted to happen, but his mind was just filled with a lot of things that he is in total chaos.

The second he arrived to his room, Ridge immediately locked his door before flopping himself on his bed. Face buried on the foam before his hand tried to search for a pillow he could use to rest his chin on.

When successful, Ridge moved to do what he wanted to do earlier.

“Bakit parang ang bilis?” Utas niya nang mapagtanto ang ganap buong araw. “Ako lang ba nag-iisip nito o talagang para sa ’kin, mabilis lang iyong tatlong linggo?”

Naiisip niyang baka siya lang.

Dahil una sa lahat, hindi niya alam kung anong nangyari kay Zamiel noong wala siya. Kung anong klase ba ng pangbabatak ang ginawa sa kanya nina Zachariel.

“Three weeks to realize that he’s been in love with me,” wala sa sarili niyang naidagdag.

Ridge’s lips thinned as his eyes squinted to stare into nothingness.

Then, Zamiel’s words rang inside his head.

“He was in love with me but he was just dense, right? That was what he said.”

Halos ibaon ni Ridge ang mukha sa unan.

Over thinking won’t do him any good. And to be honest, Zamiel looked really sincere earlier. Plus with all the celebration and shit? He’s sure that they won’t do that if Zamiel’s just fooling around.

Also, what Zamiel told him earlier makes perfect sense as it explains everything that he’s been doing to Ridge.

The mental and emotional torment !

Getting up from bed, Ridge went to where he left his keyboard and music sheets, thinking that he wants to write something about what happened today…

But composing right now makes no sense, isn’t it? He’s already drained from the social interaction he must not miss. He deserves to go to rest or at least, just to chill.

For now, he’d settle with the recent composition he finished three weeks ago, nocturne

at midnight .

And he might…

He might write a better version of this. He doesn’t know why but he feels like altering it a bit.

A lighter one. Probably.

So there will be two versions.

Setting his thoughts aside, Ridge settled with playing the nocturne until the moment he is capable to fall asleep.

Kinabukasan, hindi naalimpungatan si Ridge dahil sa malalambing na huni ng mga ibon o sa simoy ng hangin na marahang humahaplos sa pisngi niya. Hindi rin dahil sa pakiramdam na sinusunog ng araw ang balat niya.

Naaalimpungatan siya dahil sa boses na pilit umiiwas umalingawngaw sa loob ng kwarto niya.

“Seriously, at least sleep on your bed. It’s there for a reason,” anito.

Dahil wala pa sa sarili at nilalamon pa rin ng antok, tanging mahinang daing lang ang naging sagot niya sa kung sinumang nanghimasok sa kwarto niya.

Marahang kumunot ang noo niya pero hindi man lang niya sinubok na imulat ang mga mata. Sa halip, gumilid siya ng pagkakahiga, hindi alintana ang kakaibang tekstura na nadarama niya sa balat niya.

Kalaunan, narinig ni Ridge ang mga yabag na palapit sa kanya. Pero kahit maliliit na galaw lang para makita kung sino ang nang-trespass sa kwarto niya, hindi man lang niya magawa.

He’s too exhausted to think.

Too drained to wake up.

It was then when Ridge felt a short and gentle breeze of air on his side, an indication that the stranger sat in front of him. He felt his presence beside him, but he is too drowsy, his mind is too hazy.

Then, he felt a poke on his cheek.

“You sure look like an angel while sleeping.” Then the individual let out a sharp exhale. “Nalukot na iyang mga papel mo dahil hinigaan mo na, Ridge.”

Walang naging ibang sagot si Ridge liban sa pagdaing. At nang maisip ng trespasser na baka wala pa talagang balak na gumising si Ridge, naisip na niyang buhatin ito.

Nang madama niya ang balat nito sa katawan niya, tipid siyang napangiti at mas sumiksik sa kasama.

“Zamiel,” mahinang tawag niya rito. Masaya kahit inaantok.

Lingid sa kaalaman niya na mataman na napatitig sa kanya ang binata nang tawagin niya ito.

Unti-unti ring kumukurba sa mga labi nito ang isang ngiti, bago nito hinalikan ang buhok niya.

“Ililipat kita roon sa higaan mo, ililigpit ko lang mga gamit mo,” anito.

Hindi nag-abalang sumagot si Ridge at hinayaan ang antok na hilain siya pabalik sa mundong produkto lang ng isipan niya.

Hindi niya naramdaman ang paglakad ni Zamiel patungo sa kama niya at marahan siyang inihihiga roon. Matapos gawin iyon, kinumutan siya nito bago binuksan ang aircon na nalimutan niyang gamitin kagabi.

After an hour and a half though, it was the time for Ridge to wake up.

Noong pasadahan niya ng tingin ang bintana, nakita niyang tirik pa rin ang araw sa labas pero kahit paano ay mas mababa na.

Nag-conclude siya na baka alas dos na ng hapon.

Marahan siyang bumangon at natigilan nang maramdaman ang malambot na kutson na kinapupwestuhan niya.

Nang ibinaba niya ang tingin, nagtataka siyang nakatitig doon hanggang sa mapansin ang pares ng mga binting nakalapag sa tabi niya.

Slowly looking at the person who was sitting beside him, Ridge then met the eyes of the man whom he is in love with. His lips slowly parted when his image registered on his mind.

Kailan

pa ’to

nandito

?

Apparently, that person was also staring at Ridge, as if watching his every movements.

Wearing an eyeglass and holding a book in his hand, Zamiel leaned against the headrest of his bed. He soon adjusted his eyepiece before snorting at how idiotic Ridge looked like.

And of course, he’s with Zamiel!

“Para kang nakakita ng multo,” naiiling nitong sabi bago inabot ang kamay ni Ridge at inilapit sa mga labi nito, “good morning, by the way. How’s your sleep?”

A lot of questions flooded Ridge’s head. He had to ask, but he was unsure of which to ask. Therefore, Ridge settled with:

“Anong oras ka dumating?”

Pinasadahan siya ng mabilis na tingin ni Zamiel. May naglalarong ngiti sa mga labi nito bago tinapik-tapik ang pwesto sa tabi nito.

Nag-aalangan niyang pinasadahan ng tingin ang tabi ni Zamiel pero kalaunan, kumilos siya para umupo sa tabi ng binata.

Nang makalapit, umakbay si Zamiel sa kanya. Tapos, humawak ito sa ulo niya at isinandal sa balikat nito. Awtomatikong pinamulahan ng mga pisngi si Ridge pero wala siyang sinabi.

He was just confused.

And he feels like he forgot something really important.

“Answer me first,” paglalambing ni Zamiel saka sinimulang ipasada sa buhok ni Ridge ang mga daliri.

Nagtataka niyang tinitigan si Zamiel bago niya ipinulupot ang mga braso sa beywang nito.

“Ayos lang? Masarap pa rin, tulad ng dati,” mahinang sagot niya.

Tumango si Zamiel bago inilipat ang pahinang binabasa. “Bakit ka pala sa sahig natulog? Nalukot iyong mga papeles mo.”

Imbes na sumagot agad, naniningkit ang mga mata ni Ridge na inangatan ng isang kilay si Zamiel.

“Bago ka magtanong ulit, pwede ba na ako sagutin mo? Anong oras ka dumating at ba’t ka nag-early out?”

Napahalakhak si Zamiel sa tanong niya pero ang mga mata nito, nanatili lang sa librong binabasa. Ni hindi rin kumbinsido si Ridge na totoong nagbabasa ito.

“Biglang nadagdagan tanong mo?” Natatawa pa rin nitong tanong.

Pero sumagitsit lang siya. “Sagutin mo nalang.”

Naaaliw na inilipat ni Zamiel ang paningin sa kanya. At bukod sa pagkaaliw, may iba pang nakitang emosyon si Ridge sa mga mata nito, dahilan para hindi siya maging kumportable.

Kaya naman iniwasan niya ito ng tingin. At sa halip na sa mukha ni Zamiel tumitig, sinubukan niyang basahin iyong librong hawak ng binata.

“’Di ba sabi ko sa ’yo, magi-early out ako ngayon?

Napangiwi siya. “’Di ba, bawal ding mag-early out kung ’di naman importante ’yong dahilan?”

Sa gilid ng mga mata ni Ridge, nakita niyang ngumisi si Zamiel.

“Hulaan mo nalang kung anong sinabi ko sa kanila.”

Dahil namamangha, napabalik din kaagad kay Zamiel ang mga mata niya. Pero bago pa siya makapag-react, natawa lang ulit ang binata.

“I’m just kidding.” Inalis ni Zamiel ang kamay nitong nasa buhok ni Ridge. “I went to work earlier than my usual schedule so that I could log off early, too. Dumating ako rito, mga bandang quarter to one.”

Overly bamboozled, Ridge added; “Why would you do that?”

He was just so confused!

Natatawang binitawan ni Zamiel ang librong hawak. Itinabi nito ang binabasa sa bedside table bago inabot ang mga pisngi ni Ridge at pinisil.

“Why’re you asking why? Are you still sleeping?”

With his face squished and lips protruding into something gross of a pout, Ridge responded.

“Pwobabwy?”

In which, it made Zamiel snort before rolling his eyes upwards.

“Try recalling everything that had happened yesterday, Gonzales. Then talk to me once everything sank inside your head.”

Zamiel released his cheeks before he picked up his book again to resume reading. While Ridge was left like a lost puppy, unable to recall anything from yesterday.

“Gising nga ng pisikal, tulog naman iyong utak. Nagising ka pa?” May bahid ng pagtatampong bulong ni Zamiel, dahilan para kumunot din ang noo ni Ridge.

Nevertheless, Ridge did squeeze his mind and attempted to recall every single thing yesterday.

And then… he thought.

Natulog lang siya.

Natulog lang siya nakalimutan na niyang boyfriend na niya si Zamiel.

And with that memory crossing his mind, Ridge gradually let go of Zamiel’s waist. Only that the other man won’t let him do it since he caught both of his hands.

“You’re not drawing a line here, Gonzales. Neither you have the rights to feel awkward.”

Nanlalaki ang mga mata niyang tinitigan si Zamiel, samantalang ang isa naman ay tinatapunan siya ng masamang tingin.

“Why can’t I feel awkward?!” Namamangha niyang singhal dito.

“Oh, it’s definitely not because we kissed a lot last night.”

“Let me feel a bit awkward and surprised, though? I have all the rights!”

Zamiel arched a brow. “Who gave you those rights?”

“Fuck you to the moon and back, who wouldn’t have a relationship shock when you’re dating your first love?!”

The second Ridge finished saying his rebuttal, Zamiel bursted in laughter while he was left embarrassed. The male almost fell from his bed but was able to retrieve his balance right away.

And fortunately, Ridge was able to take his hands back so he could cross his arms and feel the embarrassment seething through his veins.

Ilang sandali lang, kumalma rin si Zamiel.

“Naalala mo ring boyfriend mo na ’ko.”

Hindi siya nakasagot. Bwakanang

shit,

nakakahiya

.

Makapal

naman

mukha

ko

’pag

kay

Zamiel

pero

ngayon

,

nabobobo

ako

.

“We’re already dating. Itaga mo na ’yan sa bato mo, Ridge,” dagdag pa nito.

Protruding his lips a bit and taking a quick glance over Zamiel, Ridge huffed.

“Tinataga ko na, sandali,” aniya.

Habang abala siyang mag-isip, hindi na nagpatumpik-tumpik pa si Zamiel na hilain siya para yakapin. Then, Zamiel began to attack. The male began to plant kisses on his neck and shoulder.

It made Ridge shudder and blush profusely. But he was not the one to refuse or push his boyfriend aside.

Damn, ironic. Parang noong minsan lang, nagdadrama pa siya palagi rito. Porket ayaw nitong mag-settle at hindi siya nito gusto. Ginagawa niya palang tanga sarili niya noong mga nakaraang taon, e.

Tapos noong minsan, nagsosorry lang ito sa kanya dahil sa muntik silang mag-sex sa sasakyan ni Aaron.

Tapos ngayon, sila na. Boyfriend na niya.

Nakakakilabot. Ang bilis.

With a sharp exhale, Ridge turned to take a peek over Zamiel who worked his lips on his earlobe. And yes, he was licking and nibbling his poor earlobe!

Ang lakas ng loob, tanghaling tapat!

Ang lakas ng loob, part two! Ni wala pa nga silang isang araw na magjowa!

“Zamiel, alam mo, wala pa ’kong ligo,” bulong niya rito.

Zamiel hummed before he raised his head to glance over Ridge. But before he could reply, he planted another kiss on his shoulder.

“Alam ko, alat mo nga, e.”

That comment made Ridge stutter on the words he had in his head. It caused a short brain glitch. He also raised his hands and moved his fingers weirdly which Zamiel watched in silence, before the latter chuckled.

“Ba’t parang nagulat ka sa sinabi ko? Inamin mo namang wala ka pang ligo. Malamang maalat lasa ng balat mo ngayon. Puro ka kasi tulog.”

Keeping his surprised expression in his countenance, Ridge pushed his boyfriend away before getting out of bed.

“Fine, Zamiel got me this time so I am off to the bathroom,” naiinis niyang sabi bago lumapit sa cabinet niya.

Zamiel, on the other hand, stayed on his bed while wearing an amused expression on his face. And that’s when Ridge turned around and smiled sweetly at him, which made the other male chuckle slightly.

Then he said, “I shall not return until I taste sweet.”

While Zamiel raised a hand before placing another on his chest, giving him a genuine smile.

“I believe in you, Ridge.”

“Fuck off,” naiirita niyang bawi saka ito binato ng damit, “you look sarcastic.”

“Alam ko namang batang

yagit ka. And don’t worry, I’d still be in love with you, Ridge.“

Parang gusto niyang talunan si Zamiel tapos inisin. Pero wala siyang lakas para magpapansin.

Lumapit siya sa binata para pulutin iyong damit na binato niya rito. Pilit na hindi pinapansin iyong titig sa kanya ng binata.

“Model tapos ’di naliligo ’no? Ironic .”

Ridge huffed. “’Di ko naman kailangang magpa-impress, ba’t pa ’ko mag-aayos?”

“Para sa ’kin?”

Kumibot ang isang kilay niya. “Sino ka naman para pag-ayusan ko?”

“Best friend, boyfriend, future husba—”

Bago pa matapos ni Zamiel ang sinasabi, dumakot si Ridge ng unan at tinakpan ang buong mukha ng boyfriend niya.

Damn, he’s already too weak from all the damages Zamiel’s been inflicting on him!

This war is unfair!

“Don’t go there,” he chanted for several times, “we’re not getting married yet.”

Zamiel struggled for a bit more before finally succeeding in escaping from Ridge’s torture. Grasping onto Ridge’s hand and making sure that the male won’t be able to flee from him, Zamiel hissed.

“Of course not yet. Kaya nga sabi ko ‘future’, e.” Umikot ang mga mata ni Zamiel. “Ayokong masukob. Ikakasal pa naman kuya mo ngayong taon.”

Ridge was nodding furiously before he laid down flat on Zamiel’s thighs.

“And man, we’re still new. Don’t go there yet. We haven’t even been in a relationship for a year.”

Zamiel snorted before proceeding on patting Ridge’s back.

“Does it matter? We’ve been acting like a couple since day one, though.”

He sighed. “Ikaw nauna.”

“I know.” Mahinang natawa si Zamiel. “I just didn’t know that it was romantic. Man, I seriously thought I’m just being platonic.”

Bumangon si Ridge mula sa pagkakahiga kay Zamiel bago niya ito tinitigan.

“Ano sinabi nina Zach?”

Umayos ng upo si Zamiel at naghalumbaba bago sumagot.

“Na hindi ako bubuo ng mga pangarap na kasama ka kung ’di kita mahal.”

Ridge’s breathing hitched and he could feel his knees growing weaker. And that was why his left hand instantly grabbed onto Zamiel’s shoulder while his right hand covered his mouth to avoid gasping.

Confused of why was he acting like that, Zamiel had to hold his waist.

“O, ayos ka lang? Nahihilo ka? Gusto mo ng pagkain?”

Umiling siya. Ipinikit niya rin ang mga mata para huminga ng malalim.

Inhale.

Exhale.

Inhale.

Exhale.

Noong makakalma na, bumitaw siya kay Zamiel at pairap na lumayas sa harapan nito. Samantalang iyong isa, nakasimangot at takang-taka pa rin kung anong ginawa niya.

“Napano ka?” Tanong nito noong bumalik na si Ridge sa pagkuha ng mga damit at para naman makaligo na siya.

“Wala lang.”

Ilang sandali noong matapos siya, papanhikna sana si Ridge noon sa banyo bago niya lingunin si Zamiel at titigan ng masama.

“Napano ka?!” Irita namang tanong ni Zamiel dahil ang sabi niya kanina, wala siyang problema.

And that was when Ridge said:

“Sabi ko na nga ba dapat naniwala ako kay kuya Aaron noong sinabi niyang gusto mo akong itanan.”

“Putang ina, anong relate non sa usapan?!”

Kabanata 35

KABANATA 35

GETTING dragged to the gym by his own manager wasn’t a surprise nor it is new. He’s done it on several occasions, motivating Ridge to have a better life style - which was of course, ineffective.

Ridge is just too lazy to even attend a session with his gym instructor, Keegan. But today at least, he did.

And man, how joyous Keegan was when he saw Ridge entered the gym. Kulang nalang, ipagsigawan nito na ang nag-iisa niyang tamad na estudyante, na-ressurect at naisipan na mag-gym ulit.

Heaving a deep sigh, Ridge felt his phone vibrate from his pocket. He immediately fished the device and checked what was going on.

Then, he saw Zamiel’s messages.

Zamiel

:

Baby

wya

? 😔

Awtomatiko siyang napangiti nang mabasa ang mensahe nito. Ang bilis niyang na-recharge. Parang hindi siya nag-jogging at nag-lifting exercise kanina.

Limot kaagad niya kung paano siya pinahirapan ni Keegan.

Ridge:

Otw

home. Why?

Zamiel

:

You went out? Where to? With whom?

Ridge:

Calm down? I was with Wade.

We went to the gym together.

Ofc

he dragged me. 😔

Zamiel

:

Haha that’s cute.

By the way I got a lot of patients.

Send me a hug or a kiss.

They said 30 seconds is enough to make someone energized and recharged.

Ridge:

What are you? A cellphone?

Sa sobrang aliw ni Ridge sa pagtitipa ng isasagot kay Zamiel, nakalimutan na niya kung saan ang bahay niya. Napansin nalang niyang lagpas na siya at malapit na sa tindahan ng kapitbahay nila nang mag-angat siya ng tingin.

“Fuck,” bulong niya sa sarili bago umikot at napahilamos ng mukha, “Zamiel always gets me distracted.”

Ano bang nangyayari sa kanya? Parang naging boyfriend lang naman niya, e. Hindi naman niya kailangang mawala sa sarili!

Nakauwi na siya nang tignan niya ulit ang cellphone niya.

Zamiel

:

Just do me a favor and kiss me.

Napangiwi siya. Paanong halik ang gusto nito samantalang magkatext lang naman silang dalawa?

Ah, bahala na. Papakaisipin niya pa ba iyon kung baka katulad lang ng mga ex niya noon, virtual na halik lang naman yata gusto ni Zamiel? Sapat na siguro emoji, ’no.

Ridge:

😙 there.

Zamiel

:

That’s not enough 😔 but it’ll suffice.

Brb

got a new patient. I love you.

Ridge:

I love you too.

Hindi siya makapaniwalang natawa sa pinanggagawa nila ni Zamiel. Nakuha pa niyang mailing sapagkat daig sila ng mga high school kung maglandian.

Saktong ngiting-ngiti siya sa tapat ng pinto sa labas ng bahay nila nang magbukas iyon at bumungad sa kanya si Aaron. Nagulat sila pareho at sabay na napaatras nang makita nila ang isa’t isa.

“Ba’t ka nakatambay diyan? Hindi naman nakasara ’tong pinto.”

“Ah, may nireplyan lang ako kaya ’di ako nakapasok kaagad.”

Kumunot ang noo ni Aaron bago nito pinasadahan ng tingin ang hawak niya.

“Ano, iyang asungot na naman?”

Napangiwi si Ridge nang marinig ang luma nitong nickname kay Zamiel. Ang tagal din nang huli niya iyong marinig mula sa bibig ng nakatatandang kapatid. At hindi rin mapapalampas ni Ridge na nag-iba rin ang tono ng pananalita ni Aaron.

It brings back memories. Noong mga panahong sobrang yamot ito kay Zamiel. Thing is, he’s still agitated if the conversation’s about Zamiel? Mas kalmado lang itong ngayon.

“May iba pa ba ’kong lalandiin sa text? Kayo rin naman ni Easton, ganito, a.”

Pilit ang ngiting umiling si Aaron.

“Point taken. Pero pumasok ka na ron, nagluto ako ng adobo.”

Tinapik-tapik ni Aaron ang balikat niya bago ito gumilid para makiraan. Tumabi rin si Ridge para bigyan ito ng madadaanan.

“Wala ba si mama?”

Umiling ito. “May pinuntahan. Ewan ko kung saan, baka roon sa mga amiga niya, ikukwentong hindi ka na rin single.”

Sumimangot siya. “Ano?”

“Wala, sabi ko may gusto sa ’yo mga anak noong mga amiga ni mama!” Asik nito, “pumasok ka na riyan at kumain! Pinakain ko na rin mga aso natin pero kung magbibigay ka sa kanila, ikaw bahala.”

Tahimik niyang pinanood si Aaron na naglalakad palabas ng bahay nila nang mapansin niyang nakapang-alis pala ito.

“May pupuntahan ka?”

Umikot ito para tignan siya. “Iyong fiancé ko. Isu-surprise visit ko lang. Sige, i-lock mo iyang pinto saka itong gate kung maisipan mo ring umalis, a.”

Wala sa sariling bumaba ang tingin ni Ridge sa semento. Napapaisip at pinakikinggan ang pagbukas ng kuya niya sa gate nila.

Mukhang magko-commute lang ito.

At kung hindi lang naalala ni Ridge na nasira iyong sasakyan nito at ipinapaayos nila, baka inisip na niya na gagastos pa ng malaki si Aaron.

Moreover… that surprise visit really got him curious.

Pinasadahan niya ng tingin iyong nakabukas nilang conversation thread ni Zamiel.

“SO, how do you reserve a freaking consultation with a doctor?” Bulong niya sa sarili habang pilit itinatago ang dala niyang kahon.

Kunot noo niyang inilibot ang mga mata at pinagmasdan ang mga taong nakakumpol sa isang puting silid. Kaya namang sumuporta ng maraming pasyente ng bahagi na ito ng ospital ngunit hindi sapat ang mga kasangkapan para kayaning paupuin lahat ng nandito.

Kaya tinititigan palang ni Ridge ang mga nakatayong naghihintay ng kani-kanilang mga schedule, parang sumasakit na kaagad ang tuhod niya.

Natigilan siya sa kaiisip nang mapansing mayroong mahabang linya hindi kalayuan sa kinatatayuan niya. Nagdadalawang isip pa siya noon na magtanong pero may iba pa bang paraan para makita si Dr. Chastain? Wala.

“Excuse me po,” tawag niya roon sa taong nakapila na pinakamalapit sa kanya, “para saan po ’tong pila?”

Napasinghap sandali iyong tinanong niya bago ito nahihiyang sumagot.

In which, he wasn’t really surprised.

After all, he just asked a woman who looks like she’s of the same age as him.

“Ah, para po sa consultation,” anito.

“Reservation?”

Tumango ito. “Opo.”

“Salamat.”

Umatras siya ng kaunti dahil tapos naman na siyang makipag-usap. Then, he took a deep breath and placed a hand on his waist. Ipinilig niya ang ulo paharap sa pila at tila naging problemado.

Kailangan

ko

ba

talagang

pumila

?

But then, he thought that he won’t really get some lone time with Zamiel if he wouldn’t pretend to be his patient.

Fine. He patted his back in his imagination before he sought for the end of this line. For a big surprise and some quality time with Dr.

Chastain .

He should be given an award for exerting effort to see Zamiel.

BOOKING an appointment with the doctor wasn’t hard. Madalas naman e tinatanong lang nila kung sino ba ang doktor mo at kung ano ba ang sakit mo. Tapos magre-reserve na sila ng schedule para sa ’yo.

What’s making him uneasy was on that small room where you have to make a reservation. It was small and it was crowded but none of the workers seemed to mind.

Moreover, what’s important is that he already got a schedule with the doctor. Though, it’s been taking too long since he’s been waiting for three hours.

Add the fact that he’s been standing.

“It’s almost four,” bulong niya sa sarili habang nakatitig sa orasan ng cellphone niya, “’di ko maalala kung anong oras naga-out si Zamiel.”

“Ridge Gonzales?” Tawag sa kanya ng isang babae.

Awtomatikong napalingon si Ridge sa gawi ng tumawag sa kanya. Then, he saw nurse peeking from Zamiel’s office.

“Ridge Gonzales?” Ulit nito.

And Ridge had the guts to look surprised when he saw her.

Because seriously, even if he might have had expected a nurse to attend Zamiel; he wasn’t expecting her to be of the same age as them! Or probably even younger!

“I didn’t know this.” At gusto niyang mawala sa mood. Pero ang isip bata noon kaya hindi na niya pinansin.

“Wala po ba?” Sigaw ulit ng babae.

Huminga siya ng malalim at itinaas ang isang kamay. “Nandito po.”

Napatingin sa kanya ang nurse at inangatan siya ng isang kilay. Alam na rin ni Ridge kung anong iniisip nito. Kanina pa siya tinatawag tapos nasa harap nalang siya, hindi pa siya agad sumagot.

“Pasok na po kayo,” sabi nito bago niluwagan ang pagkakabukas ng pinto. Sapat para sumunod si Ridge.

Nang sumunod siya rito, iginiya siya ng nurse na umupo sa isang silya. At nang makatalikod ito, iniikot ni Ridge ang mata upang makita ang kabuuan ng silid.

Puti lahat at may iilang frames na tungkol sa medisina’t human organs ang nakapaskil sa pader. Nang tignan ni Ridge ang lamesa, mayron doong wooden name plate na nakasulat ang pangalan at trabaho ni Zamiel.

Dr.

Za

miel

Chastain

Surgeon

Hindi napigilan ni Ridge ang pagkurba ng ngiti sa labi niya nang mabasa ang nakalagay sa name plate.

Aba’y demonyo, hindi siya naging ganito ka-proud kay Zamiel hanggang sa makapasok siya ngayon sa office nito.

Naagaw ang pansin niya nang marinig niyang mag-click ang isa pang pinto sa office ni Zamiel. Nito niya lang iyon napansin dahil abala siyang tumitig sa mga frame at i-sink in sa utak niyang surgeon nga pala ang boyfriend niya.

Then, a person came out from the office with Zamiel and the nurse who was talking to them. As if instructing them of what to do before actually asking for a surgery.

He wasn’t a bit impressed when he had seen Zamiel sideways. Ni hindi man lang niya ma-appreciate dahil nakukulangan siya.

But he gotta admit, Zamiel looks best in his doctor apparel.

Teka nga pala, kailan pa siya iniwan noong nurse? Sobrang immersed niya sa pag-oobserba ng office ni Zamiel tapos hindi na niya napansin ang paligid niya.

Nakatanga si Ridge na nakatingin sa kanila at pokus na pokus naman si Zamiel sa pasyente. Ni hindi nga siya nito malingon sa sobrang busy niya.

Even when he bid good bye to the patient and instructed the nurse of what to do, Zamiel did not bat an eye on him. Instead, the doctor took his phone from his pocket and typed something.

Saktong may na-receive rin si Ridge na mensahe noon.

Zamiel

:

Hey? I’m planning on going for an early out.

Muntik matawa si Ridge nang mabasa ang mensahe nito dahil hindi talaga siya nito nakita.

“Doc, nandiyan na po iyong bagong pasyente,” paalala ng nurse kay Zamiel, “sino po bang ka-text niyo?”

“Asawa ko,” mabilis na sagot naman ni Zamiel.

Mabilis na napahilamos ng mukha si Ridge at yumuko para itago ang hiyang naramdaman niya nang marinig ang sagot ni Zamiel. At kung hindi lang lolokohin ni Ridge ang sarili, nahagip din ng paningin niya ang pag-asim ng mukha ng nurse na kasama ni Zamiel.

“Asawa, doc? Parang wala ka lang jowa nitong minsan. ’Di ba na-reject ka?”

Kumibot ang isang kilay ni Ridge nang marinig ang sinabi ng nurse. Natawa pa ito at hinampas si Zamiel.

Sumimangot siya. Ah,

talagang

hahawakan

pa

si

Zamiel

?

Samantala, bumuntong hininga ang doktor. “’Di ko alam saan mo narinig ’yang tsismis pero kami na non.”

Matapos sumagot, doon palang ipinihit ni Zamiel ang sarili para makita ang pasyente.

But to his surprise, he wasn’t really supposed to expect a new patient but his boyfriend sitting just in front of his desk.

Nanlaki ang mga mata ni Zamiel at halos mahulog ang panga nito nang makita siya. Wala rin ito sa sariling itinuro si Ridge.

“What the fuck, what are you doing here?!” Gulat nitong tanong sa kanya.

Nag-peace sign siya at malawak na ngumisi rito. “Pa-schedule rin ako ng surgery, doc.”

Gustong matawa ni Ridge sa itsura nito dahil hindi mabura-bura ang gulat sa mukha ni Zamiel.

Kaya naman itinaas nalang niya ang cellphone niya. “Balak mo mag-early out? Masama ’yan, kapatid.”

At sa tinuran niya, nagsimula na namang mag-brain glitch si Zamiel.

Nevertheless, it really seemed like the nurse beside Zamiel was confused as she had her forehead furrowed while shifting her gazes to him and Zamiel.

“Doc, kakilala mo?” Tanong nito.

Nang marinig ang boses ng nurse, awtomatikong kumalma si Zamiel at hinarap ito.

“Boyfriend ko. Lumabas ka muna Sam, mag-uusap kami.”

At si Ridge naman ang natanga.

Inaasahan niyang mahihiya itong umamin na may relasyon sila pero wala pa yatang 0.5 seconds, nakasagot na kaagad ito.

Good thing though, hindi lang siya ang nagmukhang tanga nang umamin si Zamiel.

Kung hindi pati ang nurse na nagsisilbing assistant ni Zamiel; at mukhang may hidden desire pa sa boyfriend niya.

Dumbfounded, speechless, and unable to appreciate Zamiel with that formal attire, lab coat, and stethoscope; inisang hakbang ni Zamiel ang distansya sa pagitan nila bago siya nito hawakan sa pulsuhan.

“What?” Ridge asked, stuttering.

Hindi nagsalita si Zamiel at iginiya lang siyang tumayo. Na siyang ginawa niya.

Then, he dragged him to the room inside Zamiel’s office. Nagulat pa si Ridge at halos mabitawan niya ang dala-dalang kahon. Mabuti nalang, mahigpit ang pagkakahawak niya roon.

“Hey, I was just kidding when I said that I’m here for a surgery—”

Hindi na natapos ang sinabi ni Ridge nang i-lock bigla ni Zamiel ang pinto ng kwartong iyon nang makapasok sila pareho. Bago nga iyon masara, nakita pa ni Ridge ang gulat na reaksyong nakapinta sa mukha ng assistant nurse ni Zamiel.

But he soon forgot about her when Zamiel faced him.

Halos mag-tense si Ridge kung hindi lang niya nakitang kalmado naman pala ang binata.

Pinanood niya itong sumandal sa pinto. Nagpahila rin siya nang hilain siya nito palapit sa kanya. Matapos iyon, yumakap pa si Zamiel sa beywang niya at ibinaon ang mukha sa leeg niya.

“Putang ina,” he blurted out before he sighed in relief, “’kala ko galit ka at bigla akong lumitaw sa loob ng office mo.”

Zamiel hummed. “Lul mo. Nagulat ako pero ’di ako galit.”

“E, ba’t mo ’ko biglang hinila rito? Nagmamadali ka pamo.”

“I was excited to have some lone time,” pag-amin nito bago humarap sa kanya, “nagulat ka?”

Napangiwi siya. “Kahit naman yata sinong biglang hihilain dito ng walang pasabi, magugulat ’no?”

Zamiel huffed. “Good, because I’m that surprised, too. What are you doing here, anyway?”

Nagkibit balikat si Ridge bago ipinulupot ang mga braso sa balikat ni Zamiel. Nangingiti pa siya bago niya naalalang may bitbit siya, kaya ibinigay niya muna iyon sa binata.

“What’s this?” Asked Zamiel who was just about to proceed to open the box if not for the fact that he’s in an area where this is forbidden.

Hence, he put it on the nearest table.

“Dumaan ako kanina sa SC tapos binilhan kitang Mochi,” paliwanag niya.

Hindi siya makapaniwalang tinignan ni Zamiel. Ineksamina pa nga nito ang itsura niya para malaman kung totoo ba ang sinasabi niya.

“Gumastos ka? Para sa ’kin?”

Ridge chuckled before he freed himself from Zamiel. Good thing that the male let him do his thing.

Then, he took a few steps back, and placed his hands on his waist like a proud elementary lad.

“I can spoil you too, you know.” But he also shook his head. “At oo pera ko ’yan. ’Di ko naman hawak pera mo para gastusin ’yon tapos fake kang pakiligin.”

“Gusto mo ba?” Tanong ng binata bago ipulupot ang mga braso sa beywang niya. “Ikaw na hahawak ng pera ko. Ibibigay ko sa ’yo atm ko, ayos lang.”

At tila nangilabot si Ridge sa narinig.

“I was just kidding.” He gave him another peace sign. “Don’t give me your money yet . Saka na.”

“Ba’t pa patatagalin e balak mo rin palang kunin?”

“Saka na!”

Pinanlakihan niya ng mga mata si Zamiel, dahilan para mahinang matawa ang binata. Napaiwas din ito ng tingin sa kanya sandali bago namutawi ang katahimikan sa pagitan nila.

Then, a thought came rushing inside Ridge’s mind.

“By the way, the nurse…” he trailed off, tilting his head to the side, “you never told me that you got a female assistant nurse.”

Zamiel returned his gaze on him before he tucked Ridge’s loose locks behind his ear.

“Thought you expected me to have one.”

“Yeah, but I didn’t know she would be that young ? ’Di mo ba kinama ’yon o ’di kaya, naging hook up?”

Napangisi si Zamiel bago umayos ng tayo para halikan siya sa noo.

“Ano, natatakot ka sa sarili mong anino ’no? You’re usually coquetting with men and women, you know.”

Bumusangot siya. “I am, kaya sagot na dali. ’Yong singbilis ng pagsagot mo sa kanya na boyfriend mo ’ko.”

Zamiel let out a low chuckle before slowly pulling Ridge close to him. He likes erasing any distance between them, apparently.

“’Di naman ako katulad mo.” Pinitik nito ang pisngi niya. “Ni ’di nga ’ko interesado kay Sam.”

“But did she show you signs that she likes you?”

Zamiel nodded. “She even tried to ask me out several times. Especially when I was down for three weeks because of you.”

“Oh.” Nag-iwas siya ng tingin kay Zamiel pero may naglalaro pa ring ngisi sa mga labi niya. “Give me a second, I feel like exploding.”

“Know what, Ridge? I realized that you’re like a woman. Getting jealous after asking me things.”

Kinurot niya ito sa tagiliran, dahilan para mapaaray si Zamiel.

“Tignan mo, putang ina! ’Kala ko pa naman ako sadista pero balak mo yata akong palitan!” Singhal nito sa kanya.

Nagngingitngit ang mga ngiping pinukulan niya ng masamang tingin si Zamiel. He wasn’t saying anything, he’s just throwing daggers at his boyfriend. At napatawa niya si Zamiel sa iniaasta niya.

“Don’t look at me like that,” tawa-tawa pa rin nitong suway sa kanya.

It was then when he puffed his cheeks. “But did you go out with her while I was away?”

“Of course not! Fuck, I was in the middle of figuring out what I feel for you when she kept bugging me.”

“And?”

“Anong and ? Punyeta, ’di ko alam kung anong isasagot ko sa and-and mo ’yan. Ikaw i-end ko, e.”

Mataman nilang pinagmasdan ang isa’t isa bago binasag ni Zamiel ang katahimikan sa pagitan nila.

“Uuwi ka na ba niyan ’pag may bago na naman akong pasyente?”

“Malamang. Alangang tumambay ako rito hanggang matapos ka sa trabaho?”

“Well, that was what I’m expecting, to be honest. Pakiramdam ko gaganahan ako magtrabaho ’pag nandiyan ka.”

Napangisi siya. “Magpapasikat ka ba sa ’kin?”

Mabilis na tumango si Zamiel at siya naman ang natawa.

“Saka na. Nagpunta lang naman ako rito para i-surprise visit ka. Nainggit ako kina Aaron, e. Plus for this one…”

Bago pa makapag-react si Zamiel sa dahilan ng pagdalaw niya, mabilis niyang hinawakan ang magkabilang pisngi ng binata at masuyo itong hinalikan.

At hindi inaasahan ni Zamiel iyon kaya matagal-tagal bago siya nito yakapin ng mahigpit at halikang pabalik.

And it was only a short kiss. Humiwalay din kaagad si Ridge at tinapik ang mga pisngi ni Zamiel. Nakaguhit ang ngiti sa mga labi niya ngunit itong isa, nakabusangot.

“’Yun na ’yon?” Iritang tanong ni Zamiel, “hahalikan mo nalang ako sa trabaho, ganon pa kaiksi?”

Napahalakhak siya. “Ba’t bitin na bitin ka? Makakarami ka naman mamaya pag-uwi mo.”

“Matagal pa ’yon.”

“What? Don’t tell me that you want to do something naughty here. E ’di ba may pasyente ka pa niyan? Haba ng pila sa labas, o.”

Umigting ang panga ni Zamiel bago siya binitawan at tinalikuran para buksan ang pinto. May sinilip lang ito sa labas at nang makitang walang tao roon, kahit ang assistant nurse niya; isinara niya ulit iyon kaagad.

“Walang tao,” pagbabalita nito sa kanya.

Natatawa naman niyang iniangat ang isang kilay. “Tapos? Anong gagawin ko?”

Lumapit sa kanya si Zamiel bago siya nito isinandal sa pader. Then, he held Ridge’s chin to make Ridge fixate his gaze on him, which made Ridge gulp.

He almost choked on his own spit when he felt Zamiel nudge his leg in between Ridge’s legs, trying to wake his slumbering member.

And so, Ridge asked; “Are you sure we’re doing something naughty here?”

Zamiel nodded. “Do you want me to beg for it? I mean, I could. But I’m pretty sure we won’t get any other chances of doing it here, Ridge.”

“I don’t really have a problem with it.” Ridge leaned towards Zamiel to kiss him before he placed his hands on the other male’s chest.

Then, he began to roam his gaze to intoxicate himself with how hot Zamiel is with his doctor apparel. Which, he had been forgetting to do since earlier.

Zamiel’s wearing a blue striped polo with a navy blue tie, complemented with black slacks and a black pair of shoes. This look would only give Zamiel a typical “ gentleman “-vibe but with the lab coat, stethoscope hanging on his neck, and eyeglasses…

Ridge can have a heart attack right now and he won’t even complain about dying with the last view of doctor Zamiel engraved as his last memory.

Zamiel’s thrice hotter than he usually is.

“Ridge?” Agaw pansin sa kanya ng binata.

Nang marinig ang tawag sa kanya, napatikhim siya. “I mean, we haven’t really done anything but kissing.”

“And it’s not like we’ll do anything more here,” Zamiel replied, “unless you want to do something else.”

Nag-isang linya ang mga labi niya bago siya nag-iwas ng tingin. Dama niya rin ang pag-init ng katawan niya at hindi pa nakatulong na nadadama niya ang paghinga ni Zamiel sa labi niya.

Maghahalikan lang pala sila, bakit pa kailangang naka-insert iyong binti nito sa pagitan ng hita niya?!

“Sira ulo ka ’no? Ilalagay mo ’yan diyan…” Itinuro niya iyong binti nito. “Tapos sasabihin mo sa ’kin na maghahalikan lang tayo? Zamiel, make up your mind. Utang na loob.”

Upon hearing his response, it was then when Zamiel let out a grim smile—and it’s probably because he could feel that Ridge is half hard right now.

“I mean, I intentionally placed that there because I didn’t want you to escape. But if that turns you on so much—”

“Fuck you,” Ridge cut him off which earned him a chuckle from Zamiel, “ginusto mo ’to, panindigan mo, a.”

“Try me, Ridge.”

Sarkastiko niyang nginitian ang binata bago ipinulupot ang mga braso sa leeg ni Zamiel. Hinila niya rin ito palapit sa kanya para halikan sandali bago humiwalay at sumagot.

“Siguruhin mong ’di ka iiyak mamaya.”

Kabanata 36

WARNING: This chapter may contain explicit content. Read on your own discretion.

KABANATA 36

WITH half-lidded eyes, Ridge desired to observe Zamiel’s reaction as he brushed his lips against him. While his hands roamed on Zamiel’s shirt, feeling the man’s chest before his touch gradually travelled down the male’s stomach.

Luckily, Zamiel doesn’t disappoint and he shows the reaction Ridge wanted to see. He had his eyes shut, savouring Ridge’s feathery kisses.

But Ridge knew it wasn’t enough. He could feel Zamiel gradually leaning towards him, wanting to press his lips against Ridge’s so bad that they could finally share a kiss. Yet, that wasn’t what Ridge wanted.

Zamiel exhaled sharply. “Fuck.”

His voice came out raspy. Ridge also didn’t miss the hints Zamiel was giving. He sounds desperate despite that he hasn’t really done much.

“Ridge, we both know that we don’t have much time, right?”

Hinawakan ng binata ang beywang niya at iginiya siyang tumayo ng tuwid. Umiigting ang panga nito at nagngingitngit ang mga ngipin sa pagkasiphayo. Halos ibaon din ni Zamiel ang mga kuko sa balat ni Ridge sa kabila ng suot niyang damit.

Amusement only danced on Ridge’s eyes, especially when he saw how dark Zamiel’s countenance is, and how lustful the gazes he’s been receiving from his man.

“Gusto ko lang makita reaksyon mo, bawal na ba ’yon?”

“’Di sa bawal.” Lumapit sa kanya ang binata para halikan siya at kagatin ang pang-ibabang labi niya. “But fuck, I’m telling you—”

“We can’t stay for an hour? I know.” Napahalakhak siya. “Mabilis lang naman ’to. Ano bang gusto mo, aabutin tayo ng isang oras?”

Nang hindi sumagot si Zamiel, lihim na natawa si Ridge. Then, the hand placed on Zamiel’s shoulder held the man’s hand. It was also then when he brought Zamiel’s hand to his lips which made the latter flustered.

“What the fuck?” The way Zamiel fumbled on his words made Ridge amused.

“I’m just adding wholesomeness to this steamy atmosphere,” Ridge replied in a sing-song voice, “alam mo na, because you’re a pervert .”

Before Zamiel could react, Ridge began to lead his man towards the nearest chair.

“Sit there,” utos niya habang itinutulak si Zamiel sa upuan.

Pinukulan siya ng masamang tingin ng binata. Tila hindi maintindihan kung anong motibo ni Ridge sa pagpapaupo sa kanya.

“And why should I sit here?”

“Just because,” was all that Ridge said.

Ridge straddled on Zamiel and he draped an arm around his man’s shoulders. Then, he cupped Zamiel’s cheeks before kissing him.

He felt his boyfriend placing a hand on his waist, deliberately pulling the hem of Ridge’s shirt upwards before inserting it there to feel his warmth.

Ridge gasped when Zamiel’s hand travelled to his chest, cupped his breast before tracing the crown of his nip. And with his mouth parted slightly, Zamiel immediately took this as an opportunity to slide his tongue inside Ridge’s mouth.

Both of them became rough and they kissed each other hungrily as if what they’re doing isn’t enough. Their tongues fought for dominance and they didn’t mind exchanging salivas or of how one’s saliva dripped from their mouths. They were too busy devouring each other.

“Ah… fuck, Zamiel.”

Ridge broke their kiss and rested his head on Zamiel’s neck to catch his breath. It was ragged before Ridge eventually calmed down.

Meanwhile, Zamiel pecked on his cheek before slithering his tongue on Ridge’s neck and proceeding to lap his sensitive skin.

In revenge, Ridge grazed his teeth on Zamiel’s neck before he lapped the bite mark he made after he felt something poking his behind. And thus, Ridge decided that this whole touching each

other -thing is enough.

“Wait, wait,” Ridge said in a hushed voice before pushing Zamiel a few inches away, “give me a second to recover.”

Zamiel snorted. “What, you can’t keep up anymore?”

“Nope, not that.” Ridge pecked on Zamiel’s side lip before pushing himself to stand up.

Zamiel was left confused and was just about to pull Ridge back when he promptly knelt in front of his boyfriend; which made Zamiel halt and forget what he was supposed to do.

His boyfriend’s reaction made Ridge amused. Especially with Zamiel’s cheeks flushing, eyes widening in surprise, mouth parting slightly before gulping. And apparently, this view was all complimented by his doctor apparel. The suit, lab coat, glasses, and stethoscope drives Ridge even hotter and insane.

“Why the fuck are you kneeling?”

Ridge tilted his head and smiled like an innocent child. “Because I told you not to cry later, Zamiel.”

“Fuck you, why would I even cry?”

“I don’t know.”

Ridge shifted a bit before he reached Zamiel’s nape, pulling him down to kiss him. After that, he placed his hands on his torso.

“Can you please spread your legs for me?”

Upon hearing his request, Zamiel’s eyebrow twitched and rolled his eyes upwards. But then, he pushed himself away from Ridge before leaning on the back rest of his seat. And that was when he complied to what Ridge wanted.

He wasn’t even hesitating , Ridge thought.

After all, he noticed how fast Zamiel was when he spread his legs. And it felt like he was proud displaying his half hard bulge which made Ridge fluster.

Pucha

,

ako

pa

yata

iiyak

mamaya .

But to be honest, he doesn’t mind.

Nevertheless, for the first seconds he was kneeling, all Ridge did was to reach for Zamiel and kiss him; while his hand drew circles on the fabric his boyfriend was wearing. Feeling his bump before teasing his zipper with pressing his index finger on the metallic clasp locker as if he’s already unzipping it.

“Fuck you Ridge.” Zamiel managed to utter obscenity before letting out a frustrated growl. “Ano, ganito nalang ba tayo?”

Ridge chuckled. “Ang excited mo ’no, doc?”

But instead of another frustrated retort, what Ridge received was a reply filled with authority. Zamiel just used his warning tone on him.

“Ridge, I’m telling you. We don’t have that much time in our hands.”

“Fine,” Ridge eventually submitted.

Ridge began to slowly undo his boyfriend’s belt, button, and zipper. Soon shoving his hand inside Zamiel’s  pants, caressing the bulge through his boxers.

When he looked at Zamiel, he was not a bit surprised to see him fixate his gaze at Ridge with those dark eyes shrouded with lust. But odd enough, Ridge still finds it adorable.

It was cute since no matter how grim Zamiel appeared; his ears, cheeks, and neck are unexpectedly flushed pinkish.

And so Ridge wondered, is that how Zamiel looks like beneath this fabric he is wearing? If so, then that would be entertaining. He definitely would love that view. After all, only he can see this side of his boyfriend.

Ridge’s gaze then shifted to Zamiel’s clothed member when he saw him getting more frustrated. The male’s gripped on his shoulder to clutch his shirt.

He thought that Zamiel would stop there, but he was wrong the second Zamiel crashed his lips against his. They a kiss that lasted longer than he initially desired. But this time, it was Zamiel who broke the snog; but he was entirely enthralled upon the sight of a string of saliva that followed as their lips separated.

“Just get to the business,” Zamiel commanded before letting out another low growl, “and give me a head.”

Ridge’s eyes widened in amazement. His lips parted slightly to emphasize how surprised he was.

“Ridge,” mariing tawag nito sa kanya.

Wala siya sa sariling tumango.

Apparently, both of them had to work to remove the Zamiel’s pants before Ridge could teasingly tug his boyfriend’s boxers. Whereas, he only obtained another profanity from Zamiel.

Nevertheless, Zamiel’s member is already on loose. And ah, how ravishing it appeared.

A small smile curved on Ridge’s lips as he reached Zamiel’s shaft, slowly moving his up and down before shifting to position himself near his boyfriend’s cock.

Ridge then placed a chaste kiss on Zamiel’s head. He was pleased when his boyfriend’s member produced pre-cum. In which, he licked with pleasure.

Meanwhile, his free hand moved to cup his partner’s globs. And upon feeling it, Ridge felt something tingly on his stomach. But it was cut short and his forehead furrowed when his man grabbed his hair.

When he figured out why, the smirk on his face earlier grew wider; and he was about to lean and lick the rest of the Zamiel’s shaft to tease him when his boyfrirnd abruptly heaved a sharp exhale and said:

“Wait, Ridge.”

That statement made him grumble. He was preparing to set the pace and yet, this man had the audacity to disturb him before he could even satisfy him.

“What?” He asked begrudgingly.

Raising his gaze to meet Zamiel’s, he was just about to refuse to hearken the male’s words and is supposed to work on gratifying him until the man brought up something which caught him off-guard.

“I love you,” Zamiel muttered.

Ridge’s breathing hitched before he smiled. “I love you too, but don’t disturb me, please? I’m trying to get busy down here.”

“I know. I just wanted to let you know that I’m in love with you.”

“That’s so random.”

“Yeah. But go on, proceed,” Zamiel replied dismissively as he guided Ridge’s head to his own member.

“Okay, okay,” He responded, already lipping the length of Zamiel’s shaft before he curved a smile to tease the male.

Apparently, Ridge would not know how this affected his boyfriend Zamiel’s cock did not twitch.

“Oh? That was cute.”

Embarrassed, Zamiel let out a hiss, “I can’t believe you.”

A delighted hum came out from Ridge’s lips before he licked Zamiel’s length. His pace eventually rose to swirl his tongue on his boyfriend’s head while his other hand played Zamiel’s globs.

Then, he put Zamiel’s member in his mouth, grazing his teeth on the sensitive skin which made Zamiel whimper. But Ridge rapidly veiled his teeth with his lips to enable himself to draw Zamiel’s shaft effortlessly.

“Fuck baby, your mouth feels warm,” Zamiel muttered, yanking Ritsu’s hair to shove Ridge to suck him deeper while he let out moans, “Ridge.”

As Ritsu proceeded he also began to roll his tongue, speculating that his boyfriend likes this. His hands were still busy from either playing his partner’s globs or stroking the remains of Zamiel’s length that he cannot take.

And he was not a bit startled when Zamiel grabbed his head and began to thrust, showing that he’s not near from how he wanted to do this. But that was not how Ridge wished to play.

He had been the one who leads ever since Zamiel locked the door. Thus, he must prove his dominance for now.

And with that, Ridge held Zamiel’s waist to prohibit him from pressing. Disgorging his mouth from his boyfriend’s member, he clicked his tongue.

“Zamiel, I lead, remember?”

Shooting daggers towards Ridge, Zamiel let out another intense exhale, implying that he had been taunted enough.

“Damn it, but you were slowing down the pace!”

“Eh, how impatient.”

Averting his gaze, Ridge eventually shrugged and lowered down his head to suck his boyfriend’s balls. His other hand resumed caressing Zamiel’s length while his free hand gripped on his partner’s waist for support. Ah, and how Ridge liked that Zamiel had been moaning his name.

“You should start praising me. I am doing a fair job.”

“Ha, you already realized that you’re doing incredible down there.”

Still, Zamiel ruffled Ridge’s hair as he placed a hand on his shoulder. And little did Ridge know, Zamiel was admiring how ethereal he looked like while sucking him.

Ah, scenarios that Ridge will never know.

Yet Ridge senses something and it drives him to feel more motivated on pleasing Zamiel. He tightened his grip on the other male’s member, while his thumb rubbed the head.

“Goddamn, more. Don’t stop.”

Eyes now barely open, Ridge licked Zamiel’s glob one last time. He also shifted back to his partner’s shaft, putting it inside his mouth and repeated earlier’s process.

To Zamiel’s astonishment, Ridge finally allowed him to thrust in his mouth at that moment, and he was more delighted to comply. And how pleased he was when Ridge shifted his cock that it started to poke on Ridge’s cheek.

Proceeding with their passionate make out, there was nothing they could hear but growls and moans from each other.

Most escaped from Zamiel’s lips and man, if only he knew how delighted Ridge is to hear him moaning his name. But for now, Ridge fixated his attention on how Zamiel fucked his mouth.

And sometimes, Zamiel would utter profanities when Ridge manages to plaster a smirk in spite of their steamy exchange.

How Zamiel seemed to both despise and like meeting Ridge’s gaze. The male grunted again when he felt Ridge graze his teeth on his skin. He was supposed to reprimand Ridge but his words were carried away by the wind when Ridge maneuvered Zamiel’s cock toward the roof of his mouth; soon driving it deep his throat to provoke his boyfriend to release.

“Baby, ah, Ridge—!”

The second that Zamiel released, Ridge collected his semen inside his mouth without Zamiel noticing.

Nevertheless, Zamiel was almost out of breathe as he sought for tissues; while Ridge stood from his place to straddle on Zamiel’s lap. He smiled like an innocent child before he pecked on the male’s cheek, soon cupping his boyfriend’s chin to have him face Ridge.

Dahil hindi alam ni Zamiel kung anong nasa loob ng bibig ni Ridge, hinayaan siya itong ipilig ang ulo paharap dito. Hindi rin pansin ni Zamiel ang paghalik ni Ridge sa kanya; maging ang paggiling niya sa kandungan nito.

Nabago lang ang ihip ng hangin pati nasira lang ang tiwala ni Zamiel sa kanya nang buksan nito ang bibig at maramdaman na tila may ipinasa si Ridge rito.

Natatawang nagpatulak si Ridge paalis sa hita ni Zamiel nang sa wakas, mag-sink in dito na ipinapasa niya sa binata ang sarili nitong semen. Natawa siya lalo nang may pumatak pa sa suot nitong polo.

“Fuck you! That’s so disgusting?!” Zamiel growled before reaching for the tissue to spit the semen Ridge passed him. “Anong kink ’yan?! Idadamay mo pa ’ko?!”

Imbes na sumagot, inabot lang din ni Ridge ang tissue box at kumuha roon ng marami para mailuwa ang inilabas ni Zamiel kanina. Nang successful, kinuha na rin ni Ridge ang ginamit ni Zamiel na tissue saka tumayo para itapon iyon sa pinakamalapit na basurahan.

“It wasn’t that disgusting. It’s yours, daddy .”

“Putang ina mo fuck you,” gigil nitong sagot, “and don’t call me daddy. I’m pissed.”

Nilapitan ni Ridge si Zamiel na noo’y inaayos na ang pantalon nito bago siya yumakap sa balikat at ipatong ang baba sa ulo nito.

“Mag-ayos ka na, baka tawagin ka pa ng assistant nurse mo.”

“What do you mean mag-ayos na ’ko?” Iniangat ni Zamiel ang ulo para makita siya. “You won’t ask me to help you release?”

Ipinilig niya ang ulo. “May trabaho ka.”

Umikot ang mga mata ni Zamiel at saka tumayo, dahilan para mabitawan niya ito.

“That’s not how it goes.”

Nginitian niya ito. “But there’s no need, really?”

Ngumiti sa kanya si Zamiel bago lumapit kay Ridge para yakapin siya. Pero hindi roon natapos ang lahat nang ipwesto na naman ni Zamiel ang binti nito sa pagitan ng mga hita ni Ridge; dinadamdam ang pagkalalaki niya.

It was then when Zamiel whispered to his ear huskily, “I beg to differ.”

Ridge gasped. He also involuntarily gripped on Zamiel’s arms before he glared on him.

“Fine… can you, um.” Nag-iwas siya ng tingin at nag-isip. “Wala naman akong dinalang lubricant dahil ’di ko alam na gusto mong gumawa ng himala rito.”

Iniikot ni Zamiel ang mga mata.

“Believe me, I also didn’t know that I’d want us to do it here.”

“Okay.” Nagkibit balikat siya. “Fuck me between my thighs?”

Napasinghap si Zamiel at namula ang mga pisngi. Samantalang si Ridge, tuluyan nang nag-iwas ng tingin mula sa binata.

“I would…” Zamiel was breathless. “Go stand in front of the wall.”

Tumango siya at lumapit sa pader na itinuro ni Zamiel. He bent the upper part of his body forward and utilized the wall as support; leaving his lower half on display for Zamiel to admire. He wanted to emphasize his behind before he turned his head to look over Zamiel who was, on that moment, loosening his tie.

Lihim na napamura si Ridge nang makita ang itsura nito. Lalo siyang napamura nang alisin pa ni Zamiel ang iilang butones ng suot niyang polo.

Ha, akala niya hindi siya nito kayang daigin pero nagkamali siya.

Napakagat siya sa pang-ibabang labi nang magsimula nang lumapit sa kanya si Zamiel. Nang tumigil ito sa likuran niya, bumaba ang mga mata niya para tignan ang mga kamay nitong nasa beywang niya.

Ridge shut his eyes close the second he felt Zamiel’s breath fanning on his neck. It felt tingly against his skin especially when Zamiel brushed his lips on his neck.

Ridge tilted his head to allow Zamiel mark him by peppering him with soft kisses as his lips travelled to his jaw to his ear. Then, Zamiel began to nibble his earlobe before nibbling until he travels back to his jaw and neck.

“I promise it’ll be fast,” Zamiel whispered before kissing him on his cheek, which made Ridge groan.

Imbes na sumagot, tumango lang si Ridge lalo na’t naramdaman na niya na maggala ang mga kamay ni Zamiel. At tulad ng sinabi nito, hindi nagpaliguy-ligoy ang binata’t inalis ang sinturon niya.

Napasinghap siya sa bilis ng mga pangyayari at nilingon si Zamiel na pinatatahimik siya sa pamamagitan ng paghalik sa kanya.

And he kissed back. He even began to suck Zamiel’s tongue and he was completely distracted from what his boyfriend was doing that he didn’t notice that Zamiel already unzipped his pants that he was just pushing the whole thing down.

Ridge shivered when he felt the chilling air gently touch his skin from below. But that only made him realize that he’s already undressed down there and his member already sprung free.

“Zamiel, you’re way too fast—”

Ridge wasn’t able to finish his sentence as he gasped when he felt Zamiel wrapped his hand on his cock, while his other hand traveled to his chest to cup his breast.

“Don’t distract me too,” Zamiel eventually replied, “I’ve been telling you that we don’t have anymore time in our hands. We could’ve done this earlier if you weren’t messing around.”

Nakuha siya roon. Kasalanan talaga niyang nagmamadali si Zamiel dahil nasa kalagitnaan pa ito ng trabaho.

“And I told you I can wait until you get home,” habol hininga niyang sagot.

Umiling ito. “I don’t like to end it that way.”

“Just tell me that you want to fuck me here.” Ridge gasped once again when Zamiel began to stroke his shaft. “Para matahimik kaluluwa ko, fu—!”

“Yes,” Zamiel responded, pulling Ridge near him and grinding his hips despite still wearing his full clothes on, “yes I want to fuck you here.”

Ridge’s moan came out cracked after Zamiel tightened his grip on his shaft. But it wasn’t enough to drive him insane until Zamiel positioned him properly. His man pushed his legs to close before he encaged them on his own legs.

And Zamiel didn’t let Ridge feel that he’s vacant. In fact, he began to suck and lap Ridge’s skin and played with his nipples as his free hand worked to unbuckle his belt to free his own cock.

Napalunok si Ridge at inaasahan na anumang oras, mararamdaman na niya ang paglalaki ni Zamiel sa pagitan ng mga hita niya. He could imagine what would it feel like, but nothing beats the actual feeling of Zamiel; inserting his throbbing cock in between his thighs.

Both of them cursed when they felt each other. And even though Ridge admit that it feels weird to have someone’s member in between his loins, he is extremely turned on.

Ipinihit ni Ridge ang ulo paharap kay Zamiel at pilit na inabot ang buhok nito. Nang magtagumpay, hinila niya ang binata para halikan, na siyang ibinalik naman nito bago pinisil ang tetilya niya.

“Baby, you ready?” Tanong ni Zamiel sa kanya.

Napahalakhak siya. “You didn’t even inserted your cock inside my ass, Zamiel. Of course I am.”

“It doesn’t hurt to ask.”

Ridge wasn’t able to retort when Zamiel began to thrust, instead; he moaned as his boyfriend’s shaft actually hit his globs and poked on his own member. And as much as he thought that the fun stops there, he keeps on forgetting that Zamiel is holding his cock. Hence, when his man stroked his member again, he almost screamed his name if not for the fact that Zamiel kissed him right away.

So this it how it feels to receive. To be fucked from behind while having your giver stroke your manhood .

Damn, Ridge has been the top all his life so… this is all new to him.

Nevertheless, they were getting all steamy and intense until they both heard a knock on the door.

“Doc Chastain? Tinawag ko na iyong bagong pasyente!” Sa kabila ng naksarang pinto, umalingawngaw pa rin ang boses ng assistant nurse ni Zamiel.

Parehas na natigilan si Ridge at Zamiel. Nang tignan niya ito, ibinaon ng binata ang mukha sa leeg niya at animo’y kinokolekta ang natitira nitong katinuan. Habol hininga ito bago tuluyang sumagot.

“Sige, salamat!” Mabuti nalang, buo pa rin ang boses ni Zamiel nang sagutin ang kasama nito sa trabaho.

And after answering, Zamiel gritted his teeth before he bit Ridge’s skin.

“Ow!” He complained.

Punung-puno ng pagkasiphayo ang mukha ni Zamiel nang mag-angat ito ng tingin sa kanya.

“Ah, damn it. I don’t want this to end yet,” he said before he proceeded to thrust and stroke Ridge’s member again. And Ridge originally planned on chuckling but then, he ended up moaning Zamiel’s name. “I gotta finish this fast.”

“Yeah…” Ridge groaned. “You should.”

Ridge couldn’t remember how long Zamiel thigh fucked him but all he could remember was releasing his warm seed on Zamiel’s hand. While his boyfriend released on his thighs.

He could also remember them resting for a few seconds until they feel gooey and sticky. Therefore, Zamiel prompted to clean them up while Ridge plopped on the floor, completely drained and exhausted.

So, he got Zamiel to clean him too.

“Magpantalon ka na,” utos sa kanya ng binata habang inaayos nito ang sarili, “putang ina ’di naman siguro tayo amoy sex ’no?”

Napangiti siya bago sumandal sa pader.

“You’re asking me that when we both know that we’ll be smelling like zonrox after a while.”

Naiiling na nilapitan siya ni Zamiel para tulungang mag-ayos. He heaved himself up when his boyfriend told him to so that he can pull his pants up. At habang magkalapit sila, muling hinalikan ni Ridge si Zamiel.

“You don’t feel disgusted?” Pag-uusisa niya habang inoobserbahan si Zamiel na abala lang sa pag-ayos ng suot niyang pantalon.

Suminghal naman ito. “Why would I feel disgusted? I told you, everything feels right when I do it with you.”

Ridge’s lips thinned and his cheeks flushed pink upon hearing Zamiel’s response which made the other male smirk. Then, he placed a chaste kiss on the side of Ridge’s lips before he held his hand to help him stand up.

“Uuwi ka na ba talaga? Ayaw mo ba ’kong hintayin matapos? Balak ko na mag-early out,” tuluy-tuloy nitong sabi habang iginigiya siya palabas ng kwarto.

Umiling lang siya. “’Wag ka na mag-early out, nakita mo naman na ’ko. Saka oo, uuwi na ’ko pero bago ’yon…”

Hinila ni Ridge si Zamiel palapit sa kanya bago pa nito mabuksan ang pinto ng kinaroroonan nila.

“May mouthwash ka ba? Pahiram muna ako,” aniya.

Nang marinig ang sinabi niya, gulat lang siyang tinignan ni Zamiel bago ito magsimulang tumawa.

“For the first time in my life, I heard you become concern about hygiene.” Nailing ito at binuksan na ang pinto. “Oo meron ako, iabot ko nalang sa ’yo.”

“’Wag mo ipahalata unless gusto mo na magsuspetya assistant mo na may ginawa tayong milagro rito. Baka i-report ka pa,” paalala niya, dahilan para matawa ulit si Zamiel.

“Right, you’re right.”

**

A/N : HAHAHAHA WALA LANG, NATAPOS KO RIN SA WAKAS.

Kabanata 37

KABANATA 37

“HAPPY BIRTHDAY, Ridge!” Bati ng mga kaibigan niya sa kanya bago sabay-sabay na pinaputok ng mga ito ang hawak na confetti.

Mariing ipinikit niya ang mga mata. Ilang beses din siyang napaatras at napapitlag habang pinapaputok ang mga confetti. Halos magtakip siya ng tenga kung hindi niya aaminin sa sarili na natutuwa siya sa effort ng mga ito.

Nang imulat na niya ang mga mata, hindi na siya nagulat pa nang mag-rehistro sa kanya ang malalawak na ngiti ng sariling pamilya at iilang mga kaibigan at kasama sa trabaho.

May hawak na handa ang iilan sa kanila at hindi mabatid ni Ridge kung bakit nila bitbit iyon. Naisip nalang niya na baka tatangayin pauwi dahil mga gunggong ang ilan sa bisita niya. Hindi sa nang-aano pero special mention si Leon at si Zachariel.

“Mag-speech ka, dali!” Panunulak ni Zachariel bago iniabot sa kanya ang hawak-hawak na mic. Palibhasa, ito ang nag-lead ng birthday song kaya halos ayaw niyang makinig.

Inabot niya ang mic at nagpabalik-balik ang tingin doon at sa kaibigan.

“Ano namang sasabihin ko?”

Si Gian ang sumagot. “Kahit ano na basta speech! Sabihin mong ganon sana magkajowa na si Zachariel para makakain na kami!”

Nagtawanan ang mga bisita ni Ridge sa entrada ni Gian. Samantalang si Zachariel naman, nagulat at hindi napigilan na pabirong sakalin ang kaibigan nito.

“Magkakasama tayo mula noong preparatory school pero hanggang dito nalang ang pagkakaibigan natin!” Asik ni Zachariel kay Gian, “dapat sinama mo si Leon sa wish para hindi ko damang-dama pag-iisa ko sa pagiging single, pucha!”

“Dinamay mo na naman ako! Gusto lang naman sabihin ni Gian na mas gwapings ako kaysa sa ’yo!”

“Ulul, pareho palang tayo na-reject last week!”

“Walang laglagan ng kasawian!”

Napahilamos ng mukha si Ridge sa isang tabi habang pinapakinggan ang mga kababata na magtalo dahil sa pagiging single . Mas inabala niya na makinig sa mga ito at hayaan sila na aliwin ang mga bisita imbes na mag-isip ng speech na kinukuda ng mga kaibigan.

Itinapat niya ang mic sa bibig pero bago pa makapagsalita, tumikhim muna siya para ihanda ang sarili.

“Pwede na kayong manahimik. ’Di kami tumawag ng clowns pero sige, may extra kayo mamaya dahil pinasaya niyo mga bisita ko,” aniya bago bumuntong hininga habang umiiling.

Muling naghalakhakan ang mga tao sa sinabi niya. Halos sumigaw pa nga si Wade para makisimpatya sa mga payaso sa handaan ni Ridge kung hindi lang ito pinigilan ng kuya niya.

“Tama na dalawang payaso, Wade. ’Di kaya ng budget namin tatlo.” Ito ang sinabi ni Aaron sa manager.

Napanganga si Wade. “May sahod?!”

“Wala, asang-asa ka naman.”

Pinasadahan niya ng tingin ang mga ito bago niya napansin kung sino at ano ang nasa gilid niya. Napangiti si Ridge nang lingunin niya iyon at makita niya si Zamiel na inihahatid sa kanya ang cake.

“Wala pa ’kong speech, nandito na kaagad cake ko,” aniya.

Umismid si Zamiel. “Alam naman natin pareho na wala kang matino na sasabihin. Mag-wish ka nalang.”

“Speech muna!” Pang-eepal naman ng kakambal nito. “Sayang naman kung wala kaming maririnig na kabalahubasang lalabas sa bibig ni Ridge?!”

“Bibig mo lang naman ang marumi, Zach. Gago ka ba?” Sipat ni Zamiel dito.

Bago pa tuluyang magtalo itong mga kasama niya itinapat niya ang mic sa bibig at nagsalita. Totoo naman ang sinabi ni Zamiel, wala siyang sasabihin pero dahil itinutulak ng barkada nila ang speech , gagawin niya kahit papaano.

“Hello, ipinipilit ng mga barkada ko na magsalita ako kaya birahin natin nang ma-blow ko na iyong kandila sa cake saka iyong may hawak.”

Napangisi siya nang makita niyang mag-tense si Zamiel mula sa gilid ng mga mata niya. Kung hindi lang din lolokohin ni Ridge ang sarili, kitang-kita niya rin ang pamumula ng mga pisngi ng binata. Samantala, dahil sa sinabi niya, naghiyawan ang mga bisita niya at tinudyo silang dalawa pero ipinagsakibit balikat niya lang iyon.

“Iyong mga may dalang tapperware, bukod sa pamilya niyo, pati rin yata buong baranggay ninyo pakakainin niyo ’no?” Panunudyo niya roon kay Jamaica at Matty na hindi rin talaga nahiya na ipakita iyong bitbit nilang mga tapperware. “Flinex niyo pa, palabasin ko kayo, e.”

“Ano ka ba, Ridge! Maghahakot lang kami ng pangkain ng ilang araw! Kulang na kulang ang sahod! Baka naman, papi East?!” Hiyaw ni Matty sa likod, dahilan para balingan ito ni Easton.

At kung tutuusin, nagulat pa nga ito.

“Ba’t sa ’kin? Diyan kayo kay Wade, siya nagdi-distribute ng sahod niyo.”

Nagulat din si Wade at maging ito, hindi makapaniwala sa sinabi ni Easton.

“Ba’t ako?! Sa ’kin pinasa iyong sisi, aba?! Magkakakilala tayo mula ng college pero matatapos na rin yata samahan natin dito ’no?!”

“’Wag kayong ganyan. I-step up niyo pa pang-aasar niyo kay Easton. Ang hihina niyo e,” sabad naman ni Aaron.

At muling nakalimutan ng mga tao na birthday pala niya. Aliw na aliw silang lahat at palagay pa ni Ridge, mukhang made-delay na naman ang kasal nina Aaron. Kung ma-delay man, sila na ni Zamiel ang mauuna. Walang pakundagan at walang hintayan kapag kasal-kasal ang usapan.

Though, he knows that it’s still early to think about marriage. Ni wala pa nga silang ipon ni Zamiel, e. Meron daw itong pinagkagastusan noong minsan at ayaw nitong ipasabi kung ano.

Nang kumalma ang mga ito, muli pa siyang itinulak ng mga kasama na tapusin ang speech nang mahipan na niya ang kandila sa cake at nang makalamon na silang lahat.

“Wala naman na ’kong sasabihin. Basta ’wag kayong mang-ubos ng spaghetti kasi paborito ko ’yon,” ito lang ang huli niyang mga salita bago bumaling sa birthday cake na noo’y bitbit pa rin ni Zamiel.

Nang hipan niya iyon, mabilis siya na kinongratulate ng mga bisita. At hindi lang doon natapos, talagang tsumansing pa ng halik si Zamiel na dahilan ng panibagong round ng hiyawan.

Mahina niyang itinulak si Zamiel na natawa lang. “Tsatsansing pa, e.”

“Open minded naman mga bisita,” sagot naman nito bago inilapag ang cake sa lamesa.

“Pasalamat ka talaga wala akong ano e, batang bisita.”

“Sina Zach at Leon, isip bata. Do they count?”

“Hoy, narinig ko ’yon!” Sipat ni Leon na noo’y nasa likod lang pala nina Ridge at abalang mang-atake ng fruit salad. “Savage niyong dalawa, kaya kayo na-delay ng ilang taon, e.”

“That doesn’t even make any sense, Leon,” asik ni Zamiel dito.

Iniyuko ni Ridge ang ulo ng kaunti nang magkakitaan si Leon at Zamiel saka makapag-away ng mas mabuti. He knows his place and that is not to get involved in their argument. Kaya naman kukuha nalang siya ng paper plate at saka kukuha ng isang malaking scoop ng spaghetti.

No make that about ten scoops basta punung-puno ang paper plate niya. Tapos noon, iginala niya ang mga mata sa handa hanggang maningkit ang mga iyon dahil ang daming kamay na nagsasapawan sa sandok.

“Ang dami ng kinuha mo, mauubos mo ba ’yan?” Tanong ni Zamiel sa kanya. Nakasandal ito sa lamesa at tinititigan ang plato niya. “Hindi ka ba agad na magsasawa?”

“Zamiel, kapag ba kumukuha ka ng sandamakmak na carbonara? Ni minsan ba, tinanong kita kung kaya mo ba ’yong ubusin?”

“No, because I can eat it alone.”

Walang emosyon siyang tumitig sa binata, may sarkastikong ngiti sa mga labi na dahilan para kumunot ang noo ni Zamiel.

“The same goes for me, baby. Kaya humakot ka nalang ng carbonara mo para maka-relate ka sa ’kin.”

“Fuck.” Inilipat ni Zamiel ang tingin sa nakahandang carbonara sa harap niya at kumuha na rin ng sariling paper plate. “You’re right.”

“Palagi naman.”

Matapos nilang kumuha ng pagkain ni Zamiel, naghanap sila ng pwesto na hindi malayo sa mga bisita pero sapat para hindi gaanong maingay.

They just want to eat in peace. And it is his birthday today. Kaya Ridge Gonzales ang pangalan ng batas.

“Ridge,” tawag sa kanya ni Zamiel.

Abala siya noon na picturan iyong mga hinakot nilang handa. Kung gaano kasi karami ang spaghetti sa plato niya, ganoon din naman ang dami ng carbonara sa plato ng boyfriend niya. Naaaliw siya lalo na at kahit magkaiba sila ng preference sa pasta, magkasingdami naman nasa plato nila.

“Ridge,” tawag ulit sa kanya nito.

He hummed. “Ano? Sandali lang ipo-post ko nalang sa instagram ’to.”

“Don’t worry, I won’t even talk about starting to eat. I wanted to ask you something else.”

Inangat niya ang mga kilay kahit na ang pokus ng tingin e sa cellphone. Gusto niya lang malaman ni Zamiel na nakikinig siya kahit na hati ang atensyon niya sa mga oras na ito.

“Gusto mo bang magbakasyon?”

Natigilan siya. “What?”

“Magbakasyon tayo, sabi ko.”

“Bakit? Anong meron?”

Nang balingan niya si Zamiel, hinila na pala nito ang sariling paper plate na puno ng carbonara. He was in the middle of twirling a forkful of pasta before he looked back at Ridge as well. Tipid itong ngumisi bago isinubo ang pagkain at hindi napigil ni Ridge na matawa.

It was a quick escalation. In just a short amount of time, his boyfriend transformed from being the hot doc in town to a goofy Zamiel. But more than that, the man replied;

“Wala naman. Naka-leave ako ng tatlong araw sa trabaho, itinabi ko rin sa day off ko para four days and three nights na bakasyon.”

Pinost muna ni Ridge sa instagram ang pagkain nila ni Zamiel bago siya nag-angat ng tingin dito.

“Ginawa mo talaga ’yan? Hindi ka ba nanghinayang sa sahod mo?”

Inismiran siya nito. “Paid naman iyong leave ko. Ngayon lang ako nag-leave ulit, e.”

Kumunot ang noo niya. “Kailan iyong una?”

Hindi sumagot si Zamiel. Nag-iwas lang ito ng tingin at sumubo ulit ng carbonara. Hindi na rin nag-abala na magtanong si Ridge dahil kaagad na nabura sa isipan niya ang tungkol sa leave ni Zamiel. Nag-sink in na kasi sa isip niya na malamig na ang spaghetti – and he does not like his food cold.

“But tell me, are you fine with us, taking a vacation? Ang sabi sa ’kin ni Wade, matagal-tagal pa naman bago iyong susunod mong sched.”

Tumango siya. “Yeah, hangga’t alam ko kung bakit at kung ikaw naman ang magpaplano ng itinerary.”

“’Di ko alam kung napansin mo, e. Pero wala akong regalo sa ’yo. Itong bakasyon na ’yon kaya kita inaya.”

Oh that’s sweet , Ridge thought. He gotta admit, he kinda wants to go on a vacation with Zamiel too. Hindi pa naman kasi nila nagawa liban sa iilang paggala na minsan na nilang ginawa noon. Hindi rin naman sila lumayo. San Fernando na yata ang pinakamalayo.

Dahil nilamon na siya sa kaiisip, ’di na niya napansin ang paglipat ng binata sa tabi niya. Nabalik lang din siya sa huwisyo nang hapitin nito ang beywang niya at hilain siya para halikan sa gilid ng noo niya.

“Happy birthday, Ridge.”

“Thank you.” Ginantihan niya rin ng halik sa noo si Zamiel. “Ano, pwede bang ikaw naman i-blow ko?”

“Putang ina mo manahimik ka. Ang dumi ng bibig, a.” Naiiling nitong hinila ang sariling plato. “Ang hina mo rin, i-step up mo naman laro mo. Baka lang.”

“Wow, ’kala mo naman may baong protection.”

Bago pa man ito makapagsubo ng pagkain, malakas itong natawa sa sinabi niya. Binitawan pa siya nito para punasan ang non existent na mga luha sa gilid ng mata nito.

“Alam mo, Ridge? Tang ina mo rin talaga, nakakapikon ka pero naaaliw ako sa ’yo.”

It was then when Zachariel called them from his, Leon’s, and Gian’s seat.

“Hoy! Dumito na nga kayo. Naging kayo lang, nakakalimot na kayo ng pinagsamahan, a!”

Sabay silang napalingon ni Zamiel sa kinaroroonan ng mga ito. Pero sa huli, Ridge Gonzales pa rin ang pangalan ng batas at sila ang nag-adjust. Sila ang lumipat sa pwesto nila Zachariel.

“Magkaraoke tayo!” Aya ni Zachariel at mula doon palang, alam na nila ni Zamiel na tapos na ang buhay nila.

Just kidding. Both Ridge and Zamiel managed to survive after realizing that their friends have nice voices. Hindi lang nga nila alam iyong iba. Pero to summarize his birthday, he did manage to survive with Zamiel.

End.

**

A few

days

later…

CORGI:

Oi

Ridge! U still

doin

runways?

Ilang beses na binasa ni Ridge ang mensahe ni Keegan habang inaalala kung hindi ba niya nabanggit dito na baka sa susunod na summer pa siya makakapag-runway ulit. Kahit papaano’y malinaw pa naman sa alaala niyang sinabi niya kina Lyle na hindi muna siya magra-runway.

“Who’re you texting?” Tanong ni Zamiel nang mapansing kanina pa siya nakatitig sa cellphone. “Is that Wade, telling you that you have an immediate schedule?”

“No, no,” tanggi niya. Iwinagayway pa niya ang isang kamay para iriin na hindi si Wade ang nagtetext sa kanya.

Me:

Ba’t

mo

tinatanong

?

May

nangyari

ba

?

Corgi:

Nag-reply

ka

nga

’di

mo

naman

sinagot

tanong

ko.

Ano

na

pre

, urgent.

Naningkit ang mga mata ni Ridge habang binabasa ang mga susunod nitong mensahe. Umaakma na rin siyang mag-reply nang tumigil si Zamiel sa pagliligpit ng mga damit niya at tumayo para lumapit sa kanya.

Sinilip ni Zamiel ang cellphone niya, nakikiusyoso kung sino ba kausap niya. Pinapatunayan talagang pinoy siya, e. Hinawakan pa ang kamay niya para iharap dito at malinaw na makita kung sino kinakausap niya.

“Corgi? Isn’t this your gym instructor?”

“I’m amazed that you can still remember.”

Bumuntong hininga siya at inagaw ang kamay niyang hawak ni Zamiel. Rereplyan niya muna sandali si Keegan dahil binanggit ang magic word sa kanya: urgent.

“What does he want from you, though? Why is he asking if you’re still on the runway?” Sunud-sunod na tanong pa nito, bahid ang selos at pagkainis.

Nakasimangot na rin ang binata at hindi natutuwang nagre-reply pa si Ridge kay Keegan. Possessive pero hindi rin naman siya pinipigilan na mag-reply rito.

Me:

Next summer pa

ulit

.

Care to answer my question now?

“That’s why I’m asking him, baby. Masyado kang seloso, ’di pa rin naman ako sinasagot nito.”

“Because you asked him another question. Ridge, you should really stop throwing back a question after someone asked you first.”

Natawa siya. “Please, don’t throw tantrums right now. Magligpit ka ulit ng gamit, ayaw ko naman na bumyahe ng hatinggabi.”

It was then when Zamiel could not hold his scoff anymore. He squinted his eyes at Ridge before rolling them upwards.

“You’re asking me that when you were able to travel early morning just so you can escape from me last time.”

Oof . Sige, wala siyang maisagot sa rebat nito. Alas kwatro pa yata siya ng umaga bumyahe noon para lang makapag-Baguio nang hindi alam ni Zamiel.

“Mag-ayos ka nalang ng gamit diyan. ’Di naman interesado sa ’kin si corgi, magseselos pa, e.”

Kinurot niya ang pisngi ni Zamiel. Sinabayan niya pa iyon ng mahinang pagtawa, dahilan para unti-unti ring kumurba sa mga labi ng binata ang isang ngiti. Masaya na naririnig at nakikita siyang ganito.

“You sure, though?”

Tumango siya. “Just go there and fix my things for me. I’m still looking forward to where you’re taking me.”

Hinaplos niya ang pisngi ni Zamiel at napangiti nang makita ang unti-unting pagsimangot nito. Hindi dahil naiirita ito sa ginagawa niya kung hindi dahil hindi nito maayos na maipahayag ang saya.

Sa madaling salita,

tsundere

.

“Fine,” pagsuko ni Zamiel. Tumayo na rin ito at bumalik sa kaninang kinauupuan. “I’m still jealous. Kiss me after you reply to him.”

Makahulugan niyang nginitian si Zamiel bago ipinilig ang ulo pagilid.

“Kahit pa i-request mong anuhin kita, e.”

Natigilan ito at nang-aakusa siyang tinignan. “Ano?”

“Kung umarte ka riyan parang ’di mo alam ’no? Pa- cherry

boy ka pa.“

“Anong pa- cherry

boy ?!“

“Pa-virgin.”

Napahalakhak siya nang muntik na siyang abutin ni Zamiel para sadistahin. Pero bilang nasasanay na siya, nakaiwas siya kaagad.

“Mamaya ka na, Zam. Ano ba gusto mo? Chaste, passionate, French?”

Umismid ito. “Replyan mo na ’yan, bwisit. French, by the way.”

“Noted.”

Ngingisi-ngisi niyang tinignan muli ang inbox at nakitang may bagong mensahe mula kay Keegan. Ayon sa time stamp, kani-kanina pa itong reply. Nakipaglandian lang siya kung kaya na-stand by.

Corgi :

Nag-away

kami

?

Basta

!

Saktong

bumalik

sya

ngayon

sa

Paris eh!

Umangat ang isang kilay niya. Kahit naman yata sinong tatabi kay Corgi, mapapaaway talaga. Pero hindi pa naman siya nagkaroon ng problema rito.

Sa katunayan, naaaliw si Ridge sa ugali nito. Masiyahin at maingay tulad ni Zachariel pero mainitin din ang ulo. Kung si Zachariel, palaging sumisigaw para mang-asar, ang isa namang ito; palaging sumisigaw dahil napipikon.

Me:

Why not text him tho?

Corgi:

Ha!

Isiseen

lang

ako

nun!

Mainit

pa

ulo

ni

Lyle

sakin

.

Sigurado

magkukunwari

yun

na

di

kami

magkakilala

!

Me:

E,

ano

bang

pinag-awayan

nyo

?

Ilang segundong inabangan ni Ridge ang magiging sagot ni Keegan pero hindi na ito nag-reply. Nag-deliver lang din ang message niya at dalawa lang ang naiisip niyang dahilan.

Ayaw sagutin ni Keegan ang tanong niya. O may ginawa ito kaya hindi na mas mabilis kay Flash kung mag-reply. Kung anumang ginawa nito, sana related doon kay Lyle lalo na at nagkagusot daw ang mga ito.

“Now what, Ridge? You’re done texting your secret affair?”

Napalatak siya. “Sira ulo. Wala akong ganon.”

Nang tignan niya si Zamiel, halos kaka-zip lang nito ng maleta niya bago umayos ng upo. Tinignan din siya nito pabalik bago siya tuluyan na inangatan ng isang kilay.

At bago pa man sila tulugang akapin ng katahimikan, binasag na iyon ni Zamiel.

“Tapos na ba kayo mag-usap ng gym instructor mo?”

Tumango siya. “Ngayon-ngayon lang. ’Di na ’ko nireplyan, e.”

“Baka naman may sinabi ka?”

“Tinanong ko lang naman kung ano ba pinag-awayan nila ng kaibigan niya, e.”

Napaismid ito. “Tsismoso.”

“Coming from you?”

Umahon siya mula sa pagkakaupo at tumabi kay Zamiel. Habang ang isa naman, pilit na pinipigilan ang ngisi na kumawala mula sa sariling mga labi.

Ipinilig niya ang ulo pagilid bago siya napangisi. “Excited? Parang hindi nakakahalik araw-araw, a.”

“’Di naman talaga, a. I was off to work my ass yesterday and wasn’t able to meet because I also planned our vacation.”

“Ulul, you visited me for a bit to kiss me goodbye early that morning.”

Sumimangot ito. “Fine, I kiss you everyday but I still feel excited to feel your lips on mine!”

Painosente siyang nagkibit balikat bago umusog palapit sa binata. Ikinawit niya rin ang mga braso sa balikat ni Zamiel.

Tipid siyang ngumisi. “Edi lumabas din katotohanan na gustung-gusto mo lang na nakakatsansing ka?”

“Fuck, I’m not even trying to deny it.”

Marahang ipinasada ni Ridge ang likod ng kamay sa pisngi ni Zamiel, dahilan para mapaatras ito at wala nang mai-rebat sa kanya. Unti-unti na rin nilang hinihila ang isa’t isa palapit nang magbukas ang pinto ng kwarto ni Ridge kung kaya naiwan sa ere ang dapat na paghahalikan nilang dalawa.

Kung hindi ba naman dakilang epal si Zachariel.

“Hoy! Kakain na tayo ba’t ba ang tagal-tagal niyong lumabas—oh, ay! Ay! Pucha, punyeta! Sorry!”

Sunud-sunod na sabi ni Zachariel, walang preno at hindi rin tumitigil kahit na marahan nitong isara ang pinto. Naririnig pa rin nilang dalawa ang pagmumura nito kahit na nakasuklob na ang boses nito.

Hanggang sa sumigaw ito.

“Brader Aaron! ’Di yata kakain sina Ridge, mukhang magkakainan—este, nagtitiki—ano! Basta mukhang nauna na sila, e! Atin nalang ’yong ulam.”

Habang unti-unting naglalaho ang boses ni Zachariel, bigla nalang nila binitawan ni Zamiel ang isa’t isa.

Nagmamadaling tumayo si Zamiel para habulin ang kakambal habang si Ridge, ibinagsak ang katawan sa sahig at ipinahinga ang ulo sa ibabaw ng maleta niya.

Napabuntong hininga siya. “There goes Zach ruining the mood. Porket pinayagan din mag-sleep over, e.”

Umayos si Ridge ng higa para ayos na makabaluktot nang balikan siya ni Zamiel. Tumayo ito sa harap ng pintuan at nagpameywang.

“Ridge, tumayo ka na riyan bago pa tayo siraan na naman nong may sapi kong kakambal.”

“Ipadala mo na kaya sa espiritista? Suggestion lang.”

“Easier said than done, baby. Come on now. Dalian mo na para makaligo tayo ng maaga pati na rin makatulog. Maaga pa tayo bukas.”

Labag man sa loob, bumangon na si Ridge mula sa kinahihigaan para sumunod kay Zamiel.

Then, he grunted. “Fine.”

**

A/N: HELLO! Gusto ko lang naman sabihin na belated happy birthday sa port ni Ridge! Nawala sa isip ko na kahapon pala birthday niya kaya bilang regalo, nagpost ako ng new update!

Oo nga pala, sorry po kung naisip niyo na nawala Nocturne at Midnight sa mga libraries ninyo. Kakapalit ko lang ng title dahil hindi na bagay sa magarbong NM ang story ng baduy na si Ridge at Zamiel. Bukod doon, sorry rin po kung late ang update. Nag-mini revision ako sa iilang chapters. Nag-alis lang ng details.

Pero maraming salamat po sa paghihintay! Mwah! Mag-iingat kayo palagi! Lovelots. ❤

Kabanata 38

KABANATA 38

“WHO am I?” Tanong ni Jackie Chan nang magising sa mga Africans na tumulong sa kanya mula sa plane crash na kinasapitan. “Who am I?”

Hindi mapigil ni Ridge na mapangisi habang inaalisa ang palabas doon sa telebisyon. Muntik mapahagalpak ng tawa si Ridge nang magsimulang magwala ang mga ito, panay din ang pagsigaw ng: “Who am I?”

Palibhasa, iyon ang magiging ngalan ni Jackie sa palabas lalo na at hindi niya maalala ang pagkakakilanlan.

“Acquiring amnesia must be really tough,” komento niya bago halos ilubog ang sarili sa kinauupuan.

Nabigla si Zamiel nang marinig ang boses niya. Awtomatiko itong natigil sa pagii-scroll ng kung anu-ano sa facebook at napalingon sa kanya.

“I thought you’re sleeping?” Tanong nito sa kanya, “sabi ko na ba’t dapat sa may gitna tayo naupo para ’di ka nagugulo sa pagtulog.”

Pinasadahan ni Ridge ng tingin ang binata bago ipinilig ang ulo pagilid. Marahan din siyang kumurap bago ngumiti rito at umiling.

Nasa kalagitnaan silang dalawa ng byahe tungo Intramuros. Nakaupo sa harapang upuan ng bus sa likod lang ng driver, sapat para marinig at malinaw na makita ni Ridge ang palabas sa telebisyon. Maaga pa, pero hindi nila iyon alintana dahil pareho naman silang naaaliw.

“No, I like it here. Iyong ibang bus, tinitipid iyong pasahero. May tv sa display pero hindi ginagamit. Kaya susulitin ko na ’to kasi nagana.”

Mataman siyang tinitigan ng binata bago mabilis ding pinasadahan ang palabas. Matapos ang ilang sandali, hindi napigil ni Zamiel na ismiran siya.

“But you don’t like watching Jackie Chan.”

“Well, I did like some of his movies.”

“Really? Sige nga, anong movie?”

“Pinanood natin ’yon nong bata pa tayo. Elementary yata sa bahay niyo rin ang venue. Hindi ko na maalala title pero may baby na bini-babysit sina Jackie.”

Umangat ang mga kilay ni Zamiel at napaisip. Tila inaaalala kung ano ba iyong kinuwento ni Ridge na movie na pinanood daw nila noong bata pa sila. At habang nag-iisip ito, ibinalik ni Ridge ang mga mata sa palabas.

Pakiramdam niya, hindi maaalala ni Zamiel kung ano iyong kinwento niya. Baka ang sabihin lang nito ng biglaan: Mitochondria is the power house of the cell. Alam niya na ’yon, ito lang din ang nag-iisang lesson sa biology na natutunan ni Ridge.

“I can’t remember shit. But Ridge, if you ever feel drowsy, rest your head on my shoulder,” paalala nito bago ibinalik ang paningin sa cellphone.

Sabi na nga ba at hindi maaalala ni Zamiel kung anong palabas iyon. ’Di niya tuloy mapigil na mapangisi at lingunin ang binata na kunot pa ang noo sapagkat mukhang may nakita na mapapanood sa facebook.

Sumandal siya sa balikat ni Zamiel para maayos na masilip kung ano ang pinanonood nito. He had almost forgotten that he was in the middle of watching “who am I?” when the video that Zamiel was watching registered on his mind.

Apparently, his boyfriend was in the middle of watching a doctor content creator named Dr Mike. And as he was reacting on medical memes, his man just can’t help but to smile and silently react on what are featured.

Pero hindi sa memes nag-focus itong si Ridge kahit na mahilig siya roon. Halos kasi ng nafi-feature, hindi rin niya maintindihan kung ano bang pinagsasasabi roon. Kaya imbes na sa content, doon siya sa itsura ni Dr Mike nakatulala.

“Ang gwapo naman niyan,” komento niya, sapat lang para marinig nitong katabi niya, “ganda pa ng ngiti.”

Napamaang si Ridge nang patayin ni Zamiel ang cellphone niya bago iyon ibinaba. Inabot pa ni Ridge iyon at pilit na inaagaw kay Zamiel noong mapansin niya ang pagsimangot ng binata.

“Mas gwapo ako,” asik nito nang sa wakas e matitigan na rin siya ni Ridge, “’di ba mas gwapo ako? Mas maganda pa ngiti ko.”

Nawala lahat ng emosyon sa mukha ni Ridge nang magpa-cute si Zamiel sa kanya. Gusto pa niyang tumawa pero papa-hard to get muna siya. Tama ba naman kasing alisin iyong pinanonood niya? Nag-eenjoy lang din naman siya kasama ang binata. Iyon nga lang, magkaiba sila ng pokus.

“Pinagsasabi mo?” Balik tanong niya at hindi napigil ang pagkibot ng sulok ng labi, “Mas gwapo ’yong Dr Mike, mukhang anghel.”

“Mukha rin naman akong anghel?!”

“Sino namang nagsabi sa ’yo?”

“Ikaw, putang ina. ’Pag pumalag ka, hahalikan kita rito.”

Nanunudyo siyang tumingin dito at napailing. “Lakas ng boses mo ’no? Istorbo ka, Zamiel. Natutulog iyong ibang bumabyahe.”

“Wala ’kong pakialam, sabihin mo muna na mas lamang ako ron kay Mikhail.”

“Sino si Mikhail?”

“Iyong Dr Mike,” bakas ang kapaitan sa boses nito na siyang dahilan para muling matawa si Ridge.

Mataman nilang tinitigan ang isa’t isa bago niya mahinang kinurot si Zamiel. Mahina niya ring hinampas ang hita nito at itinuro ang phone ni Zamiel, ipinapahiwatig na gusto nito na ituloy ang panonood kay Mikhail .

“Anong–?! ’Di na natin panonoorin ’yon, Ridge. Manood ka nalang ng Jackie Chan!” Singhal nito.

Parang bata siyang umiling. “Dali na, ang sarap sa mata noong Dr Mike, e. Dali na, isang tingin nalang.”

“Pucha, da’t pala hindi ko pinanood sa tabi mo.”

Labag man sa loob, binuksan pa rin ni Zamiel ang cellphone nito. Tulad ng dati, iispoilin na naman si Ridge.

“’Di mo ’ko pwede ipagpalit dito,” paalala ni Zamiel habang kinakalkal ang cellphone nito.

“’Di naman talaga kita ipagpapalit. Tingin mo naman kaya ko.”

Madramang bumuntong hininga si Ridge nang makita ang ngising unti-unting kumurba sa mga labi ng binata. Parang bata. Talagang naisip na ipagpapalit niya ito samantalang ito lang naman hinihintay niya mula nang mapagtantong mahal na mahal niya ito.

Moreover, Zamiel did spoil him in the bus. Hinayaan siya nito na panoorin ang mga video ni Dr Mike sagad hanggang YouTube hanggang sa pigilan siya nito para mag-charge. Panay din ang tanong nito sa kanya buong byahe nila kung gusto niya na kumain dahil paminsan-minsan, may dumadaang nagtitinda ng mani at chicharon sa kanila.

At mukha ba siyang kumakain ng mani? Magmula noong nalaman niya na nagkakatigyawat siya kada kain niya ng mani, tinigilan na niya iyon. Nakakasama lalo na at model pa naman siya. Mukha ang asset.

“Zamiel, gusto ko ng hotdog,” aniya habang itinuturo ang isa sa mga machine na naka-display sa loob ng 7/11.

Napaismid si Zamiel nang marinig ang sinabi niya. Pinukulan din siya nito ng masamang tingin bago siya nito sinagot.

As mentioned before, nasa 7/11 sila ngayon ng binata. Alas diyes na ng umaga noon. Halos kabababa lang nila sa sasakyan at naghahanap ng hotel na mapagtutuluyan. Meron namang naisuhestiyon si Zamiel nang biglang magsabi si Ridge na nagugutom na.

“Panay kang hotdog. Maghanap ka nga ng ibang kakainin.”

Nagtatakang ipinilig ni Ridge ang ulo bago iniangat ang tingin para tumitig sa kisame.

“Anong panay?”

Habang nakatulala siya, hindi niya napigilang mapangisi nang sa wakas e rumehistro rin sa kanya ang tinutukoy ni Zamiel. Ah, iyon palang nasa ibaba nito ang tinutukoy ng binata. Akala pa naman niya, araw araw silang kumakain ng hotdog.

Pero sa totoo lang? “’Di naman tayo madalas magmomol, ni ’di pa nga tayo nagse-sex. Dali na, gusto ko ng hotdog sandwich.”

Habang binabanggit niya sa publiko ang pinanggagagawa nilang dalawa kapag solo nila ang kwarto ng isa’t isa, napapangiti si Ridge dahil panay pagngiwi’t paninigas ng katawan ng binata ang reaksyon nito sa kanya.

Namamangha tuloy nitong ipinukol sa kanya ang paningin. Nakanganga na at hindi makapaniwalang kinaya ni Ridge na isapubliko ang aktibidad nila sa kwarto’t kama.

“You just gave me more reason not to buy you hotdogs. Bumili ka ng noodles mo riyan. Mag-ramhyun ka o anumang trip mo. ’Di kita bibilhan ng hotdog.”

Ngumiwi siya. “You’re harsh! Bakit ka ba nahihiya sa sinabi ko?”

“Baka kasi ’di naman dapat pina-publicize ’yon?!”

“But everyone’s open-minded here!”

“Oh fuck no, not everyone is!”

Halos mapahilamos ng mukha si Zamiel pero kalaunan, iwinagayway nito ang kamay. Ipinapahiwatig na suko na ito sa kanya.

“Humanap ka nalang nga kakainin mo riyan,” anito.

“Fine, hotdog sandwich and noodles it is.”

“Aba’t!” Pipigilan pa sana siya nito pero napailing nalang. “Bahala ka nga sa buhay mo.”

Iniwan siya ni Zamiel at nagsimula na rin itong maghanap ng kakainin. Mukhang balak din nitong bumili ng snacks nila pero pinigilan niya ito. Inaya nalang niya na humanap sila ng grocery mamaya o kung may hypermarket sa malapit, doon sila bibili para makamura.

Hindi nagtagal, natapos na si Ridge na bumili. Chicken hotdog sandwich at iyong lunch box na naka-display sa may ref ng 7/11 ang kinuha niya. Giniling dahil hindi niya trip iyong century omelette, palaging tinitipid. Puro itlog.

Pinangkuha niya rin si Zamiel dahil gusto raw nito maranasan kumain ng lunch box sa 7/11. Palibhasa e ’di raw nito naranasan kumain nito rito sa Pinas mula nang umuwi. Sa bagay, college na rin yata si Ridge nang malamang may ganito na sa 7/11.

“Zamiel, magbabayad na ’ko. Dalian mo mamili ng kakainin mo,” sigaw niya sa binata habang isa-isang inilalapag ang pinamili sa cashier.

“Sandali, namimili ako kung anong siopao ba kakainin ko.”

“Edi iyong usual. Asado. Nag-iinarte ka pa riyan, diyan lang din naman bagsak mo.”

“Shut up. I want to try something else.”

Heaving a sigh, Ridge gestured the cashier who was punching the items they bought to wait for a bit. Wala pa rin namang tao rito bukod sa kanila kaya ayos lang naman siguro na maghintay ito. Hindi hectic ang gawain.

At oo, pupuntahan niya si Zamiel para tumigil na sa pag-iinarte. Akala niya pa naman, siya iyong drama queen. Akala lang pala niya. Ang selan ni Zamiel!

Pero habang palapit si Ridge sa binata, hindi nito naiwasan na may mapansin sa isa sa mga racks. Dahil lampas iyon kay Zamiel, parang hanging dinaanan niya lang ito para dumiretso roon sa rack at kunin ang boteng nakita. Nanghihinayang siya dahil nag-iisa lang iyon at mahirap ding makatyempo ng ganito sa 7/11.

Sa kanila nga, madalas pakyawin ang ganito. Isang sakay lang kasi mula sa kanila, nasa fields ka na. Talamak ang paggamit nito roon. Isa pa, hindi niya naisip na magbitbit ng ganito lalo na at si Zamiel ang nag-ayos ng mga gagamitin nila.

Alangan namang palampasin niya kung natyempuhan niyang meron.

Is he planning something evil? Not really. Maliban nalang kung bigla silang mapunta sa ganoong mood. Just in case, kukunin niya pa rin itong bote tutal mukhang mas mura rito? O baka matagal na noong huli siyang bumili kaya hindi na niya alam kung anong eksaktong presyo sa kanila.

Mukhang iisa lang din naman ang presyuhan sa mga 7/11. At habang papaahon na si Ridge mula sa pagyuko para kunin ang boteng tinutukoy, napapitlag siya nang mapansing nakatitig pala si Zamiel sa kanya.

“Ano ’yang kinuha mo?” Tanong pa nito. Kunot ang noo at mukhang nasa kalagitnaan ng pagtukoy kung ano iyong misteryosong bote na kinuha ni Ridge.

Bago pa man rumehistro sa isipan nito ang kinuha niya, mabilis na binulsa ni Ridge iyon bago naglakad tungo sa cashier. Minuwestrahan niya rin si Zamiel.

“Bilisan mo mamili ng siopao, kanina pa naka-stand by mga pinamili natin. Wala pang bayad, nagugutom na ’ko.”

Pinagsususpetyahan siyang hinabol ng tingin ni Zamiel pero ibinalik din nito ang atensyon sa mga siopao.

“Sige, sandali lang.”

Noong naramdaman niyang wala na sa kanya ang atensyon ng binata, pasimpleng nagmadali si Ridge tungo sa cashier at pinasadahan ng tingin ang mga protection sa gilid ng counter.

Inilapag niya muna ang bote ng lube na pinuslit niya mula sa atensyon ni Zamiel at nadama niya ang titig ng cashier na nasa harap niya. Hindi siya kumportable pero nang tignan niya ito, tipid lang itong nakangiti sa kanya. Pinasadahan pa ng tingin si Zamiel na nag-iinarte roon sa harap ng mga siopao. Ketagal mamili.

“Para po sa boyfriend niyo?” Pag-uusisa ng cashier.

Namula ang mga pisngi ni Ridge nang marinig ang tanong nito. Ilang segundo rin siyang natulala rito bago nag-iwas ng tingin tungo sa mga dapat niyang pagtuunan ng pansin.

And take note, kahit kailan, hindi siya nahiya na ilapag sa harap ng mga cashier na pinagbibilhan niya ang mga item na binibili niya.

Pero siguro dahil nga si Zamiel ang tinutukoy nito, iba ang epekto’t kiliti sa kalamnan niya.

Tumango siya’t ngumiti. “Oo.”

Ano bang flavor ang gusto niya? Ah, hilig niya ng strawberry pero hindi niya alam kung ganoon ba iyong ginagamit ni Zamiel. Baka mamaya, bubblegum pala. Bumili nalang yata siya ng dalawang flavor. Bahala na?

Akmang kukuha na siya ng dalawa na box ng protection nang mayroon siyang maalala.

Anong

size

ni

Zamiel

? Tanong niya sa sarili. Ipinilig niya ang ulo bago siya bumuga ng marahas na hangin.

Alam niyang ilang beses na silang may ginawang kababalaghan pero ni minsan, hindi niya naisip iyong size ni Zamiel. One thing’s for sure though, he’s bigger than him. Kaya nga una palang, alam na ni Ridge na ang papel niya kung magiging sila man e maging receiver .

Thinking about receiving made him quiver. Hindi pa niya ginawa iyon dahil gusto niyang si Zamiel uuna sa kanya. Kaya sa past relationships niya, siya palagi ang giver. Given na na driver siya, dominant siya e.

There’s a term for it.

Power bottom.

Ah, but this isn’t really the time to think about his position. I-estimate nalang kaya niya kung anong size ni Zamiel? O hindi kaya, tawagin na niya dahil ang tagal na nitong nasa harap ng mga siopao. Baka roon na rin nag-practice ng speech sa kasal nina Aaron dahil ang tagal.

“Zamiel, ’di ka pa ba tapos diyan?!”

“Ito na,” mabilis na sagot ng binata.

Paglingon niya, sumasandok na pala ng siopao ang boyfriend niya. Ilang sandali lang, lumapit ito sa kanya at wala man lang kamuwang-muwang kung anong kalokohan ang ginawa ni Ridge.

“O anong kailangan mo? Magkano ba babayaran?” Tanong ni Zamiel sa kanya bago inilapag ang siopao sa counter.

“That’s not what I’m going to ask but the amount’s already displayed on this mini screen.”

Itinuro ni Ridge ang screen ng kaha. Nang sundan ni Zamiel ng tingin ang itinuro niya, saka niya iniba ang usapan.

“Zamiel, anong size mo?”

Natigilan ang binata nang marinig ang tanong niya. Naguguluhan din siya nitong tinitigan.

“Anong size? Ng paa? Ba’t ganyan tanong mo e wala naman silang tindang sapatos dito.”

Nawala lahat ng emosyon ni Ridge sa mukha bago napailing.

“I’m not talking about your foot size.” Iminuwestra niya ang mga kahon ng protection na nasa harap nilang dalawa. “I’m asking about your d-ck size.”

Tila nahigit ang hininga ni Zamiel nang lantaran siyang magtanong. Nagpabalik-balik pa ang tingin ng binata sa kahera, sa kanya, at don sa mga protection na itinuturo niya.

“What the fuck,” ito lang ang naging sagot ni Zamiel sapagkat hindi pa ito nakaka-get over sa atake niya, “I told you not to publicize things like this?!”

At dahil priceless ang reaksyon nito, hindi napigilan ni Ridge na asarin si Zamiel.

“I’m not. Nagtatanong lang ako para alam ko kung anong bibilhin ko sa ’yo.”

“Ridge!” He said in a warning tone, “babae itong cashier!”

“Oh, she doesn’t mind.” Pinasadahan niya ng tingin ang cashier at pareho silang nagkangitian habang abala ito na i-punch ang iba nilang order. “Dalian mo na, sabihin mo na kung anong size mo kung gusto mong matapos kahihiyan natin dito.”

“Fuck!” Lumuhod si Zamiel para itago ang itsura nito. “XL, now fuck off! We don’t know each other until we get outta here!”

Hindi niya napigilang humalakhak dahil nakakaaliw ito. At para i-maximum na ang pagiging happy kid niya, iniangat niya ang dalawang lunch box na kinuha nila.

“Matatagalan pa yata bago mo ’ko itakwil, kakain pa tayo e.”

Nagdadabog na inagaw ni Zamiel ang share ng pagkain at madrama siyang inirapan.

“Sa ibang table ako kakain, pakyu. ’Wag kang lalapit sa ’kin! Pucha, pakiramdam ko numipis nalang ng numipis mukha ko sa ’yo.”

And true to his drama, Zamiel really pretended like they don’t know each other. Nang makapagbayad na kasi si Ridge, sa ibang table talaga ito kumain at hindi man lang makuha ni Ridge ang magtampo. Tuwang-tuwa kasi siya kaya hahayaan niya ito.

Pero hindi roon natapos ang tuwa ni Ridge dahil habang kumakain sila, hindi nga natigil sa pagdadabog si Zamiel. Bumubulong pa ito at dinig iyon, hindi nga lang maintindihan ng nakakarami. Kaya iyong ibang customer, naba-bother sa kanya samantalang iyong mga staff ng 7/11 hindi maiwasang matawa sa kanila.

“Ano, galit ka pa rin ba?” Tanong ni Ridge nang makalabas sila ng 7/11.

Iniangat ni Zamiel ang ulo bago ito pumikit at huminga ng malalim. “Ba’t ka nga ulit bumili ng condom?”

“To protect myself just in case you wanna smash tonight.”

Nag-isang linya ang mga labi ng binata at namula lalo ang mga pisngi nito, dahilan para mahinang matawa si Ridge. Mukhang hindi matatapos ang bakasyon nila nang hindi siya naaaliw at nakukuntento sa mga reaksyon ni Zamiel.

“I do want to smash,” pag-amin din ni Zamiel kalaunan, “but seriously, we both know that condom isn’t enough—”

Natigilan ito nang iangat ni Ridge ang plastic na pinaglalagyan ng condom at lube na binili niya. Nang rumehistro kay Zamiel kung anong laman noon, mabilis nitong inagaw ang plastic sa kanya at isinuksok sa isa sa mga bag na bitbit nito.

“Ba’t mo fini-flex?!”

“Ba’t ka nahihiya?”

“Ba’t ’di ako dapat mahiya?!”

“Ewan ko, pero bumili ako ng lube. Tinago ko pa nga sa ’yo, e. ’Kala ko napansin mo kanina, mukhang sa kahon-kahong condom ka lang pala nakatitig.”

Napaatras si Zamiel sa sinabi niya at mabigat na naghabol hininga. Kalaunan, pumikit ulit ang binata para pakalmahin ang sarili. Tila humugot ng mahabang pasensya sa hangin.

“Anong flavor?”

Kumunot ang noo niya. “Anong anong flavor? Ng condom na binili ko?”

Binalingan siya ni Zamiel bago ito sumagitsit. “Hinaan mo boses mo, ang lakas!”

“Boses mo ang malakas. Palagi kang nasigaw e.” Umikot ang mga mata niya bago niya sinagot ang tanong ni Zamiel. “Strawberry at bubblegum binili ko. ’Di ko alam kung ano ’yong palagi mong ginagamit na scent pero bumili pa rin ako ng based sa sarili kong preference.”

“Strawberry?” Tanong nito.

Tumango siya at nag-inat. “Tara na, gusto ko magpahinga. Ang haba ng byahe papunta rito. Sa susunod bumili ka nga ng sasakyan.”

“Says the one who has higher salary than I do.” Muling sumagitsit ang binata bago hinawakan ang kamay niya para igiya siya sa tutunguhan nilang hotel. “Tara na, gusto ko na ring maligo. Ang lagkit ko, pucha.”

Kunot noong napatitig si Ridge sa likod ni Zamiel dahil nauuna itong maglakad. Pinasadahan niya ng tingin ang mukha, leeg, at siniguro na tuyo naman ang suot nitong t-shirt. Nang hindi naman nanlalagkit si Ridge sa itsura nito, mas lumalim ang pagkakakunot ng noo niya.

Are doctors like this?

Pero sige, medyo oily naman talaga itong mukha ni Zamiel pero liban doon, mukhang preskong-presko pa naman siya!

“You’re weird,” aniya bago lumakad ng mas mabilis para makatapat sa binata. Hinawakan niya rin ang kamay ni Zamiel at pinisil, “mukha namang presko ka pa.”

Tumigil sandali sa paglalakad ang binata at tinitigan siya. “Look at me in the eye and tell me that I am not sweaty.”

“You’re not sweaty,” pagsunod niya dahil totoo naman! Hindi naman talaga ito pawisin! “But you are imagining things.”

Namamanghang napakurap-kurap si Zamiel sa kanya at bago pa man ito makapagsalita, tinapik ni Ridge ang balikat nito bago inakbayan para mas maayos na mahila tungo sa hotel na sinasabi nito.

“Alam mo, napipikon na ’ko sa ’yo,” naiiritang bulong ni Zamiel habang nagngingitngit ang mga ngipin.

Nginitian niya lang ito. “Sinabi ko lang naman iyong totoo. Kung inis ka, edi gumanti ka.”

“At naghamon ka talaga. Mamaya ka sa ’kin.”

Pakiramdam ni Ridge, magiging chaotic itong bakasyon nila. At naiisip palang ni Ridge kung anong posibleng maganap sa apat na araw nila rito, hindi niya mapigilan na matawa.

“Pa-picture tayo mamaya sa may tulay, Ridge. Gagawin ko lang profile picture,” paalala ni Zamiel.

Profile picture? Hindi kaagad na reumehistro sa isipan ni Ridge na isa nga pala ang Intramuros sa pinaka aesthetic na lugar dito sa Pinas. At kung magpapapicture man sjla rito, ibig sabihin maganda ang quality na kalalabasan.

Setting those thoughts aside, gusto lang din talaga ni Ridge na gumamit ng profile picture na silang dalawa ang nandoon sa litrato.

“Sige.”

Kabanata 39

KABANATA 39

MAGKAHAWAK ang mga kamay na tinatahak nina Zamiel at Ridge ang Intramuros, parehong naghahanap ng magandang spot para makuhaan ng litrato.

Sa kasamaang palad, hindi natuloy ang orihinal nilang plano kung saan pupunta sila sa Binondo-Intramuros bridge para kumuha ng iilang shots. Iyon sana ang balak nilang gamitin bilang display photos sa facebook at sa instagram. Kaya lang, huli silang pareho sa balita dahil ginagamit na palang muli ang tulay.

Hindi maalala ni Ridge kung kailan ba ang huli niyang punta rito. Dahil ang nakatatak pa rin sa isip niya ay iyong isinarang tulay. Taon na rin yata ang lumipas mula noon, hindi niya lang maalala dahil mabilis na lumipas ng oras.

Nang pasadahan ni Ridge ng tingin si Zamiel, abala itong pinag-aaralan ang mapa ng Intramuros. He can’t help it but to snicker. Ngayon pa ito nagpa-panic dahil naekis ang tulay na pinag-uusapan nila kanina. Ang mas cute nga lang e kung paano nito kinakausap ang sarili.

“Where the fuck is Casa Manila?” Iyon ang pinaka narinig ni Ridge sa lahat ng binulong ni Zamiel. “Fuck, first day palang napapahiya na ’ko.”

Napahalakhak si Ridge. “Mag-taxi na tayo?”

Napamaang si Zamiel bago umiling at bumuntong hininga. “Matagal na tayong naglalakad. Baka mamaya nasa harap nalang pala natin tapos sasakay pa tayo ng taxi?”

“Edi magtanong tayo kaysa naman sa mag-rely lang tayo sa google maps.” Nang bitiwan ni Ridge ang kamay ni Zamiel, hinabol nito ng tingin ang kamay niyang kalaunan ay pumulupot lang din sa braso ng binata. “We can’t really rely on gadgets all the time, Zamiel. Tara na, para naman mag-expand social abilities natin.”

Nangsususpetyang tumitig si Zamiel sa kanya. Animo’y sinusukat siya ng tingin at pinatutunayan sa isipan na totoo ngang magpapalawig sila ng social skills - na siyang sigurado si Zamiel na hindi niya kailangan.

“Sige,” pagpayag nito, “tanungin mo nga iyong nakatayo roon sa harap ng tindahan.”

Nagulantang siya. “Bakit ako? ’Di ba dapat ikaw ang magtatanong?”

“Anong bakit ako? Ikaw ang mahina sa socialization sa ’ting dalawa.”

“’Wag mo nga ’kong itulak. Sabi sa napanood natin, si Dr Mike, kayong mga doctor ang mahina sa social interaction kasi puro kayo aral sa med school. Puro libro ang kaharap, kausap, at katabing matulog.”

Namamanghang napanganga ang binata sa tinuran niya. Tila hindi makapaniwalang tumatak sa isip ni Ridge ang isang walang kwentang detalye ukol sa mga doktor. Pero tunay nga bang walang kwenta iyon kung palagay ni Ridge, totoo naman na mahina sa socialization ang binata?

Sungit-sungit. Ni hindi niya maalala kung minsan na ba itong nagkwento tungkol sa mga kasama nito sa med school o trabaho. Parang wala mang nabanggit!

Or maybe he just forgot. Ang tunay na tumatak lang kasi sa isip ni Ridge na kinwento ni Zamiel noong mga araw na magkalayo sila e ang dami ng naging girlfriend nito.

“Why don’t we both ask?” Tanong ni Zamiel gamit ang tonong pilit na kumakawala kay Ridge. “You know, I’m pretty sure we’d get there soon if we ask people together.”

Napaisip si Ridge sa suhestiyon nito at kinonsiderang magandang ideya nga kung pareho sila magtatanong. Pero bago iyon, may gusto muna siya na malaman na sobrang hindi related sa isyu nilang pagkaligaw.

“’Kay. Tanong ko muna kung ilan ba naging girlfriend mo bago ako.”

Kumunot ang noo ni Zamiel. “Ano namang kinalaman niyan dito sa bakasyon natin?”

“’Di ko alam. Random lang. Gusto ko lang malaman.”

“Tapos magseselos ka?”

“’Di naman ako babae na itatanong ’to tapos magtatampo. Isa pa, mas marami akong naging girlfriend sa ’yo. Dali na, sagutin mo na.”

Nananantyang tinitigan na naman siya ni Zamiel bago sumuko. Hinila siya nito tungo sa pagtatanungan nila at hinayaan siya ni Ridge. At habang nasa kalagitnaan sila ng paglalakad, doon ito nagkwento.

“Tatlo, each of them lasted for about a year or two before breaking up with me.”

“Med school?”

“Nah.” Umiling ang binata tapos ay iginiya siya nitong magtanong na dahil malapit na sila. “Tanungin mo na si kuya. Tapos kung ’di niya alam kung saan, ako naman magtatanong sa iba.”

Hindi dahil sa med school? Edi ano palang dahilan? Gusto rin sanang itanong iyon ni Ridge pero ise-save niya nalang mamaya. Sa ngayon, magtatanong muna siya.

Binitiwan niya ang kamay ni Zamiel at lumapit sa lalaking itinuturo nito na pagtatanungan nila. Apparently, nakatalikod ito sa kanila at abala sa pagbili ng kung ano sa tindahan. At bukod pa riyan, sigurado si Ridge na hindi nila ito kakilala.

Or so he thought.

“Excuse me,” tawag niya sa binata. The man had a clean cut therefore, there is no way that Ridge would ever know the man, “pwede ba na magtanong?”

Ridge had his fingers crossed inside his head. Ayaw na kasi niya na magtanong pa sila ulit kung sakali mang papalya itong una.

Hindi nagtagal, lumingon din ang binatang kinausap ni Ridge. At nang makita niya ito, sabay silang nagulat at napaatras nang makilala nila ang isa’t isa.

Because there is Lyle in all of his glory.

“Fuck,” dinig niyang bulong-sigaw ni Zamiel sa likuran niya bago ito nagmamadaling lumapit sa kanya at hinawakan ang kamay niya.

Nagtatakang pinasadahan ni Ridge si Zamiel habang ang binata naman, mukhang nag-iingat kay Lyle. Hindi niya pinansin ang ikinikilos nito hanggang sa balikan niya ng tingin si Lyle at makitang nakatitig ito sa mga kamay nilang magkahawak, namumutla.

What’s up? Moreover, bakit naririto sa Intramuros si Lyle kung ang sabi sa kanya ni Keegan, bumalik na ito sa Paris kamakailan lang?

“Fancy meeting you here?” Basag ni Ridge sa katahimikang bumalot sa kanilang dalawa. “Teka, nagulat din akong nandito ka. This isn’t what Corgi texted me last night.”

Naalis ang paningin at atensyon ni Lyle sa kamay nila ni Zamiel bago ito napatitig sa kanya. Ilang beses itong kumurap at pilit na ngumiti nang mapagtantong nabanggit niya si Keegan.

“Oh. Keegan.” Nag-iwas ito ng tingin at pagak na natawa. “Humingi ako ng extension ng bakasyon mula kay director kaya ’di muna ako bumalik ng Paris. Gusto ko muna sanang magpahangin. Mabuti pala nandito ka rin? Nagbabakasyon din kayo?”

Pinasadahan nito ng tingin si Zamiel at naramdaman ni Ridge ang bahagyang paghigpit ng hawak nito sa kanya. And to be honest? He is not liking the atmosphere between his boyfriend and Lyle. Hindi rin naman maitatangging alam ni Ridge kung bakit ganito ang mga ito.

Pero ipagsasakibit balikat niya lang ang kay Lyle dahil si Zamiel ang priority niyang isipin. Ang hindi niya maintindihan, e kung bakit wary si Zamiel samantalang hindi pa naman sila nagkita ni Lyle noon.

Maliban noong nahuli siya nito pero imposibleng maalala pa iyon ni Zamiel. Ilang buwan na rin kasi ang lumipas mula noon.

Napahawak si Ridge sa sariling batok at tahimik na pinakikinggan si Zamiel na sumasagitsit sa likuran niya. Parang pusang nakakita ng hindi kaaya-aya at handang-handa na mangalmot o mangagat kung kinakailangan.

“’Di na ’ko magpapaliguy-ligoy, a. Sa totoo lang, kanina pa kami naliligaw ni Zamiel-”

“Shut up, we’re not lost!” Dipensa ni Zamiel, “you just can’t wait to get there.”

Anong siya? Nagsabi lang naman siya ng totoo. Malalim na bumuntong hininga si Ridge at nilingon si Zamiel na noo’y halos maghalukipkip.

“Nahiya ka pang umamin, kanina pa nga tayo naglalakad. ’Di pa rin natin mahanap iyang Casa Manila na sinasabi mo. Ang init na, baka matunaw ako niyan.”

“Ano ka, ice cream?! ’Wag na nga tayo magtanong dito. Doon nalang tayo sa iba!”

Ipinilig niya ang ulo. “Ba’t ba mainit bigla ulo mo? Kanina ’di naman, a.”

Tuluyang natigilan si Zamiel nang banggitin niya ang tungkol sa pag-init ng ulo nito. Namula rin ang mga pisngi ni Zamiel at nagsisimula na itong mag-panic nang mahina niya itong tawanan. Matapos iyon ay hinarap niya si Lyle kahit na mukha pa ring gago ang boyfriend niya.

“Sorry ’bout him.” Tumikhim siya at ibinalik ang usapan sa pagkaligaw nila ni Zamiel. “He sucks at social interactions so he’s naturally wary of everyone. Doktor e, puro libro lang alam kausapin.”

Naramdaman niya ang paniningkit ng mga mata ni Zamiel pero hindi niya ito pinansin. Sa halip, hinayaan niyang mahinang matawa si Lyle kahit na pagak at pilit pa rin iyon.

“Ah, ayos lang. Saan ba kasi kayo pupunta?”

“Galing kasi kami ng Binondo-Intramuchuhu bridge kanina.” Itinuro ni Ridge ang kalsadang tinahak nila ni Zamiel. “Ngayon, natakot magbuwis buhay itong si Zamiel na mag-photoshoot sa gitna ng kalsada.”

“Bawal ka naman talagang mag-photoshoot doon! Balak mo ba tayong patayin pareho?!” Sabad ni Zamiel. At talagang hinila pa siya nito patungo rito.

“Kahit sa gilid lang tayo, e.” Ridge whined before he pouted like a little kid. “’Di ka naman sasagasaan sa gilid. Napaka-effort naman ng serial killer na papatay sa ’tin?”

Habang pinanonood silang dalawa na magtalo ni Lyle, hindi napansin ni Ridge ang mahina nitong pagtawa. Abala silang mag-away sa loob ng ilang minuto hanggang sa unti-unti rin silang kumalma. At hindi man lang sila tumigil? Hindi rin sila makaramdam ng pagkapahiya dahil mukhang aliw din silang pinanonood ni Lyle.

“Anyway, we’re supposed to go to Casa Manila.” Tumikhim ulit si Ridge bago nag-peace sign. “Sorry if we keep on doing ads. Ugali lang talaga naming mag-away palagi.”

“Ah, it’s okay. Natuwa naman ako na panoorin kayong dalawa.”

Napansin kaagad ni Ridge ang makahulugang ngiti ni Lyle pero mabilis din iyong naglaho. Parang sa mabilis na sandali, nais lang talaga nitong ipahiwatig ang emosyong hindi nito mailabas.

Lihim na bumuntong hininga si Ridge.

“Casa Manila ’di ba? Papunta rin kasi ako ron. Bumibili lang ako ng makakakain. Gusto niyo bang sumabay nalang sa ’kin o mauuna na kayo?” Tanong ni Lyle.

“Sasabay sa ’yo,” mabilis niyang sagot.

“Mauuna na kami,” sabad naman ni Zamiel.

Nagkatitigan silang dalawa ng binata at animo’y may kidlat na lumabas sa mga mata nila. Hindi lang nila maiwasang magtalo na naman.

“Mauuna na tayo,” mariing bulong ni Zamiel. Sapat lang para marinig niya.

Nginitian niya ito at binitiwan ang kamay ng binata. “Sige, mauna ka na ron. Kitakits nalang mamaya.”

“What the fuck!” Napasinghap ang binata’t hinawakan ulit ang kamay niya. “Fine! We’re waiting. Bilisin mo,” aniya saka itinuro si Lyle.

Kinurot niya si Zamiel. “’Di ba? This is why you should do all the asking and talking, Zamiel. You suck at communication.”

“Believe me when I say that I don’t, Ridge.” Napapasagitsit nitong tugon.

Samantala, pumagitna sa kanila si Lyle at pinigilan na sila bago pa man sila tuluyang mag-away na dalawa. Hindi ito literal na tumayo sa gitna nila at pinaghiwalay sila. Sumabad lang ito dahil dumating na rin yata ang order nito.

“Ah, sandali lang! Nandiyan na iyong binili kong milktea.” Kabado itong natawa at iniwan silang dalawa ni Ridge.

Siya namang paghila sa kanya ni Zamiel. “Do we really have to wait for him?”

Pero wala sa tanong ni Zamiel ang atensyon niya. Pilit niya kasing sinilip ang binili ni Lyle at kung ano bang tindahan ang kinaroroonan nila. At saka lang niya napansin na mini milk tea stand lang pala ito at may nagtitinda pa ng pizza.

“Ah, gusto ko rin ng milktea.”

Nang marinig ni Zamiel ang bulong niya, pinisil nito ang kamay niya para agawin ang atensyon niya. And to his success, Ridge really turned to him. Tipid niya lang na nginitian si Zamiel bago siya gumanti ng pagpisil ng kamay dito.

“Don’t be rude. I’m friends with him and I want to ask him something for Corgi,” paliwanag niya.

“Friends,” iritang bulong naman ni Zamiel bago iniikot ang mga mata, “seriously? Siya iyong kahalikan mo noong umuwi ako rito.”

Oh, so he does remember. No wonder Zamiel had been really wary of Lyle.

“It’s okay.” Nagkibit balikat siya. “E, alam naman nating sa ’yo lang ako uuwi kaya ’wag ka nang madrama. It doesn’t hurt to be with Lyle for a moment. He’s kind.”

Kaya niyang patunayan iyon. Ito pa nga ang nag-alaga sa kanya noong nasa Baguio sila tapos nagkasakit siya dahil sa pagpupuyat. Noong mga panahong naiirita at natakot siya sa ginawa nila ni Zamiel.

Nag-isang linya ang mga labi ni Zamiel pero hindi na ito nakipagtalo pa. At noong bumalik si Lyle, tinanong ulit ni Ridge kung ano pa ba liban sa in-order nitong mango milk tea ang available roon sa mini stand na pinagbilhan nito.

Pero sa kasamaang palad, hindi pa rin nakabili si Ridge. May matindi kasi siyang trust issues sa macha flavored milk tea ng bawat shop na pinagbibilhan niya. As much as he likes green tea, he does not really like them tasting like raw leaves.

Tahimik nilang binabagtas ang daan tungo sa Casa Manila nang maalala ni Ridge si Keegan. Kung paano ito mag-alala kay Lyle at kailangan pa siyang i-text para gumawa ng daan para magkausap sila.

“By the way Lyle, your hair.” Ridge trailed off as he stared on the male’s hair weirdly. Napaka weird naman kasing nagpagupit ito. “Why’d you cut it off? It was pretty when it was long. You rock that style back then.”

Naramdaman niyang pinasadahan siya ng tingin ni Zamiel pero hindi ito kumibo. Mukhang mananatili munang tahimik para mag-obserba o hindi kaya… ginagawa lang nito na manahimik dahil utang na loob nila ang pagturo nito ng tatahakin nilang mga kalsada tungo sa Casa Manila.

Nang mapagtanto ni Lyle na kausap niya ito, wala ito sa sariling iniangat ang mga mata para tignan ang sarili nitong buhok. Inabot din nito ang iilang hibla at pinaglaruan iyon gamit ang mga daliri.

“Oh, um.” Nanatili ang paningin ni Lyle sa buhok. “Gusto ko kasing sumubok ng ibang itsura. I figured that a clean cut would suit me right now.”

“Eh.” Inabot din ni Ridge ang iilang hibla ng buhok bago pinasadahan ng tingin si Zamiel. “I want to cut my hair too.”

“Don’t ask me. Ask Wade kung gusto rin ba niya ’yang ideya mo.”

“Right. Then, why not cut your hair in my stead? I can’t do it, Zam.”

Hindi siya sinagot ni Zamiel. Sa halip, bumuntong hininga lang ang binata at nailing. Hinila rin siya nito palapit sa kanya at hindi na nagulat pa si Ridge roon. Panay naman kasi ang hila nito sa kanya sa tuwing hindi niya sinasadyang mapalayo ng kaunti rito.

“Ba’t ka nga pala nagbakasyon dito? ’Di ka pa ba kailangan sa Paris?” Tanong ulit niya.

Tipid na ngumiti si Lyle. “Marami pa namang pwedeng mag-fill sa ’kin. Saka minsan lang naman din ako magbakasyon ng matagal kaya na-approve iyong two weeks extension ko.”

“Eh. So you’re here for two weeks.”

Lyle hummed. “Not really. Gusto ko na pumunta ng Sagada sa susunod o ’di kaya sa La Union.”

Matamang tinitigan ni Ridge si Lyle at inalala si Keegan. Kung paano ito mag-alala sa kaibigan at umabot pa sa puntong mukhang nangailangan ito ng tulong sa kanya. Well, he’s not gonna lie. He wanted to help them both but he didn’t want to interfere and be accused of being nosy.

“Hanggang kailan ka rito?”

“Baka hanggang sa susunod na araw pa.”

Tumango-tango siya. “Okay, mag-iingat ka sa pagbabakasyon.”

Sasabihan nalang niya si Keegan na nakausap niya si Lyle pero hindi nalang niya sasabihin kung anong mode of communication. That’s the least he could do for a friend who went to the extremes of helping him to have a healthy lifestyle – which he declines to have every now and then.

Hindi nagtagal, nakarating din sila sa Casa Manila.

“Saan kayo pupunta niyan?” Tanong ni Lyle sa kanila.

Pasagot palang si Ridge nang bigla niyang maalala na hindi siya ang nagplano ng itinerary kung hindi si Zamiel. Pero dahil walang kibo at mukhang tumatangging makinig ang binata sa usapan nilang dalawa, kinailangan pa niya itong sikuhin para mamansin.

“Saan tayo niyan?” Tanong niya rito nang mapukaw na niya sa wakas ang atensyon ng binata.

Kunot ang noo at bahagya rin itong nakanguso, dahilan para muntik na matawa si Ridge kung hindi niya lang kaagad na natakpan ang bibig niya. Bakit ganyan ang itsura nito? Nakakadiri pero hindi maitanggi ni Ridge na ang cute rin ni Zamiel.

“We go where the carpet guides us, Ridge.” Parang bata at karakter sa anime na sagot ni Zamiel. “Within these walls, Ridge Gonzales, the carpet shall serve as our tour guide.”

Namamanghang napakurap-kurap si Ridge bago tumikhim at pilit na itinago si Zamiel sa likuran niya kahit na mas matangkad at mas malaki ang built ng katawan nito sa kanya. Nakakahiyang narinig pa ni Lyle itong kahihiyan na ito. Mukha pa namang sinumpong si Zamiel dahil kanina pa niya ito hindi kinakausap. E ayaw din namang makisama kay Lyle?!

“Pasensya na, mukhang gutom na ’to kaya nasisiraan na naman ng bait. Dadaan muna kami sa café.”

“What? No, kakakain lang natin Gonzales! ’Di pa ’ko nagugutom.”

“I do understand, baby.” Tinapik-tapik niya ang balikat nito bago ulit ito itinago sa likiran niya. “You’re not you when you’re hungry. Don’t worry, we’ll grab you some snickers before going inside Casa Manila.”

Akmang magsasalita pa sana ang binata nang lingunin niya si Lyle.

“Bago pala tayo maghiwalay tatlo, pwede ka ba mamaya? Mag-isa ka lang, baka gusto mo ng kasabay na kumain mamaya.”

Parehong nagulantang si Zamiel at si Lyle sa itinanong niya. At bago pa man makapagsalita ulit si Ridge para bigyan ng mas depth na rason si Lyle at Zamiel para sabay-sabay silang kumain, inunahan na siya ng dalawa.

“Wait, listen Ridge. No.” Si Zamiel ang naunang magsalita.

Tumango si Lyle bago nagpabalik balik ang tingin nito sa kanila, sa magkahawak nilang kamay, tapos ay ngingiti ng mapait. At hindi rin napigilan ni Ridge na murahin ang sarili sa isipan.

Fuck, he made a huge mistake!

“No thanks. Sa susunod nalang ako makikisabay na kumain.” Bahagya nitong iniyuko ang ulo. “Mag-iingat kayong dalawa, though.”

“Y-yeah, I’m sorry for asking you. Baka gusto mo rin ng lone time kaya nagbakasyon ka ng two weeks.”

“Obviously, why would he even go out here alone, you idiot?!” Singhal naman ni Zamiel saka hinawakan ang leeg niya mula sa likuran.

Peke siyang tumawa. “Seriously, I apologize for my boyfriend’s behavior. Sige, mauuna na kami, Lyle. Ingat ka.”

Tumango ito at tipid ding nginitian sila ni Zamiel. “Mag-iingat din kayong dalawa.”

Matapos na magpaalam sa isa’t isa, tuluyan na ngang naghiwalay sina Ridge at Zamiel mula kay Lyle. Una na itong pumasok sa loob ng Casa Manila para mamasyal at alamin ang kwento ng buong lugar.

Samantalang silang dalawa naman, mukhang nag-uunahang hanapin ang café na nasabi noong minsan ni Zamiel. At nakakatuwa dahil ang sabi kanina ng binata, hindi raw ito nagugutom pero kung magmadali, akala mo mauubusan ng pagkain.

Pero dahil sa enerhiyang ginagamit nilang dalawa sa paglalakad, mas mabilis na nakaramdam ng pagod si Ridge. Babagsak nalang talaga siya mamaya sa kama nang hindi rin makakatsansing kay Zamiel, bahala na. Wala na siyang pakialam. Gusto nalang niyang matulog mamaya.

“Zamiel, pwede bang bagalan natin ng kaunti? Nahihilo na ’ko, mainit pa,” pakiusap ni Ridge noong oras na nakikita na niya ang café mula sa hindi kalayuan, “makakakain at makakapaggala pa naman tayo, e. ’Wag kang magmadali.”

Tuluyang natigilan si Zamiel nang marinig ang sinabi niya. Matapos iyon, inakbayan siya nito at inalalayan. Na-aalalang baka bigla nalang mag-collapse si Ridge kahit na pagod lang talaga siya.

“Gusto ko lang makalayo kaagad doon sa kasama mo kanina. I’m sorry,” bulong nito habang hinahagod ang likuran niya, “ayos ka lang ba? Malapit na tayo sa café, ’wag ka munang mag-collapse.”

“’Di naman ako magko-collapse. Nasa lilim lang tayo. Napapagod lang talaga ako kakahila mo.”

Parang matandang hinawakan ni Ridge ang beywang bago iniyuko ng kaunti ang likuran. Hinagod niya rin ang ibabang bahagi ng likod at saka madramang bumuntong hininga. Samantalang si Zamiel, naniningkit na ang mga matang pinanood siyang umarte.

Pero bago pa man nito punahin ang pagiging matanda niya, nilingon niya ito at hinaplos ang kanang pisngi. Napaatras si Zamiel nang maramdaman ang palad niya sa balat nito pero kalaunan, kumalma rin sa pagkakahawak niya.

“Napano ka?” Anito saka hinawakan din ang kamay niya, “may masakit ba? Gusto mo na bang umuwi?”

“’Di pa. Gusto ko lang itanong ba’t mo naaalala si Lyle samantalang ang tagal na nong nangyari sa ’min? Ako nga ’di ko na maalala.”

Mabilis na sumimangot si Zamiel at tila narinig pa ni Ridge na magngitngit ang mga ngipin nito, dahilan para maisip ni Ridge na mukhang nagkamali na naman siya ng tiyempo. Pero naku-curious kasi siya kaya hindi na niya maisip ang limitasyon ng mga pupwede niya na itanong.

“I wasn’t supposed to remember the guy,” paliwanag ni Zamiel bago ito nag-iwas ng tingin bago bumuga ng marahas na hininga, “he just stole some credit from me which is why I recalled who he is.”

“Credit? Utang?”

“No, you idiot!” Pinitik ni Zamiel ang pisngi niya kaya napapangiwing napahawak si Ridge roon. “It was- it was something else but you’d know soon.”

Kumunot ang noo niya. “What do you mean? Ba’t ’di ko pwedeng malaman ngayon?”

“Baka mabwisit din ako sa ’yo, e,” mabilis nitong sagot bago misteryosong yumukod.

Sinundan ni Ridge si Zamiel ng tingin pero bago pa man siya tuluyang makapagtanong; the male scooped him to his arms and carried him all the way to the café. At pinagbantaan pa siya nitong bawal magreklamo dahil natatakot itong bigla nalang siyang matumba sa gitna ng daan.

Still, Ridge couldn’t help it but to wonder. Ni hindi niya maisawalang bahala ang sinabi ni Zamiel. Hindi niya kasi alam na may inagaw pala si Lyle sa kanyang “credits,” at ayaw pa nitong ipasabi kung ano.

Nagkagusot pala ang dalawa ng hindi niya alam? Kailan?

**

A/N: Good morning po! Ano, gusto ko lang po sabihin na maraming salamat sa mga nagbabasa ng IL/NM. ’Wag po kayo mahihiyang mag-comment (kahit comment lang), gustung-gusto ko po na nakikipag-husap sa inyo. Tbvh!

And by the way! May story po si Lyle. So far, synopsis palang ang nilalagay ko at balak ko siyang simulan kapag tapos na itong IL. Baka po gusto niyong i-check din, hehe. Promote ko lang, nasa profile ko po! Can I be Him po ang title! Maraming salamat!

Promote ko na rin po pala Secrets of the Neverland. Short story po iyon at fan fiction ko for Vocaloids. If up po kayo sa antasy genre na English ang medium, nasa profile ko lang din po ang story. Maraming salamat po ulit, aaaa!

Kabanata 40

KABANATA 40

MASAYA’T nakakapagod ang first day ng bakasyon nilang dalawa. Ito ang tanging maikokomento ni Ridge sa buong araw na paggala’t pagkuha nila ng litrato upang maipagyabang ang isa’t isa sa mga social media accounts nila.

And to be honest, this isn’t really a thing between them. Ngayon lang dahil minsan lang sila magbakasyon na dalawa. Not even before their official relationship did they even think about going on a trip. Ni wala sa planong maggala, magtanan lang kaagad, courtesy of Zamiel Chastain.

“Ah, I’m exhausted.” Iyon agad ang ibinungad niya matapos lumabas ng banyo. Tanging pang-ibaba lang ang suot at abalang tinutuyo ang buhok gamit ang tuwalya. “Gusto ko nang matulog kahit nakita ko iyong PS5 na itinuro ni Zamiel.”

Bumuntong hininga si Ridge at dire-diretsong naglakad tungo sa kwarto nila ni Zamiel. Mahirap man, hindi niya rin pinasadahan ng tingin ang PS5 na naka-display at tinatawag ang atensyon niya. Mabigat na ang talukap ng mga mata niya at ang buong katawan niya. Tinatawag na rin siya ng kama.

Noong nasa tapat na ng kwarto si Ridge, marahan niyang pinihit ang doorknob at binuksan ang pinto.

And to Ridge’s surprise, Zamiel sat on the edge of their bed wearing nothing but his boxers (just like him), a towel hanging on his neck, and a cellphone in hand while his legs spread wide open. He also kept a smug look on his countenance which made Ridge feel things .

Nang maaninag nito ang presensya niya, mabilis itong nag-angat ng tingin kay Ridge. Ibinuka rin nito ang bibig para sana tawagin siya pero bago pa man nito maisaboses ang ngalan niya, wala sa sariling isinara ni Ridge ang pinto.

At hindi man lang siya nag-abalang pumasok bago isara iyon.

Doon din nagsimulang magwala si Ridge sa isipan.

Nginang

’

yan

,

ang

sabi

ko

pagod

na

’ko. Gusto ko

nang

matulog

. Kung

sinumang

demonyo

ang

nasa

likod

ko, gusto ko

lang

malaman

mo

na

wala

akong

oras

para

malibugan

! Pagalit niyang paalala sa sarili habang ang hawak sa doorknob e unti-unting dumidiin. Being that hot should really be illegal.

Kasalanan

maging

malapit

kay

Zamiel

lalo

na

’

pag

ungodly hours.

Ilang minuto sigurong nagwawala si Ridge sa isipan nang ang hindi niya alam, lumapit si Zamiel sa pinto para hilain din ito nang mabuksan. Napapitlag si Ridge sa ginawa ng binata at nahilang kasama ng pinto, muntik pa siyang masubsob kung hindi lang siya nakabawi kaagad.

“What, that’s so rude!” Singhal niya sa binata nang makabawi. Pinagpag niya rin ang sarili nang hindi pa rin tumitingin dito. “You could’ve just called me?!”

“I was calling you.” Umangat ang isang kilay ng binata habang sumasagitsit. “But you were just so immersed in whatever you were thinking. Ano bang iniisip mo?”

Mabilis na nilingon ni Ridge ang binata ngunit nauwi lang ang lahat sa paglunok matapos niyang makita kung gaano ka-intense ang titig nito sa kanya. Mas rumehistro rin sa isip ni Ridge na tunay ngang mas malaman at manly ang katawan ni Zamiel kaya halos idikit niya ang sarili sa pinto dahil sa hiya.

Then again, he couldn’t help it but to lower down his gaze to check on Zamiel’s abs – and a possible boner if it’s there. Though, he had hoped that he’s not too hyped because he is already exhausted.

“Eyes up. Anong tinitignan mo riyan?”

Bahid ang pagkairita sa boses nito, pero hindi iyon tulad ng usual kung saan halos manakal ang binata. May kung anong tensyon doon. At alam ni Ridge kung ano ang apoy na dapat niyang iwasan.

But still, he added more fuel onto the fire. Pinasadahan niya kasi ng hawak ang abs nito bago siya nangingisi at nanunudyong tumitig kay Zamiel. Nang makita niya itong nakatitig din sa kamay niya at napapalunok, inalis niya ang kamay doon at humikab.

“Biro lang. Masakit na legs ko dahil sa kakalakad. Good night.” Pilit ang pagkakasabi niya noon pero pirme. Ayaw niyang magpahawak. “Kung ’di mo sana ako pinaghihihila kung saan saan, makakaisa ka e.”

“What the-” Tunay na nagulantang si Zamiel sa sinabi niya. “Ni ’di nga ’ko ang nagsisimula ng kalokohan sa ’ting dalawa!”

“Ikaw nagsimula. You’re way too hot for anyone to handle. Kaya madalas akong nagkakasala araw-araw dahil sa ’yo e.”

Kumibot ang isang kilay ng binata at hindi makapaniwalang napatitig sa kanya. “The fuck are you saying when you’re the one who have me wrapped around his little finger?”

“Good night, good night!” Tinapik-tapik niya ang balikat nito saka halos lakad takbong umalis sa kinatatayuan bago pa man siya mahawakan ni Zamiel. “Magbihis ka na, matulog na tayo.”

Nagpameywang si Zamiel nang hindi magtagumpay sa balak na ikulong si Ridge sa mga bisig. Tahimik niya ring sinundan ng tingin ang binata bago bumuga ng marahas na hangin.

“’Wag ka muna matulog, may ipapakita ako sa ’yo.”

But Ridge only raised a middle finger on him. “Pagod nga ’ko, bukas mo na ipakita sa ’kin ’yan.”

“Hindi naman itong nasa ibaba ko ang ipapakita ko sa ’yo!”

Tumigil si Ridge sa paghahalungkat ng mga gamit at nangingising tinignan si Zamiel. “Wala naman akong sinabi na iyang nasa ibaba mo ipagmamalaki mo sa ’kin. Alam ko naman na kasing malaki ’yan.”

Napahilamos ng mukha si Zamiel at nailing. Hindi niya sinagot si Ridge at sa halip, isinampay ang tuwalya na ginamit nito bago bumalik sa kama’t nahiga. Natigilan naman si Ridge at iniangat ang kalahati ng katawan para silipin si Zamiel.

“Matutulog ka ng nakaganyan?”

“I’m still wearing boxers, it should be fine. Ikaw lang naman katabi ko, kahit galawin mo ’ko habang tulog ako baka sabayan lang kita.”

Bumalikwas pa ito ng higa para lang abutin ang cellphone nito at gamitin iyon sa mas kumportable na posisyon.

Imbes na makipagtalo’t pilitin na magbihis si Zamiel ( pero

wala

talaga

siyang

balak

na

kausapin

ito

para

magbihis ), naisip ni Ridge na baka iyong pang-itaas nalang din niyang pajama ang isuot niya. Dahil tulad ng sinabi ni Zamiel, ito lang din ang katabi niya.

Kung pagsasamantalahan man siya nito, baka sabayan niya lang din.

Ang kalat nila.

Noong nakapagbihis na siya, mabilis pa sa ala singkong umakyat si Ridge sa kama at gumapang tungo sa gilid na siyang magiging pwesto niya. ’Di niya alam na pinasadahan siya ng tingin ng katabi at titig na titig ito sa mga binti niya.

“Nag-pajama ka pero ‘di ka nagsuot ng pang-ibaba?” May bahid ng kung anong ayaw pansinin ni Ridge ang boses ni Zamiel. “Wait, is that mine? Damn. You’re reminding me of usual receivers’ outfit.”

“Because I am the receiver,” aniya bago kumuha ng extrang unan at ibinagsak ang katawan sa kama, “ba’t? Gusto mo bang ikaw ang receiver?”

Binitawan ni Zamiel ang cellphone sa gitna nilang dalawa bago ito tumagilid ng higa para harapin siya. Ikinawit din ng binata ang braso nito sa beywang niya bago kinunot ang noo at nagtataka siyang tinitigan.

“I don’t know. I think I’ll be fine either way.”

“Pwes ako, hindi. ’Di mo ulit ako mahahawakan ’pag ako pinag-giver mo.”

Napahalakhak ito. “Ganon mo ba kaayaw? Napaisip tuloy ako kung ’di ka ba giver sa mga exes mo.”

“Syempre ako top,” pag-amin niya pero walang bahid ng pagmamalaki, ipinahalata niya pa iyon dahil bumusangot siya, “pero dahil kasi ’yon sa ano. Bukod sa ’yo, ayaw kong may ibang magta-top sa ’kin, pucha.”

“Edi anong ginagawa mo nitong bago nating tayo? Free trial kung ano pakiramdam ng nasa itaas?”

Napangiwi siya. “I think so. Nag-enjoy naman akong mag-giver pero time’s up na. Gusto ko na maging bot.”

“Man, we have weird topics.”

“At least we settled my position. Ako ibaba. Hihiga lang tapos lahat ng galaw, sa ’yo na.”

“I’m this close to thinking that you wanted to bot because you’re lazy to move.”

“I can drive.” Umahon siya ng kaunti para umusog kay Zamiel at isiksik ang katawan dito. “By drive, I meant dominating you. But I can’t top you, I’d seriously cry.”

Tuluyan nang yumakap si Zamiel sa kanya nang dumikit siya rito. Nilaro rin ng binata ang buhok niya habang siya, abalang hinahanap ang dati niyang pwesto kung saan ididikit niya ang ulo sa baba nito.

“Matutulog ka na ba talaga?” Tanong ni Zamiel, malumanay at animo’y hinihele na rin siya para matulog.

Marahan siyang tumango at nag-celebrate nang mahanap na ang paboritong spot. “Inaantok na ’ko. Ano bang gusto mong gawin?”

“Mag-usap.”

“Tapos?”

“Mag-usap.”

“Iyon lang?”

“Gamitin din iyong binili mo sa 7/11 kanina,” pag-amin ni Zamiel hindi katagalan, “kaya ginigising kita.”

Napangisi siya. “Bukas na ’yan, ’di naman tayo gaano gagala bukas ’di ba?”

“Gagala. But you know what? Baka sa umaga nalang. Let’s just cancel all my plans by afternoon.”

“Gago. Puta, gustung-gusto na mandilig?”

“Baka natutuyot ka na e.”

Napabangon si Ridge mula sa pagkakahiga. Then, he stared at his boyfriend incredulously. Tanging pilyong pagngisi lang din ang naging sagot ni Zamiel sa kanya pero inignora niya lang iyon.

Sarili

muna

bago

landi

, Ridge . Ito ang naging paalala niya sa sarili kaya nananatili pa rin siyang pursigidong makatulog. Mas

mahalaga

ang

tulog

at

pahinga

kaysa

sa

let’s talk

ni

Zamiel .

Hindi nagtagal, kusang sumuko si Zamiel nang mapansing wala talagang gana si Ridge. “Fine, but can I at least show you something before you go to sleep?”

“Ano ba ’yan? Iyan ba iyong sinasabi mo kanina pa?”

Tumango ito at hinablot ang cellphone. “’Di mo mage-gets iyong text pero gusto ko pa rin ipakita sa iyo. Just because I’m proud of it.”

Nagtatakang humiga si Ridge sa tabi ni Zamiel at pinanood itong kalkalin ang inbox. Nang makita na ang hinahanap, itinapat ni Zamiel sa kanya ang screen ng cellphone at may ipinabasa sa kanya.

From: Unknown Number

sir,

nagstart

na

po

construc

.

Iyon lang ang nakalagay sa text message na ipinakita ni Ridge at mabilis na kumunot ang noo niya nang magsimula siyang mapaisip. Bago pa man niya mabasa sa pangalawang beses ang mensahe, inalis na ni Zamiel ang cellphone sa harap niya at inilapag na sa bedside table.

Ni hindi man lang siya nagkaroon ng pagkakataong agawin iyon mula sa binata para mabasa ulit!

“Ano ’yon? Anong ibig sabihin non?”

“Basta,” nangingising sagot nito bago bumangon, “let’s sleep. I’ll just turn off the lights.”

“Sandali lang, ano muna iyong ibig sabihin ng pinakita mo sa ’kin?”

“Secret.” Pinatay na ni Zamiel ang ilaw at bumalik sa tabi niya. “You don’t have to worry though, it’s something to be delighted of.”

“Construc daw. Construction? May pinapagawa ka ba?”

Sumagitsit si Zamiel at ikinulong siya sa mga bisig. “Stop asking, Ridge. Baka mapilit mo ’ko. You’ll know what it is soon, anyway.”

“Nagising diwa ko sa pinakita mo.”

“Jesus, curiosity kills the cat. I’ll tell you someday.”

“Para saan muna ’yon?”

“Para sa ’yo.” Matapos sumagot ay mabilis siya nitong hinalikan sa noo. “Good night, baby. I love you.”

“I love you too.” Pero imposible na yatang makatulog siya, e na-curious na siya kung anong kalokohan itong ginawa ni Zamiel, e.

SA kabutihang palad, sa kabila ng matindi niyang kuryosidad sa text na ipinakita sa kanya ni Zamiel, nakuha pa rin ni Ridge ang matulog ng mahimbing.

He was in the middle of having a bizarre dream when he woke up from chaste kisses that’s been placed on his skin. Unti-unting nagigising si Ridge sa pang-iistorbo ng katabi, pero tuluyan lang na nagising ang diwa niya nang sapuin ni Zamiel ang dibdib niya’t simulan ding masahiin.

Hindi lang iyon, naramdaman niya ring idikit ni Zamiel ang pagkalalaki sa likuran niya kung kaya hindi niya maiwasang mapapiksi.

Napasinghap siya’t napabalikwas ng higa ngunit hindi nakagalaw gaano nang pigilan siya ni Zamiel.

“Maaga pa,” reklamo niya nang unti-unti niyang maramdaman ang bigat ni Zamiel sa ibabaw niya, “ang landi mo kaagad. ’Di ka naman ganyan manggising.”

“We didn’t really do something last night,” bulong ng binata sa tenga niya nang matapos nitong tumigil sa paghalik, “pero good morning. Gising ka na para maaga rin tayong makauwi mamaya.”

Gising

naman

ako

, sagot ni Ridge sa isipan bago pilit na itinulak ang sarili pabangon ng kama nila. Nang hindi sumunod si Zamiel sa kanya, nagtataka niya itong nilingon pero napaatras lang siya nang makita ito na tinitignan ang likuran niya.

“Anong meron sa likod ko? Marumi ba sinuot kong pajama mo?”

Sumimangot si Zamiel. “Tingin mo sa ’kin? Singdungis mo para magdala ng maruming damit?”

Well, he never really brought any dirty clothes either. Pero sige, kaysa naman makipagtalo siya kay Zamiel.

Napapitlag siya nang maramdaman na pasadahan ng hawak ni Zamiel ang likod niya. And it’s in the most sexual, alluring, enticing touch that one could ever do. Hindi tuloy napigilan ni Ridge na pukulan ng masamang tingin ang binata.

“So you arch your back when I try to trace it? That’s amusing,” Zamiel commented with a smirk curved on his lips. Pero kalaunan, bumangon din ito at itinulak siya paalis ng kama, “maligo ka na ron. Mag-oorder lang ako ng kakainin natin.”

“’Di mo kailangan manulak?”

“Kailangan ko. Bilisan mo na, baka mamaya ’di pa tayo makaalis. Kagabi pa ’ko nagpipigil, bwisit ka.”

Namamanghang sinundan ng tingin ni Ridge si Zamiel na noon ay iniwan na siya para dumiretso roon sa customer service.

Moreover, after their little breakfast and all; nag-aya na naman si Zamiel na mamasyal. Hanggang tanghali lang din daw sila lalabas kung kaya naman sulitin na raw nila. Lalo na at mukhang may ibang balak si Zamiel pagkatapos ng afternoon sched nila.

Which he knows since he was with the man last night when he declared their plans by afternoon. Kung handa siya o hindi? Bahala na.

Nasa kalagitnaan sila ng pagbagtas ng mga kalsada sa Intramuros para humanap ng mga random spot na pupwede ring kuhanan ng litrato nang makatanggap si Ridge ng isang mensahe. Noong una, wala siyang balak na basahin iyon hanggang sa tumawag na iyon sa kanya.

“May tumatawag sa ’yo,” ani Zamiel na akala mo hindi niya rin naririnig iyong ring ng cellphone niya, “baka si Wade ’yan. They must’ve settled another photoshoot for you.”

“Maybe, but I don’t think that I’ll be having any appointments soon.”

“Or maybe it’s your brother. ’Di ba malapit na kasal nila? Prep is nearly done too.”

Ngumiwi si Ridge. “If ever that this is my brother, I’ll let you speak to him.”

“What the fuck? No.”

Hinugot ni Ridge ang phone mula sa bulsa at inasahang si Wade o Aaron nga ang tumatawag sa kanya. Pero nang makita niya ang skrin, mabilis na kumunot ang noo niya nang rumehistro ang isang hindi kilalang numero.

Nagtatakang sumilip si Zamiel sa kanya para silipin kung sino ang tumawag.

“O, unregistered number. You should really learn how to save important contacts, Ridge.”

“I know how to.”

Nagkataon lang na hindi niya kilala kung sino itong tumawag. Moreover, he did answer their call, internally hoping that it’s someone they know. Pero nang marinig ni Ridge ang boses ng tumawag, kunot noo niya na hinarap si Zamiel.

“Hello po, ito po ba si sir Ridge?”

“Sino ’yan?” Zamiel mouthed, but he did not responded. Instead, he turned to his phone to speak to the unknown caller.

“Oo, si Ridge nga po. Sino ho sila?”

“Ah, sir Ridge! Manager po ako ng Oarhouse rito sa Metro Mankla. May customer po kaming Lyle Villariza ang pangalan, e nag-pass out po at ’di naman po namin magalaw. Nong tinanong po namin kung sino pwede naming tawagang susundo, binigay niya po cellphone niya sa ’min para tawagan kayo.”

Naguguluhang napatitig si Ridge kay Zamiel, dahilan para kumunot na rin ang noo ng kasama niya.

“Sino pong customer?” Tanong niya para mas makasiguro.

“Lyle Villariza po.”

Is he pertaining to Lyle? Hindi alam ni Ridge kung anong buong ngalan ni Lyle kaya kakapit nalang siya sa kung anumang apilyido ang binigay nito. But that wasn’t his concern, how did Lyle got his number? Wala siyang maalala na nagpalitan sila ng phone number.

“Ah, pwede po bang paki-describe? Baka mamaya, ibang Lyle po iyang tinutukoy ninyo.”

Naramdaman niyang napakapit sa kanya si Zamiel pero para kumalma ito, hinawakan niya ang pisngi ng binata at hinalikan. Which earned him a hit on the head because they are in public. Ayaw na ayaw nitong nagp-PDA sila.

“Gwapo po, naka-clean cut din tapos hindi katangkaran,” sagot naman ng kausap niya, “kanina pa rin po niya binabanggit pangalan niyo.”

“Sige ho. Paki-send nalang address ninyo para masundo namin.” Wala sa plano nilang sumundo ng lasing pero wala namang choice. “Salamat po, pakialagaan nalang po si Lyle habang wala kami.”

Matapos ang tawag, hinarap niya si Zamiel. Pero bago pa man siya makapagsalita, inunahan na siya nito.

“Ba’t ’di mo nalang tinawagan iyong kaibigan niyan na susundo?” Matalim ang boses nitong tanong.

Kumunot ang noo niya. “Tatlo o apat na oras ang byahe mula Pampanga hanggang Metro. Umayos ka nga, tayo rin pinakamalapit.”

“Metro? Naroon pa ’yan? Ipag-taxi mo nalang.”

Siniko niya si Zamiel. “Tara na, alam kong sira na naman itong plano mo pero ako nalang babawi mamaya.”

Nagtatampong tinitigan siya ng binata pero kalaunan, sumuko rin ito at marahang tumango.

“May magagawa pa ba ’ko? Um-oo ka na rin sa kausap mo.”

Nag-peace sign siya. “Because I’m not the type who abandons his friends, maybe. Saka hayaan mo na, may utang na loob din ako kay Lyle nong nasa Baguio kami, e.”

“What? You two fucked?” Sipat nito sa kanya, dahilan para mapikon siya ng kaunti. “I won’t mind. I cut you two off the night both of you were supposed to hook up.”

Naniningkit ang mga matang pinukulan ni Ridge ng masamang tingin si Zamiel. Ang lakas mamintang samantalang umiwas nga siya kina Lyle at Keegan nong nasa Baguio pa siya’t nagpapalamig.

“Can’t you tone down? Of course we didn’t, I was too busy thinking about you.” Bumuntong hininga siya. “Sige, kung ayaw mo sumama kahit na ako nalang sumundo. Bawian nalang kita mamaya.”

“No, you don’t need to. And no, you are not going alone. Sa tamad mong ’yan baka siya pa mag-uwi sa ’yo ’pag nahimasmasan siya.” Bumuga ng marahas na hangin ang binata at napahilamos ng mukha. “Damn it. Panirang bakasyon.”

Hindi makapaniwalang nakatitig sa binata si Ridge. Ilang beses din nito na pinasadahan ng mga daliri ang sariling buhok para kumalma. Pero nang matapos, nauna pa itong maglakad para maghanap ng masasakyan patungong Intramuros.

Hindi siya nililingon o hindi naman kaya pinapasadahan ng mabilis na tingin. Mukhang nagalit talaga dahil susunduin nila kay Lyle. Ni hindi nga niya alam kung anong ganap sa pagitan ng mga ito lalo na noong sabihin ni Zamiel na may ninakaw itong credit sa kanya.

Pero hahayaan nalang muna niya ang binata. Walang susundo kay Lyle dahil hindi rin maaasahan si Keegan ngayon. Bawian nalang talaga niya si Zamiel mamaya ng lambing bago tuluyang sumabog.

Sabi na nga ba’t magiging chaotic din itong bakasyon nilang dalawa. Pero hindi naman siya galit kay Lyle. Nagtataka lang kung bakit may numero siya ni Ridge.

It must be Keegan. Baka binigay ni Keegan ang contact niya rito. And he will believe so. After all, his guts is screaming his gym instructor’s name.

Mabalik, si Zamiel. Mukhang galit talaga dahil hindi na niya maipinta ang itsura nito. Buti nalang, hindi pa rin ito pabalang na nakikipag-usap sa mga taxi driver na kausap nito.

Kung sakali, sasapakin niya na rin ito kung umabot pa sa ganon.

Kabanata 41

KABANATA 41

THE moment they fetched Lyle from the bar, he clung like crazy at Ridge. Panay ang tawag nito sa kanya at paghagikhik na parang bata, and it bothered Zamiel more than it bothered him.

Ni hindi siya nito binibitawan. Sa tuwing susubukan niyang lumayo rito, mas humihigpit ang kapit ng binata sa kanya. Kapit na kapit at kahit subukan ni Zamiel na tulungan si Ridge na makawala rito, iiyak lang ito.

All in all, it was a huge hell of a ride. Panay din ang reklamo ni Zamiel. Kesyo dapat hindi na nila ito sinundo at tignan niya raw ang kalagayan niya ngayon. Burado ang personal space sa pagitan nila at kulang nalang daw ang halikan siya nito. Muntik pa itong makipagsabayan kay Lyle ngunit nagawa naman itong pigilan ni Ridge. Which is why he can still breath. Somehow.

“Fuck, he won’t even let go of you and it irks me to death!”

Ganoon ang naging komento ni Zamiel habang pinanonood si Ridge na alalayan at buhatin si Lyle habang palabas sila ng taxi. Hindi siya nito matulungan dahil sa tuwing mararamdaman ni Lyle si Zamiel, nagpupumiglas ito’t naglilikot.

“He ruined our date,” dagdag pa nito.

Natatawang tinitigan ni Ridge ang binata. “We’re still staying here for another two days and we already cancelled all plans by afternoon. It wouldn’t hurt to help a friend for a bit.”

He acts like that but he is concerned, I think . Though, Ridge cannot deny the jealousy in those eyes. Ilang beses ba siyang gagawa ng mental note na babawi siya mamaya sa sariling boyfriend?

Nakangiwing napatitig si Zamiel sa kanya. Hindi na ito nakapagprotesta nang ipasok ni Ridge si Lyle sa hotel. Pero bago iyon, sinabihan niya si Zamiel na dadaan muna sila sa may front desk. Itatanong kung saan ang suite ni Lyle nang maihatid nila at doon na rin maalagaan.

Isa pa, baka mas umusbong lang ang pagkainis ni Zamiel kay Lyle kung sa suite pa nila ito idederetso. His boyfriend’s really possessive of his territory, so…

“Kaanu-ano niyo po si sir Villariza?” Tanong ng receptionist.

She was not even batting an eye on them, hence, Ridge believes that she probably thinks that they could bluff her regarding Lyle.

“Katrabaho po,” mabilis namang sagot ni Ridge.

Dahil totoo naman. Nasa iisang field lang naman sila ni Lyle nagtatrabaho - fashion . Minsan na rin silang naging magkatrabaho lalo na noong nasa London siya para sa fashion show ng brand nila.

“May pruweba po ba kayo?” Pag-uusisa pa nito.

Nang magtanong ito, pinasadahan niya ng tingin si Zamiel. “Zam, pakuha naman ng cellphone ko sa bulsa. Kalkalin mo nalang gallery.”

Ilang segundo siguro siyang tinititigan ng masama ni Zamiel hanggang sa bumuntong hininga ito’t mag-comply sa utos niya.

“May litrato kayong dalawa?” Anito.

Tumango siya. “Group photo ’yon. Kasama namin ibang models saka iyong may-ari ng brand na under si Lyle.”

“Good. Thought the photo only contained the two of you,” bulong nito habang kinakalkal ang gallery application niya.

Napaka

.

Ni

hindi

ko

nga

naisip

na

kumuha

ng

litrato

ni

Lyle. I mean, he’s cute and all but

Zamiel’s

still my home , pagpapaliwanag niya sa isip niya.

Noong maipakita ni Zamiel ang litrato nila noong huling runway ni Ridge sa brand nina Lyle, pinayagan na sila ng receptionist na pumunta sa suite ni Lyle. Tinanong pa nga nito kung kaanu-ano niya si Zamiel pero nang sabihin niyang boyfriend niya, hinayaan na niya ang mga ito.

“She was judging us,” dinig niyang bulong ni Zamiel sa tabi niya habang naghihintay sila ng elevator, “I swear to God, she was probably thinking that we look too good to be-”

“Gays?” Pagtutuloy niya sa sinasabi ni Zamiel, “it’s nothing new to me. But I understand your rattles since you’re new to this.”

“Yeah, can I continue? I don’t like it when someone’s scrutinizing our relationship. Gusto kong sumabog at magsabi ng masasamang words kung wala ka lang sabit.”

Napahalakhak siya. “You won’t talk about your sexuality?”

“That, too. She must know that I am Ridge-sexual.”

Hindi nagtagal, dumating na ang elevator at noong makapasok sila, kaagad na ipinulupot ni Zamiel ang kamay sa bewang niya. Kaya lang ay mukhang nakaramdam si Lyle at bigla nalang ito naalimpungatan at parang batang nagwala.

“Lyle, baka mahulog ka,” halos tarantang babala ni Ridge habang pilit na hinahawakang mabuti ang binatang karga, “bakit ka ba nagwawala?”

Hinawakan lang naman siya ni Zamiel. Bakit parang ang lakas ng radar nito’t naramdaman niya pa ang tensyong namamagitan sa kanila ng binata? Biglang nagigising tapos magwawala.

Habang tinutulungan si Ridge na pakalmahin si Lyle, hindi napigil ni Zamiel ang mapamura.

“Fuck, I swear to God I will never like this guy.”

“I don’t like you too!” Singhal sa kanya ng lasing na si Lyle, “why are you even touching Ridge?! Why should you even date him?!”

“Because I’m in love, maybe?!” Pabalang na sagot ni Zamiel dito.

“Nakipag-away ka talaga sa lasing? Sigurado ka na riyan?” Namamangha niyang tanong sa boyfriend, “Zamiel I never pegged you to be the type who-”

“He’s doubting me!” Zamiel replied almost immediately, “who the fuck is he to judge my love for you? Can I hit him?”

“No.”

“No!” Sigaw din ni Lyle bago kumapit kay Ridge. “Ba’t mo sasaktan si Ridge. Mahal mo ba talaga siya?!”

Kumibot ang isang kilay ni Zamiel nang marinig ang responde ng binata sa kanya. Kung hindi lang din lolokohin ni Ridge ang sarili, tila nakita niya ang paglitaw ng angry vein nito sa ulo.

“Baby,” seryosong tawag nito sa kanya. Madilim ang mukha at mukhang nagpipigil ng galit, “Are you sure I can’t hit him?”

“He’s drunk, Zamiel. ’Pag ba ikaw ganito, tingin mo ba e susuntukin ka ni Lyle?”

“But he’s irritating! It’s so damn obvious that he’s into you!”

Like I didn’t know . Pero hindi nalang magre-react si Ridge. Gusto niya ng kapayapaan hanggang sa magising si Lyle mula sa pagkalasing. Iisipin na rin niya kung ano ba bukod sa advil ang makakatulong dito upang mawala ang hang over. I’m not usually caring for someone I don’t know. But he helped me .

Sa kabila ng pagtatalo ni Zamiel at ni Lyle, ligtas pa rin nilang naihatid ang binata sa sarili nitong suite. At habang si Zamiel na mismo ang nagboluntaryong magluluto ng lugaw na kakainin nito, abala si Ridge na kumbinsihin ang binata na bumitaw sa kanya nang maibaba niya ito sa kutson.

“Lyle, please cooperate this once. You aren’t like this when you aren’t drunk, man.”

“No,” parang batang sagot nito bago ngumuso, “I want to feel your warmth.”

“Ah, that’s not good. Zamiel will kill you.”

“I don’t care.” Lalong humigpit ang pagkakakapit nito sa kanya at ibinaon din nito ang mukha sa may leeg niya. “It’s always him that you choose. I don’t get it. He already hurt you a lot of times but you still come back to him. Why?”

Malalim ang buntong hininga na pinakawalan ni Ridge bago niya tuluyang ibinaba si Lyle sa kutson. Pinilit niya ring magpumiglas mula sa pagkakakapit nito sa kanya nang masagot niya ang tanong nito ng harap-harapan.

Nagtagumpay naman siya roon at kahit na nakita niya ang namumuo na mga luha sa gilid ng mata ni Lyle, pinilit niyang ngumiti bago niya sinuklay ang buhok nito.

“Because he’s my home .” Magmula noong bata pa siya, ito na ang itinuturing niyang tahanan. “And I guess that’s just how love goes.”

“Pero ganoon din ba ang tingin niya sa ’yo, Ridge? Paano kung… paano kung…”

Umupo siya sa sahig, naiintindihan kung anong concern ni Lyle. Ilang beses na rin niyang naisip na baka kahit sinabi ni Zamiel mahal siya nito, baka mapagtanto rin nitong hindi iyon tulad ng inaakala niya. Baka bigla, nagkamali lang siya dahil takot siyang mawala si Ridge.

“Kung ganoon man ang mangyari, palagay ko naman, alam ko ang dapat kong gawin.” Ridge reached for Lyle’s hair to rummage. “I’ll figure things out when it happened. Sa ngayon, gusto kong namnamin ang mga sandaling mayroon kami.”

Mataman siyang tinitigan ni Lyle matapos niyang sumagot. Matapos iyon, inabot nito ang isa sa mga throw pillow at ginamit iyon bilang pangtakip ng mukha.

“Wala talaga akong laban sa kanya ’no, Ridge? Sa kanya ka pa rin uuwi kahit na anong gawin ko.”

Hindi siya nagulat nang bigla itong umamin sa kanya. Kahit kailan, hindi lingid sa kaalaman niyang may gusto sa kanya ang binata. Ilang beses iyong ipinarating nito sa kanya lalo na noong nagkita sila muli bilang magkatrabaho.

Noong nasa Baguio rin sila.

“Mahal kita, Ridge,” pag-amin nito sa kabila ng unang nakatakip sa mukha nito, “sasabihin ko habang ’di ko nakikita ang mukha mo. Nasasaktan kasi akong sa kabila ng lahat, siya pa rin.”

Imbes na sumagot ay tumayo lang si Ridge mula sa pagkakaupo. “Diyan ka lang. Umidlip ka muna, titignan ko lang kung handa na ba iyong lugaw na kakainin mo.”

Bahagyang nakaramdam ng pag-aalala si Ridge nang hindi sumagot si Lyle. Pero alam niyang wala siyang karapatang makaramdam nito sapagkat siya ang dahilan kung bakit ito nananahimik.

Posible ring uminom ito nang malamang may namamagitan na sa kanila ni Zamiel. Pero sino ba siya para manghusga?

Bago pumunta ng kusina si Ridge, kinuha niya muna ang cellphone mula sa bulsa nito para i-text si Keegan. Hindi niya pa rin sasabihin kung nasaan sila pero gusto niyang sabihan ito na subukang kausapin si Lyle.

Me:

Your friend needs you.

Talk to him for me, thanks.

Corgi:

Anong

nangyari

?

Nang mabasa ang reply ni Keegan, kaagad siyang nag-assume na nai-text na nito si Lyle ng mabilis. Hindi ba at ganon naman talaga? Lalo na kung tight ang pagkakaibigan nila, simpleng sabi lang niya na kailangan siya ni Lyle; mabilis itong darating sa tabi ng kaibigan.

“Siguro ayos na ’to. Ayaw ko na siya na i-inform pa. Baka mahanap pa si Lyle.”

Matapos sabihin iyon ay ibinulsa na ulit niya ang cellphone bago lumapit sa kusina. At ang unang bumungad sa kanya? Si Zamiel na nakasandal sa island counter na mukhang may malalim na iniisip. Binabantayan din nito ang nilulutong lugaw.

“Baby,” tawag niya sa atensyon nito. Mabilis naman niyang napukaw ang atensyon ni Zamiel sapagkat mabilis itong umayos ng tayo, “a penny for your thoughts?”

Nilapitan niya si Zamiel at mabilis na ipinulupot ang mga braso sa may bewang nito. Isinandal niya rin ang baba sa balikat ng binata bago niya ipinilig ang ulo upang makita ang reaksyon ni Zamiel.

Ridge closed his eyes when he felt Zamiel’s lips on his cheek.

“Lyle. I’m thinking about the guy and of how pissed off I am right now,” mabilis nitong sagot.

“I’m sorry.” Humigpit ang yakap niya sa binata bago inilapat ang labi sa leeg nito. “I don’t mean to offend you or ruin our vacation. It’s just that I owe him something.”

Naramdaman niyang yumakap din sa kanya ang boyfriend bago ito bumuntong hininga.

“Ano nga bang ginawa sa ’yo ni Lyle at ayaw mo siyang iwanan?”

“He took care of me while I was in Baguio.”

Zamiel hissed. “Like how? Sex?”

“Don’t be ridiculous. Of course not.”

Dinistansya niya ng kaunti ang sarili mula sa binata bago ngumuso. Pero kalaunan ay sumuko rin siya at ipinaliwanag kung anong dahilan kung bakit ganito nalang niya gusto na bumawi kay Lyle.

“When I was in Baguio, I got a fever right after I stayed up all night composing a song to represent my pain because of you. The people who helped me back to my suite were Lyle and Keegan – and I suppose that they were the ones who took care of me that day because my clothes were changed and I had a medicine on my table. There was a letter with the med too and I can’t recognize the handwriting so I went off and assumed that it was them.”

Nang matapos magpaliwanag, hindi nakasagot si Zamiel. Mataman lang itong nakatitig sa kanya na para bang mayroong inaalisa, inaalam, o hindi kaya ay may inaalala.

“Kaya ’wag ka nang magselos.” He cupped both of Zamiel’s cheeks before he pecked on his lips. “Ganon lang naman ’yon. Walang sex na nangyari.”

“Ridge…” tawag sa kanya ng binata.

Pero humiwalay lang siya rito dahil napansin niyang napabayaan na nila ang lugaw na inihahanda para sa hangover ni Lyle.

“Ridge, listen.”

“Hm, nakikinig ako,” aniya habang naglalakad tungo sa iniluluto kanina ni Zamiel. He opened the pot and began to stir the soup, “ano ba iyang sasabihin mo?”

“It wasn’t Lyle.”

Imbes na sumagot ay humimig lang si Ridge. Hindi niya maintindihan ang nais ipahiwatig ni Zamiel kaya hindi niya alam kung ano ba ang dapat na maging sagot.

“Baby, it wasn’t Lyle who took care of you way back in Baguio. It was me .”

Natigilan siya sandali at isinara ang kaldero. Tapos ay hinarap niya ang boyfriend niya na nakasandal pa rin sa island counter at nakatitig sa kanya.

Mahina siyang natawa. “Sira ulo, ’di mo nga alam kung nasaan ako nong umalis ako kinabukasan after ng muntik na mangyari sa ’tin.”

“What if I asked your brother, though?”

“I told him not to tell you.”

“But he told me,” pagpupumilit pa nito, “Pwede mo tanungin iyang si Aaron at Zach kung gusto mo. I was with Zach when we followed you to Baguio.”

Hindi kaagad rumehistro sa isipan niya ang pag-amin ni Zamiel. Ni ayaw niyang maniwala na sumunod ito sa kanya dahil malinaw sa isipan niya na sinabihan niya si Aaron na huwag sabihin dito kung saan siya pumunta upang magpalamig ng ulo.

“But instead of doing that, you can ask Lyle if you wanted to.”

Lumapit ito sa kanya at ipinulupot ang isang kamay sa bewang niya. Samantalang ang isa naman nitong kamay ay abala na ihalo ang lugaw bago tuluyang pinatay ni Zamiel ang stove at gas.

“Go ahead and confront your secret admirer. Ask him if I’m telling you the truth because I’m sure as hell that I had to convince the front desk to have the duplicate of your suite’s key.”

Hinalikan ni Zamiel ang noo niya bago siya iniwan para kumuha ng maliit na basin para lagyan iyon ng tubig. Ipinagpapatuloy pa rin nito ang pagkukwento tungkol sa naging experience nito noong sumunod ito sa kanya sa Baguio.

“Pero ’di ibinigay sa ’min ni Zach kaya ipinabukas nalang namin iyong pinto. Niligpit ko pa nga gamit mo dahil putang ina ka, ang kalat mo. At tingin mo ba, hahawakan ni Lyle mga gamit mo? Puputulan ko muna siya ng kamay.”

Binabawi na niya. Kumbinsido siya na sumunod talaga ito sa kanya dahil wala namang ibang kusa na nagliligpit ng gamit niya maliban kay Zamiel.

“Pero— pero ang alam ko, si Lyle at Keegan ’yon.”

Sumimangot ang binata. “’Di ko alam kung anong kasinungalingan o make up story ginawa niyang gym instructor at ng secret admirer mo, pero ako at si Zach ang naglinis ng kwarto mo. Ipinagluto ka pa ni Zach non, ewan ko lang kung nakita mo dahil nakalimutan kong isulat sa note na iniwan namin ’yon.”

“Pero pangit sulat mo!”

“Tang ina, ’di porket doktor ako e palaging parang kinahig ng manok sulat ko!”

Matapos nilang magsigawan sa kusina ng iba, nagkatinginan silang dalawa. Walang kumikibo at tanging pagdaloy lang ng tubig mula sa gripo ang naririnig nila. Hanggang sa mapagtanto ni Ridge ang isang bagay.

“Zamiel, umaapaw na ’yong tubig sa planggana. Suite mo ba ’to?” Sita niya sa binata nang maalalang kanina pa nga pala nakabukas iyong tubig.

“Fuck!” Mabilis na pinatay ni Zamiel iyong gripo bago siya binalingan. “O, kumuha ka ng bimpo sa banyo niyang kabit mo saka mo linisan katawan non. Ihahanda ko lang kakainin niya. Lalagyan ko na rin ng lason, putang ina niyo!”

Natatawang naiiling si Ridge habang tinutungo niya ang banyo ng suite ni Lyle. Daig pa ng babae si Zamiel kung magselos. But for some reason, Ridge finds an odd charm to that. O baka whipped lang talaga siya.

Nevertheless, he followed Zamiel’s instruction to clean Lyle up and all. He even dressed him properly but of course, it was Zamiel who had to rummage for his clothes since… in Ridge’s defense, even though Zamiel dislikes Lyle a lot, he can’t really abandon someone (it’s probably a doctor thing, who knows). But to be honest, Zamiel’s kind but he sucks at showing it.

Nagulat siya noong malaman na gising pa si Lyle ngunit sa imbes na mamutawi ang katahimikan sa pagitan nila, nag-usap sila. Noong mga oras na iyon, naunang lumabas si Zamiel at sinabihan siya na maghihintay nalang ito sa labas ng suite ni Lyle.

Samantala, ang pinaka pinag-usapan nila ay ang sinabi ni Zamiel dahil nakakuha siya ng oportunidad na pag-usapan iyon. Pero kahit na naramdaman niyang may punto si Zamiel kanina at tila totoo talaga ang sinabi nito, hindi pa rin niya naiwasang magulat nang malaman ang totoo.

“

Itinatanggi

ko

iyon

non, Ridge. Sana

naaalala

mo

pa,“ ito ang isa sa mga sinabi ni Lyle na tumatak sa isipan ni Ridge, “

pero

’di

ako

makakuha

ng

tiyempo

dahil

gusto

ni

Keegan

na

kunin

iyong

oportunidad

.

Baka

raw

magkatsansa

ako

sa

’yo. At

kahit

alam

kong

imposibleng

mangyari

,

hinayaan

ko

si

Kee

.

Pero

’di

talaga

ako

ang

nag-alaga

sa

’yo, Ridge.

Iyong

boyfriend

mo

ngayon

,

siya

talaga

.

Alam

ko

dahil

nakasalubong

namin

siya

at ng

kasama

niya

noon

na

palabas

ng suite

mo

.“

Umamin din si Lyle na nagi-guilty siya na ninakawan niya ng utang na loob si Zamiel at hindi niya kaagad na nasabi kay Ridge ang totoo. Pero wala nalang sa kanya iyon. Ngunit hindi ibig sabihin noon, hindi niya naiintindihan si Zamiel kung bakit mainit ang ulo nito kay Lyle.

“Anong iniisip mo?” Tanong ni Zamiel sa kanya habang pabalik sila sa sariling suite nila nang matapos sila na alagaan si Lyle, “I swear to God if that’s Lyle, I’ll go back to poison him.”

“Wala naman,” mahinang sagot niya bago kumapit sa braso ng binata, “a, naintindihan ko lang kung ba’t ba mainit ulo mo kay Lyle. Kung ako rin siguro ikaw, magagalit din ako.”

“What?”

“Iyong ninakaw na something sa ’yo na kinukwento ni Lyle, ’di ba iyong pag-aalaga sa ’kin sa Baguio ’yon? I surmise that you were there when I chased Lyle and Keegan to ask them for dinner since you said that you were following me.”

Binalingan niya si Zamiel upang makita ang reaksyon nito. At hindi siya nagkamali. Nag-isang linya kasi ang mga labi nito. Nag-iwas din ng tingin sa kanya. Kumpirmasyon na iyon nga ang dahilan kung bakit masama ang loob nito kay Lyle.

“You don’t know how jealous I was back then.” Inabot ni Zamiel ang kamay niyang nakakapit sa braso nito bago ipinagsaklob ang mga kamay nila. “I even contacted Wade after your vacation to Baguio just so I can make sure that you weren’t talking to him.”

“Hold on, you contacted Wade?”

Tumango ito. “Pakiramdam ko magugulat na matatawa ka kung malalaman mo lahat ng kalokohang pinanggagawa ko noong nagalit ka sa ’kin, Ridge.”

Namamanghang kumunot ang noo niya at hindi mai-rehistro ang sinabi ni Zamiel.

“What did you do?”

“Things.”

Napailing ito at mahinang natawa habang inaalala ang sarili nitong kalokohan.

“I took measures just so I could see you… when you don’t want me near you. That’s just how whipped I am, Ridge. Proofs that I’m into you, baby.”

**

A/N: So… 4 CHAPTERS TO GO AND WE’RE OFF TO BID GOOD BYE. Anyway! Um, announcement lang. Mahaba-haba ’to pero sana basahin pa rin ninyo. Alam ko na nai-post ko na ’to sa board ko pero gusto ko pa ring i-inform ang lahat kung sakaling hindi ninyo nakita ang last post ko about IL.

Apparently, I’m thinking of writing a new story for Ridge and Zamiel. Same names, same characters, and places – but with a different plot . Iyon ang mako-consider na original story nilang dalawa samantalang itong IL, magsi-serve na alternate universe or like, another story nila.

Ang rason po kung bakit gusto ko na magsulat ng bagong book para sa kanila ay ito: all along trial book ang IL. Bale, puro experiment talaga ang ginawa ko rito kaya hindi siya ganoon ka-concrete.

Pasensya na po. Gusto ko rin itong i-rewrite (more like, ilang beses kong binalak na i-revise after na mag-end) pero gusto ko ng memento. I want something to look back on – from its beauty to its flaw, hence; the creation of another book solely for Ridge and Zamiel.

Cons though, wala na akong ipo-post na special chapter after nitong IL.

Don’t worry! Nai-outline ko na ang plot at chapters. May naisulat na rin akong iilang drafts. So far, ang iilang masasabi ko lang is: mas maiksi ang new story kaysa rito sa IL. Ang estimated chapters ay 25-30, kasama na ang prologue at epilogue. Plus three dahil may special chapters pa rin. Dito ko na ililipat iyong mga special chapters. Haha!

Ano pa ba? Ah, lahat

ng spoilers about Ridge and Zamiel’s story ay ilalabas ko simula sa CIBH, lalo na at medyo madalas mame-mention si Ridge riyan.

Ayan lang, salamat po! Have a good night! Mag-iingat po kayo lagi at aalagaan ninyo mga sarili ninyo! Stay hydrated at ’wag papaka-stress sa modules. Hangga’t maaari, magpahinga!

Kabanata 42

KABANATA 42

ILANG linggo na rin ang nakalilipas mula nang magbakasyon silang dalawa sa Intramuros. Ang natitira nilang dalawang araw, ginamit nila na panggala. Bumili rin sila ng ilang souvenir para ibigay sa mga kasama nilang akala mo e mamamatay ’pag walang pasalubong.

Sa ngayon, nag-iinat si Ridge ng mga braso habang naglalakad palabas ng opisina ni Mrs Pineda. Nakipag-usap ulit sila ukol sa kasal nina Aaron at Easton dahil nalalapit na iyon. Ilang araw nalang din at sa wakas, bubukod na ang taksil niyang kuya.

Oo, kinausap niya ito matapos niya na malamang sinabi nito kay Zamiel na nag-Baguio siya. Ang dipensa naman nito, halos lumuhod pa raw si Zamiel para lang malaman kung nasaan siya. Nag-immediate leave pa nga raw ito para lang makausap at hanapin si Ridge.

At ni hindi man lang iyon itinanggi ni Zamiel!

Nahigit siya mula sa pag-alala ng mga ganap nitong mga nakaraang linggo nang hapitin ni Zamiel ang bewang niya. Doon palang niya naalalang may kasama nga pala siyang pumunta rito.

“A penny for your thoughts?” His boyfriend asked while eyeing him.

Itinigil ni Ridge ang pag-iinat. “May inaalala lang ako. Iyong hilarious moments mo noong umalis ako.”

“’Wag mo nang alalahanin. Ang dami mong pwedeng isipin, ’yan pa talaga naisip mo?”

“Masisisi mo ba ’ko kung ’di pa rin ako maka-move on?”

Sumimangot ito. “Gusto mo bang itulak pa kita para maka-move on ka na?”

Ang pilosopo talaga nitong kausap niya, pero imbes na mainis, nakuha pa niyang ngumiti. Hindi pa tumigil doon, na-cute-an pa siya kay Zamiel.

Ang hirap maging whipped.

“Moving on.” Bumuntong hininga ang binata. “May pupuntahan ka ba?”

Nakarating na silang dalawa sa parking lot nang mapaisip si Ridge sa tanong ni Zamiel. Hanggang sa pumasok sa isipan niya ang dating abandonadong bahay na gustung-gusto nilang pinagtataguan noon.

“Bawal na ron e,” wala sa sariling sagot niya habang tinatahak ang daan tungo sa sasakyan nila.

Kumunot ang noo ni Zamiel. “Anong bawal na? Saan mo ba gustong pumunta?”

“Doon sa hide-out natin.” Nagkibit balikat siya’t kinuha ang susi ng sasakyan mula sa bulsa. “Kaso lang mukhang binalikan na ng may-ari kaya ’di na natin matambayan.”

Hindi niya napansin ang pagtigil ni Zamiel sa paglalakad sapagkat abala siyang binubuksan ang pinto ng driver’s seat. Noong nabuksan na niya iyon, naabutan niya si Zamiel na nakatitig sa kanya at tila may naiisip.

“Ba’t ka nakatunganga riyan?”

Unti-unting lumalim ang kunot sa noo ng binata. “Saan mo nga ulit gustong pumunta?”

“Sa abandonadong bahay dati. Kaso ’wag na ron dahil nasa kalagitnaan na ng construction, hanap nalang tayo ng iba. Gusto mo bang mag-SM?”

“No,” mabilis na sagot naman ni Zamiel.

Nagkibit balikat siya. “Okay, e Nepo? Ah, baka naman gusto mong mag-apo? Biyernes ngayon, e.”

“No, no.” Umiling si Zamiel bago sumunod sa kanya. Pinanood niya ito hanggang sa makarating na ito sa kabilang bahagi ng sasakyan. “Kung gusto mo sa abandonadong bahay dati, edi roon tayo.”

Siya naman ang kumunot ang noo. “’Ba, lakas ng loob mo, a. Baka makasuhan tayo ng trespassing.”

“Kung kakasuhan tayo ng trespassing, edi sana matagal na.”

“Iba na kasi ngayon. Nandiyan na yata ulit iyong may-ari.”

“Matagal nang nandito.” Umikot ang mga mata ni Zamiel. “Ngayon lang nagkaroon ng pera ipaayos iyong bahay, though.”

Naguguluhan niyang tinitigan ang binata. Pilit na iniintindi kung ano bang kababalaghan ang lumalabas sa bibig nito. Pero kahit na anong pag-aanalisa niya, wala siyang makuhang sagot maliban sa panghuhula.

Baka

naman

kakilala

ni

Zamiel

iyong

may-ari

,

ano

? Hindi niya lang alam.

“Tara, uwi na tayo tapos pumunta tayo sa gusto mong tambayan.”

“Tigas ng ulo mo, a.”

Umismid ito bago pumasok sa loob ng sasakyan. Siya namang pagsunod ni Ridge sa binata. Nang makapasok na siya sa driver’s seat, saka siya inismiran ni Zamiel, dahilan upang maipilig niya ang ulo para makita ang hambog nitong ekspresyon.

“Anong itsura ’yan?” Tanong niya.

Pilyo siyang nginitian nito. “I’m just wondering what would be your reaction for later.”

“Saan?”

“Wala.”

Nangususpetya niyang tinignan ang binata. “Okay? Malalaman ko rin naman ’yan mamaya kaya bahala ka sa buhay mo.”

Doon sinimulan ni Ridge ang sasakyan para makapag-drive na pauwi. At alam nila pareho na matagal-tagal ang byahe dala ng apo kung kaya kinausap ni Ridge ang kasama.

“By the way, do you want to talk about something?” Tanong niya.

Nang pasadahan niya ng tingin ang binata, abala itong nagtitipa sa cellphone kung kaya naman kumunot ang noo niya.

“Ano ’yan? Trabaho o kabit mo?”

“Neither,” mabilis na sagot nito. Nakatuon pa rin ang mga mata sa cellphone, “I’m just talking to someone important. What were you saying earlier?”

“Yeah, if you want to talk about anything because apparently, we’ll be stuck any moments soon.”

Kumunot ang noo ni Zamiel. “Stuck?”

“Apo ngayon, ’di ba? Dalawang oras din tayo sa loob ng sasakyan. Might as well kill some time by talking.”

Nang marinig ang paliwanag niya, awtomatikong natigilan si Zamiel at saka mahinang napamura. Ngunit matapos iyon, bumuntong hininga ito at nagpakalma.

“Pinagmadali ko pa naman sila,” anito saka ibinulsa ang cellphone na hawak, “’di bale na, bahala sila.”

Natatawa niyang inobserbahan ang binata bago ibinalik ang paningin sa daan. “Sino bang tinutukoy mo? Ba’t din ba pinagmadali mo?”

Habang nagtatanong siya, napansin niya ang unti-unting pag-usad ng trapiko. Kung kaya naman kaagad niyang binagalan ang takbo ng sasakyan nila.

“Never mind. And by the way, ano bang gusto mong pag-usapan?”

Napangisi si Ridge at mabilis na hinarap ang boyfriend. “Let’s talk about first kisses.”

“I don’t like that topic. Neither do I want to hear you talking about your first kiss with your ex.”

Napakurap-kurap siya. “Edi ’di sila ang pag-uusapan. Iyong first kiss nalang natin pag-usapan nating dalawa.”

Nakaramdam ng pagkatuwa si Ridge nang halos hindi maipinta ang mukha ni Zamiel. Namula rin ang mga tenga, pisngi, at leeg nito bago nag-isang linya ang mga labi ng binata.

“What about our first kiss?”

“Wala naman.” Nagkibit balikat ang binata. “Gusto ko lang alalahanin.”

“Okay. Simulan mo.”

Ridge hummed in approval, “I won’t count that one time when we were in fourth year high school. On the night that I slept over and our lips brushed, okay?”

Halos idikit na ni Zamiel ang likod sa pinto ng sasakyan. Napapaatras dahil nagulantang nang ipaalala ni Ridge iyong una pero hindi pala nila legit na halikan.

“Why the fuck can you still remember that?!”

“Just because,” Ridge replied in a sing-song voice, “na-in love ako lalo sa ’yo dahil doon, e.”

“Tang ina mo. Ang baduy mo.”

Napahalakhak siya. “Biro lang, pero natuwa talaga ako non. Ang hirap ngang matulog e.”

“Says the one who slept a few secs later after that kiss. Nahirapan ka ba talaga?”

Natigilan si Ridge sandali nang mapagtantong naaalala pa rin ni Zamiel iyon. Ngunit bago pa niya ito maasar, isinampal sa kanya nito pabalik ang dapat na usapan nila.

“Let’s talk about our legit first kiss for you.” Umikot ang mga mata nito at ipinagkrus ang mga braso. “Ano bang masasabi mo?”

Masaya siyang umugong. “So… I’ll start. Remember when you pinned me down this car and asked me to kiss you? Man, I can’t believe my body moved by itself to really plant a kiss on your lips. But it felt really, really great.”

Ipinikit ni Ridge ang mga mata habang inaalala iyong mga huling sandali bago ang sakuna. Kung saan bigla siyang nag-Baguio matapos ang araw na iyon. E kung hindi ba naman sinapian ng demonyo si Zamiel kinagabihan, muntik silang gumawa ng bata rito samantalang wala naman siyang matres.

“Um, Ridge.” Bakas ang nerbyos at konsensya sa boses ni Zamiel nang tawagin nito ang ngalan niya. “What if that’s not our first kiss?”

Mabilis siyang natigilan at bumaling kay Zamiel. “That is our first kiss. Nauntog ka ba’t ’di mo na maalala?”

“No, baby. I’m telling you, that’s not our first kiss.” Nahihiyang nag-iwas ng tingin ang binata. “Our first kiss happened way way back then.”

Ilang segundo siyang nakatitig sa mukha ni Zamiel hanggang sa hindi niya napigilang mapahalakhak.

“Anong way, way back then? Ni ayaw mo ngang madikit ako sa ’yo dati.”

Nang pagak na natawa si Zamiel at nag-iwas ng tingin sa kanya. Doon siya nagsimulang magsuspetya na may mali. Na baka totoo nga ang sinasabi ni Zamiel na hindi iyon ang una nilang halik.

But for goddamned Pete’s sake, ilan ba ang sikreto ni Zamiel na hindi niya alam?

“I’m serious when I said that that wasn’t our first kiss,” paliwanag nito bago humigop ng malalim na hininga, “our first kiss happened way back in high school, baby.”

Napakurap-kurap siya. “What?”

Kung noong high school pa iyon nangyari, bakit hindi niya alam? Bakit wala siyang maalala? Baka hindi si Zamiel ang nauntog? Baka naman siya pala talaga dahil kahit anong pilit niyang pagkalkal sa isipan, hindi niya mahanap ang tinutukoy nito.

Samantala, napalunok si Zamiel ng sariling laway at tila niyayakap ang sarili sa kung anumang posibleng mangyari matapos umamin na naman ng isa sa mga pinakatatago niyang sikreto.

“…our first kiss happened while you were asleep. I actually stole it and I was waking you up but you didn’t respond. At all.”

“What—?”

Iniiwas nito ang mga mata sa noon ay nawindang na si Ridge. Noon ding mga oras na iyon, si Ridge na ang napapaatras sa may pinto ng kotse. Burado na rin sa isip niya na nasa kalagitnaan sila ng trapik dahil halos hindi naman kumilos ang mga sasakyang nasa harap nila.

Nahigit ang hininga ni Ridge at pilit siyang nangangapa ng mga salitang gustong itanong kay Zamiel. Ngunit ilang sandali na rin ang lumipas at ang kinaya lang ng utak niyang masabi ay…

“Kailan?”

Lumunok si Zamiel. “On the same night that our lips brushed. Ten minutes after that, I french kissed you.”

“Putang ina.”

Mas lalong namula ang mga pisngi ng binata habang si Ridge, lalo lang na nawiwindang. Bakit hindi siya nagising non?!

“I’m sorry,” dagdag ni Zamiel, “now that I’m thinking about it again, I’m starting to realize that I harassed you.”

“Well, no if you didn’t grope me— did you?!”

“I did,” pag-amin nito. Dinaig na rin ni Zamiel ang mansanas at kamatis sa sobrang pula ng mukha, “fuck, I told you I was waking you up because I’m beginning to feel hella horny back then! I wanted to do something.”

Nanlalaki ang mga mata ni Ridge at halos mahulog na rin ang panga niya. “Baby, I don’t know what to say.”

“Me neither.”

Ilang sandali ang nakalipas at tuluyang namutawi ang katahimikan sa pagitan nila. Hanggang sa isang marahas na paghinga, nakakuha ng lakas ng loob si Ridge upang magsalita.

“Edi sana ikaw nakauna sa ’kin matagal na. Ba’t ’di ako nagising at ba’t hindi natuloy ’yon?”

Doon nag-iba ang itsura ni Zamiel. Mula sa pagkapahiya, bigla itong nainis at halos mag-tantrums.

“Kasi dumating ’yong putang ina kong kakambal! I was in the middle of kissing you when he barged in to my room just so he could tell me about this game which I forgot!”

Nang ipaliwanag ni Zamiel ang nangyari kung bakit hindi sila natuloy noong gabing iyon. Doon nag-sink in kay Ridge ang mga nangyayari.

May isang alaala siya noong high school na hindi mabura-bura sa isipan niya. Misteryong ngayon palang nagkaroon ng sagot. Halos malabo na iyon sa alaala niya pero nakikita pa rin niya ang iilang imahe mula sa senaryong iyon.

“Iyon ba ’yong inaasar ka ni Zach na hinahalikan mo ’ko?”

Muling nahiya si Zamiel. “Oo, ’yon nga. Naaalala mo pa?”

“Kinda. Naalala kong namamaga rin labi ko nong gabing ang ingay ninyo ni Zach. Para akong hinalikan.”

Nahihiyang nag-iwas ng tingin si Zamiel. “Yeah, that’s the night I kissed you.”

Natahimik ulit silang dalawa at hindi na napigilan ni Ridge na pilyo itong ngisian. “And you went to the bathroom after the argument with Zach. Ano ginawa mo ron?”

“I…”

“You jerked?”

“Because I was horny!” Dipensa ni Zamiel saka iniangat ang gitnang daliri upang iharap sa kanya, “ano bang gusto mong gawin ko non?! Halikan ka ulit?! E nainis nga ’ko sa ’yo dahil ’di ka man lang gumising nong ginigising kita! Putang ina!”

“So all along…” Ridge is in the middle of concluding. “You were so into me, but what’s stopping you?”

“Religious beliefs, thank you.”

Nang hindi mapigil ang kahihiyan, naghalukipkip si Zamiel at nakuha pa siyang irapan. Napahagalpak naman ng tawa si Ridge. Kung hindi lang din dahil sa sasakyan sa likod nila na bumusina, baka hindi talaga niya naalalang nasa gitna sila ng kalsada.

Pinasadahan niya ng tingin ang binata. “Ang dami mong sikreto, ano pa bang ’di ko nalalaman?”

Lumabi si Zamiel at napaisip. “I don’t think there’s anything that I’m hiding from you anymore.”

Naningkit ang mga mata niya. “I doubt. Mayroon kang ipinakita sa ’kin noong nasa Intramuros tayo, Zamiel.”

Bumaling sa kanya ang binata. “Ano naman ’yon?”

“Iyong text message na mayroong construct something.”

Nang marinig ang sagot niya, hindi napigilan ni Zamiel na mapangisi. Pero imbes na sumagot ay iniwasan lang siya nito ng tingin at saka tumawa sa sarili.

“Ano? Anong meron doon?”

“Ah, baby. Just drive.” Ngiting-ngiti nitong sagot bago siya inabot upang halikan sa noo. “Eyes on the road. I love you.”

Naniningkit ang mga mata niyang sinundan ito ng tingin. “Wow, you are weird today.”

Nagkibit balikat ito. “Buksan mo nga ’yong speaker. Magpatugtog tayo. I say Fly to the Moon because that’s been my jam for a while now.”

Pabiro niyang itinulak si Zamiel na noon ay kinakalkal na iyong kotse ni Aaron. “Ayusin mo, maubos gas nito, ma-stuck pa tayo sa gitna ng kalsada.”

“Punung-puno ’yong gas, Ridge.”

“Dalawang oras tayo rito, Zamiel!”

Sa kalagitnaan ng trapiko, hindi pa rin nila naiwasang magtalo nang dahil lang sa speaker. Ngunit kahit na ganoon, nagkaayos pa rin sila at nasunod pa rin si Zamiel — sa hindi niya malamang dahilan. Marahil na-manipulate siya ng hindi niya alam pero ang totoo niyan, nadala lang siya ng halik.

Napagbantaan niya tuloy ito kung sakaling maubusan sila ng gasolina sa kalagitnaan ng trapiko. Pero kalaunan naman ay nakauwi sila ng ligtas. Inaasar pa siya ni Zamiel sapagkat masyado siyang hype nang dahil sa gasolina.

“This is not my car,” paliwanag niya habang inila-lock ang pinto ng kotse noong oras na mai-park sa garahe nila at lumabas na silang dalawa ni Zamiel, “it’s Aaron’s. Kung kotse ko lang ito, ba’t ’di ko uubusin iyong gasolina?”

Namamanghang ipinagkrus ng binata ang mga braso at ipinilig ang ulo. “May ambag ka naman doon sa panggasolina, ba’t ka natatakot na ubusin ’yan?”

Mabilis niyang nilingon si Zamiel at seryosong tinitigan. Samantalang ito naman, halos nagulat at napaatras nang makita ang hindi maipintang itsura niya.

“Anong mukha ’yan?”

“Kuripot ako,” kalauna’y pag-amin niya, “tignan mo bank account ko, ang laki na ng pera ko.”

Nang marinig ang sagot niya ay agad na bumagsak ang mga balikat ni Zamiel. Kasabay noon ay ang pagkibot ng isa nitong kilay at ang pagngiwi nito nang dahil sa kanya.

“Napansin ko ngang ’di ka masyado gumagastos. May pinag-iipunan ka ba?”

“Kasal natin,” mabilis niyang sagot at mahinang natawa, “’di naman ako umaasang mangyayari, e. Naisip ko ring baka sa kasal ko nalang ’yon sa ibang tao. But meh, you and I are here already. Proposal mo nalang ang kulang.”

Nagpameywang siya’t pinaglaruan ang susi ng kotse ni Aaron. Hindi rin siya nag-abalang pasadahan ng tingin si Zamiel at naglakad tungo sa pinto ng bahay nila upang ibalik ang susi ni Aaron. Hanggang sa maramdaman niya ang paghablot ni Zamiel sa pulsuhan niya.

Nilingon niya ang binata at saka ito nakitang pinamumulahan ng mga pisngi. Magkasalubong din ang mga kilay nito’t pinaniningkitan siya ng mga mata. Bukod doon, animo’y kagat-kagat nito ang pang-ibabang labi.

“Ayos ka lang ba?” Ibinulsa niya ang hawak na susi bago hinawakan ang magkabilang pisngi nito. “Napagod ka na ba sa byahe natin? Bukas nalang natin kamustahin iyong abandonadong bahay. Tutal bawal na rin tayong tumambay doon.”

“No, not at all.” Then, his boyfriend chuckled nervously. “May gagawin ka ba sa loob?”

Ipinilig niya ang ulo at marahang tumango. “Ibabalik ko sana itong susi ni kuya.”

“Mamaya mo na ibalik.” Inabot nito ang kamay niya bago ipinagsaklob ni Zamiel ang mga kamay nila saka siya hinila. “’Di pa naman siguro gagamitin ni Aaron kotse niya. Doon muna tayo sa gusto mong puntahan.”

“’Di na nga pwede ron ’di ba?”

“Trust me, pwede pa tayo ron.”

Bago pa man siya makapagprotesta ulit, hinila na siya ni Zamiel tungo sa dati nilang hide out. Tahimik lang sila noon at nauunang maglakad si Zamiel, kaya ang dating, para talaga siyang kinakaladkad tungo roon.

Hindi nagtagal ay nasa harap na sila ng abandonadong bahay. Ngunit nasa harap lang sila at tahimik na inoobserbahan ang paligid. At sa kasalukuyan, mayroong mga construction worker doon at nagsisimula nang i-construct ang bagong bahay na ipapatayo roon.

Pinasadahan niya ng tingin ang binata na namumula pa rin ang mga pisngi mula sa gilid ng mga mata niya.

“Anong gagawin natin dito?”

Napansin niya ang pag-estatwa ni Zamiel at ang paglunok nito.

“Ano na? Tatambay lang ba tayo rito?” Dagdag pa niya bago siya nagpameywang.

Dahan-dahan siyang nilingon ng binata. Akmang sasagutin na rin sana siya nito nang may isang pamilyar na boses ang tumawag sa atensyon nilang dalawa.

“Uy, nandito na pala kayo. Kanina ko pa kayo hinihintay, aga-aga nag-text ni Zamiel e. Mata-traffic naman pala,” ani Leon na lumitaw lang sa kung saan habang nakauniporme ng pang-engineer. May dala-dala rin itong kulay dilaw na helmet.

Natigilan si Ridge nang makita ang kaibigan na palapit sa kanila. Pero si Zamiel, tila nakahinga pa nga ng maluwag nang makita ito.

“It was unintentional. Malay ko bang may apo pa pala hanggang ngayon?” Asik ni Zamiel sa kaibigan.

Napahalakhak naman si Leon. “Sira ulo ka rin, e. Ilang beses na kayong nagpapabalik-balik galing Angeles tapos ’di mo pa rin alam na may apo?”

“’Di kami dumadaan doon ng Biyernes! Ngayon lang dahil malapit na kasal nitong si Aaron at Easton.”

“Oo nga pala ’no. ’Di pa handa porma ko sa kasal non, tingin niyo ba, may imbitadong chics?”

Sumagitsit si Zamiel. “Babaero ka talaga.”

Habang namamangha na pinanood at pinakinggan ni Ridge na mag-usap ang boyfriend at ang barkada niya, unti-unting nag-sink in sa kanya na ang kaguluhan.

“Sandali lang,” agap niya sa mga ito. Sa ngayon, siya naman ang kunot ang noo at halos ngumuso. “Anong nangyayari? Leon, ba’t ikaw ang engineer dito?”

Sumipol si Leon. “Baka ako kasi itong hinire ng boyfriend mo para i-renovate ’tong binili niyang lupa?”

Doon kumibot ang isa niyang kilay. Mabilis niya ring nilingon si Zamiel na noon ay may nagmumultong ngiti sa labi. Naaaliw sa reaksyon niya.

“Anong pinagsasasabi nito?” Aniya saka itinuro si Leon.

“Iyong totoo,” buong pagmamalaki nitong sagot, “akin na ’tong lupa na ’to at si Leon ang hinire kong engineer para ipatayo ang bahay natin .”

Nanlalaki ang mga matang napasinghap si Ridge. Bukod pa roon, nagpalipat-lipat ang tingin niya kay Zamiel at kay Leon na parehong pilyong nakangisi sa kanya.

“I’ll tell you the details later.” Tapos ay binalingan nito si Leon. “Pwede ba kaming gumala riyan?”

“Oo naman, inyong bahay naman niyan ’to.” Nagkibit balikat si Leon at iniabot sa kanila ang helmet. “Pero Zamiel, wala ka pang makikita. Noong isang buwan palang naman nagsimula itong construction, e.”

“It’s okay. I just wanted Ridge to see what I bought for him.”

Kinuha ni Zamiel ang mga helmet mula kay Leon. At dahil nawindang rin siya sa panibagong rebelasyong inilahad ni Zamiel sa harapan niya, kinailangang ito pa ang magsusuot ng helmet sa kanya.

Or so, he’s just really lazy to move and wanted Zamiel to spoil him after surprising him like this.

Habang iginagala sila ni Leon sa buong paligid, ipinaliwanag nito ang plano kay Zamiel. Sinabi rin nito ang iilang adjustments na kailangan na aprubahan ng binata. Pero dahil si Leon ang engineer, ito talaga ang nagma-manipulate ng mangyayari at proportions ng bahay.

“O siya, iiwanan ko muna kayong dalawa. Ichi-check ko muna iyong mga trabahador ko.” Napahalakhak ito at saka sila tinapik na dalawa sa braso. “Pre, sa tagal ng prusisyon ninyo, dapat maganda ’tong bahay niyo kaya tiwala lang kayo sa ’kin.”

Hindi nakapagsalita si Ridge pero si Zamiel, mabilis na sinagot ang kaibigan.

“Siguruhin mo. Ibabalibag talaga kita ’pag kami, na-disappoint. Tang ina mo.”

Malakas na tumawa si Leon habang naglalakad palayo sa kanila. “Weh? Nakakatakot ka naman, Zam. Lulin mo! O siya, mag-usap na kayo.”

Habang sinusundan nila ng tingin ang paalis na si Leon, doon palang nakabawi si Ridge ng lakas. Mabilis niya ring nilingon si Zamiel at saka sinimangutan.

“Kailan pa ’to?!”

Nangingisi siyang binalingan ni Zamiel. “Remember when I keep on asking you to live with me? I was in the middle of prepping this house for us.”

“This—” Naputol ang sinasabi niya at iginala ang mga mata. “Zamiel, I don’t know what to say.”

“I know.” Hinapit nito ang bewang niya at hinila siya palapit. “But I had to buy this place since it meant a lot to the both of us.”

“Yeah…” wala sa sarili niyang sagot bago iginala ang paningin sa buong kapaligiran, “this is the place where I fell in love with you, Zamiel.”

“Really?” Punung-puno ng kaaliwan ang boses nito. “Tell me about it.”

Nilingon niya si Zamiel at masuyo niya itong nginitian. “Naaalala mo ba noong una kitang dinala rito, Zamiel?”

Tumango ito, dahilan para hapitin niya rin ang bewang nito bago niya isandal ang ulo sa balikat ng binata.

“’Di ko alam anong meron noong araw na ’yon, pero noong nasa second floor tayo ng bahay at nakatanaw sa malayo? Naabutan kitang nakatitig sa ’kin.” Mahina siyang natawa at nakaramdam din ng pagkahiya. “I don’t know what’s up with those eyes? But I fell in love with them. More when you smiled at me genuinely… like I mean the whole world to you.”

“Because you do.” Hinalikan ni Zamiel ang noo niya. “You mean the whole world to me, Ridge. You’re basically the air that I breathe and the vitamins I need.”

“Ew.” Pabiro niyang itinulak ang binata. “You’re disgusting.”

Bumusangot ito. “’Di ka ba pwedeng kiligin ng maayos? Eepalan mo pa ’ko e ’no?”

Inabot niya ang buhok ni Zamiel at ginulo ang buhok nito.

“Moreover, how’d you buy this house? ’Di ba wala nang contact sa mga dating may-ari nito?”

Nawala ang pagkakabusangot ng binata at sandaling pinasadahan ng tingin ang mga construction worker na dumaan sa likuran ni Ridge.

“Nagtanong ako kay manong Rick kung nasaan ba iyong mga may-ari. Turns out that they’re in Canada too.” Bumuntong hininga ito at hinilot ang sentido. “Now that you mentioned it, it wasn’t really hard to buy this house. In fact, I got it pretty easily.”

Humimig siya. “Ginamit mo ba ’yang irresistible charm mo?”

“Gago ka talaga.”

Napahalakhak si Zamiel nang hawakan niya ang baba nito.

“No. They just told me that they have no interest in continuing the construction of their house in here. It’s probably because they got bankrupted while they were in the middle of constructing this whole building? And it only brings them bad memories. I don’t really know, you see. What’s important to me is that I got the house.”

Mataman niyang tinitigan ang binata. “Kailan mo pa ’to inasikaso? Pati ba titolo, meron na?”

“Bakit mo tinatanong?”

“Baka lang kailangan mo ng extra. I’m willing to lend you a hand since, you bought this whole thing because of me… for us to live in.”

Pakiramdam ni Ridge, nanghina ang mga tuhod niya nang masuyo siyang ngitian ni Zamiel. At sa katunayan, napakapit pa siya sa mga braso ng binata para suportahan ang balanse.

Nabigla naman ito at sinalo siya.

“Napano ka? Kinukwento ko lang naman sa ’yo kung paano ko nabili ’tong bahay, a?”

“Sisihin mo ’yang itsura mo. Man, you’re too hot for any human being to resist!” Singhal niya rito habang iniipon pabalik ang lakas, “anyway, back to my question!”

“No!” Mas mabilis pa yata kay Lightning Mcqueen na sagot ni Zamiel. “I already prepared everything, okay. Oo mo nalang ang kulang.”

Natigilan siya. “Oo ko?”

Tumango si Zamiel at mahina na rin na natatawa. “Ridge, do you want to live with me?”

Putang ina, kahit tanungin pa siya ng kasal, o-oo siya kaagad e.

“Yes.”

**

A/N: Next up! Epilogue. Sabi ko na sa inyo, na-miscalculate ko, e.

EPILOGUE

Hi! We’re here now, at the epilogue. I hope all of you enjoyed the whole ride with Ridge and Zamiel! Thank you for reading this book despite its imperfections. ❤ I’ll see you all in “Can I be Him?” which is a story for Lyle with his man HAHAHAHA! Naka-post na siya sa wall ko at ia-update ko na rin really soon dahil tapos na rin ang drafts ko for special chapters ng IL.

The medium mainly used for this chapter is English.

**

EPILOGUE

LOVE is not fair for those people who confused this ecstatic emotion over infatuation or possibly, attachment . It would never be fair for people who denied its magic, blinded by inevitable circumstances.

And he was one of them. Zamiel was stupid enough for not realizing his feelings for Ridge sooner than he should have been.

Ilang beses silang nagkasakitan, nagsumbatan, naghabulan, at halos mawala si Ridge sa kanya noong mas pinili niyang magpalamon sa paniniwala at katangahan niya niya.

But he should have known better than anyone else that it was just them, two people who hid their emotions from each other because of their fear of rejection — and of how he was raised.

“I want to marry Ridge when I grow up! Is that possible?”

He was too young back then. Yet, his juvenile self knew how in love and whipped he is for Ridge. The thing is, the people around him who first heard his confession looked at him in a way that made him feel uneasy.

To be specific, his grandparents never approved of his affection for Ridge.

“Zamiel, you can’t marry your best friend. He’s a male,” his grandfather blurted out while he carried him to his lap, “and men don’t marry each other.”

Zamiel’s forehead furrowed while he pursed his lips into a small pout. He also took a short glimpse over his older twin brother, Zach, who was apparently playing with some new bought toys.

“But Zach told me that if you love someone, you should marry them.”

Tila nagulat ang lolo niya. Nanlaki ang mga mata nito at pinasadahan din ng mabilis na tingin ang kambal niya bago mahinang natawa.

“That’s not how it works.” Umiling ang nakatatatanda. “Men is made for women. Therefore, you should marry a woman once you grow up.”

“But I love Ridge.”

“That’s a sin to God, Zamiel.”

It was probably their family’s beliefs and religion which dragged him out of his absurdity. Since then, he could only see Ridge as his best friend – as a companion whom he cannot live without – despite his heart fluttering whenever he would lay his eyes on him… and despite his desires to have his best friend all to himself.

“Fuck, Zach’s taking way too long! Ang sabi ko lang naman sa kanya, kausapin si Ridge kung ba’t hindi ako pinapansin!” Nasisiphayo niyang sigaw habang naglalakad pabalik-balik sa loob ng classroom nila.

Nagkatinginan si Leon at Gian noon at tahimik siyang pinanonood. High school na rin sila, tambak ng mga takdang aralin at proyekto ngunit ito sila ngayon, pilit na inaalam kung bakit nababawasan ang interaction nila ni Ridge.

He doesn’t like it. At all. He feels left out while he watches Ridge talk to their friends. It squeezes his heart that he’d rather choke on his own spit and die than watch Ridge find someone better than him.

“Baka naman kasi nawirduhan din si Ridge sa usapan nila ni Zach?” Ani Leon bago nagkibit balikat, “Tingin ko nga, ’di ka naman talaga niya iniiwasan e. Nago-overthink ka lang. Paano ka ba dumating sa ganyang conclusion?”

“Because Ridge ignores me when I try to talk to him!”

Gian’s forehead furrowed. “Hindi ka ba nag-iimagine lang? Palagay ko rin kasi, wala namang nagbago sa pag-uusap ninyo.”

“Of course you two can’t feel it.”

After all, it’s just something between him and Ridge. He doesn’t know what exactly it is but he could not help it but to notice the smallest changes in his best friend. And most of the times, these changes includes avoiding him and treating him like he’s no one.

But it’s also possible that he’s just imagining things. Yet, he would never consider them.

Noong hindi na niya napigilan ang pagkasiphayo, iniwanan niya sina Leon at Gian upang sundan ang kakambal. Hinanap nito kung saan sila ngayon nakatambay ni Ridge at nang makita ang mga ito, hindi siya nakaramdam ng tuwa.

Lalo na nang maabutan si Zachariel na nakaakbay kay Ridge.

How come Zach can touch Ridge freely while he’d feel uneasy around me?! His teeth gritted and his hands balled into fists as he glared upon the abhorrent sight served in front of him. I hate it. I would never like it whenever someone else is touching Ridge!

He is still young. But he’s incredibly trapped, whipped, and wrapped around Ridge’s little finger like the male owns Zamiel’s whole being.

“Ba’t ka galit?” Ridge asked before he rose from his seat. Then, his best friend glanced over Leon and Gian who followed him, “inaway ka ba nila Gian?”

Zamiel’s lips thinned when he saw how Ridge is beginning to worry. He also hesitated to respond just so he could spite him but his body betrayed him and his mouth opened to reply.

“Hindi.” Why the fuck am I answering his damned question? I am supposed to be mad.

That was all the he could say before he one-stepped the distance between them. He saw how Ridge took a step back but it only infuriated him, thus, he did not let the male take another step away from him.

Then, he ruffled Ridge’s hair.

“Uwi na tayo,” he said, voice almost raspy.

He looked pleadingly at Ridge before he shot daggers at Zachariel who appeared frightened when their gazes met.

“Maiwan ka rito. Tang ina mo,” dagdag niya habang pinupukulan pa rin ng masamang tingin ang sariling kakambal.

“Inaano kita?!” Napapantastikuhan naman nitong tanong. “Ang sabi mo, mag-usap kami ni Ridge?! Nag-usap naman kami!”

“I don’t care anymore. Fuck you.”

On that day, Zamiel considered his jealousy. Just on that day. Since the moment he snapped from his idiocy, he immediately thought of how absurd it was to gatekeep Ridge. Plus, he was extremely confused of why he feels that way.

“It’s a sin to God,” Zamiel muttered to himself, recalling his grandfather’s words, “I can’t have feelings for Ridge. I’m probably just… just hungry, yeah.”

Napahilamos siya ng mukha at saka gumulong sa sariling kama. He was in the middle of waiting for Ridge to arrive since he invited him to come over. Lunes rin niya ito pinauuwi dahil nadala ng bugso ng emosyon.

Hindi nagtagal, dumating ito at saka sila nanood ng horror. Of course, it was of Ridge’s suggestion since the male basically rules over Zamiel. He also told him to stop avoiding him because they only have a few months left in their hands since he’s supposed to fly to Canada to study medicine for him. He does not plan on telling Ridge the latter part though, baka lumaki lang ang ulo nito. But as the night went deep and after the accident where both of their lips brushed, Zamiel head was in chaos.

THE moment that their lips brushed ten minutes ago, Zamiel could not let the damned thought out of his head. Barely two seconds and he already knows how Ridge’s lips feels like and it is driving him insane.

And now, staring at Ridge who just fell asleep, breathing steady and snoring lightly, Zamiel could not avert his gaze to his slumbering face.

Ridge was too beautiful to not appreciate, the soft rays of moonlight peering over the window complimented him and it made his best friend look ethereal.

But that was not all as his gaze lowered to stare at Ridge’s lips that felt too perfect against his.

Zamiel’s breathing hitched when he thought of kissing Ridge again. He just, he just wanted to try. Would it be bad to even ask?

“Ridge? Gising ka pa ba?”

Pipi siyang napamura nang maisip na malalim na ang tulog ni Ridge. Nakakainggit dahil relaxed itong natutulog sa tabi niya samantalang siya, nababaliw kaiisip kung gaano kalambot ang labi nito.

“Fuck, this is wrong,” Mahinang sabi niya sa sarili bago tumihaya at tinakpan ang mga mata gamit ang braso.

Ang turo sa kanila ng lipunan, mali na pagnasaan mo ang kapwa mong lalaki! Siya mismo ang madalas na magpangaral mula nang marinig niya iyon sa mga nakatatanda.

Pero bakit ang hirap kontrolin ng kagustuhan niyang halikan ulit si Ridge?

Mariing ipinikit niya ang mga mata at humarap ulit kay Ridge. Niyakap niya rin ang binata dahil umisod ito palapit sa kanya.

“’Di ka man lang makiramdam—”

Natigilan siya nang magmulat at makitang tulog pa rin ang katabi. Oo nga, paano bang makikiramdam si Ridge kung tulog?

Nabobobo siya sa mga nangyayari.

Pero mas nabobo siya nang bumaba na naman ang paningin niya’t matigil sa mga labi ni Ridge.

Balak niyang itulak ng kaunti ang binata ngunit, tila nagkaroon ng sariling buhay ang katawan niya at inilapit ang mukha niya kay Ridge.

Nagdadalawang isip pa siya noon pero kalaunan, ipinikit niya ang mga mata at tuluyang inilapat ang labi niya sa labi ni Ridge.

And damn, he would never dare lie that he did not feel anything. He felt something spark within him, his senses tingling as their lips touched.

“Ridge,” He called, voice raspy as his teeth tugged Ridge’s bottom lip which earned him a sleepy groan.

Much to his frustration though, he did not wake up and Zamiel had to press his lips against Ridge once more and hoped that he would bring him to his wakefulness.

“Ridge, wake up.”

He cupped his best friends’ cheeks to kiss him again, it was supposed to be chaste until temptation sparked and he moved against Ridge’s lips.

Oh, how he wished that his best friend would wake up to kiss him back but there was no response from the male!

He later learned not to mind though and he continued to kiss Ridge, soft but he pressed his lips hard, he even nibbled and tugged his bottom lip.

But while he did that, vague images of sleeping with his best friend occurred inside his mind. Heat is beginning to rush and envelop his body as he felt his insides tingling from excitement until it reached his supposed sleeping member.

Napahawak siya sa bewang ni Ridge at ipinatong ang binti ng binata sa bewang niya. Matapos gawin iyon ay hinila niya ito palapit sa kanya, binubura ang natitirang espasyo na naglalayo sa kanila.

Then he grinded against the fabric they are wearing and made sure he would rub Ridge’s below. He even growled low and quite loud and yet, nothing happened to Ridge.

“Fuck, Ridge, ang sabi ko gumising ka,” Iritado niyang sabi bago muling hinalikan ang binata, “Hoy…”

Gaano ba kalalim ang tulog nito?!

Nasisiphayo niyang iniikot ang mga mata at akmang hahalikan sana ulit ang binata nang biglang bumukas ang pinto ng kwarto niya.

Awtomatiko siyang napapitlag at naipihit ang katawan paharap sa pinto bago nalukot ng tuluyan ang mukha nang makita si Zachariel na iniluwa noon.

“Zamie—ha, ba’t ganyan itsura mo?”

Tila nasamid siya sa sariling laway nang marinig ang tanong ng kakambal.

“Anong, anong ganyan itsura ko? Normal naman itsura ko—”

“Mukha kang nakipaghabulan ng tagtagan sa labas,” Agap nito sa kanya.

Lalong nagkrus ang mga kilay ni Zamiel ngunit hindi niya maitatanggi na naramdaman niya ang pag-init ng tenga’t pisngi niya sa sinabi nito.

Ganito ba ang itsura ng nahuling nananamantala ng tulog?!

At bakit nga ulit niya pinagsasamantalahan si Ridge?!

Natigilan siya sa pag-iisip nang makita ang madilim na pagngisi ng kakambal.

“Hoy,” Sinilip nito si Ridge na mahimbing na natutulog sa tabi niya, “Pinagsamantalahan mo si Ridge, ’no?”

Putang ina!

“Pinagsasasabi mo? Ba’t ko naman gagawin ’yon?”

Nagkibit balikat ito, “Kasi gwapo si Ridge at bumigay ka na?”

Sandali siyang natigilan nang i-describe nito ang itsura ng kaibigan. Oo naman, gwapo naman talaga si Ridge pero, anong bumigay?

“What do you mean?”

Mas lumawak ang ngisi ni Zachariel at ikinumpas ang mga kamay.

“In love ka kay Ridge, ’no?!”

Lalo siyang pinamulahan ng mga pisngi sa ibinulalas ng kakambal. Nahulog din ang panga niya sa gulat.

“Anong in love?!”

“Eh ba’t ganyan itsura mo?! Siguro totoong pinagsamantalahan mo si Ridge habang tulog? Ikaw, ah! Perv!”

Nabaltak ang hininga ng binata nang dalhin na naman ni Zachariel ang isyu tungkol sa pananamantala.

Aminado siya pero neknek ng kakambal niyang aamin siya!

“Kung anu-anong pinagsasasabi mo, gabi na! Matulog ka nga!”

“Gabi nga. Ungodly hours, pre! Tamang-tama sa pakikipag—”

Hindi pa man tapos ang sinasabi nito, mas lalong nababaliw at nawiwindang si Zamiel sa lumalabas sa bibig ng kakambal.

“Tumahimik ka!” Agap niya.

Ilang sandali pa silang nag-away hanggang sa magising si Ridge at ang nanay nilang kinaladkad si Zachariel pabalik sa kwarto nito.

Ang akala rin ni Zamiel na katahimikan, naging sagabal dahil bumabalik ang mga pinanggagawa niya kanina kay Ridge ngayong gising na ito.

Pucha

,

nagising

siya

sa

ingay

namin

ni

Zach

pero

noong

hinahawakan

ko

na

siya

,

ang

himbing

pa

rin

ng

tulog

niya

?!

At hindi lang iyon. Dama pa rin niya ang paninikip ng suot na sweatpants dahil nananayo pa rin ang nasa ibaba niya!

Ang

sakit

sa

puson

!

Tila hindi kinakaya ni Zamiel ang malapit sa kanya si Ridge ngayon dahil baka ituloy niya lang ang ginagawa kanina. Kung kaya naman noong hindi na niya natiis ang init, umahon siya mula sa kama.

“Zamiel, saan ka pupunta?”

He stilled and felt shivers ran down his spine when he heard Ridge’s languid voice.

Bahagya niyang ipinihit ang katawan para harapin ang noo’y nagtatakang si Ridge.

“Banyo. Matulog ka na.”

Matapos sabihin iyon, nagmamadali siyang pumanhik sa loob ng banyo at isinara ang pinto. Dumiretso rin siya sa may shower at saka naligo para sana magpalamig ng ulo.

Pero kahit anong tago ang gawin ni Zamiel, mahirap itangging hindi niya napigilang hawakan ang sarili para mailabas ang pagkasiphayong dala ni Ridge.

And the devils know how many times he fapped all because of Ridge ever since that night. But like hell that he would admit those to his best friend.

He had imagined Ridge beneath him, panting, moaning, groaning, or screaming his name. He had imagined more, like fucking him hard, toying, or possibly using him—and this is so disgusting considering that he is just sixteen!

And boy, Zamiel does not want to appear disgusting in front of Ridge. Let alone, ruin their friendship because he was tempted to touch Ridge!

“Fuck.”

Sinapo niya ang mukha nang mapagtantong hindi na tama ang ginagawa niya. Napatitig din siya sa mga palad at sa sariling pagkahubo.

“I did Ridge dirty.”

This was one of his dirty secrets .

Moreover, interacting with Ridge after that went really awkward. He feels hot whenever Ridge would hold his hand or even just smile at him. Ilang beses itong nagtanong ngunit wala siyang makapang sagot.

Alangan namang umamin siya na pinagnanasaan niya ang kaibigan? Mamamatay muna siya bago siya umamin kay Ridge.

“You sure you’re okay?” Nag-aalalang tanong ni Ridge.

Iniangat ni Zamiel ang mga mata at nakita ang binatang nakatayo at nakatitig sa kanya.

“You’ve been acting weird since the last time I slept over. Mayroon bang nangyari?”

Tila natanga at natameme si Zamiel nang marinig ang tanong nito. Halos napanganga rin siya habang ang mga pisngi niya naman, halos daigin na ang kamatis sa sobrang pula.

But still, he was inept to answer. And Ridge assumed that Zamiel was not ready to share what is going on, thus, he changed the topic.

“By the way, may naisip ka na bang course sa college?” Inilapag nito ang isang piraso ng papel sa harap niya. “Kasi si Zach, chef daw. Si Gian naman, gusto maging barista tapos si Leon, baka maging tambay nalang sa kanto.”

Ridge pulled a chair towards him before snickering. And man, how ethereal he was in Zamiel’s eyes.

“Ikaw?” Tanong niya rito, itinatago ang pagkapahiya sa pamamagitan ng pag-ubob.

Naghalumbaba si Ridge sa desk niya bago sumagot, “Accountant, I guess.”

“That’s interesting. Sa bagay, ikaw nga top one sa Math, e.”

Nag-peace sign ito. “E ikaw ba?”

Namutawi ang katahimikan sa pagitan nilang dalawa nang may maalala si Ridge.

“Ah, oo nga pala. Magdo-doctor ka, ’di ba? Mabuti iyon pala naisip mo?”

Zamiel hissed. “Masyado kang clumsy, kailangan mo ng mag-aalaga sa ’yo.”

“And you’re signing up as my babysitter? That’s nice.” Humimig si Ridge bago ipinikit ang mga mata. “Mas matutuwa nga lang ako kung pagiging asawa ko ang aapplyan mo.”

Nahigit ang hininga niya at mabilis na tumibok ang puso niya. Animo’y nakikipagkarera o hindi naman kaya ay balak kumawala sa ribcage niya at ialay ang sarili kay Ridge.

But what is happening to him?!

“What?” Namamangha niyang tanong. Nakanganga at hindi pa rin makapaniwala, “what did you say?”

Iminulat ni Ridge ang isang mata at mahinang natawa. “What? I’m jokingly proposing. ’Di mo ba ’ko ire-reject?”

Ah. Ah . “Well, fuck you.”

Instead of his heart hammering against his chest and feeling tingles inside his stomach, those were all obliterated when Ridge told him that the proposal was a joke. Right now, he feels upset and he is still as stubborn as ever.

No.

He can’t be in love. Everyone’s been telling him that it’s wrong to love the same gender. He shouldn’t even entertain the idea of loving Ridge.

But then… the thing with Zamiel is that somewhere inside his head, he knew that he loved Ridge more than anything else. But he had to shut his feelings down, deny and kill it – since that is not what the society is expecting from him.

He was bounded by the chains, haunted by everyone’s opinions.

Zamiel thought that it is alright to listen to them. But as time passed by and the enlightenment chased him down – he realized that the chains he thought to be good… strangles him.

The second time he felt jealous and the tremendous desire to own Ridge overlaps those chains. And that only happened the year he came to Canada to study medicine. He was off for two months preparing for an exam but he did not expect that the news he would hear from his friends would shatter his relaxation into tiny pieces.

“Oo nga pala, Ridge! Kamusta na kayo ni Leanne?”

Natigilan siya sa paglalaro nang marinig ang boses ni Gian sa kabilang linya na nagtatanong. Nasa kalagitnaan sila ng paglalaro ng overwatch.

Kumunot ang noo niya pero kalaunan ay hindi niya iyon pinansin. Hanggang sa narinig niyang sumagot si Ridge.

“We’re good, what’s up?”

“Mukhang nag-eenjoy ka,” Natatawang sabi ni Leon, “Lumabas daw kayo kahapon? Nagsine.”

“Nag-aya siya eh.”

“Ano ganap? Nakascore ka ba?”

Leanne? Nagsine at naka-score? Parang nagpantig ang tenga ni Zamiel sa mga narinig. Kung ikukumpara sa internet connection, nag-buff siya.

Hindi napansin ni Zamiel na itinigil niya ang paglalaro. Nakatuon ang atensyon niya sa pinag-uusapan ng mga kaibigan. Hindi na rin niya napansin kung gaano kahigpit ang kapit niya sa mouse.

“Who the fuck is Leanne?”

It was not his intention to sound angry, to lower his voice dangerously deep. But he could not help it, and he noticed how his friends fell into silence.

After a short while, Ridge cleared his throat and replied, “Girlfriend ko.”

Umigting ang panga niya sa narinig. Parang may kung anong biglang tumusok sa dibdib niya. Ang sakit noon at hindi niya maipaliwanag kung saan iyon galing.

“Ah, girlfriend. Kailan pa?”

“Two months na kami. Tagal mo ulit nag-online, ’di kita mabalitaan.”

Two months. Ganoon katagal at wala man lang siyang alam. Nag-aral lang siya pero pagbalik niya, ganito ang bungad? Hindi siya natutuwa.

“Zach, alam mo ba ’to?”

“Naks, oo naman yes!” Sigaw ng kakambal niya nang tawagin, “Busyng-busy ka sa pag-aaral, ’di mo nga ’ko pinansin noong sinabi ko na may girlfriend na si Ridge.”

“Okay.”

Mariin niyang naipikit ang mga mata. Hindi pa man siya nakakatagal sa laro, parang gusto na niyang patayin ang tawag. Wala na siyang gana.

Pero ayaw niyang maging bastos kaya hindi nalang siya kumibo. Pilit niyang pinapakalma ang sarili kahit na isang beses nalang, kakasa na siya.

“Balitaan mo nga kami. Naka-score ka na ba?”

“Tang ina niyo,” Singhal ni Ridge bago ito nanahimik, “Oo naka-score. Home run para sa ikatatahimik ng kaluluwa niyo.”

Hindi na naintindihan pa ni Zamiel ang pagse-celebrate ng mga kaibigan, dahil ang isip niya; naglalabas ng mga imahe na hindi kaaya-aya. At imbes na matuwa para kay Ridge, nagagalit siya rito. Ito ang unang beses… nag-igting ang panga niya at nanginginig na siya. Nabitawan din niya ang mga gamit bago napasapo sa noo.

But he wanted to congratulate Ridge. Though he knows that it would never come down as genuine and all he can focus on are the knives that stabbed his heart. It felt painful that he found it difficult to swallow the lump on his throat.

“Hoy Zamiel, galaw-galaw! Batiin mo naman si Ridge! Nagbinata na sa wakas, o!” Panunudyo ni Gian.

“Shut the fuck up.”

Nang asarin siya, mabilis siyang nag-hang up sa tawag at pinatay ang laro nila. Huminga rin siya ng malalim at umahon sa kinauupuan para i-lock ang sarili sa kwarto kung sakali mang puntahan siya ni Zachariel.

Then he flopped to his bed.

Bakit ba siya ganito? Nag-girlfriend lang si Ridge. Hindi ibig sabihin noon, papalitan na siya. And his friend deserves to know the feeling of falling in love… of being in a relationship.

They’re not kids anymore. They’re adults already.

But why does he feel bitter whenever he thinks that he’d only remain as the extra? That Ridge would choose someone else over him. He feels awful that he wanted to be selfish and tell Ridge to stop what he has with that woman.

But over anything else, Zamiel feels bad for thinking that he owns Ridge.

He does not .

But then despite knowing that, Zamiel did something to spite Ridge after finding out that he’s dating some other girls in their college. Apparently, as childish as it may sound, he also dated a few girls every now and then, and he would tell it to Ridge first.

However, his reaction was indifferent. Ridge would always smile at him amusingly then he would congratulate Zamiel’s relationships. And that made him frustrated that eventually, he stopped going out with anyone at all. No matter who they are or even if they’re the campus’ most loved girl… he ignored them because he could not see the reaction he wanted to see from Ridge.

“Why am I doing that, anyway?” He asked himself while he pretended to listen to their class, “it’s not like… Ridge would ever feel anything if I tell him that I’m dating someone.”

Moreover, why is he assuming that Ridge would react the same way like him if he told him that he’s with a woman. Ridge is not like him. Despite being lazy, he already thinks like an adult. He had always understood Zamiel, he gave him the space he needed, and he lets him date girls because that’s how it should be. They are growing up… it’s just him who keeps on acting like a dumbass.

“Why do I want his attention, anyway?” He added, still pondering as to why he committed things that only a jerk would do, “fuck. I should tell Ridge that I am sorry.”

With that, he immediately fished his phone from his pocket to text Ridge. He does not care if the professor catches him, he’s way too far, sitting at the back. However, a few people peeked over his shoulder and attempted to read what he was typing.

“Who’re you texting? A new girl?” One of his friends chimed, ostensibly teasing him, “man, you’re way too handsome you got a long line waiting for you. How lucky.”

Zamiel peered over the person who spoke behind him and hissed. “No. I’m texting my best friend.”

His classmate blinked. “Is it the guy you talk about a lot? Like, you just can’t stop talking about him. What’s his name again? Rid? Rod—?”

Zamiel’s eyebrow twitched as he listened to his classmate guess what his best friend’s name is. But as the moments passed by and he can’t still get it right, he heaved a deep sigh and surrendered.

“Ridge,” he responded, “his name is Ridge and don’t you ever get that wrong, idiot.”

His classmate snapped his finger. “Right, his name is Ridge. You see, you keep on gushing over him, you sure you ain’t into him?”

Zamiel paused the moment he was asked regarding his feelings for Ridge. His breathing hitched and his heart began to hammer against his chest. He can also feel his cheeks warming up as his mind fumbled over incomprehensible words to retort.

“Yep,” His classmate soon nodded and smiled mischievously, “you’re into him.”

Zamiel cursed under his breath. “I’m sorry to disappoint you, but I’m not into him.”

“And what’re you texting him?”

“I’m apologizing to him because I’ve been talking about my exes in front of his face for a while,” he replied with no stopping at all, “…and for doing it out of spite.”

His classmate nodded as if he understood Zamiel. “And what’s your plan for the next five years?”

“To go back to the Philippines and be with him.”

“Told you! You’re into him.”

Sira

ulong

’to . Kumibot ang isang kilay ni Zamiel bago umikot ang mga mata niya paitaas. Kagaguhan. Ni hindi nga niya ma-entertain ang ideyang iyon sapagkat bawal iyon sa relihiyon at tradition nila.

“You’re probably just imagining things,” was what all he responded before proceeding to text Ridge, “you’re insane.”

Years. He denied his feelings for Ridge to everyone and even to himself for years. No one could ever blame him for doing this. Hell, no one has the rights to get mad for avoiding to consider the romantic affection he feels for his best friend!

The moment he came back to Philippines, a lot had happened and he’s even more confused the moment he saw a chance to have Ridge.

It began from the night when he saw his best friend kissing another man. He was jealous and furious but for some odd reason, happiness braced his heart and it felt like a door of opportunity opened for him.

But it was beyond comprehensible for someone like Zamiel who is still bounded by the chains of their religion.

But he is a bottle and these feelings is the faucet. And by this time, his feelings are overwhelming him. That… it drove him to kiss Ridge that one fateful night which no one expected to turn the tables for Zamiel.

“Zach, can I talk to you?”

Matiim na tinitigan ni Zamiel ang kakambal na natigilan sa paglalaro ng Final Fantasy. Hindi siya sigurado kung narinig siya nito pero base sa reaksyon ni Zachariel, mukhang oo.

Naniningkit ang mga matang pinanood niya ang kakambal na alisin ang headphones at i-pause ang laro nito. At noong lingunin siya ni Zachariel ay nakita niya kung gaano kalukot ang mukha nito.

“Emergency?”

“Tungkol kay Ridge.”

“Totoo?” Namamanghang napatitig sa kanya ang kakambal bago ibinalik ang headphones sa tenga, “Kung nag-away ulit kayo, pwede niyo namang pag-usapan ’yan. ’Wag niyo na ’ko idamay at busy rin akong maglaro—”

“We kissed earlier,” putol niya rito.

Sandaling natigilan si Zachariel nang marinig ang susunod niyang sinabi. Wala rin sa sariling nabitawan nito ang hawak na headphones at malawak ang ngiting tumayo’t wirdong nagsasayaw.

“Sa wakas! Ang tagal naman bago kayo nagkaroon ng ganyang interaction! Taon din ang hinintay namin!”

“What the fuck?”

Matalim ang tingin niyang tinitigan si Zachariel na halos magpaparty na sa sinabi niya. Pinanood niya pang tumayo ito at sumayaw sa tuwa. Noon namang kumalma na ito ay muli lang siya nitong nginisian.

“Ilang beses kayong naghalikan?”

“Two times—” Marahas na napailing si Zamiel nang mahimasmasan. Halos batuhin niya rin ng tsinelas si Zachariel dahil nadistract siya sa tanong nito, “That’s exactly the problem, Zach! Ayusin mo. Seryoso ako.”

“Anong problema ron? ’Di mo nagustuhan? Selos ka ng selos diyan tapos ngayong—”

“Friends don’t kiss,” agap niya.

“Yeah, you treat Ridge as one? Akala ko boyfriend na tingin mo sa kanya bata palang tayo eh.”

Nahulog ang panga ni Zamiel sa tinuran ni Zachariel. At talagang base pa sa ekspresyon ng binata ay seryoso ito. Lalo na at blangko ang mukha nito pero may nagmumultong ngisi sa mga labi.

“Laban? Laban. Dali, magrebat ka naman, ’yong pangmalakasan para ’di ako makasagot.”

“Damn it.” Napailing ulit siya. “Gusto ko sanang magpatulong dahil naguguluhan ako tapos para kang sira ulo riyan?”

Malakas na tumawa si Zachariel bago lumapit sa kanya para akbayan siya.

“O anong tulong ba?”

“I’m confused.”

“Confused? Saan naman?”

Hindi kaagad nakasagot si Zerachiel. Sa halip ay mataman pa siyang napatitig sa kakambal bago napalunok ng ilang beses.

“The kiss, the jealousy, and all. Alam ko straight ako, Zach. Tapos pagkauwi ko rito, para akong sira ulo na nababaliw ’pag nakikita ko si Ridge.”

Namamanghang napatitig ang kakambal sa kanya. Ilang beses din itong napamura sa isipan, isinusumpa ang pagkaslow ni Zamiel. Pero hindi siya nagkomento ukol don, takot nalang niya. Baka mamaya sa pagtulog niya, saksakin na siya ni Zamiel eh.

“Hindi ka ba nagbibiro? Saka hindi ba mula noon pa naman, nababaliw ka na ’pag kasama mo si Ridge? Kasi nasa harap mo na sagot, nagtatanong ka pa.”

“Mukha ba ’kong nagbibiro?”

Mahinang napamura si Zachariel bago napahawak sa mga balikat ni Zamiel para iharap ang kakambal sa kanya. Inis namang hinayaan ni Zamiel ang kakambal, pinipigilang singhalan ito.

“Sino nag-initiate nong halik?”

“Ako. Biniro ko si Ridge tapos hinalikan nga ko.”

“Ilang beses kayong naghalikan?”

“Dalawa, fuck.” Sa pagkakataong iyon ay naiilang na si Zamiel dahil alam niya na pinamumulahan na siya ng pisngi, “Why are you asking?!”

“Who initiated the second one?”

“Me.”

Napapatangang napatitig sa kanya si Zachariel bago siya nito binitawan para magpameywang. Naniningkit ang mga mata niyang napatitig sa kakambal, hindi na rin alam kung ano ba ang magiging reaksyon niya.

“Kasi curious ka?”

“Kasi nagselos ako,” Iniwasan ni Zamiel ng tingin si Zachariel. Napatitig din sa kawalan, “noong huli ko siyang nakita, may kahalikan siya sa ibang sasakyan. Kaya kanina, hindi ko na napigilan. Gusto kong burahin ’yong halik noong babae sa kanya. Para akong binabangungot.”

“O brad, ano pang tinatanong mo?! Pero dahil tanga ka at mukhang kailangan mo pang marinig sa ’kin, edi sige,” Inismiran siya ni Zachariel, “May gusto ka kay Ridge, gunggong. ’Wag ka nang nalilito riyan.”

“Well damn,” Iyon lang ang nakawala sa mga labi ni Zamiel nang sabihin nga ni Zachariel ang katotohanang pilit niyang iwinawaglit sa isipan niya, “I’m fucked up.”

“Bakit? May pag-asa ka naman. Bisexual si Ridge. Unless hindi ka hinalikan pabalik, talagang wala, sa kangkungan ka nalang pupulutin.”

Napahilamos si Zamiel ng mukha nang maalala kung anong ginawa nila ni Ridge kaninang umaga, at noong ihatid siya ng binata sa harap ng bahay nila.

“He kissed me back.”

“O ano pang nirereklamo mo riyan?”

“I’m not sure if he likes me too. Ain’t he a motherfucker? Bwisit ’yon. Malikot.”

Namamanghang tinitigan ni Zachariel ang kakambal bago iniikot ang mga mata sa inis. Medyo bobo rin itong kakambal niya eh, naiirita siya.

“Aren’t you important to Ridge? Kaya bakit ka naman paglalaruan non?”

Fair point, pero natatakot siyang isipin na gusto rin siya ng binata. Baka mabaliw siya. Kung ano pa ang magawa niya.

“Malay ko.”

“Tang ina, minsan bobo ka rin eh,” Iyon nalang ang nasabi ni Zachariel. Halatang sinusukuan na siya, “Ayos lang ’yan. May pag-asa ka ron, bobo. Basta ba sincere ka rin kay Ridge eh.”

“Gusto ko ba talaga siya?”

Napaatras si Zamiel nang makita niya na halos batukan siya ni Zachariel.

“Isa pang tanong, Zam! Kakaladkarin kita kina Ridge tapos doon ka matutulog nang masiguro nating may gusto ka sa kanya.”

“Ayaw ko sa kwarto niya,” Wala sa sariling sabi ni Zamiel, “May isinama na rin siya ron.”

“Bwisit naman! Tignan mo ’to! Whipped na whipped pero ayaw i-process sa utak?!”

“Hindi naman kasi madali.”

Buong buhay ni Zamiel, ang alam niya, straight siya. Babae ang tipo niya. Pero oo, ibang usapan kapag kasama niya si Ridge. Meron talagang mga oras na gusto niyang itali sa kanya ang binata. Lalo na ngayong kung sino-sino ang kasama nito.

Bakit hindi nalang siya? Kailangang iba pa talaga.

“Oo na, maniniwala na muna ’ko roon sa pinaninindigan mong straight ka noon,” Sarkastiko ang pagkakasabi noon ni Zachariel bago ito bumalik sa upuan para maglaro.

Pero bago pa man nito ituloy ang Final Fantasy, mataman pa siyang tinitigan ni Zachariel.

“Pero hindi mo naman iisipin palagi si Ridge kung straight ka,” Inismiran pa siya nito, “Iyon nga lang, ganyan ka na mula noong bata pa tayo. Ayaw mong nalalayo si Ridge sa ’yo, para kang mananakal.”

Nag-isang linya ang mga labi ni Zamiel. Hindi rin nakakibo sa pinagsasasabi ni Zachariel.

“Magreflect ka rin sa kung paano mo itrato si Ridge mula noon saka mo ako lokohin na straight ka kaya ka nalilito ngayon,” Halos matawa pa si Zachariel sa sinasabi, “Nagulat ka lang na ’di mo alam na ganyan ka na pala. Tagal na niyan, pre. Manhid ka lang.”

Manhid lang siya? Hindi niya masabi dahil pakiramdam niya una palang, mayroon na talaga siyang nararamdaman kay Ridge. Hindi ba nga at bata pa lamang siya, ipinipilit na niya sa lahat na mahal niya ang kaibigan? Na gusto niya itong pakasalan at makasama habang buhay.

Zamiel’s younger self is naive yet he admires him for being bold enough to confess his feelings out loud.

However, nowadays, whenever he thinks of considering his feelings for Ridge, the memories from his past keeps on repeating inside his head. Like a broken tape, it takes him back to those days wherein his grandparents and the whole crowd that surrounds him tells him that falling in love with a man is wrong.

“Bawal ’to,” bulong niya habang ibinababa ang paningin at ikinukuyom ang mga kamao, “bawal kong maramdaman ’to.”

Narinig pa ni Zachariel kung ano ang sinabi niya at napaismid ito.

“Alam mo ba kung anong masama riyan sa ginagawa mo?”

Napukaw noon ang atensyon niya kung kaya’t tumingin siya sa kakambal na noon ay may kinakalikot na sa keyboard at mukhang abala na sa paglalaro.

“Ano?” Tanong niya sa kabila ng pinagkakaabalahan nito.

Tumigil sandali si Zachariel at nilingon siya para pilyong ngitian. “Iyong magising ka na kinabukasan, wala na si Ridge sa tabi mo. ’Di ba mas nakakatakot na masayang ’yang nararamdaman mo?”

Nakaramdam ng panghihina si Zamiel nang marinig ang sinabi ni Zachariel. Napakapit siya sa pintuan at namutla nang maramdaman ang paninikip ng dibdib. Parang tinutusok at hindi maipaliwanag ang sakit. Tila namimilipit ang tiyan niya at naninikip nalang ang lalamunan niya.

In his mind, he hoped that Ridge would never leave him. That he’d stay despite Zamiel being a burden.

But that wasn’t the case since the morning Zamiel woke up the next day…

Ridge is gone.

And he had to plead in front of Aaron just so he would know where his best friend is.

“Eh, kagabi ko pa alam na mayroong nangyari sa inyo.” Nagkibit balikat ang nakatatandang kapatid ni Ridge bago madramang bumuntong hininga. “At ’di maganda ang ginagawa mo Zamiel. ’Di ko alam kung hanggang kailan ka ganyan pero gusto kong malaman mo na habang tumatagal na itinatanggi mo kapatid ko, ’di lang siya magbabakasyon ng biglaan. Mawawala na rin siya sa buhay mo.”

“I know right?!” Panggagatong naman ni Zachariel kay Aaron bago nag-inat. “Iyan din sinasabi ko sa kanya kagabi pa! Baka kagagawa niyang ganyan, iwanan na siya ni Ridge at ’di balikan!”

“Why do you both make it sound like we’re married?!” He snapped, which made Aaron and Zachariel stare at him like he is a void. “What?”

“Gusto mo ba malaman kung nasaan iyong kapatid ko?” Mapanudyong tanong ni Aaron habang may naglalarong ngisi sa mga labi nito.

Taking a deep breathe, Zamiel braced himself for the worst. “What do I do?”

Ipinilig ni Aaron ang ulo at sumenyas ng dalawa na siyang ’di niya maintindihan. “Ikaw maglilinis ng bahay namin ng dalawang linggo.”

“What the fuck!”

Tinatamad lang ang mga ito na maglinis, e! So it’s running in their blood! But what is even worse is that he really fell to the trap and agreed to clean their house for two weeks in exchange of seeing Ridge.

“You’re a lost cost,” ani Zachariel habang tinatapik ang ulo niya matapos niyang pumayag sa kagustuhan ni Aaron.

But he can’t just help it. He’d probably do anything for Ridge. Anything. Since everything Zamiel does is about his best friend and only him. Moreover, he immediately followed Ridge the second they knew his whereabouts.

And for days that he and Zachariel had been following Ridge, the motherfucker had to end up sick in the middle of his own vacation that Zamiel had to do another round of begging just so he could see his man.

He took care of him. He cleaned his things and had to ask Zachariel to cook something for Ridge. He had to do all these things swiftly or they’d be figured out.

“Gandahan mo sulat mo!” Pagpupumilit ni Zachariel habang nagsusulat siya ng iiwanang note para kay Ridge. “Gusto mo bang mahalata tayo niyan? E ang talas ng panamdam niyan!”

“Shut up! I’m trying!”

Zamiel even saw that guy named Lyle and Keegan the moment they got out of Ridge’s suite — and how it infuriated him when they stole the credits that is supposed to be his. But can he blame Ridge? No. It was somehow his fault that his existence around cannot be found out.

And maybe that was it…

The trigger.

“I’m jealous,” he muttered, enough for Zachariel to hear, “I’m hella jealous I want to punch them.”

Zachariel chuckled. “It’s partially your fault though, why not punch yourself?”

“I will.”

Pero sa huli, hindi niya rin nagawa na saktan ang sarili sapagkat ayaw niyang magmukhang tanga sa harap ni Zachariel. Let alone, spoil the fuck outta his brother because he believes that it’s pointless.

“Ano nang balak mo?”

Iyon ang tanong na isinaboses ng nakatatandang kakambal niya sa kalagitnaan ng katahimikang namumutawi sa pagitan nila. Halos kalalabas lang nito noon sa banyo samantalang si Zamiel, nakahilata sa kama at nakatulala sa kisame.

He probably counted the lizards that passed by. But really, so far, he has not seen anything above but the cream ceiling.

“Ang alam ko, sa susunod na araw na alis ni Ridge,” dagdag pa nito habang tinutuyo ang tuwalyang gamit, “’pag ’yon, sinundan mo pa sa ibang bansa, iisipin kong hindi mo lang mahal si Ridge, obsessed ka pa.”

Napaismid siya nang rumehistro sa isipan niya ang kasira-uluhang sinabi ni Zachariel.

“’Pag sinundan ko si Ridge, wala na rin akong trabaho pagkatapos.”

Napahalakhak ang kakambal. “Ngi, parehas tayo. Bale, ano ngang balak mo? Dalawang linggo mo niyang ’di makikita si Ridge, mabubuhay ka pa ba non?”

“I have Wade’s number,” paliwanag niya bago huminga ng malalim, “he gave it to me when the first time I dropped by during Ridge’s photoshoot. And, he added me in facebook. I think I can contact him.”

Naramdaman niya ang matamang pagtitig sa kanya ni Zachariel, pero hindi ito nagsalita o nagkomento ukol sa plano niya. Sa halip, mahina lang itong humimig.

“Handa na pala, e. Paano naman sa pag-uwi ni Ridge? Anong balak mo?”

Doon siya natigilan. Mabilis na nagsalubong ang mga kilay ni Zamiel at para siyang namimilipit na ewan nang banggitin nito ang pag-uwi ni Ridge. Malayo pa pero napaisip na rin siya kung anong gagawin niya!

“I… don’t know.”

Nagpameywang ang kakambal bago umupo sa sarili nitong kama na nasa tabi lang ng kanya. “Kailan mo balak umamin kay Ridge?”

“Ni ’di ko nga alam kung gusto pa ba niya ’ko pag-uwi niya! Baka mamaya, mambabae o manlalaki siya habang nasa ibang bansa siya. Tapos katulad ng dati, ipapakilala na naman niya sa ’kin ’yon.”

Mapait ang tawang sumunod na kumawala sa mga labi niya. Halos sapuhin niya rin ang ulo at halos mag-tambling siya sa kama kaiisip kung ano bang mangyayari sa kanila sa susunod na dalawang linggo.

“Barilin mo ’ko ’pag hindi naging kami, Zach. Punyeta, gusto ko nalang mamatay kaysa malamang ’di na niya ’ko mahal.”

Pilyong humagikhik si Zachariel. “Ni ’di mo nga alam kung mahal ka ba talaga.”

Mabilis siyang umahon mula sa pagiging sira ulo at pinandilatan ng mga mata ang kakambal.

“Gago! Ang sabi mo—”

“Posibilidad lang ’yon!” Agap sa kanya ng binata, “’di naman natin pareho alam kung ano bang totoong nararamdaman ni Ridge sa ’yo. Baka hinalikan ka lang din dahil nadala pala, pero baka bigla ’di naman pala ikaw ’yong tipo niya.”

Tuluyang nilukob ng takot ang buo niyang pagkatao nang banggitin ni Zachariel ang ideyang iyon. Sa katunayan, halos ayaw na rin niya na kontakin si Wade at binalak na magpalamon sa kalungkutan kung sakali.

Ngunit bago pa man niya lunurin ang sarili sa lungkot, nabigla siya nang tumawag si Wade sa kanya. Hindi niya iyon inaasahan pero ipinaliwanag nito na naikwento ni Aaron sa kanya ang nangyayari sa kanila ni Ridge ngayon. Hindi nito sinabi kung bakit iyon ginawa ni Aaron ngunit nagpapasalamat siya sa kanya.

Nevertheless, Wade was on his way back to their suite back then when he called. Naikwento nitong nakipag-argumento ito sa may-ari ng hotel dahil nagkaroon ng aberya sa reserved suite nila.

“By the way, tungkol doon sa alaga namin Zamiel,” pag-iiba nito ng usapan. Lumambot din ang itsura nito bago ngumiti sa camera. “Alam mo, ’pag naiirita siya sa ’yo, lagi ’yang nagpapa-adjust ng schedule. Matagal na ’yan, kolehiyo palang kayo, ganito na stress reliever ni Ridge pagdating sa relasyon niyo.”

“Relasyon,” pag-uulit niya, “’di naman kami ni Ridge.”

Napahalakhak ito. “But you two act like a perfect couple. Ang dami niyo lang ngang flaws kapag tungkol na sa problema. Tumatakbo iyong isa, ikaw naman, madalas nagpapadala rin sa pride mo.”

Natigilan siya sa komento nito. Doon din napaisip kung ganito ba talaga sila. Hindi niya maalala dahil ang totoo niyan, kahit kailan ay hindi niya pinagtuunan ng pansin si Ridge sa tuwing may aberya sila.

But it makes sense now.

For all the moments that he could not contact his best friend while he keeps on disregarding him due to his pride.

Magkakaayos lang sila kapag nakita na nila ang isa’t isa. Parang walang nangyari, parang hindi nagkagulo.

“Alam ko may ginagawa ngayon si Ridge.” Nakita niyang tumigil si Wade at mukhang may kinakalkal sa bulsa. “Nagdala ng keyboard at mga music sheet. Baka para sa ’yo ’yong ikino-compose.”

Namula ang mga pisngi niya nang marinig ang kwento nito.

“Ipapakita ko sa ’yo mamaya. Iko-konek ko lang muna si Aaron para hindi magsuspetya si Ridge kapag pinakita ko siya sa ’yo.”

Tumango siya. “Sige.”

Marahil, sampung minuto siyang naghintay kung kailan ba ulit tatawag si Wade. Hindi nagtagal ay ipinakita nga nito sa kanya si Ridge na noon ay abala sa pagko-compose at paglilinis ng isinulat nitong kanta.

“He looks dreamy, ain’t he?” Mahina ang boses ni Wade para isekretong siya ang kausap. “If I were you, I would never waste any time with Ridge, Zamiel. Sayang na sayang pa kayong dalawa kung ’di magiging kayo.”

Nahigit ang hininga niya habang nakikinig kay Wade at pinanonood si Ridge na tugtugin ang keyboard nito. At habang nasa kalagitnaan ng panonood, nararamdaman niya ang unti-unting pagbilis ng pintig ng puso niya nang dahil kay Ridge.

“I miss him… a lot.”

Despite everything that happened, both of their mistakes and flaws, he still wants Ridge to come home in his arms and brace him. And if this is not love, Zamiel and the people that witnessed their idiocy does not know anymore.

What if he’s the problem? What if the chains were not strangling him? If he is the only one who holds unto those chains. The only reason why they are both hurting and stalling their time instead of just… spending it together?

And what if… Ridge was just waiting for him?

“I NOW pronounce you as Mr. and Mr. Gonzales. You may now kiss the groom!” Anunsyo ng pari na siyang humigit kay Zamiel mula sa pag-iisip.

Wala sa sarili niyang inilinga ang ulo at pinanood ang lahat tumayo saka magpalakpakan habang pinanonood si Aaron at Easton na selyuhan ang panibagong kabanata ng kwento nila. Samantalang siya, kailangan pang sikuhin ng katabing si Zachariel para sumunod at makipalakpak.

Marahan tuloy siyang tumayo at sumunod sa ginagawa ng lahat.

“Huling-huli tumayo a,” natatawang puna ni Zachariel sa kanya saka pa ulit siya siniko, “bitter na bitter at nauna sina Aaron sa inyo ni Ridge?”

Namamangha niyang binalingan ang kakambal. “No, I was just in the middle of thinking something. Bawal na bang mag-isip ngayon?”

“Tulad ng?”

“Kung ano bang gustong wedding motif ni Ridge,” mabilis pa sa ala singko niyang sagot, siyang dahilan kung bakit mas natawa si Zachariel.

“Better leave that to your boyfriend, then. Pagdating sa pagpaplano, mas magaling sa ’yo si Ridge.”

Bumusangot siya. “Way to ruin my imaginative planning, Zach.”

“You’re welcome.” Bahagya pang yumukod si Zachariel bago ito natigilan nang may mapansin. “Uy, palapit sa ’yo si Aaron.”

Nakangiwing sininghalan niya ang kakambal. Hindi makapaniwala sa sinasabi nito lalo na at una sa lahat, ano namang gusto ni Aaron sa kanya? Sapakin siya sa araw ng kasal nito dahil sila na ng kapatid nito? Ulul.

“Hoy, asungot.”

Napapitlag si Zamiel nang marinig nga ang boses ni Aaron. Dama niya rin ang biglaang pagkumpol ng mga tingin sa kanilang dalawa. Mabilis din niya itong nilingon at naabutan ito na nakasimangot saka mayroong iniaabot sa kanya.

Pinasadahan niya iyon ng tingin at saka nakita ang isang kulay itim na tali.

“Ano ’yan?” Nag-aalangang tanong niya, limot na rin ang mga matang nakapukol sa kanila. “Aanhin ko ’yan?”

“Asungot talaga.” Halos madramang bumuntong hininga si Aaron at saka sinapo ang mukha. “Kunin mo! Ang arte-arte pa, e!”

Ipinagkrus niya ang mga braso. “Ah, what about a no? Ni ’di ko nga alam kung ano ’yan e.”

Ipinikit ni Zamiel ang mga mata at narinig ang mga taong nakapaligid sa kanila na mahinang natawa. Hanggang sa hablutin ni Aaron ang kamay niya at sapilitang ibigay sa kanya ang taling hawak-hawak nito.

“Kunin mo!” Anito.

Nagpumiglas siya. “Ayaw ko nga! E sa ’di ko nga alam kung ano ’yan!”

“’Wag kang maingay, Zamiel! Baka mahalatang ’di ka madalas lumabas ng bahay at kahit kailan, ’di ka pa nakadalo sa kasal!” Puna naman sa kanya ng kakambal sa likod. “Kunin mo na ’yan!”

“E ano ba ’to?!”

“Ayaw niyo bang sumunod sa ’min ni Ridge na ikasal?! Nagpapabebe ka pa, demonyo!” Singhal ni Aaron.

Awtomatikong natigilan si Zamiel sa pagwawala nang ilahad ang plano ng mga ito sa kanila.

“Parang throwing flowers sa kasal?”

Nasisiphayong tumango si Aaron.

“E bakit tali ’to?” Clueless pa rin niya na tanong, dahilan upang matawa ang mga nakapaligid sa kanila.

Sumagitsit ang nakatatanda. “Hindi ka pa nga talaga dumalo ng kasal. Ito ’yong binibigay ng groom sa mga kaibigan nilang susunod na ikakasal din. Dapat ihahagis ko rin kaso ang napag-usapan namin ni East, ibigay nalang sa inyo ni Ridge dahil halata namang kayo ang susunod sa ’min.”

Natatangang napatitig si Zamiel kay Aaron at wala sa sariling tinanggap ang ibinibigay nito. Pinasadahan niya rin ng tingin si Ridge na noon ay nakatayo sa tabi ni Easton, may bitbit na flower bouquet dahil tulad nga ng sinabi ni Aaron; ibinibigay nila ito sa kanila dahil sila ang gusto nilang sumunod na ikasal.

Nag-init ang mga pisngi ni Zamiel sa oras na rumehistro sa kanya ang ideya. Naestatwa rin siya mula sa kinatatayuan kung kaya si Ridge pa ang kailangang lumapit.

“Tie that on my brother’s leg, Zamiel.” Tinapik ni Aaron ang balikat niya at binigyang daan si Ridge nang makalapit na ito sa kanya.

Samantalang si Zamiel, mayroon na yatang giyera sa isipan. Hindi na siya makakapa ng kahit na anong sasabihin. Nag-jumble na ang mga salitang nasa isipan niya at nao-awestruck nalang siya ngayon kay Ridge.

Nang mapansin ang itsura niya, hindi napigilan ni Ridge na matawa at haplusin ang pisngi niya.

“Okay ka lang? Para kang matatae, a.”

All he could do then was to blurt out incomprehensible words which made everyone chuckle. And the only time that he calmed down was when Ridge held his hand, lean towards him slightly, and smile at him.

Magsasalita rin sana ito nang bigla nalang lumuhod si Zamiel na siyang ikinagulat ng lahat. Hindi naman siya magpo-propose? Itatali lang niya ang ibinigay sa kanya ni Aaron sa binti ni Ridge.

Dama niya ang titig sa kanya ng binata. Nanlalaki ang mga mata at namumula ang mga pisngi habang pinanonood siyang ilagay ang band na ibinigay ni Aaron.

And when he’s done, he stood up to cup Ridge’s cheeks and smile at him genuinely.

“I love you,” he confessed out, “let’s beat their wedding.”

Namamanghang napapakurap-kurap si Ridge hanggang sa hindi nito napigilang matawa.

“I love you too and okay, let’s do that.”

END .

Special: Coffee Shop AU

A/N: This special chapter is entirely unrelated to Idiots in Love! These are drabbles, alternate universes starring our boiis, Ridge and Zamiel! Also, this is short. Credits to otp prompts for this idea!

PS. Hints for Can I be Him? implied.

**

ZAMIEL never liked coffee shops. Not only that he disliked some times when their barista messed up his order, but also of how they purposely misspell his name.

And to think that “Zamiel” isn’t that hard to spell! It’s ridiculous!

He does not know if that is a scheme just so the stall would get famous or viral, but he never liked those times where easy-to-spell names also get victimized by it.

What is with Samuel and Zamiel, in the first place? His name is classy!

Zamiel was all that, until he got to work in a friend’s coffee shop as part time. He need not to, but they were short of workers and he was the only one they can ask.

“Why not Zach, though? He’s more suitable for the job.”

Tipid na ngumiti si Gian, tumango-tango rin ito bago umiling at inekis ang mga braso, dahilan para pangunutan siya ng noo.

“’Di pumayag si Zach eh. Alam mo namang busy rin ’yon sa restaurant niya kaya…”

Hindi nito tinuloy pa ang sinasabi at nagkibit balikat nalang, tapos ay humarap ito sa kanya na animo’y nagmamakaawa.

“Dali na, Zamiel! One time lang naman, tutal free ka naman! Pramis pre, babayaran kita ng one week na supply mo ng kape!”

Mataman niyang tinitigan si Gian bago nag-isip isip. Nabanggit nito ang one week na supply ng kape, at isang beses lang din naman siyang magpapart time.

“One time,” Ulit niya, dahilan para tumango-tango si Gian, “Okay sure, kailan ba?”

Zamiel found it ridiculous when Gian’s face suddenly lit up. And albeit his eyebrow twitched in infuriation, he let it slide.

That is how Zamiel began to work on Gian’s coffee shop, and as promised, it was a one time thing that he did get his one week supply of free coffee. Only that, Zamiel ended up on dropping by Gian’s shop more often and ask if it would be fine to work as a barista.

“Ha? Na naman? ’Kala ko ba ayaw mo rito?”

Pinukulan ng masamang tingin ni Zamiel ang kaibigan, dahilan para mapaatras si Gian.

“What, can I work or not?”

“Eh ’di ba, kagagaling mo lang niyan sa trabaho mo sa ospital? ’Di ka ba pagod o gusto mo lang ng kape?”

“Did I ever ask for coffee the last time that I asked to work for you? And no, I only had to check a few patients. No surgeries or whatnot for the week. I’m bored.”

Pinangunutan ng noo si Gian bago nito in-adjust ang salamin.

“Nagtataka lang naman! So, bored ka kaya ka nandito?”

“Yeah, so? Can I work or not?”

Alanganing ngumiti si Gian pero kalaunan ay tumango-tango rin naman ang binata, dahilan para mapangisi siya at umahon mula sa pagkakaupo.

“Ikwento mo naman ba’t gustung-gusto mo rito!” Habol ni Gian sa kanya, “Kakaiba na kasi.”

Tinaasan niya lang ito ng gitnang daliri bago pumanhik patungo sa pinto.

“Nag-eenjoy lang ako, putang ina mo.”

Isang marahas na buntong hininga ang kumawala sa mga labi ni Zamiel habang inaasikaso ang iilan sa mga order. Kanina pa rin siya tinatanong ng ilang trabahador ni Gian kung ayos lang ba talagang nagtatrabaho siya rito ngunit tango lang ang sagot niya.

May dahilan naman siya, nataon din na hindi iyon dahil sa nag-eenjoy siyang nagtatrabaho rito sa coffee shop. Mas malalim pa roon ang dahilan, kung tutuusin.

Halos kabibigay niya lang noon ng order sa ibang customer nang may lumapit sa kanyang bago, at lihim siyang napangisi nang makilala kung sino iyon.

Here he is again, the reason why Zamiel drops by Gian’s coffee shop a lot than usual. Still hot and languid, he presumes.

“Hi,” Bati niya rito.

Natigilan ito sandali at napatitig sa kanya bago tipid na ngumiti.

“Ah, it’s you again… hi,” As usual, his greeting sounded like he is about to fall asleep any second, “Latte… two shots.”

Zamiel stared at the man for a while before a grin curved on his lips. He always wondered why this guy had the audacity to order latte when he always sounded like he is about to doze off and fall.

When his mind stopped to wander off, Zamiel immediately listed this man’s order.

“Is there anything else?”

Umiling ito, dahilan para pasadahan niya ang binata ng mabilis na tingin. Sa kasalukuyan, humihikab na ito habang tinitignan ang iba pa nilang menu.

“And the name?”

Natigilan sandali ang binata bago siya tipid na nginitian, “Ridge.”

“Okay, be right back, sir.”

Malawak ang ngising inasikaso ni Zamiel ang order ni Ridge. At kung hindi lang siya magsisinungaling, maging ang order at pangalan nito ay memoryado na niya.

But then… when he was just about to write Ridge’s name, he paused for a bit and took a short glance over the male who currently sat on the front seat.

He thinks, he kinda understand why baristas messes up his name a lot before. It is probably because of the sales and to get funny, or viral.

But maybe, just maybe, some of the baristas whom he encountered before just really wanted to get his attention. Because that is how he is today with Ridge.

Noong sa wakas ay maisulat na niya ang pangalan ng binata, kaagad siyang lumapit sa counter at sinabi ang pangalan nito. Nang marinig ang pangalan, awtomatiko itong napalingon sa kinaroroonan niya at tumayo mula sa kinauupuan para kunin ang order.

And Zamiel just stood there and waited for Ridge’s reaction as he got his coffee. He wondered if this time, Ridge would finally notice as his past attempts fell into failure.

Napangiti siya nang tignan ni Ridge ang pangalan niya. Zamiel, of course, messed his name up and wrote “Ricks.”

He was just about to entertain a new customer when Ridge raised his gaze to meet his. Forehead furrowed and quite baffled.

“Excuse me, you messed up my name for the nth time. It’s Ridge.”

I know , was what Zamiel wanted to say but he just smiled.

“Yeah, Ricks…” He trailed off with a smile so innocuous, “I wrote your name.”

“Not Ricks, Ridge…” Ulit nito.

Zamiel let out a hum before he slowly nodded his head. He also tried to hide the smirk that wanted to escape from his lips and began to act clueless.

“Did I misspell your name?”

Hindi niya ipinahalatang inaasar niya ang binata pero nakita niya kung paanong ibinuka nito ang bibig para magsalita, ngunit hindi na nito itinuloy ang sasabihin. Sa halip, humugot ito ng malalim na hininga.

“Never mind,” Mayroon pa itong idinugtong pero hindi na niya iyon naintindihan pa.

Akmang aalis na sana ang binata nang pasadahan siya ulit ng tingin, dahilan para hindi na mapigilan ni Zamiel ang ngisi.

“You don’t have a name tag,” Takang sabi nito bago ibinalik ang tingin sa kanya, “What’s your name?”

“Zamiel,” Ipinilig niya ang ulo, “Is it because of the name? I can write it again for you. Just make it quick, we have more customers to attend to.”

Napalingon ito at nakita ang ibang customer na iba na ang nag-asikaso, imbes na si Zamiel dapat. Tapos ay pinaningkitan siya ng mga mata ni Ridge bago nito ibinigay ang inumin sa kanya.

Aalisin na sana ni Zamiel ang papel ng shop lagi nilang inilalagay sa bawat order nang biglang magsalita si Ridge.

“Never mind the name,” Biglang bawi nito habang matamang napapatitig sa kanya, “Just write your number instead.”

And Zamiel might have actually malfunctioned for a minute there as he tried to register what Ridge wanted him to do. Then he cleared his throat to ask.

“Pardon me, what?”

“Your number,” Bumuntong hininga ang binata, “You keep on messing up my name, so I think you won’t mess up with your number.”

“What for?”

Ridge shrugged, “Dunno, I just asked and you look hot. So…”

Zamiel inwardly smiled at what Ridge said. He might have even mentally celebrated when he told him that he is hot!

So he checked him out.

But of course, he did not let it show. He just shrugged and wrote his number instead.

Then, as he was just about to give Ridge’s latte back, he asked.

“Are you free this weekend?”

Napapatangang napatitig sa kanya ang binata at akmang sasagot nang ngitian niya ito at ibinigay na ang latte nito, na siyang kinuha ni Ridge.

“Just reply your answer to me, I’m busy.”

Hindi na sumagot pa ang binata at umalis na. Samantalang si Zamiel, kaagad na nagbanyo matapos itong makausap.

He stood in front of the mirror and smiled like a lunatic. And it was then when his phone vibrated from his pocket.

Mas lalo lang siyang napangiti nang makita na si Ridge ang nagtext.

From: 0935 *** **** Hi, it’s Ridge. Just wanted you to know that I’m free this weekend. Text me the time and location, thanks.

“Fuck, yeah!” Zamiel shouted as he punched the air in delight.

And so, he concluded. Working in a coffee shop ain’t so bad and messing up someone’s name doesn’t always mean that it’s done for publicity, but also to flirt with someone.

But ah, how great it is to have the man whom you have been hitting on notice you, call you hot, and actually wanted to see you this weekend!

When he finally calmed down, Zamiel stared at himself and at the apron that he wore. He also looked around the comfort room before he grinned.

“I guess I’m not working here anymore.”

After all, he’s got Ridge.

Special: Lazy Romantic Weekend

A/N: This is the second installment for Idiots in Love’s special chapters. This is kinda related to the novel, too. Malaking time skip lang ang naganap. Credits to otp prompts for this idea!

Enjoy a married Zamiel and Ridge!

**

FOR various reasons, Zamiel invited Ridge over for a quick vacation. Ang dahilan nito, minsan nalang daw sila magbakasyon na dalawa mula nang maikasal. Because apparently, the amount of requests to have Ridge on their magazines and fashion shows piled up that even he could not find time to rest, while Zamiel is way too occupied in his own field of work. Thus, he immediately accepted his husband’s invitation.

Dinala siya ng binata sa Cebu. Gusto raw kasi nitong sa ibang lugar naman sila na maggala sapagkat madalas naman silang nasa Luzon. At sa kasagsagan ng paggala’t pagtingin nila sa kagandahan ng lugar, hindi rin nila napigilan ang mga sarili at nagpahinga kinagabihan.

Well, that was the plan until Zamiel began kissing his neck. So, they ended up having sex for the whole night.

“Ridge,” tawag ng binata sa kanya habang mahina siyang inuuga, “gumising ka na. Tanghali na tayong gumising.”

“Kahit sino tatanghaliin magising kung pagod ka tapos hindi ka pa pinagsawaan buong gabi,” mabilis niyang sagot habang nakapikit pa rin.

Tila natigilan at natameme si Zamiel nang ipunto nito ang dahilan kung bakit doble ang katamaran niya ngayon. Ngunit ang kamay nito, nasa braso pa rin niya. Mas humigpit lang talaga ang pagkakahawak nito roon.

“I mean, if your boyfriend’s too beautiful in nighttime and way too good at sex? I don’t think you can stop having sex.”

Napakagat ng pang-ibabang labi si Ridge nang makahanap ng isasagot si Zamiel sa kanya. Pinipigilan niyang matawa ngunit kapansin-pansin iyon kung kaya pinisil ni Zamiel ang pisngi niya.

Nang magtagal ang pagpisil nito sa pisngi niya at nagsisimula na niyang maramdaman ang sakit, hinawakan niya ang kamay ng binata at inilayo iyon mula sa mukha niya. Iminulat niya rin ang mga mata at sinubukang sumimangot, hindi lang talaga niya mapigilan ang mapangiti sa sobrang pagkaaliw.

“Ano bang kailangan mo?” Pagtatanong niya nang ang unang bungad sa kanya ay ang gwapong mukha ni Zamiel. “’Di ba ’ko pwedeng magpa-extend ng fifteen minutes? Masakit pa ’yong balakang ko, Zamiel.”

Namamanghang napaismid ang asawa niya bago iniikot ang mga mata.

“Sasakit talaga ’yan kung sobra kang nag-enjoy sumakay sa ’kin kagabi.”

Dahan-dahang umikot si Ridge sa kama para talikuran si Zamiel. “Ayos lang. The reward was worth it.”

“This motherfucker.” Naramdaman niya ang paghawak ni Zamiel sa bewang niya at ang pagpisil nito roon. “Stand up, we gotta eat breakfast.”

“I don’t want to eat,” Ridge slurred over his words to accentuate his drowsiness before picking a pillow to bury his face, “ayaw ko ng pagkain sa ibaba, Zamiel. Just order something.”

“Gobyerno ka, a.”

Ipinihit niya ang katawan ng kaunti paharap kay Zamiel na noon ay magkasalubong ang kilay at halos magngitngit ang mga ngipin.

“Saan mo na naman nakuha ’yan?”

“Narinig ko lang.” Tapos ay bumuntong hininga ito. “Ano bang gusto mong kainin?”

“McDo. Chicken fillet tapos chicken burger. Magtanong ka na rin kung magiging available ba ulit iyong Sakura float, baka sakali lang.”

Muli nitong pinisil ang bewang niya. “Taon na ang lumipas mula nang i-release ’yan.”

“Umaasa lang na babalik ulit. Paborito ko, e.”

Sa bandang huli, hindi umangal si Zamiel sa kagustuhan niya. Naisip niyang baka dahil ayaw din nito ang pagkain sa ibaba, ayaw lang nitong aminin sa kanya dahil ang taas ng pride nito.

Moreover, at least he ordered something for the two of them.

Marahil, kalahating oras ang lumipas nang dumating ang order nila. At bilang ayaw niya na magbihis dahil tinatamad, walang ibang pagpipilian si Zamiel kung hindi ang kunin ang order nila.

“Sandali lang po!” Sigaw nito habang halos kagagaling lang sa kusina.

Naka-boxers lang din ito dahil tinatamad din na magbihis, pero dahil sa dumating nilang order, kailangan nitong magsuot ng mas maayos na damit.

Bago nito kinuha ang delivery nila, nilingon pa siya ng binata; dahilan upang mahina siyang matawa.

“Magbibihis ka nalang, tinamad ka pa?”

Mahina siyang humimig bago tumagilid sa kama at sumandal upang maiangat ang kalahati ng katawan mula sa kutson.

“Mag-iingat ka sa pagkuha ng delivery. Baka makalimutan mo pa ’yong bayad.”

“Ah, I fucking hate you!”

Mabilis na tumungo sa sala upang kunin ang delivery si Zamiel. Samantalang si Ridge, naiwang nag-iisa sa loob ng tahimik at maespasyo nilang kwarto sa hotel.

Nasa kalagitnaan siya noon ng pagkamangha sapagkat ang linis ng kisame nang may maisip niya.

He kinda… just kinda?

He kinda wants to do something naughty today. After all, Ridge likes a flustered Zamiel. And he wants to see some cute and satisfying reaction if he does the plan in his head.

Nang maayos ang naiisip, umahon si Ridge mula sa kama nila. Hindi niya alintana ang sakit ng balakang at ng pwitan dahil kanina pa rin iyong humupa. Pakiramdam niya, sanay na siya dahil ilang beses na rin naman silang gumawa ng milagro ng asawa.

Ipinulupot niya ang kumot nila sa bewang niya. Inayos niya rin ang kumot upang kahit papaano’y makalakad ng maayos.

Noong lumabas siya sa kwarto nila, kaagad niyang nakita si Zamiel na nakatalikod. Kausap ang delivery man at mukhang nasa kalagitnaan ng pagbabayad. Bilang ayaw niyang masayang ang pagsisikap at kapal ng mukha, tinahak niya ang daan palapit sa mga ito.

Una siyang napansin ng nag-deliver ng order nila. Natigilan pa ito at naestatwa sa kinatatayuan nang mapadpad sa kanya ang mga mata. And that was cute, but that was not the reaction he needed. Iyong kay Zamiel lang naman ang gustung-gusto niya na makita.

Mukhang abala pa ito na maghanap ng barya sa sariling wallet kung kaya naman tinawag ni Ridge ang pangalan nito.

“O, ’wag mo sabihing kulang pa pambayad mo?” May bahid ng panunudyo niyang tanong.

Sumagitsit si Zamiel. “Shut up. Of course not, naghahanap lang ako ng barya. May dala ka ba riya—”

Tila tinangay ng hangin ang sasabihin ni Zamiel nang mabilis nitong ipinihit ang katawan sa kanya at unang makita ang hindi inaasahan.

Apparently, Ridge is basically naked. He is not even wearing anything underneath the blanket and that made Zamiel jolt.

Napangisi siya nang makita ang unti-unting pamumula ng mga pisngi nito pati na rin ang pag-awang ng bibig nito. Marahan ding nagkrus ang mga kilay ni Zamiel na tila ba nirerehistro ang mga ganap sa isipan niya.

Then, it came. The most awaited reaction he wanted to see and hear.

“Go the fuck back to our room, Ridge fucking Chastain!”

A PLEASANT SURPRISE

A/N: This chapter may or may not contain any spoilers in regards to Ridge and Zamiel’s actual story. Who knows? In any case, enjoy reading!

Happiest birthday to Ritsu Sakuma and the character he inspired me to create, Ridge Gonzales!

BIRTHDAY PRESENT

A Pleasant Surprise

ILANG beses na napalunok si Zamiel habang hawak ang maliit na kahong ilang linggo na rin mula nang binili niya. Putang ina, lumulukob na sa dibdib niya ang kaba at nanghihina siya sa bawat paglipas ng oras. Hindi siya magsisinungaling kung sasabihin niyang natatakot siyang harapin si Ridge ngayon! Ayaw nga niyang makita siya ng binata na tuliro’t natataranta.

Ridge’s birthday isn’t even supposed to be a special day but this day is all about Ridge and there is no way that he won’t contribute to the celebration as that guy’s boyfriend – even if they’re just pretending.

But right now, he’s just problematic. Ang mabuti, nasa labas pa siya kaya kahit na rito siya mataranta’t kabahan ay ayos lang, nakatago sa mga halaman para hindi makita ng binata. Also, if he wants to ditch the party because he chickened out, it’ll be quick to do even if he’d have no face to show to Ridge the next day.

“Hoy!” panggugulat sa kanya ni Zachariel, dahilan para maibato niya sa hangin ang kahong hawak at halos mahulog. Mabuti na lang, nasalo niya agad bago pa bumagsak, “oh?! Napapa’no ka?! Ba’t ang jumpy mo? Kabado ka ba? ’Di ka naman kakainin ni Ridge!”

Saan ba galing ang demonyong ito?!

Tinapunan niya ng masamang tingin. “Gago ka ba? Gago ka ba?! Abnormal kang putang ina ka-”

“Hep!” pigil sa kanya ng kakambal, “pinapaulanan mo na naman ako ng mura e gusto lang kitang kumustahin!”

Nagngingitngit ang mga ngiping pinagmasdan niya si Zachariel. Mukha ba siyang ayos? Tinakasan na nga yata siya ng kulay sa mukha sa sobrang kaba! Tang ina, para siyang may inaalagaang daga sa dibdib.

“Nagsimula na ba ’yong party?” tanong niya imbes na sagutin ang kakambal, “nando’n na ba si Ridge?”

“Oo naman. Hinahanap ka nga,” sagot naman ni Zachariel bago ipinagkrus ang mga braso, “gusto mo bang makita? ’Di naman naka-gown ’yon.”

“Tang ina mo, ba’t magga-gown?!”

“Ewan ko! Nagsuot nga ng dress noong huli kang binisita! Ano bang pinapagawa mo ro’n?!”

Pinamulahan siya ng mga pisngi. “Wala akong ginawa sa kanya! Ni ’di ko nga sinabihang magsuot ng gano’n!”

Ayaw niya lang talagang sabihin kung anong mayroon dahil siguradong tatawanan siya ni Zachariel. Kanila na lang ni Ridge iyon. ’Tsaka, wala iyong kinalaman sa selebrasyon ngayon at sa plano niya!

Noong mapansin ni Zachariel na tensed si Zamiel, tinapik nito ang likod niya.

“Kumalma ka nga, ’di ka naman magpo-propose,” anito.

Marahas siyang bumuntong hininga. “Hindi nga! Ba’t naman ako magpo-propose, ni ’di ko nga gusto si Ridge!”

Malakas na tumawa si Zachariel nang sagutin niya ito nang ganoon. Then, his brother began to push him somewhere which he didn’t like so he kept on returning to his hiding spot. Hindi nagtagal, medyo napikon ang isa.

“Lumabas ka na ro’n! Ibibigay mo lang naman ’yang singsing ’tsaka kakasabi mo lang na wala kang gusto kay Ridge, anong problema mo?!” tanong nito.

Mahina siyang napamura. “Kinakabahan ako!”

“Gunggong! Sa kapal ng mukha mong ’yan, talagang nahiya ka pa sa kanya? Ang tagal niyo nang mag-on!”

Kahit pa! Hindi naman nila ipinagsigawan na mag-on silang dalawa lalo na’t hindi rin naman seryosong relasyon ang pinasok nilang dalawa. Talagang umaakto lang sila na magjowa sa harap ng marami dahil hindi sila pupwedeng bumitiw sa isa’t isa hangga’t mayroon silang napapatunayan.

But ack, today is Ridge’s birthday and he really has to show his face out there. He has to give him this gift or else he might regret it for the rest of his life! After all, aside from this gift, what Zamiel was after is Ridge’s reaction.

“Okay, ganito na lang,” Zachariel then said before he raised both of his hands to concede with whatever it is that makes him anxious, “isipin mo na lang real agenda mo, p’re. ’Di ba gusto mong makita kung kikiligin ba si Ridge sa ’yo?”

Doubt danced in his eyes but Zamiel nodded slowly. “Yeah, that is the goal.”

“Para malaman na kung nanalo ka sa gay chicken-game na inimbento ko noon, ’di ba? Competitive kayo pareho, e.”

“Exactly.”

“Then, man up! Pa’no mo malalaman kung may gusto na ba si Ridge sa ’yo kung magtatago ka rito? Don’t you want to see Ridge’s smile?!”

Napaatras si Zamiel nang ma-point out ni Zachariel ang mga gusto niya. His lips thinned and pink slowly crept to taint his earlier pale cheeks. His blue eyes wandered from Zachariel to the direction where the party’s held. Hindi talaga niya makapa ang lakas ng loob na pumasok doon at lumitaw na lamang bigla sa likuran ni Ridge, lumuhod, at ipakita ang singsing na binili niya rito.

“’Tsaka tanga, ang tagal mo nang binili ’yang singsing na ’yan! Pinag-ipunan mo pa ta’s ’di mo ibibigay sa jowa mo? Gago ka, sayang ang pera!” dagdag pa ng kakambal niya, “tang inang effort ’yan, May pa lang, may singsing na si Ridge sa ’yo ta’s ang effort mong itago tapos… matotorpe ka lang?!”

Alright, point taken. “Putang ina, parang gusto kong matorpe, a!”

“Man up! Empty your head and just think about Ridge!”

Ampota, edi walang nasabi si Zamiel. Sa halip, nag-iwas siya ng tingin sa kakambal at humigop ng malalim na hininga. Pinagmasdan niya ang pinto ng hall kung saan nagaganap ang kasiyahan. Naririnig niya ang boses ng mga kakilala nila pati si Leon na nagka-karaoke kahit sabog ang boses pero sige, sabi nga niya e.

It is not like he has any other choice. At the end of the day, he still has to go in there, greet his boyfriend, give him the gift… or suffer the consequences.

“Fine,” pagsuko niya, “I’m doing this.”

Natuwa si Zachariel sa kanya at malakas na pumalakpak. “Kailangan mo ba ng camouflage?!”

“Tang ina. I-check mo na lang kung dito ba nakaharap si Ridge and make sure that he isn’t facing this way as I creep up to him!”

“Sounds like a plan!” Nag-like sign sa kanya si Zachariel at tumakbo pabalik sa venue ng party. “Iti-text na lang kita!”

“’Wag mong ipagsigawan, tanga!”

Nang maiwan si Zamiel sa labas ng venue, humigop siya ng malalim na hininga para ipunin ang lahat ng lakas na loob na makakalkal niya. Hindi na bale kung saan, kailangan lang niya surpresahin si Ridge sa harap ng maraming tao tapos siguro tatakbo siya palabas? Hindi niya alam.

A few moments had passed when he received a message from Gian.

Gian

:

Nadistract na nina Leon tsaka Zach si Ridge! Di na sya nakaharap sa pinto ✧(｡•̀ᴗ-)✧

Mahinang napamura si Zamiel nang mabasa ang mensahe ni Gian. Kakabahan ba siya lalo o magki-cringe sa kaomoji na sinend nito? Anyway… alright. Hihinga lang siya ng malalim na hininga at kakaladkarin ang sarili niya sa loob ng venue!

As he walked into the venue, he could feel a few gazes that bore upon him. One of those were owned by Aaron who smirked but he shrugged him off. Instead, he focused on Ridge.

His boyfriend stood near the deserts with Zachariel and Leon distracting him. He was not supposed to pay attention but when he heard Ridge chuckle because of a joke, Zamiel’s heart instantly leaped and he almost lost his cool which may lead him to forgetting his agenda. The chuckle was like music in his ears though there is a hint of loneliness from that – is it because Ridge thought that Zamiel can’t make it? He wants to assume that that is the case.

If he didn’t see Zachariel give him a subtle sign to move before Ridge could notice the attention that they’re slowly gathering, he wouldn’t continue to stride to erase the distance between him and Ridge.

When they suddenly earned unwanted gasps, Zamiel immediately knelt behind Ridge. Meanwhile, Ridge seemed to be confused because his boyfriend began to look around with a creased forehead.

“Anong meron?” tanong ni Ridge bago ito nagsimulang humarap sa mga napasinghap.

Napalunok si Zamiel nang mukhang sa wakas e mapansin na ni Ridge ang pigura niyang nakaluhod dito, kaya mabilis niyang kinuha ang maliit na kahong bitbit at iniharap iyon kay Ridge.

His cheeks burnt and he wanted to bury himself six feet under the ground right now but these feelings were incomparable with the way his heart celebrated when Ridge turned to his way with wide eyes and a jaw that almost dropped.

“Anong ginagawa mo?” napapantastikuhan nitong tanong, may multo ng ngiti sa mga labi at sumasayaw ang aliw sa mga mata.

Zamiel exhaled sharply, still presenting the ring he bought for Ridge months ago. Well, here goes nothing.

“Happy birthday, baby.”

SHORT LANG. HAHAHAHAHAHA. Happy birthday ulit sa best boy ko!

HAPPY BIRTHDAY, ZAMIEL

This is not a special chapter of any sort. Even I am saddened by the fact that I’m unable to write something for Zamiel. Anyway, let me just flex how he looks like. Again, there’s a reference but I can’t find it anymore. I’ll edit this chapter to provide the reference once I found it, don’t worry. Anyway, here’s yesterday’s birthday boy. ( ꈍᴗꈍ)🌹

VIOLA. ZAMIEL

CHASTAIN

.

Don’t mind the messy line art and shadings. Hindi ko talaga alam paano mag-shade.

EDIT: THE REFERENCE

@moonof6c