WORK OF FICTION

Work of fiction

This is a work of fiction. Names, Characters, Places and Events are fictitious, unless otherwise stated. Any resemblance to real person, living or dead, or actual event is purely coincidental.

Alright reserved.

No part of this story maybe reproduced, distributed, transmitted in any form or by any means. Without the prior permission of the author.

Enjoy reading and godbless!

I don’t own the media photo. Credits to the real owner.

Date i start writing this story:

SYNOPSIS

Synopsis

In A Million Tears (BxB)

They call him addict, drug user, smoker, killer, bastard, useless son, spoiled brat. That’s how they describe Jace Ashley.

Well he don’t f-ckin’ care. He don’t care because no one care. No one understand him, no one knows the pain he was feeling. He cried a million tears. He cried a million times but do his parents care? Do they care? F-ck because they don’t.

Pakiramdam niya nag-iisa lang siya, pakiramdam niya walang siyang karamay. What if he ended killing himself? That would be good. He’ll not going to feel the pain anymore. The pain that still consuming all over his body.

PROLOGUE

Prologue

        EARINGS, tattoo’s are all over my body. If you think i’m addict, well f-cking yes is my answer.

I’m really their so called bastard, addict, useless son, stupid, and everything you want to call. I join to some fraternity that do illegal doings. I take drugs, i smoked and everything.

Lahat ng pera ginagastos ko. Wala akong pakialam. Wala akong pakialam kung maubos man ang pera ng mga magulang ko, siguro kapag nawala na ang yaman sa’men ay muli ko na silang makasama. Muli ko na silang mahagkan at bumalik ang dating meron kami.

Oo lalaki ako pero hindi ba pwedeng hinahanap ko lang ang pagmamahal ng isang magulang? Ang init ng pagmamahal ng isang ama? O ng isang ina.

Hindi ko naramdaman iyon. Kaya lahat ginawa ko. Ninakawan ko sila ng pera kahit wala sa sarili kong kagustuhan. Ginastos ko lahat ng perang ibinibigay nila sa’kin. Lahat ng mga gamit na mahahalaga sa bahay ay pinagsisira ko.

Mga katulong na pinagtutulak ko kung saan-saan. Binubulyawan ko, sinisigawan ko at sinasabihan ko ng mga masasakit na salita. Narito pa ang pagtatangkaan ko silang gahasain pero hindi ko ginagawa. Tinatakot ko lang sila para bukas makalawa wala na sila sa bahay na ito. At tanging mga magulang ko na lang ang nandito para alagaan at intindihin ako.

At ang driber kong tinatadyakan, sinusuntok ko kapag naiinis ako. Walang taong nakakatagal sa isang tulad ko.

Ngunit sa mga araw na nakakagawa ako ng mga ganun ay nagkukulong ako sa kwarto ko. Umiiyak ako at pinag-sisisihan lahat ng mga nagawa ko.

But for f-ck sake, my parents didn’t show. Yeah, they sometimes show pero para pagalitan ako, para pagsabihan ako at para pagsalitaan ako ng masama.

Hindi ba nila nahahalata na ginagawa ko lahat ng ito dahil gusto kong maramdaman ang pagmamahal nila? Gusto ko silang makasalo sa pagkain. Yung yakap na ilang taon na rin na hindi ko nararamdaman. O mararamdaman ko pa kaya?

F-ck!

“Sir, t-tumatawag ho ang mommy niyo.” Sabi ng katulong namin at halatang takot at ilang sakin.

Sino ba naman ang hindi? I’m look like a f-cking demon living on earth.

Hinablot ko sa kaniya ang telepono. “F-ck you!” I raised my middle finger. “Get out of my sight!” Bulyaw ko dito.

Wala ring katulong ang tumatagal sa bahay. Lahat ay isang araw lang at ang may pinaka-matagal ay isang linggo.

Well gumagawa ako ng paraan para mapaalis sila at nagbabakasakaling mga magulang ko na ang umintindi sa’kin.

“Hello mom.” Flat ang boses ko. Alam ko naman kasing tatawag lang ang mga magulang ko kundi para pagsalitaan ako.

“Ano yung pagmumura narinig ko kanina Jace? Ganiyan ka na ba talaga? Hindi ka na ba talaga titigil?” Galit na bulyaw ng aking ina.

“Kung wala kang gustong sabihin, sige na papatayin ko na.” Then, i ended the call.

Easy..

Pumunta ako sa kwarto ko at doon ay humiphip ng droga. Wala akong pakialam. Wala akong pakialam kung makasama pa ito sa katawan ko. Mas gusto ko nga ito. Ligaya lang ang pinalalasap sa’kin.

Bawat hiphip ko ng droga ay siya namang pagiging aktibo ko. Tumataas na ang tama ko sa katawan.

Hindi niyo ako masisisi. Dito lang sa drogang ito nararamdaman ko ang saya, walang problema at walang kalungkutan.

Ang saya ko. Sobrang saya. Sobra-sobra na.

Ramdam ko na gumagapang na ang droga sa buong katawan ko. Ramdam ko na din ang hindi mapaliwanag na kaligayahan na namumutawi sa aking buong kaibuturan. Shit!

Lumabas ako ng bahay matapos ang ilang minuto kong paghiphip ng droga. Narito parin sa katawan ko ang pagiging aktibo.

“Sir…saan ho kayo pupunta?” Tanong ng driver ko.

“You don’t f-cking care. Stay away from me.” Malilisik ang matang tingin ko sa kaniya. Well, that’s the effect of the drugs i just take.

Sumakay na ako at mabilis na pinaandar ang sasakyan. Mas lalo pa itong bumilis ng makalabas na ako ng bahay. Pinaharurot ko ang sasakyan ko, wala akong pakialam kung may makahuli man sa’kin. May mabangga ako o anuman.

Wala na rin naman akong paki sa buhay ko. Ilang beses na ba akong nakulong? Well i can’t count. Sobrang daming beses na pero nakakalabas parin ako. At dahil yun sa yaman ng mga magulang ko na labis kong kinaiinisan.

P-tang ina lang di’ba? Dahil sa p-tang inang perang ’yan napabayaan na ako. Nawalan na sila ng pagmamahal sa’kin. F-ck! F-ck!

Tumigil ang sasakyan ko sa isang eskinita kung saan may mga grupo ng mga lalaking nakatambay. It’s time to show how evil i am!

“Hey, all of you. F-ck you!” I shouted while raising my middle finger to them.

Pasugod akong pumunta sa gawi nila habang siya ang mga iyon naman ay pasugod na pumunta sa’kin. May mga hawak na kahoy at ang iba naman ay tubo.

Sinipa ko ang tiyan ng isang lalaki ng akmang hahampasin ako nito. Ang iba naman ay tinadyakan, sinuntok at binugbog ko.

Paminsan minsan ay natatamaan ako sa mukha ng tubong dala-dala ng mga iyon. Natatamaan din ako ng kutsilyo na dumadaplis sa tagiliran ko.

But i don’t care. I can’t feel the pain. Sobrang lakas ng tama ko. Very-very high.

Walang awa kong sinuntok ang lalaking nakapitan ko. Malalakas din ang bawat pag-suntok na pinapakawalan ko.

“Mga wala kayong kwenta.” Halos mala-dimonyong sabi ko. Panay din ang mala-dimonyong halakhak ko.

Matapos kong mabugbog lahat ang grupo ng kalalakihan ay sumakay na ako sa loob ng sasakyan ko. And i drive my car as fast as i could.

Tinungo ko naman ang bar na paborito kong puntahan. Kung saan doon ko naman pinapaligaya ang sarili.

Kahit may mantsa ng dugo, pasa, galos at sugat hindi ko iyon ininda. Wala akong nararamdamang sakit.

Matapos akong makapunta sa loob ng bar ay agad na akong um-order ng alak. They gave hard alcohol that gives me so much happiness. Ito lang ang paraan para kahit papaano makaramdam ako ng saya. Pero sumaya nga ba talaga ako? P-ta hindi! Hindi ko maramdaman ang kaligayahan na gusto kong maranasan.

Napukaw ang aking pag-iisip ng may lumapit sa’king babae. Yeah, that’s how i like it!

“Hello there baby boy.” Mapang-akit nitong sabi.

Ang mapang-akit nitong mga salita ay nagiging musika sa aking pandinig. F-ck baby.

“You want me for tonight?” I asked directly.

Kumagat pa ito sa mga labi. “Yes.” Sagot nitong mapang-akit.

Tumayo na ako at puno ng pagnanasang tumitig sa mga mata ng dalaga. Lumakad na ako at sumunod naman ito.

Sumakay ako sa loob ng kotse at hinubad lahat ng saplot.

“Come on. Hop in and ride me baby.” I said.

Panty lang ang tanging hinubad ng dalaga dahil dress naman ang suot nito ay madali na para sa’kin para bayuhin siya. Bayuhin ang pagkababae niya hanggang sa hindi na niya kaya.

“Ano kaya mo pa?” Tanong ko habang patuloy parin sa pagbayo.

Panay lang ang ungol at pag-tango niya habang sumusunod sa pag-galaw ng aking balakang. Like that.

Napadaing ako ng bahagya ng mahawakan ng dalaga ang sugat sa tagiliran ko.

“Shit! What is this?” Napamulagat pa ang dalaga habang nakatingin sa kamay niyang may dugo na nang-galing sa tagiliran niya. “Shit!”

Umalis ang dalaga sa pagkaka-upo sa pagkalalaki ko at natatakot na tumingin sa katawan ko. Ngayon kitang-kita ko ang mga sugat na nasa katawan ko na namumuo na ang dugo.

“Shit! What happened to you?” Nag-aalala nitong tanong.

“Do you want me to f-ck you or not?” Diretsahan kong tanong. “If you don’t then don’t.” Malakas kong sinara ang pinto ng siya’y makalabas. Sinuot ko rin lahat ng saplot sa katawan ko.

Shit! Walang kwenta.

Umuwi ako sa bahay matapos ang lahat ng walang kwenta kong ginawa.

“Sir, kumain na ho ba kayo?” Tanong ng mayordoma ng bahay na isang araw palang narito.

“Hindi pa.” Flat ang boses kong sabi at tinungo ang dining-area. Nakahain na roon lahat ng masasarap na pagkain.

Isang mala-dimonyong ngiti ang aking pinakawalan.

“Masarap ba ito?” Tanong ko sa mayordoma habang kapit-kapit ko ang plato na may lamang pagkain.

“Oo naman ho sir.” Nakangiti pang tugon nito.

Masarap pala?

Nginodngod ko sa mukha niya ang pagkain. “Ayan kainin mo. Masarap di’ba?” Sarkastiko kong sabi hanggang sa kumalat na sa buong mukha ng mayordoma ang ulam.

“Napaka-walang hiya mong bata ka.” Sigaw nito sa’kin.

“Oo. Pero hindi lang ako basta walang hiya. Dimonyo din ako.” Sinigawan ko rin siya at lahat ng mga pagkain na naroon ay iwinasiwas ko kung saan-saan. Mga bangko na pinag-sisipa ko.

“Di’ba? Dimonyo ako?” Matapos kong magwala ay diretso na akong pumasok sa loob ng kwarto ko.

Doon bumagsak ang mga luha ko sa mga mata. Hanggang kailan ba titigil ito? Hanggang kailan sila aalis? At hanggang kailan sila mananatili?

Sinuntok ko ang pader habang patuloy parin ang mga luha ng sisipatakan sa mga mata ko. Umiyak lang ako ng umiyak habang sinusuntok ang pader.

Sobrang dami ng dugo ang tumagas sa kamao ko. Itinigil ko lang ang ginagawa ng manlumo ang katawan ko.

Halos puno na ng sarili kong dugo ang buong katawan ko pero wala akong pake. Nag-tungo ako sa center table at uminom ng sleeping pills, apat na piraso. Iyon lang ang tanging paraan para makatulog ako.

Unti-unti ay nakakaramdam ako ng antok. At umaasang bukas paggising ko, wala na ang sakit na nararamdaman ko. Wala na ang sakit na hanggang ngayon ay akin paring iniinda.

    Nagising ako kinabukasan, ganun parin. Kung anong sakit na nararanasan ko ay ganun parin.

Bumangon na ako. Hindi ko namalayan na ito parin ang suot ko ng ako’y makatulog. May mga mantsa parin ng dugo sa damit ko. Bahagya din ang pamamaga ng kamay ko dahil siguro sa pambubugbog ko.

Pumasok na ako sa loob ng cr at nagsimula na akong maligo. Napapadaing ako ng bahagya ng masinggi ng kamay ko ang mga sugat sa katawan. Ngayon ay nararamdaman ko na ang hapdi. Siguro kaya hindi ko iyon naramdaman kagabi ay dahil sa pag-consumes ko ng droga.

Matapos kong maligo at magbihis ay lumabas na ako ng bahay. Bahagya ding nanakit ang tiyan ko dahil kagabi pa walang laman ang tiyan ko.

Nagtaka ako ng walang katulong nasumalubong sa’kin. As in wala.

Nag-tungo ako sa kusina wala din ang mga katulong doon. Hanggang sa lumabas ako ng bahay ay wala din ang mga katulong.

“Sir sino ho ang hinahanap ninyo?” Tanong ng driver ko.

Masama ang bawat titig ko dito. “Huwag kang magsasalita kung hindi kita kinakausap.” Madiin kong sabi sa kaniya dahilan para mapayuko ang lalaki. “Pero, dahil nga sa umimik kana, gusto ko sanang malaman kung na’san ang mga katulong?”

“Umalis na ho silang lahat sir. Hindi na—”

“Bakit hindi ka pa sumama sa kanila? Old man, you should re-signed too.” Sabi ko na hindi pinapatapos ang iba pa niyang sasabihin.

Umalis na ako at nag-tungo sa aking sasakyan. Napapihit ako paharap ng maramdaman kong sumusunod sa’kin ang matanda.

“Sir, saan ho kayo pupunta?” Takot at ilang nitong tanong.

“Dapat mo pa bang malaman?” Sarkastiko kong tanong. “I told you, dapat sumama kana rin sa kanila. Lumayas na kana!” Bulyaw ko pa at sumakay sa kotse ko. Isinara ko iyon ng malakas at agad pinaandar ang sasakyan.

Panay ang aking pag-ngiti. Sa wakas nagawa ko ng paalisin ang mga katulong. Sana mamaya pagdating ko nanay at tatay ko na ang nasa loob ng bahay upang alagaan at mahalin ako tulad ng nais ko.

Itinigil ko ang sasakyan sa isang fast food restaurant at um-order ng pagkain. Ilang minuto lang ng dumating na ang pagkain, at madali ko din naman iyong naubos.

Matapos kong mabayaran ang bill ay sumakay akong muli sa sasakyan ko. Naglibot-libot lang ako at ng mapagod ay bumalik na ako sa loob ng bahay.

Ipinarada ko ang sasakyan at pumasok sa loob.

Gulat ang bumantas sa akin ng makitang may mga bagong mukha sa loob ng bahay. May mga katulong muli sa loob ng bahay na ikinabagsak ng aking mga balikat. I’m tired! Pagod na pagod na ako!

CHAPTER 1

Chapter 1

      “SINO kayong mga bwisit sa bahay ko?!” Mariing tanong ko sa mga katulong na napatigil sa mga ginagawa at isa-isang nagpila at yumuko sa aking harapan.

“Ako ang bagong mayordoma ng bahay, at sila ang mga bagong katulong dito.” Pagpapakilala ng mayordoma na akala mo ay maangas.

“Wala akong pake kung mayordoma ka ng bahay.” Sarkastiko kong sabi. “You know what? F-ck you.” I said then raised my middle finger. “All of you. F-ck you!” Halos pabulyaw kong sabi sa kanila. Get out of my sight!“ Sabi ko pa sa kanila at hinagis sa harapan nila ang base na nahagilap ko. Wala akong pake.

Agad nag-alisan ang mga katulong ng makabawi sa pagkabigla. Takot na takot iyong umalis sa harapan ko.

Galit ang komunsuma sa aking katawan. Hanggang kailan ba magtatagal ito? Hanggang kailan matatapos ang mga katulong na umaalis at bumabalik? Bwisit! Nakakainis!

Matapos ’kong pumasok sa loob ng kwarto ay kinuha ko ang baseball bat at iwinasiwas iyon sa mga bagay sa loob ng kwarto ko.

Galit na galit ako. Winasiwas ko lang ng winasiwas hanggang sa magsawa ako at magkasira, basag ang mga gamit doon.

Hindi maiwasan ng mga mata kong mapaluha. Naluha na naman ako at napaluhod.

Wala akong pake kung may kung anong kumikirot sa tuhod ko. Siguro ay kay bubog doon kaya maanot.

Napabaling ang mga mata ko sa picture frame kung saan naroon ang masayang litrato ng buo naming pamilya. Ang nanay ko at tatay ko na masayang nakangiti habang buhat buhat nila ako.

Iniisip ko na sana bumalik ako sa panahong ito. Sa panahong ako pa ang mahal ng mga magulang ko, hindi ang perang meron sila ngayon.

Napukaw ang aking pag-iisip ng marinig ang pag-iingay ng telepono ko. Pinunasan ko ang mga luha sa mga mata at tiningnan kung sino ang tumatawag.

Si mommy. Kahit ayaw kong sagutin napilitan ako. Isa pa, gusto ko rin siyang maka-usap kahit pa pagalit na boses lang ang mapakikinggan ko.

“Ano na naman itong nabalitaan ko anak? Can’t you stop for a while? Nag re-signed na ang driver mo, tapos yung mga bagong katulong pinakitaan mo agad ng masama. Pwede bang tumigil ka kahit konting sandali lang?” May pagmamakaawa na sa boses ng aking ina.

“Kase gusto ko, kayo ang mag-alaga sa’kin. Gusto kong maramdaman muli ang pagmamahal niyo. Gusto kong ako naman ang unahin niyo. Can you and dad be with me just for a while? Just for a second? Pwede bang umuwi kayo para kamustahin lang ako?” Ang balak ko sanang sabihin ngunit nagmistulang tumigil iyon sa aking isip. Hindi ko na nagawang sabihin iyon sa kaniya. “Mom, if you have nothing else to say, i’m going to hang up!” Umakto pa akong naiirita.

“Maya-maya ay darating ang bagong driver mo. Sana naman ngayon wala ng aalis sa bahay at wala ka ng sasaktan. You know we are working hard here just for you.”

“Yeah, just for me.” Sarkastiko kong sabi habang tatango-tango. Pinatay ko na ang tawag ng muli na namang bumagsak ang mga luha sa mata ko.

They never asked me, kung ano ba ang gusto ko. They never asked me?!

Pinatay ko na ang tawag at mabilis na pinunasan ang mga luha sa aking mga mata. Lumabas na ako ng kwarto.

Lalabas na sana akong ng pinto ng may lalaking sumalubong pa sa’kin. Papasok naman siya ng pinto kaya nagkabanggaan kami.

F-ck!

Galit akong tumingin sa kaniya. Ngunit ang galit sa mukha ko ay unti-unting nawala ng tumama ang mga mata ko sa mga mata niya.

Tall, handsome, masculline, has a perfect set of white teeth. Ang pinagtatakahan ko lang ay kung bakit may suot itong bonet sa ulo. Anong trip nito?

Pinilit kong iwaksi ang mga nasa-isip ko.

“What do you think you’re doing?!” Galit na bulyaw ko sa kaniya. “And who the f-ck are you?!”

“I’m Angel Gabriel Axalan. Bago mong driver.” Sabi nito at ngumiti pa sa akin.

Yung ngiti na hindi ko alam pero nadadala ako sa pagngiti niya. Shit! Ano bang iniisip ko. P-ta!

“You know what f-ck you!” Sabi ko sa kaniya at lumakad palabas. Binunggo ko pa ang balikat niya.

Kinapitan ko ang pinto ng kotse upang pihitin pabukas ngunit may pumigil sa’kin dahilan para hindi ko mabuksan ang pinto.

Galit na tumingin ako sa binata. Nanlilisik ang mga mata ko at binigyan siya ng nakamamatay na tingin.

“Ano sa tingin mo ang ginagawa mong hayop ka?” Sarkastiko kong tanong.

“Ako ang driver mo. Kaya ako dapat ang magmamaneho kung saan ka pupunta o kung kahit anong lugar ang gusto mong puntahan.” Nakangiti nitong sabi. Yung mga ngiti na kanina pa nasa mga labi nito.

Ni hindi man lang ito natinag sa mga sinabi ko. Sa mga pagmumura na ginagawa ko. Anong klaseng tao ba ito?

Kinapitan ko ang kamay niya at inalis sa pinto ng kotse ngunit katawan naman nito ang iniharang.

“Sabi ko sa’yo. I’m you’re driver kaya ako dapat ang magmamaneho.”

Mas lalong pa akong nagalit. Ano bang trip nito? Naka-p-tang ina lang kasi. Bwisit!

“F-ck you! F-ck you!” I cursed him so many times but he just f-cking smile.

“Yeah, f-cked me!” Sagot nito na parang nang-aasar. Bakas din dito na parang may ibig sabihin.

Itinulak ko ito ng malakas ngunit parang bato na hindi man lang gumalaw sa kinatatayuan. I have no choice but to punched him hard. I gave him punched as hard as i can.

Umaga ang mukha nito at dumugo ang gilid ng labi ngunit hindi parin natinag.

“Punched me if you want. Kicked me if you want. Do all you want, hindi ako gaganti.” Nakangiti pa nitong sabi habang pinupunasan ang dugo sa gilid ng mga labi. Parang wala lang doon ang suntok na pinakawalan ko.

“Bakit ba ang kulit mo? Umalis ka na kasi?!” Madiin na bulyaw ko sa kaniya ngunit umiling lang ang walang hiya.

“Aalis lang ako dito kung hahayaan mo akong ipagmaneho ka.” Sabi pa nito.

F-ck. F-ck! Sa’n bang galing na planeta ang taong ito? Bakit sobrang kulit at sobrang nakakainis.

Humugot ako ng isang malakas na buntong hininga. Hayop lang kasi. Ayaw talagang umalis ng binata sa harap ng pinto.

Wala akong nagawa kundi umikot sa kabila at sa passenger seat na lang dadaan upang makasakay sa driver’s seat.

Nang mapansin ito ng binata ay dali-dali itong sumakay sa driver’s seat para unahan siya.

“F-ck! F-ck you! Get out of my car and stop bothering me!” I gretted my teeth.

Sa halip na sumagot ito ay umiling lang ang binata. Umiling lang ito na parang wala lang dito ang galit na nararamdaman ko.

Bwisit talaga. Sobrang nakaka-bwisit. Gusto ko siyang sipain palabas ngunit hindi ko alam kung bakit hindi ko ginawa. Gusto ko siyang suntukin muli ngunit tila hindi gumalaw ang aking kamay.

May kung ano din sa akin na nagsasabing huwag dungisan ang mukha nito ng kamao ko. Sobrang kinis ng mukha nito na ayaw na wala sa isip niyang gasgasan.

Malakas akong bumuntong hininga. “Kung gusto mo talaga, pwes hahayaan kitang maging driver ko.” May mala-dimonyo siyang naisip.

Kung mapilit ito. Pwes, it’s time to show who’s the real demon.

Ibinigay ko ang address na aming pupuntahan sa lalaking ito kaya nagsimula na itong magmaneho.

“Pwede bang bilisan mo naman?” Sarkastiko niyang sabi.

Halos mas mabilis pa yata ang lakad ng pagong sa bagal nitong magpatakbo. Nakakainis. Nakakabwisit.

“Ganito ang tamang pagpapatakbo sir.” Nakangising sagot nito.

I rolled my eyes and whispered. “F-ck you.”

“Yeah, f-ck me.” Sagot nito. Nagulat ako ng bahagya. Akala ko hindi na niya mapapakinggan yung sinabi ko. Tch!

Ilang saglit pa ay nakarating na kami sa aming paroroonan. Naiinis akong lumabas ng sasakyan at malakas na isinara ang pinto.

Pumasok ako sa isang bahay, kung saan doon ako naroon ang mga kaibigan kong pinagbibilhan ko ng droga. Yeah, wala na kasi akong stock sa kwarto ko. I do really want to take drugs right now, lalo na’t may bwisit na bumubuntot sa’kin.

“Dito ka lang sa labas ng pinto.” Sabi ko at pumasok na sa loob. Hindi ko na inintay ang sagot niya. Sana naman ngayon makinig na ito sa’kin. Bwisit.

“Hey bud!” Pagkuha ko sa atensyon ng aking mga kaibigan at nakipag-apir pa sa mga iyon.

“Ilan ang bibilhin mo?” Nakangising tanong ng kaibigan ko na humihithit pa ng droga.

“5 sachet.” Sagot ko.

Matapos kong magbayad ay agad din akong nagpaalam. Lumabas na ako ng pinto at pumasok sa loob ng kotse ganun din naman sa driver ko.

“Sir, ano hong ginawa niyo sa loob?” Tanong nito na may pag-uusisa.

“Ano bang pake mo?” Sarkastiko kong tanong. “Magmaneho ka na lang o ako ang magmamaneho.” Sabi ko pa.

“Saan na hoba ang tuloy na’ten sir?” Tanong nito, hindi na inusisa ang tanong nito sa akin kanina.

Binigay ko naman sa kaniya ang address na gusto kong muling puntahan. Isang maladimonyong ngiti ang sumilay sa aking mga labi.

CHAPTER 2

Chapter 2

DITO ko siya dinala kung saan maraming taong naglululong sa masamang droga. Maraming mga tambay na lalaki doon kung saan maangas ang mga datingan.

Karamihan doon ay yung mga lalaking nabubog ko. Hmm. Sounds of trouble.

“Yehey, you mother f-cker’s.” Pag-abala niya sa mga kalalakihan na naroon.

“Sir, ano bang ginagawa na’ten dito. Tsaka bakit minumura mo sila?” Tanong ng kasama ko.

Ang plano ko talaga kaya ako pumunta dito ay para ipabugbog ang lalaking kasama ko. Tuturuan ko lang ng leksyon.

Maraming mga kalalakihan ang sumugod sa gawi namin kaya agad ko siyang tinulak.

“Siya ang kalabanin niyo.” Sabi ko at humalakhak pa ng nakakaloko.

Tingnan ko lang kung hanggang saan ang tigas ng lalaking ito.

Nanlaki pa ng bahagya ang mga mata ko, marunong din naman pala sa mga ganitong bagay ang binata. Madaling nakaka-iwas at mabilis ang bawat suntok na pinakakawalan.

Nice.

Nakita kong dumukot ng kutsilyo ang isa. Napamulagat ako ng tama dahil naka-tuon lang ang mga mata ng driver ko sa pakipag-suntukan sa ibang lalaki. Hindi na niya napansin ang lalaking humugot ng kutsilyo at akmang sasaksakin na ito.

Mabilis akong kumilos at hinawakan ang kamay ng lalaki para mapigilan ito sa masamang binabalak.

“Knife is not allowed.” Madiin ko sabi at malakas na sinuntok ang mukha ng lalaki dahilan para mawalan iyon ng malay.

Nag-tama ang mga mata naming dalawa ng driver ko. Hindi ko alam pero ng ngumiti ito ay bumilis ang tibok ng aking puso. He mouthed thank you at me.

Hindi ko na lang siya pinansin at ipinagsawalang bahala na lang ang lahat. Tinulungan ko na rin siya sa pagpapatumba sa mga lalaking addict na ito. Kung bakit hindi pa nagagawang aksyonan ng gobyerno.

Natawa na lang ako. Kahit naman maging ako’y hindi rin nagagawan ng aksyon ng mga polisya. It’s because of my parents power and wealth that sucks me!

Nang marami pang mga lalaki ang susugod sa’men. Dala na rin siguro ng matinding pangamba at takot na baka mapano ang driver ko ay hinila ko na siya patakbo sa kotse at mabilis na sumakay.

Mabilis niyang pinaandar ang sasakyan at halatang kabado. Hindi ko alam pero hindi ko ugaling ngumiti pero napangiti talaga ako. Hindi lang ngiti kundi napahalakhak pa.

Nagtawanan lang kaming dalawa habang nakatingin sa isa’t isa. It feels like i felt something i couldn’t explain.

“Marunong karin palang makipagbugbogan?” Tanong ko sa kaniya kapag-kuwan.

“Oo naman, marami kaya akong na-encounter na ganiyan.” Sagot nito na tumatawa parin.

Sa ilang minutong lumipas na kasama ko siya, may iba akong nararamdaman. Pakiramdam ko masarap siya kasama kahit nung una ay ininis niya talaga ako.

Naglabas ako ng kaha ng sigarilyo at kumuha ng isang stick ng sigarilyo, akmang sisindahan ko ito ng biglang kunin sa’kin ng driver ko at itinapon sa binatana ng kotse.

“F-ck! Why did you do that?” I asked starting to get annoyed.

“Don’t smoke. It’s not good for your health.” He said without looking at me.

“Ano bang paki mo kung magsigarilyo ako? The hell hindi mo katawan ang katawan ko. At hindi rin kita magulang para pagsabihan ako.” Sabi ko pa at ipinaikot ang mga mata. Kumuha ulit ako ng isang sigarilyo sa kaha.

Nagulat ako ng kunin niya ito sa akin at mabilis na tinapon sa labas ng bintana. Gulat na napatingin ako sa kaniya at narito ang inis at galit na nagsisimula ng mamuo sa aking pagkatao.

“Bakit mo ginawa ’yun? Bakit mo tinapon yung sigarilyo ko?” Inis kong tanong sa kaniya. Ngayon binabawi ko na nasinabi kong masarap siya kasama, dahil hindi. Para siyang magulang ko kung pagbawalan niya ako.

“I told you smoking isn’t good to your health—”

“F-ck you Angel. Ano bang trip mo? Hindi mo ba alam kung anong posisyon mo? You’re just my driver so stop acting like a parents to me.” Inis kong sabi.

“I’m just protecting your health.” He said still not looking at me. He is just focus on what he is doing. “Saan na po ba tayo pupunta?” Tanong pa niya na halatang binabago ang topic.

“Sa bahay ng nobya ko.” Sagot ko na lang habang madilim parin ang bakas ng mukha. Naiinis ako! Pati ba naman paninigarilyo ko pakikialaman nito.

Matapos kong maibigay ang address ng nobya ko ay sinimulan na niyang tahakin ang daan patungo roon.

Walang salitang namagitan sa’ming dalawa. Pareho lang kami wala naging imik hanggang sa makarating kami sa bahay ng nobya ko.

“Stay here and don’t follow!” I said then went out of the car.

Masaya at may bakas na mga ngiti ang sumilay sa aking mga labi. Sa wakas makikita ko narin ang nobya kong unang taong nakakaintindi sa nararamdaman ko. Ang unang taong minahal ako kahit ganito yung itsura ko. Kahit mukha akong addict—i mean kahit addict ako. Minahal parin niya ako.

Hindi ko na ginawang mag-doorbell para pagbuksan niya ako. Basta gusto ko siyang surpresahin kaya gumawa ako ng paraan para makapasok. Inakyat ko pa yung gate at maingat na bumaba.

“Honey here i come.” I whispered.

Dahan-dahan ’kong pinihit pabukas ang pinto, napakunot pa yung noo ko ng malamang nakabukas iyon.

Ganunpaman ay ipinagsawalang bahala ko na lang ang lahat. Tuloy-tuloy ako, hinanap ko siya sa kusina, sa salas, ngunit wala siya doon.

Natagpuan ko na lang ang sarili ko sa labas ng pinto ng kwarto niya. Kunot na kunot ang noo ko habang nakatingin sa mga damit na nagkalat sa sahig. Damit pang babae at may damit ding panlalaki.

Ayokong mag-isip ng masama. Hindi ko pinansin kahit may mga damit pa doon, wala lang yun para sa’kin. Walang masama.

Pinihit ko pabukas ang pinto, dahan-dahan habang may ngiti sa aking mga labi. Ng maluwag ko ng mabuksan ang pinto ang kaninang ngiti ko ay napalitan ng galit. Sobrang galit.

Kitang-kita ng dalawang mata ko ang nobya kong nakikipag talik sa iba.

Parang halos lahat ng lakas ko sa katawan ay nawala, naglaho na parang bula.

“What the f-ck are you f-cking doing?!” I angrily said while greeting my teeth.

Awtomatikong napatingin ang dalawa sa gawi ko at gulat na gulat ang bumantas sa mga mukha ng mga iyon.

“Jace let me explain.” Rinig kong sabi ng nobya ko habang may pagsusumamo ang boses.

Hindi na ako nakapag-pigil, nandilim na ang paningin ko. Sinugod ko sila at buong lakas na binigyan ng suntok ang lalaki.

“Bro, i’m sorry. I didn’t—ohhhhh!” Hindi na niya natuloy ang iba pang sasabihin ng tadyakan ko siya sa tiyan.

“How dare you.” Binigyan ko ulit siya ng isang ubod lakas na suntok, sinuntok ko lang siya ng sinuntok sa mukha hanggat gusto ko. Hanggat kaya ko. Hanggat may lakas pa ako.

Yung sobrang sakit na naramdaman kong nakita silang magkatalik ay pinaranas ko sa lalaking ito. Suntok, sipa, tadyak, paulit-ulit kong ginagawa. Paulit-ulit kong ginagawa hanggang sa mabahiran na ng dugo niya ang mga kamao ko, hindi ako tumigil. Wala akong pake kung mapatay ko siya, hindi ko nainisip kung may tama paba. Basta ang nasa isip ko lang ay itong sakit at galit na lumulukob sa aking buong pagkatao.

“Jace tama na.” Sigaw ng nobya ko habang namamalisbis na rin ang mga luha nito sa mga mata. “Tama na please.” Humarang ito sa’kin ng akmang susuntukin kong muli ang lalaki. “Mahal ko siya, mahal kona si Victor. I’m sorry Jace, i’m sorry i don’t love you anymore.” She said while tears sliding down to her cheeks.

Napako ako sa kinatatayuan at walang boses ang lumabas sa bibig ko. May mga nagbabadyang luha sa mga mata ko ngunit pinigilan ko lahat ng iyon. Sabi ko sa sarili, hindi ako iiyak. Magiging matatag ako, hindi ako iiyak.

Pero ano itong mainit na likidong lumaglag sa aking mga mata. Agad ko iyong pinunasan. Imbis na singhalan ko sigawan ang nobya ko ay lumabas na lang ako. Malakas kong sinarado ang pinto ng kwarto.

Sobrang sakit! Yung parang naninikip yung puso ko sa sobrang sakit. Pa’no niya nagawa sa’kin? Pa’no niya ako nagawang lokohin? Akala ko ba siya na? Bakit ganun? Bakit ang daya daya ng tadhana. F-ck! F-ck!

Akala ko siya lang yung kaya akong intindihin kung anoman itong nararamdaman ko, pwede naman niyang sabihin kung ayaw na niya. Bakit kailangan pang ganito? Bakit kailangang daanin sa ganito?

Hindi pa ako nakakalabas kaya lahat ng mga gamit dito sa loob ng bahay sinipa, tinadyakan at sinuntok ko. Wala akong pakialam kung namamanhid na yung mga kamay ko, kung nagkakasugat na yung kamao ko.

Hindi ako tumigil, lahat ng makita ko sinira ko, lahat lahat.

Ganito pala kasakit ang mapagtaksilan? Ganito pala kasakit lalo’t kitang-kita pa ng dalawang mata ko. Balak ko pa naman sanang sorpresahin pero bakit tila ako pa yung nasorpresa?

“F-ck! F-ck! F-ck!” Mariing pagmumura ko. Wala akong pakialam kung may kung sinoman ang makarinig. Sobrang sakit e. Tagos dito, tagos dito sa puso ko.

Tila pinupunit ng paulit-ulit, tila may isang milyong kutsilyo ang tumusok sa puso ko o di kaya naman ay may sumasakal sa puso ko. Hindi ako makahinga, sobrang sakit!

They cheated on me? They cheated on me?!..

CHAPTER 3

Chapter 3

        PANAY lang ang pag-tulo ng mga luha sa mga mata ko. Panay lang din ang ginawa kong pagsuntok, pagsipa at pag-tadyak sa mga bagay na makikita ko.

“Sir Jace.” Isang baritonong boses na puno ng pag-aalala ang umalingawngaw sa buong silid. Napalingon ako sa kaniya at nakita ko ang mukha ng driver ko na may pag-aalala.

Hindi ko siya pinansin, sahalip ay nagpatuloy ako sa pagsisira ng gamit. Napatigil na lang ako ng yumakap siya sa katawan ko at pinigilan kung anoman ang ginagawa ko.

“Bitawan mo’ko. Bitawan mo’ko!” Sigaw ko habang nagpupumiglas.

“I wont. I wont let go of you.” He said.

Binalak kopang makawala sa bisig niya pero sadyang malakas yung pagkakayakap niya sa’kin at hindi ko magawang makaalis.

“Bitawan mo’ko. F-ck you, let go of me.” I tried many times to free myself but i can’t.

Nang manlumo ang katawan ko ay hinayaan kona lang siyang nakayakap sa’kin. Hinayaan ko na lang siya yumayapos sa katawan ko.

Basta na lang panay ang pag-tulo ng luha ko. Panay lang at hindi ko na alam kung paano pa ito mapipigilan.

“Kung anoman ’yang dinaramdam mo, hintayin mo lang ang panahon na hilumin kung anoman yang masakit sa’yo.” Bulong nito s tainga ko at unti-unti ng pinakawalan ang katawan ko.

Hindi e! Pa’no ko mahihintay yung panahon na yun? Kelan pa darating yung panahon na yun para hilumin itong sugat na alam ko namang hindi na gagaling.

Mariin kong ipinikit ang mga mata at pinunasan ang mga luha sa mga mata ko.

Mabilis akong tumakbo at agad tinungo ang sasakyan. Hindi na nagawang humabol pa ng driver ko.

“Jace buksan mo yung pinto. Jace buksan mo yung pinto.” Panay lang ang pagtawag niya sa pangalan ko ngunit tumingin lang ako sa kaniya at mabilis ng pinaandar ang sasakyan. Wala akong pakialam kung humahabol pa siya sa kotse ko.

Bakit ganun? Kahit anong pilit kong pigilan ang mga luha sa mga mata ko ngunit patuloy parin iyon. Patuloy parin sa pagpatak, yung mga luhang puno ng sakit, galit at hinanakit. Naglaho-laho na.

Gabi na ng makarating ako dito sa may jones bridge. Pinarada ko ang sasakyan ko at wala sa sariling lumabas ng kotse.

Maybe ending my life would be better. It would be better than suffering this kind of pain. I can’t take it anymore. Hindi ko na kaya itong sakit na ito. Ang sakit na e, sobra.

Sakit dahil sa mga magulang kong hindi man lang ako binigyan ng pagmamahal na hinahanap ko dagdag pa doon ang sakit ng malaman kong may iba ng mahal ang nobya ko. At kitang kita pa ng dalawang mata ko kung pa’no nila binaboy ang damdamin ko.

“F-ck!!” Buong lakas na sigaw ko habang nakahawak sa bakal ng tulay. Mataas-taas din ang babagsakan ko kung sakaling tumalon ako.

Wala na naman kwenta itong buhay ko. Wala na naman taong kaya akong mahalin at pahalahan, wala na namang taong kayang intindihin itong nararamdaman ko.

Inihakbang ko ng isa ang paa ko at isang hakbang nalang ay mahuhuhulog na ako. Mariin kong ipinikit ang mga mata kasabay ng paglaglag ng luha. Iisang hakbang pa sana ako ngunit hindi ko natuloy ng makarinig ako ng isang pamilyar na boses.

“Jace!” Pasigaw na tawag ng driver ko kaya awtomatiko akong napatingin sa gawi niya. Malayo pa ang distansiya niya sa akin. “Bakit mo gagawin yan?” Tanong niya ng buong pag-aalala.

“Leave me alone. Leave me alone Angel.” I said while tears keep sliding down to my cheeks.

“Sa tingin mo magiging masaya yung mga taong nagmamahal sa’yo kapag ginawa mo ’yan?” Tanong nito.

Taong nagmamahal? Sino? Sino ba ang nagmamahal sa’kin? Wala naman di’ba?

“Matagal ng walang nagmamahal sak—”

“Yan ang hindi mo alam. Jace your father and mother loves you very much. Alam mo bang kinuha nila akong driver para sa’yo? And they even asked me na bantayan kita. Na huwag kitang pabayaan, na huwag kitang hayaan na tuluyang sirain ang sarili mo. They even told me, that they really love you so much. Ginagawa nila ang lahat para mabigyan ka ng magandang buhay, they worked so hard to the point na hindi na nila nagawang kumain. Nalimitan na rin ang pagtulog nila para lang sa’yo. Alam mo ba yun Jace? Alam mo ba yung mga bagay na iyon? They didn’t eat because of working so hard to give wealth to you, para sa mga luho mo pero nagawa mo bang pansinin yun? Nagawa mo bang makita ’yun?” Kitang ko sa mga mukha niya yung buong sinseridad. At yung mga luha sa mga mata niya ay nagbagsakan na.

Tila lahat ng mga sinabi niya pumasok sa puso ko, tagos na tagos lahat iyon. Hindi ko alam na ganun na para ang nangyayare sa magulang ko. Na ganun na pala kapuspusan ang pagtatrabaho nila para mabigyan lang ako ng magandang kinabukasan, pero anong ginagawa ko? Sinayang ko lang. Hindi ko pinahalagahan! Naging masama akong anak sa kanila.

“Di’ba sabi ko naman, na kung anoman ’yang nararamdaman mo ay hintayin mong ang panahon ang maghilom sa kung anomang masakit sa’yo. Jace hindi lang ikaw ang may masakit na dinaramdam. Hindi lang ikaw ang nakakaramdam na parang pinagsakluban ka ng langit at lupa. I am too. My most caring and loving father died. Sobrang sakit na sa puntong gusto ko naring sumunod sa kaniya. Hindi ako kumain o basain man ang nanunuyot kong mga labi. Kasi ang sakit e, tagos sa puso ko. Tagos na tagos. yung pakiramdam na parang lahat sa’yo nawala. Yung pakiramdam na parang buong mundo mo nagunaw pero sa kabila ng lahat ng iyon nagawa ko paring ngumiti. Nagawa kong tumawa, dahil sabi ko sa sarili ko hihilumin ng panahon itong sugat ko. Hihintayin ko lang yung panahon na kusang magtahing muli sa puso kong nasugatan. Hindi lang ikaw Jace, marami pang ibang tao na kung sino pa ang madalas ngumiti ay siya pa yung may masakit na nararamdaman. I know it hurts, i know you felt the heavy weight inside your heart, at lahat ng mga bigat sa puso mo na ’yan ay ikaw rin ang makakatanggal. Ikaw din ang makakaalis niyan Jace. Please i’m begging you, don’t kill yourself because you felt down. Don’t try to kill yourself because you felt no one loves you, no one cares for you. Nariyan ang mga magulang mo at kung gusto mo idagdag mo na rin ako.”

Hindi ako alam kung anong sasabihin ko. Nawalan na ako ng sasabihin basta napahagulgol na lang ako ng iyak. Napahagulgol na lang ako sa lahat ng mga nalaman ko.

Lumapait siya sa’kin at niyakap niya ako ng mahigpit. Yung yakap na parang gusto ko narito lang. Yung yakap na sobrang init, at hinahanap-hanap ng katawan ko. I felt safe with his hugs.

Kinalas niya ang pagkakayakap sa’kin at tumingin sa’kin mata sa mata. Pinunasan niya yung mga luha sa mga mata ko at nagawa parin niyang ngumiti kahit may masakit din siyang nararamdaman. Nagawa parin niyang itago ang sakit sapamamagitan ng pag-ngiti.

“Let’s go?” Pag-aya niya sakin. Hindi pa sana ako sasama ngunit kalaunan ay nagpatianod narin ako ng hilayin niya ako.

Pumasok kaming dalawa sa loob ng sasakyan at siya na ang nagmaneho nito. Walang nag-imikan at tahimik lang kami habang binabagtas namin ang daan pabalik sa bahay.

“Are you okay now?” He asked. Tumingin ito sa akin dahilan para magtama ang mga mata naming dalawa.

Hindi ko alam pero bigla ay nagawa kong iiwas ang tingin ko sa kaniya.

Napatango-tango na lang ako bilang sagot. Iyon na lang ang naisagot ko dahil medyo nakakaramdam ako ng hiya sa kaniya.

“Jace, you can talk to me. Sa’kin mo ilabas lahat ng sakit na nararamdaman mo. Sa’kin mo ’yan sabihin at nangangako akong hindi kita huhusgahan. Hindi ko huhusgahan kung anoman yang mabigat na nararamdaman mo.” Seryoso niyang sabi.

Napahugot na lang ako ng isang malakas na buntong hininga. “Are you drinking?” Tanong ko malayo sa pinag-uusapan namin.

“Oo naman. Ano ba gusto mong inumin na’ten? Tubig? Juice? O gatas?” Pabiro nitong sabi.

Hindi ko mapigilan ngunit may sumilay na ngiti sa aking mga labi. Buti na lang nagawa ko itong ikubli.

“Seryoso ka’ba? Kelan pa nakakalasing yung gatas, juice o tubig? Ibig kong sabihin kung umiinom ka ng alak? Yung nakakalasing. Kung saan nakakapag-bigay sa’yo ng lakas ng loob sabihin lahat ng mga gusto mong sabihin.” Sabi ko.

“Nag promise ako sa magulang mo na iiwas kita sa mga bisyo, pero kung ito ang gusto mo. Sige, papayagan kita. Sasamahan kitang mag-inom.” Nakangiti nitong sabi.

Matapos ang usapan na iyon ay wala ng namagitang usapan pa. Naging tahimik muli ang paligid at wala ng nag-tangkang bumuka ang bibig.

Nakarating kami sa labas ng bahay. Binuksan ng mga gwardya ang gate kaya doon ipinasok ng driver ko ang sasakyan papasok sa loob.

Sabay na kaming lumabas ng sasakyan. Kinalabit ko siya at sinenyasan ko siya na sumunod siya sa’kin. Kung saan kami ay magpapakalasing hanggang sa masabi ko na itong bigat sa damdamin ko.

CHAPTER 4

Chapter 4

      ILANG bote narin siguro ang napatumba naming dalawa ng driver ko. Hindi ko na nga rin alam kung pa’no kami napunta sa ganitong sitwasyon. He is just my driver but it feels like he is more than my driver.

“Do you know why i cried? When we are at my girlfriend house?” I said while drinking every drops of the alcohol on the bottle.

Tumingin siya sa’kin na may seryosong mukha. Nagtatanong ang mga mata nito.

“Why? I really don’t know why. Pumasok lang naman ako sa loob ng bahay dahil narinig ko yung pagsigaw mo, tsaka yung malalakas na pagkasira ng mga bagay bagay. At ’yun nga. I saw you crying, why?”

Inisang lagok ko muna ang alak na hawak ko, mapupungay na yung mga matang tumingin ako sa kaniya. “I f-cking saw my girlfriend f-cking with othed man. I saw them f-cking with eachother. Binugbog ko yung lalaki sa sobrang galit ko, hindi ko na nga alam kung anong nangyare doon. Kung napatay ko ba o ano. Wala na akong pakealam e, nandilim na lang yung paningin ko dahil sa sakit na naramdaman ko.” Binuksan ko yung isang bote pa ng alak at lumagok muli doon. “Lumabas ako ng kwarto at sinira lahat ng gamit na makita ko, sumigaw ako dahil nasasaktan ako. Then you came out.” Uminom ulit ako ng alak at talagang gumuhit ang pait sa lalamunan ko. “Mga naghalo-halong sakit, pait at pighati ang naramdaman ko. Yung sakit na akala ko walang pakialam ang mga magulang ko sa’kin. Yung sakit na akala ko trabaho lang nila ang mahal nila, kaya naisipan ko na lang wakasan ang buhay ko. Naisipan kong magpakamatay na lang para mawala na itong sakit na ito, but then again, you came. You came out of nowhere, you told me everything. You made me understand the thing i didn’t realize, the thing that i didn’t understand. I thought i was the only person feeling this kind of pain, i was wrong. Pinaalam mo sa’kin na hindi sa pamamagitan ng pagpapakamatay ang magiging solusyon para maiwasan ko lahat ng problema.” Tumawa ako ng mapait, muling lumagok ng alak kahit pungay na pungay na ang mga mata ko. Kahit nakakaramdam na rin ako ng matinding pagkahilo. “Pinaramdam mo sa’kin na hindi dapat tinatakbuhan ang problema na dapat harapin ito upang masolusyonan. Because all this time i was avoiding my problem, pero sa’yo ko nalaman na mas mainam palang harapin ang problema kaysa takbuhan ito. Thank you Angel. Thank you for making me realize what happening around me. You made me realize everything.”

Wala sa bokabularyo ko ang magpasalamat sa kung sinomang tao, pero ano ito ngayong lumalabas sa bibig ko? I just thanked him for God-sake. I thanked him for God-sake.

Tiningnan ko siya, natawa na lang akong ng makitang natutulog na ang binata. Mahihina na itong humaharok na naging dahilan kung bakit may ngiti ngayong sumisilay sa aking mga labi.

“Ang hina mo naman uminom pala e.” Sabi ko sa kaniya.

Awtomatiko akong napakapa sa bulsa ng pantalon kong suot. Laking pasalamat ko ng makapa doon ang drogang binili ko sa mga kabarkada ko kanina. Buti na lang nandito pa ito.

Ito kasi ang nagiging dahilan kung bakit ako nakakatulog ng mahimbing. Kaya kailangan kong gumamit nito.

Binuksan ko na ang droga at handa ng singhutin ito pero biglang may kung anong tumabig sa kamay ko.

Kunot ang noo tumingin ako sa walang hiyang lalaking naging dahilan kung bakit nagkanda-kalat ang droga sa sahig.

“F-ck! Why did you do that? Don’t you know how much it cost?!” I asked angrily and annoyed. He is really annoying.

“I don’t care if it cost a million pesos, Jace. Hindi parin ako magdadalawang isip na gawin kung anoman ang ginawa ko kanina. I’m going to protect your health. Ilalayo kita sa mga bagay na maaring makasama sa katawan mo. Jace i thought you understand me? But i am still here to remind you for your wrong doings. Nandito lang ako para ipaalala ko sa’yo ang masama at mabuting gawin.”

“You know what Angel? Lagi mo na lang pinapakialaman ang mga gusto kong gawin. Nung una ang paninigarilyo ko, pati ba naman itong pagdodroga ko pakikialaman mo?”

“Because i don’t want you to see ruined yourself. I don’t want you to ruined your health. As i’ve said Jace, i’m here to guide you. I’m here to let you know the good and bad. At sa drogang ginagamit mo, may naging mabuti bang epekto ’yan sa pakiramdam mo? Nakakatulong ba ’yan mapabuti ang kalusugan mo? Jace hindi, sahalip ay nakakasama pa ito sa kalusugan mo.”

“Angel, taking drugs is my sleeping pills. Hindi ako makatulog ng mahimbing kapag wala akong droga sa katawan. Kaya kung pwede lang, ’wag mo’kong pinipigilan sa mga ginagawa ko. I’ve been doing this for almost a years. You can’t changed me.” I said. I’m so annoyed very much.

“You took drugs because you can’t sleep? That’s not a qualified reason Jace. If your drugs is your sleeping pills, then let me replaced it. Let me be your sleeping pills for now on.”

Tumayo siya at napasinghap na lang ako sa gulat ng bigla niya akong binuhat. Hindi ko sinubukang magpumiglas dahil baka mahulog ako sa pagkakabuhat niya. Alam kong lasing siya kaya hindi ko na tinangkang magpumiglas.

“Angel ibaba mo’ko!” Madiin kong sabi ngunit hindi niya ginawa.

Sahalip ay nagsimula na itong maglakad hanggang sa makarating kami sa loob ng kwarto ko. Doon ay maingat niya akong binaba. Hindi ko na nga masabi kung lasing paba ito o hindi. Tuwid parin kasi ang paglakad nito na parang wala lang nangyare. Siguro nagkunwari din itong natutulog kanina at binabantayan lang ako. Tch!

“I’ll stay here besides you. From now on i am your sleeping pills.” Tumabi siya ng higa sa’kin at niyakap niya ako ng mahigpit.

Ewan kahit anong ginagawa kong pagtulak sa katawan niya ay hindi parin niya kinakalas ang pagkakayakap niya sa’kin. Nagsisimula naring bumilis ang pagtibok ng aking puso sa hindi malamang kadahilanan.

Hindi ako alam kung bakit sobrang bilis ng tibok ng puso ko.

At nawalan narin ako ng lakas na itulak pa siya palayo ng marinig ko ang mahina niyang pagharok, ibig sabihin ay nakatulog na ito. Nakakapag taka lang kung bakit ang bilis matulog.

Hindi ko na nagawang gumalaw o ialis pa ang kamay niyang nakayakap sa’kin. Mas tumuon ang aking buong pansin ng marinig ko ang pagkalabog ng puso niya.

Inilapat ko pa yung tainga ko sa dibdib niya at pinakinggan ang pagtibok ng puso niya. Ewan kung bakit bigla-bigla na lang ay mas na-engganyo akong pakinggan yung bilis ng pagtibok ng puso niya.

Basta ng mapakinggan ko yung pagtibok ng puso niya ay tila na relax lahat ng katawan ko. Tumigil sa pag-indayog ang mundo ko at doon ay nagsimula ng pumikit ang mga mata ko hanggang sa tuluyan na akong makatulog.

Nakagising ako kinabukasan, kinusot-kusot ko pa ang mga mata at ng maimulat ko ito ay nakatingin na pares ng mga mata ang nakatitig sa’kin.

Napasinghap pa ako ng bahagya dahil doon.

“Good morning.” Pagbati nito. Tumama pa sa ilong ko ang hininga niya.

Nakakapag taka lang dahil kahit bagong gising ay napaka-bango parin ng hininga ng binata.

“Ang baho ng hininga mo!” Pagsisinungaling ko at sinipa pa ang binata dahilan para malaglag ito sa kama.

Narinig ko ang pag-aray nito ng malakas, tumawa lang akong ng makitang sapo-sapo niya ang pang-upo niya habang iniinda ang sakit.

“Ang sakit nun ah.” Sabi nito, na imbis na magalit sa’kin ay nagawa paring ngumiti. “Tsaka hindi naman mabaho yung hininga ko e.” Inamoy pa talaga nito para kumpirmahin.

“Umalis kana dito. Bakit ba kasi dito ka tumutulog e hindi mo naman ito kwarto.” Sabi kona lang kapagkuwan.

Ngumiti lang ito sa’kin, yung ngiting parang balewala lang dito ang lahat. Naiinis lang ako, gusto kong magalit siya sa’kin pero mukhang mahaba ang pasensya niya, gusto ko siyang paalisin at tanggalin sa trabaho nito bilang driver ko. Pinakikialam kasi nito lahat ng mga dating gawi ko. Yung pagsisigarilyo ko at pati ba naman pagdodroga ko, pinakikialaman din niya. Kainis lang. Hindi naman porket driver ko siya ay mangingialam na siya.

Nakahinga lang ako ng maluwag ng makalabas siya ng kwarto ko.

Bigla ay napasulyap ako sa alarm clock ko at nagulat pa ako ng makita ang oras.

“10:00am?” Ibig sabihin ang haba ng pagkakatulog ko? Mahimbing ang pagkakatulog ko?

Dati rati habang gumagamit ako ng droga hindi naman nagiging ganun kahimbing ang pagkakatulog ko e. Anong nangyare at ang himbing-himbing ng tulog ko?

Ganunpaman ay ipinagsawalang bahala ko na lang lahat ng mga nasa isip ko. Pumasok na lang ako sa loob ng bathroom, at bago ako pumasok ay hinubad ko muna lahat ng saplot sa katawan ko. Iniwan ko lang iyon sa labas.

Binuksan ko ang shower at nagpatianod sa malamyos na daloy ng tubig noon. Kinuskos ko ang katawan ko habang ipinipikit ang mga mata ko.

“Let me be your sleeping pills.” Ang mga salitang bigla kong naalala.

Kahit kunot man ang noo ko ay mas pinili ko na lang iwinaksi sa aking isip ang lahat ng mga bumabagabag sa aking isip…

CHAPTER 5

Chapter 5

       MATAPOS kong maligo ay lumabas na ako dala ang nag-iisang droga sa kamay ko. Ito yung pinaka-tago-tago ko po noon.

Pilyong mga ngiti ang sumilay sa’king mga labi. Makakaganti din ako sa Angel na ’yun. Makakaganti din ako sa kaniya.

Matapos kong makarating sa kusina ng bahay kung saan naroon narin ang dining area. Maraming mga pagkain ang nakahain doon. At yun ang labis na ikinangisi ko.

“Lumabas muna kayo.” Madiin kong sabi sa mga katulong na agad naman ng mga itong sinunod. Doon ay itinuloy ko na ang aking masamang binabalak.

Nilabas ko ang pakete ng droga at binuksan ko iyon. Nilagyan ko ang bawat pagkaing nakahain doon ng droga habang walang sawa ang ginagawa kong pag-ngiti.

Tinawag ko na ang mga katulong dahilan para maglapitan ito sa’kin. Maging ang driver kong madilim ang bakas sa mukha. Ewan ko kung bakit ganun ang itsura nito.

“Kain na po kayo.” Pinasigla ko pa ang boses habang nakangiti. Para naman hindi sila matakot sa ngiti ko.

Hindi ko alam, pero mas lalo yata silang natakot dahil sa pag-ngiti kong ginawa. Ikaw ba naman ang makakita ng taong laging galit at hindi ngumingiti ay bigla-bigla na lang ngingiti sa harapan mo.

“Come on, dine in. Walang lason ’yan. Peace offering narin sa inyo.” Sabi ko. Walang lason pero may drugs.

Nagtinginan lang ang mga katulong sa kanilang mga sarili. Naguguluhan parin ang mga mukha ng mga ito.

Maging ako’y napakunot ang noong lapitan ako ni Angel. Walang emosyon ang mukha nito na hinawakan ako sa braso at hinila palayo.

“Walang kakain sa inyo.” Pasigaw niyang sabi hanggang sa tuluyan na kaming makaalis.

Kahit naguguluhan man ako dahil sa ginagawa niya ay hindi na lang ako nagpumiglas. Nagpa-tianod na lang ako sa paghigit niya kahit kunot na kunot na ang noo ko.

Marahas niyang sinarado ang pinto ng kwarto ko ng sandaling makapasok kami doon. Ngayon ko lang nakita ang ekspresyon sa mukha niya. Alam kong kalmado iyon at seryoso pero may mababatid ko rin na galit siya. Galit siya sa’kin.

“Why did you do that?” He asked directly.

Naguluhan ako sa diretsahan niyang tanong. Hindi ko alam kung anong pinupunto niya. Naguguluhan ako.

“Do what?” I asked.

“Do you think i don’t know.” He said sarcastically. “Jace bakit mo nilagyan ng droga yung pagkain? Tapos ngayon balak mo pang ipakain sa mga tao dito? Ano bang gusto mo? Bakit hanggang ngayon ginagawa mo parin ito?” Tanong nito na may pagsusumamo sa bawat boses.

“Chill i just want to have some f—”

“To have some fun by putting drugs on the food? Is that what you called have some fun? Kung gusto mong sumaya bakit sa maling paraan? And do you really think na ikakasaya mo ang paggawa ng masama sa ibang tao?”

Hindi ako naka-imik, nanatili lang akong nakikinig sa kaniya habang iniisip lahat ng mga ginawa ko. Gustohin ko mang mainis dahil sa pangaral na ginagawa niya sa’kin ngunit hindi ko magawa. He was right, he was definitely right.

Umalis siya sa harapan ko at lumabas ng pinto. Naiwan akong narito sa loob ng kwarto. Gusto ng katawan kong sundan siya at huminga ng tawad sa kaniya, pero hindi ko na lang ginawa.

Bakit pa nga ba ako nagkakaganito? Bakit kailangan ko’pang gumawa muli ng ikakasama ko, maging ng nasa paligid ko. Ano pa’bang dahilan? Siguro gusto ko lang mapuna ako ng driver ko—hindi! Hindi!

Lumabas na ako ng kwarto at diretsong lumabas ng bahay. Ewan, pero nakarehistro na yata ang kunot sa aking noo.

“Where are you going Jace?” He asked when i bumped into him. I just walked out not minding him.

Agad na niya akong inunahan sa aking sasakyan, ito pa talaga ang pumasok sa loob ng kotse, sa driver seat. Naging makulit na naman ang lalaking ito sa’kin, pero ganunpaman ay hindi ko na nararamdamang magalit o mainis man lang sa ginawa niya.

Sahalip gusto ko pang tumawa dahil dali-dali talaga ito sa pagsakay sa kotse ko ’wag lang siyang maiwan.

At dahil nga nakasakay na siya wala na akong nagawa kundi bumalik sa loob ng bahay. Tila tinutudyo ko siya. Mabulok siya doon sa loob ng kotse.

Rinig kong bumukas ang pinto ng kotse at muling sumarado iyon, hindi na ako nagulat ng sumunod na siya sa’kin sa paglalakad.

Nagpatuloy lang ako sa paglalakad hanggang sa makapasok ako sa loob ng kwarto, ayun naroon parin siya nakasunod parin siya sa’kin.

Pigil ko ang bawat pag-tawa ko. Parang siyang langaw kung nasa’n yung mabaho nandun din siya. Teka! Parang mali? Para namang sinasabi kong ako yung mabaho?

Naisipan ko na lang pumasok sa loob ng bathroom. Papasok palang ako ng akmang susunod pa siya sa’kin.

“Baka naman hanggang dito susundan mo parin ako?” Sarkastiko kong sabi.

Napairap na lang ako sa hangin, hindi na nga iyon sumunod ng sandaling pumasok na ako sa loob.

I feel pooping, binaba ko ng konti ang short na suot kasama na doon ang underwear. Naglabas din ako ng kapiraso ng sigarilyo, sinindihan ko ’yon dahil lagi naman akong may dalang lighter. Ganito ako kapag naglalabas ng dumi. Kailangan may hinihiphip akong sigarilyo.

Nagulat na lang ako ng biglang bumukas ang pinto. Iniluwa niyon ang madilim na mukha ng driver ko, ni Angel habang nakatingin sa’kin.

Takip-takip ko ang aking pang-ibabang katawan upang hindi niya makita. Ang bastos lang kasi, alam niyang narito ako tapos papasok siya ng walang pasabi-sabi.

Lumapit ito sa’kin at kinuha ang sigarilyo sa kamay ko. Kinuha rin niya ang pakete sa kamay ko maging ang lighter. Wala akong nagawa dahil heto at hubad parin ang kalahati ng katawan ko.

“Ibalik mo sa’kin yan dumudumi ako!” Inis na sigaw ko sa kaniya kahit na ang lapit-lapit pa niya.

“Hindi mo naman kailangan ng sigarilyo kapag dumudumi ka.” Sabi nito at ng tumugal na ay naging panunudyo na iyon.

Nakaramdam ako ng hiya ng suminghot-singhot ito na animo’y naamoy na niya ang dinumi ko. Kinukusot-kusot pa nito ang ilong niya.

Akala ko kung anong gagawin niya ng dumukot siya sa bulsa niya. May kinuha ito doon at inilahad sa kamay ko ang isang piraso ng candy.

“Ano ’yan?” Tanong ko ng tumagal ay naging sarkastiko iyon.

“Candy.” Sarkastiko din nitong sagot.

“Oo candy, kaya pag-binato ko ’yan sa noo mo bukol kang hinayupak ka. Tinatanong ka ng maayos e.” Napairap na lang ako sa hangin.

“Maayos din naman ang sagot ko e.” Pabalang muli nitong sagot. Kung kaya ko lang talagang tumayo ay baka nabatukan ko na siya sa ulo. Kabwisit. “Anyways, binigyan kita ng candy as a replaced for this.” Itinaas nito ang kaha ng sigarilyo.

Shit! Muntik ko ng makalimutan ’yun e. Nakakainis naman.

“Candy? Kapalit ng sigarilyo ko?” Puno ng sarkasmo ang mga lumalabas sa aking bibig. Napilitan na lang akong kunin ang candy. Mamaya ko na lang ito itutoktok sa ulo niya para matauhan. Kainis e. “Umalis kana nga, bago ko’pa maibato sa’yo itong dumi ko,”

Natatawang umalis ang lalaki, naghuling sulyap pa iyon bago itinaas sa kaniyang mga kamay ang kaha ng sigarilyo. Parang nanunuya ang binata.

Labis-labis ang inis na naramdaman ko. Kainis, pumapasok na lang siya sa loob ng cr ng ganun-ganun na lang. Tsaka, kinuha pa niya yung sigarilyo ko. Yun na lang yung nag-iisang kaha. Tsaka wala narin akong drugs. Bwisit!

Natapos na nga ako sa aking ginagawa. Inayos ko narin ang sarili bago lumabas ng silid. Narito parin nakarehistro ang inis sa aking mukha.

Sakto naman na labas ko naroon ang binata naka-upo sa gilid ng kama. Masaya ang mukha nitong nakatingin sa’kin na para bang nanunuya.

“Asa’n yung sigarilyo ko?” Diretsong tanong ko sa kaniya habang matitiim ang mga matang nakatitig sa kaniya.

Ngumiti ito at inilabas ang pakete ng sigarilyo sa kaniyang kamay. Tumayo ito at itinaas ang kamay nito kung saan naroon ang pakete.

“Abutin mo muna.” Sabi niya habang nakataas parin ang kamay. Naroon parin ang ngiti sa mga labi ng binata.

Matangkad ang driver ko kesa sa’kin. Dagdag pa doon na mas mahaba ang braso niya kaysa sa braso ko, walang tyansa na makuha ko yung pakete.

Ganunpaman ay sinubukan ko paring abutin. Inabot ko ng inabot hangga’t kaya ko.

“Ibigay mo na kasi sa’kin.” Sabi ko pa.

Wala na akong pakialam kahit ramdam kong dikit na dikit na ang katawan niya sa katawan ko. Wala akong pakialam, basta ang gusto ko lang makuha ay ang sigarilyo ko.

Ginawa ko ang lahat. Tumalon-talon ako pero hindi ko parin naabot.

“Ibigay mo na kasi sa’kin.” Sabi ko pa na halata sa boses ang pagmamakaawa. Shit? Nagmakaawa ba talaga ako? Hindi! Hinding-hindi ako mag-mamakaawa sa kaniya.

Inabot ko pa ng inaot habang naka-rehistro ang pagka-frustrated sa bawat bakas ng mukha.

Wala akong nagawa kundi ang itulak siya pahiga sa kama at doon ay sinunggaban ko siya.

Hindi ko narin namalayan kung saan ako naka-upo ngayon basta ang gusto ko lang ay makuha ang gusto ko…

CHAPTER 6

Chapter 6

      HINDI ko alam pero ng sandaling itulak ko siya pahiga sa kama ay madali ko ng nakuha yung pakete ng sigarilyo.

Napakunot na lang ang noo ko dahil tila natigilan siya at nabato sa kinalalagyan.

Nakatuon din ang mga mata niya sa akin seryosong seryoso habang minsan ay ibinabaling ang mata sa pwesto ko ngayon.

“Shit!” Labis labis ang gulat na rumehistro sa’king buong pagkatao ng mapag-tanto kung anong posisyon ko ngayon. Mabilis akong umalis sa kinalalagyan habang narito parin ang gulat sa’king mga mata.

Dis i just sit on his shaft? Did i just sit on his groin c-ck? F-ck!

Kaya pala nararamdaman ko na naka-upo ako sa matigas na bagay, naupuan ko lang naman pala ang sentro ng pagkalalaki ng driver ko dahilan ngayon ng matinding gulat ko.

Panay-panay ang ginagawa kong pag-lunok. Ewan, pero naaapektuhan ang buong katawan ko sa mga nangyare. Yung tipong gusto pa ng katawan kong maulit-muli kung ano yung nangyare kanina.

Shit! Shit!

Alam kong pulang-pula na ang pisngi ko sa hiyang nararamdaman. Sobra-sobrang nakakainis lang kung bakit ganito na lang ang nararamdaman ko.

Pumailalim ang katahimikan sa buong silid. Walang nagtangkang magsalita.

Tumikhim ako at humagilap ng hangin. Pakiramdam ko ngayon na ang hangin na nilalanghap ko ngayon ay siya ring nilalanghap ng binata.

“Akala mo mauutakan mo’ko huh?” Sabi ko pa pag-kuwan upang maalis ang hiya sa pagitan naming dalawa.

Binuksan ko yung pakete ng sigarilyo at doon halos lumabas lahat ng kunot sa aking noo. Ako pala ang nautakan.

Napatingin ako sa gawi niya ng makitang malakas siyang napahagikgik ng tawa.

“Na’san yung laman nito?!” Naiinis na tanong ko sa kaniya. Actually hindi siguro iyon inis. Pakiramdam ko nagpapanggap lang yung inis ko base sa tono ng pananalita ko e.

“I told you i’m not letting you ruined yourself.” His face became serious.

Heto na naman siya sa mga pangaral niya. Akala ba niya mababago pa niya kung ano yung mga kinagisnan ko. Bago pa siya dumating sa buhay ko bilang driver ay taon ko ng nakasama ’yang droga at sigarilyo. Hindi na niya maiaalis sa’kin ang mga bagay na iyon.

“Nakakainis ka. Hindi mo man lang ako tinirhan kahit isang sigarilyo.” Tinapon ko sa mukha niya yung kaha na madali naman niyang nailagan.

Lumipas ang gabi. Matapos kong kumain ay diretso na ako sa loob ng bathroom. Syempre kailangan korin maligo bago ako matulog. Hindi kasi ako sanay na basta-basta na lang matutulog.

Ipinalibot ko sa aking katawan ang tuwalya kung saan matatakpan ang maselang bahagi ng katawan ko. Lumabas na ako ng bathroom.

Muntik pa akong mapatalon sa gulat ng makita ang driver ko na nakaupo sa gilid ng kama habang nakatingin lang sa’kin. Kahit madilim at tanging lampshade lang ng ilaw ang tumatanglaw, ay hagip na hagip parin ng aking mga mata ang gwapo niyang mukha. Ang mga mapuputi niyang ngipin na nakangiti sa’kin.

Sobrang bilis ng tibok ng puso ko sa hindi malamang dahilan. Hindi ko rin alam kung kaba ba itong nararamdaman ko o pintig ng puso? Pintig ng puso? Kelan pa ako nagkagusto sa kapwa ko lalaki? Damn!

“What are you doing here?” I asked straight forward.

“Accompanying you.” He answered.

Kung makasagot ito ay akala nitong nakuha ko lahat ng sagot sa mga tanong ko. Mas naging komplikado pa nga iyon ng sumagot siya.

“Lumabas kana dito, magbibihis na ako. Tsaka matutulog na ako.” Sabi ko na may boses ng pagtataboy.

Hindi ko nga ba alam kung anong ginagawa ng lalaking yan dito?

Sahalip na umalis ang driver ko ay pumwesto pa ito sa kama ko at relax na humiga. Nagpahikab pa ito bago tumingin sa’kin.

“Di’ba sabi ko, ako ang magiging sleeping pills mo. As a replaced sa drugs na sabi mo ay sleeping pills mo. So nandito ako para maging sleeping pills mo.” Nakangisi nitong sabi.

“Nahihibang kana ba? Mas gugustuhin ko pang humithit ng droga kesa singhutin yang amoy mo. Yuck ang baho mo kaya.” Sabi ko pa na umaktong naiinis.

“Mabaho? E gustong gusto mo nga yung amoy niya?” Pagsalungat ng kabilang panig ng isip ko.

“Sabihin mo na ang gusto mong sabihin. Pero hindi ako aalis dito, dito lang ako.” Sabi pa niya, ipinikit ang mga mata at umaktong natutulog.

Ano bang trip ng lalaking ito? Kung ayaw niyang umalis, pwes humanda siya sa’kin pagtapos kong magbihis.

Kumuha na ako ng damit sa wardrobe at nagtungo na sa bathroom upang doon na lang magbihis. Matapos kong magbihis ay lumabas na ako.

“Ayaw mo talagang umalis?” Tanong ko.

Iminulat nito ang mapupungay nitong mga mata na umaaktong inaantok. Umiling pa ito.

“Ayaw mo talaga ha?” Pumwesto ako sa paanan niya at hinila ang kaniyang paa.

Hindi ko ito tuluyang nahila dahil nakakapit ang mga kamay nito sa bakal ng kama.

“Hoy, ano bang ginagawa mo. Itigil mo na yan.” Sabi nito pero hindi ko sinunod. Hinila ko lang siya ng hinila pero nanatili parin ito sa pwesto nito.

Tumigil na ako sa pag-hila ng ako’y mapagod. Masama ang bawat titig na pinapakawalan ko tuwing pinupukol niya ako ng tingin.

“Umalis kana kasi. Bakit ba gustong-gusto mong nandito ka? E bahong baho mo naman.” Naiirita kong sabi.

“Sige mang-insulto ka pa. Lalong hindi ako aalis dito.” Sabi pa nito at hindi talaga nagawang umalis. Naroon lang iyon na kahiga na parang nang-aasar.

“Fine! You can sleep here. Sleep here whenever you want hanggang mabulok ka!” Sabi ko pa at nagmamartsang umalis ng silid. Pabalang ko pang sinarado ang pinto.

Lumabas ako hanggang sa makarating ako sa loob ng sasakyan. Agad ko iyong pinaandar habang naka-banaag parin ang inis sa aking buong pagkatao. Nakakainis lang, nakaka-bwisit.

Natagpuan ko na lang ang aking sarili sa bahay ng aking kabarkada. Kung saan ako bumibili ng droga.

“Ilan sachet ang kailangan mo?” Tanong nito matapos kong makapasok sa loob.

“Dalaw—.” Natigalan ako sa pagsasalita ng biglang pumasok sa aking isipan ang mukha ng driver ko. Siguro pagnalaman niya ang tungkol sa mga bagay na ito ay hindi niya pahihintulatan na mangyare ito. “I changed my mind. I’m not going to buy anymore. I’m off.” I said then went out.

“You changed a lot Jace.” I heard my friend said.

I didn’t mind him. I just get my self inside the car and drove it as fast as i could.

Nakarating ako sa isang maliit na sari-sari store. Naisipan kong bumili ng sigarilyo pampalipas stress narin.

“Pabili nga ho ng yosi.” Sabi ko pa sa tinderang naroon. “Limang kaha po.”

Bahagya pang nagulat yung tindera sa dami ng yosing bibilhin ko. Well, ganun ako e. Mga isa o dalawang kaha siguro ang nauubos ko sa isang araw.

Tinanggap ko yung limang kahang binigay niya sa’kin. Matapos mabayaran ay umalis na ako.

Kinapa ko ang bulsa upang maghanap ng pansindi. Buti na lang at dala ko iyon.

Kumuha ako ng isang stick ng sigarilyo at ng akmang sisindihan ko na ay naalala kong muli ang mga sinabi ng driver ko.

“I don’t want to see you ruined yourself.” Paulit-ulit at tila sirang plaka ang mga sinabi sa’kin ng driver ko.

Kahit gusto kong magsigarilyo ay napipigilan ang katawan ko ng mga katagang iyon. Dagdag pa doon ang paulit-ulit na pag rehistro ng mukha ng binata sa’king isipan.

Sahalip na sindihan ay tinapon ko na lang ang isang stick, maging lahat ng mga sigarilyong binili ko. Maybe it’s time for me to changed, to changed for the better. Wala narin namang dahilan para mag-rebelde pa ako, naliwanagan na naman ako sa lahat.

Ikakasaya ko na lang siguro kung makita ang mga magulang kong umuwi para kamustahin ako. Yun na lang ang gusto ko sa ngayon.

Wala narin naman akong ibang pupuntahan kaya naisipan ko naring bumalik sa bahay. Tsaka malalim na ang gabi.

Matapos ma-i-garahe ang sasakyan ay lumabas na ako. Pumasok na ako sa loob ng bahay, tulog na ang lahat. Wala naring mga katulong na naglalakbay sa malawak naming bahay.

Diretso na ako sa loob ng kwarto, at ng maipihit ko pabukas ang pinto ay halos malaglag ang balikat ko. Lalo na ang mga mata kong nakatingin sa lalaking mahimbing paring natutulog sa kama ko.

Hindi talaga siya umilis?

Lumapit ako sa kaniya at akmang hihilahin muli ang kaniyang paa pero hindi ko natuloy ng tumuon ang aking mga mata sa maamo niyang mukha. Tahimik itong natutulog at napaka-panatag.

Ewan pero hindi ko na nagawang bulabugin ang mahimbing niyang pagkakatulog. Sahalip ay humiga na lang ako sa kabilang gilid ng kama at pinilit na ipinikit ang mga mata.

Pabaling-baling ako sa kung saan saan. Hindi ko nagawang makatulog. Kaya iminulat ko na lang muli ang mga mata ko.

Tumingin ang aking mga mata sa natutulog niyang mukha. Hindi ko din alam kung bakit ganito na lang ang nararamdaman ko. Basta ang alam ko lang gusto ko siyang titigan. Gusto kong titigan ang kaniyang mukha na siya namang ginawa ko.

Labis ko lang ipinagtataka na kahit gabi na naka-suot parin ang bonet sa kaniyang ulo. Ito yung lagi nitong suot suot na parang may kung anong tinatago siya sa loob niyon. Alien kaya siya?

Napatawa na lang ako habang tuluyan ng bumigat ang talukap ng mga mata ko at ipinikit iyon. Tuluyan na akong nakatulog…

To be continued…

CHAPTER 7

Chapter 7

NAGISING ako kinabukasan habang naikusot-kusot pa ang mga mata ko. Saktong pagmulat ng mata ko ay isang pares ng mga mata ang nakitang kong nakatitig sa’kin.

Ngumiti ito. “Good morning. Rise and shine.” He said while smiling sweetly at me.

Agad kong binawi ang kamay kong nakayakap sa kaniya at tila nahiyang biglang bumangon. “Bakit ka’ba ng yayapos?” Tanong ko kapag-kuwan.

Napaka ignorante naman ng tanong ko. Alam ko naman na ako ang nakayakap tapos ngayon tinanong ko siya kung bakit niya ako niyayakap? Napaka-galing! Tch.

“Ikaw kaya ang nakayakap sa’kin.” Nakanguso nitong sabi.

Ipinaikot ko na lang sa hangin ang mga mata ko para matanggal ang hiyang nararamdaman.

“Umalis kana nga dito,” sinapa ko siya dahilan para mahulog siya sa kama. “Lagi kana lang dito natutulog. You have your own bedroom.”

Narinig ko pa ang pag-igik niya habang sapo-sapo ang likod. “Ang hilig mo namang manipa.” Sabi nito na may panunudyo pa.

“Umalis kana kasi. Sa sunod ’wag kana dito matulog. Baho!”

Natatawa na lang itong lumisan, napatingin na lang ako sa papalayong niyang bulto hanggang sa sumarado ang pinto.

Awtomatikong may sumilay na ngiti sa aking mga labi, ewan, naguguluhan ako. Bigla-bigla na lang ay ngi-ngiti ako. Siguro may sira na rin ako sa ulo.

Matapos kong maligo at makapag-bihis ay sakto namang pagpasok ng lalaking iyon sa loob ng kwarto. Bihis na ito at bagong ligo na din, may dala itong tray na naglalaman ng mga pagkain.

Pasimple kong binaling sa ibang direksyon upang itago ang ngiting sumilay sa aking mga labi. Natatawa ako, lagi ko kasi siyang sinasabihan ng mabaho, kaya ayun ang aga-aga tuloy maligo.

“I brought you some food. My sire.” Parang timang lang, bahagya pang yumuko na animo’y nag vow sa akin.

Ipinaikot ko na lang ang mga mata sa kawalan. May sira na talaga siya sa ulo.

“Hindi ko naman sinabi sa’yong dalhan mo’ko ng pagkain.” Umasta pa akong naiirita ngunit ang totoo naman ay hindi, sa katunayan nga ay may kung anong ligayang namumuo sa aking damdamin. Ewan, hindi ko na din maintindihan itong nararamdaman. Basta ang alam ko maligaya ako kapag nasa tabi ko siya. Maligaya ko kapag kasama ko siya.

Umakyat ako sa kama ng mailapag na niya ang pagkain doon. Mag-uumpisa palang akong kumain ng mapansin ko siya na nakatayo lang at nakatingin sa’kin.

“Hindi ka pa aalis?” Kunot noong tanong ko sa kaniya.

“Hindi,” sagot nito, “dito lang ako, malay mo hindi mo kainin ’yang dinala ko at itapon mo lang. Kilala pa naman kita.”

Napairap na lang ako sa hangin. Hindi ko na alam kung ilang beses ko ng ginawa ito, simula kasi ng makasama ko ito sa iisang bahay ay lagi na niyang ginagawa iyon.

“Hindi ko talaga kakainin ’to hanggat nandiyan ka at pinanonoodin lang ako.” Sarkastiko kong sabi.

Inisang tingin muna niya ako. “Sige na, aalis na ako, basta kainin mo ’yan.” Sabi nito at pumihit na patalikod at nag-umipisa ng lumakad.

“Angel,” pagtawag ko sa pangalan niya dahilan para mapatingin ito sa’kin at nagtatanong ang bawat titig. Nawawala yung nasa isip ko. Yung titig niya kasi ang dahilan na nakapag-bibigay sa’kin ng kaba. Parang hipnotismo, hindi ko magawang makapag-isip ng tama. “Uhmm…salamat sa pagkain.” Ang tanging na sabi ko na lang kapag kuwan. Huli na ng marealize ko yung sinabi ko. Damn! Nakakahiya.

Ipinakita nito sa’kin ang mapuputi nitong ngipin. “You’re welcome, my pleasure sire.” Sabi pa nito at yumuko na naman na umastang nag vow.

Balak ko sanang paikutin muli ang mga mata ko, buti napigilan ko lang. Iiwas ko ng gawin ito, ilang beses ko ng ginawa iyon e.

Natulala na naman ako sa pintong pinaglabasan niya. Kapag-kuwan ay siya namang pagsilay ng mga ngiti sa mga labi ko.

Damn! Ano na ba itong iniisip ko? P-ta naman! Kung ano-ano na itong nararamdaman ko. Hindi na ito tama.

Nag-umpisa na akong kumain. At bawat pag-subo ko ay masigla kong ginagawa. Parang may gana akong kumain. Parang gustong-gusto kong kumain.

Matapos kong kumain ay tumayo na ako, kinuha yung pinagkainan ko at pinihit pabukas ang pinto.

Nagulat pa ako ng bahagya ng magkasalubungan kaming dalawa. At sino pa ba? Walang iba kundi si Angel, si baho!

“Ako na magdadala niyan.” Kinapitan niya yung tray.

“Hindi ako na. Kaya ko naman e.” Sabi ko at hinila yung tray.

“Hindi ako na. Ako na magbabalik.” Gusto pa yatang makipag-kompitensya. Talagang hindi nagpaawat.

Nalaman ko na lang na hindi na pala siya nakakapit sa tray. Sa kamay ko na siya nakakapit dahil nararamdaman ko yung init na nagmumula doon.

Nahiya tuloy ako. Para kasing may kuryenteng dumaloy sa katawan ko dulot ng paghawak nito sa mga kamay ko.

Awtomatiko pa akong napatitig sa kamay niyang nakahawak sa’kin, napansin naman nito ang tinitingnan ko kaya agad din nitong kinalas ang kamay.

Nakaramdam tuloy ako ng hiya, at batid kong ganun din siya. Wala na kasing imikan na namagitan sa’min. Nag tatansiyahan na lang kung sino ang unang magsasalita.

Tinalikuran ko na siya at nagsimula ng maglakad patungo sa kusina ng bahay. Malalaki ang bawat paghakbang ko. Tila gusto ko munang dumistansiya sa kaniya.

Nakasalubong ko naman yung isa sa mga katulong. Agad kinuha nito ang tray at ipinaubaya ko na lang sa kaniya.

Habang pabalik sa loob ng kwarto ko ay pinag-iisipan ko kung anong gagawin ko. Parang wala naman na akong ibang gagawin. Siguro manunuod na lang ako ng palabas.

Hindi na ako nagulat ng makita ko siya sa loob ng kwarto ko, inaayos nito ang higaan ko na hindi ko naman sinabing ayusin niya. Pakielamero talaga.

“Get out of my room. I have something else to do.” I said sounding like a cold hearted boss.

“Sige.” Tipid niyang sagot.

Medyo nagulat pa ako sa sinagot niya. Usually kasi kapag pinapaalis ko siya hindi talaga ito aalis, pero himala at isang sabi ko lang gusto na agad umalis. Anong nakain nito?

Hindi ako alam, pero nakaramdam tuloy ako ng konsensya na paalisin ko siya.

Lalabas palang siya ng pinto ng kwarto ko nang tawagin ko ang pangalan niya. Tumingin siya sa akin na nagtatanong. “Gusto mong manuod ng movie?” Ang tanging nasabi ko na lang.

Umiling naman ito. Mukhang wala nga sa mukha nito ang manuod.

Umirap ako sa hangin. “Hindi naman kita tinatanong kung gusto mong manuod o hindi. Basta samahan mo’kong manuod, that’s your boss order. You must obey.”

Wala itong nagawa kundi lumapit sa’kin. Sumampa ito sa kama. “Ano bang panunuorin na’ten?” Tanong niya na ngayon ay ramdam ko na ang aktibo nitong boses.

“Porn.” Pabiro kong sabi.

“Sige ba.” Balik biro naman nito.

Mukhang ako pa yata yung nagulat sa biro ko. Hindi man lang kasi siya nag-react. Mas nag-ereact pa nga ako, kung tutuusin.

“Loko.” Ang tanging naiwika ko na lang.

Kinuha ko na yung laptop ko. Ipinatong ko ito sa may hita ko at binuksan iyon. May kung anong kalokohan ang pumasok sa isip ko.

Gusto nitong manuod sila ng porn huh? Sige pagpapayagan niya. Sinearch niya sa laptop niya ang porn at pinlay iyon.

Matawa-tawa ako pero wala man lang siyang naging reaksyon. Tahimik lang itong nanuod na animo’y walang lang dito ang pinanonood namin.

Shit!

“Hindi mo lang ba ako pipigilan?” Hindi ko na napigilan. Nagsalita na ako, hindi man lang kasi ako nito pinapansin at tutok lang sa pinanonood.

Tumingin ito sa akin. “Yan ang gusto mong panuorin. Sinasamahan lang kita.” Seryoso nitong sabi.

Imbis na panoorin pa ay nilapat ko na lang sa ibang palabas. Yung totoong movie na, yung walang halong kabastusan.

Seryoso lang kami sa panunuood hanggang sa dumating na ang bandang ginta ng movie.

Ewan, pero kapag kasama ko siya hindi mapigilan ng puso ko ang mabilis na pagtibok, lalo na ng makita ko yung paghahalikan ng dalawang karakter sa palabas.

Hindi dapat ako nakakaramdam ng hiya pero ano’t nararamdaman ko iyon? Ano’t nakakaramdam ako ng hiyang makitang naghahalikan na ang dalawang karakter. Na-i-imagine ko lang, putek.

Naramdaman kong tumayo ang lalaki dahilan para mapatingin ako sa kaniya na nagtatanong.

“I’ll go get some snacks.” Nakangiting sabi nito pagkatapos ay nagmartsa ng umalis.

Hindi ko na alam ang ginawa ko, i stop the movie, para makasabay siya sa pinanunuod ko. Ewan, i just want to share my feelings to him.

Maya-maya la ay dumating na ang binata. May dala itong isang medyo may kalakihang bowl, agad kong pinlay yung movie, baka kung ano pang isipin nito. Nahinintay ko pa talaga siya para lang makasabay siya.

Umupo na ito sa tabi ko. Agad bumungad sa ilong ko ’yung mabango niyang pabango. Damn! Lahat na lang ay napapansin ko.

“You want?” Pag-alok nito sa’kin.

Tiningnan ko ’yung laman ng bowl na dala niya. Some snacks.

Nang hindi ako umimik ay kumuha iyon at inilapat sa bibig ko yung sitserya, binigyan lang nito ng konting distansiya.

“Eat.” He said.

Ipinaikot ko na lang ang mga mata at ibinuka ang bibig tinanggap ang sinubo nito…

Itutuloy…

CHAPTER 8

Chapter 8

     LUMIPAS ang mga araw. At habang lumilipas iyon ay mas lalong napapalapit sa’kin si baho…si Angel. Mas lalong animo’y na ma-magnet ako sa kaniya.

Hindi ko rin mapigilan ang mabilis na pag-tibok ng puso ko kapag kasama ko siya. Hindi ko alam kung bakit nararamdaman ko ito.

Hindi ko rin nga alam kong bakit nandito na naman ang binata matutulog sa tabi ko. Nasanay na itong matulog sa tabi ko, hindi na rin naman ako nag-rereklamo. Siguro pati ako ay nasanay narin sa kaniya. Nasanay narin na katabi siya.

Nasanay sa mga umagang pagbati nito na hindi man lang nahihiya kahit hindi pa nakakapag-sepilyo. Ganun pa man ay hindi naman mabaho ang hininga niya. Kung tutuusin ay masarap itong langhapin. Mabango ang hininga nito kahit bagong gising.

Naikusot-kusot ko ang mga mata, matapos makagising sa mahimbing na pagkakatulog. Bahagya pa akong nagulat ng makitang nakatingin siya sa akin. ’Yung tingin na animo’y ilang oras na niya akong pinagmamasdan.

“Good morning.” maligayang pag-bati nito na sinabayan pa ng matamis na pag-ngiti.

Pati tuloy mga labi ko gustong humulma ng isang ngiti. Buti na lang talaga napigilan ko ang sarili.

“Bakit ka’ba nakatitig?!” i sounded my voice irritated.

He chuckled softly before looking at me seriously. “You know what, Jace, hindi bagay sa’yo ang may balbas. Why don’t you shaved it, just like me.” Pinasadahan niya ang makinis niyang mukha na walang mapapansin kahit isang balahibo.

Nairap ko ang mga mata sa hangin. “Well you don’t care. Buhay ko ’to, wala kang karapatan kung anong pamamalakad ko sa sarili ko.”

Angel just smiled. “’Wag kang magalit. I’m just suggesting, na mas gwapo ka kung wala kang balbas. Tsaka, ’yang mga hikaw mo sa tainga at sa dila? Kailangan ba talaga ’yan. Mas presentable at guwapo ka kapag walang ganiyang palamuti sa katawan mo?”

“It’s not a suggestion, Angel. You’re more like ordering me. I’m the boss of you remember?”

“I’m sorry, sire.” he seriously apologized.

Nagpakawala ako ng marahang buntong hininga. “It’s okay.”

“Sire, labas tayo? Let’s go on a vacation? Promise, mawawala lahat ng problema na’teng dalawa.”

Napakunot ang aking noo. “Go-on a vacation? Ano namang gagawin na’ten do’n?”

“Enjoying ourselves?” he answered. “Ayaw mo? It’s okay, i’m just suggesting?”

Napaisip ako. Well, wala naman akong ginagawa dito. Hindi naman sa boring ako, nandito naman si, Angel, para mapaglaruan ko. Pero mukhang maganda ang suhestiyon nito. Then, i’ll go.

“Sigurado ka’bang masaya do’n?”

Malawak na napangiti ang binata. “Sobrang saya, sire.”

“Then i’ll go, be sure na magiging masaya talaga ako do’n.” responde ko. “Teka? Kelan ba ’yan?”

“Today is fine? You choose?”

“Kung gusto mo bukas, then let’s go tomorrow. Pero kelan ang uwi na’ten?”

“We’re not yet there tapos pag-uwi agad ang tinatanong mo?” Matawa-tawang sabi nito.

Natawa na rin tuloy siya. “we’ll decide.”

Matapos ang usapan ay natahimik ang buong silid. Mga ilang minuto sigurong tumahimik bago nagsalita ang aking katabi.

“Gusto mong kumain? Magdadala ako?”

Napatingin ako kay, Angel, dahilan para mag tama ang tingin naming dalawa sa isa’t-isa. Mabilis kong iniwas ang tingin, hindi ko siya magawang tingnan ng diretso. Pakiramdam ko sa tuwing titingin ako sa kaniya ay nalulunod ang buong pakatao ko. Na animo’y nadadarang ako sa kaniya.

“Sige.” tipid na sagot ko na halos mawalan pa ako ng hininga. Animo’y tinakasan.

“Food,” tumayo ang binata at ngumiti siya sa akin. “is on the way, hintayin mo ang pagdating ko.” nakangiting dugsong pa nito.

That smile! Argh!

Ilang beses ko na nga bang nakita ang mga ngiti nito? Na kahit sobrang bigat ng nararamdaman ko, napapawi lahat dahil lang sa pag-ngiti nito. Na kahit galit at inis na inis ako, makita ko lang ang ngiti niya, nagbabago na lahat.

Ang sarap pala sa pakiramdam na may taong positibo sa lahat ng bagay… Tulad ni, Angel, kung pagmamasdan wala kang makikitang problema sa kaniya. Sobrang aliwalas ng mukha at sobrang presentable. At madadala ka talaga pag nakita mo na siyang ngumiti. Not to mention his good body.

Teka! Bakit ko ba siya iniisip? Fuck!

Ginulo ko ang sariling buhok at pumwesto sa kama, habang hinihintay ko siyang dumating.

Ilang minuto pa ay dumating na ang binata. Dala-dala nito ang tray na may lamang pagkain.

“Seriously? Gatas talaga ang dala mo? Ano ako bata?”

Angel, just smiled. “Sire, maganda sa katawan ang gatas. Tsaka masarap din ito, lalo’t mainit-init pa.”

Sa huli nitong sinabi iba ang naging pakahulugan doon ng isip ko. Gatas na mainit-init pa? Parang iba yata ang gatas na tinutukoy ko!

Fuck you, dirty mind!

Nagpakawala na lang ako ng buntong hininga. “Yaman din lamang na nandyan na ’yan. Sige na, kakainin ko na.” umasta pa akong walang buhay ang boses.

Lumapit sa akin si, Angel, at umupo sa tabi ko at inilapag ang tray sa ibabaw ng hita ko. “Kainin mo ’yan, sire. Masarap ’yan, promise.”

Mas masarap pa sa’yo? Pabulong kong sabi sa mahinang boses. Napailing na lang ako sa mga naisip

“Yeah, yeah.” aniya na may halong sarkasmo.

Mahinang natawa lang si, Angel. Tumayo na ito at akmang aalis.

“Pasaan ka?” tanong ko.

“I know you don’t want me to be here while you were eating, that’s why i’m leaving. Enjoy.” nakangiting tugon nito.

Aalis na sana ito ng magsalita ako. “you can stay…, para naman makita mo na kinakain ko ’yung mga dinadala mo.”

Bumaling ito sa akin bago ngumiti. “Well, thank you, sire. Pero hindi na kailangan. Mag-aalmusal pa kasi ako, bye.”

Tatawagin ko pa sana siya ngunit huli na dahil nakalabas na siya.

Wala sa sariling nagpakawala na lang ako ng buntong hininga. Binigyang tuon ko na lang ang aking kinakain.

Nasapo ko ang baso na may lamang gatas. Totoong mainit-init pa nga iyon.

Actually, i don’t like milk. I hate drinking milk. Simula ng magka-isip ako ayoko ng uminom ng gatas. Ayoko kasing natutukso ako. Lalo’t alam kong ang pag-inom ng gatas ay para lang sa mga bata. Like fuck! I’m a grown up, man. What’s the use of drinking milk? I should drink, wine, ram, or alcohol instead.

But now, the milk was here. Nanggaling ito kay, Angel. Parang na-engganyo akong tikman sa kinahaba-haba ng taong lumipas.

Sumimsim ako ng gatas. Nanuot sa aking dila ang ligamgam niyon at pinaghalong tamis at sarap.

It’s indeed tasty. Napapa-isip tuloy ako. Umiinom din kaya si, Angel, ng gatas?

Naipilig ko na lang ang sarili sa mga iniisip.

Habang kumakain ay hindi ko maiwasang mangulila sa bagay na ginawa sa akin ni, Angel.

The times where he was feeding me. Parang ngayong araw na ito gusto kong magpa-subo sa kaniya! Fuck! Ano bang mga iniisip ko?

Ilang minuto pa ang lumipas ay naubos ko na lahat ng pagkain. As in, para itong hugas na pinggan, walang natira kahit isang butil ng kanin.

Bumangon na ako at ipinatong ang aking pinagkainan sa lamesa. Sila na ang bahalang mag-ligpit niyon.

Nag-tungo ako sa bathroom mabilis na naligo. Habang sinasabunan ko ang aking katawan, hindi ko maiwasang mapatingin sa mga tattoo sa katawan ko.

Mas maganda kaya kung ipatatanggal ko na ito? Ano kayang magiging itsura ko?

Right! I’ll remove this fucking dirty tattoo. Hindi dahil sa kagustuhan ni, Angel, don’t misunderstand me. Ginagawa ko lang ito para sa sarili ko.

Malay ko ba kung mas pogi pala ako kung walang tattoo? Hindi ba?

Tulad nga ng nais ko. Matapos kong maligo at makapag-bihis ay lumabas na ako ng bahay. Ngayong araw ipapatanggal ko na itong tattoo sa katawan ko. Again this is not for, Angel, it’s for myself.

Matapos kong makalabas ng kwarto ay agad na bumuntot sa’kin ang binata. Kahit may ginagawa pa ito.

“Where are you going, sire?” nakangiting anito na sinusundan ang aking paghakbang.

“You’ll know.” i answered back.

Pumasok ako sa loob ng kotse. Sa passenger seat ako imbis na sa driver seat. Alam ko namang hindi niya ako hahayaang magmaneho. Siya daw ang driver kuno kaya siya ang magmamaneho sa ayaw daw at sa gusto ko. Marunong pa sa may-ari ’no?

“Saan ulit tayo pupunta, Señorito.” tanong niya sa akin.

“Sa tattoo remover. Papatanggal ko na itong tattoo ko.” sagot ko. Nakita kong ngumiti siya. “Don’t misunderstand me, Angel. Magpapatanggal ako ng tattoo para sa sarili ko, hindi dahil sinabi mo.”

“Bakit? Wala naman akong sinasabi ah?”

“Wala kang sinasabi, but your expression was.”

Napatango-tango lang naman ito.

Ilang minutong nakarating din kami. Lumabas na ako ng sasakyan at hindi na siya hinintay pa.

Nag-tungo ako sa loob at agad komunsulta sa mga naroon. Sinabi ko sa kanila ang sadya ko. Agad din naman nilang pinaunlakan ang gusto ko.

Pinapwesto na ako at sinimulan na nilang tanggalin ang tattoo sa katawan ko. Mahapdi at masakit iyon sa balat, parang bumalik ako sa pagpapa-tattoo.

Nakapikit ang mga mata ko dahil talagang mahapdi.

Unang tinanggalan ng tatoo ay ang braso ko, kung saan may malaking dragon tattoo na nakapalibot doon. Time to get rid of them.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 9

Chapter 9

     DAING-DAING KO ANG hapdi at sakit na dapat kong tiisin. Tapos ng matanggal ang tattoo sa braso at dibdib ko, ngayon naman ay tinatanggal na ang tattoo sa likod ko.

Pikit ang mga mata ko ng maramdaman ko na may humawak sa palad ko. Nang imulat ko ang mga mata ko, it was Angel. Pinagsalikop niya ang kamay naming dalawa.

Itinaas-taas lang nito ang kilay nito habang nakangiting nakatitig sa’kin. Kunwaring itinirik ko ang mga mata ko.

Imbis na kabahan ako sa sakit na nararanasan ko, e mas kinakabahan pa ako dahil sa kamay niyang nakahawak sa kamay ko.

Ang weird lang ng feeling ko no’n sa puntong hindi ako nagiging komportable ngayong hawak-hawak niya ang kamay ko.

Parang lahat ng atensyon na dapat itinutuon ko sa sakit at hapdi na nararamdaman ko, ay mas natutuon kay Angel.

Ipinikit ko na lang ang mga mata ko at pasimpleng ngumiti. Iba talaga ’yung dating sa’kin no’ng paghawak niyang iyon.

Ilang oras bago natapos ang pagtanggal ng tattoo sa katawan ko. Hindi naman hard ’yung ink na ginamit pang tattoo sa’kin, at dahil eksperto ang nag-tanggal, walang bumakat na marka ng ink.

Matapos kong makapag-bayad ay lumabas na kami.

“Mas magandang tingnan na ngayon ’yung katawan mo. Mas makinis,” anang nasa likod ko.

Hindi na lang ako umimik. Hindi ko rin naman alam kung anong sasabihin ko, basta, ewan ko ba. Kung bakit napapadalas itong pag-ngiti ko.

Sumakay na kami ng sasakyan at tahimik na nagmaneho. Ilang oras na biyahe ng tumigil si Angel.

Napakunot naman ang aking noo kung bakit siya tumigil, wala pa naman kami sa bahay. “Bakit mo hininto?”

Sa halip na sumagot ay itinaas-baba lang nito ang dalawang kilay bago lumabas ng sasakyan.

Tinanaw ko lang ang bawat pagkilos niya. Nag-tungo siya sa naglalako ng ice cream.

Napairap ako at napakunot ang noo. Talagang may pagka-isip bata itong si Angel.

Matapos ang ilang minuto, bumalik ito. Dala-dala ang dalawang ice cream.

“Talagang inuna mo pa ’yang katakawan mo, huh?” pabirong turan ko na ikinatawa naman niya.

“Grabe ka naman sa katakawan, ikaw na nga ang binilhan.”

Kumunot ang noo ko sa narinig. Bago pa man ako magkapagtanong ay inabot na niya sa’kin ang isang ice cream. ’Yung nakalagay sa cone.

“Tig-isa tayo.”

Umiling-iling naman ako, “hindi ako kumakain ng ice cream.”

“Ayaw mo? Nakakaalis kaya ito ng sakit sa katawan.”

“Ano ’yan pain reliever?” sarkastikong turan ko.

“Sige na, tanggapin mona. Masarap ’yan promise. Tsaka hindi ako makakapag-maneho kung may kapit ko ito.” aniya.

“Edi, itapon mo. Problema ba ’yun?” sarkastiko kong sabi.

“Tig-sampong piso din ito, ang mahal kaya. Tanggapin mona, sayang naman kung itatapon ko.”

Naitirik kona lang ang aking mata sa hangin. At napipilitang tanggapin.

Ngumiti naman ito habang dinidila-dilaan ang ice cream na hawak-hawak niya. “Kainin mona, matutunas ’yan.”

Sinimulan na nitong patakbuhin ang sasakyan.

Hindi ko ginagalaw ang binigay niya, hanggang sa maramdaman ko ang malamig na likido sa aking kamay. The ice cream starting to melt.

Upang hindi mangalat, ay agad kong sinipsip at dinila-dilaan ang ice cream na ibinigay niya. Saka ko lang napag-tanto na nag-e-enjoy na pala ako sa ginagawa ko ng mahuli ko siyang nakatingin sa’kin.

Nahuli ko ang pag-ngiti nito. Hindi kona lang pinansin. Itinuon ko na lang ang aking atensyon sa labas ng bintana habang sinisipsip at dinidila-dilaan ang ice cream na binigay niya. Hanggang sa maubos kona iyon.

At syempre, sayang naman kung hindi ko kakainin ’yung cone ’di ba? Kaya ayun, kinain ko na rin. Walang sayang kundi tissue na nakabalot doon.

“Mukhang nag-enjoy ka. Sabi ko sa’yong masarap ’yan e.”

“Pinagtyagaan ko lang.” pagsisinungaling ko.

Tumango-tango lang naman ito na animo’y hindi na niniwala sa sinabi ko…

Matapos kong maligo ay lumabas na ako ng bathroom. Napailing-iling na lang ako ng makita si Angel na naka-pwesto na sa kama ko. Ang kapal din naman ng mukha, ano? Syempre matutulog na naman siguro katabi ko.

Hindi kona siya sinaway, hinayaan ko na lang siya. Ganoon naman palagi ang taong ’yan. Mahilig matulog sa kwarto ko.

Kumuha ako ng damit at pumasok sa bathroom, upang dooon magpalit. Lumabas na ako matapos, sumampa na ako sa kama at sinipa si Angel ng bahagya.

“Lumayo-layo ka sa’kin.”

“Hoy, naligo ako.” inamoy pa nito ang katawan at ang kili-kili. “Hindi naman ako mabaho ah.”

“Kahit anong ligo mo, mabaho ka parin. Tsaka ’yung hininga, bad breath.” tudyo ko sa kaniya.

Nagulat ako ng kubabawan niya ako. Kinapitan niya ang magkabilang kamay ko at hiningahan nito ang ilong ko.

Grabeng pagpupumiglas ang ginawa ko habang binabaling sa kung saan-saan ang mukha ko upang hindi ko maamoy ang hininga niya. Kahit alam ko naman na hindi mabaho.

“Angel, umalis ka!” ani ko habang patuloy ang pagpupumiglas. “Umalis ka o puputulan kita ng pakpak. “

Tawa lang naman ito ng tawa. “Wala akong pakpak, Jace.” anito habang hinihingahan parin niya ang ilong ko.

Kahit anong pagpupumiglas ko ay talagang malakas si Angel, hindi ko magawang makawala sa kaniya.

Sinunggaban ko siya upang sana ay akmang halikan siya upang ipantakot at tumigil na siya sa pangungulit niya.

Pero mukhang hindi niya rin inasahan ang ginawa ko. Pasunggab siya at pasunggab din ako, kaya ang ending lumapat ang mga labi niya sa mga labi ko.

Saglit na animo’y tumigil ang mundo ko. Hindi kami nakagalaw dahil pareho kaming nabato sa kinatatayuan namin. Ilang minutong naglapat ang mga labi naming dalawa sa isa’t-isa.

Sobra-sobrang bilis ng pag-tibok ng puso ko, parang animo’y nagkakarera sa bilis. Isa lang ang nasa-isip ko ng mga araw na iyon. Sa dami-rami ng pwedeng isipin, naisip kopa na malambot ang mga labi ni Angel.

Mabilis ko siyang natulak palayo dahilan para magka-hiwalay din ang mga labi namin sa isa’t-isa. Hindi ko magawang makatingin sa kaniya ng diretso mata sa mata. Pakiramdam ko ay nag-iinit ang pisngi ko dahil sa pangyayaring iyon.

“Uhmmm. Tulog na ako.” sabi ko bago siya tinalikuran. Kinumutan ko ang aking katawan at mabilis na ipinikit ang mga mata.

“Goodnight, Jace.” rinig kong sabi niya bago ko naramdaman na umayos na rin siya ng tayo sa pagtulog.

Sa mga panahong iyon, hindi ko maramdaman ang sarili ko. Tanging mabilis na tibok lang ng aking puso ang nararamdaman ko, sobra-sobrang kaba ang hatid sa’kin niyon.

Wala sa sariling nasapo ko ang mga labi ko. Pakiramdam ko ay nasa mga labi ko parin ang mga labi ni Angel. Parang magkalapat parin ang mga iyon.

Mabilis kong pinilig ang ulo. It was just an accident. ang paulit-ulit kong sinisiksik sa isip ko. Na aksidente lang ang lahat. Aksidente lang ang nangyare sa’ming dalawa, walang ibig sabihin.

Simula ng gabing iyon, ng gabing maramdaman ko ang mga labi niya sa mga labi ko, hindi ko maiwasang mapatulala, mapangiti, at isipin-balik-balikan ang mga nangyare sa’ming dalawa. Parang akong may sira sa isip, parang sirang plaka na ngingiti-ngiti habang naiisip ang mga nangyare.

“Sir, Jace. Sir Jace.” pukaw sa’kin ni Angel.

Mabilis akong bumalik sa sariling wisyo, at ikinubli ang aking pagngiti. “Hmm? Bakit?” sabi ko habang hinahalo gamit ang kutsara ang kapeng kanina ko pa pala hawak. Narito pala ako sa garden ng bahay.

“Kanina kapa, nakangiti d’yan. Sino ba ’yang ikinangingiti-ngiti mo riyan? P’wede mo bang sabihin sa’kin.” tudyo nito sa’kin.

“Anong karapatan mong malaman?” pag-susungit ko.

Ngumiti lang naman ito. “by the way, hindi kapa ba magbibihis, Señorito?”

Napakunot nama ang aking noo. “Bakit? Saan ba tayo pupunta?” kunot noong tanong ko.

“Sa tinutukoy ko sa’yo. Bakasyon.” aniya.

Shit! Muntik ko pang makalimutan.

“Ahh, oo sige. Susunod ako. Tatapusin ko lang itong iniinom ko.”

“Sige, sir Jace. Take your time,” anito at bumaling ang tingin sa kapeng hawak-hawak ko. “kanina pa ho malamig ’yang kape niyo, hindi niyo na kailangang hipan.”

Agad naman akong napabaling sa kape ko, at tinikman ang kape na nasa kutsara na kaninang hinihipan ko. Hindi na nga mainit. Sobrang lamig na.

Natatawang umalis si Angel sa harapan ko.

Ipinatong kona sa lamesa ang hawak-hawak kong kape. Nawalan na rin naman akong ganang inumin pa iyon.

Matapos makapag-ligo at makapag-bihis ay diretso na ako labas ng kwarto.

Muntik pa akong mapapitlag sa kinatatayuan ko ng makita si Angel sa harapan ko.

“Let’s go.” nakangiting anito na may dalang isang bag.

Napatango-tango na lang naman ako at sumunod sa kaniya.

Nakatingin lang ako sa likod niya habang palabas kami ng bahay. Wala akong dinalang gamit kundi ang wallet ko lang at cell phone.

Ipinagbukas ako ni Angel ng pinto tulad ng dati niyang ginagawa. Ngumiti lang naman akong pumasok sa loob, habang hindi alam kung saan ako dadalhin ng Anghel na ito.

Basta ang alam ko lang, magiging ligtas ako. Saan man niya ako lupalop dalhin, basta siya lang ang kasama ko. Pakiramdam ko, ligtas na ako, with my guardian, Angel..

  AXLL_ACEBEROS|A.A.