Author’s Note.

Author’s notes:

Napansin ko med’yo boring ’yung takbo ng Story na sinusulat ko, Napaka daming loop holes sa mga kwento ko, ’yung iba hindi pa nabibigyan ng justice lalo na by each chapter. To be honest? Writing BOYS LOVE is out of my picture talaga. I am just trying to write it because I want to explore my writing skills. And I think nag success naman s’ya but sobrang dami talagang errors. Minsan nga iniisip ko na baka hindi talaga para sakin ang BL because this is not my forte in the first place pero dito ako nakilala I mean. Dito nakilala ’yung stories ko. Hoping na kapag nagsulat ulit ako ng ganitong tema sana maayos ko na ’yung writing style at konti nalang ’yung errors.

Siguro bago ko ulit sulatin itong k’wento na ’to gusto kong sabihin na hindi ko aayusin ’yung mga naunang chapters pero baka may magbago lalo na sa mga characters at senario.

Or siguro kapag nagkaroon ako ng mas maraming time baka ayusin ko lahat.

Your author: Skies_Cloud.

DISCLAIMER/AUTHOR’S NOTE

DISCLAIMER.

This is only work of fiction.

Any name, characters, businesses, places, events, and incidents are other products of the author’s imagination.

This story contains matured not suitable for the young audiences.

Author’s Note.

If you don’t like this story you can freely leave. I don’t expect too much to this story.

My feelings is sensitive when it’s comes to my stories and to the comments too. I know bad comments is part of this but please not below the belt? I accept your rants, comments but not below the belt.

And to my grammar, words, now I’m saying sorry for that first because I’m dumb when it comes to English. But don’t worry I’m still learning and I’m ready accept your criticism, but please critique me in a good way. You don’t need to be harsh to me.

And to my SKIES out there, I love you!

INNOCENT BUT RUTHLESS

coming soon!

PROLOGUE

PROLOGUE

I was sitting on the grass here in the park in the middle of the sunset. I was trying to avoid my feelings for him but I think that feelings never fade. Maybe these feelings fade but…soon.

I puffed on my cigarette when someone blocked my view. My brows furrowed when I saw what he was holding.

He was holding a glass with a candle inside the glass. The Glass of wine.

“Hey!“I shout to the Man in front of me. He was looking for something because his eyes were bloodshot. Tila ba gusto nitong umiyak ngunit pinipigilan lang.

What a Brave Man.

Because of what I did, He looked in my direction. Kumunot ang noo nito ngunit sa huli ay lumapit ito sa akin na may pilit na ngiti sa labi.

“Bakit p-po?“Kabadong tanong nito sa ’kin.

Bumaba ang tingin ko sa kamay nitong may hawak na dalawang bote ng wine na may laman na kandila sa loob at may design na moon.

Tinuro ko ang hawak nitong bote.“Magkano ang isa?“Tanong ko dito.

Tumingin din ito sa itinuro ko dahil magkaiba ang design ng dalawang iyon.

“Eto po ay 350 po.“Ipinakita nito sa akin ang itinuro ko.

Bumukas sara ang aking bibig dahil sa presyo ng binebenta nito.

Bakit ang cheap?

“350?“Patanong na tanong ko dito. Hindi makapaniwala.

Nahihiwagahan na tumango sa akin ang lalaking nasa harapan na tantsa ko ay nasa labing siyam na taong gulang.

“Opo.“Siguradong sagot ulit sa akin ng kausap ko, kumamot ito sa leeg nito na tila hindi mapakali.“Bibilhin mo po ba kuya? May hinahanap po kasi ako.“Nahihiya nitong sambit sa akin.

Kumunot ang noo ko dahil sa sinabi nito.“Anong hinahanap mo?“Curious na tanong ko dito.

“Nawawala ko po kasi yung napagbentahan k-ko…“Hirap na hirap na sambit nito.

“Gabi na tapos naghahanap ka pa?“Tanong ko dito.

Kaya pala nakasindi ang isa sa mga kandila sa bote dahil may hinahanap ito pero hindi pa naman kalaliman at makikita pa naman ang daan pero bakit sinindihan agad nito ang kandila.

Dahil umihip ng malakas ang hangin ay na amoy ko ang amoy ng usok ng kandila na napaka bango.

Tinuro ko ang hawak nito.“Hindi mo na ipagbebenta ang nasindihan mo na?“Pagtatanong ko dito habang nakaturo sa hawak nitong may sindi ng kandila.

Tango ang ibinigay nitong sagot sa akin.“Okay lang naman po kahit hindi, si Papa naman po ang gumagawa ng mga ito at mga kapatid ko naman po sa kandila.“Paliwanag nito sa akin.

“Pero sayang parin yung kita mo?“Lumapit ako dito at kinuha ang nasa mga kamay nitong dalawang bote na may hawakan. Tila lantern iyon ngunit ang kaibahan lang ay ang bote ito at may hawakan sa nguso ng bote na hindi kahabaan.

“A-ano pong gagawin mo?“Kabadong tanong nito sa akin.

Tumingin ako sa mga mata nitong nakatitig sa akin at nababasa ko ang kaguluhan.

“Malabo ba ang mata mo?“Tanong ko dito dahil masyadong nakapaningkit ang mga mata nito habang nakatingin sa akin.

Napapikit pikit ito, pinilit nitong ayusin ang tingin sa akin ngunit bumabalik lang din iyon sa dati.

“Kalimutan mo na, bibilhin ko ang mga ito.“Sambit ko dito.

Inilapag ko ang kinuha dito tsaka kinuha ang pitaka sa aking bulsa. Napapikit pikit ako dahil sa cash na nandodoon.

“I-i only have Nineteen thousand and seven hundred fifty three here in my pocket, “Napakamot ako sa aking nahihiyang tumingin ako sa kausap ko.

Kinuha ko iyon tsaka inilagay sa mga kamay nitong may band aid sa kanang bahagi ng kamay nito.

“Here, keep the change.“Nahihiyang sambit ko dito.

Ang nanliliit nitong mga mata kanina ngayon ay tila gulat at kulang nalang ay lumabas ang eyeball nito.

Sa sinag ng hawak kong bote na naman ilaw ay kita ko kung gaano kaganda ang mga mata nito.

“H-hindi ko po m-matatanggap ang lahat ng ito, masyado pong malaki ito.“Umiling sa akin at balak sana nitong kuhanin ang aking mga kamay ngunit mabilis akong humakbang pa atras.

“You don’t need to give back that money to me, Para makauwi ka narin ng maaga. Huwag mo narin hanapin ang perang nawawala sayo dahil hindi mo na makikita ang nalaglag mong pera.“Mahabang litanya ko dito.

Hindi ko na hinintay ang sasabihin nito dahil agad na akong tumalikod dito ng walang paalam at malalaking hakbang na lumakad patungo sa aking sasakyan na nakaparada sa gilid ng daan.

“Maraming salamat po kuyang mabait!“Rinig kong sigaw na pasasalamat nito.

Small smile line on my lips. So this is the feeling when you helped someone?

Author’s Note:

If naguguluhan kayo kung ano yung tinitinda nung binatilyo here is the picture. Imagine n’yo nalang na magkakahiwalay ang nasa picture at merong hawakan sa taas ng nguso nung bote. Baka kasi hindi n’yo na gets yung pinapahiwatig ko doon sa story 🤧

Again. This photo is not mine. I just saw it on someone’s page. Ayan! Recyclable siya at wala lang ang ganda lang niya sa paningin ko 🤧

IBR 1

“Kuya,”

Mula sa ginagawa kong assignments sa TLE ay tinignan ko ang kapatid kong madungis ang mukha habang may hawak na dalawang bote ng Coke.

Lumagpas ang tingin ko ng hindi ko makita si Tatay sa likod nito, kumunot ang noo ko ng makitang hindi nito kasama si Tatay pauwi.

“Nasaan si Tatay?“Pagtatanong ko. Inilapag ko ang aking hawak na bullpen bago tumayo at nagpunta sa pintuan upang tignan kung nasa labas ba si Tatay ngunit hindi ko din nakita doon si Tatay.

“Nabili ng lucky me at itlog kuya, ayun muna daw po yung ulam natin.”

Dahil sa sinabi nito ay tumango ako ngunit lumabas parin ako ng bahay upang hintayin at tulungan si Tatay.

Habang hinihintay si Tatay ay tumitingin ako sa mga taong nagdadaanan patungo sa kanan at kaliwang bahagi ng kalsada. Nakita ko ang aking kaibigan na si Syel na nakasimangot ang mukha habang kumakamot sa ulo nito.

Mukhang inutusan na naman ni Ate Mey. 

Hindi kalayuan ang bahay namin kaya naririnig ko din ang pagsigaw ni Ate Mey dahil puro reklamo si Syel sa mga inuutos ng Ina.

“Nay! Ako na naman nakita mo! May tinatapos pa akong assignments!”

“Bumili ka muna nga nang mantika! Hindi kapa lalakad!?”

“Eto na nga po diba!? Aalis na oh!“Malakas na isinarado ni Syel ang pintuan ng mga ito. Nagdadabog.

Inalis ko ang aking salamin na suot tsaka kinusot ang aking kaliwang mata na kumakati. Saktong pagbalik ko ng aking salamin ay nakita ko si Tatay na may dalang plastic bag kaya agad ko itong nilapitan at nagmano.

“Tay, pagkatapos ko po bukas sa school tutulong po ako maghanap ng mga bote, “Kinuha ko ang Plastic na hawak ni Tatay at ako na ang nagdala noon papasok sa bahay.

“Hindi na, alam kong pagod karin bukas.”

Matapos kong alisin sa plastic ang lucky me at ang itlog ay bumaling ako kay Tatay na ngayon ay nakaupo na sa sahig habang minamasahe ni Adeng ang kaliwang paa nito na mukhang napagod sa kakalakad upang maghanap ng mga bote sa kung saan saan dito sa lugar namin.

“Maaga po ang uwian namin Tatay, “Ibinalik ko ulit ang aking atensyon sa gagawin. Kinuha ko ang kasirola tsaka nagtungo sa lababo upang hugasan iyon at lagyan ng malinis na tubig pagkatapos ay hinango ko ang kalderong mainit pa sa kalan na de-uleng.

“Kahit na, tulungan mo nalang si Yam sa paggawa ng mga kandila.”

Sinalang ko ang kasirolang may laman na malinis na tubig ng madagdagan ko ang uling sa kalan tsaka ako bumaling ulit kay Tatay na nakapikit.

Halata na dito ang pagod, puyat at kapayatan. Naaawa ako at gusto kong ako nalang ang gumawa ng kung ano man ang gagawin ni Tatay pero alam kong hindi ko pa kaya lahat iyon. Sa ngayon ay pagtulong palang ang kaya kong gawin.

“Tay, tatlo na naman po silang gumagawa ng kandila, si Yam, Elvish at Zyx, ’tay.“Kaya na naman nila ang gawain na iyon.“Dito nalang po kayo sa bahay tapos ako na po ang magpaparit-parito sa panghihingi ng mga bote po.“Dagdag ko. Bumaling na ulit ako sa aking pinapakuluan na tubig. Hindi pa gaanong kumukulo iyon na tamang tama lamang upang ilagay ang noodles at seasonings ng lucky me.

“Kayo nalang po ang magbasag ng botr ako na po ang maghahanap ng mga bote.“Nagtungo ako sa tauban ng pinggan at kumuha ng sandok doon upang haluin ang lucky me.

“Mainit. Dito ka nalang at mag-aral habang tinutulungan mo ang mga kapatid mo.”

Bumaling ako kay Tatay, hindi ko na nagawang sumagot ng makita kong humiga na ito sa mahabang kahoy na set upang matulog.

Kapag ganito na ang asta ni Tatay ay alam kong tinatapos na nito ang usapan namin. Wala na akong nagawa kung hindi ang hayaan nalang si Tatay na magpahinga.

Gusto ko lang naman siyang tulungan pero bakit mas inuuna pa nito ang aking kapakanan? Hindi ko naman hinahayaan ang aking pag-aaral e.

Sa edad kong disisasis ay ganito na ang pamumuhay namin, hindi katulad noong nabubuhay pa si Mama. Bigay ang luho namin dahil sa isang kompanya nagtatrabaho ang Nanay ko.

Hindi nakapag-aral si Tatay nung kapanahunan nito dahil mas minabuti nitong tulungan ang mga magulang at kapatid nito noon. My father sacrificed himself for his family who can’t help him now. Hindi sa may galit ako sa mga kapatid ni Tatay pero after hearing what they do to my father? After my father sacrificed his wants to them? Hindi ako naniniwalang pariwara ang buhay ng Tatay ko noon dahil sa sinasabi ng mga tiyo ko. Sadyang hindi lang nila nakikita ang totoong ginawa ng Tatay ko para sa kanila. I remember when my father needed help but they didn’t help my father.

Mga makasarili at suwapang.

Nang mailagay ko na ang itlog ay naghintay nalang ako ng ilang minuto upang hanguin na ang niluluto ko.

“Kuya.”

Napabaling ako sa bunso kong kapatid nung tinawag ako nito. May hawak itong notebook at lapis na alam ko na ang gagawin ko.

“Hindi mo na naman naintindihan?“Pagtatanong ko dito.

Nahihiya itong tumango sabay kamot sa ulo. Nangingiting umiling ako tsaka lumuhod upang tignan ang hindi nito naintindihan sa ginawang lesson ng teacher nito.

“Eto kasi kuya mahirap.“Itinuro ni Zyx ang number five.

“Oh? Assignment mo pala ’yan e, “Sambit ko dito ng makita ang nasa itaas na nakasulat na ‘Assignment’“Alin ang hindi mo magets? Solving lang naman iyan at plus. Alam mo bang mas madali ang plus kaysa sa mga divide, minus, at times?”

Kinuha ko ang hawak hawak nitong notebook tsaka ang lapis bago tinuro ang tatlong numero na magkakasama.

“Ito, 579 plus 189, “Pagturo ko dito.“Ang gawin mo kapag ganyan ang numbers, gayahin mo sila at ilagay mo sa ibaba bago ang plus tsaka itong ipagpu-plus na 189, example…“Sumulat ako ng anim na numero at nasa gitna ang plus, pinag pantay ko iyon.“Eto, 9 plus 9?“Tanong ko sa kapatid kong bunso habang tinuturo ang numero.

“18!“Maganang sagot nito sa akin dahilan para mapangiti ako.

“Good, 18.“Sinulat ko ang walo sa ibaba ng guhit.“Ilagay mo yung 8 sa ibaba tapos yung natirang 1 is ‘carrie’ ilagay mo siya itaas.“Inilagay ko ang Uno sa itaas.“Tapos ganyun ulit. Ipag plus mo yung mga natira tapos yung nasa taas ay ipagplus mo rin.“Kumamot ako sa aking ulo nang matapos kong sagutan ang number five.“Ikaw naman ang magsagot sa number 6, “Ibinigay ko dito ang notebook at lapis.“Mamaya mo na sagutan ’yan kumain na tayo.”

Tumayo ako at hinango na ang nakasalang na kasirola tsaka nag-hain na sa maliit naming lamesa na puno ng mga librong inaaral ko kanina.

Lumapit ako sa kung nasaan si Tatay at marahan itong tinapik tapik sa braso.“Tatay, kakain na po.“Paggising ko.

“Sige, mauna na kayo.”

“Tay, salu-salo tayo. Lalamig po yung pagkain.“Pagpipilit ko kay Tatay.

Wala na itong nagawa kung hindi ang tumayo at magpunta sa lamesa upang magsalu-salo kami. Nang makaupo ako sa isa sa limang upuan ay tumingin ako kay Zyx.“Biyernes ngayon Zyx at ikaw na ang magdadasal.“Pagpapaalala ko dito.

Lahat kami ay pumikit na ng magsign of the cross na ito.“Papa Jesus, salamat po sa lahat lahat nang meron kami ngayon! Tsaka po pala Papa Jesus sana kumakain na rin po si Mama d’yan Amen!”

“Amen!”

“Amen! Maraming salamat sa pagkain!”

Tumikhim ako at nagsimula ng kumain, ang mga kapatid ko ay maganang nagsikainan ganun na rin ako. Kahit na ganito ang ulam namin ay kahit kailan ay hindi kami nagreklamo dahil ito ang meron kami.

Matapos naming kumain ay ako na ang nagligpit at naghugas ng aming mga pinagkainan. Pagkatapos kong gawin ang gawaing bahay ay nagligpit naman ako ng sala namin na maliit. Ang mga kapatid ko ay nasa kanilang kuwarto na habang ako ay kailangan magbasa-basa ng libro.

Habang nagbabasa ako ay nakita ko si Tatay na patungo sa maliit na kusina. Hinintay kong bumalik ito, nung makalabas ito ay bumaling ito sa akin at tahimik na umupo sa aking tabing upuan.

“Gabi na at nag-aaral ka parin? Ipahinga mo ’yang mata mo.”

Ibinaba ko ang aking librong hawak tsaka inalis ang aking salamin sa mata at kinusot iyon ng marahan.

“Ayus pa naman po ako Tatay, hindi pa po kasi ako inaantok.“Katuwiran ko na totoo naman.

Matunog na bumuntong hininga si Tatay sa tabi ko tsaka kinuha ang aking kamay.“Pagtatapusin kita ng pag-aaral kahit na ganito ang pamumuhay natin. Magtatapos kayo ng pag-aaral.”

Parang may sumaksak sa aking dibdib dahil sa sinabi ni Tatay sa akin. Ito ang unang pag-uusap namin ni Tatay kaya iba ang nararamdaman ko.

“Huwag kang tutulad sa mga Tito mong matitikal ang mga mukha.”

Nakatingin lang ako kay Tatay habang sinasabi iyon. Nakita kong kumislap ang mga pagod na mata ni Tatay at ilang sandali pa ay pinunasan nito ang pisngi dahil sa tumulong luha doon.

“Hinding hindi po ako tutulad sa kanila.“Pangako ko iyon.

SKIES_CLOUD

IBR 2

Kinabukasan ay maaga akong nagising upang pagsilbihan ang mga kapatid ko, alas singko palang ay gising na ako.

Hindi ko makalimutan ang pinag-usapan namin ni Tatay kanina. Minsan lang magkuwento si Tatay kaya sinulit ko ng makinig. Hindi pala kibo si Tatay. Tahimik lang ito at kinikimkim ang lahat, ayun ang napansin ko kay Tatay.

At least He changed?

“Kuya.”

Napatingin ako kay Elvish na nasa aking harapan, “Bakit?“Takang tanong ko dito. Sinuot ko ang aking salamin at pinagmasdan ito.

“Kuya, kinakabahan akong sabihin kay Tatay na card giving ngayon mamayang 2:30 PM kuya,”

Bakas nga sa mukha nito ang kaba dahil sa akin palang sinasabi ay tila kinakabahan at nahihiya na ito.

“Sabihin mo kay Tatay.“Tumalikod ako dito upang kuhanin ang uniform nito. Elvish is in the third year of high school, ako naman ay malapit ng graduate ng high school.

“P-pero kuya…nahihiya a-ako…”

Tumaas ang kilay ko dahil sa utal-utal na wika nito. Bakit naman ito mahihiya?“Mababa ba ang mga grado mo?“Pagtatanong ko dito dahil ayun lang ang naiisip kong dahilan nito.

Mabilis itong umiling dahil sa sinabi ko.“Hindi kuya,“Sambit nito habang umiiling.“Ito na nga lang yung bayad ko sa mga ginagawa ni Tatay sa akin tapos bababaan ko pa yung grades ko?”

Napangiti ako sa sinabi nito. Dalawang beses kong tinapik ang ulo nito.“Good ’yan.“Pinasuot ko na dito ang uniform dito.“Sabihin mo kay Tatay mamaya paglabas natin.“Mamayang tanghali pa ang pasok ko kaya may pagkakataon akong tulungan ang mga kapatid ko.

“Ikaw nalang magsabi kuya?”

“Sige na, ako na ang magsasabi kay Tatay.“Kinuha ko ang isang Jar kung saan nasa itaas lang ng TV namin tsaka kinuha doon ang bente pesos.“Heto baon mo, ayan lang muna wala tayong kita.“Sambit ko dito bago ko binigay ang benteng hawak ko.

Tahimik na kinuha nito ang pera tsaka ito umupo sa mahabang kahoy na upuan.

“Bakit ka biglang tumahimik at sumimangot?“Tanong ko dito.

Kinuha ko naman ang sando para kay Zyx na giniginaw at may tapis na tuwalya.

“Wala kuya.”

Hindi ako kumbinsadong wala itong problema pero hindi nalang ako ulit nagtanong.

“Kuya! Kuhanan din namin ng card ngayon mamayang 11:30 kaya maaga kaming uuwi!”

“11:30?“Pagtatanong ko dito. Baka namali lang ako ng dinig.

“Opo, kuya!”

Tumango ako dito, hinawakan ko ang braso nito tsaka ang ko kinuha ang tuwalyang nakatapi dito. Zyx is only 8 years old at grade three student.

“Sige sasabihin ko ’yan kay Tatay,“Gamit ang tuwalya ay tinuyo ko ang buhok nito at tsaka ang katawan nito.

“Ikaw nalang kaya kuya ang pumunta?“Nakangusong sambit nito sa akin.

“Hindi pa ako puwede Zyx.“Binaliktan ko ang sandong kulay puti at tsaka pinasuot dito.“Seventeen palang ako at si Eighteen pataas ang kailangan.“Pagkatapos kong bihisan ito ay hinayaan kong ito na ang magsuot ng pangibaba na kailangang suotin.

“Hindi ka naman na po mukhang Seventeen kuya,”

Umiling ako sa kapatid ko na may halong natatawa.“Kahit na hindi mukhang Seventeen ako tignan may rules silang sinusunod.“Nakangiting paliwanag ko sa kapatid ko.

Nakanguso nalang ito at hindi nagsalita pa. Kinuha ko ang uniform para isuot kay Zyx. Pagkatapos ko naman maisuot ang uniform nito ay kumuha ako ng pantali sa buhok.

“Halika dito, trintasan kita Zyx.“Umupo ako sa upuang kahoy tsaka ko. Lumapit naman sa akin si Zyx tsaka tumalikod.

Dahil hawak ko na ang suklay ay sinuklayan ko na ang likuran nito. Matapos kong suklayan ang buhok nito ay kumuha ako mula sa may noo nito at hinati iyon sa tatlo bago ko sinimulan ang pagti-trintas.

“Kuya yung dikit anet po ah.“Pagpapaalala sa akin ni Zyx.

I hummed.

Wala pang bente minuto ay tapos ko ng tirintasan ang kapatid ko. Tumayo na ako at binigyan na ito ng baon na sampung piso. Katulad ni Elvish ay hindi ito nagreklamo. Hindi naman pala reklamo ang mga kapatid ko.

Grade seven si Yam kaya maiiwan ito sa bahay habang si ang dalawang sila Zyx at Elvish naman ay ihahatid ko sa school.

“Halika na kayo.“Nauna na akong naglakad patungong pintuan. Nakita ko sa maliit naming haridin si Tatay na gumagawa na ng mga boteng kailangang biyakin sa dalawa at sa dulo.“Tay! Card giving daw po nung dalawa si Zyx at Elvish!“Hindi kalakasan na bigkas ko kay Tatay dahil nasa pinaka dulo ito habang nakaupo at hinihintay na uminit ulit ang bakal na gagamitin sa bote.

Hindi ako kinibo ni Tatay. Para bang hindi nito narinig ang sinabi ko kahit na narinig na naman nito. Nahihiya ito.

Lumapit ako dito.“Tay…”

“Sa fourth quarter nalang ako pupunta sa school nila.“Matigas na usal sa akin ni Tatay.

Pinakatitigan ko si Tatay hanggang sa maramdaman nito hindi ko inaalis ang paningin ko dito. Mula sa bakal ay umangat ang tingin nito sa akin.

“Tay, baka po magtampo na si Elvish at Zyx n’yan sa inyo.“Sa tuwing ganito kasi ay laging ganito ang sinasabi ni Tatay. Iisa lang naman ang dahilan nito. Lagi itong nahihiya.

Kahit nga sa akin. Hindi ito pumupunta kaya yung mga achievements ay nandodoon parin sa room. I’m top of the class pero ayaw talagang magpunta ni Tatay doon at kunin ang mga rewards ko.

“Ikaw nalang ang pumunta ngayon kung gusto mo.”

Agad akong umalma dahil sa sinabi ni Tatay na iyon.“Hindi pa po ako puwede.”

“Edi sa huling kuhanan na ng card ko iyon pipirmahan para isang pirma nalang.”

Ayun lagi ang katuwiran nito.

Imbis na pakingan ang sinabi nito ay tumalikod nalang ako dahil wala rin naman papatunguhan ang mga sinasabi ko kay Tatay. Mas inuuna nito ang hiya kaysa sa amin.

Bagsak ang balikat ko habang sinasabayan ang mga kapatid ko sa paglalakad, iniisip ko parin ang sinabi kanina ni tatay. Hanggang sa maihatid ko na ang mga kapatid ko sa elementary at high school ay naglakad na ulit ako pabalik.

Napadaan ako sa seven eleven at nakita ko sa gilid noon ay ang isang bote ng wine. Walang pag-aatubiling tumawid ako mula sa kabilang kanto tsaka ako pumasok sa seven eleven para humingi ng permiso.

“Ate.“Pagkuha ko ng pansin doon sa babaeng cashier. Tumingin ang babae sa akin.

“Ano ’yon?”

I saw her eyes amused.

“Pwede ko po bang mahingi-”

“Miss, I’m the customer here.”

Hindi ko natuloy ang sasabihin ko dahil sa lalaking agad na pumutol sa akin. Itinigil ko nalang muna ang aking sasabihin dahil sa customer is always priority.

Ibinigay ng lalaking halatang may kaya sa buhay ang lahat ng kinuha nitong mga alak at iba pang chips.

Ang malabo kong mata ay sumingkit at tila kinikilala ang lalaking nasa aking harapan. Parang pamilyar siya sa akin pero hindi ko lang makita ng maayos ang mukha nito dahil bukod sa naka hoodie ito ay nakatagilid din ito.

“12,564 po lahat S-sir…”

Walang reklamong kinuha ng lakaki ang kung ano sa bulsa nito at nakita ko nalang na inabot nito ang kulay itim na card.

“Thank you po Sir!“Magiliw na usal ng babae habang manghang nakatitig sa lalaking nasa aking tabi.

Dahil magkalapit lang naman kami ay langhap ko ang napakabangong amoy nito na panlalaki na hindi masakit sa ilong. Hindi ko din maiwasan ang hindi pagmasdan ang katawan ng lalaki.

Ang sout nitong hoodie at ang Jersey short ay tila nagbibigay dito ng kung anong malakas na appeal sa katawan upang maging attraction ito sa paningin ng mga kababaihan.

“Ijo, anong sasabihin mo kanina?”

Napapikit pikit ako dahil sa kay Ate na nakatingin sa akin. Hindi ko alam na nasa pintuan na pala ang lalaking tinitignan ko kanina na nasa tabi ko lang.

Nahihiya kong tinuro ang boteng nasa labas ng seven eleven.“Puwede ko po bang hingiin yung b-bote po?“Nahihiya kong paalam dito.

Tumingin ang babaeng cashier sa tinuro ko bago ibinalik ang tingin sa akin.“Oo naman Ijo,”

Wala sa sariling malaki ang ngiting iginawad ko kay at tsaka sunod sunod na nagpasalamat dito hanggang sa makuha ko na yung bote ay nakangiti akong nagba-bye kay Ateng mula sa salamit.

“You are the kid I bought those something…?”

Kulang nalang ay atakihin ako sa puso dahil pagdaan ko mula sa parking lot na madadaanan ko talaga ay may lalaking bigla nalang sumulpot sa aking likuran at nagsalita.

“P-po…“Nawala ang sasabihin ko ng makita ko ng malapitan ang lalaki. Kung kanina ay hindi ko gaani makita ang mukha nito ngayon ay kitang kita ko na.

Those brown eyes…

“How’s your eyesight right now?“Pagtatanong sa akin nito nung hindi ako makapagsalita.

Lumunok ako dahil iba ang epekto ng lalaking nasa harapan ko sa akin. Bigla nalang bumilis ang tibok ng puso ko dahil dito.

IBR 3

“How’s your eyes?“Pagtanong ulit nito sa akin na para bang hindi ko narinig ang sinabi nito

Nagbukas sara ang aking labi ngunit walang kahit anong salita ang lumabas doon. Hindi ko alam kung bakit nagkaganito ako,

“I think your air stock between your lungs.”

Nahihiya akong umiwas ng tingin dito.“P-pinatingin ko po yung mata ko tulad ng gusto mo po Kuya,“Kumamot ako sa ulo ko dahil sa pagkakautal at hiyang nararamdaman.

Tumaas ang kilay nito na parang merong iniisip.“Magkano lang p-po yung na gastos k-kaya yung i-iba ay pinangbili po namin ng pagkain sa bahay.“Totoong ayun yung ginawa ko, nagulat nga si Tatay nung malaman iyong pagsisikreto kong iyon pero sa huli ay wala na rin nagawa kung hindi ang magpasalamat ng sunod sunod noon.

“Wala naman akong care kung anong ginawa mo about that money, ang sakin lang ay ingatan mo yung eyes mo.”

Umawang ang aking labi dahil sa sinabi nito, hindi ko alam kung matatawa ba ako dahil sa conyong sinabi nito o mamamangha. Unang beses palang nung nagkausap kami ay alam kong iba na ang pananalita nito.

“Gusto ko lang na malaman mong sa magandang paraan ko po ginamit ang binigay mo pong pera Kuya.“Magalang na pagsasabi ko dito.

Ilang sandali lang ang lumipas na katahimikan ng at naramdaman ko ang isang titig kaya mas lalo akong nailang, sa huli ay sinalubong ko ang tingin na iyon.

“B-bakit?“Tanong ko dito, ang titinig kasi nito ay hindi ko maipaliwanag. Nakatitig ito sa akin na tila hinahalukay ang buo kong pag-iisip.

Hindi ito nakangiti hindi rin ito nakasimangot o galit. He has a blank expression, ilang na ilang na ako sa klase ng tingin nito sa akin.

“Nothing,” Ani nito bago bumaba ang tingin sa boteng hawak ko.

Ngayon ko nalang tuloy ulit naalalangmay hawak akong bote at kailangan ay may makita pa akong mga bote para kahit papaano ay may magawa na kaming lampara na gawa sa bote na ibebenta. Hindi ordinaryong lampara iyon dahil pwede iyong pandesenyo sa kuwarto o salas kahit saan.

Wala tuloy sa sariling na tanong ko ito.“Anong gagawin mo sa bote pagkatapos mong uminom?“Pagtatanong ko dito, nang marealize iyon ay dinapuan ulit ako ng hiya.

“I will throw it. What? You want?”

Parang nagningning at nagliwanag ang bumbilya sa aking isip dahil sa sinabi nito. Wala ng hiya hiya ngayon, kung hindi dahil sa bote ay wala kaming kakainin sa pang-araw araw.

“Y-yes,“Lumunok ako nung masabi ko iyon. Tumingin ito sa akin bago sa sasakyan nito na alam kong nandodoon lahat ang pinamili nito.

“Wait for me here.“Pagkatapos nitong sabihin iyon ay tumalikod na ito sa akin tsaka nagtungo sa sasakyan nitong mamahalin.

Ferrari F8 Tributo 3.9L.

Kahit na tahimik at wala akong alam sa bagay bagay ay may alam naman ako pagdating sa sasakyan lalo na sa parts parts ng mga ito. At itong Ferrari’s newest model is so amazing. Nakakamangha dahil sa ganda nito.

Nakatingin lang ako dito hanggang sa ilabas nito ang lahat ng mga pinamiling mga alak. Nagtataka akong nakatingin lang dito at sa mga gagawin pa nito.

“Just wait a minute.“Ani nito ng makarating ulit sa aking harapan habang ang mga bote ay hawak-hawak.

“Bakit po kuya? Anong gagawin mo?“Naguguluhan ako sa kung anong gagawin nito.

Tinapunan lang ako nito ng tingin tsaka binuksan ang mga bote gamit ang isang susi na ikinaawang ng labi ko.

Balak ko na sanang tanungin ito kung bakit binuksan iyon ngunit hindi ko nagawa ng ni isang tunga nito ang alak na nasa boteng hawak hawak nito.

Parang nawalan ako ng salita habang pinapanood itong hindi inaalis ang dampi sa labi ang boteng iyon!

Pigil na pigil ang hininga ko ng maubos nito ang laman ng isang bote na alak. Wala sa sariling napalunok ako dahil sa ginawa nito. Lumapit ito sa akin at hindi ko magawang humakbang palayo na tila nagkaugat na ang aking paa sa lupa.

“Here,“Inabot nito sa akin ang isang bote ng wine ngunit ng ilang sandaling lumipas at hindi ko kinuha iyon ay kinuha nito ang aking kamay at ito na mismo ang naglagay doon.“Hold it tight if that bottle spills on your hand that will break, keep holding tight,“Sambit nito sa akin.

Nakatitig lang ako sa kung anong susunod na gagawin nito. Saglit akong tumingin sa boteng hawak ko na walang laman sa kabila kong kamay. Napalunok at parang natuyo ang aking lalamunan ng makitang mamasa masa parin ang unahan ng bote dahil sa labi nito at…

Inalis ko ang isipin na iyon dahil hindi maganda ang pumapasok sa aking utak.

“T-tama n-na po k-kuya,“Pag-aawat ko dito ng makita kong bubuksan ulit nito ang isa ulit na bote sa dala nitong walong bote ng alak.

Tumingin ito sa akin at umiling.“Shhh, I’m amazed and praise your father at the same time because He has this beautiful idea, it’s hard to make that one thing, and I’m proud of your father…“Pagkatapos nitong sabihin iyon ay basta nalang ulit nitong nilagok ang laman sa bote ng isa naman na hard drink.

Napakagat nalang ako sa aking labi dahil baka mamaya ay malasing ito. Inilibot ko ang aking tingin sa parking lot. May mga napapatingin sa amin ngunit ang iba ay tila walang pake alam sa aming dalawa. Hindi naman din kasi halata sa banda namin kung saan kami nakatayo, medyo nasa tago din kasi kami.

“Here! Ilan na nga ulit?“Tinignan nito ang hawak kong bote.“Oohhh…tatlo na?“Napapikit pikit ito dahil sa sinabi.

Ibinigay ulit nito sa akin ang boteng hawak sa akin.“Dalawa palang po yung naibibigay mo po sa akin na bote kuya,“Ngumiti ako at ibinaba ang walang laman na bote tsaka ako naman ang lumapit dito.

Ngayon ay tila nagkaroon ako ng lakas ng loob na lumapit dito. Hindi ko alam kung bakit. Hinawakan ko ang kamay nitong may hawak na ulit na dalawang bote at balak na sanang buksan iyon sa pamamagitan naman ng isang boteng hawak nito.

“Okay na po ito kuya,“Kukunin ko na sana ang hawak hawak nitong bote ngunit mabilis itong humakbang palayo sa akin.

Kulang nalang ay lumuwa ang mata ko mula sa aking salamin ng malaman ko sa lakad nito na lasing na ito!

Gago!

“Hala, kuya tama na po! Ayus na po ako sa bote na iyon maraming salaman po—”

“Shhh…if I said ‘shhh’ be quiet kid ’kay?“Wika nito sa akin sa paraan na parang pinapasunod ako nito.

Umiling iling ako dahil sa sinabi nito. Hindi kumbinsado sa sinabi nito.“Kuya lasing kana po, tama na po talaga yung ibinigay mo po sa akin…”

“I’m not drunk!“Tinuro ako nito tsaka nito parang pinapakita sa akin na hindi pa talaga ito lasing sa pamamagitan ng pagturo.“See! I pointed you perfectly!”

His voice is like a kid na parang nakaperfect sa ganoong ginawa nito.

“Wala po ako sa kaliwa.“Pagsabi ko dito tsaka ako lumapit dito.“Nasa kanan po ako,“Hinawakan ko ang kamay nitong may alak nung makalapit ako dito. Wala sa sariling napangiti ako ng hindi ito humakbang palayo.“Sige nga po kung hindi ka po lasing…Ilan ito?“Tanong ko sa isang daliri ko na nasa harapan nito.

Tumagilid ang ulo nito tsaka tila seryosong pinakatitigan ang aking isang daliri.“Are you an Alien? You have three fingers! You are an Alien!“Nanlaki ang mga mata nito dahil sa sinabi nito.

Napahampas nalang ako sa aking noo dahil sa sinabi nito.“Hindi po ako Alien.“Pagsasabi ko dito.

“I think my whole world is spinning…”

Dahil sa sinabi nito ay hindi ko mapigilan ang kabahan dahil tumakbo ito sa isang lugar sa parking lot at doon ay nakita kong sumuka ito doon.

Hindi ko alam ang gagawin ko at tila lasing na lasing talaga ito dahil sa ginawa nito. Napatingin ako sa mga alak na inilagay nito sa lapag, kinuha ko iyon bago ay naglakad ako patungo sa sasakyan nito. Buti nalang ay hindi nakalock iyon dahil nung nabuksan ko ang pintuan noon.

Inilagay ko ang tatlong bote tsaka ako bumalik sa mga bote pa ulit na nasa sahig. Kinuha ko ang dalawang bote na may laman pa tsaka ako ulit nagtungo sa sasakyan nito. Nang matapos ako sa paglalagay sa mga alak sa sasakyan nito ay tumingin ako kay kuya.

Umawang at nanlaki ang aking mga mata ng makita kong halos nakahiga na ito sa parking lot!

Nagmamadali akong lumakad at takbo para lang makalapit dito.“Kuya, gising ka paba?“Napapikit ako dahil tanong kong iyon.

Idiot Rum!

“Kuya?“Paggising ko dito. Hinawakan ko ang balikat nito tsaka ito niyugyog ng marahan ngunit tila ayaw na yatang magmulat ng mga mata nito.“Saan kita dadalhin ngayon?“Mahinang usal ko dito.

Kahit na mas matangkad ito sa akin at malaman ay hinawakan ko ang kamay nitong malambot at madulas tsaka ko ito itinayo.“Bahala na, doon ka muna sa bahay.“Mahinang ani ko.

IBR 4

“Sino ’yan?“Pagtatanong sa akin ni Tatay ng makarating ako ng bahay na dala-dala ang lalaking lasing.

Naalala kong hanggang ngayon pala ay hindi ko parin natatanong kung anong pangalan nitong lalaking tumulong sa akin—amin.

Nang mailagay ko sa isang mahabang upuan na kahoy kung saan nagpapahinga si Tatay nung maabutan ko.

“Ayan po yung nagbigay sa akin ng pampatingin ng mata ko Tatay,“Kuwento kay Tatay nung makabalik ako sa salang maliit namin habang dala-dala ang unan na ginagamit ko. Inangat ko ang ulo ng lalaking tulog na tulog.

Kita ko ang pagkagulat nung sabihin ko iyon. Hindi ito makapaniwala na tumingin sa magandang lalaki na natutulog sa mahaba naming upuan.

“Bakit naman lasing?“Bakas sa boses ni Tatay ang pagtataka kung bakit ganito ang lalaking ito.

Kumamot muna ako ng aking batok bago ako tumingin kay Tatay na may pilit na ngiti na nauwi sa ngiwi.“Nakikita mo po yung bote ’tay?“Ayun nalang yung tanong ko dito habang tinuturo ang apat na boteng nasa harapan ng bahay namin.

Ang tatlong bote kasi ang naubos ni Kuya tapos yung isa naman ay yung nakita ko sa seven eleven.

“Oh? Oo anong meron d’yan?“Simpleng tanong ni Tatay.

Mas lalo akong napakamot sa aking noo dahil hindi naintindihan ni Tatay ang nais kong ipahiwatig kung bakit na lasing si Kuya.

“Ininom n’ya po yung tatlong bote ng alak na may laman,“Hindi ko masabi sabi ng maayos na sambit ko kay Tatay.

Tila hindi makapaniwala si Tatay sa sinabi ko,“Bakit naman ginawa ng lalaking ito na ubusin ang laman ng alak sa tatlong boteng iyan?”

Bumukas sara ang aking labi ngunit sa huli ay tumahimik nalang ako, hindi ko yata kayang magpaliwanag o ikuwento kay Tatay ang lahat ng nangyari.

Imbis na sagutin ang tanong ni Tatay ay mas pinili ko nalang na tanungin din ito.“Nasaan na po si Yam?“Bukod sa gusto kong iwasan ang tanong ni Tatay ay hinahanap ko din si Yam upang tulungan ako sa paggagawa ng mga kandila.

“Aba’y Hindi ko na naman alam kung nasaan ang batang iyon,“Naglakad na si Tatay patungong pintuan upang kuhanin ang mga bote at maayos na iyon.

Kumunot ang noo ko tsaka ako tumayo ng tuwid bago ako naglakad patungo sa kuwarto ng sumunod kay Elvish na si Yam. Mas lalong kumunot ang noo ko dahil hindi ko man lang ito nakita sa kuwarto nito.

“’Tay, hindi n’yo po talaga alam kung saan nagpunta si Yam?“Paninigurado ko.

Yam is only 15 years old, hindi naman ito umaalis ng hindi nito sinasabi sa amin o kay Tatay dahil masunurin ito.

“Hindi! Hindi ko din napansin na umalis pala!“Sigaw ni Tatay muna sa maliit namin na bakod na ginagawa na namin ngayon na basagan ng bote. Not literally breaking the glass. Minsan naman ay napakaayos ng pagkakagawa ni Tatay kaya wala ni bubog na makikita doon, malimit lang kung ang bote ay masyadong hindi matibay o maganda.

“Hahanapin ko muna po si Yam.“Sinuot ko ang aking tsinelas tsaka ako lumabas na ng bahay upang hanapin si Yam.

Habang naglalakad ako ay hindi ko maiwasang tumingin sa mga batang naglalaro sa kalsada. They are all enjoying their selves. They smile to their lips is literally genuine. I want to back when I was kid like them. Like Enjoying the pouring rain, masaya naman ang aking kabataan noon not until I wake up to reality the responsibilities.

Trese anyos nung namulat ako sa reyalidad ng buhay ko, na hindi pala laging nasa isip mo ay paglalaro. My mother died when I was 11 years old. Kaya doon ay nawala na ang isip ko sa paglalaro at napunta iyon sa pagtulong sa Tatay ko.

Part of that is the most painful in my life. Ang mawalan ng sobrang mahal mo sa buhay ay sobrang sakit. Kaya simula noon ay tinulungan ko na si Tatay na gumawa ng puwedeng pagkakitaan at ayun ay ang bote. I know that some things have purposes. Naniniwala akong walang nilikha na walang ginagampanan sa mundo. We all have purpose to this world.

“Hoooy! Labo!”

Agad akong napatigil sa paglalakad ko dahil sa boses na iyon. Isa lang ang tumatawag sa akin ng ganun, if someone heard it she, he might offend but me I’m not. She use to that called to me for so many years.

“Ano na naman ang kailangan mo?“Tanong ko dito pagkabaling ko.

Iling lang ang isinagot nito sa akin,“May hinahanap ka?“Pagtatanong nito sa akin.

“Si Yam.“Sambit ko dito bago ako nagpatuloy ulit sa paglalakad. Hindi na iba sa akin si Mey dahil simula nung pitong taong gulang palang ako ay magkaibigan na kami, hindi ko matandaan kung paano kami nagging magkaibigan nito but I remember one. She fight the students who bullied me. Instead of me, She is the one who fights those people.

Hindi naman big deal sa akin ’yon pero dito ay napaka big deal ng mga bagay na iyon. I’m this kind of person na sobrang tahimik lang. Kapag nakaupo sa isang sulok o upuan ay hindi na magsasalita, minsan nalang if someone ask me.

“Bakit wala sa inyo?“Tanong nito sa akin.

“Isn’t obvious? Hahanapin ko ba siya kung nandodoon sa amin?“Pambabara ko dito pero sa mahinahon na paraan.

I can’t do sarcastic expression to her. Malala ang isang ito. Magugulat ka nalang may bukol kana sa ulo.

“Bakit ba na tanong ko pa?“Tanong nito para sa sarili.

Lihim nalang akong napangiti dahil sa bulong nito. Ibinalik ko ulit ang aking atensyon sa dinaraan, mahigit kalahating oras kami naghanap hanggang sa makita ko si Yam sa isang parke na lumang luma na at sa lapag noon ay nakaupo siya, may hawak itong isang kuting na kulay itim na hindi gaano kabalahibuhan.

“Yam!“Pagtawag ko sa kapatid ko na agad namang lumingon sa pinanggalingan ng boses at nagtama ang mga mata namin.

Tipid lang itong ngumiti sa akin tsaka ibinalik ulit ang atensyon sa kuting na hawak nito.

“Yam, halika na, uuwi na tayo marami pa tayong gagawin sa bahay.“Ani ko ng makarating ako sa harapan nito.

“K-kuya…”

Napakunot ang noo ko dahil sa uri ng boses nito. Sa lahat ng ayokong marinig ay yung ganito, yung tono na parang nahihirapan at nasasaktan sa kung anong dahilan.

“Anong nangyari sayo?“Nagaalalang tanong ko sa kapatid ko.

Lumuhod ako dito para magpantay ang aming mukha.“Anong masakit sayo?”-Sinuri ko ang katawan nito, magaan akong napahinga ng makitang wala naman na kahit anong galos ito.

Tumingin ito sa likod ko,“Ate Mey!“Mabilis itong tumayo at lumakad patungo kay Mey na nasa likuran ko.

Tumikhim ako bago ako tumayo na rin, pagbaling ko sa likod ko ay nakita ko si Yam na nakayakap kay Mey.

“Ayus kalang ba?“Marahan na tanong ni Mey sa kapatid ko.

“Ayus lang po ako,”

Tumitig ako kay Mey komportableng komportable talaga ang kapatid ko dito. Tila ito na rin kasi ang naging ate ng mga ito. Mabait at matulungin si Mey. She is beautiful too.

“Hindi ka ayos.“Napaka seryosong sambit ni Mey dito.

Alam ko rin na nagsisinungaling si Yam nung sabihin nitong ayus lang ito.

“Ayoko pong sabihin kasi hindi naman po big deal ang bagay na iyon.”

Matagal kong pinakatitigan ang kapatid ko, Her face is upset and clueless. I cared about my sister but In a different way. Tinatanong ko ito kapag nakikita ko na itong umiiyak dahil alam kong iba na ang kahulugan noon. Minsan lang itong umiyak at kapag naman umiiyak ito ay alam kong may mas matinding dahilan iyon.

Doon ko kilala si Yam. Sa paraan na iyon, kahit na tahimik ako ay pinakikiramdaman ko naman ang mga taong mahahalaga sa akin. Hindi ko kayang ipakita sa kanila kung ano ba talaga ako.

Mahirap.

Habang pinagmamasdan ko ang dalawa na naglalakad at minsan ay naghaharutan, hindi ko maiwasan mag-isip ng mga bagay bagay.

“Oo ate! Gusto kong maging attorney soon!“Masaya at matapang na sambit ni Yam kay Mey habang naglalakad ang dalawa.

“Naks! Alam mo ba? Gusto kong maging asawa ng kuya mo soon!”

Kulang nalang ay masamid ako sa aking sariling laway at madapa sa paglalakad nung marinig ko iyon.

“Ganda ng pangarap mo mukhang hindi matutupad.“Pambabasag ko dito.

“See, Yam! Ayaw akong maging asawa ng kuya mo!“Panunumbong nito kay Yam.

Tumingin sa akin si Yam na may pagtataka.“Bakit naman po kuya? Maganda naman si Ate Mey, mabait, sexy at…matalino.“Nagtatakang wika nito.

“Wala pa sa ganyan ang isip ko, tsaka ko na iisipin ang pag-aasawa kapag successful na ako, kapag meron na akong sariling bahay, pera, at kapag natupad na yung mga pangarap ko.“Pagdadahilan ko sa kapatid ko.

No I lied about that. Alam kong once na tinamaan ako ng pana ni kupido ay alam ko sa sarili kong kahit gaano kahirap ay kakayanin ko makasama ko lang ang taong minamahal ko at sisiguraduhin kong siya ang magiging wakas ko.

Sisiguraduhin kong kahit na ano pang mangyaring hindi maganda ay ito at ito ang pipiliiin ko.

“Sige, tuparin mo muna ang mga pangarap mo tapos kapag natupad mo na ’yon tsaka ko naman tutuparin ang pangarap ko.”

IBR 5

“Salamat.“Ani ko kay Mey nung makarating kami sa tapat ng bahay.

“Bakit ka nagpapasalamat? Wala yun basta ikaw.“Nakangiting balik nito sa akin.

Tumango nalang ako dito dahil magkalapit lang naman ang bahay namin ay hindi ko na nagawang ihatid ito dahil marami din akong gagawin.

“Hoy labo!“Pagtawag ulit nito sa akin.

Pinihit ko ang aking likod para dito.“Bakit?“Nagtatakang tanong ko dahil baka may nakalimutan lang ako o baka may nakalimutan lang itong sabihin.

Malawak muna itong ngumiti sa akin.“Sabay tayo mamaya ah? Hintayin kita!”

“Sige sige!“Halos araw araw naman kaming magkasabay papasok sa school. Hindi na bago sa akin ang ganito na lagi kaming nagsasabay.

Nakangiti itong lakad talon na nagtungo sa bahay ng mga ito at ako naman ay balak ko na sanang pumasok sa bahay ngunit narinig ko ang isang tikhim sa aking likuran.

“Sabihin mo nga sa akin kung meron ng namamagitan sa inyo ni Mey,”

Nagtataka kong pinakatitigan si Tatay.“Ano pong namamagitan?“Pagtatanupong ko na akala mo ay hindi ko alam ang salita at meaning noon. Nabingi lang siguro ako. O hindi inaasahan ang sasambitin ni Tatay

“Sa inyong dalawa ni Mey may namamagitan naba sa inyo?“Pag-uulit ni Tatay sa mas malinaw na paraan.

Nagsalubong ang aking kilay dahil hindi nga ako nagkamali sa aking narinig.“Hindi po, wala pong namamagitan sa amin ni Mey, ’tay. Magkaibigan lang po kaming dalawa.“Totoong pagsasabi ko.

Totoo naman na magkaibigan lang naman talaga kami kahit na yung ibang tao ay alam kung iba ang iniisip lalo na’t nakikita nilang halos hindi kami mapaghiwalay minsan ni Mey.

Tumingin sa akin si Tatay na tila inaalam talaga nito kung totoo ba akong nagsasabi.“Totoo ba iyan? Alam kong bata kapa pero alam kong alam mo na rin ang mga tama at mali, hindi naman masamang magkagusto kay Mey lalo na’t mabait na bata iyon.”

I just smile to my father.“Wala pa po ang isip ko d’yan.“Pagkatapos kong sabihin iyon ay naglakad na ako patungo sa loob ng bahay.

Napalingon ako sa gilid ng aming bahay kung saan natutulog doon si Kuya, sa itsura nito at sa papag na kahoy ay tila napaka liit noon para dito. Halos kasi ang mga binti nito ay lampas na sa papag na pinaghihigan nito.

Ang puti talaga nito. Sa nakaside view nitong mukha habang natutulog ay halatang napaka guwapo parin nito. Kitang kita ko mula sa kinatatayuan ko ang matayog nitong namumulang ilong at ang mapupula nitong labi.

Ibang klasi din ang ganda ng pilik mata nitong malilintik sa haba at kapal na itim na itim ang kulay. Ang kilay naman nito ay mas lalong nagbibigay dito ng aura na badboy look. And his jaw is perfectly fine.

Tumikhim ako at iniiwas ang aking tingin sa ibang bahagi kung saan natamaan si Yam na naglalagay na ng mga kandila sa isang lalagyan na babasagin. That candle has a flavor, Lemon, Vanilla, Kalamansi and so on. Tama lang ang kinikita namin sa ganitong mga ginagawa namin. Hindi madaling magtinda ng mga kandila, kailangan pa namin maglako at minsan ay yung iba hindi naniniwala sa may bango ang aming mga kandila kaya kung minsan ay pinapa-example namin sa mga ito.

Hindi ko na pinansin ang lalaking nakahiga sa aming papag at naglakad na ako patungo sa kung nasaang lamesa si Yam.

Kinuha ko ang isang hindi kanipisan na boteng babasagin na tama lang ang taba para sa tamang presyo. Ang laki nito ay 4 inches lang ngunit malawak naman ang loob ng paglalagyan nito.

“Ikaw nalang ang magpacknan sa kahon ako nalang maglalagay ng mga kandila sa mga baso,“Kinuha ko ang mainit init pang metal kung saan nakalagay ang tunaw na kandila.

Meron kaming tatlunan sa isang box na karton at minsan anin na umaabot ng kinse. Hindi naman kasi lahat ng kandila ay para sa mga ‘sementeryo’ meron sa amin na design sa pangkasal, design for restaurant table, display for thier rooms at iba pa.

“Kuya…“Mahinang pagtawag sa akin ni Yam.

“Hmmm?“Hindi ko ito matignan dahil tutok na tutok ako sa aking ginagawa. Pagkatapos kong lagyan ng kalhati ang lalagyan ng kandila ay kumuha naman ako ng mga balat ng Lemon at inilagay doon tsaka ko ulit pinatungan liquid candle.

Bukod sa balat ay meron narin talaga kaming inilalagay na aroma ng lemon dito bago namin isalang sa mainit na apoy.

“Sino yung lalaking iyon?“Tila bulong na pagtatanong nito na akala mo lagi ay maririnig ng lalaking nakahiga.

“Hindi ko pa alam ang pangalan n’ya pero siya yung tumulong sa akin na magpacheck up ng mga mata ko gamit yung perang ibinigay n’ya sa akin nung nakaraang buwan.“Pagkuwento ko dito.

Alam nilang may lalaking tumulong sa akin pero hindi lang nila alam kung sino kahit na ako, I remember his face but not his name, e, wala namang sinabing pangalan si kuya.

Nakita kong pinagmamasdan ni Yam ang lalaking nakahiga, napansin ko iyon.

“Alam mo ang pangalan kuya?”

“Hindi pa.“Tapos na ako sa paglalagay ng sa mga boteng maninipis ng candilang tunaw pero si Yam ay hindi parin natatapos sa kakatanong.

“Paano nga pala na punta ’yan dito kuya? Bakit s’ya natutulog sa bahay natin?“Sunod sunod na pagtatanong nito.

Sinagot ang mga tanong nito hanggang sa mag-ayos na ako. Nagtungo ako sa aking kuwarto at inayos na ang mga susuotin para sa pagpasok sa eskuwela.

Habang nag-aayos ako ng mga gagamitin at susuotin ay may naririnig akong nag-uusap sa labas kaya sa pagtataka ay lumabas ako ng walang pangitaas na suot dahil nakramdam ako ng init at pawisan na rin ang likod ko.

“Opo, I’m okay na po,”

Rinig ko Havana naglalakad ako patungo sa aming maliit na sala.

“Nako Ijo, dito kana kumain. Hindi pa ako nakakabawi sa ginawa mo, sana sa ganitong paraan ay makabawi ako.”

Nung tuluyan na akong makarating ay nakita ko si Tatay at Kuyang natutulog kanina na mukhang kakagising lang.

Nag-uusap ang dalawa at kita ko sa mata ni Tatay ang tuwa.

“Ano nga ulit pangalan mo? Hindi ko kasi mabigkas ng maayos…“Nahihiyang ani ni Tatay.

“Atrius Ismael po, Ismael is better po.“Pagkatapos ni Kuyang sabihin iyon ay hindi sinasadyang napatingin ito sa aking gawi. His sleepy eyes wide for I don’t know reasons.

“Alam mo Ijo…H-hindi kasi ako nakapag-aral. Pero proud akong may tao akong mga natulungan.“Bakas sa boses ni Tatay ang pagkadismaya sa boses nito.“Kaso maling tao yung mga natulungan ko.”

Tumikhim ako dahilan para mapatingin sa akin si Tatay na gulat.“Tay, Oo nga po pala sa biyernes na rin yung card giving at…Isa po ako sa mga with honors…ulit.“Tumingin ako kay kuyang gising na tsaka pilit na ngumiti.“Hindi po kita alam kung saan kita dadalhin kaya dito nalang po kita dinala.“Lumapit ako sa Glass Jar kung saan nandodoon ang baon namin ng mahigit isang buwan. Iniipon na talaga namin iyon.“Eto nga po pala yung mga gamit mo.“Dagdag ko nung makuha ko ang inilagay ko doon kanina habang tulog ito na Pitaka, cellphone, at mga susi tsaka ibinigay dito.“Wala pong nakialam n’yan at lahat po ay nasa tama pa naman po.”

Kinuha ni Kuya Atrius ang mga nasa kamay ko ngunit imbis na i-check iyon kung meron bang nabawas o nawala ay hindi nito ginawa iyon, inilagay lang nito ang susi sa bulsa ganun na din ang cellphone at wallet.

“Salamat,“Pagpapasalamat nito sa akin.

Ngumiti ako dito.“Salamat din po doon sa bote.“Naalala ko na naman tuloy nung nagtanong ito sa akin kung Alien daw kuno ako.

“Dito kana kumain Ijo, nagluto ako ng sinigang sa bayabas na bangus.“Pagkasabi noon ni Tatay ay ibinilin muna sa akin ni Tatay si kuya Atrius tsaka ito nagpaalam na maghahain.“Sige na maiwan ko muna kayo, Oo nga pala eto nga pala ang anak kong panganay na si Rum Choreo,“Pagpapakilala sa akin ni Tatay bago tuluyan ng umalis.

Nang makapunta si Tatay sa kusina ay bumalik ulit ang tingin ko kay Kuya Atrius,“Yung sasakyan mo nga po pala nasa parking lot pa po…”

“Don’t worry about it.“Sambit nito bago nagtatakang tumitig sa akin.“What is sinigang sa bayabas na bangus? Is that delicious?”

Napapikit pikit ako dahil sa sinabi nito nung umpisa na parang wala talaga itong pakialam kung mawala yung sasakyan nito!

“A-ah, opo masarap po iyon.“Ayun ang favorite namin na magkakapatid lalo na’t luto ni Tatay.

Namilog ang mga mata nito at napalitan iyon ng excitement.“I can’t wait to taste it!“Masaya nitong wika.

Nagtataka ako kung bakit tila wala man lang yata itong hangover at parang natulog lang din ito sa bahay.

“That dish is too new to my ears that’s why i can’t wait to taste it…“Nakangiting pagpapaliwanag nito sa akin.

Tumango ako dito. Akala ko ay hanggang doon nalang iyon ngunit hindi pala. Kuya Atrius spoke again.

“What happened to your neck?“Pagtatanong nito sa’kin.

Umawang ang labi ko at hindi ko nagawang gumalaw at makapag salita. Napalunok ako nung makita ko ang sarili ko sa salamin na nakadikit sa dingding. Mula sa kinatatayuan ko ay hindi kita ang pilat doon, walang akong nakikitang bakas doon mula sa kinatatayuan ko. Paano nito nakita ang hindi na dapat makita?

Bakit sa dami rami nitong makikita sa aking katawan ay bakit ito pa?

IBR 6

Tumikhim ako upang mawala ang kung anong atmosphere sa aming paligid.“Wala ’yan,“Seryosong usal ko kay kuya Atrius.

Tumagilid ang ulo nito at mahinang ngumisi.“Liar kid, That’s a cut so ehy are you saying ’wala ‘yan’?“He walk to me closely.“Maybe you don’t want to remember it, so I will not gonna asked you again.“Nagkabit balikat ito.

“Halina kayo,”

Agad akong nagtungo kay Tatay upang tulungan ito sa mga dala nitong ulam, plato at kanin.

Hindi ko kayang makipag titigan sa lalaking ito. Feeling ko ay may kung anong kakaiba sa mga mata nito. Masyadong nakakakilabot at nakakatakot kung paano ito tumitig ngumisi.

Tinungo ko ang lamesa na wala ng mga kung ano anong nakalagay kaninang mga kandila. Nilinis ko na iyon nung matapos kaming dalawa ni Yam maglagay ng mga kandilang tunaw sa lalagyan.

“Dito Ijo,“Pagtawag ni Tatay kay kuya Atrius na agad humakbang at umupo doon sa isang upuan kung saan nakaupo si Elvish.“Sana ay magustuhan mo ang ulam natin ngayon.”

Wala akong imik na umupo sa kung saan malapit kay kuya Atrius.“Yam! Kakain na! Papasok pa tayo!“Malakas na sigaw ko dahil masyadong malayo ang kuwarto nila Yam.

Walang ilang saglit ay agad na nagpakita si Yam kung saan ay pawisan galing sa kuwarto nito. Nag-aayos na din ito para sa gagamitin mamaya.

Pinagisa-isa ko na ang mga plato at nilagyan ng kutsara ang pingan ni Yam, halos kaming mga lalaki s abahay ay natutuno ng magkamay bagi kumain. Malinis at naglalagay naman si Tatay ng tubig sa isang tabo at doon namin hinuhugasan ang aming mga kamay.

“Eto Ijo tikman mo…“Nilagyan ni Tatay ang isang mangkok at inilagay iyon sa tabi kung saan ang pinggan ni kuya Atrius.

“Amoy interesting po!”

Ang bilis talagang magbago ang mood ni kuya Atrius. Ayun yung napansin ko dito. Para itong bata minsan.

“Sana ay magustuhan mo.“Nakangiting usak ni Tatay na bakas ang pagmamalaki.

Tumango si Kuya Atrius tsaka ito na ang naglagay ng kanin sa sariling pingan. Hahawakan na sana nito ang kutsara ngunit ng makita nitong sinawsaw ni Tatay ang kamay sa tabong may malinis na tubig ay gumaya din ito.

“Yam,“Tumikhim ako ng balak na sanang sumubo ng kanin si kuya Atrius. Nagtataka naman na tumigil ito sa pagsubo at tumingin sa akin.“Ikaw ang naka kota para sa pagdarasal ngayong tanghali.“Wika ko dito.

“Oo nga pala.“Sambit nito bago umayos ng upo at sinimulan ng ipikit ang mga mata kaya agad kong ipinikit din ang aking mga mata.“Lord Amang nasa langit…Maraming salamat po sa pagkain ngayon araw at sana po ay mamaya, bukas at sa susunod pa pong mga araw ay magkaroon po ulit kami ng kakainin, ayun lang po. Amen!”

Nang matapos si Yam sa pagdarasal ay kumuha na ako ng kanin at ulam sa aking pingan. Nilagyan ko muna ng sabaw ang aking kanin tsaka inilagay ang gitnang bahagi ng bangus sa gilid ng aking pingan. Kinuha ko rin ang isang siling kulay berdeng bahaba bago ako sumandok at sumubo ng kanin kasama ang kapirasong sili.

“Hmmm…ang sarap po nito, ngayon lang po ako nakatikim nito,“Manghang usal ni kuya Atrius na halatang nagustuhan ang niluto ni Tatay.

“Masarap po talagang magluto si Tatay!“Pagmamalaki ni Yam habang merong pagkain sa bibig.

“Really? Bakit ayaw mo pong magpatayo ng Restaurant Sir?”

Kulang nalang ay mabulunan kaming dalawa ni Tatay sa sinabi nito. Is He joking?

“Ijo…Hindi ko pinangarap ang magkaroon ng ganun.“Ani Tatay tsaka pinagpatuloy ang pagkain.

“Why po?”

Imbis na si Tatay ang sumagot ay ako na ang nagsalita.“Hindi mo naman po kailangan magtanong ng mga bagay bagay lalo na’t wala naman po kaming pera.“Nakikita ko na rin kasi sa mga mata ni Tatay ang lungkot, dismaya at… galit.

“Then I will help!”

“Hindi na po, hayaan mo po kaming kami mismo ang gumawa ng walang tulong ng iba, sapat na po yung natulungan mo po ako ng isang beses.“Sambit ko, kumapiraso ulit ako sa sili tsaka ako ulit sumbo ng sumbo para hindi na makapag salita dahil si Kuya Atrius ay walang tigil sa pagtatanong hanggang sa matapos kami ay kita ko parin sa mga mata nito ang kagustuhan.

“’Tay ako na po ang maghuhugas.“Kinuha ko ang mga pinagkainan na tsaka ko inihiwalay ang mga tinik doon dahil ipapakain iyon sa pusang alaga ni Yam at Zyx

Tumango lang sa akin si Tatay, kukunin ko na sana yung pinchel ngunit nagsalita na naman si kuya Atrius.

“Sir, Thank you for the all po.“Magalang at puno ng sinseridad na usal nito.

Ngumiti si Tatay dito at tinapik ang balikat ni kuya Atrius.“Maraming salamat din sa’yo dahil napatignan ko ang mga mata ng anak ko.”

Hindi ko na hinintay pa ang mga susunod na pag-uusap ng dalawa dahil baka malate pa ako. Kailangan ko narin kumilos ng mabilis.

Habang binabanlawan ko ang mga pingan sa lababo ay napatingin ako kay kuya Atrius na hindi ko alam na kanina pa pala nakatingin sa akin.

“You can do the chores?“Usal nito.

Tumango ako.“Bakit po ikaw?“Bakit ba kailangan ko pang tanungin iyon kung kita naman dito na hindi ito gumagawa ng mga gawaing bahay.

“Wala pong dapat asahan, lahat naman po kaming magkakapatid ay gumagawa ng mga gawaing bahay, kapag walang pasok ay tulong tulong po kami.“Hindi namin inaasa kay Tatay ang lahat. Mahirap na nga kami kailangan pahirapan pa namin ang nagaalaga sa amin? Hindi pupuwede yun.

Nang matapos ako sa aking paghuhugas ay nagpaalam na ako kay kuya Atrius na maliligo na dahil kailangan ko ng magbihis.

Inalis ko ang aking salamin tsaka ako dumeretso na sa banyo kasama ang mga damit na susuotin tsaka ang uniform.

Habang naliligo ako ay hindi ko mapigilan hawakan ang aking leeg.

“Bakit naman nito napansin ’yon?“Wala sa sariling usal ko.

Humigpit ang aking hawak sa tabo dahil sa naalalang mas mabuting kalimutan nalang ng tuluyan.

Ayokong mangyari ulit ang bagay na iyon.

Pinagpatuloy ko na ang pagligo ko hanggang sa makapag bihis na ako bago lumabas. Gamit ang aking kamay ay sinuklay ko ang aking sariling buhok habang naglalakad.

Nagtungo ako sa sariling kuwarto at hinanap doon ang mga dadalhin mamaya, kinuha ko ang scrapbook, books at mga manila paper dahil ako ang magrereport ngayon sa isang subject.

Nang makalabas ako dala ang mga gamit ay kinuha ko ang aking bag.“Yam! Bilisan mo male-late tayo!“Malakas na sabi ko.

“Ayus na ako kuya! Wait lang!“Malakas na sabi din nito na nanggagaling sa kuwarto.

Huminga ako ng malalim tsaka ko inilibot ang aking paningin sa maliit na sala dahil hindi ko makita si kuya Atrius, kumunot ang aking noo at naglakad upang sumilip sa labas.

“Wala Ijo, sanay na akong gumawa ng mga ganito,”

“Paano po kapag natamaan po yung Eyes mo po ng maliliit na bottle po?”

“Hindi naman, hindi ko naman hinahampas ang mga bote kaya wala kang makikitang kahit maliit na bubog d’yan.”

Ayun ang narinig ko kung saan ang pinaggagawan ng bote. Tumingin ako doon at nakita ko si kuya Atrius na nakaupo sa tabi ni Tatay habang pinapakinis ni Tatay ang kahoy na kung saan may nakaguhit na bilog na malalim para doon ilagay ang bote tskaa ang kandila sa loob.

“Kuya, tara na po.”

Kulang nalang ay mapatalon ako sa gulat dahil sa boses ng kapatid ko. Nanlalaki ang matang tumingin ako kay Yam at mahinang pinagalitan ito.“Sinabi ko naman sayo na huwag mk ako g gugulatin diba!?”

“Hindi ko naman sinasad’ya kuya…“Kumamot ito sa ulo.

Tinignan ko kung maayos na ba ito at nang makitang maayos na naman ito ay naglakad na ako kung saan nakapatong ang aking bag at ang iba pang dadalhin sa school bago ako naglakad patungo sa glass jar at kumuha doon ng kuwareta para sa amin dalawa.

“Heto ang baon mo.“Ibinigay ko kay Yam ang bente pesos. Tinignan muna nito iyon bago kinuha.“Kailan nga pala ang kuhanan ng card mo?“Pagkaano’y tanong ko dito.

“Sa Friday pa kuya.”

“Sabihin mo kay Tatay ’yan.“Usal ko dito. Agad naman itong tumango.

Naglakad na kami upang magpaalam kay Tatay ganun na rin kay kuya Atrius na nakikipag-usap parin kay Tatay.

“Tay,“Pagkuha ko ng atensyon dito.

Naglakad kami patungo dito at agad na nagmano.“Alis na po kami, uwian na naman po nila Elvish at Zyx mamaya kaya may kasama at katulong po ulit kayo,“Bumaling ako kay kuya Atrius na ngayon ay tila namamangha sa nakikita.“Alis na po kami kuya.”

“Mano po ’Tay, alis na po kami.“Pagmamano ni Yam kay Tatay.

“Sige, magingat kayong dalawa ah…”

“Laboo!”

Agad akong napalingon sa pinanggalingan ng boses na iyon at nakita ko si May na may malaking ngiti sa labi habang dala dala rin nito ang mga libro na nakasandal sa dibdib nito.

Nagpaalam ulit kami kay Tatay at kuya Atrius na tahimik na nakamasid sa amin tsaka kami naglakad na patungo sa school.

Hindi naman malayo ang school sa amin at puwedeng lakarin at para tipid na rin kung sasakay pa kami.

Habang naglalakad kami ay hindi ko mapigilang mapalingon ulit sa aming bakuran at ganun nalang ang biglang paglakas ng tibok ng puso ko ng makita ko ang tunay na tunay na ngiti nj kuya Atrius habang nakatingin kay Tatay na tinuturuan ito.

Anong nangyayari sa akin? Bakit ang bilis ng tibok ng puso ko?

IBR 7

“Paano mo nagawa yun?”

Tahimik akong umupo sa aking upuan ng kausapin ako ng katabi kong si Thew. Kakatapos ko lang magreport about the volcanic eruptions, and the climate change.

“Review.“Tahimik kong sagot dito.

Ayun naman talaga ang ginawa ko, ang review-hin at isa-isip lahat ang lahat ng mga kailangan pero kapag on the spot na ay hindi na ako mag-iisip pa ng kung ano ano.

Hindi ko alam kung bakit mangha ito na masagot ko ang lahat ng tanong ni Ma’am kahit na obvious naman na madali lang iyon.

“Okay class! Group 5 has a perfect score!“Anunsyo ni Ma’am sa unahan.

We are group five.

“Sino ang leader nang group Five?“Tumingin sa akin si Ma’am ngunit tumingin naman ako kay Rain na tahimik lang sa upuan nito.

“Si Miss, Aldueza po.“Sambit ko.

Nang banggitin ko iyon ay tumingin sa akin si Rain tsaka may nahihiyang ngiti na tumingin kay Ma’am.

“M-maa’am, actually po ang lahat po ng sagot ay galing kay…“Timingin sa akin si Rain.“Kay Rum po.”

“No, Ma’am. Pinagtulungan po namin ng mga kagrupo ko ang lahat.“Binigyan ko ng tingin si Rain na huwag ng magsalita.

May patakaran si Ma’am. Ang hindi makilag cooperate ay lalagyan ng minus Fifty. Ayokong may nalalagyan ng minus ang kahit na sino s amga kagrupo ko kaya kahit na walang naitulong at walang maisagot ay ako na ang nagkusa.

“Is that true?“May paniniguradong tanong ni Ma’am sa akin.

“Yes po Ma’am.”

“Okay, Like what I said yesterday, kung sino ang makakakuha ng tamang sagot sa mga tanong at makakapag prisinta ng maganda sa harapan ay exempted sa aking subject sa ngayong darating na Finals exam. And that is group five!“Anunsyo ni Ma’am na may nguti sa labi.

Tumagal ang oras ni Ma’am na mahigit isa’t kalahating oras. Wala akong ginawa kung hindi ang makinig sa lesson.

Habang nakikinig ako ay biglang pumasok sa aking isip ang ngiti kanina ni kuya Atrius. Napaka ganda noon.

Biglang sumiklab na naman ang kaba at bilis ng tibok ng aking puso. Pilit ko man iyon na suwayin pero tila hindi yata kaya.

“Labo!”

Isang braso ang umakbay sa aking balikat patungo sa kabili habang naglalakad ako sa hallway patungo kung saan ang hardin ng school na ito.

Hindi ko niligon ang tumawag sa akin dahil alam ko naman na si Mey ’yon dahil ito lang ang tumatawag sa akin noon kahit na dito.

“Ano na naman ang kailangan mo?“Tanong ko dito, lumiko ako sa isang pasilyo at doon ay nakita ko ang magandang hardin na maraming nga bulaklak gulay at iba pa.

Lalaki ako pero hindi ko alam kung bakit nahuhumaling ako sa mga bulaklak na nandidito sa hardin.

Ang gaganda kasi nilang tignan. Payapa at tahimik na sumasayaw sa silaw ng hangin.

“Grabe porket tinawag ka may kailangan agad?”

Mula sa bulaklak ay bumaling ako dito, tinitigan ko ito,“Ano ngang kailangan mo?“Pag-uulit ko sa tanong ko habang nakatingin dito ng malamlam.

Gustong umawang ng aking labi dahil sa hindi pagkurap nito at pamumula ng pisngi sa hindi ko alam na dahilan.

“Bakit ba ang guwapo mo?“Wala sa sariling usal nito sa akin.

Kumunot ang aking noo dahil sa kawirduhan nito.“Hibang kaba? Anong klasing paminta ang tinira mo ngayong hapon?“Umangat ang aking kamay at mahinang pinitk ang noo nito.“Siraulo ka,“Mahinang sambit ko pagkatapos.

Tumingin ulit ako sa mga bulaklak at doon ay nag-isip.

Iniisip ko kung binibiro lang ba ako nitong katabi ko. I mean nothing special about me, my face is full of pimples and my nose is not that high like the other man. Ang aking balat ay putla kaya walang magada sa aking katawan.

May marka na ang aking katawan na hindi magagaling ng ano man. Hindi na iyon mabubura. Nakakalimutan ko pero kapag mag-isa lang ako at feeling ko ay parang may kung ano sa akin doon ay maaalala ko na naman ang kahapon na pangyayaring iyon.

“Bakit ba ayaw mong nasasabihan ka nang g’wapo? Guwapo ka sa paraan na alam ko.”

Hindi ako kumibo. Tumingin lang ako sa mga halaman na nasa aking harapan.

“Masyado mong dina-down yung sarili mo. Iboost ko kaya yang confidence mo ’no?”

Umiling ako sa sinabi nito pero nanatili akong tahimik.

“Haayst…Alam mo kung magkakaanak man tayo gusto ko mana sayo…”

“The hell?“Biglang angil ko dito. Siguro kung meron akong iniinom ay naibuga ko na iyon.

Bumaling ako dito at meron itong may pagtataka ngunit sa huli ay sumimangot.“Bakit ba ayaw na ayaw mo sa’kin? Panget ba ako? Kapalit palit ba ako? Then-”

Tatayo na sana ako upang hindi na narinig ang sasabihin nito ngunit mabilis ako nitong hinila sa aking braso ngunit sa hindi inaasahan ay mali ang aking pagkakaupo dahilan para sabay kaming mahulog sa bermuda grass at tila napahinga kaming dalawa ng malalim ng makitang magkalapit na magkalapit ang aming mga mukha na kapag may lumikot ay tuluyan na talagang magdadampi ang labi namin.

Napalunok ako ng makita ang mapupula nitong labi, para akong estatwa na takot gumalaw dahil kapag gumalaw ako ay iba ang kalalagyan.

“Ang ganda ng mga mata mo…“Mahinang sambit nito bago marahan na unti unting iginalaw ang mukha.

“A-anong g-gagawin m-mo…?“Utal na tanong ko dito sa tonong maiiyak na.

Ngumisi ito sa akin bago tumingin sa aking labi.

“What if halika-aray ko naman!”

Hindi nito natuloy ang sasabihin isang malakas na inilayo ko ang mukha nito sa mukha ko dahilan para magreklamo ito sa akin.

Mabilis akong tumayo at pinagpagan ang aking pantalon na kulay bron bago ako tumingin kay Yam na nakasimangot at nakasalampak parin sa damo.

Umiwas ako ng tingin dito dahil ramdam kong biglang nag-init ang aking buong mukha. Inilahad ko ang aking kamay sa harapan nito ng hindi ako tumitingin.

“Grabe parang virus talaga ako sayo…”

“Hindi ko ilalahad ang kamay ko para gabayan ka sa pagtayo kung para kang virus sa akin, at sana hindi kita kinakausap at nilalagpasan lang kita ngayon.“Tumingin ako dito ng seryoso.“May…maganda at matalino ka hindi mo deserve ang isang tulad ko.“Seryoso at malamig na usal ko dito.

Tumagilid ang ulo nito at pinakatitigan ako na parang may nasabi akong ngayon lang nito narinig pagkalaon ay ngumiti ito sa akin.

“Hindi mo nakikita o napapansin but you’re quite popular here, you deserve anything Rum, Yes I don’t deserve you but I will do anything just to make you fall for me…“Pumalakpak pa ito matapos sabihin iyon.“Hindi ko kasi afford yung utak, puso mo e.“Tumawa ito na may pahampas hampas pa sa aking balikat.

Napapoker face nalang ako dahil sa sinabi nito.

Timang talaga.

Ilang oras pa at sa wakas ay nag-uwian na ay agad kong niligpit ang aking mga gamit sa upuan ko at inilagay iyon sa aking bag. Ang ibang libro ay napagpasiyahan kong bitbitin nalang.

Kukunin ko na sana ang isa pang libro ngunit napansin kong nakatayo sa aking harapan si Rain na may nahihiyang ngiti sa labi.

She’s beautiful.

I don’t want to admit to myself that I have crush on her but I think this is the right time to felt it.

“Ahm…gusto ko lang sanang i-congrats ka…and…”

“We deserve that scored don’t worry.“Marahan na sambit ko dito bago ko kinuha ang nag-iisa nalang na libro sa upuan ko.

“Hindi lang kasi ’yun…sorry kung mas inuna namin ang maglakwatsa kaysa sa tulungan ka…”

Sandali akong napatigil sa aking pagsarado ng bag nang marinig ko ang sinabi nito.

“No need to say sorry. It’s okay to me and besides it’s already done,“Nang maisarado ko ang aking bag ay inilagay ko iyon sa aking balikat tsaka tumingin ulit kay Rain na nakatungo na sa akin harapan.“Don’t make it big deal.“I walks to her and patted her head.

Dahil sa ginawa ko ay tumingin ito sa akin with guilty.“I’m sorry…”

“Don’t be.“Nagkabit balikat ako bago ako tumayo ng tuwid at nagsalita ulit.“Alis na ako.“Pagpapaalam ko dito.

Hindi ko na hinintay ang sasabihin nito dahil mabilis akong tumalikod at sa hindi inaasahan ay nakita ko ang mukha ni May na may mapait na ngiti sa labi nito habang naghihintay sa akin dahil magsasabay nga pala kami pauwi nito.

Tuluyan na akong nakalabas ng room at lumapit kay May. Napatingin ako sa hawak nitong mga libro na anim na pirasong makakapal.

Tahimik akong lumapit dito.“Tulungan na kita.“Tahimik kong kinuha ang tatlong libro dito at pinagsama ang isang librong hawak ko kanina.

Tahimik kaming naglalakad palabas ng school at hindi ako sanay dahil madaldal si May e, pero ngayon sobrang tahimik na.

“May problema ba?“Bumaling ako dito.

Malakas itong bumuntong hininga at matunog iyong pinakawalan bago umiling.“Just wandering something.”

Hindi ako kumbinsido sa sinabi nito kaya nagsalita ulit ako.“Alam ko-”

“You like Rain tama ba ako?“Deretsong tanong nito sa akin dahilan para huminto ako sa aking paglalakad.

“Yes, I like her and I’m scared to tell.“Pag-amin ko dito. Nakatingin lang ako sa magiging reaksyon nito.

Her face turned into sadness.“No one can’t resist her beauty, well she is beautiful.”

Pagkatapos nitong sabihin iyon ay naglakad na ulit kami sa paglalakad.

“Hindi ko gustong saktan yung nararamdaman mo May.“Ayoko lang na mapunta sa akin lahat ng atensyon nito.

IBR 8

“’Tay bakit naman po ginawa ni kuya Atrius yun?“Hanggang ngayon ay hindi parin ako makapaniwala nung pag-uwi ko ay marami na kaming stocks na pagkain na delata, pasta, bigas, at uling na gagamitin panluto.

Hindi lang doon dahil may mga gamit pa doon na mga damit panlalaki at pambabae na halatang mamahalin lahat!

“Hindi ko nga alam! Ano ba naman itong batang ito! Ang sabi ko ay aalis lang ako at maghahanap ng mga bote! Tapos pag-uwi ko nakita ko nalang ang mga iyan! Tapos wala na s’ya!“Inis na sigaw sa akin ni Tatay.

Salubong na salubong ang aking kilay habang tinitignan ko ang mga ibang pagkain na hindi namin alam kung saan ilalagay dahil sa sobrang dami noon at meron pang mga frozen foods na hanggang ngayon ay hindi ko maisip kung saan namin ilalagay ang lahat ng iyon dahil bukod sa wala kaming refrigerator!

“Ngayon saan po natin ilalagay ang mga iyan? Paank kung mabulok?“Naiinis na umalis ako ng sala at nagpunta nalang sa kuwarto.

Kinuha ko ang aking bag at ang mga notebooks na merong mga kailangang sagutan na assignments.

Mas magandang dito ko nalang ibuhos ang lahat ng iisipin keysa doon sa lahat ng mga bagay, pagkain na nasa sala.

Imbis na sa sala ako gumawa nang assignments ay sa kuwarto ako gumawa. Pero habang nag-iisip ako ng isasagot kahit na alam ko na naman ay tumayo ako at lumabas ulit matapos ang kalhating oras.

“Manghihiram nalang po ako ng cooler kila ate Mara.“Mahinahon na usal ko kay Tatay ng makapunta ako sa sala.

Pero bago ko gawin iyon ay kumuha ako ng isang tray ng itlo, isang balot ng hotdog, isang balot ng ham at kung ano ano pang nandodoon.

Sobrang dami talaga noon! Pang ilang buwan yata namin iyong kakainin e!

“Bibigyan ko po sila ate Mara,“Sambit ko kay Tatay dahil nakita kong nakatitig sa akin si Tatay.

Nung nakita ni Tatay na nakatingin ako ay mabilis itong umiwas ng tingin sa ibang direksyon.

Hindi ko nalang tinanong si Tatay kung anong ibig sabihin ng titig na iyon. Nagpaalam na akong lalabas na. Ang mga pagkain na hawak ko ay inilagay ko sa walang laman na eco bag at ang tray ng itlog naman ay binitbit ko nalang.

Sa tapat lang naman ng bahay namin ang bahay nila ate Mara na nanay ni May kaya hindi na ako mahihirapan magdala ng mga ibibigay ko.

“Ate Mara!“Malakas na sigaw ko, hindi ako maririnig dahil may nag aayos ng motor sa tapat namin at sobrang ingay non.

Hindi yata narinig ni ate Mara ang sigaw ko kaya kinatok ko nalang ang pintuan ng sunod sunod.

Kakatok pa sana ulit ako ngunit bumukas na ang pintuan kaya matuwid akong napatayo.

“Ano ’yon?“Ayun agad ang salubong ng isang malat na boses.

Kumunot ang noo ko dahil sa boses ni May.“Ayus kalang?“Imbis na yung pakay ko ang itanong ko ay ayun ang lumabas sa bibig ko.

Nanlaki ang mga nata ni May ng makita ako at balak na sana nitong isarado ulit ang pintuan pero bago pa nito maisarado iyon ay mabilis kong niluwagan ang pintuan para hindi nito maisarado ng tuluyan.

“Ayus kalang?“Pag-uulit na tanong ko dito.

Nakatungo na ito ngayon.“Ayus lang ako, hindi mo kailangan mag-alala.“Bakas sa boses nito na pinapasaya lang nito iyon.

“Hindi ako naniniwala.”

“Ano nga palang kailangan mo? Wala dito si Mama kung hinahanap mo.“Pag-iiba nito ng usapan.

Tumagilid ang aking ulo bago ko pinakatitigan ito. Alam kong hindi ito aamin kaya hindi ko nalang ito pinilit.

“Hihiram sana ako ng cooler…“Sambit ko dito. Dahil may dala ako ay ipinakita ko iyon dito.“Eto nga pala para sa inyo, huwag ka ng magtanong kasi hindi ko sasagutin just think na ayuda nalang iyan.“Umiling ako tsaka mahinang tumawa.

Dahil sa sinabi ko ay tumingin ito sa akin. Napalitan ng pagtataka pero sandali lang iyon. Bumilog ang mga mata nito ng makita ang aking mga hawak.

“Para sa amin lahat ’yan…?“May pagaalinlangan na tanong nito sa akin.

“Oo, ayaw mo ba-”

Hindi ko natapos ang sasabihin ko ng mabilis nitong kinuha ang eco bag na dala ko.

“Salamat! May isang buwan na kaming ulam!“Magiliw na ani nito.“Ayan amin din ’yan?“Tanong nito habang nakatingin sa isang itlog na hawak ko.

“Oo,“Pagsagot ko.

Bumilog ang labi nito na tila nasisiyahan talaga sa mga nakikita nito ngayon.

“Pinapatawad na kita!“Mabilis nitong sambit.

Kumunot ang aking noo dahil sa sinabi nito.“Anong kasalanan ko?“Takang tanong ko dito.

Mabilis itong umiling.“Pasok ka, kukunin ko lang yung cooler sa loob, ano ba yung malaki o maliit?“Baliwala nito sa tanong ko.

Hindi ako nakapag salita nung pumasok na ito sa loob. Nagmamadali pa kasama ang mga ibinigay ko ditong mga ulam.

Napahinga ako ng malalim at tsaka tumingin sa aming bahay na maliit at isang palapag lang.

Malayong malayo na iyon sa dati. Ang dating maliit na hardin namin noon na puno ng halaman ngayon ay mga bote ng mga bakasabit para ibenta. Inalagaan ko noon ang mga halaman ni Mama pero namatay parin kaya hindi na ako nag alaga ulit.

“Heto na!”

Dahil sa boses na matinis na iyon ay bumaling ako sa likuran ko at nakita ko si May na dala dala ang isang malaking cooler na mukhang kasya siguro lahay doon ang mga binili ni kuya Atrius.

Nang makalapit ito sa akin ay ibinigya na nito sa akin ang dala.“Gusto kong magtanong pero sabi mo huwag akong magtatanong kaya sige, uwi kana salamat nga pala ulit sa paulam!“Masaya nitong ani.

Ngumiti nalang ako at tumango tsaka ako naglakad na pabalik sa bahay namin.

“Elvish!“Pagtawag ko kay Elvish ng makapasok ako sa bahay habang bitbit ang cooler.

Ibinaba ko iyon kung saan sa tabi ng tv, kumuha muna ako ng isang sapin bago ko inilatag iyon sa lapag at inilagay doon ang cooler. Baka kasi magputik sa loob kapag walang sapin sa ilalim noon.

“Elvish!“Malakas na pagtawag ko ulit sa kapatid ko ngunit ang siraulo ayaw akong tugunin.

Malakas akong napahinga at tumayo para puntahan ito sa kuwarto namin.

“Elvish!“Tawag ko ulit dito ngunit imbis na si Elvish ang sumagot sa akin ay si Zyx ang sumalubong sa akin.“Nasaan ng kuya Elvish mo?”

Ang inosente nitong mukha ay napalitan ng pagtataka.“Nagpaalam kay Tatay po na gagawin daw pong group study sa bahay po ng kaklase n’ya daw po…?”

Oo nga pala sinabi din sa akin ni tTatay iyon. Bakit nakalimutan ko?

“Sige, gawin mo na ang mga assignments mo, mamaya magluluto na ako para makakain na tayo,“Umikot ang aking paningin.“Nasaan ang Ate Yam mo?”

“Nasa kuwarto po namin.”

Tumango ako dito.“Sabihin mo magsalang na ng sinaing at ako na ang magbabantay.”

“Kuya saan ka pupunta? Sama ako…“Kumamot ito sa sariling ulo.

“Hindi na dito kana. Bibili lang ako ng yelo,“Biglang may pumasok sa isip ko.“Gusto mong tulungan si Kuya?“Tanong ko dito.

Tumango ito.

“Sige paghiwalayin mo nalang yung mga frozen foods at delata. Yung delata ay ilagay mo sa isang kahon yung frozen foods naman ay ilagay mo lang sa lamesang maliit.“Wika ko dito bago nagpaalam na bibili lang ng yelo.

Habang naglalakad ako para bumili ng yelo sa mga tindahan ay may nakita akong dalawang lalaki na tila nagtatalo sa daan.

“Tanginamo! Huwag mo akong sundan!”

Napatigil ako sa aking paglalakad dahil sa narinig kong mura. Sobrang lutong noon.

“Tanginamo, huwag mo akong murahin.”

Ako yung napapalunok dahil kung malutong ang mura nung batang lalaki na kaedad ko siguro ay yung sa isang lalaki naman na kaedad ni kuya Atrius ay malamig at delekado.

Nakita kong natigilan ang lalaking kasing edad ko habang naglalakad tsaka tumingin sa lalaking tahimik lang na sinusundan ito.

“Ano bang gusto mo ah? Ayokong malaman ng pamilya ko na may karelasyon akong lalaki. Ilang beses ko bang sinabi sayo na tigilan na natin?”

Awkward.

Ayun ang nararamdaman ko habang nakatayo ako malapit sa kanila. Madilim sa lugar na pinagtatayuan nila at madilim din sa pinagtatayuan ko.

“Sa pribado tayo mag-usap, this is not a private place-”

“Private place? Tapos ano? Makikita ko na naman yung sarili natin? Hindi. Gusto kong dito tayo mag-usap.”

“Why are you so hardheaded? Napaka eskandaloso mong tao kung dito tayo mag-uusap.”

Dahil masama ang makinig sa usapan ay tumalikod nalang ako at mas piniling sa ibang tindahan nalang ako bibili.

Habang papalayo ako ay naririnig ko parin ang dalawang uusap doon. Kalmado lang ang lalaking kausap yung lalaking kaharap habang yung isa naman ay parang inis, galit at nasasaktan.

Pero sa usapan ng dalawa ay isa lang ang pumasok sa isip ko.

Hindi ko alam na puwede palang maging magkarelasyon ang parehong lalaki. Hindi ko sila hinuhusgahan. I’m amazed that’s all.

Hindi lang ako makapaniwala.

Parang may kung ano sa aking tiyan ng maalala ang ngiti kanina ni kuya Atrius.

Lumipas ang ilang oras at tulog na ang mga tao sa bahay heto ako at dilat na dilat parin. Anong oras na pero parang ayaw pumikit ng aking mga mata.

Pilit na pumapasok sa isip ko ang bagay na iyon.

IBR 9

Mabilis na lumipas ang araw at ngayon ay ang araw ng sabado. Nagluluto lang ako ng binigay ni kuya Atrius na hanggang ngayon ay parang hindi parin nababawasan. Hindi naman kasi kami mahilig sa pagluluto kaya hanggat kayang ubusin dahil naka cooler lang kami at baka mabulok ay dapay ng lutuin.

Habang nagluluto ako ay may tumabi sa akin. Kita ko sa aking peripheral vision kahit na nakatutok ako sa niluluto ko ay nakita kong pasimple itong kumuha ng isang hotdog pagkatapos ay mabilis na tumakbo na parang walang nangyari.

Hindi ko nalang sinuway dahil kahit sabado ay may ginagawa parin itong project about sa experiment.

“Kuya! Ayaw mamigay ni Zyx oh!“Rinig kong sigaw ni Elvish na mukhang nakikipag talo kay Zyx.

“Eh! Dinekwat ko nga lang ito kay kuya ng pasimple eh!”

Gusto kong matawa sa sinabi ni Zyx ngunit hindi ko magawa dahil sa hinahango ko ang niluluto kong hotdogs. Ito na ang umagahan namin. Hotdogs, itlog, at ilang pirasong Ham.

Minsan lang kami makakain ng  umagahan na ganito ang ulam. Minsan ay tuyo na may kamatis at kung minsan ay pinaghahatian pa namin ang dalawang itlog na scramble. Nagpapasalamat ako kay kuya Atrius na nakakatikim kami ng ganitong uri ng mga mamahaling pagkain pero hindi ganitong karami.

“Tao po? Sir? Sir?”

Napakunot ang noo ko dahil mukhang may tao sa pintuan.“Elvish! May tao sa pintuan!“Malakas na sigaw ko.

Wala si Tatay ngayon dahil sumama ito sa pangingisda. Anong oras palang naman kaya makakahuli pa sila Tatay ng isda at pangbenta iyon sa palengke. Nitong mga nakaraang buwan ay mailap ang mga isda dahil sa panget ang klima kung minsan naman ay maraming ‘Burak’ kaya minsan ay nagkakalasa ang tilapia, bangus at iba pang tabang isda.

Ang burak ay isa sa mga pakain ng mga isda sa dagat pero kapag nasosobrahan ay masyadong hindi maganda ang lasa noon.

“Kuya! May naghahanap po sayo!“Malakas na sigaw ni Elvish mula sa sala.

Agad kumunot ang aking noo dahil sa sinabi ng aking kapatid. Hindi ko alam kung sino ang naghahanap sa akin dahil wala naman taong gustong makipag kaibigan sa akin.

Lumabas ako ng kusina at deretsong nagtungo sa pintuan. Dumoble ang kunot ng aking noo dahil sa lalaking nakita ko.

“Ano po ’yon kuya?“Pagtatanong ko. Bakas talaga sa akin ang kaguluhan. Naiisip kong baka naman ibang tao ang hinahanap nito?

Tumingin sa akin si Kuya at ngumiti.“Meron po kasing nagpapadala ng package mula kay…“Binasa nito ang isang papel na may mga nakasulat.“Mister Joaquin, Atrius Ismael…“Pagkabasa ni kuya noon ay tumingin ulit ito sa akin.

Halos hindi na magsink-in sa utak ko ang sinabi ni kuya lalo na’t na mention ang pangalan ni kuya Atrius at merong pinadalang package!

“K-kuya p-pwede po bang pakibalik ng package kung ano man po ’yan?“Utal na ani ko kay Kuyang nasa harapan ko.

Kumamot ito sa ulo.“Hindi na po puwede Sir, malalagot po kami sa agency kapag sinauli ang package, at puwede pong mailagay sa record ang nangyari…“Nahihiyang ngumiti si Kuya sa akin.“Kapag po ibinalik namin ito ay matatanggal po kami sa trabaho.”

Dahil sa sinabi ni Kuya ay parang may kung anong mabigat na bagay na dumagan sa aking dibdib. Napakagat labi ako. Hindi ko talaga alam kung anong iisipin ngayon. Kung yung magiging resulta ng mangyayari kapag ginawa ko iyon.

“A-ano po ba yung p-package kuya?“Wala na akong nagawa kung ipapasauli ko pa iyon ay hanal buhay naman ang mawawala kay kuya.

“Sandali lang po,“Pagkasabi noon ni kuya ay naglakad ito patungo sa isang truck na nakaparada sa tapat ng bahay. Nahihiya na rin ako dahil marami ng taong nakikiusisa kung ano bang meron dito.

Mula sa loob ay inilabas ng isang lalaki ang isang malaking box at tatlo pang box na hindi masyadong malaki at inilagay iyon sa isang bakal na digulong.

“Heto po Sir. Saan po namin ito ilalagay?“Tanong ni Kuya sa akin.

Nahihiyang sinabi kong ipasok nalang yung kasing laki kong kahon sa loob at sinabi kong ako na ang magpapasok nung tatlong kahon sa loob. Nakakahiya naman kung sila pa ang maglalagay din noon sa loob.

“Kuya meron po bang babayaran pa?“Kinakabahang tanong ko kay kuya. Wala kasi akong pera ngayon dahil yung inipon ko ay pinangbayad namin ng kuryente nitong nakaraang buwan kaya nag-uumpisa ulit akong mag-ipon.

Umiling si Kuya sa sinabi ko.“Malaki na po ang ibinigay sa amin ni Mister Joaquin kaya wala na po kayong dapat bayaran…pakipirmahan nalang po dito katunayan pong natanggap mo na po yung package…“Ibinigay sa akin ni Kuya ang hawak na papel at isang ballpen.

Pinirmahan ko iyon bago ko ibinigay ulit kay Kuya tsaka umalis na ng tuluyan. Ako naman ay bumuga ng marahas na hangin at nakapameywang na tumingin sa tatlo pang box na nasa labas ng bahay namin.

“Labo! Ano ’yan!?”

Nakita ko si May na nagmamadaling tumawid.

“Watch your step!“Malakas na sigaw kk dito dahil may isang motor na humaharurot at kumuntikan ng madali si May na agad namang namutla.

Kita ko sa mukha nito ang kaba at gulat dahil sa nangyari. Napamura ako ng mahina at sunod sunod tsaka nagmamadaling naglakad patungo sa kabilang side.

“Hibang kaba!?“Galit na singhal ko dito.

Bakas sa mukha nito ang hindi makarecover na gulat. Putlang putla din ang mukha nito.

“H-hindi ko n-napansin.“Utal na sabi nito sa akin.

Napapikit ako ng mariin at ng maimulat ko ang aking mga mata ay tumingin ako kung saan dumaan ang nakamotor.

Bakit ba ganito magpatakbo ang mga tao ngayon!? Alam nilang puwede silang makadisgrasya o madisgrasya pero parang wala lang sa kanila iyon!

Inis na hinawakan ko ang kamay nitong nanlalamig tsaka ko ito hinila patungo sa harapan ng bahay namin.

“I-i’m s-sorry…“Bulong na ani nito.

“Pumasok ka sa loob.“Malamig na sambit ko dito. Hindi ko hinintay ang sasabihin nito dahil mabilis akong nagtungo sa isang box na nasa labas parin tsaka ko iyon binuhat. Hindi magaan iyon. Kumuntik pa nga akong masubsob ng buhatin ko iyon.

Nang maipasok ko ang isang box ay nakita ko si May na nakaupo na sa mahabang upuan namin sa sala at tahimik lang.

Tumingin ito sa akin ngunit mabilis din nitong binawi ang tingin. Hindi ko narin pinansin pa ang bagay na iyon at lumabas ulit ng bahay para kuhanin ang isa pa sa dalawang box na nasa labas.

“Uy! Anong ginagawa mo!“Saway ko sa isang batang nakaupo sa isang box.

“Kuya! Binabantayan ko! Meron kasing gustong buksan e!”

Kilala ko ang batang ito at medyo close kami nito dahil minsan ay nakakausap ko ito at sa murang edad ay nakaranas rin ito ng hindi magandang bagay sa mundo.

Harassment.

Tumango ako sa sinabi nito, nakita ko din kasi sa gilid ng aking mata na meron taong gustong lumapit at makiusisa doon.

“Kuya, sa inyo po lahat ’yan?“Magalang na pag-uusisa nito sa akin.

Hindi ako nagsalita pero tumango ako dito. Akala ko ay tatahimik na ito pero nagsalita pa ito.

“Kuya, penge ako kapag masarap ang laman ah! Ako nagbantay!“Pagmamalaki nitong sambit.

Natatawang napailing ako at kahit papaano ay nawala ang aking pag-aalalang nangyari kanina sa aking dibdib.

“Naligo kana ba?“Pagtatanong ko dito dahil napansin ko ang damit nitong suot nung isang araw na suot na naman ngayon.

Nahihiyang umiling ito sa akin.“Hindi pa kuya…ayoko po kasing maligo dahil…“Umangat ang tingin nito sa akin at makahulugan iyon.

Mapait akong ngumiti.“Merong maliliit na damit at short dito, dito ka nalang maligo.”

How said the reality now is. Hindi ko alam kung bakit iba na ang ikot ng pag-iisip ng ibang tao ngayon. They put someone in hell. Kailangan nilang ilagay ang isang tao sa hindi malilimutan na kasarian sa buhay at dadalhin sa pagtanda.

“Talaga po kuya!?“Masayang ani Hared.

“Oo naman.“Umuklo na ako upang buhatin ang isang box ulit.“Maligo kana alam kong puno na ng pawis at dumi ang katawan mo. Hindi maganda sa katawan ’yun.“Tumayo ako. Buhat buhat ang box.

“Mamaya na po kuya pagnatapos mo na pong ipasok ang lahat ng box.”

Umiling nalang ako at pumasok na sa loob. Kung kanina ay nakaupo si May ngayon ay nakikigulo na kila Elvish at Zyx na gumagawa ng experimental.

“Madali lang naman iyan e! Masasagutan mo yan ng walang ganyan!”

“Ate naman e! Si kuya nga yung inisin mo doon!”

“Ayoko nga.”

Tumaas ang kilay ko dahil sa boses ni May na parang ayaw na ayaw talaga ako nitong kausapin ngayon.

“Hindi mo na po gusto si Kuya?“Manghang tanong ni Zyx kay May..

“Hindi naman ganun! Zyx!”

Matapos kong ilapag ng dala ko ay lumabas na ulit ako. Nakita ko si Hared na nakikipag usap sa isang asong galis na lagi din na nakatambay sa aming bahay at naghihintay ng pagkain.

“Kumain kana ba?“Tanong ko kay Hared ng maalalang umaga ngayon at sigurong hindi pa ito kumakain.“Saan ka nga pala natulog kagabi?“Pagtatanong ko ulit.

Mula sa Aso ay bumaling ito sa akin.“Doon po kila Tito at Tita, pero…masasama po ang ugali kaya pagkatapos ko pong gumising ay naghugas po ako ng mga pinggan na pinagkainan nila…hindi nga po nila ako pinakain man lang. Kahit nga po yung tira nila mas piniling ipakain po sa Aso.”

My heart broke into pieces hearing this to him.

“Sige, pumasok kana sa loob.“Mahinahon na usal ko dito ng mabuhat ko ang last na box. Mahinahon lang ako but deep inside, I want to hug him and care him.

IBR 10

Halos mamula ako sa mga laman nang box ng mabuksan namin iyon. Sobrang daming laman ng isang box ganun na din ang dalawa pang box!

“Kuya…bakit ang dami?”

Blangko ang isip na tumingin ako sa aking kapatid na halos gulat din ang mga reaksyon sa nakitang laman ng mga box.

Lumunok ako.“Hindi ko alam.“Ayun nalang ang nasa tinig ko.

Imported chocolates, coffee and etc ang laman ng bawat isang box! At ang isang malaking box naman ay isang refrigerator na double door! Tangina! Saan naman namin ilalagay ang mahal na gamit na ’yon!?

Sabi nga nila na maging thankful ka sa mga taong nagbibigay sayo ng kung ano ano sa maliit na bagay o malaki man. But hell! This is too too much!

Hindi naman sigurong tumanggi paminsan minsan sa grasya diba!?

Umupo ako sa upuan na katabi ni Hared na ngayon ay kumakain na ng isang kulay pulang chocolate.

“Kuya, ang galante naman kung sino man yung kamag-anak n’yong nasa ibang bansa, akalain mong bibigyan po kayo ng ganito karaming chocolatesssss!“Masayang ani nito.

Ngumuwi ako.“Kumain ka nalang.“Dali dali akong tumayo ng maalalang may niluluto nga pala ako!“Tangina! Fuck!“Agad akong tumakbo patungo sa niluluto ko na ngayon ko lang naalala!“Fuck! Ang init!”

Sa sobrang aligaga ko ay hindi na ako gumamit ng potholder at talagang kamay ko na ang ginamit para alisin ang kawaling mainit pa pala.

“Kuya, bakit ka nagmumura? May kaaway ka?”

Bumaling ako sa aking kapatid na ngayon ay may kain-kain ng chocolate sa bibig nito ngunit inosente parin ang tingin nito sa akin.

“Wala akong kaaway,“Ngumiti ako kay Zyx.“Huwag kang masyadong kumain ng matamis dahil hindi kapa kumakain ng agahan.“Matapos kong sabihin iyon ay nagtungo ako sa lagayan ng pinggan.“Ilagay mo na ito sa lamesa.“Ibinigay ko kay Zyx ang kinuha kong mga pinggan.

Nang makaalis si Zyx ay nagsandok naman ako ng kanin sa isang pinggan na malaki ng matapos ay binitbit ko narin ang lutong Ham, itlog at hotdogs na yung apat ay kulay itim dahil nasunog.

Pagkalabas ko ng kusina ay nakita ko sila Yam, May, Zyx, Elvish at Hared na ngayon ay nakaupo na sa upuan habang may hawak na pinggan.

“Bakit naman sunog na sunog ’tong hotdog mo?“Nakakunot na tanong ni May nung makita ang hotdog na inilagay ko sa lamesa.

“Huwag mong kainin kung ayaw mo.“Pasiring na ani ko.

Dahil wala ng espasyong upuan ay kumuha nalang ako ng kanin at ulam tsaka sa papag umupo dahil doon.

Habang kumakain ako ay hindi ko mapigilan ang mapangiwi habang iniiwasan ng tingin ang mga kalat sa sala.

Titingin ako sa malaking Ref pero sa huli ay ngingiwi ako.

Tumingin ako sa Tv at ng maalalang meron nga pala ngayon ang inaabangan kong anime ay tumayo ako at binuksan iyon.

“Waaahhh! Rukawa!“Impit na sigaw ni May ng ipakita ang mukha ni Rukawa sa screen.“Owemjiii!! Ang guwapo n’ya talaga!”

“Ingay mo.“Suway ko dito dahil hindi ko maintindihan ang pinapanood ko.

Maraming magagandang anime sa tv pero ito ang pinaka inaabangan ko dahik bukod sa maganda ay may comedy pa dahil kay Sakuragi na ngayon ay kalbo na.

“Oh? Kanino galing ang mga iyan?”

Halos sabay sabay kaming napatingin sa pintuan dahil sa boses ni Tatay na nanggagaling doon.

May dala si Tatay na isang malaking tilapia na mukhang iuulam namin mamayang pananghalian.

“Kay kuya Atrius po,“Bumuntong hininga ako bago pinagpatuloy ang pagkain at ang pinapanood.“Ibinigay po kanina.”

“Pati iyang malaking Ref na ’yan?“Halata sa boses ni Tatay ang pagtatanong at pagtataka.

“Opo.”

“Bakit naman napakaraming ibinigay? Anong mga laman?”

“Chocolatessss Tatay! Yes! Maraming S kasi maraming chocolatesss!“Imbis na ako yung sumagot ay si Zyx ang sumagot.

Umiling nalang ako bago tumayo at naglakad patungo sa kusina upang kumuha ng maiinom at inilagay narin ang pinagkainan sa lababo.

“Tito! Ang dami n’yo pong pagkain ngayon!“Rinig kong masayang ani Hared kay Tatay.

“Oh? Ikaw anong ginagawa mo dito?”

Dahil sabado ngayon ay wala akong gagawin ngayong araw kung hindi ang maggawa lang ng mga kandilang ibebenta mamayang hapon.

“Tay, kumain kana po.“Magalang na sambit ko kay Tatay.

“Maliligo muna ako, ang lansa ko. Itong tilapia nga pala ay iihaw natin mamaya, lalagyan ko nang sibuyas at kamatis sa loob para masarap…”

“Tito, puwedeng dito po ako matulog mamaya?”

Lumipad ang tingin ko kay Hared na nakatungo ngayon na parang nahihiya sa sinabi. Ang kamay nitong may hawak na chocolate na inililipat sa loob ng ref na ngayon ay pinipisil pisil na nito habang hinihintay ang sasabihin ni Tatay.

“Bakit? Wala ka bang bahay? Kita mong…”

“Hayaan mo na Tatay, pinapakaba mo naman si Hared.“Tumingin ako kay Elvish na ngayon ay tatawa-tawang nakatingin kay Hared.“Ikaw na ang maggawa sa tilapia Vish.”

Tumango lang sa akin si Elvish bilang pagsang-ayon dahil may laman ang bibig nito. Ako naman ay ipinagpatuloy na ulit ang aking ginagawang kandila.

Pawisan ako ng matapos kaya napagpasiyahan ko ng maligo dahil malagkit ang pawis.

Nagtungo ako sa aming kuwarto ni Elvish tsaka kumuha ng mga damit at short na Jersey.

Nang matapos akong kumuha ng mga susuotin ay lumabas na ako. Pagkalabas ko ay nakita ko si Tatay na may kausap sa labas ng pintuan.

“Kuya Ben naman…”

Kita ko kung paano mahiya ang lalaking kausap ni Tatay dahil kumakamot na ito sa ulo nito habang kausap si Tatay.

“Bakit nga? Hindi ko papayagan ang anak ko kapag walang magandang rason.“Istriktong ani Tatay.

“Maganda s’ya Kuya Ben kaya namin s’ya kinukuhang Muse ng team namin-”

“At ano? Pagsusuotin ninyo ng maigsing damit? Hindi puwede si Yam. Iba nalang ang kunin ninyo.“Ngayon ay ramdam ko na ang pagkaseryoso ni Tatay ng sabihin ang mga salitang iyon.

Bigo ang nakikita ko sa mukha ni Travis nung hindi pumayag si Tatay sa kahilingan nito. Bumaling naman ako kay Yam na ngayon ay nakatingin kila Tatay at Travis na nasa pintuan.

Umiling nalang ako tsaka ako nagtungo sa banyo para maligo na dahil tagaktak na talaga ang pawis sa aking katawan. Sobrang init ngayon at dalawa lang ang electricfan namin.

“Ate, bili kana po ng kandila! Maganda at mabango po ito! Puwede rin na pang display sa kuwarto mo.“Nakangiting usal ko kay Ate na may misteryosong tingin sa akin.

Ngumiti ako dito kahit na ganun. Maggagabi na kaya nagbebenta na ako ng kandilang nasa bote at iba pangklase ng kandila.

“Magkano ang mga iyan?“Tumingin ang babae sa aking dala-dalang kahoy na may boteng may maliit na butas sa gilid at sa itaas upang masindihan ang kandilang nasa loob.

“350 po,“Ipinakita ko dito ang hawak-hawak ko kung saan ito nakatingin.“Heto po, maganda po ito sa kuwarto dahil may flavour po ito.“Pagse-sales talked ko.

Tumango tango ang babae nung maamoy ang kandilang nasa loob dahil sinindihan ko iyon na siyang paglabas naman ng mabangong amoy ng lemon.

“Anong mas mabango?”

“Lahat naman po ay mabango, meron po kaming lemon, kalamansi, at vanila flavors na tumatagal po.“Ipinakita ko dito ang isa isang may mga desenyong bote at sa ilalim noon ay kahoy na pinakinis.

“Sige, I will buy that four…and this pieces.”

Nanlaki ang aking mga mata dahil sa sinabi ni Ate.“Talaga po? Bibilhin mo po itong lahat?“Hindi makapaniwalang tanong ko.

Bahagya itong tumawa.“Yes I will.“Nakangiting ani nito.

“Wait lang po ate, bibili lang po ako ng isang box doon sa tindahan para sa paglalagyan po nitong mga ’to.“Inilapag ko ang hawak hawak ko at balak ko na sanang pumunta sa isang tindahan ngunit pinigilan ako ni Ate.

“No need to buy box, May kotse naman ako…“Kumuha ito sa pinata nito ng dalawang libo tsaka tumingin sa akin at iniabot iyon.“Here, keep the change.”

Tinignan ko lang ang perang inaabot nito sa akin dahil may naalala akong isang taong ilang araw ng hindi nagpapakita sa amin.

Bakit parang iba yung nararamdaman ko?

“Kunin mo na, alam kong mahirap ang mga iyan na gawin.”

Wala akong nagawa kung hindi ang tanggapin nalang ang ibinibigay nito. Nahihiya ako.

“Ako na po maglalagay sa kotse mo po nitong mga ito.“Kinuha ko ulit ang mga paninda ko tsaka ako sumunod kay Ate na ngayon ay naglalakad na patungo sa isang sasakyan na kulay pulang maganda.

Dito ako nagbebenta malapit sa parke dahil dito lang naman maraming taong pumupunta. Ginagawa kasi ito ng ibang tao na ‘Date place’ dahil maraming magagandang tanawin dito lalo na kapag papalubog na ang araw.

Nang mailagay at makaalis na si Ate ay wala sa sariling malakas akong napabuntong hininga.

Bakit ba parang may kakaibang nangyayari sa akin ngayon?

“What’s with that heavy sighed?”

Automatikong bumaling ako sa aking likuran at doon ay nakasandal ang isang lalaki sa may sasakyan nitong kulay dark blue na sobrang ganda.

Lumunok ako dahil nagumpisang magrambulan ang kung ano sa aking dibdib.

Tumaas ang kilay nito nago nagsalita ulit.“How’s your day?“Pagtatanong nito.

Kahit ilang dipa ang aming layo ay nalalanghap ko ang mabango nitong amoy, ang maganda nitong mukha na inosenteng tignan.

Hindi ako nakapag salita dahil sa hindi ko malaman na dahilan! Nakatingin lang ako dito na parang may kakaiba sa itsura nito.

“Bakit ayaw mong magsalita?“Nakangusong ani nito.

Hindi pa naman gaanong kadilim dahil lulubog palang naman ang araw.

“About to those chocolates, ref, and the frozen foods. Don’t mind it. Nagpapasalamat lang ako dahil sa ginawa mo.“Kumamot ito sa ulo at marahan na ngumiti sa akin.“You know, I amazed and amused because of you, you are a great brother to your siblings.”

IBR 11

“You don’t need to say anything about those candies, chocolates and the others. It’s nothing to me. Masyado lang akong namangha kay Sir-I mean Tatay mo.”

Hanggang ngayon ay nandidito parin kami sa parke. Hindi ko makita si Elvish kung saan ito nagpunta o baka nagtitinda parin ng dala nitong mga kandila. Tumingin ako kay Kuya Atrius na ngayon ay nakaupo na sa hoodie ng sasakyan nitong maganda habang nakatingin sa magandang papalubog na araw.

“I’ve never seen like him…Like your father before.“Pagsasalita ulit nito.

Hindi ako nagsalita dahil bakas sa mukha nito ang lungkot na dinaramdam.

“Since when someone adapted me, I never treated like I’m one of the kid before,“Huminga ito ng malalim habang nagkuk’wento.“I’d never watched the cartoons, animes that I want, Eight years old. I started to trained the guns, knifes, and more.“Tumigil ito bago bumaling sa aking gawi.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko dahil sa mga sinasabi nito, hindi ko din alam kung maniniwala ba ako o hindi, pero bakas sa mukha at mata nito ang sobrang lungkot.

May parang kumirot sa aking dibdib dahil sa mga sinabi nito pero hindi ko iyon pinahalata.

“Gabi na, you must be in your house now.“Tila hindi na yata nito kayang magkuwento dahil umalis na ito sa hood nang sasakyan at pumasok na sa loob.

Lumunok ako at mabilis itong pinigilan.“Puwede kang magpunta sa bahay kung kailan mo gusto,“Ani ko ng buksan nito ang pintuan ng sasakyan. Tumingin ito sa akin at parang nakarinig ito ng hindi pa nito naririnig noon dahil ang mata nito ay agad na nagningning.“Puwede kang manood ng cartoons at anime sa bahay pero…“Kumamot ako sa aking ulo ng maalalang hindi nga pala DVD ang TV namin.“Hindi anlimited yung mapapanood mo dahil sa tv lang din kami nanonood ng mga kapatid ko ng cartoons at anime kapag umaga dahil pang-umaga lang naman iyon sa telebisyon. At meron pa pong ‘Abangan’ hindi katulad sa iba na meron pong ibang ginagamit.”

“Really!? Can I go to your father’s house whatever I want!?“Hindi makapaniwalang usal nito na mabilis na naglakad patungo sa akin at mabilis din na hinawakan ang aking dalawang kamay.“Puwede rin akong manood sa inyo!? Cool!“Masayang dagdag pa nito.

Napalunok ako dahil sa ginawa nito. Bumaba ang aking tingin sa kamay kong nanlalamig na hawak hawak nito ngayon. Bumilis ng husto ang pagkabog ng dibdib ko dahil sa ginawa nito.

At halos hindi ako makahinga ng maayos dahil doon.

Mukhang nahalata yata nitong naka estatwa lang ako ngunit nung akala kong aalisin na nito ang kamay dahil nahalata ay hindi nito ginawa! Mas lalong nanlamig ang katawan ko ng hawakan nito ang leeg ko at parang sinasalat kung mainit ba ako!

“You cold? Do you have fever?“Bakas sa boses nito ang pagtataka.

“I-i’m o-okay…kuya.“Utal utal na sambit ko. Mukhang hindi ko yata kayang malapit ito sa akin dahil nagiiba ang pakiramdam ko kaya humakbang ako palayo dito at tsaka pilit na ngumiti.

Mas lalo itong nagtaka ng makita nitong lumayo ako ng dalawang hakbang dito.“Anything problem?”

Hindi ako nagsalita pero umiling ako.“Oo nga po pala.“Tinignan ko ang paligid dahil nagdidilim na.“Hahanapin ko pa nga po pala si Elvish.“Tumingin ulit ako kay Kuya Atrius pero kumabog ng malakas ang aking dibdib ng makitang titig na titig ito sa akin.

Matagal itong nakatitig sa akin na parang hinahalukay ang aking isipan o parang inaalam nito ang aking nasa isipan.

“A-ano pong ginagawa mo?“Lumunok ako.

Sumingkit ang mga mata nito bago umiling.“Nothing, I don’t like your scar on your neck.”

“Sa mata ka po nakatingin sa akin kanina hindi sa leeg.“Bumuntong hininga ako.“Hahanapin ko po muna si Elvish,“Pagpapaalam ko dito. Hahakbang na sana ako ngunit nagsalita ulit ito.

“Puwedeng sa inyo ako matulog ngayong gabi?“Inosenteng tanong nito.

Napapikit pikit ako.“Masikip po ang bahay namin pero…“Tumingin ako kay Kuya Atrius ng nahihiya.“Wala ka po bang sariling bahay?“Pagtatanong ko dito. Sigurado akong malaki at maganda ang bahay nito.

“I feel like I’m alone, na ho-home sick ako kapag ako lang ang mag-isa sa condo ko.“Nagkabit ito ng balikat.

“Wala ka po bang mga kapatid?“Hindi ko na napigilan ang pagtatanong dahil bakit ito matutulog sa bahay kung puwede naman sa mga kapatid o kapatid nito kung meron man para hindi ito mahomesick!

“I have but…”

Hinintay ko ang sasabihin pa nito pero hindi na ito nagsalita pa ulit. Umiwas lang ito ng tingin na parang may inaalala.

“Magpapaalam po ako kay Tatay.“Hindi ko na hinintay pa ang sasabihin ni kuya Atrius dahil naglakad na ako para hanapin si Elvish. Habang naglalakad ako ay pasimple akong tumingin sa aking likod at nakita ko si kuya Atrius na merong kausap sa cellphone nito.

Hindi ko na pinansin iyon at nagpatuloy nalang sa paglalakad. Tumingin tingin ako sa paligid habang naglalakad.

Nakalagpas na ako sa parke ay hindi ko pa nakikita si Elvish kaya tumigil muna ako tsaka ako ulit tumingin sa aking likuran. Kumunot ang noo ko ng makitang wala na doon ang sasakyan ni kuya Atrius.

Mukhang umalis na yata?

“Putangina.”

Napalingon ako sa aking harapan dahil hindi ko inaasahan na may makakabunguan akong isang lalaki!

“Sorry,“Paghingi ko ng tawad dito. I held my hand to support him stand but he rejected it.“Sorry talaga tol. Hindi ko napansin.“Paghingi ko ulit ng paumanhin dito ng hindi nito tanggapin ang aking kamay.

Nagpagpag muna ang lalaki bago matalim na tumingin sa akin.“Hindi mo napansin? O sadyang tanga kalang?“Maangas na usal nito sa akin.

“Tol, hindi kita minumura-”

“Iba ang ‘putangina’ mo ‘tanga’. Kung tanga ka, tanga ka nga.”

Hindi ko nagustuhan ang sinabi nito kaya mabilis akong nagsalita.“I’m not stupid like you.“Lumaban ako ng taliman ng tingin dito.“Diba ikaw itong nakatingin sa dinaraanan? Bakit hindi ikaw yung umiwas kung alam mong nakatingin ako sa ibang direksyon? Bakit? Para maghanap ng away? Kung away ang hinahanap mo hindi ako interesado sa ganyan. Doon ka maghamon sa mga tambay sa kanto dahil mukhang isa ka rin naman sa kanila.“Mahabang litanya ko dito. Lalampasan kona sana ito ngunit hindi ko nagawa dahil mabilis akong napaluhod sa aking kinatatayuan.

“Ayan! Tanginamo ah! Ang dami mong dada!“Malakas na mura nito bago ulit ako binigyan ng isa pang sipa sa aking likuran.

Hindi ko magawang tumayo dahil sa sakit ng ginawa nito sa akin. Dumapo ang tuhod nito sa aking tiyan ng balak kong talikuran ito at ngayon naman ay ang aking likod na kumikirot na agad ngayon dahil sa ginawa nito.

“Tanginaka!“Binigyan ulit ako nito ng isa pang sipa bago ako tigilan.“Humanap ka ng taong babanggain mo, gago.“Huling ani nito bago ako iniwan ng nakaluhod.

Umubo ubo ako tsaka sinubukang makatayo ngunit agad din akong napaupo dahil sa sakit ng pagkakatuhod yata sa aking tiyan.

Ilang beses akong huminga ng malalalim hanggang sa lumipas ang ilang minuto bago ako ulit tumayo ngunit hindi pa ako tuluyang tumatayo ay meron ng kamay na nakauman sa akin.

“I’m sorry.”

Umangat ang tingin ko sa lalaking nasa aking harapan.“Ayus lang po ako.“Nahihirapan na usal ko kay kuyang nakaputing t-shirt na hanggang ngayon ay nakauman parin sa akin ang kamay.

“Masyadong masakit sa ulo ang batang iyon.“Mahina itong tumawa sa pagod na paraan.

Ngumiti ako upang ipakitang ayus lang talaga ako kay kuyang nasa harapan ko.

“Ayus lang po ako, kuya.“Tinapunan ko ng tingin ang kaninang dinaanan ng lalaking tumuhod at sumipa sa akin.“Kita ko rin po na mukhang may problema yung tao kaya hindi ko po ginantihan.“Bumalik ang tingin ko kay kuya na hindi ko alam ay nakatitig na sa akin.

“Hindi.“He smiled to me genuinely.“Hindi, kita ko sa mga mata mong hindi ka ganung tao, kahit na siguro walang problema ang batang iyon ay hindi mo papatulan.”

Umiwas ako ng tingin dahil totoo ang sinabi nito. Hindi ako palaaway na tao. Masyado akong tahimik at laging hinahayaan nalang ang kung ano man ang mangyari.

“Kuya!”

Doon nabaling ang aking atensyon sa boses ni Elvish na ngayon ay kasama na si Yam na may hawak pang isang Glasswood.

“Kuya! Kanina kapa namin hinahanap!“Hinihingal na ani Yam dahil sa pagtakbo. Nang makita nito ang lalaking nasa aking harapan ay nagpalipat lipat ang tingin nito sa akin at sa lalaking nasa harapan ko.

“Pasensya na sa nangyari, kakausapin ko nalang siya.“Nagpaalam na ang lalaking kausap ko bago ito malalaki ang hakbang na tinahak ang kung saan man dumaan ang lalaki kanina.

“Kilala mo kuya?“Pagtatanong sa akin ni Elvish at Yam.

Umiling ako tsaka ko sinubukan ang humakbang. I thanked God when I walked like nothing happened to me.

“Halina kayo. Naghihintay na sa’tin si Tatay.“Nauna akong naglakad na parang walang nangyari sa akin.

“Alam mo ba kuya,”

Tumingin ako kay Elvish na nakatulala habang naglalakad na parang siraulo.

“Hindi ko alam, ano ba ’yon?”

“Parang na love at first sight yata ako kanina.”

IBR 12

“Ayieee! Si kuya may labidabs na!”

“S-siguro c-crush palang…naman?”

“Hindi! Namumula ka kahit moreno ka oh!”

Hindi natigil sa pang-iinis si Yam kay Elvish hanggang sa makarating kami sa bahay. Patuloy parin ang dalawa sa pagdaldal.

Ako naman ay umupo dahil masakit parin ang tiyan ko at ang aking likod dahil sa nangyari kanina.

“Tay! Si kuya Vish! May labidabs na!“Malakas na sigaw ni Yam ng makapasok ang mga ito sa loob.

“Tay hindi! Yam!”

Hindi ko mapigilan ang mahinang matawa dahil sa dalawang nagiinisan, sa kabila ng sakit ng tiyan at likod ko ay nagagawa ko parin tumawa.

“Ang babata n’yo pa.”

Natahimik ang dalawa dahil sa sinabing iyon ni Tatay. Nakita ko si Yam na mahinang bumubulong.

“Para binibiro nalang naman.“Bulong nito na may pakamot pa sa ulo.

Matapos mamahinga ng saglit ay nagtungo na ako sa kusina upang mag-ayos na nang pagkain. Habang naglalakad dala ang pinggan ay naalala ko na naman ang sinabi ko kay kuya Atrius na puwedeng magpunta dito kahit kailan nito gusto.

May saya akong naramdaman nung una pero nung makita kong may katawagan ito at tila nagmamadaling umalis ay nawala din iyon. At parang meron sa akin ang nadismaya.

“Oo nga po pala tatay,“Tumingin ako kay tatay na ngayon ay nagsasandok na nang pagkain sa plato. Tumingin ito sa akin.“Meron bumili sa akin at ang sabi ay keep the change nalang daw kaya yung sobrang pera ay gusto ko pong ibili ng gamit sa school. Wala na po kasi kaming stocks na mga colored papers at iba pa.“Nagsandok ako nang pagkain ng masabi iyon.

“Oh? Bakit sinasabi mo pa sa akin? Hanggat meron ay bumili na kayo ng mga kakailanganin ninyo, ikaw naman ang humahawak nang pera at alam kong hindi mo naman ginagamit ang mga iyon sa kung saan dahil may tiwala ako sa’yo.“Ani Tatay.

Hindi ako nakapag salita dahil sa sinabi ni Tatay. Eto na naman sa akin ang salitang ‘tiwala’ bakit ba ang sakit lumunok sa tuwing nakakarinig ako ng ganung salita?

Lumipas ang ilang oras at ako’y nasa sala parin habang nag-aayos ng aking mga gamit. Marami na naman kasing kalat kahit hindi naman ako makalat.

Nakabukas ang tv habang ginagawa ko ang bagay na ito. Bukas ay bibili ako ng ibang kailan sa pag-aaral namin.

Pinuproblema ko ang papalapit na graduation ngayon taon. Mas lalo akong nagiging kumpiyansa dahil alam kong masusuklian ko na ang pagpapaaral sa akin ni Tatay. Kaya kong maging working student sa darating na mga araw ayun ay kapag may hawak na ako nang Diploma. Kapag meron kang Diploma ay puwede kanang makapag trabaho sa ibang company at fastfood.

Kapag naman nakaipon na ako ay ako na mismo ang mag papaaral sa sasarili ko. Ako na mismo ang bibili ng mga kailangan sa pag-aaral ko.

Isa lang naman yung gusto ko e.

Yung matupad ang kung anong gusto ni Tatay. Ayun lang.

“I have a question to all of you!“Ayun agad ang unang bungad sa amin ni Ma’am Harnandez kapag kapasok.

Napaayos ako ng upo dahil sa biglaang pagdating ni Ma’am. Ang mga dala ni Ma’am Hernandez ay inilagay sa nag iisang lamesa sa gitna.

“Ano po ’yun Ma’am?“Pagtatanong ni Jisel na nasa unahan.

Tahimik lang akong nakatingin kay Ma’am na hinihintay ang sasabihin.

“We have a little debate.“Nakangiting usal ni Ma’am bago inilibot ang tingin sa buong room.“This is the Group 1,“Tinuro ni Ma’am ang aming banda.“And This is will be the Group 2.“Tinuro naman ni Ma’am ang kabilang banda.

“Ma’am about saan po yung topic?“Tanong ni Milk.

“This is so easy.“Pumalakpak si Ma’am.“about Abortion, agree or disagree that is the only choices.”

Lahat ng mga kaklase ko ay tila sang-ayon sa sinabi ni Ma’am.

“Ma’am! We will chose the Disagree!“Malakas na sambit noong nasa kabilang bahagi.

Imbis na makisali sa kanila ay kumuha nalang ako nang notebook at ballpen.

“Ano yun! Ma’am walang bato bato pick?!”

Umangat ang tingin ko dahil sa sinabi ng aking kaklase na katabi ko lang. Gusto kong ngumuwi dahil sa sinabi nito pero hindi ko ginawa.

Wala naman tamang sagot at mali. Opinion mo ang hihingin at yung nilalaman ng isip mo kung gaano kalawak ang pag-unawa mo sa isang topic.

“Dalawa lang naman ang pagpipilian!”

Huminga ako ng malalim. Hindi pa nag uumpisa at pipili lamang kung anong ipaglalaban mo pero mukhang mag uumpisa na ang debate dahil sa pagpili lang.

“Instead! Kailangan parin yung hindi dumadaan sa pagpipili!”

Inayos ko ang aking salamin. Ang tuwid kong upo kanina ngayon ay parang tinatamad na ako.

“Guys, no need to fight kung ano man ang napili ng grupo n’yo.“Napahawak sa noo si Ma’am Hernandez dahil sa pagtatalo ng mga kaklase ko.

Sa huli ay wala din nagawa ang kapanig ko. Wala din naman silang magagawa. Hindi ko alam kung bakit ayaw nalang umagree sa kung anong ibinigay.

Habang nag uumpisa na silang magsalita ako naman ay nakatingin lang sa aking notebook. I was scratching some anime characters but my ears is on our classmates.

“How? Teenager are getting pregnant again and again. Our population is too big! Ang pagbubuntis ay para sa mga taong mga kaya ng bumuhay ng mga anak. Ano pa’t meron tayong Sex education kung hindi naman ma a-apply? Yes we all know abortion is a sin! You better plan your family first! Too many teenagers nowadays is now pregnant!-”

“Yes, abortion is a sin coming to your mouth, kasalanan ang pagpapalaglag nang bata. That’s why I’m not agree about abortion!-”

Tumaas ako ng kamay na agad nakaagaw ng pansin. Tumango sa akin si Ma’am Hernandez.

Tumayo ako ngunit bago magsalita ay inayos ko ang aking salamin.“For me abortion have two faces. Teenage pregnancy and Rape pregnancy. I’m agree if Rape pregnancy. Puwedeng silang mag pa-abort because that will give impact to their lives. Trauma. Depression, stress and meron posibleng makaisip sila about suicide thoughts, walang kasalanan ang bata pero how about what they feel? Maaalala at masasaktan sila at ano? Sa bata ang sisi ng lahat, we all know how cruel this world is. That’s why I’m agree about abortion.“Huminga ako ng malalim.“And teenage pregnancy? Sex is now addiction to the teenagers. Para sa kanila tingin nila ang pakikipag isa ay tila laro nalang. Hindi nila iniisip ang kalalabasan. ‘Happiness’ ayan ang iniisip nila when they do sex.“Kumamot ako sa ulo ko dahil hindi ko alam kung tama pa ba ’tong pinagsasabi ko. Wala namang tama at mali sa sagot kaya okay lang. Ngumuso ako.

Tama ba ’yon?

Hanggang sa nagrecess ay ayun parin yung nasa isip ko.“Ang bobo ko naman sa part na ’yon. Nakakahiya.“Mahinang sambit ko habang nakaupo ako sa bleachers dito sa court.

“Lanaca!”

Hinanap ko ang tumawag sa aking apelyido at nakita ko ang isang grupo na taga kabilang building.

“Bakit?“Tanong ko sa gitna ng aking pag-iisip kanina.

Ang bolang dinidriball nito ay ibinato sa akin na agad ko namang sinalo. Kung hindi ko masasalo iyon alam kong masasaktan ako.

“Nilista kita sa team namin.“Nakangising ani nito.

Kumunot ang noo ko at pilit na pinoproseso ang sinabi ni Ruzel.

“Bakit mo naman ako sinali?“Takang tanong ko.

“Bakit naman hindi?“Balik na tanong din nito sa akin.

“Hindi ako makakasali. Meron akong mga gagawin at huwag kang disisyon sa buhay ko.“Seryosong ani ko tsaka ko ipinasa dito ang bolang ibinigay sa akin. Malakas din iyon.

Humalakhak ito sa sinabi ko.“Hindi kana makakatanggi, Lanaca!“Tumatawang malakas na ani Ruzel.

“Hindi ako makakasali.“Disisyon na pagtatapos. Bumaling na ako sa aking mga gamit at kinuha tsaka ako naglakad na.

Ngunit hindi pa ako nakakalayo sa court ay isang malakas na bagay ang tumama sa aking ulo dahilan para mapabaling ulit ako kila Ruzel at sa kasama nitong mga nagtatawanan dahil sa nangyari.

“Ano bang problema n’yo?!“Mabilis akong lumakad sa mga ito at ng nasa harapan na ako ni Ruzel ay kinuwelyohan ko ito.“Ano bang problema mo sa akin? Kung wala kang magawa sa buhay, huwag ako ang guluhin mo.“Mariin na bigkas ko dito.

Ngumisi ang tarantadong si Ruzel.“Nakaline up kana at bukas ay may practice. By the way pinapatawag ka nga pala ni Couch.”

Matalim ko itong tinignan.“Tanginamo, ikaw ang magpunta sa sarili mong katarantaduhan.“Pagkasabi ko noon ay malakas kong binitawan ang collar nito at naglakad na talaga ng tuluyan.

Hindi na ako bumaling sa mga ito kahit na naririnig ko ang pagtawag ni Ruzel sa akin.

Fucking brat.

Patuloy lang ako sa paglalakad hanggang sa makarating ako sa classroom.

Inis akong umupo sa sariling upuan at doon ay pinakalma ang aking sarili.

Hindi ako puwedeng sumali ngayon dahil malapit na ang aming graduation. Ruzel is only grade 9 kaya puwede pa itong sumali pero ako bukod sa hindi ko gusto ay ga-graduate na ako. Ayokong meron akong mapapagtuonan ng pansin sa kahit na anong bagay na binibigyan ng atensyon.

Natapos ang buong klase na puno parin ng inis ang aking katawan at isip dahil sa ginawang iyon ni Ruzel.

Naglalakad na ako palabas ng room ng merong humarang sa akin.

Si Mey.

“Bakit ganyan ang mukha mo? Mukha kang sinumpa ng limang beses.“Tumingkayad ito tsaka pinitik ang aking noo.“Hindi ka naman mainit.“Bulong nito pagkatapos gawin iyon.

Kinuha ko ang kamay nitong balak na naman hawakan ang aking leeg.“Wala akong kahit na anong sakit.“Ibinaba ko ang kamay nito.

Kinuha ko ang hawak hawak nitong mga libro para tulungan. Hindi naman ito kumibo.

“Sasama ka sa field trip?“Pag ano’y tanong nito sa akin habang naglalakad kami.

Umiling ako.“Wala akong pambayad.“Mas gugustuhin ko pang ipunin nalang ang gagastusin doon.

Nakababa na kami sa building at palabas na nang gate ngunit may natanaw ako hindi kalayuan.

Pinagmamasdan ko kung totoo yung nakikita ko. At ganun nalang ang gutla ko nung ngumiti ito sa akin at kumaway mula sa maraming estudyanteng naglalakad palabas na.

“Sino kasama ni Zyx?”

IRB 13

“Anong ginagawa n’yo dito?” Hindi ko mapigilan ang magtanong ng makarating ako sa harapan ni Zyx at Atrius na nakatayo lang at hinihintay kami kanina na makalapit sa mga ito.

Ngumiti ang dalawa sa akin na para bang timang at tila walang balak sagutin ang aking katanungan.

“Kuya! Gumala kami ni kuya At!”

Gustuhin ko man magulat pero hindi ko magawa. Gusto kong malaman kung ano ba talagang ginagawa ang dalawang ito dito.

Napatingin ako sa paligid ko ng may marinig akong mga nagbubulungan at tila manghang mangha sa lalaking nandidito at nakatayo.

“Ang guwapo n’ya.”

Huminga ako ng malalim at nauna ng maglakad ulit. Sumunod naman sa akin si May na halatang kanina pa nagtataka dahil sa lalaking kasama ni Zyx.

“Tapos alam mo ba kuya? Nanood kami nung barbie! Yung fashion!?”

Hindi parin matigil ang kapatid ko sa pagkuwento nito sa araw na ginawa ng dalawa.

Nagtatakang bumaling ako kay kuya Atrius. “Kanina ka pa po nandidito?” Takang tanong ko.

“Yep!”

Pagkatapos nitong sagutin ang tanong ko ay nagmamadali itong nagtungo doon sa mga stools ng mga pagkain.

Gusto kong pingutin ang tainga ni Zyx dahil siya pa mismo ang nangungunang kumuha ng stick at nagtusok nang kikiam!

Nang bumaling ito sa akin ay masama ko itong tinignan ngunit ngumuso lang ito sabay kagat sa kinuhang kikiam.

“Kuya At! Gusto rin yata ni Kuya, subuan mo nga po.”

Nanlaki ang mga mata ko dahil sa sinabi nito. Tumingin tuloy sa akin si Kuya Atrius sa akin ng nakakunot ang noo.

“You want? I can buy you-”

“Ayoko.” Mabilis kong tanggi kasabay ang pag-iling ko nang sabay sabay.

Ngumuso si Kuya Atrius sabay baling sa kapatid ko. “Your brother is to shy.” Sambit nito.

Hindi ko nalang iyon pinansin. Napatingin ako kay Yam dahil sa siko nito sa akin.

“Bakit hindi mo ako ipakilala?” Nakangusong usal nito. Mahina.

Huminga ako ng malalim. “Mamaya na.”

Pagkatapos kong sabihin iyon bumaling ako sa mga estudyanteng tumitigil at kunwaring bumibili rin ng mga pagkain sa kung saan malapit lang si Kuya Atrius.

No wonder why they are acting like that. Kuya Atrius is too much attractive for girls. Matangkad ito. Maamo ang mga mukha at tila palaging nakangiti.

Nagtagal kami doon hanggang sa maisipan na nila Kuya Atrius at Zyx ang umalis na doon at umuwi.

Kalahating minuto kaming naghintay doon at pati si Yam ay tila ayaw narin umalis dahil lahat ng tinutusok nitong pagkain ay bayad na ni kuya Atrius.

He even say he wants to buy the stool because he is not satisfied! He wants more!

“I want to buy those stools and give the foods to the kids homeless.” Inosenteng usal ni kuya Atrius habang naglalakad kami pauwi.

“Hindi po dapat ganun ang ibinibigay sa homeless kuya! Biscuits, clothes po dapat. Use or not po basta napapakinabangan.” Sambit ni Zyx.

Tumaas ang kilay ko dahil sa sinabi ng aking kapatid.

“Tama po, for me. Mas magandang iyon ang ibigay sa mga bata. Kasi po hindi rin maganda ang streets foods for them.” Sambit naman ni Yam na nakisali na rin sa dalawang nag-uusap.

Naglalakad lang ako. Napatingin ako sa simbahan at nagcross of the sign. Respect. Lagi kong ginagawa iyon sa tuwing may simbahan akong nadadaanan.

Nakita kong napatingin sa akin si kuya Atrius. Nakita siguro nito ang ginawa ko.

“Do you believe in that stone?”

Napapikit pikit ako sa tanong nito. Hindi na gets.

“Huh?” Tanong ko.

“Why they are prising that stone? I mean god have no face. Only light. And that creature is all stone. So why are they prising that?”

Doon ko lang natanto kung anong ibig nitong sabihin.

“Even that’s not is the real face of the lord they are believing to him…”

“Pero diba huwag sasamba sa diyos diyosan? So why are they prising that thing?”

Thing?

“Hindi ‘thing’ ang sinasamba nila.” Malamig kong sambit kay kuya Atrius. Medyo na dismaya ako sa sinabi nito.

“I believe in god but not that thing inside of that chapel.” Nagkabit ito ng balikat matapos sabihin iyon. “Tsaka na ako maniniwala sa rebultong iyon kapag nagpakita na sa akin si Lord na ganyan talaga ang itsura ng mukha.” Dagdag pa nito.

“Alam mo kuya, may iba iba naman tayong paniniwala-”

“Paniniwalang magsamba sa diyos diyosan?”

Hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko eto naman ang sinabi. Hindi na ako sumagot pa ulit dahil hindi namin namalayan na nasa harapan na pala kami nang bahay namin.

“May pupuntahan ka bukas?”

Bumaling ako kay Yam dahil sa tanong nito. “Hindi ko alam, baka maghahanap nang mga bote.”

“Sama?!”

Umiling ako sa sinabi nito. “Mainit.”

Ngumuso ito. “Sama lang naman e.” Bulong nito na parang sinand’yang lakasan para marinig ko.

Ang dalawa ay nangunguna ng pumasok sa loob nang bahay dahil may panonoorin daw yata. Narinig ko lang.

“Huwag na.” Madiin na pagsasabi ko dito.

Hindi na ito sumagot at tinalikuran nalang ako at mabilis na naglakad patungo sa bahay nito.

Ako naman ay pumasok na sa loob at pagkapasok ko ay nakita ko ang dalawa na tahimik na nanood ng isang palabas sa tv.

Kulang nalang ay tumalon ako ng walang tumungin sa akin si Kuya Atrius na madilim ang mga mata sa hindi ko alam na kadahilanan.

Mabilis akong umiwas ng tingin at nagkunwaring parang walang nangyari sa akin.

Dahil sa ginawa nitong pagtingin sa akin ay naghuhuramento na naman ang aking puso sa loob ng aking katawan.

Tumingin ako sa maliit na salamin sa aparador ng aking kabinet at napansin kong parang hinihingal ako kahit na hindi naman ako tumakbo.

Pansin ko rin sa aking sarili nitong mga nakaraang araw na parang hindi yata maganda ang tibok ng puso ko nung nagkita kami ni kuya Atrius.

Tangina! Anong ibig sabihin nito?!

Hindi ko nalang masyadong inisip ang bagay na iyon dahil naghubad na ako uniform na suot ko at nagpalit ng isang t-shirt na puti dahil mas presko iyon sa akin.

Umupo muna ako double deck dahil hindi ko alam kung lalabas ba ako.

Napatingin ako sa aking Bag at naaalala kong meron nga pala akong dalawang assignments. Kinuha ko iyon at napagpasiyahan na dito nalang gumawa.

Lumipas ang ilang oras ng pananatili doon at natapos na din ako ay pinili kong pumikit muna.

Walang pasok bukas dahil holiday.

Hindi ako makatulog kaya umalis nalang ako sa kuwarto at nagtungo sa kusina upang magluto na.

Wala si Tatay dahil sumama sa mga mangingisda at mamayang madaling araw pa ang uwi kaya ako muna ang kikilos sa bahay.

Nung dumaan ako ay nakita ko si Kuya Atrius at Zyx na nakaupo sa lapag at tahimik at tila ayaw magpaistorbo sa pinapanood ng mga ito na anime.

Pagpasok ko ng kusina ay agad kong kinuha ang kaldero para magsaing muna. Binabaran ko iyon ng tubig tsaka ako nagtungo sa kalan de uling. Inalis ko ang lahat ng abong nandoon tsaka ako kumuha ng uling para at nagpadingas na.

“Zyx!” Pagtawag ko sa kapatid ko.

“Po?!”

“Halika at bumili ka ng mantika!” Hindi kalakasan na utos ko.

Wala pang ilang segundo ay nakita ko na ang kapatid ko. Nakaharap ito sa tv habang ang kamay ay nasa akin at nakatalikod.

“Amina pera kuya.” Ibinukas sara nito ang kamay na nakaharap sa akin.

Kinuha ko ang tirang baon sa baon kong bente pesos kanina at ibinigay sa kamay ng kapatid ko ang sampum piso.

“Bilisan mo.” Sambit ko pagkalagay ng pera sa kamay nito.

Tumango lang ang kapatid ko habang ang mga mata ay nasa tv parin. Nang magcommercial ay tsaka palang ito nagmamadaling lumabas na tila ayaw nitong makaligtaan ang isang episode.

Ibinalik ko na ulit ang aking tingin sa kalan at nakita kong may dingas na iyon kaya nagpasya na akong hugasan ang bigas sa kalderong nilinisan ko muna dahil baka mapanis ang kanin bukas.

“What is that?”

Halos kumawala ang aking puso sa sobrang gulat dahil sa biglaang pagsasalita ni kuya Atrius.

Kabadong lumingon ako dito. “A-ano p-po?” Utal na tanong ko dahil sa sobrang kaba.

Ni hindi ko man lang narinig ang tunog ng paghakbang nito!

Tila naguluhan ito dahil sa ipinakita kong reaksyon. “You okay?” Pagtatanong nito sa akin ng maramdaman siguro ang niyerbos ko.

Titigil na talaga ako sa kape tuwing umaga.

“O-opo.” Pinilit kong maging casual pero hindi ako nag tagumpay dahil sa lakas ng kabog nang aking dibdib.

Umiwas ako ng tingin dito at dumapo iyon sa kalderong hindi pala maayos ang pagkakalagay sa kalan dahil tabingi iyon. Inayos ko iyon. Siguro ay hindi ko na ayos dahil sa pagkakagulat kanina kay kuya Atrius.

Pilit kong pinapakalma ang sarili ko dahil hanggang ngayon ay hindi parin umaalis sa kusina si kuya Atrius kaya hindi rin matigil tigil ang lakas ng pagkalampag ng aking puso.

Ano ba talagang nangyayari sa akin?!

IBR 14

Days, weeks passed at ngayon araw ay naghahanda na ako para sa gaganapin mamayang alas dos ng hapon.

“Kuya! Na plantsa ko na yung uniform mo! Nang hiram ako ng plantsa kila ate May kaya ni plantsa ko na.” Itinuro sa akin ni Yam ang uniform kong nakasabit na sa hunger

Tipid akong ngumiti sa kapatid ko.

“Salamat.” Tanging nasabi ko.

Ilang linggo ng pumupunta dito si kuya Atrius at hindi ko maikakailang sa tuwing nandidito ito ay ako na mismo ang umiiwas. Ilang araw akong nag-isip tungkol sa kung anong nararamdaman ko…at ayokong maramdaman ulit iyon dito.

Hindi ko gustong mangyari ang bagay na iyon.

Oras nalang ang hinigintay ko kaya lumabas muna ako saglit at nakita ko ang bahay nila May na nakabukas ang malaking gate at nagluluto na ang pamilya nito.

Bumuntong hininga ako dahil sa kumakain na inggit sa aking katawan. Masamang mainggit.

Umupo ako saglit at tumingin sa mga sasakyan na dumadaan minsan sa lugar namin.

Hindi ko alam kung pupunta ngayon si Kuya Atrius, napapikit pikit ako dahil sa kaisipang iyon. Siguro ay hindi pupunta iyon dahil naman syempre may trabaho siguro ’yon?

“Vinice L, Manalo. With honors.”

Sa bawat pagtawag ng mga pangalan ng mga grumaduate ay may kaba lagi sa aking dibdib. Nagpalakpakan ang mga estudyante at mga magulang na tila proud sa anak nila.

“Lance James, Lanaca. Most Valuable Player in Basketball. Winner in first district. And with honors.”

Tahimik lang ako habang pinapanood na masayang umaakyat ang pinsan ko na si James kasama si Tita Alona at Tito Mark. Kita ko sa mga mata ng dalawang magulang na tila proud na proud.

“Tss. Akala mo naman…”

Nakasimangot na tumingin ako kay tatay dahil alam kong may sasabihin na naman siya. Alam ko naman na hindi na maaalis dito yung ginawa nila tito at tita pero sana naman…magkaayos na sila.

Hindi nalang ako kumibo. Hindi ako mahilig manood ng mga kung anong laro sa school dahil mas gusto kong gugulin ang oras ko sa mga bagay na importante. Pero sadyang maingay ang pangalan ng ibang mga pinsan kong lalaki na dito nag-aaral dahil mahilig ang mga ito sa sports.

“Patricia Reiley J, Lanaca. Best in English, Best in Filipino and also with highest honors.”

James and Reiley is twins. Tahimik si Reiley hindi katulad ng kapatid nitong halos pag-usapan sa iba’t ibang school na malapit dito.

Habang tinatawag ang mga pangalan ay tumingin ako sa paligid. Maraming tao at meron pang ibang nanonood na nakatingin. Open ang school para sa mga nanonood at interesado.

“Levien Kris Seven C, Alcantara. With Highest Honors. Best in Mathematics, Best in Science. Champion in Arts competition.”

Napatingin ako sa entablado at agad na kumunot ang noo ko dahil sa nakita sa harapan. Kinusot ko pa ang mata ko dahil baka nananaginip lang ako pero hindi!

Ito yung lalaking bumugbog sa akin noon!

Kung paano ako kagulat kanina ngayon naman ay kung gaano ang pagkunot ng aking noo. Malamig ang mga mata nito, walang ka ngiti ngiti sa labi.

“Who are with you?” Tanong ng teacher na nasa harapan.

Umiling ang lalaking nasa harapan. Hindi man lang nagsalita at tanging iling lang.

Kita ko ang gutla sa mga mata ni Ma’am. Nagbulong bulungan narin ang ibang mga estudyante.

“S-siguradong walang aakyat s-sayo?” Tanong ulit ni Ma’am.

Tumango ang lalaking nag ngangalang Levien.

Siguro kung hindi ko napilit si Tatay na umakyat sa akin ngayon siguro ay ganan din ako.

“Guwapo.”

“Sino s’ya?”

“Guest?”

Bumaling ako sa gitna ng court dahil may lalaking naglalakad patungo sa harapan. Nakaputing t-shirt ito. Matangkad at maganda ang katawan. Maputi din ito at kahit na nakatalikod na ito ngayon sa akin ay halata mong napaka taas nito.

Suminghap lahat ng mga nasa unahan na teachers, at principal ganun na din ang ibang bisita dahil sa lalaking bagong dating.

Umakyat ang lalaki na matangkad tsaka tumabi kay Levien. Ngumiti ito sa teacher na kaharap.

“I’m with him.” Nakangiting sambit ng lalaking bagong dating.

Kung kanina ay nagbubulungan na ng mahina ngayon naman ay halos lahat ng mga babae ay kulang nalang maghampasan dahil sa lalaking nasa harapan.

Nakita kong umawang ang labi ni Levien. Bakas din ang gulat sa mukha nito na tila hindi makapaniwala.

“Oh? We thought he don’t have someone with him.” Nahihiyang ngumiti si Ma’am.

Matapos ang eksenang iyon ay tinawag na ulit ang mga pangalan hanggang sa tawagin na nga ang pangalan ko.

“Rum Choreo, Lanaca. Academic excellent award and our Salutatorian of the year!”

Kulang nalang ay mapunit ang aking labi dahil sa pagkagat ko doon. Nagpalakpakan ang mga estudyante ganun na din ang mga teachers at principal na ngayon ay nakangiti na sa akin.

“Congratulations. I know you can do this.” Nakangiting sambit sa akin ni Ma’am Chary nang nasa stage na kaming dalawa ni Tatay.

Katulad nung prinaktice namin ay nakipag kamay ako sa lahat ng teachers, guest at principal na ngiting ngiti sa akin.

“Napaka bait na bata po nitong anak n’yo Sir.”

Nahiya ako dahil sa sinabi ng Principal sa Tatay ko na bakas ang gulat sa mukha. Kumamot lang ako sa ulo at nag iwas ng tingin. I know wala dapat ikahiya pero bakit nahihiya ako?

Matapos ang ceremony ay lumapit ang mga kaklase ko sa akin upang magpapicture for memories daw. Nang matapos ay nakita kong ngiting ngiti na lumapit sa akin si May.

“Congrass Miss, Valedictorian.” Nakangiting bati ko dito.

“Sayo ang congrats! Salutatorian ei?!” Nakanguso ngunit hindi parin nakaligtas ang ngiti sa mga labi nito dahil lumulubog ang dimple nito. “Ano? Tara sa amin? May konting salo salo.” Pagaaya nito.

Tumingin ako kay Tatay na pabalik na kung nasaan ako. Kinausap kasi ni Ma’am Principal. Nakita ko ang mga mata ni Tatay na mamasa masa.

“Hindi siguro ako makakapunta sa inyo…”

“Magkapitbahay lang tayo! Akala mo naman napaka layo ng bahay namin sa inyo! Abah! Hindi ako papayag!”

Hindi ko alam kung tatakpan ko ba yung tainga ko o doon matutuon sa aking braso na hinampas hampas nito habang sumisigaw kaya sumakit.

“Dadalhan kita ng handa sa bahay ninyo at doon ako kakain.”

“Hindi mo naman kailangang gawin ’yon.” Ngumiti ako kay May na hanggang ngayon ay nakasimangot parin.

Nagpaalam na ito sa akin dahil hinahanap narin ng Papa at Mama nito. Nang makalapit sa akin si Tatay ay ibinigay ko ang aking Diploma ganun nadin ang mga awards na nakuha ko.

“Para sa inyo po talaga ’yan. Alam ko pong napaka rami n’yo pong ginawa para sa amin at sa pamamagitan po nito lang po ako makakabawi…” kinagat ko ang aking labi dahil sa nagbabadyang hikbi doon. “Alam ko pong gustong gusto mo pong magtapos kaming magkakapatid kahit na walang makuhang award pero gusto ko pong mas ipakita na hindi lang po ayun yung gusto kong ibigay sa inyo. Para narin po ito kay Mama na laging sinasabi na, Okay lang ang parang awa basta nakapag tapos.” Tumawa ako ng mahina ngunit kasabay noon ay ang pagtulo ng luha ko dahil naalala ko si Mama.

Nakita kong namasa na naman ang gilid ng mata ni Tatay dahil sa sinabi ko.

“Pasa man po yung 75. Mas gusto ko parin pong mas mataas pa doon ang makuha ko.” Pagkatapos kong sabihin iyon ay mas lalo akong napaluha ng yakapin ako ni Tatay dahil sa tuwa.

Ito ang unang beses na yinakap ako ni Tatay kaya mas lalo kong na appreciate ang nakamit ko ngayon at nangakong mas pagbubutihin ko pa.

Naglalakad na kami palabas ng school ngunit nakita ko ang mga kamag anak namin na pasakay palang sa sariling mga sasakyan ngunit ng makita kami ni Tatay ay tila hindi natuloy ang pagsakay ng mga ito.

“May konting salo salo sa bahay…baka gusto n-n’yong sumalo sa a-amin… k-kuya?”

Sandaling natahimik si Tatay sa paglalakad dahil sa sinabi ni Tita Alona na siyang nakababatang kapatid ni Tatay.

Akala ko ay magiging maayos pero bumagsak ang balikat ko ng dumeretso ng lakad si Tatay sa paglalakad.

Nahihiya kong tinignan si Tita Alona na nakasunod ang tingin kay Tatay.

“Congratulations, Reiley and James.” Pinilit kong ngumiti ng makita ko ang kambal na tila nagtataka.

Tumingin sa akin si James. Tinanguan lang ako nito at para bang ayaw na ayaw akong kausapin.

“Mom? Can we go now?” Boses iyon ni Reiley. Tila ba hindi nito pinansin ang aking pagbati.

“Congratulations sayo Ijo.”

Ngumiti ako kay Tita Alona. “Maraming salamat po.” Nakangiting usal ko. “Pasensya na nga po pala sa ginawa ni tatay.” Kumamot ako sa ulo dahil sa hiya. “Hindi ko po inakala na ganun yung gagawin n’ya po.”

“It’s okay. You don’t need to explain Ijo.” Pagkatapos sabihin iyon ni Tita Alona ay kinuha nito ang pitaka kaya mabilis akong humakbang palayo dito. “Tanggapin mo na ito Ijo, para sayo ’to for doing your best.”

Umiling ako kay Tita. “Hindi ko po Matatanggap ’yan. Mauna na po ako.” Matapos kong sabihin iyon ay malalaki ang hakbang ang ginawa ko para makahabol kay Tatay na ngayon naglalakad parin ngunit nakatungo.

Sa totoo lang. Hindi ako kilala ng mga pinsan ko. Siguro ay hindi nagkukuwento ang mga magulang ng mga ito sa kanila. Tila ba talagang walang balak na kilalanin kami.

IBR 15

Ilang araw matapos ang graduation ay parang may hinahanap hanap ako na hindi ko alam. Parang may kung anong kulang sa araw ko kapag hindi nakikita ’yon.

“Kuya,”

“Bakit?” Tanong ko sa kapatid ko habang inaayos ang mga gamit sa kusina.

Pagkatapos nito ay yung mga kandila naman ang aayusin ko. Wala na naman pasok ngayong buwan at sa susunod pa kaya puwede ko ng gawin ang mga dapat gawin.

“Magtatanong lang sana ako.”

Hindi ko parin tinapunan ng tingin ang kapatid ko. Masyado akong ukupado sa ginagawa. “Hmmm? Ano ’yun?” Tanong ko dito.

“Bakit ba sobrang ayaw na ayaw ni Tatay na makipag ayos kila Tito at Tita?”

Natigil ako sandali sa ginagawa kong pag-aayos. Pinapalitan ko ng kurtina na siyang tanging ito lang kasi ang nagsisilbing pantakip. Buwan Buwan naman ay pinapalitan ko ito dahil sa narurumihan ako.

“Hindi ko alam.” Tanging sagot ko.

Ayokong ikuwento sa mga kapatid ko kung bakit nga ba ayaw makipag ayos ni Tatay.

Somehow I found it funny without humor. Why my father do that first of all? Hindi nila alam kung anong sakit ang naramdaman ni Tatay dahil sa kanila. My father do his best. He lost himself. Tapos kailangan si Tatay pa mismo ang unang lalapit at ano? Hihingi ng tawad? Alam ko ang salitang Pride pero nasasaktan yung Tatay ko hanggang ngayon. Kung madaling magpatawad at kasalanan ang magtanim ng galit. Sana naman gumawa sila ng paraan at ipakita sa Tatay ko na talagang nagsisi sila.

Ni hindi nga kilala ng mga anak nila si Tatay because they find my father is not worth it to know. Masyado nilang tinaas yung sarili nila. Hindi nila nakita ang kahalagahan ni Tatay sa buhay nila.

Without my father’s help. Wala sila sa kinalalagyan nila ngayon. Hindi sila magiging ganun at magiging kilala. Naturingan na may mga tinapos tapos ganun yung ugali. Sobrang layo ng ugali nila kay Tatay.

“Bakit hindi mo alam kuya?”

Kunot noo kong tinignan si Yam. “Sa hindi ko alam e.” Nagkabit ako ng balikat.

Hindi na nagsalita at nagtanong si Yam kaya nakahinga ako ng maluwag ng palihim dahil hindi ko na talaga alam ang sasabihin ko.

Habang nilulusot ko ang manipis na kawad sa butas ng kurtina ay napatingin naman ako sa pintuan dahil nagmamadaling pumasok si Zyx dala ang cellphone na second hand na binili ni Tatay at niregalo sa akin nung graduation.

“Kuya! Malolobat na!” Malakas na sigaw nito habang nagmamadaling lumakad patungo sa kuwarto namin dalawa ni Elvish. “Waaahh! Naglalaro ako!” Rinig kong sigaw nito habang nagmamadali.

Napailing nalang ako. Naalala ko na naman ang araw nang graduation nung makauwi kami galing school. Tinanong ako ni Tatay kung anong sinabi sa akin ni Tita. I don’t want to lie to my father yes. But I think I lie to him for good?

“Binati lang po ako ni Tita Alona.” Paliwanag ko kay Tatay nung makauwi kami sa bahay dahil ramdam kong hindi naniniwala sa akin kanina si Tatay nung sabihin kong ‘binati’ lang ako. Alam kong malakas makiramdam si Tatay kaya natatakot ako.

Hindi nagsalita si Tatay at derederesto lang papasok ng bahay.

“Syelzyn May Trisha!”

Hindi ko nilingon ang bahay nila May kahit na narinig ko ang sigaw ni ate Mey sa anak nito. Matigas na naman siguro ang ulo.

Nang makapasok ako sa bahay ay nakita ko si Tatay na nakaupo sa papag namin habang nakatungo.

Nilibot ko ang aking paningin. Hinahanap ang aking mga kapatid ngunit hindi ko nakita ang mga ito. Siguro ay nakila ate Mey Anne. Hindi na naman iba si Ate Mey kay Tatay ganun narin si Tatay dito.

“Galit ako. Galit ako sa kanila pero…” tumingin sa akin si Tatay. “Hindi ko alam kung paano ito mawawala. Hindi ko gusto ang sarili ko sa tuwing nagagalit ako.” Nag iwas ng tingin si Tatay sa akin. “Galit ako pero mas lalo pa nila akong ginagalit. Kapag sinusubukan kong makipag ayos sa kanila…piling ko pinagtatawanan at sobrang binababa nila ako. Hindi na nila ako nirespeto bilang nakakatandang kapatid man lang.”

Parang may tumarak sa aking dibdib habang sinasabi sa akin ito ni Tatay. Sobrang apektadong apektado talaga si Tatay.

“Ay! S’ya! Kayo nalang naman ang pag-asa at kayo ang pamilya ko kaya sa inyo ko ibubuhos ang lahat lahat ng meron ako.” Biglang sumigla ang mga mata ni Tatay na ngayon ay nagmamadaling tumayo. “Oo nga pala, meron akong ibibigay sa iyo.” Mahinang ani Tatay habang may hinahanap.

Hindi parin mawala ang kung anong nakabarado sa aking dibdib ngunit mas pinili kong palitan nalang iyon ng saya.

“Ano po yung ibibigay mo Tatay?” Hindi ko mapigilan ang sumilip sa kung anong kinukuha ni Tatay mula sa ilalim ng cabinet na maliit kung saan nakapatong ang tv.

“Hindi ito, mahal at mura lang ito dahil sa tao ko lang din naman ito binili pero sana ay magustuhan mo kahit na hindi bago.” Usal ni Tatay na ngayon ay umahon na mula sa pagkakaluhod. Doon ay nakita ko ang hawak ni Tatay na isang paper bag na maliit. “Inilagay ko nalang sa binili kong karton para magmukhang maganda naman kahit papaano.” Kumamot si Tatay na parang nahihiya pa.

Hindi ko mapigilan kagatin ang aking pangibabang labi dahil sa paper bag na maliit na nasa kamay kona ngayon. Hindi ko mapigilan ang emosyon ko.

“H-hindi na naman po kailangan ng paganto t-tatay…” lumunok ako ako ng isang beses habang tinitignan ang nasa kamay ko.

“Hindi naman mahal yan at alam kong magagamit mo rin ’yan para mga…” kumamot sa ulo si Tatay na para bang nakalimutan ang sasabihin. “Yung peysbuk peysbuk ba na ’yon? Ewan, naririnig ko lang naman iyon sa tabi tabi.” Tila problemadong sabi ni Tatay.

Hindi ko na napigilan ang ngumiti.

Hindi ko naman talaga kasi kailangan ng mga ganito. Ayus na ako doon sa mga piso comshop sa malapit dito.

“Salamat po.” Masaya ako pero. “Sana po tatay, yung ginastos mo po dito sana binili nalang po ng pagkain natin.” Hindi ko maiwasang sabihin.

“Sinasabi ko sayo, magagamit mo ’yan.”

Hindi nalang ako nagsalita. Pinakatitigan ko ang paper bag tsaka ko binuksan ’yon. Nakita ko ang laman noon. Isang maliit na cellphone.

“Nangangailangan ng pera yung kumpare ko kaya ayan. Pinagbenta sa akin. Naisip ko nung una na ibili nalang ng pagkain pero mas naisip kong ’Ah, puwedeng gamitin ng panganay ko ‘to at makakatulong ito’ kaya binili ko na. Pati inipon ko talaga ang perang napagpapartihan namin sa isda kaya ayan.” Paliwanag ni Tatay.

Isang buntong hininga ang pinakawalan ko. Kinuha ko ang cellphone na may tatak na maliit na mansanas sa likod. Mga nasa five inches din ito at may bilog sa gitna. Ayun nga lang ay hindi halatang second hand o sadyang maingat lang ang gumagamit nito noon?

“Kuya! Yung charger! Hindi ko makita! Nasaan! Waaahhh! Ano nga ulit ang tawag dito?! Kuya! Kuya!”

Napapikit ako ng mariin dahil sa kapatid kong hindi malaman kung anong uunahin. Kung yung hanapin ba ang charger o unahin yung nilalaro.

“Nasa may drawer lang ’yon!” Malakas na sigaw ko sa kapatid kong sumisigaw mula sa aking kuwarto.

Hindi ko naman nagagamit ang cellphone na ibinigay sa akin ni Tatay dahil kalamitan ay sila Zyx, Yam at Elvish ang gumagamit noon.

“Kuya?”

Napakurap kurap ako dahil sa kamay na nasa harapan kong lumalagitik. Marahan kong inalis iyon at tinignan si Yam na nasa aking harapan.

“Bakit?” Nagtatakang tanong ko mula sa pag-iisip kung sino ba ang nagchat na iyon kay Elvish.

Kung kunot at nagtataka ako. Si Yam naman ay kunot na kunot ang noong nakatingin sa akin. Kanina pa siguro ako nito tinitignan.

“Kanina ko pa po kasi napapansin na sobrang tahimik mo po.” Tumagilid ang ulo nito at mas lalo akong pinagmasdan. “May problema po ba?” Puno ng kuryusidad na tanong nito sa akon.

Umiling ako. “May itatanong ako sayo Yam.” Huminga ako ng malalim. Mabuting tanungin ko yung kapatid ko siguro dahil baka may alam ito?

“Ano po ’yun?” Tanong nito.

“May napapansin kaba kay kuya Elvish mo?” Pagkasabi ko noon ay agad na nagisip si Yam.

“Wala naman po, bukod po sa lagi s’yang nasa basketbulan…dagat…” pinitik pitik pa nito ang daliri. “At yung mga kaibigan po ni kuya Vish. Bakit po?”

Dagat? Kaibigan? “May kaibigan ba s’yang babae na mas matanda pa sa kanya?”

“Wala na naman po. Ang mga nakikita ko po kasi ay sila Nunuy, Matthew, Mariz, Limuel, Nica at Kim po. Ayun lang naman po yung mga nakikita kong kasama lagi si Kuya.”

Tumango nalang ako sa kapatid ko dahil kilala ko ang mga binanggit nitong mga pangalan. Mga kaibigan ni Elvish na kasing tanda n’ya lang din.

IBR 16

Nung dumating ang gabi at ang mga kapatid kong babae at si Tatay na kagagaling lang sa pamamante ay tulog na.

Ako naman ay nakikiramdam sa itaas ng higaan ko kung saan nakahiga si Elvish. Hawak nito ang cellphone ko.

Nagkunwari akong nagtulog tulugan dahil sa gusto kong masagot ang mga katanungan at kuryoso sa aking isip.

“Diba sinabi kong huwag mo akong pagaksayahan ng pera mo?”

Umawang ang labi ko dahil sa biglang nagsalita ng mahina si Elvish at ano daw?!

“Sorry, gusto lang talaga kitang kausapin. Hindi ko talaga alam ang gagawin ko. Alam mo naman na sayo lang ako nagkakaroon ng lakas ng loob na magkuwento diba?”

Gusto kong umahon sa kama at komprontahin si Elvish kung sino ang kausap nito!

“Anong nangyari sa boses mo? Umiyak kana naman ba?”

Nahpatuloy lang ako sa pakikinig dahil sa mas lalo akong na curious. Alam kong dapat ay privacy ang pag-uusap na iyon lalo na’t parang itinatago talaga ni Elvish kung sino ang kausap nito.

“Nah, I’m good. Pagod lang siguro ako dahil nag exam kami kanina sa major namin kanina but I’m all good.”

“Ramdam ko sa boses mong hindi ka okay. Huwag ka sakin magsinungaling. Kung yung iba ay bumebenta sa ‘I’m good’ na yan p’wes ibahin mo ako.”

Parang gusto kong manibago sa kapatid ko dahil sa uri ng boses nitong malamig. Hindi ganito ang boses nito. Minsan lang kapag may pinagtatalunan at kung alam niyang siya ang tama ay ganito ang pakikitungo nito talaga at minsan lang mangyari iyon!

“Fine. I failed and I don’t know how to say to my family. This is will be a big disappointment to them. Alam kong ikakahiya nila ako. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin.”

“Tell to them. Hanggat maaga sabihin mo na. All people have mistaken hindi lang naman ikaw. Wala naman perpektong tao, so better say to your family hanggat maaga pa.”

Napangisi nalang ako at hindi na ako nakinig pa sa dalawa. Ipinikit ko ang aking mga mata at hindi ko alam na makakatulog agad ako.

“Kuya!”

Pupungas pungas na bumangon ako dahil sa sigaw na ’yon ni Zyx. Nang nakaupo na ako ay doon ko lang tinignan si Zyx na may hawak na isang teddy bear na maliit at malambot na ibinigay ni…kuya Atrius.

“Bakit?” Inaantok pang tanong ko sa kapatid ko na nasa harapan ko.

“May tao kasi sa pintuan. Hindi ko naman kilala kung sino kasi nakasumbrero at naka jacket pa. Ang init init ng panahon.”

Kumunot ang noo ko dahil sa sinabi ng kapatid ko. Wala sa sariling napatayo ako at agad na naglakad sa pintuan. Nakita ko doon ang isang lalaking may nakasukbit na bag.

“Maganda umaga po? Ano pong maipaglilingkod ko?” Magalang na bati ko sa lalaki. Tama nga si Zyx. Nakasumbrero at naka jacket pa ito.

“Ah, nandidito po ba si Mister Rum Choreo Lanaca?”

“Ako po ’yun, bakit po?” Hindi ko na napigilan ang lumapit.

May kinuha ito sa bag. “Nandidito nga po pala ang pinadala ng isang university.” Iniabot sa akin nito ang isang envelope na kulay brown.

University? “Ito po ba yung galing sa NU university?” Hindi ko mapigilan ang magtanong.

“Ah, opo.”

Ang bilis naman yatang dumating? Kinuha ko ang inaabot sa akin ng lalaki tsaka ako nagpasalamat dito.

“Kuya ano po ’yan?” Hindi na napigilan ni Zyx ang magtanong din.

“Yung Scholarship, sinubukan kong kumuha sa isang university dito sa lugar natin.” Paliwanag ko.

Binuksan ko ang envelope at ayun na nga ang certification of scholarship from NU University. Nung nakaraan lang ako sumubok na kumuha ng Scholarship at salamat sa panginoon. Nakapasa ako.

“Kukuha din ako ng Scholarship soon!” Masayang bigkas ni Zyx tsaka nagmamadaling nagtungo sa kuwarto nilang dalawa ng ate n’ya.

Napatingin ako sa teddy bear na nasa papag. Wala na si Tatay dahil maagang umalis upang mamanti ulit. Hindi na nakakapag gawa ng mga boteng may desenyo si Tatay dahil parang permanenteng kinuha na ni Manong Elyon si Tatay.

Malaki naman ang nagihing partihan ni Tatay sa dagat at nakakakain naman kami kahit papaano. Minsan din ay may uwi si Tatay ng mga isda kung hindi ay ang mga itlog na pula dahil nagtutubog din kasi minsan si Tatay sa itlog na pulahan ni Mang Oka.

Lumapit ako sa teddy bear. Mahigit ilang linggo nang hindi nakakapunta dito si kuya Atrius. Hindi ko alam kung anong nangyari dito. Minsan ay nag aalala ako. Pero mukhang hindi naman pala away na tao si kuya Atrius at sa mukha nitong inosente at pala ngiti ay sigurado akong hindi talaga ito pala away o nasasangkot sa away.

Maayos na ang papag pero inilatag ko parin ang isang banig doon at kumuha ng unan. Inaantok pa ako at anong oras palang naman.

“Yes! Level 600 na ako!”

Kanina pa tuwang tuwa si Zyx dahil sa nilalaro nito sa cellphone. Nag download kasi ito nung nakaraan ng four pics one word. Masyado yatang natuwa kaya hindi makapag move on.

“Ayan! Kakacellphone mo magkakasakit ka n’yan! Peram nga ako!”

“Kuya Vish naman! Ikaw na nga tuwing gabi e! Eto lang naman ang nilalaro ko, siguro…”

“Ang malisosyo mo. Naglalaro ako ng NBA offline.”

“Washooo! NBA, NBA! Usod kuya! Kapag eto hindi ko nasagutan within 15 seconds wala na, hindi na ako magaling…”

Umiling nalang ako dahil sa pagtatalo ng dalawang magkapatid. Tinapos ko lang ang niluluto ngayong tanghalian dahil uuwi si Tatay.

“Kuya?”

“Hmmm?” Hinalo ko ang gulay na niluluto ko. Katabi ko lang si Yam habang nagluluto ako. Hindi ito nakikisali sa dalawang nag aaway sa sala.

“Diba grade 8 lang si Tanya this year?”

Saglit kong tinapunan ng tingin si Yam dahil sa tanong nito. Tanya is one of our cousins too. Anak ito ni Tito Leandro na kapatid ni Tatay. Ito ang sumunod kay Tatay na nakapag tapos ng about engineer.

“Bakit?”

“Wala lang kuya, kasi diba? May kaya naman sila pero bakit sa public pa sila nag-aaral? May kaya naman ang mga tito at tita natin pero lahat ng mga anak nila sa public nag-aaral?”

Nilagyan ko ng konting asin ang niluluto ko dahil naalala kong wala pa nga palang asin iyon. “Hindi naman siguro porque may kaya sila ay private na ang kukunin nila. Lahat naman tayo may sariling gusto. Siguro ay gusto nilang mag-aral sa public.” Nagkabit ako ng balikat.

“Siguro ay maging kaklase ko si Tanya.”

Huminga ako. “Sa tingin mo kilala ka n’ya? Ikaw kilala mo s’ya pero s’ya? Kilala ka ba n’ya?” Nanliit ang mga mata ko. Hinihintay ko ang magiging sagot nito habang nakatingin dito.

Ngumuso ito. “Puwede naman magpakilala diba?” Pahina nang pahina ang bawat bigkas nito doon.

Ayokong may masabing hindi maganda kaya mas pinili ko nalang na itikom ang aking labi.

Sinabihan ko si Yam na maghanda na ng mga pingan sa lamesa at malapit ng kumain pagkadating ni Tatay.

Naabutan namin ang dalawang seryosong naglalaro sa papag.

“Stain Yata ’yan?”

“Hindi…Dirty…boom! Tama ako! Ah! Ang galing ko!”

“Kuya, bakit parang hindi na pumupunta si kuya Atrius sa bahay?”

Naagaw ni Yam ang aking atensyon. Bumukas ang aking labi at handa magpaliwanag ngunit walang lumabas na salita doon kaya nagbukas sara lang iyon.

“What if may Facebook si kuya Atrius?”

Sabay kaming parehas ni Yam na napatingin kay Zyx na nasa cellphone parin ang atensyon.

“Na miss kona rin s’ya e, ilang linggo na pala s’yang hindi pumupunta dito? Bakit kaya?”

Ayun din ang nasa isip ko, kung bakit hindi na nga ulit pumunta sa bahay si kuya Atrius.

“Pahiram, tignan natin yung mag Facebook nga si kuya Atrius.” Mabilis na ibinigay ni Zyx ang cellphone na hawak sa kay Elvish.

Nagsimulang magtipa doon si Elvish. “Alam n’yo apelyido ni kuya Atrius?” Sabay tingin sa amin dalawa ni Yam.

Umiling kami pareho ni Yam dahil hindi namin alam kung anong apelyido ni kuya Atrius. Hindi naman sinabi ni kuya Atrius kung anong Apelyido nito.

“Madali kasing…ow! Nahanap ko na!”

Dahil sa sinabi ni Elvish ay nagmamadaling nagpunta si Yam sa kung nasaan ang dalawa.

Parang sumikdo ang puso ko dahil lang sa sinabi ni Elvish. But I don’t want to make it big deal. O hindi ko pinahalatang meron sa akin na gustong tignan din pero mas pinili kong tumahimik nalang.

Sila lang naman ay mag gustong makita at makausap si kuya Atrius.

“Ichat mo! Dali! Tanong mo kung kailan ulit s’ya pupunta dito.”

“Oo nga kuya Vish! Sabihin mo miss na natin s’ya.”

“Wait lang nga, ano ba kayong dalawa. Alam n’yong nakakahiya tapos papaspasan natin s’ya ng message? Siraulo ba kayo?” Sermon nj Elvish sa dalawang bakas sa mukha ang saya pero dahil sa sinabi ni Elvish ay sumimangot ang mukha ng dalawa. “Huwag nga kayo-”

“Sino ’yan?” Sambit ni Zyx na nakaturo sa cellphone habang may pinagmamasdan na kung sino.

Kitang kita ko ang pagkaaligaga ni Elvish. Hindi nito alam kung anong gagawin. Kung papatayin ba ang cellphone o kung sasagutin ang kung sino man ang tumatawag doon.

“Sino ’yan?” Ngayon naman ay si Yam na ang nagtanong. Bakas sa talaga ang katanungan.

“W-wala, friend ko lang sa Facebook-”

“Ate? Kilala mo si Cynthia?”

“Hindi e, ano sa tingin mo?”

“What if…” sabay na sabi ng dalawa sabay tingin kay Elvish.

Busangot ang mukha ni Elvish habang iniinis siya ng dalawang kapatid. “Huwag n’yo ng ituloy. Bata pa ako-”

“Wala naman kaming sinabing bata ka kuya?” Sabay na sabi ulit ng dalawa.

Natatawa ako habang pinagmamasdan si Elvish na walang magawa sa dalawa.

But somehow, I think about what my two sisters said. Just try?

IBR 17

“Rum! This order is for table 109!”

“Sige, sige.” Mabilis ang bawat kilos ang ginagawa ko habang dala ang mga order ng ibang table.

Nang makarating ako sa tamang table ay ngumiti ako sa isang pamilya.

“Here is your order Ma’am, Sir.” Nakangiting usal ko habang ibinababa ang mga order.

Umalis na ako sa table na ’yon tsaka nagtungo sa counter upang kuhanin ang iba pang order ng nasa kabilang table.

“Pagkatapos n’yan breaktime na.”

Tumango ako kay Tiffa. “Mamaya na.” Nakangiting sambit ko.

Naglakad na ako paalis sa counter para ibigay ang dala kong order sa kabilang table.

I’ve been working here in the fastfood since when I turn 18. Nagpasya akong maging isang working student para ako na mismo ang magtustos sa gastusin ko.

“Break mo na ah? Ilang oras nalang pasok mo na.”

“Okay lang.” Tumawa ako kay Ben.

Isa sa mga ka workmate ko.

Nang makarating sa table na 109, I immediately put their order. I smiled sweetly to the sweet child in the table.

Tulad ng dapat na ginagawa. Pagkatapos kong ilagay ang pagkain ay umalis na ako. Hinubad ko ang aking hair net. Naghugas ako ng kamay tsaka nagtungo sa locker nitong fastfood chain.

“Oh? Pasok na?”

“Hindi pa, Meron pa akong ilang oras.” Kinuha ko ang baon kong pagkain. Bumaling ako kay Chavin na naglalagay na ng mga gamit sa locker. Ngayon ang shift n’ya. Katulad ko lang din siya na working student pero maaga ang schedule nito hindi katulad ng sakin na umaabot ng gabi.

Pagkatapos ng shift kong iyon ay nagpasya na akong pumasok na sa university na malapit lang naman sa pinagtatrabahuhan ko.

“Sige, ingat ka!” Masayang kumaway sa akin si Tiff pagkatapos kong magpaalam na aalis na.

Habang naglalakad ako palampas sa parking lot ay may nakita akong dalawang lalaking nag-uusap ng seryoso sa hindi kalayuan na tila nagtatalo sa mahinang paraan.

Hindi ko alam kung tatawid ba ako upang hindi ko marinig ang pinagtatalunan ng dalawa dahil madadaanan ko sila.

Hindi naman ako makatawid dahil maraming sasakyan ang nagdadaanan. Huminga ako ng malalim.

Hindi ko naman sila pakikinggan, kaya puwedeng dumaan?

Habang papalapit ako ng papalapit ay naririnig ko na ang maririin na english na pagsasalita ng dalawa.

“Finish your fucking assignment!”

“I can’t. I don’t want to do that. I can’t.”

“You fucking asshole. Kailan kapa natakot pumatay ng kriminal?!”

Iniyuko ko ang aking ulo ng mahalatang babaling sana sa akin ang lalaking halata na ang galit dahil namumula na ang leeg nito.

Nagmamadi akong naglakad. Nang makalagpas ako sa dalawang hindi ko kilala. Nang nakatawid na ako sa kalsada ay nagmamadali akong nagtungo sa kung nasaan ang university na hindi kalakihan.

“Tol, mukhang pagod ka ah?”

Inilapag ko ang gamit ko sa upuan at tumingin kay Ley na ngayon ay nakasilip sa akin.

“Kakatapos lang ng shift.” Marahas akong huminga. Ilang oras lang ang klase ngayong biyernes. Isang major na dalawang oras at isang na subject.

Ilang buwan na ng magsimula ang klase. At last year na lang din ay collage na ako.

Habang naghihintay sa major ay nagdo-drawing ako ng kung ano ano sa aking notebook. I took GAS because I don’t know what I want strand, that’s why I take Gas, for the all student undecided.

Habang gumuguhit ako ay naalala ko ang nangyari years past. Mariin ang pagguhit ko habang bumabalik na naman ang nangyari noon.

“Tao po!”

Isang malakas na sigaw ang bumulabog sa amin habang natutulog kami isang gabi.

Nagmamadali akong magtungo sa pintuan at nakita ko si Tatay na binuksan ang pintuan para sa taong nasa labas. Nang bumukas ang pintuan ay nakita ko ang isang babaeng galit na galit.

“Ano hong kailangan nila?” Magalang na tanong ni Tatay sa dalawang taong nasa labas.

“May nakapag sabing dito nakatira ang nagnakaw ng cellphone ko!” Hysterical na sigaw ng babae kahit na gabing gabi na.

“Po? Nagkakamali ho kayo…”

“Nagkakamali? Dito nakatira ang nagnakaw ng cellphone ko!”

Hindi ko na nakayanan ang ibinibintang ng babaeng nasa labas na sumisigaw doon. Lumabas na ako ng kuwarto at nagpunta sa kung nasaan si Tatay na ngayon ay nakatayo at patuloy na nagpapaliwanag sa babae, ngunit nung nakita ako ng babae ay galit na tinuro ako nito.

“Ikaw! Ikaw yung nakita ng lalaking nagturo sa akin na nagnakaw ng cellphone ko! Ipapakulong kita!”

“Hoy! Huwag mong pagbibintangan ang anak ko! Trespassing kayo!” Hindi na napigilan ni tatay ang sumigaw din sa babaeng may kasama.

Nagmadali akong lumapit kay tatay upang pakalmahin ito. Alam kong kapag hindi nakapag timpi ito ay wala itong sasantuhin.

“’Tay, hindi po magandang sinisigawan po ang babae…” tumingin ako sa dalawang taong nasa harapan namin. “Ano po bang problema? Puwede naman pong pagusapan ng hindi po sumisigaw diba po?” Mahinahon at magalang na sabi ko.

Pero ang babae ay talagang sumigaw pa. “Nasaan ang cellphone ko?!” Sigaw nito.

Napangiwi ako dahil kakasabi ko lang na huwag sumigaw. Nakita ko ang labas namin na may mga tao ng nanonood kahit na nasa kalagitnaan na ng gabi.

“Hindi po ako marunong magnakaw…”

“Hindi marunong?! Ninakaw mo nga ang cellphone ko!”

“Abah, konti nalang tatampalin ko ’yang bibig mo Ija! Kung makapag bintang ka ah!”

Hinawakan ko ang braso ni Tatay dahil sa sinabi nito. “Sorry po, pero wala po akong kahit na anong ninanakaw—”

“Meron nakakita sayo kaya huwag ka ng magsinungaling!”

Kumunot ako, isa lang ang alam ko. Iniwan ko muna saglit si Tatay doon tsaka ako naglakad patungo sa kuwarto namin ni Elvish. Kinuha ko ang cellphone na nakacharged doon at ng makuha ay agad akong nagtungo sa kung nasaan ang babae ngunit wala na akong na abutan doon.

Kunot noo akong nagmamadaling lumabaa upang hanapin si Tatay at ang babae tsaka ang kasama nito ngunit wala akong makita.

“K-kuya? Si T-tatay po?”

Nilingon ko ang kapatid kong si Zyx. Nakita kong paiyak na ito. Hindi ito sanay na makarinig ng nagsisigawan at galit.

“H-hindi ko alam.” Sambit ko nang makabalik ulit ako sa loob.

Kinagat ko ang aking labi dahil sa takot na nararamdaman. Nanginginig narin ang aking mga kamay dahil sa takot at kaba na baka may mangyaring masama sa tatay namin.

“Rum! Nandodoon ang Tatay mo, dinala sa prisinto.”

Nakot, hingal ang inabot ko nang makarating ako sa malapit na prisinto dito sa lugar namin. Doon ay nakita ko si Tatay na nakaupo habang nakikipag talo sa babae ganun nadin sa lalaking kasama ng babae kanina.

“Ngayon kung ano ano ng pinagbibintang n’yo sa akin?! Anong harrassment?!” Sigaw ni tatay sa babae.

Nagmamadali akong lumapit kay tatay, meron ng namumuong galit sa aking katawan pero minabuti kong kumalma.

“Eto po ba yung sinasabi n’yong cellphone?” Hindi ko na napigilan ang lamig sa aking boses. Sabay sabay na tumingin sa akin ang mga nasa lamesa.

“Oh! Ayan! Papa sabi sayo magnanakaw ang mga taong iyan!” Malakas na sabi ng babae sa mamang naka unipormeng police matapos nitong kunin ang cellphone na inilapag ko.

“Binili lang po iyan ni Tatay sa kaibigan n’ya nung nag graduation po, iniregalo po iyan sa akin ni Tatay.” Paliwanag ko sa mga ito. Tumingin ako kay tatay. “Hindi n’yo naman po kailangan na sa prisinto agad dalhin dahil malapit lang po dito ang barangay, puwede po namin kayo maireklamo dahil sa ginawa n’yo, wala po kayong warrant of arrest pero dinala n’yo po agad si tatay sa prisinto.”

“Abah! Nagmamarunong itong batang ito ah! Hindi paba sapat yung ebidensyang ninakaw n’yo talaga ang cellphone ko?!”

“Like what I said po, Binili po ni Tatay ang cellphone na ’yan sa kakilala n’ya. We can sue you for accusing me and my father. You don’t have any evidence for your accusation.” Kinuyom ko ang aking kamao dahil sa hindi na nagugustuhan ang pangaakusa ng babae sa amin ni tatay.

Kita ko lalo na mas nagalit ang babae dahil sa sinabi ko. “Abah! Kung umaami—”

“Wala po kaming dapat na amin dahil iyon po ang totoo. We didn’t steal anything from you.” Madiin na sambit ko.

“Magdahan dahan ka sa pananalita mo sa anak ko. Magnanakaw kana nga masama pa ang ugali mo!” Sigaw nung police na katabi ng babae.

Umawang ang labi ko, magdahan dahan? Masama ugali? Ni wala nga akong ginagawa sa kanila!

“Rum! Ano? Walang pasok bukas sama ka? Birthday naman ni Rhea kaya sumama kana!”

Kumamot ako sa ulo ko dahil sa sinabi ng kaklase ko. Walang pasok bukas ngunit may trabaho naman akong gagawin at may kailangan pa akong tapusin sa mga kapatid ko. Babantayan, magluluto at iba pa.

“Hindi ako puwede…”

IBR 18

“Shot!”

“Isa lang Rum! C’mon!”

“Oo nga! Pabirth day mo nalang kay Rhea!”

Wala akong nagawa kanina dahil pinilit nila ako kahit na ayaw ko. Hindi narin ako umalma dahil wala na naman akong magagawa. Nandidito kami sa isang magandang Village dahil dito nakatira si Rhea isa sa mga ko.

Hindi na ako na gulat na mayaman si Rhea dahil isa ito sa anak ng stockholder’s ng university kung saan ako nag-aaral.

“Isa lang Rum!”

Wala akong nagawa kung hindi kunin ang isang shot ng alak. Gusto kong isuka ang alak na ininom ko dahil sa sobrang panget ng lasa noon.

“Bakit ganun ang lasa?” Hindi ko napigilan magtanong matapos kong ilapag ang shot glass na ibinigay sa akin ni Cloe.

“Bakit? Hindi ka pa nakakatikim ng alak?” Nagtatakang tanong ng mga ito sa akin.

Tumango ako sa tanong ni Ritz. “Hindi.” Pag-amin ko.

Umawang ang labi ng mga kaklase ko at parang hindi makapaniwala dahil sa sagot ko. Dinapuan tuloy ako ng hiya dahil parang kasalanan ko pang hindi ako nagiinom.

“You never get drunk?”

“Oo, bakit required bang kailangan nagiinom na kapag nasa legal aged na? Hindi naman siguro?” Naguguluhang tanong ko.

Natawa ang mga kasama ko dahil sa sinabi ko.

“Anong generation ka nanggaling?”

Nagtawanan ang mga kasama namin dahil sa sinabi ni Ace. Takang taka talaga ako kung bakit ganun nalang sila katawa na may taong hindi ginugustong maginom?

“Marami akong ginagawa kaya hindi rin pumapasok sa isip kong mag-inom.” Kukunin kona sana ang basong may laman na tubig ngunit agad akong naunahan ni Ritz at iba ang ibinigay sa akin.

“Here, taste and have some fun to yourself.” Wika nito.

Umiling ako at ibinaba ang alak na ibinigay sa akin. “Ayoko na, nalasahan kona naman kaya ayus na ako sa isang beses.”

“Alam mo, kahit minsan alisin mo yung mga kailangan mong gawin, bakit wala kana bang panahon para magliwaliw? Common, hindi naman habang panahon ay ganyan ka.” Ibinigay nito ulit sa akin ang shot glass na ibinaba ko.

Bakit ba ako nakikipag talo pa kung hindi naman ano nananalo sa ganitong bagay?

Bumuntong hininga nalang ako tsaka tinanggap nalang ang ibinigay sa akin na shot. Nang mainom ko ulit ang laman noon sa pangalawang pagkakataon ay parang gusto ko nang iluwa agad iyon. But I tried harder to swallowed it all.

“Nice! Ayan ganyan! Hindi yung puro aral, trabaho at kapatid! Minsan magliwaliw tayo!”

Sabay sabay na itinaas ang mga kaklase Kong imbitado ang kanilang hawak na mga baso at sabay sabay din na nilagok iyon ng walang kahirap  hirap at tila parang sanay nang maginom ang mga ito.

Binigyan ulit ako ni Mike ng alak hanggang sa maramdaman ko nalang ang aking sarili na parang nahihilo.

“Isa pa! Common! isa pa! isa pa!”

because of Rhea, they cheered me to drink the alcohol inside of the glass. Ipinikit ko ang aking mga mata at nilagok ng walang kaano ano ang alak na nasa baso.

“Ayoko na talaga.” Umiling na ako dahil binibigyan pa ako ni Rhea ng isa pang shot pero tinanggihan ko na. “Umiikot na yung paningin ko.” Sambit ko para hindi na ako bigyan pa.

“Minsan lang naman ’to! Dali na!”

Umiling nalang ako. Tatayo na sana ako ngunit mabilis lang din akong na paupo. Lasing naba ako?

“Oh, easy.” Humagikgik ang babaeng katabi ko.

“Sorry.” Paghingi ko nang paumanhin dahil naipit ng kamay ko ang kamay nito.

Pinakalma ko ang sarili ko tsaka ko sinubukan tumayo ulit. I thanks god because I stand normally.

Tumingin ako kay Rhea ngunit ng makitang mukhang masayang masaya ito ay kinuha kona ang mga gamit ko kahit na sobrang hilong hilo na ako. Hindi ko makitas sila Mister and Misis Castillo kaya wala akong nagawa kung hindi ang umiwi ng hindi nagpapaalam.

“Uwi na po ako Kuya.” Pagpapaalam ko kay Kuya na guard sa bahay nila Rhea.

Hindi ko narinig ang sinabi ni kuyang guard dahil naglakad na ako palabas ng Village. Habang naglalakad ako ay hindi ko maiwasang gumabay sa mga posteng nadadaanan ko. Masyado na talaga akong lasing siguro?

“I knew it. It’s you.”

Natigilan ako sa paglalakad dahil sa boses na narinig ko sa likuran ko. Hindi ko alam kung bakit bumilis ang kalabog ng dibdib ko. Parang kilalang kilala ng puso ko kung sino ang nagsalitang iyon. Pamilyar sa akin ang boses na iyon kaya lasing na humarap ako sa aking likod at doon ay nakita ko ang isang lalaking nakatigil din sa paglalakad na parang kanina pa ako sinusundan.

“You drunk?” Pagtatanong nito sa akin.

Humakbang ito ngunit mabilis din akong humakbang paatras. Namamalikmata lang siguro ako?

Humakbang ulit ito patungo sa akin and this time malaking hakbang na iyon. Pero dahil hindi ako makapaniwala ay humakbang ulit ako paatras.

“Damn it. I just want to know if you are drunk or not! Stop fucking stepping!” Malakas ang tonong pagkakasabi nito tsaka ako hinila palapit sa katawan nito nang punong lakas.

Na estatwa ako dahil sa ginawa nito at sa pagsalpok ko sa dibdib nito, hindi ako nakagalaw agad. Mas lalo akong hindi nakagalaw nung makita kong bumaba ang mukha nito sa aking leeg na parang doon dapat ang tamang amuyin.

“I bet your father didn’t know about this? Bakit ka naglasing?” Tanong nito.

Hindi ako nakapag salita. Nang naramdaman ni kuya Atrius na tila hindi ako nakapag salita ay marahan nito akong inalis sa katawan nito at binitawan. Kahit na ang ilaw galing sa poste lang ang nagsisilbing liwanag ay kitang kita ko ang kaibahan nito kaysa sa noon kong nakita ito. Masyado itong seryoso na ngayon at kita ko rin ang lamig sa bawat titig nito.

Mahigit dalawang taon ko itong hindi nakita kaya ngayon na nagkita na kami ay masasabi kong sobrang laki at dami ng ipinagbago nito.

“Niyaya lang po ako ng mga kaklase ko dahil birthday nang isa kong classmate.” Pagsasabi ko ng totoo.

Hindi naman ako sinungaling kaya sinabi ko ang totoo.

Kahit na malamlam ang ilaw ng poste kita ko kung paano kumunot ang noo nito. Nagtatanong ang mga mata nito. Ngunit sandali lang iyon at napalitan agad ng kadiliman ang mga mata nito.

“Ihahatid na kita.” Seryoso at malamig na usal ni kuya Atrius.

Umiling ako dahil sa kahihiyan. “Ayus lang po sa akin na maglakad-”

“Shut it! And let me take you to your house!” Sigaw nito sa akin.

Natakot ako sa sigaw nito kaya tumungo nalang ako at wala akong nagawa kung hindi ang magpatianod. Hindi ko alam kung bakit parang meron sa akin na kumikirot. Hindi ko nagawang magpumiglas.

Hindi ko alam kung saan kami patungo. Sumusunod lang ako sa kung saan ako ni kuya Atrius dalhin. Takot din akong magsalita dahil mali naman talaga yung ginawa ko.

Lumiko kami sa isa pang street hanghang sa makita namin ang isang kulay pulang sasakyan na maganda at basta nalang nakaparada sa street na iyon. Akala ko ay hindi kami doon tutungo pero na gulat ako dahil tumunog iyon at basta nalang ako tingulak doon ni kuya Atrius.

“Next time. Huwag kang sasama kahit na pilitin ka. You have you own decision!”

Napapikit pikit ako dahil sa sigaw na iyon ni kuya Atrius. Gusto ko nang umiyak dahil bakit ako nito pinapagalitan?

Nakayuko ang ulo ko ng isarado at pumasok si kuya Atrius sa loob ng sasakyan. Pero ganun nalang ang kawak ko sa kung saan dahil muntik na akong tumilapon dahil sa sobrang bilis ng pagpapatakbo ng sasakyan!

Ito ang kauna unahang sumakay ako sa ganitong klaseng sasakyan kaya hindi ko alam kung saan ako kakapit!

“Put your seatbelt on.”

Madali kong hinanap ang seatbelt at nang makita ko iyon ay yung kabila naman ang hinanap ko at ikinabit iyon sa akin. Matapos kong ikabit iyon ay lumunok ako at tumingin kay kuya Atrius na hanggang ngayon ay parang galit parin.

Hindi ko alam kung bakit tumagal ang tingin ko. Basta ang alam ko lang ay mangha ako sa kanya. Sumikdo na naman ang kung ano sa dibdib ko at ng makitang titingin ito sa akin ay mabilis kong iniiwas ang aking paningin. Takot na makita ako nitong nakatingin sa kanya.

“Hindi ko na po uulitin.” Kinagat ko ang aking labi at tumingin sa aking mga kamay na nakabukas.

Natatakot ako. Ito ang unang beses na natakot ako at hindi ko alam kung bakit. Simpleng sigaw at pangangaral lang naman iyon pero bakit parang iiyak na ako?

“It’s okay to drink once, pero yung gagabihin kana sana hindi kana sumama.” Ramdam ko ang riin sa boses nito.

“Hindi ko naman po inakalang m-matatagalan at aabot po ng d-dilim.” I tried to make myself calm dahil sa sobrang lakas ng galabog ng aking dibdib. Hindi ko kinakaya ang malalakas at mabibilis na tibok noon.

Naramdaman kong unti unti ng tumigil ang sasakyan sa pagtakbo kaya tumingin ako kay kuya Atrius, he was looking at the road with ruthless eyes. Para bang doon ito nagagalit sa kalsada hanggang sa tumigil ang sasakyan sa isang convenient store.

Walang salita salitang lumabas si kuya Atrius sa sasakyan at nagpunta sa loob ng store na nasa harapan namin. Nakita kong may kinuha ito sa fridge at binayaran iyon sa counter kung saan kitang kita ko ang kilig at malisyosong ngiti ng babae.

Umiwas ako ng tingin dahil sa kung anong nararamdaman. Tumingin ako sa daan at nakita ko ang couple na naglalakad sa gilid ng kalsada holding something.

“Oh. Inumin mo ’yan.”

Biglang hinagis sa akin ni kuya Atrius ang isang malamig na tubig. Kinuha ko iyon dahil nauuhaw narin ako at pinangalhatian iyon. Nang matapos ako sa pag-inom ay tinakpan ko ulit iyon at hindi sinasadyang mapatingin sa gawi ni kuya Atrius. He was looking me blankly.

Magtatanong sana ako kung bakit ito nakatingin ngunit nagulat nalang ako ng bigla nalang lumapit ang mukha nito at basta nalang akong hinalikan sa labi.

Parang tumigil ang nasa paligid ko at ang tanging mabilis lang ay ang pagtibok ng puso ko.

Sobrang gulat at para akong na estatwa. Hindi ko alam ang gagawin ko, something strange. Imbis na umiwas at tanungin ko kung bakit ginawa ni kuya Atrius iyon hindi ko ginawa. Bagkus ay ipinikit ko ang aking mga mata at ninamnam ang labing nakadikit sa aking labi.

I felt it slowly moving.

Ibinukas ko ang aking mga mata at lasing sa kamunduhan na ginagawa sa akin ni kuya Atrius. Hindi ko parin mabasa ang mga mata nito. Hindi ko maintindihan kung bakit ganun hanggang sa naramdaman ko nalang ang hapdi at sakit sa aking labi at pagkatapos noon ay nalasahan ko ang kalawang doon ko palang tinulak si kuya Atrius.

“That is your punishment.” Walang emosyong usal ni kuya Atrius.

IBR 19

Sobrang tahimik ko nang mahimasmasan ako sa ginawa ni kuya Atrius. Hindi ko alam kung magsasalita ba ako o ano basta ay sobrang tahimik ko lang!

Hanghang sa marating namin kung saan ang bahay namin at doon ay nakita ko ang dalawa kong kapatid na babae waiting for me. Guilty. Ayan ang naramdaman ko habang pinagmamasdan sila. Tumingin lang ang dalawa sa gawi ng sasakyan pero mabilis din na nag-iwas ng tingin.

“Look at  your sister. Sobrang suwerte mo at may mga taong naghihintay sayo pag-uwi.”

Hindi ko pinansin ang sinabi ni kuya Atrius. Masuwerte nga talaga ako dahil may ganito ako. Nang tumigil na talaga ang sasakyan sa tapat ng bahay namin ay nakita ko ang pagtataka sa dalawa kong kapatid.

Bubuksan ko na sana ang pintuan ngunit may narinig ako na parang ‘click’ sa kung saan dahilan kung bakit hindi ko nabuksan ang pintuan.

Nagtatakang tumingin ako kay kuya Atrius. Nakita ko itong nakasandal sa may salamin ng sasakyan habang nilalaro ang manibela ng sasakyan nito at sa iba nakatingin.

“Sorry for keeping your father in jail, your father accused for nothing. Hindi lang iyon ang kaso ng Tatay mo.”

“Po?” Hindi ko maintindihan ang mga sinasabi ni kuya Atrius. Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko.

Malalim itong bumuntong hininga at tumingin sa akin. Ngayon ay may laman na ang mga mata nito hindi katulad kanina na puno ng kadiliman.

“I want to help your father but not now. Hindi pa muna sa ngayon. Mainit siya sa ibang tao.”

Hindi ako nagsalita at pinakinggan lang ang kung anong sasabibin pa ni kuya Atrius. Hindi talaga nagpoproseso ang mga sinasabi ni kuya Atrius sa aking isipan.

“What do you mean?” I want him to be straightforward!

“Your father killed someone. Hindi siya nagnakaw pero, nakapatay siya.”

Parang nanlamig ang buong katawan ko dahil sa sinabi ni kuya Atrius. Hindi makapaniwalang tinignan ko ang lalaking nasa tabi ko. Mahina akong natawa. That’s not true. My father is innocent.

“Hindi magandang biro ang ganyan kuya-”

“Sino ako para magbiro?”

“O baka naman wala kanang magawa sa buhay para sabihin ang mga iyan?” Hindi ko na napigilan ang sarili kong magsalita ng hindi maganda.

Tumalim ang tingin sa akin nito. “I have so many things to do. And all of that is important.”

“Importante naman pala bakit hindi mo nalang gawin?! Bakit nagsasalita kapa ng kung ano ano?!” My tears fall in to my cheek. No. Hindi ako maniniwala dito. Tinulak ko ang pintuan ngunit hindi ko talaga mabukas iyon. Galit akong bumaling ulit dito. “Buksan mo ’to. Hindi ako natutuwa.” Pinunasan ko ang luhang tumulo ulit sa akin mga pisngi.

“He is one of the member of Fraternity. Matagal na, ilang taon na ang nakakaraan. Then when your graduation came. Pumunta siya sa headquarters. Kumu-”

“Anong pinagsasabi mo?! Ang sabi ko buksan mo ’tong pintuan! Wala akong sinabing dumada ka d’yan ng dumada!” Malakas na bulyaw ko dito.

Kitang kita ko ang dumaan na kung anong emosyon sa mga mata nito pero wala akong pakealam. Hindi ko kayang marinig ang mga sasabihin nito.

Pinakatitigan ako nito ng maigi bago ko narinig ulit ang tunog na ‘click’ at doon ay nabuksan kona ang pintuan ng sasakyan nito.

Nang makalabas ako ay agad akong nagtungo sa dalawa kong kapatid na ngayon ay nanlalaki ang mga mata. Nagulat siguro na lumabas ako sa marangyang sasakyan.

“Kuya!” Sabay na tumakbo sa akin ang dalawa. Niyakap ko ang dalawa ngunit hindi nakatakas sa akin ang pagtatanong ng mga ito.

“Kanino pong sasakyan ’yon kuya? Bakit ka po lumabas doon?”

“Sino po ang naghatid sayo kuya?”

Pinilit kong ngumiti sa dalawang kapatid ko. “Wala lang iyon. Isang kaibigan. Classmate ko.” Hindi ko na hinayaan na tumingin ulit ang dalawa sa aking likuran dahil sinabi kona sa dalawa na pumasok na kami.

Hindi na rin ako tumingin sa aking likod at nang makarating sa bahay ay basta ko nalang sinarado ang pintuan.

Pinatay ko ang ilaw sa labas tsaka ako nagtungo sa kuwarto ng mga kapatid kong babae.

Nakita ko ang mga ito na nakaupo sa higaan at takang taka sa akin.

“Kuya,” bumaling ako kay Yam na ngayon ay may pagtataka parin.

“Classmate ko lang talaga iyon.” Inunahan kona ito sa balak na pagtatanong.

Ngumuso ito ngunit sa huli ay malungkot na tumungo. “Kailan po makakalaya si Tatay? K-kuya, tinutukso na po kami sa school ni Zyx na magnanakaw daw po si T-tatay.” Nanginginig ang boses nito.

Lumunok ako ngunit tila may nakabarado sa aking lalamunan dahilan kung bakit napaka sakit noon. Umiwas ako ng tingin sa dalawa kong kapatid.

“Hindi ganyan si Tatay.” Mariin na sambit ko. But I remember what Kuya Atrius said.

Ipinilig ko ang aking ulo at inalis iyon sa aking isipan. Hindi ako maniniwala.

“Naaapektuhan na po yung pag-aaral namin kuya. May naririnig narin po ako na mga teachers na sinasabi n-na baka p-pagnakawan d-daw po namin yung s-school…”

Lumapit ako kay Yam. Hinawakan ko ang dalawang pisngi nito. Nakita ko ang mga luha sa mga mata nito. Ang sakit sa akin, pero heto ako at nagpapakatatag.

“Disappointed po yung school sa amin kuya.”

Ngumiti ako at pilit na pinatatag ang loob ko kahit na sobrang durog na durog narin ako.

“Shhh, huwag n’yo silang pansinin okay? Hanggat wala silang napapatunayan magpatuloy lang tayo sa pag-aaral okay? Hindi naman totoo ang mga sinasabi nila. Alam naman nating madaling manghusga ng tao ang mga husgado kahit hindi nila alam ang totoo. Kung ano yung balitang hindi totoo ayun paniniwalaan nila kahit na mali. Sarado ang isip nila sa totoong sagot. Mas pipiliin nilang makapanira at makasakit ng damdamin.” Hinalikan ko sa noo si Yam matapos sabihin iyon. Tumingin naman ako kay Zyx na umiiyak narin.

Hindi ko napigilan ang sarili ko lalo na’t nakikita ko ang mga kapatid kong umiiyak.

Kahit pala magpakatatag ka kapag nakita mo ang mga taong mahal mo na tumutulo ang luha…parang gugustuhin mo nalang din sumuko.

“Tama si Kuya, kailangan natin bumawi! Sa magandang paraan. Kahit na masakit na yung puso ko at blangko na yung isip ko sa kanila, dudurugin ko sila sa contest sa lunes. Hindi ako papatalo.”

Mahina akong natawa dahil sa sinabi ni Zyx. Somehow. I see her as a fighter. Sa murang edad nagagawa nitong lumaban din at magpakatatag kahit na dapat ay naglalaro pa ito sa mga kabataang kasing edad nito.

“Tama. Kahit na may issue sa atin. Dudurugin ko din sila sa ibang paraan. Kahit na walang tiwala ang school sa akin, iaangat ko sila. Ipapanalo ko ang school.”

And now I smiled proudly to them and meanwhile someone spoke.

“How about me naman na sinali ang school na iyon sa top 6 bulletin for the top 10 championship sa pananaliksik, talastasang salita, silver medal athlete? Ano? Iluto ko naba yung laban ko sa ibang bansa? Abah. Pambawi dahil inaaway nila ang mga kapatid ko. Walang puwedeng umaway sa mga kapatid ko kapag alam nilang binubuhat ko ang school nila.”

Natawa ako dahil sa huling sinabi ni Elvish. Lumapit ito sa amin at nakisali sa yakapan.

“Walang puwedeng umaway sa mga dalaga namin ni kuya. Habang wala si Tatay kami muna ang tatay ninyong dalawa. We only need is to fight and strong. Hindi puwedeng inaapi lang nila tayo.”

Ito na yata ang hindi ko makakalimutan na pangyayari sa aming magkakapatid.

Naghiwalay kami mula sa pagkakayakap at ngumiti sa bawat isa ngunit nagsalita si Zyx na malapit sa akin.

“Kuya, sino sumuntok po sayo?” Nagtatakang tanong ni Zyx. Tumaas ang kamay nito upang hawakan ang aking labi.

Sandali akong natahimik at kumakapa ng maaaring sabihin. Hindi ko puwedeng hinalikan ako ni kuya Atrius. Dahil sa naalala ay ramdam ko ang pagiinit ng aking batok.

“Wala, nakagat ko lang ’yan kanina. Hindi ko sinasadya. Nagulat kasi ako.” Tumayo na ako upang hindi makita ng mga kapatid ko ang aking mukha. “Sige na. Matulog na kayong dalawa. Walang pasok bukas at maaga ang uwi ko. Suweldo ko rin bukas kaya magluluto ako ng manok. Dadalawin natin si Tatay.” Sinabi ko iyon ng nakangiti pero ang aking isip ay nakatambay parin dahil sa ginawa ni kuya Atrius.

Marahan akong tumungo upang halikan sa noo ang aking mga kapatid.

“Ano pong order n’yo Ma’am and Sir?” Nakahanda ang aking note pad para sa mga orders ng customer at ngayon ay kinukuha ko ang orders ng couple na nasa harapan ko.

Ibinigay naman ng dalawa ang order nila hanggang sa maglakad na ako patungo sa counter para ibigay ang order. “Order nung table 89.” Ibinigay ko ang order list kay Len. Papasok na sana ako sa kitchen kung saan para sana tulungan ang iba ko pang kasamahan dahil breaktime ng iba nang makita kong may pumasok na mukhang pamilya kaya hindi ako nakatuloy sa pagpasok sa loob ng kitchen.

Lumapit ako sa kung saan umupo ang sigurado akong magaama sa isang table sa double door. Nang makaupo ay agad akong lumapit sa mga ito.

“Ano pong order n’yo Sir?” Magalang na pagtatanong ko.

Tipid na ngumiti sa aking ang lalaki bago tumingin sa mga anak nito.

“I want spaghetti Dada. And chicken, burger steak…and oh!” Tumingin sa akin ang batang babae na mukhang bibo. “Can you please give me more gravy? I will put it on kase sa spaghetti ko eh, masarap s’ya for sauce too!”

Ano daw?

“Ahm, sure! I will tell it!” I remember Zyx. Mas bata lang siguro ng ilang taon ang batang ito kaysa kay Zyx.

“Iyo kuya?” Tanong naman nung tatay ng bata sa lalaking deretso lang ang tingin. Ang mga mata nito ay parang yelo sa lamig.

“What Zaire ordered is fine with me.”

Parang ako ang kinakabahan sa taong makikipag usap sa batang lalaking ito. Para bang ito yung batang kapag nag joke ka ay talagang hindi tatawanan at seryoso parin at baka basagin lang din ang joke mo.

Nang makuha ko ang lahat ng order ay binigyan ko sila ng time for waiting. Hindi naman lahat mabilis ang proseso at kailangang maghintay.

“Paki damihan daw yung gravy,” pagpapaalala ko sa isang kasamahan ko. “Gagawin yatang sauce ang gravy.” Napaisip tuloy ako. Anong lasa noon?

Kunot noong tumingin tuloy sa akin ang kasamahan ko. “Huh? Puwede ba yun?” Naguguluhang tanong nito sa akin.

Nagkabit balikat lang ako.

I think?

IBR 20

Pagod ako nung matapos ang trabaho kaya hindi ko alam nung nasa university na ako ay doon pala ako makakatulog. Masyado yata akong napagod sa pagta-trabaho.

Breaktime at One hour and thirty minutes ang break namin kaya makakatulog pa ako kahit na sandali. Idlip lang.

Nagising ako dahil sa masakit na ang sikat ng panghapon na sikat ng araw. Masyado akong nasasaktan.

Kinusot ko ang aking mga mata at nakita ko ang inuupuan kong bato kung saan may malaking puno ay sinasakop na nang init.

Huminga ako ng malalim at tinignan ang oras sa malaking time clock na nakasabit sa university for those students na baka makalimutan kung anong oras ang kailangan para pumasok sa kanya kanyang room.

Inayos ko ang aking mga gamit ganun na din ang iba pang mga nakakalat. Habang nagliligpit ako ay naalala ko ang sinabi sa akin ni Jem kanina.

Malaki ang sahod sa ino-offer nito sa aking trabaho. Kada buwan ay sumasahod sila ng kumulang bente mil. Sobrang laki na noon para sa amin. Mapag-aaral at magagastusan kona ang mga kapatid ko lalo na si Tatay na madadalhan ko ng pagkain na gusto nito. But kapalit noon ay ang pag-aaral ko. I don’t want to give up my dream pero sa tuwing naaalala ko ang sahod na puwede na sa amin ay parang mas gugustuhin kona munang magtrabaho kung saan iyon at ipag patuloy nalang ang pag-aaral kapag nakaipon na ako.

“What is the most important part of our body?”

Naalipungatan ako dahil sa tanong na iyon ni Sir. Masyado na yata akong napapaisip ng malalim kaya kahit ang pagtuturo ni Sir, Flores ay hindi ko na nasundan.

Para naman may ambag ako sa klase ni Sir ay nagtaas ako ng kamay.

“Yes, Mister Lanaca.”

Tumayo ako.

“Our important part of the body is Brain. Hindi na magfufunction ang ating katawan kapag nawala ang utak natin. However, many people thinks it was a Heart. No. Dahil once na namatay tayo ay puwede pang magfunction ng five hours ang utak natin. Pero kapag ang utak natin ang nawala, hindi na magfu-function ang puso natin.” Ayun lang ang sinabi ko at umupo na ako.

Tumango tango si Sir Flores dahil sa sinabi ko.

“Okay, today’s is the end of our topic in the body parts.” In-slide ni Sir ang isang  screen kung saan konektado ito sa monitor. “Let’s begun our topic about Galaxies.” Tumingin sa amin si Sir. “Little did you know that this universe is 13.8 billions years old?”

Nakinig lang ako hanggang sa matapos ang mahigit isang kalahating oras na klase ni Sir Flores. Nagliligpit na ako ng gamit ng kulbitin ako ni Jam na siyang classmate ko.

“Ano? Kukunin mo na? Minsan lang maghanap sa akin si Tita nang makukuha sa Restaurant n’ya.”

“Pag-isipan ko muna.” Ngumiti ako dito tsaka nagpaalam ng mauuna na ako.

“Sige sige, basta kapag nakapag isip kana a?”

Tumango ako dito.

Naglakad na ako palabas. Nagsabi na ang Major namin kanina na hindi ito makakapasok dahil sa emergency kaya maaga kaming pinauwi.

Habang naglalakad ako ay hindi ko mapigilan ang tignan ang ibang mga estudyanteng masayang naglalaro sa soccer field. May mga outsider din dahil hindi naman mahigpit ang university na ito. Okay lang naman siguro iyon dahil ang katabi lang nitong school na ito ay ang LPU. LPU is morethan wider than NU but NU have big soccer field.

Iniwas kona ang tingin ko doon, sometimes I have this insecurities. I want to join some sports here but my time is always giving me pressure. Time. Family. And studies. Nakalocked na yata talaga ang utak ko sa Pamilya at pag-aaral ng mabuti para mabigyan sila ng magandang buhay.

Pero paano naman yung gusto ko?

Inalis ko ang isipin na iyon sa aking isip at nag-isip nalang kung paano ko iisipin ang sinabi ni Jam.

Tatawid na sana ako sa kabilang kalsada ngunit may napansin akong isang sasakyan at may nakasandal doon na tao.

He was looking at me too.

Nakatayo ito pero ang mahahabang binti ay nakacross sa kabilang binti nito. Nakasuot lang ito ng mint t-shirt na umayon sa puti nito. Ang kulay blue na maong nito at ang adidas na suot nitong sapatos ay tila bagay na bagay dito.

Iniiwas oko ang aking paningin dahil sa naalala. Hindi parin talaga naalis sa isip ko ang ginawa nito sa akin nung nakaraang araw. Kapag talaga naiisip ko iyon ay bigla nalang parang may karera sa aking dibdib.

Yes. I know what the feeling is this. I’m big in denial lang. But sometimes I think. Why did he kissed me? Is he have feelings on me? Parehas kaming lalaki at alam kong sa sarili ko na nagkagusto ako noon sa babae…noon.

May lalong naghurumento ang puso ko ng makita kong papalapit ito sa akin. Hindi ko alam kung tatakbo ba ako o magkukunwaring hindi ko ito nakikita o hindi ito kilala, pero paano?

Ikinalma ko nalang ang aking sarili ganun nadin ang aking puso ng hinayaan itong makalapit sa akin.

“I’m here to catch you.” Paunang sambit nito ng makarating sa akin.

Catch me.

“Bakit po?” Magalang na tanong ko kahit sa loob loob ko ay parang hindi ito gustong galangin.

I surrender. I like him… a lot.

Ilang araw kong inisip iyon…o kahit noon pa man nitong mga nakalipas na taon. Sadyang hindi ko lang pinagtutuunan ng pansin?

Nakita ko ang mga kaklase ko na nakatingin sa akin. Ang mga mata ng mga ito ay puno ng mga malisyosong tingin. Ang iba naman ay nagtataka. Nakapila lang ang mga ito sa mga stool na nakapirmi doon tuwing hapon.

“May gusto akong sabihin sayo.” Seryosong usal nito.

Bumaling ulit ang tingin ko kay kuya Atrius kita ko ang pagkakawala ng emosyon sa mga mata nito. Lumapit ito sa akin sabay kuha ng aking kamay. We walks to his car.

Hindi nalang ako pumalag.

Nang makarating kami sa sasakyan nito ay agad nitong bunuksan para sa akin ang pintuan noon tsaka ako pinapasok at nang makapasok ako ay isinarado nito ang pintuan tsaka umikot pakabila. Nang makapasok ito ay hindi muna ito nagsalita. He was breathing heavily. I smell his thinking too.

Ilang sandali ay tumingin ito sa akin.

“Don’t hate me.” Nagbaba ito ng tingin matapos sabihin iyon. He looks guilty for I don’t know reasons.

Nasa utak ko parin yung mga sinabi nito nung nakaraan. Sa totoo lang? Hindi iyon nawala. I’m still thinking of it.

Hindi ako nagsalita sa sinabi ni Kuya Atrius.

“I know your father, your family. Coincidence ang una nating pagkikita noon. Hindi ko alam na tatay mo pala ang isa sa kasali sa isang organization. Your father have skills to kill someone’s bad.”

Nakinig lang ako.

“Noon pa man, magaling na ang Tatay mo. Umalis siya ng hindi nagpapaalam kahit na alam niyang ikakapahamak n’ya. Hindi puwede sa organization ang ginawa ng Ama mo, then after years bumalik siya para lang sa regalong gusto n’ya para sayo.”

Parang biglang may tumusok sa aking dibdib. Alam kong narinig kona ito nugn nakaraang araw at ayaw kong tanggapin pero ngayon at heto akong nakikinig sa lahat.

“One Assignment one big prize. Well that’s money. Your father killed one of the Ex-convict. That ex-convict is one of the top most wanted of our organization. Kahit isa ay walang may alam kung sino ang makakapatay sa taong iyan hanggang sa kunin ng Tatay mo ang assignment na ’yon.” Tumingin sa akin si Kuya Atrius. “Like what I said. Magaling at may kakayahan sa pagpatay ang tatay mo ng mga masasamang tao. Hanggang sa na patay ng tatay ang lalaking iyon. And the prize is half a billion. But your father brought that phone for you, and the rest he donated it to the orphanage and charity.” Natigil ito sa sipagsasalita bago may kinuhang envelope na kulay itim samay sasakyan nito.

Tumingin muna ito sa akin bago ibinigay sa akin ang envelope.

“Open it.” Utos nito sa akin.

Nanginig bigla ang aking kamay ng makuha ko iyon. Nang mabuksan ko iyon ay nakita ko ang mga pictures at mga papeles doon.

“He was only 20 years old when He join to our organization. Hindi kona alam ang ibang rason dahil wala pa naman ako nung mga panahon na ’yon and I don’t want to read that.”

Hindi ko muna binasa ang mga nandodoon sa envelope. Binalik ko din iyon matapos kong makita ang laman.

Hindi ako makapag salita. Gulat ako.

“At about doon sa sinabi ko nung nakaraan kung bakit matatagalan ang Tatay mo sa paglaya,”

Tumingin ako kay kuya Atrius. Hinihintay ang iba pang sasabihin.

“Because of we need to protect him. Hinahanap siya ng kabilang kampo. Hanggang doon lang ang kaya kong sabihin sayo for now.” Umiwas ito ng tingin.

“Bakit ayaw mo pa pong sabihin sa akin lahat?” Nagtataka kong tanong. “Gusto ko pong malaman ang lahat.” Pinakatitigan ko si kuya Atrius. Trying to talk about it. About to my father.

Umangat ang gilid ng labi nito na parang hindi nito inaasahan ang sinabi ko. Ang ngisi nito ay nauwi sa mahinang tawa.

“No, Baby. I can’t, ayan lang ang impormasyon na kaya kong sabihin sayo.” Nakangising wika nito.

---

So ayun! Puwedeng hingin ang opinion or thoughts n’yo about to this story? 🦋

▪︎Skies

IBR 21

Matagal kong pinakatitigan si kuya Atrius dahil sa sinabi nito. I’m very confused. Why he didn’t tell to me straightly? Bakit kailangan ay may pasuspend pa?

“Anong ginagawa natin dito?“pagtatanong ko kay kuya Atrius.

Hanggang ngayon ay nasa sasakyan parin ako nito. Hindi ko alam kung saan kami pupunta hanggang sa tumigil ang sasakyan nito sa isang magandang hardin. Ibang klasing hardin ito.

Nakita ko na ito sa ibang picture. Hanggang picture lang naman talaga ang nakikita ko. I don’t have money to go there.

These garden is full of bulbs. Dim bulbs. Nasa mga puno ito na magaganda at ang mga lamesa ay magaganda ang ayos. Sobrang nakakabighani talaga ang ganito. Dito sa gantong lugar mo mararamdaman na payapa ka sa mundong meron ka ngayon. Mundong meron ako ngayon.

“I’m hungry that’s why we’re here.“ayun lang ang sinabi nito bago bumaba ng sasakyan.

Tumingin muna ako sa labas ulit. Maraming nakaparadang mga sasakyan na magaganda. Tumingin ako kay kuya Atrius na ngayon ay naglalakad na patungo sa aking pintuan at wala pang isang minuto ay bumukas na iyon.

“Let’s go.”

Eto na naman ang kung ano sa sikmura ko nang hawakan nito ang aking kamay. He was gently hold it.

Lumunok ako dahil sa kung anong kuryente ang aking naramdaman doon. Hindi parin talaga naalis sa aking ang nangyari sa amin noong gabing iyon. He kissed my lips.

“Wala akong pera-”

Mula sa paglalakad namin ay humarap ito sa akin na nakakunot ang noo, para bang nakarinig ito ng nonsense sa aking sinabi.

“I have money. Pake ko naman kung wala kang pera or kung may pera ka?“kunot noong tanong nito.

Umiwas nalang ako ng tingin dahil nahihiya ako.

Habang naglalakad kami patungo sa lugar ay hindi ko talaga maalis sa isip ko na nakarating ako dito. Masaya ako pero meron sa akin na malungkot.

Maganda naman ang lugar pero mas maganda ito kung kasama ko ang mga kapatid ko. Maybe soon I will bring them to this place.

Patuloy kami sa paglalakad hanggang sa makarating kami sa pinakaloob. May isang arkho doon na maraming malamlam na ilaw at bawat paligid ay puro magagandang puno na masisigla.

Mula sa aming paglalakad papasok ay kinuha ni Kuya Atrius ang aking kamay at marahan na pinagsiklop iyon.

Napatingin ako doon at wala pang segundo ay ito na naman ang aking pagbilis ng tibok nang aking puso.

“K-kuya-”

Hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko ay masama ang mukhang bumaling ito sa akin at ganun nalang din ang panlalaki ng aking mga mata at pag awang ng labi nung mabilis na lumapit ito sa akin at iilang pulgada nalang ang layo ng aming mga labi.

He looked at me intensely.

“Try to call me ‘kuya’ and I will fucking fuck you with no mercy.“malamig na sambit nito at basta nalang inilabas ang dila at dahil halos isang pulgada balang ang layo nang aming mga labi ay basta nalang nitong dinilaan ang aking labing nakaawang.

Hindi ako nakagalaw doon at parang tumigil na naman ang mundo ko dahil sa kakaibang ginawa nito.

Ngumisi ito nang makita ang reaksyon ko. He then crunched a little. Mas lalo akong napalunok nung maramdaman ko ang mga labi nito sa aking leeg.

I saw some people passing by us looking and confused for what our doing…no for what kuya Atrius doing to me now.

Pero ganun nalang ang paghawak ko sa balikat nito ng maramdaman kong sinipsip nito ang aking balat sa leeg.

“A-anong g-ginagawa mo?” Hindi ko mapigilan ang magtanong. My voice was too small and almost whispered. May kung ano rin sa aking puson na nag init na kakaiba.

I feel my system burning in fire.

Mas naramdaman ko pa ang pagsipsip nito ng mariin bago ito tumayo ng tuwid.

“There. Okay na.“sambit nito na parang walang nangyari.

Nahihiya ako sa mga taong nawiwirduhan na nakatingin sa amin ngayon.

“Wala. I just gave you marked. What’s mine is only mine. And now you have my mark I will mark you more…soon.”

Hindi ko lubusang nakuha ang sinabi nito. “Anong marked?” Naguguluhang tanong ko.

Tumingin ito sa mga mata ko. Kakaiba ang tingin na iyon at hindi ko kayang tagalan kaya ako na mismo ang nag iwas ng tingin sa aming dalawa.

But when I turned my face in the life side, his hand immediately touched my face and back to him.

“I really really like you.” Mahina ngunit ramdam ko ang kasinsiridad na usal nito.

Triple.

Triple ang pagtibok ng puso ko ngayon. Sobrang bilis no’n.

Bakatitig lang ako dito hanggang sa magsalita ulit ito.

“I brought you here because I really wanted to have memories with you-with us either.“humaplos ang kabilang kamay nito sa aking pisngi. “I don’t want you to hurry because I know you are still young. But this feelings I have is no longer can’t hide it to you. Gustong gusto talaga kita.”

Hindi parin ako makapagsalita.

Tumawa ito na parang may na realize.

“Ah! Fuck this! Ang tagal mo kasing matapos sa college. Dapat aamin ako pagtapos kana pero damn! I can’t hold it any longer.”

Bakit ganito ang pakiramdam ko? Bakit parang nakalutang ang aking mga paa sa ere? Bakit parang dinuduyan ako sa ulap?

Dahil siguro ramdam nitong napipilan ako ay hinila na nito ang aking kamay.

“Wala tayong mapapala kung nakatayo lang tayo. Ayokong may mainlab na naman sa akin na babae here. They are all watching me.“mahangin na usal nito bigla.

Gustuhin ko man na sumagot sa sinabi nito ay hindi ko magawang magsalita parin.

I’m really really shocked and surprised.

“Tomorrow I will wait you.”

“Puwede mo naman po akong hindi na hintayin.“tinuro ko ang kabilang daan.“Kaya ko naman pong bumiyahe papasok.“totoo iyon at bukod pa doon ay parang hindi ko yata kayang makasama ito sa isang sasakyan.

Hanggang ngayon ay sobrang lakas parin ng tibok nang aking puso.

Tumingin ito sa itaas na akala mo ay nagiisip. Nandidito na kami ngayon sa harapan ng bahay at anong oras na rin. Natapos kaming kumain sa lugar na iyon. Tahimik lang akong kumakain habang ito kanina ay walang ginawa kung hindi ang tumitig sa akin habang nakaupo at kumakain.

Wala akong nasabi at inaamin ko na natatakot ako. This is the first time I feel it. Si kuya Atrius lang ang tanging lalaki na nagpatibok ng ganito sa puso ko. Alam kong noon pa man ay iba na ang tibok nito simula nung mga panahon na nakakapag usap na kami nito.

“So deep.”

Napabalik ako sa reyalidad nung magsalita ulit si kuya Atrius. Hinawakan nito ang aking dalawang kamay at walang ano ano’y dinala iyon sa labi nito.

“I will wait to your answer no what how longer it is.”

Lumunok ako at umiwas ng tingin. Magsisinungaling ba ako dito kung sasabihin kong hindi maganda ang isang lalaki ay may nararamdaman din sa kapwa nito lalaki?

I like him too. And I think that’s now too deep. Pero natatakot at kinakabahan ako sa maaaring sabihin ng ibang tao.

Binawi ko ang aking kamay na hawak nito.

“Hindi ko po gustong magsinungaling.“tumingin ako sa mga mata nito. Ngumiti ako. “Matagal na po kitang gusto.” Nung sabihin ko iyon ay kita ko kung paano man laki ang mga mata nito at unti unting pag-awang ng labi. “Pero natatakot po ako. Siguro ay bata pa ako at marami pang hindi alam pagdating sa ganyan.” Umiwas ako ng tingin. He’s confused now that’s way I looked away. “Mas maganda po sanang hanggang maaga ay tigilan ko po ’tong nararamdaman ko kasi hindi magandang tignan ang dalawang lalaki na magkaroon ng relasyon.” Kahit na masakit sa akin ay ayokong sabihan nung kung ano ano lalo na kung malalaman ito ni Tatay. Kung malalaman nitong ang lalaking anak nito ay may nagugustuhan na lalaki din.

Ayokong masabihan ng mga salitang hindi maganda.

IBR 22

“Ang lalim yata ng iniiisip mo kuya?”

Ibinalik ko Ang aking atensyon sa ginagawa kong assignment. Kailangan na ito ngayong buwan.

Sobrang bilis lumipas ng araw. Hindi ko nalang namalayan na sa susunod na buwan ay graduation na namin.

Magtatapos na ako ng senior high.

“Ano ba yang iniisip mo kuya?”

Tinapunan ko ng tingin ang aking kapatid bago ko ibinaling ang tingin ulit sa ginagawa.

Ito na ang last na thesis na gagawin namin sa susunod na lingo ay defense na ang gagawin namin.

“Wala, nagiisip lang ako kung anong puwedeng gawin dito sa thesis namin. Hindi-”

Hindi ko na tapos ang sasabihin ko dahil bigla ako nitong inunahan.

“Bakit? Ayus na naman ah? Wala naman mali?”

Hinayaan ko itong basahin ang ginawa ko.

Hindi naman talaga iyon ang tunay na dahilan ko kung bakit malalim ang iniisip ko.

It’s been months when THAT day happened. Dumadalaw parin si kuya Atrius sa bahay, sa totoo nga ay hindi ito nakakalimot dumalaw kahit na maraming ginagawa. Muka lang itong walang ginagawa pero kita ko sa mukha nito ang pagod kapag pumupunta dito.

Umiiwas ako kapag nandidito si kuya Atrius. Hindi ko alam. Pero kapag ginagawa ko ang pag-iwas na ’yon e, mas lalong lumalalim yung nararamdaman ko dito.

Sobrang laki ng panghihinayang ang nararamdaman ko pero…siguro tama naman yung ginagawa ko ’di ba?

Bakit nasasaktan ako?

“Kuya, malapit na pala ang birthday ni Tatay?”

Dahil sa sinabi ni Elvish ay doon napukol ang pansin.

“Oo nga pala ano?“Napaisip ako, this upcoming February 14 is my father’s birthday.

Tumango si Elvish.“Kasabay pa ng hearts day.“Umupo ito sa tabi ko.

Ngunit hindi pa ito nakakaupo ay may kumatok na sa pintuan namin.

“Hindi pa ako nakakaupo e.“Rinig kong reklamo nito bago tumayo at pinag buksan ang nasa labas.

Ako naman ay bumalik ulit sa aking ginagawa. Binasa ko ulit iyon, hindi ko pinansin ang kung sinong kumatok.

Habang nagbabasa ako ay umihip ang malakas na hangin dahil sa pagbukas ng pintuan ni Elvish kaya agad na humalimuyak ang isang pamilyar na amoy sa aking ilong.

Agad akong napatingin sa pintuan at doon ay nakita ko si kuya Atrius na may dalang dalawang box nang pizza. Nakangiting nakatingin ito kay Elvish.

“Kuya! Si kuya Atrius nandidito!“malakas na sigaw ni Elvish na akala mo ay napaka layo ko dito samantalang ilang metro lang naman ang layo ko sa pintuan.

Nang bumaling sa akin si kuya Atrius ay agad kong iniiwas ang aking tingin. Gusto kong kastiguhin ang aking puso dahil sa paglakas ng tibok noon.

Hindi ko pinansin ang sinabi ni Elvish. Kinakabahan ako at baka kung ano pang maipakita kong emosyon kapag nagsalita o tumingin ulit ako kay kuya Atrius.

Kinuha ko ang aking mga gamit at balak na sa loob nalang ng kuwarto mag-aral. Ewan ko. Bigla akong nakaramdam na baka mali lahat ng sagot ko kapag tinignan iyon ni kuya Atrius.

“Elvish sa kuwarto lang ako,“Tumingin ako kay kuya Atrius.“Kung may kailangan ka po kuya Atrius…“Tinuro ko si Elvish.“Nandadaan po si Elvish utusan mo nalang po s’ya.“Pagkatapos kong sabihin iyon ay agad ko ng nilikom ang mga gamit tsaka ako naglakad patungo sa kuwarto namin ni Elvish.

Wala pa sila Yam at Zyx dahil pang-umaga ang dalawa. Si Zyx ay gagraduate narin next year habang si Yam naman ay this year too. Mauuna nga lang ang amin kaysa sa kanya. Samatalang si Elvish naman ay next year pa.

Nang makapasok ako ay doon ako mas lalong hiningal dahil sa sobrang bilis ng tibok ng aking puso.

“Malala na yata ako.“Mahinang bulong ko sabay iling sa sarili.

Dumeretso ako sa isang maliit na lamesa namin ni Elvish. Minsan kasi ay mas gusto naming dalawa na dito nalang mag-aral sa kuwarto kaysa sa labas. Tahimik kasi dito hindi katulad doon sa labas.

Palusot ko na dito ako mag-aaral pero ang totoo ay gusto ko lang umiwas kay kuya Atrius. Pero sa kakaiwas ko parang mas lalong lumalala pa ang nararamdaman ko dito.

Nawala nadin tuloy ang pagiisip ko para sa darating na birthday ni Tatay.

Akala ko ay tatagal ako ng ilang oras sa kuwarto at magiging maayos na ang pagtibok ng puso ko pero doon ako nagkakamali.

“Not because kinompronta mo ako ay hindi ibig sabihin noon iiwasan mo na ako, o iiwasan na kita.”

Napalunok ako dahil sa boses na iyon. Lumingon ako sa pintuan at nakita ko si kuya Atrius doon na madilim ang mukha.

“Sa tuwing pumupunta ako dito nararamdaman kong umiiwas ka sa’kin. Bakit? Are you afraid na mas lalong lumala yang nararamdaman mo?“Nakataas ang kilay na tanong nito ngunit ang mga mata ay ganun parin.

Madilim at walang reaksyon.

Siguro kung may matatakasan o may magagawa lang ako para iwasan ito sa apat na sulok ng kuwarto ay ginawa ko na pero wala. Wala akong mapupuntahan.

“Ahm,” Tumikhim ako. “Nasaan si Elvish?“Hindi ko ipinahalata ang kabado ko dito.

Pinili kong maging kalmado kahit na sa loob loob ko ay parang sasabog na ako.

Ngumisi ito tapos ay humakbang patungo sa loob at papunta sa kung nasaan ako.

Lumunok ako nang makalapit ito sa akin. Mas lalong nagrambulan ang nasa loob ko nang umuklo ito at ang dalawang braso ay itinukod sa dalawang pagitan ko.

Ngayon ay wala na talaga akong matatakasan.

“Nagtitimpi lang ako na hindi punahin ang mga pag iwas mo pero ngayon ay hindi na ako magtitimpi. I am fucking mad to you.”

Hindi ako nakapag salita matapos ng sinabi nito dahil bigla nalang ako nitong sinunggaban ng halik sa aking labi.

Marahas agad iyon.

Nanlamig at na estatwa ako dahil sa biglaan at rahas ng ginawa nito. Hindi ko magawang itulak o sigawan man lang ito dahil pinanghihinaan narin ako.

Para bang tinakasan ako ng lakas at lahat ng iyon ay kinuha nito sa pamamagitan lang ng halik nitong marahas.

“K-kuya-”

Akala ko ay makakapag salita ako pero hindi. Hindi ko nagawa dahil sa ginawa nito.

Napatalon ako ng bahagya nung hawakan nito ang aking beywang. Ang bigat ni kuya Atrius ay parang ibinibigay lahat sa akin hanggang sa tuluyan na nga akong makahiga sa aking hindi kalakihang higaan.

“Ouch!“Dahil sa pagkagat nito sa aking labi ng malakas at parang nanggigigil ay maharas ko itong naitulak ngunit hindi man lang ito lumayo ng ilang metro kunti pulgada lang.

Hinihingal at kabado kong hinawakan ang aking labi dahil doon. Mahapdi at nakirot iyon kaya pagtingin ko sa aking daliri ay nakita kong may kaunting dugo iyon.

Mangiyak ngiyak kong tinignan si kuya Atrius pero wala akong makita sa mga mata nito kung hindi ang kadiliman.

“H-hindi naman kita ginagalaw bakit nananakit ka.“Hindi ko napigilan na sabihin iyon na parang maiiyak na batang inaway ng kalaro.

Kalaro…

“That’s what I liked,“Isinubsob nito ang mukha sa aking leeg tapos ay nagsalita ulit.“Yung nasasaktan ka sa ganitong paraan.“Pagkatapos nitong sabihin iyon ay naramdaman ko nalang na parang hinigop nito ang aking balat.

“Hmm…“Daing ko dahil sa ginawa nito.

At dahil din sa ginawa nito ay parang sobrang nag-init ang aking katawan at nabubuhay ang kung anong dugong meron sa akin.

Akala ko ay ayun lang ang gagawin nito pero mas nagulat pa ako nung maramdaman ko ang kamay ni kuya Atrius na pumapasok sa aking pangitas na damit.

“K-kuya-“Napaliyad ako bigla dahil sa ginawa nitong pagkagat naman sa aking leeg.

Now I realize He hates me calling him ‘kuya’

Nalulunod na ako sa ginagawa nito sa aking katawan. Then one thing I know. Nagpapadala na ako sa kung anong gusto nito dahil gusto din naman ng katawan ko.

At ng isip at puso.

“Ahhh…“Mahinang daing ko nung maramdaman kong parang marahan nitong hinihimas ang aking dibdib.“A-atrius…” fuck! I never feel this good before.

Hindi ko alam na masarap pala sa pakiramdam ang ganito. Kapag may gumagawa sayo noon.

“Moan my name, that’s good.“Mahinang usal ni Kuya Atrius.

Ngayon ay nakapikit na ako habang ang kamay nito ay nararamdaman kong mas bumaba pa. Ngayon ay naglalakbay na iyon patungo sa aking Jersey short.

Napamulat ako at napalunok. Agad na bumaba ang aking paningin sa aking short kung nasaan ang kamay nito. Dahil nakahiga ako at nasa itaas ko ito ay kitang kita ko ang kamay nitong marahan na hinihimas ang akin.

“Ahhh…“Nasasarapan na ungol ko dahil sa kamay nitong nasa aking pag-aari.

Napatingala ako at doon ay nagtama ang mga mata namin ni kuya Atrius. His eyes is full of desire and lust. Ayun ang nakikita ko dito.

“You like it?“Tanong nito sa akin na parang siyang siya sa ginagawa sa pag-aari ko.

Marahan akong tumango habang nakatingin sa kamay nitong nagtataas baba na ngayon.

Napalunok ako dahil sa sensation na nararamdaman.

@Skies_cloud

IBR 23

I was out off guard when he do it again. Hindi ko inaasahan na gagawin ni Atrius ang bagay na iyon sa aking katawan.

He still tempting doing it, hindi ako makapagsalita man lang or pigilan ito dahil ginugusto din naman ng aking katawan.

“B-baka makita t-tayo…” Hindi ko natapos ang gustong sabihin nung halikan nito ang aking leeg habang ang kamay nito ay naglalaro sa aking pagkalalaking tila galit na galit na.

Tumingin ito sa akin gamit ang mga matang malamlam, lumunok ako dahil sa uri ng tingin nito sa akin na hinding hindi ko kayang tagalan.

Napapikit nalang ako dahil sa ginagawa nito, nawawala na ako sa aking katinuan, ayun ang totoo.

I’m under his influence.

“Tumingin ka sa’kin.” Utos nito sa akin.

Ilang lunok muna ang ginawa ko bago ko iminulat ang aking mga mata na agad tumama sa mga mata nitong malalim na ang tingin sa akin ngayon.

Para akong na hihipnotismo sa mga mata nitong malalim ang tingin sa akin ngayon. Ngayon ko lang din napagmasdan ang mga mata nitong napaka ganda. Sa buong buhay ko ay ngayon lang ako nakakita ng ganitong mga mata.

His eyes are too iconic and unique.

Tila bagay na bagay ang gano’ng mga mata sa taong ito.

Dito lang bagay ang mga matang iyon.

His Hazel eye is hypnotizing me, siguro kung ibang tao ang makakapansin sa mga mata nito ay tila awtomatikong mabibighani.

I wonder if how many girls is willing to be naked to this man.

Dahil sa naisip ay parang may sumipa na kung ano sa aking sistema dahilan para kainin ako ng kung ano.

Parang nawala ako sa aking katinuan dahil nung bumalik ang labi nito sa aking labi ay nakipag laban na din ako ng halikan.

Bago palang sa akin ang mga ginagawa nito sa aking sistema, wala na akong pake kung tama ang ginagawa ko basta ako ay ginagaya ko lang ang ginagawa n’ya.

Naramdaman kong napangiti ito dahil sa ginagawa kong paggaya sa bawat dampi ng labi nito.

But when I accidentally bite his lips ay napahinto ito.

Kumunot tuloy ang aking noo dahil sa paglayo ng mukha nito sa akin.

“B-bakit?” Kinakabahang tanong ko dito.

His lips formed into smirked.

“You make me fucking turned on.”

Magsasalita pa sana ako ngunit bigla ako nitong kinabig at mas marubdob akong hinalikan.

Mararahas iyon at tila sabik na sabik.

Hindi na ako makasunod sa bawat halik na ginagawa nito. Ang aking kamay ay kusa nalang tumaas patungong leeg ni Atrius.

I was about to run my fingers to his long neck when he stroked his hand again to my manhood.

Bumitaw ako sa aming halikan at wala sa sariling napatingala dahil sa sarap ng ginawa nito.

Malalaki na ang lunok ko nung ulitin nito ang ginawa ngunit sa pagkakataon na iyon ay ilang beses na sunod sunod ang pagtaas baba nito sa aking naghuhumindig na pagkalalaki.

Sobrang sarap ng ginagawa nito sa aking sistema.

“Ahhh!” Hindi ko mapigilan ang mapasigaw ng maramdaman kong parang may kung anong mabigat sa aking puson.

Wala na akong pake kung sino man ang makakarinig ng ungol ko dahil dalang dala na ako sa ginagawa ni Atrius sa akin.

“Fuck!” Isang malakas na mura din ang pinakawalan ni Kuya Atrius nang biglang may kung anong lumabas sa akin na alam kong nasa kamay nito ngayon. “You came fast?”

Dahil sa tanong na iyon ay pinamulhan ako ng mukha. Did he need to say that?

Kagat ang labi na tumingin ako dito. I saw his eyes, his eyes like he accusing me for that fast cum. Para bang dismayado o nang iinsulto ang mga tingin nito sa akin.

Nagbukas sara ang aking labi ngunit walang lumabas na mga salita doon.

Nahihiya ako.

“But that’s fine,“He smirked.

Hinalikan muna nito ang aking labi bago umahon at umalis sa aking harapan.

Part of my body dismayed dahil sa ginawa n’yang pagtayo.

Akala ko meron pa. Wala na pala.

Naramdaman yata nito ang aking iniisip kaya mahina itong napatawa. Ang tawa nito ay parang napaka sosyal na parang ito lang yata ang may kayang gawin iyon.

Ang sexy ng tawa n’ya.

“I know you are still a virgin, but I don’t want to abused you,“Lumapit ito sa at hinalikan nito ang aking noo. “I want to fuck you but this is not the right time,“sambit nito bago lumayo sa akin at talikod sabay kuha sa isang face towel na nakasampay lang sa may upuan na inuupuan ko kanina.

Ako naman ay parang estatwang hindi nakagalaw dahil sa sinabi nito. Ang aking paghinga ay napakalalim pa at ramdam parin ang sensas’yong iyon.

He want to fuck me but…

Where? I don’t have…

Damn!

Natapos ang araw na iyon na tila lutang na lutang ako, hindi ko din magawa ng maayos ang aking mga dapat na gagawin. Ang mga gawain sa bahay lalo na ang aking thesis, hindi ko alam kung tama pa ba yung mga sinusulat ko doon.

“Kuya…”

Bumalik lang ako sa katinuan ng marinig ko ang marahang tawag ni Zyx sa akin.

Bumuntong hininga muna ako at inalis ang mga nasa isip bago ko sagutin ang bunsong kapatid.

Ang inosente nitong mukha at mata ay nasa akin lahat ang atensyon.

“Bakit? May problema ba?“Marahan na tanong ko kay Zyx.

“Kanina ka pa po kasi namin pinagmamasdan,“Usal nito, Inilagay nito ang kamay sa likod. She likes doing that when she wants to tell something,“Sabog ka po ba?”

Kumunot ang noo ko dahil sa sinabi nito.

“S-sabog?“ulit ko sa sinabi nito.

Tumango ito. “Kanina mo pa po kasi sinusulatan ’yang lamesa…”

Napatingin ako sa aking harapan at doon ko lang napagtanto na ang puti naming lamesa ay puro na sulat ng ballpen na hawak ko at ang malala pa doon ay puros pangalan iyon ni Atrius!

Ramdam ko ang pagiinit nang aking mukha dahil sa nakikita ko ngayon sa harapan ko!

Ganun na ba ako ka obvious?! Na ulti mo pangalan n’ya ay isusulat ko?!

🫧 Skies. 

Thank you for always supporting me.

Mag lalagay na ako nang dedication for my upcoming update!

List your name if you want dedication!

Ps.  #huwagaasasanextupdate

Skies_cloud.

IBR 24

Ilang linggo na ang lumipas ngunit parang napaka sariwa parin nung pangyayaring iyon. Hindi na yata mabubura sa sistema ko ang ginawa sa akin ni Atrius.

“Table 24!”

Mabilis ang bawat galaw ko sa ginagawa ko habang iniisip ang mga nangyaring iyon. Gusto kong mamangha dahil hindi na aapektuhan ang aking trabaho sa pagiisip.

“Rum! Palinis naman nung table 30 may uupo kasi, salamat!”

Wala akong nagawa dahil sa sinabi ni David. Mabilis kong kinuha ang basahan at ang pang spray sa lamesa at mabilis na nagtungo sa sinabi ni David.

Maraming costumers dahil breaktime ngayon. Laging ganito kapag breaktime. Ang fast food kasi na ito ay nakatayo malapit sa School, Collage University, at isang Kilalang Company. 

Habang nililinis ko ang lamesa ay napatingin ako sa pintuan at nakitang maraming nagsisilabasan dahil tapos ng kumain at ang iba naman ay papasok at kakain palang.

Parang napako ang aking paningin sa isang lalaking papasok. Naka kuya cream t-shirt ito na hapit sa katawan kaya bakat ang hulma ng katawan nito. Ang pang ibaba naman nito ay isang maong short na kulay itim, suot nito ay ang sneaker na alam kong mamahalin dahil kailan ba nag suot ang lalaking ito ng mga murang damit at sapatos? Lahat iyon ay designers.

“Ayus na ba yan?”

Napapikit pikit ako at napabalik sa reyalidad. Damn! Paano ba nagagawa ng lalaking ito na hindi maging attractive?!

“Puwede na pong upuan Sir.” Magalang na sambit ko sa isang lalaki na ngayon ko lang naramdaman na nakatayo pala sa harapan ko at hinihintay akong matapos.

Pagkatapos kong linisin ang lamesa ay ako na din ang kumuha ng order nito.

“Isang ice coffee then…”

Sinabi nito ang mga gustong i-order at ng matapos ay ibinigay ko na iyon sa loob upang ma-prepare na.

Tinapunan ko pa ng isang tingin si Atrius kanina na mukang hindi rin ako napansin kaya hinayaan ko na muna.

“Rum! Pakuha nga nung order 67!” 

Bumuntong hininga muna ako bago ako sumunod.

Nung nakalabas na ako at tinignan ang number 67 ay agad akong kinabahan dahil ayun ang upuan ni Atrius na nakatingin na ngayon sa akin. Walang emosyon ang mga mata nito kaya mas lalo akong kinabahan. Naglakad na ako patungo sa kinauupuan nito upang makuha ko ang order at ng makalapit ako dito at balak na sanang bumuka ang bibig ngunit na unahan ako nito.

“Did you eat your Lunch now?” Ayun agad ang tanong nito sa akin.

Napatingin ako sa mga costumer na kanina pa nakikiusisa. Alam kong si Atrius ang tinitignan ng mga ito.

“Hindi pa, after this may lunch break kami.” Kinuha ko ang papel at bullpen bago ko tinignan ito ulit. “Oder?” Tanong ko dito.

“I will wait your Lunch break before I order.”

“Hindi dito kumakain ang mga empleyado. Atrius. May sarili kaming lamesa sa loob.” Pinagtitinginan na kami ngayon at parang gusto ko nalang umalis dahil kanina pa ako nakatayo dito! 

“Then I will wait you.”

Napapikit ako ng mariin dahil sa tigas ng ulo nito.

“Sayang ang table kung hindi ka o-order.” Matigas na sambit ko dito. Napupuno na.

Tumingin ito sa paligid, dahil sa ginawa nito ay hindi ko din tuloy maiwasang mapatingin din sa paligid.

Marami ng taong naghihintay ng mga bakanteng upuan.

At ang masama pa doon ay napapatingin sa bandang lamesa ni Atrius dahil pang apatan iyon! Iisa lang ito pero kung pumili ng lamesa ay akala mo ang daming kasama!

“Nauna naman ako dito?”

Umawang ang labi ko at hindi na alam kung anong magandang sasabihin kay Atrius na hanggang ngayon ay nakikipag talo parin. 

Magsasalita na sana ako ngunit naunahan ako ng tatlong babae na puro College.

“Puwede ba kaming maki upo?”

Ramdam ko ang kaba nung babaeng nagtanong noon kay Atrius. Namumula din ang mukha nito at alam ko ang ibig sahihin noon.

Hindi ko na hinintay pa ang sasabihin ni Atrius dahil ako na mismo ang nagsalita.

“Puwede naman kayong umupo besides wala naman kasama si Sir.” Diniinan ko ang huling sinabi.

Hindi na ako tumingin kay Atrius dahil ramdam ko ang sama at talim ng tingin nito sa akin ngayon.

Dahil sa sinabi ko ay tila ba nag ningning ang mga babaeng collage at agad na umupo sa tabi at harapan ni Atrius.

“What’s your orders?” Tanong ko sa bagong upong na mga babae.

Hanggang sa matapos magsalita ang tatlo ay hindi ko parin tinatapunan ng tingin si Atrius na hanggang ngayon ay alam kong nakatitig sa akin.

“Just wait a minutes for your orders.” Imbis na maging magiliw ang pagbati ko sa mga ito ay naging seryoso iyon lalo na ng makita kong kinausap agad ng katabing babae ni Atrius.

I don’t know why but I have the feelings inside of na parang gusto kong palipatin ng upuan si Atrius sa nagiisang upuan na malapit.

Dahil ako ng malaman at marinig pa ang sasabihin ng mga babae kay Atrius ay mabilis na akong umalis sa table nila.

Dapat pala ay hinayaan ko na s’yang mag isa doon sa upuan na ’yon.

Lumipas pa ang ilang minuto at ramdam ko na ang pagkalam ng sikmura ko. Sumilip ako sa inuupuan ni Atrius at nakita kong nagiisa na s’ya ngayon.

Breaktime lang siguro nung mga collage kanina. Gusto ko s’yang puntahan at tanungin kung kakain na ba ’to pero nung maalala ko ang sinabi nito kanina ay hindi na ako tumuloy.

“Ang g’wapo, kanina pa ’yan nandadan ah?”

Kanina ko pa naririnig ang mahihinang bulungan na ’yon galing sa mga ka trabaho at paulit ulit nalang nilang pinupuri si Atrius.

“Lapitan mo kaya?”

Napatingin ako sa nagsabi noon.

Bumuntong hininga ako dahil nalingunan ko si Cloe na namumula ang mukha habang nakatingin kay Atrius. Nagtutulakan pa ang dalawa kung sino ang lalapit doon.

“Baka na gugutom na.”

“Pakakainin ko na ba?”

Kumunot ang noo ko dahil sa narinig na pag uusap. Ayaw kong lagyan ng malisya ang sinabi ng mga ’to pero sa mga tinginan at ngisian palang ay alam kong tama ang nasa isip ko.

Tinignan ko ang orasan na nasa itaas.

Ilang minuto nalang ay breaktime na namin at thirty minutes lang ang breaktime namin.

Huminga ako nang malalim at kinuha ang bullpen at ang mini note na nasa bulsa ng aking apron bago ako naglakad palapit kay Atrius.

Ang mga mata nitong nakatingin sa cellphone ay napabaling sa akin ng maramdaman ang presyensya ko.

Tumuwid ito ng upo ng makitang papunta ako sa gawi nito. Ang cellphone na kanina ay hawak ngayon ay nasa bulsa na at hinihintay nalang akong makalapit.

“Hindi ka pa mag o-order?” Tanong ko dito. Nag aalala din ako dahil baka mamaya ay gutom na ito.

Bahagyang kumunot ang noo nito. “Hihintayin kita.” Usal nito.

“Uhm, puwede naman tayong kumain nalang sa sasakyan mo pagka breaktime ko.” Tumikhim ako matapos kong sabihin ’yon, nakaramdam din ako ng hiya.

Bahagyang umawang ang labi nito dahil sa sinabi ko. His red lips looks delectable and so firm. Hindi ko alam kung kailan ako na akit sa labi nito.

“You sure?” Hindi makapaniwalang tanong nito.

Tumango ako. “Hintayin mo nalang ako doon, um-order kana para mamaya ay sabay na tayong mag lunch.” Sambit ko bago ko ipinakita ang note ko dito.

Tumango ito. Ibinigay na nito sa akin ang gusto nitong kainin kaya agad ko iyong inilista. Hindi naman gaano karami iyon pero nagtataka parin ako kung kaya ba nitong kainin ang mga in-order.

“Additional?” Tanong ko habang sinusulat ang mga gusto nito.

“You?”

Napapikit pikit ako at nang marealize ay kumunot ang noo ko dito. Tinignan ko ito ng masama.

Hindi rin yata nito na realizes agad ang sinabi dahil ng lumingon ako ay nakatingin lang ito sa akin na parang maamong pusa. Ngunit ng marealized nito ay tumikhim ito.

“I mean you? What do you want to add? That’s not for me, that’s ours.”

Bahagya akong huminga ng malim at umiling dahil. Sobrang dami na nang in-order nito at sobra sobra na ’yon sa amin.

IBR 25

IBR 25

Ganun na nga ang nangyari, Pagkatapos ko sa ginagawa ko at ng makapag breaktime na ay agad akong umalis sa counter para makapag ayos ng kaunti.

Matapos kong mailagay ang mga pinagkainan na kinuha ko mula sa last na lamesa nagtungo na ako sa locker.

Meron ng mga meal na para sa amin kapag break time, hindi naman iyon gaanong kadami. Biyernes ngayon kaya ang ulam namin ay gulay at pritong manok, may chef na nagluluto din para sa amin pero limitado nga lang.

“Salamat.” Matapos kong kunin ang pagkain ko ay lumabas na ako.

Meron naman kaming sariling lamesa pero sa ngayon ay hindi ako ngayon kakain dahil may naghihintay sa labas.

“Rum!”

Napatingin ako kay Isha na tumawag sa akin. Itinuro nito ang isang bakanteng upuan. Lima silang nandodoon. si Isha, Josh, Mark, Liam at Jem.

Umiling ako sa gusto nitong mangyari.

“Sa labas ako.” Pagkasabi ko noon ay naglakad na ako. Narinig ko pang tinawag nito ang pangalan ko pero hindi na ako lumingon dahil bilang lang naman ang aming break time. May oras kami at hindi pwedeng masayang lang ’yon sa k’wentuhan.

Pagkalabas ko ng kuwartong iyon ay agad akong nagmadali para magpunta sa parking lot at hanapin ang sasakyan ni Atrius.

Habang naghahanap ako ay may tumunog na sasakyan sa hindi kalayuan kaya hinanap iyon ng aking paningin at doon ay nakita ko ang raptor na sasakyan ni Atrius.

Naglakad ako doon at mula sa aking kinatatayuan ay kitang kita ko na si Atrius na nakasandal sa sasakyan nito. He was leaning on the hood and crossed arm.

Nang makita ako nito ay umayos ang pagkakatayo nito.

Bigla tuloy akong hindi mapakali. Habang naglalakad ako papunta dito ay hindi maiwasan ng aking tuhod na hindi mangatal sa paglalakad pero hindi ko ipinahalata ’yon.

Tumingin si Atrius sa hawak hawak kong lunch.

“Is that your lunch for today?” Tanong nito.

“Oo.” Tumango ako habang naglalakad patungo dito.

Hindi ito nagsalita. Tumingin pa muna ito ng ilang segundo bago maglakad patungo sa likod ng sasakyan nito.

Naguguluhan man ay sumunod ako dito. Nakita kong ibinaba nito ang nakaharang. Agad itong umakyat sa likod ng sasakyan nito.

“We were eat here.” Sambit nito ng makaakyat.

Iginala ko ang mga mata ko sa raptor nito. Meron doong isang sapin na kay itim din katulad ng sasakyan nito at mula doon ay ang mga pagkain na in-order nito kanina sa resto.

“Give me your lunch and let me help you up here.”

Malalim na huminga muna ako bago ko ibinigay ang pagkain ko dito ng maisama nito ang pagkain na iyon sa mga pagkain na binili tsaka nito inuuman ang kamay nito sa akin na agad ko naman na inabot.

He lift me up. Naramdaman ko pa ang isa nitong kamay na umalalay sa aking likuran na para bang mahuhulog ako kapag hindi ako inalalayan ng maigi.

Nang tuluyan na nga akong nakasampa ay inalalayan parin ako nito paupo.

“Kaya mong ubusin lahat ’yan?” Tanong ko dito ng makitang sobrang dami pala talaga nitong in-order.

Mula sa mga pagkain ay inangat ko ang aking tingin dito.

“That’s for ours.” Mataman nitong sambit sa akin.

Hindi nalang ako kumontra pa. Nang makaupo ito ay agad ako nitong binigyan ng pagkain. Ang sabi ko ay ako na ang kukuha ng akin ang kaso ay ipinilit nitong siya na daw ang mag aasikasaso sa akin.

Ngayon nalang ulit kami nagkasama ng ganito na kami lang dalawa kaya hindi ko maiwasan na mamangha at makaramdam ng kaba at tuwa sa ginagawa nito.

“After this, you will go to your school?” Tanong nito sa akin habang kumakain ng fried chicken.

Inubos ko muna ang nginunguya ko bago ako sumagot dito.

“Wala kaming prof ngayon kaya uuwi ako pagkatapos ng trabaho, sa bahay nalang ako mag-aaral.” Pagkasabi ko noon ay sumubo ulit ako ng pagkain.

Masarap ang pagkain sa restaurant ang kaso ay mahal nga lang kaya hindi ko minsan maibili ang mga kapatid ko. Kaya ang ginagawa ko minsan kapag may natitira pa akong extra na pera ay bumibili nalang ako ng snacks nila kapag nag-aaral ang mga ito.

Napansin kong matagal akong pinakatitigin ni Atrius kaya hindi ko maiwasan ang hindi mailang at magtanong sa titig nito.

“May problema ba?” Tanong ko. Hindi ko talaga ito mapakatitigan ng matagal kaya ang ending ay lagi akong nagbababa ng tingin sa mga pagkain sa harapan namin.

Hindi ito sumagot pero hindi man lang nagbago ang titig nito na tila may gustong sabihin.

Kumunot ang noo ko at ngayon ay nilabanan ko na ang titig nitong tila may gustong sabihin.

“May gusto lang akong itanong sayo.” Huminga ito ng malalim.

Ibinaba ko ang pagkain na hawak tsaka ko ibinigay ang lahat ng atensyon ko dito.

“What it is?” Kanina pa talaga ako nahihiwagahan sa tingin nito e.

Parang may kung anong gustong sabihin na seryoso pero hindi lang mailabas at masabi.

Akala ko ay sasabihin na nito ang gusto nitong sabihin pero isang malalim at mahabang buntong hininga lang ang pinakawalan nito bago umiling at pinagpatuloy nalang ang pagkain.

“Uy! Rum!”

Nag aayos na ako ng mga gamit ng may tumawag sa akin mula sa likuran ko.

“Saan ka kumain kanina?” Tanong sa akin ni Isha, kinukuha na nito ang mga sariling gamit sa locker nito.

Sinarado ko ang locker ko. Nakuha ko na naman ang mga gamit ko at handa na akong umalis.

Hindi ko sinagot ang tanong sa akin ni isha kaya napatingin ito sa akin. May pagtataka na ang mga mata nito.

“Saan ka kumain?” Tanong ulit nito.

Balak ko sanang hindi ulit sagutin ang tanong nito kaso nga lang ay mas lalong nagtatanong ang mga mata nito na may kasama pang pagkakunot ng noo.

“D’yan lang sa may labas, parking lot.” Sambit ko. Hindi din naman ako titigilan nito sa pagtatanong kaya sinagot ko na.

“Parking lot? Sinong kasama mo?”

Humarap ako dito. “Sarili ko lang, Nag iisip lang ako.” Pagkasabi ko no’n ay isinukbit ko na ang aking bag sa balikat. “Una na ako, baka hinahanap na din ako nang mga kapatid ko.” Hindi ko na hinintay ang sasabihin nito dahil nagmamadali na akong naglakad papaalis sa locker. Kapag sinagot ko ng sinagot ang mga tanong ni Isha ay alam kong masusundan at masusundan pa ’yon ng mga katanungan na naman.

Anong oras na at kailangan ko ng makauwi. May mga gagawin pa naman akong school works pag uwi at kakailanganin ko pang magluto ng umagahan dahil dadalawin ko si Tatay bukas sa presinto.

Nakalabas na ako sa resto, ngayon ay naglalakad na ako patungo sa sakayan ng mga tricycle na dadaan sa lugar namin.

Tatawid na sana ako ngunit may tumigil na sasakyan sa aking harapan. Bumaba ang salamin ng sasakyan at isang lalaki ang nakita ko doon. Nakakunot ang noo nito habang naka tingin sa akin.

“I waited you in the parking lot. Bakit ka naglalakad?” His voice was annoyed.

Ngumuso ako dahil sa sinabi nito. Pagkatapos kong magtanong ng paulit ulit dito kung anong problema na minsan ay hindi man lang sinagot ay hinayaan ko na ito sa parking lot bukod kasi sa ayaw nitong sagutin ay wala na din akong oras.

He opened the car door then he give me a glance.

“Pasok, baka mamaya kung anong mangyaring masama sayo, I don’t like it.” He is still pissed and annoyed.

Pumasok nalang ako sa sasakyan nito at baka kung ano pa ang mangyari kapag hindi ako pumasok.

Pinaandar nito ang sasakyan. Our surrounding was quiet and nobody wants to talk.

Tumikhin ako dahil nabibingi na ako sa katahimikan. Nararamdaman ko talagang meron ’tong gustong sabihin pero may pagdadalawang isip lang kung iboboses ba o hindi.

---

Slow update siguro ako dito. But I’ll try again!

Don’t forget to vote and leave a comments here! Lovelots!🫶🤍

IBR 26

IBR 26

Ilang minuto na ang nakakalipas pero kahit ni isa sa amin ay talagang walang nangahas na magsalita!

“I want to ask you something.”

Sinira nito ang kanina pang katahimikan na akala ko ay matutuloy hanggang sa makauwi na ako.

Bumaling ako dito. He’s serious. His expression was dark, no emotion. He’s nothing. Plain and scary. Ang mga mata nitong kahit na nakatingin sa kalsada ay kita ko ang kadiliman doon. Pero kahit na ganun ito ay sobrang guwapo parin nito, hindi ko alam kung bakit kahit na ganun ang mukha nito ay nagagawa parin nitong maging guwapo sa paningin ko.

I sighed. Effortless.

His jaw clenched. Mas lalong dumagdag iyon sa nararamdaman ko.

“About your father case.”

Nakatingin lang ako dito. Hinihintay ang bawat pagbukas ng labi nito na kumikintab sa sinag ng buwan. Parang nangaakit iyon na mahalikan ng isang labing sabik na sabik.

How his lips moves and how he talks.

Parang ng te-temp ang labi nito.

“He agreed to joined—”

Hindi ko ito pinatapos sa pagsasalita because his lips was tempting me.

Inilapit ko ang aking mukha sa mukha nito at agad na hinalikan ang labi nitong may sinasabi.

I’m deaf to his words he says.

I want to kiss him. My focus was blurred.

Nagulat ito sa ginawa ko. Giya ko ang ginagawa nito sa akin sa tuwing hinahalikanako nito. Ibinaling ko ang ulo ko sa kabila at minsan ay sinusubukan ng aking dila tikman ang labi nito.

Hinawakan ko pa ang leeg nito gamit ang dalawang kamay ko at mas lalong pinagigihan ang ginagawa kong paghalik dito.

I felt him stunned earlier but now? He kissed me back with full of desires. His hand cupped my nape and his lips trying to enter inside.

Naliliyo ako sa ginagawa namin sa sasakyan nito. Napapapikit pa ako sa tuwing sinisipsip nito ang aking labi at dila.

His one hand travels down.

Mas lalo akong nag init at nanginig sa kagustuhang mahawakan at madampian nito ng kamay ang nasa loob ko.

I’m addicted to him. To his kisses and to his touches.

Napaungol ako nung kagat kagatin nito ang labi ko.

“H-hmmm…”

I open my eyes. I see his car parked to the dark place. Hindi ko alam kung nasaan kami ngayon at wala akong paki kung nasaan man kami ngayon.

All I want now is him.

I want him.

“A-Atrius…” I can’t even recognize my own voice. Para akong humihiling sa mga ginagawa nito sa akin.

Napatingala ako ng maglakbay ang labi nito sa aking panga pababa sa aking leeg. He kissed me there like this is his new favorite.

“Ah!” Isang impit ngunit pasigaw na ungol ang lumabas sa labi ko nung himasin nito ang aking pagkalalaki sa labas ng slacks kong suot.

Kailan pa ako nahumaling sa ganito?! I can’t stop myself damn!

“Fuck.”

Nakapikit lang ako at naimulat ko lang ’yon ng maramdaman kong nawala ang labi ni Atrius sa aking leeg at kasabay noon ay nakarinig ako ng pagbukas ng zipper ng aking suot.

I looked down.

I saw him. I feel his breath to my hard manhood.

Napapigil ang aking paghinga dahil sa nakita at nararamdaman ko ngayon. I want to stop him but when I felt something in my dickhead napasabunot nalang ako sa buhok nitong sobrang lambot.

“Ahh…” Hindi ko na alam kung kakagatin ko ba ang labi ko o ipipiling ko ang ulo ko sa kung saan banda.

I spread my legs wide to give him more access.

His tongue is now sucking and licking my head.

Wala akong magawa kung hindi ang umungol ng umungol sa loob ng sasakyan. Hindi ko din alam kung saan ako kakapit hanggang sa maramdaman kong parang may namumuo sa puson ko.

I want more. I needed more.

Sumasabay na ang aking balakang sa pagtaas baba ng ulo ni Atrius sa pagkalalaki ko. My throbbing manhood wants more.

“M-more…please.” Pagmamakaawa ko kay Atrius dahil sa nararamdaman ko sa puson ko na gustong gusto ng lumabas.

I can’t feel the aircold from airconditioner. I only feel to my skin is heat. Sobrang init ng pakiramdam ko na parang kahit na sobrang lamig ng paligid ay mamumutawi parin ang init na nararamdaman ko.

“Ohh! Fuck!” Isang malakas na mura ang nasambit ko nung maramdaman ko ang pagsabog ng katas ko sa loob mismo ng bibig nito.

Hawak hawak ko lang ang buhok nito habang habol ang hininga ang ginagawa ko.

Naimulat ko ang aking mata at nakita kong nakayuko parin ito at nararamdaman ko parin ang dila nito na parang nililinis ang aking kahabaan.

Para akong lantang gulay na habol ang hininga dahil sa nangyari.

He then look at me smirking.

“You okay?” He still smirking.

Nakagat ko nalang ang aking labi at wala sa sariling umiling.

“You want more?” He teased. Tumingin ito sa aking ibaba dahilan para mapatingin din ako doon.

Nagsusugat na siguro ang labi ko kakakagat lalo na nang makita kong nakatayo na naman ang akin. I lost my energy but my thing down there is still erected

Hindi ako nakasagot sa tanong nito. He leaned and kiss my four head.

“Let’s stop here. I know you are tired.” He then zipped my zipper.

Habol pa ang hininga ko ng tumingin ako sa ibaba ko. Ramdam ko parin ang pagkislot ng nasa loob ng aking slacks.

Hanggang sa minaneho na ulit nito ang sasakyan ay hindi parin mawala sa isip ko ang nangyari. May parte sa akin na parang may gustong maranasan sa ibang paraan.

Itinapon ko ang isipan na iyon sa aking isip at tinignan nalang ang mga sasakyan na nadadaanan.

“About your father’s case again.” He coughed. “He agreed for our agreements. He joined again to our organizations.”

Nakuha nito ang atensyon ko. Hindi ko alam kung ano ang sinasabi nito. Kinausap nito ang Tatay ko? And he joined again? To their organizations?

Nakita nito ang katanungan sa isip ko kaya ipinagpatuloy nito ang sasabihin.

“Yes. We asked him again to joined our organization to protect him and his family.” Tumingin ito sa akin.

Maraming gustong sabihin ang mga mata nito pero tila hindi nito kayang sabihin lahat sa pamamagitan ng mga salita. Tila may humahadlang dito.

---

Again don’t forget to voted and leave a comments here!🫶🤍

IBR 27

Huminga ako ng malalim at pilit na pinapakalma ang aking sarili. Kakatapos lang nang mainit na pangyayari kaya hindi ko magawang isipin ang mga sinasabi ni Atrius sakin.

“I want to protect you—”

“What organization do you have?” Tanong ko dito. Hindi pinatapos ang sasabihin sakin.

Gusto n’ya akong protektahan at pamilya ko? Pero hindi ko alam kung anong klase ng organization ang meron s’ya. Ang alam kong organization ay isang sindikato. Prostitution, droga at kung anu-ano pa.

Kumalma ang aking sarili. Hanggang ngayon ay nasa sasakyan parin kami nito. Hindi lumalabas o hindi umaandar ang sasakyan.

Kita ko ang kalituhan sa mga mata nito. Tila ba nagdadalawang isip ito kung sasabihin ba o hindi sakin.

“Bakit? Bakit kailangan n’yo ulit si Tatay na sumali sa inyo? At anong klaseng organization ang meron kayo? Mga pumapatay ba—” Naalala ko ang sinabi nito nung kumuha daw ulit ng mission si Tatay sa kanila. Pinatay ang isang taong may malaki ang kasalanan. “Pumapatay kayo.” I correct my words. “At ano? Droga? Anong klaseng samahan ang meron kayo? Tell me.” I looked at him. I want to know what kind of organization he have—he belongs to.

Atrius swallowed hard. His Adam’s apple moves. My question is hard for him to answer. Ayun ang napapansin ko dito kapag tinatanong ko ang tungkol sa kung anong klaseng samahan ang meron sila. Kung anong ginagawa at kung anong nangyayari.

“We are not killing people for no reason. We killed people—sinful people. We are killing people who think they are not humans anymore. People are greedy when it comes to power.” He directly said to me, his eyes were blank, and no emotion while looking at me.

Lumunok ako. Ito ang gusto ko diba? Ito ang gusto kong marinig? Ang kasagutan na gusto kong marinig kung anong meron sa samahan nila. Kung anong ginagawa nila.

“I am no kind as you think, Rum. I killed many people. I killed without mercy. I torture them like an animal. I can look them directly in their eyes while killing them slowly.” He said without hesitation and blinking.

Parang nagtaasan ang balahibo ko dahil sa sinabi nito. His intense look, his words parang gusto kong tumakbo pero mas gusto kong marinig ang sinasabi nito. At ang sasabihin pa nito.

“Criminals don’t deserve to live.”

“Sa tingin mo ang ginagawa n’yong pagpatay ay sa mga tao ay hindi krimen? If you kill criminals, you are a criminal too.” Sambit ko ditong pumapatay sila hindi ba at kriminal na din sila?

Umiwas ito ng tingin sa akin. Pinaandar nito ang sasakyan. Ang malamig nitong mata ay tumuon sa kalsada na binabaybay namin.

“Not because I killed people doesn’t mean I am a criminal too. We have approval from the government of law.”

Natawa ako sa sinabi nito. Government? Anong klaseng government ang hahayaan at bibigyan pa ng approval to kill people?

Kapag ang ibang tao ang nakapatay at kriminal ang napatay ay may kaso? Pero ang iba kapag nakapatay ng kriminal ay ayus lang? Is this the law?

“I know what you’re thinking. Matataas na tao ang pinapatay namin. They are killing innocent people.” Sambit ni Atrius na napansin ang katahimikan ko.

“Kapag ba ako nakapatay ng kriminal ikukulong nila ako? Diba oo?” Usal ko dito.

“You think I will let that happen?”

Umirap ako dahil sa sinabi nito. Hindi, kasi alam kong may kapangyarihan ka. Gustuhin ko man iboses ’yon pero hindi ko na ginawa.

“Ibig sabihin madaya talaga ang batas? Anong klaseng batas ba ang meron kayo?” Tanong ko dito. Hindi pinansin ang sinabi nito.

Naitikom ni Atrius ang bibig nito. Sandaling ipinikit ang mga mata at tumingin sa akin ng taimtim.

“Just what I say, we killed bad people. Mga taong hayok sa lahat. Mga taong nakakagalaw ng malaya habang may sinisirang buhay.” Sambit nito na para bang ayun na ang pinakatuldok ng paliwanag sa mga gusto kong itanong.

Tumango nalang ako sa sinabi nito. Hindi na ako nagtanong pa. Walang nagsalita sa amin habang binabaybay namin ang kalsada pauwi sa bahay.

Ganun na ba talaga kalala ang mga taong pinapatay ng samahan nila? Everyone deserves to be alive—live here in this world. May kasalanan man o wala ay deserve parin naman nilang mabuhay diba? Hindi na ba talaga magbabago ang mga taong pinapatay nila? Siguro naman may mga pamilya ang mga taong ’yon?

“Paano kung isa ako sa mga matataas na criminal sa list n’yo? Papatayin mo ba ako?” Wala sa sariling tanong ko kay Atrius.

Lumingon ako dito. Atrius sighs deeper.

“I don’t care who you are, what your case is. I still kneel down to you. I still suck your hard dick. Or even help you.” Bulgar nitong usal na para bang sanay na sanay akong nakakarinig ng mga ganoong salita.

Umawang ang labi ko, at ramdam ko ang pagtaas ng init sa buo kong katawan papunta sa mukha! Hindi ako sanay na makarinig ng ganoon!

Sinasabi na kasing huwag nalang magsasalita at magtatanong e!

Buti nalang hanggang sa makauwi kami ay napigilan ko ang sarili ko na magtanong ulit dahil baka kung ano na naman isagot nito sakin.

“Dito kana maghapunan,” Sambit ko dito nung sabay kaming lumabas sa sasakyan nito. “Magluluto ako, may manok pa sa ref kaya iluluto kona ’yon.” Dagdag ko habang iniintay ako nitong makalapit sa kanya para sabay kaming pumasok sa bahay.

Tumingin ako dito nung magkaharap na kami. His emotionless eyes is gone now, napalitan iyon ng ningning. It’s twinkling like the star.

“You cook for me?” Tanong nito. Hindi makapaniwala.

Umiling ako dahilan para mawala ang liwanag sa mukha nito. Para bang pinagbagsakan ito ng langit at lupa.

“Hindi naman para sa’yo lang, para rin ’yon bukas. Iinitin ko nalang para hindi na ako magluluto at makakapag trabaho pa ako sa bahay.” Paliwanag ko.

“Okay, cook for me then.” Parang hindi narinig ang sinabi ko na sambit nito.

Umiling nalang ako at pumasok na sa bahay. Bukas na ang mga ilaw sa maliit namin na bahay kaya alam kong nandidito na ang mga kapatid ko.

Binuksan ko ang pinto at nakita kong nanonood pa ang si Zyx ng palabas sa telebisyon. Nung narinig nito ang pagbukas ng pinto ay agad itong lumingon at nagulat pa ng makita ang nasa likuran ko.

“Kuya! Kuya Atrius!” Masayang bumati ito kay Atrius na sinamahan naman ito sa panonood ng palabas.

Ako naman ay dumeretso sa kusina pagkatapos kong ilapag ang aking gamit sa lamesang maliit na nasa sala. Tinignan ko kung may luto bang kanin o wala at magsasaing nalang ako.

Nang makitang meron naman at may nakataklob din doon na pritong itlog. Ayun siguro ang inulam ng mga kapatid ko at nagtira nalang sa akin dahil alam nilang gagabihin ako sa pag-uwi.

Akala ko kanina ay maaga akong makakauwi hindi din pala. Buti nalang ay nagluto na ang mga kapatid ko.

“Si Yam at Elvish?” Tanong ko kay Zyx nang makabalik ako sa sala.

“Si kuya Elvish nasa bahay ng kaibigan, si Ate Yam ay gumagawa po ng project sa bahay ng classmate n’ya po.” Sagot ni Zyx sakin. Hindi man lang inalis ang paningin na Tv.

I noticed Atrius looking at me intently while picking my things.

Umiwas ako ng tingin dito dahil hindi ko kayang sabayan kung paano ang mga tingin nito sakin. Hindi ko kayang tignan ito ng ganon.

Naglakad ako patungo sa kung nasaan ang kuwarto namin ni Elvish para ilagay ang mga gamit sa loob.

Isinabit ko ng maayos ang aking bag sa likod ng pintuan habang ang iba ko naman hawak na gamit ay inilagay ko sa lamesa namin ni Elvish sa kuwarto.

Nagpapalit na ako ng damit ngunit natigilan din ako bigla ng naramdaman ko na parang may nanonood sakin kaya humarap ako sa pintuan ngunit imbis na makita kung sino ang nandodoon ay isang labi ang sumalubong sakin.

Nagulat ako, hindi ako nakagalaw agad. Ang kanina pang mabilis na tibok ng puso ay mas bumilis pa ngayon.

Kaya imbis na itulak si Atrius ay hindi ko nagawa dahil nadadala na ako sa init ng halik nito.

I closed my eyes and feel his hot kisses on me. I equal his kiss. Sinasalubong ko ang bawat halik nito sa akin hanggang sa lumalim pa iyon ng lumalim.

Naramdaman ko ang kamay nito na bumababa na naman sa aking slacks na suot upang kapain ang nag-uumpisa nanaman magalit na pag-aari doon.

I heard him groan when I accidentally bite his lower lip, because he found and creased my manhood slowly.

Hingal na hingal ako nung bumaba ang labi ni Atrius sa aking leeg pababa. Naimulat ko ang aking mga mata. Tila inaantok ako sa ginagawa nito. Ibang klaseng antok. Antok na nakakabuhay ng dugo sa aking katawan.

Napatingin ako sa pintuan at nakita kong nakasarado iyon. Hindi din naman hilig ng mga kapatid ko na pumasok sa kuwarto namin at alam ng mga ito na kapag nakasarado ay may ginagawa o nag-aaral ang nasaloob kaya kakatok muna.

IBR 28

Even I want to stop him for doing it. My body and mind can’t. Nakahawak lang ako ng mahigpit sa buhok nito habang pinipigilan ang sarili na umungol ng malakas.

Tinignan ko ito. He’s sucking my manhood again. He sucks it like a lollipop. Hindi ko alam kung bakit tila sarap na sarap ang mukha nito habang kinakain ang kahabaan ko.

He was holding my both thighs for guiding it to more force of pushing. Napapapikit nalang ako habang kagat ang ibabang labi dahil sa sarap na nararamdaman.

The same feeling building up again in my stomach. Hindi ko napapansin na tila mas isinasagad at sumasabay natin ang aking balakang sa pagpasok at labas ng kahabaan ko sa bibig nito.

Hanggang sa marating ko ulit ang pinaparanas nito sa akin sa tuwing hinagawa nito ang bagay na ito. Dumiin ang pagpikit ko ganun na din ang paghawak ko sa ulo nito.

The sperm inside sprung to his mouth. I manhood throbbing in his of his mouth. I looked at Atrius. I saw him licking the long body of my manhood. He looks like cleaning it. When he thinks it’s done. Atrius looked up and our eyes met.

I still breathing heavily because of the intense pleasure. My body is still in heat. Tila hindi nabawasan ang init na nararamdaman ko.

Atrius eyes is filled with lust, he looking at me like I’m kind of animal. Animal he wants to eat.

Tumayo ito at bumulong sa akin. Ramdam ko din ang init ng katawan nito.

“Turn around and bend.” His voice is raspy and deep.

Kinagat ko ang labi ko at nakita nito iyon. Dahan-dahan akong tumalikod at yumuko tulad ng sinabi nito.

I felt him behind me. Tuluyan na nitong hinubad ang aking slacks na suot at nakarinig din ako ng pagbukas ng zipper.

Lumunok ako.

Gagawin na ba namin ang gusto nito? Paano kung masakit? Paano kung hindi magkasya?

“Hmm…” Agad kong kinagat ang ibabang labi ng naramdaman ko ang kamay nito na hinihimas ang akin.

“No sex. I know you are not ready for it. We were just experimenting something.“Atrius whispered to my ear.

No sex? Why he wants me to bend and turn around?

Lahat ng tanong ko ay nasagot ng maramdaman ko ang ginawa nito sa akin. Naramdaman ko na parang umuulos ito sa pagitan ng pang-upo ko at hita.

His red tip is now pushing back and forth between in my thighs.

The sensation is giving me more heat. I saw the pre-cum into the tip of his red cock. Kitang kita ko ’yon habang gumagalaw ito sa aking likuran. Lumalabas iyon paitaas sa aking puson.

This if the first time I saw him like this. Him thrusting fast and slow and makes my knees tremble. Ito ang unang pagkakataon na makikita ko si Atrius na ganito.

I heard him trying not to moan hard. Alam nito na maririnig ’yon sa labas at nandodoon ang kapatid ko!

“Fuck.” He hissed and in one hard thrust. His sperm sprung like a storm. Sumbog iyon mula sa puson ko at ang iba pa ay tumalsik sa kung saang parte ng katawan ko.

Naramdaman ko ang mabigat na pagdagan nito sa aking likuran kasabay ng malalalim na paghinga.

Ang kamay nito ay nasa aking beywang parin ganun na din ang pagkalalaki nitong nasa pagitan ko parin at nakatayo parin.

Minutes passed no one tried to talk. We are there both breathing heavily. Catching for the air.

Naalala ko na kailangan ko pa palang magluto kaya humarap na ako dito. Kumunot ang noo nito nung magkaharap kami. Tila ba gusto nito ang position namin na ’yon.

“Magluluto pa nga pala ako.” Usal ko dito ng makita ko ang pagtataka sa mga mata nito.

Atrius nodded.

Tumingin ito sa lapag namin. I saw some white cum there. Huminga ako ng malalim at pumasok sa banyo upang kumuha ng basahan.

“Let me, you can cook now.” Atrius said.

Kinuha nito ang basahan na nasa kamay ko. Hindi na ako tumanggi dahil kailangan ko pa magluto.

Habang nagluluto ay iniisip ko parin ang nangyari samin ni Atrius sa kuwarto namin. Heat boiled into my body. Para bang sobrang dali lang ng katawan ko mag-init kapag nasa tabi ko si Atrius.

Pumikit ako ng mariin. Gusto kong kutusan ang sarili ko dahil para bang gusto pa ng katawan ko ang higit pa doon!

“May dumating nga palang bill ng meralco, kuya.” Si Yam.

Nung makalabas ako ay nagulat ako na nandodoon nadin pala ito sa sala kasama si Zyx.

Inilagay ko ang kaldero at ulam na niluto ko. Tanging adobo lang ang niluto ko dahil ang ingredients lang nito ang nasa kusina.

Tumango ako kay Yam dahil sa sinabi nito. May naiipon pa naman ako galing sa suweldo ko. Mahirap maging practical dahil may mga kapatid pa ako na kailangan din ng mga kung ano-ano lalo na sa pag-aaral. Buti nalang ay hindi maluho ang mga kapatid ko dahil naiintidihan nila ang buhay namin.

“Dadaan na ako bukas sa bayaran.” Tumingin ako kay Atrius na ngayon ay titig na titig sa telebisyon. “Atrius? Diba gutom kana?” Kinagat ko ang labi ko at napaiwas ako ng tingin dahil hindi ako sanay na tawagin ito sa pangalan nito!

Nakita ko ang pag awang ng labi ni Yam at tila gulat pa sa lumabas sa bibig ko. I know this is the first time she heard me calling Atrius by his name.

“Kuya, sama ako bukas?”

“Hindi, hindi kayo puwede sumama, may pasok pa kayo.” Lumunok ako. Uminom ako ng tubig at nagkatama ang paningin namin ni Atrius na ngayon ay nakatingin sakin ng marahan. Umiwas ako ng tingin dito.

“Absent muna kuya? Please—”

“Hindi, Ylena Mico.” Madiin na pagputol ko sa gustong mangyari ni Yam.

Humaba ang nguso nito. Umiwas ng tingin at inabala ang sarili sa ginagawa pang project na hindi yata natapos sa bahay ng classmate.

Hanggang sa matapos kaming kumain ay ramdam ko ang kagustuhan ni Yam na magsalita pa at kulitin ako upang sumama.

“Uuwi ka pa? Dito ka na kaya matulog?” Tanong ko kay Atrius nung makita kong naghahanda na ito upang umalis.

Nasa sala parin kami hanggang ngayon pero si Yam at Zyx ay nasa kuwarto na nang mga ito. Si Elvish ay kakauwi lang at deretso na agad sa kuwarto matapos kaming batiin nito.

Gabi na at nakakahiya naman kung uuwi ito ng ganitong oras.

Tinignan ako ni Atrius na parang hindi makapaniwala na dito ito matutulog. Last time he slept here is when he was drunken.

“R-really?” Hindi makapaniwalang tanong nito sakin.

Tumango ako. “Malawak pa naman ’yung higaan ko sa ibaba ng double-deck kaya tumabi kana sakin.” Umiwas ako sa mga mata nito pagkatapos kong sabihin ’yon.

I heard him chuckle.

Hindi ko na ito nilingon dahil ramdam ko ang pagiinit ng aking mukha. Hindi ko alam kung anong pumapasok sa isip nito.

Nang makapasok ako sa kuwarto namin ni Elvish ay nakita ko itong nagce-cellphone pa. He used my old phone. Ayun ’yung cellphone na ang sabi ay ninakaw daw ni Tatay. The two person don’t have evidence enough. Kaya hiyaan samin ’yon.

“Anong oras na, Vish. Walang pasok bukas?” Sarkastikong tanong ko sa kapatid ko.

Ngumuso ito ng makatingin sa akin bago bumaba at chinarge ang cellphone sabay taas ulit sa higaan.

“Oo nga pala kuya, hindi ka man lang ba hihingi kila Tito ng tulong para makalaya si Tatay ng mabilis?”

Napatigil ako sa ginagawa kong pag-aayos ng kobre kama ko.

“Hindi.” Tanging sagot ko. “Ayokong magkaroon tayo ng utang na loob at isumbat sa atin.” Dagdag ko.

Ayokong dumating sa punto na gawin din ng mga ito sa amin ang ginawa nila kay Tatay. If they want to help us sana nung una pa lang. alam kong alam na nila na nakakulong si Tatay pero until now ni wala man lang kaming naririnig sa kanila.

Ilang buwan ng nakakulong si Tatay pero ni wala man lang sa kanilang dumalaw dito sa bahay upang alamin kung anong kalagayan namin. Ang gusto pa yata nila ay kami ang pupunta sa kanila at humingi ng tulong.

IBR 29

Atrius slept with me in my bedroom. Payapa ang tulog namin nung gabi na ’yon. Kinaumagahan ay nagising nalang ako na may nakadagan sa akin na mabigat na bagay at nung imulat ko ang mata ko ay nakita ko ang mabigat na braso ni Atrius na nasa aking tiyan at kulang nalang ay yakapin ako.

Dahan-dahan ko ’yong tinanggal ng hindi ito nagigising. At nang magtagumpay ako ay agad akong nagpunta sa banyo upang maghilamos ng mukha.

Nagpunta ako sa kusina at nagluto na nang umagahan para sa mga kapatid ko at para narin sa amin, dahil may natira pang kanin kagabi ay sinangag ko nalang iyon. Ang adobo naman na natira din kagabi ay ininit ko nalang.

“Kuya? Chocolate please?” Si Zyx ng pumasok sa kusina na pupungas-punas pa ng mata habang dala ang teddy bear na kasing laki nito.

Tinignan ko ang lagayan ng mga condiments kung meron pa ba itong tsokolate na itinitimpla.

Naglakad si Zyx sa lamesa habang dala-dala ang teddy bear nito at ginawa pang unan iyon. Halatang antok na antok pa ito.

Tinimplahan ko ’to.

“Kumain kana, baka mamaya magutom ka sa school.” Usal ko dito habang inilalapag ang pinatinpla nito.

Tumango lang ito sa akin. Nakatungo parin ito at nakapikit habang yapos yapos ang teddy bear.

“Kuya? Wala na ba talaga si Mama?” Tanong ni Zyx.

Kumunot ang noo ko at tinignan ang kapatid ko dahil baka mamaya ay nanaginip lang ito. Ngunit nung ulitin nito ang tanong sa akin ay gising talaga ito.

“Zyx, matagal ng wala si Mama. Nakita ko kung paano s’ya nawalan ng buhay.” I remembered it. Onse anyos palang ako nung mangyari ’yon, masaya kaming pinapasyal ni Mama sa isang parke malapit sa lugar namin hanggang sa magkaroon ng engkwentro sa parke at nabaril si Mama ng mga taong may hawak ng mga armas.

Wala akong nagawa dahil bata pa ako nung araw na ’yon. Hindi ko alam kung sino ang bumaril. Iyak ako ng iyak dahil bakit kailangan nilang idamay ang taong wala naman kasalanan sa kanila? Inosenteng tao si Mama na walang ibang ginawa kung hindi ang alagaan kaming magkakapatid.

Hindi na nagtanong pa si Zyx. Tuluyan na itong gumising at kumain. Habang kumakain ito at ako naman ay nagkakape, nakita kong lumabas si Atrius sa kuwarto.

He is topless. Kita ko ang katawan nito na maputi at may konting pula-pula. His body is not like a bodybuilder. Matangkad ito ngunit tama lang ang katawan sa tangkad. Kahit na hindi ito makatawan ay kita parin ang mga muscles nito. Ang dibdib nitong pinagpapawisan ay firm na firm.

His v-line is showing proudly. Ang boxer nito na suot ay halatang branded at mamahalin. Nakapants nga ito pero parang mahuhulog naman sa beywang, kaya kitang kita ang boxer na suot nito.

Ang abs nito na hindi masakit sa mata ay nagkukumahog din sa katawan nito. Ang mga biceps nito ay talagang kahanga-hanga.

Wala ba talagang pangit na katangian ang lalaking ito? Mula ulo hanggang paa ay puwedeng sambahin ng mga babae.

I wonder if naka ilang girlfriends na kaya ito?

Bitterness filled my stomach. Dahil sa kaisipin na may naging girlfriend ito ay parang pumait ang panlasa ko. Kahit na mukang matamis naman ’yung kapeng tinimpla ko na itim ay parang nawalan iyon ng tamis at dumami ang kapeng itim na puro sa panlasa ko. Mapait at mapakla.

“Kuya kain kana po!” Anyaya ni Zyx kay Atrius nung makita itong papalabas mula sa kuwarto namin ni Elvish.

Nakangiting tumango ito kay Zyx pero ang mga mata ay nasa akin. Hindi nito inaalis ang tingin sa akin na para bang binabasa nito ang nasa aking isipan.

“Morning,” Usal nito. Pinapakatitigan parin ako.

Tumango ako dito at ngumiti. Ngiting hindi abot tenga.

“Morning.” Balik ko.

Umupo ito sa katabing upuan ni Zyx at doon ay kinuwentuhan naman agad ito ni Zyx ng kung ano ano. Hanggang sa magising na ang lahat ng kapatid ko.

Sabay-sabay kaming kumakain habang papasikat na ang araw. Walang ginawa si Zyx at Yam kung hindi ang magtanong ng magtanong sa kuya Atrius nila.

“Kuya, ano po ba ang trabaho mo?” Tanong ni Yam curious sa kung ano’ng trabaho ni Atrius.

Nagliligpit na ako ng pinagkainan namin. Si Elvish ang maghuhugas nito dahil hindi pa naman ito papasok at mamaya pang tanghali ang pasok nito.

“I owned manufactured.” Tanging sagot ni Atrius na ikinamangha naman ng dalawa kong kapatid.

“Ano po’ng ginagawa ng kumpanya mo kuya?” Si Elvish na tila interesado nadin sa trabaho ni Atrius.

“Firearm.” Si Atrius na parang wala lang dito ang sinabi.

Halos kaming mga magkakapatid ay napatigil sa ginagawa. Elvish and Yam shocked I am too. Habang si Zyx naman ay parang mangha sa narinig.

“F-firearm? You mean sa inyo nanggagaling ang mga baril at kung ano-anong weapon?” Hindi makapaniwalang tanong ni Elvish.

Tumingin sa amin si Atrius. He innocently nodded.

Mas lalo pang umawang ang labi namin na magkakapatid. He owns manufactured?! He is really big man!

“We designed, we processed, and created. all.” Inosente parin na paliwanag ni Atrius.

Sabay sabay kaming nagkatitigan ng mga kapatid ko. Pare-pareho kaming tikom ang mga bibig dahil sa sinasabi ni Atrius.

“W-wow! I mean! I dream about holding gun one day.” Manghang ani Elvish.

Gaano ba kalaking tao ang taong ito? Never din naman akong nagtanong about sa katauhan nito bukod sa sinabi nito sakin kagabi ay ayun lang ang alam ko dito. Pero ang trabaho at about sa personal ay hindi na.

“Babye kuya At! Kuya!” Si Zyx at Yam habang papalabas ito ng bahay.

Naglalakad lang ang mga ito dahil malapit lang naman ang school. Sayang daw ang pamasahe kung sasakay pa sa sidecar o habal-habal. Idadagdag nalang daw nila ang pamasahe sa kanilang baon.

“Elvish, ikaw na muna ang bahala dito mamaya, dadalaw ako kay Tatay.” Sambit ko kay Elvish habang naghuhugas ito ng pinagkainan namin.

Tinignan ko naman si Atrius na ngayon ay nakatingin sakin. Nakaupo ito sa mahabang papag na inuupuan namin. Tila ba hinihintay ako nitong umupo sa tabi nito.

“Sama ako kuya!” Sigaw ni Elvish mula sa kusina. “Anong oras pa naman ang pasok ko!” Dagdag pa nito.

Hindi na ako kumibo, okay lang naman sakin kung sasama ito. Para na din may kasama akong umuwi.

Tumingin ako kay Atrius na nakaupo parin. He was looking at me intently. Para bang binabasa nito ang aking isipan. I sighed.

“Anog oras ka uuwii—” hindi ko natapos ang sasabihin ko nung putulin nito iyon.

“I’ll go with you.”

I paused for a second. “Wala kang trabaho?” Tanong ko dito. Base kasi sa sinabi nito kanina ay sobrang busy ng trabaho na ginagawa nito, kaya bakit parang hawak na hawak nito ang oras?

“I owned my time.” Sambit nito na para bang nabasa nito ang iniisip ko.

Umawang ang labi ko pero sandali lang ’yon. Tumango nalang ako. Hindi ko naman mapipilit ang isang ito na hindi sumama. Ugali palang nito.

“Vish! Bibili lang ako ng pagkain na dadalhin kay Tatay!” Natapos na ako sa ginagawa ko sa bahay. Ngayon naman ay pupunta akong palengke para bumili ng gulay at prutas na puwedeng dalhin kay Tatay sa kulungan.

Pinasadahan ko ng tingin ang aking katawan at nang makitang maayos naman ang damit ko at walang dumi ay hindi na ako naligo. Maliligo din naman ako mamaya. Kaya mamayang pagdating ko nalang, palengke ang pupuntahan ko tapos maliligo pa ako? Wala din paglabas.

“Sama ako?” Parang batang usal ni Atrius nung makita ako nitong tinitignan ang sarili sa maliit na salamin.

IBR 30

“Is this all fresh?” Tanong ni Atrius na dinududot ang tilapia na buhay pa at pumapasag pa.

Gusto kong sabihin na malamang buhay pa ’yan kaya fresh from the sea!

Pero itinikom ko nalang ang bibig ko at hinayaan nalang ’yon sa isip ko.

Sinusundan lang ako nito habang pumipili ako ng mga puwede kong bilhin. May pera pa naman ako dahil hindi naman ako gumastos nung mga nakaraang araw kaya may natira pa sa sahod ko nung last month.

Tinignan ko ang bangus pero nung makitang kulay pula ang mata noon ay binitawan ko nalang.

“Sariwa ’yan Ijo!” Sabi pa nung nagbebenta na lalaki.

Ngumiti lang ako dito at nagpatuloy na sa paglalakad. Tumitingin tingin ako sa mga isdang nakahilera. Maraming tao kaya hindi ko alam kung may makukuha paba ako na sariwang isda dito.

Tinignan ko ang galunggong na nasa harapan ko. Hindi na maganda ang kulay noon at parang babad na din sa tubig.

Sa karagatan ng mga tao ay lumingon ako sa likuran ko. Kumunot ang noo ko dahil hindi ko makita si Atrius sa likod ko.

Iginala ko ang paningin ko at hindi ko talaga makita! Matangkad ito pero hindi ko makita ang katawan nito kahit ulo!

Bakit kasi sumama pa e!

Marahas ang naging buntong hininga ko at binalikan ang mga dinaanan ko kanina.

“Bili na kayo! Mura at sariwang sariwa ang mga tilapia ko!”

“Ijo! Bili kana sakin!”

“Oh! Isda at gulay kayo d’yan!”

Dahil palengke nga ay paroon at parito ang maririnig mo na mga sigaw ng mga nagbebenta sa mga tao. May humatak pa ng mga batya at bañyera na puno ng laman na isda at gulay.

Patuloy lang ako sa paghahanap hanggang sa may makita akong tao na nakaupo kasama ang isang matanda sa may tabi. Nagtitinda ng mga puto, kakanin, at suman ang matandang katabi nito.

Para itong batang kumakain. Ang kaliwang kamay nito ay may hawak na sumang balinghoy, at ang kanan naman ay may hawak na sawsawan para sa suman. Kumakain ito habang kinakausap ang matandang babae.

He looks innocent.

“Talaga po? Ang galing naman po! Dahil sa pagbebenta n’yo po, nakapag patapos kayo ng mga anak n’yo at apo!”

Habang papalapit ako ay naririnig ko ang kuwentuhan ng dalawa. Doon ko lang napansin na sobrang laki pala talaga ng pinagkaiba ng mga tao dito. Atrius seems to be born with a golden spoon in his mouth. Sa tindig at katawan nito ay hindi ito nababagay sa ganitong lugar na malansa, mabaho, at maingay.

He looks like a goddess here in the dirty place. Para bang ito ang napaka gandang lalaki at napakalinis sa paningin ng tao.

Sa maduming lugar ito ang pinakamalinis sa lugar. Ang mga taong dumadaan at lumalabas ay napapatingin dito at minsan pa ay nagbubulungan habang nakatingin kay Atrius na nakaupo lang na parang bata habang kinakausap ang isang matandang babae.

“Pero bakit po kayo nagbebenta parin?” Tanong Atrius sabay kagat sa suman na hawak nito habang iniintay ang sasabihin ng matanda.

Ngumiti lang ang matanda kay Atrius. Malungkot iyon at nung mapansin iyon ni Atrius ay hindi nalang ito nagtanong. Patuluy ’to sa pagkain ng suman. Kakagat na sana ulit ito ngunit natigil iyon.

He then looked around. Para bang ngayon lang nagsink-in sa isip nito na may kasama s’ya.

When our eyes met. He smiled at me innocently. Nagpaalam na ito sa matandang babae. May ibinigay itong pera sa matanda pero hindi naman kinuha ng matanda.

“Hindi na Ijo, natutuwa akong makakuwentuhan ka.” Sambit nung matanda. Binigyan pa si Atrius ng mga paninda nito.

May sinabi si Atrius dito na hindi ko maintindihan pagkatapos ay nagpaalam na ito.

“Sorry, I just got distracted by those sticky foods.” Sambit nito nung makarating sa akin. “You want?” Iniuman nito sakin ang pagkain na kinakain kanina pa. 

“Busog pa ’ko.” Umiiling na usal ko dito.

Ngumuso ito dahil sa ginawa kong pagtanggi. Sa huli ay inubos nalang nito ang kinakain.

Habang naglalakad kami ay bitbit parin nito ang mga pagkain na malagkit na ibinigay ng matanda. Ayun tuloy, habang naglalakad kami ay kain ito ng kain.

“This food is good!” Usal nito habang ang kinakain naman ay isang kakanin na may latik.

Umiling nalang ako.

Nasa palengke kami ngunit tila wala itong kaarte-arte sa lugar bagkus ay kumakain lang ito habang nasa mabaho, malansa, at mariming lugar.

Kaya tuloy ay habang naglalakad kami ay patuloy itong pinagtitinginan ng mga taong naglalakad pasalubong namin.

Naiilang na ako sa pagtingin-tingin ng tao kaya minadali ko na ang paglalakad. Nung makakita ako ng magandang isda ay hindi na ako nagdalawang isip na bumili ng mga isda.

“Two hundred lahat Ijo.” Ani ng tindera.

Kumuha ako ng saktong pera sa pitaka ko. Iaabot ko na sana iyon ngunit may nauna ng mag-abot sa tindera.

“Keep the change na po.” Usal ni Atrius habang inaabot nito ang isang libo sa tindera na ngayon ay nakatulala kay Atrius.

Ako naman ay napakunot ang noong tinignan ito. “Anong ginagawa mo? Isang libo yon, alam mo ba kung-”

“Shhh,” Tinulak ako nito sa aking likod dahilan para wala sa sariling napahakbang ako. “Where is the fruit station?” Tumingin-tingin ito sa paligid na para bang hinahanap ang puwesto ng mga nagtitindang prutas.

Hindi ako makapaniwala! At heto naman ako parang tuod na humahakbang habang tinutulak ako nito sa aking likuran. 

“It’s just money, I can earn that within a second.”

Magrereklamo pa sana ako ngunit nung bumaba ang kamay nito na nasa aking likuran patungo sa beywang ay parang nawala ang hangin sa aking katawan.

Hindi ko natuloy ang sasabihin ko dahil sa ginawa nito. Kita ko ang mga tingin ng mga tao sa kamay nito.

At nahihiya ako!

Sinusubukan kong kong alisin ang kamay nito ng pasimple ngunit mas lalo pa na dumidiin ang kamay nito sa tuwing sinusubukan kong alisin.

Wala akong magawa. Hinayaan ko nalang.

“Magkano po ’to saging?” Tanong ko sa tindera habang tinitignan at tinuturo ang saging na lakatan.

“Seventy-five ang kilo Ijo, kuha kana maganda at bagong angkat lang ’yan.” Pangungumbida sakin ng babaeng tindera.

“Isang kilo nga po.” Pasimple kong kinuha ang pera at mabilis na ibinigay ’yon sa babaeng tindera.

Lumingon si Atrius at may pagtutol sa mga mata nito. Halata iyon.

“Salamat.” Usal ko matapos kong makuha ang plastic ng saging.

Naglalakad na kami papalabas pero ang kasama ko ay gustong-gusto bumalik sa binilhan namin ng prutas at kunin ang binayad ko para palitan ng malaking halaga.

Kung hindi ko lang hawak ang laylayan ng damit nito sa bandang braso ay hindi ito magpapapigil.

“I just want to help them too!” Pangungulit nito na parang bata habang pumapalag sa aking hawak.

“Sa susunod hindi na kita isasama. Sumasakit ang ulo ko sayo.” Medyo inis na usal ko dito.

Dahil sa sinabi ko ay tumahimik ito. Nung nilingon ko ito ay nakatitig na ito sakin. Mabigat ang tingin nito sakin.

Umiwas ako ng tingin dito at nagpatuloy nalang sa paglalakad.

“Hindi mo na ako isasama? Paano ako?” Pag ano’y tanong nito.

Nilingon ko ito at binigyan ng nagtatanong na tingin. Hindi ko alam kung may kahulugan ba ang sinabi nito o normal lang.

“Anong paano ka? Edi, doon ka sa bahay.” Usal ko dito.

Dahil sa sinabi ko ay lumiwanag ang mata nito. Ngumiti ito na parang may nasabi akong maganda sa pandinig nito.

“I want that too, but I want to be with you always.” Nakangiting sambit nito habang nakatingin sa mga mata ko.

Lumunok ako at umiwas ng tingin. Heto na naman ang tibok ng dibdib ko na parang nakikipag karera sa kabayo na mabilis na tumatakbo.

“May mga kapatid kaba kuya?” Tanong ni Elvish kay Atrius habang ginagayat ang mga sangkap para sa lulutuin namin at dadalhin kay Tatay.

Maluha-luhang tinigil ni Atrius ang babalat ng sibuyas bago tumango kay Levish. Hindi ito makapag-salita dahil panay ang singhot nito.

Hindi ko mapigilan ang matawa dahil sa itsura nito. Dahil sa ginawa ko ay masama ako nitong tinignan.

“Para kang bata.” Tumatawang sabi ko dito.

Ngumuso ito ngunit ng hindi napigilan ay ngumiti ito at umiling-iling.

“Bata mo.” Wika ni Atrius dahila para matahimik ako sa pagtawa.

Napalingon ako kay Elvish pero nung makitang parang wala lang naman dito dahil nangingiti ito sa hindi ko alam na kadahilanan.

Pinanlakihan ko si Atrius ng mata. What the! Anong sinasabi nito?!

IBR 31

“Dalawa ang kapatid mo kuya Atrius? At parehong lalaki?” Si Elvish Wala parin itong sawa sa pagtatanong kay Atrius.

Tumango si Atrius. “Yes, and older than me.” Inabot sakin ni Atrius ang nabalatan nitong carrot.

“Anong mga trabaho nila?” Si Elvish.

“Hanxo owns Enterprise company here in the Philippines and out of the country. While Teneus owns the restaurants here and out of the country too.” Sagot ni Atrius.

Nakikinig lang ako habang naggagayat ng mga rekados sa lulutuin ko.

Kita ko ang mangha sa mata ni Elvish habang nakikinig ito sa mga sinasabi ni Atrius.

“Grabe, hindi ako makapaniwala na ganyan po pala kayo kabigatin.” Si Elvish. Bakas parin ang pagkamangha sa mukha.

He didn’t tell his big secrets. Elvish knows Atrius is like an angel who sends us from above to light our hopes and souls. But little didn’t Elvish know that this man is some kind of demon who will tear you apart without mercy.

Atrius is not like a human being. He is an angel outside but demonic inside. From his angelic face to his demonic persona.

Hindi parin ako makapaniwala sa katulad nitong mukhang inosente ay marami na itong napatay na mga taong masasama daw kuno para sa kanya.

Kung isa ito sa mga ganung tao, masasamba pa kaya ito ng mga taong sabik dito? Paano nalang kung malaman ng iba ang tunay nitong katauhan?

Until now I can’t convince myself to look at him as a normal person or human. From his innocent face and eyes, to his kind heart and purity to us—to me.

I can’t tell myself to stop loving him for his personality. To dislike him because of his personality and what he did. No matter what I convinced myself that he is a kind person, but I can’t. Knowing that no matter how kind he is, he’s still a killer.

Pero, mahal ko parin ito. Gusto ko parin ito. Bakit ganun? Is this true love or some kind of infatuation? If this Infatuation how long? How long can I be infatuated with him?

If this is true love, why to him? Why is it to same gender? Loving a man is impossible in this cruel and judgmental world. Same gender is a big issue in this society.

As for myself. Do I need to love him like this? Or should I look at him from afar? Do I need to accept this judgmental society?

To him. Yes, I will do that.

Pero ano nga ba kami?

We are in a relationship or a situationship?

Ang hirap naman!

“My banana is hugest than this Banana.”

Napapikit-pikit ako at napabalik sa ulirat dahil sa sinabi ni Atrius. He was looking at those bananas on the table. Hindi pa nakuntento at kumuha ng isang pinaka mahaba at matabang saging bago ay tila sinusukat iyon gamit ang kamay.

Nanlalaki ang matang sinuway ko ito dahil sa ginagawa! Buti nalang ay wala si Elvish dahil inutusan ko itong bumili sa tindahan kung hindi! Ay nako!

“What the fuck are you doing!” Mariin ngunit mahina kong tanong kay Atrius na hanggang ngayon ay sinusukat parin ang saging na nasa kamay nito.

His innocent look bored to me, he then grinned like a devil. The innocent him is gone.

“You tell me, what is bigger and hugest banana? This banana or my banana?” He asked me devilishly.

Hindi ko alam kung nagtatanong ba ito ng matino o nandedemonyo lang! At talagang nagtatanong pa talaga ito!

“To see and decide you clearly, let me show my banana too. It’s unfair if you choose this banana without seeing my banana. I will help you to decide wisely.” Atrius said.

Napaawang ang labi ko nung bumaba ang hawak nitong kamay sa saging at napunta iyon sa zipper ng pantalon na suot nito. Hindi ako nakapag-salita. Nakatingin lang ako sa kamay nitong ibinababa ang zipper sa suot nito.

Hindi ako makatutol sa ginagawa nito. Gusto ko man na pigilan nito ngunit meron sa katawan ko ang kung anong init na naguudyok na makita din ang saging nito.

Nakatitig lang ako sa kamay nitong ibinababa ang zipper and when he finally freed himself. His enormous huge banana is now showing proudly.

Alam ko naman kung ano ang masmalaki pero hindi parin ako makapaniwala! Nakita at nahawakan ko na ang tinutukoy nitong saging nito pero hindi parin ako makapaniwala! He is literally big and strong.

“Kuya! Ano nga ulit ’yung mga bibilhin ko?! Nakalimutan ko!”

Nanlaki ang mga mata kong napatingin kay Atrius at sa kung nasaan ang pintuan dahil once na pumasok si Elvish doon at tumingin dito ay makikita nito ang saging ni Atrius!

“Bakit kasi ang lakas ng jingle song nung sasakyan na ’yon e! Alam ng may kinakabisado na bibilhin ’yung tao!” Sigaw ni Elvish mula sa labas ng bahay.

“Kuya!”

Nagkatitigan kami ni Elvish nung makapasok ito mismo sa bahay at deretso ang mga mata sa kusina. Lumunok ako at ramdam ko ang butil butil na pawis sa aking noo at leeg.

“Ano nga ulit ’yung mga bibilhin ko?” Tanong nito sakin na may pagtataka ang mata. Nagpalipat lipat ang tingin nito sakin tapos kay Atrius.

“A-ano?” Utal at kabado kong tanong sa kapatid ko. Hindi ako makatingin dito.

“Ano nga ulit ’yung bibilhin? Maingay kasi ’yung jingle campaign song.” Ulit ng kapatid ko kahit na narinig ko naman ang sinabi nito.

Para lang akong nabingi at nawala sa sarili dahil sa nangyari kanina na muntikan pa nitong makita!

Uulitin pa sana ulit ni Elvish ang tinatanong nito kaya inunahan ko na. Sinabi ko na ulit dito ang pinapabili ko.

“Putlang putla ka kuya.” Puna ni Elvish sakin bago ito umalis para bumili na ulit.

Masama kong binalingan ng tingin ni Atrius. May sumusupil na ngiti sa labi nito pero nung makita ako nitong nakatingin ay ngumuso ito ngunit nung hindi mapigilan ay napangisi ito.

“What?” Tanong nito. Inosente at parang walang nangyari.

Mas lalong tumalim ang tingin ko. Kung nakakamatay lang ang tingin ko ay kanina pa ito bumulagta.

“Wanna see it again? My thing is still hard and throbbing inside—”

“Gago!” Sa Inis, hiya sa nararamdaman ko dinagdagan pa ng sinabi nito na sobrang bulgar ay wala sa sariling naibato ko dito ang hawak kong patatas na agad naman nitong nasalo.

Humalakhak ito sa ginawa ko. At ang gago talagang hindi nanahimik at talagang nagsalita pa ng nagsalita ng bulgar.

“Common! We are not done yet! Let’s continue!” Pangiinis nito. Hawak-hawak parin nito ang saging na hanggang ngayon ay nasa kamay parin.

“Choose wisely!” Pahabol pa nito.

Inis na inis akong pinagsusuntok ito na mabilis naman nitong sinasalag ang mga atake ko. Ramdam kong pulang-pula ang mukha ko pati nga siguro ang leeg.

“Bwiset! Umuwi kana nga sa inyo! Umalis kana!” Inis ko itong binigyan ng suntok sa tiyan nito. Tumama iyon na alam kong sinadya ni Atrius na patamaan.

Dahil sa pagsuntok ko sa tiyan nito ay mabilis nitong hinawakan ang kamay ko at biglang hinila sa sariling katawan.

Our bodies intertwined, and I felt his heavy breathing on my neck. I heard his heartbeat too, It’s loud and fast.

Kung gaano kalakas at bilis ng tibok nang puso nito ay mas dumoble ang akin doon. We can hear our hearts beating so fast and loud.

Mas lalong humigpit ang yakap sakin ni Atrius na mas lalong nagpabaliw sa aking puso.

Naramdaman ko ang labi nito na humahalik sa aking leeg ng maliit, tumaas ang halik nito sa aking panga hanggang sa umabot iyon sa aking pisngi at sa gilid ng aking labi.

Nahihilo ako sa ginagawa nitong halik na pabalik-balik sa aking leeg at gilid ng labi.

Walang nagsasalita tanging malalakas na tibok ng puso lang namin ang naririnig namin na dalawa. I closed my eyes to feel the moment.

Nasa ganun kaming tagpo ng sabay namin na narinig ni Atrius ang malakas na pagtikhim mula sa likuran namin.

Naitulak ko si Atrius ng malakas dahilan para tumama ang likod nito sa may lababo na bato.

Mabilis at kabado akong lumingon kay Elvish na gulat sa nakikita. Nakagat ko ang labi ko.

Paano ko ipapaliwanag ’to?

Wala na.

IBR 32

“Hindi n’yo naman kailangan dumalaw at magdala ng ganito karaming pagkain.” Usal ni Tatay ng makita nito ang mga pagkain na inilalabas namin mula sa eco Bag na dala.

“Miss kana po namin Tatay,” Mangiyak-ngiyak na wika ni Elvish. “Hanggang ngayon po wala parin po kaming balita sa kaso n’yo, hindi po namin alam kung umuusad ba o hindi.”

Masakit marinig ang mga salitang iyon sa kapatid ko. Kahit na nasabi na naman sakin ni Atrius na pansamantala lang ang kulong ni Tatay pero hindi ko parin maiwasan magtanong sa sarili ko na hanggang kailan ang pagkakakulong nito.

Lumingon sakin si Tatay. Pinapakatitigan ako nitong mabuti. Inaalam ng titig nito kung may alam na ba ako o wala. Kung nasabi na ba sakin ni Atrius ang mga bagay bagay mula sa pagkatao nito.

“Magkakasama din tayo, huwag kayong mag-alala.” Ngumiti si Tatay kay Elvish.

“Ang mga kapatid n’yo nga pala? Si Yam at Zyx? Kumusta ang lagay ng dalawa? Nag-aaral ba na mabuti? Ikaw Elvish?” Sunod sunod na tanong ni Tatay. Tumingin sakin si Tatay sa huli. “Ikaw Rum? Kumusta ka? Masyado na bang mabigat?” Tanong sakin ni Tatay.

I can’t speak. His weak eyes are my weakness. I can’t look at him to those eyes. I have so many questions but I can’t speak.

Parang may mabigat na bato ang dumagan sa aking dibdib. Gusto kong sagutin ang tanong ni Tatay pero hindi ko magawa.

“Ayus lang po sila, si kuya po masyado pong binababad ang sarili sa pagta-trabaho at pag-aaral. Hindi na nga po minsan natutulog si kuya, Tatay.” Sagot ni Elvish na may pagsusumbong nung hindi ako sumagot.

Lumingon si Tatay sakin. Puno ang mga mata nito ng pag-aalala at sakit.

“Pasensya kana, anak. Kailangan ni Tatay gawin ang mga bagay na hindi mo gusto, alam ko na marami kang tanong sa isip mo, sasagutin ko ’yan kapag nakalabas na ako dito. Sana maintindihan mo-n’yo ako ng mga kapatid mo.”

Ibinaba ko ang tingin ko sa lamesa at sa ulam at kanin na dala namin. Bakit mas masakit na marinig kapag kay Tatay na galing? Hindi man lang nito dinepensahan ang sarili sa mga iniisip ko.

Totoo nga ang mga sinasabi ni Atrius. Ang mga nasa envelope na ibinigay sakin ni Atrius. Ang tungkol sa pagkatao nito. Ang mga sikreto na hindi man lang pumasok sa isip ko na magagawa nito.

Kahit na ganon ay tinitingala ko parin ito sa kabila ng sakripisyo nito sa lahat. Sa amin at sa pamilya nito.

“Anong sinasabi mo Tatay?” Nagtatakang tanong ni Elvish kay Tatay.

Hindi ko parin magawang tumingin kay Tatay. Bakit? Bakit ganito ako ngayon? Kinausap ko na ang sarili ko noon na kailangan kong tanggapin dahil nangyari na. Pero heto ako ngayon.

Hindi sinagot ni Tatay ang tanong ni Elvish. Tumingin ako kay Tatay na hanggang ngayon ay nakatitig sa akin.

“Ayus lang po ako, sa mga susunod na araw kuhanan ng card nila Yam at Zyx matutuwa po kayo kasi nag-aaral sila ng mabuti.” I need to accept it. It’s him. The man I honored the most, the man we looked up to. For us, he is an honorable man.

Ngumiti sa akin si Tatay, saglit lang ang dalaw. Hindi pumasok si Atrius sa loob dahil may biglang tumawag sa cellphone nito kaya nagpasya na hintayin nalang kami sa labas, sa sasakyan nito.

We are not kids anymore. Kaya na namin umunawa at intindihin lahat ng mga kapatid ko. Kahit na anong paliwanag ni Tatay ay tatanggapin parin namin ito ng buong-buo dahil pamilya kami.

“Tay, saan ang banyo dito? Kanina pa ako naiihi.”

Sabay kaming bumaling ni Tatay kay Levish na hawak-hawak ang puson. May itinuro si Tatay na mukang banyo kaya nagmamadali ng kumaripas ng lakad si Elvish papunta doon.

Nung mawala si Elvish sa lamesa ay doon lang ako nakakuha ng loob na magtanong. Ayokong malaman ng kapatid ko kung ano ang itatanong ko kay Tatay.

“Naiintindihan ko po kayo kung bakit kayo pumasok sa samahan na ’yon.” Baling ko kay Tatay. Nakinig lang ito sa akin. “Hindi ko po sinasabi sa mga kapatid ko lalo na kay Elvish kasi gusto ko po na kayo mismo ang magsabi sa amin. Yung totoo at hindi kasinungalingan.” Lumunok ako.

Tumango si Tatay sa sinabi ko.

“Sasabihin ko sa inyo lahat, tamana na nilihim ko sa inyo ang lahat-lahat.” The sincerity in his eyes is now sparkling.

Ngumiti ako kay Tatay kahit na may kirot parin sa puso ko. Ayun naman talaga ang gusto at kailangan ko diba? Ang malaman ang totoo at kung ano ang totoo.

We lived in his words. We know him as a great father to us. Until now. No matter what happens, he is the father that always great to us. To our eyes.

“Kuya? Ano ba yung mga sinasabi ni Tatay? Ang weird kasi ng mga sinasabi ni Tatay kanina.”

Papalabas na kami ng kulungan ng magtanong si Elvish sa akin. Naglalakad kami kasama ang mga taong dumalaw sa kanilang minamahal, katulad namin.

“Hindi ko alam kay Tatay?” Pagkukunwari ko. Ayokong pangunahan si Tatay na magsalita sa mga kapatid ko.

Binilisan ko ang paglalakad dahil ayokong makarinig ng mga tanong galing kay Elvish. Hindi ko kayang magsinungaling sa kapatid ko ng matagal. Hindi ko kayang sumagot ng mga kasinungalingan.

Nang makalabas kami ay agad namin nakita ang sasakyan ni Atrius na nakaparada parin sa kung saan ito pinarada nung una.

Atrius is standing there. Nakasandal ito sa hood ng sasakyan habang nakatingin sa amin na papalapit sa kanya. Nung tuluyan na kaming nakalapit ay hindi ito nagsalita bagkus ay binuksan lang nito ang pintuan ng sasakyan at pinapasok kami doon.

Hanggang sa makauwi kami ay tanging si Elvish lang ang nagsasalita at nagtatanong kay Atrius ng kung anu-ano na sinasagot naman ni Atrius.

Dahil wala naman akong pasok ay pagkarating namin sa bahay ay agad na kumilos si Elvish para pumasok sa school. Habang ako ay hinihintay ang mga kapatid ko na pauwi palang.

Nagpupunas ako ng katawan ng lumabas ako sa banyo. Nakita ko si Atrius na nakaupo sa higaan ko. Lumapit ako dito upang ibigay ang tuwalya na kinuha ko kanina sa drawer, nakakahiya na ipagamit ko dito ang tuwalya ko.

Nung makalapit ako dito ay agad nitong hinapit ang aking katawan palapit dito. I’m still standing while Atrius is just sitting there in my bed.

Lumunok ako.

Nakatingala ito sa akin habang ako naman ay nakatungo para magpantay ang mga mata namin. May kung ano sa mga mata nito ngayon.

“I can’t sleep here tonight.” Sambit nito.

Tumango ako. “Puwede ka naman matulog sa mga susunod na araw, may mga trabaho ka.” Usal ko dito.

Kinagat nito ang labi.

Simpleng galaw lang ’yon pero iba ang naging pakiramdam ko. I want to taste those wet and red lips of his. Parang nang eenganyo iyon na halikan.

Ang hawak nito sa aking beywang ay dumiin kaya mas lalong kumalat ang kung anong init sa aking katawan. The Unknown feelings are eating my whole body.

Napahawak ako sa balikat nito. His long neck is tempting me to kiss it, to mark him there.

Tinapon ko ang kung anong mga pag-aalinlangan sa aking isip. Umuklo ako upang abutin ang labi nitong nang eenganyo sa akin.

Napapikit ako ng dumampi ang aking labi sa labi nito. His sweet lips are now teasing me. Dahil dito ay natutunan ko kung paano gantihan ang halik nito hanggang sa lumalim iyon.

Nakaupo na ako sa kandungan nito habang nagpapalitan kami ng malalalim na halik. We exchange deep kisses.

Iniwan ko ang labi nito upang puntahan ang leeg nito na kanina pa ako inaakit. My lips traveled to his neck while kissing him hard on any spot of his skin. When I finally reached his neck. I bite and sucks it hard until it is shallow.

Atrius growled like an animal for what I did to his neck. Ang kamay nitong nakahawak sa akin ng madiin ay nasa ibabaw na ng aking hita. Humahaplos at pumipisil doon ng may gigil.

Napadilat ako at napatingin sa leeg nitong may marka na. Ang kulay violet na may halong pula ay kitang kita sa leeg nito. Because of what I did. My body wants to do more.

IBR 33

Nagising ako sa isang alog sa aking balikat. Nung binuksan ko ang aking mga mata ay nakita ko si Levien. Ginigising parin ako nito kahit na nakabukas na naman ang mga mata ko at gising na din ang diwa ko.

“Gising na ’ko!” Reklamo ko sa kaibigan dahil patuloy parin ito sa pag-alog sa aking balikat.

Bumaling ang mata nito sa akin. Ngumiti ito nung magkasalubong ang mga mata namin.

“Nakatulog ka?” Tanong nito sa akin na para bang hindi nito nakita na natutulog ako nung dumating ito sa may area kung saan ako natutulog lagi kapag vacant.

“Anong kailangan mo? Bakit mo ako ginising?” Mga tanong ko dito. Hindi ko alam kung anong oras na dahil wala naman akong relo ang cellphone naman ay nakay Elvish at ito na talaga ang gumagamit.

“Anong oras na ba?” Pahabol kong tanong. Hindi ko kasi alam kung ilang oras o minuto akong nakatulog.

Tinignan ni Levien ang relo na nasa palapulsuhan nito.

“Magkaklase tayo sa next sub diba?” Tanong nito sakin.

Tumango ako.

“Maaga pa naman, pati wala daw ’yung prof, Narinig ko kanina nung dumaan ako sa hallway.” Sagot nito.

Gusto kong magreklamo dahil sa sinabi nito at sa panggigising sa akin! Wala naman palang prof bakit kailangan pa akong gisingin?!

“Anong kailangan mo bakit mo ako ginising?” Tanong ko dito. May halong inis.

Sa totoo lang ay kulang na kulang ang tulog ko nitong mga nagdaan na araw dahil sa working student nga ako ay kailangan kong gumising at magtrabaho ng eight hours. Minsan ay pumapasok ako ng walang tulog dahil sa reviews at trabaho.

“May itatanong lang ako sayo.” Usal nito. Tumabi ito sa kinauupuan ko.

Seryoso ang tono nito pero hindi mo magawang mainis parin. Natutulog pa sana ako ngayon e!

“Ano ’yon?” Pasinghal na tanong ko dito.

I am still sleepy. Kaya ang ginawa ko ay inilagay ko ulit ang mukha ko sa aking braso na nakapatong sa lamesa. Binabalak na matulog ulit.

“It’s difficult question. Are you into guy?”

Ang balak na pagsubsob sana sa aking braso ay natigil dahil sa tanong ni Levien sakin.

“Hindi ko alam kung kanino ako magtatanong, I don’t have trusted friends. Ikaw lang ang nakikita kong mapagkakatiwalaan ko.” Levien said.

I am surprised for his words. He is trusting me? This is the first time I heard it from anyone. And he says it pointedly on me.

“What do you mean?” I asked him. I am still surprised.

Levien smiled at me nervously. He looked around. Avoiding my gaze.

“I don’t know, how or when, last month. I went to the private club here in our town. For my sister operation.” Levien started.

Nakatingin lang ako dito. Hinihintay ang susunod na sasabihin.

Levien sighed deep. I know he is not comfortable to discuss it. But he is asking me right? He need my opinion?

“Kilala ko na ang lalaki matagal na, kapalit ng isang gabi ay ang malaking halaga ng p-pera…” Levien stuttering. Mariin nitong ipinikit ang mga mata. “For his own satisfaction, for his curiosity, and for the money. I gave myself to him.” He flustered, the confusion and embarrassment to himself is evident.

“Kapalit ng pera, ginawa ko ang gusto n’ya sa club na ’yon, I dislike him. I avoid him for many times.” Umiling ito na para bang hindi makapaniwala sa sarili. “But ended up, I am here, missing him.”

Levien is into man too?

“You missed him truly for yourself or you just missed what he does to your body?” Tanong ko dito. I can’t give him advice because I don’t have any relationship phase into my life! I am busy for myself and family.

Hindi nakasagot si Levien sa tanong ko.

“Maybe, think deeper about your feelings for him. Puwedeng infatuation lang ang nararamdaman mo. I can’t give you any advice. Just think deeper.” Ayun lang naman talaga ang kaya kong ibigay dito. At least I give him a words?

Levien sighs.

“This fast few months, nakikita ko pa s’ya. Nakikita pa s’ya ng mga mata ko mapasulok man o harapan, Not until I can’t see him anymore now. I can’t feel his presence.” Levien gasped.

Napatitig ako dito ng matagal, Ganon din ang nararamdaman ko nung time na hindi nagpapakita si Atrius sa’kin noon, Iniisip ko kung nasaan ito at kung anong lagay. I just found myself missing and worrying about him.

“Maybe, I just like him. This feelings will fade soon.” Usal nito para sa sarili. Tumango-tango pa.

Maybe not.

Hindi nalang ako nagsalita.

Bumaling ulit sakin si Levien.

“If I like him, will you justify me? Do you judge me?” He frowned.

Kumunot ang noo ko. “I am not a Lord to judge you, who I am to do that? We are free to feel that way. We are all humans living this planet.” My brows furrowed. “And besides. It’s you, yourself, it’s only you to justify yourself.” Tinuro ko pa ang sarili nito.

“You know, society is really sucks nowadays. People will judged you easily.” Levien said.

Bumuntong hininga ako ng malalim. Hindi na yata ako makakatulog ah?

“Everyone has a different perspectives. If that person is not open minded, it will turn to judgement, and If someone is open minded, your relationship will respected.” Kung hindi malalim ang isip mo ay talagang huhusgahan mo ang isang tao na bakit ’ganito, ganyan, di ba bawal ‘yon.’

“Hindi masama magmahal ng parehong kasarian. Talagang judgement ’yong sa tao.” I looked at him fiercely. “Kaya dapat mahaba ang pasensya at pag-unawa mo sa mga taong huhusgahan ka.” Ngumiti ako dito.

Levien eyes blurred with tears. He looked away when he noticed it.

“Siguro nga, pero gusto ko magkaroon ng sariling pamilya kapag nagkataon na malulunod na ako sa emosyon at damdamin ko, gusto kong magkaroon ng sariling pamilya na galing mismo sakin.”

Napa-isip ako dahil kahit naman papaano noon ay iniisip ko din ang future ko. Ang magkaroon ng sariling pamilya.

“Tanggapin mo ang lahat kapag inibig mo ang isang kagaya mo ang kasarian. Sacrifice and Acceptance. Sacrifice your dreams and wants, then Accept it to yourself with full of heart.” Usal ko dito.

Ganun naman siguro talaga lahat di ba? Kailangan mo isakripisyo at tanggapin lahat.

Umiwas ito ng tingin sakin.

“You know, para patas tayo.” Mahina akong natawa sa sarili ko.

Bumaling ulit sakin si Levien.

“May lalaki akong gusto—no morethan that. If it’s love then I will accept it.”

Nanlaki ang mata ni Levien sakin. Hindi makapaniwal sa narinig.

Ngumisi ako at nagpatuloy. “I questioned myself many times, is this right to feel to same gender? Or is this just illusion? It’s different feelings when I am with him. It’s feels like my mind is peaceful, and something I can’t explain but in just one touched of him. The all questions are answered by just one touch.” Tinitigan ko si Levien sa mga mata. “I am deeply fallen to that man.” I give him a satisfaction smile.

I accept it all. This feeling will never change even I tried to get this out of my system. Umuusbong at lumalala pa sa tuwing winawala ko ang nararamdaman ko para kay Atrius.

Nagreklamo ako kay Levien dahil hindi man lang ako nakatulog ng maayos kaya pati sa last na prof ay aantok-antok ako! Buti nalang at hindi naman ganun kahaba ang tinuro nito dahil nagpatawag ng meeting ang administration.

Hihikab-hikab tuloy ako habang lumalabas sa University. Sobrang bigat na ng talukap ko. Buti nalang ay uwian na at makakatulog ako dahil wala naman gaanong ibinigay ang prof na aaralin sa kani-kanilang sub.

Nakalabas na ako ng University nang biglang may kumusyon na nangyari.

Hindi ko alam kung anong nangyayari. Nakita ko lang na may apat na kalalakihan ang dumating sakay ng isang itim na sasakyan na mukang mamahalin.

The four man was in black.

Pinagtitinginan at pinag-uusapan ang mga dumating. Wala ni isa sa mga estudyanteng naglalakad ang nakakakilala sa mga lalaking ito.

Mabigat ang dating ng mga ito. Nakakatakot ang tindig at aura ng mga ito.

Hindi konamalayan na nakatigil na pala ako sa paglalakad. Bago pa ako makahakbang upang maglakad ay may kung anong bagay ang tumakip sa aking ilong at bibig.

The scents of the handkerchief gives me something. Hindi ko alam kung antok ba ako o sadyang may kung ano sa panyong nakatakip sa akin dahilan para unti-unti akong mawalan ng malay.

IBR 34

Naimulat ko ang mga mata ko dahil sa mga tunog ng hayop sa paligid. Hindi mararahas na hayop kung hindi mga ibon na kumakanta sa paligid.

Nung tuluyan ko ng imulat ang mga mata ko ay agad kong iginala ang paningin ko. Hindi ko alam kung anong nanyari kanina, naglalakad lang ako dahil uwing-uwi na ako at gusto ko ng matulog sa bahay.

Nasa isang kuwarto nga ako pero hindi ko naman ito bahay! At hindi ko din alam kung anong oras na!

Base sa huni ng mga ibon ay sinisigurado kong umaga na. Pero nasaan nga ba ako?!

Napabalikwas ako ng bangon. Kahit na anong lambot at sarap ng kama ay hindi na ako matutulog dahil inaalala ko kung anong nangyari at kung nasaan ako.

I looked around and saw the completed things in this room. Malaki ang kuwarto na kinaroroonan ko.

Sa kuwartong iyon may malaking bintana at kitang kita ko ang dagat na umaalon ng malakas. Maganda ang dagat na kulay asul mula sa kinaroroonan ko.

Kahit na napakaganda ay kinakabahan parin ako dahil wala akong ideya kung nasaan ako.

Kabadong kabado na ako.

“Mabuti at gising kana.”

Mabilis akong napalingon sa pintuan. Hindi ako nakapag-salita. Ang kaba ko ay dumagdag dahil sa babaeng nakatayo sa pintuan.

I know her but this is impossible!

Am I hallucinating?!

Ngumiti ang babae sa akin. This is impossible! No! This might be a dream! Hindi ito totoo! Binabangungot ba ako?

Lahat ng tanong sa isip ko ay nagkamali nung humakbang ito papalapit sa akin. Ang ngiti nito ay may lungkot.

“P-pasensya—”

“Hindi ka totoo!” Malakas na sambit ko. Humakbang ako paatras habang patuloy itong humahakbang sa akin ng marahan.

Umiling-iling pa ako. Sinubukan ko rin pumikit ng mariin at sampalin ang sarili ko dahil baka nga bangungot o panaginip lang ito.

Dahil sa malakas na sigaw at pag-atras ko sa tuwing humahakbang ito ay nakikita kong nasasaktan ito.

“H-hindi kita sasaktan R-rum…” Pagsusumamo nito habang humahakbang parin palapit sakin.

Sinubukan kong sampalin ulit ang sarili ko ng malakas pero nasaktan lang ako.

“Huwag mong saktan ang sarili mo—”

“Hindi ka totoo! Please! Please! Wake me up! Natatakot ako M-mama please!” Nanginginig ko ng sambit.

Halong takot at kaba na ang nararamdaman ko. Kaba dahil maaaring totoo itong nasa harapan ko at Takot dahil kitang kita ng dalawang mata ko kung paano ito mawalan ng buhay.

Nakitang kita ko ang luhang pumatak sa babaeng nasaharapan ko. Maaaring kamukha o kakambal lang ito ni Mama pero hindi puwedeng maging kakambal dahil wala naman kakambal si Mama!

Naluluha na ako sa takot. Alam kong hindi din ako makakahingi ng tulong kapag sumigaw ako dahil nasa isang isla ako at walang makakarinig.

“P-patawarin mo k-ko,” The woman who looked like my mother cried when she was trying to walk again.

Doon na tuluyang bumuhos ang luha ko. I can’t believe it! This is just a fucking dream!

“D-dadalawin na k-kita M-mama, please! Gisingin mo na ako!” Humahagulgol kong pakiusap.

Kitang kita ko ang sakit na bumalatay sa mga mata nito. Umiling ito habang umiiyak kagaya ko.

Nung tuluyan na itong makalapit ay doon ko napagtanto na hindi ito panaginip o isang bangungot. I felt her warmth around me. She hugged me tightly.

Mas lalong bumuhos ang luha ko dahil sa ginawa nito. Ang mainit nitong yakap habang hinahaplos ang batok ko ang hindi ko makakalimutan kahit kailan.

She is real.

But how?! I saw her! We were together when that tragedy happened!

“I’m sorry anak.” She cried hard on my shoulder.

Tanging hikbi at hagulgol namin ang maririnig sa silid na kinaroroonan ko.

“H-how?” Halos bulong na tanong ko dito, habang patuloy ang pagbagsak ng luha ko. Masakit parin sa akin. Sobrang sakit.

Paanong nagawang buhay pa ito? Mismong mga mata ko ang nakakita. And all these years?! Magpapakita ito sa akin?! Kung nakapag tanong sa akin si Zyx nung nakaraang linggo ay maaring nagpakita ito?!

Paano ito nabuhay gayung nilibing at pinaglamayan namin ang bangkay nito?! Paanong nangyaring heto ang Ina ko ngayon at buhay na buhay?! Sino ang nilibing namin?! Sino ang pinaglamayan namin?! Sino ang iniyakan namin?!

Sobrang daming tanong sa isip ko na kulang nalang ay mabaliw ako.

Ang katahimikan at hikbi na naririnig ko ay tumagal ng halos sampung minuto. Ganun lang nakatayo lang ako habang ang Ina ko ay nakayakap sa akin ng mahigpit.

Hindi ko alam kung totoong Nanay ko ba talaga ’to o nagpapanggap lang.

May pumitik sa isip ko dahilan para umalpas ako sa mahigpit nitong yakap. No, maybe she’s an impostor! My mother died years ago!

“S-sino ka? A-alam kong ginagamit mo lang ang N-nanay ko!” Marahas na wika ko habang hawak hawak ang braso ng babaeng nasa harapan ko.

Tinignan ko ang mga mata ng babaeng katulad ng ina ko. Parehas na parehas sila. Pero sa kaisipan na baka isa ito sa mga malalaking tao na nakalaban ni Tatay noon ay mas lalo akong kinabahan.

They know my weakness! My father’s enemies know our weakness!

Kahit na may puwersa ang hawak ko sa balikat ng babaeng kaharap ko ay hindi man lang ito nagreklamo. I saw the pain in her eyes.

Imbis na masaktan ay umangat ang kamay nito. Hinawakan nito ang aking mukha. Ang dalawang palad nitong mainit ay humahaplos ngayon sa pisngi ko.

Malungkot na ngumiti sa akin ang babae.

Lumalakas na ang tibok ng dibdib ko. I know this is not my real mother. I need to accept it! This is just a show! She is an impostor!

“December Fourteen when the super typhoon thundered while I was giving birth to you. I know where your birthmark mark placed in your body.”

Ang pisngi kong natuyuan ng luha kanina ay naging basa ulit dahil sa luhang bumagsak sa mga mata ko.

“Namumula ang batok at noo mo sa tuwing umiiyak ka, ang paborito mo ay ang niluluto ng Tatay mo na sinigang sa bayabas na Bangus.”

Pumikit ako ng mariin kasabay noon ay ang tuloy-tuloy na pagtak ng luha sa aking mga mata.

Hinahaplos nito ang aking pisngi habang kinukwento sa akin lahat ng totoo kong ina.

Naglalaban sa isip at puso ko na hindi ito ang Nanay ko. Na patay na ang Mama ko pero hindi ko maikakaila dahil totoo ang mga sinasabi nito.

“Hindi ka nakakatulog kapag hindi ko hinihimas ang ulo mo noon.” The woman smiles sadly. She places her hand on my head.

Kinagat ko ang labi ko sa hikbing gustong kumawala dahil totoo iyon.

“Kapag nagkakasakit ka ang tanging niluluto ko sayo ay ang lugaw na ang sahog ay adobong manok.” Bumaba ang tingin nito sa aking leeg at hinawakan ang pilat na nandodoon.

Only my mother knows about it. It is my only secret I hide and run into my life. The secret I don’t want to voice out. The darkest secret I will hide forever.

“I know about this slit on your neck.” She touched my neck repeatedly. Her dark eyes showed.

“You tried to kill yourself.”

Sunod sunod na patak ng luha ang bumagsak sa mga mata ko. Pilit ko man kalimutan. Bumabalik at bumabalik parin ang pangyayaring iyon sa panaginip ko.

IBR 35

Atrius Ysmael Juaquin.

I was furious right now. But I need to calm my fucking ass down! Four days without fucking seeing him make me fucking want to kill someone!

“Really?! Four days! Riex! Apat na araw na pero hindi mo parin nakikita?! Binabayaran kita! Bakit kulang pa ba?!” I scowled in anger.

Tinignan ako ni Riex na para bang hindi makapaniwala sa pagsabog ko. This is the fucking first time I burst out of the anger. Tila ba nasisiyahan ito sa nakikita sa akin na nagagalit pa.

Napahilamos ang dalawang palad ko sa aking mukha. Fuck!

At ang gago talagang tinititigan lang ako sa pagsabog! Nangingiti pa ito habang pinaglalaruan ang sariling mga labi gamit ang daliri.

“You are ready to kill me, huh?” Ani Riex na ngayon lang nakapag salita sa matagal na titig sakin.

Nagngingitngit ang galit sa kalooban ko, alam kong kitang kita nito iyon.

Pumikit ako ng mariin at marahas na bumuntong hininga. Fucking calm down, Atrius!

Pagmulat ng mata ko ay nakita ko si Riex na may tinatawagan sa cellphone nito.

Kumunot lalo ang noo ko dahil sa ginagawa nito.

“Fuck you! Really?!” Inis na sigaw ko dito dahil sa nakita.

He was calling someone.

“Tangina mo, nasa gitna ako ng trabaho tumatawag ka?! Ano na naman kailangan mo?!” Sagot ng nasa kabilang linya nung sagutin nito ang tawag ni Riex.

Napangiwi si Riex dahil sa nasa kabilang linya.

“Babe—”

“Kung wala kang matinong sasabihin ibababa ko na ’to! I’m in the middle of a session!”

Ang ngiwi ni Riex ay napalitan ng lukot na mukha. “Babe, sorry for disturbing you but I have something to say. Meron akong irerekominda na kaibigan. I think he needs you, really bad.” Lumingon sakin ni Riex na may ngisi sa labi.

Mas lalong kumunot ang noo ko dahil sa sinabi ni Riex. Ang gago talagang nakuha pa nitong tawagan ang asawa! At ginawa pa akong baliw!

Pelosi is a psychiatrist his husband—Riex Husband.

Pero dahil puro yata kalokohan ang pinaggagawa ni Riex sa asawa ay hindi ito naniwala bagkus ay pinatay nito ang tawag kaya wala sa sariling napalatak at napasimangot si Riex dahil sa ginawa ng nasa kabila.

“I will triple pay you just fucking find him.” Walang emosyon na sinabi ko kay Riex bago ako inis at galit na umalis sa opisina nito.

Paglabas ko ay nakasalubong ko pa si Adriel na mukang nagtataka nung makita akong papalabas sa opisina ni Riex.

“Alone?” Takang tanong nito. Tumingin pa ito sa likod ko na tila may tinitignan doon.

“Himala, hindi mo kasama si Tenius?” Nakangising asar nito sakin.

I just gave him a middle finger and left him there. Wala akong gana makipag talo sa mga tao ngayon. Para bang kapag nakilag talo pa ako ay hindi ko na mapigilan ang sarili ko na pumatay talaga ng tuluyan.

“How much is the bet?” I asked Tenius while looking at the big screen connected to the arena.

Tenius glanced at me.

“Hundred million,” Tenius answered. Confused.

I nodded. Hindi na masama para sa karagdagan bayad kay Riex dahil alam kong mukhang pera din ang isang iyon.

“You will join?” Takang tanong ni Tenius sakin.

Walang gana kong nilingon si Tenius. Hindi ko ito sinagot bagkus ay tumalikod ako upang magpunta sa kung nasaan ang mga naglalaro sa arena.

Narinig ko ang pagsipol ni Tenius.

“The arena will gonna be wild.” Rinig kong sambit ni Tenius habang naglalakad ako palabas.

My eyes and mind blurred with Rum vision.  I gritted my teeth. I saw the veins showing on my two hands while holding the steering wheel. I stepped on the high speed and picked up the gun on the dashboard.

This is the only way to release my anger.

Holding a groceries I knocked on their door. It’s already late and I think Rum is already there in their house, no one is answering my knock so I did it three times.

My brows furrowed.

No one’s in their house? The place is quiet and I don’t hear anything in their house. Is there something wrong?

Handa na sana akong sipain ang pintuan kung hindi lang may sumitsit galing sa likuran ko.

“Nasa loob po sila Zyx, Elvish, at Yam.” Ani ng babae sa akin. Nakasilip ito sa gate ng bahay nila.

Napansin ko na lingon ito ng lingon sa paligid. She looks upset.

Naglakad ako patungo sa gate. Hindi ko maintindihan kung bakit hanggang sa makalapit ako sa kinaroroonan nito ay palingon lingon parin ito sa paligid.

“Why are you roaming around?” I asked the girl.

Nakita ko na ang babaeng ito na laging kasama ni Rum noon. I felt something in my stomach. It feels sour.

Nang makapasok ako ay mabilis nitong sinarado ang gate. Nagtaka pa ako nung hilahin nito ang aking braso kaya natuon ang paningin ko doon. She was grabbing my arm like nothing.

“Kanina kasi may sumugod sa bahay nila Rum, hindi namin kilala kung sino ang mga kalalakihan na ’yon pero feeling ko ay maimplowensyang mga tao.” Ani nito nung makarating na kami sa pintuan ng bahay.

Rum’s father was telling the Truth.

At nahuli ako.

“Kuya, t-takot na takot po kami kanina kasi naglabas sila ng b-baril…” kwento ni Zyx na kapatid ni Rum.

I gritted my teeth. I saw their scared in their faces.

“Familiar ba kayo sa mga taong ’yon?” Mahinahon na tanong ko sa tatlong magkakapatid.

I don’t want them to see my real emotions and coldness.

Sabay sabay na umiling ang tatlong magkakapatid sa akin.

“Hindi kuya kasi nakamasked sila na black, tapos may mga bonet pa sa ulo.” Tinuro pa ni Elvish ang sariling ulo na parang nagd-demo.

Tumango ang dalawa na si Zyx at Yam sa sinabi ni Elvish.

“Wala kaming ideya sa kanila kuya.” Ngayon ay naiiyak na naman si Zyx na kakatahan lang kani-kanina.

“H-hindi namin alam kung ano ang kailangan nila, wala silang sinabi na kung sino ang kailangan nila pero natatakot kami kasi wala si kuya Rum.”

Tumango ako sa sinabi ni Yam. Tumingin ako sa dalawang mag-ina.

“They will come with me, this place is not safe anymore for them.” Tumayo ako at nagtungo sa magulang ni May na nagpakilala sakin kanina na kaibigan ni Rum.

Kinuha ko ang pinaka ko at kinuha ang isang itim na card doon.

“This is my calling card. Can you observe their house? Don’t worry I’ll pay.” Usal ko nang makuha nung ina ni May ang card na ibinigay ko.

Nakita ko pa ang takot sa mga mata nito nung abutin nito ang card na ibinigay ko.

“Paano kami?” Usal ng ginang sakin. Natatakot na at nanginginig na din ang kamay. “Nakita namin ang nangyari at siguradong nakita din nila kami na pinatuloy namin ang mga ito sa bahay…paano kung kami ang balikan?” Tarantang dagdag pa ng ginang.

“Wala silang kailangan sa inyo, kaya huwag kayong mag-alala dahil hindi nila kayo idadamay.” Seryosong sambit ko sa ginang.

The anger built up again in my body. The gun I am holding immediately fires at the car that tried to pass by in front of my way.

Dahil tumama ang bala ng baril sa gulong ay bumagal ito at nagpagewang-gewang. Isang malakas na pagsabog ang narinig ko mula sa likuran. I don’t need to look up what happened behind my back.

The speed of the car I drove is too high. The mixing of colors of red, blue, white, and black is the only thing I see.

“Fuck! Atrius! What the hell happened to you?!” Hanxo yelled out at me.

I looked at him with no emotion. Pure coldness and blank expression.

“You know how dangerous the Arena is! Magpapakamatay ka ba?!”

“Did I die? I am still alive, don’t worry.” I poured alcohol into the glass in front of me.

“What the fuck?! Hindi ka si Tenius para gawin ’yon! You are not a Professional driver!” Halos magsilitawan na ugat ni Hanxo dahil sa galit.

Umangat ang sulok ng labi ko. Mabilis kong nilagok ang alak na nasa kamay bago ako lumakad palabas ng opisina ko. I was about to leave when I turned back again. I looked at Hanxo. He is angry. But no one can beat my anger now.

“Guess what?” Pinadaan ko ang dila sa aking ibabang labi.

Kita ko ang taka pagtataka sa galit na mukha ni Hanxo dahil sa sinabi ko.

I smirked at him. “I survived even though I am not a professional.” I said before leave him alone there in my office.

IBR 36

“Nice shots!”

Seryoso kong pinatamaan ang gitna kung saan ang dibdib ng mannequin. The bullets from the gun I hold are now in a place.

After I empty the bullets, I use the samurai to fight again. Nasa isang hologram room ako kung saan ako laging pinag e-ensayo ng aking Ina. After days, for years. Natuto ako kung paano gumamit ng mga baril at kung ano ano pa.

Minsan talaga katotohanan ang kailangan natin para magising sa buhay. My mother tells the truth to me. Hindi ko alam na ganun pala ang katotohanan.

Marahas at puno ng dugo ang katotohanan.

“Itinago n’ya sayo ang mga katotohanan dahil kapag nalaman mo ay ikaw ang hahadlang sa plano n’ya.”

Nangininig ang aking mga kamay habang sinasabi ng Ina ko ang tungkol sa lahat.

“Your father is one of the highest-ranking soldiers. Power is a power, Rum.” Malungkot na usal ni Mama sa akin.

I don’t know what my mother said all about. I am clueless. Hindi ko alam kung ano ba talaga ang nangyayari. I know that, they loved each other before.

Tiningnan ko ang Mama ko na ngayon ay naka-upo sa isang simple ngunit mamahalin na upuang kahoy. Suot ang isang simpleng dress na kulay puti ay tila sobrang bata tignan ni Mama.

“Totoong mahirap ang Tatay mo pero nung nagkasama kami ay ako mismo ang nagbigay sakanya ng magandang buhay.” Lumungkot ang mga mata ni Mama sa sinabi. She was reminiscing about their past with my father.

Pero bakit? Bakit ganun ang pamumuhay namin? Bakit ganun nalang ang mga nangyayari sa amin?

I know I have heard about what my father’s work is before but hearing this from my mother is kinda vague.

“Nice! Rum!” Brix claps his hands while watching me.

Hinihingal na tinapos ko ang training na ibinigay sa akin ni Mama. She was watching me silently from a distance. Nung makita nitong nakatingin ako ay ngumiti ito sa akin at nag thumbs up.

Ang lalaking hindi katandaan na laging nakasunod dito ay may binulong na kung ano kay Mama.

Huminga ako ng malalim at mas nagpokus pa sa aking ensayo. This is what I am now.

Hindi ko alam kung paano nangyari. But my heart is full of fire. Fire of anger and hatred ranges throughout my body.

“Rum, Isa sa mga kapatid mo ang puwede n’yang ipain sa mga malalaking tao, walang puso ang Ama mo. Wala s’yang pakiramdam sa lahat ulti mo sarili n’yang anak ay puwede n’yang patayin at ibigay sa malalaking tao.” My mother continues…

Isa sa amin ang ibibigay sa isang malaking tao para gawing manika o sunod-sunuran para sa promosyon na gustong-gusto ni Tatay.

“Tinago n’ya ang sarili n’yang pagkakakilanlan dahil gagamitin n’ya ito sa kasamaan, when the time comes, puwede kayong mapahamak ng mga kapatid mo…”

I spent my three years here on the unknown Island. This is one of my mother’s properties, ayun ang sabi sakin ni Mama na mula pa sa pamilya nito ang Islang ito na matagal ng walang naninirahan kung hindi lang n’ya kailangan magpanggap na patay ay hindi matitirahan ang isla na ito.

Pinunasan ko ang aking pawis na tumutulo sa aking noo. My mother taught me how to be heartless for myself to protect my siblings. Hindi ko magagawa ’yon ng mabilisan kaya pinag-ensayo ako nito para mas matuto pa ako.

They enrolled me in an exclusive online school. I learned and graduated and after that, they trained me to use weapons. Noon ay nagtataka ako kung bakit kailangan pa na matutunan ko ’yon pero sa tuwing iniisip ko na kailangan ko ’to para sa mga kapatid ko ay ginawa ko.

“I didn’t know you had your father’s skills, huh.”

Hindi ko alam ’yon.

“Hindi ko alam.” Tanging sagot ko sa matandang lalaki na hindi ko alam kung lover ba ni Mama o hindi.

“But yet, you still need to learn.” Uncle Ben said.

May isinenyas ito sa isang tauhan na agad naman tumalima at kinuha sa isang box na nasa lamesang mahaba kung saan ako nagt-training. The man walks through Uncle Ben and gives the box to him.

“This is for you, just a gift for the excellent training you did.” Nakangiting inilahad sa akin ni uncle Ben ang box sa akin.

Hindi iyon malaki at tama lang kaya nagtataka ako kung anong laman noon. He always has a gift when he goes here. Minsan lang ito pumupunta sa Isla dahil may inaasikaso itong business sa iba’t ibang lugar sa Pilipinas.

Nang makuha ko ang Box ay pinabuksan na agad sa akin ’yon ni uncle Ben. I saw what the thing in inside the box. It’s a gun with a customized name in there. Kulay ginto at silver ang baril na may kung anong desensyo na tigre sa handle noon.

“You like it?” Pag ano’y tanong sa akin ni uncle Ben habang pinagmamasdan nito ang aking reaksyon sa ibinigay na regalo.

Ngumisi ako at tumango.

“Yeah, I like it.” Sinuri ko ng maigi ang baril. The gun has a ‘RC’ initials together with the tiger face.

Maganda ang baril at halatang mamahalin din. I wonder how much this is?

Natapos ang training ko nung araw na ’yon. Ngayon ay nakaupo ako habang pinagmamasdan ang papalubog na araw. Ilang taon na ako dito pero hindi ako nagkaroon ng pagkakataon na makita ang s’yudad na gustong makita ng aking mga mata.

Sa tatlong taon ko dito ay iniisip ko kung pinahanap n’ya ba ako? O alam n’ya din ang plano ng aking Ama para sa mangyayari?

I wonder where my siblings are now? Ilang beses kong sinabi kay Mama na kung puwede ay kuhain din nila ang mga kapatid ko pero ang sabi lang sa akin ay mas kailangan kong magpakatatag at ihanda ang sarili para makuha ko ang mga kapatid ko.

Why? Why do they need me to do this? Hindi ba puwedeng kunin nalang nila para wala ng masaktan? Makuha?

Alam kong may mali pero hindi ko mahanap kung ano ’yung mali sa mga ginagawa at desisyon ko.

“It’s been years since you trained,” ngumiti sa akin si Mama.

Kumakain kami isang umaga ng sabay ni Mama at uncle Ben.

Tumango ako sa sinabi ni Mama. She wore another white dress again. My mother sliced her steak on her plate using the steak knife. At ang kutsilyo din ang ginamit nito patungo sa bibig para sa piraso ng steak na hiniwa.

Kakaiba ang araw na ’to, ramdam ko ’yon. Bukod sa baril ay tinuruan din ako nito na palakasin ang mga pandama at pandinig lalo na sa madidilim na parte.

“Now, we will give you something extra to prove to us that you are literally trained.” Uncle Ben wipes his lips using the white cloth.

Naghihintay lang ako sa mga susunod na sasabihin ni Mama at uncle Ben sa’kin. Kami lang tatlo ang nasa malaking bahay na ’to na nasa gitna ng Isla habang nag-uumagahan.

“Malalaman mo mamaya.”

I don’t have a clue what it is. Iniisip ko kung ano ang mangyayari mamaya. I don’t know what it is but something in my mind is excited.

Malapit na ang papalubog ng araw kaya hinanda ko ang aking sarili ng marinig ko ang tunog ng chopper galing sa himpapawid patungo sa direksyon kung nasaan ang malaking bahay.

This is not just a big house but a mansion. With a huge place. Hindi ka makakaalis sa Isla na ’to dahil sa layo at laki ng lupa na puwede ang isang bayan o city pa nga.

Until now I don’t have an Idea where I was. Tanging alam ko lang ay nasa Isla ako. Isang beses upang makatakas dito nung mga baguhan palang ako dito ay naghanap ako ng bangka ngunit wala akong nakita. O kahit na anong puwedeng gawin para makaalis dito.

But somehow, iniisip ko na…kung makaalis nga ako dito sa lugar na ’to, ano naman ang mangyayari sakin sa dagat? Mas malaki ang tyansa na mas mamatay ako sa tubig kaysa dito sa lugar na ’to.

Even I don’t know where this place is, but they didn’t lay a hand on me. I am not harmed by them.

Lumabas ako ng kuwarto kung saan ako nagising nung unang mulat ng mga mata ko. The chopper dropped off the land, lumabas doon si Uncle Ben kasama ang dalawang lalaki na nakakulay itim na bumababa na ngayon sa chopper.

Nagtaka ako ng hindi lang pala sila ang nasa chopper dahil may tatlong tao silang inilabas mula sa likod ng doon. Nakatakip ang mga mukha nito ng mga sako na kulay itim.

Ang taka ko ay napalitan ng kaba sa aking dibdib. Uncle Ben walked where I was standing. Ngumiti sa akin si Uncle Ben.

“Don’t worry, that three-man is a bad man. Marami silang ginagawang hindi maganda at tino-tortured nila ang mga taong hindi dapat pinapatay.” Ani Uncle Ben.

Nakatingin lang ako sa tatlong lalaki na hanggang ngayon ay nakatakip parin ng sakong itim sa kanilang mga mukha.

“They harmed people through their hands, they killed innocent people, based on the higher ups, hunting na sila dahil sa kasalanan na pinaggagawa nila.” Lumingon sa akin si Uncle Ben at kitang kita nito sa akin ngayon ang kaba.

Ngumisi ito at tinapik-tapik ang aking balikat.

“You don’t need to think. If they killed more innocent people you need to stop them. Kill them too.” Wika ni Uncle Ben bago ako nito talikuran.

Nakatingin lang ako sa tatlong lalaki na nakasako parin ang mga mukha. Isa si Uncle Ben sa mga alagad ng batas at alam ko kapag sinabi nitong masama ang mga taong ito ay may parte sakin na naniniwala dito.

I need to stop them from killing innocent people.

IBR 37

You need to stop them or else they will kill innocent people.

Hindi ko alam kung anong nangyayari pero ayoko makapatay pa ang mga ito ng mga inosenteng tao. If I kill them, will the killing of crimes stop? Or is this the beginning?

Isang mariin na pikit ang ginawa ko, nag-iisip ako kung ano ba ang tamang gawin pero sa tuwing iniisip ko na what if isa sa mga kapatid ko ang gawan nila ng kadumal-rumal na krimen?

Tinignan ko ang tatlong lalaki na ngayon ay wala nang takip ang mukha. They looked like they didn’t have mercy. Kita ko ang takot sa mga mukha ng bawat isa ng tatlong ito.

“Heto ang gamitin mo,” sambit ni Brix sa akin habang inaabot ang baril na ibinigay sa akin ni Uncle Ben.

Kinuha ko ’yon at matagal na tinignan ang baril. Iisa lang naman dapat ang gawin hindi ba? Kapag buhay ng tao ang kinuha ay dapat buhay din ang kapalit? Ayun ang sabi ng mga matatanda.

“Mas magandang mabahidan ng masasamang dugo ang baril mo, binyagan mo gamit ang dugo ng mga taong ’yan.”

I scoffed at what Brix said.

Naintindihan ko ang sinabi nito. Binyagan ng dugo nang mga masasamang tao?

“Do it.” Si Brix na binigyan pa ako ng isang tapik sa balikat.

Ang tatlong lalaking nasa harapan namin ngayon ay nakatingin sa akin. Puno ng kaba ang mga mukha ng mga ito. Palipat lipat ang tingin sa akin at sa baril na hawak ko.

Is this what I want?

“Don’t think twice,” ani Brix nung hindi ako nagsalita sa mga sinasabi nito, sa pinapagawa sakin.

Nakita kong may kinuha si Brix sa likuran nito at ganun nalang ang gulat ko ng makita kong mabilis nitong pinutok ang baril sa isang lalaki dahilan para humandusay sa lupang kinatatayuan.

“See? That fast, kung bibigyan mo sila ng pagkakataon na mabuhay…” Humarap sakin si Brix. He licked his own lips before he spoke again. “Parang binigyan mo na din sila ng maraming pagkakataon na pumatay ulit ng mga inosente.” He then put his gun back at his back.

Nakatitig lang ako sa lalaking nakahandusay ngayon sa lupa habang ang dugo nito ay patuloy na lumalabas sa ulo kung saan tinamaan ni Brix.

Habang dumadaloy ang dugo ng isang lalaki ay tumingin ako sa dalawang natira. Takot na takot ang mga ito. Nung lumingon sa akin ang dalawang lalaki ay tila nagsusumamo at nagmamakaawa ang mga mata nito. Wala man ang sako sa mukha pero naka tape naman ang mga bibig ng mga ito at nakatali din ang kamay sa likuran.

“Kill them without fear, they don’t deserve your kindness. They do worse things than you.” Seryosong usal ulit ni Brix. Napansin yata nito ang emosyon sa akin.

Yeah, people can do the worst things, I am a victim of harassment, humanity is not for all people. Kindness is just optional for all. Everyone can be nice and kind but some people can do the worst.

Kung magiging mabait ka wala kang mapapala, may kalalagyan ka sa mga taong masasama.

“Let them free…” Seryosong usal ko doon sa dalawang nasa paligid ng tatlong lalaki kanina na ngayon ay dalawa nalang.

Marahas na bumaling sa akin si Brix. Ang mga mata nito ay tila gusto akong patayin.

“I want thrill, well I want to know if my training is effective enough. This is real, not like the holographic room. I want to be like a Lion while they are running to the forest like prey.” Nakagising dagdag ko.

I saw the shock on Brix’s face. Gulat ito na para bang hindi makapaniwala sa sinabi ko. Nung makabawi ay binalingan nito ang dalawang lalaki at tinanguan.

“Set them free.” Usal ni Brix sa dalawang lalaki na agad naman tumango at pinakawalan ang dalawang lalaki.

They run like scared cats to the huge land.

“Do the job. Make your training real for killing the real people.” Ani Brix.

Tumango ako sa sinabi ni Brix. Hindi na ako nag-aksaya ng panahon at oras. Tulad ng sinabi ko ay mabilis akong tumakbo tulad ng ginagawa ko sa training room. Ang kaibahan lang ay hologram ang pasilyong iyon habang ito ay totoo na.

This is real. Real humans not mannequins.

Kahit na mabilis na tumatakbo ang dalawa at pumasok sa kagubatan ay nasusundan ko parin ang mga ito.

Mabilis akong tumatakbo at nang makita ko ang isa sa kagubatan ay agad kong kinasa ang baril na ibinigay sa akin at walang ano’y ano ipinutok ko ang baril na tumama naman agad sa hita ng lalaki upang madapa ito at magpapasag sa sakit at hapdi.

Minutes later before I went to the man. I saw him lifeless. Gulat ako doon dahil sa hita ko lang naman ito pinatamaan at ngayon ay wala na itong buhay at putlang putla.

I the fuck?

Lalapitan ko na sana ang nakahandusay na lalaki ngunit nakaramdam ako ng tao sa aking likuran at tama nga ako.

Muntak na akong atakihin ng matulis na bagay ng lalaking natitira. He was holding a sharp stick. Kung hindi pa ako mabilis na nakaalis sa aking kinatatayuan ay masasaksak ako nito gamit ang matalas na kahoy.

Mabilis akong umiiwas sa bawat atake ng lalaki na ngayon ay parang wala na sa sarili.

Mabilis akong nakakuha ng tiyempo, nung sasaksakin sana ako ulit nito ay agad akong umiwas pagilid dahilan para sumubsob sana ang natitirang lalaki pero bago ito tuluyang sumubsob ay mabilis kong inangat ang aking isang paa at inihampas iyon sa likod ng lalaki.

The man coughed because of what I did. Dahil siguro sa pagod sa kakatakbo at atake na ibinibigay sakin na mabilis kong iniiwasan ay halos hindi na ito makatayo sa lupa.

Napansin kong kahit nakatape ang bibig nito ay dumurugo iyon.

Kinuha ko ang baril sa aking likod at itinutok sa lalaking pagod at hirap na hirap ngayon.

“What did you do?” Nakatutok ang baril na tanong ko sa lalaking hingal na hingal.

Tinanggal ko ang tape sa bibig nito upang mas lalong makasinghap ito ng hangin at ganun nalang ang gulat ko ng makitang wala itong dila at halos dugo na ang lumalabas sa bawat buka ng bibig nito.

Magsasalita pa sana ako upang magtanong kung sino ang may gawa dito ng ganun bagay ngunit may narinig akong putok ng baril dahilan upang mawalan ng buhay ang lalaking nasa harapan ko.

Tumutulo ang dugo nito sa lupa at tulad nung nauna ay sa ulo umaagas ang dugo nito.

Napalingon ako sa paligid at nakita ko si Brix kasama si Kahel na naglalakad patungo sa kung nasaan ako.

“Nice, you did well.” Kahel clapped his hands.

Nakangiti sa akin si Kahel ngunit si Brix ay tila seryosong seryoso. Walang emosyon ang mga mata nitong kulay berde.

“Next time, shoot them through their critical area.” Walang emosyon na sabi ni Brix sa akin.

Nang makabawi ako sa pagkabigla ko ay agad akong tumuwid ng tayo at humarap sa dalawa.

“Bakit putol ang dila ng isang ito?” Tanong ko na nakatingin kay Brix.

Umangat ang gilid ng labi nito dahil sa tanong ko.

“We need to cut their tongue. Meron silang kinabibilangan at kapag hindi ginawa iyon at nakatakas ang mga ’yan ay puwede silang magsalita na puwedeng ikapahamak natin.” Malamig na paliwanag sa akin ni Brix.

“Pero kahit na! Dinala n’yo sila dito at sa tingin n’yo ba ay makakatakas ang mga iyan sa Islang ’to?” Hindi ko napigilan ang pagtaas ng boses ko dahil sa sinabi ni Brix. “You don’t need to cut their tongue if you will kill them to!” Dagdag ko pa.

Narinig ko ang mahinang bulong ni Kahel sa akin na para bang hindi kumbinsado sa mga sinabi ko. Si Brix naman ay nakatingin lang sa akin at pinagmamasdan ang galit at inis kong mukha.

Ilang minuto akong pinakatitigan ni Brix bago ito umiling.

“Masyado kang malambot kapag ganyan ang inisip mo. Gawin mong bato ang buong damdamin at utak mo. Ayan ang ikakapahamak mo.” Tila may pinapahiwatig na usal nito sakin bago ito tumalikod at tinapik ang balikat ni Kahel at naglakad na paalis sa kagubatan.

Wala akong nagawa nung iniwan ako ng dalawa sa kagubatan na nag-iisa.

But one thing I will know.

Natuto ako at matututo pa ako sa mga susunod na araw na darating at lilipas.

IBR 38

“Fuck! Fucking slow down!”

Hindi ko pinakingan ang reklamo ni Kahel sa akin. Mabilis kong naiiwasan ang mga binibigay nitong atake sa akin at habang ako naman ay sumusuntok agad kapag mabilis kong naiiwasan ang ateke nito.

Nakahanap ako ng butas at doon ay mabilis kong inilabas ang kutsilyo sa aking tagiliran at isang suntok patalikod ay naitutok ko agad ang kutsilyo sa leeg nito.

“Fuck!” Singhal ni Kahel sa nangyari.

Nakatutok parin ang kutsilyo sa leeg nito ang paa ko ngayon ay nasa likod na nito at nakadagaan.

“That was good to watch!”

Binitawan ko si Kahel at tinulungan ito sa pagtayo. Ang itim nitong suot na t-shirt ay puno na ng lupa.

Hinihingal akong bumaling kay Mama at Uncle Ben, si Brix ay nasa likuran ni Uncle Ben. Tahimik lang itong nakamasid sa amin ni Kahel habang ang dalawang kamay ay nasa likod.

Brix has a muscular body built. Wearing a black t-shirt his biceps and muscles showed. Kahit na itim ang damit nito ay pansin ang bitak sa mga katawan nito. Brix is something you can’t read. He has an emotionless face, cold green eyes, a rough stare, and a deep personality. Ang mukha nito ay may pilat na palihis mula noo hanggang kabilang pisngi.

Ibang-iba kay Kahel na puwede mong kausapin. Mas malaki ang katawan ni Brix kay Kahel na halos magkasing katawan lang kami. Similar to a Korean military body built. Soft features ang mukha ni Kahel kaysa kay Brix na nakakatakot.

“Tomorrow you will come to Brix and Kahel.”

Napatigil ako sa pagpupunas ng aking katawan dahil sa sinabi ni Uncle Ben. Puno ng pagtataka na napunta kay Uncle Ben ang atensyon ko.

Ang nakatayong tuwid na si Brix ay ngumisi sa sinabi ni Uncle Ben. He whispers something to Uncle Ben, but he shrugs his shoulders and says something to Brix.

Bumaling sa akin si Uncle Ben. Ngayon ay seryoso ang mga mata nito.

“Tomorrow night, humanda ka dahil makikita mo kung paano kainin ng kriminal ang mundo. Makikita mo ang kasamaan ng mga taong nakapaligid.” Ani Uncle Ben sa malamig at seryosong boses.

Napapikit-pikit ako at hindi makapaniwala sa sinabi ni Uncle Ben. Kung hindi ako nagkakamali ay sa loob ng tatlong taon ko dito sa Isla ay makakaalis na ako?

“May tiwala ako sayo kaya bukas ay mas magtitiwala pa ako. Choreo.” Huling usal ni Uncle Ben bago ito pumihit patalikod at maglakad na agad naman sinundan ni Brix na walang ganang nakatingin sa akin.

Nakaawang parin ang labi ko ng tignan ko si Mama na ngayon ay may ngiti sa labi na nakatingin sa akin. Hindi pa ito nakuntento at lumapit sa akin.

Hinawakan nito ang dalawa kong braso. “Don’t break your Uncle Ben’s trust for you.” Naging seryoso ang boses ni Mama sa akin.

Bigla parin ako dahil sa mangyayari bukas. Hindi ko inaasahan na bukas ay makakaalis ako ng islang ito.

Mapupuntahan ko na ang mga kapatid ko. Mahahanap ko na sila.

Hanggang ngayon ay hindi parin ako makapaniwala. Hindi ako makatulog dahil sa mangyayari bukas.

Dahil sa hindi ako makatulog sa pagkat hinahanda ko ang sarili ko para sa darating na bukas. Lumabas ako sa silid na kinaroroonan ko. Mula sa labas ng malaking bahay ay tanaw ko ang kulay asul na dagat. Hanggang sa dulo ng aking paningin ay wala akong nakikitang s’yudad na umiilaw. Talagang napaka hirap makatakas dito.

Ang likod ng Malaking bahay na ito ay kagubatan na kung saan ay minsan din akong nagtraining doon ng ilang linggo. Walang pagkain tanging tubig lamang ang tinamo ko sa ensayo na ’yon. Kaya nung halos maglimang buwan ako na patuloy na nage-ensayo sa lugar na yun ay nakakabisado ko na ang gubat kahit na alam kong wala pa ako sa kalhati noon.

“Hindi makatulog?”

Kulang nalang ay mapatalon ako sa gulat dahil sa taong nasa gilid ko lang. Mula sa madilim na lugar ay nakita ko ito doon.

Brix was holding a cigarette in the dark side. Nakasandal ito sa puno ng mangga.

Tumango ako sa sinabi nito. Hindi pinahalata ang kabang naramdaman ko.

Nakita kong naglakad ito sa kinaroroonan ko kaya mas lalo akong kinabahan. His aura is intimidating.

“Bakit? Hindi ka ba masaya na napaka dali mo lang makakaalis sa lugar na ’to?” Wika nito ng malakapit sa kinatatayuan ko. Ang malamig nitong boses ay sumasabay sa lamig ng gabi.

May kung ano sa boses nito. His voice sounds jealous.

“You’ve been here for years, three years?” Brix puffs on a cigarette.

Tuluyan na akong lumingon dito. Naka side profile ito sa akin kaya kita ko ang half body nito. Nakasandong puti lang ito at doon ko lang napansin ang tattoo na nasa leeg nito pababa sa kaliwang braso. The snake ink looks different from his body.

“In the first place, hindi ko gustong nandidito ako. I have my own life in the City, I want to finish my school face-to-face not online. Gusto kong matuto pero hindi ang baril o kung anong armas, pero anong ginawa n’yo?” Walang buhay akong ngumisi habang nakatingin dito.

Lumingon sa akin si Brix. His eyes are soulless and fearless.

Hindi ko pinansin ’yon. Nagpatuloy ako. “Yung walang muang na binata noon kinidnap n’yo.” I clenched my jaw. “Hindi n’yo inisip na may mga kapatid ako at may naghihintay sa akin sa pag-uwi ko.” Malamig ang boses na wika ko.

Walang pinagbago ang mukha ng kausap ko. Remains emotionless and cold. Hindi ko man lang ito nakitaan ng awa para sakin. Tanging tahimik lang habang nakikinig sa akin.

Ganito na ba talaga ang lalaking ito? Walang pakiramdam at walang puso?

Madaling araw nung may marinig ako na pababa mula sa himpapawid. Ang chopper.

Hindi ko alam kung ilang oras akong nakatulog. Sandali lang ang usapan namin na ’yon ni Brix dahil parang nagsasalita lang ako sa malamig na yelo. Kaya minabuti ko nalang na pumasok ulit at pilitin na matulog.

Nakahanda na ang lahat. Hindi ko kailangan ng maraming dadalhin dahil ang lahat ng kakailanganin namin ay nasa bababaan na namin mamaya.

“Here we go again.” Bakas sa boses ni Kahel ang excitement.

Nakababa na ang chopper na sasakyan namin kaya sabay sabay na kaming tatlo na naglakad patungo doon. We were wearing dark Tactical camouflaged pants and a white t-shirt. The leather boots I wore have a pocket just for my knife.

Malakas ang tunog ng chopper kaya pagkaupo ko ay agad akong binigyan ni Kahel na siyang katabi ko ng aviation headset.

“Kakailanganin mo ’yan.” Nakangiting usal sakin ni Kahel ng inigay nito sa akin ang headset na agad ko naman sinuot.

Malakas ang tunog ng chopper pero hindi naman sa puntong masisira ang pandinig.

“This is Brix, can you hear me?”

Ayun ang narinig ko nung nagsimula ng umangat ang chopper sa himpapawid. Tatlo lang kaming nasa chopper. Humanga ako nung makita ko si Brix na siyang nagmamaneho ng chopper na sinasakyan namin.

Hindi ko inaasahan ’yon dahil nung dumating ang chopper kanina ay may piloto din na nakasakay pero ngayon ay hindi na iyon ang nagpapaandar.

Wala nang nagsalta na kahit si Kahel nung lingunin ko ay nakapikit ang mga mata nito. Natutulog pa yata. Ako naman ay pinagmamasdan lang ang maulap na langit.

Wala akong nakikita kung hindi ang malawak na dagat at sa hindi kalayuan naman ay kita ko ang Malaking Bahay na ngayon ay unti-unti ng nilalamon ng ulap hanggang sa tuluyan na itong nawala.

Pumikit nalang ako. Hindi ko alam kung ilang oras ang biyahe namin sa himpapawid kaya minabuti ko nalang na matulog.

This is the first time I ride a chopper kaya may konting kaba akong nararamdaman.

“We are here.”

Napamulat ako ng mata dahil sa narinig. Agad kong iginala ang paningin ngunit ng makitang nasa himpapawid parin kami ay kumunot ang noo ko. Madilim parin kaya sumilip ako sa ibaba at ganun nalang ang kaba ngunit tuwa na naramdaman ko ng makita ko ang city lights.

Hell! Is this real?!

Nasasabik man ngunit kinakabahan parin ako. Ang kagustuhan na makita ko ang mga kapatid ko ay napakalaki ngunit ang kaisipan na kung anong mangyayari ngayon ay nakakakaba.

Hindi ko alam kung anong puwedeng mangyari ngayon. Kinakabahan ako.

IBR 39

Natatanaw ko ang isang napakalawak na lupain kung saan pababa ang sinasakyan namin na chopper. Nakikita ko din ang limang sasakyan na kulay itim.

“Ready, yourself.” Usal ni Kahel sa akin.

Binalingan ko lang ito. Hindi ko pinahalata ang kaba. Naramdaman kong pababa na ang sinasakyan namin kaya nawala ang pagkakabaling ko kay Kahel at lumipat ulit iyon sa tanawin sa ibaba.

Ilang minuto pa ay tuluyan na ngang nakalapag ang chopper sa lupa. Brix landed the chopper on the land smoothly. Until now I am still amazed by him.

Nang makalapag ang sinasakyan namin ay agad kong tinanggal ang mga dapat tanggalin na nakasabit sa aking katawan bago bumaba ng chopper. Armed men aligned. Halos pitong kalalakihan na naka kulay itim ang mga sumalubong sa amin pagbaba ng chopper.

Nakipag usap si Brix sa isang lalaking halos kasing katawan lang din nito. Seryoso ang usapan ng dalawa. Nagulat pa ako ng lumingon sa akin ang lalaking may kulay blue na mga mata.

Nakita kong lumingon ang lalaki sa direksyon ko. Tinitigan ako nito habang patuloy na may sinasabi si Brix dito.

“Let me be the driver, Brix.” Asik ni Kahel kay Brix na ngayon ay tapos ng makipag usap doon sa lalaki. I don’t know them anyway.

“No.” Malamig at madiin na sagot ni Brix kay Kahel.

Pasikat palang ang araw kaya medyo madilim pa ang paligid. Tanging ilaw lang ng sasakyan ang lumiliwanag sa malawak na lupang kinatatayuan namin.

Naunang naglakad si Brix sa isang sasakyan na malaki na merong tatak sa likod na Ford sport sa likod. Akala ko ay kulay itim ’yon mula sa likod ngunit dark blue pala sa malapitan. Namamangha ako dahil napakakinis at kintab noon. Tila walang gasgas at sobrang ganda.

Dahil kaming tatlo naman ang magkakasama kaya siguradong sa isang sasakyan ay kami parin ang magkakasama.

Tumunog ang sasakyan at agad naman binuksan ni Brix ang pintuan kung saan ay ito ulit ang magmamaneho. Pumasok si Kahel sa loob kaya minabuti kong pumasok na din sa sasakyan.

Nakita kong hihikab-hikab si Kahel. Iniwas ko ang tingin ko dito at tinignan ang paligid. Nandodoon parin ang limang apat na sasakyan. Ang chopper ay inaayos na ngayon ng isang lalaki.

Nung umabante ang sasakyan na sinasakyan namin ay siyang sunod naman ng mga ibang sasakyan. At tuluyan na ngang pinaandar ni Brix ang sasakyan dahilan para lumipad na ang sinakyan namin kanina ganun na din ang apat pa na sasakyan na ngayon ay nasa likuran namin. Sumusunod.

“We were going to a party this afternoon. Nandodoon ang mission natin ngayon. Sa isang cruise ship ay may itinanim na bomba.” Basag ni Brix sa katahimikan. Tumingin ito sa rear view mirror, nagtama ang paningin namin.

“Mission?” Kunot noong tanong ko. Hindi ko alam kung anong klaseng mission ito ngayon. Nagtataka ako.

“Let’s say, do this as your training. But in a different way. Marunong kana.” Walang ganang usal nito. Ngayon ay nasa daan na ang paningin subalit ako ay nakatingin parin dito.

“Iba ang nasa Isla at iba ang nasa syudad! Puwede akong mamatay sa gagawin natin!” Taranta kong usal. Kinakabahan na talaga ako ngayon.

I heard him chuckle.

“Mas magandang mamatay ka ng lumalaban kaysa mamatay ka ng wala kang laban. Isipin mo ang mga taong inosente na pinapatay ng walang kalaban-laban.” The coldness in his voice makes me shiver.

Sa inis na nararamdaman ay minabuti ko nalang na tumingin sa paligid. Tuluyan nang lumiwanag ang paligid dahil sa bukang liwayway.

Bakit ba hindi pa pumasok sa isip ko na magiging ganito ang kalalabasan? Kung nung nakaraan ay nakapatay ako ano pa kaya ngayon? Do I have the right to kill? Even though they’re bad humans? Even they’re manipulating innocent people? Do I have rights?

Mariin kong ipinikit ang mga mata at sa frustration ay napahilamos pa ako sa aking mukha gamit ang dalawang palad.

“Nakuha mo ang lahat ng katangian sa Ama mo pero ang katapangan ay hindi.” Matunong na ngumisi si Brix.

Sinamaan ko lang ito ng tingin.

Hindi ko alam kung nasaan kami pero nakikita kong papasok kami sa isang malaking bahay na may malaki din na gate na matatag at gawa sa bakal.

When we are near the gate opens automatically. Walang bantay kaya isa lang ang nasa isip ko. This is a sensor gate, maybe the whole house.

Lumingon ako sa likuran ko. Kasunod parin namin ang apat na sasakyan na kulay itim. Pansin ko ang dinaanan namin kanina ay purong kulay berde ngunit kaya hindi na ako nagtataka dahil isa din siguro ito sa malawak na lupa na natatayuan ng napakalaking bahay sa gitna.

We drove the highway earlier, and feeling lost even though I was in the city made me feel uncomfortable. Hindi ko alam kung probinsya ba ang kinaroroonan namin o syudad.

Sabay-sabay kaming bumaba ng sasakyan. Ang buong paligid ay hindi nalalayo sa itsura ng Isla. Malaki at sobrang lawak.

“All you need to do is your job, Brix.” Rinig kong usap nila Brix at ’yung isang lalaki na kasing tanda ni Uncle Ben.

Hindi ko alam kung saan ng galing ang lalaking ito. Naramdaman nitong nakatingin ako. The old man gave me a smirk.

Bumaling din sa akin si Brix at tinignan lang ako nito ng malamig.

“I see how strong he is. Like his father.” Nakatingin parin sa akin ang matanda habang sinasabi ang mga salita na ’yon.

Brix just looked at me seriously. Lumapit si Kahel dito at may biglang sinabi na kung ano. He then nodded.

Kapag ano’y kinuha ni Brix ang cellphone na nasa pants nito. Ang matandang lalaki ay natahimik din.

Lumakad si Kahel sakin. “Let’s go inside.” Sambit nito sakin.

Tumango ako at sumunod. Ang malaking bahay na nakasara ay biglang bumukas. The old house looks expensive on the inside. From interior, design, and color. Nag aagaw sa kulay ginto at silver ang loob ng bahay ngunit sa labas ay purong kulay krema at kayumanggi.

Sumalubong sa amin ang tatlong kasambahay na babae. Bumati ang tatlo kay Kahel ngunit nung makita ako ay tila may pagtatanong sa mga mata ng mga ito.

“This is Choreo, the new member.” Pagpapakilala sakin ni Kahel sa tatlong babae.

Tumango ang tatlo bago ay binati din ako. Ngumiti ako at tumango sa tatlo.

Sinuyod ko ang kabuuan ng bahay. The huge hall has a chandelier hanging from the ceiling. From where I was, I saw the living area. Gawa sa salamin ang bawat dingding kung saan ang kinalalagyan ng living area.

Ang malaking bahay ay sobrang lawak na akala ko ay mas malaki pa ang nasa Isla ngunit nagkakamali ako. This is more than big than the Island.

“This is the old house of Mister Ben.” Biglang sabi ni Kahel dahilan para tignan ko ito. Nakatingin ito sa akin. Napansin yata ang pagkamangha at pagtataka ko.

“One of his properties. Latak na lupa lang ito kaya hindi gaano tinitirahan pero inaalagaan naman.” Kuwento nito sa akin.

Sumenyas ito sa itaas kaya sumunod ako dito nung maglakad na ito patungo sa ikalawang palapag.

“What province is this?” Tanong ko habang binabaybay namin ang hagdanan patungo sa ikalawang palapag.

“We need to remain silent on that question. Hindi hinahayaan ni Mister Ben na may makaalam ng lugar na ito lalo na sa kinalalagyan natin.” Seryosong bigkas na paliwanag ni Kahel.

Nang maka-akyat kami sa pangalawang palapag ay may apat na kuwarto doon. Binuksan ni Kahel ang kuwartong unang nadaanan namin at ganun nalang ang gulat ko ng makitang puro baril iyon. Iba’t ibang klase ng baril na mula sa maliliit hanggang sa malalaki.

“This is the gun room. Lahat ng baril na kakailanganin ay nandidito lahat. Kahit anong klase ng baril.” Paliwanag nito.

May biglang pumasok sa isip ko nung maalala ko ang pagbaril ko doon sa isang lalaki. That shot was not fatal but he died fast.

“May itatanong ako.” Usal ko kay Kahel. Humarap ito sa akin. Hinihintay ang itatanong.

Huminga muna ako at hinanda ang sarili sa magiging sagot nito.

“When I shot one of the three men. I know that shot is not fatal. I just shot him in the leg but when I was about to look at the man. I saw him. Lifeless and pale. Bukod pa doon ay parang umaakyat ang dugo sa mga ugat noon.” Paliwanag ko habang nilalabanan ang tingin ni Kahel sa akin.

Nagbago ang ekspresyon ni Kahel. From soft and friendly to hard and expressionless. Ngumisi ito na para bang may nasabi akong interesante para dito.

“You wanna know?” Nakangisi pero malamig ang tingin sa akin.

Lumunok ako dahil sa naging reaksyon nito. Kinakabahan man ay tumango ako. Gusto kong malaman kung ano at paano nangyari ’yon. I know something was wrong with the gun.

Naglakad kami ni Kahel sa isang pinakadulo na pintuan. There’s a finger scanning password. Sa lahat ng pintuan ay ayun lang ang naiiba ang kandado dahil gawa sa computer system ang padlock noon.

The door opens slowly. My jaw dropped. The room is not just a room but a laboratory. At bukod pa doon ay hindi lang basta bastang laboratory iyon.

This is fucking insane!

IBR 40

“That’s the answer to your questions.” Ani Kahel.

Gulat parin ako dahil sa nangyayari sa loob. There are so many snakes not a non-venomous but a venomous snake.

Isinarado din agad ni Kahel ang pintuan at kusa iyon naglocked. I am still speechless and shocked!

“The bullets we put in the gun are not ordinary bullets. Those bullets are venomous to kill our target fast.”

Lugong lugo ang utak at isip ko dahil sa nakita ko at sa sinabi ni Kahel. Napuno na naman ang aking utak ng mga katanungan kung bakit kailangan pa na lagyan ng kamandag na ahas?!

And what? To kill their target fast?! Paano kung nadamay o inosente ang taong ’yon?! Do they have the credibility to know their targets?!

Ano ba ang nangyayari?!

Tinungo ni Kahel ang isa pang kuwarto at binuksan iyon. Bumungad sa amin ang nasa ibabaw ng kama. Tatlong suits and ties. May kasama din iyon ng tatlong maskara na half face lang ang makikita.

“Fix yourself. We will meet someone.”

Sabay kaming napatingin ni Kahel sa likuran namin ng magsalita si Brix galing sa likod. Iba na ang suot nito ngayon. Naka cargo pants na ito at puting t-shirt. Basa din ang buhok nito.

“Where?” si Kahel.

Tinapunan ito ng tingin ni Brix. He was fixing the Rolex to his wrist.

“Restaurant. He already booked.” Sagot ni Brix kay Kahel.

Tumingin sa akin si Brix bago ito ulit lumingon kay Kahel.

“Guide him.” Ayun lang ang sinabi nito bago tumalikod sa amin.

Nagkatinginan kami ni Kahel bago ito tumango sa akin at lumakad na ulit palabas ng kuwartong kinaroroonan namin. We went downstairs. Akala ko ay ang kuwarto lang na nasa taas ang nandodoon ngunit nagkakamali ako dahil nung makababa kami ay meron isang tila pintuan na kulay krema na binuksan ni Kahel.

Ganun nalang ang gulat ko ng makitang hindi iyon basta-bastang pintuan kundi elevator patungo sa ibaba!

This house is crazy!

Mababaliw yata ako sa kung anong meron sa bahay na ’to! Kung sa itaas ay may laboratory sa ibaba naman ay may underground!

At mas lalong hindi ako nagkamali na underground nga ’yon ng pumasok ako sa elevator at agad na may pinindot si Kahel na naramdaman ko nalang ang pagbaba ng sinasakyan namin!

“Bakit hindi sa ibabang bahaging ito nillagay ang laboratory? Bakit sa second floor?” Hindi ko napigilan na kumento ko dahil ayun ang napansin ko sa bahay na ’to.

Tumingin sa akin si Kahel. Nabasa yata nito ang pagtataka sa mukha ko.

“There is no illegal work here so why not upstairs? If you think their work is illegal you’re wrong. The authorized knows about it. We have an agreement and rules under the law.” Paliwanag nito.

How impossible that their work is not illegal?! They were injecting venom into the bullets! Doon palang ay delikado na at alam kong hindi tama ’yon! That’s not under the law?!

“We more than like a firearms creator. But not the gun but the bullets. Hindi basta-basta inilalabas ang bala kung hindi galing sa authority.”

Hindi parin ako makapaniwala hanggang sa tuluyan na ngang nakababa ang elevator na sinasakyan namin at nung bumukas iyon. Umawang ang labi ko dahil sa nakikita. The place was full of gems and diamonds! It was placed on the wall! Para bang ginawang decoration ang mga ’yon!

“I-is that r-real?” Hindi makapaniwalang tanong ko kay Kahel habang itinuturo pa ang mga Dyamante at Gem na tila ginawang decoration sa bawat pasilyo.

Narinig kong matunog na ngumisi si Kahel sa akin dahil sa gulat ko.

“Yes. That’s all real.”

Isang napaka laking underground ang kinatatayuan ko. Mas malaki pa ito sa bahay na nakatayo sa labas mismo. Transparent ang bawat pasilyo kaya kitang kita ko ang bawat kuwarto na nasa ibaba ng underground.

“To the second door. That’s your door. You can go there.” Sambit ni Kahel. Pinagmamasdan ko parin ang bawat kuwarto mula sa kinatatayuan namin. “Don’t worry, no one will see you there. That’s not just a transparent wall. Kapag nasa loob kana ay hindi ka makikita. It’s just like you are invisible in the room.”

Umawang ang labi ko habang pumapasok si Kahel sa isang kuwartong nandodoon. Tama nga ito. Nung makapasok ito ay hindi ko man lang ito nakita mula sa loob kahit na kita naman ang mga nakalagay na bagay sa loob mula sa kung saan ako nakatayo.

What the fuck?! Paano nangyaring totoo ang lahat ng ganito?!

Ganito ba ang lahat ng mga mayayaman?!

Lumabas ako sa elevator at mas lalo pang umawang ang bibig ko nung makita ko na mismo ang kabuuan ng lugar.

Hindi lang pala kuwarto ang nandodoon dahil bukod doon ay ang isang malawak na pool, training room, luxurious cars, and even a fucking helipad!

Gusto kong magmura sa nakikita ko at isipin na hindi ito totoo pero dahil nasa harapan ko ito parang gusto ko nalang mahimatay!

Huminga ako ng malalim, kinusot at hinimas ko pa ang aking mata at sintido dahil sa mga kaganapan at nakikita ko.

This is fucking real!

Iniwasan ko ang paningin ko habang naglalakad patungo sa pintuan kung saan sinabi ni Kahel. The door was not locked when I noticed it. Pinihit ko ang kulay ginto na doorknob at bungad sa akin ang loob ng kuwarto.

Alam kong kita ko na ’yon sa labas palang. Pero ang makita ang kabuuan at laman noon ay doon ako naguluhan. The room is upset! Malaki at sobrang ganda ng loob.

Ano pa ba ang iisipin ko kung mas malala pa ang mga nakita ko sa labas?! Fuck!

Umiling nalang ako at pumasok sa loob ng kuwarto. Malaking kulay puting kama na may malambot at makapal na kumot at unan. May malaking lagayan doon na puno ng mamahaling pabango at iba pa.

May malaking TV din ang kuwarto na nakadikit sa pasilyo. It looks like a cinema TV. Napamulagat nalang ako at dumeretso na pintong sigurado akong bathroom. Nung makapasok ako akala ko ay tapos na ang makikita ko ngunit nagkamali ako. I saw the walking closet on the left side and the right side is the expensive glass door. That was a bathroom I think.

Kailan ba matatapos ’to?

Masisira ang ulo ko dito kapag inisip ko pa ang mga nakikita ko kaya ang ginawa ko ay naligo nalang ako.

Pumapasok parin sa isip ko ang kagustuhan na makita na talaga ang mga kapatid ko kapag may pagkakataon.

If I do this for them maybe I can protect them too. Hindi ko alam kung nandodoon parin ba ang mga ito sa tinitirhan namin. Sigurado akong hirap si Yam sa nangyayari ngayon lalo na s’ya ang umako na dapat ay ginagawa ko sa kanila.

Halos kalahating oras ang ginugol ko sa loob ng shower room dahil sa mga iniisip ko. Maybe if I can talk to Brix he will agree with me? Or else Kahel?

Suot ang kulay itim na cargo pants at black t-shirt kitang kita ang pagka-firm ng katawan ko. Alam kong maraming nangbago sa katawan ko.

Physical man or emotional? I learned how to control my emotions. My petite body is now firm and full-grown.

Isinuot ko ang brown leather boots at isinuksok doon ang lagi kong dala na pocket knife.

Lumabas ako sa kuwarto. Bumungad agad sa akin si Kahel na ngayon ay bihis na bihis na din. Nung magtama ang mga mata namin ay nakita kong pinasadahan nito ang aking katawan hanggang baba.

Kahel was wearing something like mine too. Kaibahan lang ay naka white shoes ito na may tatak na LV sa parehong gilid.

“Wear this.” Inihagis nito sa akin ang isang relo na kulay silver.

Kapareho iyon ng kanya at kay Brix. Hindi ako nagkakamali na parehas ang mga suot na relo.

Nasalo ko naman ang hinagis nito sa akin tsaka iyon pinagmasdan. Pareho nga talaga. Iisang iisa ang relo.

“That’s not a simple watch. We have a tracking device there.” Si Kahel na naglalakad na ngayon patungo sa elevator pataas.

Nasa likuran lang ako habang sinusuot ang relo na ibinigay nito sakin. Nang makapasok na kami sa elevator ay nakita nakita kong agad nitong pinindot ang up arrow na nakalagay doon.

“Ah, this is gonna be a long run again.” Mahinang usal ni Kahel habang hinihimas nito ang batok.

Hindi ko alam kung anong ibig nitong sabihin pero hindi ko na din pinalagpas ang pagkakataon na magtanong dito.

“Ilang araw tayo dito?” Lumingon ako kay Kahel habang tinatanong ’yon.

Nakapikit ito kaya nung magmulat ay deretso sa akin ang tingin nito sabay ngisi sa labi.

“Why? You miss that Island?” Nakangising tanong nito sa akin.

Umiwas ako dito ng tingin. “No, I want to know if I can see my family.” Marahan at mahinang sambit ko dito.

Natahimik ang paligid kaya lumingon ulit ako kay Kahel. Nakatitig ito sa akin na para bang may kung anong puzzle na hindi mabuo sa utak.

Bago pa ito makapag salita ay tumigil at bumukas ang elevator na sinasakyan namin. We both saw Brix crossing his legs while waiting for us. Nakasandal ito sa island counter na gawa sa marble.

His green cold eyes store our gaze.

“This man.” Bulong ni Kahel bago lumabas sa elevator.

Sumunod ako dito.

“Took so long huh?” Rinig kong sambit ni Brix kay Kahel nung magkaharap ang dalawa.

Hindi ko pinansin ’yon dahil naglalakad na kami palabas ng kabahayan.

May sumasalubong sa amin na mga tao na pumapasok sa bahay pero hindi iyon pinapansin nila Brix at Kahel. The looks like they have their own world.

O judgemental lang ako?

Nakalabas kami sa malaking bahay. Agad na pinatunog ni Brix ang sasakyan nito at binuksan ang sasakyan.

Sabay-sabay kaming pumasok sa loob noon. Minaneho agad ni Brix ang sasakyan patungo sa hindi ko alam na lugar.

Puro halaman, puno ang dinadaanan namin kaya mahirap matukoy kung ano ba talaga ang lugar na ’to bukod sa mukhang bundok?

Tatlong oras ang naging biyahe namin dahil tumigil ang sasakyan sa isang magandang at magarbong restaurant.

Sabay-sabay kaming lumabas ng sasakyan. Sinalubong kami ng dalawang naka kulay itim na damit na mga lalaki. May ibinigay ang mga ito kay Brix.

May sinabi pa ang dalawang lalaki bago kami tuluyan makapasok sa loob ng restaurant.

Pagpasok palang namin ay dama ko na ang bigat at kakaibang pakiramdam sa loob. This is not a simple restaurant. Deretso lang si Brix sa paglalakad hanggang makaabot kami sa pangalawang palapag.

The restaurant has a third floor. Ang mga taong nakakakita sa amin ay kulang nalang ay sumunod sa paglalakad namin. Habang ang iba ay mababali na ang leeg sa pagkakalingon.

Tinungo namin ang isang malaking pintuan. The servant opened the door for us. When I saw what was inside the floor. My lips parted in a second.

Ang kabuuan ng floor ay pasugalan. Ang mga nagsusugal doon ay nakasuot na pang businessman kaya alam kong isa ito sa mga illegal na mga gawain.

Iba’t ibang lahi ang nandodoon. May puti, intsek, arabo, itim, at pilipino. This is a big gamble!

May nakita pa ako na naglabas ng suitcase na naglalaman ng makakapal na pera habang ang iba naman ay cheque ang inilalapag.

Malaking pasugalan ang lugar na ’to, hindi ako puwedeng magkamali. They were all addicted to gambling!

“Where are they?” Rinig kong tanong ni Kahel.

Lumiko kami sa isang lamesa. Their table is full of tokens.

“If I lose you to this round, I want you to bet your daughter to the next round.”

Lumingon ako sa lalaking nagsabi noon. Ang kalaro nito ay isang matanda na walang buhok at malaki ang tiyan. The old man was shocked by what he heard.

Ngumisi lang ang lalaki sa nakitang reaksyon sa matandang kalaro nito.

“You’re pocket had no penny now, and you need to pay your debts. If you didn’t agree, you can’t leave this place alive.”

Umiwas na ako ng tingin dahil sa narinig. Ganito ba ang mga tao kapag nalululong sa sugal? Pati buhay ay gusto nilang itaya?

Tumigil kami sa isa pang pinto na kulay pula. Hindi ko alam kung anong meron naman ngayon dito.

Binuksan ’yon ng dalawang tao na nakaputi. I noticed how they give a card to Brix every time we pass by the door. Kinuha ’yon ni Brix bago binuksan ang malaking pintuan.

Nang makapasok kami ay tumambad sa amin ang isang mahahaba at bilugan na mga mesang malalaki. May mga tela din sa ibaba ng lamesa na kulay pula at itim. Ang lamesa ay halos nag aagawan sa kulay na itim at pula din.

Naglakad kami papasok sa loob. Akala ko ay uupo na kami ngunit nagkakamali ako. We went to the nearest door there. Kung hindi mo pakakatitigan ay hindi mo talaga makikita ang pintuan na ’yon dahil ka kulay iyon ng itim na pader.

Brix swipes the card. Ayun ang card na ibinigay nung lalaki kanina. Hindi ko alam na para pala ’yon doon sa pintuan na ’yon.

Nagbukas ang kulay itim na pintuan. Tatlong lalaki agad ang bumunga sa amin pagkabukas noon.

When I look at those three men my eyes grow wide. Sa iisang lalaki lang napako ang tingin ko. The man sitting on the couch with a glass of alcohol in his left hand, his long leg crossed. His arms rested on the top of the couch.

Umakyat ang tingin ko sa mga mata nito na ngayon ay hindi ko na makitaan ng kasiyahan hindi katulad noon. His eyes were dark and cold. Atrius licks his lower lip.

“Ismael.” Usal ng dalawang kasama ko.

Atrius smirks.

“Long time no see.” A cold and baritone voice Atrius said.

Hindi ko alam kung para kanino ang salitang iyon dahil sa akin ito nakatingin habang sinasabi ’yon.

My heart was pounding fast, to the point that it was hurting.

IBR 41

“It’s been a while since we last saw each other,” Atrius smirked.

Ang mga mata nito ay nakatingin na ngayon sa dalawang kasama ko.

Si Brix ang unang nagsalita.

“Even me, I don’t want to see you, motherfucker.” Si Brix ngunit may tinatagong ngisi sa labi.

We were sitting on the large black sofa. Hindi ko maalis ang mga mata ko kay Atrius. Until now I have been very shocked. Ngunit parang iba na ang tingin nito sakin?

Malamig ’yon na may halong apoy sa mga mata.

I know, I did wrong. Pero ginusto ko ba ’yon? ’di ba hindi? But somehow I felt something bitter in my stomach.

Alam kong malaking tao ito. Pero bakit hindi ako nito hinanap? At ngayon makikita ko s’ya na tila wala lang talaga dito?

Do I am nothing to him? Akala ko ba may nararamdaman ito sakin? Our feelings were mutual back then. Did he realize that our situation is wrong? It’s been three years may asawa na kaya s’ya?

His, thoughts of having a wife ay parang sinasaksak ng ilang kutsilyo ang puso ko. It hurts really badly.

Tanggap kona sa sarili ko na mahal ko ’to pero ngayon parang sobrang sakit sakin na ganito pala ang kalalabasan. I love him truly.

Umiwas ako ng tingin nung magtama ang tingin naming dalawa. I can’t meet his gaze after having thoughts of him having a wife now.

“Your new member seems quiet. Is he really good? Is he trained well? Hindi basta-basta ang misyon na papasukin n’yo.”

Nahimigan ko ang panunuya doon kaya hindi ko maiwasan ang mapaangat ang tingin dito.

Nakaangat ang labi nito habang nakatingin sakin. Nung magtama ang tingin namin ay dinilaan nito ang labi tsaka uminom ulit ng alak sa basong hawak-hawak nito.

He looks changed. Ngayon ko lang napansin na may nagbago sa itsura nito pati na din sa pangangatawan. His body firm more. Pansin ko ang paglaki ng balikat nito. Malaki ngunit hindi masakit sa mata na tipong kaaayawan na nang iba. Tama lang para dito ang laki ng katawan nito. Tila ba magbabad ito ng ilang taon sa gym para mas mahubog ang katawan.

Halos magkasing katawan na nga yata sila ni Brix.

Kung noon ay inosente ang mukha nito ngayon ay parang naging marahas ’yon. Ang noo nito na laging nakakunot ngayon. Ang ngising nakakakilabot. Ang mga matang isang tingin palang ay manginginig na agad ang tuhod at ang labi nitong pulang-pula.

I remembered the day when we shared a kiss. And thoughts of him licking and sucking me.

Naramdaman ko ang pagsikit ng suot kong cargo pants. Bumuntong hininga ako at inalis ang pagiisip doon.

I want him to do it more.

Fuck! Kailan pa ako naging ganito?!

“Wanna test him first? You can have a sparing with him. Para malaman mo kung well-trained ba.” Kahel said.

Mas lalong ngumisi si Atrius dahil sa sinabi ni Kahel. Wala akong nakikitang mali sa sinabi ni Kahel at kung gusto naman nitong masigurado na na-ensayo naman ako ng maayos ay sang-ayon ako kay Kahel.

Walang dahilan para humindi ako.

“No, I don’t like.” Titig na titig na ito sa akin ngayon. Ang mga malalamig nitong mata ay mas lalong nag apoy.

“I would rather save my energy than waste it on him.” Dagdag nito sa seryosong tono.

Nasaktan ako doon.

Hindi ko mapigilan ang ngingit ng ngipin ko dahil sa sinabi nito.

“Why? I thought you were doubting my ability? I can fight you back.” I mimicked his smirk.

Nakita ko ang pagkamangha sa mukha nito nung marinig ako nitong nagsalita. Ang ngisi sa labi nito ay hindi na nawala.

“You are too poor for me to waste any energy. Baka nga hindi mo kayang humawak ng baril o kutsilyo man—”

Hindi ko pinatapos ang pagsasalita nito dahil sa isang kisapmata lang ay tumama na sa braso nito ang pocket knife na tinago ko.

“I can.” Nakangisi at nang-aasar na sambit ko kay Atrius na halata ang pagkakagulat sa ginawa ko.

Mabilis na umagos ang dugo sa braso nito. Ang suot nitong itim na tuxedo ay may hiwa na at ang pocket knife ko naman ay nakatusok sa sofa malapit sa braso nito.

Narinig ko ang mga mahinang ngisi sa mga kasamahan ko. Nakangisi man pero may gulat parin na makikita sa mga mata ng mga ’to.

Pero imbis na daluyan ni Atrius ang patuloy na dumudugo nitong braso ay uminom lang ito ng alak. Isang sulyap lang ang ginawa ni Atrius sa sugat nito.

Ang dalawang lalaking katabi nito ay umiiling at nakangisi lang din. Never mind his bleeding arm.

“I would rather waste my time on something I really enjoy.”

Parang na estatwa ako sa sinabi nito. Mapanganib at malamig ang pagkakasabi noon.

Hindi ako naka galaw doon at nakatingin dito dahil sa sinabi nito. I what he says. Alam ko ang narinig ko. O sakin lang ’yon kasi patuloy ko parin itong minamahal kaya lahat ng sabihin nito sakin ay may malisya dahil sa mga ginawa namin noon?

Nagsimula na silang mag-usap tungkol sa kung anong bagay. Negosyo, properties, and people.

“Don’t worry, we will catch you back. Just remember what I said. She is a really dangerous woman.” Ani Kahel.

“It’s time to bury her in hell.” Malamig na ani Brix.

Tumaas ang sulok ng labi ni Atrius sabay baling sakin. This time, he is serious. Cold and dark eyes.

Nakita ko ang dumaan na kung anong emosyon doon.

“On in line ang mga tauhan sa mga magaganap mamayang gabi. We can’t stand to see her commit a crime against the innocent children. She is giving nightmares to the children she used.” Sambit nito na deretso ang tingin sa’kin.

Her? My first mission is a Woman? And what? Nightmare for the young children?

“Pasalamat s’ya at tumagal ang buhay n’ya kung wala lang tayong kailangan sa sindikato nila.” Atrius jaw clenched then he sipped his drink.

Umiwas ito ng tingin sa akin. Nagngingitngit parin ang panga nito. Halata ang paggalaw noon sa galit. I almost saw the veins showing.

“Her syndicate is one of the big syndicates in the Philippines. Nakakasuka man pero we need to have her trust.”

Binaling ko ang paningin ko sa taong nagsabi noon. He has a tattoo on his arm. He is familiar to me. Na kidnap lang ako hindi nawalan ng memorya kaya alam ko na pamilyar ang lalaking ito sa akin.

I then remembered one of my friends!

Kumunot ang noo ko. Mas tinitigan ko ang lalaking kasing katawan ni Atrius. His hair is a little bit messy. Maputi ang balat nito hindi kagaya kay Atrius na naghahalo ang cream and brown.

Naramdaman yata nito na may nakamasid kaya hinanap nito ang pares ng mata na iyon. When our eyes met. His lips parted. Sandali lang ’yon tapos ay ngumisi at umiling.

Nakarinig ako ng tikhim kaya wala sa sariling napabaling ako doon. Nagtama ang paningin namin ni Atrius na may inis sa mukha at matalim ang tingin sakin ngunit ang pustura nito ay hindi parin nababago.

He cranked his neck. Tila ba napapagod na sa ganoong posisyon? He then leans toward the back of the sofa.

“Nagbigay na din nang palugit si Hanxo kaya kinakailangan na din na madaliin ang lahat ng bagay bagay. He is frustrated with the information he has. Ganun na din si Prison dahil hindi na nito maatim na may mga bata pang nadadamay.” ’Yung lalaking katabi ni Atrius.

“Pagkatapos nito hihingi kami ng backup n’yo para makuha ang mga batang isasalang sa susunod na linggo.” Seryosong usal ni Kahel.

Napansin ko ang kamay ni Brix ay naglalaro na sa likuran nito. Hinahaplos pataas at baba. Kita ko din ang pamumungay ng mga mata ni Brix.

Namamalikmata lang ba ako? Hindi naman ako umiinom ah?

“You don’t need their backups. I will come with you.” Brix said with a hoarse voice, while playing his hand on Kahel’s back.

Doon ko lang napansin na tinatamaan na ito ng alak. Damn! I didn’t expect Brix to be like this! He is a rough man!

“Damn this two shit.” Rinig kong singhal nung lalaking katabi nung isang lalaki na pamilyar sakin.

Ito lang ang napansin kong maagan ang atmosphere. He has a playful personality. Katulad ni Atrius at nung pamilyar na lalaki ay naka tuxedo din ito. May salamin itong suot ngunit kahit na mukang seryoso ay makikita mo parin sa mga mata nito ang paglalaro.

“Just inform us. Iimbistigahan ni Riex ang paligid sa cruise ship, our intelligence is doing their job now. Anytime soon maguumpisa na ang gabi.” Sa malamig na boses na usal ni Atrius.

Lumingon ito sa lalaking may mapaglarong ngisi sa labi.

“Yes, I want to go home, kaya mas maganda ng mabilis natin matapos mamaya ang gabi.” Riex named sighs. “I want to have quality time with my husband after this.” Dagdag na usal nito. “Fuck, I miss him.” Bulong pa nito.

Sa narinig ko ay hindi ko mapigilan ang umawang ang labi at mamangha. I mean he looks like a dangerous man, he can catch more women but hearing him say that he has a husband makes me feel amazed. I know the word ‘husband’ is a big word when it comes to relationships. Doon ko lang din tuluyan natanto na may suot itong silver wedding ring.

Nakakamangha at nakakabilib na makita na ang lalaking matikas, matipuno at marahas ay magpapakasal sa isang lalaki din.

How does it feel when you are married to the same gender? Masaya kaya? I know they dreamt about having their own family. Paano nila na lagpasan ang situation na ’yon? Ganun ba talaga ang nagagawa ng pagmamahal?

Napatingin tuloy ako kay Atrius na ngayon ay malamlam ang mata na nakatingin sa akin.

Iniwas nito ang tingin at napatingin kay Riex at tinignan din ang tinitignan ko kanina.

Ang kamay nito na may singsing.

“Will see each other later then?” Sambit ni Kahel na ngayon ay hawak-hawak na si Brix sa braso nito na halatang nalasing.

Iniintay ko nalang ang mga ito sa labas ng sasakyan.

Tumingin sa akin si Atrius.

Kakaiba ang tingin nito sakin. Hindi ko malabanan ang tingin nito kaya iniiwas ko ang tingin ko at dumako iyon sa braso nitong puno na nang dugo.

Nakaramdam ako ng panlalamig ng makitang patuloy parin sa pag-agos ang dugo sa braso nito. Nakita ko pa na ang ibang dugo na nasa baba ay tuyo na.

Wala ba itong pakiramdam? Hindi ba ito nasasaktan?

Wala sa sarili ay humakbang ako palapit dito. Hindi ko pinansin ang mga tingin ng nasa paligid ko.

Nagulat si Atrius sa ginawa kong paglapit dito. Hindi ko pinansin ’yon. Kinuha ko ang kanang braso nito na hanggang ngayon ay may dugo parin na umaagos. Madami na ’yon.

“You are still bleeding.” Mahinang sambit ko dito habang hinahawakan ang kamay nito at tinitignan ang braso.

Tumikhim ito.

“It’s fine. That’s nothing compared…”

Hindi nito naituloy ang sasabihin kaya napatingin ako dito. His eyes flickered with pain. Dinilaan nito ang labi, kasabay noon ay ang pagkuyom ng kamao nito.

Ramdam ko parin ang mga matang nakatingin samin. Bumaling ako kay Kahel na bakas ang pagtataka sa g’wapong mukha.

“I’m sure he will drop me off where our mission is.” Usal ko dito. I licked my lower lip.

Ang pagtataka ay napalitan ng gulat sa mukha nito. Bumukas sara ang bibig nito pero ni isang salita ay walang lumabas doon.

Tumingin ako kay Atrius na ngayon ay bakas din ang gulat sa mga mata.

“Yeah, ako na ang bahala sa kanya.” He thrilled off and scoffed a little.

Tumango ako kay Kahel para sabihin na okay lang. They seem closed so they don’t need to worry about.

Naguguluhan man si Kahel ay tumango nalang ito.

Bigla naman akong hinawakan ni Atrius sa braso ko tsaka ako hinila sa isang puting sasakyan na unang tingin palang ay alam mo nang Million ang inubos dito.

Pumasok kami doon at sa ilang sandali lang ay nasa kalsada na kami. Bihira lang ang dumadaan kaya alam kong wala kami sa malaking syudad. Nasa isang probinsya nga kami.

The green fields, clear skies, mountains, and fresh air. This is a province indeed.

Buong biyahe ay tahimik lang kami. I can’t look at him directly. Natatakong akong tumingin sa mga mata nito. Lalo na ngayon na dalawa lang kami sa sasakyan.

“May mga first aid kit ka?” Tanong ko nung makapasok kami sa isang simple ngunit eleganteng hotel. It’s more like an old townhouse. Lima ang palapag na unang tingin sa labas ay luma talaga pero sa loob ay modern ang bawat desenyo do’n.

He swipes a keycard and when the door opens. Hinila ako nito papasok doon.

Humarap ito sa akin nung masarado ang pinto. Akala ko ay magsasalita ito para ituro ang mga kakailanganin sa sugat nito pero ganun nalang ang pagkakagulat ko na imbis na magsalita ito ay marahas nitong hinawakan ang aking panga at sinibasib ako ng isang marahas, nag-aapoy at nag-iinit na halik.

Mapupusok ang halik na binibigay nito.

IBR 42

“Ugh…”

Hindi ko mapigilan ang mapadaing nung kagatin nito ang aking labi. Mas rumahas pa ang ginagawa nitong paghalik. Ang kamay nito ay nararamdaman kona sa suot kong pangibaba.

I want to stop him but how can I, when my body is slowly giving up to his kisses?!

Fuck! Bahala na!

Ingat ko ang akong mga kamay at sinapo ang leeg nito. I equal his hard kisses. Gumanti ako sa lalim ng mga halik nito.

When Atrius notices it. Tumigil ito.

Napadilat ako ng mga mata at sumalubong sa akin ang malamlam na mga mata ni Atrius. Malamlam ngunit puno ng pagnanasa.

Bumaba ang tingin ko sa labi nitong pulang-pula dahil sa marahas na halikan na kakatapos lang. Tila ba inaakit ako noon at nagsasabi na halikan ko ulit.

I did it.

Inilapit ko ang mukha ko dito hanggang sa magtagpo ang mga labi namin. I don’t care what will happen next. I want him.

I want his body and kisses.

I feel our body set on fire. Ramdam ko ang init ng mga katawan namin habang pinagsasaluhan namin ang maiinit na mga halik.

I found my own hand traveling to his back. Ramdam na ramdam ko ang mga bitak sa likod ng katawan nito. His muscles were perfectly defined.

“Atrius…” Mahinang halinghing ko nung bumaba ang halik ni Atrius sa aking baba papunta sa panga hanggang sa makarating ’yon sa leeg.

Humigpit ang hawak ko sa leeg nito nung makaramdam ako ng kirot doon galing sa pagkagat.

Napamulagat ako ng maramdaman ko ang lamig sa aking pagkalalaki kaya hindi ko napigilan ang mapatingin sa ibaba ko.

Hindi ko alam na nakalabas na ’yon sa aking cargo pants. It’s fully shown and extracted.

“Fuck! Atrius!” Malakas na ungol ko ng maramdaman kong itinataas baba na nito ang kamay sa aking tigas na tigas na pagkalalaki.

Napapikit ulit ako ng mariin ng maramdaman kong may lumalabas sa kahabaan ko na likidong kulay puti. Ganun naba ako kahumaling na mahawakan ulit ako nito para sumabog ng ganun ang pre-cum ko?!

Wala na akong nagawa ng marinig ko ang pagpunit ng aking suot na t-shirt dahilan para lumukob sa akin ang lamig na nanggagaling sa AC ngunit hindi iyon sapat para mapantayan noon ang init na nararamdaman ko.

“Atrius…” Hinihingal ko ng sambit sa pangalan nito.

“Hmm…you missed this?” Tanong nito habang bumabalik ang halik sa aking panga at labi.

“Y-yes…please do more…” Fuck! I want him.

Tumingin ako sa mga mata nito nung tumigil ito sandali. He has a playful smile on his lips.

Ngumisi ito tsaka umiling.

“Ano pa ang gusto mong gawin ko?” Marahan na tanong nito na nakaagwat na sakin ngayon pero ang kamay ay patuloy parin sa ginagawang pagtaas at baba sa aking kahabaan.

Malakas akong napaungol nung hagurin nito ang hiwa sa kahabaan ko. He was playing it teasingly.

Napapamura na ako sa nararamdaman ko tapos ay magtatanong pa s’ya kung anong gagawin?! Fuck!

Wala sa sariling hinawakan ko ang balikat nito at marahan na ibinaba hanggang sa makaluhod ito sa malamig na sahig.

Bigla akong nakaramdam ng malaking pagnanasa ng makita ko ito na tuluyan na ngang makaluhod sa sahig.

My shaft touches his neck.

“Isubo mo.” Napapapikit na usal ko.

Wala akong narinig na reklamo ng maramdaman ko ang labi nito na humahalik sa kahabaan ko.

“Ohhh…fuck!” Malakas kong ungol nung maramdaman kong sinusubo na nito ang bawat kahaaban ko.

Inch by inch.

He’s so fucking hot while sucking my cock. He is still wearing his tuxedo giving me more anticipation to see him suck me more.

Sobrang taas na nang init sa katawan ko na alam kong ramdam na ramdam nito ’yon.

Nag-aapoy ang mga mata ko habang tinitignan itong pilit na ipinapasok sa loob ng bibig ang kahabaan ko.

Because of the heat and fire.

I grabbed his hair and pushed my length more to his mouth. Sumagad iyon hanggang sa nararamdaman ko ang kahabaan ng leeg nito sa loob.

I saw how his eyes became teary. Pero imbis na maawa ay mas lalo ko pang isinagad hanggang sa tumama ang aking bayag sa baba nito.

Narinig ko ang pagdaing nito dahil sa ginawa ko. Ngunit hindi ito nagpatinag hanggang sa ito na mismo ang maglabas pasok noon sa bibig nito.

Seeing Atrius doing this, sucking and deepthroating me makes me feel amazed by him. A built man sucking and enjoying my cock? Fuck! Feels like heaven!

Tuluyan na nitong binaba ang aking suot na cargo pants at doon ay walang kahirap-hirap nitong sinusubo ang aking pagkalalaki. Minsan ay napapapikit pa ito kapag minsan na tumatama ang aking bayag sa baba nito.

“Ahh…Atrius…fuck! Suck me more! I’m cumming!” Marahas kong hinawakan ang ulo nito at inayos ang pagkakabuka ng aking hita at doon ay mas lalo kong inararo ang bibig nito.

The fast thrusts are making him choke.

Ramdam na ramdam ko ang pananakit ng puson ko hanggang sa bumulwak sa bibig nito at ang aking katas. Tuloy-tuloy ’yon.

Hinihingal akong napapikit.

Naramdaman kong tila nililinis nito ang aking kahabaan na ngayon ay nalalanta na. Hanggang sa matapos ito at bumalik ulit sa paghalik sa aking panga.

“Ang sarap ng tamod mo. Matamis.” He boldly said.

Hinihingal parin ako nung tumingin ako dito. 

“Really?” Biglang tanong ko dito.

Hindi ko alam kung bakit naitanong ko bigla ’yon. Basta nalang lumabas sa aking bibig.

Ngumisi ito sa sinabi ko.

“Wanna taste it too?” He asks while licking his lips.

Hindi pa ako nakakapag salita ng hubarin nito ang suot na tuxedo at puting shirt. Now, his body is in front of me.

His chest was really firm. Ang abs nito ay mas lalong lumitaw. If a Girls see his body? Everyone will kneel down to him.

Who are not?!

Mula sa katawan nito hanggang sa pagkatao ay walang may hi-hindi dito. Lahat ay susunggaban ang taong ito. Mayaman, g’wapo, matipuno. At higit sa lahat ay may sariling manufacturing.

Bumaba ang paningin ko sa itim na pants na suot nito. I saw the bulge in his pants. Atrius unbuckles his belt and in just a second, his erect cock shows.

Maugat ’yon at napakataba. Higit sa lahat ay hindi ko alam kung kakasya ba ’yon sa akin.

I was suddenly scared.

Will it fit?

Kinakabahan man ay lumapit ako upang hawakan ang kahabaan nito. Pumitik sa kamay ko ’yon nung mahawakan ko. And fucking take note! He is not fucking normal!

Kasing taba ’yon ng saging lakatan. Ngunit ang haba ay mas mahaba pa sa saging na lakatan!

Fuck!

Lumuhod ako sa sahig at tulad ng ginawa nito kanina ay unti-unti kong nilapit ang aking labi doon.

There are no bad smells in his shaft. Kung tutuusin ay panlalaki ang amoy noon na para bang nilagyan din ng mamahaling perfume.

Umangat ang mga mata ko kay Atrius at nung magtama ang paningin namin ay kitang kita ko kung paano ’yon mag apoy. The lust and desire are in his eyes. Pinadaan nito ang dali sa labi at pumikit.

Bumalik ang tingin ko sa hawak kong kahabaan nito. I started to lick his tip.

“Fuck. That’s it. Lick it more.” Madiin na usal nito kasabay ng matitigas na murang lumalabas.

Pinatulis ko ang unahan ng dila ko at sinundot ang hiwang naka-ukit sa ulunan ng kahabaan nito. And then lick it like a lollipop.

“Fuck! Fuck! That’s fucking it!” Malalakas na bulalas nito. Ang kamay nitong maugat ay maihahalintulad sa pagkalalaki nitong tigas na tigas at ukit na ukit ang mga ugat na nakapalibot doon.

He is not hairy at all.

Umangat ulit ang mga mata ko kay Atrius. Ngayon ay kitang kita ko ang gigil na gigil nitong expression. Nilamon na ng buo ang pagkatao nito ng pagnanasa.

Parehas kami.

Without losing our contact. I let my mouth open wide and suck his enormous cock. Hindi ko hinayaan na madali ang mga ngipin ko sa kahabaan nito.

“Ahh! Tang ina! Ang sarap mo sumubo!” He said intensely.

Bakit ba iba kapag tagalog na talaga ang ginagamit?! Bakit parang mas nag-iinit ako?!

Hindi na talaga tama ’to!

I started to glide his cock into my mouth. Nung nasa loob kona lagat ay hindi ko mapigilan ang bulunan dahil umaabot na ’yon sa bandang ibaba ng leeg ko.

“Argh!…” he groans and pulls me more.

Maluha-luha na ang mga mata ko at ramdam kona din ang pamumula ng mukha ko. But I didn’t let him go.

Inumpisahan ko ng maglabas masok ang kahabaan nito sa bibig ko. Iluluwa ko ang kalahati ng kahabaan nito sabay mabilis na ibabalik ’yon habang kumikiwal ang dila ko sa katawan ng kahabaan nito.

Sa ilong na ako humihinga.

Ilang minuto akong nag-urong sulong sa kahabaan nito hanggang sa maramdaman kong may pumapalantid na kung ano sa lalamunan ko. Mainit ’yon at ramdam ko din ang dami.

“Fuck!” Atrius moans and stops grinding his hips.

He was catching his breath. Mula sa ibaba habang nasa bibig ko parin ito, kitang kita ko kung paano marahas na magtaas baba ang dibdib nito.

Tuluyan ko ng inalis ang kahabaan nito sa aking bibig. His cum spilled through my mouth. I lick it while looking at him intensely.

“How does it taste?” Still panting he asked.

Namula ang aking mukha dahil sa tanong nito. I don’t want to be embarrassed.

“Matamis.” Sambit ko sabay iwas ng tingin sa mga mata nito.

Ramdam ko ang pangangalay ng aking bibig dahil sa ginawa.

Nagtaka ako nung umalis ito sa harapan ko at nagpunta sa isang maliit na cabinet na nasa hotel.

Hindi ko alam kung anong kinuha nito.

We are both naked. Kaya kitang kita ko ang pag bounce ng bilugang pangupo nito habang naglalakad ito. Umupo ito sa sofa at tumingin sa akin sabay senyas na tila pinapalapit ako.

Kumakabog ang dibdib na lumapit ako dito. His cock was still erect. Habang lumalapit ako dito ay tinataas baba naman nito ’yon using his own hand.

Nang tuluyan na akong makalapit dito ay hinawakan nito ang naghuhumindig ko parin na pagkalalaki.

Hindi ko maikakailang mas malaki ang dinadala nito kaysa sakin.

“Fuck? Bakit ang lamig?” Tanong ko dahil sa naramdamang lamig habang tinataas baba din nito ang kamay na ngayon ay nasa aking kahabaan.

“I want you to know the real happiness.” Usal nito habang patuloy sa ginagawa sa aking kahabaan.

Lumamlam ang mga mata ko habang nakatingin dito. How many times do I tell myself that I love this man?

Tinanggap ko ang magiging kapalaran ko makasama ko lang ang lalaking ’to. Seeing him and being with him again is real happiness.

Nanlalaki ang mga mata ko nung makita kong may condom nang nakasuot sa akin. Ang aking kahabaan ay mas lalong nag-igting dahil sa ginawa nito. Kumibot-kibot pa ’yon. Naparang sumasang-ayon.

Nakita kong tumalikod sa akin si Atrius at mas lalo akong nagulat ng tumuwad ito at ang pang-upo ay nakatutok sa aking pagkalalaki.

“Fuck! Atrius what are you—”

“Just fucking try! Just fucking fuck me!” Malakas na sighal nito sakin sabay baling ng ulo.

Nakita ko ang nagaalab na mga mata nito. I felt a little scaredness.

“Ayoko ng ganito, please…” Umiiling ng sambit ko dito.

Pumikit ito ng mariin at nung magmulat ay mas lalong tumindi ’yon.

“Don’t worry, after this I will do it to you too, baby. So please, don’t make the atmosphere cold.” Nagaalab na sambit nito na tila nagsusumamo ngunit mainit parin.

Lumunok muna ako at nag-isip.

His butt was engaging. Fuck!

Walang ng pagdadalawang isip ay marahas kong inulos ang aking pagkalalaki sa loob nito.

Because of what I did. I felt his tight ass hole. The full length is not inside yet. There are still inches outside. I held his hips and pulled myself more inside him.

“Fuck! Atrius!” I angrily say.

I heard him moan too. Fuck! This is mind fucking blowing!

“Ohh!” Nakagat ko ang labi ko habang nag-uumpisa na akong umulos sa loob nito.

The tightness is giving me more addiction. The feeling of massaging my cock inside him is top-tier feels.

IBR 43

Atrius Ismael Juaquin.

I thought the universe was huge, but I realized it isn’t. Hindi ’to malaki sapagkat ’yung akala ko na hindi kona makikitang tao ay pinakita sa akin isang araw sa taong lumipas.

Isang hapon na maulan. The newscaster announced that a thunderstorm was coming earlier today.

I saw Tenius walking where I am standing while holding a black cigarette. Hindi ko alam kung anong kailangan ng isang ito.

Walang gana kong pinagmasdan si Tenius habang naglalakad ito patungo sa kung nasaan ako.

“If you are here to talk nonsense, please. Leave me alone.” Madiin na sambit ko nung makalapit si Tenius sa kung nasaan ako.

I let the smoke out through my mouth. Tenius stands there. Nakatayo lang ito sa tabi ko habang pinagmamasdan namin ang maulan na hapon.

The sniper is now on my back. Nasa isang mataas kaming building ni Tenius. I don’t have an idea why Tenius is here.

Mula sa kinatatayuan namin ay kitang kita namin ang mga nagkakagulong mga tao ilang building ang layo samin. The ambulance sounds are too loud to be unheard.

After the days and weeks until months. And exactly one and a half years. This is what I do. Hunting the most wanted people in this world.

Mahirap silang makita dahil hindi mo alam kung saan sila nagtatago dito sa mundong mabilis makapagtago ang mga tao.

“I received messages from Brix.” Usal ni Tenius sa mahabang katahimikan.

My brows furrowed when I heard Brix’s name.

“Dealing with you. He contacted you many times but you never answered him. Even though you email, personal number, computer, and send letters to your house. But none of those are answered.” Huminga ng malalim si Tenius na para bang sumasakit ang ulo sa mga binanggit.

Umangat ang gilid ng labi ko at umiling.

Brix is one of our trusted enemies and friends. Para itong patay na minsan lang mabuhay kung may ibabalitang walang kwentang kwento.

“Dealing with me? Anong ide-deal n’ya? Some of his errands?” Sunod-sunod na tanong ko na umiiling pa.

Ang mga mata ko ay itinuon ko ulit sa harapan. Hindi parin humuhupa ang ingay ng mga tao at ambulance sa lugar kung saan nangyari ang krimen. Media is now in there. The armed forces are all over the place.

“Look at those people…” Tinuro ko ang mga taong naniniwala sa media. “Kapag ang kriminal pinatay head agad sa international news. Kapag naman ang inosente pinatay gagawan pa nila ng issue na kriminal ang taong inosente.” This is the reality of this world.

“People are blind to the truth. While their eyes are wide open when money’s involved, even that’s a lie.” I added.

“Kaya dapat sa mga taong itim na ang bituka ay pinapakain na sa mga uod sa lupa.” I chuckled.

Tenius sighed.

“Brix found out the mastermind was not that old man.”

Natahimik ako sa sinabi ni Tenius.

“Matagal na n’yang kasama ang mga taong ’yon tapos malalaman n’ya na hindi pala ang lalaking ’yon ang mastermind? Kailan pa s’ya nagkamali sa sarili n’ya?” Nakangising usal ko kay Tenius.

Bumuntong hininga si Tenius. Ramdam kong hindi din ito makapaniwala sa mga nalaman nito galing kay Brix.

Brix is one of the founders of the spy agency. Malaki ang hawak nito. Well-trained ang mga hawak nitong tao. At bukod sa lahat ay hindi basta bastang malalaking tao ang tinatanggap nito para pagsilbihan.

“It’s been so long since he contacted us by himself. Logan is furious to have a contact with him and is still trying until now.”

I just listened to him while looking at those peoples who tries to understand what happened.

“Sinama s’ya ng matandang lalaki ’yon sa isang isla after a year of serving that old man. First, he thought the island was a normal Island but when he found himself there he realized something was wrong with that island. Malaki ang isla, akala n’ya ay iisang bahay na malaki lang ang nandodoon pero nagkamali s’ya.”

Bumaling ako kay Tenius. Nakatingin ito sa kung saan ako nakatingin kanina. Madilim ang mga mata nito kasabay ng malakas na pag-ulan.

“There’s a small town full of girls, and unnamed.”

Now my brows narrowed. It’s started to wrinkle up.

“What do you mean?” Clueless. That’s what my brain thinks now.

Umiling si Tenius, tila hindi makapaniwala.

“Brix tells about what is happening there. He is shocked too. With his own. He saw what happened to that small town  on the Island…”

I am still looking at Tenius when he looks at me. May kinuha ito sa bulsa nito na isang papel. Nung inabot nito sa akin ’yon doon ko napagtanto na isa iyong litrato.

Umawang ang labi ko nung makita ko kung sino ang nasa litrato.

“Tinuturuan n’ya ang lalaking ’yan sa mga armas. At ang information na nabasa ko sa pinadala ni Brix ay anak iyan ng mastermind. Her husband finds out that she is a mastermind of being missing of hundreds of innocent girls. Her husband is one of the good top army leaders…”

My world stops. No. Not my innocent baby. 

Mariin kong ipinikit ang mga mata ko nang maramdaman ko ang pagpasok nito sa loob ko. The painful tearing of my body into two. I felt him inside, inch by inch.

I gritted my teeth when he fully inserted.

“Are you okay?” May pag-aalala sa boses nito.

I looked at his face and smiled even though the pain was still tearing me apart.

“Yeah, it feels good,” I said. Letting him know that even I was hurt. The feeling of him inside is still good.

I feel him throbbing.

Napangisi ako dahil sa reaksyon nito. He didn’t move, so I moved a little. I saw how Rum closed his eyes. Lip parted.

Because of what I did. The tension heated up. Looking at how his Adam’s apple moves. Makes me feel more heated.

Napangiti ako nung patuloy ako sa ginagawang atras, abante. Hanggang sa humawak na ang dalawang kamay ni Rum sa baywang ko.

In one hard push inside. My mouth opens.

“Oh! Fuck! That feels good.” I groaned when he pushed more. I feel him trying to go deeper.

The poison of his cock is poisoning my whole body and giving me to the brim.

I heard Rum’s growling. While thrusting now deep and harder. I can’t explain the feeling. The pain is now gone. All I can feel is the good shit.

“Fuck! That’s it. Fuck me more. Rum!” I commanded Rum.

Bumaling ako dito at kitang kita ko ang pagpula nang leeg nito pakalat sa buong mukha. He is now naked. His body is now well-defined.

Naramdaman ko ang paghigpit ng kapit nito sa baywang ko hanggang sa bumilis at sumagad ang pagkalalaki nito sa loob ko.

While he was thrusting hard. I touched my dick and played it up and down. I played with the tip of my cock.

“Argh! Fuck! Put that cock inside more.” The faster he gets the faster my hand plays.

“Ang sikip.” Rinig kong ungol ni Rum kaya mas lalo ko pa akong nag-init.

I felt my cum coming. I watched how he thrusted. How he fucks me deeper. Ang katawan namin na nag-iisa ay napaka sarap sa pakiramdam.

I let him do this first because I know he is still a virgin and innocent. He never let himself fuck a woman. Rum is purely innocent. This feeling is new to him I know.

“Atrius…” Rum murmuring my name until I feel his one deep push.

Naramdaman ko ang pagtibok ng pagkalalaki nito sa akin. Hanggang sa naramdaman ko din ang pagsabog ko. Kumalat ang katas sa aking dibdib at ang iba ay nasa sofang kinalalagyan ko.

Umahon ako sa sofa. Rum sleepily sat on the sofa. The condom is still on his thing. I walk and kneel. Our eyes met. Rum is just watching me while waiting for what I will do to him.

I smirked at him maliciously then without breaking our eye contact. I remove the condom using my teeth. I watch every movement he does. His eyes are getting darker again. Lust, desires are eating his body again. I saw it.

Rum closed his sleepy eyes. I heard him moaning manly. His voice is making me hard again. Lol. I never get down. I still turned on.

When I finally removed the condom. I lick every inch of his. The taste of his cum makes me addicted to him more. I clean him until I lick the tip of his cock.

Rum groans when I slow down to his small slit to his cock. He gripped the back of the sofa while I enjoyed eating him there.

Hotness, lust is making our atmosphere hotter. The sweat of our bodies is running down.

“Wanna cum again?” I ask Rum. Still licking his thing.

Pumikit ito ng mariin tsaka walang sabi-sabing hinawakan ang aking ulo. Naging daan sakin ’yon para ibuka ang aking labi.

“Oh, fuck!” He groaned like a baby lion. It’s music to my ears.

Every, gasp, moan, and groan is music to my ears. I love it when he murmurs those words. It’s making me feel what to take him until he can’t walk properly. Until my cock reminds him. Until he can’t find someone. Just begging and begging for my hard like a stone cock. I will bury it. Until my cock remarks on him forever.

I gagged his hard cock in my mouth. I feel like his cock is growing bigger and thicker. I close my eyes. I’m just taking his thrusts on my mouth. To increase the intensity. I play my tongue around his manhood.

His juice taste is literally good. I’m really getting addicted to this.

After a long play of his manhood. My mouth tightened to his overload juices.

“You came a lot?” Mapaglarong asik ko matapos kong malunok lahat ng inilabas nito.

Using my finger tip, I check if he has semen around my mouth.

He is still convulsing. Ang paghinga nito ay malalalim at parang naghahabol dahil sa kakatapos lang na ginawa.

“You came three times, and still…” I watched his twitching thing still aroused and hard.

“You have the stamina to fuck me again.” Umiiling na usal ko.

Rum is just watching me.

Umakyat ako sa harapan nito para kumandong agad na sinunggaban ang labi. I gagged his lips. Our tongues collide again. I felt his hard cock trying to come inside my ass.

Ngumiti ako nung maglakbay ang labi ko sa kahabaan ng leeg nito pataas sa panga at patungo sa tainga.

“Fuck me raw.” Puno ng init na utos ko dito.

His manhood hardened more.

I smirked more. My baby loves me saying a bulgar words.

“I want to feel you inside. Fuck. Me. Raw. And hard—fuck!” Napalitan ng malakas na ungol ang sasabihin ko nung inangat ako nito ng walang kahirap-hirap at walang sabi sabing isinagad ang buong kahabaan sa loob ko.

The pain is now gone. Napalitan iyon ng sarap at init.

“Fuck. You want me to fuck you raw?” Rum huskily whispers while playing with my earlobe.

The heat is on top. The building excitement is making me want him to take me more and more.

One hard deeper thrust. I feel him trying to go deeper.

“Ooh! Deeper!” I gripped Rum’s jaw.

It feels like heaven by his side while taking me again and again. The sensation of his thrusts makes my body convulse. This position is giving him more access to thrust harder and deeper.

“Fuck! Atrius! You’re making me addicted to this! Your ass is tightening more! Shit!” Ungol ni Rum.

Lasing akong tumingin sa mga mata nito. Something is building up again in my stomach. Puno na nang init ang mga mata nitong nakatingin sa akin. Ako naman ay nag-aapoy.

“I’m addicted to you too. Ohh…” Hinalikan ko ang labi nito na agad din naman nitong pinalitan ng maiinit at nag-aapoy na mga halik.

Patuloy lang ito sa pag-ulos ng malalakas at madidiin habang sinasalubong nito ang bawat maiinit na halik ko. Ngayon ay sinasalubong kona ito sa pagbayo ng madidiin at sagad na sagad. Hanggang sa hindi ko na nakayanan at sumambalot ang lahat ng katas ko sa dibdib nito.

I didn’t touch myself. But him. He makes me cum hard just thrusting and pushing deeper.

“Ahhh! Fuck!” Isang malakas na ungol ni Rum na sinabayan pa ng malakas at madiin na bayo ay naramdaman ko ang inilabas nito sa aking kaloob-looban. “Fuck.”

IBR 44

Tulad nang sinabi ko kay Kahel ay hinatid ako ni Atrius sa cruise ship kung saan naghihintay ang dalawang si Brix at Kahel. Lubog na ang araw ngunit ang kulay kahel at itim na ulap ay kitang kita parin.

I saw Kahel yawning. Brix is on his side talking to someone.

Humarap ako kay Atrius na ngayon ay ayos na ayos din. Nagtataka pa ako kanina ngunit nung malaman ko na kasama din ito sa cruise ship ay nagulat ako. Isa ito sa malalaking manauhin kung saan gaganapin ang isang malaking bidding na minsan lang ginaganap kung hindi ang malalaking tao ang kasama sa loob.

“Here, wear this.” Ibinigay nito sa akin ang isang maskarang kulay itim.

“Kailangan pa ba nito? Akala ko kayo lang ang may kailangan na suotin ’to?” Takang tanong ko. After what we do to his suit. He explains it all to me.

Una ay hindi ako makapaniwala na ganun ang mangyayari sa loob ng cruise ship. Hindi din ako makapaniwala na isang babae ang nagpapatakbo ng ganung organization. Isang Organization na kung saan ay puro illegal ang ginagawa.

“You need it too. Lahat ng identity mo ay hindi malalaman kapag sinuot mo ’yan.” He said.

Kinuha ko ang maskara na ibinigay nito para mamaya sa pagpasok. Sa mga nalaman ko ay gulantang ako. Ano pa kaya sa mangyayari mamaya?

All we need is to save the innocent children. Na nasa loob ng barko na ’yon. Higit singkwentang inosenteng mga kabataan ang nasa loob nang barkong sasakyan namin kung saan ay may mga malalaking taong bumibili ng kabataan para sa pansariling kapakanan. Pinapahirapan. Alila. Sex toy. And worse to overcome their fantasies. They torture innocent children. Ang mga walang puso at demonyo lang ang gumagawa noon.

“Paano nila nagagawa ang mga bagay na ’yon?” Nag ngingitngit ang kalooban na tanong ko kay Atrius habang nagbibihis ito sa harapan ko.

He put on his black boxer to hide his enormous thing. Nagiinit ulit ang pakiramdam ko pero winawala ko ’yon dahil seryoso ang pinag-uusapan namin.

“It’s simple,” Atrius looks at me while fixing his thing inside. “They’re demons wearing human bodies.” Nakangising sambit nito.

Ayun lang ang sinabi ni Atrius. Alam kong mga demonyo ang mga papasok sa barko ngayon. Hindi basta-basta kabataan ang mga nasa barko dahil ang mga kabataan na ’yon ay anak din ng mga kalaban nang mga taong aapak sa Barko. They are kidnapping innocent children on purpose.

Lalabas na sana ako sa sasakyan ngunit mabilis na hinawakan ni Atrius ang aking kamay. Nagtataka akong nilingon ito ngunit isang mainit na halik ang sumalubong sa akin.

“Be careful…” Bulong nito nung bitawan ang aking labi.

Dinilaan ko ang labi ko habang nakatingin sa mapupula nitong mga labi. It’s tempting me to kiss him hard but this is not the right time.

“I will.” Lumulunok kong sagot habang nakatingin parin sa labi nitong basa at pulang-pula.

Ngumiti ito nito ako pinatakan ng halik sa noo.

“Just be careful. I’m going to watch your back.” Nakangising usal nito bago ako pinakawalan.

Sinalubong ko sila Brix at Kahel na iba ang kasuotan. Brix is going to attend too. Kahel is his bodyguard, while I’m going to be one of the waiters.

“In five minutes. All attendees are going inside to the cruise ship.” Usal ni Brix. He pointed at something.

Lumingon ako doon at nakita ko ang ibang waiters na nasa labas at lahat ay nakamaskara din na kagaya ng ibinigay sa akin ni Atrius na hawak-hawak ko.

“You need to go inside now.” Si Brix.

Tumango ako.

“Your’re masked is different compared to theirs. There’s a mic and tracking device. It’s computerized by Atrius agents so, don’t be so shocked when someone speaks out.”

Nagulat ako sa sinabi ni Brix kaya pinagmasdan ko ang maskarang hawak. Hindi ko makita ang kaibahan noon kaya nagtataka ako kung saan nakalagay ang sinasabi ni Brix na mic at tracking device. It’s literally masked!

“You can’t see it with your naked eye.” Seryosong usal ni Brix.

Napansin yata ang ginagawa kong pagtingin sa maskara. Inutusan na ako ni Brix na sumunod na sa mga nagpapasukang waiters and waitresses sa loob ng barkong malaki. Suot na nitong mga ’to ang maskara kaya sinuot kona din ang akin.

“Device activated now.”

Halos magulat at mapamura ako nung may magsalita galing sa maskarang suot ko dahilan para mapatigil din ang sa paglalakad.

“This is Spade. Your guidance.” Salita ulit nang kung sino.

Sabi ni Brix ay hindi na dapat ako magulat pero ngayon ay gulat at mangha ang namutawi sa aking katauhan dahil sa maskarang suot.

I never imagined that I could wear this kind of thing na may tracker at mic. Ngayon lang talaga nagsink-in sa utak ko kung gaano katalino at kalaki ang sakop ni Atrius. Sa simpleng tao nito ay hindi ko maiisip na ganito ito kalaki.

He is big too.

Iwinasik ko ’yon sa isipan dahil kapag naaalala ko ang nangyari sa amin ay nag-iinit ang pakiramdam ko. He admitted it to my face. I am the one who took his ass. The feelings are so new to both of us. Atrius experienced fucking women with both holes. Pussy and ass. But when I took him. His feelings changed. I am more than giving him satisfaction. While to me? He is the only man I took him, to his asshole. It’s weird but I am more than happy and satisfied even though I didn’t experience fucking woman. Just to him.

When I got near the five armed guards inspected my whole body. Wala silang nakita doon. They even scanned me using the device they were holding.

Kinakabahan ako dahil sa maskarang suot ngunit nung tumapat na ang device sa aking katawan pataas at pababa. Nakakamangha na hindi man lang tumunog ang hawak-hawak nilang scanner device.

“Let me see your ID.” Sa isang matigas na boses.

Kinuha ko ang ID na nasa pulsa ng suot kong waiter uniforms. Ibinigay ko iyon sa lalaking malaki ang pagkakabuilt ng katawan. Ang katawan nila ay nahahalintulad sa mga naglalaro nang WWE.

The armed man gave my ID to another armed man. Not like this man in front of me. The other man is holding an iPad. Kinuha nito ang aking ID tapos ay nagtipa ng mabilis sa hawak-hawak nitong device. Under the mask. I saw how he inspected my whole body. Then look again at my ID.

“Success.” Usal nung may hawak-hawak ng iPad tsaka ibinalik ulit nito ang aking ID sa lalaking nasa harap ko.

Bago ako tuluyang makapasok ay may ibinigay sa akin ang isang pormadong sundalo na isang card.

“That’s the number of your cabin room. Do your work without any trouble or else we’re gonna fire you into pieces.”

Hindi ko alam kung banta iyon pero dahil sa seryoso ang pagkakasabi ay inisip ko nalang na banta talaga ’yon.

I went inside. Tinignan ko ang keycard at nakita doon ang number kung saan ang kuwartong palalagyan ko.

Before I walked someone appeared. It’s a man with a mask too. He is different than us walking inside.

“I am one of the assistants on this cruise ship. Let me lead you through your way room.” Tila robot na usal nito.

Hindi na ako nagsalita at sumunod nalang ako sa kung saan ako nito dadalhin. He held his hand to see what the number of my room is.

“What you see and what you hear is just you and this cruise ship. No explanation. The owner of this cruise ship paid you higher. If you spread any information about what happened on this cruise ship. We will track you until you die mercilessly.” Usal nito habang binubuksan ang pintuan ng cabin.

Like what I did since I stepped here. I didn’t speak. I just let him speak whatever he wants.

Pumasok ako sa loob ng kuwarto nung mabuksan nito ang pintuan gamit ang ibinigay sa akin na keycard.

“Stay here until this door opens again.” Huling usal nito bago sinarado ang pintuan.

Hindi ko alam kung mag-isa lang ba ako dito sa cabin o may darating pang iba.

I roamed around what’s inside this cabin. It’s not big at all. Tila ba para lang sa mga waiters na maglalagi dito. But the details of the interiors are very expensive. The cabin has no windows. Just a small drawer. Mini fridge. Small bed. That’s all.

Inilibot ko ulit ang aking paningin sa maliit na kuwartong kinalalagyan ko. I roamed around silently. Doon ko kasi natanto na mula sa may pintuan ay may nakalagay doon na isang maliit na kung ano. I know what it is. Cctv.

I need to move carefully dahil alam kong may nanonood mula sa kung saan. Kailangan kong magdahan-dahan sa gagawin.

“Tell me what your room is.” Tanong ng kung sino.

Halos makalimutan ko pa na meron nga palang mic ang suot-suot kong maskara. Hindi halata kung magsasalita ako dahil ang maskarang suot ko ay tumatabon lahat sa kabuoan ng mukha ko.

“028.” Pabulong na usal ko.

Hindi ko alam kung gaano katagal ang ilalagi namin sa barkong ito. Wala akong dalang kahit na anong gamit. Tanging maskara at kasuotan ko lang.

Naglakad ako patungo sa isang drawer na maliit at binuksan ’yon. Bumungad sa akin ang tatlong pares na uniform na pang waiter. Nakatupi ang nga iyon sa maayos na paraan.

“Your CCTV camera is now activated to videotape. You can move without hesitation.” Matunog na ngumisi ang nagsasalita sa kabila.

Hindi ko alam kung anong tinutukoy nito. Sumulyap ako sa CCTV na nag bi-blink parin sa kulay pula.

“We are the ones watching you right now. Lahat nang mapapanood sa CCTV connected to your room is just a recording. Tanging videotape nalang. Hawak na namin original photage mo pero panandalian lang ito dahil may proteksyon sila para hindi mapasok ang mga CCTV videos. Ngayon ay panandalian lang ang kaya namin, ngunit sa putong mawala na ang minutong iyon ay babalik na ulit sa dati. At dalawa na kaming nakasubaybay sayo. “Magabang paliwanag ni Spade sa kabila.

Isang buntong hininga ang pinakawalan ko sa ilalim ng maskarang suot.

“Under your drawer. The tool you will use is now under your clothes.”

Marahan kong inisa-isa ang damit na nasa drawer ngunit wala akong nakitang mga armas doon.

“There’s nothing here.” Kumunot ang noo ko habang sinasabi ko ’yon.

“At the end of the drawer. You will see the small button. Hindi mo mapapansin kasi kakulay iyon ng pintura ng drawer. Use your eyes.” May panunuyang usal ni Spade sa kabila.

Umangat ang gilid ng aking labi kasabay ng kilay dahil sa sinabi ng nasa kabila. Hindi ko alam kung iniisip ba nitong tanga ako o walang common sense pagdating sa ganito kaya nito nasasabi ’yon.

“Who are you anyway?” Walang emosyon na tanong ko matapos kong makita ang sinasabi nitong button. Pinindot ko ’yon.

“I am Spade. Nothing less nothing more.”

The drawer changed. Alam kong malawak ang drawer na ’yon para sa tatlong pirasong terno na uniform. Hindi ko alam na meron pa palang ibang dahilan ’yon.

The guns show there. Nandodoon din ang iba’t ibang klase ng bala pero iisa lang ang napansin ko doon.

“Is this a venom bullet?” Tanong ko sa kabila.

Hindi nakasagot ang nasa kabila kaya nagtaka ako. Alam ko kung gaano ito ka-epektado dahil kahit na hindi malala ang tama sa katawan ng tao ay mamamatay parin ang matatamaan noon. The unusual bullet is making my head think.

“I know how dangerous this is.” Kinuha ko ang pitong bala na kakaiba na nakalagay sa isang lalagyan para ma-maintain ang kamandag doon.

Pinagmasdan ko ang mga baril na nandodoon. Wala doon ang ibinigay sa akin ni Uncle Ben. Tanging ang kasama lang ng baril ay ang dalawang pares ng samurai na kulay ginto. May naka-ukit doon na ASJ na pinagdikit-dikit paitaas sa hawakan nang samurai.

I know how to use it but I wonder who the owner of these swords is?

“You need to be ready in one minute.” Sa wakas ay nagsalita ulit ang nasa kabilang linya.

Mabilis kong inayos ang mga hinawakan ko at katulad kung paano ko ito nabuksan ay ganun ko din isinara.

Saktong tayo ko ay ang pagrinig ko nang parang may nagbubukas sa pintuan.

“Get ready and follow me.” Puno ng awtorisasyon na usal ng mas mataas sa akin.

Tumango ako at lumabas na. Sumunod lang ako hanggang sa magtungk kami sa kusina ng cruise ship. They explained the importance of the food to use.

Walang kung anong puwedeng maglagay ng kung ano sa pagkain. Dalawang chef lang ang nandodoon na mabibilis ang kamay sa paghiwa at hahati ng mga sangkap.

They’re experts. The way they move, and use knives. It’s expertly.

Doon ko din napansin na halos iilan lang kaming waiters sa barko. Mabibilang lang kung ilan kaming waiters doon.

After an hour of how they explained what we will do and not. It’s time to serve the attendees food.

Pila-pila kaming naglalakad habang hila-hila ang mga cart na puno ng pagkain para sa mga malalaking taong bisita ng barkong ito.

To the big hall of the cruise ship under the bright moon. It looks very elegant and expensive. Kung ilan ang waiters siguro ay ganun din ang bilang ng mga panauhin. Bawat isang lamesa ay may kanya-kanyang waiters na nagsisilbi.

Inilipat ko ang pagkain sa cart na hila-hila ko sa pabilog na lamesa. Dalawa ang nakaupo sa lamesang pinagsisilbihan ko.

“That’s Mister Choi and Yu. The owner of HMI and CRE around the USA. Mr. Choi is the owner of Health & Medical Insurance. They’re corrupting people’s money. On the other hand. Mr. Yu is the current CEO of Commercial Real Estate. Why current? Because people didn’t know that the person in front of you was a killer. He killed his brother for the estate.” Paliwanag ni Spade.

Marami pang sinabi si Spade sa kabila na ikinagulantang ko. Bawat nalalaman ko tungkol sa dalawang taong pinagsisilbihan ko ay napapatanong at napapalatak ako nalang ako sa aking isipan.

“These people around you are merciless. Using their money, they will do anything for their fantasies and selfishness. For the innocent children, their lives are in danger because of these people. These people want a pure and innocent society to be stained with their dirt.”

IBR 45

We are done serving food to all attendees. After an hour of standing beside them. We finally take a break. But this time. This is the time we will do our work.

Papunta sa cabin ay nakasuot parin ang assistance ng cruise ship. Nalaman ko kanina na bawat isang waiter ay may kanya-kanyang assistant. Talagang mahigpit ang seguridad. Kung sino man ang nagpapatakbo ng programang ito ngayon ay talagang pinaghandaan.

“After midnight your work is on duty again.” Ani nang assistant na sinusundan ko.

Papasok na ako sa cabin nang marinig ko ang boses ni Spade sa linya. Lumingon ako sa may pintuan kung nandodoon pa ang naghatid sa akin nang makita kong wala na ay nakinig na ako sa sasabihin ni Spade.

“Our intelligence got your CCTV camera but this time, it’s a little longer than before. You have more than five hours to spend your life inside your cabin, right? Yeah, right. In a minute, your CCTV camera will turn again to recorded footage. Gunun ulit ang mapapanood nang kung sino man ang nakakakita sayo.” Paliwanag ni Spade.

“Now, we will unlock your room.”

Nakarinig ako ng kung anong tunog na nanggagaling sa pintuan kaya bumaling ako doon.

“Your door is made from technology. We hacked it all before you went there…” Spade continues talking to the other lines.

Kumilos na ako doon. Binuksan ko ulit ang drawer kung saan nakalagay ang mga gagamitin ko. Kinuha ko ang baril doon at nilagyan ng bala. Matagal kong pinakatitigan ang venomous bullet. But instead of picking it. I put the ordinary bullets inside the magazine, tsaka inilagay ang baril sa likuran.

Kinuha ko din ang samurai na nandodoon just in case. Isinuot ko ’yon sa aking slacks na suot.

“You need to go first inside the CCTV room.” Si Spade nung makalabas ba ako sa kuwartong kinalalagyan ko.

Under the mask I wear, I heard some noises from the center of the cruise ship.

Lumingon ako sa pasilyo at nakita kong meron bantay doon ngunit nakatalikod sa hallway kung saan ang kuwartong kinalalagyan ko. Pansin kong bawat pasilyo ng kuwarto ay may mga nagbabantay.

“How can I escape if there are so many bodyguards here?” Tanong ko kay Spade.

Pumasok ulit ako sa cabin. Kailangan kong mag-isip dahil limitado lang ang oras.

“Use your gun?” Sarkastikong usal ni Spade sa kabila.

“How can I use my gun if I don’t have enough bullets?” Sarkastikong tanong ko din.

Wala akong makukuhang sagot kay Spade kaya lumabas ulit ako ng kuwarto. Nagulat ako nung pagsilip ko ay sobrang dilim sa paligid ngunit pansin ko na may ilaw sa ibang direksyon.

I concentrate my eyes on the darkness. Nung kaya nang makaaninag ng mata ko sa dilim nakita ko ulit ang isang lalaking nagbabantay sa pagitan ng pasilyo.

Ginawa kong pagkakataon ang kadiliman. Naglakad ako ng walang tunog na ginagawa kahit na ang sapatos na suot ko kanina ay maingay ang bawat bagsak ngayon ay walang kahit na kaluskos o tunog ang maririnig doon.

When I got nearer. Without a sound. Umangat ang kamay kong may hawak na baril at walang pagdadalawang isip na malakas kong hinampas ang leeg nito ng hawakan ng baril upang mawalan ito ng malay.

Hinila ko ang katawan nang lalaki patungo sa kuwartong inaakupa ko. I don’t know if he is still alive. But I know if this man awake he will find me and kill me.

Fuck. Even though I don’t want to kill someone, I need to do it. I let my hand trace his backbone until I find the spot. Mabilis ang kilos ng kamay ko. Gamit ang tanging kamay ko, hinila ko ang pinakamalambot na buto sa spinal cord nito.

Narinig kong umungol ang lalaki. Huling ungol tsaka ito tuluyan nawalan ng buhay.

Sinuot ko ang kasuotan nito tsaka ako lumabas. Tumingin ako sa CCTV na nasa taas ng pintuan. Bago ko isarado ang pintuan ay tinapunan ko pa ng isang tingin ang lalaking nasa kama na ngayon na nakataklob ng kumot hanggang sa dibdib nito. Nandodoon parin ang maskara na katulad ng sa akin.

Parehas ang bawat maskara ng mga tauhan kumpara sa attendees. Nakasali sa bidding na ginaganap na ngayon.

“You impressed me, Mister Lanaca.” Boses ni Spade ulit sa kabilang linya. “To your left. We tracked the ten CCTVs around you, which are also recorded.”

Sinunod ko ang sinabi ni Spade. Lumiko ako sa kaliwa ko. Maingat akong sumilip kung may tao ba doon nung makitang walang tao at tahimik ay nagpatuloy ako sa paglalakad.

“There are two armed people on your left, and to your right, there’s only one. So you choose—”

“Saan ang pinakamalapit?” Tanong ko sa seryosong boses.

Narinig kong matunog na ngumisi si Spade bago nagsalita.

“Two armed men.” Sagot nito.

Mabilis kong kinuha ang aking baril at hinanda sa kaliwang banda. Dahil madilim parin, hindi ako pansin ng dalawang lalaking nakikita kong nakatayo at nagbabantay.

Through the darkness, I pointed my gun at the one man. Bago pa mahulog ang katawan ng lalaki sa sahig, nabaril kona din ang isa pang lalaki. Halos sabay na bumulagta ang katawan ng dalawa sa sahig.

“Saan ko ilalagay ang mga na katawan ’to ngayon?” Problemadong tanong ko sa sarili ko.

“Buksan mo ang pintuan sa kanang bahagi. There’s no one inside. Ilaglag mo ang mga bangkay sa tubig.” Sambit ni Spade.

Umiling ako tsaka ko sinunod ang sinabi nito. Naglakad ako patungo sa dalawang walang buhay na tao. Hila ang bawat paa ng isa ay binuksan ko ang pintuan na sinasabi ni Spade. The door is not locked. Maybe Spade does the work?

Nakita ko nga ang isang bintana na may kalakihan doon. Kung ilalaglag ko ang dalawang walang buhay na katawan ay mahihirapan ako dahil may kalakihan din ang katawan ng dalawang lalaki.

Bahala na.

Binuksan ko ang may kalakihan na bintana. Sumalubong sa aking mukha ang malamig na simoy ng hangin. Kinuha ko ang isang walang buhay tsaka ko iyon pilit na hinuhulog sa bintana.

Sabi nila bawal idaan ang bangkay sa bintana pero wala akong choice. Multuhin na nila ako, bahala na.

Halos limang minuto bago ako matapos sa dalawang bangkay tsaka ako lumabas na ulit.

“Walk now.” Utos sa akin ni Spade.

Naglalakad na naman talaga ako ngayon.

“Sa kanan mo.”

Ginawa ko ang sinabi ni Spade. May nakita akong isang armadong lalaki na nakatalikod sa akin kaya naglakad ako ng marahan upang gawin ulit ang ginawa ko kanina. Nung bumulagta ang katawan. Hinanap ko ulit ang malambot na parteng buto na critical sa katawan. Tulad nung nauna. Tuluyan ng nawalan ng buhay ang armadong lalaki.

Umiling nalang ako dahil sa nangyayari. Noon, takot akong makapatay pero ngayon ginagawa ko na. Is this worth it? Kapag ba nabawasan ang mga ganitong tao ligtas na ang mga inosente? Pero…tao din naman sila ’di ba? Bakit kailangan humantong sa ganito?

I lead my eyes to the dark way. I only saw the light of the night sky from where I was.

“Kumanan ka, may tatlong armadong lalaki kang makakasalubong,” Spade said.

Ginawa ko ang sinabi ni Spade. Nagtungo ako sa kanan at nagtago sandali sa kadiliman ng pasilyo. I saw three armed men walking around.

“Intayin mong makalagpas ang tatlo tsaka ka lumabas. Afterwards, into your left. That’s the last door, and that’s the CCTV room.”

Hinintay kong makalagpas ang tatlong armadong lalaki ilang minuto lang ay wala na akong narinig kaya lumabas na ako sa pinagtataguan ko at nagtungo sa sinabi ni Spade.

Meron ngang isang pintuan sa pinakadulo ng hallway. Akala ko ay nasa top deck ang CCTV room pero mukang nagkamali ako dahil nasa baba lang din pala at waring nakatago sa mga kuwarto lang din.

Kinabahan ako bigla nung may lumabas doon na isang lalaking armado. Binagalan ko ang aking paglalakad.

“Thought you were going to roam around?” Matigas na usal nito sa ilalim ng maskarang suot.

Lumunok ako at hindi pinahalata ang kaba sa dibdib ko. Ngayon ko lang na katulad ng suot nila ay ganun din ang aking suot.

“No. I let the two roam around. If I’m going to them, who will be left here to look around?” Sagot ko. Hindi pinahahalata ang kaba.

Nakita kong natigilan ang armadong lalaki tsaka tumango tango. Tumalikod na ito sa akin. Ayun ang pagkakataon para barilin ito.

Kinuha ko ang baril sa aking likuran ngunit bago ko pa makuha ang baril ay mabilis ako nitong nilingon at tinutukan ng baril.

“Who are you?” May kalakasan at madiin na tanong nito.

I panicked.

Nakita nitong nahugot kona ang baril sa aking likuran at bago ko pa maunahan ang lalaki ay may tumama ng bala sa aking braso. Impit akong napadaing dahil sa hapdi noon.

Fuck! Fuck!

Hindi ako nagpatalo dahil mabilis kong pinaputok ang baril ko na sumakto sa ulo nito dahilan para bumulagta ito sa sahig. Nagkalat ang dugong nanggagaling sa ulo nito kung saan natamaan.

Pero bago pa ako makabawi ng lakas ay may naramdaman akong bagay sa aking leeg na tumusol dahilan para unti unti akong mahilo.

Humarap ako sa taong nasa likod ko habang unti-unting nilalamon ang aking paningin ng kadiliman. At sa madilim na parteng iyon nakita ko ang isang matayog na lalaki.

Matikas at matipuno ang katawan nito. Is this possible? No! He can’t be! Wala itong maskara at kahit na madilim ang paligid at hilo na ako dahil sa itinurok nito sa aking leeg ay kilala ko parin ang lalaking nasa harap ko.

Hanggang sa nawalan na ako ng malay ay hindi parin ako makapaniwalang magagawa nito iyon. And before the darkness ate me. I heard a noise under the mask I wear.

Spade calling Atrius Ismael.

A/N:

Kita-kits nalang sa epilogue!

EPILOGUE

Hello! This is Skies_Cloud. Thank you for supporting this story from the bottom of my heart. To the silent readers and also for the avid readers of this story, thank you! Thank you so much!

——————

I shouldn’t trust what I see. I know He have explanations for what he did. Hindi nito gagawin ang bagay na ’yon lalo na sakin.

I can’t remember what happened. Ang na aalala ko lang ay ang mga mata nitong malamig at walang emosyon. Just like a deep ocean. The Cruise ship still moving. Hindi ko alam kung nasaan parte na kami ng dagat. Basta ang alam ko gumagalaw ang barkong sinasakyan namin.

The vision of my eyes is blurry. I can’t concentrate my eyes through the darkness. Masyadong malabog ang paningin ko hanggang ngayon.

“Ako na ang magbabantay sa kanya.” The cold voice said.

Lumunok ako.

I tried to move body but I can’t moved, Even my fingers can’t move. Hindi ko alam kung anong bagay ang itinurok sa akin.

Kahit malabo ang paningin ko sa dilim. Nakita kong lumalapit ang lalaking nakakulay itim na camouflaged. And even it’s was dark in our surroundings, I know him. My vision is just blurry but my heart and mind is clear as water. I know him very well with all my heart.

Napansin kong bumukas at sumara ang pintuan ngunit wala doon ang atensyon ko kung hindi nasa lalaking nandidito ngayon sa harapan ko. Ibang iba ang tindig nito. A stand saying how powerful soldiers he is.

Walang akong maramdaman na sakit sa buong katawan ko pero ramdam ko ang pagkakawalang malay ng katawan ko. I felt lifeless even I can breathe normally.

“What did you do to yourself? Pinalaki kitang hindi pinahahawak ng mga armas!” His voice booming around.

Kahit hilong-hilo ay nagawa ko pang ipikit ng mariin ang aking mata. No. I don’t want to trust him. All information from my mother is enough.

“I-ikaw?…” oh? I can still speak? “ Ilang inosenteng tao na ang napatay mo?!“ Even I can speak, I can’t raise my voice. I feel tired. I want to shout out him!

The anger is now building up.

“Hindi n’ya kayo magawang saktan dahil kayo ang kahinaan ko ng mga kapatid mo.” A loud cry from my mother.

“Pinagbantaan n’ya ako, na kapag lumapit ako sa inyo, maaaring mapahamak kayo.”

Memory flashbacks. My mother trembles while explaining how dangerous my father is. How mercilessly he is.

“Lahat may dahilan kung bakit ko sila pinapatay, that’s an order from the higher ups. They’re not innocent. Rum Choreo.” Madidiin at malalamig na salitang lumalabas sa labi nito.

From the lifeless body. Even without an air. My body frozen. This is the first time he called me with my full name…at sa malamig na boses pa.

Mula sa sinag ng buwan. Nakikita ko na ang mukha nito. Ang mukha nitong halos maging ako. Hindi ako makapaniwalang sa likod ng paghihirap na ipinapakita nito sa amin. May ganitong klase ang Ama ko na pagkatao. A merciless. Unemotional. And coldness.

I swallowed hard. This is his second facáde that I didn’t know about him for so long years. He blinded us with his first personality.

“Nalaman ko ang nangyari sa’yo.” Tatay said. I feel his emotions to his voice.

I saw how he looked away. “Ayokong malaman mo, pero alam kong gagawin ng Nanay mo ’yon. “ He swallowed. Still not looking at me.

Nawawala na ang pagkahilo ko. I can’t process his words. My mind is clueless. Hindi ko alam ang sinasabi nito. O dapat ba akong maniwala sa sinasabi nito.

“Alam kong isang araw,” He looked at me with his sadness. “Gagamitin ka n’ya. Matalino ka at madaling matuto. Hindi ko ginamit ang meron sakin, dahil ayokong madamay kayo kung ano man ang nangyayari sa pamilya natin ay labas na kayo doon.”

I still don’t know what he said.

“Puno ng krimen ang pagkatao n’ya, Rum.” He looks strong but his teary eyed never lies. “Pinilit kong pigilan ang Mama mo pero hindi ko nagawa…” He closed his eyes with a frustration.

“Alam kong hinugasan na nang Mama mo ang imahe ko sayo—sa isip mo. Binaliktan n’ya na ang lahat-lahat.”

Hindi ko na alam kung sino na ang paniniwalaan ko ngayon. My father seems saying the truth.

“Nandidito ka ngayon dahil alam ko ang mission mo…” Pumikit ito ng mariin na tila ba hindi gustong lumabas iyon sa sariling bibig nito.

“B-bakit mo ginawa ’to? Kung alam mo ang mission ko?” I want it to shout but my voice cannot.

Huminga ito ng malalim tsaka marahas iyon pinakawalan.

“Dahil ayokong gawin mo ’to, inosente ka. Hindi mo kayang pumatay.” Mariin at seryosong sambit nito.

Natigilan ako bigla dahil sa sinabi ng aking Ama.

Doon ko lang napagtanto na ibang-iba sila ng gusto ni Mama. My mother wants me to kill my father but my father don’t want me to kill. He don’t want me to kill. For him. I am innocent.

Umiwas ako ng tingin dahil parang may tumatarak sa dibdib ko na maraming punyal. Libo-libong punyal.

“Nagawa ko na.” Walang emosyong sambit ko. Totoo naman na kahit anong gawin nito…

Nagawa ko nang pumatay ng hindi nagdadalawang isip.

Tuluyan na akong nakakabawi ng lakas sa aking katawan. Ngunit parang gusto ko nalang ulit mamanhid dahil sa nalalaman ko.

ATRIUS ISMAEL P.O.V

Gumagalaw na ang ibang tauhan. I wanted to help them and leave this auction immediately. I want to find him where he was now!

I want to kill Spade right now for not doing her job professionally. Ibinalita nalang nito na nawala sa linya si Rum at hindi na nila matrace kung nasaan.

Mas lalong nagngingitngit ang kalooban ko sa tuwing naiisip na may nangyari kay Rum. Hindi ko sila mapapatawad.

Lalo na ang sarili ko.

Napapikit ako ng mariin at gusto ko nalang pasabugin ang bangkang ito ngunit sa kaisipan na may mga inosenteng bata na nandidito ay pinapahaba ko nalang ang pasensya ko.

I have a short tempered of patience.

“25 Million!”

The auction still goes.

“26 Million!”

They were hungry for the young girl in front of us. The girl in front has a cold and expressionless face. She don’t know what she doing because of the medicine.

Base on Zaira, this is the only child of the Hairon Family from Spain. The CEO of the oil companies.

Hindi nila ginagawa ang auction na ito para sa wala. Ginagawa nila ito dahil alam nilang maraming gustong makaganti sa pamilya ng mga batang nandidito.

“27 Million dollars for that girl!”

Dammit!

They were trying to reconnect Rum again.

“Ismael, something wrong—”

Hindi pa nasasabi ni Spade ang sasabihin nung biglang nagdilim ang paligid. Sobrang dilim na hindi na namin makita ang bawat isa.

I need to adjusted my eyes to the darkness.

Hindi pa nakaka adjust ang mga mata ko sa dilim nung bigla naman lumiwanag ng sobrang liwanag.

Sa sobrang liwanag nasililaw pa ang mata ko. I take a seconds.

“We sorry for the suddenly stopped…”

I gasped when my vision cleared.

“We have an important visitor!”

The man standing where the program started before. He was just standing there. Eyes were cold. Expressionless.

Bumaba ang tingin ko sa katabi nitong nakatali sa isang upuan na bakal.

“This is not expected…but I am glad he came for our invitations.”

Hindi na ang announcer ang nagsasalita ngayon kung hindi ang babaeng may pakana nang lahat ng ito.

The greedy woman wearing white sundress, looking elegantly. She looks so very innocent…but people who don’t know her really well, she is a greedy, heartless, and disgusting woman.

Ngumisi ang babae nung tumingin ito sa taong nakaupo sa bakal naupuan.

Nanlalamig ang katawan ko dahil kahit na may itim na taklob sa ulo nito ay kilalang kilala ko ang katawan nito.

“Sorry for short off time. We have trouble but we got it already now…”

Walang nagsasalita pero lahat ay naghihintay sa susunod na mangyayari.

Tumitindi ng tumitindi ang pakiramdam ko. Nararamdaman ko na naman ang init sa katawan ko.

“This man try to reck our program earlier…” the greedy woman said.

Lumingon ako kung nasaan sila Brix at Kahel. Hindi ko man kita ang mga mukha ng dalawa, alam kong gulat din ito sa nangyari na nasa harapan na namin ngayon si Rum na tila walang malay na nakaupo.

“This man is like a rat who wants to play our cats here. Our soldiers is not just a soldier. But they are high quality of soldiers.” The greedy woman smirked.

Mas lalong nanlamig ang katawan ko nung may ilabas itong baril na kulay silver.

“After this, send his body to his boss. I don’t care who’s his boss but this is not his boss territory…” Itinutok nito ang baril sa sintido nung lalaking nasa harapan nito.

In one blink.

Bumulagta ang katawan ng lalaking nakaupo sa sahig ng barko.

Nanlamig ang buong katawan ko. Kasabay nang panlalamig ay ang pagtigil ng tibok ng puso ko at mundo.

At ang kapalit noon ang init na nararamdaman ko sa aking katawan na nanggagaling sa imp’yerno.

No.

Not my baby.