BABALA

BOOK STYLE WRITING

CHAPTER 1

First day of the semester. New faces, bagong simula, bagong chance para kay Sir Miko na magmukhang propesyonal kahit ramdam niyang anytime matutunaw siya sa kaba.

“Okay, Sir Miko, chill. You’re just a part-time instructor. Act cool, look smart, wag magpapahalata na puyat ka,” bulong niya sa sarili habang naglalakad papunta sa College of Teacher Education building, bitbit ang faded sling bag na parang bibigay na sa bigat ng mga xerox readings.

Pagdating sa classroom, nagulat siya. Ang daming freshmen, ang ingay, ang saya. Bumalik sa isip niya lahat ng alaala nung siya’y first year din noon. Yung kaba, excitement, at syempre, yung mga cute na kaklase. Char.

Nag-clearing ng throat si Sir Miko at ngumiti. “Good morning, class.”

“Good morning, Sir,” sagot ng klase, sabay-sabay pero may halong tawanan kasi may nagka-sintunado sa likod.

At biglang pumasok ang isang estudyante.

Parang slow motion sa paningin ni Sir Miko. Matangkad, maputi, may gentle smile, medyo magulo pero perfect ang buhok. Naka-white shirt lang, may backpack, at nakayuko habang naghanap ng upuan.

Nag-meet ang mga mata nila. Napatingin ang estudyante sa kanya at ngumiti ng konti, nahihiya pero totoo ang ngiti. Tumibok ng malakas ang puso ni Sir Miko.

Sa isip niya, no Miko, bawal yan, estudyante mo yan. Pero ang puso niya, ang pogi niya, Lord, pa-bookmark ng moment na ‘to.

Hindi niya namalayan na napansin din ng ibang estudyante ang pagngiti ni Sir Miko.

“Uy, tingnan mo si Sir, nakangiti,” bulong ng isa. “Bagong estudyante, baka pogi,” sagot ng katabi.

At tama nga sila.

Kumuha ng upuan ang bagong dating sa gitna, medyo malapit sa harap. Pinilit ni Sir Miko na bumalik sa focus.

“Okay class, before anything else, I’m Sir Miko. Part-time instructor niyo for Introduction to Teaching.”

Habang nagsasalita siya, hindi niya mapigilan ang paminsang tingin sa bagong estudyante. Para bang may sariling spotlight. Nakikinig, nag-no-notes pa. Responsible. Cute pa. Lord, bakit mo to ginagawa sa akin.

Matapos ang klase, habang nag-aayos ng laptop, nagulat si Sir Miko nang lumapit ang estudyante.

“Ah, Sir… excuse me,” sabi ng binata, mahina ang boses pero may konting confidence.

“Ah, yes? Ano yun?” sagot ni Sir Miko, pilit tinatago ang kilig.

“First day ko kasi, medyo nalito ako kanina. Pero thank you sa discussion, ang ganda ng pagkaka-explain niyo.”

“Oh. My. Gosh,” bulong niya sa sarili.

“Ah ganun ba? Salamat ha, and welcome sa college,” sagot ni Sir Miko, pilit pinapakalma ang boses kahit parang tumataas ang pitch niya sa kilig.

Nag-abot ng kamay ang estudyante. “I’m Ethan.”

Shy handshake lang pero para kay Sir Miko, electricity levels over 9000.

Nang umalis si Ethan, napabuntong-hininga si Sir Miko. “Miko, anong ginagawa mo? Freshie yan. Bawal.”

Pero ang sarap balikan ng sandaling ngumiti si Ethan sa kanya.

At doon nagsimula ang hindi inaasahang kwento ng isang part-time instructor at isang bagong estudyante. Puno ng tawa, kilig, at kaunting kabaliwan.

---

Tuesday morning. Second meeting ng klase. Bago pumasok, nag-practice pa si Sir Miko sa CR ng “Good morning, class” voice niya. Kailangan firm pero friendly. Teacher ka pero bata pa rin tingnan kaya baka biruin lang ng students.

Pagpasok niya sa classroom, kaunti pa lang ang tao. Perfect chance mag-set up ng slides.

Habang nagta-type sa laptop, biglang bumukas ang pinto.

Pumasok si Ethan, hawak ang class card, medyo haggard at pawis na pawis. Mukhang nagmamadali.

OMG. Bakit ang cute niya kahit pawisan, naisip ni Sir Miko. Pero teka, wala naman dapat akong freshmen class ngayon.

“Ah, Ethan?” tawag niya, pilit nagpapanormal ng boses kahit parang sabay bass at squeak.

“Ah, Sir? Good morning,” sabi ni Ethan, hingal. “Dito ba yung Foundations of Education?”

Tumigil ang mundo ni Sir Miko saglit. Mali pala ng pasok si Ethan pero ang cute ng pagkalito niya.

“Ah, hindi. Introduction to Teaching to. Yung Foundations nasa Room 304 ata, hindi 204,” paliwanag niya.

Biglang namula si Ethan. “Hala, sorry Sir,” sabay ngiti at tawa na genuine. “Napahiya tuloy ako, Sir.”

“Okay lang,” sagot ni Sir Miko, natawa rin. “Malapit lang naman yun. Gusto mo, ituro ko?”

“Sir, sorry ulit, ang sabog ko kanina. First week pa naman,” sabi ni Ethan habang naglalakad sila sa corridor.

“Normal lang yan. Kahit ako noon, tatlong beses akong nag-wrong room,” sagot ni Sir Miko, medyo natatawa.

Pagdating nila sa tamang room, ngumiti si Ethan. “Thank you, Sir.”

“Wala yun,” sagot ni Sir Miko, pero sa loob-loob niya, Lord ang hirap na nito.

Pagbalik ni Sir Miko sa classroom, tinanong siya ng isang estudyante, “Sir, boyfriend niyo yun?”

Halos mabilaukan si Sir Miko sa tawa. “Ha? Hindi. Studyante yun.”

Pero nakita ng klase kung gaano kapink ang tenga niya pagkatapos.

Bakit nga ba big deal sakin yung pag-wrong room niya, naisip ni Sir Miko. Siguro kasi kahit bawal, natutuwa akong makita siya. Parang nagiging magaan yung araw ko.

Sa kabilang banda, nakaupo na si Ethan sa tamang room, hindi maiwasang mapangiti. Ang bait pala ni Sir. Hindi pala siya scary prof gaya ng akala ko. At ang cute niya tumawa.

At sa simpleng maling pasok ng room, naging mas malapit ang loob nila sa isa’t isa. Mali man sa schedule pero tama sa puso ni Sir Miko. Wrong room, right heartbeat.

CHAPTER 2

Pagkatapos ng maling pasok niya sa room kahapon, nahihiya si Ethan kay Sir Miko. Pero ang bait ni Sir, sinamahan pa siyang hanapin ang tamang room.

Bago pumasok sa next subject, naisip ni Ethan, mag-thank you kaya ako kay Sir? Baka isipin niyang weird ako, pero gusto ko lang ipakita na na-appreciate ko siya.

Nasa campus café siya, hawak ang dalawang iced coffee. Kinakabahan siya kasi plano niyang bigyan si Sir. Grabe, ang weird ko ba, naisip niya.

Second day ng klase. Papunta si Sir Miko sa faculty room, bitbit ang laptop at modules, nang may kumalabit sa balikat niya. Paglingon niya, si Ethan ang bumungad, nakangiti pero halatang kinakabahan.

“Sir, good morning,” sabi ni Ethan, sabay abot ng kape.

Nagulat si Sir Miko. “Uy, bakit?” tanong niya, pilit tinatago ang kilig.

“Pasensya na kahapon ha, Sir. Thank you ulit sa pagturo ng room. Eto, maliit na thank you lang,” sabi ni Ethan, sabay tawa na parang naiilang.

Nagkatitigan silang dalawa. Si Sir Miko, pilit nagiging professional pero halatang natutuwa. Si Ethan, napakamot sa batok, parang first time gumawa ng ganito.

“Ethan, you don’t have to,” sabi ni Sir, pero kinuha rin niya ang kape. Ang thoughtful niya, naisip niya.

“Okay lang, Sir. Saka… gusto ko rin sana magtanong,” sabi ni Ethan.

“Ano yun?” tanong ni Sir.

“Pwede ba kayo after class? Wala pa kasi akong tropa dito… gusto ko lang sana may makakwentuhan.”

Naupo sila sa may dulo ng café. May katahimikan sa una, pero si Sir Miko, mukhang relaxed lang.

“Taga-saan ka ba, Ethan?” tanong ni Sir.

“Taga-Bulacan, Sir. Kayo?”

“Taga-Quezon ako,” sagot niya, sabay ngiti. “Nagba-biyahe lang ako dito every class day.”

“Grabe, Sir. Nakakapagod yun.”

“Sanay na,” sabi ni Sir.

Habang nagkukwento si Ethan tungkol sa province nila, sa nanay niya na laging nagte-text kung kumain na siya, napansin ni Sir Miko yung sincerity niya. Hindi lang mukha ang pogi, pati ugali.

Biglang bumuhos ng konti ang ulan sa labas. Tumingin si Ethan sa bintana, tapos bumalik ng tingin kay Sir.

“Sir, pwede ba akong maging honest?” tanong ni Ethan, biglang seryoso.

Nagulat si Sir. “Sure,” sagot niya.

“First day pa lang, ang bait niyo na sa’kin. Saka… ewan ko, Sir, parang ang gaan ng loob ko sa inyo,” sabi ni Ethan diretso.

Parang may sumabog na confetti at fireworks sa isip ni Sir Miko. Ang bilis ng tibok ng puso niya. Pero pilit niyang inalis ang kahulugan na baka meron. Baka friendly lang.

“Sir, pasensya na kung parang ang daldal ko, pero ang hirap kasi dito pag wala kang kilala,” sabi ni Ethan. “Pero buti nandiyan kayo.”

Napangiti si Sir. “Okay lang yun, Ethan. Welcome ka magkwento kahit kailan. Basta pag wala akong class, ayos lang.”

Biglang natahimik sila, pero yung katahimikan, hindi awkward. Parang comfortable. Sa labas umuulan, pero dito sa loob, parang may ibang init.

Pagkatapos ng kape, naglakad sila palabas ng café. Ulan pa rin.

“Sir, dapat may payong kayo lagi,” sabi ni Ethan.

“Eh, wala nga eh,” sagot ni Sir.

“Ako rin wala. Tara, takbo tayo!” sabi ni Ethan.

Tumakbo silang dalawa, nabasa pero nagtatawanan.

Habang tumatakbo sila sa ulan, biglang naisip ni Sir, anong ginagawa ko? Pero bakit ang saya?

Pagdating sa may hallway, pareho silang hingal pero tawa pa rin.

“Thank you, Sir,” sabi ni Ethan.

“Bakit?” tanong ni Sir.

“Kasi kahit bagong estudyante lang ako, pinaparamdam mong welcome ako,” sagot ni Ethan.

Hindi man nila aminin, pero sa simpleng kape at takbo sa ulan, naging mas malapit ang connection nila. Unti-unting nagbukas ang puso ni Sir Miko, kahit alam niyang delikado.

Nasa faculty room na si Sir, basang-basa. Napangiti siya mag-isa. “Miko, ano bang ginagawa mo? Pero bakit parang ayoko nang pigilan ’to?”

---

Pagkatapos ng coffee at ulan bonding nila, mas gumaan ang pakiramdam ni Ethan sa campus. Kahit bagong salta lang, parang may kakampi na siya.

Pero hindi pa rin madali ang college life. May isa siyang subject na nahihirapan siya, ang Foundations of Education. Ang daming terms, theories, history. Para siyang nalulunod.

Sa canteen, hawak niya ang notes niya, sabay kurot sa sarili. “Ethan, ang bobo mo ba?”

Biglang may umupo sa harap niya. Si Sir Miko.

Nakakatuwang tingnan si Ethan habang nagbabasa. Kita mo sa mukha niya yung struggle. Mukhang gusto na niyang kainin yung libro sa inis.

“Uy,” sabi ni Sir, kunwari casual lang.

“Sir! Hello,” sabi ni Ethan, medyo nahihiya.

“Ba’t parang gusto mong sapakin yung libro mo?” tanong ni Sir, sabay tawa.

“Sir, ang hirap,” sabi ni Ethan, sabay pakita ng notes. “Hindi ko gets. Parang alien language.”

“Gusto mo, turuan kita?” sabi ni Sir, bigla.

“Talaga, Sir? Nakakahiya naman,” sabi ni Ethan.

“Huwag kang mahiya. Libreng tutorial, pero ikaw bibili ng kape,” biro ni Sir.

“Deal!” sagot ni Ethan, nakangiti.

At doon nag-umpisa ang accidental tutorial sessions nila. Sa library, sa bench sa garden, minsan sa vacant room. Si Sir Miko, nagiging prof slash tawa buddy. Si Ethan, eager student na puno ng tanong at tawa.

“Sir, bakit kailangan pang pag-aralan yung philosophical foundations?”

“Para malaman mo kung bakit ka magiging teacher,” sagot ni Sir, sabay kindat.

“Eh, gusto ko lang naman maging teacher kasi gusto ko mag-inspire ng students,” sabi ni Ethan.

“Yun na nga yun! Kita mo? May sagot ka na pala,” sabi ni Sir, sabay tawa.

Nakakatuwa si Ethan, kahit nahihirapan, hindi sumusuko. At ang cute niya kapag napapakamot sa ulo, tapos tatawa pa ng “Ayy mali pala ako, Sir.”

Pero habang tumatagal, parang lalo nahuhulog si Sir Miko. “Miko, control! Estudyante yan,” sigaw ng isip niya. Pero puso niya? “Pero ang saya kaya…”

One time, habang nagtu-tutor session sila, may dumaan na ibang estudyante.

“Tara na, Ethan!” tawag ng isa.

“Busy ako, pre!” sagot ni Ethan, sabay tingin kay Sir.

Narinig pa ni Sir yung biro ng isa, “Close sila ni Sir, oh!”

Medyo nahiya si Ethan pero ngumiti lang si Sir. “Ayun, sikat ka na.”

Kahit biro lang, may katotohanan. Naging close na talaga sila. Sa kwento, sa tawa, sa shared silences habang nagbabasa.

Minsan, napapatitig si Sir kay Ethan habang nagbabasa ito. Sincere ang mukha niya. Gwapo pa rin kahit nakabusangot.

“Sir, bakit?” biglang tanong ni Ethan.

“A-ah wala, iniisip ko lang kung naiintindihan mo,” palusot ni Sir, sabay sip ng kape para maitago ang ngiti.

Minsan napapaisip si Ethan, bakit parang gusto ko lagi siyang makita? Hindi lang dahil guro ko siya… parang… iba? Pero bawal yun, kaya kinikimkim na lang niya.

Isang gabi, habang nagsasara na ang library, silang dalawa na lang natira.

“Sir, thank you talaga,” sabi ni Ethan, seryoso. “Kung wala ka, baka bagsak na ako.”

“Huwag kang mag-alala, kaya mo ‘to,” sabi ni Sir. “Masipag ka naman eh.”

Biglang tumingin si Ethan sa mata niya. “Sir… ang bait mo talaga. Alam mo ba, ikaw yung pinakauna kong naka-close dito?”

Parang may kuryente na dumaan sa katawan ni Sir. Hindi niya alam anong isasagot.

“Salamat,” lang nasabi niya.

“Sir, promise, pag naging teacher na ako, magiging mabait din ako katulad mo,” sabi ni Ethan.

“Mas mabait ka pa,” sagot ni Sir.

Umuwi sila pareho nakangiti pero parehong nag-iisip. Bakit parang gusto ko pa siyang makasama?

Sa accidental tutorial, naging accidental closeness, at unti-unting accidental feelings na baka di na nila kayang itago.

Sa jeep pa-uwi, binuksan ni Sir ang cellphone niya at nag-type sa notes: “Dear diary, tutoring lang dapat ‘to… pero bakit parang gusto ko nang araw-araw?”

CHAPTER 3

Friday afternoon. Matapos ng klase, nagkita ulit sina Ethan at Sir Miko para sa tutorial. Malakas ang ulan sa labas, parang may concert ang kidlat at kulog. Sa library ulit sila, sa paborito nilang mesa sa tabi ng bintana.

“Grabe Sir, parang ayaw paawat ng ulan,” sabi ni Ethan, sabay lingon sa labas.

“Bagay sa’yo,” biro ni Sir Miko, na may pilit na ngiti.

“Ha? Bakit?” tanong ni Ethan, nakakunot ang kilay.

“Kasi pareho kayong refreshing,” sabi ni Sir, sabay pilit na tawa para itago na half-meant yung sinabi niya.

Medyo natawa si Ethan pero may halong kilig. Ano daw? Refreshing?

“Sir, baka mapikon ako niyan, ah,” sabi niya, pero nakangiti.

Nagpatuloy sila sa pag-aaral, pero dahil sa ingay ng ulan, halos kailangan nilang magsalita nang medyo malakas. Dahil malapit ang mukha nila sa isa’t isa, halos maramdaman nila ang hininga ng bawat isa.

Habang nag-eexplain si Sir Miko ng learning theories, napansin niya yung buhok ni Ethan na medyo messy, yung pilikmata niyang mahaba, at yung faint scent ng cologne niya na amoy bagong ligo. Hindi niya maintindihan bakit nakaka-distract. Focus, Miko, focus, sabi ng isip niya, pero ang hirap.

Habang nakikinig si Ethan, napapatingin din siya kay Sir. Minsan nagtatama ang mga mata nila at biglang umiinit ang pisngi ni Ethan.

“Sir… may tatanong ako, pero off-topic,” sabi ni Ethan, biglang seryoso ang mukha.

“Ano yun?” tanong ni Sir, curious ang tingin.

Nag-ipon muna ng lakas ng loob si Ethan bago magsalita.

“Sir, wala kayong girlfriend?”

Parang biglang may sumabog sa loob ni Sir Miko. Napakamot siya sa batok para itago ang gulat.

“Wala,” sagot niya, pilit na ngiti. “Wala rin akong boyfriend.” Hindi niya namalayan na nasabi niya rin yun.

Biglang napangiti si Ethan. “Ah… okay.”

“Bakit mo naman natanong?” tanong ni Sir, kunwari chill lang pero totoo, lumulundag puso niya.

“Wala lang, curious lang. Ang bait nyo kasi at…” tumigil si Ethan saglit, “…gwapo rin naman kayo.”

Tahimik. Tanging maririnig ang ingay ng ulan at tibok ng puso ni Sir na parang baka marinig na ni Ethan.

“Baka bola lang yan,” sabi ni Sir, pilit na tawa.

“Hindi! Totoo naman,” sagot ni Ethan, sabay ngiti.

Nagpatuloy sila sa pag-aaral pero pareho nang distracted. Tumitingin si Ethan kay Sir. Si Sir naman, panakaw ang tingin kay Ethan.

Maya-maya, kumulog nang malakas. Napatalon si Ethan, muntik pa niyang mahulog yung ballpen.

“Whoa! Okay ka lang?” tanong ni Sir, sabay hawak sa braso niya.

Nagkatitigan sila. Mga dalawang segundo lang pero pakiramdam nila parang ang tagal.

“Okay lang, Sir. Natakot lang,” sabi ni Ethan, mahina ang boses.

Yung hawak ni Sir sa braso niya, ramdam ni Ethan ang init. Parang ayaw na niyang bitawan.

Natapos din ang tutorial pero malakas pa rin ang ulan.

“Sir, paano kayo uuwi?” tanong ni Ethan.

“Ewan ko nga eh. Wala akong payong,” sagot ni Sir.

“Ako rin…” sabi ni Ethan.

Nagkatinginan sila.

“Wala tayong choice,” sabi ni Sir, sabay turo sa may gate. “Takbo tayo!”

Tumakbo sila papunta sa waiting shed, nabasa, nagtatawanan, at hingal na hingal.

Sa ilalim ng waiting shed, pareho silang basang-basa. Si Sir nakangiti, tumutulo ang tubig mula sa buhok niya.

“Sir, sorry ha, naabala ko pa kayo,” sabi ni Ethan.

“Ano ka ba, okay lang. At least masaya,” sagot ni Sir.

Biglang nagseryoso ang mukha ni Ethan.

“Sir, pwede bang may sabihin ulit ako?” mahinang tanong niya.

“Sir… sa totoo lang, masaya ako pag kasama kita.”

Hindi alam ni Sir anong sasabihin. Ang sarap marinig pero ang hirap din kasi alam niyang bawal.

“Salamat, Ethan,” lang nasabi niya. “Masaya rin ako pag kasama kita.”

Ulan pa rin sa labas pero sa ilalim ng waiting shed, parang may sariling mundo silang dalawa. Pareho nilang alam na bawal. Pero pareho rin nilang ramdam na iba na ’to.

Bakit ganito? naisip ni Ethan. Pero sa ngayon, okay na siyang nandiyan lang si Sir.

Bakit parang gusto ko na araw-araw ganito? naisip ni Sir Miko.

At sa gabing iyon, sa gitna ng ulan, nagsimulang umusbong ang damdaming pareho nilang di inaasahan at parehong natatakot aminin.

---

Matapos yung gabi ng ulan bonding nila sa waiting shed, hindi na matanggal ni Ethan si Sir sa isip niya. Every time na naaalala niya yung sinabi ni Sir — “Masaya rin ako pag kasama kita” — para siyang kinikilig.

Pag-uwi niya sa dorm, nag-vibrate ang phone niya. “Bro, send mo daw number mo para ma-add ka sa group chat,” sabi ng kaklase niyang si Ivan.

Walang kaalam-alam si Ethan, dahil sa pagmamadali niya mag-send ng contact, ang na-send niya sa group chat ay ang contact card ni Sir Miko, na nakasave pa sa pangalan na “🌻 Sir Miko 😅”.

Biglang dumami ang notif. Puro laughing emojis, shocked emojis.

“OMG sino yung 🌻 Sir Miko 😅???”

Group chat name: CUTE 1ST YR EDUC 2025.

Ivan: “Hala, Ethan! Prof number ba yan? HAHAHA!”

Joana: “🌻 pa talaga! Baka crush ni Ethan to!”

Miggy: “Kinilig ako dun sa emoji choice HAHAHA!”

“Ay, mali send sorry! HAHAHA!” sagot ni Ethan, sobrang nahiya.

Pero si Joana makulit: “Di nga! Bakit ka may number ni Sir?”

“Teka… tutorial? Or tutuluyan? HAHAHA!”

Napahiga si Ethan sa kama, natatawa pero medyo kinakabahan. Baka mabasa ni Sir yung group chat. Pero feeling niya, hindi naman… right?

Pero biglang nag-pop up sa chat:

Sir Miko joined the group.

Naglalakad si Sir sa hallway nang may notif sa phone niya: “You’ve been added to CUTE 1ST YR EDUC 2025.”

Pumasok siya sa chat… at una niyang nakita?

“🌻 Sir Miko 😅” at messages na “Uy crush mo pala si Sir!”

Lord… sana magunaw na lang ang lupa, naisip ni Sir.

Tahimik bigla ang group chat. Para bang collective holding of breath.

Napangiti si Sir ng pilit.

“Hi everyone. Ethan accidentally sent my contact. But hello, nice to meet you all.”

Ivan nag-try mag-joke: “Hi Sir! Sorry, kilig lang kami haha!”

Joana: “Ang cute ni Ethan mag-save ng contact nyo, Sir! 🌻 pa oh!”

Gusto na talagang malusaw ni Ethan sa kahihiyan. Pero nagulat siya kasi nag-reply si Sir:

“Hahaha. 🌻 kasi favorite ko sunflower. Ethan noticed ata.”

Biglang nagka-topic tuloy ang buong chat.

Joana: “Sir! Kayo favorite flower nyo sunflower?”

Sir Miko: “Yes. Kasi kahit tag-ulan, tumitingin pa rin sila sa araw.”

Miggy: “Awww poetic! Ethan, bagay sa’yo maging sunflower!”

Ivan: “Sunflower ni Sir Miko! 😂”

Nagtawanan ang buong GC. Si Ethan, pulang-pula pero natatawa na rin.

Nag-PM si Ethan kay Sir:

“Sir, sorry talaga. Promise di ko sinasadya.”

Nag-reply si Sir: “Okay lang, Ethan. Ang saya nga nila eh. At least, na-break yung hiya.”

Pagkabasa ni Ethan, napangiti siya. Ang gaan lang ng pakiramdam.

Later that night, tuloy ang GC — memes, kalokohan, at asaran. Si Sir minsan nag-react ng 😂 at 👍.

Nakauwi na si Ethan pero hindi mapigilan isipin: Bakit ang saya kapag kasama siya, kahit sa chat lang?

Sa faculty room, binuksan ulit ni Sir ang GC. Nakita niya yung mga meme na “Sir and Ethan bromance.” Nakakatawa, pero deep inside, may parte ng puso niya na kinikilig.

Pero bawal yan… sabi ng isip niya. Pero ang saya eh… sagot ng puso niya.

Sa simpleng maling send ng contact at isang sunflower emoji, lalo silang naging close.

At doon nabuo ang tawag ng buong batch:

🌻 “Sir at ang sunflower niya.”

Nahiya man si Ethan nung una, pero natutuwa rin siya. Kasi kahit papaano, mas naging open na sila ni Sir.

At kahit teacher siya, hindi maiwasan ni Sir Miko na matuwa. Kasi sa simpleng chat, parang mas lumalapit si Ethan… at mas lumalapit din siya.

CHAPTER 4

Pagkauwi ni Sir Miko sa dorm, umupo siya sa desk bitbit ang luma niyang leather notebook. Ito ang secret diary niya, ang tanging lugar kung saan pwede siyang maging totoo kahit bawal. Binuksan niya ito at sinimulan magsulat.

July 25, Tuesday, 10:37pm

Dear diary, bakit parang araw-araw ko nang hinahanap-hanap si Ethan? Kanina, nakakatawa sa GC. Pati ako natawa kahit nasa faculty room ako. Pero nung tinawag nila siyang “sunflower mo, Sir”… bakit parang may parte ng puso kong gusto sumigaw ng “oo, akin nga siya.”

Huminga siya nang malalim. Alam naman niyang mali. Estudyante niya si Ethan. Freshie pa. At siya? Part-timer lang na pilit nagmumukhang professional kahit minsan nagpuputol-putol ang projector.

Nagpatuloy siya sa pagsusulat, nagtatapat sa diary ng mga bagay na di niya masabi kahit kanino.

Pero diary, aaminin ko: kapag kasama ko siya, hindi ko nararamdamang part-time lang ako. Pakiramdam ko, sapat ako. Kumpleto ako. Kahit simpleng chat, kahit simpleng kwento niya ng kung anong kinain niya sa canteen, nagiging highlight ng araw ko. Nakakahiya. Pero totoo.

Napasandal siya sa upuan, pinikit ang mga mata. “Anong ginagawa mo, Miko? Guro ka. Hindi ka dapat natutuwa ng ganito sa estudyante mo.” Pero naaalala niya ang ngiti ni Ethan, ang tawa, at ang “Sir, ang bait niyo talaga.” Lord, tulungan mo ko…

Habang nasa dorm si Ethan, naalala niya ang buong GC riot kanina. Hindi niya alam kung matutuwa o mahihiya. Pero ang saya lang kasi, parang naging tulay yun para mas makilala si Sir, at mas maging open siya. At bakit parang gusto niya pang makilala si Sir nang mas malalim?

Kinabukasan, may 30-minute vacant si Ethan bago next class. Naglakad siya sa corridor papunta sa faculty room. Hindi niya alam kung bakit, pero gusto lang niya kumustahin si Sir. Baka busy siya… baka istorbo lang… pero baka okay lang?

Kumatok siya sa pinto. Nagulat si Sir Miko nang makita siya. Sunflower ko — ay este, si Ethan.

“Uy, Ethan! Anong ginagawa mo dito?”

“Wala, Sir. Break lang. Nakakahiya man, pero gusto ko lang mag-‘hi’.”

Pilit man tinatago ni Sir ang tuwa, halata pa rin sa mata niya. “Halika, upo ka. Gusto mo ng candy?” sabi niya, sabay abot ng lollipop mula sa drawer.

“Thank you, Sir,” sabi ni Ethan, sabay ngiti. Ang genuine talaga ng ngiti niya.

Habang nagbubukas ng candy si Ethan, napansin niya ang notebook sa mesa, nakabukas, may sulat. “Uy, Sir, diary nyo yan?” biro niya.

Biglang napatayo si Sir. “Ha? Ah, notes lang ‘yan,” sabi niya, medyo taranta. Pero nahuli niya ang mata ni Ethan, na parang may nabasa:

“…kapag kasama ko siya, kumpleto ako.”

Hindi alam ni Ethan kung para kanino yun. Pero biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Sino kaya yun?

“Ah sorry, Sir! Di ko sinasadya,” sabi ni Ethan, nahihiya.

“Okay lang,” sabi ni Sir, pero ramdam niyang uminit ang tenga niya sa hiya. Nabasa ba talaga ni Ethan? Sana hindi niya naintindihan.

Tahimik silang dalawa. Pero parehong may iniisip: sino kaya ang tinutukoy niya?

Gusto sana ni Ethan itanong kung para kanino yun… pero baka ang assuming niya naman. “Sir, busy ba kayo mamaya?” tanong niya.

“Hindi naman. Bakit?”

“Gusto ko lang sana mag-review ulit… at kwento rin ng kaunti,” sabi ni Ethan, sabay ngiti.

Nag-smile si Sir. Lord, anong gagawin ko? Bakit di ko siya matanggihan?

“Sure, Ethan. After class, usap tayo.”

Pag-alis ni Ethan, binuksan ulit ni Sir ang diary.

July 26, Wednesday, 1:10pm

Dear diary, muntik na niya mabasa. Baka kung alam lang niya na siya yung tinutukoy ko… Siya ang dahilan bakit pakiramdam ko kumpleto ako.

Habang naglalakad pabalik sa klase, ngumingiti si Ethan mag-isa. Hindi niya alam kung bakit, pero gusto lang niyang makasama si Sir. Kahit simpleng kwento lang. Kahit simpleng tawa lang.

At habang pareho silang nagtatago sa likod ng “tutorial,” mas lumalalim yung hindi dapat. Sa isang simpleng diary entry, na halos mabuking, nakasulat ang katotohanan na di nila masabi sa isa’t isa.

Bakit ang sarap sabihin… pero ang hirap?

---

Pagkatapos nung muntik mabasa ni Ethan ang diary ni Sir, hindi na niya matanggal sa isip niya. Kanina habang naglalakad papunta sa library, naisip niya: sino kaya ang tinutukoy ni Sir? Crush niya siguro? Staff? Prof din? Pero sa sobrang curious, nahuli niya ang sarili niyang nagwi-wish: sana ako yun.

After class, nakaupo si Sir sa reading area ng library, kunwari nagbabasa ng modules pero sa totoo hinihintay lang si Ethan. Dumating nga si Ethan, nakangiti, nakasuot ng hoodie, bitbit ang notebook niya.

“Sir, sorry late ako,” sabi ni Ethan, medyo hingal.

“Okay lang,” sagot ni Sir. “Nag-start pa lang din ako magbasa.”

Umupo si Ethan sa tabi niya, hindi masyadong malapit pero sakto para marinig kahit mahina lang ang boses. Nag-umpisa na sila mag-review pero kalahati ng utak ni Ethan, nakatuon lang kay Sir.

Tahimik ang library. Halos maririnig lang ang pag-turn ng pages at tik-tik ng ballpen. Pero sa pagitan ng katahimikan, meron silang sariling language: panakaw na tingin, maikling ngiti, at mga tanong na parang may ibang ibig sabihin.

“Sir, meron akong what-if…” sabi ni Ethan, kunwari light lang.

“Ano yun?” tanong ni Sir, nakatingin sa kanya.

“What if… may estudyante na nagkagusto sa teacher niya?” tanong ni Ethan, medyo pabiro ang tono pero seryoso rin.

Parang huminto ang mundo ni Sir. Bakit niya tinatanong ‘to? Baka… baka siya?

“Hmm… mahirap yan,” sabi ni Sir, kalmado kunwari. “Bawal kasi. Pero normal lang ma-admire ang teacher.”

“Paano kung hindi lang admire? As in… talagang may feelings na?” tanong ulit ni Ethan, mas mahina ang boses.

Tumibok ang puso ni Sir nang sobrang bilis. Pero kailangan niyang mag-ingat.

“Kung totoo man yun,” sabi niya, pilit na chill, “kailangan pa rin isipin kung worth it bang ipaglaban, kasi may consequences.”

Nagkatitigan silang dalawa. Mga dalawang segundo lang pero parang nagkausap ang puso nila.

“Worth it ba, Sir?” tanong ni Ethan, mahina lang.

Nagulat siya sa sarili niyang tanong. Bakit niya nasabi yun?

“Depende,” sagot ni Sir. “Kung totoong feelings, at hindi lang crush… baka worth it.”

Tumingin si Ethan sa kanya, diretso. At ang hirap umiwas ni Sir.

Bakit parang siya yung tinutukoy ko? naisip ni Ethan. Pero takot din siya. Kaya ngumiti na lang siya. “Thank you, Sir. Ang galing niyo talaga mag-advice.”

Biglang bumalik ang atmosphere sa normal. Nagpatuloy ulit si Sir magturo, nagtanong si Ethan, nag-correct ng notes, nag-share ng candy. Pero sa ilalim ng bawat sagot, may nakatagong what if.

Sa totoo lang, gusto ni Sir tanungin: “Ethan, bakit mo tinatanong yun?” Pero natakot siya sa sagot na baka marinig… at baka gusto niya rin pala.

Pagkatapos ng tutorial, sabay silang naglakad palabas ng library. Medyo umambon pero hindi na sila nagpayong.

“Sir, thank you ulit,” sabi ni Ethan.

“Okay lang,” sagot ni Sir, sabay tapik sa balikat niya. “Ingat ka pauwi.”

Sa tapik na yun, parang may dumaloy na kuryente sa katawan ni Ethan. At si Sir, naglakad palayo pero napangiti ng mahina dahil di niya rin matigil isipin si Ethan.

Pag-uwi ni Sir, binuksan niya ulit ang diary.

July 27, Thursday, 9:45pm

Dear diary, tinanong niya ako kanina ng what-if: What if may estudyanteng nagkagusto sa teacher niya? Hindi ko alam kung bakit pero gusto kong sana… sana ako yung teacher na yun.

Sa dorm, hawak ni Ethan ang notes niya pero ang iniisip niya, hindi exams. Iniisip niya ang sagot ni Sir: “Depende. Kung totoong feelings, baka worth it.” Worth it kaya talaga, Sir?

Kinabukasan, may bagong topic na naman sila sa tutorial. Pero ang totoo, pareho nilang hinihintay ang part na magku-kwento sila ng life, jokes, at secret smiles.

Minsan naiisip ni Sir, delikado na ‘to. Pero kapag nakita niya ang ngiti ni Ethan, bumibigay ang prinsipyo niya. Minsan naiisip ni Ethan, bawal ‘to. Pero kapag naririnig niya ang boses ni Sir, parang ang hirap sukuan.

At sa library na puno ng katahimikan, doon mas malakas ang bulong ng puso kaysa kahit anong sigaw ng utak.

Sa bawat “what if,” nagiging mas malapit sila sa sagot na parehong kinatatakutan at hinahanap.

CHAPTER 5

Pagkatapos ng what-if talk nila sa library, parang di na mapakali si Ethan. Hindi lang dahil may midterms na, kundi dahil gusto na talaga niyang sabihin ang totoo. Sir, gusto kita. Pero paano? Paano kung masira lahat?

Friday lunch break. Bitbit ang tray ng food, naghanap siya ng mauupuan sa canteen. Puno ang usual table ng tropa. At doon sa dulo, nakita niya si Sir Miko, mag-isa, nakayuko at nagbabasa sa phone.

“Sir, pwede bang maki-share ng table?” tanong ni Ethan, medyo kinakabahan pero may ngiti.

Tumingin si Sir, nagulat pero natuwa. “Uy, Ethan! Oo naman, upo ka.”

Umupo siya sa harap ni Sir. Bumilis ang tibok ng puso niya.

Lord, bakit kailangan dito pa sa canteen? naisip ni Sir Miko. Pero nung ngumiti si Ethan, wala na siyang laban.

“Kumusta review mo?” tanong ni Sir, sabay kuha ng kutsara.

“Okay naman… pero Sir, pwede bang personal question?” sabi ni Ethan, kinakagat ang labi. Bahala na.

Kinabahan bigla si Sir. “Sige, ano yun?”

“Sir, may crush ba kayo ngayon?” tanong ni Ethan, mahina lang pero sapat para marinig.

Napatigil si Sir. Tumingin sa tray niya, tapos tumingin kay Ethan. Eto na naman tayo, Miko.

“Meron… pero complicated,” sagot niya, mahina rin.

Complicated? Ako kaya yun? naisip ni Ethan. “Bakit complicated?” naglakas-loob siyang magtanong.

“Dahil… hindi pwede,” sabi ni Sir, sabay ngiti na pilit.

Parang gusto ni Ethan umiyak at sumigaw ng Bakit? pero nagbiro na lang. “Baka staff? O boss niyo?”

Tumawa si Sir, kahit gusto niyang sabihin Estudyante ko eh… “Secret,” sabi niya, sabay tapik sa tray ni Ethan. “Kumain ka na, baka lumamig.”

Tahimik silang kumain, pero bawat kagat ng kanin may kasamang tibok ng puso na parang sasabog.

“Sir… pwede ba akong maging honest?” biglang sabi ni Ethan, mahina lang.

Tumingin si Sir sa kanya, diretso sa mata. “Oo naman.”

“Sir… minsan naiisip ko, baka crush kita,” sabay pilit na tawa para gawing biro, kahit seryoso talaga.

Parang may sumabog sa dibdib ni Sir. Ethan…

Pero bago pa siya makasagot, biglang dumating sina Ivan at Joana, hawak ang tray. “Uy! Ethan, dito pala kayo ni Sir! Sama kami!”

Patay. Bitin. “Oo, dito na kayo,” sagot ni Ethan, pilit ang ngiti.

Sa loob-loob ni Sir: Lord, bakit ngayon? Pero kailangan magpanggap na normal lang.

Naging normal ang usapan: quiz, memes, GC chika. Pero bawat tinginan nina Ethan at Sir, parang may unfinished sentence na gusto nilang tapusin.

Pagkatapos kumain, nagpaalam si Ethan. “Sir, salamat sa lunch company. Ang sarap ng kwento…” sabay tingin sa mata ni Sir, at dinugtungan sa isip: kahit bitin.

“Walang anuman,” sabi ni Sir. “Anytime.”

Nung mag-isa na lang si Sir, napabuntong-hininga siya. Ethan, kung alam mo lang… ikaw yung complicated crush ko.

Binuksan niya cellphone at nagtype sa notes: Almost sinabi niya. Almost sinabi ko rin. Pero hanggang “almost” lang kami…

Habang naglalakad pabalik sa klase, nagchat si Ethan sa GC: “Guys, ang bait talaga ni Sir.”

Nagreply si Joana: “Kayo na talaga, Ethan at Sir! 🌻🌻”

Nag-react si Sir ng 😂 emoji. Pero ang totoo, pareho silang nagtatago ng totoo sa likod ng simpleng emoji.

Nung gabing yun, nag-isip si Sir: Hanggang kailan kaya kami magtatago?

At si Ethan, natulog na lang na may tanong sa isip: Sir… worth it ba talagang ipaglaban to?

At sa pagitan ng mga “almost,” unti-unti nilang nare-realize: baka hindi na lang ito crush. Baka… totoo na talaga.

---

Pagkatapos ng almost confession kay Sir sa canteen, hindi na mapakali si Ethan. Pag-uwi niya ng dorm, ang dami niyang iniisip. Bakit ko ba nasabi yun? Bakit di ko na lang tinodo? Pero ang pinakamatindi: Bakit parang hindi ako nagsisisi?

Kinabukasan, may quiz si Ethan sa Foundations of Education. Pero ang mas kinabahan siya — makikita niya ulit si Sir Miko. Hindi na lang tutor, hindi na lang prof… kundi yung taong muntik na niyang aminin na gusto niya.

Nakita niya si Sir sa hallway, bitbit ang laptop bag. Nakatingin sa phone, pero nung tumaas ang mata, nagtagpo ang tingin nila. Parang huminto ang mundo ni Ethan.

Ngumiti si Sir. “Uy, Ethan! Good luck sa quiz ha.”

“Thank you, Sir,” sagot niya, tumingin diretso sa mata ni Sir — matagal, parang may gustong sabihin.

Pagkatapos ng quiz, may vacant period si Ethan. Napadpad siya sa library, sa paborito nilang mesa ni Sir. May naisip siyang gawin. Kumuha siya ng maliit na papel at nagsulat:

“Sir, thank you sa lahat ng tulong nyo. Kahit hindi nyo alam, malaking bagay kayo sa buhay ko.”

Fina-fold niya yung note at nilagay sa ilalim ng notebook na lagi niyang iniiwan sa mesa. Baka mabasa ni Sir. Baka hindi. Pero at least nasabi niya kahit paano.

Ilang oras pagkatapos, dumaan si Sir Miko sa library. Wala si Ethan, pero nakita niya yung notebook sa mesa. Curious, binuklat niya — at nahulog ang maliit na papel.

Pinulot ni Sir. Binasa. At parang may sumiklab sa dibdib niya.

“…malaking bagay kayo sa buhay ko.”

Napaluhod siya, hawak ang papel, nag-isip: Anong gagawin ko dito?

Gusto ko siyang takbuhin, yakapin, at sabihing “Ethan, ikaw rin, malaking bagay ka sa buhay ko. Baka nga higit pa.” Pero hindi pwede. Hindi dito. Hindi ngayon.

Nakita ni Ethan si Sir palabas ng library, hawak ang notebook niya. Nabasa kaya ni Sir?

Nagkatinginan sila. “Ethan, pwede ka bang makausap saglit?”

Biglang kumabog ang dibdib ni Ethan. “O-okay, Sir.”

Lumabas sila ng library, tumabi sa hallway, medyo tago sa ibang estudyante.

“Nabasa ko yung note mo,” sabi ni Sir, mahina lang.

Namula si Ethan, napayuko. “Pasensya na, Sir… dapat di nyo na yun nabasa…”

Tumingin si Sir sa kanya, seryoso pero may lambing. “Bakit ka nagpasalamat?”

Huminga nang malalim si Ethan. Bahala na.

“Kasi… hindi nyo siguro napapansin, pero kayo yung dahilan bakit excited ako pumasok. Kayo yung dahilan bakit hindi ko sinukuan kahit mahirap.”

“Ethan…”

Tumingin si Ethan sa kanya, diretso. “Sir… hindi ko alam kung okay lang sabihin… pero baka… baka mahalaga na rin kayo sa akin.”

Sandaling katahimikan. Tanging naririnig nila ang tibok ng puso at yabag ng ibang estudyante sa dulo ng hallway.

“Ethan… salamat. Ang totoo…” sagot ni Sir, naghanap ng lakas ng loob. “Ang totoo, mahalaga ka rin sa akin. Sobra.”

Parang gusto ni Ethan mahulog sa sahig. Totoo ba ’to?

Pero pareho rin nilang alam: hanggang doon lang muna. Walang label. Walang “tayo.” Pero may malinaw na “mahalaga ka sa akin.”

“Pero Ethan, promise me… focus ka pa rin sa studies mo, ha? Ayokong maging dahilan na bumagsak ka,” biro ni Sir, para gumaan ang usapan.

Ngumiti si Ethan, medyo nangingilid ang luha pero masaya. “Opo, Sir. Promise.”

Naghawak sila ng notebook, sabay nagkatitigan. Parang gusto nilang magyakap pero hanggang doon lang muna.

Pagbalik sa dorm, hinawakan ni Ethan dibdib niya. Sir… mahalaga rin pala ako sa’yo.

At si Sir, sa faculty room, binuksan ulit ang diary niya.

July 28, Friday, 4:30pm

Dear diary, di ko nasabi lahat. Pero nasabi ko yung mahalaga. At least ngayon, alam na niya: mahalaga siya sa akin.

Sa isang simpleng note at mahinhin na pag-uusap, nabuksan ang pinto ng pag-asa. Bawal man… pero paano mo pipigilan ang puso na natutong umasa?

CHAPTER 6

Pagkatapos ng usapan nila sa hallway, parang ang gaan-gaan ng pakiramdam ni Ethan. Hindi man nasabi lahat ni Sir, pero malinaw na mahalaga siya dito. At sa simpleng “mahalaga ka rin sa akin” - sapat na muna yun… sa ngayon.

Gabi na. Ulan ang background music ng dorm ni Ethan. Nakahiga siya, hawak ang cellphone. Hindi niya alam kung bakit, pero gusto niyang i-message si Sir.

Baka istorbo ako… pero baka naman okay lang? naisip niya.

Nag-type siya. “Sir, good evening. Pasensya na, netambakan lang ako ng notes. Okay lang ba magtanong?”

Pagkabasa ni Sir Miko ng message, napangiti siya. Ethan talaga… kahit gabi, naiisip pa rin siyang i-message.

“Good evening, Ethan. Sige lang, anong tanong mo?” reply ni Sir.

“Sir, yung sa philosophy part ng foundations… paano ulit yung difference ng realism at idealism?” tanong ni Ethan.

“Okay, ganito yan…” sagot ni Sir. Nag-voice message siya, mahina lang ang boses dahil nasa faculty dorm. Pero habang nag-e-explain, hindi niya maiwasang ngumiti. Ang cute nito, kahit gabi na, seryoso pa rin magtanong.

Pagkarinig ni Ethan ng boses ni Sir, parang may dumaloy na kuryente sa katawan niya. Pinakinggan niya nang paulit-ulit. Bakit ang lambing pakinggan?

Tapos, bigla siyang nag-message ulit. “Sir, sorry… pwede ba magtanong ng personal?”

Kinabahan si Sir, pero nag-reply. “Sure, Ethan. Ano yun?”

“Sir… okay lang ba na paminsan-minsan, mag-message ako kahit late na? Di lang tungkol sa study, minsan… life o kwento lang?”

Napangiti si Sir, pero may kirot din. Paano kung masanay tayo dito? Pero sinagot pa rin niya. “Okay lang, Ethan. Basta huwag ka mapupuyat at huwag mo pababayaan studies mo.”

Parang gusto ni Ethan sumigaw sa kilig. “Promise, Sir. Thank you.”

Tumahimik sandali ang chat, pero pareho nilang ayaw matapos yung gabi.

Nag-type ulit si Ethan, mabagal. “Sir… curious lang… anong ginagawa nyo pag gabi, after work?”

Medyo natawa si Sir. Ang kulit, pero ang sweet din. “Nagbabasa ng diary, minsan nag-iisip lang… o kaya nakikinig ng ulan.”

Diary… naalala ni Ethan yung diary na muntik na niyang mabasa noon. “Sir, ano sinusulat nyo sa diary?” tanong niya.

Huminga nang malalim si Sir. Gusto mo talagang malaman? “Mga bagay na hindi ko masabi sa iba. Lalo na… yung tungkol sa taong mahalaga sa akin.”

Parang kumulo ang dugo ni Ethan. Baka ako yun… baka nga talaga ako yun! “Sir, bakit hindi nyo masabi sa kanya?”

“Kasi… baka hindi dapat. Baka masaktan siya o masira yung limit lang dapat,” sagot ni Sir.

“Pero Sir… minsan okay lang maging selfish, di ba?” tanong ni Ethan, halos pabulong.

Natigilan si Sir. Parang gusto niyang sumagot ng “oo” para kay Ethan. “Siguro, oo. Pero kailangan pa rin mag-ingat,” sagot niya.

Nagkatitigan sila sa chat box. Walang emojis. Walang “haha.” Puro totoo.

Nag-type ulit si Ethan. “Sir… kung kayo magiging selfish… anong gusto nyo?”

Tinitigan ni Sir ang tanong sa screen. Ang dami niyang gustong sabihin: gusto kitang makita araw-araw, gusto kitang makausap buong gabi, gusto kitang yakapin. Pero ang nasabi lang niya: “Kung pwede lang… gusto ko marinig boses niya kahit gabi na.”

Parang sumabog puso ni Ethan. Ako kaya yun? “Sir… pwede ba ako tumawag?” tanong niya.

Tumigil ang mundo ni Sir. Pero nag-reply pa rin. “Sige, tawag ka.”

Tumawag si Ethan. Isang ring lang, sinagot na ni Sir.

“Sir… ang lakas ng ulan,” sabi ni Ethan, mahina ang boses.

“Oo nga… pero ang saya pakinggan kapag may kausap,” sagot ni Sir.

“Sir… thank you talaga. Hindi nyo alam kung gaano nyo ako natutulungan,” sabi ni Ethan, halos pabulong.

“Ethan… hindi mo rin alam kung gaano mo ako napapasaya,” sabi ni Sir, mahina lang, halos bulong.

Tahimik sila. Walang sinasabi, pero ramdam ang presensya ng isa’t isa kahit magkalayo.

“Sir… gusto ko lang sabihin… kung pwede lang talaga… gusto ko lagi kayong kausap,” sabi ni Ethan.

“Gusto ko rin, Ethan. Gusto ko rin,” sagot ni Sir, mahina rin, puno ng katotohanan.

Sa labas, bumuhos ang ulan. Pero sa tawag na iyon, may liwanag. Hindi nila nasabi nang direkta ang salitang “mahal,” pero nasabi nila lahat sa tahimik na linya.

“Sir… goodnight,” sabi ni Ethan bago ibaba ang tawag.

“Goodnight, Ethan. Ingat ka palagi, ha?” sagot ni Sir.

Natulog silang pareho, bitbit ang boses ng isa’t isa sa isip nila. At sa isang gabi ng ulan, tinanong nila ang sarili: hanggang saan kaya aabot ’to?

---

Pagkatapos ng tawag kagabi, hindi matigil ni Ethan ang ngiti niya. Pilit niyang iniisip na normal lang yun, pero sa totoo lang, para na siyang lumulutang. Sir… gusto rin pala niya akong makausap kahit gabi na.

Kinabukasan, sa corridor ng College of Teacher Education, naglalakad si Ethan na parang may sariling mundo. Nakangiti, parang may iniisip na joke na siya lang ang nakakaalam.

Tapos, nakita niya si Sir Miko sa dulo ng hallway, may hawak na dalawang folder at cellphone. Bakit parang ang pogi niya kahit mukhang nagmamadali? naisip ni Ethan.

Nakatingin si Sir sa phone, nagbabasa ng class list. Pag-angat ng ulo, nakita niya si Ethan, nakangiti sa kanya. At ewan kung bakit, pero napangiti rin siya bigla.

“Hi, Sir!” bati ni Ethan.

“Uy, Ethan! Buti maaga ka,” sagot ni Sir.

Nagdikit ang balikat nila saglit habang nagkasalubong sa makitid na corridor. Sandaling pagdikit lang, pero parang kuryente sa dalawa.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Ethan. Lord, bakit ang sarap ng ganito?

Naramdaman din yun ni Sir. Parang gusto niyang hawakan braso ni Ethan, pero bawal.

Nagkasabay silang pumasok sa faculty lounge. Si Ethan, kunwari kukunin lang ang printed handouts niya sa photocopy area. Si Sir naman, maglalagay ng folder sa table.

Habang nakapila si Ethan, lumapit si Sir sa likod niya. “Ethan, nakapag-breakfast ka na ba?” tanong niya, mahina ang boses para sila lang ang makakarinig.

“Hindi pa,” sagot ni Ethan, nahihiya pero kinikilig.

“Ay naku,” sabi ni Sir, sabay kuha ng chocolate bar sa bag. “O, ito muna. Baka himatayin ka d’yan.”

Napangiti si Ethan. “Thank you, Sir.” Pag-abot ni Sir ng chocolate, nagdikit saglit ang mga daliri nila.

Mabilis lang na pagdikit, pero parang slow motion sa kanila.

Grabe, Sir… kung alam mo lang anong nararamdaman ko, naisip ni Ethan.

Lord, tulungan Mo ko… bakit ang hirap umiwas? naisip ni Sir.

Pagkatapos ng break, nagkita ulit sila sa library para sa “tutorial.” Pero sa totoo, kalahati lang doon review, kalahati kwentuhan at tawa.

“Sir, sorry ah, puro kalokohan din ako minsan,” sabi ni Ethan habang binabasa ang reviewer.

“Okay lang, Ethan,” sabi ni Sir, sabay tapik sa braso niya. Hindi niya alam kung bakit, pero automatic na yung pag-tap.

Napatingin si Ethan sa kamay ni Sir sa braso niya. Sandaling katahimikan. Tapos nagtawanan na lang sila, para maibsan ang kilig.

“Sir, grabe kayo,” sabi ni Ethan, kunwaring nagbibiro, pero ang totoo, gusto lang maramdaman ulit yung tapik.

“Grabe agad?” sagot ni Sir, sabay ngiti. “Baka mamaya magreklamo ka sa dean, ‘Sir Miko nanghihipo.’”

Tumawa si Ethan. “Hindi, Sir! Secret natin yun!” Pero sa loob-loob niya, kung pwede lang, gusto niya ulit.

Pagkatapos ng tutorial, naglakad sila palabas ng library. Sa hallway, medyo madulas dahil basa ang sahig.

Nadulas ng konti si Ethan, muntik na matumba. Pero biglang hinawakan siya ni Sir sa braso, mahigpit.

“Uy! Dahan-dahan!” sabi ni Sir, hawak pa rin braso niya.

Nagkatitigan sila, sobrang lapit. Kita nila ang bawat pilik, bawat butil ng pawis.

“Thank you, Sir…” sabi ni Ethan, halos pabulong.

“Baka gusto mo kasing yakapin yung sahig,” biro ni Sir, pero hindi niya agad binitawan braso ni Ethan.

Tumawa si Ethan, pero sa loob-loob niya, Sir… yakapin mo na lang ako.

Sa dulo ng corridor, biglang dumaan si Joana, kaklase ni Ethan. “Ay! Uy Ethan, Sir Miko! Kayo na ba?”

Natawa si Ethan. “Loko ka talaga, Joana!”

“Nagkataon lang,” sabi ni Sir, pero halata sa mukha niya na nagulat din siya.

Pag-alis ni Joana, nagkatitigan ulit sila. Parehong nahihiya, pero parehong natutuwa.

“Sir… ang saya lang ng araw na ’to,” sabi ni Ethan.

“Masaya rin ako, Ethan,” sagot ni Sir, mahina lang.

Bago sila maghiwalay, biglang tanong ni Ethan: “Sir… pwede ba ulit tayo mag-usap mamayang gabi? Kahit call lang?”

“Sure,” sagot ni Sir, napangiti. “Pero promise mo, maaga ka pa rin matutulog.”

“Opo, Sir. Promise.”

At habang naglalakad si Ethan papalayo, tinapik-tapik niya dibdib niya, parang pinipigil sumabog. At si Sir Miko, nakangiti mag-isa, hawak pa rin ang init ng accidental na pagdikit ng kamay at braso nila.

Lord… hanggang kailan kaya namin kaya itago ’to? naisip ni Sir.

Sa bawat accidental touch, sa bawat stolen smile - mas lalong nagiging mahirap itago ang totoo. At mas lalong nagiging mahirap… na bitawan.

CHAPTER 7

Buong araw iniisip ni Ethan yung nangyari kanina: yung accidental na pagdikit ng kamay at braso nila ni Sir, yung mahigpit na hawak nung muntik na siyang madulas, at yung tawa nila na parang silang dalawa lang ang nasa mundo.

Pero ang pinaka hindi niya makalimutan… yung sinabi ni Sir na “Masaya rin ako, Ethan.” Simple lang, pero parang buong puso niya, kinuryente.

Gabi na. Katulad ng napag-usapan nila, tumawag si Ethan kay Sir. Nasa kwarto lang siya, naka-upo sa kama, nakasandal sa unan, hawak ang phone. Si Sir naman, nasa faculty dorm, nakaupo sa maliit na study table, may bukas na diary sa tabi.

Tumunog ang phone ni Sir. Incoming call: Ethan 🌻 Napangiti siya kahit wala pa siyang sinasabi. Ang hirap magpaka-normal pag siya na ang tumatawag.

“Hello, Ethan,” sabi ni Sir, mahina ang boses.

“Hi, Sir…” sabi ni Ethan, medyo nahihiya. “Nakakahiya ba? Gabi na naman.”

“Hindi. Sabi ko naman sayo, okay lang. Kumusta ka?” tanong ni Sir.

“Okay lang… pero Sir, honest?”

“Hmm?”

“Namiss ko kayong kausap,” sabi ni Ethan, halos pabulong.

Tumahimik si Sir sa kabilang linya. Mga tatlong segundo lang yun, pero parang ang haba para kay Ethan.

“Namiss din kita kausap, Ethan,” sagot ni Sir, mahina rin. At parang biglang bumilis tibok ng puso niya. Bakit parang gusto na niyang sabihin lahat?

Nagtagilid si Ethan sa kama, hawak ang phone sa pisngi. “Sir, pwede ba akong magtanong ulit? Medyo personal…”

“Sure. Ano yun?” sagot ni Sir.

“Sir… kung wala bawal… kung walang consequences… ano yung gusto nyo talagang sabihin sa taong mahalaga sa inyo?”

Napapikit si Sir. Maraming pumasok sa isip niya. Pero ang pinaka nangingibabaw… isang simpleng salita lang: I love you.

“Siguro…” sabi ni Sir, mahina. “Sasabihin ko… na mahal ko siya.”

Parang sumabog puso ni Ethan. “Sir… bakit hindi nyo masabi?”

“Kasi… baka masaktan siya. O baka masaktan din ako.”

“Pero Sir… hindi nyo malalaman kung hindi nyo sasabihin, diba?” sabi ni Ethan, nanginginig ang boses.

Tama siya. Pero paano niya sasabihin? Ethan… ikaw yun.

“Sir… kung kayo tatanungin… ano talaga ang gusto nyo sabihin? Exact words…”

Huminga si Sir nang malalim. At sa sobrang hina ng boses, halos bulong lang: “Gusto ko sabihin… na mahalaga ka sa akin. Hindi lang bilang estudyante… kundi bilang ikaw.”

“Sir…” sabi ni Ethan, mahina lang. Hindi niya alam anong sasabihin sunod. Lord, baka ako nga yun.

Tahimik. Ulan lang ang maririnig, at hininga nilang dalawa.

“Sir…” sabi ni Ethan ulit. “Kung ako yun… matutuwa ako.”

Natigilan si Sir. Sinabi niya talaga yun.

“Sir… pwede bang sabihin ko rin?” tanong ni Ethan, halos pabulong.

“Anong sasabihin mo?” tanong ni Sir, halos hindi na makontrol ang boses.

“Na… mahalaga rin kayo sa akin. Hindi lang bilang teacher,” sagot ni Ethan.

Pareho silang hindi direkta nagsabi ng “I love you,” pero ramdam nila na yun na rin ang ibig sabihin.

“Ethan…” sabi ni Sir, mahina. “Salamat. Ang lakas ng loob mo…”

“Kasi… kayo ang nagturo sa’kin maging totoo,” sagot ni Ethan.

Tahimik ulit sila. Pero mas mabigat ang tahimik na yun — hindi na awkward. Punô ng damdamin, walang label, walang kasiguruhan.

“Ethan… pwede bang hilingin ko lang… kahit anong mangyari, tapusin mo muna ang pag-aaral mo. Promise mo yan?” sabi ni Sir.

“Oo, Sir. Promise. Kahit anong mangyari… gusto ko maging proud kayo sa’kin,” sagot ni Ethan.

“At ako… kahit anong mangyari, nandito lang,” sagot ni Sir. “Laging may makikinig sa’yo.”

Matapos ilang minuto ng kwento at mahihinang tawa, nag-goodnight na sila. Pero bago ibaba ni Ethan ang tawag…

“Sir…” sabi niya, mahina. “Kung sakali lang… gusto ko marinig… yung words.”

“Anong words?” tanong ni Sir.

“Yung… kung walang bawal,” sagot ni Ethan.

Tumigil si Sir. Huminga nang malalim. At sa pinakamahinang boses, halos pabulong:

“Ethan… I… I love you.”

Napapikit si Ethan, parang maiiyak. “Thank you, Sir… thank you talaga…”

Doon nag-end ang tawag. Pareho silang nakahiga, nakatitig sa kisame, hawak ang phone sa dibdib… at ramdam nila na mas naging totoo lahat.

Lord… sana tama ‘to. Sana di ko siya masaktan, naisip ni Sir.

Sir… kahit hindi pa pwede ngayon… masaya na ako na narinig ko yun, naisip ni Ethan.

At sa isang gabing tahimik, bumuhos ang ulan — parang nagpupunas ng lahat ng takot. Naiwan ang dalawang pusong nagtanong, nagduda… pero umamin, kahit papaano.

---

Pagkatapos ng tawag kagabi, hindi nakatulog ng maayos si Ethan. Ramdam pa rin niya yung boses ni Sir sa tenga niya, lalo na nung halos pabulong nitong sinabi: “Ethan… I… I love you.”

Sobrang simple lang, pero parang sumabog buong mundo niya. Kinabahan, kinilig, kinilabutan, pero higit sa lahat… natuwa.

Kinabukasan, Sabado. Walang klase, pero may meeting ang student org kung saan volunteer coordinator si Ethan. Sa student lounge ang venue, katabi lang ng faculty room kung nasaan si Sir na may schedule ring mag-check ng papers.

Habang naglalakad papunta sa lounge, nakita ni Ethan si Sir. Nasa harap ng printer, nag-aayos ng test papers.

Ayun na siya, naisip ni Sir. Hindi niya alam paano haharapin si Ethan. Kahapon lang halos nasabi niyang “I love you”… paano magpaka-normal pagkatapos nun?

“Hi, Sir!” bati ni Ethan, pilit na normal ang boses pero kabado.

“Uy, Ethan! Maaga ka,” sagot ni Sir, sabay ngiti.

Pero kahit simpleng ngiti lang yun, ramdam ni Ethan na may ibang laman. Parang may sariling lihim na lang silang dalawa.

“Sir, may org meeting kami. Diyan lang sa lounge,” sabi ni Ethan.

“Ay ganun ba? Sige, good luck. Kaya mo yan,” sagot ni Sir.

Pagpasok ni Ethan sa lounge, tinawag siya ni Camille, ang org president. “Ethan! Kailangan natin mag-ayos ng backdrop sa likod. Pwede mo ba kaming tulungan mag-angat?”

“Sige,” sabi ni Ethan. Binuhat niya yung malaking karton na may nakadikit na tarpaulin. Pero medyo mabigat pala, at madulas pa ang sahig.

Pag-angat niya, na outbalance siya — muntik mahulog yung backdrop. Napaatras siya, nawalan ng balanse.

Saktong lumabas si Sir sa faculty room.

Nakita niya si Ethan na papatumba. Reflex na lang, inabot niya ang braso nito at nahatak. Tuloy-tuloy bumagsak si Ethan sa kanya.

Bigla siyang sumubsob sa dibdib ni Sir. At sa sobrang lakas ng hatak, parang niyakap siya ni Sir ng buo.

Sandali lang yun. Pero para sa kanila, parang huminto ang oras.

Naramdaman ni Ethan ang tibok ng puso ni Sir. Ramdam din ni Sir ang mabilis na paghinga ni Ethan.

Lord, bakit ang sarap dito? naisip ni Ethan. Bakit parang ayokong bitawan? naisip ni Sir.

Nagising sila pareho sa ingay ng tropa ni Ethan. “Ay grabe! Ethan! Sir! Ayieeee!” sigaw ni Camille, sabay tawanan ng iba.

Biglang umangat si Ethan, namula. “S-sorry, Sir! Sorry talaga!”

Ngumiti si Sir, pilit na kalmado. “Okay lang, Ethan. Mabigat ka lang pala, ah,” sabay tawa ng konti.

Pero sa loob, pareho silang pareho ng iniisip: ayokong matapos yung yakap.

“Salamat, Sir…” sabi ni Ethan, medyo nahihiya pa rin.

“Basta mag-ingat ka, okay?” sagot ni Sir, medyo mahina ang boses at tinitigan siya saglit.

Pagkatapos nun, bumalik si Ethan sa pag-aayos. Pero paminsan-minsan, sumisilip siya kay Sir sa pinto. Si Sir naman, kunwari busy sa test papers, pero palaging sumusulyap pabalik.

Parang gusto ni Ethan mag-message kay Sir: “Sir, sorry ulit… at thank you rin.”

Nag-message nga siya. “Sir, sorry talaga kanina. At thank you rin… sobra.”

Pagkabasa ni Sir, napangiti siya. “Wala yun, Ethan. Basta mag-ingat ka lagi. 😊”

Sir, bakit ang saya ko kahit simpleng ngiti emoji lang? naisip ni Ethan.

Pagsapit ng hapon, natapos na ang meeting. Nagkayayaan kumain sa labas, pero nagpaiwan si Ethan kunwari may kukunin pa.

Gusto niya lang sanang makausap ulit si Sir, kahit saglit lang.

Pagpasok niya sa faculty lounge, nandun si Sir, nag-iimpake ng gamit.

“Oh, Ethan! Tapos na meeting nyo?” tanong ni Sir.

“Oo. Uhm… Sir, gusto ko lang magpasalamat ulit,” sabi ni Ethan, sabay tingin sa mata ni Sir.

“Okay lang talaga yun, Ethan. Huwag ka na mag-alala,” sagot ni Sir.

Sandali silang nagkatitigan. At sa sobrang tahimik ng faculty lounge, parang silang dalawa lang ang nandun.

“Sir… pwede ba kitang i-hug?” tanong ni Ethan, mahina lang. “Kahit saglit lang.”

Napasinghap si Sir, pero tumango. “Sige… pero mabilis lang ha,” sabi niya, pilit na seryoso pero nanginginig ang boses.

Lumapit si Ethan. Dahan-dahan niyang niyakap si Sir — mahigpit pero maingat. At si Sir, napayakap din, kahit alam niyang bawal.

Lord… kung bawal man to, ang sarap pa rin. Ang init niya. Ang amoy niya, naisip ni Ethan. Ethan… sana pwede kitang yakapin ng matagal, naisip ni Sir.

Pagkatapos ng ilang segundo, kumalas si Ethan. Pareho silang namumula, pareho silang nakangiti.

“Salamat, Sir…” sabi ni Ethan, halos pabulong.

“Wala yun, Ethan. Ingat ka pauwi, ha?” sagot ni Sir.

Paglabas ni Ethan, napahawak siya sa dibdib niya. At si Sir, napaupo, hinawakan ang diary at nagsulat:

“July 29, Saturday, 4:00 pm Nahulog siya sa akin. O baka matagal na akong nahulog sa kanya. Sana may paraan para hindi na ito maging bawal…”

Sir… kung bawal man to, sana kahit saglit, pwede tayong maging totoo, naisip ni Ethan.

At sa simpleng unplanned hug na yun, lalong umapoy ang bawal na nararamdaman nila. At pareho nilang alam: mas mahirap na itong pigilan.

CHAPTER 8

Pagkatapos ng yakap nina Ethan at Sir Miko sa faculty lounge, halos hindi makahinga si Ethan buong weekend. Sa iba, simpleng yakap lang yun — pero para kay Ethan, parang nakatakas siya kahit saglit sa isang bawal na mundo. Ramdam niya pa rin ang init ng braso ni Sir at ang tibok ng puso nitong dumampi sa dibdib niya.

Linggo ng gabi, nasa dorm si Ethan, nakaupo sa harap ng desk niya. Kunwari nagbabasa siya ng handouts, pero ang totoo, hawak niya ang phone niya, nag-iisip kung magme-message ba siya kay Sir.

Nag-alinlangan pa siya sandali, pero sa huli, nag-type siya:

“Sir, good evening po. Pasensya na po, pero gusto ko lang po sanang mag-review ulit bukas… kung okay lang po.”

Nang mabasa ni Sir Miko ang message, napangiti siya. Bukas? Lunes? May vacant period naman siya bago magklase.

“Sure, Ethan. Anong oras vacant mo?”

“Mga 3pm po. Hanggang before po ng last class ko, 5pm.”

“Okay, 3pm sa library. Pero wag ka maingay, baka may ibang prof,” sagot ni Sir, may kasamang smiley. 😊

“Sige po, Sir. Thank you po ulit,” tugon ni Ethan.

Kinabukasan, 3pm. Dumiretso si Ethan sa library, may dala notes at ballpen. Pero mas nangingibabaw ang kaba kaysa sa pagre-recitation.

Pagpasok niya, nakita niya agad si Sir Miko sa pinakadulong mesa. Naka-blue polo si Sir, naka-roll up pa ang sleeves. Sa paningin ni Ethan, parang mas lalo pang gumuwapo.

“Ay, andiyan ka na pala,” sabi ni Sir, sabay ngiti. Hinila ang upuan sa tabi niya. “Dito ka.”

Umupo si Ethan sa tabi ni Sir, hindi harapan kundi tabi talaga, parang magkasangga. Konti na lang, magkadikit na halos ang mga braso nila.

“Sir… baka po makita tayo ng iba…” sabi ni Ethan, mahina, pero hindi naman siya tuluyang umaatras.

“Relax, Ethan. Nagre-review lang naman tayo, diba?” sagot ni Sir, kahit ramdam niya ring kabado siya.

Binuksan ni Sir ang reviewer sa laptop. Si Ethan naman, sumilip sa screen, at sa sobrang lapit, sumayad halos ang buhok niya sa balikat ni Sir.

Nag-discuss sila ng topics: philosophies, learning theories, classroom management. Pero sa gitna ng pagtalakay, paminsan-minsan silang nagkakatinginan. At sa bawat tingin, parang may gustong sabihin pero parehong takot.

“Sir…” sabi ni Ethan, mahina. “Salamat po talaga, ha?”

“Anong salamat?” tanong ni Sir, kunwari di alam.

“Lahat po. Hindi lang sa review… sa pag-intindi sa’kin…” halos pabulong ang sagot ni Ethan.

Natigilan si Sir sa pag-scroll sa laptop. Bahagyang tumagilid para makita si Ethan sa mata.

“Ethan… ikaw din. Salamat kasi… kahit bawal, nandiyan ka pa rin,” sabi ni Sir.

“Sir…” halos nanginginig ang boses ni Ethan. “May gusto po sana akong sabihin…”

“Tungkol saan?” tanong ni Sir, bagaman pakiramdam niya, alam na niya ang kasunod.

“Sir… kung wala pong bawal… gusto ko lang pong sabihin na… gusto ko po kayo.”

Nagulat si Sir, pero bakas ang saya sa mukha niya. “Alam mo namang bawal, diba?”

“Opo… pero gusto ko pa rin pong sabihin. Gusto ko po kayo…” sabi ni Ethan, mas mahina, pero diretso.

Sandaling natahimik ang paligid. Langitngit lang ng aircon at mahihinang pag-flip ng libro ng ibang estudyante ang maririnig.

Huminga nang malalim si Sir. Kung sasabihin niya rin… baka hindi na niya mabawi.

“Sir… kayo po… kung walang bawal… anong gusto nyo pong sabihin sa’kin?” tanong ni Ethan, puno ng kaba.

“Ethan… gusto rin kita,” sagot ni Sir, halos pabulong. “Gusto rin kita… more than a student. Pero…”

“Ayoko po ng ‘pero’,” sabi ni Ethan, mahina. “Kahit sandali lang… gusto ko pong marinig na gusto nyo rin ako.”

“Gusto kita, Ethan. Sobra,” sabi ni Sir. “Pero kailangan nating maging maingat.”

Tumango si Ethan. “Opo, Sir. Kahit po walang label… okay na po sa’kin na alam ko. Na gusto nyo rin ako.”

Nagkatitigan silang dalawa — mahaba at tahimik. Parang kulang na lang, magdikit na ang mga labi nila.

Pero biglang natauhan si Ethan. “Sir… baka po may makakita…”

Tumingin si Sir sa paligid. Wala namang ibang malapit, pero bumalik na lang sila sa pagre-review.

Sa gitna ng pagbabasa, nadulas ang ballpen ni Ethan sa mesa. Nagkabayuhan sila sa pagdampot, at sa sandaling iyon, nagkadikit ang kamay nila.

Parang umilaw ang katawan ni Ethan sa kaba at saya. Biglang bumitaw si Sir, pero nakangiti. “Sorry…”

Natapos ang review, pero mas mahaba ang mga ngiti at mga titig kaysa sa mismong notes na nadaanan.

Bago umalis si Ethan, nahulog sa bibig niya ang gustong sabihin.

“Sir… kung pwede lang… gusto ko po sana hawakan kayo ng mas matagal.”

Napasinghap si Sir. “Ethan… ang hirap mo tanggihan,” sabi niya, sabay hawak sa kamay ng binata — saglit lang.

Pareho silang napapikit, sabay binitawan din ni Sir ang kamay niya.

“Salamat po, Sir…” bulong ni Ethan.

Sa paglabas ni Ethan ng library, napahawak siya sa dibdib niya, pilit pinapakalma ang tibok ng puso. Si Sir naman, naiwan sa mesa, nakatingin sa notebook na naiwan ni Ethan nang sandali. Sa dulo ng pahina, may nakasulat:

“Even if it’s wrong, I still want you.”

Tinitigan iyon ni Sir, napabuntong-hininga.

Ethan… paano ko ba pipigilan ‘to kung ikaw na mismo ang kumakatok?

At sa simpleng secret study date na iyon, mas naging totoo ang bawal na nararamdaman nila — kahit wala pa ring label, at kahit pareho pa rin silang takot sa pwedeng mangyari.

---

Pagkatapos ng secret study date nila ni Sir Miko, hindi alam ni Ethan kung matutuwa ba siya o lalo lang mahuhulog. Sabi ni Sir, gusto rin daw siya, pero kailangan nilang maging maingat. Pero kahit bawal, sa puso ni Ethan ang tanging mahalaga, gusto rin siya ni Sir.

Lumipas ang ilang araw. Tahimik lang sila sa campus — parang normal na teacher-student sa harap ng iba. Pero sa chat, sa sulyap at mga ngiti, may lihim na lambing at kilig.

Hanggang sa isang araw, nalaman ni Ethan na birthday pala ni Sir Miko sa Friday. Habang nag-aaral siya sa library, napansin niya ang planner na naiwan ni Sir sa mesa. May nakasulat doon: Friday – My Birthday (keep it low).

Sa isip ni Ethan, ayaw mo bang i-celebrate? Pero gusto kitang pasayahin kahit konti.

Dumating ang araw ng birthday ni Sir. Walang announcement, walang party, at iilang malalapit lang ang nakakaalam. Pero si Ethan, may dalang maliit na surpresa.

Bumili siya ng cupcake na may nakatusok na kandila. Sinulatan niya ng simpleng card: “Happy birthday, Sir. Wala man akong karapatang bumati sayo ng sobra… pero gusto ko lang malaman mo na mahalaga ka, at deserve mong maging masaya.”

Hapon, pagkatapos ng klase, dinala ni Ethan ang cupcake sa faculty lounge. Tahimik siyang pumasok at nakita si Sir na nakaupo mag-isa, nagbabasa ng test papers.

“Sir…” sabi ni Ethan, mahina. “Happy birthday.”

Nagulat si Sir. “Ethan… paano mo nalaman?”

“Secret,” sabi ni Ethan, sabay ngiti. “Eto… maliit lang. Hindi party, promise.”

Iniabot niya ang cupcake at card. Napangiti si Sir habang binabasa ang nakasulat. “Wala man akong karapatang bumati sayo ng sobra… pero gusto ko lang malaman mo na mahalaga ka, at deserve mong maging masaya.”

Parang may kumurot sa puso ni Sir. Kahit bawal, ang bait pa rin ni Ethan.

“Sir… wish muna,” sabi ni Ethan, sabay sindi ng maliit na kandila.

Nagkatitigan silang dalawa. Si Ethan, nakangiti pero kabado. Si Sir, parang hindi makapaniwala sa simpleng gesture na sobrang laki ng epekto.

“Okay… wish na ako,” sabi ni Sir, sabay pumikit. Sa isip niya: Lord, sana bigyan Mo ko ng lakas na hindi siya saktan. Sana kahit bawal, maging masaya kami kahit konti. Pagkatapos, hinipan niya ang kandila.

“Happy birthday ulit, Sir,” sabi ni Ethan, mahina. “Pasensya na kung… medyo corny.”

“Hindi… sobra akong natuwa,” sagot ni Sir, sabay tingin sa kanya. At hindi na niya napigilan — hinawakan niya ang kamay ni Ethan, saglit lang.

Nakadikit lang kamay nila, mabilis lang pero puno ng ibig sabihin.

“Sir… gusto ko lang talaga kayong mapasaya kahit sandali,” sabi ni Ethan.

“At nagawa mo yun, Ethan,” sagot ni Sir, mahina. “Salamat… sobra.”

Tahimik silang dalawa. Walang siguradong sasabihin, pero damang-dama ang bigat at saya ng sandali.

“Sir… kung pwede lang… gusto ko kayong i-hug ulit,” sabi ni Ethan, halos pabulong.

Nagulat si Sir pero tumango. “Okay… pero mabilis lang ha,” sagot niya, mahina rin.

Lumapit si Ethan at niyakap si Sir. Mas mahigpit ngayon, mas matagal ng konti. At si Sir, napayakap din, marahang tinapik ang likod ni Ethan.

Sa isip ni Ethan, Sir… sana pwede kong sabihin ng diretso: I love you.

At sa isip ni Sir, Ethan… sana hindi lang ito hanggang dito.

Pagkatapos kumalas, nagkangitian silang dalawa. Pero biglang may sumilip sa pinto — isang faculty, kaibigan ni Sir.

“Ay, sorry. Nakakaistorbo ba ako?” sabi nito, pabirong tono.

“Ah, hindi… binati lang ako ni Ethan,” sagot ni Sir, pilit kalmado.

“Happy birthday, Sir!” sabi ni Ethan ng medyo mas malakas, kunwari casual lang.

Pag-alis ng faculty friend, nagkatitigan ulit sila.

“Sir… sorry kung… baka may makakita,” sabi ni Ethan.

“Okay lang, Ethan. Basta tayo lang nakakaalam kung bakit,” sagot ni Sir, sabay ngiti.

Bago umalis si Ethan, biglang may sinabi si Sir.

“Ethan… kung sakaling dumating ang araw na di na kita matignan o makausap ng ganito…”

“Sir… wag,” sabi ni Ethan, nagulat.

“Gusto ko lang malaman mo… na kahit bawal, naging masaya ako dahil sayo,” sabi ni Sir, mahina.

“Sir… ako rin. Sobra,” sagot ni Ethan.

Lumabas si Ethan ng faculty lounge, nangingilid ang luha pero nakangiti. At si Sir, naiwan mag-isa, nakatingin sa maliit na cupcake at card.

Sa isip ni Sir, Ethan… ikaw ang best birthday gift na natanggap ko.

At sa isip ni Ethan, Sir… kahit walang label, masaya ako na alam kong mahalaga rin ako sayo.

At sa simpleng birthday surprise na iyon, mas lalong lumalim ang tahimik nilang koneksyon. Walang label, walang kasiguruhan pero puno ng totoong damdamin.

CHAPTER 9

Simula nang birthday ni Sir Miko, hindi na mapakali si Ethan. Paulit-ulit niyang naaalala ang yakap nila sa faculty lounge at ang mahina pero ramdam na “Gusto rin kita” mula kay Sir. Wala pa silang label, wala pa ring malinaw. Pero sa puso ni Ethan, sapat nang malaman na gusto rin siya ni Sir.

Lunes ng hapon, tapos na ang huling klase ni Ethan. Si Sir Miko naman, kakalabas lang ng meeting na medyo natagalan. Sakto namang bumuhos ang malakas na ulan na parang may bagyo. Tumigil si Ethan sa labas ng building, walang dalang payong. Sa paligid, nag-uunahan ang ibang estudyante papunta sa covered walk.

Biglang may tumawag sa kanya. Si Sir Miko, hawak ang maliit na foldable umbrella.

“Ethan! Dito ka!”

Tumakbo si Ethan papalapit, medyo basang-basa na ang balikat. “Sir! Wala akong payong,” sabi niya, nahihiya.

“Ako rin, maliit lang ‘to,” sagot ni Sir, sabay bukas ng payong. “Tara, hanap tayo ng mas matinong matatakbuhan.”

Nagmadali silang nagtago sa covered waiting shed malapit sa guard house. Humihingal sila pareho, basa ang balikat, at sobrang lapit sa isa’t isa sa ilalim ng maliit na payong. Tahimik na lang silang nakatingin sa ulan. Konti lang ang ibang tao sa waiting shed, at ang maririnig lang ay ang pagbuhos ng ulan.

“Kumusta? Di ka naman masyadong nabasa?” tanong ni Sir, sabay punas ng balikat ni Ethan gamit ang panyo niya.

“Konti lang… thank you, Sir,” sagot ni Ethan, mahina. Nagkatitigan sila sandali. Maiksi lang, pero parang ang haba ng oras. Parang gusto nilang aminin na gusto nila ang isa’t isa, pero hindi puwedeng sabihin.

“Sir… lamig,” sabi ni Ethan, sabay yakap sa sarili.

“Teka,” sabi ni Sir, hinubad ang jacket niya. “Basa na rin, pero at least mainit-init pa.” Inabot niya ito kay Ethan, at nang maisuot ni Ethan, naamoy niya ang natural na amoy ni Sir. Hindi mabaho, kundi nakaka-comfort. Tahimik silang nanatili sa waiting shed, paminsan-minsan nagkakasilipan ng tingin.

“Ethan…” sabi ni Sir, mahina. “Okay ka lang ba talaga?”

“Oo, Sir. Masaya ako,” sagot ni Ethan, diretso sa mata ni Sir. “Kahit ganito lang. Kahit nandito lang tayo.”

Tumango si Sir, halatang nagpipigil ng ngiti. “Ethan… mahirap, no?”

“Pero worth it,” sabi ni Ethan. “Kasi kayo yan.”

Huminga nang malalim si Sir, parang may gustong sabihin pero natatakot.

“Basta pangako mo, Ethan… kung mahirapan ka na, sabihin mo sa’kin,” sabi ni Sir.

“Oo, Sir… pero sa ngayon, kaya ko pa. Gusto ko pa,” sabi ni Ethan, pilit na ngumiti.

Lumakas lalo ang ulan at hangin, kaya napalapit si Ethan kay Sir. Nagkadikit ang braso nila. Tahimik lang, pero ramdam ang init.

“Sir…” sabi ni Ethan, mahina. “Kung sakaling may chance sa future… kayo rin ba?”

Nagulat si Sir. “Anong chance?”

“Kung wala nang bawal… gusto nyo rin bang… tayo?” tanong ni Ethan, halos pabulong pero buo ang loob.

Huminga nang malalim si Sir. “Ethan… oo. Kung wala na talagang bawal, gusto ko.”

Ngumiti si Ethan. Ngiting may halong saya at lungkot. “Salamat, Sir. Sapat na sa’kin yun ngayon.”

Pag hinaon ng ulan, nagpasya silang bumalik sa building. Suot pa rin ni Ethan ang jacket ni Sir. Bago maghiwalay sa hallway, nagkatitigan pa sila.

“Sir… salamat… sa jacket… at sa lahat,” sabi ni Ethan, mahina.

“Ethan… ingat ka palagi. Kahit anong mangyari, andito lang ako,” sagot ni Sir.

Lumakad si Ethan papunta sa dorm, habang si Sir naiwan sa hallway, pinapanood siyang lumayo. Pareho nilang iniisip: kahit bawal ngayon, sana balang araw maging tama rin sila.

---

Mula noon, mas naging mahirap para kay Ethan itago ang nararamdaman niya. Kahit simpleng tingin ni Sir sa hallway, ramdam niya agad ang bigat at init ng titig nito. Pero naalala niya ang bilin ni Sir na dapat silang maging maingat. Kaya kahit bitin at mahirap, kontento muna siya. O akala niya lang.

Isang araw, habang kumakain sa cafeteria kasama ang blockmates, dumating ang isang guest lecturer — isang babaeng instructor, maputi, mahaba ang buhok, maganda ang ngiti. Dumiretso siya sa mesa ni Sir Miko.

Napansin ni Ethan ang reaksyon ni Sir: ngumiti, tumayo para batiin ang babae. May halong siko at tawa na parang matagal na silang magkaibigan. Para kay Ethan, parang mabagal ang oras habang pinapanood ito.

“Uy, Ethan, tinititigan mo na naman si Sir,” biro ng ka-block niyang si Camille.

“H-ha? Hindi ah!” sagot niya, pero halata sa mukha niya.

“Grabe ka, bakit parang selos ka?” dagdag pa ni Camille.

Hindi alam ni Camille na tama siya. Hindi lang simpleng selos ang nararamdaman ni Ethan. May takot din. Takot na baka piliin ni Sir ang mas madali, mas tama, at mas ligtas — katulad ng guest lecturer na iyon.

---

Pagkatapos ng lunch, naglakad si Ethan sa hallway. Sakto, palabas ng faculty room si Sir kasama ang guest lecturer.

“Oh, Ethan! Halika. I’d like you to meet someone,” sabi ni Sir, kalmado ang boses.

Lumapit si Ethan, pilit na ngumiti. “Ethan, this is Miss Lea. College mate ko dati. Magkaibigan kami since undergrad,” sabi ni Sir.

“Hi, Ethan! Ang pogi mo naman,” sabi ni Ma’am Lea, sabay kurot sa braso niya.

“Ah… hehe, thank you, Ma’am,” sagot ni Ethan, nahihiya pero naiilang.

Nang umalis si Ma’am Lea, natira si Ethan at Sir sa hallway.

“Sir… close kayo ni Ma’am Lea?” tanong ni Ethan, mahina.

“Matagal na kaming magkaibigan,” sagot ni Sir. “Bakit mo natanong?”

“Wala…” sabi ni Ethan, pero halatang halata ni Sir.

“Ethan… nagseselos ka ba?” tanong ni Sir, mahina.

“Hindi…” sagot ni Ethan, pero ramdam ang kaba at lungkot.

Tahimik sila. Puno ng tension ang paligid.

“Ethan… wala kaming relasyon ni Lea,” sabi ni Sir, halos bulong. “Kaibigan lang siya. At kung alam mo lang… wala siyang pwedeng palitan sa’yo.”

“Sir… ayoko mawalan kayo. Pero ang sakit makita kayong masaya kasama siya,” sagot ni Ethan, nanginginig ang boses.

“Kung puwede lang sabihin sa harap ng lahat… uunahin kitang pasayahin. Pero bawal pa rin, diba?” sagot ni Sir, malungkot ang tinig.

Nagkatitigan sila — matagal, puno ng ibig sabihin. Pero may dumaan na estudyante, kaya natauhan sila.

“Sir… sorry kung seloso,” sabi ni Ethan, pilit na tawa.

“Ako rin naman, Ethan,” sagot ni Sir, mahina. “Kung makita kitang may kausap na iba, baka mas mabaliw pa ako.”

---

Sa loob nila, may kaunting saya sa narinig na nagseselos din ang isa’t isa. Ibig sabihin, mahalaga sila sa isa’t isa. Pero alam nilang mahirap pa rin.

“Sir… kung wala lang bawal… sasabihin ko sana na mahal ko kayo,” sabi ni Ethan, mahina.

Nagulat si Sir, pero bago siya makasagot, may tumawag kay Ethan mula sa malayo.

“Ethan! Tara na, may quiz pa tayo!”

“Sir… alis na ako,” sabi ni Ethan, pero tumingin pa rin kay Sir bago umalis.

“Ethan… mamaya, chat mo ako, ha?” sabi ni Sir, pilit na seryoso pero ramdam ang kaba.

Habang naglalakad palayo si Ethan, nilingon niya si Sir. Nagkatinginan sila ulit — at kahit walang salitang sinabi, nagkaintindihan ang mga mata nila: mahal nila ang isa’t isa.

Sa puso ni Ethan: Sir… sana marinig nyo man lang: Mahal na mahal ko kayo.

At sa puso ni Sir: Ethan… kahit bawal… gusto kong marinig mo: Mahal kita.

At sa araw na iyon, kahit walang tahasang pag-amin, alam nilang pareho ang totoo: mahal nila ang isa’t isa. Masaya at masakit. Tahimik pero totoo.

FINAL CHAPTER

Pagkatapos ng araw na nakita ni Ethan si Sir kasama si Ma’am Lea, hindi siya mapakali. Kahit sinabi ni Sir na kaibigan lang, hindi niya maiwasang matakot. Pero higit sa lahat, nang sabihin ni Ethan na “Kung wala lang bawal… sasabihin ko sana na mahal ko kayo,” ramdam niyang gusto rin marinig iyon ni Sir. At alam niyang higit pa niyang gustong marinig mula sa kanya kahit isang beses lang na mahal din siya ni Sir.

Gabi na at hindi makatulog si Ethan. Nakaupo siya sa gilid ng kama sa dorm, hawak ang phone. Binuksan niya ang chat nila ni Sir at nagtype.

“Sir… sorry kung nabigla ko kayo kanina.” “Pero totoo yun. Kung pwede lang… sasabihin ko talaga.”

Sa kabilang banda, si Sir Miko nabasa ang message habang nakasandal sa pader ng kwarto. Huminga siya nang malalim. Sa isip niya, Ethan… paano ko ba sasabihin sa’yo na pareho tayo ng nararamdaman?

“Ethan… gusto ko rin sanang sabihin sayo yun. Pero alam mo namang… bawal pa rin.”

Binasa ni Ethan iyon paulit-ulit. Nagtype siya ulit, mabilis, pero pinigilan ang sarili. Wag, Ethan… wag mo siyang ilagay sa alanganin.

Kinabukasan, halos hindi sila nagkita. Si Ethan may quiz sa ibang subjects, si Sir may meeting at consultation. Pero bandang hapon, nag-message si Sir.

“Ethan, pwede ka ba sa library after ng last class mo? Gusto kitang makausap.”

Kinabahan si Ethan pero sinagot agad.

“Anong oras?” “Mga 5pm. Dun tayo sa likod, tahimik dun.”

Alas singko ng hapon, pumasok si Ethan sa library. Tahimik, amoy lumang libro, mahina ang aircon. Sa pinakadulong row ng shelves, nakita niya si Sir nakaupo, may hawak na notebook.

“Sir…” sabi ni Ethan, mahina, sabay upo sa harap niya. “Bakit nyo ako pinatawag?”

Tumingin si Sir sa kanya, diretso sa mata. “Ethan… tungkol dun sa sinabi mo kahapon.”

Kinabahan si Ethan. “Ano yun, Sir?”

“Yung… kung wala lang bawal… sasabihin mo na mahal mo ako,” sabi ni Sir, mahina, pilit na hindi nanginginig ang boses. “Ethan… gusto ko lang malaman mo… na kahit bawal, ramdam ko yun. At… hindi ko itatanggi na gusto rin kita.”

“Sir… sobra ba akong makulit?” tanong ni Ethan, halos pabulong.

“Hindi, Ethan…” sagot ni Sir. “Ikaw nga ang nagpapasaya sa’kin ngayon.”

Tahimik ulit. Nagkatitigan. Si Ethan nanginginig ang kamay. Si Sir huminga nang malalim, parang may gustong sabihin pero pinipigil.

“Sir…” sabi ni Ethan, mahina, “Pwede ko bang marinig… kahit isang beses lang… na mahal nyo rin ako?”

Nagulat si Sir pero ramdam niyang kung hindi niya sasabihin ngayon, baka masaktan si Ethan. At baka masaktan din siya.

“Ethan…” sabi ni Sir, halos pabulong, sabay hawak sa kamay ni Ethan. “Kung wala lang talagang bawal… sasabihin ko sayo na… mahal din kita.”

Nangingilid ang luha ni Ethan pero ngumiti siya. “Sir… salamat. Kahit sandali lang. Sapat na sa’kin yun.”

Si Sir pinisil lang ang kamay ni Ethan, mabilis lang pero mahigpit. Sa gitna ng lumang shelves at amoy papel, parang sila lang ang tao sa mundo.

“Ethan… sana darating ang araw na hindi na natin kailangang itago,” sabi ni Sir. “At pag dumating yun… uulitin ko sayo ng mas malakas. Mahal kita.”

“Sir… ako rin. Mahal ko kayo. Kahit bawal.”

Tahimik ulit. Hindi sila nagyakap, hindi sila naghalikan. Pero ramdam nila pareho ang bigat ng salitang mahal kita na hindi pwedeng isigaw.

“Sir… pwede ko bang hawakan ang kamay nyo habang andito lang tayo?” tanong ni Ethan.

Tumango si Sir. At doon, sa pinakadulo ng library, magkatabi silang nakaupo, magkahawak kamay. Tahimik lang, walang salita. Pero parang sumisigaw ang puso nila: Sana hindi na natin kailangang itago ’to.

Hanggang bumukas ang pinto, may estudyanteng dumaan. Mabilis nilang binawi ang kamay nila. Nagkatinginan lang, parehong may ngiting bitin at kilig, pero puno ng lungkot.

“Sir… kahit hindi nyo ulitin… tandang-tanda ko na yung sinabi nyo,” sabi ni Ethan.

“Ethan… ikaw din. Kahit hindi mo ulitin, alam ko na,” sabi ni Sir, mahina, sabay konting kindat.

Pag-alis ni Ethan ng library, magaan ang dibdib niya at mabigat din. Masaya kasi narinig niya yung totoo. Pero masakit kasi… hanggang doon lang muna.

Sir… salamat. Kahit alam kong bawal… mas mahal pa rin kita.

At kay Sir, Ethan… kahit ano pa ang mangyari, mahal kita — kahit hindi ko pwedeng isigaw.

At sa araw na yun, muntik na nilang bitawan ang lahat ng bawal. Pero pinili pa rin nilang itago. Dahil mahalaga sila sa isa’t isa. At dahil umaasa pa rin sila na balang araw, baka pwede na rin.

Lumipas ang mga linggo. Pumapasok pa rin si Ethan sa klase ni Sir. Nagkakasalubong pa rin sila sa hallway. May mga lihim na ngiti at sulyap na alam lang nila ang ibig sabihin.

Pero isang araw, nagbago ang lahat.

Hapon, papasok na si Ethan sa klase ni Sir. Pagpasok niya sa classroom, may kakaiba. Wala si Sir Miko. Sa harap ng klase, nakatayo ang department head.

“Good afternoon, class. I’m sorry to announce na si Mr. Miko Reyes will no longer be handling this subject starting today…”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos kay Ethan. “Bakit?” tanong niya, medyo napalakas.

“He requested a leave for personal reasons,” sagot ng department head. “And starting next week, meron kayong bagong instructor.”

Parang nawala ang lahat ng ingay sa paligid ni Ethan. Hawak ang bag, nanginginig ang kamay.

Sir… bakit? Hindi man lang kayo nagpaalam?

Pagkatapos ng klase, hindi siya nakatiis. Tumakbo siya papunta sa faculty room. Pero pagdating niya, may sumalubong na kaibigang faculty.

“Ethan… wala na si Sir Miko. Umalis na kanina, nag-leave na raw siya indefinitely.”

“Hindi man lang siya nagpaalam…” sabi ni Ethan, mahina, nanginginig ang boses.

Nilabas niya ang phone. Tiningnan ang chat nila. Walang bagong message. Nagtype siya.

“Sir… totoo ba? Bakit kayo umalis? Hindi nyo man lang ako kinausap…”

Walang reply. Ilang minuto… ilang oras… wala pa rin.

Pag-uwi niya sa dorm, tulala lang siya. Hindi niya alam kung iiyak, magagalit o matatakot. Pero ang pinakamasakit… hindi niya man lang nayakap si Sir bago ito umalis.

Kinabukasan, tulala pa rin si Ethan. Naglakad siya sa campus, hindi alam kung saan pupunta. Hanggang mapunta siya sa pinakadulo ng library sa lugar kung saan sila huling nag-usap.

Umupo siya sa parehong upuan. Nilabas ang notebook at nagsulat.

“Sir, mahal na mahal kita. Kahit hanggang dito na lang. Kahit hindi mo na mabasa to. Thank you sa lahat.”

Biglang may natanggap siyang message mula kay Sir. Mahaba.

“Ethan… I’m sorry na hindi ako nagpaalam. Hindi ko rin kinaya. Mas lalo lang kitang masasaktan kung magpapatuloy pa tayo. Alam mo naman, bawal talaga. At habang tumatagal, mas lalo lang akong natatakot na baka makasira ako ng pangarap mo. Pero gusto kong malaman mo… na mahal kita. Hindi mo na kailangang sumagot. Basta tandaan mo: kahit gaano ka layo, nasa puso kita. Sana pagdating ng tamang panahon… pwede na tayo.”

Pagkabasa nun, bumagsak ang luha ni Ethan. Hindi na niya pinigilan. Dito sa library na to, kung saan niya unang narinig na mahal siya. At dito rin, kung saan siya tahimik na iniwan.

Tumayo siya, pumikit, at bumulong.

Sir… mahal na mahal din kita. Kahit hanggang dito lang. Kahit wala nang sagot. Kahit sa puso ko na lang.

Lumipas ang mga araw. Si Ethan, tuloy sa pag-aaral. Minsan, naupo siya sa bench kung saan sila dati nagkakape. Minsan, tinitingnan niya yung chat nila, pero hindi na nag-message. Pero sa puso niya, buo pa rin ang alaala ni Sir. At sa puso ni Sir, alam niyang hinding-hindi mawawala si Ethan.

Sir… salamat sa lahat. Salamat kasi kahit bawal, naging totoo ka. At kahit wala ka na dito… mahal pa rin kita.

At sa araw na yun, hindi man sila nagkatuluyan, hindi man nila nasabi nang malakas… pareho nilang alam: minsan sa buhay nila, minahal nila ang isa’t isa nang totoo. Tahimik. Bawal. Pero totoo.

EPILOGUE

Graduating na si Ethan. Hindi rin niya alam kung paano niya nalampasan lahat ang sakit, lungkot, at bigat ng biglaang pag-alis ni Sir. Pero kahit ilang taon na ang lumipas, nanatili sa puso niya ang alaala nito. Yung “mahal kita” na tahimik pero totoo.

Isang hapon, pagkatapos ng last subject, naglakad siya sa university grounds. Ang campus, ganun pa rin, puno ng estudyanteng nagmamadali, nagtatawanan, nagkukulitan, may umiiyak, may nag-aaral. Pero sa mata ni Ethan, mas tahimik ang lahat. Mas malalim ang bawat tanong sa isip niya: Kumusta na kaya si Sir? Masaya kaya siya?

Hanggang sa may nakita siyang pamilyar na tao. Nakatayo sa ilalim ng puno sa gilid ng path walk, matangkad, nakasuot ng light blue na polo, may bitbit na bag at nakasabit ang ID. Si Sir.

Napatigil si Ethan. Huminga nang malalim, pilit na pinakalma ang sarili pero ramdam niya ang mabilis na tibok ng puso. Tinitigan niya ang lalaki sa malayo at inisip, baka nagkakamali lang siya. Pero umaasa siyang tama.

Nagkatitigan sila. Si Sir, halatang nagulat rin pero ngumiti — yung ngiti na matagal nang na-miss ni Ethan.

“Ethan…” sabi ni Sir, mahina ang boses.

“Sir…” sagot ni Ethan, halos hindi lumalabas ang boses. “Kumusta kayo?”

“Eto… bumalik,” sabi ni Sir, halata sa mukha ang kaba at saya. “Bumalik para magturo ulit. Pero… ibang college na raw dapat sana.”

Hindi alam ni Ethan kung iiyak ba siya o matatawa. “Sir… ang tagal nyong nawala.”

“Totoo. At ang daming nangyari,” sagot ni Sir. “Pero Ethan… ikaw… andito ka pa rin.”

Tahimik silang dalawa. Parang nawala ang lahat ng ingay sa paligid. Wala nang mahalaga, kahit ang mga dumadaang estudyante.

“Sir… ang dami kong gustong ikuwento,” sabi ni Ethan. “At ang dami ko ring gustong itanong.”

“Tara,” sabi ni Sir, mahina ang boses. “Gusto mo bang magkape?”

At sa simpleng imbitasyon na iyon, naglakad sila papunta sa lumang coffee shop sa tapat ng university gate. Tahimik ang paligid, pero punong-puno ng damdamin ang bawat hakbang nila. Parang sinasabi ng puso nila: Baka ito na yung simula ng someday na pinangarap natin.

---

Sa coffee shop, pareho silang may bitbit na kaba. Pero mas nangingibabaw ang saya ng muling pagkikita.

“Sir… akala ko hindi na kita makikita,” sabi ni Ethan, mahina ang boses. “Akala ko hanggang alaala na lang talaga.”

“Umalis ako kasi natakot akong masaktan ka,” sagot ni Sir. “Pero araw-araw, naiisip pa rin kita. Kahit anong gawin ko… naaalala pa rin kita.”

“Ako rin,” sabi ni Ethan. “Andito ka pa rin.”

Tahimik ulit. Pareho nilang hawak ang tasa ng kape pero parang hindi mahalaga ang lasa. Mahalaga lang ang taong nasa harap nila.

“Ngayon na graduating ka na… wala ka nang subject under me, wala na ring conflict… pero ayokong magmadali,” sabi ni Sir. “Gusto ko… kung papayag ka… simulan natin, dahan-dahan lang.”

Nakangiti si Ethan habang naiiyak. “Kahit dahan-dahan… basta kasama ka, okay sa’kin yun.”

Nagkatitigan sila. Walang salita pero ramdam nila pareho ang ibig sabihin: Mahal kita. Ngayon, baka pwede na.

“Sir…” sabi ni Ethan, halos pabulong. “Pwede ba kitang yakapin?”

Tumango si Sir. At doon, sa pinakasulok ng coffee shop, mahigpit niyang niyakap si Ethan.

Walang nakakita. Walang nakialam. Pero sa yakap na iyon, para bang nabura ang lahat ng taon ng pangungulila, takot at pag-iwas.

Sa isip ni Ethan, hindi ko na bibitawan. Kahit dahan-dahan lang, basta kasama ka.

At sa isip ni Sir, matagal man tayong naghintay… ngayon, tayo na ulit. At sana, sa wakas, hindi na kailangan itago.

At doon nagsimula ang bagong pahina ng love story nila. Wala nang takot. Wala nang bawal. Tahimik, dahan-dahan, pero totoo. At minsan, yun lang ang mahalaga.

THE END