Entry 001 THE ARRIVAL

Nagising ako sa mga tawanan ng mga kababaihan sa tapat ng aming bahay. Normal na sa akin ang ganito ang marinig sa umaga bukod sa tilaok ng mga manok ay halakhakan at kwentuhan ang libangan sa lugar namin.

Ito ang Fortune Island kung saan nakatira ang ilang pamilya na lumayo sa mapang-akit na tukso ng kabihasnan.

Pag-aari ng isang mayamang senador ang Isla. Tanging ilang tao lang ang maaring manirahan dito bilang care taker ng isla at bantay sa mga turistang bibisita at mananatili dito ng ilang araw.

Tatlong pamilya lang kaming pinahintulutang manatili dito.Dahil malapit na kamag-anak namin ang nagrekomenda sa may-ari na patirahin kami.

Dito ay may sapat na sweldo na natatanggap si tatay bilang tagapag-alaga sa villa ns nakatayo sa nag-iisang burol ng isla.

Sa edad na labing siyam ay lumaki akong hindi naghangad ng anumang kasaganahan. Kung ang iba kabatang gaya ko ay namumrublema na magkaroon ng mamamahaling gadgets para makasabay sa uso, ako na may naghahangad lang ng ilang payak at masayang buhay sa piling ng mga mahal ko sa buhay.

Nagpasyahan kong bumangon upang simulan ang pangingisda sa pangpang para sa aming tanghalian. Naghilamos ako at nagsipilyo. Sa hapag ay may tinapang karne ng kambing na ilang araw pinatuyo at dinaanan ng usok sa aming kalanan na kahit taon ata ang dumaan ay hindi masisira.

Wala ang tatay dahil ganitong oras ay nagtatabas na siguro iyon ng damo sa bakuran ng rest house. Paniguradong si Nanay ay nasa labas na at nakikipagkwentuhan sa kaibigan niya ang nanarinig ko.

Matapos kumain ay hinugasan ko ang pinagkainan. Tumungo muli sa aking silid upang ligpitin naman ang pinaghigaan.

Dumungaw ako sa bintana upang silipin si Nanay upang magpaalam. Mga kababaihan ang naroon at ang mga batang nakapalibot sa isang lalaki.

Nabigla naman ako dahil parang isang artista ang pinagkakaguluhan nila. Tuwang tuwa sila sa kausap na estrangherong bagong salta sa isla, kasama si Roger na isang bangkerong tagahatid ng mga turistang namamasyal dito.

Maliit at hindi kilala ang isla kung kayat hindi ito pamilyar sa lahat. Nasa gitna ito na Batangas at Mindoro. Bagamat maputi rin ang buhangin dito ay di niya kayang makipagsabayan sa ibang mga islang pinaunlad ng mga negosyante.

Pero hindi ko ipagpapalit ang kanlungan ng Fortune Island. Dito na ako isinilang at lumaki. Kahit pa nakatapos ako ng dalawang taon ng vocational course sa isang bayan ng Batangas ay dito pa rin ako uuwi. Kakaiba talaga ang karisma ng islang ito.

Parang iyo na ang mundo pagnakatuntong ka dito.

Mamansing ka lang sa papang ng dagat ay pagkain na. Mahiga ka lang sa isang lilim ay tulog ka na. Malaya kang mamumuhay ng masaya kung hanap mo lang ay simple at payak na estado ng buhay.

Hindi ako minulat sa pansamantalang kasiyahan ng tatay. Isang kabiguan na humiling ka ng bagay na hindi mo naman kailangan.

“ Isinilang tayong hubad kaya mamuhay tayong may pagpapakumbaba. Wag tayong pasilaw sa pansamantalang kasiyahang binibigay ng karamihan. Magpasalamat tayo dahil kung magpantay man ang paa natin sa lupa nalibing tayong nakabarong at iniiyakan ng tunay na nagmamahal sa atin“.

Mga salita ni tatay na nagrema sa akin hanggang ngayon.

Dahil sa kaniyang kasipagan sa pangingisda at pagtatao sa mansyon at napag-aral niya ako. Noo’y hirap ako manirahan sa bayan ng Batangas na makipisan sa aking tiya habang nag-aaral.

Hindi ako sanay sa mga kaklase ko na pa-easy-easy kung mag-aral. Kahit na kulang rin sila sa kabuhayan ay nakuha pa nilang magbisyo at magkaroon ng mga bagay na hindi naman angkop sa kanilang estado masabi na lang na meron din sila.

Bakit ako bibili ng pekeng sapatos, pekeng damit,pekeng bag o pekeng cellphone. Para saan? Para makasabay sa uso?Masabi lang na meron kang maipagmamayabang na meron ka rin na gaya ng iba. Kung tutuusin,niloloko lang nila ang kanilang mga sarili.

Sabihin na nilang baliw kaming naninirahan sa isla pero di mamatatwang higit ang ligaya namin kaysa karamihan.

Nakatanaw pa rin ako sa durungawan. Pinapanood ang kumpulang nagtatawanang mga kababaihan. Bukod sa mga bata ako lang ang nag-iisang binata dito na katuwang nila kung kailangan. Taga-akyat ng buko, tagakumpuni ng bubong o tagahatid sa kabayanan gamit ang aming bangka kung panahon ng pangangailangan.

Ang ilang mga ama naman na nakatira dito ay sa Batangas din naghahanapbuhay bilang tourist guide at mangingisda depende sa pagkakataon at umuuwi kinahapunan o nakikisabay sa mga tourist guide na nagahahatid ng mga turistang ng isla.

Linguhan lang ako kung aalis ng isla para mamili ng supply namin sa loob ng isang linggo. Asin, suka,mantika,asukal,kape,kerosene, gamot at kung anu-ano pang kailangan namin sa isla. Wala na kaming hinangad kundi ang manahimik lang dito.

Napansin ko na mukhang binata rin ang amerikanong dayuhan sa amin. Mayamaya ay dumating na rin ang bangkero at ang mga kasama na binaba ang mga dalahin ng turista. Mukhang mayaman dahil may dala pang maliit na generator na pinagtulungan pa ng dalawang kalalakihan ang pagbubuhat.

Pinagpatuloy ko na lang ang aming gagawin. Minabuti kong sa likod ng bahay na lang ako lumabas para madali kong mabagtas ang landas patungo sa mansyon kung saan naroon si tatay.

Patakbo kong tinungo ito. Inabot lang siguro ako ng 6 na minuto ng marating ko ang tuktok ng burol kung saan naroroon ang rest house na binabantayan ni tatay.

Tama nga ang sabi kong nagtatabas siya. Nakita niya ako na palapit kayat huminto siya. Nagpunas muna siya ng kamay sa kaniyang pantalon at inilahad sa akin. Nagmano naman ako bilang pagbibigay galang. Tinulungan ko muna siyang hakutin ang mga natabas na damo at tinambak sa isang hukay kung saan niya ito ginagawang pataba sa mga pananim niyang gulay sa paligid ng bahay.

Maganda kasi ang lupa ng burol dito kesa sa baba ng isla na puro buhangin. Pinayagan naman si tatay na magbungkal ng lupa at magtanim dito kaya malaking pakinabang at katipiran para sa amin ang inaani namin dito bukod pa sa nakakatulong kami sa aming mga kasama sa isla kahit papaano.

Para kaming isang pamilya.

Hanggat maaari ay magsasalo kami sa abot ng aming makakaya ng di hinahanapan ng anumang kapalit.

Matapos ang pagtulong ay nagpaalam ako na tumuloy na ako sa kabilang panig ng isla upang mamingwit ng isda.

Kahit kailan ay hindi pa ako binigo ng dagat sa aking panghuhuli. Nanguha muna ako ng maliit na suso sa pangpang bilang pain. Matapos lagyan ng pain ang sima ay iwawasiwas ko ang pamingwit tungo sa dagat. Ilang sandaling paghihintay ay nakakahuli ako ng lapu-lapu o samaral na sapat na ang laki para iulam namin.

Nakasiyam ding huli ako kayat sapat na sa amin at para sa kapitbahay ang iuuwi kong ulam. Maaga pa kaya napagpasiyahan ko lumangoy sa dagat. Kahit kailan ay di ako nagasawa sa linaw ng dagat at parang isang obra ng pintor ang mga makikita sa ilalim nito. Malinaw, malinis. Kung pwede lang huwag ng umahon mas gugustuhin ko ang katahimikan ng ilalim ng dagat kesa ibabaw nito.

Kung makakita man ako ng mga basurang natatangay ng alon ay aking kinukuha upang mapanatili ang kalinisan ng isla.

Sa aking pag-ahon ay nagpahinga sandali at tinungo mula si tatay upang magpaalam na akoy uuwi muna at babalik na lang upang hatiran siya ng pananghalian mamaya.

Muli kong binagtas ang daan patungo sa amin. Dumiretso ako sa aming batalang gawa sa semento upang linisin ang nahuli kong mga isda. Tinanggalan ng mga hasang,bituka at inasnan.

Si Nanay na ang bahala kung anong gusto niyang luto dito. Tinakpan ko na lang ng plangana ang isda upang di magalaw ng ligaw na pusa. Tumungo ako sa aming likod bahay at nagbanlaw para maalis ang alat ng dagat na nakadikit sa akin.

Nagbihis muli ako ng panggawain. Isang lumang sando at isang maong na short. Sinukbit ko na rin ang isang itak sa aking beywang. Paubos na rin kasi ang imbak naming kahoy kayat mangangahoy ako sa sukalan ng isla.

Sukalan ang tawag ko kung saan ako nangangahoy. Iyon ang bahagi ng isla kung saan nakatirik ang ibat ibang puno na tumutubo at inaalagaan namin.

Ilang oras din akong nag-ipon ng gatong. Nang sa tingin ko ay sapat na ang nakuha ko, minabuti ko ng umuwi muli sa bahay upang isalansan sa aming lutuan.

Naabutan ko naman si Nanay na iniihaw naman ang inasnan kong isda kanina. Langhap ang sariwang isda na nakasalab sa uling. Nagmano ako kay nanay at kaniyang pinagpatuloy ang pagpapaypay sa niluluto. Ako namay nilapag ang kahoy na panggatong at sinibak ang mga ito na ayon sa laki para sa maayos na pagsasalsan.

“ Anak may pansamantalang titira sa atin dito, amerikano ha. Kakarating lang kaninang umaga. Nakakatuwa at gusto pa makipisan sa bahay natin kesa magrenta ng kwarto sa rest house sa burol. Pagkahatid mo ng pananghalian sa tatay mo sabihin mong umuwi muna para maayus ang tutulugan ng bisita natin ha.“

Masaya ang nanay dahil kahit paano ay may papasok na pagkakakitaan na naman ang aming bahay.

Ganito naman dito sa amin.

Kung hindi sa rest house nanatili ang ilang mga turista, nagtitirik ng tent sa beach o di kaya ay sa rest house nakikipanuluyan pansamantala. Mababait naman ang mga naninirahan dito kaya giliw din ang ang dayuhan na dito manatili ng ilang araw.

Pero ngayon lang kami nagkakaroon ng isang amerikanong makikitira sa amin. Mapapalaban pala kami ng inglisan kung magkakataon.

“ Sanay di pihikan ang bagong salta sa amin. Mabait kaya siya?

Paano kung di niya magustuhan dito sa amin?“

Mga tanong na sasagutin mamaya pagnakausap na ni tatay ang amerikanong makikipisan sa amin.

---

Simula na ng malaking pagbabago sa buhay ni Laurence sa pagdating ng bisita ng isla…

Entry 002 POOR MAN’S CASTLE

Ako muna ang pumalit kay itay sa gawain dito sa paligid ng rest house house. Ipinagpatuloy ko ang nga habilin niya ng pagtatabas ng mga damo sa paligid. Tatlong araw na rin niyang ginagawa ito. Ilang araw na kasing nag-uulan kaya mabilis magtaasan ang mga damong ligaw sa paligid.

Kahit madalang bumisita ang may ari ng isla ay di pa pumalya si Itay sa paglilinis dito. Kung wala naman akong gawain ay ako ang katuwang niya kung kailangan. Dapat naman talaga kaming magtulungan dahil wala namang aasahan kundi kami-kami lang din ang dapat asahan.

Mabilis kong natapos ang tabasin. Dapit hapon na kayat kailangan ng umuwi sa bahay. Paniguradong nandoon na rin ang bisita ng isla. Sanay na ako na may makitulog sa amin. Minsan ngang may nagprenup photoshoot sa isla na inabutan ng ulan kayat di nakauwi dahil sa lakas ng alon kaya sa amin na nagpalipas ng magdamag.

Masaya rin ang may bisita pero abala lang kung pihikan at reklamador lang ang napapala namin kung hahanapan kami ng mga bagay na wala naman talaga sa amin.

Walang tindahan dito. Walang kuryente,walang maayos na tubig na maiinom, walang maayos na palikuran,walang toilet tissue,kung sa bukid walang walang papel, huwag ka ng umasa sa dagat.

Bukod sa dagat, pakikisama lang ang maibibigay namin.

Maganda kasi ang tanawin sa isla lalo na sa tuktok ng burol. Isa na rin ang Greecian ruins na pinagawa pa ng may ari ng isla kaya aakalain mong wala ka sa pilipinas.

Isang palabas na nga sa TV ang nagshoot dito sa isla. Mga engakantada daw ang papel nila. Ilang araw din dito tumigil kaya malaking tulong sa amin ang kanilang pagtigil ng ilang araw.Maging ang mga bangkero na naghatid sa kanila ay tibatiba ang kinata sa paghatid at pagsundo sa kanila.

Pero minsan lang iyon.

Di na naulit.

Kadalasan mga prenup ang mga ginagawa dito minsan namay mga turistang nag-a-island hopping at sa hapon ay aalis na. Ngayon na may isang amerikano ang titigil.

Malayo pa ako ay tanaw ko na ang bahay namin. Nakasungaw sa bintana ang mga batang anak ng aming mga kapitbahay. Paniguradong naroon na at kausap na ng mga matatanda ko ang bagong bisita.

“

Ninong Renchie!“

Sigaw ng tatlong magkakapatid na nakita akong parating.

Si Kevin,10 taon ,sumunod ay si Klien at Karen na 8 at 5 taon gulang. Inaanak ko si Kevin kaya naunang nagmano sa akin na sinundan naman ng kanyang mga kapatid.

Renchie ang palayaw ko dito sa isla.

“ Umuwi muna kayo ha baka nag-uusap ang mga lolo. Gabi na at baka kayo abutan ng ulan.“

Paalaala ko sa mga bata kaya tumalima naman sila sa utos ko.

Pumasok ako ng bahay at naaubutan ko si tatay na kausap ang aming bisita. Ako na may nahiya dahil sa bangong nalanghap sa pagpasok ko sa loob.

“ Michael, siya si Laurence anak ko. Siya sinasabi ko sa iyong makakasama mo pag may kailangan ka. Anak si Michael.“

Pakilala naman ng tatay.

Nanlaki naman ang mata ko ng makipagkilala si Michael sa akin.

“Hi, Laurence, mugandah gabi sa i-yo.”

Niloloko ba ako ng pandinig ko at nagtatagalog ito?

Natawa naman si tatay dahil kita sa akin ang pagkabigla. Maging si Michael ay nangingiti dahil di ako makapaniwalang derechong Tagalog ang narinig ko mula sa kaniyang mga bibig,bagamat may pagkakano pa rin ang dating.

“ Ha ha ha! Maski nga ako nagulat e. Akalain ba nating marunong pa lang magtagalog to.“

Pukaw ni tatay sa atensyon ko.

Hindi ko rin napansin na nakalahad pala ang kamay ni Michael kaya nakipagkamay ako agad. Mukhang kaidarin ko lang ang bisita namin kaya pihadong makakasundo ko siya ng mainam.

Naupo muli sila at ako na may pumuwesto sa ikalawang baitang ng hagdan paakyat sa aking silid para makapahinga at makinig sa usapan nilang dalawa.

Napag-alaman ko na 2 taon pa lang nag-aral ng wikang Filipino sa kanilang kolehiyo si Michael. Impluwensya ng mga kaibigang pinoy. Nabighani daw siya sa kultura ng mga pilipinong nakilala niya sa San Diego kayat nagpursigi siyang pag-aralan ito at ngayon nga ay nagagamit na niya ng may pagmamalaki.

Tama ang aking hinala na kaedarin ko rin siya. Isa pala siyang blogger kung saan kinukuwento niya ang mga kultura ng mga napupuntahan niyang bansa. Pangatlo pa lang ang pilipinas na bansa na kaniyang nabisita.

Namangha ako sa kaniyang hitsura. Ang asul na mga mata, ang tangos ng ilong, ang maliliit na ngiping kay puti,ang katamtamang mga braso na na hubog sa gym o natural na sa kaniyang ang ganung katawan. Mataas siya ng kaunti sa akin ng ilang pulagada marahil. Ako 5’6, tantiya ko ay nasa 5“9’ naman siya.

Wala pa lang maitatagong lihim sa taong ito dahil sa tatas niya ng magsalita ng Tagalog.

Matapos makipagkwentuhan ay inayus muna namin ang kaniyang mga gamit. Ipinasok namin ang maliit na generator sa bahay. Tinulungan naman niya akong ipasok ang isang papag na hihigaan niya sa kwarto ko.

Dating kwarto ng mga tatay at Nanay ang silid na ito nung nagsisimula pa lang sila. Nasa edad 16 yata ako ng ipaubaya na sa akin ang pagtulog mag-isa dito. Sila namay doon na napwestong matulog sa papag ng kusina na nagsisilbing kainan din namin. Gusto ng tatay na dun sila matulog para madali daw sa kanila ang pagbangon. Pero ang totoo ay gusto nila akong bigyan ng privacy dahil akoy binata na.

Dalawang papag na solohan ang kasya sa kwarto ko kaya tig-isa kami ng papag na tutulugan. Inilagay namin ang ilang mga gamit sa ilalim ng kaniyang higaan. Maluwag naman ang apardor ko kayat binigyan ko siya ng bakanteng salansanan para sa kaniyang mga damit.

Meron siyang bag para sa kaniyang mga gadget. Ipanakita niya sa akin ang mga ginagamit niya sa pagbablog. Camera,extra baterries,laptop, pocket WiFi at dalawang mamahaling cellphone.

Iba talaga ang dating ng mga mayayaman. Lahat kayang bilhin partikular na ang isang Amerikanong kagaya ni Michael. Pinanood ko siya sa pag-aayos ng kaniyang mga gamit. Isinikksik na lang niya ang dalang back pack sa ilalim ng kaniyang papag at ang mesang dating altar ng Santo ng nanay na bakante na ngayon ay pinagpatungan niya ng kaniyang mga gadget.

Bagamat sumikip ang kwarto ay sapat na para makagalaw sa amin kahit papaano.

Iniwan ko muna si Mike.

Mike na lang daw ang itawag ko sa kanya dahil yun naman daw talaga ang nakaugalian niyang pangalan kaysa Michael. Nagtungo ako sa kusina upang makatulong sa Nanay.

Naaubutan kong abala siya sa pagluluto. Adobong manok ang nalalanghap kong pinagkakaabalahan ng nanay. Madilim na ang buong paligid. Tanging hasag lang ang gamit naming pailaw sa aming kabahayan. Walang kuryente sa isla kaya ito lang ang tanging nagbibigay liwanag sa gabi.

Hindi pinabuksan ng nanay ang generator na dala ni Mike. Sapat na raw ang ilaw ng hasag na gamit namin.

Saktong dating ng tatay galing sa pag-iinspeksyon sa rest house at nakapaghain na kami ng nanay. Nagkusa naman akong tawagin si Mike para maghapunan. Kumatok ako sa kwarto at binuksan ang pinto. Medyo namangha at nabigla ako sa aking naabutan. Nagpapalit pala ng damit si Mike at tanging brief lang ang suot habang ginugupit ang isang maong na pantalon.

“ N

akitah koh yeng gunting in your drawer. I’m turning this into a shorts just like yours.“

Napatingin naman ako sa suot kong pang-ibaba.

Nakangiti pa siyang ginugupit ang pantalon. Masaya pa niyang ipinakita ng matapos niya itong gupitin. Tumayo at isinuot ang bagong short na kanina lang ay pantalong suot niya ng dumating.

Medyo namangha ako sa katawan niya. Halatang alaga sa gym marahil sa kanilang bansa kaya halos magputukan ang pandesal na isinalansan ng walang kapintasan. Maging ang beywang niya ay kumurba na ayon sa kaniyang puson at hita. Parang isang modelo ng underwear ang taong nasa harapan ko.

Bagamat maganda rin naman ang hubog ng katawan ko mula sa pagsasagwan sa bangka, batak sa pagtulong sa mga gawain ng tatay at pagkain ng sapat ay malabong ilaban sa katawan niya. Magandang lalaki siya. Ako, bukod sa pango na ang ilong, sunog pa sa araw ang balat. Maipagmamalaki ko lang siguro ay ang maputi kong ngipin na alaga sa sipilyo.

Ngayon lang ako nakakita ng ganitong malarosas na kaputian, ang mapula niyang mga utong sa dibdib at katawang lahat ata ng makakita ay mapapalingon sa kanya.

Wala siyang yabang na nakahubad sa harapan ko. Parang natural na sa kaniya ang ganung kaprente na ipakita ang katawan. Isinuot niya ang ginupit na pantalon.

Ako na ang umiwas ng tingin ng makita ko ang kaumbukan sa gitna ng kanyang brief. Nilingon ko na lang siya muli ng magbihis na siya ng pang- itaas. Matapos noo’y sumunod na siya sa akin para sa hapunan.

Masaya kaming nagsalo sa pagkain. Iba talaga ang luto ng inay kahit simple ay malalasahan mo na may pagmamahal ang kaniyang inihanda para sa amin.

Matapos kumain ay nagkwentuhan kami ng kaunti. Bago matulog ay nag-igib muna ako sa balon. Dito kami kumukuha ng maiinom.

Labis naming iniingatan ang balon na ito dahil dito kami kumukuha ng aming maiinom,pangligo,panlaba at sa lagluluto. Ilang salok din ang ginawa ko para makapuno ng dalawang balde at pagkatapos ay pipinggahin sa balikat pabalik ng bahay. Ilang biyahe din ang ginawa ko kayat medyo natagalan ako para makapuno ng drum at tapayan.

Matapos mag-igib ay nagpapakulo naman ako ng tubig para sa aminh maiinom sa maghapon kinabukasan. Napansin ko naman na pinapanood pala ako no Mike habang na igib ng tubig. Kinukunan din niya ako ng video sa tuwing nagsasalin ako sa drum.

“Ano ginagawa mo?”

Tanong ko.

“Para sa video blog koh. I’m just recording your activities. Ang dami mo pala hinahakoht na tuhbig.”

“Kailangan e. Isa pa sanay na ako.” Paliwang ko Kay Mike.

“Tuhruan mow akoh maigib minsan.”

“Sige bah. Turuan mo rin ako magcamera para kunan din kita.”

Hamon ko sa kanya.

Natuwa naman si Mike sa sinabi ko. Matapos magpakulo at maisalin sa tapayang inuman ay naglinis na ako ng katawan at inaya siyang magpahinga na.

Pumasok na kami ng silid.

Sina Itay na may tulog na rin sa kanilang pwesto sa kusina.

Hubad ako matulog. Tanging brief lang ang suot ko kung nagpapahinga sa gabi. Mainit ang panahon ngayon. Sa kabilang papag naman nakapwesto si Mike at inaayos ang kaniyang mga gamit.

Tanging brief lang din ang suot niya. Pareho pala kami kung matulog. Bagamat walang ilaw ang kwarto namin ay nakakapasok naman sa taas ng siwang ng dingding ang liwanag ng hasag galing kusina.

Di na namin ito pinapatay. Kusa naman kasi itong namamatay kapag naubusan na ng kerosin. Mga ilang minuto lang naman ang itatagal nito kaya tinutulugan na lang naman.

Nakatagilid kami na magkaharap sa magkatapat na papag. Mga dalawang talampakan lang ang pagitan ng aming mga papag. Nagkwentuhan pa kami ng ilang sandali. Kinuwento niya ang ang kaniyang mga karanasan sa mga bansang napuntahan niya. Pero iba daw ngayon dahil ngayon lang siya nakaranas ng ganito kainit na pagtanggap bilang turista.

Natuwa naman ako dahil sa sinabi niya. Nagpaalam na siyang matutulog na at bukas na lang namin ipagpatuloy ang kwentuhan dahil alam niyang pagod na rin ako. Bago mamatay ang hasag ay muli ko siyang tiningnan at saka bumawi ng higa at tumingin sa bubong namin na yari sa kugon. Napabuntong hininga ako ng nakangiti. Bakit parang masaya ako sa kasama ko ngayon. Bulong ko na lang sa aking sarili at saka tuluyang natulog.

---

Entry 003 ‘BALON’

Nagising ako sa mga tilaok ng ligaw na mga manok sa isla. Mga manok na dating alaga ng may ari na hinayaang nakagala lang. Sila ang nagsisilbing alarm clock namin sa umaga kaya pinagbawal sa amin na hulihin sila at iulam. Turo ito ng itay dahil di naman amin yun para pag-intersang lutuin at kainin.

Nag-inat ako at tiningnan ang kabilang papag. Himbing pa rin sa pagtulog si Mike. Sarap na sarap si kano sa pagkakahiga kahit matigas ang higaang tinulugan. Napadako naman ako sa kanang kamay niyang nakasuksok sa loob ng kaniyang brief. Halatang matigas iyon dahil bakat ang kalahati ng katawan ng kaniyang katigasan ang di natatakpan ng kaniyang pagkakasapo dito.

Bumangon ako at tinakpan ng kumot ang kaniyang harapan at saka ginising. Nakaupo ako sa kama ng mag-inat siya. Di sinasadyang nahawi niya ang tinakip ko at lumabas sa garter ang mapulang ulo ng ari niya. Pati pala dun malaki din siya. Malayo sa alaga ko at lalong malayo kung ikukumpara sa kulay.

Muli kong tinakpan ang nakabuyanyang niyang katigasan. Di man niya pansin ang ginawa ko ay muli siyang nag-inat. Nagkuskos ng mga mata at parang naninibago sa kaniyang paligid. Tiningnan naman naman niya ako at ngumiti. Lahat ata ng bagay sa katawan ng taong into ay magandang tingnan. Maging ang mga mapuputi niyang ngipin ay nagagandahan ako.

“ Muhganda umaga!“

Bati niya sa akin na sinuklian ko naman ng ngiti. Hinagisan ko na lang siya ng unan para lalo magising. Pero ang totoo ay nailang ako sa naramdaman ko sa kanya.

Napansin ko kasing matigas din ang aking ibaba. Natural naman sa lalaki ang tigasan sa umaga pero parang nahiya naman ako sa kanya na mapansin niya ang nakaumbok sa aking harapan kaya nagmadali akong isuot ang akong short na gamit ko kagabi at nagtungo sa banyo upang magbawas.

Pilit kong iwinaksi ang nakita ko kanina. Hindi normal ang nararamdaman kong paghanga Kay Mike. Paghanga lang siguro dahil kakaiba naman talaga ang isang puti sa kagaya kong moreno.

Paghanga mga siguro ito.

Lumabas ako ng banyo. Nasa labas pala si Mike at naghihintay para gumamit din ng palikuran. Dahil makipot ang daraanan ay nagpaubaya na akong tumagilid sa pinto para makapasok siya. Patagilid siyang dumaan sa harapan ko.umiwas naman ako ng tingin sa kaniya. Naramdaman ko naman magtama ang harapan naming nakaumbok kaya nakangiti siya ng makapasok.

Naamoy ko pa ang kaniyang hininga ng magsisikan kami palabas at papasok ng pinto. Kasi naman bakit pa nakisabay sa paglabas ko ang kanong ito sa pagpasok niya.

Nagpaalam ako na mag-iigib ako ng tubig sa balon dahil alam kong bawas na ang drum namin sa likod. Lagi kasi naliligo ang inay at itay sa umaga kaya ako ang laging nagpupuno nito.

Nagtungo ako sa balon dala ang pingga at dalawang balde. Gaya kagabi ay sumalok ako ng tubig gamit ang isang malaking lata ng gatas at saka isasalin sa dala kong balde.

Nakapuno na ako ng isang balde ng dumating si Mike. Dala ang kaniyang camera. Sa Simula ay nagvideo muna siya sa sarili. Baluktot ang mga Tagalog na nagsalita at nagkuwento sa mga ginagawa ko.

Nahalata siguro niyang nailang ako kaya sinabihan niya akong wag na lang pansinin ang camera. Masanay na raw ako dahil lagi daw nakatutok sa mga tao sa isla ang camera para sa kaniyang blog.

Hinayaan ko na lang siyang kunan ako. Tinatanong din niya ako kung para saan ang iniigib kong tubig.

“ we use this water for drinking,cleaning,washing,flushing and cooking. I use this tabo to fetch water from the well and transfer it on this container to fill the drum at home.“

Medyo natawa pa ako sa english ko dahil kahit alam ko naman magingles ay di ako sanay. Ilang balikan din ang ginawa ko sa paghahakot ng tubig mula balon hanggang bahay at patuloy lang si Mike sa pagkuha ng mga ginagawa ko.

Gaya ng nakagawian ay naligo ako malayo ng konti sa balon. Nagsalin muna ako sa dalawang balde para pampaligo. Pero di na niya kinunan ang eksena. Salamat naman. Nakipagkwentuhan siya habang naliligo ako. Di ko na hinubad ang maong at panloob.tuluyan ko ng binasa ang suot ko. Kahit isla pa ito ay kailangang konserbatibo rin dahil may mga kasama din kaming nakatira dito.

Nakatapos na ako sa paliligo kaya sinabihan ko siyang maligo na rin. Nagsalin muli ako sa mga balde ng tubig para sa kanya. Kagaya ko, naligo rin siyang suot ang maong na ginupit niya kagabi.

Natapos siya sa paliligo na nanginginig sa lamig ng tubig kaya pinahiram ko sa kaniya ang gamit kong tuwalya. Sa huli nilagyan ko muli ang balde ng tubig at piningga pauwi sa bahay. Pinauna ko na munang magbihis si Mike sa kwarto at saka ako sumunod matapos kong ayusin ang inigib na tubig sa kusina.

Salamat sa inay at naipaghanda na pala kami ng makakain. Sinangag, pritong itlog at inihaw na tapang kambing.

Naghain muna ako at tinawag si Mike para kumain. Bumaba siyang bihis ng isang T-shirt at isang jesrsey short. Tangan ang tuwalyang inabot sa akin. Nagapasalamat naman siya at nagpunas naman ako ng katawan at saka umakyat sa kwarto upang magbihis.

Pagpasok ko na may nakita ko ang basang pinaghubaran niya. Nagbihis muna ako at saka ko dinampot ang kaniyang hinubad na short at puting panloob. Para akong nakuryente dahil di ko naman personal na gamit itong hawak ko.

Bumaba ako at naabutan kong nakaupo si Mike na naghihintay para kumain. Inihanda pala niya ang papag na kainan namin. Lumapit ako at pinaalalahanan siya sa damit na iniwan.

“Sorry pero sa bahay bawal mag-iwan ng damit ha. Lalo na kung mabaho!”

Nanlaki naman ang mata niyang nahiya ng ibandera ko ang kaniyang salawal at brief kayat agad niya itong inabot pero iniwas ko sa kanya at itinago sa likod ko.

“ Oh I’m sorry nahkalimuhtan ko! Sorry! Kasi tinawag moh ako nah kahkain na e. Ha ha ha!“

Sagot ni Mike na napakamot pa ng ulo.

Nagtungo naman ako sa pinto ng kusina tungo sa likod bahay kung saan naroon ang plangganang lagayan ng aming labada at doon ko nilagay ang kaniyang tuban. Muli,bumalik ako para kumain ng agahan.

Nagasalo kami ni Mike na kumain. Habang kumajain ay hawak niya muli ang camera para kunan ang aming pagkain. Wala siyang reklamo sa pagkain. Nakunan tuloy ng video ang pagtuturo ko sa kaniyang kumain ng nakakamay. Hirap siya na gayahin ang pagkakamay ko kaya nauwi kami sa tawanan.

Matapos kumain ay sinamahan niya akong puntahan si itay sa kaniyang gawain sa rest house. Talagang kasama na sa mga gawain ni Mike ang kunan ang lahat ng kaniyang gagawin oras oras. Bawat sandali ay kinukuwento niya ang mga ginagawa at nakikita niya sa isla.

Dahil sa abala sa pagkuha ng kapaligiran ay di niya napansin ang nakusling ugat ng kayomito na pumatid sa kaniyang paa.

Blag!

Isang lagabog ang aking narinig sa aking likuran at nakadapa na siya ng lingunin ko.

---

Entry 004 BRUISES

Patakbo akong lumapit sa kaniya at inalalayang tumayo. Medyo napangiwi siya sa sakit ng pagkakadapa. Pinulot ko naman ang camera ng nalaglag at ininspeksyon kung may nasira. Salamat naman at walang nangyari sa camerang nabitawan niya.

Pero ng lingunin ko siya ay may gasgas at sugat sa kaniyang tuhod. Hinubad ko ang suot kong T-shirt at pinunasan ng dahan dahan ang tuhod na may mga buhangin. Matapos nooy sinipat ko ang kaniyang kamay na nagdugo dahil sa maliit na sugat. Pinaampat ko ang pagdugo ng aking damit. Nang makasigurong di na dumudugo ay hinipan ko naman upang mabawasan ang hapding kaniyang nararamdaman.

Para tuloy siyang batang gustong umiyak sa naranasan. Kaya mayat- maya ang ihip ko.

“Sus para gasgas lang! Malayo sa bituka yan kaya wag nang umiyak!”

Pabiro kong sabi. Sa loib ko ay naawa akong makita ng masugatan siya dahil sa kinis ng kaniyang mga balat.

“Hindi nahman ako naiyak huh!” Bawi niya sa kamay at sinuntok akong pabiro sa balikat.

Natawa naman ako sa ginawa niya. Hindi naman malala ang pagkakadapa. Tanging galos at maliit na sugat sa palad lang ang natamo. Pumitas ako ng ilang dahon ng bayabas,nginuya at saka inilagay sa kaniyang sugat upang maimpit ang padurugo.

Wala namang namaga na senyales ng bali sa buto kaya nagpatuloy na kami sa lugar in itay.

Inabutan namin si itay na nagwawalis at naglilinis ng alulod ng rest house. Tinatanggal ang mga dahong naipon galing sa mga punong nakapaligid dito.

“Magandang umaga itay!”

Bati ko sa Itay na nakatuntong sa hagdang nakasandig sa gilid ng bubong.

Ngumiti si itay sa amin. Si Mike namay pagkuha ng video ang inatupag. Kinunan niya ang itay sa kaniyang ginagawa. Gaya ng lagi kong gawain, tinulungan ko na rin si itay sa paglilinis. Doon ako sa likod na bahagi ng bahay. Salubungan na lang kami ng paglilinis ni itay para mabilis ang trabaho.

Mga isang oras din naming natapos ang paglilinis. Ngayoy inipon naman ang mga natanggal na dahon para ilagay sa imbakan ng pataba.

Tuwang tuwa naman si Mike dahil magandang topic daw ang ginagawa namin. Naglinis lang kami pero inisip pa rin naming irecycle ang mga dahon para gawing fertilizer. Kinunan din niya ang mga tanim na gulay sa bakuran. Kinuwento ko rin kung paano kami napunta sa isla at mamuhay dito.

Lalo siyang nagkainteres dahil sa simpleng pamumuhay namin. Matapos ko tulungan si itay ay Nagtungo kami sa lugar kung saan ako namimingwit ng isdang uulamin.

Yayain ko sana siyang makipagkarera ng takbuhan pero naalala kong may gasgas nga pala ang kaniyang tuhod. Sinabayan ko na lang siya sa paglalakad hawak ang pamingwit ko.

Sa aplaya naman kinunan muli ako ng video ni Mike habang nanghuhuli ng isda. Tuwang tuwa siya ng may kumakagat ng mga isda sa pain ko. Naging mayabang ata ang dagat ngayon dahil sa dami at laki ng mga nahuhuli ko kaya ganado namang nagkukukuwento ng pangyayari si Mike sa kaniyang camera.

Inaya ko si Mike na siya naman ang manghuli. Pinalusong ko siya sa dagat ng lagpas tuhod.Ibinigay ko sa kaniya ang pamingwit at ako namang ang kumuha sa kaniya ng video.

Sinilip ko siya sa maliit na monitor ng camera. Nagsimula siyang magkuwento ng ginagawa. Ako na may pinapanood siya habang kinukunan. Ang ganda ng rehistro niya sa maliit na screen. Para talaga siyang modelo.

Tuwang tuwa siya ng makahuli ng malaking isdang matang baka. Halos magtatalon siya sa tuwa ng ipakita sa akin sa harap ng camera. Ako na may tinutok ang camera sa nahuli at sadyang malaki nga iyon.

Mayamaya napaluhod sa tubig si Mike. Napasigaw sa sakit dahil may naramdamang masakit sa kaniyang paa.

Agad ko siyang tiningnan at nilapitan. Isang salabay (jelly fish)pala ang kumapit sa kanya. Agad na nagmarka ang paso ng mga galamay nito. Madali ko siyang iniahon sa tubig at iniupo sa isang lilim.

Di maipinta ang kaniyang mukha sa sakit. Panay daing ng sakit ang kaniyang sigaw.Dati ko ng naranasan ito kaya alam ko ang kaniyang nararamdaman. Dahil malayo kami sa bahay para kumuha ng suka laban sa paso ng salabay.

Isa lang ang alam kong paraan para malabanan ang kirot nito.

“Mike, wag kang titingin! Pumikit ka ka lang. Kahit ano marinig mo o maramdaman wag ka titingin!”

Utos ko sa kaniya.

Agad naman siyang tumalima. Pumikit siya dahil sa sakit na nadarama. Ako na may tumayo sa sa parteng paa niyang naapektuhan. Wala na akong magagawa dahil isa rin namang mabisang lunas ang gagawin ko.

Nang makasigurong nakapikit na siya ay ibinaba ko ang suot kong short at panloob. Kahit kabado ay pinilit kong maihi. Itinapat ko ang daluyan ng aking ari at inihian ang namumulang paa. Bigla naman siyang dumilat na nagulat sa eksenang ginagawa ko. Nainitan yata sa ihing inilabas ko. Parang umakyat yata ang pamumula ng kaniyang binti sa kaniyang mukha ng makitang nakatutok pala ang ari ko sa kanya.

Muli siyang pumikit at natawang nainis. Ano magagawa ko sa ihi naman talaga ang first aid sa ganitong insidente.

Nabawasan na ang pananakit ng kagat ng salabay. Pinasan ko siya agad dala ang pamingwit at isdang nahuli. Sa kabila ng pangyayari nakuha pa niyang videohan ang mga kaganapan kanina ng iahon ko siya hanggang sa pagpasan ko sa kanya patungo Kay itay.

Hangos ang itay ng makita kami sa ganitong pusisyon. Ikinuwento ko ang nangyari at sinamahan kaming umuwi. Pagdating naman sa bahay ay taranta naman si inay at ate Sabel na inalalayan kami. Pati paglalaba nila ay naantala dahil sa takot na baka may masamang nangyari sa aming bisita.

Si ate Sabel at ate Rosy ang aming mga kapitbahay dito sa isla na katuwang ni inay sa isla sa paglilinis ng villa sa burol. Agad kumuha ng suka si inay sa kusina at ibinuhos sa namumulang binti ni Mike.

Nalapatan na ng unang lunas ang paso kayat iniakyat namin siya sa kwarto para makapagpahinga.

Si itay na may bumalik na sa villa, nagbilin sa inay para sa pananghalian at ako na may binantayan ang pasyente. Na ngayo“y kalmado na.

Ngayo’y ako naman ang kumuha ng camera at kinunan siya ng video.

“ ito si mike. Ang batang malas!“ Una, nadapa! Ayan may sugat sa kamay. Ito pa,gasgas sa tuhod! Tapos nasalabay pa!  Ha ha ha!“

Pabiro kong sabi habang kinukunan ang mga natamong sugat niya.

Kinabig naman niya ang camera at itinapat sa mukha niya na asar sa pangyayari.

“ And the worst part? This dude peed on me! Diyos koh pow! “

Tawa ako ng tawa dahil naalala ko ang eksena kanina. Pati siya ay natawa na rin. Pananghalian ay di pa siya makatayo ng maayos kaya sa kwarto ko na lang siya dinalhan ng makakain. Sinigang sa kamatis ang ulam at mismong matang bakang nahuli niya ang aking inihain. Kahit sa pagkain ay patuloy pa rin ang kuha ng video.

Tuwang tuwa naman siya dahil unang pagkakataon niyang nakahuli ng isda ng maiuulam. Sumabay na ako sa kaniya sa pagkain kayat masaya muli ang aming kwentuhan.

Di muna ako pinatulong ng itay sa villa kaya’t si inay na lang muna ang katuwang doon. Kinagabihan ay binisita naman si Mike ng mga bata at kinumusta sa kaniyang kalagayan.

Nakakain na rin kami ng hapunan kayat oras na ng pahinga. Inayos ko na ang pagkakahiga ni Mike. Ako namay  nahiga na rin sa pwesto ko. Di na kami nagkwentuhan pa kayat nakatulog kami kaagad.

Mayamaya ay nagising na lang ako ng maulinagan kong umuungol si Mike.Napabalikwas naman ako sa higaan sa pag-aakalang nananigip siya ng masama. Gigisingin ko na ka siya ng mahaplosko ang kaniyang pisngi. Maiinit ito, maging ang kaniyang noo at leeg ay mainit. Inaapoy siya ng lagnat. Agad kong kinuha ang kumot ko at idinoble sa gamit niya.

Sa aking pagbaba ng hagdan ay nagising naman ang inay sa dahil sa paghahanap ng maiinom na gamot sa medicine box namin. Gamit ang flashlight ay nakakita ako ng maiinom na lunas. Tutulong sana ang inay pero pinigilan ko para makapagpahinga na rin siya dahil alas dos pa lang ng madaling araw ayon sa wall clock na nakasabit. Muli siyang nahiga upang matulog. Kampante ang inay sa ganitong sitwasyon dahil alam ko naman ang dapat gawin.

Nagdala ako ng tubig mula sa tapayan na isinalin ko sa isang maliit na planggana. Binuhusan ng alcohol at binabaran ng isang bimpo. Naghatid muna ako ng gamot at isang basong tubig sa kwarto at binalikan ang plangganang may tubig.

Pinainom ko muna si Mike ng gamot sa lagnat. Nakabrief lang naman siyang matulog kayat pinunasan ko ang buo niyang katawan gamit ang bimpo at tubig na may alcohol para bumaba ang init ng katawan.

Matapos nito ay sinuotan ko siya ng T-shirt mula sa kaniyang damitan. Muli ko siyang kinumutan. Nanginginig pa rin ang kaniyang katawan sa lagnat.

Para makadagdag ng init ay tinabihan ko siyang mahiga. Sumukob ako sa kumot. Sobrang init niya pero nangangatog naman sa lamig na nararamdaman. Niyakap ko siya habang nakatalikod sa akin. Panay din himas ko sa kaniyang mga braso para makabawas ng lamig. Inaantok na ako kayat di na ako lumipat ng higaan. Di na ako umalis at niyakap ko na lang siya. Mahuhulog na sana ang diwa ko sa pagtulog ng bigla siyang humarap sa akin at yakapin ako.

Di na ako nakakilos sa pangyayari iyon. Kahit ganun ay hinamas ko na lang ang likod niya para makatulog na rin siya. Nagdikit ang mga noo namin ng inayos niya ang kaniyang pagkakayakap. Halos nararamdaman na namin ang mga mainit na hanging lumalabas sa aming mga ilong.

“Salamat Laurence..” Bulong ni Mike sa akin.

“Matulog ka na.” Bulong ko rin sa kanya.

Hinigpitan ko na lang ang pagyakap sa kanya kaya nakatulog kaming magkayakap ng bubong magdamag.

---

Entry 005 FALLING

Nagising na akong nakayakap pa rin Kay Mike. Maging siya ay nakayakap pa rin sa akin. Madilim pa rin sa labas, di pa nasikat ang araw. Mababa na rin ang lagnat niya.

Magkadikit ang aming katawan. Ramdam ko rin ang kabigatan ng kaniyang hitang nakadantay sa akin. Naalala kong pareho nga pala kaming nakabrief lang. Kaya pala ramdam ko ang bukol niya sa hita ko. Medyo nailang na naman ako dahil ang binti naman niya ay nakapatong sa matigas ko ring alaga. Babangon sana ako para umayos ng pagkakahiga. Pero humigpit ang yakap ni Mike sa akin.

“Just stay…”

Bulong niya sa akin.

Di na ako kumilos sa pagkakahiga at pagkakayakap niya. Ilang sandali lang naman ay sisikat na ang araw kaya sandali na lang at babangon na kami.

Bakit ganun?

Parang ayaw ko matapos ang sandaling ito. Parang ayaw kong kumawala sa pagkakayakap niya sa akin. Kahit amoy dagat na rin ang kaniyang katawan ay nababanguhan ako. Ang init ng kaniyang paghinga. Ang manakanakang pagkislot ng ari niya sa tagiliran ko. Ang hita niyang nakapatong sa ari ko.

Ano man ang naramdaman ko sa mga oras na ito ay nasisiyahan ako. Naaasarapan ako sa nararamdaman ko. May kapayapaan sa kalooban ko na yakap yakap siya.

Ano itong narardaman ko sa iyo Mike?

Sumikat na ang araw at wala pa ring nababago sa ming pagkakayakap. Maging ang aming noo ay magkadaiti pa. Nagkatitigan . Nagkangitian.

“Muh-ganda umaga.” Bati niya sa akin

“Good morning.” Sagot ko sa kaniya.

Bumaba na ng tuluyan ang lagnat niya kaya maayus na ang kaniyang pakiramdam. Bumangon naman ako para magsuot ng salawal. Napansin kong nakatulis pala ang suot kong brief tanda na tigas na tigas pa rin ang ari ko kayat minadali ko ang pagsusuot.

Agad akong lumabas at nagtungo sa palikuran para magbawas. Sa banyo ay ibinaba ko ang garter ng aking brief para umihi. Napansin kong may marka ng puting likido ang loob ng brief ko. Nagprecum ako habang magkatabi kami?

Nahiya akong bumalik sa kwarto upang tulungan si mike na makalabas. May kaunti pa ring pamamaga ang kaniyang binti mula sa kagat ng salabay.

Nahirapan siyang tumayo pa kayat binuhat ko siya. Para naman kaming bagong kasal ng ibaba ko siya ng hagdan papuntang papag na kainan namin. Nasa trabaho na siguro ang mga inay at itay kaya ako na ang nag-asikaso kay kano.

Isang lugaw na hinaluan ng dinurog na lucky me noodles ang niluto ng inay ang agahan kaya kahit papaano ay ginanahang kainin ni Mike ang nakahain.

Di na muna ako tutulong sa mga itay. May patola at nakatagong miswa at daing sa bigasan kaya ito na lang muna ang iuulam namin mamayang pananghalian.

Matapos kumain ay nag-igib at naglinis muna ako ng kabahayan. Si Mike na may pinagpahinga ko na lang muna sa kwarto. Maya’t maya rin ang silip ko sa kanya na abala sa pag-eedit ng kaniyang mga nakunang video sa laptop. Tinuruan rin niya akong paandarin ang maliit na generator para maicharge ang kaniyang mga gadgets. May dala rin siyang pocket WiFi kaya na upload agad niya ang mga nakunang video sa kaniyang blog.

Nakapagluto na ako ng pananghalian. Iniwan ko muna si Mike sa kaniyang ginagawa at nagpaalam na maghahatid na muna ako ng pagkain sa mga itay. Gusto man niyang sumama ay pinigilan ko dahil kailangan niyang bumawi ng lakas kayat mag-isa akong Nagtungo para sa pananghalian ng mga magulang ko.

Para akong lumipad ng makabalik sa bahay. Naabutan ko si Mike na maingay sa kaniyang kwarto. Naroon pala ang mga inaanak ko na nagtatawanan. Sinilip ko sila sa kanilang kasiyahan. Nanonood pala sila ng Mr. Bean series kaya ganun na lang sila makatawa.

Nakinood na rin ako. Kahit nung nag-aaral pa ako sa Batangas at ilang beses ko ring napanood ito ay di ako magsasawa sa mga patawa ni Rowan Atkinson.

Naalala ko na kailangan na palang kumain din kami. Kaya naghain ako ng makakain at inaya ko sila. Siyang siya ai Mike sa pagbista ng mga bata kaya di niya pinalagpas ang pagvivideo sa mga ito habang nakain. Kinunan din niya kung paano ko subuan ang mga bata. At gaya ng dati ay nagkaasaran na naman sa pagkain ng nakakamay. At si Mike ang napag-iiwanan.

Balik naman sa pag-eedit si Mike sa mga video kaya di ko na siya inabala. Ako na may nag ayus ng bakuran namin. Nagwalis ng mga dahong nalaglag mula sa mga puno, nakilaglaro sa mga bata at tumulong na kumpunihin ang bubong ng bahay ni ate Sabel dahil nasa pangingisda pa ang asawa niyang si Kuya Ador.

Di pa ako nakakatapos sa bubong ng napansin kong kinukunan na naman pala ako ni mike ng camera mula sa bintana. Inambaan ko siya ng suntok bilang babala ko na baka siya mabinat at lagot siya sa akin. Kumaway lang ang loko ngumiti at nawala sa durungawan.

Maigi naman at nakinig o natakot sa babala ko kaya tinapos ko na ang pagkumpuni.

Natapos ko na ang gawain. Di na ako nagluto dahil nagluto para sa aming pananghalian si ate Sabel ng ginisang munggo. Agad akong umuwi dala ang pagkaing binigay na pagsasaluhan naming dalawa.

Ganito sa isla, Hindi uso sa amin na kailangang bayaran sa pagtutulong. Pagkain lang ay sapat na. Sana ay magustuhan ni Mike ang mga dala kong mainit na kanin,ginisang munggo at saging.

Pumasok ako sa kwarto para iabot sa kanya ang pagkain. Naabutan ko siyang abala sa pag-eedit ng mga nakuhang video. Parang di niya ako napansin sa sobrang abala niya. Nakangiti siyang nagtitipa sa laptop ng mga detalyeng ilalagay sa blog.

Ako namay naiinip na at baka lumamig na ang kaniyang pananghalian. Sa inip ko ay sinubuan ko siya ng isang kutsarang kanin na sinadyok ko sa tasa ng ginisang munggo.

Naramdaman siguro niyang nakatapat sa kaniyang labi ang pagkain at ito at kinain. Tumingin siyang nakangiti sa akin habang nanguya at nagpatuloy sa kaniyang ginagawa.

Natawa naman ako kanya, tinuloy tuloy ko na lang ang pagsubo sa kaniyang ng pagkain. Natapos ang ilang minuto at naubos niya lahat ng pagkaing naisubo at tapos na rin siya sa kaniyang ginagawa.

Pinatay niya ang laptop at nakangiti ng tumingin sa akin. Kinuha niya ang isang saging na latundan. Binalatan, kumagat. Tahimik akong nakatingin sa kaniyang habang nakain. Natapos nooy ako naman ang sinubuan niya. Kumagat naman ako sa saging at sabay kaming natawa.

Habang inaayos ang pinagkainan at hinawakan niya ako sa balikat. Napatingala ako at napatigil sa ginagawa ng malapit pala ang mukha niya sa akin.

Nagkatitigan kami…napalunok naman ako. Batid kong alam ko na ang kasunod na gagawin niya. Kaya iniwas ko ang aking mukha at tumayo. Kinalma ko ang aking sarili dahil sa pagkabog ng aking dibdib. Lumabas ako at muli siyang tiningnan. Nagpatay malisya na lang ako sa ginawa niya. Pero sa loob ko ang pagsising umatras sa gusto niya.

“Hugasan ko lang ang mga to ha. Sasauli ko lang din sa kabilang bahay. Babalik ako…”

At saka tumalikod ng nagmamadali palabas.

Nagtungo ako sa balon at doon ako naghugas ng pinagkainan niya. Parang isang video na umandar sa isip ko ang nangyari kanina. Isang Plato,kutsara at tasa lang ang hinugasan ko at inabot ata ako ng 15 minuto ng matapos. Bumagal ang oras ko sa kaaiisip sa nangyari kanina sa amin in Mike.

Matapos kong ibalik ang pinagkainan ay tumuloy ako sa pangpang. Naupo sa aking maliit na bangkang nakadaong sa buhanginan at doon na ako inabutan ng maghapon. Gusto ko makita ang paglubog ng araw. Makita ba ang takipsilim o iwasan si Mike?

Malakas ang hangin na nagbibigay sa akin ng antok. Pumikit ako upang marelax. Umuga ang bangkang kinauupuan ko. Sa aking pagdilat ay katabi ko na si Mike. Nginitian ko siya at ngumiti rin siya sa akin sabay kuha ng litrato sa kaniyang digital camera.

Tinapik ko naman siya sa kaniyang balikat bilang pabirong saway. Muli tumingin ako sa ulap na humahalik sa dagat. Tahimik kaming dalawa na pinagmasdan ang kalikasan. Magkatabi kaming naka upo. Naramdaman ko na lang na nagdikit ang aming daliri sa kamay.

Di ko inalais ang aking hinliliit sa pagkakatabi sa kaniyang hinliliit. Tahimik kaming nakatanaw lang sa dagat. Hindi ako nakatiis at ipinatong ko na ang aking daliri sa kaniyang hinliliit. Nangiti ako sa kawalan ng magsingkawan na ang aming daliri.

Sabay kaming nagkalingunan. Nagkangitian. Pinaling niya ang tingin sa malayo. Bagamat hindi siya direktang nakatingin sa akin at sa paglubog ng araw ang mga mata niya ay may kulay ng parang isang bukang liwayway.

Kabado ako sa nangyayari sa amin ngayon. Holding fingers ba tawag dito? Natawa ako. Nagtaka naman siya. Ibinalik niya ang pagtingin sa akin. Nakataas ang mga kilay na parang nagtatanong kung bakit ako natawa. Kayat tumingin ako sa aming mga daliri. Tiningnan niya ang magkakapit naming hinliliit. Dahil doon ay napasinghal din siya ng tawa.

Di na naghiwalay ang aming mga daliri habang nakatanaw sa lumulubog na araw. Masaya ako dahil sa pangyayaring ito. Masaya ako sa kung ano man ang nararamdaman ko sa kanya.

Madilim na ng mapagpasiyahan na naming umuwi. Inalalayan ko siya.Nakaakbay siya sa akin dahil hindi pa gaanong magaling ang kaniyang pinsala sa binti hanggang sa makauwi kami ng bahay.

---

Entry 006 HIDDEN

Tatlong liggo ng namamalagi si Mike dito sa isla.

Kasama namin.

Kasama ko.

Sa loob ng tatlong linggo na iyon ay natuto akong mahalin siya. Maging siya ay ganun din sa akin. Di ko alam kung papaano. Ang alam ko ay noong dalawang gabi siyang hindi ko siya nakasama ng magtungo siya sa maynila para sa kaniyang visa sa US embassy…

Dumating ako sa bahay galing sa pangingisda ng marinig kong may sumisipol sa aking kwarto. Alam kong wala sina itay dahil nakidalamhati sila sa pagkamatay sa isa naming kamag-anak sa Batangas.

Nang masilip ko kung sino,ang nasa silid ko pala ay si Michael at agad akong napatakbo sa tuwa at niyakap siya. Nasabik ako sa kaniyang pagdating dahil mula ng umalis siya kahit ilang araw lang ay parang nagkulang na ang buhay ko sa isla.

Tuwang tuwa rin siyang niyakap ako. Dama ko ang sinsero niyang kagalakan sa pagbabalik niya sa isla. Natahimik kami ng di bumibitiw sa isa’t isa. Nagkatitigan…hanggang sa naglapat ang aming mga labi.

Hindi ko na nakuhang isara ang bintana ng silid dahil alam Kong dalawa lang kami sa isla. Lahat ng mga nakatira sa isla ay magkakasama sa pagluluksa sa Batanggas. Dalawang araw pa sila doon bago bumalik.

Dalawang araw kami ni Mike na magkasamang solo ang isla.

Para kaming nasayaw na habang nahiga sa aking papag. Nagmamadali kaming naghubad ng aming mga saplot sa katawan. Manghang mangha pa rin ako sa ganda ng katawan ni niya. Ang mabalahibo niyang mga bisig. Gusto ko siyang angkinin. Matikman ang sukdulang sa kanya ko lang maibibigay.

Kahit kailan ay di ko naranasan ang ganitong pakiramdam sa kanino mang babae. Oo aaminin ko mula ng ako ay highschool pa, tanging sa lalake lang ako nagkaintires tumingin at humanga. Nilihim ko ang pagkataong ito dahil sa takot na kutyain gaya ng mga baklang nakikita ko sa kabayanan.

Dito sa isla di kailangang maglantad o makihalubilo upang lokohin ang kapwa para maitago lang ang aking tunay na anyo. Dito sa isla di ko kailangan lokohin ang sarili ko.

Naging maingat ako sa aking nararamdaman dahil ayaw kong makasakit ng kapwa higit sa lahat sa sarili kong nararamdaman. Akala ko ay kaya kong mapag-isa ng hindi na iibig pa. Pero ng dumating si Mike ay binabawi ko na ang mga nasabi ko. Tao pa rin ako na madaling madarang sa pag-ibig.

Pinadama ni Mike ang kaniyang mga haplos ang aking katawan ng kamiy patagilid na magkaharap habang naghahalikan.

Nakasandig ang kaniyang ulo sa aking kaliwang bisig at ang kanan kamay ko nama’y panay himas sa kaniyang balikat. Maging ang isa niyang kamay ay malikot na ring nilalaro ang aking utong kaya ibang kiliti ang naramdaman ko na nagpatirik sa kahabaan ng aking ari.

Sa mga ungol namin narinig ang pananabik sa isa’t isa. Di na ako nakatiis at pinatungan siya at ikiniskis ko ang aking ari sa ari niya. Tigas na gigas kami pareho. Di naman nagkakalayo ang laki at taba ng ari namin. Masasabi kong ibang-iba ang ari ni Mike. Iba dahil ngayon lang ako nakakita ng ganito kalaki ng hindi tuli .

Hinawakan ko ito upang palabasin ang ulo ng katigasan niya at muli akong pumatong at niyakap siya. Ibinuka niya ang kaniyang mga binti sa pagitan ko.

“Fuck me..” Anas ni Mike sa akin na alam ko na ang ibig sabihin.

Nilawayan ko ang aking ari at pinatigas pa lalo. Mababaliw ata ako dahil ngayon lang ako makakapaasok ng isang pwerta ng lalaki at sa isang kanong kagaya niya.

Sapat na ang pagbasa ko ng laway kayat dahandahan kong pinasok ang ari ko sa pwerta niya. Napapaangat naman siya sa tuwing unti-unti ko siyang pinapasok.

Nang maipasok ko na lahat ng pitong pulgada kong katigasan at unti unti ng umidayog ang aking mga puwitan.

Sarap na sarap ako sa sensayong naramdaman ko sa loob at sa pagpiga ng mga labi ng kaniyang lagusan sa ari ko. Maingay ang papag habang taas baba ko siyang inuulos. Panay naman kagat sa sariling labi si Mike na nakatingin sa akin na sarap na sarap akong panoorin. Batid kong nasasaktan siya sa ginagawa ko pero matapang ang kaniyang mukhang ipanakikita na nasasarapan din siya sa ginagawa ko.

Daig ko pa ang nagtrabaho ng maghapon dahil sa pawis na lumabas sa akin. Maging siya ay pawisan na rin. Malapit na akong labasan. Malapit na kong makarating sa sukdulan kayat panay panay na ang ulos ko. Si Mike namay abala sa pagtaas-baba ng kamay sa ari kaniyang ari.

Malapit na akoooo…

Bigla akong tumigil at hinugot ko ang ari ko sa butas niya at binayo ng aking kamay sa harapan ng kaniyang ari hangang sa pumulandit ang puting likido sa akin.

Para akong nangingisay sa kiliti at sarap sa bawat paglabas sa akin.

Sa bilang ko ay anim na talsik ang nailuwa ng ari ko. Ang iba roon ay sa ari niya tumulo kaya lalong dumulas ang pagpapasarap niya sa sarili. Nakita kong ang ekspresyon ng kaniyang mukha na lalabasan na rin siya kaya muli kong ipininasok ang ari ko sa butas niya. Lalo atang lumaki ang ulo ng kahindiagan ni Mike. Nadoble ang pula nito ng panay-panayin niya ang pagtaas baba sa ritmo ng kaniyang pagbayo .

’Ahhhh!!!ahhhhh!!!!“ Ungol niya.

Hanggang sa pumulandit sa malaki niyang ari ang katas ng aming pagpapaligaya.

Binabad ko lang ang aking ari sa butas niya hanggang masaid ang pagpapalabas niya.

Habol ang hiningang napahiga ako sa tabi niya. Tanging paghingal lang ang maririnig sa amin. Hindi ako nakatiis at muli ko siyang hinalikan sa labi. Maalab pa rin gaya kanina. Halos maamoy ko ang naghalong katas na lumabas sa amin. Ngayon ko lang naranasan ito. Naligayahan at nasarapan ako.

Para akong ibong lumaya sa nangyari sa amin ni Mike. Alam kong pareho kami ng sekswalidad dahil di naman siya magpapaubaya kung tunay siyang lalake.

Ilang oras na rin kaming nakahiga at kwentuhan lang ang aming ginawa. Nung araw na nasugatan pala siya at may naramdaman na siya sa akin na gusto niya ako. Mas nauna pa pala siya sa aking magmahal. Ako namay nung nagpunta siya ng maynila. Hinahanap ko siya sa silid na ito. Ang biruan namin at ang pagtuturo ko sa kanya ng mga gawain sa isla ang dahilan kung bat nahulog ako sa kanya.

Ngayong lihim lang ang aming relasyon sa paningin ng mga magulang ko at di ko pa kayong aminin. Masaya ako at kasama ko siya. Pero ang lahat ay dadaan sa pagsubok…

---

Entry 007 SECRETS

Dalawang linggong na-extend ang pagtigil ni Mike dito sa isla bago siya bumalik sa Amerika. Isang buwan na ring lihim ang relasyon namin. Mga nakaw na lang ang ginagawang pagpapahayag ng pagmamahal sa isa’t isa. Iwas din kaming magtalik sa loob ng silid dahil takot na mahuli kami.

Sa tuwing nais naming mapagsolo ay sa malayong bahagi kami ng isla nagtatabi. Gagawin muna namin ang aming mga obligasyon sa maghapon at sa gabi kami nagtatagpo upang magsalo sa pagpapasarap. Kampante naman kami na di nahahalata ng mga Itay sa aming lihim na ginagawa.

Noon kamay ko lang ang kasama sa pagpapaligaya sa aking sarili. Dala ng kabataan naging madalas ang ginagawang paglalaro ko ng ari paghinahanap ng katawan.

Ngayong nakilala ko si Michael at binuksan niya ang aking mga mata sa kakaibang uri ng ligaya.

Inaamin ko na kahit may pag-aalinlangan ako sa kaniyang ginagawa sa akin na para lang sa babae ang pakikipagtalik ay nasasarapan ako.

Ang kaniyang mga halik, ang kaniyang haplos,ang kaniyang tingin na tumatagos sa aking pagkatao. Oras oras ay hinangad ko na laging maglapat ang aming katawan. Gusto kong madama ang init niyon sa tuwing may pagkakataon sa sekretong lugar namin sa pangpang.

Isang normal na samahan kapag nasa harap ng mga nakapaligid sa amin at kung kami na lang ay sabik na sabik sa isat isa na parang nais naming pabagalin ang oras dahil kailangan na namang magpigil sa nararamdaman.

Mahal na mahal ko na si Mike at yun din ang nararamdaman ko mula sa kaniya. Milya man ang estado namin sa buhay at magkaiba ang aming itsura ay tinanggap niya ako.

Gaya ng dati naming pinagkakaabalahan, ako sa mga gawain sa pagtulong kay itay at sa pag-iistima ng mga dumadayong turistang namamasyal o nagpo-photo shoot, si Mike namay sa kaniyang mga blog at pagdodokyumentaryo.

Malapit na siyang umuwi sa kanila ngunit babalik pagkatapos ng anim na buwan upang bisitahin ako.

Panghahawakan ko ang kaniyang sinabi at pagkakatiwalaan siya.

Di pa man siya naalis ay nararamdaman ko na ang pananabik sa kaniya. Nais kong sa aming paghihiwalay ay masulit namin ang ilang araw na nalalabi niya dito sa isla..sa piling ko.

Naiba ang pananaw ko sa pag-ibig na akala ko ay para lang sa kagaya ng pagmamahalan ni itay at inay. Na ang pag-ibig ay sa pagitan ng isang lalaki at babae lang. Akala ko pasarapan lang ang mararamdaman ko. Ang may sumubo sa akin o ang may pasukin ako.

Kay Mike ko lang ginawa ito sa unang pagkakataon at minulat niya ako sa katotohanang pwede pala ang ganito.

Minamasdan ko siya sa kaniyang ginagawa habang abala ko sa aking gawain kasama ng ilang turista.

Maging siya ay pinagkakaguluhan ng ilang bista ng isla dahil sa kagalingan niyang magtagalog at karisma.

Makadama man ako ng selos ay susulyapan niya ako at ngingitian na parang nagsasabing ako lang ang sentro ng kaniyang mga paningin.

Abala rin siya sa pagkuha ng mga larawan at pag-iinterview sa mga dumayo bilang karagdagan sa kaniyang blog. Maghapon kaming napagod matapos mag-uwian na ang mga turista kaya nagtungi kami sa aming sekretong lugar.

Sa dulo ng isla, sa nakadaong na sirang bangka kami namahinga at tinanaw muli ang palubog na araw.

Malapad ang bangka kaya nahiga kami ng magkatabi. Umunan siya sa aking bisig at ang kamay niya ay nakapatong sa aking harapan.

Sa tuwing dito kami pupunta isa lang ang ibig sabihin. Ang magpalabas ng init dahil mahirap gawin iyon sa bahay.

Kahit naghalo na ang aming amoy araw at alat ng dagat sa katawan ay nangibabaw ang kasabikan namin sa isa’t isa.

Ibinaba niya ang garter ng aking short kasama ang panloob ko at sumungaw ang matigas kong ari. Pinagtaas baba ang kaniyang kamay. Di ako nakatiis sa kaniyang ginagawa sa akin kayat hinalikan ko siya sa kaniyang labi.

Abot-abot ang hingal namin sa pananabik at tuluyan niyang inalis ang aking pang-ibaba upang bigyan laya ang matigas kong laman.

Umusod siya pababa at tumapat sa aking ari at muli kong naramdaman ang mainit niyang bibig sa kabuuan ng aking pagkalalake.

Sa tuwing ginagawa niya ito ay lalo kong nasasabik sa paghagod ng kaniyang dila at labi sa aking kaselanan.

Namamangha ako habang pinapanood siya. Namamangha ako dahil isang napakagandang lalaki ang nasa harapan ko na nagbibigay sa akin ng kakaibang ligaya.

Sarap na sarap ako sa aming ginagawa. Parang ayaw ko na siyang umalis at manatili na lang siya dito sa isla habang buhay kasama ko.

Hinawakan ko ang kaniyang ulo at iginiya ko kung gaano dapat kabilis ang kaniyang pagtaas baba sa pagsubo hanggang…

“ Ang bababoy ninyo! Mga walang hiya kayo! “

Nabigla kami sa aming narinig at nakita ko si inay na nakatingin sa aming dalawa na namumula ang mukha sa galit at sama ng loob.

Napatayo si Mike sa kaniyang pwesto at dali-dali ko namang itinaas ang aking salawal. Sa kahihiyang nakita kami ng inay sa aming ginagawa.

“

Umuwi kayo ng bahay!“

Nagmamadali si inay na umuwi at naiwan kaming nakatingin sa isat isa. Nakadama ako ng takot dahil nalaman na ni inay ang tungkol sa amin. Ang nakakahiya ay maaktuhan pa kami sa di kaaya-ayang sitwasyon.

Na ang anak niya ay nakikipagtalik sa kapwa lalake.

Hindi ko alam  kung anong paliwanag kay inay ang sasabihin ko. Kapwa kami napipi ni Mike dahil sa ganitong sitwasyon

Paano kung makarating kay itay ang ginawa namin ni Mike?

Natatakot ako para sa aming dalawa, para kay Mike. Paano kung palayasin na siya ng maaga sa inaasahan ko?

Tahimik kaming naupo sa gilid ng bangka at sinusukat ang tapang kung paano kami haharap kay inay.

“ Im sorry…this is my fault.“

Tahimik lang akong tumingin kay Mike. Hinaplos ang kaniyang mukha. Haharapin ko kung ano ang kahihinatnan sa aming pag-uwi. Saktan na nila ako, itakwil na nila ako ay di ko alam.

Isa lang ang alam ko. Ang ipaglaban ang nararamdaman ko para kay Mike. Kung magkalayo man kami sa kaniyang pag-alis ay sapat na sa akin. Ngunit ang pigilan nila ako sa aking nararamdaman para sa kaniya ay hindi ko magagawa. Kay Mike ko lang naramdaman ito at nawa ay maunawana nila na ang anak nila ay nagmahal lang.

Mabagal ang aming paglalakad pabalik ng bahay.

Wala pa ang itay dahil wala pa ang bota na naka parada sa gilid ng pinto. Wala rin ang itak niya kung saan lagi niya itong sinasabit. Kahit paano ay si inay lang ang kukumpronta sa amin.

Pumasok kami at naabutan namin si inay na naghahanda ng kaniyang ilulutong hapunan. Galit ang kaniyang mga kilos. Ni hindi niya kami kayang tingnan.

Magbibiyak siya ng niyog ngunit lumapit ako at kinuha ang niyog at sa kaniyang kamay. Lumayo siya at inabala kung ang sarili sa paglilinis ng tilapia.

Nabiyak ko na ang niyog at siya naman ang kumuha sa kamay ko.

“ Ako na ho ang magkakayod…“

Subalit parang walang narinig si inay at kinuha ng tuluyan ang niyog sa kamay at umupo sa kudkuran.

Bargas niyang kinayod ang niyog at naririnig ko ang manakanaka niyang pagsinghot. Galing sa iyak ang inay at halata ko sa kaniyang mga mata.

“ Kailan pa kayo nagkaroon ng relasyon?“

Tahimik lang kami ni Mike dahil di namin alam ang isasagot.

“ Sumagot kayo! Mahirap ba ang tanong ko?“

“Tatlong linggo na po.”

Iniwas ko ang aking mata kay inay dahil sa hiya.

“ Hindi ko alam kung saan kayo kumuha ng lakas ng loob na gumawa ng ganyang kahalayan. Sobra kayo!

Tigilan nyo yan…wala akong sasabihin sa tatay mo sa nakita ko sa inyo. Kung matutulog kayo wag nyo isasara ang pinto. Michael, bisita ka pa ring maaring sumilong dito. Kung aalis ka bahala ka, di kita pipigilan. Huwag nyo akong asahang natutuwa sa inyong dalawa.“

Patuloy lang sa pagkakayod si inay. Iba ang kilos niya na di gaya ng dating masiyahin kung maghanda sa kusina ng aming hapunan. Para siyang robot na walang imik at walang pagmamahal sa nilulutong tilapia sa sa gata.

Nasasakatan akong pinapanood siya mula sa hagdan ng aming silid. Si Mike naman ay nakaupo sa kaniyang papag at nakikiramdaman.

Sumapit na ang takipsilim at dumating na si itay at nagsimula kaming kumain.

Walang kaalam-alam si itay sa nangyari kanina…

Gaya ng sinabi ni inay…

Gaya ng bilin ni inay na iwan naming bukas ang pinto bago matulog.

Sa dilim aninag ko si michael na inilahad ang kaniyang palad sa akin.

Ngunit dahil sa alalahaning nasaktan ko si inay ay di ko pinaunlakan na makipaghawakan sa kaniya…

Gusto kong hawakan iyon ngunit naglalaban ang aking kalooban.

Mahal kita Mike ngunit sa mga oras na ito gusto ko munang mag-isip…

Tumalikod ako sa aking pagkakahiga upang di siya makita. Masakit sa akin ang ginawa ko subalit kailangan muna naming sumunod sa inay.

Sa aking pagpikit ay dumaloy ang mga luha ko. Mahal ko si mike at mahal ko rin ang mga magulang ko.

Paano ko ipaglalaban ang pagmamahal ko kung si itay na mismo ang makaalam tungkol sa amin ni Mike…

---

ito po ang sa fortune island.

Entry 008 COLDNESS

Ang bigat ng pakiramdam ko sa tuwing susulyapan ko si inay. Parang nakahubad ako at nahihiyang magtama ang aming mga mata.

Bumabalik sa aking alala ang nangyari kahapon sa ginagawa sa namin ni Mike. Nakakahiya naman talaga ang mahuli kami sa ganoong posisyong sarap na sarap pagpapaligaya sa akin.

Di ko masisisi si inay dahil hindi niya naiintindihan ang mga nararamdan ko.

Ang bigat talaga dahil ni hindi niya ako kinakausap. Ang katahimikan niya ay nakakahawa dahil talagang ipararamdam niya na nagbigay ako ng sama loob sa kaniya. Maging ako’y natahimik at nawalan ng imik. Nalulungkot ako sa ginagawa ni inay na di pagpansin sa akin.

Tahimik din si Mike dahil dumistansiya ako sa kaniya. Umiiwas sa dati naming ginagawa. Ang samahan siya at kausapin ay di ko na muna pinagpatuloy.

Malungkot ako dahil labag sa aking kalooban na iwasan siya para di na rin magalit si inay. Kahit paano ay mababawasan ang kaniyang galit sa amin. Kasabay naman noon na nababawasan naman ang panahon namin sa isat-isa ni Mike.

Kahit banyaga ay naiintindihan niya ang sitwasyon namin. Inabala ko ang aking sarili sa mga dati kong gawain na hindi siya katabi o kausap. Hinayaan ko lang din siyang gawin ang kaniyang trabaho sa paggagawa ng kaniyang blog. Maliit ang isla pero napakalayo namin ngayon. Tanging sulyapan lang kami at panakaw pa kung magtama ang mga mata.

Nakakapanibago dahil tahimik kaming dalawa. Tanging si tatay lang ang nakakausap ni Mike at ako ay di gaanong umiimik. Natatakot ako sa matabang na pakikisama ni inay kaya tinitiis ko na lang.

Mahirap na kung malaman pa ni itay ang nangyari dahil paniguradong papanig din siya sa inay.

Sa gawain sa villa,pangangawil ng isda,pagtatanim at pagtatabas ng damo inabala ko ang kalungkutan na di kami pwede magdikit ni Mike.

Ang hirap ng ganito…

Kahit sa hapunan ay wala akong imik na nakain. Nasagot lang ako kung tatanungin.

Opo,hindi po, o tango lang ang sagot sa mga habilin ni itay para sa mga inuutos niyang gawain para bukas.

Sa pagtulog naman ay nakabukas pa rin ang pinto namin. Nararamdaman ko na sinisilip kami ni inay dahil sa kaluskos ng kaniyang tsinelas. Wala na talaga ata kaming pag-asa ni Mike.

Ang sakit pala ng ganitong nilalabanan ang kagustuhan mong magmahal. Ilang talampakan lang ang namamagitan sa amin ni Mike ngunit parang napakalayo ko sa kaniya. Hindi ako makatulog dahil sa bigat ng nararamdaman ko.

Sinilip ko si Mike sa kaniyang higaan. Nakatagilid siyang nakaharap sa akin. Aninang ko sa dilim ang kaniyang katawan dahil sa liwanag mula sa hasag na nasa kusina.

Nakita kong gumalaw siya. Gising pa rin pala siyang kagaya ko. Inilhad niya ang kaniyang kamay. Inabot ko iyon at nagtagpo ang aming mga palad. Hinawakan niya ang kamay ko ng mahigpit. Sa maghapong iniiwasan ko siya, ngayon ko lang muli naramdamang kasama ko siya.

Naradaman ko ang labi niyang humalik sa aking kamay. Matagal,madiin at sabik. Tumulo ang aking luha dahil sabik din ako ipadama ang nararamdaman ko sa kaniya.

Dahandahan din ako sa aking pagkilos na huwag makagawa ng anumang ingay. Inilapit ko rin ang aking sarili sa aming paghahawakan at humalik din sa kaniyang kamay. Naramdaman niya ang aking pagluha dahil pumatak ito sa kaniyang kamay.

Hinahanap ko siya…

Kinasabikan…

Mahal ko si Mike ngunit wala akong kalayaan magmahal sa kapwa lalake. Wala akong minahal noon at ngayon lang ako nakadama ng ganitong uri ng pagmamahal.

Naiiyak ako dahil hindi ko kayang ipaglaban si Mike. Talo ako dahil mahal ko rin ang mga magulang ko at ayaw ko silang bigyan ng sama ng loob. Ang hirap ng ganito. Ang sakit ng laban ng buhay pag-ibig ko.

Ayaw ko man ngunit bumitiw ako sa paghawak sa kaniyang kamay. Isang araw palang na natiis ko siya ngunit sa paggising ko ay di ko na alam kung kakayanin ko pa. Kulang ang gawain sa isla para di ko siya maiisip. Ilang araw na lang ba ang nalalabing pagtigil niya dito at babalik na siya ng amerika at iiwan na niya ako.

Di ko na alam kung babalikan pa niya ako dahil sa ganitong sitwasyon. Aalisin ko na ba ang pag-asang magtagal pa kami. Muli ko siyang sinilip at paharap pa rin siyang nakapwesto sa akin.

“ Mahal na mahal kita Mike.“

Gusto kong sabihin ito sa kaniya ngunit sa isip ko lang kayang gawin. Bago man lang kami magkalayo ay kailangan ko siyang nais kong malaman ang mga plano niya.

Ayaw kong isipin na laro lang ito sa amin o tawag ng pangngailangan na magparaos.

Hindi iyon ang nararamdaman at gusto ko, kundi mahal ko talaga si Mike.

Mahal na mahal…

Mababaliw na ata ako kung matatapos lang ang lahat ng ganito kabilis. Kailangan kong gumawa ng paraan kung ano ang dapat naming gawin ni Mike…

---

Next entry may trahedya na susubok kay Renchie at Michael.

Entry 009 TRAGEDY

Ikalawang umaga na at di pa rin kami nagpapansinan ni Mike. Pagkagising ay nagtungo na agad ako sa aking gawain sa pagtulong kay itay. Di ko na siya ginising at agad na umalis. Kailangan ding mapalitan na ang kugon ng kubo namin dahil may ilang mga tulo na ring pumapasok sa loob ng bahay.

Magahapon na naman akong magtatali ng kugong ipapalit sa mga lumang bahagi ng bubong namin. Mamaya ko na lang kakausapin si Mike.

Gising na kaya siya? Ano na kaya ang ginagawa niya ngayon?

Sana ay di siya komprontahin ni inay tungkol sa nakita niya sa amin at tanggapin na lang kami sa aming relasyon. Kung maaring lang na unahan ko na si inay na ipagtapat kay itay ang relasyon namin ni Mike.

Paano kung kagaya din siya ni inay na tutol sa relasyon namin?

Natatakot ako sa maaring gawin ni itay sa akin o kay Mike.

“ Ihatid mo muna yung natali mo sa bahay para di tayo mahirapan pauwi mamaya.“

Natuwa naman ako at babalik ako ng bahay dahil makikita ko si Mike. Inipon ko ang mga naitali ko ng kugon. Pinagsamasama,binilot ng sako at pinasan pabalik sa aming kubo. Malayo pa lang ay nakita ko na si Mike sa sukalan na nangunguha ng kahoy.

Nakita niya akong papalapit. Patuloy lang siya sa pag-iipon ng mga panggatong.

“ Ano ginagawa mo?’

Tanong ko. Aaminin kong nasasabik ako sa kaniya.

“ Wulah na nan kehoy na stock tayo, so i decided na kuha ako.“

Patuloy lang siya sa pamulot at pagtapyas ng mga malalaking tuyong sanga. Mukhang alam na niya ang ginagawa ko araw-araw sa umaga kaya nagprisinta siyang gawin ito.

Sabay kaming umuwi na may dala sa aming mga balikat. Naghawakan kami ng kamay ng ilang segundo at nagbitaw dahil malapit na kami sa aming kubo.

Di man kami nakapag-usap kahapon alam ko na nauunawaan niya ang sitwasyon namin.

Inayos ko ang mga kugon sa silong. Sinilansan ng maayos upang madaling makuha sa paggamit naming pag-papalit ng bubong. Si Mike namay pinutol putol ang ilang mga nakuhang mga tuyong sanga ng pantay pantay at isinalansan din sa gatungan.

Ang nanay naman ay naglalaba sa may balon. Lumapit ako upang malaman niya na umuwi ako. Mukhang maganda ang kundisyon niya at nagpaunlak sa aking pagmamano.

“Kumain na kayo ni Mike sa kusina at nakapagluto na ako ng agahan. Ako na ang maghahatid ng kakainin niya..”

Masaya ang kalooban ko dahil kinibo ako ni inay. Pero hindi pa rin iyon batayan na maayos na ang lahat para sa amin ni Mike.

Dumating naman si Mike na may dalang balde gamit ang pingga sa kaniyang balikat.

Tahimik siyang sumalok ng tubig sa balon at sinalinan ang dalawang balde. Maging ang batyang banlawan ni inay ay sinalinan niya. Tutulong sana ako ngunit pinigilan niya ako. Si nanay naman ay nakatingin lang sa amin.

Di ko na siya napigilan at hinayaan ko na lang at nahihiya na rin ako kay inay sa kulitan namin.

Bumalik ng kubo si Mike at ang pininggang baldeng puno ng tubig. Nangiti na lang ako kahit hindi siya marunong sa tamang paraan ng pagpasan ay nakarating siya sa kubo.

“ Naglinis ng bahay,nangahoy,ngayon naman nag-igib. Ano ba yan? Namamanhikan ba yan?“

Nagulat naman ako sa sinabi ni inay.

Ngayon ako naman ang nagsalok muli para kay inay para sa kaniyang paglalaba. Wala pa rin akong imik.

“ Mahal mo ba si Mike?“

Napatigil ako sa aking pagsasalin sa kaniyang batya at tumingin sa kaniyang habang patuloy siya sa kaniyang ginagawa.

“ Kung ano man ang gusto mo sa sarili mo, bahala ka. Di kita pipigilan.“

Nagulat talaga ako sa sinabi ni inay.

Pumapayag na ba siya sa amin ni Mike?

Wala ako pa rin akong imik.

“ Kung ano yang plano mo bahala ka. Matanda ka na para sabihan. Di ako magsasalita sa itay mo. Kung buo na ang desisyon na magpatuloy,kayo ang magsabi.“

Kumpirmasyon na payag na nga si inay. Kahit medyo may tono ng sama ng loob ang sinasabi niya, ay alam kong di niya ako hahayaang masaktan sa mga desisyon ko.

Sa katawuan ay niyakap ko si inay. Nagpasalamat ako sa kaniyang pagpayag sa aming relasyon ni Mike. Tinapik na lang ako ni inay sa likod.

“ Pakiusap ko lang na iwasan nyo ang mga bagay na ikakasira ninyo. Mahal kita at ayaw ko ring nakikitang nasasaktan ka.“

Tahimik ko lang niyakap si inay. Nagpasalamat ako at humalik sa kaniyang pisngi at agad na tumakbo sa kubo. Papalabas si Mike dala ang balde subalit hinila ko siya pabalik sa loob.

Niyakap ko siya at sinabi ang magandang balita.

“ Payag na ang inay sa atin!“

Sisigaw sana siya ng malakas sa katuwaan pero tinakpan ko ang kaniyang bibig ng aking palad. Pinigilan ko at nakakahiya kay inay na marinig kami.

Tahimik kaming nagyakapan. Hinalikan niya ako sa labi at gumanti ako sa kaniyang ginawa. Nasabik kami pareho sa isat-isa at ngayong payag na si inay ay di nakabigatan sa amin.

Pinag-usapan na lang namin na huwag na lang masyadong halata ang aming relasyon. Masaya na ako kahit itago muna namin kay itay ang lahat dahil di pa naman kailangang magtapat kaagad.

Ang saya naming kumain muna ng agahan. Nakatapos na si inay sa kaniyang paglalaba at nakapagsampay na ng mga nilabhan. Naabutan pa niya kami sa aming pagkain. Parang walang nangyari sa aming tatlo dahil siya pa ang naghain ng tubig na maiinom ni Mike.

“ Michael,pagkatapos mo punuin yung drum sa likod magpakulo ka ng tubig para sa inumin natin. Mauna ako sa iyo Renchie sa tatay mo ng makatapos na sa pagtatali. Pagkatapos mo kumain sumunod ka. Mauna na ako sa inyo.“

Nagkatinginan kami ni Mike at nagkangitian. Wala na si inay at sinigaw ko na lang ang “opo!” para marinig niya ako.

Pagkaalis na pagkaalis ni inay ni inay ay siyang tabi agad sa akin Mike. Hinalikan niya ako sa pisngi. Sinaway ko siya na baka bumalik si inay. Nagkatawanan kami.

Nagligpit ako ng pinagkainan at si Mike naman ay nagpakulo talaga ng tubig para sa aming maiinom mamayang gabi.

Marunong siyang magpaningas kaya di na siya nahirapan. Nakakatuwa siyang panoorin dahil masigla na ang bawat kilos niya. Kinakausap na kami ni inay!

Pabalik na muli ako sa aking gawain sa pagtatali ng kugon. Nagpaalam ako na babalik din ako bandang hapon. Uuwi naman si inay para sa pananghaliang iluluto. Binilin konrin kung tapos na siya sa utos ng inay pwede siyang sumama para tumulong.

Muli bago ako umalis mainit na halikan ang nangyari bago ako umalis.

Ang saya talaga ng umagang ito.

Maayos na kami ni inay at kinikibo na niya ako habang nagtali ng mga kugon. Bandang alas 10 ng umaga ay bumalik siya sa kubo upang magluto ng aming pananghalian. Makalipas ang dalawang oiras ay bumalik siya kasama si Mike na dala ang basket ng aming kakanin.

Balik normal ang lahat sa aming tatlo ni Mike at inay. Maghapon kami sa aming gawain at si Mike naman ay patuloy na kinunan kami ng video.

Alas 5 ng hapon na at pauwi na kami. Sa daan ay hangos si Ate Sabel na nasalubong namin. Iba ang pag-aalala na nakabakas sa kaniyang mukha.

“

Nakita nyo ba si Kevin? Kanina pa nawawala e!“

Nagulat naman kami dahil ayon sa sinabi ni Ate Sabel na di pa umuuwi ang inaanak ko ng magtatanghali.

Hapon na ay di pa rin siya nakikita.

Nagtakbuhan kaming lahat upang hanapin ang bata. Hiwa-hiwalay kami sa paghahanap. Di na kami nakapaghanda ng hapunan dahil sa nawawala ang inanak ko.

Maliit lang isla at imposibleng maligaw ang bata.

Wala si kuya Ador, ang tatay ni Kevin at nasa Batanggas pa at pihadong gulo ito kung malalaman na nawawala ang isa niyang anak.

Si inay at ate Sabel ay naiwan sa kanilang bahay para hintayin na lang kami sa aming paghahanap. Madilim na ngunit wala pa ring bakas ng bata.

Nakailang ikot na kami sa isla. Maging ang matarik na bangin ay sinilip na namin. Sinuyod ang lahat ng maaring mapuntahan ni Kevin. Natatakot na ako para sa inaanak ko.

Nawawalan na ako ng pag-asa dahil apat na oras na kaming sigaw ng sigaw ng kaniyang pangalan.

Umuwi kami ng bigo at malungkot na hindi namin nakita ang bata. Iyak naman ng iyak si Ate Sabel sa takot na may masamang magyari na sa kaniyang anak na nawawala.

Umuwi muna kami ni Mike upang magpahinga. Nagsaing muna ako dahil gutom na rin kami sa paghahanap.

Sa di ko mawari ay parang may bago sa kusina. May hindi dapat na narito sa aking harapan.

Kinabahan ako ng mapansin ko ang panalok na latang may tali. Panalok ito sa balon. Kinuha ko ito at pinagmasdan.

Naroon si Mike sa may lamesa na tahimik at nag-iisip at nag-aalala sa pagkawala ni Kevin.

Humarap ako sa kaniya tangan ang panalok. Nakita niya ako at bigla siyang nagulat sa aking hawak. Napaigtad siya at tumakbo palabas. Kinuha ko ang hasag dahil parang tama ang hinala ko sa reaksyon niya. Hinabol ko siya. Doon ko siya naubutan sa may balon.

“Oh my God! He’s here!!!!!”

Sigaw niya ng makalapit ako.

At agad ko siyang nakitang tumalon sa loob ng balon.

Nagdatingan ang mga itay at mga taong nakarinig sa sigaw ni Mike.

Naroon si Kevin ng sumilip ako. Nailawan ng hasag ang isang maputing katawan ng bata. Matigas na ito at ng iangat ni Mike. Tumulo ang luha ko dahil si kevin nga ang nasa balon.

Ang lahat ay nag-iyakan ng maiangat na ang katawan ng isang musmos. Ngayon lang ako nakaranas ng ganito. Ang mawalan ng minamahal. Ang makakita ng isang maliit na bangkay ng isang bata at namatay ng ganoon lang.

Sakabila ng nangyayari ay nakita ko si Mike na malakas pa ang iyak sa akin. Lumapit ako sa kaniya subalit lumayo sa akin at nagtungo sa kubo. Sinundan ko siya at doon ko siya nakitang patuloy na umiiyak. Galit na galit na inuuntog ang sarili sa dingding. Pinigilan ko siya at niyakap dahil sinasaktan na niya ang kaniyang sarili. Umiiyak na kami dahil sa pangyayari.

“ Its all my fault! I killed Kevin! I am the reason bakit siya namatayyyy !!!“

Naguluhan ako sa sinabi ni Michael. Ano ang ibig niyang sabihin na siya ang pumatay sa inaanak ko?

---

Ano nga kaya ang nangyari at namatay si Kevin. Maging dahilan kaya ito ng panibagong problema sa isla?

Entry 010 BROKEN

“

It’s all my fault!

What have I’ve done!

Oh my God!Nooo!!!!

Kevin I’m sorryyyy!!!!“

Palahaw ng iyak ni Mike. Wala akong maintidihan sa sinasabi niya. Pinakalma ko siya. Hininaan naman niya ang kaniyang boses sa pagsasalita sa akin. Putol putol ang kaniyang mga kwento dahil sa kakaiyak.

Kinuha niya sa kusina ang panalok na lata ng balon. Di niya sinasadyang naiuwi niya pala ito ng mag-igib kanina. Ito ang panalok ng mga bata at nanay dahil sa maliit ito at magaan hilahin kung iigib. Ang tanging panalok marahil na ginamit ni Kevin ay ang malaking ginagamit namin. Mabigat iyon kung hihilahin. Insidente sigurong nahila pababa si Kevin ng sumalok.

Ito ang nabuo sa isip ko.

“Beacuse of this!

Because if this freakin thing why kevin died!

Because of my stupidty!

Because if this!!!“

Insidente ang nangyari. Naghalong inis at awa ang nararamdaman ko ngayon dahil sa isang simpleng kapabayaan.

Nawala ang isang inosenteng buhay dahil sa isang panalok lang.

Lumayo sa akin si Mike at umupo sa isang sulok at doon umiyak.

Sa sama ng loob ko sa pagpanaw ng inaanak ko ay binuhos ko ang galit sa panalok na lata.

“PUT*NG INA!!!!”

Hinampas ko sa lupa ang lata ng maraming beses.Nayupi ito dahil sa galit. Sumuko ako ng makaramdam ako ng sakit sa aking kamay. Nasugatan ako subalit mas masakit ang nararamdaman kong sugat sa puso.

Hindi ko dapat sisihin si Mike sa nangyaring pagkamatay ng bata. Subalit sisinisisi niya ang sarili sa nagawa. Patuloy pa rin siya sa pag-iyak. Muli akong lumapit at lumuhod sa kaniyang harapan.

Niyakap ko siya. Pinaalam ko na wala siyang kasalanan at di niya sadya ang nangyari. Pinapayapa ko siya sa pag-iyak. Niyakap niya ako.

“I’m sorry! I’m so sorry!!!!”

Iyon na lang ang tanging sinasabi ni Mike. Namaos na siya kakaiyak. Pinagpahinga ko siya sa kwarto at sinunod naman niya ang ang sinabi ko upang makapagpahinga muna siya.

Maigi at di nasunog ang sinaing ko at nagsakto ang gatong na naupos at naluto ng maayos ang kanin.

Sinilip ko siya at niyayang kumain. Tumangi siya. Gaya niya ay wala rin akong ganang lamnan ang aking sikmura.

Bumalik ako sa bahay ni ate Sabel. Nagtutulong sila ni inay na nililinis ang malamig na katawan ni Kevin. Panay singhot lang ang aking naririnig. Ayaw kong makita ang maliit na katawan niya kayat nagtungo ako sa likod ng bahay.

Naroon si itay,gumagawa ng paghihimlayan ng labi ng bata. Isang manipis na plywood na galing pa sa dingding ng bahay nina ate Sabel ang ginamit. Ito ang naghahati sa kanilang kusina at sala.

Ang mga nakababatang kapatid naman ni Kevin ay sa kabilang bahay muna pinatulog kasama ni ate Merly. Siya ang kapatid ni kuya Ador.

Tumulong ako sa paggawa ng kabaong.

Ito na yata ang huling maitutulong ko para sa kanya. Tumutulo ang mga luha ko kasabay ng mga pukpok ng martilyo sa mga lumang pakong bumabaon sa mga kahoy at tabla. Di ko na ininda ang sakit ng sugat ko sa kamay na muling dumugo. Kahit gasera lang amg amin gamit ay maayos naming nagawa ang kabaong.

Maihahambing sa isang kahon ang nabuo namin. Ito lang ang kaya namin. Ang magkasya sa kung ano meron kami.

Wala na kong maiyak ng ilagay namin siya sa loob. Sinabuyan ng inay ng asin ang papag at doon ipinatong ang kabaong upang di langgamin ang labi at saka tinakpan ito.

Mamayang umaga darating si kuya Ador at sasalubong sa kaniya ang pagkawala ng kanyang panganay. Napakalungkot ng isla ngayong gabi.

Nagpaalam na ako sa kanila upang makapagpahinga . Umuwi ako, di na ako kumain. Nagligo ako sa palikuran. Matapos noon ay nagbihis at tumuloy sa silid.

Gasera ang gamit naming liwanag dahil ang hasag ay nasa lamayan ngayon kayat di gaanog maliwanag ang kabuuan ng kubo. Pinatay ko na ang apoy nito at humiga sa aking papag.

Nakiramdaman ako kay Mike sa dilim. Hikbi at singhot pa rin ang naririnig ko mula sa kaniya. Gising pa ang mahal ko.

Bumangon ako at tinabihan siya. Nakatalikod pala siya sa akin ng niyakap ko. Tama ako at di pa rin siya nahinto sa pag-iyak.

“ Tahan na…walang may kagustuhan sa nangyari…“

Bulong ko sa kaniya. Ngayon kailangan niyang paglabanan ang takot at sisi sa sarili na ang nangyari kanina ay di niya kagustuhan.

Niyakap ko na lang siya upang malaman niyang nandito lang ako sa kaniyang tabi upang samahan siya.

Tahimik na at nakatulog na si Mike.

Sarado ang pinto ng silid ko at walang akong pag-aalala na makita kami ni inay na magkatabi kaming muli. Naiisip ko na lang na hindi sila uuwi para samahan ang nagluluksa sa kabilang bahay at kailangan din ako ni Mike sa kaniyang kalungkutan.

Nagising ako ng maaga kahit pagod. Ginising ko si Mike, nagkape kami at nagtungo sa kabilang bahay.

Naroon na rin pala si Kuya Ador. Tahimik kaming nakibahagi sa kaniyang pagluluksa. Nakakabingi ang katahimikan naming lahat.

Mamayang hapon pala ililibing si Kevin. Walang funeraria na kailangang imbalsamuhan ang namatay na bata.

Pinapunta kami ni inay sa kabilang panig ng isla upang tulungan si itay sa paghuhukay ng paglilibingan. Madali namin siyang nakita at nagsalitan sa paghuhukay.

Hindi mapigilan ni Mike ang umiyak sa aming ginagawa. Maging ako ay naiyak na rin dahil di na namin kapiling si kevin.

Nakakapagod ang umagang ito.

Nang matapos ay bumalik kami sa pamilyang namatayan. Tumulong naman ako skay kuya Ador na tabunan ang balon. Hindi na namin mapapakinabangan ang balon na ito. Isang mapait na alala lang ito kaya mabuti pa ngang sirain at tabunan na.

Titiyagain ko na lang ang mamangka papunta sa aplya ng batanggas para mag-igib ng tubig na maiinom kesa may sumunod na namang pangyayari gaya nito.

Sumapit ang hapon at inihatid namin si Kevin sa kaniyang huling hantungan. Wala ng rehistro ng pagkamatay niya. Walang death certificate dahil di na kailangan. Malayo kami sa kabihasanan para gawin pa iyon.

Nakakaawa ang batang ito na wala ng birth certificate ay walang pang record ng kamatayan. Ganun pa man ay nabuhay namin siya ng ilang taon na puno ng pagmamahal.

Buhat namin ni itay at kuya Ador ang kabaong na ginawa namin kagabi. Si Mike naman ay tangan ang kaniyang maliit na kamera. Nais niyang ilagay ito sa blog niya. Kahilingan ko ito upang malaman ng lahat kung ano ang maaring makita pa sa isla bukod sa kasiyahan ay may kalungkutan din.

Tumutulo ang luha niya habang kinukunan kami.

Ang tatlong kakabaihan, si itay,ako,si kuya Ador at ang dalawa pa niyang anak na si Klien at karen si kuya Simon na asawa ni ate Merly, at Mike. Kami lang ang nagmamahal kay Kevin na saksing maglilibing sa kaniya.

Wala na talaga ang inaanak ko.

Nabawasan kami ng isang makulit at masunuring bata. Isang masayahin at mabait na Kevin na hindi ko na makikita kahit kailan na sa alala na lang at usapan sasagi.

Hahanap-hanapin ko ang pagmamano niya kahit di siya nabinyagan ay ako ang tumayong ninong niya dahil dito siya lumaki. Nasubaybayan ko siya ng gumagapang at maglakad noon.

Ang sakit na ako rin pala ang maglilibing sa kaniya…

Inilagak namin siya sa hinukay namin. Sama sama kaming nagdasal para sa kaniya at tinabunan ang kaniyang kabaong. Maging ang langit ay nakikidalamhati sa amin dahil sa umambon na. Di sila umalis hanggat di kami natatapos sa palilibing.

Natabunan ng patak ng ulan ang mga luha namin. Parang pinapahiran ng langit ang aming pagdadalamhati.

Sa pagtatabon ay nagkwento ako tungkol kay Kevin.

“Naalala nyo ng ayaw matulog ni Kevin tapos tinakot ko na may darating na bumbay at kukunin siya para ilagay sa tulay ang kaniyang dugo? Tapos may arabong dumating sa isla para mamasyal. Akala niya bumbay tapos tumakbo sa bahay at nagtago sa ilalim ng papag ko? Sinabihan pa ako na huwag maingay !”

Nagtawanan sila…

“ Nagalit kaya yan noong biniro ko na mag kakaroon siya ng buhok sa kilikili pag lumaki. Ayaw daw niya may buhok kasi ang pangit daw…“

Kwento ni Tatay

“ Ha ha ha, eh noong tinatawag ko siyang panget-panget! Tapos lingon ng lingon at magagalit sa akin. Tapos tinanong ko na bakit siya lingon ng lingon kung di siya panget. Napaisip siya kung bakit nga ba siya nalingon kung hindi siya panget…“

Kwento ko muli.

Marami pa kaming nakakatuwang kwento sa batang ito. Nabawasan ang aming lungkot.

Nang matapos ay umuwi na kami at tumuloy sa kani-kaniyang tahanan. Nagluto si inay ng kakainin namin. Magsasalo salo kaming lahat na naglibing kanina. Sa mga oras na ito damayan ang bumubuo sa aming lahat.

Tanggap ko na hanggang dito lang ang buhay ni Kevin.

Kailangan din naming mabuhay.

Ang magpatuloy.

Kumain kaming lahat ng sabay sabay sa iisang mesa. Matapos noon ay iniwan na namin sila sa kanilang hontahan at kami ni Mike ay umuwi na. Nakakapagod ang maghapon kayat patang-pata kaming nahiga sa aming mga papag.

Tahimik akong nakahiga ng magsalita si Mike.

“ Im going to leave the island…bukas …“

Nagulat ako sa sinabi niya.

Bukas na agad aalis si Mike?

---

Entry 011 PARTED REASONS

Tumulo ang mga luha ko sa aking pagkakahiga. Akala ko ay handa na ako kahit alam kong aalis din siya at iiwan ako sa isla. Ngunit hindi ako nakapaghanda ng sabihin niyang bukas na agad…

Kakakalibing pa lang ng inaanak ko at isa na namang mahal ko ang lalayo.

Akala ko kaya ko…

Akala ko handa ako…

Hindi pala madali.

Naramdaman ko ang langitngit ng kawayang sahig ng kwarto.

Lumapit siya sa aking papag at humiga sa tabi ko. Pantay lang kaming nahiga. Hinawakan niya ang kamay ko.

Nararamdaman ko rin ang kirot sa aking dibdib sa pangitaing wala na akong kasama sa kwartong ito.

Ang paggising sa umagang ipaghahanda siya ng kakainin at pangligo. Ang mga kwentuhan at biruan namin. Ang lalaking ito sa likod ng kaniyang camera.

Niyakap niya ako at lalong tumulo pa ang aking mga luha. Sa loob ng isang buwan niyang pananatili ay nahulog na ako sa pag-ibig niya.

“I may be gone, but i will not stray far. Im sorry if I have to leave you.”

Tahimik lang ako. Alam ko naman na magkakahiwalay din naman kami kalaunan. Tinanggap ko na lang ang katotohanang maghihiwalay at maghihiwalay din kami.

Tumagilid na rin ako paharap sa pagkakayakap niya inilapit ko ang aking mukha sa kaniyang dibdib. Doon ako umiyak na parang bata. Hindi pa pala tapos ang pagluluksa ako at ikalawang bahagi pala ito.

“Muhal nuh muhal kita Renchie. Buhbalik akoh. I will come back for you. I’m sorry, but i have to this, and in my return i promise you. We will be together for the rest of our lives.

Umiiyak na rin si Mike. Sinsero ang kaniyang sinabi na babalik siya. Tiwala ako na babalikan niya ang isla. Na babalikan niya ako…

Panghahawakan ko ang pangako niyang babalik siya. Magtitiis ako alang-alang sa kapakanan niya.

Hinalikan niya ang ulo ko. Tumingala ako upang magtagpo ang aming mga labi.

Nais kong mawala ang lungkot na nararamdaman ko.

Huling gabi na namin. Huling pagkakataon ko na siyang makakasama at makakatabi. Napalitan ang kalungkutan ko ng pananabik na may mangyari muli sa amin.

Kailan lang ba namin ginawa ito pero parang baguhan kami sa pananabik halikan namin ang isat isa.

“ I love you Renchie..“

Ito ang sinasabi niya sa akin sa bawat halik na dumadampi sa aking labi. Malikot na rin ang kaniyang kamay sa aking paghimas sa aking likuran pababa sa aking puwitan.

Maliit ang papag ko para sa aming dalawa kaya hinila niya ako sa sahig. Pinahiga niya ako at dinapaan.

Muling nagtagpo ang aming mga labing at halos supsupin niya ang dila ko. Bago sa akin ang kaniyang ginagawa kaya hinayaan ko siya. Di na ako nailang kung magkapalitan kami ng laway.

Inayos ko ang pagkakadagan niya sa akin dahil nasasaktan ako sa puson niyang dumidiin sa matigas ko ng ari. Lumuhid siya sa pahitan ngbaking mga hita at hinubad ang kaniyang pang itaas kasunod ang pang-ibaba at panloob. Siya na rin ang nagtanggal ng short at panloob ko at muli akong dinapaan.

Nais kong sa kaniyang pag-alis ay dalhin niya sa alaala na ang lahat ng ginagawa ko ay para sa kaniya dahil mahal ko siya.

Kung ang mga labi ay magkadaiti, sa ibabang bahagi naman namin na nagtitigasan ay patuloy na nagbabanggan. Kakaibang sensasyon ang dala nito sa pakiramdam sa tuwing ididiin niya ito sa akin.

Nawala ang pagod ko sa paghuhukay kanina at napalitan na ng pananabik. Dinilaan niya ang ang aking dibdib. Palipat lipat ang dilang nilasahan ang magkabilang utong ko. Kakaiba ang kiliti noon sa tuwing lalaruin niya ang nanigas kong utong. Maingay siyang kung dumila at sumuso na animo sanggol na sabik dumede sa ina.

Panay na rin ungol ko sa kaniyang ginagawa dahil sa sarap.

Pinasadahan niya ng pagdila ang tiyan ko pababa sa puson. Hawak niya ang ari ko at iniiwas sa kaniyang pagdila upang madaanan din ang buhok ko sa ibaba.

Wala siyang pinalagpas at maging ang singit ko ay dinilaan niya.

Nahiya ako ng bahagya ng itaas niya ang aking hita. Di ko alam at bakit niya itinaas at halos kalahati na lang ng likod ko ang nakahiga sa sahig at umabot na ang tuhod ko sa aking dibdib.

Nakaalalay ang kaniyang kaliwang kamay sa aking likuran at ang isang kanan ay sa gitna ng puwitan ko. Naramadaman kong ibinuka niya iyon.

“

Ohhhh

….“

Dinilaan niya ang butas ko!

Ngayin ko lang naranasan ito na bukod sa pagsubo niya ng ari ay magaling din siya dito. Kakaiba ang nararamdaman ko sa tuwing naglilikot ito sa bukana ng butas ko.

“ Ooohhh…sige pahhh…“

Anas ko sa kaniya na nagmamakaawa na ipagpatuloy lang niya ang ginagawa niyang iyon. Kahit mahirap ang pusisyon ko ay kapalit namang sarap sa hagod ng dila niyan bumabaliw sa pagkatao.

Ilang sandali ay inihiga na niya ako subalit di pa natapos doon dahil sinubo naman niya ang ari ko. Basa na ang dulo nito dahil sa may ilang semilya ko ang lumalabas…alam kong nilasahan niya iyon at maging ang gitnang butas ng labasan ko ay kaniyang nilaro. Napapaangat na ang puwitan ko dahil sa sarap ng kaniyang ginagawa. Ang bawat pagsupsup niya sa kabuuan ng ulo ng ari ko ay lalo pang tumigas at bumilog dahil sa paghagod ng malambot niyang labi at dila. Nasa ritmo ang kilos ng ulo niya at pagkadyot ko. Hinawakan ko ang kaniyang ulo at sa bibig niya ako nakipagtalik. Nahinto ako kung naduduwal siya subalit nais niyang ipagpatuloy ko ang pag-ulos ng ari ko sa bibig niya.

Mga tatling beses siyang naduwal kaya ako na mismo ang pumigil sa kaniya.

Pinadapa niya ako at dinapaan.akala ko ay gagawin muli niya ang ginawa niyang pagdila sa akin. Naramdaman ko sa aking likuran ang kaniyang malaking ari sa gitna ng puwitan ko.

Inilapit niya ang kaniyang kanang kmay sa aking bibig. Nakuha ko ang gusto niya at dinilaan ko ito. May kalyo na rin ang mga palad niya ng basain ko ito ng laway. Umangat siya bahagya. Batid kong ipinahid niya ito sa kaniyang ari.

Ngayong gabi ako naman ang magbibigay. Isusuko ko ang ang pagkabirhen ko sa kaniya gaya noong unang gabi naming nagtalik at pagbibigay niya sa akin na pasukin ko siya.

Naramdaman kong nag-init amg lagusan ko. Kagat labi ako ng unti unting pumapasok ang ari niya. Masakit na masakit na akala mo ay mapupunit ang butas ko. Maging ang loob ng lagusan ko ay nakaramdam ng kakaibang kirot dahil. Ganito ba ang maramdaman niya ng paaukin mo siya. Bakit sarap na sarap siya sa tuwing naglalabas-masok ako noong gabing iyon. Sarap na sarap ako sa narardaman ko sa loob niya at sakit pala ang sa kanya.

Pinagpawisan ako dahil dama ko ang isang matigas na laman sa kaloobloban ko na halos bituka ko yata ang tinatamaan niya. Dahandahan siyang umulos at tiniis ko ang sakit.

Sa bawat pagtaas at pagbaba ng kniyang ari sa loob ko ay nasanay na ito bagamat nandoon ang kirot ay di ko mawaring may sarap akong nararamdaman. Di ko maipaliwanag dahil nasasarapan ako. May kung ankng kiliti at nais kong ibaon pa niya ito sa akin. Akala ko ay di ko kakayanin dahil ang bawat ungol ko ay ungol ng sarap at sakit na nagsam.

“Ohhh…sige…bilisan mo…ahhh mike bikisna mo pa…”

Di ako makapaniwalang masabi ko ito sa kaniya. Nakikiusap pa ako na wag niyang tigilan na paaukin ako. Naghalonna ang aming mga pawis dahil sa papalit palit kami ng posisyon.

Naroon pahigain niya ako at ipatong ko sa balikat niya ang mga binti ko. Nasarapan din ako ng patuwarin niya na parang baka. Ang masgusto ko ay ang pahiga at nakapatong siya sa akin dahil kung gaano kabikis ang pag-ulos niya sa akin ay payapa naman ang aming mga labibsa paghahalikan.

Bumils na ng bumilis ang mga ulos niya. Nakaramdam ako ng malapit na ako dahil sa sarap at sadyang tigas na tigas ako sa ginagawa niyang ulos sa akin.

Lalabasan na ako…

Ayaw ko siyang tumigil hanggat di pa ako nilalabasan. Naroon ang kiliti sa loob ng kalamnan ko na naabot ng ari niya.

“ Ahhhh…ahhh…ahhh..“

Biglang sumabog ang likido sa dulo ng aking ari. Sunod sunod ang sirit nito. Hingal ako sa sarap, at pigil hininga na ilabas ang huling papatak dito. Si basa na rin ang tiyan ni Mike sa katas na inilabas ko.abikis na rinnang bawat kadyot niya. Madiin na rin ang bawat halik niya sa akin. Halos kagatin na niya ang labi ko. Putol putol ang paghinga niya ng tumigil siya sa pagkadyot at ibinaon pa niyang lalo sa loob ko ang ari niya. Madiin ang puson tanda na ipinutok niya sa loob ko ang kaniyang semilya.

Kung babae lang sana ako ay gusto kong buntisin niya ako ng hindi na siya umalis…

Gayun pa man maligaya na ako na nadama ko na may bahagi siya sa loob ko na pinadama.

Aminin ko…nagustuhan ko ang ginawa niya sa akin.

Isa langbito sa hahanapin ko sa kaniyang pag-alis.

Patang pata ang kaniyang katawan na nakapatong sa akin. Maging ako ay napagod at nakahinga lang ng maluwag ng unti unting hugutin na niya ang aring wari koy matigas pa rin.

Daig ko pa ang nagtabas ng damo sa pagod habang magkatabi kaming nakahiga. Magkahawak kamay muli kami habang nagpapahinga.

“ Hihintayin kita sa pagbabalik mo.“

Maluwag konh sinabi sa kaniya iyo dahil kailangan. Tanggap ko na ngayon na lalayo siya at kailangang maghiwalay kami. Kung ano man ang mangyari sa kinabukasan naming dalawa. Panahin na lang ang magsasabi kung babalikan nga niya ako.

Ipinaling ko ang pagtinhin sa kaniya kahit madilim.

Gayun din ang ginawa niya.

Magkalapit ang aming mga mukha. Sinapo niya ang aking pisngi at hinalikan mulinsa labi.

“Buhbuhlik akoh. Buhbuhlik-an kituh.”

Hinalikan ko siya bilang ganti.

Kahit pagod sa maghapaon at pagtatalik namin ay di na kami natulog. Aantayin namin ang liwanag sa aming paghihiwalay.

Aasahan ko ang kanyang pagbabalik.

Kung kailan hindi ko alam.

“Basta maghihintay ako dahil yun ang sabi mo…”

---

*Paghihiwalay ng dalawa ano kaya ang mangyayari. Tumupad kaya si Michael sa pangakong babalik siya sa isla.

Next entry,sa blog ni michael ko kayo pasisilipin…

Entry 012 A JOURNEY’S END

“ This is my last day with him…“

Sa isip ni Michael habang inaayos niya ang kaniyang mga gamit.

Tahimik lang na pinapanood siya ni Lawrence. Pigil ang luha na aalis na ang lalaking minamahal niya. May dalawang oras pa bago dumating ang bangkang susundo kayat may pagkakataon pa sila upang magkapag-paalam ng maayos.

Nabawasan ang dadalhing gamit ni Mike pauwi dahil ang ilan dito ay maiiwan. Isang tanda na babalik muli siya dahil ito ay itinuring niyang pangalawang tahanan.

Bumaba sila ng silid. Naroon ang mga magulang ni Lawrence tahimik na nakatingin sa kanilang bitbit ang isang malaking back pack.

Bilang nakikipanuluyan ay nag-abot siya sa ng pera dito bilang bayad na tinangap naman ng ama ng tahanan. Niyakap niya ang dalawang matanda at nagpasalamat. Kasabay ng pamamaalam ang kalungkutan ng lahat.

Bago tukuyang umalis ay inaya muna ni Michael si Lawrence sa kanilang dating tagpuan. Sa sirang bangka kung saan nila madalas panoorin ang paglubog ng araw. Doon sila naupo,gamit ang kaniyang GoPro camera. Inilapag niya ito nakatapat sa kanila upang kunan ang kanilang sandali na magkasama.

Sa loob ng isang buwan din naman itong ginagawa ni Michael kayat nasanay na rin si Lawrence sa pagharap sa camera. Tahimik siyang bumalik muli sa pagtabi kay Lawrence. Tumingin sa malayo at unti unting nakipaghawakan ng kamay sa katabi.

Humugit ng lakas ng loob kung paano siya magpapalam.

“I will not say goodbye…”

Nanginginig na tono ni Mike na nakatingin sa malayo.

“ Napuntah ako here in your country to see what my friends told me.

They were in love sa white sand nan beach, nan forest,nan pahgkain. Not like in the states.

Andami bagay i took for granted.

I can have a hit shower pagguatoh ko.

I cant eat any where else and anything i want.

Sa states wala miswa on patola,wala lugaw na may noodles or tapa nan kambing.

You know what’s nankakainlove sa inyo?

You! The people!nakakainlove kayo.

And the best part of it, when I first met you, I honestly had no idea that you would be this important to me.

I really hope I’m good enough for you.

Kailan ko lhang nuramdaman itoh… honestly, im scared coz aalis ako.

I begin to think that you’ll find somebody else when I’m gone. Someone na darating who can give you everything and anything na gustoh moh that i cant give.

Someone much better than me.“

Tumulo ang luha ni Lawrence dahil alam niyang dalawa silang mahihirapan sa kanilang paghihiwalay. Maging si Michael ay umiyak na rin.

“Di ko alam kung sa pugbabalik koh you will be here waiting for me. I will give you your freedom to find your self…to follow what your nanay wants for you,kahit she accepted the truth about us.’

Nagkatinginan silang dalawa. Isang malungkot na mga matang lumuluha dahil sa kanilang paghihiwalay.

Umakbay si Michael kay Lawrence. Impit ang iyak ng iiwang binata. Napayuko siya at ayaw tumingin sa katabi. Mga pigil na hagulgol na lalong nagpapasikip sa kaniyang dibdib.

“ Ahalis ako not because of you,not because of you parents. Ahalis a-koh because I have to find my self…of the things i wantbto do…i want find my purpose…after what happened to Kevin…that poor kid opened my eyes to save this island. To save you! I dont know how and when..

Right now, the only thing I’m certain about is that I love you. “

Ang akbay ni Michael ay ganap ng naging yakap kay Lawrence. Dumikit na ang kaniyang labi sa pisnging binasa ng mga luha ni Lawrence.

“ Mahal na mahal kitah.“

Hikbi na lang ang tanging nagawa ni Lawrence dahil kailangan niyang ibigay ang kalayaan ng isa upang gampanan ni Michael ang kaniyang mga plano. Isang halik ang kaniyang ginanti dito sa labi ng siya ay lumingon. Ito na siguro ang pinakamasakit na halik na naibigay niya sa tanang buhay niya.

Halik ng pamamaalam. Halik na di niya alam kung mauulit pa o hindi na. Sa ngayon ang tanging panghahawakan niya ay ang pangako ni Michael na babalik muli.

“ Pangako na hihintayin kita.“

Iyon lang naman ang alam niyang sabihin sa pangako ni Michael dahil yun lang naman talaga ang kaya niyang gawin. Payapa silang nagyakapan at sinulit ang huling sandali na sila ay magkasama.

Narinig nila sa malayo ang tawag ng inay ni Lawrence na dumating na ang bangkang susundo. Tumalima sila at lumapit. Hayagan na silang dalawa sa pagpapakita ng kanilang paghahawak kamay dahil tanggap na ito ng matanda.

Nakangiti ang matanda at niyakap ang dalawa bilang suporta.

“ Babalik ka Michael ha. Mamimiss ka namin.“

Isang taos pusong pamamaalam ng dating kontra sa kanila.

Lumakad sila pabalik sa kubo upang kunin na ang mga gamit ng papaalis.

Mabigat ang mga paang patungo sila sa aplaya kung saan naroon ang bangkang naghihihintay sa pag-alis ng banyaga. Wala ng atrasan at ito na nga ang sandaling maghihiwalay sila.

Isa-isang kinamayan ni Mike ang mga iiwan. Hinalikan naman niya ang dalawang batang kaniyang kalaro at nagpaalam dito. Malungkot niyang kinarga ang dalawa dahil hahanaphanapin din niya ang kakulitan ng magkapatid na Klein at Karen lalo na ang kabaitan ng nasirang Kevin.

Bago umalis ay kinuha muli niya ang camera upang kunan ang mga taong nakasama niya sa isla. Inisa isa ang mga mukhang kaniyang hahanap-hanapin. Ang huli ang mukha ng kaniyang nobyo na may tahimik lang na nakatingin sa kaniya na bakas ng kalungkutan kahit itago pa ng maliit na ngiti nito.

“ Paalam nah pu! Sala-mat sa inyo! Wag kah yon mug-alalah bahbalik akuh! “

Nakasakay na siya ng bangka at pina-andar na ang motor. Umusad na ng unti-unti palayo. Nasa pangpang ang mga taong kumupkop sa kaniya ng ilang araw at hinahatid siya ng mga ngiti,kaway at habilin ng pag-iingat

Isinabay niya sa ingay ng motor ng bangka ang sigaw para kay Lawrence.

“ Buhbalik ako dahil Mahal Kitah! “

Wala na siyang pakialam kung marinig ng lahat ang sinabi niya dahil ang kaniyang pag-alis ngayon aybisang misyon at sa pagbabalik ay ang iuuwing tagumpay para sa kaniyang mahal na Lawrence.

Di niya inalis ang kaniyang pagtingin sa isla kahit maliit na ang kaniyang nakikita sa nag-iisang nakatayo doon na hinahatid siya ng tanaw. Kasabay ng talsik ng tubig alat na humahampas sa bangka ang nagkubli sa pumapatak na mga luha sa kaniyang mga mata.

“ Goodbye for now. Sa pahgbabalik koh. Sana nandyan ka pah rin waiting for me…“

Malayo na ang tanaw niya sa isla at di na rin kita ang lalakeng naroroon. Pinahid na niya ang mga luha upang harapin naman ang kabilang pangpang para sa kaniyang mga pagbabagong gagawin sa buhay at para sa taong maghihintay sa kaniya.

---

Time skip tayo ng ilang buwan sa isla sa buhay ni Lawrence sa next entry.

Pasensya na po at ang bagal ng update may problema lang po kasing pinagdadanan ang writer. Salamat po pala sa mga nag-add,nagvote.bukas na lang po uli yung next chapter.

Entry 013 MISSING

Isang buwan na ng lisanin ni Michael ang isla. Isang buwan ng nabawasan ng ingay ang bawat sandali sa bahay namin.

Gaya ng noong bago pa siya dumating ay patuloy ang ikot ng buhay aming naririto sa isla. Sa kaniyang pag-alis ay doble naman ang kawalan na nararamdaman ko.

Ilang gabi ko rin siyang napapanaginipan at sa paggising akala ko ay nasa tabi ko siya.

Sa hapagkainan,sa pangunguha ng kahoy,pangingisda, at sa lahat na yata ng gawain hinahanaphanap ko si Michael. Tanging imahe sa aking alala ang pumupuni sa mga bakanteng lagi niyang pinupuwestuhan.

Nawala na angbpananabik ko na sa tuwing uuwi ay aabutan ko siya sa kwarto na abala sa kaniyang laptop. Yung bigla akongbsasalubingin at tutulungan sa aking binubuhat. Wala na akong niyayaya para kumain.

Hinahanap hanap ko siya.

Sa tuwing iigib kami ng tubig na gagamitin sa pang-araw-araw mula sa pangpang ng batanggas ay di ko nakakaligtaang magrenta sa isang computer shop at bisitahin ang web blog ni Michael. Ito lang amg paraan ko para makita siya.

Pinagkakasiya ko ang isang oras na makita ko ang kaniyang ginawa sa isla namin. Madami pala siyang ginawa. Nahiya ako dahil nakita ko ang aking mukha sa monitor. Ang lahat doon ay patungkol sa amin. Sa mga pamilya ko, sa ganda ng kalikasan, ng dagat, ng mga bata, at ang simpleng pamumuhay.

Gusto ko siyang padalhan ng email ngunit di ko ginawa.

Ayaw kong umasa na sasagutin niya ang paghahanap ko.

Nanikip ang aking dibdib sa kalungkutan dahil malayo na siya.

Pinatay ko na ang nirentahan kong computer at nagbayad sa counter upang bumalik na sa isla.

Naisalansan ko na sa bangka ang anim na container para sa dalawang araw naming gamit.

Habang papauwi ay iniisip ko ang nadagdag sa alalahanin namin. Tatlong beses sa isang araw akong bibiyahe upang makaigib ng tubig.

Dagdag sa gastos…dagdag sa gawain.

Kailangang magtiis at kailangang gumawa. Pinilit kong isipin na solusyunan ang problemang pamilya upang maiwas ako ng pag-iisip kay Michael.

Nadoble ang kalungkutan ko dahil uuwi na naman ako ng bahay. Mag-isa sa silid at hahanapin siya.

Hindi pwede ang ganito at baka mabaliw ako sa kalungkutan.

Pagsapit ng gabi sa bahay habang nakain ng hapunan ay nagbukas ako ng suhestiyon na magtrabaho malayo sa isla.

Hinatag ko ang mga bagay na maaring makatulong sa aming mga pangangailangan. Sa maliit na paraan ay kailangang kumilos ako oara matuto sa buhay.

Pumayag sila.

“ Nasa tamang edad ka na para magdesisyon. Ang sa amin lang, kung ayaw mo na kabayanan. Bumalik ka agad dito“.

Paalaala ng itay.

Nabuhay akong matiyaga at wala siguro akong hahanapin para maging dahilan ng pagiging palalo ko.

Ang misyon ko ay makatulong.

Ngunit sa likod talaga nito ay makalimot.

Tatlong araw bago ako umalis isla upang makapaghanda.

Ipinagpaalam ako ni itay sa kaniyang kumpare na kung maaring sa kanila muna ako makipanuluyan habang naghahanap ng trabaho.

Huling araw at lilisanin ko pansamantala ang aking kinalakihang isla. Hinatid ako ni itay ng siya naman ang mag-iigib ng tubig. Hinatid ako sa aking tutuluyan.

Kilala ko ang kaibigan ng itay. Si kuya Kanor na baranggay captain ng barrio. Meron siyang maliit na resort at ilang rest room at tindahan na pag-aari. Habang hindi pa nakakahanap ng trabaho ay sa kaniya muna ako maninilbihan habang pansamantalang titigil sa pangangalaga niya.

Nagbilin si Itay ng mga dapat kong gawin habang nanunuluyan ako.

Pagsapit pa lang ng gabi ay naging serbidor ako sa mga turistang nag-iinuman.

Taga-bigay ng baso,ng beer,ng yelo ng sigarilyo,naglista,nagkwenta,tagapindot ng numero sa videoke at tagasingil ng kanilang nakonsumo.

Alas tres na ng matapos ang inuman ng mga parokyano.

Ako pa ang tagalinis ng mga pinagkalatan.

Ako pa ang tagahugas ng mga baso at platong nagamit.

Nalulingkot ako hindi dahil sa aking mga ginawa. Nalungkot ako sa mga ginastos ng mga taong nagpalipas ng oras. Walong daan ang kinita ng videoke sa apat na mesang kumanta. Anim na case ng beer ang inubos nilang lahat ng nag-imunaman. Hindi pa kasama ang pinaorder na lecheong manok ,chichiria,balot at kape.

Ganito sila nagwaldas ng walang pakundangan matapos silang maghanap buhay ng ilang araw.

Nakikinig ako sa mga reklamo nila sa buhay.

“ Inaway ako ng asawa ko!“

“ Naputulan kami ng kuryente.“

“Birthday ko ngayon kaya pinautang ako!”

“ Nakabayad lang nangungupahan sa bahay kaya may pera ako.“

Nagugulat ako sa mga rason nila para maglasing at magsaya.

Samantalang kami ay naghahanapbuhay para lang sa tubig na maiinom.

Nakatapos akong pata ang katawan sa puyat.

Sa isang cottage lang ako pinapwesto.

Hindi ako pwede sa loob dahil may dalaga silang anak na naroroon sa loob.

Ang baon kong tuwalya ang tanging kumot laban sa lamig ng hangin mula sa aplaya. Sinilabang kusot ng niyog ang panlaban ko sa mga lamok na pumapapak sa aking mga binti at braso.

Nakatulog ako.

Alas 5 ay kailangang bumangon upang mag-ayos. Inagahan kong bumangon para maaga ding makahanap ng trabaho. Sa bayan ako nagsimula.

Alas dos ng hapon ay bumalik ako ng bigo.

Kahit papaano ay nagpakita naman ng kabutihan sa akin si kuya Kanor. Pinakakain ako. Inuyusan at binigyan ng pampalubag loob sa mga ginagawa kong pagtulong. Maliban lang sa kaniyang asawa.

Hindi man ako kinakausap ay nararamdaman ko ang pagkairita niya sa akin. Maging ang anak nilang babae ay ganoon din.

Inunawa ko na lang sila dahil ako ay nakikipisan lang. Wala akong lugar para magreklamo. Gagawin ko ang plano kong makahanap ng trabaho at saka ako aalis dito.

Sumapit ang gabi.

Okupado na lahat ng lamesa sa harap ng tindahan at ako ang nagsilbi muli sa mga manginginom.

Puyatan na naman ito.

Sabado ngayon kayat maging ang nag-iisang  cottage ay inakupahan na ng apat na magbabarakadang turista.

Mainam at sa tatlong lamesa ay bote ng tanduay ang iniinom at hindi ako mapapagod kakasilbi ng beer.

Doon ako malapit sa may cottage naupo upang madali ko marinig ang kanilang iuutos.

Napansin ako ng isa sa mga bisita namin. Mukha silang mayayaman dahil kakaiba sila kung mag-usap na at halatang galing Maynila.

Si Sir Kokoy.

Taga Makati.

Nakipagkwentuhan.

Hanggang mabuksan ko ang buhay ko.

“Kung gusto mo,sumama ka na lang sa akin para mabigyan kita ng trabaho. Kawawa ka naman dito wala ka ng sweldo puyat ka pa.”

Nabuhayan ako ng loob sa narinig ko. Trabaho ang lumapit sa akin. Napadali ang paghahanap ko.

Bukas pa ng tanghali sila uuwi. Dito pala sa rest room matutulog. Hindi na ako ang-isip at pumayag akong sasama sa kanilang pag-alis kinabukasan.

Nagpaalam ako kay kapitan pumayag siya. Binigyan niya ako ng limang daan na panggastos.

Natapos na ang inuman at nagpahinga na ang lahat maliban sa akin.

Linis,ligit,tapon,at hugas. Nagpahinga at nakatulog.

Kinaumagahan ay hinintay ko ang tatay sa pangpang. Dadaong siya para umigib muli ng tubig para sa bahay Nagkita kami at sinabi ko na nakahanap na ako ng trabaho.

“ Waiter tay, sa makati ako nakakita ng trabaho. Mamaya na po ang alis ko.“

Maiyak-iyak ako dahil wala ng pagkakataon makikita ko si itay ng madalas. Lalayo ako pansamantala.

Inabot ko sa kaniya ang apat na raan na binigay sa akin. Itinabi ko ang isang daan na pansarili kong gastos. Tinanggihan niya ngunit nagpumilit ako. Wala man ako ay malaking tulong na ito para sa kanila. Sa ngayon, ito lang muna ang maabot ko.

Konting tiis..konting tiyaga.

Nagpaalam na ako kina kapitan at sa asawa nito. Isinama ako ni Sir kokoy sa Makati.

Lulan kami ng isang van.

Sa sasakyan ay ikinuwento niya ang mga gagawin ko. Isang bar tender ang ang sinabi niyang trabaho ko.

Kagaya rin pala ng trabaho ko sa pangpang ng batanggas…

Bandang hapon ay nakarating kami sa aming destinasyon.

Isang luma at malakinng bahay.

Pumasok kami.

Ipinakilala ako sa isang lalake na malamya ang kilos.

Si Sir Tim.

Siya ang magiging boss ko.

Pinagmasadan niya ako.

“ Pwede…start ka na mamaya ha.“

Inilibot niya ako sa loob ng malaking bahay.

May mga shower area,massage room jakuzzi,lounge room at bar.

Isang bath house pala itong aking pinasukan at mga lalake lamang ang parokyano.

Lalake na lalake din ang hanap…

Sabi niya.

Ipinaliwanag niya ang trabaho ko. Nagkasundo kami sa dalawang libong sweldo sa isang buwan bilang bartender.

Pagitiyagaan ko na muna ang ganito kesa manirahan kina kapitan. Mamayang gabi na pala ako magsisimula.

Bahala na kung ano mangyayari mamaya. Kailangan ko lang kumita. Kailangan ko lang makatulong sa mga tatay…

---

Ano kayang buhay ang kakaharapin ni Laurence ngayong may bago na siyang trabaho bilang bar tender sa isang Bath House….

ABANGAN!!!!

Entry 014 ANOTHER MAN

Isang linggo pa lang akong naninilbihan sa bath house ay kabisado ko na ang sistema ng trabahong napasukan ko.

Dumaan ang isang buwan,dalawa tatlo,apat…nakapagtyaga ako para kumita.

Serbidor ng beer at ng pulutan sa gabi,taglinis ng buong kabahayan pagwala ng parokyano.

Wala na akong panahon para sa sarili at tanging tulog o kain lang ang aking nagagawa.

Pagbubuhat ng barbel o di kaya ay manood ng dvd lang ang tanging libingan. Nakakapagpapadala ako ng kinita ko sa isang kamag-anak na inaabot naman kay itay, kaya isang kaluwagan na rin para sa kanila ang ginagawa ko.

Libre ang tulugan at pakain kaya di magastos. Puyatan lang ang kalaban.

Trabaho lang ang kailangan para kumita.

Iwas ako sa mga parokyanong nagpapalipad hangin at mga alok na pagbigyan sila sa gusto nilang mangyari. Inaabot na sila ng kalasingan minsan kaya siguro pati ako ay gustong makatabi. Sinasakyan ko na lang sila bilang pakikisama.

Bawal ang makipagrelasyon o makisiping sa mga customer sabi ni boss Tim.

Sasakit lang daw ang ulo ko kung gagawin ko iyon.

Madaming lalaking customer ang naririto na naghahanap ng kakaibang masahe mula rin sa kapwa customer. Halos sa mukha lang sila nagkakakilala.

Magtatabi sa isang upaan,manonood ng pelikulang lalaki sa lalaki nagtatalik,iinom at sa dilim na magtatalik.

Nagulat ako sa unang gabi ko na ganito pala ang kalakaran ng napasukan ko. Kahit saan ako lumingon ay may mga parokyanong naghahanap ng panandaliang aliw. Magbabayad  ka lang sa entrada pwede ka ng makipagtalik ng libre sa kahit sinong gustuhin mo.

May ganito pa lang lugar…

Wala akong magagawa kundi tanggapin kung ano ang kaligayahan nila. Mahalaga sa akin na lagi sana silang pumunta dito upang kumita ako.

Sa kanila nakabatay ang kabuhayan namin sa isla.

Nagkaroon na rin ako ng regular na kaibigang customer.

Kabiruan at kung minsan ay nalilibre nila ako ng beer. Mainam daw iyon dahil sila naman ang magbabayad.

Nanawa na rin sila sa panliligaw na pagbigyan ko sila kahit isang beses lang.

Kahit ayaw ng boss ko,maging ako ay tutol din.

Walong buwan ang nakalipas…

Nakakausap ko na sa telepono ang tatay gamit ang cellphone ng pinsan ko sa batanggas. Gusto na nila ako pauwiin subalit kaya ko pa naman magtiis para sa kanila.

Kahit paano ay may kominikasyon na kami ng tatay tuwing sabado ng umaga.

Nabawasan ng lungkot ang pagtigil ko dito sa maynila.

Isang big event ang gaganapin mamayang gabi. Anibersaryo ng pagkakatayo ng bath house. Maaga pa lang ay abala na kami sa paghahanda ng mga dekorasyon.

Madaming dadalo sabi ng boss ko dahil taon taon naman laging tayuan angaliit naming bar maging ang mga madidilim na bahagi ng bath house.

Alas tres pa lang ng hapon ay madami na ang naririto. Hapon pa lang simula na ng inuman at lahat ng dumalo ay nakatema ayon sa patakaran.

Lahat sila ay walang saplot.

Liban sa akin at sa kasama ko,kami lang ang naka swimming trunks bilang pakikiisa sa kasiyahan.

Asiwa man ay kailangan.

Trabaho lang.

Habang lumalakad ang bawat oras ay napuno na ang aming lugar. Kantahan,sayawan,inuman,at pagtatalik na ang nagyayari.

Sanay na ako sa kanila.

Malapit na ang pagsasara at umunti na rin ang mga tao.

Nakakapagod sa paa ang mayat mayang pag-asiste sa mga bisita.

Nakaupo ako habang naghihintay sa oorder sa akin.

Isang lalaki ang umupo.

Isang bagong mukha.

Hindi regular dahil kilala ko na ang laging napunta dito.

Umorder ng isang beer.

Tahimik lang siyang nainom sa gilid ng bar.

Siya at ako na lang ang nasa bar.

Kayat kinausap ko siya.

“Sir mag-isa ka yata?”

“Hindi kasama ko ang pinsan ko,hindi ko na siya makita ang dami kasi gbtao sa taas.”

Sa taas kasi ng bath house ang kaganapan ng kanilang hinahanap na aliw. Dito sa bar ang pangkondisyon at pilian dahil dito lang naman maliwanag. Sa taas kasi ay bawal ang ilaw.

“ Jelo…ikaw?“

“ Laurence po.“

Tinanggap ko ang alok niyang pamikipagkamay bilang pagpapakilala.

Nagkwentuhan kami habang hinihintay niya ang kaniyang pinsan at pag-inom ng beer.

Inusisa niya kung paano ako napunta sa ganitong trabaho.

“Sir kahit ganito ho ang trabaho basta malinis ang intesyon wala hong masama.”

Di naman lingid sa ibang kliyente ang buhay ko dahil bukas na aklat naman ang nakaraan ko sa tuwing hihilingan nila ako ng kwento.

Unang pasok lang niya sa bath house na ito kaya di pa niya ako kilala.

Dalawang oras kaming nag-usap at bumaba na rin sa wakas ang kaniyang hinihintay.

Oras na nilang umuwi at nagpaalam si Jelo sa akin habang nagliligpit ako ng kaniyang pinag-inuman.

Nakipagkamay siya.

“ Babalik ako next week.“

Sa kaniyang pakikipagkamay ay lihim pala niyang inabot sa akin ang isang papel.

Pera at halagang isang libo.

Pilit kong isinauli  sa kaniya.

“ Sir hindi ko ho matatanggap ito.“

“Tip ko yan sa iyo.”

“Sobrang laki sir.”

“ Don’t worry,walang kapalit yan. Masaya na akong nakipagkwentuhan sa iyo.“

Pilit niyang ibinigay sa akin ang pera.

Wala na akong nagawa kundi tanggapin ito.

Alam ko na baka balang araw ay may hilingin siya sa akin kapalit ng tip na ito.

Inihatid ko sila sa locker room kasabay ng ilang mga bisitang nagbibihis na rin para umuwi.

Nagbibihis siya kahit kanina ay nag-uusap kami ay tahimik lang siya.

Nagpaalam na ako na babalik na sa kaing pwesto.

Ngumiti siya.

Sa liwanag ay kita ko ang lungkot sa kaniyang mga mata. Di ko ito napansin dahil sa patay-sindi naming pailaw sa bar.

Iba talaga magkubli ang dilim ng pagkatao ng isang indibiwal.

“ Babalik ako…“

Dinig ko sa kaniya bago ako tumalikod.

Nagtungo ako sa aking silid at itinabi ang perang ibinigay niya.

Isang libo para sa isang kwento.

Para sa isang kausap at libangan na hinahanap ni Sir Jelo.

Kaedarin ko siya.

Mukhang mayaman at edukado.

Malakas ang hatak ng ng kaniyang hitsura dahil sa ilang lalaki na ba ang lumapit sa kaniya at nagpakilala kanina.

Ngunit tinanggihan niya iyon at nakipagkwentuhan lang sa akin.

Bukod pa ang hubad niyang katawan na maging ako ay naakit sulyapan ang ibabang bahagi niya.

Pero iba siya sa kanilang narito kanina dahil hindi ko siya nakita na sumama sa iba gaya ng pinsan niya na nakailang lalaki na yata ang nakapareha sa ikalawang palapag ng bath house.

Walang tao at nagtulong na kami ng kasama kong maglinis ng paligid. Nagbaldyo ng sahig sa bawat sulok kung saan nagkaroon ng pagtatalik ang mga bisita. Nagpulot ng mga nagkalat na ginamit na condom at sachet ng lubricant at titis ng sigarilyo,nagpatay ng mga bukas na shower faucet,nag ipon ng mga bote, naghugas mg mga plato at baso,nagkwenta ng kinita at nagreport kay biss Tim. Alas kawatro na kami natapos at binigyan kami ng panggastos ng kasama para kumain bago matulog.

Sa kabilang kalye ay may 24 hours na na fastfood at doon kami nagtungo.

Sa loob ng fast food ay naabutan pa namin ang ilang customer namin na kumakain din.

Nginitian ko sila.

Pagod na rin ako kaya pakay ko lang ay kumain ng mabilis upang makatulog na.

Naupo kami ng kasama ko sa isang lamesa.

Hindi pa kami tapos ay nagpaalam ang kasama ko ng may mabasa siyang text.

Halatang may nagbook sa kaniya dahil siya naman ang nag-aya sa akin na lumabas pa kami kahit pwede namang magpadeliver.

Kailangang sabay kaming pumasok dahil naka key card lock ang pinto ng  at isa lang ang key card na dala namin.

Pihadong tulog na rin ang nasa loob at hindi na kami mapagbubuksan.

Pinakiusapan niya akong hintayin ko siya ng trenta minutos at sasaglit lang siya upang samahan ang dati na naming customer na nangungulit daw sa kaniya kanina sa loob ng bath house.

Bawal sa amin ang makipagtalik o sumideline sa customer kapag oras ng trabaho kaya sa ganitong pagkakataon ito ginagawa ng kasama ko.

Sa kotse sa parking area sila nagparaos.

Sa loob na ako ng fasfood naghintay.

Ubos na ang kinain ko at kape na lang ang papalipas ko ng oras sa paghihintay sa pagbalik ng kasama ko.

Hanggang may umupo sa tapat na bahagi ng aking lamesa.

“ Sir,akala ko umuwi na kayo?“

“Kasama ng pinsan ko yung kasama mo kanina.”

Natawa ako dahil parang ang dami g reserbang lakas naman ng pinsan ni Sir Tim at pati kasama ko ay di pinalagpas.

Ngayon ay dalawa na kaming naghihintay sa aming mga kasama kayat nagpatuloy kami sa aming kwentuhan.

Kakauwi lang pala niya noong isang linggo. Sa Singapore ang kaniyang trabaho. Pinsan niya ang nakakaalam ng lugar na ito at sumama siya para makaexpirience ng lugar namin.

Iba siya sa kliyente namin. Hindi siya kagaya ng pinsan niya na sarap ng laman ang hanap.

Nababasa ko ang sinseridad niya na na tanging kausap lang daw ang hanap niya para malibang.

Kanya-kanya talaga sila ng ugali.

Kakaiba si Sir Jelo sa kanila….

---

Ano ang pagbabagong magaganap sa buhay ni Lawrence sa bagong kakilala?

ABANGAN!!!

Entry 015 FORGOTTEN

Nagising ako ng alas diyes. Limang oras lang pala ang naitulog ko. Nanakit ang aking katawan sa pagod dahil sa magdamag na trabaho at puyat.

Mamaya pa namang alas tres ang aming bukas at may oras pa ako para makalabas.

Ngayong umaga ko makukuha ang aking sweldo. Nagkape lang ako at nagpaalam na lalabas.

Iniabot sa akin ang dalawang libong sahod at bonus na limang daan. Malaki siguro ang kinita namin kagabi dahil ngayon lang ako nabigyan ng sobrang sweldo.

Maayos naman kasi pakitungahan si sir Tim. Huwag lang magkakamali sa pagkwenta at ibabawas iyon sa aming sweldo kung magkakagayon.

Sa tagal kong pagtigil dito ay di pa naman siya nabibigo kaya tiwala siya sa akin pagdating sa pera.

Lumabas akong mag-isa dahil tulog pa ang kasama ko. Sa kalapit na perapadala ay ipanadala ko ang aking sweldo. Tatlong libo para kina tatay. Isinama ko ang limang daan mula sa tip na natanggap ko kagabi at ang natira ay panggastos ko na.

Tatanggapin ito ng pinsan ko at ibibigay sa kanila ngayong umaga.

Malaking tulong ang mumurahing cellphone na nabili ko kayat madali ko silang nakocontact kung kailangan.

Matapos noon ay pumasok ako sa isang computer shop.

Nakibalita sa aking pinsan tungkol sa amin. May mga larawan siyang ipinost sa aking fb account.

Namimiss ko na sila tatay at nanay…

Namimiss ko na ang isla…

Ang mga bata…

Ang dagat….

Si Michael…

Nagbukas ako ng panibagong tab at tinipa sa web page browser ang sblog site ni Mike.

Wala na ang kaniyang blog site.

Wala siyang facebook at tanging isntagram lang meron siya.

Sa instagram niya ay walang pagbabago. Isang buwan ng walang update ito.

Mukhang hindi na yata siya nagbubukas ng account niya?

Maging ang blog niya ay wala na?

Nalungkot ako dahil ito lang ang tanging kasiyahan ko kahit di kami nakakapag-usap.

Ang makita at makaalam ng kaniyang mga ginagawa.

Bigo akong bumalik sa bath house ng walang bagong balita kay Mike.

Sa isip ko parang naputol na talaga ang uganayan namin.

Sa trabaho ko nakakalimutan pansamantala ang sakit na nararamdaman ko na wala na talagang pag-asang makita pa si Mike.

Ganoon nga talaga ang distansiya ng pag-ibig namin.

Masyadong malayo.

Minahal ko siya.

Hanggang ngayon ay siya pa rin ang laman ng puso at isip ko na sana ay mabigyan pa kami ng pagkakataong magkita.

Ngunit malabo na nga yata.

Ilang araw at muling bumalik si sir Jelo.

Hindi na niya kasama ang kaniyang pinsan.

Sa bar lang siya naglalagi matapos magpamasahe. Makikipagkwentuhan,iinim at aalis din pagkatapos.

Hindi siya tipikal na bisexual na kagaya ng ilang napasok dito.

May batas sa bath house na kung ayaw ay huwag pipilitin kayat iwas na ang ilan sa kanya na yayain sa dilim.

Mas masaya daw siya na maupo at makipagkwentuhan na lang.

Sa loob ng isang linggo ay tatlong beses na siyang nakakapunta para magrelax dito sa bath house at kung sobra na sa nainom ay nagpapasundo siya sa kaniyang pinsan.

Kaya tuloy alalay na rin ako sa inoorder niyang beer.

Naging kaibigan ko Jelo.

Regular na siyang nakapwesto sa bar. Akala tuloy ng amo ko na baka may relasyon kami at binabantayan ako.

Wala kaming relasyon at tanging kaibigan lang ang ugnayan namin sa isa’t isa.

Pero habang tumatagal ay nag-iiba na ang tingin ko sa kaniya.

Nagsisimula na siyang magbigay sa akin ng kung anu-ano.

Minsan ay damit,pabango,at sapatos. Lahat iyon ay tinanggihan ko subalit mapilit siya. Isang kabawasan na raw iyon sa pangangailangan at gastusin ko.

“ Hayaan mo na lang akong ibigay sa iyo ito. Walang kapalit. Ang gusto ko lang ay makatulong sa isang kaibigan.“

Sa tuwing pupunta siya ay may dala siya para sa akin.

Lalo tuloy napupulaan ako na may relasyon na nga kami ni Jelo.

Sinasakyan naman niya ang mga biro ng boss ko dahil big time naman daw talaga ang nagbabantay sa akin sa bar. Malakas ng uminom,galante pa.

Hindi na ako makatiis at tinapat ko siya ng bigyan naman niya ako ng cellphone.

Hindi ako santo ngunit alam ko ang abuso sa kabaitan.

Tinanggihan ko na ang ibinigay niya sa akin at sinabihang bawal na sa amin ang tumanggap ng anumang regalo.

Gawa-gawa ko lamang iyon dahil ayaw ko siyang umasa.

“Sige last na itong ibibigay ko.wala ng kasunod. Wag kang mag-isip na hihiling ako sa iyo ng kapalit. Kaibigan ako Laurence. Mabuti kang anak kaya ka nagtitiyaga dito. Please tanggapin mo na ito para sa kanila at madali mo silang makakausap.”

Naiisip ko na malaking bagay nga ang alok niya sa akin.

Tinanggap ko ang cellphone na bigay niya. Hindi ito mumurahin dahil napakamahal nitonsa mall ng makita ko ang presyo. Malabi sa kagaya ko ang magkaroon ng ganitong unit.

Kung ibebenta ko ito ay nasa dalawampung libo ang halaga.

Ngunit nakonsensya ako na hangaring gawing pera ang ibinjgay na tulong ni jelo.

Tinanggap ko ang huli niyang regalo.

Naging tahimik tuloy ako habang magsisilbi sa kaniya.

Nahihiya ako.

Ang dami na niyang tulong sa akin.

Mula noon ay hindi na nga siya nagbigay ng ano pa man.

Pupunta siya,iinom at makikipagkwentuhan. Gaya noong una naming pagkakakilala.

Minsan ay inihahatid ko na siya sa labas para isakay sa taxi o di kaya ay sinasamahan ko siyangbkung kakain bago umuwi.

Naging kaibigan ko siya sa loob at labas ng maliit kong mundo.

Isang buwan din iyon.

Mahaba na iyon para makilala siya ng lubusan.

Nais ko sanang pasalamatan siya sa kaniyang ginawa para sa akin.

Nais kong ibalik ang kabutihan niya sa paraan na kaya ko…

Alas una ng umaga ay magsasara na kaminkayat isa isa ng nag-uuwian ang aming mga bisita.

Gaya ng dati,si Jelo ang huling lumalabas.

Hinatid ko siya sa sakayan ngunit sumama ako sa kaniya sa loob ng taxi.

Tahimik kaming naghawakan ng kamay.

Tatanggapin ko na lang na sa ikalawang pagkakataon. Pwede ko sigurong gawin muli ang makipagtalik gaya noong una.

Nagpahatid kami sa kaniyang condo.

Sa silid noon ay tahimik akong naghubad.

Wala akong itinira sa aking katawan.

Maging siya ay gayun din.

Nahiga ako sa kama at tinabihan niya ako.

Hinalikan ako sa labi pababa sa aking dibdib.

Ngunit natauhan ako at pinigilan siya.

“ Sorry Jelo,hindi ko yata kaya…pasensya na. Hindi talaga ako ganito. Akala ko ay kaya kong suklian ang kabaitan mo sa akin.pero hindi sa ganitong paraan. Sorry…“

Tumigil sa aming gagawin… natahimik sa isa’t isa.

Tinakpan niya ng kumot ang ibaba kong bahagi.

Tatayo sana ako sa hiya ngunit pinigilan niya ako.

“ Huwag kang mag-alala. Hindi rin ako gaya ng iniisip mo. Nauunawaan kita kung ayaw mo. Ang mahalaga ay hindi mo pinilit ang sarili mo. “

Inamin ko sa kaniya ang dahilan.

“ Ang totoo ay may mahal akong tao malayo sa akin…sana maunawaan mo.“

Natahimik ako ng maalala ko si Michael.

Naalala ko ang pangako namin sa isa’t isa. Kahit wala kaming komunikasyon ay narito pa rin siya sa puso ko.

“ Okay lang,hindi rin naman kita pipilitin. Pwede ka ring dito magpahinga kung gusto mo. Mamaya ka na umuwi.“

Hindi ko pa kayang isuko ang narardaman ko kay Michael. Gusto man ng isip ko na suklian ang kabaitan ni Jelo ay ayaw namn ng puso ko.

Siguro umaasa pa rin ako na muli kaming magkikita.

Nagtabi kami sa kama ni Jelo sa pagtulog. Iginalang niya ang pagpapasaya ko na walang mangyari sa amin dahil kaibigan ko siya. Ayaw kong balang araw ay abusuhin ko siya kapalit ng pakikipagtalik.

Mabuti siyang tao,alam ko dahil iyon ang pagkakakilala ko sa kaniya mula pa noong una. Ayaw kong masira iyon. Kaibigan lang talaga ang maari naming ugnayan. Isang mabuting kaibigan…

Hinayaan ko siyang yakapin ako sa aming paghiga.

Mas maluwag sa kalooban ko na kahit sa haplos lang ay napagbibigyan ko siya. Yakap lang mula sa isang kaibigan.

Dalawang oras lang at naisipan ko ng umuwi. Hindi ako pwedeng sikatan umaga ng wala sa Bath house.

Hindi pumayag si Jelo na bumalik ako doon ng mag-isa.

Pilit niya akong inihatid muli ng taxi. Nagkakatawanan kami dahil sa hatiean na nangyari.

Ilang minuto lang at nakarating kami sa kanto. Ngunit hindi kami makapasok ang taxi dahil sa kaguluhan ng ilang tao.

Bakit may tatlong police car sa harap ng Bath house?

Nagkaroon ng raid sa aking pinagtatrabahuhan.

Ayin sa aking narinig ay pasado ala una pa pala nangyari ng pinasok kami ng mga pulis. Kakaalis lang namin ng mga oras na iyon.

Nahuli si Sir Tim at ang nga kasama niya. Sa loob ay may nakuhang nga shabu daw.

Nakita ko pa ang kasama kong bartender na nadamay. Wala akong alam na bukod sa bath house ay may iba pang pinagkakakitaan ang amo ko.

Nagpasalamat ako dahil muntik na akong madamay.

Nanlambot ako dahil hindi ko alam ang gagawin ko sakaling mapadama ako sa mga nahuli.

Mimabuti ni Jelo na bumalik na lang kami ng condo niya.

Paano na ako ngayon?

Wala na akong trabaho.

Babalik na ba ako ng isla?

---

May pagbabagong magaganap sa buhay ni Lawrence….

ABANGAN!!!!

Entry 016 START OVER

Takot at panghihinayang ang nangyari sa trabaho ko. Muntik na akong mapahamak kung nagkataong doon ako sa bath house natulog.

Maaring pati pala ako ay madamay sa kinahantungan ng mga kasama ko ngayon na nakakulong.

Sarado na ang bath house. Kinandado ito ng munisipyo dahil sa uri ng negosyo ni Sir Tim at sa mga nakuhang shabu doon.

Tanging suot ko lang at cellphone ang natira sa akin. Hindi ko na makukuha ang mga gamit ko.

Hindi ko na kayang bumalik doon at baka madamay pa ako,mahirap na.

Iba ang usaping droga sa mga ganitong kaso. Walang laban ang pagtanggi kung may nakuha sa iyong ebidensya.

Paano na ako ngayon?

“ Dito ka muna sa akin. Tutal ako lang naman mag-isa. Hindi ka naman masamang tao para pag-isipan ko na kagaya ka rin ng boss mo.“

Hiyang hiya na ako sa abalang nagawa ko kay Sir Jelo.

“ Hahanap uli ako ng trabaho sir Jelo. Tutal marunong na naman akong magmassage kaya madali na siguro ako makakahanap ng mapapasukan.“

“Hindi na,huwag na. Dito ka sa akin mamasukan. Dito ka lang,tumao ka lang sa condo ko. Paalis-alis ako ng bansa. Dito ka lang,susuwelduhan kita. Huwag ka na lang bumalik sa mga ganoong klase ng trabaho.”

“Sir hindi naman sa nagmamalinis ako. Pero huwag nyo namang maliitin yung klase ng trabahong ganun.”

“ Hindi ko minamaliit ang nangyari sa iyo. Sorry kung mali ang pagkakaintidi mo. Ang sa akin,trabaho na itong inaalok ko sa iyo kesa humanap ka pa.“

Naiisip ko,paano nga ba ako makakapagsimula?

Ang ilang mga papeles na gamit ko sa pagtatrabaho ay nasa bath house nga pala. Hindi na ako makalabalik doon at ayaw ko na.

“ Mag-isa lang ako dito,walang kasama.paalis-alis din ako kaya pwede kang dito tumira. Babantayan mo lang ang unit ko. Huwag monh isiping kukunin kitang katulong. Kaibigan kita…dito ka na lang muna hangga’t wala ka pang maayos na trabaho. Yung maayos,huwag na sa mga bar o massage parlor kung pwede.“

Pumayag ako sa kagustuhan ni Jelo.

Kailangan kong magsimula ng bagong buhay.

Lalayo ako sa nakasanayang trabaho.

Muli kaming bumalik sa kaniyang condo.

Bagsak ang aking balikat dahil wala ja akong kabuhayang tutulong sa amin.

“Huwag ka ng mag-isip ng kung anu-ano.  Blessing in disguise na rin ang nangyari,at least nalayo ka sa tukso.”

Tahimik lang ako.

Baka nga blessing na rin iyon sa akin na malayo sa ganoong lugar.

“Sa ngayon, wala ang trabaho,wala kang uuwian. Pwede ka namang dito sa akin tumira.”

Pumayag ako dahil sa alok ni Sir Jelo.

Wala naman talaga akong mauuwian.

Dahil sa walang-wala ako ay binili niya ako ng ilang personal gamit.

Kahit sabihin pa niyang bigay niya ito ay kailangan ko ring bayaran. Kung hindi man sa halaga ng pagkakabili ay sa ibang bagay na lang na kaya ko.

Alam ko namang hindi niya tatanggapin kung babayaran ko rin ang mga pinamili niya para sa akin.

Sa isang advertising company siya nagtatrabaho.

Laging busy at madalas wala sa kaniyang tinitirhan. Tatlong araw siyang wala sa condo kaya ako ang naiiwan mag-isa.

Malaki ang tiwala niya sa akin kaya ganoon na lang ang pagpapahalaga ko sa kaniyang mabuting hangarin na matulungan ako.

Alam ko ang kaniyang sekswalidad.

Ngunit naisantabi niya ang hanap ng laman sa pagitan namin. Mabuti at matapat siyang kaibigan. Ayaw kong samantalhin ang kabutihan niya dahil hindi rin siya mapagsamantala.

Kaibigan lang ang relasyon namin sa isa’t isa.

Hanggang doon lang.

Ang pinagtataka ko ay kung bakit siya ganoon sa akin.

Sobra pa sa inaasahan mo sa isang kaibigan.

Ilang buwan lang kaming magkakilala ay ganoon na lang ang pag-ako na tulungan ako.

Mabait nga lang talaga si Jelo.

Kita sa mga larawang nakasabit sa kaniyang sala. Kung saan saan na pala siya nakarating. Sa mga larawang kasama ang mga bata ng Cambodia,India, Malaysia at iba pang mga bansang hirap sa buhay.

Ngayon alam ko na kung bakit ganito kabukas ang kaniyang mga palad sa pagtulong.

Kasama pala ako sa kapos palad…

Nais ko rin ang ganitong buhay.

Hindi ang karangyaan…

Kundi ang tumulong.

Tumulong sa mga mahihirap.

Kagaya ng pamilya ko.

Naisip ko na kahit kulang naman kami ay masaya pa rin ang buhay sa isla.

Meron pa palang mas mahirap sa amin.

Iyon ang mga taong inaabutan ng tulong ni Jelo at isa ako sa mga naambunan.

Dalawang linggo na akong kaniyang kinupkop at tinulungan.

Kahit sabihin pang okay lang sa kaniya na makitira ay ako na ang nagkukusa na maglinis ng unit niya. Hindi ko na siya pinagha-hire ng tagalinis kada isang linggo. All around ang gawain ko huwag lang makabigat sa kaniya.

Sanay ako magtiis.

Sanay ako sa gawaing bahay.

Sanay akong magkusa.

Hangad ko lang ay makapagsimula uli at kumita.

Ito ang layunin ko kaya umalis ng isla.

Nakwento ko na sa kaniya ang buhay ko. Wala akong itinago.

Paano kami nabubuhay sa pang-araw-araw na gawin sa isla. Ang nanay,ang tatay,ang mga kasama namin doon,ang mga bata, maging ang relasyon ko kay Michael.

Lahat iyon ay sinabi ko.

Ayaw kong kaawaan ako,sinabi ko lang sa kaniya ang totoo upang makilala niya ako ng lubusan.

Wala namang nabago sa estado ng pagtrato niya sa akin.

Lalo pa kaming nagkalapit bilang isang tunay na magkaibigan.

Hindi iba ang trato niya sa akin.

Isa lang nag silid ng kaniyang condo unit. Hinayaan niya akong sa sofa ng sala matulog.

Maalalahanin din siya sa lahat ng bagay. May pasalubong kung uuwi galing trabaho. Isinasama sa labas para maglibang. Manonood ng sine o di kaya ay kakain sa labas.

Kung wala naman siya ay naghahabilin na lang ng mga gagawin ko. Pero kadalasan ay mas gusto pa niyang maglibang ako kahit mag-isa at nais niyangagtulong na lang kami kung may kailangang linisin o ayusin.

Nagtatampo pa kung makikita niyang naayos ko ang kaniyang kama,nalinis ang ref,ang salansanan ng kaniyang mga libro,maging sa pagpapakintab ng kaniyang mga balat na sapatos ay nagagalit siya dahil bisita ako at hindi alalay o katulong.

“ Hayaan mo na lang ako kasi. Madali lang naman yan. Isa pa wala nag-aasikaso sa iyo dito. “

Yun na lang ang sinasabi ko para wala na siyang tutol bilang kapalit ng mga tulong niya sa akin.

Umayos ang kalagayan ko. May sapat na pagkain kung minsan ay sobra pa, isang tulugan na mainam pa sa silid ko sa kubo,ligtas at hindi laging puyat.

Kahit sa mga ilang araw kong pagtira kay Jelo ay iginalang niya ako. Kahit may kakayanan kaming magtalik ay hindi siya nagyaya bilang paggalang sa karapatan ko noong una akong tumanggi.

Kayat ang kabaitan niyang iyon ang nagbigay sa akin na tunay nga siyang mabuting tao.

Hindi ko rin naman inabuso ang kabutihan niya. Kayat hanggat maari ay susuklian ko ang lahat ng ginagawa niya para sa akin. Maliban lang ang mahalin siya ng higit pa sa isang kaibigan.

Hanggang sa may isang pangyayari na subukin kaming dalawa.

---

May nagbabadyang pagsubok sa dalawa…

ABANGAN!!!

Entry 017 STOW AWAY

Excited ako sa tuwing uuwi si Jelo galing Singapore. Inaasikaso ko siya ng mainam dahil yun naman talaga ang kailangan kong gawin.

Alam kong pagod siya kung uuwi. Madalas siyang nagkukulong sa silid para matulog. Gigising kung gutom,lalabas kung nababagot.

Yayain man niya ako para lumabas para maglibang ay tintanggihan ko.

Iba ang buhay ko sa kaniya. Magkaiba kami ng estado. Hindi ko siya kayang sabayan. Para sa akin masama ang laging libre. Kaya sa madaling araw ay hinihintay ko siya sa pag-uwi.

Isang gabing muwi siyang lasing ng pagbuksan ko ng pinto.

May kasama siya.

Kapwa sila lango sa alak.

Sa silid sila dumiretso at ako ay sa sofa nakapwesto.

Hindi kami nagtatabi mula ng dito ako napatira. Sa sala ako natutulog.

Ewan ko ngunit nakakadama ako ng inis ng isara nila ang pinto.

Hindi ako magseselos kundi naiinis lang ako.

Sino ang kasama ni Jelo?

Hindi ko maintindihan dahil magkaibigan nga lang kami di ba?

Pero ang may isama siyang lalake ang hindi ko matanggap.

Naiinis ako dahil sa karakas pa lang ng isinama niya ay mukhang gagamitin lang siya.

Gagamitin sa pasarap ng katawan o gagamitin sa pasarap sa buhay.

Kung anu-ano na ang pumasok sa utak ko.

“ Peperahan lang niya si Jelo.“

“Sex lang ang hanap nun.”

Mga ganoong bagay.

Paano kung dito na rin manatili ang lalaking yun?

Paano ako?

Isang hamak lang ako na pinatira niya dito at hamak na pwede niyang paalisin kung gugustuhin.

Nakadagdag pa sa kabigatan ng loob ko ang ingay nila sa loob ng silid.

Maingay pa ang bisita niya sa kanilang ginagawa kasabay ng langitngit ng kama.

Nasasaktan ako…

Nagseselos ako?

O dahil ang kasama niya ay pansamatalang aliw lang?

Humanap siya ng taong mabibigay sa kaniya ng panandaliang aliw dahil hindi ko kayang ibigay iyon sa kaniya.

Kasalan ko nga siguro kaya siya may kasamang iba…

May pangangailangan din si Jelo.

Pangangailangan na tinanggihan ko.

At yun ang dahilan kung bakit ako nagkakaganito.

Sa iba niya hinanap…

Sa lalaking iyon…

Nauna akong nagising.

Naghanda ako ng makakain.

Naunang gumising si Jelo sa kaniyang silid.

Wala kaming imikan.

Patuloy lang ako sa aking ginagawa.

Naupo siya sa harap ng mesa.

Lumabas rin ang lalake sa kaniyang silid na naka brief lang.

Magkaharap silang dalawang umupo habang isa isa kong nilalapag ang aking niluto.

Mainit na kanin,pritong itlog,tapa,side dish na mixed vegetables.

Dalawang plato lang ang  inilagay mo para sa kanila.

“ Hindi ka sasabay?“

Tanong ni Jelo sa akin.

“Brad walang kape? Pahingi nga ng kape….

Nagtungo ako sa kumidor upang ipagtimpla ang bisita niya ng marinig kong may binulong ito kay Jelo.

“Kasabay mo kumain katulong mo?”

Katulong nga pala ako dito…

Bakit nga ba ako maiinis kung may bisita si Jelo…

Inabot ko ang kape sa kanila.

“Eto po sir…”

Wala naman sa akin kung pagkamalan akong boy o katulong.

Kung susumahin katulong naman talaga ang trabaho ko dito.

“ San mo napulot yung boy mo?may itsura ha? Baka lover mo rin yan?“

Biglang tumayo si Jelo at nagtungo sa kwarto.

Nagulat ako ng bumalik ito dala ang mga damit at ibinato sa lalaking bisita.

“Get out! Now!”

“ Huh? Inaano ka?“

“I said get

out!“

“

Inaano ka nga?!“

“Ininsulto mo na ang kaibigan ko!inunsulto mo po ako! GET OUT!”

Hindi na tinapos ng lalake ang kaniyang agahan. Sa harap namin siya nagbihis at saka lumabas.

Tahimik si Jelo…

Lumapit ako sa kaniya at umupo sa bakante ng silya.

“ Katulong naman ako dito di ba?“

“Hindi ka katulong dito! Walang sino man ang pwedeng mag-insulto sa iyo! Hindi kita napulot kung saan saan! Marangal kang tao kaya wala siyang karapatan na insultuhin ka!”

“Ano ba talaga ako Jelo? Bakit ganito ka kabait sa akin?”

“Dahil kaibigan kita…dahil tapat ka…oo aaminin ko. Naiinggit ako sa iyo.”

“Naiinggit ka sa akin? Jelo, ang ganda ng buhay mo. May trabaho ka,may condo,may pera…”

“Dahil wala akong katulad mo. Naiinggit ako dahil napakaswerte ng taong mahal mo.”

Hindi na niya tinapos ang agahan. Hindi na rin ako nakapagsalita ng muli siyang pumasok sa kaniyang silid.

Naiwan akong mag-isa sa aking pagkakaupo.

Ako…

Kinaiingitan ni Jelo…

Mahal ako ni Jelo ngunit hindi ko masusukliaan ang ganoong pagmamamahal.

Isang tao lang ang minahal ko,ang taong ipinaglaban ko sa nanay. Hindi ko kayang isantabi ang naramdaman ko kay Mike kahit malabo na kaming magkita.

Hanggang ngayon ay mahal ko siya at umaasa na babalik siya para sa akin.

Mabait si Jelo.

Oo.

Ngunit hindi ako mapagsamantala.

Napagpasiyahan kong umalis na lang,ayaw kong magdulot ng problema sa kaniya.

Nahihiya akong humarap para magpaalam.

Hindi ko rin kayang itext sa kaniya na aalis na lang ako.

Nag-iwan ako ng isang liham bilang pagpapaalam.

Sir Jelo,

Alam ko magagalit ka sa gagawain ko. Hindi ko lang kaya na maging sagabal at pabigat sa mga nakasanayan mo. Tinatanaw ko ng malaking utang na loob ang lahat ng ginawa mo sa akin.

Di ko alam kung paano ako makakaganti sa lahat ng mga iyon. Kaya ako aalis dahil kaya ko na siguro para sa bagong simula at pagtayo ko sa sarili kong mga paa.

Hindi ako lalayo,hindi mapuputol ang pagkakaibigan natin. Isa ka sa mga taong pinakamalapit sa puso ko dahil sa mga ginawa at pagtitiwala mo para sa akin. Sa ngayon pagkatiwalaan mo din sana ako sa aking paglayo.

Pasensya na sir at hindi ko kayang magpaalam sa iyo ng harapan.

Pasensya na talaga sir at maraming,maraming salamat.

Laurence

Iniwan ko ang ilang mga gamit na binigay niya. Ilang damit lang amg dala ko sa aking back pack.

Sabi ko nga hindi ko kakalimutan si Jelo. May pagkakataon marahil na babalik ako. Nais kong iyon ang isipin niya upang huwag siyang mag-alala na baka hindi na kami magkita.

Sa daan nag-iisip ako kung babalik na lang ako ng Isla. Ang tagal ko na ring hindi nakakauwi at talagang sabik na rin akong makita ang mga itay at inay.

Nakalabas na ako ng condo.

Habang naglalakad palayos sa condo ay tinanaw ko ang palapag at bintana ng unit ni Sir Jelo.

Naramdaman ko na naman ang ganitong eksena ng lumayo ako sa isla. Kahit sandali lang akong nanirahan sa condo ay napalapit na rin ako sa lugar na ito. Nagsilbing tahanan ko ang unit ni Sir Jelo.

Mamimiss ko rin siya…

Tumalikod na ako kahit wala pang kabuuan ang plano ko sa aking pag-alis.

Tumawid ako sa kabilang kalye upang lakarin ang sakayan patungo ng estasyon ng bus.

Excited na malungkot ako.

Dahil mapuputol ko ang pagtulong sa mga itay. Babalik na ako sa buhay na kinalakihan ko. Mamumuhay na naman ako sa grasya ng dagat.

Ganoon talaga…

Ilang lakad pa ay napansin ko sa kabilang bangketa si sir Jelo.

Si sir Jelo nga…

Kinabahan ako dahil nakasimangot ang kaniyang mukha.

Galit siya.

Napako ako sa pagkakatayo ng tumawid siya ng kalye palapit sa akin.

Parang maiiyak ako ng hawakan niya ang kamay ko at hilahin ako pabalik ng  condo.

“Sir Jelo…”

“Hindi dito Laurence,hindi dito amg lugar para makipagtalo.”

Napilitan akong sumama pabalik ng condo.

Wala kaming imikan sa elevator.

Tahimik kaming pumasok.

Para na naman akong estranghero ng pinaupo niya ako sa sofa. Hindi ko kayang tumingin sa kaniya.

Nakaupo lang siya sa silya hapag kainan at alam kong nakatingin siya sa akin.

Hinihintay kong sumbatan niya ako ng masasakit na salita. Nawala akong utang na loob at sarili ko lang ang iniisip.

“ Wala ka namang dapat ikatakot Laurence…hindi kita pwedeng pabayaan alam mo ba?“

Ngayon na talaga ako bumigay sa oag-iyak.

Hiyang-hiya na ako sa kaniya.

Tinabihan niya ako at niyakap.

“ Hindi ko alam sir Jelo kung bakit ka ganito sa akin…nahihiya ako sa kabaitan mo…ayaw kong lumabas na inaabuso ko ang lahat ng kabutihang ginagawa mo sa akin.“

“Tahan na, isipin mo na lang na ginagawa ko ito bilang isang misyon. Gaya ng mga ginagawa ko sa trabaho ko. Misyon ka para sa akin Laurence…iyin na lang isipin mo sa lahat ng bagay na ginagawa ko.”

Nawala na ang pangamba ko estado namin ni sir Jelo.

Hindi ko alam kung paano makakabawi sa kaniya.

Matagal kaming magkayakap hanggang sa isamg paraan lang ang alam ko para makabawi sa kaniya.

Inilapit ko ang aking mukha sa kaniya at hinalikan ang kaniyang labi. Payag na ako kung ito ang gusto niya sa akin. Payag na ako…

Ngunit ilang sandali ay inilayo niya sa akin ang kaniyang mapulang mga labi…

“ Laurence…no…hindi pwede…hindi talaga pwede…magkakaproblema ka lang kung itutulak mo ang sarili mong gustuhin ako. Alam ko na hinihintay mo siya. Kaya hindi pwedeng maging tayo.“

Naalala ko si Michael…

Napahiya ako sa sarili ko.

Ilang buwan nga ba akong umaasa na muli kaming magkita.

Si Michael lang ang nakalimot sa akin…

Ako lang yata ang nagmahal.

Tumayo si Sir Jelo.

“ Babalik tayo ng isla…kasama mo akong babalik dun. Sasamahan kita. Two days mula ngayon makikita mo na muli ang mga nanay at tatay mo.“

Nagulat ako sa sinabi ni Sir Jelo.

Akala ko ba ay mananatili ako dito sa Maynila?

Babalik na ako ng Isla?

Kasama si sir Jelo?

---

Babalik na ng isla si Laurence sa kagustuhan ni Jelo.

Ano kaya ang mangyayari sa kanilang pagbabalik.

ABANGAN!!!

Author’s note*

Pasensya na po kung medyo natagalan po ang update ng story na to.

Medyo mahaba po kasi ang pagluluksa ko sa pagkawal ng tatay ko. Hirap palang mawalan ng tatay lalo pa kung sobrang close kayo. Ngayon nauunawaan ko na ang pakiramdam ng mawalan talaga ng pinakamalpit sa buhay…pero kapit pa rin po ako at patuloy na lalaban sa hamon ng buhay. Salamat po sa mga bagong followers ko at sa mga followers na laging nandiyan. Salamat po ng marami muli.

Para po sa inyo at bilang pagbawi,abangan na lang po

ang

mga bagong story na darating.

Love,

HOIZNED😊😊😊😊

Entry 018 CONFUSION OF HEARTS

Pumayag akong manatili pa ng dalawang araw sa poder ni sir Jelo…

Gusto ko ng hilahin ang mga oras sa pananabik na makauwi at makapiling na ang mga itay at mga kasama namin sa isla.

Sasamahan ako ni sir Jelo.

Kung bakit siya sasama ay hindi ko alam…

Niyaya niya akong samahan siya para sa kaniyang groceries at supply para sa condo.

Sa aming pamimili ay naging apat na beses yata ang karaniwang stocks niya na iuuwi namin. Dalawang kahon ng noodles,mga pampalasa,bigas,mantika,toyo,patis, suka,delata,biskwit,asukal,asin,basta madami.

Kung susumahin aabot yata iyon kulang-kulang sa 20 libo. Halos napuno ang malaking push cart namin.

Sa condo ay pinigilan niya akong iayos ang mga pinamili sa kusina.

“ Huwag mo ng ilagay sa komidor ang mga yan. Iuuwi natin yan sa inyo.“

Nagulat ako sa sinabi ni Sir Jelo dahil napakaraming pasalubong naman ang iuuwi namin sa mga tatay.

Nagpasalamat ako ng sobra.

Tanggihan ko naman ay wala akong magagawa. Para sa mga babalikan ko sa isla ang grasyang ito.

Nagtulong kaming ayusin ang mga pinamiling pasalubong.

Hindi talaga ako makapaniwala sa kabaitan ng amo ko.

Iniwan ko muna si sir Jelo sa pag-aayos at ako naman ay naghanda ng kaniyang makakain ma mirienda palamig na maiinom. Pawisan na siya at halatang pagod na rin mula ng kami ay nakauwi.

Nagtimpla ako ng orange juice at sliced cake para sa kaniya.

Sa kusina ay nakatingin ako sa kaniya.

Sa isip ko…

Nasa kaniya na ang lahat na pwede magustuhan nino man.

Mabait,maalaga,masipag,mayaman, gwapo…

Parang kinabahan ako ng maghubad pa siya ng suot na polo shirt at tumambad sa akin ang kaniyang katawan.

Umiwas ako ng tingin ngunit pasulyap-sulyap din sa kaniyang ginagawa.

Naghuli niya akong nakatingin sa kaniya.

Nginitian niya ako na parang wala lang at nagpatuloy siya sa rerepake ng kahon.

Ano itong nararamdaman ko?

Alam ko may gusto sa akin si Sir Jelo…

Pwede ko siyang mahalin at suklian ang kaniyang kabutihan. Subalit paano ko naman gagawing mahalin siya kung hindi pa malinaw ang estado namin ni Mike.

Ayaw kong samantalahin ang kabutihan niya. Mabait si Sir Jelo… At ayaw kong masira ang kabutihan niyang iyon ng pakikipagrelasyon lang sa kaniya.

Marami na akong tuksong pinaglabanan.

Kahit nasa harap ko pa ay isang lalaking handa akong mahalin.

Huminga ako ng malalim upang mawala ang kaba sa aking dibdib.

“ Sir Jelo, kumain ka na muna…“

Inilapag ko sa tabi niya ang mirienda.

“ Oh? Bakit isa lang ito? Ako lang kakain?“

Sa kaiisip sa kanya ay isa lang pala ang aking naihanda.

“ Mayamaya na ako sir…“

“ Ang corny mo naman? Eto share tayo. O kainin mo to.“

Tinanggalan niya ng balot ang chocolate sliced cake. Hinati sa kalahati at isinubo sa akin. Napilitin akong isubo ito. At ang ang kalahati ay sa kinain niya.

Nakangiti pa siyang nakatingin sa akin habang nginunguya ang isinubo. Hindi pa siya nabusog at pinakuha pa niya ako muli ng isa pang cake. Hinati sa kalahati at muli niyang isinubo sa akin.

Para siyang bata na sinimot pa sa daliri ang mga mumo ng cake na dumikit. Uminom ng juice at ang kalahati ay sa akin din pinainom.

Isang kawalan na tanggihan ang ganitong tao.

Ngunit wala pang puwang sa puso ko na papasukin siya dahil narito pa si Mike.

Kaya nalilito ako.

Noon ay ako ang umayaw sa alok niya…

Nang ako naman ay siya naman ang tumanggi…

Marahil ay ayaw niyang masaktan.

O ayaw niya akong masaktan.

Inayos na namin lahat ng aming iuuwi sa isla. Masaya ako may kaluwagan ang pagbabalik ko sa amin.

Kasama ko ang kaisa-isang taong pinagkakatiwalaan ko at magbigay sa akin ng seguridad.

Hindi ko alam kung ano ang kasasapitan ko kung hindi ko siya nakilala.

Hindi niya ako pinagluto ng aming hapunan.

“ Kakain tayo sa labas kaya huwag kang tatanggi.“

Hindi na ako nakaangal.

Sa labas kami kumain.

Hindi sa isang mamahalin kundi sa isang tapsihan lang. Alam siguro niya na maiilang lang ako kungbsa isang mamahaling restaurant niya ako dadalhin. Nanawa siguro sa pagtatalo na kailangan maging matipid kahit sa paggastos.

Minsan kasing kumain kami ay namahalan ako sa kinain namin. Mahal na hindi naman masarap.

Kahit simpleng tapa,pritong itlog at kanin ay solve na kami.

Hindi pa kami umuwi at nanood naman kami ng huling palabas sa sine.

Ngayon ko na enjoy ang gabi ng maynila. Kahit sa simpleng paraan lang ay pwedeng maglibang at magsaya.

“ Salamat sir Jelo…“

Nasabi ko bigla sa kanya ng naglalakad na kami papunta ng parking area.

Nagiti lang siya sa akin.

Akala ko ay tapos na ang gagawin namin. Hindi pa pala kami uuwi. Sa Luneta kamo tumuloy.

Sa isang burger stand kami tumapat.

“ Good evening sir!Isang orderan uli ba?“

Kilala si Sir Jelo ng tao ng burger stand. Kakakain lang namin at eto,burger naman.

Sa kalapit na stand naman ay bumili kami ng tubig at naupo sa isang bench doon habang hinihintay ang order.

Hinihintay ko siyang magsalita dahil.

“ Salamat uli sir ha…“

Ako pala ang mauuna.

“ Kanina ka pa nagte-thank you ha.“

“Paano naman sir puro ngiti ka lang kasi.”

“Wala yun,di na sabi ko ako anh bahala sa iyo…”

Ako naman ang nangiti.

Inilayo ko ang patingin ko sa kaniya dahil hindi ko siya matingnan dahil sa kabutihan niya sa akin.

Abot-abot na talaga ang hiya ko sa kaniya.

Ngayon napipi na talaga dahil hindi ko na alam ang sasabihin.

Hinawakan niya ang akin kamay. Naramdaman ako higpit noon.

“ Huwag kang mag-alala. Okay lang ako kahit hindi tayo pwede…alam ko nalilito ka sa nararamdaman mo. Mahal mo si Michael at alam kong mahal ka niya. May bagay talaga na hindi nakukuha ng lahat. Maswerte si Michael sa iyo kasi naging tapat ka sa kaniya.“

Nalala ko ang pangako ni Mike sa akin na babalik siya. Hanggang ngayon ay inaasahan ko ang sinabi niyang iyon.

Hanggang kaibigan lang talaga ang pwede kong isukli para kay Jelo. Isang kaibigan na pwede kong bigyan ng pwesto sa puso ko.

Maya-maya ay may mga batang nagdating sa harap namin na tuwang-tuwa. Halos nagtutulakan silang yakapin si Sir Jelo.

“ Oh huwag kayo magulo, pila ng maayos ha.“

Sumagot naman ang mga bata at pumila ng maayos.

Mga batang lansangan pala sila dito sa luneta. Ang sinasabing isang lutuan pala ay para sa mga batang ito.

Tumulong ako sa pamamahagi ng pagkain para sa kanila. Tantiya ko ay nasa trenta ang mga napakain namin. Isa pala iyo sa mga gawain niya. Malapit talaga siya sa mga bata.

Pihong matutuwa siya pagnakilala niya ang mga batang naiwan ko sa isla .

Matapos noon ay umuwi na kami.

Sa condo ay hindi na niya ako pinatulog sa sofa. Nais niyang tabi na lang kami.

“ Hindi kita gagapangin no, nakamove on na ako sa iyo. Isa pa talagang hindi tayo para sa isa’t-isa.“

“Hindi ba nakakahiya sir?”

“Pagbigyan mo na ako, kasi pagnandoon na tayo sa inyo hindi na ako makakatabi sa iyo.”

Nagtaka ako sa sinabi niya.

Sabagay dalawa nga pala ang higaan ko sa amin.

Inayos niya ang higaan, sabay na kaming nahiga,nagpaantok habang nagkukuwentuhan sa mga buhay-buhay at karanasan ko sa isla. Nais kong malaman niya ang makikita doon. Kung ano ang mga mararanasan niya. Ang mga gawain at klase ng pagkain at libangan.

Natuwa naman siya dahil isang magandang karanasan iyon. Maging ako tuloy ay nasabik para sa kaniya dahil kahit simple lang ang buhay sa isla ay masaya naman kahit papaano.

Nauna siyang nakatulog at ako ang naiwang gising. Nakatalikod siya sa akin.

Tiningnan ko ang kaniyang ulunan.

Naisip ko…

Wala na rin ang nararamdaman ko para kay Jelo. Dala siguro ng kahihiyan kaya nagawa ko siyang halikan noong isang araw dahil wala akong alam na maibabalik sa kabutihan niya sa akin.

Sinuma ko ang mga karanasan ko dito sa maynila. Lahat ng iyon ay wala akong pagsisi dahil kagustuhan ko ang mga desisyon ko. May pangit mang nangyari ay inadya namang makilala ko si Jelo.

Wala akong pinagsisihan dahil nakilala ko ang sarili ko.

Nakayanan kong tumayo sa sariling mga paa,ang magkaroon ng tiwala sa sarili,lakas ng loob,ang magkaroon ng isang mabuting kaibigan at maging tapat sa pinakamamahal ko.

Malapit na akong umuwi…

Makikita ko na ang nanay at ang nanay, ang mga bata,ang isla at dagat.

Malapit na akong umuwi…

---

Uuwi na si Laurence ng isla.

Anong pagbabago kaya ang mangyayari sa kaniyang pagbabalik kasama si Jelo.

ABANGAN

!!!

AUTHOR’S NOTE:

Published na po ang ilang chapters ng

Love you Never Knew at Pag-Ibig ni Jason na Wala Tayong Alam . Pinagsabay ko na at bakatamarin na naman ako sumulat. Sa mga followers ko hintay lang po sa update at huwag mabeast mode ha. Tyaga lang tayo. Salamat po sa mga comments ninyo. Ang totoo di po ako mahilig magbasa ngayon.maging angbpahpipinta kobay kinatamaran ko. Pero okay na, nakarecover na po ako sa isang kalungkutan.  enjoy ko pa basahin mga comments ninyo kasi nakakalakas ng inspirasyon po na magpatuloy sa pagsusulat. Sa mga nagpahatid ng pakikiramay sa akin noong nawala ma si tatay maraming salamat po muli. Ayan haba na ng nasulat. Basta maraming maraming salamat po.

Entry 019 WHERE ALL STARTED

Huling araw ko na dito sa Maynila…

Maaga ako nagising.

Lamang ang pananabik kong makauwi sa aking pamilya sa lungkot na lilisanin ko na ang maynila.

Kalaban ko lang ay ang malayo sa pamilya at hanapin nakasanayang buhay. Oo,trabaho ang tulungan si Sir Jelo sa kaniyang condo. Pero pansin ko parang ako pa ang tinutulungan niya. Ako pa ang kaniyang pinagsisilbihan.

Tulog pa siya sa kaniyang pagkakahiga. Mamimiss ko rin si sir Jelo pagkatapos niya akong ihatid sa amin. Di ko alam kung kailan uki kami magkikita pagkatapos nito. Isa siya sa pinakamabait na taong nakilala ko. Lahat ng ginawa niya ay tatanawin ko talaga ng malaking utang na loob.

Ingat akong bumangon para hindi siya maabala. Walang kaingay-ingay akong lumabas ng silid upang makapaghanda ng aming agahan. Alas sinco ng umaga na pala. Ang aga kong nagising. Dala marahil ng excitement na makauwi sa isla.

Halos mag-iisang taon din akong nakatiis malayo kina itay.

Ganito siguro ang pakiramdam ng mga nag-aabroad. Dito nga lang ako sa maynila ay halos lumabas na ang puso sa pananabik. Ano pa kaya ang mga nasa ibang bansa na napakatagal umuwi.

Nagsalang ako ng kape sa coffee maker. Naghanda ng sliced bread para maiinit sa toaster,fried egg,bacon at nagsaing sa rice cooker.

Ilang araw matutulog si sir Jelo sa amin. Paniguradong maninibago siya sa agahan naming tapa ng kambing at gulay.

Sabagay madali siya makibagay. Kung sa luto ko nga kahit prito lang napagitiyagaan niya.

Tiningnan ko ang buong paligid ng kaniyang unit. Mamimiss ko rin amg lugar na ito. Kahit sa sofa lang ako nakapwesto noon kung matulog,ang malaki niyang tv screen, ang kusinang ito,maging ang banyo mamimiss ko.

Wala kaming ganitong mga karangyaang alok ng pag-asenso. Ipagmamalaki ko lang ay may magulang ako na nagmamahal sa akin, mga kaibigan at kalarong bata,ng dagat,ng sariwang isda,ng kalikasan…

Wala ang maynila noon.

Bilang lang siguro…

Kasama sa bilang noon ay si sir Jelo.

Nag-aayos na ako ng mga kahong dadalhin namin ng marinig ko ang boses ni Sir Jelo sa aking likuran

“ Di mo ako ginising.“

Nakatayo na pala siya sa may pinto ng kwarto habang pinapanood ako.

“ Okay lang sir, kaya ko naman ito, isa pa maaga pa naman.“

Habang naghihilamos siya sa banyo ay pinaghain ko na siya ng agahan. Sabay na kami kumain at magkasunod na naligo. Matapos noon ay nagtulong buhatin sa mga kahong isasakay namin sa elevator hanggang sa kaniyang kontse.

Alas otso ay nasa biyahe na kami patungo ng batanggas.

Mahaba rin ang biyahe kaya kahit kulang sa tulog ay nanatili akong gising upang makakwentuhan ni sir Jelo habang nagmamaneho.

Dalawang araw ang plano niyang manatili sa amin. Naikwento ko na sa kaniya noon ang buhay namin sa isla kaya ganoon na lang ang interes niyang maranasan ang buhay sa hirap at makilala ang mga naiwan ko isla.

Kahit lumaking mayaman ay may puso siya sa mga kagaya ko. Hindi lang sa larawang nakasabit sa kaniyang condo ang katibayan ng kaniyang pagtulong .Patunay iyon noong nagpakain kami ng mga batang lansangan noong isang araw.

Hindi na ako mag-aalala dahil mukhang handa at madali naman siyang mag-adjust sa lugar namin.

Nakarating na kami ng batanggas. Doon kami huminto kina kapitan para ibaba ang aming mga gamit.

Ikinuwento ko rin kay sir Jelo na dito ako nagsimula noon bago nakarating ng makati bilang bartender.

Wala ang kapitan at nasa isla daw kasama ng tatay ngayon. Sa isip ko na baka may mga turista silang bisita at doon maliligo.

Ang asawa ng kapitan ang nag-asikaso sa amin at hinanap kami ng bangkang masasakyan papauwi. Ang anak nilang babae naman ang naiwan upang asistahin kami.

Magiliw yata ang anak ni kapitan na kibuin ako. Lalo na kay sir Jelo. Magiliw dahil isang mayaman at gwapo ang kasama kong amo.

Ganito mga tao sa lugar na ito,iba ang trato kung mayaman ka at sa kagaya kong wala dun ka sa isang tabi. Wala naman akong karapatang mainis dahil kulutura ata ng pamilya ninkapitan na mamili ng pakikisamahaan. Lalo na kung may pera.

Masabi lang na may pera mayaman na sa kanila.

Pero iba si Sir Jelo.

Nakita ko ang karanguaan niya hindi lang sa aspeto kung ano meron siya sa material na bagay.

Mayaman siya sa kabaitan at sa pagpapakumbaba.

Sa wakas ay may bangka na kaming magagamit. Halatang nangumisyon pa yata ang asawa ni kapitan kaya umabot pa ng 2 libo ang paghahatid sa amin sa isla.

Sinamantala naman nila si sir Jelo. Kokomprontahin ko sana sila pero hinayaan na lang ni sir Jelo kahit alam kong niloloko siya.

Nakasakay kami sa bangka na yamot sa bangkero.

Nahalata ako ni sir Jelo ng tabihan niya ako.

“ Huwag mo ng isipin yun. Ang mahalaga makauwi ka sa inyo.“

“Nainis lang ako sa ginawa sa iyo sir,kahit harapang niloloko ka hinahayaan mo lang.”

“Pera lang yun. Parang tulong. Malay ba natin kaya nila nagagawa ang ganoon baka marami silang problema. Kung mali man ang ginagawa nila hindi naman natin sagutin yun. Sila mananagot dun. Maigi na ang niloko kesa sa maloko di ba?”

Nailing na lang ako kay sir Jelo.

Masyadong malawak ang isipan niya sa pagbibigay at maging pagpapatawad ay madali lang sa kaniya.

Wala na akong magagawa kaya hinayaan ko na lang.

Humupa ang inis ko ng makita ko sa malayo ang isla.

“

Sir Jelo ayun! Ayun ang isla namin!“

Halos mapatayo ako sa kasabikan ng matanawan ko ang mga berdeng punong nakapaligid doon.

Nakakapanibago.

Parang maiiyak ako dahil muli na naman akong makakatutong sa lupang kinalakihan ko.

Pakiramdam ko ang bagal ng bangka na umaandar. Parang gumagalaw ang isla papalayo sa amin da pagkainip na makadaong na kami.

Gusto ko ng tumalon sa dagat at languyin na lang para makauwi.

Tumulo ang luha ko.

Naalala ko ang hirap na pinagdaanan ko sa maynila mula ng umalis ako. Makikita ko na ang mga nanay at tatay at ang mga bata. Parang nakalaya ako sa mga alalahanin ko ng ilang buwan.

Inakbayan ako ni sir Jelo.

“ Umayos ka nga, malapit ka sa inuo ngayon ka pa iiyak.“

“Salamat sir…kung alam mo lang ang kasabikan ko na makauwi…maraming salamat sir Jelo.”

Hikbi ko ng mahina.

Malapit na kami at nakalama na ang kalooban ko sa kaligayahan.

Ilang metro sa pangpang ay natanaw ko na may mga apat bangkang nakadaong sa pangpang.

Mukhang maraming turista yata na dumating. Baka sila ang kasama ni kapitan.

Malayo pa lang ay hinintay na ako para salubungin ng inay.

Nagyakapan at nag-iyakan kami ng nakakababa ako ng bangka.

Tinulungan naman kami ng ilang bangkero na naroroon para sa aming mga dalang kahong pasalubong.

Nakauwi na nga nga ako…

Nakatuntong na muli ako sa malapulbos na buhangin ng isla. Nalalanghap ko na ang simoy ng hanging ilang buwan kong hinanap.

Habang papalapit ay nakita kong may ilang tent na nakatayo. Mukhang maraming turista nga ang naririto. Ngunit wala namang naliligo sa dagat.

Nakita ako ng mga bata at sinalubong ako. Gaya ko ay nag-iiyakan sila sa kasiyahan. Naalala ko ang inaanak kong si Kevin dahil kulang na silang nagmano at yumayakap sa akin.

Tuwang tuwa din silang nagmano kay sir Jelo. Kilala ni sir Jelo ang mga bata sa kwento ko kaya di na estranghero sa kaniya ang mga mababait na batang narito sa amin.

“

Kuya Renchie si-“

May sasabihin sana si Karen ng takpan ng kapatid niyang si Klien ang bibig niya.

“ Buhatin nyo itong bag ng Kuya Renchie at sir niya dali. Mauna kayo sa bahay,dali na at ang dadaldal nyo talaga!“

Natawa naman ako sa sita ng nanay sa mga bata.

Hanggang sa nakarating kami sa looban at naroroon ang mga tao.

Hindi mga turista kundi mga kilala kong manggagawa sa resort ni kapitan ang naroroon.

Lahat sila ay nagtutulong tulong na nagtatayo ng napakahabang tubo.

Nagulat pa ang tatay ng makita ako kasama ng mga bata.

Agad ko siyang tinakbo at niyakap. Namiss ko ang tatay . Parang ang payat niya ng dumating ako. Ilang buwan lang akong nawala kaya maging sa paningin ko ay malaki ang pinagbago niya.

“ Ano hong ginagawa nila?“

Tanong ko kay itay.

“Hindi na tayo mahihirapan anak sa tubig na maiinom. Magkakaroon na dito ng poso. Halika dali! Doon tayo sa villa.”

Hila ako ng tatay. Halos hindi na ako nakapasok sa bahay namin.

Maging si Sir Jelo at nanay ay kasunod namin na nagtungo sa villa.

“ Sir pasok po muna kayong dalawa ni Renchie sa loob.“

Nagtataka naman ako sa mga magulang ko ng papasukin nila kaming dalawa.

Kung kanina si tatay ay hilahin ako patungo sa villa, si Sir Jelo naman ay ipinagtutulakan ako sa masters bedroom nito.

“ Sir hindi ho atin ang villa na ito, bakit ho ba ano bang meron dito.“

“Pasok lang daw tayo kaya pasok na sa loob.”

Binuksan ni sir Jelo ang pinto at pinauna niya akong pumasok.

Kinabahan ako ng makita ko ang isang taong abala na nakaupo sa harap ng isang laptop na nagtitipa.

Lumingon siya ng malamang pumasok ako sa loob ng silid.

Nagtama ang aming paningin.

Nagkatitigan kami.

Napatayo siya sa pagkakabigla ng makita ako.

Hindi ako makapaniwala na muli kaming magkikita sa ganitong pagkakataon.

“ Kemusta…keh na?“

Nanginginig niyang tinig na tanong sa akin.

Hindi ako makapaniwalang nasa harap ko siya.

Si Michael…

Narito siya sa isla?

Narito siya sa isla.

Nagsalubong kaming nagyakapan.

Nagpaubaya ako sa halik niya sa akin.

Sa pisngi,sa mata,sa noo, sa labi. Pinupog niya ako ng halik. Naiyak ako dahil akala ko ay isang panaginip ang nangyayari ngayon.

Hindi ko na pinansin na kasama ko pala si Sir Jelo.

Nagtataka ako bakit narito si Michael ng hindi ko nalalaman.

“ Sorry kung hindi ko sinabi sa eyoh nuh nanditoh ako sa pilipinas because i want to surprise you.“

Hindi ko siya maintindihan.

“ Sorry din Laurence, may kasalan din ako sa iyo. May dapat kang malaman kung bakit hindi mo alam na isang buwan ng nandito si Michael sa isla..“

Nalilito na ako.

Ano ang ibig nilang sabihin?

Kilala ni Sir Jelo si Michael?

---

Ano ang kinalaman ni Jelo kay Michael.

ABANGAN !!!!

Entry 020 REUNITED

Hindi ako makapaniwalang narito at yakap ko si Mike ngayon.

Parang isang panaginip lang ang nangyayari. Walong buwan akong walang balita sa kaniya at ngayon ay narito siya.

“ Im sorry if  i havent told you nah naritoh na akoh. Im sorry…“

Bakas sa aking mukha ang pagkabigla dahil hindi pa rin ako makapaniwalang narito siya.

“ Sorry din Laurence, may kasalan din ako sa iyo. May dapat kang malaman kung bakit hindi mo alam nandito na si Michael sa isla..“

Nalilito ako.

Pinaupo nila ako sa gilid ng kama, tinabihan ako ni Mike habang akbay niya ako at hawak ang aking kamay.

Nagpaliwanag si Sir Jelo.

“ Mag-iisang buwan na si Mike dito sa isla at inilihim ko sa iyo ang lahat. Magkakilala kami ni Mike matagal na. Kasama ko siyang blogger sa Singapore. Ang totoo naikuwento ka niya sa akin at ng umuwi ako dito sa pilipinas ay pinahanap ka niya sa akin dito sa isla.

Wala ka na dito ng bumisita ako.

Hinanap kita sa address na pinatatrabahuhan mo na ibinigay mo sa iyong tatay. Kasama ko ang pinsan ko ng makita kita. Member ang pinsan ko doon sa bath house at by invitation lang ang pwede makapasok.Ang totoo binantayan kita sa bath house noon. Hiniling iyon ni Mike na huwag kitang pabayaan hanggang sa matira ka sa akin. Hindi mo makontak si Mike dahil nakashotdown ang website niya dahil lumipat na siya ng trabaho as IT consultant ng may ari ng isla. Nagkainteres ang senadora ng mapanood niya ang istorya ninyo sa blog ni Michael.Tinapos niya nag kontrata niya sa Singapore at bumalik dito.Para sa iyo,para sa pamilya mo at para sa isla. Pasensya na,dahil bilin niya na huwag kong sabihin sa iyo na magkakilala kami ni Mike.“

Nakaramdam ako ng inis.

Na parang niloko yata nila ako.

Muling nagpaliwanag si Mike sa akin.

“I promised you nah babalikhan kitah. After ng mamatay si Kevin. The time na nilibing siyah and ng umalis akoh. Hindi lang sa iyoh akoh nangako. I even gave this island a promise, sa family na nanditow. Masaya dito kahit simple lang ang buhay. When the good senator noticed my blog about her island and nakita kayo,she felt sorry. She wants to help para hindi kayoh gaano maherapan. She even asked me to work for her. I grabbed her offer so i can stay here in your country na walan problema sa akin visa kahit mag overstay ako.

Matagal ako nawala to secure my future…my future with you.

Renchie im sorry.

Sana mapatawad moh akow…“

Sinundan pa ng paliwanag ni Sir Jelo.

“ Actually ako ang may kasalanan.

Ako ang nagsuggest na huwag ko sabihin sa iyo ang lahat…patawarin mo ako Laurence dahil gusto kita subukan. Nais kong malaman kung gaano ka katapat kay Michael. Dahil minsan ko din siyang minahal…kaso hindi kami pwede dahil hindi niya ako mahal…noon yun.

Nakamove on na ako at magbestfriend lang talaga kami.

Hanggang sa nakilala ka niya. Nagkainteres ako makilala ka.

Maging ako ay napahanga mo kung gaano ka katapat kay Mike. Napahanga mo ako sa iyong pagtitiyaga at pagtitiis sa mga kwento mo sa akin. Kung nararamdaman mong niloko ka namin huwag kay Mike. Sa akin lang, ako lang ang may kasalanan sa iyo.“

Bumalik sa akin ang mga araw kung bakit ganoon na lang si Sir Jelo sa akin sa bath house.

Maging noong napatira ako sa kaniya. Ngayon alam ko na kung bakit may mga larawan ng mga bata sa kaniyang condo. Pareho pala sila ng trabaho ni Mike. Nauunawaan ko na rin kung bakit ganoon siya kaprotective sa akin. Maging ang araw na tanggihan niya ako noong hahalikan ko siya. Kaya pala ganoon siya sa akin. Ngayon ay alam ko na ang lahat.

“ ikaw ba ang nagpapapagawa ng poso dun sa gilid ng kubo?“

Tanong ko kay mike.

“ It was gift from the senator parah hindi na kayow mahirapan sa drinking water ditoh.“

Paliwanag niya.

“ Dahil nandito ka na at kasama mo na si Mike. Nais ng senadora na kayo na ang bahalang mamahala sa ikabubuhay ninyong pamilya dito.“

Pangalawa ni Sir Jelo.

Ipinakita sa akin ni Mike ang plano sa isla. Isang convinience store,tent na iparerenta para sa camping,obstacle cours, scuba diving at pagbubukas ng villa bilang hotel para sa mga turista. Ako at ang aking pamilya kasama si Mike na mamahala dito.

Nasa promotion stage na pala sa pag aasikaso si Mike at minamadali na ring tapusin ang mga amenities ng isla dahil may nakabook na agad dito.

Naunawan ko na ang lahat. Nagtiis din pala siya para sa aking kapakanan dahil nais niyang tumulong. Maging si Jelo ay nagsakripisyo din pala para sa akin.

Niyakap ko si Mike sa sobrang katuwaan dahil mababago na ang buhay namin. Hindi na ako lalayo sa pamilya ko para makatulong.

“Akala ko ay hindi ka na babalik.”

Ang sabi ko kay Mike.

“ I p

romised na babalikan kitah hindi bah. Dont cry, nandito na ako,forever….

Forever?

“ Come! Youll know why!“

Hila ako sa kamay ni Michael. Nasa labas ng villa ang inay at itay.

Nailang pa ako at pilit na humahalagpos sa pagkakahawak sa akin ni Mike ngunit inakbayan pa niya ako.

“ Naku ang ang anak ko! Matutuwa ka sa bahay!“

Hindi na ako makapagasalita. Inoobserbahan ko silang lahat dahil sa kwentuhan nila parang alam na ng mga magulang ko ang nangyayari.

Nagmamadali kami sa bahay at pinapasok ako sa aking silid.

Napansin kong lumuwag doon ng umakyat kami ni Mike.

Lumuwag dahil iisa na lang ang papag doon.

“O di ba ba maluwang na ?”

Sabi na inay.

“ Bakit ho? Nasaan na yung papag na isa?“

Pagtataka ko.

“Huwag mo na hanapin yun, ang mahalaga may matutulugan kayo ni Mike.”

Namula ako dahil parang sinabi na ni nanay na may relasyon kami sa harap ng tatay.

Tiningnan ko ang itay.

“ May maitatago ba sa akin ang nanay mo? Nung umalis ka sinabi na sa akin ng nanay mo ang lahat. Kaya alam ko na kung ano kayo ni Michael.“

Wala akong nakikitang bakas sa mukha ng itay na sama ng loob o pagkadismaya sa akin.

Tanggap niya kung ano kami ni Mike.

Halos mahulog ako ng bumaba ng hagdan ng yakapin ko ang inay at itay.

“ Nauunawaan ko anak. Naging prioridad mo kami lagi kahit hirap na hirap ka. Wala kaming karapatan na kahit sa pag-ibig magsakripisyo ka pa. Nagka-usap na kami ni Mike tungkol sa inyong dalawa. Mahal ka niya. Kaya wag mo kaming alalahanin dahil mahal ka rin namin ng inay mo.“

Panaginip nga yata ang mga nagyayari dahil hindi ako makapaniwalang hindi sila tutol sa amin ni Mike.

Bumaba si Mike ng silid at yumakap na rin sa aming tatlo.

“ M

alalaki na kayo,alam nyo na ang gusto ninyo. Ang sa akin ay huwag kayong magbago sa isa’t isa. Matatanda na rin kami at balang araw ay mauuna sa inyong mawawala. Maikli na lang ang ilalagi namin sa mundo at ayaw naming lagi mo kaming iniisip anak. Sarili mo naman ang unahin mo. Hinahayaan kitang umibig kung kanino mo gusto dahil karapatan mo iyon. Karapatan mo ang lumigaya.“

Hindi nga…

Gising ako at nangyayari ngayon ito sa akin.

“Salamat po itay…inay…salamat po…”

Paiyak kong bulong sa kanila.

Ngayon ay kalmado na kami kahit umaapaw ang kaligayahan sa dibdib.

Sa ilang linggong pananatili ni Mike ay nalaman na rin ng mga kapitbahay namin ang tungkol sa amin ni Mike.

Sa labas ay ipinayabang nila sa akin ang posong ginagawa para sa amin.

May itinatayo na ring tindahan para sa inay. Kaya pala marami kaming dalang pasalubong ay para sa kaniyang paninda sakaling dayuhin na nga kami ng mga turista.

Para akong baguhan ng isama nila ako sa camp site na pinagtayuan ng mga tent.

Nakita ko na rin ang obstacle course na nakahanda para sa mga bisitang titigil ng ilang araw. May shed para sa mga mag scuba diving,maging ang mga pamingwit ay nakahanda na rin sa mga gustong manghuli ng isda sa pangpang o sa laot.

May kinabukasan na para sa aming lahat.

Para sa mga pamilyang naririto.

Mababago na ang buhay namin.

Dumating dapit hapon at sama sama kaming naghanda ng aming hapunan ng magsigawan ang mga gumagawa ng poso.

Natapos na ang pagbabaon ng mga tubo,naiakbit na ang pump at dumaloy dito ang napakalinaw na tubig.

Tuwang tuwa kami at naiyak.

Nakakapnaibago dahil noon ay sa balon lang kami nabuhay at nagyon ay hindi na kami mahihirapan.

Salo salo kaming lahat sa simpleng handa namin para sa lahat. Kasama amg mga manggagawa ay masaya kaming kumain.

Mukhang sanay na sanay na rin si Mike na magkamay sa pagkain. Ngayon naman si Sir Jelo ang inaasar niya dahil hindi ito marunong ng nakakamay. Punong puno ang hapag kainan namin ng kasiyahan dahil salo-salo kaming muli.

Matapos ng ilang oras na hontahan ay nagpaalam na si sir Jelo para magpahinga.

Inihatid namin siya sa Villa at kami ni Mike ay pabalik na ng kubo.

Bago umuwi ay nagtungo kami sa datu naming tagpuan.

Sa nakadaong kong bangka sa likuran ng isla.

Namiss kobang bangka ko…

Naupo ako sa lapag nito at sa pagitan ng hita ko naman pumuwesto si Mike. Niyakap ko siya, naghawakan ng mga kamay at nagdaiti ang aming mga pisngi.

Pinagkuwentuhan namin an aming nakaraan.

Kung sino ang unang nagkagusto.

Nagkagusto sa akin ng nilagnat siya,ako na may noong nagsabay kami sa banyo.

Ako pala ang nauna…

Nagkatawanan kami sa mga unang araw niya dito. Ang ginupit niyang pantalon ngbkagaya sa akin,ang tapang kambing,ang pagsalok sa balon at pagpuno ng drum,noong ihian ko ang napaso niyang binti dahil sa salabay,ang kamatay ni Kevin.

Lahat iyon ay sinariwa muli namin upang makapagsimula muli ng bago.

“ Salamat ..“

Ang tanging nasabi ko sa kaniyang tainga.

“Sulamat din Renchie for loving me kahit hindi tayo nagkakausap ng ilang months. Now na nagkasama na tayo uli. Hindi na tayo maghihiwalay promise.”

“Hmmm, ikaw lang naman tong may secret secret pang nalalamam e.”

Kinurot ko ang dibdib niya.

“ Awww! Ha ha ha!

At least you proven to Jelo how you really love me.

“

Natahimik ako…

Kung sakali pa lang nagpaubaya ako at sumabay sa mga nakilala ko sa bath house,doon pa lang hindi na nagbunga ang pangarap ko. Masisira ang paggtitinginan namin ni Mike.

Tinanggap ko na lang sa sarili ko na pagsubok talaga ang pag-ibig. Nasubok na kami sa kamatayan ng inaanak ko,kay nanay,ng umalis siya at makilala si sir Jelo.

Pagsubok nga sa aming dalawa ang pangyayaring ito kaya tanggap ko na ang ginawa nila sa akin.

Tahimik lang kaming nagyakap sa aming tagpuan.

Sa posisyon namin ay hindi ko maiwasang tigasan. Naramdaman ni Mike iyon. Kahit may pangit kaming karanasan sa bangkang ito ay nagkatalik muli kami.

Sinulit ang ilang buwan naming hindi pagkikita.

Wala ng kaba sa aking dibdib dahil malaya na akong ipahayag sa pinakatatangi kong tao ang aking pagmamahal ko.

Nakadalawa din kaming nagniig. Humihirit pa siya ng ikatlo.

“ Michael hindi ka mauubusan. Habang buhay na tayo magkasama ha ha ha!“

Nagkatawanan kami dahil sa talagang sabik siya sa akin.

Kahit gusto ko ay kailangan ng bumalik. Ayaw kong abusuhin ang kalayaang ibinigay ng mga itay sa aming dalawa.

Umuwi kaming at nahiga sa aming papag.

Pakiramdam ko ay bago akong kasal dahil kasama ko na siya, katabi at kayakap sa pagtulog.

Umuwi na si Michael…

Umuwi na ang imported kong pag-ibig.

WAKAS

Entry 021 EPILOGUE

Nagsama na kami ni Mike ngayon sa iisang bubong. Ginawan kasi kami ng tatay ng aming sariling kubo. Bagamat hindi kami kasal ay maligaya na kami ng higit pa. Saksi ang dagat sa aming sumpaang kami habang buhay.

Naitaguyod namin ang kabuhayan sa isla. Dinayo kami ng mga turistang gustong maranasan ang simpleng buhay malapit sa dagat.

Ang mga batang si Klien at Karen ang tinuring naming mga anak. Pinaranas namin sa kanila ang isang payak na buhay. Sa kabayanan ay napasok sila eskwela. Sa isang opisinang bahay kasama nila ang kanilang mga magulang na inilagay naming tao doon para tumatanggap naman ng reservation para sa isla at linguhan naman kung uuwi.

Masaya ako dahil itinuring ni itay at inay si Michael bilang isa nilang anak at kasama ko sa buhay.

Ilang taon ang lumipas at nakilala ko ang mga magulang niya. Nakilala ko sila noon sa mga tawag sa telepono o chat sa internet kaya ng magkaharap kami ay mas naramdaman ko na marami ang nagmamahal at nakakaunawa sa amin.

Nagpaplano na rin kaming pumunta sa amerika na sponsor ng butihing senadora.

Si Sir Jelo naman ay isa rin sa masugid na suporta namin. Taon taon siyang napunta para sa seminar ng mga bloggers. Pahabol pa na may nobyo na rin siya. Classmate daw niya noon sa kolehiyo na nakipagbalikan daw sa kaniya.

Maganda rin ang love story ni sir Jelo*.

Alam mo kuntento na ako noon, pero mas may hihigit pa pala doon na kakuntentuhan. Ngayon kasi payapa na ako na bukas paggising ko ay kasama ko si Michael.

Dalangin ko na sa lahat ng makakabasa ng kasaysayan ng pag-ibig ko ay maging inspirasyon ito. Tiyaga lang,tiis lang,magmahal lang,maging tapat lang. Yun ang basehan para makatagpo ng tunay na pag-ibig na iyong inaasam.

Malay mo ikaw rin makatagpo ng imported…

Maraming salamat at sa iyong paghihintay na matapos ang kwento ko dito sa isla. Asikasuhin ko muna si kano. Maraming salamat kaibigan…

End of Entry Blog

Authors note*

Hay salamat…ang tagal ko bago siya natapos. Pasensya na po at ang dami kasi nangyari sa buhay ko ng ginagawa ko ito.ang dami ko ideas na kwento kaya natambak ako.

Coninue supporting me sa dalawang story na bago. Love you never Knew at Pag-ibig ni Kayson na Wala Tayong Alam.

And coming soon yung story ni Sir Jelo noong college days niya. Ayan tambak na naman.

Sa mga reader please leave any comment sa story para malaman ko po kung ano mali o kulang. Naiinspired po kasi basahin ang mga comments ninyo para mapaganda ko pa ang pagsusulat. Salamat po uli ng marami. Keep safe every one!

Hoizned c“,)