Note

Inosente Series 1 : STOLEN INNOCENCE

This story is intended for mature audiences only. It contains strong language and adult themes that may not be suitable for readers under 18. Reader discretion is advised.

For updates and more work by the author, you may follow:

•Facebook Page: Mhadz;

•TikTok: @itsme.mhadz

•X (Twitter): @itsme_mhadz

•Instagram: @mhadztngsn

•Facebook Group for Readers: Mhadicz

═════════•°•⚠️•°•═════════

Disclaimer

This is a work of fiction . Names, characters, places, and events are products of the author’s imagination or are used fictitiously. Any resemblance to actual persons, living or dead, or to real events is purely coincidental.

No part of this story may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods without the prior written permission of the author, except for brief quotations used in reviews or other noncommercial contexts permitted by copyright law.

All Rights Reserved © 2021

mhadztngsn

🖋️Started : June 3, 2021

📌Ended : September 29, 2021

Chapter 1

Manila

Nag-iimpaki ako ngayon dahil plano kong lumuwas patungong Manila sa susunod na araw. Hindi na rin naman ako makakapagkolehiyo dahil hindi na raw ako mapapag-aral pa nina nanay at tatay. Alangan namang ipilit ko? Ayos na rin dahil kahit papaano ay natapos ko pa rin naman ang high school. Siguro naman kahit papaano ay makakahanap ako ng matinong trabaho. Mag-aaral na lamang ulit ako kapag nakapag-ipon na ako.

“Sigurado ka na ba riyan sa plano mo, Ivory?” tanong ng aking nanay.

“Opo, nay… Kailangan kong makipagsapalaran sa Manila na ‘yan para naman makatulong sa inyo,” sagot ko at ngumiti pa nang bahagya.

Labag man sa loob ko na maiwan sila, wala akong ibang maisip na paraan para makatulong sa kanila. May edad na rin kasi sina nanay at tatay, tanging pagtitinda lamang sa palengke ang ikinabubuhay ng pamilya namin. May mga taniman si nanay ng kaunting gulay sa bakuran samantalang si tatay naman ay sumasama sa mga lumalaot nang pangingisda. Minsan may huli, minsan din ay wala.

Ako ang panganay sa aming tatlong magkakapatid, may dalawa pa akong kapatid na nag-aaral sa elementarya. Ito ang dahilan kung bakit hindi ko na rin ipinilit pa ang pangarap kong makapag-aral ng kolehiyo. Ayoko muna makadagdag sa gastos. Ayoko rin matigil ang mga kapatid ko sa pag-aaral dahil nasa elementary pa lamang sila.

Nakatira lamang kami sa maliit na bahay malapit sa tabing dagat sa bayan ng Lemery sa Batangas. Magulo ang lugar, maraming tao at maraming tambay na mag-iinom sa bawat madaraanan mo.

Sabi ko sa sarili ko, gagawin ko ang lahat mai-alis lamang sa lugar na ito ang aking pamilya. Hindi ko masiyado pinalalabas ang dalawa kong kapatid na parehong babae rin. Si Iya na bunso namin at si Inna na sumunod sa akin. Mabuti na ang nag-iingat, napakaraming tambay sa labas dahil dikit-dikit ang mga bahay rito sa lugar namin. Hindi na rin bago na may mga gumagamit ng ipinagbabawal na gamot na ginawa nilang hanap-buhay. Akala ko pa noon ay ayos lang ‘yon dahil sa pag-aakalang gamot sa sakit ang lintik na iyon. Iyon pala ay gamot na sisira sa matinong pag-iisip ng mga tao.

“Oh, sige, ikaw ang bahala. Basta mag-iingat ka at palagi mo kaming babalitaan kapag nandoon kana, ha?” bilin ni nanay.

“Nay… Sa isang araw pa po ang alis ko, ‘di ga? Tinatapos ko pa ho ang mga kulang na requirements na kailangan kong dalhin. Sa isang araw na po kayo magbilin sa akin para hindi ko makalimutan!” pagbibiro ko. Bigla naman akong nilayasan ni nanay.

“Nay!” tawag ko sa kaniya. Hindi ako nito nilingon.

“Bahala ka sa buhay mo!” sigaw nito pabalik.

“Tignan mo ‘tong si nanay, napakabastos na ina. Kinakausap pa ng anak bagkus lalayas? Aba!” sabi ko habang nakahalukipkip na nakatingin sa pintong nilabasan ni nanay.

Itinuloy ko na lamang ang aking pag-iimpake sa aking mga gamit, pilit na pinagkakasya sa loob ng aking bag. Hindi naman ito kalakihan kaya hindi rin madami ang mailalaman ko rito. Mga madalas ko lamang suotin ang nilagay ko at mga importanteng gamit lalo na ang mga sabon at shampoo pati na rin toothbrush. Sa toothpaste ay manghihingi na lamang ako siguro sa tiyahin ko.

Lumabas ako ng bahay pagkatapos ko ayusin ang mga gamit ko.

Napansin ko na hapon na rin pala kaya pumunta muna ako sa tabing dagat para panoorin ang paglubog ng araw. Umupo ako sa buhanginan at huminga nang malalim bago pumikit. Dinadama ang simoy ng hangin mula sa dagat. Kahit medyo malansa ang amoy nito. Tss.

“Aalis ka pala?” tanong nang taong tumabi sa akin. Sa amoy pa lamang nito at boses ay kilala ko na.

“Oo, sa isang araw siguro,” sagot ko habang nakapikit.

“Magtatagal ka?”

“Siguro… Maghahanap ako ng trabaho, e!”

Hindi na ako nakarinig pa ng sagot mula rito kaya napadilat naman ako. Tinignan ko ang katabi ko na biglang nanahimik. Nakatingin lamang ito sa akin at hindi manlang nagulat sa pagtingin ko sa kaniya. Tinitigan ko rin siya.

“Babalik ka pa ba?” Mahina niyang tanong, sapat lang upang kaming dalawa lamang ang makarinig.

“Oo naman. Dito ang bahay ko, e!”

“Pero… Matagal pa, ‘di ba?”

Nagtataka ko s’yang tinignan. Hindi ko alam kung bakit s’ya nagkakaganito ngayon. Hindi ako sanay na seryoso s’ya kapag kami ang magkausap.

“Oy, p’re! Bakit ang seryoso mo riyan! Nag-e-emote ka ba?” nakangiti kong tanong sa best friend kong si Rustom.

“Wala, p’re, hindi lang ako sanay na wala ka rito sa baryo natin. Walang maingay,” sabi nito sabay tingin niya muli sa dagat.

“Aba! Sira ulo ka, p’re, ah! Akala ko pa naman ma mi-miss mo ako kaya ka nag-e-emote riyan, n’yeta ka!”

“Asa ka naman! Ano ka, chicks?!” Pang-aasar nito kaya binatukan ko naman agad s’ya.

“Gago ka pala, e! Anong palagay mo sa akin, anak ng manok?! Ulol ka!”

“Tatawa naba ako, Ivory? Joke na ba ‘yon?” pang-aasar muli nito.

Huh? Mukha ba akong nagbibiro? Sira ulo talaga!

“Alam mo… kaya ka hindi nagkakas’yota? Sira ang tuktok mo! Ang pangit mo ka-bonding!”

“Luh! Personalan na ‘yan, p’re! Sobra ka naman!”

Natawa naman ako sa reaksyon ng kaniyang mukha. Daig pang batang kinurot sa tagiliran sa pagkakakunot ng kaniyang kilay.

“Eh, pasmado rin kasi ‘yang bibig mo! Ang sarap mong pamumugin ng alcohol para malinis!”

“Tangina! Alcohol talaga?! Puwede namang mag-toothbrush na lang, ah?”

“Eh, hindi ka naman nagto-toothbrush, eh! H’wag nga ako ang talk-shit-in mo rito, p’re! Kilalang-kilala na kita! Tamad ka mag-toothbrush!” Napatakip naman s’ya sa kaniyang bibig na ikinatawa ko.

Binibiro ko lang naman s’ya pero asar na asar talaga s’ya sa akin. Asar talo ang kingina!

May kaya sa buhay sina Rustom kumpara sa pamilya namin. Kapitan ang tatay niya sa aming baryo at dalawa lang silang magkapatid ng ate niya na nasa ibang bansa. Best friend ko s’ya at sabay na kaming lumaki. Mula uhugin pa lamang kami ay kasama ko na siya.

“P’re! Baka may makarinig sa ‘yong chicks at maniwala sa pinagsasasabi mo! Gago ka talaga, e, ‘no?!” Dinuduro pa ako nito habang ang katawan namin ay sa dagat pa rin nakaharap.

“Oh, bakit? Totoo naman talaga ang sinasabi ko, ah? Saka anong chicks? Wala namang chicks dito sa baryo natin. Chismosa kamo marami!” Tawa ako nang tawa habang asar na asar naman ang kan’yang mukha.

“Ewan ko sa ‘yo! Buti na lang at aalis kana. Matatahimik na rin sa wakas ang buhay ko. Akala ko habang buhay na magugulo ang mundo ko dahil sa ‘yo!”

“Ang sama naman ng ugali mo!”

“Wow! Nahiya naman ako sa napakabait mong ugali, Ivory!” sarkastiko nitong usal.

“Bakit hindi mo pa isinama ang epelyido kong demonyo ka?! Nahiya ka pa!” Binato ko ito ng kaunting buhangin na dinakma ko lamang sa aking tabi.

“Ang pikon! Kapag s’ya naman ang galing mamimikon!”

“Tigilan mo ‘ko, Rustom, dahil baka makalimutan kong kaibigan kita at ‘di kita matantya! Lunurin kita rito sa dagat ora mismo!” inirapan ko pa ito.

Tawa naman s’ya nang tawa dahil sa napipikon kong itsura. Tss. Kanina lang siya ang napipikon, ngayon naman ako ang pinipikon niya. Ayaw talaga magpatalo.

“Ang pikon mo, p’re! Ang sarap mo kagatin sa pisngi. Umuumbok na naman ang mala-siopao mong pisngi dahil sa pagsimangot mo, oh!” Pagturo pa nito sa pisngi ko kaya tinampal ko naman agad ang kamay niya.

“Tigilan mo nga ako! Tarantadong ‘to!”

“Luh! Magma-Manila ka niyan?! Napakarumi ng bibig mo, p’re! Hindi ka bagay ro’n!” tumawa pa ang hayop kong kaibigan.

“Ang hayop mo talaga madalas, e, ‘no?! Ganito lang naman ako kapag sira ulo ang kaharap ko kagaya mo! Letse ka!”

Lumapit ito sa aking likod at pinisil ang magkabila kong pisngi habang ako ay nakaupo. Nasa likod ko s’ya at nakaluhod habang kurot-kurot ang aking mukha.

“Ang pikon talaga ng best friend ko. Hindi na… Magbabait na muna ako sa ‘yo ngayon, tutal paalis ka na rin naman sa makalawa.”

“Mabuti naman naisip mo ‘yan. At mabuti rin pala na may isip ka pa!” ako naman ngayon ang tumawa.

“Sira ulo!” Inakbayan ako nito at ginulo ang buhok ko na parang bata.

Isa sa pinakamami-miss ko rito sa pag-alis ko ay ang best friend kong ito. Lagi s’yang nand’yan para sa akin, lagi niya akong sinasalo sa mga problema ko. Nachichismis tuloy kami ng mga kapitbahay naming chismosa na may relasyon daw kami. Ganoon ba ang ginagawa ng magkrelasyon? Hindi ko alam!

Buti pa ang mga chismosa, ‘no? Alam nila kapag buntis ka, kapag may s’yota ka, samantalang ikaw na may katawan hindi alam. Nauna pa sila?! Kingina! Puwedeng CCTV ng barangay ang mga chismosa.

Chapter 2

Tita Merly

Dumating na ang araw nang pag-alis ko. Nandito kami ngayon sa terminal ng bus pa Manila kasama si nanay.

Hindi na naman maipinta ang mukha ng aking ina habang nagpapaalam kami sa isa’t-isa. Daig ko pang mag-a-abroad nito, eh!

“Nay… Manila lang po ‘yon, hindi abroad. Gusot na gusot ‘yang mukha mo,” natatawa kong saad.

“Eh, kasi naman, puwede naman na rito ka na lamang maghanap ng trabaho, bakit sa malayo pa?” malungkot nitong tanong. Natawa ako sa kaniyang inaasta.

“Nay… Walang mangyayari sa buhay natin kung hindi po ako susugal. Anong magiging trabaho ko rito? Kung makahanap ng empleyado dito akala mo ganoon kalaki ang pasahod ng mga kingina! Saka matanda na po ako. Kaya huwag n’yo na po ako masiyadong pagkaisipin.”

“Magd-disiotso ka pa lamang sa isang buwan, anak. Paanong hindi ako mag-aalala?”

Bumuntonghininga ako at lumapit kay nanay. Hinawakan ko ito sa dalawa niyang kamay.

“Kaya ko na po, nay, at kakayanin pa. Kina Tiya Merly naman po ako manunuluyan, hindi ba? Sabi n’yo naman mabait ‘yon.”

“Oo nga,” nagbuntonghininga rin ito bago nagsalita muli. “Oh, s’ya, sige. Basta mag-iingat ka, ha? Iba ang Manila anak. Ang cellphone mo ay palagi mong ilagay sa iyong bulsa.”

“Nay naman… Sino pa ang magkaka-interes nito sa Manila? Eh, sinaunang cellphone na itong may keypad. Puro touch screen na po ang gamit ngayon ng mga tao, nay. Baka ibato lamang pabalik sa ‘kin ng magnanakaw itong cellphone ko dahil lugi pa sila,” natatawa kong paliwanag kay nanay.

Natigil kami sa pag-uusap at napalingon sa aking kaibigan na humahangos na sa pagtakbo palapit sa gawi namin.

“Ivory…” Hinihingal nitong tawag sa aking pangalan habang nakahawak sa kaniyang mga tuhod.

“Bakit ka ga naman karipas na, ha, Rustom?” tanong ko.

Huminga ito nang malalim at tumayo nang maayos sa harapan namin ni nanay.

“Hi po, tita!” nakangiti nitong bati kay nanay. Bago bumaling sa ‘kin matapos s’yang ngitian pabalik ni nanay.

“Ivory… Hindi mo manlang ako isinama na ihatid ka rito. Kainaman ka talagang babaita ka! Lalayas ka ng hindi nagpapaalam sa ‘kin? Ha?”

Nagtataka ko s’yang tinignan dahil sa pag-iinarte nito. Binatukan ko rin naman agad ang sira ulo.

“Lintik ka! E, dalawang-araw bago ako umalis nagsimula na akong magpaalam sa ‘yo. Ano ga inaarte mo?!”

Tumawa naman ang sira ulo kong kaibigan, pati nanay ko ay nadala sa tawa niya.

“Alam mo, Ivory, hindi ka talaga bagay sa Manila. Batangueñong batangueño ‘yang salita mo. Palitan mo ang ga ng ba kapag nandoon kana, ha?” habilin nito.

“Hindi mo na kailangang ipaalala. Kaya kong makipag-usap ng walang halong Batangueño accent. Sige na. Baka ako’y maiwan ng bus. Sasakalin kita!”

“S’ya, sige! Ingat ka…” biglang sumeryoso ang pananalita nito.

“Okay. Salamat, p’re. Mabait kana sana pagbalik ko,” natatawa kong saad. Humarap naman ako kay nanay.

“Oh, nay, aalis na ho ako. Pasabi na lang din ho sa tatay pagbalik niya galing laot. Babalitaan ko po agad kayo kapag nakarating na ako kina Tiya Merly.” Niyakap ko si nanay nang mahigpit matapos kong sabihin iyon.

“Mag-iingat ka anak, ha? H’wag na lalabas ng gabi. Delikado ro’n. Maraming loko roon,” pagbibilin niya habang yakap-yakap ako. Sanay na naman ako dahil marami rin namang loko rine sa amin.

Nakatingin lamang sa ‘kin ang kaibigan ko habang nakayakap ako kay nanay. Walang mababakas na emosyon dito. Mukhang nag-iinarte na naman ang kumag. Kumalas na ako ng yakap kay nanay.

“P’re, isabay mo na si nanay pauwi, ha? Ikaw na ang bahala.”

“Oo, ingat ka. Magt-text ka lagi,” may lungkot na sabi nito. Ngumiti lamang ako at kumaway na sa kanila bago ako pumasok na sa loob ng bus.

Alam kong mahihirapan ako sa kung ano man ang bagong mundo na tatahakin ko. Mahihirapan makisama sa mga bagong tao na makakasalamuha ko. Pero lahat ng ‘yon ay kakayanin ko para sa pamilya ko. Kung ito lamang ang paraan upang mai-ahon ko sila sa hirap ng buhay na mayroon kami ay gagawin ko.

Tumawag na sa ‘kin si Tiya Merly habang nasa biyahe ako. Sinabi ang mga dapat kong sakyan at ang bahay nila. Si Tiya Merly ay nakapag-asawa ng matandang mayaman kaya napadpad sa Manila. Pero hindi sila pinagpala na magka-anak bago pa man mamatay ang lalaki. Kaya ngayon ay mag-isa na lamang ito sa bahay nila.

Pagkarating ko sa labas ng subdivision nina tiya ay nagtext na ako sa kan’ya. Kaya naman tumawag ito para kausapin ang guard at para papasukin ako.

Limang bahay pa ang dinaanan ko bago nakarating sa bahay ni tiya. Pagod na pagod ang pakiramdam ko dahil na rin sa tagal nang naging biyahe ko. Parang kumupis na ata ang puwit ko sa tagal kong nakaupo. Tss.

Ang laki ng mga bahay sa subdivision na ito. Mukhang lahat talaga ay mayayaman. Kakaiba ang mga istilo ng bawat bahay kumpara sa Batangas. Sa amin kasi ay bilang lamang ang may magagandang bahay pero hindi malalaki. Ang karamihan ay parang isang pirma na lamang ng bagyo ay dala-dala na ang bubong palabas nang PAR . At isa na ang bahay namin doon.

Ang bahay ni Tiya Merly ay malawak at may padalawang palapag. Nakatayo lamang ako sa tapat ng gate nito. Namamangha sa ganda ng mga bahay sa paligid, gano’n rin sa bahay ni tiya. Kulay puti ito na may halong itim. Ang gate ay itim rin. May mga halaman sa harapan ng bakuran na mukhang alagang-alaga.

Naputol ang pagkamangha ko at nagulat sa pagbukas ng gate.

“Ivory?”

Napanganga ako sa bumungad sa ‘kin. Matagal na kaming hindi nagkikita ni tiya at ang sa isip ko ay matanda na ito. Pero nagkamali ako.

“T-Tiya Merly?”

“Ako nga! Ano ka ba? Bakit hindi ka nag-doorbell, kanina kapa ata riyan?” Tanong nito at hinila na ako papasok sa loob ng kaniyang bahay.

Lalo pa akong namangha dahil sa laki nito sa loob. May malaking ilaw sa gitna na mataas. May mala-sinehan na TV at may mga malalambot na upuan.

“Halika, maupo ka muna. Tamang-tama ang dating mo, nakaluto na ng lunch ang mga maid.”

Maid? Ang sosyal! Sa amin kasambahay ang tawag, pagdating dito biglang naging English, ah!

Pinaupo ako nito sa malambot na upuan. Pinatalbog ko pa ang aking sarili dahil sa lambot nito. Natawa naman si Tiya Merly sa inasta ko.

“Pasensya na po. Ngayon lang po kasi ako nakaupo sa ganito. Bago rin po sa mata ko ang lahat nang nandito sa mansion n’yo,” sabi ko habang iginagala ang aking paningin.

“Mansion? No! This is just a house here, Ivory. Masanay kana na ganito kalalaki ang bahay na makikita mo rito lalo na ang mga building.”

“B-Bahay lang po ito rito?! Nagbibiro po ba kayo?” gulat na gulat kong tanong.

“No! I’m not kidding. Alam mo, Ivory, masasanay ka rin. Just feel at home. Okay?”

“S-Sige po. Aalis din po ako agad kapag may trabaho na po ako.”

“Ha? Bakit?”

“Nakakahiya po, e. Mangungupahan na lamang po ako kapag po may maayos na trabaho na po ako.”

“Fine,” bumuntonghininga pa ito. “Alam ko naman na hindi ka magpapapigil. Pero habang wala pa, please, just stay here. At kung gusto mo rin na rito ka habang nagta-trabaho, no problem. Okay?”

“Opo, Tiya Merly.”

“And please… It’s Tita not Tiya . Okay?”

“Sige po. T-Tita Merly.”

“Better!” masayang saad nito. Isang letter lang naman ang pinagkaiba hindi pa pinatawad. Tss.

Tumawag din ako kina nanay para ipaalam sa kanila na nakarating ako nang matiwasay. Pinagpahinga lamang muna ako ni Tita Merly pagkatapos namin kumain. Hinatid pa ako sa sarili kong kuwarto na kasing laki na ng bahay namin sa Lemery.

“Bakit ganito ang kuwarto rito? Kasing laki na ng bahay namin. Akala mo naman higante ang nakatira.” Iginala ko ang sarili sa buong kuwarto habang namamangha.

Halos dalawang kulay lamang ang makikita sa buong kuwarto. Itim at puti pero mas lamang ang puti. May malaking kurtina na itim, may sariling banyo at may maliit na balkunahe. Sa pagod ko ay pabagsak akong nahiga sa kama.

Ang lambot! Para akong nahiga sa ulap. Ang bango pa…

Bukas na magsisimula ang pagsubok ko rito sa Manila. Bukas ay haharap na ako sa realidad ng aking buhay rito. Malalaman ko na ang sinasabi nilang hirap sa pag-a-apply ng trabaho. At ang pakikipagsapalaran para lamang makahanap ng magandang trabaho.

Chapter 3

My Secretary

Maaga akong nagising upang maaga rin makapaghanap ng trabaho kinabukasan. Pagbaba ko mula sa kuwarto ay nakasalubong ko si tita.

“Oh! Gising kana pala. Come here. Breakfast is ready.”

Napamaang naman ako sa sinabi nito. Lahat ba talaga nagiging English kapag nandito na sa Manila? Kalaunan ay sumunod na lamang din ako sa kaniya papunta kung saan.

Nakarating kami sa isang malaking kusina. May mahabang mesa at maraming upuan. May maganda at malaking ilaw sa itaas sa bandang gitna. Marami rin ang nakahayin na pagkain sa mesa. Ano ‘to, fiesta?!

“Halika na, Ivory, maupo kana at kakain na tayo. Don’t be shy, hija, feel at home.”

Kung titignan si tita ay parang dalaga pa rin. Para s’yang hindi tumatanda dahil sa ganda, kinis ng balat at sa tindig. Ganito rin siguro kaganda ang nanay ko kung hindi sa tabing dagat nakatira.

Naupo na ako sa hindi kalayuang upuan mula kay tita. Nang magsimula na s’yang kumain ay roon pa lamang din ako kumain. Kahit paglalagay ng tubig sa baso ay kasambahay pa ang nagawa. Naiilang ako dahil hindi naman ako sanay na pinagsisilbihan.

“May lakad ka ba ngayon?” tanong ni tita.

“Opo, maghahanap po ako ng trabaho.”

“Naku! Tamang tama, ‘yong anak nang kakilala ko ay naghahanap ng secretary sa kompanya nila. Try mong puntahan,” nakangiting saad nito.

“Secretary po? Pero hindi po ako nakapagkolehiyo.”

Napatigil si tita sa pagsubo dahil marahil sa aking sinabi.

“Gano’n ba? Gusto mo ba mag-aral?”

“Opo naman, pero siguro po kapag nakaipon na po ako. Magta-trabaho po muna ako.”

Ngumiti ito sa ‘kin. “Puwede naman kitang pag-aralin kung gusto mo?” sabi pa nito.

“Naku! Hindi na po, tita. Kailangan ko rin po magtrabaho para po may maipadala kina nanay. Gusto ko rin po kasing mag-aral gamit po mismo ang pera na pinaghihirapan ko,” mahabang saad ko.

Nakatitig na ito sa ‘kin at may multo nang ngiti sa kaniyang mga labi.

“Alam mo, ang suwerte sa ‘yo ng mga magulang mo. Sa murang edad mong ‘yan, nakakaisip kana ng mga gan’yan.”

“Kailangan po, e, hindi po kasi ako ipinanganak na mayaman. Kaya kailangan ko po na paghirapan kung may gustuhin man po ako para sa sarili ko at sa pamilya ko.”

Hindi na ito sumagot pa muli. Tanging pagtango na lamang ang nagawa ni tita bilang sagot. Kaya naman tinapos na namin ang aming agahan nang tahimik.

Ipinahatid pa ako nito sa kaniyang driver papunta sa company na sinasabi niya. Nagpasalamat lang ako sa driver bago ito umalis.

Nakatingala ako ngayon sa napakataas na building sa harapan ko. First time ko pa naman makakita ng ganitong katataas na building. Pakiramdam ko ay magkakasakit ako sa leeg nito katitingala. Ang gaganda at ang tataas! Paano kaya nila ito nagawa-”

“Aray!” Pasigaw kong daing dahil daig ko pa ang nabangga ng sasakyan dahil sa nakasagi sa ‘kin. Naalintana tuloy ang pagtingala ko sa building.

“Shit! Pakalat-kalat kasi!” Sabi ng baritonong boses habang pinupulot ang ilang papel na nahulog. Nagsalalubong ang aking mga kilay dahil sa narinig.

“Aba! Mister, ikaw na nga ang nakasagi riyan ikaw pa ang galit? Naku, huh!” inis kong sabi.

Pagkatapos nito pumulot ng mga papel ay doon pa lamang ito tumunghay at tumayo nang maayos. Napatingala naman ako dahil sa tangkad niya. Napakurap-kurap pa ako dahil sa kagwapuhan nitong taglay. Ang kapal ng kilay at pilikmata, ang kulay berde nitong mga mata ay agaw pansin sa unang tingin pa lamang. Matangos din ang ilong at hindi rin kaputian ang balat na bumagay naman sa kaniya. Nakaayos ang buhok nito palikod na parang dinilaan pa ng kalabaw sa ayos. Ang labi na akala mo laging bagong inom dahil sa pula at medyo basa.

Nakatitig na rin ito sa akin ngayon at gaya ko ay parang sinusuri rin niya ang aking itsura. Nahiya ako bigla sa paraan nang pagtingin nito sa ‘kin.

Suot ko ang peach na dress na ibinigay ni tita para raw pormal naman tignan. Pati sandals ko ay bigay din niya. Spaghetti strap ang dress kaya kailangan ko pang mag-blazer para matakpan ang aking kili-kili. Baka mamaya kasi ay humahaba na ang aking alaga. Kahiya!

“S-Sorry, Miss…” malalim na boses na sabi nito. Napalunok naman ako dahil sa biglang pagbabago ng aura niya mula sa parang lion na galit kanina tapos ngayon ay parang sakristan na bagong labas ng simbahan. Ang bilis magbago ng mood.

“O-Okay lang po,” magalang kong sagot.

“Why are you here?” Ang aga naman nitong pasakitin ang ulo ko.

“Ah… Mag-a-apply po sana ako. Dito kasi ako itinuro ni Tita Merly.” Napatayo ito nang maayos at medyo naningkit pa ang kaniyang magandang mga mata.

“Tita Merly? Merly Guzman?”

Ang taray! Kilala niya ang tiyahin ko. Paano at bakit? Sugar mommy niya ba si tita o siya ang sugar daddy? Ay! Charot!

“Oo, kilala mo si tita?”

“Yeah, friend ng parents ko. So… Mag-a-apply ka?”

Ay! Friend naman pala. Mapanghusga lang ako masiyado sa part na ‘yon. Sorry.

“Sana… Secretary raw sabi ni tita. Kaya lang nag-aalangan ako kasi ‘di naman ako nakapag-college—”

“You’re hired.” Mabilis nitong sagot na nakapagpatigil sa aking sasabihin.

Tinignan ko s’ya nang may pagtataka dahil sa kaniyang sinabi. At nang mapagtanto ang kaniyang ibig sabihin ay napakurap-kurap ako.

“I-Ikaw ang boss dito?”

“Yes. And you’re hired.”

“T-Teka, sandali naman… Nasa labas pa tayo ng building. Hindi mo pa rin nakikita ang dala kong resume. Hired agad?!”

Pinaghirapan ko kaya ang paggawa nito sa computer shop. Pati picture ko pinaggastusan ko. Sayang ang 55 pesos. Tatlong 1x1 at tatlong 2x2 picture lang! Budol!

“Okay. Come with me. Let’s go to my office.” Sa office agad niya?

“Hindi ba dapat sa HR?” inosente kong tanong dito.

“I want to personally interview my secretary ,” pagdidiin nito.

“S-Secretary mo?!” nauutal at nabibigla kong tanong sa guwapong nilalang sa harapan ko.

Parang gusto ko biglang mag-back out. Nakakatakot s’ya maging boss. Parang laging galit. Oo nga at guwapo, kaya lang nang makita ko kanina ang galit niyang mukha, jusko! Parang kakainin ako ng buhay!

“Yes. Why?”

“W-Wala… H-Hindi na siguro ako tutuloy… Bye!” sabi ko sabay talikod.

Ngunit bigla na lamang niya ako hinila sa kamay at dirediretso akong hinila papasok sa malaking building na tinitingala ko kanina.

“Hoy! S-Sandali!”

Pinagtitinginan na kami ng mga tao sa loob kaya nanahimik na lamang ako. Panay-panay ang bati ng mga makakasalubong namin sa lalaking ito. S’ya nga pala ang boss dito. Tsh!

Pagkarating sa tapat ng elevator ay doon pa lamang niya ako binitiwan. Pagkabukas ng elevator ay pumasok na ito at pinagtaka ko na wala’ng kahit sino ang pumasok o nagtangkang sumabay sa kaniya.

“Hey! Young Lady, come in,” utos nito sa ‘kin.

Napatingin pa ako sa paligid dahil ramdam ko ang mga tingin nila.

“Kayo po?” tanong ko sa mga ito.

Sabay-sabay silang umiling sa ‘kin sabay yuko kaya wala akong nagawa kung hindi ang pumasok na.

Pagkapasok ko ng elevator ay nagsara na rin agad ito.

“Bakit hindi mo sila pinasabay?” tanong ko.

“Because I don’t want to? Ayokong may kasabay na mga empleyado sa elevator.”

“E, bakit mo pa ako isinabay? Sana mamaya na lamang ako.”

“Because you are my secretary ,” pagdidiin na naman nito sa word na my secretary.

“Luh? Kuya! Hindi pa ako pumapayag. Basta mo na lamang nga ako hinila rito.” Nakanguso kong sumbat habang nakaharap na sa gawi niya. Magkaharapan na kami ngayon.

“Kuya?” tanong nito sabay ngisi. Kinilabutan naman ako sa paraan nang pagngisi niya.

Biglang tumunog ang elevator kaya hinila na naman niya ako sa kamay palabas. Ginawa pa akong kaladkarin ng isang ito! Isa lamang ang kuwarto sa palapag na ito. At mukhang ito ang kaniyang tinatawag na office. Malaki… malaki pa nga sa bahay namin.

“Hindi ka ba natatakot dito? Ikaw lang mag-isa.” Tanong ko pagkapasok namin sa office niya habang iginagala ko ang aking paningin sa kabuuan. Itim at puti lamang ang kulay sa loob na may malaking salaming bintana sa likod ng kaniyang table.

“No. And I’m not alone now. You’re with me as my secretary , right?” Tanong nito at bahagya pang lumapit sa ‘kin. Napaatras naman ako.

“Pumayag ba ako? Hoy! Magd-disiotso pa lamang ako kaya labag sa batas ‘yang pamimilit mo, ah!” Dinuro-duro ko pa ito habang umaatras. S’ya naman ay mabagal na lumalapit.

“Hmm… So pure and innocent. Just work here as my secretary, Miss?” mahinang sabi nito.

Nagtataasan na ang balahibo ko sa paraan ng pakikipag-usap nito sa ‘kin. Pati na rin ang mga tingin niya.

“Pero hindi nga ako nakapag-college. High School graduate pa lamang ako—”

“That’s fine. You can go back to school while working here. Just… be my secretary.”

Napasandal na ako sa pader dahil wala na akong maatrasan at na korner na niya ako. Itinuon niya ang kanang kamay sa pader at sobrang lapit na nito sa ‘kin ngayon. Bahagya pa itong yumuko para magpantay ang aming tingin.

“Is it a deal, young lady?” Hinawakan nito ang baba ko at itiningala sa kaniya.

Napapalunok na lamang ako at nakararamdam nang kakaiba dahil sa kaniyang ginagawa. Kinakabahan din ako sa hindi malamang kadahilanan. Napatitig ako sa mga mata niya, gano’n din s’ya sa mga mata ko.

Ang ganda ng mga mata niya. May ganito pa lang kulay ng mata? Parang nang hihipnotismo…

“O-Okay.” Mahina ngunit kinakabahan kong sabi dahil sobrang lapit namin sa isa’t-isa.

Dahil sa naging sagot ko ay ngumisi ito at bumaba ang tingin sa mga labi ko bago tuluyang lumayo.

“Good… You may start now.” Mabilis akong napatingin sa kaniya at napakurap-kurap.

Ano raw? Start? Agad na? Nagmamadali ba siya?

Chapter 4

Bukol, Matigas, Mamasa-masa

Hindi na nga ako pinaalis pa ng halimaw na lalaking ito na napag-alaman ko ngang boss pala rito. Kaya naman nag-text na lamang ako kay tita na natanggap na ako sa trabaho at hindi makakauwi agad dahil sa abnoy kong boss na pinag-umpisa na ako agad-agad.

May isang table na malapit lamang sa kaniya kung saan niya ako pinaupo ngayon. Ito raw ang magiging table ko sa office niya. May laptop din sa ibabaw na gagamitin ko raw para sa trabaho. Pero ang halimaw na ito ay wala namang ibinibigay na gagawin. Nakatanga lamang ako rito at walang ginagawa, habang s’ya ay may ginagawa sa laptop niya.

**Riley Lucas Montemayor **

**CEO of Montemayor Company **

Basa ko sa nasa ibabaw ng kaniyang table. Tumikhim ako para ihanda ang aking itatanong. Medyo kinakabahan pa rin ako na kausapin siya. Hindi ko pa rin naagaw ang atensyon niya sa pagtikhim ko.

“Sir,” tawag ko. Hindi pa rin ito tumingin kaya huminga ako nang malalim.

“Sir!” May kalakasang tawag ko sa boss ko. Tumingin ito at tinaasan ako ng dalawa niyang kilay.

“Yeah? Do you need anything?” tanong nito.

“Ahm. Sir… K-Kasi…”

“Kasi?”

“Bakit n’yo ako tinanggap agad, wala pa naman pala po kayong ipagagawa?”

“Uh… W-Wala. I mean, meron. Mayro’n akong ipagagawa mamaya. Naboboring kana ba?”

“M-Medyo po. Ano po ba ang ipagagawa n’yo? Saka, ano po ba ang trabaho ng secretary?”

“Gawin ang lahat nang ipagagawa ko, as in LAHAT …” seryosong sabi nito sa ‘kin.

Hindi ko alam pero nakaramdam ako ng kaba sa lahat na tinutukoy nito.

“L-Lahat?”

“Yup! Lahat! So, for now ipagtimpla mo muna ako ng kape. Can you do that?”

“O-Opo naman!” mabilis kong sagot.

Tumayo agad ako at lalabas na sana nang maalala kong hindi ko pala alam kung saan ako pupunta. Pagharap ko muli sa kaniya ay nakatingin na ito sa ‘kin habang nakapatong ang kaniyang ulo sa magkahawak nitong kamay. Tumaas pa ang kaniyang kilay.

“S-Saan po pala ako pupunta para maipagtimpla ko po kayo ng kape?” napapahiya kong tanong.

Natawa ito nang bahagya at sumandal sa kaniyang inuupuan. Bigla itong tumayo at lumapit sa gawi ko.

“Come with me.” Ito na naman ang come with me niya. Kaya sumunod na lamang ako bago na naman niya ako kaladkarin.

Nakarating kami sa isang parang kusina. Nasa loob lamang din ito ng office niya pero may dibisyon kaya hindi pa rin kita ang nagtitimpla mula sa mga table namin.

“Here. Dito ka palagi magtitimpla ng kape sa tuwing hihingi ako sa ‘yo. This is the pantry side of my office, then, on the other side ‘yong comfort room. Clear?” turo nito sa kabilang side ng pantry raw. Parang tunog panty ampucha!

Tumango ako bilang sagot habang nakatingin sa mukha niya. Bigla naman itong natigilan at tinitigan din ako. Nakaramdam naman ako ng pagkailang kaya umiwas na agad ako at nilampasan s’ya.

Nagsisimula na akong magtimpla ng kaniyang kape nang bigla ko namang naramdaman ang prisensya nito sa aking likuran. Kinabahan naman ako kaya medyo nangangatal ang aking kamay na naglalagay ng asukal.

Lalong nagwala ang aking puso sa aking dibdib nang hawakan ni Sir Lucas ang kamay ko. Inalalayan nito ang kamay ko sa paglalagay ko ng asukal sa kaniyang tasa.

“Relax… Why are you so nervous? Hmm?” bulong nito sa aking tainga na nagpatindig ng aking balahibo sa may batok.

Wala akong ideya sa ginagawa niya. Hindi ko alam kung ano ba itong ginagawa niya. Pero nakararamdam ako parati ng kaba. Siguro ay natatakot lamang ako sa prisensya nito. Punong-puno kasi ito ng awtoridad na aura. Parang anytime ay magbubuga na ng apoy.

“W-Wala po,” kinakabahan kong sagot.

Binitiwan din naman niya ang kamay ko kaya ako na ang naglagay ng tubig na mainit. Akala ko ay lumayo na ito sa ‘kin.

“Sir—”

“Shit!”

Nagulat niyang sabi dahil sa pagharap ko ay sobrang lapit pala nito sa ‘kin. Natapunan ko tuloy siya ng kape. Nanlaki naman ang aking mga mata dahil sa itsura ng kaniyang putting long-sleeve polo.

“S-Sir, h-hindi ko po sinasadya…” Kumuha ako ng tissue at nagmamadaling pinunasan ang kape sa bandang tiyan nito.

“Hindi ‘yan matatanggal niyan. Huhubarin ko na lamang.” Sabi nito na ikinatigil ko at dahan-dahang tumingala sa kaniyang mukha habang nanlalaki ang mga mata.

“P-Po?”

Pero nakatingin lamang ito sa ‘kin habang ang mga kamay nito ay isa-isang tinatanggal ang butones ng kaniyang suot. Napababa naman ang tingin ko sa kamay nito na pababa na sa tapat ng kaniyang tiyan. Sunod-sunod ang paglunok na ginawa ko hanggang sa bumungad sa ‘kin ang kaniyang katawan.

“Palalabhan ko na lamang ito mamaya—”

“A-Ako na lang po ang maglalaba,” agad kong sabi. Kukunin ko na sana ang polo sa kamay niya pero itinaas naman niya ito. Kaya naman kung saan tuloy lumanding ang aking kamay. Natigilan ako, napatingin sa aking kamay at napalunok dahil sa binagsakan nito.

Matigas at bukol. Mamasa-masa rin ito.

Para naman akong napaso at bigla itong inilayo nang makitang nasa tiyan ni sir ang kamay ko. May mga bukol ito sa tiyan at talagang matigas.

“S-Sorry po, sir… M-Masakit po ba ‘yan?” tanong ko. Baka kasi masakit dahil puro bukol. Napaano ‘to?

Nakakita na ako ng tiyan ng lalaki, ‘yong sa best friend ko. Pero wala namang gan’yan, kaya baka may sakit ang isang ito.

“What?” nagtatakang tanong nito.

Itinuro ko ang kaniyang tiyan.

“Iyan po. Masakit po ba? Ano po ang sakit n’yo?”

“Sakit? What are you talking about?” Magkasalubong na ang kilay nito.

“Luh! ‘Yan pong nasa tiyan n’yo, sir. Puro bukol, hindi ba ‘yan masakit?”

Gusto ko sanang hawakan ulit ito pero pinigilan ko ang aking sarili dahil baka masaktan ko si sir.

Tumingin ito sa kaniyang tiyan bago tumingin muli sa ‘kin. Kinagat nito ang kaniyang labi at parang pinipigilan ang matawa. Guwapo man s’ya sa kaniyang ginagawa ay nagtaka pa rin ako.

“Bakit po? Hindi ba ‘yan masakit?”

“Come here. Hawakan mo, kapag umaray ako ibig sabihin masakit.”

Lumapit naman ako at dahan-dahang itinaas ang kamay palapit sa kaniyang tiyan. Hinawakan ko ang mga bukol dito bago tumingala sa mukha niya. Nakakagat-labi lamang ito habang seryosong nakatingin sa ‘kin. Napapikit pa ito nang igalaw ko pa ang aking kamay sa ibang bukol na nasa kaniyang tiyan.

Tinanggal ko ang aking kamay dahil baka nasasaktan ito kaya bigla na lamang pumikit.

“Sorry po. Masakit ba?”

Dumilat ito at ang mga mata nito ay parang biglang pumungay.

“No. Masarap.”

“Masarap?” nagtataka kong tanong.

Tumitig pa ito ng ilang segundo bago tumikhim at iniiwas ang kaniyang tingin.

“Nothing. Timplahan mo na lamang ako ng bagong kape. Magpapalit lamang ako,” sabi nito habang nakatalikod at nagmadaling pumasok sa banyo.

Naiwan akong nagtataka habang nakamasid sa dinaanan ni sir.

“Masarap? Ang alin?” tanong ko sa sarili. “Tsk! Ang weird naman ni sir. Siguro magaling na ‘yon kaya ‘di na masakit hawakan.” Nagkibit-balikat na lamang ako at nagsimula na muling magtimpla ng bagong kape.

Kinuha ko rin ang hinubad niya na natapunan ng kape at aking nilabhan sa lababo. Sa banyo ko sana balak labhan, kaya lamang ay nandoon pa rin si sir.

Okay lang kaya ‘yon? Bakit ang tagal niya sa banyo? Baka nga nasaktan ko talaga s’ya hindi lang nagsabi?

“Magso-sorry na lamang ulit ako paglabas niya ng banyo. Grabe ang tagal niya palang gumamit ng banyo. Tsk!” Napakamot ako sa aking ulo. Wala na akong nagawa kung hindi ang maghintay na matapos si sir na lumabas sa banyo.

Ilang minuto pa ang lumipas at lumabas na ito. Agad ko itong nilapitan pagkaupo niya sa kaniyang puwesto.

“Sir… Masakit ba kaya nagtagal ka sa banyo? Sorry po…” Inilapag ko ang kape nito sa kaniyang mesa.

“Oo, masakit. Pero hindi ang tiyan ko. Kung hindi ang puson ko.”

Seryosong sabi nito. Nanlaki ang aking mga mata at mas inilapit ang aking mukha sa kaniya. Nailayo naman niya nang bahagya ang kaniyang ulo dahil sa gulat.

“Nireregla ka, sir?! Hindi ba mga babae lamang ‘yon?”

Napanganga ito sa aking sinabi at natigilan. Mayamaya pa ay napatampal ito sa kaniyang noo at napabuntonghininga na tila nauubos ang kaniyang pasensya.

Tama naman ako. Babae lang ang nireregla. O, baka naman nabago na?

Chapter 5

Excited

Sa sumunod na araw ay mas inagahan ko na ang pagpasok ko sa opisina. Ipinahatid muli ako ni tita dahil hindi ko pa raw saulado ang pagbiyahe.

Pagkarating ko sa building ay nagmadali akong pumasok sa loob. Kumpol ng mga empleyado ang bumungad sa ‘kin sa tapat ng elevator. Pinagtinginan agad ako ng mga ito pagkalapit ko sa gawi nila. Sa hiya ko ay yumuko na lamang ako.

Buti na lamang talaga at binigyan ako ni tita ng matitinong damit na magagamit. Ngayon nga ay nakapalda ako na halos katulad ng mga babaeng empleyado rito. Kulay itim ito na tinernohan ko ng puting long sleeved blouse na may ribon sa collar. Buti na lamang at hindi kataasan ang sandals na ibinigay ni tita.

“I’m sure hindi rin ‘yan tatagal.”

“Yeah, wala namang tumagal na secretary si Sir Lucas, e.”

“E, paano ba naman, ang tapang. Laging galit, nakakatakot!”

Bulong-bulungan ng mga empleyado habang pasimpleng tumitingin sa ‘kin. Nakaramdam tuloy ako ng kaba dahil mukhang kilalang-kilala nila ang boss ko. At mukhang kinatatakutan ito rito hindi dahil s’ya ang may ari nito. Kung hindi dahil sa aura nito at awtoridad.

Bumukas ang elevator at isa-isang pumasok ang mga ito. Nagdadalawang isip man ay nakisingit na rin ako sa mga ito upang hindi mahuli.

“Hey!”

Bati ng kung sino sa ‘kin. Napalingon ako sa bandang kaliwa ko at nakita ang isang magandang lalaki. Nakatingin na ito sa ‘kin kaya sigurado akong kaniyang boses ‘yong narinig ko.

“Po?” Nahihiya kong saad habang mahigpit na nakakapit sa strap ng shoulder bag ko.

“Ikaw ‘yong bagong secretary, right?”

Shit! H’wag sana akong i-englishin nito! Baka samain ako bigla rito. Jusko!

“O-Opo. Bakit po?”

“Oh… Nothing. Just…Good luck? I guess.” Kibit-balikat nitong pagpapaalala sa ‘kin.

“S-Salamat po.” Natawa ito sa naging sagot ko na ipinagtaka ko.

Biglang tumunog ang elevator at nagbukas ang pinto. Humarap muna ang lalaki sa mga tao at yumuko nang bahagya.

“Una na ako sa inyo. Good morning!”

Nakangiti nitong sabi sa mga tao sa loob ng elevator. Para naman akong kinapos ng hininga dahil sa biglang pagtigil ng kaniyang paningin sa ‘kin.

“Ingat, sir. Good morning din po!” Maligayang sabi nila sa lalaki na animo’y matagal na nilang kaibigan. Mukhang gusto s’ya ng mga taong ito kumpara sa aking boss.

Paglabas ng lalaki ay nakatanaw lamang ako sa naglalakad niyang bulto palayo hanggang sa magsara na ang pinto.

“Buti pa si Sir Asher, ‘no? Mabait. Hindi kagaya ng pinsan niyang si Sir Lucas. Jusko!” mariing sabi ng babae sa bandang kanan ko.

“Oo nga. Malayong-malayo talaga ang ugali nila. Kita mo si Sir Asher, walang reklamo kahit maraming kasabay sa elevator. Kung kay Sir Lucas ‘yon? Naku! Late na tayo kahihintay h’wag lang tayo makasabay sa kaniya!” sagot ng isang bakla.

Tahimik lamang ako habang pinag-uusapan nila ang boss ko. Sa harap mismo ng secretary nang pinag-uusapan nila sinasabi ang pagdis-gusto nila sa boss ko. Tss. Ang tibay. Hindi ba sila natatakot na baka i-chismis ko sila kay boss?

“Kaya, girl! Ingat ka sa boss mo! Naku! Daig mo pang napaaga kay pareng satanas sa loob ng office na ‘yon kasama s’ya,” pananakot ng bakla.

“True!” sabay-sabay na sagot ng mga kasama nito.

“Ha? B-Bakit?” kinakabahan kong tanong.

“Girl! Maaga pa. May time ka pa mag-back out! Pagpasok mo sa office na ‘yon, hell na!”

“And, i-ready mo ang tainga mo sa sigaw ng boss mo! Kakatakot!” animo’y natatakot na ani ng isang babae.

Nakaramdam lalo ako ng kaba sa mga sinasabi nila. Nadagdagan pa nang makarating ako sa palapag ng opisina nito.

Napatigil ako sa tapat ng pinto at napahawak sa aking dibdib. Sobra ‘yong kabang naidulot ng mga sinabi nila tungkol sa boss ko. Hindi ko tuloy alam kung tama bang pumasok pa ako ngayong araw.

“Kaya mo ‘yan, Ivory! Batangueño ka, barako! Kaya huwag kang papasindak!”

Pagpapalakas ko ng loob sa aking sarili. Nag-antanda pa ako bago binuksan ang pinto ng opisina. Laking gulat ko nang pagbukas ko ay ang nakaupong boss ko ang bumungad sa ‘kin. Napatayo tuloy ako nang maayos.

“S-Sir…” kinakabahan kong saad.

“You’re late.” Seryosong anito habang magkahawak ang mga kamay niya sa ibabaw ng mesa at do’n nakapatong ang kaniyang ulo.

Napatingin naman ako sa aking relo at nakitang maaga pa nga ako ng five minutes sa nasabing oras. Kaya paano ako naging late? Nagsalubong tuloy ang aking kilay habang nakatitig sa relo ko.

“May problema ba?” tanong nito dahil sa pagkakasalalubong ng aking kilay.

“A-Ah… kasi, sir. Maaga pa naman po ako ng five minutes. Paano po ako naging late?” tanong ko.

“Sino ba mas nauna sa ‘tin?”

“Kayo po.”

“Then, sino ang late sa atin?”

“Ako po.”

“See?” nakangisi nitong sabi na parang nagmamalaking tama siya.

“P-Pero… sandali naman po!”

Akala nito madadaan niya ako sa kasungitan niya? Ha! Barako ata ‘to! Lumapit na ako sa gawi niya. Sumandal naman s’ya sa kaniyang kinauupuan at tinitigan ako na parang naghihintay ng aking sasabihin.

“Sir… Ang usapan natin ay nine a.m, hindi ba?” mataray kong tanong. Napataas naman ang mga kilay nito. Hindi pa rin ako nagpasindak.

“Yeah,” anito.

“Oh! 8:55 nandito na po ako sa mismong office. Ibig sabihin hindi po ako late. Napaaga ka lang, boss, pero hindi ako late!” matapang kong sabi sa kaniya. Hindi puwedeng s’ya lagi ang tama kahit mali naman na.

“Gano’n ba ‘yon?”

“Oo naman, boss! Tsk!” Padabog akong umalis sa harapan niya at tumungo na sa lamesa ko. Pagkaupo ko ay nakita ko pa s’yang nakatanaw sa ‘kin habang kagat ang pang-ibabang labi.

“Okay… Ganito na lang. Kapag nauna ako sa ‘yo ibig sabihin late ka. Is that clear?”

“Tss. Bakit kasi ang aga niya?” bulong ko.

“What? Are you saying something?”

“Ha? Wala, boss!”

“Sure?”

“Opo, boss! Wala talaga!”

“So, malinaw na ang usapan? Kapag nauna ako sa ‘yo, ikaw ang late. Dahil ako ang boss. Understand?’

“Okay.”

Walang gana kong sagot. Hindi naman kasi ako sang-ayon pero wala akong magagawa dahil s’ya ang boss ko. Nakakainis! Napaka-bossy! Mas bagay na tawagin siyang boss dahil masiyado siyang bossy. Tss.

“Ivory…” baritonong tawag ng boss ko sa aking pangalan.

“Boss?”

“Coffee, please?”

“Yes, boss!”

Nagmadali akong tumayo upang ipagtimpla s’ya ng kape. Habang nagtitimpla ay nagmamaktol pa rin ako mag-isa.

“Tsk! Ano kaya ‘yon? Binigyan ako ng oras ng pagpasok, tapos mauuna siya sa ‘kin. Ako pa ang lalabas na late?!” pagmamaktol ko.

Nang matapos na ako sa pagtitimpla ay dinala ko agad ito sa lamesa niya. Nakatitig lamang ito sa walang emosyon kong mukha. Kahit naiinis ako ay ayaw ko naman ipakita sa kaniya.

“Are you okay?”

“Po? Bakit naman po hindi?” walang emosyon kong sagot.

“Are you mad at me?”

“Luh? Boss, bakit ako magagalit? Saka boss ko kayo, ano naman ang karapatan ko, ‘di ba?” sarkastiko kong saad.

“Really? But I feel something from your mood…”

“Alam mo, boss, magkape ka na lang. Baka po antok ka pa. Ang aga mo kasi!” Sabi ko na lang sabay talikod sa kaniya at bumalik na lamang sa puwesto ko.

“Excited kasi akong pumasok,” aniya.

“Araw-araw ka po bang excited lagi pumasok?”

Siguro kasi excited na s’yang pagalitan at ipahiya ang mga naging secretary niya. At ‘yon ang dahilan ng excitement niya. Tss. Hindi ako papatalo sa kaniya!

“No. Ngayon lang.” Seryosong saad nito habang hinihigop ang kape niya nang nakatingin sa ‘kin.

Tss. Excited naman pala na sigawan ako!

“Kaya pala ang aga mo. Hayaan mo, mas aagahan ko po bukas para mas mauna ako sa ‘yo. Nakakahiya naman po sa ‘yo.”

Natigilan ito sa paghigop at napatingin sa ‘kin.

“Ivory… You’re not mad, right?”

“Hindi, boss. Hindi po,” sarkastiko kong sagot.

Bumuntonghininga ito sa naging sagot ko.

“You’re mad.” Hindi ito tanong, parang sigurado na ito sa kaniyang sinabi.

“Hindi, boss. Sige na po. Magtrabaho na tayo para makauwi nang maaga.”

Tumitig pa ito ng ilang minuto bago huminga nang malalim at bumalik na sa kaniyang ginagawa.

“Tignan natin kung magagawa mo sa ‘kin ‘yong mga ginawa mo sa mga umalis na secretary. Tsk!” bulong ko.

Chapter 6

Junior

Sa araw-araw na pumapasok ako sa trabaho ay nasanay na ako sa mga dinaraanan. Kaya naman hindi na ako pumayag pa sa gusto ni tita na ipahatid ako. Patira na nga ako, magbubuhay prinsesa pa ba ako? Nakakahiya na masiyado kay tita.

Kaya naman sa unang sahod ko ay nakaplano na agad na magbibigay ako kay tita. Maiintindihan naman siguro ako ni nanay kung hahatiin ko muna ang ibibigay ko sa kanila.

May mga bagay-bagay pa rin naman ako sa opisina na hindi alam kung minsan. O, hindi naman kaya ay bago lamang sa akin. Kaya kahit mala-demonyo ang boss ko sa ibang empleyado ay naglalakas loob pa rin ako na magpaturo sa mga hindi ko nalalaman. Mabuti na lamang at hindi pa naman niya ako nasisinghalan.

Pagpasok ko sa opisina ay nagtaka pa ako dahil wala pa ang boss ko. Sa ilang linggo ko kasi rito, palagi na lamang s’yang nauuna sa ‘kin. Daig pang s’ya ang secretary at ako ang boss. Pero ngayon ay kakaiba, nauna ako sa kaniya. Kaya naman nagtimpla na muna ako ng aking kape. Nakakabingi rin pala kapag sobrang tahimik.

“Good morning.”

“Puking nalaglag!” walang habas kong nasabi dahil sa gulat. Napahawak pa ako sa aking dibdib at humarap sa gawi niya. At ang sira ulo ay natawa pa!

“Pft! Nasaan? Nang mapulot ko… sayang naman ‘yon,” natatawang sabi ng sira ulo kong boss.

Napabuntonghininga naman ako at kinalma ang sarili. Mabilis pa rin ang kabog ng aking dibdib dahil sa biglang pagbulong ng lokong ito sa mismong tainga ko.

“Wala, hindi na puwedeng pulutin. Marumi na,” sabi ko naman.

“Sayang naman ‘yon, hindi ko agad napulot.” Ang sarap talaga tuktukan ng lalaking ito. Napakabastos.

“Ang bastos mo, boss!” Bulyaw ko at umatras nang bahagya dahil sobrang lapit namin sa isa’t-isa.

“Sinong mas bastos sa ‘tin, miss secretary? Ikaw na nagsabi ng— o, ako na manlilimot lamang?” tanong nito na sinadya pang hindi ulitin ang sinabi ko.

Halatang-halata sa kaniyang mukha ang sinusupil niyang ngiti. Pinagkunotan ko naman ito ng kilay.

Napakapilyo!

“Dahil ginulat mo ako, boss!”

“Kakaiba kang magulat, huh? Aabangan ko kung ano pa ang puwede mong masabi kapag nagugulat ka,” anito at tumaas pa ang kabilang gilid ng kaniyang labi.

Ang yabang!

“Ipagtitimpla ko na rin po kayo ng kape. Kung ano-ano na kasi ang sinasabi mo, boss,” at tinalikuran ko na muli ito.

Narinig ko naman ang yabag niya papalayo sa gawi ko.

Napahinga ako nang malalim habang nagtitimpla ng kape. “Jusko! Baka sa pagtagal ko na kasama ang lalaking ito ay ang pagdumi rin ng utak ko. Napakabastos!”

Matapos magtimpla ay dinala ko agad ang kape sa mesa nya.

“Ry,” sambit nito. Nagtataka ko s’yang tinignan dahil sa tawag nito sa ‘kin.

“Kailan pa po nabago ang pangalan ko, boss?”

“Hmm? Ngayon lang,” aniya.

“Aba! Mapapagalitan ka ng nanay ko!” nanlalaki ang mga mata kong sabi sa aking boss. Ito naman ay nagsalubong ang kilay na tumingin din sa ‘kin.

“What?” bulalas nito.

“Boss kita, oo, pero hindi mo puwedeng palitan na lamang basta ang pangalan ko! Malilintikan ka sa nanay ko, boss. Naku!” Nagpamaywang pa ako sa kaniyang harapan at seryosong nakatingin dito.

“What the fuck?!” Napatampal ito sa kaniyang noo na para bang stress na stress.

Bakit? S’ya nga itong nakaka-stress, e. Palitan ba naman ang pangalan ko? Ganda-ganda nang pangalan ko, e. Saka malilintikan ako sa nanay ko. S’ya ang nagpangalan sa ‘kin.

“What the hell, Ivory?! Hindi ko sinabing papalitan ko ang pangalan mo nang literal! Jesus!”

“Pero sabi mo pinalitan mo kanina, hindi ba? Ang gulo mo, boss! Bahala ka na nga riyan! Pati ang Diyos dinadamay mo pa!” Sabi ko na lamang at nagtungo na sa mesa ko.

Ang hirap kausap ng boss ko, nakakairita! Naturingang may pinag-aralan at mayaman. Tss.

“Ako pa raw ang magulo? Fuck!” Pagkausap nito sa sarili na narinig ko naman.

Nasisiraan na siguro ng ulo itong boss ko. Delikado pala kasama ‘to rito. Baka mahawaan ako.

Pagsapit ng ala-singko ng hapon ay naghanda na ako para makaalis na ng opisina. Hindi na rin ako magpapasundo dahil alam ko na ang daan. ‘Yon nga lang, bahay at opisina pa lamang ang alam ko rito sa Manila.

“Ivory…” Tawag ni boss sa ‘kin habang sinusuot ko ang aking bag sa aking balikat.

“Yes, boss?”

“May sundo ka ba?” tanong nito. Sabay naman kaming naglakad palabas ng kaniyang opisina at sumakay ng elevator.

“Wala, boss. Magb-biyahe lang po ako. Bakit po? Makikisabay ka?” tanong ko habang nakatingin sa repleksyon namin sa pinto ng elevator.

Narinig ko naman ang mahina nitong pagtawa kaya napalingon ako sa gawi niya.

“Anong nakakatawa, boss?”

“Ha? W-Wala. Wala.”

“Hala!” Bigla akong lumapit dito at kumapit sa kaniyang braso na ikinatigil ng kaniyang pagtawa.

“I-Ivory…” nauutal nitong sambit habang nakatingin sa braso niya.

“Naku, boss! May n-nakikita ka bang hindi ko nakikita rito? P-Pinapatawa ka ba niya?” Kinakabahan kong tanong habang inililibot ang paningin sa loob ng elevator.

“Ha? What are you talking about?”

“K-Kasi bigla kang natawa riyan. Baka may multo pala rito na ikaw lang ang friend. Alam n’yo na, beshy beshy lang dapat. Bawal ang dayo.”

Tumawa nang malakas ang sira ulo kong boss. Natatakot na nga ako, tawa pa s’ya nang tawa rito.

“You know what? You always lighten up my day. And for the record, miss secretary, walang multo rito,” natatawa pa rin niyang ani.

“S-Sigurado ka, boss? Baka jino-joke mo lang ako, e. Scam ka ata!” Mas niyakap ko pa ang braso nito.

“I-Ivory…” nauutal muli nitong tawag sa pangalan ko.

“B-Bakit, boss? Nakikita mo ba ulit?” Iginala ko muli ang aking paningin.

“Hindi… ‘Y-Yong siopao mo kasi…”

“Siopao? Bumili ka ng siopao, boss? Nasaan na?”

“Jesus christ! Natyatyansingan na wala pang alam!” bulong nito.

“Boss! Ano ba?! Siopao ang tinatanong ko. Penge ako, ano ba ang sinasabi mo?”

“‘Yong siopao mo, shit! How can I explain this?!” nahihirapan niyang sabi.

Lalo naman akong nagtaka kaya tumingala ako nang tingin dito. Nakatingin ito sa dibdib ko na nakalapat sa braso niya dahil sa pagkakayakap ko. Itinuro niya ito gamit ang kaniyang nanunulis na labi.

“Your siopao… touches my skin. And… I felt hard… So…”

Bigla akong napatingin sa dibdib ko at doon ko pa lamang nakuha ang gusto niyang sabihin. Sakto naman sa paghiwalay ko sa kaniya ang pagbukas ng pinto ng elevator.

“S-Sorry, boss. Siopao ka kasi nang siopao. Akala ko tuloy may siopao ka Riyan.” Nahihiya kong sabi habang naglalakad kami palabas ng building.

Panay naman ang yuko ng ibang empleyado kay boss bilang pagbati. At ang magaling kong boss ay hindi manlang bumati pabalik. Ang suplado!

“Ang hirap kasi i-explain sa ‘yo. And it’s really complicated for me. You know. My junior is getting hard,” napapalunok pang sabi nito.

“Junior?! May anak kana, boss?” Hinarangan ko pa ito sa paglalakad na ikinatigil nito. Tumitig ito sa aking mukha na puno nang pagtataka.

“Holy crap! Why so innocent?! Maiigahan ako sa ‘yo! My God, Ivory!” Napaatras ako sa bigla nitong pagbulyaw sa akin.

“Luh! Tinatanong ko lang naman, boss. Sabi mo kasi junior, ibig sabihin may anak kana at lalaki pa. Junior, e. Tama ba?”

Napapailing naman ito at nilampasan na ako. Hinabol ko naman siya hanggang sa parking area.

“Boss! Hindi mo pa sinasabi sa akin. Promise! Hindi ko ipagsasabi!” Umakto pa akong sini-zipper ang aking labi habang hinahabol ang kaniyang mabilis na paglalakad.

“I don’t have one, Ivory, stop asking. Ang hirap mong paliwanagan. Saang planeta ka ba galing?!” Parang naubos na ang kaniyang pasensya. Tumigil kami sa tapat ng isang napakagandang itim na kotse.

“Ha? Parehas tayo ng planeta, boss. Dito! Teka… Hindi ka ba taga rito sa earth?”

“Fuck this!” Bulong nito at imbis na ako ay sagutin, tinalikuran ako nito para pumasok sa magandang kotse.

Akala ko ay aalis na ito pero binuksan niya ang bintana.

“Hop in! Ihahatid na kita. But please… No more questions.”

Nang buksan na niya ang pinto ay wala na akong nagawa kung hindi ang sumakay. Inilibot ko ang tingin sa buong sasakyan. At gaya nang gusto ni boss, hindi ako nagsalita manlang. Nakakatakot, baka kung ano ang gawin nito sa ‘kin.

Saang planeta kaya galing si boss?

Chapter 7

Kuya

“Hija, birthday mo na next week, right? What’s the plan?” tanong ni tita habang nag-aalmusal kami.

“Po? Plan? Wala po. May trabaho po ako no’n.”

“What?! But… that’s your eighteenth birthday!” maarting sabi ni tita.

“Tita, okay lang po. Dahil taon-taon naman po ang birthday, at saka sanay naman na po ako na nagsisimba lamang tuwing birthday ko,” paliwanag ko.

“No. Debut is one of the most important days to all teenagers. Because finally they’re on their legal age!”

Eh? Tapos? Anong meron? Mag-e-eighteen pa rin naman ang edad ko kahit walang handa, ah?

“Ah… Tita, ayos lamang po talaga sa ‘kin. Kailangan ko rin po kasi magtrabaho para kina nanay.”

“If you are thinking about the expenses, don’t worry. Sagot ko lahat! The gown, the foods, the cater and all. What do you think?”

Pinunasan ko nang pasimple ang aking ilong.

Ang aga-aga naman, tita, english agad. Jusko! Buti na lang at hindi pa nadugo ang aking ilong. Kaya lang, loading na ang utak ko nito mamaya.

“Hey!”

“Po?” gulat kong sagot.

“I said, what do you think? Party on your birthday? Invite your boss and your office co-worker’s. Alright?” nakangiti nitong saad. Hindi na nito hinintay ang isasagot ko.

“Tita…” tawag pansin ko rito.

“Hmm?” sagot nito habang ngumunguya.

“Sa kabuuan po, ano po ang ibig n’yong sabihin? In tagalog po, ha!” Ang bilis kasi magsalita tapos ang arte pa nang accent, hindi ko maintindihan.

Tinitigan muna ako ni tita ng ilang segundo bago tumawa nang tumawa. Nasamid pa ito dahil sa katatawa. Napakurap-kurap naman ako sa pagtataka. Baka sa pagkasamid pa mamatay ‘to, ah?

“Sorry,” natatawang anito. “Ibig kong sabihin, imbitahan mo ang boss mo at mga ka-trabaho mo sa birthday mo. May party na magaganap at sagot ko ang lahat ng gastos. Maliwanag na ba?”

“Ahh… Gets ko na po.”

“Good—”

“Pero, tita… Hindi po ba masiyadong magastos ‘yong gusto n’yo?”

“Yes, but that’s okay. Don’t mind it. Just do what I’ve said, okay? Invite them.”

Tumango na lamang ako sa kawalan nang sasabihin at pagtataka kay tita. Mukhang kailangan ko na agad magpaalam sa boss ko mamaya. Sana payagan ako n’on.

Kaya naman habang papunta sa office ay nagp-practice na agad ako kung paano magpapaalam.

Buti na lamang at nauna pa rin ako sa office kaya makakahinga pa nang maayos. Kinakabahan kasi ako sa pagpapaalam.

“Morning. Coffee, please.” Bungad agad nito pagkapasok sa office. Mukhang bad trip, ah?

Kumilos agad ako at nagtimpla ng kape ni boss. Dinala ko agad ito sa kaniya at pinakatitigan ko ang aura niya kung may itim bang nakapalibot.

“What?” tanong bigla nito na ikinagulat ko. Napatalon pa ang aking balikat dahil sa gulat.

“Bad trip ka, boss?”

“Why?”

Luh! Kawawa naman ang braincell ko sa mga taong ito. Jusko! Mga pinoy naman pero panay ang english.

“M-May sasabihin po sana ako, boss…” kinakabahan kong sabi.

“Importante ba?” Sumandal ito sa kaniyang sandalan at tumingin sa akin nang seryoso.

“A-Ano po kasi…”

“Hmm? Tell me.”

“Birthday ko po kasi sa isang linggo—”

“Fuck! Oo nga pala!” Bigla itong tumayo na akala mo may meeting na nakalimutan. Napatingala tuloy ako sa kaniya.

Lumapit ito sa akin na lalo kong ipinagtaka. Umupo ito sa kantuhan ng kaniyang lamesa at nagpamulsang tumingin sa ‘kin.

“Saan mo gustong pumunta sa birthday mo?” seryosong tanong nito. Nagtataka ko itong tinignan.

“Po?”

“May gusto ka bang puntahan sa birthday mo?” tanong muli nito.

“Wala naman po, bakit? May pupuntahan kayo?” tanong ko, napabuntonghininga naman ito.

“Shit! Here she goes again…” bulong nito. “I mean, yayayain kitang mamasyal sa birthday mo. Baka may lugar kang gustong puntahan?”

“W-Wala naman po, boss, ano kasi…”

“What?”

“Sabi po ni tita magpapa-party raw s’ya sa birthday ko. Kaya… Magpapaalam sana ako na absent sa araw na iyon.”

“Of course! You should. ‘Yon lang pala. Invited ba ako?” tanong nito. Sasagot na sana ako nang magsalita muli ito. “Oh! I’ll just talk to Tita Merly about that. I’m sure invited ang family ko.”

“Invited nga raw po kayo, pati mga ka-trabaho ko raw po rito.”

“What?! Why does she want to invite them? Tss.” Kumunot naman ang aking kilay sa inasta nito.

“Bakit naman hindi—boss?” Muntik ko ng makalimutan na boss ko nga pala ito.

“Hindi mo naman sila kaibigan, hindi ba?” tanong niya.

“Kaibigan ko po ba kayo? Hindi rin, ‘di ba?” nakanguso kong tanong pabalik. Napakurap-kurap ito at napatikhim.

“O-Oh… Y-Yeah… But still—”

“Basta po invited din sila. Birthday ko po iyon at hindi inyo. Kaya sa ayaw at sa gusto n’yo, boss, makikita mo sila ro’n.”

“Fine.” Nagbuntonghininga ito na para bang napilitan pa. Tumayo ito at hinawakan ako sa magkabilang braso. “Puwede bang ako ang escort mo?” mahinang tanong nito.

“Escort? Bakit? Muse ba ako?” tanong ko pabalik. Tumingala ito at may binulong na naman. Parang bubuyog naman ‘to.

“Ivory, ang debut ay may escort. Hindi lamang mga muse. Okay?” Pagpapaliwanag nito na tila nagpipigil nang inis.

“Ah… Pero puwede rin naman atang walang gano’n, hindi ba?”

“No. Dapat meron. At ako ‘yon!” pagmamatigas nito. Nagsalubong ang aking kilay.

“Boss, 23-year-old kana, hindi ba?”

“Yes, why?”

“E, 18 lang ako no’n, kaya dapat ka-edad ko ang escort ko, ‘di ba?”

“Who told you that?” Bigla ako nitong binitiwan at masama akong tinignan.

“Wala! Para na kitang kuya no’n, boss.”

“Kuya?” tanong nito. Tumaas pa ang gilid ng kaniyang labi. “Soon… makikita mo ang tinatawag mong kuya. You will scream my name because of pleasure, you’ll forget that you’d call me kuya.”

“Pleasure? Parang ang bastos nang dating, ah? Ewan ko sa ‘yo, boss. Basta kung mag-e-escort ako dapat ka-edad ko. Hahanap ako sa mga nagtatrabaho rito.” Tumalikod na ako para sana lumabas at kausapin ang mga ka-trabaho ko pero…

“Ahh!”

Tili ko sa biglang paghila ni boss sa braso ko paharap muli sa kaniya. Kinabig nito ang baywang ko at mas inilapit sa kaniyang katawan.

Nakaramdam naman ako ng kaba habang nakatingala sa kaniyang mukha. Nakayuko ang ulo nito nang bahagya upang tignan ako sa mga mata gamit ang seryoso niyang tingin. Parang naigahan ako ng laway at gustong uminom nang makita ang berde niyang mga mata.

“Hindi ko sila papayagan na pumunta kung sa kanila ka hahanap ng magiging escort mo. Ako ang escort mo, Ivory. AKO . If someone steals that title, that someone will meet his soul in a snap. He will literally meet hell. Try me, Ivory.”

Nagtayuan ang mga balahibo ko dahil sa malalim nitong boses. Puno ito ng awtoridad sa sobrang seryoso. Titig na titig kami sa isa’t-isa.

Mayamaya pa’y lumalapit na ang mukha nito sa mukha ko. Bumababa rin ang tingin nito sa labi ko kaya napatingin rin ako sa mapula nitong labi.

Nang ga-hibla ng buhok na lamang ang pagitan namin ay tumigil ito.

“Not now, baby; I can wait until your legal age…” bulong nito.

Nang mga oras na ‘yon ay parang nakalimutan kong huminga. Kaya naman nang umalis ito sa harapan ko ay habol hininga ako. Napahawak din ako sa aking dibdib dahil sa sobrang bilis nang tibok nito.

“May sakit na ba ako sa puso?” tanong ko sa sarili na narinig pala ng boss ko. Nagpipigil na ito ng ngiti habang prenteng nakaupo sa kaniyang swivel chair na pinapanood na pala ako.

“No, hindi ‘yan sakit sa puso. Sakit sa boss mo.”

“Ha?” Loading na naman ang utak ko.

“‘Yong puso mo gusto na ata akong lundagan, kaya lang hindi pa puwede hangga’t wala ka pang 18. Kaya pagsabihan mo ang puso mo na matutong maghintay.”

Tumayo ito nang nakangiti at lumabas na ng office. Habol naman ang tingin ko sa likod niya.

“Ang puso ko? Lumulundag? Luh! Puso pa ba ang laman nito o palaka? Doctor din ba si boss? Sobrang talino, ang daming alam. Hindi ko na maintindihan. Kahapon alien daw s’ya. Tss.

Chapter 8

Dirty Mind

“Kailangan ba na ganiyan kaganda ang stage, tita?”

“Ano ka ba naman, Ivory, gan’yan talaga kapag debut. Magarbo. Stage pa lamang ‘yan, hintayin mong matapos nilang lahat ‘yan,” aniya.

Dumating ako sa bahay ni tita na maraming tao at maraming mga nagkalat na kurtina at mga lamesa. Sabi ni tita ipinaayos na raw n’ya ngayong gabi para raw bukas ay konti na lamang ang gagawin ng mga ito.

May dalawang klase ng magarang gown ang ipinasukat ni tita. Ang isa raw ay para sa simula at ang isa ay para sa kalagitnaan na ng program. Ang daming arte! Nagsasayang ng damit!

Umakyat muna ako sa aking kuwarto at hinanap ang aking cellphone. Ilang buwan na ako rito pero de-keypad pa rin ang gamit ko. Mas madali naman ito gamitin pang text.

“Hello, nay!” masigla kong bungad sa kausap.

“Oh, anak! Buti napatawag ka. Kumusta kana?”

“Ayos lang po ako, inay. Medyo busy lang po talaga kaya hindi ako makatawag ng mas madalas,” sabi ko kay nanay.

“Ganoon ba? Ayos lang anak. Magkasundo ba naman kayo ng tiya mo?”

“Naku! Opo, nay… napakabait po ni Tita Merly.”

“Tita?”

Nagtatakang tanong ni nanay sa kabilang linya.

“Opo,” natatawa kong sagot. “Tita na lang daw po sabi ni Tita Merly dahil nasa Manila raw po kami.”

“Ang dami namang arte ng tiyahin mo na iyan. Kapag pala nasa Manila na ay nag-iiba na ang tawag?” Inosenteng tanong ni nanay.

“Hindi ko rin po alam, nay. Parehas lang naman ‘yon, pinasosyal lang ang dating nang tita !” sabi ko kay nanay sabay tawa. Natawa rin naman ito sa aking sinabi.

“Alam mo bang palaging nandito ang iyong best friend? Inaabangan kung tatawag ka. Ay, bakit ga hindi mo na laang tawagan ang isang iyon?”

“Hayaan niyo s’ya, inay, tatawagan ko rin s’ya kapag hindi na mas’yado busy.” Bigla kong naalala ang dahilan nang pagtawag ko.

“Ay, nay! Alam n’yo po ba na ipaghahanda ako ni tita bukas?”

“Aba! Talaga? Bakit ka pumayag? Nakakahiya sa tiyahin mo.”

“Nay… Tumanggi po ako, kaya lang hindi po pumayag si tita.”

“Naku! ‘Yan talagang tiyahin mo puro gastos ang alam.”

“Hayaan n’yo na, inay, wala naman kasi s’yang anak na pagkakagastusan kaya baka gano’n s’ya. Darating po ba kayo bukas?” Nakangiti kong tanong kahit hindi naman ito makikita ni nanay.

“Anak… Pasensya kana, hindi kami makakapunta.” Sagot nito mula sa kabilang linya.

Ang ngiti ko ay unti-unting nabura sa aking mukha.

“B-Bakit po?”

“Bukod sa malayo ay mahal ang pamasahe—”

“Pero puwede ko naman po kayo padalhan ng pamasahe, nay.”

“A-Anak… Hayaan mo na, sa susunod na birthday mo na lamang. Ipunin mo na lang muna ‘yong ipapadala mong pamasahe.”

Nalungkot ako sa sinabi ni nanay. Aanhin pa ‘yong magarbong damit at magandang birthday kung wala sa pamilya ko ang makakapunta?

“S-Sige po, nay…” malungkot kong sagot.

Tanging buntonghininga na lamang ni nanay ang aking narinig sa kabilang linya bago ito mawala.

Nagtataka man ay binalewala ko na lamang ito.

Sanay ako na kasama ang pamilya ko tuwing birthday ko. Hindi man ganito kaganda, basta kasama ko lamang sila ay masaya na ‘ko.

Sanay ako sa pansit na luto ni nanay, sa cake na dala palagi ng best friend kong si Rustom tuwing birthday ko. Ang inihaw na isda na si tatay mismo ang nanghuli. At marinig ang pagkanta nang dalawa kong kapatid ng happy birthday.

Unang beses ko iyon hindi mararanasan ngayong taon.

Alam kong dapat na akong masanay, pero parang ayaw ng puso ko. Dahil pamilya ko ang dahilan ng lahat nang ginagawa ko.

Natigil ako sa pag-iisip nang bigla na lamang nag-ingay muli ang cellphone ko.

“Gabi na, ah? Hindi na oras ng trabaho.” Sabi ko habang pinapanood ang nagr-ring kong cellphone.

Nagbuntonghininga muna ako bago ito tamad na tamad na sinagot.

“Boss?”

“Grabe! Wala manlang bang hello at good evening?”

Reklamo agad ang bungad nito. Napaikot naman ang aking mata sa inis.

“Hello, good evening po, boss.” Sarkastiko kong saad.

“Better!”

“Ano po ang problema?”

“Nothing, I just wanna greet you a happy birthday.”

“Boss, bukas pa ‘yon. Mas’yado ka namang advance. Parang hindi tayo magkikita bukas, ah!”

“Aw! Ang taray mo pala kapag birthday mo?”

Rinig ko pa ang pagtawa nito sa kabilang linya.

Ano ba talaga ang kailangan nitong boss ko? Gabi na, bukas pa naman ang birthday ko.

“Boss.”

“Okay. Okay. Tumawag ako para lang sabihin na…”

Nambitin pa nga! Ayoko talaga nang nabibitin! Tss.

“Na?”

“Na…”

“Boss! Ano po ba ‘yon? H’wag niyo kong bitinin! Ayokong nabibitin!” Inis kong sabi rito.

“Woah! Hayaan mo, hinding hindi kita bibitinin…”

“Fuck! My dirty mind!” Rinig ko pang bulong nito. Nagtataka naman ako kung bakit.

“Hindi bibitinin? Binibitin mo na nga po ako. Bakit po ba kayo napatawag?”

“Hmm… Para sabihing… See you tomorrow. I’m your escort.”

Nanlalaki naman ang aking mga mata sa binalita nito. Dahil nasabi ko naman na hindi ako mag-e-escort. Ang kulit!

“Boss!”

“It’s already settled, Ivory. See you…”

“Pero—”

“By the way, I’m glad to know that…”

Ito na naman ang pambibitin ni boss sa sasabihin niya. Naiinis talaga ako kapag ganito ang kausap!

“Na ano, boss?”

“That… ‘Yong ayaw mo pala na binibitin.” Rinig ko pa ang mahina nitong bungisngis.

Ano’ng nakakatawa ro’n? Totoo namang nakakainis kapag nabibitin.

“Ha? Boss, kahit sino naman ayaw nang nabibitin. Kahit naman siguro ikaw, hindi ba?” tanong ko rito.

“Oo, ayoko talaga nang nabibitin, Ivory. Tandaan mo ‘yan. Para alam mo na…”

Kumunot naman ang aking noo sa pagtataka.

“Alam ang alin, boss? Ang ayaw mo nang nabibitin?” nagtataka kong tanong.

“Oo. Kaya… magpalakas kana.”

“Kailangan pa’ng magpalakas? Hindi naman po ako sakitin, boss.”

Para saan ang pagpapalakas? Anong konek no’n sa pambibitin?

“Kailangan mong mapantayan ang immune system ko, s’yempre. Para hindi ako mabitin. Ayaw mo rin mabitin, hindi ba?”

“Teka nga… Tungkol ba saan ang tinutukoy mo? Naguguluhan na kasi ako.”

At bigla na lamang humalakhak nang malakas ang sira ulo. Hindi agad ito sumagot dahil sa sobrang pagtawa. Sa tuwing magsasalita na ito ay napapatigil din dahil natatawa na naman.

“Nothing… Just… Nothing.” Tumawa na naman ito.

Lugi ako kay boss, ah! Mukhang batak! Ang saya niya.

“Ewan ko sa ‘yo, boss! Sabog ka ata! Ikaw lang ang natatawa.”

“Soon, Ivory. Soon… And I promise, hindi ka mabibitin.”

“Oo na lang, boss! Hindi na kita maintindihan, e!” Ang isinagot ko na lamang para matapos na sa usapang bitin.

“Okay. But, promise me na hindi mo rin ako bibitinin.” Natatawang pahabol pa nito.

“Oo na, boss. Nang matapos na tayo sa usapin na iyan.”

“Okay. Aabangan ko ‘yang promise na ‘yan. Good night, Ivory…”

Bigla itong sumeryoso sa pagg-goodnight.

“Good night, boss.”

Hindi pa nito pinapatay ang tawag pero hindi rin naman ito nagsasalita. Parang hinihintay niya na ako ang unang magbaba. Kaya naman napagpasyahan ko na ako na lamang ang magpatay nang biglang…

“I can’t wait, baby…”

Mahina lamang ito ngunit rinig ko pa rin na ipinagtaka ko. May kasama siguro s’ya roon at hindi niya alam na hindi pa patay ang tawag. Kaya ako na lamang ang nagpatay.

” I can’t wait baby pa itong si boss, sino kaya ang kausap niya ro’n?”

Nagkibit-balikat na lamang ako at nahiga na sa aking kama. Kahit papaano ay nakalimutan ko ang lungkot sa hindi pagpunta nina nanay bukas.

Chapter 9

18 at Tagaytay

“Mag-ingat ka, Ivory.” Bilin ni tita habang bumababa ako ng hagdanan.

“Bakit kasi may takong pa ang dapat isuot? Hindi ba puwedeng rubber shoes na lamang?”

Natawa naman si tita na nangunguna sa pagbaba ng hagdan.

“Seriously, Ivory? Rubber shoes on debut? You’re so funny! Ano naman ang itsura mo n’on? Nakagown ka nga tapos nakarubber shoes?” saad ni tita sabay tawa.

“Ang hirap po kasi maglakad, tita.”

“Masanay kana, hija. Dapat gan’yan ang isinusuot ng mga dalaga ngayon,” sabi pa nito.

Ang lagay ay binata ako? Tss.

Hindi na lamang ako sumagot. Inalalayan ako ng mga nag-make-up sa ‘kin hanggang sa likod ng stage na paggaganapan.

“You look gorgeous.”

Isang baritonong boses ang aking narinig sa lalaking tumabi sa akin.

“Ikaw pala, boss.”

Guwapong-guwapo ito sa suot niyang itim a tuxedo, nakaayos rin ang buhok nito palikod. Kagaya noong una ko siyang nakita.

“Guwapo mo ngayon, ah!” puna ko.

“Tss. Ang tagal na, Ivory Belle, ngayon mo lamang talaga napansin? Malabo ba ang mga mata mo?” kunwaring iritado nitong tanong.

“Ha? Malinaw mata ko, boss, sa bata ko pang ito? Grabe ka naman.”

“Iyon naman pala, e, bakit ngayon mo lang nakita ang kagwapuhan ko? Nakakainsulto ka!”

“Ang arti mo, boss! Matagal kanang guwapo, mas guwapo ka nga lang talaga ngayon.”

“May pagnanasa ka pala sa boss mo, ha!” nakangising anito.

“Pagnanasa?! Sinabi lamang na guwapo! Ang layo naman nang narating ng isip mo, boss. Sobra sa advance!”

Tumawa naman ito nang tumawa.

Luh! Ginawa pa ata akong clown ng isang ito. Hindi naman ako nagpapatawa, pero ito s’ya at utas na. Tss.

Pinakatitigan ko ito habang tumatawa, naramdaman niya siguro iyon kaya napatigil ito na parang napahiya.

“S-Sorry…”

“Ang saya mo, boss, ah! Nakabatak ka ba?”

Agad naman nanlaki ang mga mata nito at tarantang tinignan ang paligid.

Lakas tama talaga! Mukhang timang, oh? Tamang duda!

“Ivory Belle!” pabulong nitong bulyaw.

“Bakit hindi mo pa sinamahan ng apelyido, boss? ‘Yon na lang ang kulang, sisigaw na ako ng present!” sarkastiko kong saad.

“Ano ba’ng sinasabi mo?! Baka may makarinig sa ‘yo at isiping adik nga ako!” Gigil nitong sabi.

“Hindi ba, boss?”

“Fuck!” Bulong nito sa sarili na narinig ko naman habang nakahawak siya sa kan’yang ilong. “Hindi ako adik, Ivory.” Kalmado ngunit may gigil pa rin niyang saad.

“Okay. Sabi mo, eh. Edi, hindi.” Kibit balikat ko na lamang na sagot.

Madali naman akong kausap. Kung hindi, edi, hindi. Tapos ang usapan.

Nagsimula na ang tinatawag nilang program ng debut. May emcee na nagsasalita sa gitna, may mga 18th candle, gift at kung ano-ano pa. Karamihan ay hindi ko kilala. Kung saan na lamang siguro ito nahila ni tita.

Sa 18th roses naman ay kung sino-sino ang mga isinayaw kong lalaki. Karamihan ay mga katrabaho ko at ang huli ay ang boss ko.

“Ivory…” Tawag nito sa pangalan ko habang mabagal na nagsasayaw. Sa tangkad nito ay nakatingala na ako sa kan’ya.

“Boss?”

“Sa October puwede kana mag-enroll ng college,” seryosong sabi nito. September 2 pa lang kasi ngayon.

“Wala pa akong ipon, boss.”

“Working student ka naman kaya ayos lang. You just need to manage your time, because honestly, it’s not easy.”

“Paano ‘yon, boss? Edi, minsan lamang ako sa opisina mo? Gano’n ba?”

“No, it’s up to your schedule. But I’ll make sure that it’ll be not so hectic. So, you’re not that tired at the end of the day.” Paliwanag nito habang nagsasayaw kami.

Sa araw-araw na magkasama kami ay palagi s’yang naka-english d’yan. Nasasanay na ako. Kahit sumasakit ang ulo ko at para akong duduguin.

“After your party, can I take you out?” Tanong nito, nakaupo na kami ngayon at kumakain.

“Take out? Ano ako, handa?!”

“I mean, yayayain sana kita pagkatapos nito.”

“Ah… Saan naman, boss? Gabi na kaya!”

“Somewhere, ‘yong tayong dalawa lang. Magc-celebrate tayong dalawa ng birthday mo.”

“Hindi pa ba celebration ‘to, boss? Kulang pa?” Ano bang trip nito?

“No, Ivory…” nahihirapan nitong sabi.

“Magpapaalam muna ako kay tita.”

“Alam na niya, nagpaalam na ako kanina.” Napamaang ako sa narinig.

“Ay, wow! Ang bilis naman. Ang taray! Sana s’ya na lang ang niyaya mo, boss, tutal sa kaniya ka naman nagpaalam!” sarkastiko kong sabi.

Nagpipigil naman na mangiti ang isang ito. Ang sarap gawing keychain minsan!

“I’m sorry, gusto ko lang naman makasigurado. Baka kasi i-dahilan mo na hindi ka payagan, so, I talked to Tita Merly first, earlier.”

“Okay.” Sagot ko na lamang at ipinagpatuloy ang aking pagkain.

Wala naman na pala akong choice, ‘yong idadahilan ko nakausap na rin n’ya. Mautak ang isang ito.

Matapos nga nang party ay nagbihis lamang ako at hinila na ako palabas ng bahay ng aking boss. Hindi nakarating ang parents nito dahil nasa ibang bansa pa raw ang mga ito. Never ko pa na-meet ang mga ito dahil may business din daw sila sa ibang bansa kaya naroon sila.

“Saan ba tayo pupunta, boss? Gabing-gabi na, ah?” tanong ko sa nagmamanehong lalaki.

“Hindi ba sabi ko, celebration na tayo lamang dalawa?”

“Kailangan pa ba ‘yon?”

“Hindi naman…”

“Hindi naman pala kailangan, boss, ibalik mo na ako sa ‘min—”

“Pero gusto ko.” Pagputol nito sa sinasabi ko. “Hindi kailangan, pero gusto ko, Belle.”

Nagtataka ko naman s’yang tinignan.

Kung ano-ano ang tawag sa ‘kin ng boss ko na ito. Naguguluhan na ‘ko!

“Wait, may gumamit na ba ng pangalan mong Belle?” tanong nito at mabilis lamang akong sinulyapan.

“Ha? S’yempre wala, boss, pangalan ko ‘yon, e. Bakit ko ipaggamit sa iba?”

Nagbuntonghininga ito nang napakalalim.

“You’re already eighteen, yet, you’re too innocent and…slow…” mahinang sambit nito sa word na slow.

“Grabe ka sa slow, boss! Hindi ako slow!”

“Yeah, hindi naman mas’yado halata. But don’t worry… Mababago ko rin ‘yan, soon.” Tumaas pa ang gilid ng labi nito.

Matagal ang naging biyahe namin na ipinagtaka ko. Dahil madilim ang daan ay hindi ko matandaan ang dinaanan. At lalong hindi ako pamilyar kung nasaan na kami.

Paglabas namin ng kaniyang sasakyan ay bigla akong nilamig nang sobra. Hindi pa nakatulong na naka-dress lamang ako at walang jacket. Pero nabawasan ang lamig ko dahil sa jacket na bumalot sa ‘kin mayamaya lamang.

“Use my jacket, malamig talaga rito.”

Isinuot ko naman ang jacket na ipinatong nito sa balikat ko.

“Nasaan na ba tayo, boss? Baka mamaya i-s-salvage mo na pala ako wala pa akong kaalam-alam.”

“Why would I do that?!” bulyaw nito.

“Aba, malay mo? Gano’n ‘yong sa TV, e.”

“I’m not. By the way, we’re here in my rest house in Tagaytay.”

“Tagaytay?!” gulat kong tanong sa boss ko.

“Yup!”

Simple nitong sagot na akala mo kapitbahay lamang niya sa Manila ang aming pinuntahan.

“Boss! Tagaytay?! Seryoso?!”

“Yes. Why?”

“Anong gagawin natin dito? May trabaho bukas, hindi ba?”

“Who told you? I’m the boss, remember?” mayabang nitong tanong.

“Oo nga, ikaw ang boss. Tapos absent ka?!”

“Shit! What will I do to your brain, Belle?! I mean, I’m the boss. So, meaning, kung wala ako, edi, walang pasok… Saka puwede naman silang magtrabaho ng wala ako.”

“Ah…” Tumatango-tango kong sagot.

“Get it now?” Tumango muli ako. Akala naman ni boss slow ako? Tss. “Good, let’s get in. Sisipunin ka rito sa labas,” dugtong nito.

Hinila ako nito sa kamay papasok sa loob ng isang bungalow house.

“Pero, boss, bakit dito n’yo naisipan na pumunta? Ang layo…” Tanong ko habang sumusunod sa kaniya.

“Para ma-solo ka.”

“Ha? Bakit naman? Para saan?”

Humarap ito sa akin na ikinatigil ko sa paglalakad. Seryoso ako nitong tinignan sa mga mata. Napalunok naman ako sa kaba.

Baka i-salvage nga ako nito. Jusko! Pinag-18th birthday lang ba talaga ako?!

Humakbang ito palapit hanggang sa wala ng espasyo sa pagitan namin.

“This will be your unforgettable night of your life, Belle. I’ll make sure of that.”

Chapter 10

My Belle

Aaminin kong kinabahan ako sa sinabi ni boss kahit hindi ko alam kung bakit.

Unforgettable? Hmm? Hindi pa ba unforgettable ‘yong party kanina? Teka… Jusko! Baka i-torture ako ni boss?! Hindi ko talaga malilimutan ‘yon—

“Hey! Belle, are you listening?”

“P-Po?” Napakurap-kurap ako sa gulat.

Nagbuntonghininga ito, roon ko pa lamang napansin na tumigil pala kami sa paglalakad.

“I said, do you have any idea or prefer food you want? Specific food?”

“A-Ah… W-Wala, boss. Wala.”

“Sure?”

“Sure na!” Sagot ko habang itinataas ang kamao sa ere. Nagtataka naman akong tinignan ni boss.

“What was that for?” turo nito sa kamay ko. Tinignan ko naman ito at napapahiyang ibinaba.

“A-Ano… Gano’n po kasi dati sa Game Ka Na Ba ni Kris, hindi ba?”

“I dunno.”

“Tss! H’wag mo na lamang ako pansinin, boss. Tara na! Saan ba tayo?” tanong ko.

“Come here,” hinila ako nito sa kamay at nagpatuloy sa paglalakad.

Diretso ang lakad namin patungo sa likod bahay. Doon bumungad sa akin ang isang malaking puno. Sa baba nito ay isang parang terrace na gawa sa kahoy. May bilog sa pinakagitna kung saan p’wede kang magpaapoy. May duyan na nakakabit sa puno at may mga sofa set din na paikot sa paligid kung nasaan ang apoy.

May dalawang baitang na hagdan ito. Pag-akyat namin ay biglang nagbukas ang mga fairy lights nito sa puno. Nag-umpisa rin naman magpaapoy si boss sa gitna upang mabawasan ang ginaw.

Naupo ako sa duyan at inilibot ang paningin sa paligid. Hindi mataas ang bakod kaya napansin ko ang mga maliit na ilaw mula sa mga bahay. Ito ata ang tinatawag nilang city lights. Napatayo ako at lumapit sa bakod para mas makita ito.

“Ang ganda…” namamangha kong bulalas.

“Parang ikaw.”

“Kabayo ka!” Napahawak ako sa aking dibdib dahil sa gulat. “Boss! Kanina lang nandoon ka, ah! Papatayin mo naman ako sa gulat. Jusme!” Huminga ako nang malalim.

“I’m sorry. Bawasan mo ang pagkakape. Nagiging magugulatin kana,” natatawang anito.

“Hindi naman. Sadya lang nakakagulat ang basta mong pagsulpot, boss. May lahi ka bang kabute?”

“Wala!” Mabilis nitong sagot.

“Basta ka kasi palagi nautlaw kung saan-saan.” Reklamo ko at tumalikod na muli sa kan’ya para tignan ‘yong mga ilaw.

Napapikit ako at dinama ang malamig na simoy ng hangin. Pero napamulagat din dahil sa mainit na brasong nagkulong sa akin.

“Are you happy?” bulong ni boss habang nakayakap sa ‘kin mula sa likod. Ipinatong pa nito ang kan’yang ulo sa aking balikat. Para naman akong nabuhusan ng malamig na tubig at hindi na makagalaw.

Hindi ako sanay yakapin nang nakatalikod ng isang lalaki. Niyayakap naman ako ng best friend ko pero hindi ganito. Kakaiba ang yakap ni boss, hindi ko maipaliwanag. Pero iba talaga. Basta!

“Belle…”

Sa tono ng kaniyang pananalita, sa lalim ng kaniyang boses; nagtindigan ang balahibo ko sa katawan.

Bakit ganito ang nararamdaman ko sa lalaking ‘to? Dapat nabigwasan ko na ‘to ng isa, e. Para bumitiw. Pero ayaw gumalaw ng katawan ko.

“B-Boss?” kinakabahan kong sagot.

“Are you happy? I mean, masaya ka bang kasama ako rito?” mahina nitong tanong.

“O-Opo?” Patanong kong sagot dahil hindi ko naman alam ang dapat i-sagot.

“Bakit hindi sigurado? Ayaw mo ba akong kasama?”

“H-Hindi naman sa gano’n, boss—”

“Can you stop calling me boss?”

“Bakit naman?”

“Just for tonight, Belle, stop calling me boss. You’re not my secretary tonight, and I’m not your boss. Let’s enjoy your birthday, just you and me. Can we?”

Bakit bigla na lamang naging ganito itong boss ko? May masama ba itong nakain sa party ko kanina? O, baka may taning na ang buhay n’ya?!

“B-Boss…”

“I said stop calling me boss. Just… Lucas.”

“L-Lucas…” naiilang kong tawag sa kaniyang pangalan.

Unti-unti s’yang tumayo nang maayos at humarap sa ‘kin kaya napaharap na rin ako sa kan’ya. Napalunok naman ako sa paraan nang pagtingin nito sa ‘kin.

“Say it again…”

“A-Ang alin po?”

“My name.”

“L-Lucas…”

“Are you aware of my hatred for my name? But after hearing that from you, I feel as though I’m beginning to like my name. You do my name justice.”

Mahina at puno nang paghanga niyang sabi habang unti-unting hinahawakan ang aking mukha. Napamaang naman ako sa kan’yang ikinikilos. Lalo na sa sinabi niyang hindi ko talaga gets. Justice lang ang naintindihan ko.

Sabog ba ‘tong si boss?

“Luh! Justice? Kailan pa ako naging abogado? Ayoko nga maging abogado, e. Kasi delikado ang buhay ro’n. Saka hindi kakayanin ng utak ko. Baka dumugo.” Dire-diretso kong kuwento.

Napabitaw naman si boss sa mukha ko at nakanganga akong pinanood.

“Your brain is always on the wrong timing. I must hate it, but that’s you… So, it’s okay. I still love it.”

Napakamot ako sa aking ulo dahil hindi ko na naman s’ya gets.

“Kukunin ko lamang ‘yong pagkain natin. I’ll be back in a minute. Will you be fine here?”

“Opo naman bo— L-Lucas…” Muntik nang mawala sa alaala ko na h’wag s’yang tawaging boss.

“Much better, My Belle .” Ngumiti pa ito bago ako tinalikuran paalis.

Pinanood ko lamang naman s’ya palayo hanggang sa makapasok muli s’ya sa loob ng bahay.

“Anong meron? Bakit nagkakaganito si boss? Tss. Kung gan’yan lamang s’ya kabait sa kompanya n’ya, edi, sana walang empleyado na laging nakasimangot. Tsk!”

Kinuha ko ang aking telepono para sana tawagan sina nanay pero nakita kong ala-una na pala ng madaling araw. Kaya siguradong tulog na ang mga ‘yon.

“Hindi ko kasi sila natawagan kanina, haist! Bakit kaya ayaw nila pumunta sa birthday ko? Tss. Mas masaya sana kung nando’n sila.”

“Are you okay?” Tanong ni boss na may dalang tray na may lamang mga pagkain.

“Okay lang, naalala ko lang sina nanay.”

“Bakit nga pala wala sila?”

“Ewan. Sabi ko naman padadalhan ko silang pamasahe pero h’wag na raw at ipunin ko na lamang daw,” malungkot kong kuwento.

“Baka ayaw talagang pumunta?”

“Hindi naman siguro… Ramdam ko pa rin ang lungkot nila nang sinabi nilang hindi sila makakapunta. Ewan kung bakit, e, sila ‘yong may ayaw.”

Inayos namin ang mga pagkain sa lamesa habang nag-uusap.

“Baka may dahilan na hindi nila masabi sa ‘yo. Or, maybe, there’s something came up na kasabay pa ng birthday mo. Baka gano’n. Don’t be sad, every year is your birthday, anyway.”

“Oo nga. Sana next year kasama ko sila sa birthday ko. Hindi ako sanay.”

“For sure makakasama mo na sila no’n. Let’s eat?”

Tumango naman ako bilang sagot at inumpisahan na namin ang kumain. Kahit parang kakakain lang namin sa bahay ay parang nagutom pa rin ako pagkakita sa mga pagkain. Matapos namin kumain ay naupo na kami malapit sa may apoy. Magkatabi kami sa sofa habang pinapanood ang pagsayaw ng apoy dahil sa hangin.

“Belle…”

“Hmm?”

“What is your ideal first boyfriend?”

Napatingin naman ako sa gawi niya dahil sa kaniyang tanong.

“Ha? Hindi ko naiisip ‘yan. Ewan ko, 18 na ako pero wala akong ideal boyfriend na gan’yan…” sabi ko habang nakatingin na muli sa apoy.

“Why?”

“Ewan, siguro dahil wala pa naman ‘yan sa isip ko. Ang gusto ko lang kasi matulungan ang pamilya ko sa Batangas.”

“Puwede mo pa rin naman silang tulungan kahit may boyfriend ka na,” sagot naman nito.

“Baka hindi maintindihan ng lalaki na mas priority ko ang pamilya ko. Baka lagi lamang namin pag-awayan.”

“If I were him, I’d support you. I’ll make myself understand every situation you will have. And I will stay no matter what, so that we aren’t arguing anything.”

Nakatingin lamang kami sa isa’t-isa habang sinasabi niya ‘yon.

“Ang seryoso mo naman boss—Lucas pala. Ang seryoso mo. May pinagdadaanan ka ba?” natatawa kong tanong dito.

“Nothing. I just want you to know what will I do if I were that man.”

“Ah. Sana nga ganiyan ‘yong mindset ng lalaking magiging boyfriend ko. Para hindi sumakit ang ulo ko.”

“I will…”

May binulong pa itong hindi ko naintindihan.

“Ha? May sinabi ka ba?”

“Wala,” nakangiti nitong saad.

Pinagkibit-balikat ko na lamang ‘yon at baka hangin lamang ang aking narinig.

Nagsasalita ang hangin, Belle? Malala kana!

Chapter 11

First Kiss

Akala ko hanggang doon na lang ang gagawin namin. Pero si boss ay naglabas pa ng cake, may dalang regalo at nilagyan pa ako ng party hat tulad ng kaniya.

Mukha kaming bata.

“Happy birthday to you~ Happy birthday to you~ happy birthday, happy birthday… Happy birthday to you…”

Kinakanta niya ‘to habang naglalakad palapit sa ‘kin dala ang cake. May sindi na rin ang kandila sa gitna nito. Pareho kaming naka-party hat na hindi ko alam kung saan niya kinuha. Pero ang ganda pala ng boses n’ya kapag kumakanta.

Mas magarbo naman ‘yong hinanda ni tita sa bahay pero bakit mas parang naiiyak pa ako sa ginawa ng boss ko? Sa simpleng ganito ay na-touched ako. Siguro dahil ganito ang taon-taon kong nakasanayan kasama ang pamilya ko. Ganito namin i-celebrate ang birthday ko sa amin. Simple, kami lang pero ramdam ko ang saya at pagmamahal.

Tumigil ito sa harap ko at ngumiti sa ‘kin.

“Make a wish, Belle,” mahinang saad nito.

Pumikit ako habang magkadaop ang aking mga palad.

Sana dumating ang panahon na hindi ko na kailangan lumayo sa pamilya ko para mabuhay. At sana magtagal ako sa trabaho ko kasama ang boss kong ito.

Sa pagmulat ko ay naabutan kong titig na titig sa ‘kin si boss. Seryoso itong nakatingin sa ‘kin kaya nginitian ko siya. Ngumiti naman ito pabalik kaya hinipan ko na ang kandila.

“Salamat, boss!”

” Lucas , Belle.”

“Sorry. Salamat… L-Lucas.”

Hindi talaga ako komportableng tawagin s’ya sa pangalan n’ya.

“All for you. Wait… Come here.”

Tumingin ito sa kaniyang relo at hinila ako sa puwesto namin kanina kung saan kita ang ilaw ng bayan. Tumayo kami sa bakod na ipinagtaka ko.

“A-Anong gagawin natin—”

Hindi ko pa man natatapos ang sasabihin ay namangha na ako sa ganda ng langit kahit gabi. Iba’t-ibang kulay ng paputok ang nagpapaliwanag ng madilim na langit. Daig pa ang new year sa ganda. Nakangiti lamang ako hanggang sa matapos ito. Wala akong ibang nasabi kung hindi…

“Ang ganda…” wala sa sarili kong saad habang namamangha sa nakikita.

“Parang ikaw…”

Napabaling ang ulo ko sa gawi ni Lucas na nakangiting nakatingin sa ‘kin. Dahan-dahan itong naglakad palapit sa ‘kin. Itinaas ang kan’yang mga kamay at hinawakan ang aking pisngi. Nakatitig lamang ako sa kan’yang magagandang mga mata.

“Happy birthday, My Belle . I wish you all the best because you deserve the best.” Mahina at malambing nitong saad. “You’re like a star, who catches my attention because of its sparkling beauty. And a moon, who can shine alone even in the middle of the rain.”

Ang sarap sa tainga ng kaniyang boses kapag ganito kalambing. Para s’yang ibang tao. Parang ibang tao ang kaharap ko ngayon.

Unti-unting lumalapit ang mukha nito sa mukha ko. Hindi ako makagalaw at hindi ko rin alam ang gagawin. Bago pa man ako makapag-isip nang dapat gagawin ay lumapat na ang kaniyang labi sa labi ko.

Nakapikit ito habang ako ay gulat na gulat sa kaniyang ginawa.

My first kiss! Ninakaw ng boss ko! Pangarap ko pa naman ‘yong romantic ang magiging first ko sa lahat. Jusme, boss!

Akala ko aalis na s’ya matapos maglapat ng mga labi namin. Pero nagkamali na naman ako. Iginalaw pa niya ito nang marahan. Hindi ko alam ang gagawin! Hindi ako marunong!

“Open your mouth, Belle,” bulong nito sa labi ko.

“Ha—”

Bigla ulit ako nitong sinunggaban nang ibuka ko ang labi ko para sana magtanong. Hindi lamang labi niya ang gumagalaw kung hindi pati ang kaniyang dila. Ilang segundo lamang ay kusa ng pumikit ang aking mga mata at ginaya ang kaniyang ginagawa. Naramdaman ko pa ang pagngisi nito pero saglit lamang at hinalikan na muli ako.

Hinapit ni Lucas ang baywang ko ng isa n’yang kamay upang mawalan nang espasyo sa pagitan namin. Samantalang ang isa naman niyang kamay ay nasa aking pisngi.

Sa pagtagal nang halikan namin ay may iba na akong nararamdaman sa sarili ko. Para akong na iihi na hindi naman, parang may kung ano sa tiyan ko. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko.

May naramdaman akong tumusok sa may bandang tiyan ko. Pero hindi ko magawang tignan kung ano dahil sa halik ni boss.

Mayamaya pa ay tumigil din ito pero malapit pa rin ang mukha namin sa isa’t-isa. Pareho kaming habol-hininga matapos no’n. Nahihiya naman akong tumingin sa kan’ya dahil hindi ko alam kung tama ba ang ginawa ko. Hindi kasi ako marunong humalik!

“Happy birthday… Comfort room lang ako. Open your gift. I’ll be back in a minute.”

Nagmamadali itong umalis habang nakahawak sa kaniyang puson.

“Ihing-ihi na siguro ‘yon? Tss. Tagal ba naman kasing humalik. Ihing-ihi na pala.”

Lumapit ako sa lamesa at kinuha ang paper bag na dala niya. Pagbukas ko ay bumungad sa ‘kin ang isang kahon na may larawan ng cellphone. Nanlalaki naman ang aking mga mata dahil siguradong mahal ito.

“Hindi ko naman kailangan ng cellphone. Okay naman ako sa cellphone ko kahit hindi latest.”

Ilang minuto pa akong naghintay pero wala pa rin si boss kaya sumunod na ‘ko. Baka kasi napaano na ‘yon sa banyo.

Pagkarating sa tapat ng banyo ay kumatok ako.

“Lucas?” tawag ko sa pangalan n’ya.

“B-Bakit? Bakit ka sumunod?”

“Baka kasi napaano ka na riyan. Kanina ka pa sa banyo. Ayos ka lang ba? May masakit ba sa ‘yo?” sunod-sunod kong tanong habang nakalapat ang aking tainga sa pinto.

“A-Ayos lang… Lumayo ka na lang muna siguro.”

Nagtaka naman ako.

“Ha? Bakit naman? Baka kailangan mo ‘ko. Ano ba ang maitutulong ko?”

“Mas sasakit lamang ‘to, Belle, please…”

“Ano ba’ng masakit? Baka may magawa ako? Sa ‘min kasi hinihilot kapag may masakit. Buksan mo ‘to at hihilutin ko.”

“Fuck!” Rinig kong mura nito.

“Bakit?”

“Delikado kapag hinilot mo. Baka pagsisihan mo kinabukasan.”

“Ano bang sinasabi mo? Hihilutin ko lang naman para gumaan na ang pakiramdam mo. Bakit ko pagsisisihan? Papasukin kita riyan, sige ka!”

“Belle, please. Pinahihirapan mo ako lalo! Ang hirap magpigil… Awa na…”

“Luh! Nagpipigil ka ng ihi? Masama ‘yan! Magkakasakit ka nga n’yan!”

“Damn! How can I explain this?!”

“Buksan mo na ‘to at hihilutin na kita.”

“Belle…” Bigla itong sumeryoso at parang nahihirapan. Kinabahan ako.

“B-Bakit? Masakit na masakit na ba?”

“Listen…”

“O-Okay?”

“This is not good for you, just… Just leave me for a while. I need to cool down… Can you do that? Don’t worry, I’m fine. This is just a man thing that you wouldn’t understand. And I can’t promise myself not to… Fuck! Just leave, Belle. Wait me there, I’ll be back and I’ll be fine… Okay?”

Kahit takang-taka na ako sa mga sinasabi niya ay pumayag na lamang ako.

“O-Okay… Hintayin na lamang kita ro’n.”

“Thank you…”

Naglakad ako pabalik nang nagtataka.

“Not good for me? Bakit nadamay ako? S’ya ‘yong may sakit. S’ya na nga ang tutulungan nadamay pa ako. Saka…cool down? Mas malamig naman dito sa labas kaysa sa loob. Paano s’ya mac-cool down do’n?” Tanong ko sa sarili habang naglalakad.

Nahiga na lamang ako sa duyan at tumingin sa langit. Naalala ko na naman ang halikan namin kanina. May kinalaman ba ‘yon? Pero imposible. O, baka dahil sa pagpipigil n’ya ng ihi dahil hinahalikan pa niya ako kaya sumakit ang puson n’ya?

Bigla na lamang ako inantok sa kaiisip. Kokonti na nga ang utak nababawasan pa. Hindi ko na napigilan pa ang makatulog sa paghihintay.

May nag-uugoy ata ng duyan. Gumagalaw… Imposible naman kasing lumilindol, e.

Naalimpungatan ako sa paglapat ng aking likod sa malambot na kama. Pagmulat ko ay s’yang pagbaba ni Lucas sa ‘kin nang buong ingat sa kama.

“Hey, sleep. Inilipat lamang kita para mas komportable ka,” mahinang sabi nito.

Para namang magic word ang salita n’ya at nakatulog na muli ako. Bukas na ako magt-thank you sa kan’ya. Bukas ko na tatanongin kung masakit pa ang puson n’ya.

Chapter 12

Cute Size

Nagising ako dahil may kumikiliti sa aking tainga.

“Hmm…” Ungol ko sabay hawi sa bagay na tumatama sa ‘kin habang nakapikit.

“Hey…” malambing na tinig ang aking narinig.

Anghel ba ‘yon? Teka? Na salvage na ba ako ni boss?

“Wake up, sleepy head…” mahina ngunit may lambing na sabi muli ng anghel.

Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Nakangiting lalaki ang bumungad sa ‘kin.

“May lalaki pala na anghel?” wala sa sarili kong saad.

Natawa naman ang lalaking anghel sa aking nasambit.

“Still in dreamland, huh?” Binugahan ako nito sa mukha ng kaniyang mabangong hininga.

Napapikit-pikit naman ako at nagising ang aking diwa. Doon ko lamang napansin na ang boss ko pala ang nanggigising sa ‘kin.

“B-Boss?! Gising kana pala?”

“Kanina pa po at kanina pa rin kita ginigising…” nakangiti nitong sagot.

Napaupo ako sa kama na aking hinihigaan. At doon ko napansin na bagong ligo na nga ito. Ready na talagang umalis.

“Ano po ba’ng oras na?”

“It’s 10 am.”

“Hala!” Nagmadali akong umalis sa kama at tarantang pumasok ng banyo. Pero agad din napatigil nang maalalang wala nga pala akong baon na damit.

“Belle…” Kumakatok na tawag sa ‘kin ni boss.

Dumungaw naman ako sa pintuan.

“Yes, boss?”

“Here…”

May inaabot ito sa aking paper bag kaya nagtataka ko naman s’yang tinignan. Pero kinuha rin sa kamay n’ya ang hawak nitong paper bag.

“A-Ano ‘to, boss?”

“Your things… Clothes.”

“Saan galing?”

“Pinabili ko,” simple nitong sagot.

“Pati underwear?!” Nanlalaking mata kong tanong.

“Yeah.”

“Paano mo nalaman ang size ko?”

Tinignan naman n’ya ako at tumigil sa bandang dibdib ko kaya napatingin din naman ako rito.

“Cute size ka lang naman kaya hindi mahirap.”

“C-Cute size?! Insulto ba ‘yon?!”

“Huh? Bakit? Ano ba dapat ang size?”

“Aba! Gusto mong ipakita ko pa sa ‘yo para malaman mong hindi s’ya cute size?!”

Naghalukipkip ito at tumayo nang maayos sa harapan ko.

“Let me see, then,” sabay ngisi pa nito.

Napatakip naman ako sa aking dibdib.

“Bastos mo, boss!”

“Ako? Sabi mo ipapakita mo, ready naman ako. Bakit ako pa ang naging bastos?” inosente n’yang tanong.

“Oo nga, ‘no?” tanong ko rin sa sarili ko.

“Ipapakita mo na ba?” Nakangising tanong nito.

“Hindi! Asawa ko lang ang makakakita nito!” sabi ko at pinagsarhan s’ya ng pinto.

“Oo, ako lang talaga dapat ang makakita n’yan!” Sigaw nito sa labas ng pinto.

Sinasabi n’on? Bahala nga siya! Makaligo na nga lang.

Mabuti na lamang at sakto nga ang damit na binili ni boss. Dress ito na kulay beige. Halter dress ito kaya parang nahiya ako bigla.

Paglabas ko ng kuwarto ay naabutan ko itong hawak ang kaniyang cellphone at mukhang may ka-text habang nakaupo sa sofa.

“Tara na, boss!” Agaw pansin ko rito kaya naman napatingin ito sa ‘kin.

Nakatitig lamang ito sa akin kaya mas lalo lamang akong nakaramdam ng hiya.

Punyawa! Mukha ata akong losyang dito, ah!

“P-Pangit ba, boss? Papalitan ko na lang para hindi ako nakakahiyang kasama—”

“Who told you?” seryosong tanong nito.

“H-Huh?”

“Who told you? It suits you well. You really stand out in whatever clothes you wear. The power of your natural beauty…” Napapailing nitong sabi nang nakangisi habang tinitignan ako pababa.

“Pinuri mo ba ako, boss? Baka inokray mo na pala ako ng hindi ko nalalaman.”

“Ino—what?” nakakunot kilay nitong tanong.

“I-NO-KRAY!”

“Inokra?”

Natigilan ako sa kan’yang sinabi. At nang umulit iyon sa aking pandinig ay hindi ko na napigilan pa ang humalakhak. Tawa ako nang tawa dahil sa baluktot nitong dila.

“Hey… Are you making fun of me?”

“P-Po?” Tumatawa kong sagot. “Hindi boss,” tumawa na naman ako.

“Hindi? But look at you. You’re laughing out loud. What’s wrong?” Mukha na itong naiinis sa pagtawa ko.

“The wrong is your tongue!” Sagot ko at tumawa na naman nang tumawa.

“Will you stop laughing?!” Naiinis nitong suway sa ‘kin.

“Okay,” nagpipigil kong sagot. “Hindi na…” Huminga pa ako nang malalim.

“Now, what is inokra?” Tatawa na sana ako muli nang dugtungan pa niya ang sinasabi. “Laugh again, Belle. I’ll make your lips swollen using my lips. Try me.” Seryosong sabi nito na nagpasamid sa ‘kin.

Sa pagpipigil ko na matawa ay inubo ako at biglang sininok. Maangas naman n’ya akong nginisian dahil sa karma ko.

“Explain now…” Tumayo ito at humalukipkip sa harapan ko.

“W-Wait hik , iinom hik lang, boss hik …” Sinisinok kong sabi at nagmadaling pumunta sa kusina upang uminom.

“Karma is real, isn’t it?” Tanong nito pagbalik ko sa aking puwesto.

“Tss.” Sagot ko at pabiro siyang sinamaan ng tingin. “Okay, okray kasi ‘yon, boss! Hindi okra . Gulay ‘yong okra. ‘Yong sinasabi kong I-NO-KRAY ay nilait,” paliwanag ko. Napatango-tango naman ito.

“Did I okra you?” Kinagat ko ang pang ibabang labi ko.

Delikado… Kailangan kong magpigil.

” Okray , boss…” pagtatama ko.

“Okay. Did I do that? That was a compliment, Belle,” seryosong sabi nito.

“Ohh… Okay, sorry.” Napapahiya kong sagot.

“Tss. Let’s go!”

Mukhang nainis. Tsk! Kagabi lang ang bait-bait, ah? May toyo talaga ‘yon. Akala ko babae lang ang tinotoyo. Lalaki rin pala.

Mabilis naman akong sumunod sa kaniya pasakay nang kan’yang sasakyan. Naalala ko bigla ang ginawa niyang paghalik sa ‘kin kagabi. Na ginantihan ko naman. Tss.

“Boss!”

Tawag pansin ko rito habang nagmamaneho, naalala ko kasi na sumakit nga pala ang puson nito. Kukumustahin ko lamang.

“Yeah?” sagot nito. Bago pa man ako magsalita ay tumigil kami sa isang tinatawag na drive thru at Starbucks ang pangalan. “Wait…” Pigil nito sa sasabihin ko at nagsimula ng umorder.

Mamaya na nga lang…

Nanahimik naman ako habang hinihintay ang binibili n’ya. Nang maibigay na ito sa kan’ya ay inabutan ako nito ng para sa akin at nagsimula na muli itong mag-drive.

“Kainin mo na ‘yan, may kape rin d’yan. Wala ka pang breakfast.”

“Wala ka rin naman, boss, hindi ba?”

“I’m fine,” sagot nito. Pero hindi ko inintindi at pinagbuksan s’ya ng pagkain n’ya. Inabutan ko rin naman s’ya ng kape.

“Thanks…”

Inumpisahan ko ang tinapay bago humigop ng kape. At nang maalala muli ang itatanong ay humarap ako nang bahagya sa gawi n’ya.

“Boss…”

“Hmm?” Sagot nito habang humihigop ng kape gamit ang isang kamay. Ang isa naman ay nakahawak sa manibela.

“Kumusta ang puson mo—AH!!!”

Nasamid si boss sa hinihigop na kape, habang ako ay muntik nang mapasubsob dahil sa bigla nitong pagpreno.

“Boss! Papatayin mo ba ako?!”

“Bakit kasi bigla-bigla kang nagtatanong?!” Bulyaw nito habang umuubo. Kumuha ito ng tissue at pinunasan ang bibig.

“Aba! Bakit parang kasalanan ko?! Inano kita, boss? Hindi ka pa nga na aano riyan. Nang aano ka na!”

“What?!” kunot noo nitong tanong.

“Ha? Ano ba’ng sinabi ko?”

“Malay ko! You keep on saying inaano , something like that.”

“Hindi ko rin gets, boss. Hayaan mo na lang. Bakit ka kasi biglang nagpreno?! Wala namang aso o pusa, ah?”

“Nothing… Forget about that. And… Stop asking.”

“Kinukumusta ko lang naman ang puson mo, boss. Ano? Masakit pa?” pangungulit ko.

Huminga pa muna ito nang malalim bago humarap sa ‘kin upang magsalita.

“Okay na. Hindi na s’ya masakit… Okay?”

“Bakit sumakit?”

“Belle…” Napapikit pa ito na animo’y nahihirapang magpaliwanag.

Ano ba’ng mahirap sa magkuwento? Tss.

“Gusto ko lang naman malaman…” Ngumuso ako na kunwari’y nagtatampo.

“Fine…” sabi nito kaya napangiti ako. “I felt something when I kissed you. And… And… That’s it!”

“Iyon na ‘yon? Ang labo naman!”

“Lilinawin ko na lang sa ‘yo, soon. With demo pa,” nakangisi nitong sabi.

“Talaga?! Okay!” nakangiti ko namang sagot.

“Tss. So innocent… I really need to protect this innocent angel…”

Chapter 13

Jealous

Makalipas ang ilang araw ay balik-trabaho na muli. Naging busy na kami sa opisina. Pinilit rin akong mag-enroll sa college ni boss. Sa totoo lamang ay ayaw ko pa dahil hindi pa sapat ang ipon ko. Nagpapadala pa rin ako kina nanay. Pero hindi ito pumayag kaya wala rin akong nagawa. Napag-alaman kong isa pala sila sa may-ari ng kolehiyong papasukan ko.

Ngayon ang unang araw ko, kaya sobrang kabado ako. Pangarap ko lamang ito noon at ngayon, isa na akong ganap na kolehiyala. Nakaka-proud pala.

Tuwang-tuwa rin sina nanay nang ibalita ko sa kanila ang pagpasok ko. Panay pa ang habilin nila sa ‘kin nang kung ano-ano. Oo lang naman ako nang oo para hindi na humaba pa ang habilin.

Pagkarating ko sa tapat ng campus ay napahinga ako nang malalim. Eto na… Eto na ang magiging simula ng lahat. Kaya ko ‘to!

_College High University (C.H.U) _

Basa ko sa pangalan ng university. Naninibago pa ako sa suot kong palda na hanggang ibabaw ng aking tuhod. Naka-blazer na black na may long-sleeved blouse na white sa loob. May hindi kataasang takong ang aking sapatos. Nilagyan ko lamang ng clip ang aking buhok sa isang banda malapit sa aking tainga.

Hinanap ko ang classroom na sinabi sa akin ng babae sa registration kanina.

Education ang kinuha kong kurso dahil noon pa man ay gusto ko ng maging guro. Oo, malayo sa trabaho ko ngayon ang kursong kinuha ko. Pero hindi naman ‘yon talaga ang pangarap kong trabaho. ‘Yon lang talaga ang available at ang tumanggap sa ‘kin. At sobrang pasasalamat ko dahil naging daan ito patungo sa totoo kong pangarap.

Naging kalmado naman ako sa paglipas ng mga oras sa klase ko. Matapos no’n ay bigla na lamang nagpakilala sa ‘kin ang katabi kong lalaki.

“Hi, classmate, I’m Travis. May I know your name? Wala pa kasi akong kilala.” Sabi nito at napapakamot pa sa kan’yang batok.

“Sure. I’m Ivory.” Nakipagkamay naman ako sa lalaki.

“Nice to meet you, Ivory.” Nakangiti nitong anas. “Buti na lamang may kilala na ako kahit iisa,” dugtong pa nito.

“Ako rin, nahihiya pa akong makipagkilala sa iba,” mahina kong sabi.

“Parehas pala tayo.”

Magandang lalaki ito, makapal ang kilay at kulay brown ang mata. Hindi ito maputi pero hindi rin naman maitim. Kahit nakaupo ay halatang matangkad ito. Napansin ko ang tattoo nito sa palapulsuhan n’ya. Maliit lamang.

“Wala na atang klase ngayon dahil unang araw pa lang. Gusto mo ba kumain?” tanong nito.

“Ha?” Baka kasi biglang dumating ang prof tapos wala kami. Pero nilingon ko ang iba at naglalabasan na rin ang mga ito.

“H’wag kang mag-alala, sadya raw ganito sa unang araw o unang linggo,” anito.

“Bakit gano’n?” tanong ko pa.

“Ewan. Narinig ko lang,” kibit-balikat nitong sagot. “Tara? Kain muna tayo bago umuwi.” At tumayo na ito kaya tumayo na rin ako.

“Sige.”

Naglakad kami palabas ng campus at naghanap nang makakainan. Pero nakita ko naman ang tindero ng fish ball.

Luh! Sobrang miss ko na ang fish ball at squid ball…

“Gusto mo?” Napatingin ako kay Travis dahil sa tanong nito. Nakita pala n’ya ang tingin ko sa fish ball-an.

“Oo sana, kaya lang baka hindi ka kumakain n’on.”

“Sino naman may sabi sa ‘yo? Paborito ko ‘yan simula elementary. Ikaw ang akala kong hindi nakain ng mga gan’yan.”

“Sino rin ang may sabi sa ‘yo? Paborito ko kaya ang mga street foods.”

Nagtawanan naman kaming dalawa dahil sa mga akala namin.

“‘Yon naman pala, o s’ya, ‘yon na lamang ang kainin natin. Tara!”

Tumango naman ako at sabay namin pinuntahan ang nagtitinda ng fishball. Tamang-tama naman na mag-aalisan na ang ibang nabili.

“Kuya, penge pong baso.” Nakangiti kong anas kay manong.

“Ako rin po,” sabi rin ni Travis.

Pagkabigay ng baso ay nag-umpisa na kaming tumundos. Nilagyan ko ng squid balls, kwek-kwek at fish ball ang baso ko hanggang sa mapuno. Nilagyan ko ng suka at sauce na maanghang.

“Kaya mong ubusin ‘yan?” tanong ni Travis.

“Tss. Sisiw! Kulang pa ‘to, ‘no! Hindi na lang talaga kasya.”

Napapailing naman ito habang nakangiti. “Grabe ka pala mangain nito. At maanghang pa ang sauce. Hindi halata sa katawan mo na malakas ka kumain.”

“Wala kasing thrill sa ‘kin ang pagkain kapag walang anghang,” sabi ko habang ngumunguya.

“Thrill pala ang hanap mo. Bakit hindi ka mag-action star?” natatawang sabi nito.

“Sira ulo!” At tumawa rin ako.

Dumukot ito ng panyo sa kan’yang bulsa at lumapit sa ‘kin. Hindi ako makagalaw dahil sa lapit nito sa ‘kin.

“Ang kalat mo kumain…” Sabi nito habang pinupunasan ang gilid ng labi ko.

Nagulat naman ako sa pag-vibrate ng aking cellphone sa aking bulsa. Gamit ko na ang regalong cellphone ni boss. Dinukot ko ito sa bulsa kaya napatigil si Travis sa pagpupunas. Tumingin din ito sa cellphone ko.

“Sagutin ko lang…”

“Okay.”

“What are you doing?”

Bungad agad nito sa ‘kin pagkasagot ko. Masiyadong seryoso ang tono.

“Sa school, boss. Bakit?” Pinanonood na ako ni Travis habang siya’y kumakain.

“Really?”

Sa tono ng tanong nito ay parang hindi s’ya naniniwala.

“Bakit po? May problema ba?”

“Hindi ba pag-aaral ang ginagawa sa school?” tanong nito.

“Opo.”

“Then, what are you doing?!”

Sa pagbulyaw nito ay nailayo ko sa tainga ko ang aking cellphone.

“Ano ba, boss?! Bakit ka naninigaw?! Nakain ako ng fish ball. Bakit po ba? Hindi pa oras ng trabaho ko, ah?”

“You eat, what?”

“Fish ball, boss. Gusto mo ba kaya ka nagagalit? Sige dadalhan kita. Pupunta na ako riyan sa office pagkatapos,” ani ko.

“I don’t need your fish ball.”

“Luh! Edi, don’t! Bakit nagagalit ka kung ayaw mo pala? Tss. Napakatoyoin nito!” naiinis kong sabi. Hindi naman pala gusto pero kung makasigaw. Kainis! Abala sa pagkain ko.

“Ivory, gusto mo pa ba?” tanong bigla ni Travis.

“Sige, salamat.” Kinuha nito ang baso ko at nilagyan pa.

“I’m here. Outside the campus.”

Sabi ng nasa kabilang linya.

“Luh! Ginagawa mo riyan, boss?”

“Susunduin ka. But then, you’re with someone eating street foods. Are you that close? First day pa lang, ah?”

Nagsalubong naman ang kilay ko at hinanap ang sasakyan n’yang itim na Sedan. At kitang-kita nga ang puwesto namin kung saan s’ya naka-park dahil malapit lamang ito. Siguradong pinapanood na ako nito ngayon sa loob ng kaniyang sasakyan.

“Masama ba, boss? Classmate ko naman s’ya kaya okay lang.”

“Fine… Are you done? Let’s go!”

“Wait… Ubusin ko lang…”

“Gusto mo ng palamig?” tanong ulit ni Travis. Tumango naman ako at hindi nagsalita dahil may kausap pa ako sa cellphone ko.

“Hindi ba sasakit ang t’yan mo riyan sa pinapakain niya sa ‘yo?” Halata ang iritado sa boses nito. Ang dami talagang problema ng isang ito.

“Hindi, ah! Paborito ko kaya ‘to. Buti nga parehas pala kami ng gusto. Magkakasundo kami.”

“Tss.”

Uminom ako ng palamig matapos kong maubos ang kinakain ko. Lumapit muli si Travis upang punasan muli ako.

“What the heck?!”

Kasabay nang bulyaw sa kabilang linya ay ang pagbusina nang malakas at sunod-sunod ng isang sasakyan. Gulat na gulat kaming tinignan ‘yon ni Travis.

Tss. Epal ni boss!

“Let’s go, Belle, habang may pasensya pa ‘ko.”

“Eto na nga po,” sagot ko sa kausap. “Travis, una na ako, ha? May trabaho pa kasi ako. Salamat!” nakangiti kong paalam sa aking kaklase.

“Sige, bukas na lang ulit!” nakangiti rin nitong sagot.

“Tss. Bukas my ass!” Salida na naman ni boss kaya pinagpatayan ko na ito.

“Sige. Salamat ulit. Ingat ka. Bye!” Kumaway pa ako bago tumalikod sa kaniya.

Sumakay agad ako sa sasakyan ni boss. Nakasimangot na mukha ang sumalubong sa ‘kin. Tinignan pa nito ang pinanggalingan ko. Doon ko nakita na nakatingin dito si Travis pero umalis din naman agad.

“Bakit mo pinatay ang tawag?”

“Salida ka kasi, boss. Tss.”

“Tss. Paalala lang, Belle, pag-aaral ang atupagin mo. Lumayo ka sa mga lalaki. Masiyado ka pa namang inosente.” Sabi nito at nagmaneho na paalis.

“Galit ka, boss?”

“Hindi, masayang-masaya pa. Sobra! Nakakakilig pa nga ang napanood ko, e. Nakakapandilim nang paningin.” Puno ng sarkastikong usal nito.

“Luh! Bakit? Ano’ng napanood mo?”

“Ewan ko sa ‘yo. Manahamik ka muna. Wala ako sa mood.”

Kaya nanahimik na lamang ako. Baka mabugahan pa ako ng kaniyang toyo. Problema kaya nito? May regla ba siya?

Chapter 14

Fish Ball

Sobrang mag-inarte ang boss ko, hanggang sa makarating kami sa office ay hindi ako iniimikan. Daig pa ang babaeng may regla sa kaartihan.

“Uy, boss!” Kulbit ko rito habang naglalakad kami papasok ng office n’ya.

“What?” Magkasalubong ang kilay na sagot nito.

“Luh! Galit ka pa rin?! Ay, grabe!” Sabi ko at umupo na sa spot ko. Nilampasan ko lamang ito na nakatayo malapit sa table n’ya.

“Wait… Are you mad? It’s supposed to be me not you.”

“Hindi po. Magt-trabaho na po ako. Pasensya na po ulit.” Walang gana kong sabi. Kunwari nagtatampo ako. Para hindi na s’ya magalit. Tsk! Talino ko talaga!

Umupo ito sa swivel chair n’ya at pinakatitigan ako. Kahit hindi ko man s’ya tignan ay kita ko pa rin s’ya sa gilid ng mga mata ko. Ramdam ko rin na may nakatingin sa ‘kin. Pero hindi ko ito pinansin at inabala kunwari ang sarili sa harap ng desktop ko.

“Hey!” Tawag pansin nito sa ‘kin pero hindi pa rin ako tumingin.

“Belle…”

“Hmm?” sagot ko pero hindi pa rin lumilingon.

“Tell me, are you mad?” mahinahon nitong tanong.

“No, boss.”

“No? But your action said it otherwise. What’s wrong?”

“Wala po.” Ganiyan nga, Ivory. Galingan mo’ng umarte. Unahan mo na bago kapa maunahan.

Tumayo ito at lumapit sa gawi ko. Natigilan ako ngunit hindi pa rin lumilingon sa gawi n’ya. Pinakiramdaman ko lamang kung ano ang kaniyang gagawin.

“Hey, look at me.” Gamit ang kaniyang hintuturo ay inangat niya ang aking baba upang tignan ko siya.

Kahit nakararamdam nang kaba ay hindi ko ito pinahalata at walang emosyon ko siyang tinignan. Doon ko napansin ang malambot niyang pamamaraan nang pagtingin sa akin. Wala na ‘yong matigas at galit n’yang tingin kagaya kanina.

“Are you mad?” tanong nito. “Please, tell me the truth. So, I can do anything to make it right,” malambing nitong sabi.

Napapalunok ako sa kawalan nang sasabihin. Umaarte lang naman ako, e. Paano na ‘to? Kailangan ko pang galingan, lulubusin ko na habang mabait pa s’ya.

Huminga ako nang malalim para mapakalma ang sarili.

“Wala po ‘yon, boss…” mahina kong sagot.

“Belle…” parang nakikiusap na ang tono nito.

“Wala po talaga, boss.”

“Then what’s with the sudden silence? You’re acting like you don’t care.” Nasa baba ko pa rin ang daliri nito. Titig na titig ito sa mga mata ko. Sa sobrang nakakailang ay gumagala ang aking paningin.

Ang ganda ng pader. Ang linis ng sahig. Ang ganda ng ilaw.

“Belle…”

“Ano po ba ang dapat kong gawin? Sabi mo kanina manahimik ako, ‘di ba?” Buti na lamang naalala ko ‘yong oras na pinatatahimik n’ya ako kanina.

Nagbuntonghininga ito sa naging sagot ko.

“I’m sorry for that, Belle, I’m just…” Napatigil ito at nagbuntonghininga na naman.

“Bakit po ba kayo nagalit?” tanong ko.

“Because… I’m…”

Bakit ba parang hirap na hirap s’yang sabihin kung bakit s’ya nagalit? Tss.

“Dahil po ba hindi ko kayo nabilhan ng fish ball—”

“No! Of course not!” Mabilis nitong sagot at napatayo pa kaya nawala sa baba ko ang daliri n’ya.

“Ha? E, ano ang ikinagalit mo? Kumain lang naman ako ng fish ball. Hindi pa naman oras ng trabaho ko no’n,” giit ko.

“I’m…” Nagbuntonghininga na naman ito. “Jealous…” Tumungo ito at hindi na makatingin sa ‘kin.

Jealous? Wait…

Ahh… Susme!

“Bakit hindi mo agad sinabi, boss?! Jusme ka! Akala ko naman kung bakit!”

Gulat itong tumingin sa ‘kin, nakangiti lamang naman ako sa kaniya. Medyo nagliwanag ang mukha nito na parang nakakita ng pag-asa.

“Y-You know what I mean, don’t you?”

“Siyempre naman, boss! Bakit umarte ka pa? Hindi mo na lamang sinabi agad?”

“Okay lang sa ‘yo?”

“Tss. Para ‘yon lang, e!” Sagot ko at ako naman ang lumapit sa kaniya.

Pinanood lamang ako ni boss hanggang sa makalapit ako sa gawi n’ya. Pati paghawak ko sa kaniyang balikat ay tinignan niya. Napalunok pa. Ako naman ay ngiting-ngiti na nakatingin sa kaniya.

“Alam mo, boss, hindi lahat idinaraan sa pag-iinarte, ha? Mag-inarte nang naaayon sa gandang lalaki.”

“Hey! I’m magandang lalaki!” bulyaw nito. Tumawa naman ako nang tumawa.

“Wala akong sinabi na hindi ka guwapo, boss! Defensive mo naman masiyado!” Sabi ko habang natawa.

“You’re acting weird. Are you sure you really understand what I was saying?”

“Yes, boss! What do you think of me? Thinking of you?!”

“What?!”

“Basta! ‘Yon na ‘yon! Ikaw na ang mag-adjust! Pahihirapan mo pa ako!”

Napahawak ito sa kaniyang noo habang napapailing pa.

“Fuck!” bulong nito.

“Selos ka hindi ba?” tanong ko.

“Y-Yeah.”

“Oh, ‘di ba, naintindihan ko! Masiyado mo akong minamaliit, boss! Wala kang bilib sa ‘kin, e!”

“Because I know how your brain works.”

“Grabe naman!”

“I’m sorry, okay?”

“Don’t worry, boss, sa susunod tayo na.”

Nanlaki naman ang mata nito sa sinabi ko.

Luh! Bakit? Gulat na gulat masiyado.

“R-Really?” Nauutal nitong tanong habang gulat na gulat pa rin ang kaniyang mukha.

“Anong nakakagulat sa sinabi ko, boss?” nagtataka kong tanong.

“H-Huh?”

“Gulat na gulat? Tumama lang sa lotto ang peg mo?”

“It’ll be more than that, if you only knew…” seryosong anito.

“Para ‘yon lang?!”

“What? It’s not para ‘yon lang , Belle.”

“Tss. Sa yaman mong ‘yan, never mo pa ba naranasan ‘yon?”

“No, I mean, I’ve done a lot, Belle.”

“Woah! Talaga? E, bakit nagseselos ka pa? Tsk!”

“Because it’s you. You’re different from them.” Umupo ako sa swivel chair ko. Naupo naman ito sa table ko.

“So, nakatikim kana, boss?” Excited kong tanong. At least hindi s’ya maarte.

Napaubo naman ito sa naging tanong ko kahit wala naman s’yang iniinom.

“What the hell, Belle?!”

“Bakit? Tinatanong ko lang naman kung nakatikim kana. Kasi malansa ‘yon-”

“Stop it, Belle! Why do you need to know that?” Salubong na salubong ang kilay nito.

“Oh! Tinotoyo ka na naman? Tinatanong ko lang naman kung nakatikim ka na n’on kahit malansa-”

“Belle!” Napatigil ako dahil sa pagtaas ng boses nito.

“Sige na nga. Hindi na. Kapag tayo na lamang siguro. Videohan kita kapag kinain mo.”

“What the fuck! Magkaka-scandal pa ata!” Sabi nito habang nakatakip ang mga kamay sa kaniyang mukha.

“Anong scandal, boss?”

“Gagawin mo tapos hindi mo alam?”

“Ha? Kukunan lamang kita ng video kapag kumain ka. Scandal ‘yon?”

“Yeah, that thing is just for the two of us. And you don’t need to record that thing between us. We can do that every day if you want. So, you’ll never forget the feelings.” Sabi nito sabay ngisi.

“Ha? Feelings? May feelings pa ba sa pagkain ng fish ball?” nagtataka kong tanong.

“What?! All this time, you’re pertaining to that thing called fish ball?”

“Bakit, boss? Ano ba ang akala mo?”

“Y-You… A-Ano ba ‘yong sinasabi mo na tayong dalawa? ‘Yong… na try ko ng… k-kainin?” patigil-tigil nitong tanong.

“Hindi po ba nagseselos ka kasi hindi ikaw ang kasama kong kumain ng fish ball? Kaya sabi ko, sa susunod tayo. Tayong dalawa naman ang kakain. Sabi mo naman na try mo na noon hindi po ba, boss? Na try mo nang kumain kahit malansa.”

Titig na titig ito sa akin na para bang hindi makapaniwala.

“Fucking. Shit. Bullshit. Damn.it.”

Mahina ngunit may diin nitong sabi.

“Bakit, boss?”

“Sana… Pinaliwanag mo agad, Belle. Damn! I’ve been thinking about something… Nevermind!” Sabi nito sabay talikod sa ‘kin at dumiretso sa banyo.

“Bakit kasalanan ko na naman? Tsk! S’ya na nga yayayain mag-fish ball, e.”

Bumalik na lamang ako sa ginagawa ko habang ang aking boss ay nasa banyo. Hindi ko alam ang ginagawa. Bahala s’ya.

Chapter 15

Confession

Simula nang mag-aral ako ay palagi na lamang kaming nag-aaway ni boss. Nagsimula rin ang inis ko sa kaniya dahil sa ginagawa n’ya.

Hindi biro ang mag-aral habang nagta-trabaho, ngunit nakatulong ito upang mabago ang kainosentihan ko sa mga bagay-bagay. Marami akong natutuhan sa buhay, pati na rin ang pagpapahalaga sa bawat sentimo. Pati sina nanay ay tuwang-tuwa sa aking pag-aaral. Pero araw-araw akong naiinis sa aking boss na sira ulo!

“Boss! Ilang buwan na akong nag-aaral at ilang buwan ko na rin sinabi sa ‘yo na hindi mo na ako kailangang sunduin pa! Hindi ko naman tatakasan ang trabaho ko sa ‘yo!” pagmamaktol kong bungad dito pagpasok ng kaniyang sasakyan.

Paano ba naman, sinundo na naman ako. Hindi na tuloy ako makapag fish ball kasama ng mga kaklase ko. Sa ilang buwan kong pag-aaral ay nagkaroon na ako ng mga kaibigan.

“Bakit ba palagi kang galit sa tuwing sinusundo kita? Aren’t you thankful? Not all the boss doing this.”

“Pero hindi ko naman sinabi boss na gawin mo ‘to-”

“Because I want to,” pagpuputol nito sa sinasabi ko. “And please, can you just stop being grumpy every time I picked you up? Thank you is enough, lady.” Inirapan ko naman ito.

Thank you mo mukha mo! Kainis! Hindi ko ma-enjoy ang pag-aaral ko, hindi ko rin ma-enjoy ang may kaibigan dahil sa ginagawa n’ya! Tapos gusto pa niya na mag-thank you ako?! Bwisit!

“Hey… Still mad?” Tawag pansin nito sa ‘kin, ako naman ay nakatingin lamang sa labas ng bintana. Hindi pa rin kami umaalis. Kita ko pa rin ang mga kaibigan ko na kumakain ng fish ball.

Kainggit!

“Belle…” malambing nitong tawag sa pangalan ko.

“Tara na, boss, may trabaho pa tayo, hindi ba?” walang gana kong anas.

“Belle…”

“Boss, please…” buntonghininga kong pakiusap.

Sa tuwing magkikita kami, o sa tuwing susunduin n’ya ako ay nawawala na ako sa mood. Pakiramdam ko kasi masiyado n’ya akong pinaghihigpitan. Dinaig pa niya ang mga magulang ko at ang best friend ko.

Ang bestfriend ko… Kumusta na kaya s’ya? Nag-aaral din kaya s’ya?

Napabuntonghininga ako sa aking isipin. Nakaka-stress na nga araw-araw sa school, stress pa sa boss kong dinaig ang guwardya!

Tahimik ang naging biyahe namin patungo sa kan’yang opisina. May damit akong baon palagi dahil nga sa pagsundo nito. Pagkarating ay dumiretso ako sa banyo para makapagpalit. Pagkatapos kong magbihis ay gulat ako sa nakatayo sa may pintuan pagkabukas ko.

“B-Boss…”

“Can we talk?” mahina nitong tugon. Malungkot ang mga mata nito sa hindi ko malamang dahilan.

“Ano po iyon?”

“Why do I have this feeling that you don’t want to see me? You don’t want me to pick you up. Are you ashamed of me?” tanong nito at taimtim akong tinignan sa aking mga mata.

“Hindi… Bakit kita ikahihiya, boss?”

“So, why are you acting like you ashamed of me? Because, Belle, I really don’t understand.”

“Same…” walang emosyon kong sagot na nagpasalubong sa mga kilay nito.

“W-What?”

“I don’t understand you either, boss. Bakit kailangan mong gawin ‘yon? Bakit kailangan mo ako laging sunduin? Akala mo ba tatakasan ko ang trabaho ko-”

“No!” he hissed. “No, Belle, I’m not thinking of that.” Biglang hinahon nito.

“E, bakit mo ginagawa ‘yon?”

Napalunok ito at biglang yumuko. Naging balisa ito na akala mo may krimen na ginawa.

“K-Kasi, Belle. Ano…”

“Boss? Traffic ba riyan sa dila mo? Mabagal ba ang usad?” taas kilay kong tanong. “Alam mo namang ayaw ko ng nabibitin, hindi ba?” naghalukipkip pa ako.

“Belle, alam mo naman na, hindi ba?”

“Luh! Rudy Baldwin ang peg ko gano’n? Mahuhulaan ko?” sarkastiko kong sabi.

Napakamot ito sa kan’yang ulo at napabuntonghininga na animo’y hirap na hirap magpaliwanag.

“Alam mo, boss, hindi kasi ako natutuwa sa ginagawa mo. Hindi ako natutuwa na parang ikinukulong mo ‘ko. Na parang wala akong laya,” seryoso kong saad. Nakatingin ito sa ‘kin na parang may takot sa mga mata. “Boss, oo may utang na loob ako sa ‘yo. Pero pinagta-trabahuhan ko naman ‘yon lahat, hindi ba? Serbisyo ko lang ang binabayaran mo, hindi ang buong pagkatao ko, hindi ang kalayaan ko bilang tao.” Natigilan ito sa aking sinabi.

Nilampasan ko ito ngunit natigilan din dahil sa kamay na pumigil sa braso ko. Humarap ito sa ‘kin at seryosong-seryoso akong tinignan sa mga mata.

“I’m sorry if you think that way… I’m sorry if… If you misunderstood my actions towards you, Belle.” Tumigil ito at hindi inaalis ang mga tingin sa akin. “It’s not what you think.” Tumigil na naman ito. Tangina! Gusto ko na s’yang sigawan- “Because I like you, Belle, no. I love you.”

Literal akong natigilan, pati ata ang aking hininga ay saglit na natigil dahil sa kan’yang sinabi.

“Since day one, there’s this feeling that I couldn’t understand before. But now, I’m sure of everything. I’d did that because I want to protect you, Belle. I really want to be selfish when it comes to you…” madamdamin n’yang turan.

Ako? Hindi makakilos o makapagsalita manlang. Bakit? Paano? Bakit ako? Kailan pa raw? Day one?

Engot ka, Belle? May halikan na ngang naganap, hindi ba? Noong birthday ko! Hala!

“B-Boss… Nag-aadik ka ba?” tanong ko.

“Stop making fun of my confession, Belle. You have no idea how hard it is for me to confess, and you’re just making it fun? Can you at least take it seriously?” inilapit nito ang kan’yang mukha sa aking mukha. Nanlalaki ang aking mga mata dahil sa bigla nitong ginawa. “Because I’m sick of pretending… pretending that being ignored by you didn’t hurt me,” sabi pa nito ng mahina sa aking mukha dahil sa sobrang lapit.

“B-Boss-” tanging nasabi ko dahil sinunggaban na ako nito ng halik. Napaatras ako sa kan’yang ginawa kaya ang nangyari ay napabalik ako sa banyo. Ang masama pa ay kasama s’ya! Hinahalikan n’ya ako habang umaatras ako. Ipinulupot n’ya ang kaniyang braso sa aking baywang at hinapit palapit sa kaniyang katawan.

Isinandal ako nito sa pader nang marahan habang hinahalikan. Mas lumalalim pa ang halik nito hanggang sa bumigay na rin ako. Sinabayan ko ang halik niya, pati ang mga dila namin ay nagtatagpo na. Nakahawak lamang ako sa laylayan ng kaniyang damit habang tumutugon sa kaniyang halik.

Tumigil ito at pinakatitigan ako matapos nang mahabang halik. Habol namin pareho ang aming mga hininga.

“That was your punishment…” bulong nito sa parang napapaos na boses. “Gustong-gusto kitang ipagdamot sa lahat. Gusto kong akin lamang ang atensyon mo. Gusto ko, ako lamang, Belle. But I know I have no right to do that. And it fucking hurt, you know that? I’m fucking hurt, Belle. You always hurt me unintentionally.”

Chapter 16

Best Friend

Simula nang mangyari ‘yon ay palagi kong tinatanong ang sarili ko. Ano ba kami? Bakit naghahalikan na kami? Bakit ako pumapayag?!

“Argh!” Nagpagulong-gulong ako sa aking kama dahil sa inis. Kahapon pa nangyari ‘yon pero hanggang ngayon iniisip ko pa rin. Buti na lamang at linggo ngayon, hindi ko s’ya makikita.

Napabalikwas ako nang bangon dahil sa tunog ng cellphone ko.

Nanlambot naman ako sa pangalan ng caller na bumungad sa ‘kin.

Linggo ngayon, pahinga ko dapat pero eto s’ya at tumatawag! Jusko!

Napabuntonghininga muna ako bago sinagot ang tawag niya.

“H-Hello?” Bakit ako kinakabahan?

” Hey. Good morning. ” Napapaos na bati nito mula sa kabilang linya.

“G-Good morning, boss. Bakit po kayo napatawag?”

“Pack your things for two days. We’re going somewhere.”

Nanlaki naman ang aking mga mata sa pinagagawa n’ya.

“S-Sandali, boss, sandali, ha. At saan na naman ‘yan? Pahinga ko ngayon, boss! At… Kung makautos ka naman, hindi mo muna ako tinanong kung puwede ako ngayon.” Pagbagsak akong naupo sa kama at napahilot sa aking noo.

Nakaka-stress talaga itong boss ko! Ang sarap isako kung hindi lang s’ya masara-tangina mali!

“May lakad ka ba ngayon?”

“W-Wala…”

“May gagawin ka ba riyan sa inyo ngayon?”

“W-Wala rin naman.”

“See? So, it’s a yes. I’ll be there in an hour. See you.”

“Pero-” namatay na ang tawag.

“Argh! Buwisit ka talaga! Desisyon ka mas’yado!” Pinagsusuntok ko ang unan habang iniisip na mukha ‘yon ng boss ko.

Pero ilang minuto lamang ay nakita ko na ang sarili kong naglalagay ng mga damit sa duffel bag ko. Naligo na rin ako at nag-ayos bago bumaba upang magpaalam kay tita.

Natagpuan ko itong nag-aalmusal sa kusina habang may binabasa sa laptop nito.

“Good morning, tita.” Bati ko at bumeso pa rito.

“Oh! Good morning, hija. Join me here, wala kang trabaho, ‘di ba? Bakit nakabihis ka?” Tanong nito habang nagsasandok ako ng aking pagkain.

“Ah… Tita, ano po kasi…”

“You’re going out with Lucas, am I right?” nakangiti nitong tanong.

“O-Opo. Ngayon ko lang din po nalaman, ngayon lang po n’ya sinabi.”

Natawa naman ito, botong-boto talaga s’ya kay boss. Ramdam ko rin na ipinauubaya n’ya ako sa lalaki. Dahil ba mayaman? Tss.

“Si Lucas talaga, strategy n’ya ‘yon para hindi makatanggi sa kaniya.” Nakangiti nitong saad.

Nagtataka man ay hindi ko na inusisa dahil wala naman akong pakialam sa nakaraan ng boss ko.

Matapos namin kumain ay nakarinig na kami ng tunog ng doorbell.

“Baka po s’ya na ‘yan. Kunin ko lang po ang gamit ko sa kuwarto.”

“Sige. Ako na ang magbubukas ng pinto.”

Umakyat ako sa kuwarto ko para kunin ang aking bag at ang cellphone. Bago makalabas ng kuwarto ay nakarinig muli ako ng doorbell.

“May bisita siguro si tita.” Sabi ko sa sarili at tuluyan nang bumaba sa sala dahil baka mainip ang napakabait kong boss.

“Tara na bo-” Natigilan ako dahil dalawang lalaki ang nakatalikod sa gawi ko na kinakausap ni tita. Natigilan rin sila dahil napatingin sa ‘kin si tita.

Tumayo si boss at nakapamulsang tumingin sa ‘kin nang seryoso. Pero mas hindi ko inaasahan ang isa pang lalaki na tumayo rin at humarap din sa gawi ko. Nanlaki ang aking mga mata dahil sa gulat at sa hindi talaga inaasahan na makikita ko s’ya ulit.

“Kumusta ka na?” baritong tanong nito. Guwapong-guwapo sa suot nitong fitted white shirts at denim pants. Kahit naka-rayban ay kilalang-kilala ko ito.

“Oh. My. God.” Unang nasabi ko. Natawa ito sa naging reaksyon ko, ang katabi nito ay madilim na ang tingin.

“Rustom!” Sigaw ko at tinakbo ang pagitan namin, tinalon ko s’ya ng yakap. Tumawa ito at niyakap ako pabalik.

“Ako nga. Na-miss kita. Sobra…” sabi nito habang nakayakap sa ‘kin.

“Sobrang miss na rin kita, buti napadpad ka rito.”

“Ehem!” Tikhim ni boss na nakatingin pala sa ‘kin dahil nasa likod na s’ya ng best friend ko. Inirapan ko lamang ito at hinarap si Rustom.

“Kumusta ka? Ang guwapo mo lalo!” nakangiti kong usal.

“Tss. Matagal na, ngayon mo lang nakita? Ang sama mo!”

“Eto naman! Siyempre matagal na, p’re, mas lang ngayon. Ay! Oo nga pala, tanda mo pa ba si tita?” Tanong ko at humarap kay Tita Merly.

“Oo naman, nagkausap na kami kanina.” Nakangiting saad nito, ngumiti lang din si Tita.

“Ipakilala mo ang boss mo, Ivory.” Utos ni tita.

“P’re, boss ko nga pala. Si boss Lucas, boss si Rustom, best friend ko at kababata ko sa Batangas.”

Pareho silang nakatingin sa mata ng isa’t-isa na tila nag-uusap. Ilang segundo silang gano’n bago nagkamay.

“Nice to meet you,” saad ng best friend ko.

“Yeah,” tanging sagot ng boss ko na wala manlang emosyon. Ang bossy talaga!

“Paalis pa kayo hindi ba, Ivory? Nakakahiya naman sa boss mo na naghihintay.” Biglang singit ni tita.

“Paalis ka?” tanong ni Rustom sa tabi ko. Tiningala ko naman ito.

“Oo, e. Pasensya ka na. May tinitigilan ka ba rito?”

“Oo, rito na ako magtutuloy ng pag-aaral, e.” Sabi nito at ngumiti pa.

“Talaga?! Wow! Sige, kita ulit tayo pagbalik ko, ha!” masigla ko namang sabi.

“Oo ba!” Inabot nito ang cellphone niya sa ‘kin. “Number mo.”

Bago matapos ay narinig ko na ang naiiritang boses ng boss ko.

“Let’s go, Belle, matatraffic tayo.”

Kaya mabilis kong tinapos ang pagt-type ng number ko at inabot ito kay Rustom.

“Magpakilala ka, ha! Bye!” Sabi ko at niyakap ko pa s’ya ulit bago lumabas ng bahay dahil kakausapin pa raw n’ya si tita.

Naging magaan ang aura ko paglabas ng bahay dahil sa pagkikita namin ng best friend ko. Kabaliktaran naman sa aura ng boss ko na parang nagdikit na ata ang kilay sa sobrang salubong nito.

Sumakay ako sa sasakyan n’ya, gano’n din naman s’ya pero padabog na sinara ang pinto.

“Mainit ang ulo mo, boss?”

“Ha? No.” Malamig nitong sabi.

“Talaga ba?” pang-iinis ko pa lalo rito.

“Tss. Miss na miss, akala mo ilang taon na hindi nagkita, ah!” Bulong nito na naririnig ko naman dahil tahimik. O, sadyang ipinaparinig n’ya?

“Luh! Matagal na rin ang mag-iisang taon, boss.”

“Seatbelt.” Turo nito sa seatbelt ko kaya kinabit ko agad ito. “Mag-iisang taon pa lang, Belle. Makalingkis ka naman akala mo walang bukas!” pagmamaktol pa rin nito.

“Gano’n naman talaga kapag miss mo ang isang tao, hindi ba? Ikaw ba, boss?”

“I’m not like that, and I didn’t miss someone, ever. Kung magkakaroon man, hindi gano’n katulad nang ginawa mo. Tss.”

“Siyempre, lalaki ka, e. Gano’n naman talaga ang mga babae.”

“Tss. Required ba na lumingkis nang gano’n kapag nakita ang taong na-miss?”

Pinaglalaban nito? Parang batang naagawan ng lollipop kung magmaktol.

“Teka nga, boss… Bakit ka nagagalit? Anong pinaglalaban mo?”

“Why not? It’s you, Belle, we’re talking about you hugging someone . And hell, in front of me!” Parang stress na naman s’ya, halata kahit sa daan lamang s’ya nakatingin.

“Oh? Tapos? Best friend ko ‘yon, boss. Anong problema ro’n?”

Napabuntonghininga ito at napakamot sa ulo na parang naiinis. Hinawakan pa ng kaliwa n’yang kamay ang buto ng kaniyang matangos na ilong.

Parang galit na galit naman ‘to. Tss.

“I don’t know what to do…” Sumulyap pa ito sa gawi ko pero mabilis lamang. “What will I do to you? For you to feel what I really felt every time you did something to someone.” Seryosong-seryoso ito sa kaniyang mga sinasabi. “Paano ba paalalahanan ang sarili na…wala akong karapatan? Na… Hanggang d’yan lang dapat ako? Kasi, Belle, ang hirap para sa ‘kin na balewalain ang mga ginagawa mo. Lalo na at nakararamdam na ako ng sakit dito.” Turo nito sa kaniyang kaliwang dibdib. Hindi ako nakapagsalita.

Chapter 17

Fresh Tahong

Naging tahimik ang biyahe namin ni boss, wala akong na i-sagot sa mga sinabi n’ya. Hindi na lamang ako nagsalita dahil baka masaktan ko na naman s’ya ng hindi sinasadya.

Siguro may dalawang oras din ang naging biyahe namin bago tumigil ang sasakyan n’ya sa tapat ng isang resort. Nakamasid lamang ako sa harapan ng isang malaki at napakagandang resort.

**Isla Montemayor **

Basa ko sa pangalan ng resort. Ibig sabihin ay kanila ito? Malamang! Montemayor siya, e.

“Good morning, sir.” Bati ng lalaking palapit sa gawi namin.

“Morning. Pakikuha ng mga gamit sa loob,” utos nito sa lalaki.

“Yes, sir.”

May kasunod pa itong dalawang lalaki, kinuha nila ang bag namin sa loob ng Wrangler Jeep ni boss. Kaya pala ito ang dala niyang sasakyan ngayon. Iba na talaga ang big time! Ang daming sasakyan, papalit-palit lang. Tss.

“Let’s go, Belle, mainit na rito.” Napatingin naman ako bigla sa kaniya.

“A-Ah… Sige po.”

Sumabay ako ng lakad sa kan’ya patungo sa loob ng resort nila. Bumungad agad sa ‘kin ang napakataas na slide. Dalawa ito na magkabilaan sa mukhang bahay na nasa gitna nito. Isang malawak na pool ang babagsakan mo at sigurado akong malalim ‘yon. Katabi nito ang pambatang pool na may mga fountain at maliit na slide.

Sa paligid ng dinadaanan namin ay may mga kubo na kung tawagin ay cottage. Mayroon ding parang apartment na up and down. Siguro ito ‘yong may mga aircon sa loob.

Palinga-linga lamang ako habang naglalakad kami. Nakarating kami sa isang bahay kung saan kitang-kita ang dagat. Pinasok lamang ng mga boy ang mga gamit namin at nag-alisan na. Nilibot ko naman nang tingin ang buong bahay sa loob. May pangalawang palapag din ito.

“Let’s go upstairs, nando’n ang mga kuwarto.” Tumango lamang ako at sumunod sa kan’ya.

Sa taas ay may dalawang kuwarto pero malaki, may sala rin at terrace kung saan ang view ng malawak na karagatan. Dumiretso ako sa terrace bago pumasok sa kuwarto dahil na-miss ko ang dagat.

Mas maganda ‘to sa dagat namin, blue talaga ito at malinis. Napapikit ako at dinama ang simoy ng hangin na nagmumula sa dagat. Hindi rin malansa ang amoy ng hangin.

Ang sarap sa pakiramdam ng ganito, tahimik at may magandang view.

Pagmulat ko ay nagtama agad ang tingin namin ni boss, titig na titig ito sa ‘kin. Pero hindi ko alam kung bakit hindi ko manlang iniiwas ang tingin ko. Kitang-kita ko ang green n’yang mata dahil sa liwanag ng araw. Ang sarap lang tignan.

Mas lumapit pa ito sa ‘kin na hindi manlang inaalis ang tingin sa mga mata ko, gano’n din naman ako sa kaniya.

“You like the view, huh.” Mahinang sabi nito pagkalapit sa ‘kin. Naramdaman ko na lamang ang kamay nito sa baywang ko at marahan akong inilapit sa katawan n’ya. Bahagya akong tumingala para mas makita pa ang kaniyang mga mata.

“Ang ganda ng mga mata mo,” wala sa sarili kong sabi.

“Ang ganda lahat sa ‘yo,” sagot naman nito at ngumiti pa.

Jusko! Bakit parang may nagwawala sa t’yan ko? Bakit parang nagugustuhan ko na ang mga ginagawa n’ya? Oh, my gulay!

Hindi ako makapagsalita, nakatingin lamang ako sa mga mata n’ya na puno nang paghangang nakatingin sa mga mata ko. Ang mga kamay ko ay prenteng nakapatong sa matigas nitong dibdib dahil sa sobrang lapit namin.

“I love you, Belle, no pressure. I just wanna remind you that, I love you every day.” Sinasabi n’ya ito nang mahina habang nakatingin sa labi ko.

At viola! Hinahalikan na n’ya ako.

Gumanti naman ako ng halik at iniyakap pa ang aking mga kamay sa kaniyang batok.

Ang harot mo, Belle! Sinabihan ka lang ng I love you, nagpahalik kana?!

Sabi ng walanghiya kong isip na akala mo hindi s’ya kinikilig. Tss.

Jusko! Nakakaadik ang halik niya. Ano raw? Pisti!

Nagtagal pa ng ilang segundo ang halikan namin bago n’ya ako bitiwan at pareho kaming habol ang hininga. Natawa pa ang mokong!

“Let’s go, kain muna tayo tapos ay mag-swimming tayo.” Aya nito at hinalikan pa ako sa tungki ng aking ilong.

“W-Wala akong panligo, hindi mo naman sinabi na rito tayo pupunta.” Nakanguso kong sabi, nakatingin na naman ito sa labi ko.

Hinalikan n’ya ulit ako pero hindi naman matagal.

“Stop that, Belle, baka ipasok kita sa kuwarto ko. Kahit tanghali ay nasabak ako sa gyera.” Pilyong sabi nito kaya madali akong lumayo sa kaniya.

“Boss! Ang bastos mo!” sabi ko na ikinatawa n’ya.

“Tara na nga, may swimsuit sa kuwarto mo. Pili ka na lang pero kumain muna tayo bago pa kung ano ang makain ko.” Nakangising sabi nito habang naka-akbay sa ‘kin. Naglakad kami pababa ng bahay at dumiretso sa likod.

Doon ay may pool at may gazebo na may mga nakahandang pagkain. May isang maliit na pool din na nakabukod.

“Ano ‘yon?” tanong ko.

“Hot spring ‘yon, gusto mo mamayang gabi na tayo maligo. D’yan tayo liligo,” sabi nito.

“Pero gusto ko rin maligo sa dagat, boss.”

“Okay. We will, after natin kumain.”

Pinaghila pa ako nito ng upuan bago s’ya umupo. Puro seafood ang pagkain kaya marami akong nakain. Grabe…

“You love seafoods?” tanong nito matapos namin kumain.

“Oo, masarap kaya lalo ang hipon. Ikaw, boss?”

“I want fresh tahong…” sabi nito na seryosong nakatingin sa ‘kin.

“Fresh naman po lahat ‘yan, boss, malapit sila sa dagat, e. Kaya malamang laging fresh ang mga ‘yan.”

“Yeah. But tahong is still the best taste for me. Lalo na kung makatas.”

“Makatas? Anong luto ng tahong ang gano’n? Gusto ko rin tikman.” Bigla itong natawa sa sinabi ko. Nagtataka ko naman s’yang tinignan.

“No, tahong is not for you. Sausage,” nakangisi nitong sabi.

“Sausage? Masarap din naman ‘yon, boss. Okay na rin.”

“Tara na nga. Lalo akong mababaliw sa ‘yo, hindi mo naman gagamotin.” Napapailing nitong sabi at naglakad na pabalik sa loob ng bahay.

Nagmadali naman akong sumunod dito hanggang sa maka-akyat.

“Magbihis ka na, liligo na tayo.” Utos nito bago pumasok sa loob ng kaniyang kuwarto. Kaya naman pumasok na rin ako at excited na humanap nang maisusuot.

Hindi ko pa na try mag-swimsuit, nahihiya kasi ako. Pero dahil wala namang tao rito ngayon kung hindi kami lang, try ko mag-swimsuit.

Napili ko ang black two-piece na tinatali sa batok ang top at tinatali naman sa tagiliran ang ternong panty. Tinignan ko ang aking sarili sa full-length mirror.

“Woah! First time ko pero hindi naman pala nakakahiya ang katawan ko. Buti na lamang at maputi ako, bumagay ang itim.

Nag-messy bun lamang ako ng aking buhok at lumabas na ng kuwarto. Saktong labas rin naman ni boss sa katabing kuwarto. Napabagal ang pagsasara nito sa pinto nang makita ako.

Kinabahan naman ako bigla…

Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa na bahagyang nakaawang pa ang bibig.

“Boss? Nanuno ka naba?” tanong ko.

Napakurap-kurap naman ito at napaayos nang tayo.

“Fuck!” bulong nito na rinig ko naman.

“B-Bakit, boss? H-Hindi ba bagay?” Kinakabahan kong tanong dahil baka hindi naman pala bagay sa ‘kin. Nag-feeling lang ako.

“What?! No!” Mabilis nitong sagot at lumapit na sa ‘kin, hinawakan nito ang baba ko at itinaas nang bahagya para magsalubong ang aming tingin. “Parang… Gusto ko na lamang magkulong sa kuwarto kasama ka, Belle.” Mahinang sabi nito.

“Boss, gusto kong maligo sa dagat. Bakit mo ko ikukulong?”

“Tss.”

Inilagay niya ang kaniyang kanang braso sa baywang ko at inalalayan akong bumaba ng hagdan. Akala mo naka-heels, e, naka-tsinelas lang naman ako.

Naligo kami sa dagat kahit mainit. Sobrang na-miss ko talaga ang dagat. Marunong akong lumangoy kaya hindi ako natakot nang gusto ni boss na sa malalim kami. Hanggang leeg n’ya ang tubig pero lampas na ito sa ‘kin. Nakayakap ito sa baywang ko para raw hindi ako lumubog.

“You know what? You’re like a sea. You can go with the flow of your life. And like the sun, who gives light to my darkest time.”

Seryosong sabi nito habang nakatingin kami sa isa’t-isa. Ang random naman ng lalaking ito minsan. Hinalikan ako nito matapos n’ya iyon sabihin. Mas hinapit ako nito palapit sa kaniya nang gantihan ko ang kaniyang halik. Naramdaman ko ang pagbuhat nito at iniyakap ang aking mga binti sa kaniyang baywang habang hinahalikan ako.

Gumapang ang kan’yang isang kamay sa dibdib ko at pinisil-pisil ito sa ibabaw ng swimsuit ko. Hindi ko naman napigilan ang mapaungol.

“Hmm…” ungol ko habang hinahalikan pa rin n’ya.

Bigla akong may naramdaman na matigas na tumutusok sa bandang pwetan ko. Tumigil si boss sa paghalik at sa paglalaro sa aking dibdib. Isinandal ang kan’yang noo sa balikat ko.

“Ngayon pa lang, nagso-sorry na ‘ko, Belle.” Mahinang bulong nito habang nakayuko. Nagtaka naman ako pero hindi nagsalita. “Sorry agad, dahil hindi ko maipapangakong hindi ko matitikman ang fresh tahong bago umuwi. Hirap na hirap na akong magpigil. Ang sakit na sa puson.” Bigla pa itong natawa nang mahina.

“Puwede ka naman talaga kumain ng tahong, boss.”

Tumingin ito sa ‘kin bago mas lalong natawa na naman.

“Napakainosente, My Belle. But I’ll make sure, ako ang kukuha ng kainosentihan mo na ‘yan. Ako ang kakain ng fresh tahong, mark my word.” At hinalikan na naman ako nito.

Chapter 18

Bahay-bahayan

Matapos namin maligo nang tanghali ay nag-lunch lamang kami bago kami nagbanlaw sa mga kaniya-kan’ya naming kuwarto. Pagod na pagod ang pakiramdam ko kaya nakatulog na ako matapos ko magbihis.

“Belle…” isang mahinang tinig ang aking naririnig na tumatawag sa aking pangalan.

“Belle… Wake up…” tawag ulit nito.

Pupungas-pungas naman akong gumising at bumungad sa ‘kin ang guwapong nilalang na boss ko pala. Nakaupo ito sa sahig habang titig na titig sa aking mukha. Ako naman ay nakadapa pa rin habang nakaharap ang mukha sa gawi n’ya.

Ang guwapong nilalang naman talaga ng isang ito. Kung araw-araw ba naman ganito ang bubungad ay ‘di ga kasarap .

Sabi ko sa sarili habang nakatitig sa guwapong nilalang na seryosong nakatitig lamang sa ‘kin.

“Mamaya na tayo magtitigan at magbolahan sa mga isip natin. Dinner is ready, get up now, Belle.” Sabi nito sabay ngiti.

Tss! Puwedeng model ng toothpaste, ah!

Tamad na tamad akong bumangon at dumiretso sa banyo para maghilamos at mag-toothbrush. Nakakahiya naman, nandito ‘yong mala model ng toothpaste tapos ako ‘yong tinga. Tss.

Nagsuklay lamang din ako bago humarap na muli sa kaniya na naghihintay sa pintuan. Nakasandal ito patagilid sa hamba ng pinto habang nakahalukipkip at pinapanood ang bawat galaw ko.

“Tara na, boss.” Mahinang sabi ko dahil parang pagod na pagod ang pakiramdam ko.

“Are you okay? You look tired, wala pa nga akong ginagawa sa ‘yo,” sinamaan ko ito nang tingin.

“Tss. Bakit, may plano ka, boss?” Walang gana kong tanong at nilampasan s’ya palabas ng kuwarto ko. Ramdam ko naman ang pagsunod nito, bigla ako nitong inakbayan.

“Meron sana…” sagot niya. Pagtingin ko sa mukha n’ya ay nakangiti na ito.

“Ano ‘yon?”

“Basta, masarap…” Kinagat nito ang pang-ibabang labi. Kumunot naman ang kilay ko sa pagtataka.

“Masarap? Paanong masarap, boss?” Bumababa na kami ng hagdan at sa may dagat kami dumiretso.

“Hmm… Feels like heaven.”

“Luh! Nakarating kana sa heaven?!” tumigil pa ako at humarap sa kan’ya. Taka naman n’ya akong tinignan pabalik.

“Huh?”

“Sabi mo masarap, feels like heaven pa kamo, boss. Ibig sabihin nakarating kana sa heaven! Alam mo na ‘yong feelings, eh! Kuwento ka naman, boss!” nakangiti ko pang saad. Baka totoo ang mga angels.

Ilang segundo na naman n’ya akong tinitigan bago ito tumikhim na parang nagpipigil na matawa.

“You know what, Belle? You are now my happy pill,” saad nito nang nakangiti.

“Ha?” takang tanong ko.

“Nothing, let’s go. Forget the feels like heaven thingy. Soon, you’ll understand what I’m talking about. Because that time, you already experience the heaven.”

“Ewan ko sa ‘yo, boss, magulo ka kausap.” Sabi ko na lamang at sumabay na sa kaniya sa paglalakad papuntang tabing dagat.

“Ako pa ngayon ang magulo. Tss.” Bulong nito na hindi ko na lamang pinansin.

Pagkarating namin sa tabing dagat ay walang ka tao tao pero may tent at may maliit na lamesa sa labas na may mga pagkain.

“Bakit may tent? Camping?” sarkastiko kong tanong.

“Tss. D’yan tayo mamaya pagkatapos kumain.”

“Aano tayo riyan, boss? May bahay naman tayong tinutuluyan?” takang tanong ko.

“Aano ba ang gusto mong gawin sa loob mamaya?”

“A-Ano… Aano… Ah… Ano ba?” naguguluhan kong sagot.

Aano ba kasi kami sa tent na ‘yan?

“Mamaya mo na problemahin ‘yan, come here.” Hinila ako nito nang may pag-iingat at naupo kami sa sapin na nakalatag sa buhangin. Nasa pagitan namin ang maliit na lamesa na may mga pagkain.

“Luh! Boss! Boss!” masigla kong tawag dito kahit na nasa harapan ko lang naman ito.

“Hey! What? What happened?” nataranta naman ito. Itinuro ko ang pagkain sa mesa. “What? What’s wrong with the foods?” tanong nito.

“Tahong…” mahina kong sabi habang nakangiti. Nagtaas baba pa ako ng aking kilay. Nawiwirduhan naman akong tinignan nito.

“Yeah… Tahong… I know.”

“Naku! Ikaw, boss! Hindi ka talaga papayag na hindi makakakain ng tahong bago tayo umuwi, ha!” pangbubuyo ko rito.

“Tss. That’s not what I meant; I mean the fresh one. And that fresh what I’m talking about is your tahong.”

“Ha? Teka, boss. Taga probinsya ako, oo, pero hindi ako nagtitinda ng tahong. Ano ka ba? Secretary mo ako, hindi ba?” naiinis ko namang tanong dito.

Parang tanga ‘tong boss ko, saan ako kukuha ng tahong? Saka bakit pa ako magtitinda n’on, e, nagtatrabaho na ako sa kaniya? Tss. Boplaks pala minsan si boss.

Bumuntonghininga ito at napahilot sa may ilong nito. “Nevermind, Belle, let’s just eat. Don’t talk to me for a while,” sabi nito.

Sinimulan na nga nito ang kumain kaya naman kumain na rin ako.

H’wag daw muna s’ya kausapin, gutom na gutom na siguro ‘to?

Kaya naman hanggang sa matapos kumain ay hindi ako nagsalita. Kahit sarap na sarap ako sa tahong. Ito ata ang tinutukoy ni boss na luto ng tahong.

“Boss…” tawag pansin ko rito. Tapos na rin ito kumain.

“Hmm?” Sagot nito habang may tine-text at umiinom ng tubig.

“Ito ba ‘yong luto ng tahong na gusto mo? Makatas s’ya, e. Masarap pala talaga, ‘no?”

Napabuga naman ito nang iniinom na tubig. Buti na lamang at hindi sa ‘kin naibuga. Tsk.

“What the hell, Belle?!” bulyaw nito habang umuubo pa.

“Oh? Inano na naman kita, boss? Hindi pa kita ni aano, ah?!”

“Hindi ba sinabi ko na kanina na hindi ‘yang tahong na ‘yan ang tinutukoy ko?”

“Luh! Malay ko ba na may ibang lahi pa pala ang mga tahong.” Nakanguso kong sagot at kumuha ulit ng isang tahong.

“What? What lahi?” magkasalubong na ang mga makakapal nitong kilay.

“Tss. Akala ko matalino ka, boss? Lahi pa hindi mo alam, boplaks ka pala, eh!”

Akala ko pa naman matalino, hindi rin pala. Mas matalino pala ako kay boss. Tss. I’m proud!

“Lahi? Voplas? Where did you learn that? Is that really a word?”

Tumawa ako nang tumawa dahil sa pilipit nitong dila.

“Voplas amputa! Ang arti ng boplaks! Pinaganda mo pa?” Hindi ko mapigilan ang hindi humagalpak ng tawa.

“Hey! Will you stop laughing?!” Tumayo na ito at humawak sa kaniyang baywang. Masamang-masama na ang tingin sa ‘kin.

Tumayo ako habang tumatawa. Lagi na lamang akong pinapatawa ng pilipit n’yang dila.

“Wait…” sabi ko habang sinusubukang pigilan ang pagtawa. Naghalukipkip ito at tinaasan ako ng dalawang kilay.

“How long will you make fun of me?”

“Konti na lang boss. Wait… Paubos na…” At tumawa na naman ako nang tumawa.

Bigla na lamang akong iniwan nito at pumasok sa loob ng tent.

“Luh! Tampururot ang peg ni boss!”

Uminom muna ako ng tubig at kinalma ang sarili bago sumunod dito pagpasok sa tent.

“Boss-”

Natigilan ako sa pinto ng tent habang nakayuko na handa na sanang pumasok. May nag-play na movie sa may loob ng tent, may ilaw na nakatutok dito. Si boss ay prenteng nakahiga sa loob nito.

“Hey, come in.” Malambing nitong sabi sa ‘kin.

Tss. Ang bilis talaga magbago ng mood nito. Toyoin talaga!

Nakayuko akong pumasok sa loob, pagkatapat ko sa sa kaniya ay bigla ako nitong hinila.

“Kiking nalaglag!” bulyaw ko dahil sa gulat.

Napahiga ako sa tabi ni boss, nakaunan ako sa braso niya kaya rinig na rinig ko ang mahina nitong pagtawa.

“Bastos mo talaga magulat! Hindi na nalilimot ang nalaglag na ‘yan. Tss,” nakangisi nitong sabi sabay tingin sa gawi ko. Napatingala naman ako na hindi ko na pala dapat ginawa.

Naglapat ang tungki ng aming mga ilong, ang mga mata nito ay seryosong nakatingin sa mga mata ko. Tumikhim ako at ibinaling muli sa harapan ang aking tingin.

“Anong movie ‘to, boss?” tanong ko para mawala ang ilang sa pagitan namin.

“After,” simpleng sagot nito.

“Ah…”

Tahimik naming pinanood ang movie, kinumutan din nito ang aming mga sarili. Biglang naging awkward ang panonood namin nang biglang kissing scenes na. Napapalunok na lamang ako at hindi bumabaling ang aking tingin sa gawi n’ya. Lalong naging awkward ang panonood namin dahil sa bed scene.

Shemay! Bakit may ganito ang palabas na ‘to?!

Hinapit ko ang kumot pataas hanggang sa matakpan ang aking bibig.

Kabado bente!

“Wanna play?” mahinang tanong nito.

“P-Play?” nagtataka kong tanong.

Ano naman ang naisip nitong si boss? Naging isip-bata at gustong maglaro.

“Yeah.” Tanging liwanag lamang ng aming pinapanood ang nagbibigay liwanag sa amin. Kaya hindi ko mas’yadong makita ang ekspresyon ng mukha nito.

“A-Anong laro, b-boss?” Biglang tumaas ang kabilang gilid ng kaniyang labi. Bigla naman akong nakaramdam ng kaba sa ngiting ginawa nito.

Jusme! Kayo na po ang bahala sa ‘kin.

“Let’s play…” pagpuputol nito sa sasabihin na tila sinasadya. Ako naman ay naghihintay sa susunod nitong sasabihin. “Bahay-bahayan.” Nawiwirduhan ko s’yang tinignan.

“B-Bahay-bahayan? Okay ka lang, boss?”

“Yeah, bahay-bahayan. I’m the daddy and of course you’re the mommy. And the baby? To follow na lang. Gagawin pa lang, e.”

“H-Ha?”

Chapter 19

RATED SPG

First Night

Kinubabawan ako ni boss, nanlalaki naman ang aking mga mata sa gulat. Nakaharang pa ang dalawa kong kamay sa kaniyang dibdib. Titig na titig ito sa ‘kin, bawat parte ng aking mukha ay parang kinakabisa nito.

“B-Boss… A-Anong gagawin m-mo?” kinakabahan kong tanong dito.

“I told you; we’re playing bahay-bahayan, right?”

“O-Oo nga…”

“So, tonight, we’re going to start making our baby.” Mahinang tugon nito dahil sa sobrang lapit ng aming mga mukha. Kitang-kita ko tuloy ang pagngisi nito.

“B-Baby?! T-Teka, boss!” mahinang bulyaw ko.

“What? Why?”

“Paano… G-Ginagawa ang mga baby?”

Napamaang ito sa aking tanong, mayamaya pa ay sunod-sunod ang pagkurap ng kaniyang magagandang mga mata.

Bakit? Gusto ko lang naman malaman, e.

Kinagat nito ang pang-ibabang labi pero halata pa rin ang kaniyang sinusupil na ngiti.

“Your curiosity will lead you to heaven, My Belle. Just be cooperative and let me do the honor. You don’t need to do anything, just moan my name.”

“Ha-hmp!”

Sinunggaban na ako nito ng halik na ikanatahimik ko. Ang pinapanood namin ay tuloy pa rin kahit hindi na rito ang aming atensyon.

Naging parang uhaw ang paraan nang paghalik ni boss sa ‘kin, pero naging mapusok din kalaunan. Wala akong nagawa kung hindi tugunin ang halik niya sa ‘kin.

Choosy pa ba ako? Jusko! Bahala na ang birheng bathala. Teka? Tama ba? Ah, basta! ‘Yong bathala ng mga birhen!

Ang mga kamay nito ay pumasok na sa loob ng aking damit at tumigil sa aking dibdib.

“Hmmm…” ungol ko nang laro-laruin nito ang nipple ko kahit may bra pa ito.

I moaned once more from the tickling I felt when his kisses landed on my jaw and my ear. Later on, he removed both my bra and my pants. He reached my neck and I could feel his tongue beneath my ear. I covered my chest with my hands in shame.

“Hey, hindi mo na kailangan gawin ‘yan. Wala namang makikita,” sabi nito.

“Aba! Sira ulo ka, boss, ah!”

“Still, I love it. Come on, let me see what will be mine after this.”

Dahan-dahan nitong tinanggal ang aking braso kaya nakita na n’ya ang itinatago kong yaman. Lumuhod pa ito sa pagitan ko at pinakatitigan ang katawan ko. Hiyang-hiya naman ako sa ginagawa n’ya. Tinanggal din nito ang short ko pero ang panty ko ay hindi pa rin.

Hinalikan ako ulit nito habang busy ang kamay n’ya sa aking dibdib.

Wala raw makikita pero ginawa namang stress ball, ampucha! Bastos na bata!

When my breast was being kissed and played with by his tongue, I couldn’t hold back my moan.
I still close my eyes while moaning, and I feel something in my stomach. I felt his kiss go down my stomach and stop at my belly button. Using his white and beautiful teeth, he pulled my panty down to my thighs.

Ang tamad naman nito! May kamay naman, e. Tsk! Nakarating tuloy ang ulo niya hanggang sa paa ko. Daming alam!

Tumunghay si boss tangay sa kan’yang bibig ang aking panty habang nakangisi pa sa ‘kin. Nanlaki naman ang aking mga mata.

“Boss! Gutom ka pa ba?! Pati panty ko pinag-initan mo!” Napaupo ako at hinablot ang panty ko sa kaniyang bibig.

“Tss. Panira,” bulong nito. “Higa.” Utos nito sa ‘kin. “Kakain ako.” Nagsalubong naman ang aking mga kilay sa narinig pero nahiga rin naman.

“Anong kakainin mo-ahh…”

“This fresh tahong of yours,” sabi nito habang dinidilaan ang perlas ko.

“Ahh… Boss… A-Anong ginagawa m-mo-hmmm…” pati balakang ko ay napapagalaw dahil sa kaniyang dila.

Ikagagalit ba ng silanganan kung ibibigay ko ang perlas? O, mauubusan ba ng tahong sa dagat kung ipapakain ko ang akin? Shemay! Bakit ang sarap sa feeling ng ginagawa n’ya?

“Stop calling me boss. Call me Lucas while moaning, My belle.” Sinasabi n’ya ‘to habang nasa pagitan ko pa rin ang kaniyang mukha na busy sa kaniyang kinakain.

Ramdam na ramdam ko ang pagmamasahe ng kan’yang daliri sa ibabaw ng tahong ko.

“So wet…” sabi pa nito at parang sumisipsip sa tahong.

“Ohh… L-Lucas…” ungol ko, napatunghay ito at tinignan ang inaantok kong mukha.

“Better. Ang sarap mo na, ang sarap pa pakinggan sa tainga.” Bumalik ito sa pagsubsob sa tahong ko. Napuno na lamang ng ungol ko ang aking pandinig.

He slowly inserted his finger inside me. I felt some pain, but it didn’t last long.
”Does it hurt?” he asked while slowly moving his finger inside me.

“H-Hindi,” sagot ko kahit medyo may hapdi akong nararamdaman. “Pero… Para akong naiihi.”

“Let it cum, My Belle. My mouth is ready.”

He moves his finger faster inside me, and I really felt something coming out, so as he said, I let it. I clung tightly to the blanket after I felt something come out of me.
I could hear him sucking in the liquid I released, and it took a few seconds before he stopped. He wiped his lips and took off his clothes.

‘Yon na naman ang mga bukol sa kaniyang t’yan na tinatawag pa lang abs.

Ang hot… Shemay!

Hinubad din nito ang short at kaniyang brief na ikinagulat ko ng bongga.

Mahabagin! Anong hayop ‘to?!

“What?” Tanong nito sa gulat kong mukha habang nakatitig sa kakaibang nilalang.

“A-Ano ‘yan, boss? B-Bakit gan’yan?” Natutuliro kong turo sa pagitan ng kaniyang hita. Tinawanan naman ako nito.

“You have tahong, now, meet your friend, sausage.”

Tayong-tayo ito, maugat at… Jumbo sausage!

“A-Ang… J-Jumbo naman.”

Tumawa na naman ito. “Yeah, this jumbo sausage will enter inside you. So, be ready. Spread your legs, My Belle.”

“S-Sandali naman, boss, sa l-loob ko? As in?!” kinakabahan kong tanong.

“Yeah.”

“Shemay! Wawasakin mo ‘ko? H-Hindi ba ako…Ma-o-ospital n’yan?!”

“Tss. You’ll see, don’t worry. I’ll be gentle… At first…”

Nag-antanda naman muna ako bago nahiga nang maayos.

Kayo na po ang bahala sa ‘kin, mababasag na ata ang perlas ng silanganan. Jusme!

Dahan-dahan n’yang ipinapasok ang kaniyang sausage sa aking tahong. Ramdam na ramdam ko ang sakit kaya napakagat ako sa aking labi habang nakapikit.

Kingina! Masakit! Parang unti-unti akong hinahati sa dalawa. Bakit kasi ang laki! Walang awa!

At nang tuluyan na n’ya itong naipasok ay hindi ko na napigilan ang maluha sa sakit.

“Tangina!” nasabi ko na lang.

“Shh… I’m sorry,” sabi ni boss habang hindi gumagalaw. Pinunasan nito ang aking luha at marahan akong hinalikan. “That pain won’t last long, I’m sorry, My Belle.”

Matagal akong nakapikit at nang medyo nawawala na ang sakit ay nagmulat na ako. Bumungad sa ‘kin ang nag-aalalang mukha ni boss.

“Gago, boss! Pabawasan mo ‘yan! Ilan na ba ang nawasak n’yan?!” Natawa naman ito kaya naramdaman ko na naman ang kaniya sa loob ko.

“Marami na. But you will be my last. And no, hindi ko ‘to pababawasan. Masasanay ka rin.”

“Aba! May plano ka pang-Ah!” bigla itong gumalaw nang dahan-dahan.

Naghalong masarap at masakit ang aking nararamdaman. Pero habang nagtatagal ay nagugustuhan ko na ang pakiramdam.

Panay ang ungol ko sa bawat galaw niya, hindi na s’ya mabagal ngayon sa pagbayo sa ‘kin.

“Fuck!” ungol din nito at napapatingala pa.

Nagtagal kami sa aming pagpapainit sa aming mga sarili hanggang sa maabot namin pareho ang rurok ng kaligayahan.

“Shit! Ano ‘yon?!” bulyaw ko rito dahil sa mainit na likidong inilabas niya sa tiyan ko.

“My sperm, hindi ako gumamit ng condom kasi first mo. Kaya, riyan muna sila sa tiyan mo.” Kumuha ito ng tissue at pinunasan ang kaniyang kinalat sa aking tiyan.

“Akala ko ba gagawa tayo’ng baby?” natigilan naman ito at napatitig sa ‘kin.

“Gusto mo na ba?” seryosong tanong nito.

“H-Ha?”

“Next time, kapag tayo na.” Nakangisi nitong sabi at kinumutan ako bago tumabi sa ‘kin nang paghiga.

“Tayo? Nanliligaw ka ba?”

“Ngayon pa lang mag-uumpisa,” simpleng sagot nito.

Napatingala naman ako sa kaniya at hinampas ang kaniyang dibdib.

“Ouch! What was that for?”

“Tangina! Gano’n na ba ngayon? Kailangan may mangyari muna bago ligawan?! Ayos ka, ah! Ang sarap mo isako!”

“Pumayag ka naman, ah? Kasalanan ko lang ba?”

Napaisip naman ako sa tanong nito. “Sabi ko nga. Hinarot mo kasi ako! E, marupok ako, edi, ‘yon! Hindi makakalakad bukas ang ante! I’ll be gentle mo mukha mo! Can’t walk pala ang peg ko pagkatapos!” nakanguso kong saad.

“You’re unbelievable, My Belle. Tss. Let’s sleep, baka ilang araw kang hindi makalakad kapag hindi ka pa matutulog.” Niyakap ako nito sa loob ng kumot kahit pareho pa kaming walang suot.

“Boss…”

“Hmm?”

“Ang sausage mo nakatutok pa rin, baka makaputok ‘yan.”

“Tss.” Kumuha ito ng unan at inilagay sa pagitan namin. “There, mamaya kakalma na ‘yan. Just sleep, or you will moan again because my sausage will never get calm because of you.”

“Okay. Good night.”

Hinalikan nito ang aking noo at tungki ng aking ilong. “Good night, My Belle. I love you…” Napatitig ako sa mga mata nito na puno ng sensiridad, kumabog ang dibdib ko.

Sobra na ba ako sa kape? Tss.

Ngumiti ito sa ‘kin, pumikit naman ako at nakaramdam na ng antok at pagod.

Goodluck naman bukas kung makakalakad ako. Ang rupok kasi, e, ‘yan ang napapala. ‘Yon pala ang tinatawag na heaven? Shit! Ngayon alam ko na, may bagong kaalaman.

Chapter 20

Revelation

Binuhat pa ako ni boss pabalik sa rest house na tinutuluyan namin kinabukasan dahil hirap nga akong maglakad.

Kasalanan ng jumbo sausage na ‘yon, e!

“Boss, saang lugar nga pala itong resort n’yo?” Tanong ko habang buhat-buhat ako nito na parang bagong kasal.

“Laguna.” Simpleng sagot nito habang umaakyat ng hagdan patungo sa kuwarto.

“Ah…” sagot ko na ikinatingin nito. “Bakit?” tanong ko pa dahil tumigil pa ito kung kailan nasa tapat na kami ng kuwarto.

“It sounds like moan.”

Hinampas ko ito sa dibdib, tumawa pa ang sira ulo at pumasok na sa kuwarto.

“Pati sagot ko iba na naiisip mo, ang berde ng utak mo, boss!”

“You can’t blame me; we just did that. Fresh na fresh pa sa pandinig ko ang ungol mo.” Sabi nito at maingat akong inuupo sa kama.

“Tss.” Natawa na naman ito.

Masayang-masaya, ah!

“Do you want me to join you?” tanong nito na ipinagtaka ko.

“Ha? Saan?”

“Shower.” Sabay turo nito sa banyo.

“Luh! At bakit naman kasama ka pa?!”

“Masakit pa, hindi ba? Baka lang kailangan mo ng taga-sabon ng katawan mo at taga-shampoo ng buhok mo?” Kung magsalita ito ay parang nag-aalok lamang na kumain.

“Sira ulo ka! Hindi ako paralisado—”

“Pero baldado.” Putol nito sa sasabihin ko habang nakangisi, tumingin pa ito sa bandang tahong ko kaya tinakpan ko ito ng unan. Dumampot pa ako ng isa pang unan at ibinato ito sa kaniya.

“Dahil sa ‘yo! Sira ulo ka! Labas!”

“Chill, okay? Just call my name if you need anything. Call not moan , My Belle.” Pinanlakihan ko ito ng mata dahil sa kaniyang mga sinasabi at lumabas naman siya habang tumatawa.

“Gagong ‘yon! Pasalamat s’ya yummy s’ya. Hmmp!”

Hirap na hirap akong naglakad patungo sa banyo upang makaligo. Masakit at mahapdi ang tahong ko kapag umiihi. Punyetang ‘yan! Ayoko na!

Talaga ba?

Minsan gusto ko na lang yakapin ang konsensya ko sa leeg kahit konting oras lang. Tss.

Monday ngayon pero absent ako dahil nandito pa rin kami, mamaya pa raw kami uuwi after namin kumain sa tanghali. Ayaw pa nga n’yang pumayag pero siyempre hindi rin ako papayag. Lunes na lunes absent ako sa school at office, napakabait na bata, hindi ba? Huwag tutularan.

Mga bandang three pm na kami nakaalis ng Laguna, kaya naman inabot na kami ng gabi dahil sa traffic. Nakatulog pa ako sa biyahe at ginising lamang ni boss nang nasa tapat na kami ng aming bahay.

“We’re here, bukas ‘yong gate at pinto n’yo.” Turo nito sa bahay kaya napatingin ako rito.

Bukas ang mga ilaw at gano’n din nga ang pinto. May sasakyan din sa tapat ng gate kaya malamang may bisita si tita. Pero gabi na, ah?

“May bisita siguro, may sasakyan, oh. Nakalimutan sigurong isara, tara na. Pasok ka muna.” Bumaba kami ng sasakyan n’ya.

Nakahawak ito sa baywang ko upang alalayan ako dahil medyo masakit pa rin. Dala n’ya ang bag ko sa kaniyang kaliwang braso.

“Why do you care?!”

Napatigil kami sa pagpasok dahil sa narinig na bulyaw ni tita. Nagkatinginan pa kami ni boss dahil sa pagtataka.

Tutuloy na sana ako patungo sa sala para alamin kung sino ang kausap ni tita para magtaas s’ya ng boses ng ganoon. Pero dalawang hakbang pa lamang ay napatigil na muli ako dahil sa pamilyar na boses.

“Ivory is my best friend, at ang pamilya n’ya ay hindi na iba sa ‘kin. Ikaw! Naturingan kang kadugo! Pero, ano? Hindi mo pinagbigyan ang mga magulang n’ya na makadalo nang debut n’ya!”

Natigilan ako sa aking narinig mula sa aking kaibigan.

S’ya pala ang bisita ni tita pero, bakit? At ano ‘tong naririnig ko? Pero sabi nina nanay iipunin na lamang daw nila ang ipamamasahe kaysa ang pumunta sa debut ko no’n. Akala ko dahil nanghihinayang sila sa gastos, pero—

“Because they’re not fit for that event, and I was the one who prepared all of that. Hindi naman sila nakatulong at wala naman silang maitutulong! Kung pupunta pa sila, magiging pabigat lamang sila!” Nakaramdam ako ng kirot sa aking dibdib dahil sa narinig.

“Pero sila ang magulang! Hindi ikaw! Tita ka lang! Hindi naman nila hiniling sa ‘yo na gawin mo ‘yon. Hindi mo alam kung gaano kasakit sa kanila na hindi nila nakasama o nakita si Ivory no’ng birthday n’ya. Na nakasanayan na naming lahat na magkakasama kami tuwing birthday niya. Na kailangan nilang magsinungaling kay Ivory para lamang hindi rin ito malungkot.”

Unti-unti akong naglakad palapit sa gawi nila habang nagpipigil na maluha.

Kaya ba gano’n na lamang kalungkot ang boses ni nanay nang sinabi kong pumunta sila? Kahit tumanggi na s’ya, ramdam ko ang lungkot n’ya.

“Belle…” pinipigilan ako ni Lucas pero hindi ko ito pinansin.

“Hindi pa ba sapat na nagpapadala si Ivory sa kanila?! Ivory deserves to have a good life, and that life she was dreaming of is what she already has with me. Because of me—”

“She’s working on it! Kinupkop mo lang s’ya pero hindi mo na pinaalis sa puder mo. Tapos ngayon, daig mo pa ang sariling ina sa ginagawa mo sa kan’ya?!” pagpuputol ni Rustom sa sinasabi ni tita. “Tapos malalaman ko, kaya mo s’ya ro’n pinag-apply ay dahil naghahanap ang pamilyang ‘yon na puwedeng ipakasal sa anak nila! At si Ivory ang naisip mo?!” Doon na ako natigilan, sakto naman na tanaw ko na sila.

Ipakasal? Bakit? Bakit ipakakasal? Kanino?

Gulong-gulo na ako sa mga naririnig mula sa kanila. Pero nakararamdam ako ng sakit sa dibdib ko. Hindi pa rin nila ako napapansin na pinapanood na sila. Pareho silang nagsusukatan nang tingin at may malalalim na paghinga dahil sa kanilang sigawan.

“Para rin kay Ivory ‘yon! And look, close na sila ng boss n’ya kaya wala namang problema na makasal sila soon. Pinag-aaral pa nga s’ya, kaya anong problema ro’n?!”

Nagsalubong ang aking mga kilay at unti-unting lumilingon kay Lucas. Mula naman kay tita ay lumipat rin ang tingin nito sa ‘kin. Kagaya ko ay naguguluhan din ang kaniyang mukha.

“K-Kasal?” tanong ko rito. “Planado ba lahat ng ‘to?” Doon na napatigil sina tita.

“Ivory…” sabay na tawag nina tita at Rustom, pero nanatili ang tingin ko kay Lucas.

“B-Belle…” Kinakabahan nitong bigkas sa pangalan ko.

“K-Kaya ba hired agad ako noon? K-Kasi… Nalaman mo na… A-Ako ‘yong ibinebenta ni tita sa magulang mo—”

“Hindi kita binenta, Ivory! Watch your words!” sigaw ni tita. Tumingin ako sa kaniya na walang emosyon.

“Hindi? Ano ang tawag doon, tita? Charity? For rent? Wala naman po akong hiningi sa inyo, hindi ba? Wala naman akong ginawang mali. Pumunta ako rito upang magtrabaho para sa pamilya ko, hindi para maging laruan n’yo.” Ang kanina ko pang pinipigilan na luha ay nag-unahan na sa pagbagsak.

“Makakatulong ‘yon sa ‘yo at sa pamilya mo! Gusto mo maging maganda ang buhay n’yo, hindi ba?”

“Pero hindi sa ganitong paraan! Hindi sa paraan na kailangan n’yong ipilit na ipakasal ako! Hindi sa paraan na ipagkasundo n’yo ko ng hindi ko nalalaman. Dahil pagiging makasarili ang ginagawa n’yo—ah!” Isang malakas na sampal ang aking natanggap mula kay tita.

“Belle!” “Ivory!” sabay na tawag sa ‘kin ni Rustom at Lucas.

“Wala kang utang na loob! Ginawa ko lang naman ‘yon para tulungan kayo ng pamilya mo na maging maganda rin ang buhay gaya ko—”

“Kaya gusto n’yo rin gawin ko ang ginawa n’yo? Ang magpakasal sa mayaman?! ‘Yon lang ba talaga ang sagot mo sa lahat, tita?”

Hindi ito nakasagot, hawak ko ang aking pisngi na namanhid dahil sa sampal n’ya. Tumingin ako kay Lucas, kinakabahan itong tinignan ako pabalik.

“Nakuha mo na ang gusto mo pero hinding-hindi ako magpapakasal sa ‘yo! Siguro naman, sapat na sa ‘yo ang nakuha mo sa ‘kin? Dahil hinding-hindi ako magpapakasal sa taong hindi ko naman mahal!”

“Belle… No, it’s not what you think. H-Hindi ko alam ‘yong usapan nila nina mommy—”

“Hindi alam? Hindi nga ba talaga, o kasama sa plano n’yo ang magaling mong pagpapanggap?” seryoso kong tanong dito. Umiling-iling ito.

“N-No… Lahat nang ipinakita ko sa ‘yo ay totoo. Please, Belle, believe me—”

“Tama na! Bakit hindi na lamang kayo ni tita ang magpakasal?! Tutal naman magkakasabwat kayo! Para sure na sure na ang parent mo na may magpapakasal sa ‘yo! Tutal nagmamadali silang magkaasawa ka!”

“Belle—”

“Tama na, dude, puwede?” pigil ni Rustom sa tangkang paglapit sa ‘kin ni Lucas. “Tara na, Ivory.”

Lumabas kami ng bahay ni Rustom, inalalayan ako nitong makasakay sa kaniyang sasakyan. Walang tigil ang pag-iyak ko sa loob ng kaniyang sasakyan dahil sa sakit.

“Ganito pala ang pakiramdam nang tinraydor, ‘no? Masakit pala talaga…” umiiyak kong ani.

Ngayon ko napagtanto ang mga nangyayari, kung bakit gano’n kabilis akong tinanggap sa trabaho. Kung bakit doon ako pinagtrabaho ni tita at kung bakit hindi ako masiyado tinatawagan nina nanay. Pero… Pati ba ang pagsasabi ng boss ko na mahal n’ya ako ay planado rin nila? Kasi… Muntik na akong maniwala, muntik na akong mahulog.

“Nakakatakot na magtiwala, nakakatakot maniwala.”

Chapter 21

The Plan

“Okay ka lang, p’re?” tanong ni Rustom at inabutan ako ng tubig. Na-miss ko ‘tong best friend ko, e.

“Oo, okay pa naman. Malayo sa bituka,” sagot ko.

Nandito kami ngayon sa apartment niya na malapit lang sa school na pinapasukan ko.

“Kung hindi ko pa malalaman, walang planong sabihin sa ‘yo ni Tita Merly ang lahat,” saad nito.

“Paano mo nga pala nalaman?”

“Inalam ko, kinausap kasi ako ni tita pagkaalis n’yo noong linggo. Sabi n’ya, huwag ka na raw namin guluhin. H’wag na raw akong umeksena sa inyo ng boss mo dahil malapit mo na raw makamit ang gusto mo. Siyempre nagtaka ako pero hindi naman sabihin sa ‘kin ni tita ang ibig niyang sabihin. Kaya naman sinundan ko na lamang s’ya kinabukasan.”

“Tapos?”

“May pinuntahan s’yang fancy restaurant, pasimple akong sumunod. Doon din ako umupo kung saan maririnig ko s’ya at ang kausap n’ya.”

“S-Sinong tinagpo n’ya?”

“Isang may edad na babae pero sumisigaw sa karangyaan ang aura. Puta, p’re, kumikinang ‘yong Ale . Dinaig ang ngipin ko sa kinang- aray naman!” Daing nito matapos ko itong batukan.

“Tangina, p’re, seryosohan muna tayo. Mamaya na segue mo. Tuloy!” utos ko rito na ituloy ang kuwento.

“Tss. Sadista pa rin,” maktol pa nito. “Ayon nga, dumating ‘yong kumikinang na ale . Tapos nag-usap sila. Narinig ko na kinukumusta nang ale ‘yong anak daw n’ya at secretary daw nito. Sagot naman ni tita ay napakaayos daw at umaayon sa plano.” Nagsalubong ang mga kilay ko sa aking narinig.

“Plano?”

“Pinagplanuhan nila na paglapitin kayong dalawa, para raw mahulog kayo sa isa’t-isa at hindi mahirap ipakasal.”

“P-Pero, bakit? Bakit kailangan ipakasal? B-Bakit ako?” naguguluhan kong tanong.

“Si tita ang pinaghanap no’ng babae ng puwedeng maikasal sa anak nito. Kapalit ang malaking halaga at isang negosyo ata ‘yon.”

Hindi ko alam ang mararamdaman sa tita ko matapos nang mga nalaman ko. Pakiramdam ko talaga ay nasa sindikato ako at ibinenta sa mayaman.

“Tapos ipipilit niya pa sa ‘kin na hindi n’ya ako ibinenta?! Ha! Nakakatawa!” sarkastiko akong tumawa.

“Nabanggit pa ng babaeng kumikinang na kailangan daw sa lalong madaling panahon. Doon pa lamang ay parang nagkaintindihan na sila, kaya hindi na nila binanggit pa ang dahilan,” mahabang paliwanag nito.

“Mayaman sila, marami silang koneksyon at kilalang kasing yaman nila. Kaya, bakit ako? Bakit sa ‘kin na wala namang maipagmamalaki sa buhay? Ako na ni hindi manlang nakatapos mag-aral at hikahos sa buhay?” Gulong-gulo na ako dahil sa mga nalaman ko, pinasasakit pa nila lalo ang ulo ko sa kanilang dahilan.

“Iyon ang kailangan nating malaman, p’re. Wala ba talagang alam ‘yong boss mo?”

“Hindi ko rin alam. Hindi ko na alam kung sino sa kanila ni tita ang paniniwalaan ko. Pakiramdam ko ay pinagtulungan ako.” Nagbuntonghininga pa ako dahil sa bigat nang nararamdaman ko. Inakbayan naman ako ni Rustom.

“H’wag kang mag-aalala, p’re, nandito na ako. Ang kakampi mo sa lahat at ang maasahan mo ano mang oras.”

Sa salita niyang ‘yon ay napangiti na agad ako nito. Sa salita pa lamang n’ya ay may seguridad na agad ako. Sabagay, ni minsan naman ay hindi n’ya ako pinabayaan, e.

“Salamat, p’re. Plus 5 kana sa langit niyan,” saad ko. Pinitik naman nito ang tungki ng aking ilong. “Tss. Masakit!” reklamo ko.

“Pasmado pa rin ‘yang bibig mo, nasa Manila ka na’t lahat.”

“Ayaw mo pa? Plus 5 ka na nga, choosy ka pa!”

“Ewan ko sa ‘yo, magpahinga ka na nga. Ako na rito sa sofa, ikaw na sa kuwarto ko.”

“Wow! Ang bait naman, dahil d’yan, plus 2!” at pinakita ko pa ang aking dalawang daliri.

“Lakad na, Ivory Belle Suarez, baka magbago pa ang isip ko at ibalik kita sa sindikato mong tita!”

“Bastos kang bata ka! D’yan kana nga!” Rinig ko pa ang pagtawa nito habang naglalakad ako patungo sa kaniyang kuwarto.

Hindi naman kalakihan ang apartment n’ya. May sariling kusina, may isang kuwarto at may sala. Mayroon din namang banyo. Panlalaking panlalaki ang kuwarto n’ya dahil blue ang cover ng kama at navy blue naman ang kurtina.

Pagkahiga ko ay doon ko naramdaman ang pagod. Papikit na ang mga mata ko nang tumunog ang aking cellphone. Hindi ko agad ito sinagot nang makita kung sino ang tumatawag. Ilang beses ko itong nire-reject pero hindi ko rin natiis ang ingay at sinagot din ito.

“Thanks God, My Belle. Buti sinagot mo na-”

“Ano na naman ba?” pagputol ko sa kaniyang sinasabi.

“Belle, please, let me explain my side.”

“Para saan na naman? Bagong kasinungalingan ba ulit?” mataray kong tanong.

“No. I’m not lying, Belle; all I did was not a lie. Believe me, I really don’t know what they’ve planned.”

“Wala namang mababago kahit magpaliwanag ka. Niloko pa rin naman ako, pinagkaisahan at nauto ng isang kagaya mo.”

“Belle…”

“Wala ka namang dapat habulin sa ‘kin, ‘yong nangyari sa ‘tin? Kalimutan mo na lang-”

“What?! No!” Mabilis nitong sagot.

“Kulang pa ba?”

“Belle, when I say I love you, that day, I really do. I don’t care what they’ve planned, I told you, I want to court you. But seriously, I didn’t know anything about those plans. Please, believe me, My Belle.”

Ramdam ko ang sensiridad n’ya sa kaniyang pananalita kahit hindi ko ito kaharap. Pero may takot akong nararamdaman. Na baka isa lamang ito sa kanilang palabas.

“Belle…”

Tawag muli nito sa pangalan ko, nagbuntonghininga naman ako.

“Alam mo, sa totoo lang, ang hirap ng maniwala. Nasasaktan pa kasi ako, pakiramdam ko isa akong walang kuwentang bagay na ipinagbili dahil wala ng pakinabang. Para akong naging isang patapong bagay, pinagpasa-pasahan n’yo,” seryosong saad ko.

“Belle, I’m sorry. But I really don’t know about that, about their plans. Kakausapin ko si mommy, please, h’wag mo naman akong iwasan. Mag-uumpisa pa lang akong manligaw, lumalayo ka na.”

“Kasalanan ko?”

“No! Of course not.” Mabilis nitong sagot.

“Huwag mo na muna akong kulitin, please lang. Mas’yado pa akong naguguluhan, wala akong kamalay-malay sa mga nangyayari. Wala… Pero nasasaktan ako, masakit… L-Lucas…”

Pinatay ko agad ang tawag matapos ko sabihin ‘yon. Wala akong ibang maramdaman sa ngayon kung hindi galit at sakit. Ang bigat sa pakiramdam, ‘yong gusto mo nang isigaw para lamang gumaan. Pero pipiliin mong manahamik dahil sa takot na magkamali muli.

Ito ang patunay na kahit kadugo mo puwede kang traydurin. Na hindi lahat ng kadugo mo ay kakampi mo.

Nakatulog ako habang umiiyak dahil sa sama ng loob, sama ng loob sa mga nangyari. Nakipagsapalaran ako sa mundong hindi ko naman kilala para sa pamilya ko. Nagtiwala sa taong hindi ko pa gaano kilala sa pag-aakalang makakatagpo ng bagong kaibigan.

At sa unang pagkakataon na sumubok ako, ay ang unang pagkakataon nang pagkabigo ko. At sa kauna-unahang pagkakataon din, naramdaman ko ang sakit na hindi ko inaasahan. Ang sakit na bago sa aking pakiramdam dahil kahit minsan ay hindi ako nagawang saktan ng pamilya ko.

Kinabukasan ay hindi pa rin nagbago ang bigat ng akin pakiramdam.

“Kape mo, p’re, baka lumamig na ‘yan,” ani Rustom.

“P’re…” tawag ko sa kaibigan habang nakatulala sa aking kape.

“Hmm?”

“Kailan pa mawawala ang pakiramdam na ‘to? Ngayon ko lang ‘to naramdaman at hindi ko alam kung paano mawawala.”

“A-Ano ba ang nararamdaman mo?”

Tumingin ako sa mga mata nito na nakatingin na rin sa ‘kin.

“Masakit… M-Mabigat… P-Parang… G-Galit? Basta! Hindi ko alam ang saktong nararamdaman ko, e. Ang hirap ipaliwanag,” buntonghiningang sabi ko pa.

Bumuntonghininga rin ito at lumapit sa ‘kin. Hinawakan nito ang aking pisngi at isinandal ako patagilid sa kaniyang balikat. Hinalikan nito ang tuktok ng aking ulo na palagi niyang ginagawa noon sa Batangas kapag malungkot ako.

“Pagod kana…nasasaktan kana. Pahinga ka muna. Nandito lang ako, hindi kita pababayaan. Pangako ko ‘yon sa pamilya mo at pangako ko rin sa sarili ko.” Napapikit naman ako dahil kahit papaano ay gumagaan ang pakiramdam ko sa kaniyang mga salita. “Ipangako mo, p’re, lagi mong sasabihin sa ‘kin kapag may problema ka. Para hindi ka masiyadong mahirapan. Nandito lang ako palagi. Hindi na kita iiwan, hindi ko na hahayaan na saktan ka ulit. Hmm?” malambing pa nitong dugtong. Napatango-tango naman ako habang nakapikit at dinadama ang kaniyang mga pangako.

Sa ganitong sitwasyon, s’ya na lamang ang maasahan ko. S’ya na lamang ang puwede kong pagkatiwalaan na alam kong hindi ako sasaktan. Ang kaibigan kong kahit minsan ay hindi ako pinabayaan. Ang kaibigan kong kaya akong intindihin sa lahat ng oras. Saktan na akong ng lahat, huwag lang ang taong ‘to. Dahil baka hindi ko kayanin.

Chapter 22

Pain

Dalawang araw pa akong hindi lumabas sa apartment ni Rustom. Tatlong araw na akong hindi na-attend ng klase ko, pero tinext ko naman si Travis na gumawa na lang ng dahilan.

“A-Ano ‘yan?” gulat kong bungad sa kapapasok lang na si Rustom. May dala itong maleta at isang malaking bag pack.

“Gamit mo, kinuha ko sa tita mo dahil mauubusan ako sa ‘yo ng damit.”

“Tss. Ang dami-dami mo namang damit, ah! Napakadamot mo!” reklamo ko rito.

“Eto naman galit na naman para binibiro lang, e!” Umupo ito sa tabi ko sa sofa at inakbayan ako. “Kinuha ko para makapasok kana bukas. Ilang araw kanang absent.”

Bumuntonghininga naman ako at tumango bilang sagot.

Sa totoo lang ay masama pa rin ang loob ko kay tita. Simula rin nang tawagan ako ni Lucas ay hindi ko na muli binuksan pa ang cellphone ko. Maliban lang no’ng i-text ko si Travis na blockmates ko para ipaalam na absent ako. Three days ko na s’yang hindi nakikita at nakakausap, wala akong balita tungkol sa kaniya.

“Okay ka na ba?” nag-aalalang tanong ng aking kaibigan.

Ngumiti naman ako nang tipid para hindi ito masiyadong mag-alala. “Oo, salamat, p’re, ha?”

“Tss. Wala ‘yon! Ikaw pa ba? Lakas mo sa ‘kin, e!” Nakangiti nitong saad sabay gulo sa aking buhok na akala mo ay naglalaro sa aso. Tss.

“Papasok na ako bukas, nakakahiya sa mga prof ko.”

“Ikaw ang bahala, sabay naman tayo, e.” Sagot nito na ikinagulat ko. Bigla akong napatingala sa mukha niya dahil mas mataas s’ya sa ‘kin kahit nakaupo.

“Anong sabay?”

“D’yan na rin ako nag-aaral kung saan ka nag-aaral. Kaya sabay na tayo lagi pagpasok.”

“Seryoso?!” Nanlalaking matang tanong ko at mas humarap pa sa kaniya nang pagkakaupo.

“Hindi! Joke joke lang ‘yon. Kasasabi ko lang, ‘di ba-aray naman! Bakit nananakit?!”

“E, gago ka kausap, e! Nagtatanong ako nang maayos dito, balasubas ka sumagot!” Inis kong sabi matapos ko s’yang batukan.

“Sinabi na kasi tapos tatanongin mo pa. S’yempre seryoso, p’re, mag-aaral na ako sa school mo.”

“Naks! Nagbabait ka na?”

“Naman! Baka mamaya ako na ang palanguyin nina mama sa laot para mangisda nang mano-mano. Sayang ang kagwapuhan ko, p’re.” Mayabang nitong sabi habang nakahawak pa sa kaniyang baba.

Pinagtaasan ko naman s’ya ng aking isang kilay. “Dapat nga sa ‘yo nilulunod na ro’n! Baka mawawala ‘yang kahanginan mo, kingina ka!”

“Grabe ang bibig mo, Ivory Belle Suarez! Wala ka na sa Lemery, oy! Nasa Manila kana, balasubas pa rin ang tabas ng dila mo!” Bulyaw na panenermon ng mokong sa ‘kin.

“Ganito lang naman ako kapag ikaw ang kausap ko, para naman match.”

“Match?”

“Oo, balasubas sa balasubas! O, ‘di ba, match? Tss. Boplaks neto!”

Napakamot na lamang ito sa kaniyang ulo habang napapailing. “Ewan ko sa ‘yo, p’re, late development talaga ang utak mo. Hindi makasabay sa edad mo.”

“Aba’y, bastos kang bata ka, ah! Ni aano kita?!” Bigla itong tumakbo palayo sa ‘kin.

“Hindi mo ako ni aano, kaya hindi rin kita ni aano. Aanohin ba kita?” tanong nito na nagpagulo sa isip ko.

“Ha?”

Bigla naman itong tumawa nang malakas, tawa na akala mo walang bukas.

Luh! Ay, sira ulo amputa!

“Oh? Naguluhan ka rin ‘no? Ako rin e! HAHAHAHA!”

Pinanood ko s’yang tumawa habang nakahalukipkip at walang emosyon. Nakahawak pa ito sa kaniyang tiyan at talagang masayang-masaya. Nang mapansin n’ya ang tingin ko ay napatikhim ito at pinilit magseryoso.

“Tapos na?” walang emosyon kong tanong.

“O-Oo, tapos na.”

“Good. Dahil mukha kang tanga, ikaw lang natatawa sa sarili mong joke. Minsan sabihan mo ‘ko na joke pala ang sasabihin mo, ha? Para naman may karamay ka.”

Tinalikuran ko ito dala ang aking mga gamit at dumiretso na sa kuwarto.

Ako ‘yong may problema pero s’ya ‘tong nasiraan ng ulo. Tss.

Inayos ko ang aking mga damit, pati uniform ko sa school, in-hanger ko na rin. Natigilan pa ako nang makita ko ang mga damit na madalas kong gamitin sa opisina.

Nakaka-miss din pala ang magtrabaho ro’n, kahit na halimaw ang kasama ko at ang boss ko.

Napailing-iling ako sa aking naiisip.

“Sila ang dahilan kung bakit ka nasasaktan, Ivory, kaya hindi mo dapat na ma-missed ang lugar na ‘yon. Lalo na ang taong ‘yon na naging dahilan nang lahat…”

“P’re, kakain na!” Sigaw ni Rustom at kinatok pa ang pinto ng dalawang beses.

Nag-inat muna ako bago lumabas ng kuwarto at dumiretso sa kusina. Naabutan kong naghahayin ng aming pagkain si Rustom.

“Nagluto ka pala hindi mo ako tinawag para natulungan kita.”

“Tss. Hindi naman pang pyestahan ang lulutuin, kaya ko.”

“Edi, wow!”

Sinamaan naman ako nitong nang tingin dahil sa naging sagot ko.

“Mukha mo!” Bawi nito pabalik at naupo na sa katapat ko.

“Maganda!”

“Sinong may sabi?”

“Ako!”

“Asa-”

“At ikaw. Hindi ba?” Putol ko sa sasabihin niya.

“Luh! Kailan ko sinabi?”

“Luh! Kailan daw? Araw-araw mong sinasabi sa ‘kin nang nasa Batangas tayo, p’re. Huwag kang talk shit!” Tinuro ko pa ito gamit ang tinidor.

“Sorry. Pero wala akong maalala,” kibit balikat nitong sagot.

“Problema mo na ‘yon!”

Hindi ko na ito pinansin at pinagpatuloy na lamang ang aking pagkain. Kaya gano’n na lang din ang kaniyang ginawa. Matapos kumain ay ako na ang naghugas dahil siya naman ang nagluto. Ayaw pa nga n’ya pumayag pero wala rin namang nagawa.

“Magpapahinga na ako, p’re. Papasok na ako bukas.”

“Sige sige. Gisingin na lang kita bukas, huh.”

“Oo, sige. Good night.”

“Good night, p’re.”

Nag-half bath lamang ako bago humiga sa kama. Natulala pa ako sa kisame at nakikipagtalo sa sarili kung bubuksan ko ba ang cellphone ko. Mayamaya pa ay nakita ko na ang aking sarili na nakatingin sa aking cellphone na in-on ito.

Sunod-sunod na text message ang dumating kaya agad ko itong na i-silent. Mga text galing kina Travis at sa ilan ko pang ka blocks. May text din si Lucas pero hindi ko binubuksan.

Muntik ko nang mabitawan ang aking cellphone sa gulat dahil sa bigla nitong pag-ring. Tumatawag si Lucas.

Pinanood ko itong ilang beses mag-ring at ilang beses mamatay. Pero napagpasyahan ko rin sagutin pero hindi ako nagsasalita.

“Belle…”

Napapikit ako dahil sa malambing na pagkakatatawag nito sa aking pangalan. Hindi ako nagsalita, gusto ko lang marinig kung ano ang sasabihin niya. Gusto ko lang marinig ang boses niya.

“I missed you…”

Bawat salita n’ya ay tumitigil s’ya ng ilang segundo at hindi magsasalita. Siguro ay pinapakiramdaman kung sasagot ba ako. Pero pinanindigan ko na makikinig lamang ako. Rinig ko ang buntonghininga nito mula sa kabilang linya. Lasing ba siya?

“I really missed My Belle…”

Napatakip ako sa aking bibig, naramdaman ko na lamang ang mainit na likido na lumalandas sa aking pisngi. Miss na rin kita pero nasasaktan pa rin ako.

“Hindi ko alam kung… Kung kakayanin ko pa ang hindi ka makita o makausap ng ilang araw, Belle. Please…” Nagsusumamo nitong sabi.

Umiyak akong nang tahimik, walang kahit anong ingay. At napagtanto na, ito pala ang pinakamasakit. ‘Yong umiyak ka nang walang ingay, ang masaktan nang patago.

“We can still fix this, right? We can still continue what we were started, right, My Belle?”

Napapaos na tanong nito, para itong nagpipigil na maiyak sa kaniyang tono. Tumango ako kahit hindi niya nakikita.

“Don’t forget that. I’ll always love you every day, My Belle. Please don’t forget that, okay? I’ll wait for you. I will wait until you’re ready. Ikaw lang araw-araw, Belle. I know that… You’re still in pain, but I want you to know… I am here. I’m always here. Gaya mo, nasasaktan din ako. Nasasaktan ako na hindi ka nakikita, na nasasaktan ka dahil sa ‘kin at sa pamilya ko.”

Mahabang sabi nito na mas ikinaiyak ko. Rinig ko ang pagsinghot nito sa kabilang linya bago huminga nang malalim.

“I love you, My Belle… Kung puwede lang na akuin ko ang sakit na nararamdaman mo. Kung puwede lang… Take care of yourself, hmm? Soon, I’ll be the one who taking care of you. I missed you; I love you… I’m sorry…”

Iyon ang huling sinabi nito bago matapos ang tawag. Napatakip ako sa aking mukha at doon umiyak nang umiyak. Napaupo ako sa sahig at dumukdok sa kama para umiyak nang tahimik.

“B-Boss… Bakit? Bakit ako nasasaktan ng ganito? E, kayo naman ang may kasalanan nito. Pero nasasaktan ako ngayong nasasaktan ka rin… Bakit?”

Bakit masakit? Bakit kailangang masaktan din ako dahil lang nasasaktan ka? Dahil ba mahal na rin kita? Pero tama ba na isantabi ko ang nararamdaman kong sakit na gawa ng mommy mo dahil sa mahal kita? Siguro, oo. Pero hindi pa ngayon.

I’m sorry, Lucas…

Sa aking pag-iyak ay nakaramdam ako ng pagod.Kaya hinayaan ko ang aking sarili na makatulog sa pag-iyak sa ganoong posisyon.Nagbabaka sakaling bukas, paggising ko, wala na ang sakit… Baka bukas, masmagaan na.

Chapter 23

Unexpected Visitor

“Sigurado ka bang okay ka na? Na kaya mo nang pumasok?” tanong sa ‘kin ni Rustom.

“Oo naman, ang tagal ko na ngang pahinga. Baka pagpahingahin na ako nang tuluyan ng mga prof,” natatawa kong sagot.

Sakay ng kaniyang Honda Civic na pula ay magkasabay kaming papasok ng aking kaibigan. ‘Yon ang napag-usapan namin bago kami umalis. Sabay din daw kaming uuwi. Kung sino ang naunang na dismissed ay s’ya ang maghihintay.

Pagka-park ng kaniyang sasakyan ay sabay kaming lumabas. Napabuntonghininga pa ako dahil sa kaba na baka mabengga ako ng mga prof namin.

“Let’s go, hatid muna kita sa building mo.”

“Bakit? Anong palagay mo sa ‘kin? Kinder?!” Inirapan ko pa ito habang sabay kaming naglalakad sa hallway.

“Tss. Sinabi ko ba?! Ihahatid kita para alam ko kung saan ka pupuntahan kung sakaling ako ang mauna,” paliwanag nito.

“E, paano kung ako naman ang mauna sa ‘yo?”

“Oh, edi, ako ang hihintayin mo.”

“Shunga! Alam ko, ang ibig kong sabihin ay kung saan kita hihintayin! Shushunga shunga kana naman!”

“Ah! Sa HRM building, kasunod lamang ‘yon ng library.”

“Ah… Okay, sige.”

“Pero t-text pa rin kita at i-text mo pa rin ako para hindi magkasalisi. Gets?” Tumigil kami sa educ building at hinarap ako nito.

“Oo na! Sige na.”

“Sige. Behave lang, Ivory, ha?” Pagpapaalala pa nito sa ‘kin kaya sinamaan ko ito nang tingin.

“Anong palagay mo talaga sa ‘kin, ha, Rustom! Bibigwasan na kita riyan!” Tinawanan lang ako ng gago.

“Relax… Ang aga-aga pa parang gabi na sa ‘yo, stress na agad. Sige na. Bye!” Inismidan ko lamang ito bago n’ya ako talikuran.

Pagkaalis ni Rustom ay huminga muna ako nang malalim bago umakyat sa pangalawang palapag ng building. Napatigil ako bago pa sumapit sa pinto dahil nakatambay roon si Travis habang nakatingin sa kaniyang cellphone. Mabagal akong naglakad palapit at bigla na lamang itong ginulat.

“Hoy!”

“Fuck!” Habol nito ang kaniyang cellphone na muntik nang malaglag. “Jesus! I.B! Muntik na ang cellphone ko ro’n.”

Tawa naman ako nang tawa dahil mukha talaga siyang kabado. “Sorry, Travis, ano ba kasi ang ginagawa mo riyan?” natatawa ko pa rin na tanong.

“Tatawagan sana kita kaya lang baka patay na naman ang cellphone mo. Tatanong ko sana kung papasok ka na?” mahabang paliwanag nito.

“Ah… Oh! Nandito na ako, pumasok na ako.”

“Obviously, I.B, kaya nga muntik nang malaglag ang cellphone ko, hindi ba?” sarkastiko nitong saad.

“Sorry na nga… Tara, pasok na!” Nauna akong pumasok sa loob pero ramdam ko naman na nakasunod ito sa akin.

“Ay! Ang taray! Nabuhay ang diyosa ng mga pagong!” Maarting sabi ng kaibigan kong beki na si Francis.

“Oo nga, buti buhay pa you?” tanong ng isa pa sa mga kaibigan ko na si Lani.

“Pinatay n’yo na ako agad?! Grabe kayo sa ‘kin!” Bulyaw ko sa mga ito at pinagtawanan pa ako.

Naging kaibigan ko sila isang linggo matapos kong makilala si Travis. Simula rin noon ay palagi na kaming magkakasama, lalo na kapag oras na ng aming tusok-tusok.

“So, ano na nga kasing happenings sa ‘yo, bakla ka! Akala namin na tegi kana! My gosh! Wit namang tell sa amin ang iyong pagyao!”

Minsan gusto ko nang sungalngalin ang nguso nito, nahihirapan ako minsan intindihin, e.

“May nangyari lang na kailangang asikasuhin,” nag-aalangan kong sabi sa mga ito.

Pare-pareho na kaming nakaupo sa aming puwesto, magkatabi kami ni Travis. Si Lani at si Francis naman ang magkatabi sa harapan namin.

“Ay! President ang peg mo bakla ka! Taray sa aasikasuhin churva, ha!” sabi na naman nito. Tawa naman nang tawa si Lani sa kaniyang tabi. Parehong nakaharap sa gawi namin ang kanilang upuan.

“Tss. Tigilan mo muna s’ya, Cess, kababalik lang nang tao, interview agad?” saway ni Travis kay Francis.

Bigla na naman itong nagpabebe ng kilos, maarti at malantik ang mga daliri nito na inilalagay sa tainga ang kaniyang buhok habang nakalawit ang dila. Parang tiktik ang gaga! Malagkit na naman ang tingin kay Travis.

“Ekey pe, Papa Travis, sere, ha?” Para na namang napilipit ang dila ng bading na ‘to! “Ang gorgeous ko telege kapag ikaw ang natawag sa ‘kin. Ehe! Kalmahan mo leng nemen kese…”

“Hoy! Francisco Santiago! Tigilan mo ‘yang kaharutan mo! Hindi bagay!” bulyaw ni Lani rito. Kaya nanlisik na naman ang mga mata nito sa katabi.

“Minsan, Lani, kailangan mong tanggapin ang trulalu na mas gandara ang ganitong peslak compare sa mga peslak n’yong pa expired na!” pambawi nito kay Lani.

“Gaga! Palagay mo sa ‘min, gamot? May expiration? Gaga ka!”

Magsasalita pa sana ulit si Francis nang biglang pumasok ang prof namin. Kaya nagmadali ang dalawa na ibalik sa tamang puwesto ang kanilang mga upuan.

“Good morning!” bati ng prof namin na si Prof Macalunod.

“Good morning, ma’am!” sabay-sabay na bati naming lahat.

Naging busy na kaming lahat sa pakikinig sa mga prof na nagtuturo sa ‘min. Mabuti na lamang at hindi ako natatanong sa aking pagliban.

“What are at least two cognitive changes that occur during adolescence?” tanong ni Sir Paradero. Ang beki naming prof.

Tumaas naman agad ng kamay si Francis, dahil wala namang ibang nataas ng kamay ay s’ya ang natawag.

“First, adolescents develop more advanced reasoning skills, including the ability to explore a full range of possibilities inherent in a situation, think hypothetically, and use a logical thought process. Second, adolescents develop the ability to think abstractly.” Mahabang sagot ni beki sa kaniyang tropang prof.

“Very good. Study, tomorrow we will have a short quiz. Dismiss!”

“Ang taray! Iba talaga kapag magkadugo!” sabi ko agad kay Francis pagkalabas ng Prof.

“Ha? Bakla ka! Wit kaming magka-family! At kahit magkapuso, wititit!”

“Tss. Magkadugo kayo!” Pamimilit ko naman habang nag-aayos kami ng mga gamit namin.

“Sa takbo ng utak ni Ivory, hindi na ako aasa…” saad ni Lani habang umiiling pa.

Nagpipigil naman nang tawa ang katabi kong si Travis.

“Oo nga pala! Kakaiba nga pala ang brainlalu ng bakla! Hindi katiwa-tiwala!”

“So, bakit mo nasabi na magkadugo sila?” biglang tanong ni Travis pagkatapos tumikhim.

Tinignan ko naman sila isa-isa gamit ang inosente kong mga tingin.

“Pareho sila ng kulay ng dugo… Berde.”

Ilang segundong katahimikan ang namayani sa pagitan naming apat. Wala na ang mga kaklase namin kaya naman kami-kami na lamang ang nasa loob.

“Pftt!” Lumolobo na ang pisngi ni Lani.

Tikhim naman nang tikhim si Travis.

“Okay ka na ba talaga, bakla?” tanong naman ni Francis.

“Oo naman!”

Ang nagpipigil na si Lani ay bigla na lamang humagalpak nang tawa na sinundan pa ni Travis.

“Ivory will always be Ivory!” tumatawang sabi ni Lani.

“So innocent!” Ang nagpapakalmang si Travis.

“Hay… Friend, payo lang. Mag-vitamins ka para sa brainlalu mo na kulang sa nutrients, ha? Tss. Tara na! Baka ‘di ko matantya ‘to!”

“Tss. Ewan ko sa inyo! Ang slow n’yo!” Kinuha ko na rin ang bag ko at sumunod sa kanila palabas.

“Nahiya naman kami sa ‘yo!” sabay-sabay na sigaw nila sa ‘kin.

“Luh! Mga bastos na nilalang! Mabilaukan sana kayo ng buong itlog ni manong!”

“Hoy, bakla ka! Ayoko ng itlog ni manong! Kulubot na! Gaga ka!”

“Ay, mali! Itlog ng kwek-kwek ang ibig kong sabihin!”

“Tangina, Ivory! Magaling na lang bumalik kana. Hindi na boring ang araw ko!” Natatawang sabi ni Lani, nagpupunas na ito sa gilid ng kaniyang mga mata.

“Ginawa mo pa akong clown!”

“Enough, let’s go. Baka maubusan tayo.” natatawang aya sa ‘min ni Travis. ­­­

“Oo nga, baka wit na maabutan ang itlog ni manong-ay ng kwek-kwek pala! Pasmado ang bibig, parang kay Ivory’ng bakla!” si Francis.

Mabuti na lamang at kakaunti na ang tao sa puwesto ni manong na suki namin sa tusok-tusok. Kumuha kami ng tig-iisang baso at stick tapos ay nagkaniya-kan’ya kaming tusok sa kawali.

“Manong… May itlog ka ba?” Nasamid naman kaming tatlo dahil sa tanong ni Cess kay manong. Pati si manong ay natatawa at parang nahihiya naman.

“Oo naman!” sagot ni manong.

“Ako rin po, e,” sagot ni bakla. Sira ulo talaga ‘to!

“Gago ka, Cess!” sabi ni Travis habang medyo inuubo pa.

“Ikaw, Lani?” Bumaling naman ito kay Lani na umiinom nang palamig.

“Wala akong itlog, Cess…” sagot naman nito at uminom ulit.

“Mani?” Nasamid naman ito at sinamaan nang tingin si Francis.

“Malamang! Gago ka ba?!”

“Sana all, sis! Sana all!” saad ni Francis na parang wala lang sa kaniya ang mga sinasabi.

Nakailang tusok pa kami bago napagpasyahan na mag-uwian.

“May sundo ka ba, I.B?” tanong ni Travis. Nakasanayan ko na ang tawagin n’yang aybi.

“Oo, te-text ko lang ang kaibigan ko na papunta na ako sa building nila. ‘Yon kasi ang usapan namin.”

“Oh, s’ya! Gora na akes mga bakla! Bawal gabihin sa daan ang majonda, baka ma-rape! Jusko! Magwawarlalu ang mudrakels!”

“Ako rin, nand’yan na ang sundo ko, e. Ingat kayo!” pagpapaalam din ni Lani.

“Sige, ingat kayo!” sagot ko naman sa dalawa.

“Ingat!” simpleng sabi naman ni Travis sa mga ito. “So, una na rin ako? May sundo ka pala, ingat ka.” Nakangiting baling nito sa ‘kin.

“Oo, sige. Bye! Ingat din.” Nakangiting sabi ko at kumaway pa bago n’ya ako talikuran.

Pabalik na sana ako sa campus at handa na sanang i-text si Rustom pero natigilan ako sa kotseng tumigil sa harapan ko. Isang napakagarang kotse na parang hindi nalalapatan ng alikabok. Natigilan ako sa taong bumungad sa akin nang bumaba ang salamin ng bintana nito sa likod.

“Ivory Suarez, right?” tanong nito. Tumango lamang ako bilang sagot. Ngumisi ito. “Get in. We need to talk.”

Chapter 24

Mysterious Guy

Wala akong ibang maramdaman sa mga oras na ito kung hindi kaba. Unang beses ko pa lamang s’yang nakita ngayon, at masasabi kong nakakatakot ang aura n’ya. Parang nakakatakot magkamali kapag kausap s’ya. Ganito rin si Lucas kapag iba ang kaharap. Nakakatakot.

Ibinaba nito ang tasa matapos n’yang sumimsim dito na hindi ko manlang narinigan ng kahit konting ingay. Kanina pa ako hindi mapakali sa aking kinauupuan, lalo na kapag napapatingin ito sa gawi ko.

“So, you are Ivory, my son’s secretary?” Nagtindigan ang mga balahibo ko sa katawan nang marinig ko na ang kaniyang boses. Mababa, kalmado pero nakakatakot.

“O-Opo, ma’am…” kinakabahan kong sagot.

“And the one who turned down my plan for my son…” Biglang tumaas ang isa nitong kilay na lalong nagpataray sa mukha niya, umismid pa ito na ipinagtaka ko. “Mansion na, naging kubo pa. At ikaw pa talaga ang umayaw?” Tinging nakakainsulto ang ipinukol nito sa ‘kin. Ang mga kamay ko na nasa kandungan ko sa ilalim ng lamesa ay kumuyom dahil sa narinig.

“Mawalang galang na po, pero secretary po kasi ang ipinasok ko sa trabaho. Hindi po pagiging misis ng kung sino,” sagot ko. Hindi ako mabait sa taong hindi naman karapat-dapat pakitaan ng bait.

“Really? My bad, your Auntie gave me the right to do that. She said that it’ll help you and your family, so that’s why.”

“Pero hindi po si tita ang magd-desisyon para sa ‘kin, may mga magulang po ako.”

“Pero nasa puder ka n’ya, hindi ba? Nakikitira ka sa kaniya?”

“O-Opo.”

“So, she has the right because you’re in her house. She can rule you while you’re under her care. And, aren’t you thankful for her?” bigla pa itong umismid. “Sabagay, mukhang wala kang utang na loob sa tita mo. Matapos kang patirahin, lalayasan mo na lang matapos mong awayin.”

Baliw ba siya? Pasalamat siya pinalaki akong magalang ng mga magulang ko kaya kahit nakababastos siyang kausap ay hindi ko inaalis ang paggalang ko.

“Dahil hindi po maganda ang ginawa n’ya, ginawa n’yo. Paano n’yo po napagplanuhan ang mga bagay na ‘yon ng walang kaalam-alam ang sarili n’yong anak? Bakit niyo po kailangang gawin ‘yon?” sunod-sunod kong tanong sa kausap.

“What I do or what I did is none of your business.”

“Pero pinakialaman n’yo rin po ang buhay ko, paanong hindi ako makikialam?”

“I did that not because of you, it’s for my son-”

“Son? Sa anak n’yo lang po pala, bakit kailangan n’yong mandamay ng iba? At paano n’yo naman po nasabi na makakabuti ‘yan sa anak n’yo? Ang pilitin s’yang magpakasal sa iba? Nakabubuti? Wow!” sarkastiko kong sabi sa huli.

“You don’t know anything…” Bigla itong sumeryoso at may diin ang bawat salita. Nakaramdam naman ako ng kaba pero hindi ko pinahalata.

“Iyon na nga po ang masaklap, e, wala naman po akong alam pero nadamay ako.”

Naglabas ito ng isang sobre na may makapal na laman sa loob at ipinatong sa lamesa. Itinulak n’ya ito palapit sa ‘kin, pinanood ko lang naman ito bago tumingin sa kaniya.

“Payment para sa danyos, kasama na riyan ang huling salary mo sa company ko. Stay away from my son.” Nakaramdam ako ng kirot sa aking dibdib sa huli nitong sinabi. “He will be getting married very soon, and I want you gone from him. From his life. Wala naman kayong relasyon kaya wala kang hahabulin sa kaniya.”

“Hindi ko ho ito matatanggap-”

“I don’t care, pero hindi ko rin ‘yan tatanggapin kung ibabalik mo. Just gone for good, I don’t want to see you around. Go back where you belong. Manila is not for you; my son is not for you. If you don’t like him, I don’t like you either. No one dare to disliked my son, and I hate you for that. Don’t justify yourself, because you’re like your tita. Mukhang pera!”

Matapos nang mahaba niyang sinabi ay tinalikuran na ako nito at maarting umalis ng coffee shop na kinaroroonan namin. Hindi anak niya ang inayawan ko kundi ang paraan kung paano kami nagsimula. Kung paano nila nilaro ang mga buhay namin.

Nangangatal ang aking katawan, ang aking mga mata ay nanunubig na rin. Grabe ang pagpipigil ko na mabastos siya. Mabuti na lamang at walang ibang tao sa loob kung hindi ang mga tauhan ng coffee shop.

Katal ang kamay kong kinuha ang cellphone ko para i-text ang aking kaibigan. Marami s’yang missed calls at text pero hindi ko na binasa pa. Tinext ko na lamang s’ya na mauna na sa pag-uwi dahil may lakad ako. Matapos ko siyang i-text ay pinatay ko na ang aking cellphone.

Dinampot ko ang sobre at ipinasok sa bag ko bago tuluyang umalis nang lugar na iyon. Ibabalik ko na lamang sa tamang panahon.

Bakit gano’n ang mga mayayaman? Akala nila nababayaran ang lahat nang nagawa nila. Dignidad ko ang nawala sa ‘kin dahil sa kaniyang anak. Tapos haharap siya sa ‘kin ngayon na parang sila pa ang agrabiyado?! Tangina naman!

Mabagal akong naglalakad sa tabi ng daan habang tumutulo ang aking mga luha. Masakit lang para sa ‘kin na matapos nang saya kasama siya, ganito pala kasakit ang kapalit. Nasasaktan ako sa nalaman ko, iyon ay ang kailangan ko na s’yang layuan nang tuluyan. Lalo na ang magpapakasal na pala s’ya sa iba.

Paano na ‘yong pangako n’yang liligawan n’ya ako kung magpapakasal na pala siya?

Paano na ‘yong hindi raw niya kaya na hindi ako makita?

Paano na ‘yong mamahalin n’ya ako araw-araw?

Aaminin kong may iba na akong nararamdaman sa kaniya, pero nangingibabaw pa rin ang galit at sakit dahil sa nangyari. Dinagdagan pa ng kaniyang ina.

Napabuntonghininga ako sa isipin na hinding-hindi na kami puwedeng magkita. Sa isipin na ang pagmamahalan na hindi pa nagsisimula ay kailangan ng tapusin.

Biglang bumuhos ang malakas na ulan kaya minadali ko ang paglalakad patungo sa waiting shed.

Hingal na hingal naman ako pagkarating ko roon. Naupo ako kahit basang-basa na ako dahil sa lakas ng ulan. Tumingala ako sa madilim na kalangitan, bukod sa malakas na ulan ay malapit na rin maggabi.

“May nagawa ba akong mali sa past life ko para parusahan ako nang ganito?” pagkausap ko sa sarili habang nakatingala sa ulan. Bumuntonghininga pa ako.

“Wala naman siguro…”

“Kabayo!” Gulat kong sabi sa taong sumagot sa tanong ko na dapat sa sarili ko lamang. Natawa ito sa naging reaksyon ko.

Hindi ko manlang naramdaman na may nakatayo na pala sa tabi ko at nakikinood sa ulan. Mag-isa lang naman ako kanina, ah? O, hindi ko lang s’ya napansin?

Nakatayo ito, nakaharap sa daan at nanonood sa ulan. Nakalagay ang magkabila nitong kamay sa kaniyang bulsa, tanging ulo lamang ang gumalaw para tignan ako.

“Pagsubok lang ‘yan, ang tanging magagawa mo lang ay lumaban. H’wag mong isusuko ang sarili mo sa pagsubok na ‘yan. Dahil d’yan masusukat kung gaano ka katatag na tao.” Seryosong sabi nito at tumingin na muli sa ulan.

Napakurap-kurap naman ako sa kaniya dahil sa mga sinabi nito. Mukha siyang estudyante kung saan din ako nag-aaral pero iba ang kurso dahil sa puting-puti nitong uniform.

Pero tama s’ya, baka pagsubok lamang itong nangyayari sa ‘kin. Kailangan kong magpakatatag para sa sarili ko at para na rin sa pamilya ko. Choice ko rin naman ang pumunta rito kaya dapat panindigan ko.

“Hindi isang beses lamang ang pagsubok, kaya kung unang beses mo itong nararanasan…” tumingin muli ito sa ‘kin, “Ihanda mo ang sarili mo para sa mga susunod pa. Hindi kita tinatakot, gusto ko lang maging handa ka.” Natulala ako sa lalaki. Pamilyar ‘yong mukha niya pero hindi ko matandaan kung saan ko siya nakita.

May ipinatong itong towel sa ulo ko. “Baka magkasakit ka, umuwi ka na. Malalampasan mo rin ‘yan.” Bigla itong ngumiti na ikinatigil ko.

Pumara ito ng taxi. Akala ko ay s’ya ang sasakay pero marahan ako nitong pinapasok sa loob.

“Teka… Malapit lang ang tinitirhan ko-”

“Kahit saan pa ‘yan, kailangan mo nang umuwi. Usog ka, hatid na kita.”

Tumabi ito sa akin, ang towel ay nasa ulo ko pa rin. Kanina pa ako nagtataka sa lalaking ito dahil hindi naman kami magkakilala.

Sinabi ko ang address ko, dahil nga malapit na ito ay hindi nagtagal nakarating na rin kami. Hindi niya tinanggap ang bayad ko at s’ya na raw ang bahala.

“H’wag mo na akong kilalanin sa ngayon, magkikita pa tayo. Sigurado ‘yan. Laban lang, kaya mo ‘yan. Maligo ka bago matulog, ha? Bye!”

Umalis na ang taxi na hindi ko manlang nalaman ang pangalan nang lalaki.

Sino ka ba talaga?

Chapter 25

Best Man

“Hoy! P’re, saan ka ba galing?!” bungad sa ‘kin ng best friend ko. Madali itong lumapit sa ‘kin pagkapasok ko sa loob ng kaniyang apartment. “Pucha ka, p’re! Para kang basang sisiw, ah!” Kinuha nito ang towel sa ulo ko at s’ya ang nagtuyo ng aking buhok.

“Okay lang, liligo naman ako. Hayaan mo na ‘yan!” Saway ko rito at hinahawi ko pa ang kaniyang kamay. Nakatanggap naman ako nang tampal sa aking kamay mula sa kaniya.

“Natural na maliligo ka! Sira ulo ka ba?! Kung kailan gabi saka mo naisipang maligo ng ulan!” panenermon pa nito. “Saan ka ba talaga galing? Ha?” Tumigil ito sa ginagawa at hinarap ako habang nakapamaywang.

“M-May… Dinaanan lang.”

“Hinayaan mo lang na mabasa ka ng ulan?” naiinis nitong tanong.

“Hunghang!” bulyaw ko. “Hindi ba puwedeng naabutan ako ng ulan? Gago ka rin, e, ‘no?” Nilampasan ko ito at dumiretso sa kusina para uminom ng tubig. Sumunod naman ito sa ‘kin.

“Sabi ko nga…” sagot nito. “Maligo ka na, titimplahan na kita ng kape.”

“Okay.” Tinalikuran ko na ito para pumunta sa kuwarto.

“H’wag kang magtatagal sa panliligo, p’re! Gabi na!” rinig ko pang sigaw nito.

“Opo, tay!” sigaw ko pabalik sa kaniya.

“Tay, amputa! Sira ulo!”

Tinawanan ko lamang ito, naghanda agad ako ng damit at naligo. Mabuti na lamang dalawa ang banyo ng apartment n’ya, isa sa kuwarto at isa malapit sa kusina.

Habang naliligo ay hindi ko maiwasan ang matigilan. Naiisip ko pa rin ang sinabi ni Mrs. Montemayor sa ‘kin. Hindi ko alam kung kailangan ko pa bang sabihin ito kay Lucas kapag bigla itong nagtaka.

Kapag sinabi ko, sila naman ng mommy n’ya ang masisira. Kung hindi ko naman sasabihin, ano ang idadahilan ko sa kaniya kung bakit iniiwasan ko s’ya? Pucha! Bakit ko ba pinoproblema ‘to?! E, ano naman kung mawala na lamang ako bigla sa buhay n’ya? Secretary lang naman n’ya ako noon, ‘yon lang! Tss.

Bahala sila buhay nila!

Matapos kong maligo ay dumiretso na ako pabalik sa kusina. May mga pagkain na sa mesa, sa puwesto ko ay may plato na rin at kape sa tabi nito.

“Akala ko nalunod kana, buti nakaahon ka pa?” sarkastiko nitong sabi habang pinapanood ako palapit sa lamesa. Nakaupo na ito sa tapat ng puwesto ko at seryosong nakamasid sa ‘kin.

Inismidan ko naman ito bago inirapan. “Batang dagat ako, p’re, paano ako malulunod?” Sagot ko naman bago naupo na sa pwuesto ko.

“Tss, kumain ka na nga at magpahinga kana.”

Mas madalas na si Rustom ang gumagawa sa kusina, lalo na ang pagluluto. Sa paghuhugas ay kailangan ko pa s’yang pilitin para makapaghugas ako. Masiyado kasi akong bine-baby nito, akala mo naman limang taon lamang ang kasama. Tss.

Matapos namin kumain at matapos kong maghugas ng mga kinainan ay handa na sana akong bumalik sa kuwarto ko para magpahinga. Pero natigilan ako dahil sa sinabi ng kaibigan ko.

“Alam kong may pinagdadaanan ka, alam ko na… May tinagpo ka kaya ginabi ka, hindi na ako magtatanong. Pero… P’re, gusto ko lang ipaalala sa ‘yo, nandito lang ako. Meron ka pang ako na nandito lang palagi para sa ‘yo. Hangga’t kaya ko na samahan ka; hangga’t kaya kong intindihin ka, mananatili akong nakasuporta sa ‘yo. H’wag mo sanang kalilimutan ‘yan. Good night.” Lumapit ito at hinalikan ako sa noo bago ako talikuran.

Tinitigan ko lamang ito, pinanood ang paghiga sa kaniyang higaan.

Pagtingin muli nito sa gawi ko ay ngumiti pa ito sa ‘kin, nginitian ko lamang s’ya pabalik bago dumiretso sa kuwarto.

I’m so thankful for having him. Thank you, Lord, for giving me the best man and a good best friend… I’ll treasure him forever.

Kinabukasan ay normal na estudyante lamang ako ulit kagaya ng mga nakaraang araw. Kulitan sa mga kaibigan at tahimik na nakikinig sa mga prof.

“Tara, fishball time na!” Masiglang anunsyo ni Cess pagkalabas ng last prof namin para sa araw na ‘yon.

“Bakla! Patulad ako sa assignment bukas, ha?” sabi ni Lani kay Cess.

“Baklang bobita ng taon!” bulyaw nito kay Lani. “Bakit kaya hindi ka na lamang tumigil sa pag-aaral, bakla? Asa ka na rin naman sa lahat!”

“Grabi ka naman sa lahat! Hindi naman…”

“Hindi?! Oo, dahil siyempre kapag P.E kailangan katawan mo ang ikikilos mo, bakit? Plano mo ba na ako na rin ang magkilos sa katawan mo? Gagang ‘to!”

Napapailing na lamang kami ni Travis sa dalawa habang naglalakad kami. Nasa harapan namin ang mga ito at panay ang bangayan.

“Are you okay?” tanong bigla ni Travis.

“Ha? Oo naman, bakit?”

“Ang tahimik mo kasi kanina pa, hindi ako sanay…” bahagya pa itong natawa.

“Ah… Wala. Medyo makirot lang ang ulo ko, sa init siguro,” sagot ko na lamang.

“Gano’n ba? Wala ka bang gamot na baon?”

“Wala, e, okay lang. Mamaya na lamang sa bahay.”

“Sige.”

Habang nagkukwentuhan kami, panay ang kain namin ng fishball. May mga lumalabas sa campus na mga nakaputing uniform dahilan para matigilan ako. Naaalala ko ‘yong lalaki na nagpahiram sa ‘kin ng towel. Sino kaya ‘yon?

“Hoy!” Napakurap-kurap ako sa biglang pagpitik ni Cess ng kaniyang daliri sa harapan ko.

“H-Ha?”

“Ay! May pagnanasa ang bakla sa mga nursing students!”

“Sinasabi mo?” naguguluhan kong tanong.

“Wit! H’wag akil, bakla! Knows na knows ko ‘yan! Bet mo ang nursing, bakla! Sinetch d’yan?”

Nagsalubong naman ang aking mga kilay dahil sa sinasabi n’ya. Tinignan ko naman ang dalawa ko pang kasama. Si Travis ay seryoso lamang na nakatingin sa ‘kin na parang naghihintay ng sagot ko. Samantalang si Lani ay natatawa lamang.

“Wala!” sagot ko kay Cess.

“Ako pa ang inokray mong bakla ka! Wit! Mga tinginan mo sa nursing student parang hinuhubaran mo na! Manyak ka, girl! Sabagay… Ang yummy kasi ng mga nursing student! Gosh! Kahit naman ako ay luluhod agad-agad! Walang halong eklabu! H’wag na magpakemerut pa! Gorabels agad!”

“Kadiri ka, bakla!” Sigaw rito ni Lani dahil umaakto itong sarap na sarap habang dahan-dahang isinusubo ang itlog ng kwek-kwek.

“You’re disgusting, Cess! Stop it!” saway naman ni Travis.

“H’wag nga kayo! Panira kayo!”

“A-Anong ginagawa mo?” nagtatakang tanong ko kay Cess.

“Kumakain, bakla! Ano ba ang tingin mo?”

“E, bakit gan’yan?” turo ko sa kaniya.

“Tse! Gagawin n’yo rin ‘to kapag nagka-d’yowa na kayo!”

“Ang kainin?”

Sabay-sabay silang nasamid na tatlo dahil sa tanong ko.

“Tigilan mo na kasi, bakla! Alam mo namang iba ma-curious ‘yang si Ivory, e!” Pinalo pa ni Lani si Francis sa braso.

“Bakit?” tanong ko.

“Wala… H’wag mo s’yang pansinin, I.B, tara na…” inakbayan ako nito palayo kay Francis. “Ingat kayo!” sabi pa nito sa dalawa. Nakatingin lang sa amin si Lani. Si Cess ay tumatawa pa rin. “May sundo ka?” tanong nito sa ‘kin.

“Oo, hihintayin ko ang kaibigan ko. Mauna ka na. Babalik pa ako sa loob ng campus, e.”

“Gano’n ba? Sige. Ingat ka!” Inalis nito ang braso sa balikat ko at kumaway bago tumungo sa parking area.

Tatalikod na sana ako para bumaling sa gate pabalik sa loob nang pigilan ako sa braso ng isang kamay.

Sa bilis nang pangyayari ay nakita ko na lamang na may lalaking nakayakap sa ‘kin. Sobrang higpit na parang isang taong nangulila sa ‘kin. Ni hindi ko magawang kumawala sa pagkakayakap n’ya. Dahil sa pagpiglas ko para sana alamin kung sino siya ay lalong humigpit ang yakap nito.

“S-Sandali-”

“Ang sakit…” mahinang sabi nito na ikinatigil ko. Rinig na rinig ko ito dahil nakasandal ang aking ulo sa kaniyang dibdib habang ang kaniyang pisngi ay nasa tuktok ng ulo ko.

“Ang sakit palang makitang hawak ka ng iba… Hindi ko kaya. Hindi ko na kaya. Hindi ko kakayanin, My Belle.”

Parang may humaplos sa puso ko dahil sa boses n’ya na parang sobrang nasasaktan.

Lucas…

“Pero mas masakit pala na… Nasasaktan ako nang patago, dahil wala akong karapatan. Wala akong karapatan na ipagdamot ka. Wala akong karapatan na magalit. Masakit… Masakit pala talagang magmahal kapag isa lang ang nagmamahal.”

Lucas… Kung alam mo lang…

_
_

Chapter 26

Official

“Saan mo ko dadalhin? S-Saan tayo pupunta?” tanong ko. Dahil pagkapasok pa lang namin sa kaniyang sasakyan kanina ay pinaharurot n’ya na ito paalis.

“Somewhere, so that we can talk in private.” Seryosong sabi nito habang tutok sa pagmamaneho na akala mo’y may hahabol sa ‘min.

“Private? Hindi pa ba private rito sa loob ng sasakyan mo?”

“More private, My Belle…”

More private? May gano’n pala? Saan naman kaya ‘yon?

“Are you always with him?”

“Ha? Sino?”

“That guy who was with you a while ago—are you two always alone together?”

“Hindi… Kasama namin ang mga kaibigan namin na sina Lani at Francis.”

“Who is Francis?” nakakunot noong tanong nito. Humigpit bigla ang hawak nito sa manibela.

“Tss. ‘Yong diyosa kong kaibigan! Bet mo ba?” nakangiting tanong ko.

“What the fuck?! Are you kidding me?”

“Luh! Nagtatanong ako nang maayos.”

“No, because I only like you. No one can change that.” Natahimik ako at tumingin na lamang sa labas ng bintana.

Naalala ko bigla ang naging usapan namin ng mommy niya. Mukhang wala s’yang alam sa bagay na ‘yon dahil sa inaasta n’ya. Wala rin naman akong balak sabihin, ayokong makagulo sa kanila.

“What’s bothering you?” Mabilis ako nitong tinignan, inabot ng isa n’yang kamay ang kamay ko at pinagsiklop ito habang nagmamaneho. Napatingin naman ako sa mga kamay namin na mahigpit n’yang hawak.

“W-Wala…”

“Okay, I won’t ask you again. Alam kong wala kang planong sabihin.”

Nanahimik naman ako at tumingin na lamang muli sa labas ng bintana. Kilalang-kilala na niya talaga ako. Ilang minuto na rin kaming na biyahe, hindi pa rin namin nararating ang more private na sinasabi n’ya.

Hindi pa rin nito binibitiwan ang kamay ko. Biglang lumiko ang sasakyan n’ya sa napakataas na building at nag-park sa mga katabi nitong sasakyan.

“Let’s go.” Sabi nito at binitiwan na ang kamay ko para tanggalin ang seat belt n’ya.

“Saan? Anong lugar ‘to?” luminga ako sa paligid.

“We need to talk; we can talk here without hindrance. Let’s go?”

Wala na akong nagawa kung hindi ang bumaba na rin ng kaniyang sasakyan at sumunod patungo kung saan. Tumigil ito sa elevator na nandoon. Pagkalapit ko ay hinawakan n’ya ang kamay ko at sabay kaming pumasok sa elevator. Pinindot n’ya ang 22nd floor.

Ang taas naman!

Pagkatigil ay hinila na naman n’ya ako palabas hanggang sa tapat ng isang pinto. May kinuha siyang parang card at in-swipe lamang n’ya sa may pinto at nagbukas na ito. Agad niya itong isinara pagkapasok naming dalawa sa loob.

“K-Kanino ‘to? Saka… Bakit tayo rito mag-uusap?” Inilibot ko ang aking paningin sa loob ng pinasukan naming kuwarto.

May sala, may kusina at may tatlong baitang lamang na hagdan patungo sa dalawang pinto. Kuwarto siguro ‘yon.

“I told you, we will talk, right? And this is yours,” sagot nito at hinila ako papunta sa sofa. Inulit ko ang kaniyang sinabi at nang maintindihan ko na ay mabilis akong napalingon sa kaniya.

“Ano? Sa ‘kin? Paano nangyari?” nagtatakang tanong ko. Hinawakan nito ang dalawa kong kamay sa kandungan ko at tinignan ako nang seryoso.

“I want you to live here, not where you are living right now with that guy, Belle.”

“Best friend ko s’ya, saka hindi akin ‘to. Wala akong pambayad sa ganitong kagandang tirahan,” sagot ko.

“Bayad na ‘to, ikaw na lang ang hinihintay ng condo na ‘to. Napaayos ko na lahat dito, ikaw na lang talaga ang kulang…” mahinahon nitong sabi habang hindi tinatanggal ang tingin sa ‘kin.

“Pero-”

“Can we talk now?” putol nito sa pagtutol ko.

“Kanina pa naman tayo nag-uusap, ah?” Bigla ako nitong niyakap nang sobrang higpit.

“Na-missed ko ang pagiging ganiyan mo… Na-missed ko ang lahat sa ‘yo…” bulong nito.

Hindi ako nagsalita pero napapikit ako nang yakapin ako nito. Pakiramdam ko, gumaan ang mabigat kong pakiramdam. Para bang nakahanap ako ng kakampi sa yakap n’ya.

Unti-unti kong itinaas ang dalawa kong kamay para yakapin din siya pabalik. Ramdam kong natigilan siya sa aking ginawa pero mayamaya lamang ay mas hinigpitan pa niya ang pagkakayakap sa ‘kin.

“I missed you… Sobra…” mahinang sabi pa nito.

Ako rin… Na-missed kita… Lucas.

Ilang segundo pa nagtagal ang yakapan namin bago n’ya ito pinutol. Hinawakan nito ang aking mukha at tinignan ang bawat parte nito.

“Can you be mine, My Belle?”

Napakurap-kurap naman ako sa narinig.

“H-Ha?”

“Hindi ko na kakayanin kung mawawala ka ulit sa paningin ko. Let’s stop the chasing here, and be mine…officially, My Belle.”

H’wag kang marupok…

H’wag kang marupok…

H’wag kang marupok…

“Belle?” pagsusumamo nitong tinig.

H’wag kang marupok!

Kakalbuhin ka ng mommy n’ya, boplaks ka!

H’wag kang marupok…

“Pero kasi-”

“I love you… Sobra! Can you be my girlfriend?” Mahal din kita pero…

H’wag kang marupok, Ivory!

H’wag kang mrupok…

H’wag kang-

“Okay.”

“Okay? You mean… Yes?” tumango-tango ako bilang sagot.

“Oh, fuck!” bulong nito sa sarili. “I’m sorry… Hindi ikaw.” Tumayo ito at nagpabalik-balik sa harapan ko.

“Hoy! Nalulula na ako sa ‘yo! Daig mo pang nasa labas ng ER habang nanganganak ang asawa!”

Hinila ako nito patayo at bigla akong niyakap.

“Thank you! Sobra! I love you; I love you… You have no idea how thankful I am right now. I feel so bless to finally have you, My Belle…” madamdamin nitong bulong.

Masaya ako na masaya s’ya pero mayroong hindi mawala sa isip ko. Simula sa araw na ‘to, kailangan ko ng ihanda ang sarili ko. Dahil ano mang araw o oras ay malalaman na rin ng kaniyang mommy ang tungkol sa ‘min.

“Lucas-”

” Babe … I want you to call me babe.”

“B-Babe…” ngumiti naman ito sa narinig.

“Finally! I can call you mine!”

“Puwede bang…secret na lang muna natin ang tungkol sa ‘tin?” tanong ko. Unti-unting nabura ang maganda nitong ngiti.

“Why?”

“Ano kasi… Alam mo na. May issue pa tayo sa tita ko at sa mommy mo, ‘di ba?”

“And?”

“Baka lang hindi sila pumayag sa relasyon natin-”

“I don’t need their approval; I am proud to have you. We don’t need someone’s approval. All I need is you, all I want is you. I only want you to complete me… We will never tell them, but we also won’t deny it. Okay? Don’t worry too much. You have me. You’re safe… Hmm?”

Alam ko naman, pero baka lang maging komplikado ang relasyon namin kapag maraming nakaalam. Pag dami kasi nang nakakaalam, pag dami nang nakikisawsaw. Dahilan nang paggulo. At ayokong mangyari sa ‘min ni Lucas ‘yon.

“Okay…” sang-ayon ko na lamang kahit na may takot pa rin sa loob-loob ko.

Ngumiti muli ito at niyakap na naman ako.

“I love you, My Belle…my babe.”

Parang may naglaro sa loob ng tiyan ko dahil sa narinig. Madalas naman n’ya sabihin ‘yon noon pero iba pala talaga kapag kayo na.

“Dito ka na titira, nasa sa ‘yo kung may kukunin ka pang gamit do’n sa best friend mo. Pero puwede rin namang wala na. Bibili na lang tayo.”

“Kukunin ko pero teka nga…” Nakasandal ako sa kaniyang dibdib habang nakaupo kami sa sofa. “Kailangan ba talaga akong lumipat?”

“Yeah… Walang nakakaalam nito, so, you’re safe here.”

“Pero may kalayuan sa school,” maktol ko.

“Hindi ko naman hahayaan na maglakad ka. Araw-araw kitang ihahatid.”

“Luh! May trabaho ka kaya…”

“I’m the boss, remember?”

Yabang naman!

“Oo nga pala, hindi na ako babalik sa pagiging secretary mo, ha?”

“Why?”

“Wala lang.”

“Puwede ka pa rin naman magtrabaho kahit nandito ka lang sa bahay.”

“Tss. H’wag na…” Baka hindi ko matantya ang mommy mo kapag nagtagal pa ako.

“Okay, ikaw ang bahala… Hindi mo rin naman kailangang magtrabaho, ako na ang bahala sa lahat.”

Nilalaro nito ang tuktok ng ulo ko habang nagsasalita.

“Tss. Hindi puwede, may pamilya akong binubuhay,” sagot ko

“Ako na nga ang bahala…”

“Tigilan mo ‘ko! Maghahanap ako ng trabaho-”

“No! Hindi ka magtatrabaho kung hindi lang din naman sa ‘kin. Puwede kang mag-work under my company as my secretary kahit nandito ka lang sa bahay.”

Sa pagkakasabi n’ya ay parang hindi na ako puwedeng tumanggi pa. Tss. Ganito ba talaga kapag may d’yowa?

Divorce ko kaya agad?

Divorce? Teka… Parang mali? Basta ‘yon!

Kaya lang…Baka lalo akong pag-initan ng kaniyang ina kapag nalaman na nasa company pa rin nila ako. Bahala na nga!

Chapter 27

Promise

Hindi na nga ako pinauwi pa ni Lucas, siguradong mahaba-habang paliwanag ang gagawin ko kay Rustom nito.

Nandito kami sa isang grocery store na katabi lamang ng condo. Mamimili raw kami ng kulang sa pagluluto, hindi ko alam kung ano pa ‘yong kulang. E, puno naman ang ref, ano pa kaya ang kulang sa kan’ya?

“Ano pa ba ang kulang na kailangan bilhin?” Tanong ko sa kaniya habang tinutulak namin ang cart.

“Ingredients, hindi pa kumpleto ang ingredients sa pagluluto. Hindi ko na kasi alam ang iba,” sagot nito sabay ngiti pa sa ‘kin. Nakatingala naman ako sa kaniya. Anong nakakangiti sa ginagawa namin?

“Ah. Okay. Teka, anong oras ka uuwi?”

“Saan?” tanong nito habang nakatingin sa mga nakapatas na bote ng toyo. Siya ‘yan, e. Toyoin.

“Siyempre sa bahay n’yo, o kung saan ka man nakatira.”

“Sabay na tayo umuwi, ‘di ba?” sagot nito.

“Ha?”

“Tss. Hindi ako uuwi, roon ako tutulog sa condo mo.”

Natigilan naman ako sa kaniyang naging sagot.

“B-Bakit?”

“Anong, bakit? Bawal ba?”

“H-Hindi naman… K-Kaya lang…”

“Tss. Huwag kang matakot, depende pa rin naman ‘yon sa ‘yo kung gusto mo.”

“Ang alin?” naguguluhan kong tanong dito.

“Kung…” Yumuko ito at inilapit ang kaniyang mukha sa akin kaya bahagya pa akong napaatras. “Gusto mong magbahay-bahayan…” bulong nito at bumaba pa ang tingin sa labi ko.

Itinulak ko naman ang kaniyang noo gamit ang aking hintuturo.

“Kung ano-ano ang naiisip mo! Hindi naman ‘yon ang ikinatatakot ko!”

“Weh? Hindi ka takot sa sausage ko?” Napalingon tuloy ako sa paligid dahil sa hiya. Mabuti na lamang at malayo ang mga tao sa puwesto namin.

“B-Bastos mo! Tara na! Magluluto pa!” Iniwan ko s’ya at nagmamadaling itinulak ang cart palayo sa kaniya. Rinig ko pa ang halakhak nito.

Kung ano-anong kabastusan talaga ng utak ang isang iyon! Hindi naman ‘yon ang ikinatatakot ko, kung hindi ang mommy niya! Baka mamaya sugurin na lamang akong bigla ng isang iyon at hindi na ako makapagpigil, kawawa naman siya.

Matapos namin mamili ay bumalik agad kami sa condo. Hinugasan ko agad ang mga gulay bago ilagay ang iba sa ref at ang iba ay iniwan ko para maisahog sa lulutuin.

“Anong ginagawa mo rito?” Tanong ko dahil pumasok na agad ito sa kusina matapos magbihis. Kumuha ito ng apron at lumapit sa gawi ko.

“Bawal? Tutulong.” Isinuot nito sa ‘kin ang apron na hawak niya. S’ya rin ang nagtali nito sa aking likod, pero imbes na pumwesto ito sa likuran ko ay inilapit na lamang n’ya ang kaniyang katawan sa akin. Para tuloy itong nakayakap sa ‘kin.

“Hindi naman,” sagot ko.

Akala ko tapos na ito sa ginagawa pero pumwesto ito sa likod ko at inipon sa kaniyang kamay ang aking buhok. Naramdaman ko na lamang na pinupusod na nito ang buhok ko.

“There… para walang sagabal.” Kinindatan pa ako ng loko. Tss.

“Tama na ang harot, Mr. Montemayor, magluto na tayo.” Tinalikuran ko na ito at hinugasan ang bigas.

“Okay po, Mrs. Montemayor ,” sagot nito na ikinatigil ko.

Mayamaya pa ay naramdaman ko ang mga kamay niya na pumulupot sa aking baywang. Ang kaniyang ulo ay ipinatong pa sa aking balikat.

“I’ll turn you into Mrs. Montemayor, babe. Hindi na kita pakakawalan, promise. Hmm…” malambing nito sabi.

Napapikit na lamang ako at dinama ang kaniyang magandang sinabi at ang pagkakayakap sa ‘kin.

Sana ganito na lamang kami palagi, sana ganito na lang hanggang sa huli.

“Lucas-”

” Babe … I told you to call me babe.”

“Okay, b-babe… Hindi tayo makakaluto sa kaharutan mo,” natatawang saad ko.

“Hmm… Puwede namang tayo na lang ang magkainan, e.” Hinalikan pa nito ang aking leeg.

“A-Anong tayo ang magkainan?! Aswang ka ba?!” Pinaling ko pa ang aking ulo paharap sa gawi niya.

“Hindi. Pero… Puwede kitang kainin…” Hindi pa rin ito natigil sa paghalik sa leeg ko.

“Tigilan mo ‘ko! Dumudumi na ang utak ko dahil sa ‘yo! May lumot na ata ‘to!” Tinuloy ko na lamang ang paghuhugas ng bigas kahit nakayakap pa rin ito sa ‘kin.

Kahit nang ilalagay ko na ang kaserola sa rice cooker ay nakayakap pa rin siya sa ‘kin. Pagkalagay ko at pagkasaksak ng rice cooker ay hinawakan ako nito sa magkabilang parte ng aking baywang at iniharap sa kaniya. Nakahawak ang magkabila kong kamay sa sinasandalan kong marmol na counter top. Yumuko ito nang bahagya upang magpantay ang aming mukha. Halos maduling naman ako dahil sa sobrang lapit ng mukha namin sa isa’t-isa.

“Babe…” Mahinang tawag nito sabay tingin sa labi ko.

“Hmm?” sagot ko. Bigla naman itong nagkagat ng labi.

“Sounds like moan…” natatawang aniya.

“Babe…” tawag niya ulit.

“Oh?”

“Still, sounds like moan, babe.” Nakangising sabi na naman nito.

“Bakit ba?!” naiinis kong tanong.

“Ako ang magluluto…” Nagtaas baba pa ito ng kilay habang nakangiti nang matamis.

“Okay.”

“Pero…” pambibitin nito.

“Pero, ano?”

“May reward dapat ako,” parang batang sabi pa niya habang bahagyang nakanguso.

“Reward?” Tanong ko at tumango naman ito habang nakakagat sa labi. “Sige, basta kaya ko.” Sang-ayon ko naman.

“Kayang-kaya mo, babe!” ngiting-ngiting sagot nito.

Parang kakaiba ang ngiti niya, ah!

“T-Talaga? Ano ba ang gusto mong reward?”

Mas inilapit pa nito ang kaniyang mukha hanggang sa maglapat ang mga tungki ng aming mga ilong. Napapalunok na lamang ako dahil sa puwesto namin. Nasa baywang ko pa rin ang mga kamay nito.

“Bahay-bahayan tayo after, o, puwede rin naman before ako magluto.” Bulong nito.

Bahay-bahayan?

Bigla na lamang pumasok sa isip ko ang nangyari sa ‘min sa tent noong nasa resort nila kami. Napakurap-kurap naman ako bigla at napapalunok dahil sa gusto niyang mangyari.

“W-Wala na bang ibang r-reward?” kinakabahan kong tanong.

“Iyon po kasi ang gusto ko, babe…” Bigla ako nitong hinapit palapit sa kaniya hanggang sa magkadikit na ang mga katawan namin. In-lock ni Lucas ang kamay niya sa likod ko at nakayuko ang ulo na nakatitig sa ‘kin. Ako naman ay nakatingala na sa kaniya.

“Uhm…”

“Babe… Sige na po.” Pakikiusap pa nito at hinalik-halikan pa ang mukha ko habang nakatingala ako sa kaniya. Hindi pa rin niya ako pinapakawalan.

“O-Okay.” Wala sa sariling sagot ko pero kinakabahan ako sa pagpayag ko.

Natigilan ito sa paghalik-halik at tinitigan ako nang nakangiti.

“Sure? Kung ayaw mo talaga wala namang problema, babe.”

Wala? E, bakit nagmakaawa pa s’ya? Sira ulo talaga!

“Sure na,” sagot ko na lamang. Naka-okay na ko, e. Tss.

“Bago ba ako magluto, o, pagkatapos na lang natin kumain?”

“P-Puwedeng pagkatapos na lang kumain?”

“Sure, babe!” Mabilis nitong sagot at inalis na ang apron sa ‘kin.

“Sa sala ka muna habang nagluluto ako. O, kaya naman puwede mo naman akong panoorin.”

“Manonood na lang ako sa ‘yo,” sagot ko.

“Sige.”

Nakaupo lamang ako at nakapalumbaba sa mesa habang si Lucas ay ngiting-ngiti sa kaniyang ginagawa. Pasulyap-sulyap pa ito sa ‘kin at magtataas-baba ng kaniyang kilay.

Mukhang maganda ang mood, ah!

“Ang saya mo, ah!”

“Siyempre! May reward ako pagkatapos, e!”

Tss. Parang kailan lang noong hindi kami nagkita, nang magkita naman kami sobrang lungkot ng mukha niya. Madalang ko lang s’yang makita na nakangiti nang ganito. At ‘yon ay sa tuwing kasama lang niya ako.

Paano kung hindi pa kami nagtatagal ay bigla na lang malaman ng mommy niya? Paano na kami?

Susundin ba niya ang gusto ng mommy niya?

Ipaglalaban kaya niya ang relasyon namin?

Ano man ang maging desisyon niya para sa ‘ming dalawa, tatanggapin ko. Susulitin ko na lamang siguro ang mga araw na magkasama pa kami.

Piliin man niya ang iwan ako sa huli, hindi ko pagsisisihan na nakasama ko s’ya at naging masaya kaming dalawa.

Kahit panandalian lamang…

Chapter 28

Reward
𝐖𝐀𝐑𝐍𝐈𝐍𝐆: 𝐑𝐀𝐓𝐄𝐃 𝐒𝐏𝐆(Luh! Ngiting-ngiti 🤭)

Kanina pa ako rito sa banyo, tapos naman na ako maligo pero hindi pa rin ako lumalabas. Ewan pero kinakabahan ako.

“Babe! Matagal ka pa?” tanong ni Lucas habang kumakatok. “Don’t wear anything, babe, tatanggalin ko rin naman ‘yan!” sabi pa nito. Napatingin naman ako sa pinto ng banyo na parang kaharap ko lang s’ya.

“Bastos!” Sigaw ko at rinig ko naman ang halakhak niya.

Mayamaya pa ay mabagal kong binuksan ang pinto at dahan-dahang idinungaw ang ulo sa pinto. Pero ikinagulat ko ang biglang paghila nito sa braso ko.

“Lucas!” Tili ko dahil sa gulat, isinandal ako nito sa pader na katabi ng pinto. Mahigpit naman akong napahawak sa bathrobe ko habang napapalunok sa kaba.

“What took you so long, babe?” mahinang tanong nito sabay baba nang tingin sa labi ko.

“W-Wala… M-Matagal lang talaga ako maligo,” kinakabahan kong sagot.

Tumaas ang gilid ng labi nito dahil sa nauutal kong boses.

“Why are you nervous?”

“H-Hindi, ah!” Matapang kong sagot at pinipilit na hindi mautal.

“Really?” Tanong pa nito sabay hapit sa baywang ko palapit sa kaniyang katawan. Nanlaki naman ang mga mata ko dahil bigla kong naituon ang mga palad ko sa dibdib niya.

Napatingin ako roon, saka ko lang napansin na wala pala itong damit. Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin sa ibabang parte ng kaniyang katawan. Napalunok naman ako dahil naka-boxer lamang ito at ramdam na ramdam ko ang tumutusok sa may puson ko.

Inangat ko muli ang aking tingin sa kaniyang mukha. Titig na titig na ito sa ‘kin.

“Feel it? Kanina pa s’ya galit na galit, babe.”

“B-Bakit?”

“Because of you.”

“Luh! Bakit? Inaano ko ‘yan?” nagtataka kong tanong.

“My sausage is mad, babe, ang tagal mo kasi.”

“Naligo ako siyempre! May naliligo bang mabilis?”

“Sana kasi isinabay mo na ako, magtagal man, alam na…” sabi nito habang nakangisi.

“A-Anong alam na?”

“Nagkainan na sana tayo sa banyo pa lang. Tss. But you locked the door.”

“Kumain kana, gusto mo pa rin akong kainin?!”

“Tss.”

‘Yon na lamang ang isinagot nito bago ako sinunggaban nang halik. Wala naman na akong nagawa kung hindi ang gantihan rin s’ya ng halik.

Habang hinahalikan, dahan-dahan kaming naglalakad patungo kung saan. Naramdaman ko na lamang na mabagal ako nitong inihiga sa malambot na kama. Bumaba ang halik nito sa aking panga hanggang sa mapaungol ako dahil sa halik nito sa may ilalim ng aking tainga.

Inalis nito ang bathrobe ko kaya lumantad ang aking katawan. Hindi ko na nagawa pang takpan ito dahil bumaba agad ang halik nito sa aking dibdib. Mula sa gitna ng aking dibdib hanggang sa tumigil ito sa nipple ko. Nilaro niya ito gamit ang dila, ganoon din naman sa kabila.

“L-Lucas…” ungol ko habang napapaarko ang aking katawan.

Lalo lamang ako napaungol nang bumaba na ito sa aking t’yan patungo sa aking puson.

“Lucas!”

He stopped when he was in my belly buttom. He looked up at me and seemed to be waiting for my reaction. Later on, I felt one of his fingers being slowly inserted inside me.

“Hmm!” Ungol ko habang nakakagat sa labi. Hindi ko rin maiwasan ang mapapikit at mapatingala dahil sa sensasyon na dulot nito.

Lucas gradually accelerated the movement of his finger inside me.

I feel like something is coming out of me but Lucas still hasn’t stopped what he’s doing.

“L-Lucas…” Wala sa sariling tawag ko sa kaniyang pangalan, hindi malaman kung saan ipapaling ang aking ulo.

“Cum, babe… Let it cum to my mouth… I missed your taste.”

When he said that, I just let it go.

I can feel Lucas’s tongue cleaning my jewel. He didn’t stop it until he absorbed something.

“Ugh… Lucas…” I mumbled as Lucas seemed to be kissing my private parts.

Ilang saglit pa ay tumunghay na ito at nagpunas ng gilid ng kaniyang labi. Mapupungay na ang mga mata nitong nakatitig sa ‘kin.

“Still the same taste, babe. And I’m still addicted to you.”

“Lucas-Ah!” Bigla na lamang niya ipinasok ang kaniyang alaga kung kaya’t hindi ko natapos ang aking sasabihin.

“Hmm?” tanong nito habang mabagal na umuulos sa loob ko. “May… Sasabihin ka, babe?” paungol nitong tanong.

“L-Lucas… Oh!” naisagot ko na lamang.

“Moan, babe. Moan my name… Ah! Fuck! I love it… You’re still tight!” Sabi nito habang mapangahas na bumabayo sa loob ko. Hawak nito ang magkabila kong hita habang nakaluhod ito sa aking pagitan.

“Ah! Shit! L-Lucas!”

“Oh, damn!”

Napuno nang ungol namin ang buong kuwarto. Mayamaya pa ay hinugot nito ang kaniya mula sa loob ko.

“Turn around, babe…” Utos nito.

“H-Ha?”

Itinalikod ako nito at hinawakan ang aking baywang para maiangat nang bahagya. Naramdaman ko naman ang dahan-dahang pagpasok ng kaniyang jumbo sausage.

“Ahh…”

Lucas thrusts faster and harder in this position.

“Fuck! Babe!” he growled. Because I turned my back on his, I couldn’t see his reaction.

Even my breast was shaking with the shaking of my body due to Lucas’ force.

“Want more harder?”

“Yes… Please…”

“Sure…”

Ramdam na ramdam ko ang kaniya sa position na ‘yon. May pakiramdam din ako na naiihi pero hindi ko na lamang pinansin. Ilang ulos pa ay narating na namin ang sukdulan.

Kumuha ito ng tissue na s’yang pinampunas sa ‘kin. Akala ko ay tapos na kaya naupo ako dahil sa pagod. Pero umupo rin si Lucas at sumandal sa headboard ng kama bago ako binuhat.

“A-Anong gagawin mo?”

“Sakay…”

“Ha? -Ohh!”

He sat me on top of him while his hard cock was waiting. I can feel the hard sausage more.

“Ohh…” He closed his eyes and murmured while holding my waist and lifting me up and down on top of him.

Dahil nagustuhan ko ang reaksyon niya, ako na mismo ang gumalaw. Mas binilisan ko ang galaw sa kaniyang ibabaw.

“Damn, babe!” He tightens his grip on my waist with every move I make. Sometimes there is a circular direction in what I do. His lip-smacking.

He buried his face between my breasts as I grinded on top of him.

“Oh!” I grunted as he pinched my nipple and played with it with his tongue.

I sped up and down on top of him until I felt the warm liquid inside me.

Napasubsob ako sa balikat nito dahil sa pagod na aking nararamdaman. Hinalikan naman niya ang tuktok ng aking ulo bago ako ihiga.

Ramdam ko ang paglilinis nito sa ‘kin pero dahil sa kaantukan ay hindi ko na naimulat pa ang aking mga mata.

“Rest well, babe… Thank you for the wonderful reward. I love you.” Huling narinig ko kay Lucas bago ako tuluyang makatulog dahil sa pagod.

Chapter 29

Surprise

Nagpatuloy lamang na may nangyayari sa ‘min ni Lucas. Naging palihim niya akong secretary habang nag-aaral ako. Kinausap ko rin naman ang best friend ko tungkol sa bigla kong paglipat. Noong una ay hindi ito pumayag, pero kalaunan ay natanggap din nito ang paliwanag ko. Sana lang daw ay hindi ko pagsisihan pero naka-support lamang daw s’ya.

Tumagal kami ng ilang buwan na walang nakakaalam sa relasyon namin sa side niya. Ipinakilala ko naman s’ya sa pamilya ko thru video call. Pero sa pamilya niya ay hindi ako pumayag na ipaalam. Pumayag naman ito, ‘yon nga lang, hindi rin daw niya itatanggi kung may magtanong. Tss.

“Pauwi ka na?” Tanong sa ‘kin ni Travis habang kumakain kami nina Ces at Lani ng fish ball.

“Oo, e, anniversary kasi namin ngayon. Kailangan ko mauna sa kaniya umuwi,” sagot ko. Oo, tumagal kami ng one-year nang patago sa pamilya niya. Pero alam naman ng mga malalapit sa ‘kin ang tungkol sa amin.

“Taray ng bakla! Ganda ka?!” pagbibiro ni Cess.

“Ganda ‘yan, bakla! H’wag mo okrayin, yummy ng d’yowabels!” ani Lani.

“True! Mesherep ba si pogi? Siyempre, oo! Jusko! Sarap luhuran!” Nabilaukan naman ako sa sinabi ni Ces.

“Tss.” Rinig kong tinig ni Travis.

“Bakla ka! Ang balahura ng bibig mo!” bulyaw sa kaniya ni Lani.

“Sige na! Una na ako! Ingat kayo!” pagpapaalam ko na lamang sa kanilang tatlo.

“Hatid na kaya kita?” ani Travis.

Natigilan naman ako at naalala ang nakasimangot na mukha ni Lucas sa tuwing nakikitang kasama ko si Travis.

“Uh. H’wag na, may dadaanan pa ako, e. Salamat na lang. Sige na! Bye sa inyo!”

“Bye, Ivory!” Sigaw ni Lani habang kumakaway.

“Bakla! Wit isagad, ha! Tirhan mo akes!” Sigaw naman ni Cess kaya nakatikim ito ng batok kay Lani.

Natatawa na lamang ako sa kanila habang naglalakad paalis. Kung lalaki lamang si Cess ay bagay sila ni Lani. Pero okay rin si Travis at Lani. Salungat ng ugali.

Pumara naman agad ako ng taxi para makauwi na agad.

Balak ko kasi magluto para sa dinner date naming dalawa sa condo. May mga balloon na rin akong nabili at scented candles. Lagi na lamang kasi s’ya ang nagyayaya mag-date every month, kaya ako naman ngayong anniversary namin.

Pagkarating ko sa condo ay nagluto agad ako. Habang hinihintay ang pagkulo ay nagpapalobo naman ako ng mga lobo sa sala.

Matapos ang lahat ng dapat gawin ay naligo na agad ako. Isinuot ko ang dress na regalo niya sa ‘kin na color red pati na ang red stilettos.

Sa sala ko inilagay ang mga balloons, inayos ko lamang ito at nilagyan ang center table ng scented candles. Hinayaan ang mga gold balloons sa sahig at meron din number balloons na nakalutang at nakatali sa table. Nilagyan ko lamang ng mga fairy lights ang mga sofa at pinatay ang mga ilaw.

Na-excite ako bigla sa pagdating ni Lucas dahil excited na akong makita ang magiging reaksyon niya. Kaya naman nang may mag-doorbell ay nagmadali akong tumayo palapit sa pinto. Bago ko buksan ay inayos ko muna ang aking sarili para hindi halatang excited. Huminga pa ako ng malalim bago binuksan ang pinto nang nakangiti. Pero…

Unti-unting nabura ang aking ngiti dahil sa dalawang taong nasa pinto. Ang taong hindi ko inaasahan na makikita kong muli.

Tumaas agad ang kilay nito nang makita ako, tinignan pa nila akong dalawa mula ulo hanggang paa sabay ismid. Natigilan ako at hindi makakilos mula sa kinatatayuan ko. Hindi ko napaghandaan ang pagkikita naming muli.

“So, they’re really together…” Maarting sabi ng isang babae habang nakataas ang kilay sa akin.

“Yeah? Let me handle this, hija.” Sagot naman ng mommy ni Lucas bago tumingin sa ‘kin at tinaasan na naman ako ng kilay. “Where are your manners? I’m the mother of the person you were living with. And you’re not inviting us inside his condo?”

“She didn’t have that, Tita…” Maarting sabat ng babae habang nakangisi. Nakakagigil!

“I see… Let us in, I want to talk to you…”

Doon lamang ako natauhan at pinagbuksan sila ng pinto upang makapasok. Ang kaba ko ay hindi na nawala-wala, panay ang lunok ko. Panay din ang hiling ko na sana ay dumating na si Lucas dahil hindi ko alam kung paano pakikisamahan ang mommy niya.

“Wow! Ang sweet!” Sarkastikong sabi ng babae habang nakatingin sila sa hinanda kong dinner date. “Anniversary? Dito? Ang cheap, ha!” dugtong pa nito.

Nainsulto ako sa babaeng ito pero pinigilan ko ang aking sarili dahil sa mommy ni Lucas. Ayoko naman na maging bastos sa harap niya ngayong girlfriend na ako ng kaniyang anak.

Umupo ang mga ito sa sofa kaya umupo naman ako sa tapat nila.

“Ahm… G-Gusto n’yo po ba ng juice o k-kape?” kinakabahan kong tanong sa mommy ni Lucas.

“No, thanks. Let’s straight to the point here.” Seryosong saad nito na lalong nagpakaba sa ‘kin. “Kulang ba ‘yong ibinigay ko sa ‘yo para layuan mo ang anak ko?” Tanong nito sa ‘kin, hindi ako sumagot.

“Ako na lang ang magdadagdag, tell me your price.” Sabi ng matapobreng babae.

“Hindi ko kailangan ng pera mo.” Hindi ko na napigilan ang sarili ko na sumagot sa babaeng ito.

“Really? Pero tinanggap mo ang pera ni tita? Then, what? Hindi ka naman tumupad sa usapan n’yo. Kulang ba?”

Nagpapanting na kanina pa ang tainga ko sa babae na ito. Kung wala lang ang mommy ni Lucas, baka hindi ko na natantya ‘to at binigwasan ko na ng isa.

“Kaya kong ibalik ang pera,” sagot ko sa babae bago tumingin sa mommy ni Lucas. “Ibabalik ko po ang pera n’yo, dahil wala naman po talaga akong plano na kunin ‘yon.” Magalang kong saad kahit naiinis na ako at naiinsulto.

“Oh, well, I don’t care. Gusto ko lang ay layuan mo ang anak ko. See her?” Turo nito sa babaeng kasama niya. Agad naman nag-inarte ang babae, nag-krus ng paa at nag-flip pa ng kan’yang buhok. “She’s my daughter-in-law, Lucas’s fiancé . And Lucas first love .”

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Pakiramdam ko ay hinahalukay ang tiyan ko dahil sa narinig. First love? Fiancé? Hindi ko alam kung paano tatanggapin ang mga narinig. Hindi ko alam kung ano ang gagawin.

Lucas… Nasaan kana ba? Bakit wala ka pa?

“They’ll getting married soon, and you? Just leave for good. Gusto mo bang mag-abroad? Sige… Sagot ko lahat. Just stay away from my son. I told you before, you’re not belong here, lalo na sa pamilya namin. Have you seen yourself?” Dire-diretsong pang-iinsulto nito sa ‘kin.

Masakit. Pero… Ayoko naman na basta na lamang isuko ang lahat sa ‘min ni Lucas. Mahirap lang ako pero hindi ako nabibili ng pera.

“Mawalang galang na po, ma’am, kahit magkano pa po ang i-offer, o, kahit ano pa po ang ibigay n’yo; hindi ko po tatanggapin. Dahil hindi ko po iiwan si Lucas para sa pera. Hindi n’yo po ako mabibili ng yaman n’yo, ma’am.” Magalang kong sabi.

“You heard her?” Natigilan ako sa boses na ‘yon. Nanlalaki ang aking mga mata na lumingon sa pinto.

Kanina pa ba s’ya? Narinig ba niya’ng lahat?

Mabagal itong naglakad habang nakapamulsa ang isang kamay, ang isa ay may hawak na bouquet ng rosas. Gustuhin ko mang purihin ang ganda ng bulaklak ay hindi ko magawa.

Gulat na tumayo ang dalawa sa harapan ko.

“Son…”

“Stop this, mom, we will never leave each other no matter what you do. Is it hard to accept that I’m happy with her? That I love her and not her ?!” Duro nito sa babaeng katabi ng mama niya. Lumapit ito sa ‘kin at hinalikan ako sa noo bago nilagay ang kaniyang kamay sa baywang ko. “Happy anniversary, babe. I’m sorry, I’m late.” Bulong nito bago tumingin muli sa dalawa. “You two can leave now; you’re not welcome here. We will celebrate our anniversary, so leave while I’m still calm.” Seryosong utos nito sa dalawa.

Nakipagtitigan pa sila kay Lucas bago ako tinignan nang masama. Mayamaya pa ay padabog silang lumabas ng unit namin. Napahinga naman ako nang malalim paglabas nila.

“Are you okay?” Malambing na tanong ni Lucas habang hawak ang baba ko para magtagpo ang aming mga mata.

“Hindi ka galit?”

“Why would I?”

“Narinig mo ba lahat?” tanong ko.

“Yeah.”

“Hindi ka galit?”

“Dahil ba ro’n sa unang pagkikita n’yo?” Tumango naman ako bilang sagot at nakaramdam nang hiya. “No, narinig ko rin naman ang isinagot mo. And, thank you for that, babe. Thank you for not giving up. I promise, I will never leave you. Salamat kasi hindi mo ko binitiwan. I love you every second and every minute of my life.” Mahabang sabi nito sabay halik sa tungki ng aking ilong.

Naiiyak ako sa mga sinabi niya, akala ko talaga magagalit s’ya kaya hindi ko sinasabi. Natakot ako na baka hindi niya ako paniwalaan dahil mommy niya ‘yon. Nagkamali ako…

“Happy anniversary, babe.”

“Happy anniversary, more years with you, My Belle…”

Hinalikan ako nito nang mabagal at puno nang pagmamahal. Tinugon ko lang naman ito.

Thank you rin, Lucas… Thank you dahil hindi mo ako pinabayaan.

Epilogue

Ring

“Oh, damn! I’m fucking late!” I hissed at myself as I woke up late. Masasabon ako ni mommy nito! Kahit nasa ibang bansa siya ay nakararating pa rin sa kaniya ang lahat sa company.

I quickly took a shower and got dressed before rushing out of my unit. I immediately drove my car without fixing the papers on the seat. After arriving, I just took the papers and went out.

“Aray!” “Shit! Pakalat-kalat kasi!” Sabay naming bulyaw nang nabundol kong babae.

Nagkalat tuloy ang papel na hawak-hawak ko! Bakit ba patanga-tanga ang mga employees dito sa company na ‘to?!

“Aba! Mister! Ikaw na nga nakasagi ikaw pa ang galit? Naku, huh!” Mataray na sabi ng babae habang pinupulot ko ang mga papel. Handa na sana akong bulyawan siya sa pagtunghay ko. Salubong na ang kilay ko dahil sa inis pero agad din namang nawala.

A beautiful angel in front of me wearing a peach dress caught my soul. I mean…my attention.

What the hell?! Tinanggap na ba ako sa langit?

She has long, wavy hair that turns chocolate in the sun, and she has stunning eyes that you want to gaze into. Red and thin lips that appear to be suitable for kissing, together with a pointed, small nose. She is neither tall nor white, and her face fits comfortably between my two palms. All in all, bagay kami.

“S-Sorry, miss…”

“O-Okay lang po.” Magalang nitong sagot.

Wow! What an angelic voice…

“Why are you here?”

“Ah… Mag-a-apply po sana ako kasi rito ako itinuro ni Tita Merly.”

“Merly? Merly Guzman?” My mom’s friend?

“Oo, kilala mo si tita?”

“Yeah, friend ng parents ko. So… Mag-a-apply ka?” I asked her. Say yes and you’re hired.

“Sana… Secretary raw sabi ni tita. Kaya lang nag-aalangan ako kasi ‘di naman ako nakapag-college-”

“You’re hired.” I answered quickly and without hesitation.

She stopped and blinked at what I said. She’s shocked? Cute…

“I-Ikaw ang boss dito?” She asked me still in shock.

“Yes. And you’re hired.” I said calmly.

“Sandali… Nasa labas pa tayo ng building. Hindi mo pa rin nakikita ang resume ko. Hired agad?!” Kailangan pa ba ‘yon? Sa nakikita ko naman sa kaniya ngayon ay pasok na pasok siyang maging secretary ko.

“Okay. Come with me. Let’s go to my office.”

“Hindi ba dapat sa HR?” Nagtataka nitong tanong.

“I want to personally interview My Secretary ,” idiniin ko pa para mas dama.

“S-Secretary mo?!” nauutal nitong tanong sa ‘kin.

Tss. Kasasabi ko lang, uulitin ko pa ba? Diyan pa naman ako inis, ‘yong paulit-ulit.

“Yes. Why?”

“W-Wala… H-Hindi na siguro ako tutuloy… Bye!” She quickly turned around and was about to leave but I immediately grabbed her hand and dragged her into the building. Not too fast, miss secretary.

No, young lady! You’re my secretary now… Whether you like it or not.

“Hoy?! S-Sandali!” Pilit nitong inaalis ang kaniyang kamay sa pagkakahawak ko.

Tss. Ingay naman nito, madami pa namang chismosa rito.

Binitiwan ko rin naman siya pagkarating sa may elevator. Agad naman akong pumasok at walang pakialam sa mga taong naghihintay roon. Tss.

“Hey! Young Lady! Come in.” Tawag ko sa babae dahil nakatingin ito sa mga tao.

“Kayo po?” Magalang niyang tanong sa mga nandoon. Bakit ba ang galang niya?

No one tried to accompany me in the elevator because that’s what I wanted. I don’t want to have employees at the same time, it’s annoying. They’re always gossiping inside.

“Bakit hindi mo sila pinasabay?” tanong niya.

“Because I don’t want to? Ayokong may kasabay na empleyado sa elevator.”

“E, bakit mo pa ako isinabay? Sana mamaya na lamang ako.” Mataray nitong sabi. Tss. Lakas ng loob nito na tarayan ako. Pasalamat siya…

“Because you are my secretary ?” pagpapaalala ko rito.

“Luh?! Kuya! Hindi pa ako pumapayag. Basta mo na lamang nga ako hinila rito.”

“Kuya?” I asked her and then smirked. Kuya my ass!

Sa pagbukas ng elevator ay hinila ko muli ito papunta sa office ko.

“Hindi ka ba natatakot dito? Ikaw lang mag-isa.” She asked while roaming her eyes around the area. Natatakot? Ano ako, bading para matakot dahil mag-isa ako? Tss.

“No. And I’m not alone now. You’re with me as my secretary, right?” I asked her while slowly walking toward her while she stepped backwards.

“Pumayag ba ako? Hoy! Magd-disiotso pa lamang ako kaya labag sa batas ‘yang pamimilit mo, ah?!” Batas? Tss. Bakit nadamay na ang batas?

“Hmm. So pure and innocent. Just work here as my secretary, Miss?” I looked at her eyes while asking her name. She’s really beautiful…

“Pero hindi nga ako nakapag-college. High School graduate pa lamang ako-”

“That’s fine. You can go back to school while working here. Just be my secretary.” I cut her off; we’re still walking. Me forward while she’s walking backwards. We just stopped when she reached the dead end. I put my hands beside her. “Is it a deal, young lady?” I touched her chin so that she’d look into my eyes and see what I was doing to her.

Wala itong nagawa kung hindi ang sumang-ayon.

And that’s the happiest day of my life.

Having an angelic and innocent secretary.

I found out that she’s really innocent. She always made my day; she always makes me smile and is stressed at the same time. At first, I really didn’t know how to handle her innocence. But as the days passed, I learned how her mind works.

I wanted to see her every day; I don’t know when and how it started. Basta ang alam ko lang, gusto ko nasa akin lang ang atensyon niya. Gusto ko ako lang ang nakakausap niya. It sounds possessive, but yeah, that’s what I like.

When her birthday came, I told Tita Merly that we were going somewhere. And her Tita said yes without asking Belle. Nagtaka pa ako noong una pero hinayaan ko na lang rin.

“Saan ba tayo pupunta, boss? Gabing-gabi na, ah!” Belle asked me.

“Hindi ba sabi ko, celebration na tayo lamang dalawa?”

“Kailangan pa ba ‘yon?” Nagtatakang tanong nito.

“Hindi naman…”

“Hindi naman pala kailangan, boss, ibalik mo na ako sa ‘min-”

“Pero gusto ko.” Pagputol ko sa sinasabi niya. “Hindi kailangan, pero gusto ko, Belle. Wait, may gumamit na ba ng pangalan mong Belle?” Tanong ko at mabilis siyang sinulyapan.

“Ha? Siyempre wala, boss. Pangalan ko ‘yon, e. Bakit ko paggamit sa iba?”

Oh, God! More patience please…

Nagbuntonghininga ako sa naging sagot nito. Tss.

“You’re 18, yet you’re too innocent and… slow.” Nagdadalawang-isip pa ako kung sasabihin ko pa ‘yong slow kaya hininaan ko na lang.

“Grabe ka sa slow, boss! Hindi ako slow!” Bulyaw nito sa ‘kin, narinig pa rin pala niya.

“Yeah, hindi naman masiyado halata. But, don’t worry. Mababago ko rin ‘yan, soon.” I smirked. Tss. Konting tiis pa Lucas, she’s almost 18.

Balak ko siyang dalhin sa aking rest house sa Tagaytay para ma-solo ko siya. Hindi para kung ano! Tss.

“Use my jacket, malamig talaga rito.” Kinuha ko ang jacket sa kotse at ipinatong sa kaniyang balikat.

“Nasaan na ba tayo, boss? Baka mamaya i-sa-salvage mo na pala ako wala pa akong kaalam-alam.”

“Why would I do that?!” Nabibigla kong tanong sa kaniya. Gano’n ba kasama ang tingin niya sa ‘kin?

“Aba, malay mo?! Gano’n ‘yong sa TV, e.”

“I’m not. By the way, we’re here in my rest house in Tagaytay.”

“Tagaytay?!” Nanlaki pa ang mga singkit nitong mata dahil sa gulat.

“Yup!”

“Boss! Tagaytay?! Seryoso?!” Pag-uulit pa nito. Tss. Ito na naman siya sa paulit-ulit.

“Yes. Why?”

“Anong gagawin natin dito? May trabaho bukas, hindi ba?”

“Who told you? I’m the boss, remember?”

“Oo nga, ikaw ang boss. Tapos absent ka?!”

“Shit! What will I do to your brain, Belle?! I mean, I’m the boss. So, meaning, kung wala ako, edi, walang pasok. Saka puwede naman silang pumasok na wala ako.” Nauubusang pasensyang sabi ko. Grabe! Minsan nakaka-stressed din siya.

“Ah…” Tumatango-tango pa ito.

“Get it now?” Tanong ko at tumango lamang ito. “Good, let’s get in. Sisipunin ka rito sa labas.” Hinawakan ko ang kaniyang kamay at hinila na siya nang marahan paloob. Nilalamig nga s’ya dahil ang lamig ng palad niya.

“Pero, boss, bakit dito mo naisipan pumunta? Ang layo…”

“Para ma-solo ka.” Sagot ko lamang habang hila ang kaniyang kamay sa likuran ko.

“Ha? Bakit naman? Para saan?”

Tumigil ako sa paglalakad at humarap sa kaniya. Natigilan naman ito, dahan-dahan akong humakbang palapit sa kaniya hanggang sa wala ng espasyo sa pagitan namin.

“This will be your unforgettable night of your life, Belle; I’ll make sure of that.” Mahinang sabi ko.

Sa takbo ng utak niya ay alam ko na agad ang iniisip nito. Kalokohan na naman ang tumatakbo sa kaniyang isip. Tss. Ang ibig ko lang naman sabihin do’n ay ‘yong gabi na hindi niya makakalimutan dahil naging masaya siya.

“Belle,” tawag ko sa pangalan niya. Nakaupo kaming dalawa sa tapat ng apoy.

“Hmm?”

“What is your ideal first boyfriend?” Tanong ko at napatingin naman ito sa ‘kin.

“Ha? Hindi ko naiisip ‘yan. Ewan ko, 18 na ‘ko pero wala akong ideal boyfriend na ganiyan.” Sagot niya na ipinagtaka ko. Ang inosente talaga.

“Why?”

“Ewan, siguro dahil wala pa naman ‘yan sa isip ko. Ang gusto ko lang kasi matulungan ang pamilya ko sa Batangas.” She really loves her family.

“Puwede mo pa rin naman silang tulungan kahit may boyfriend kana,” sagot ko dahil puwede naman talaga ‘yon.

“Baka hindi maintindihan ng lalaki na priority ko ang pamilya ko. Baka lagi lamang namin pag-awayan.”

Maiintindihan ko…

“If I were him, I’ll support you. I’ll make myself understand every situation you will have. And I will stay no matter what, so that we weren’t arguing anything.”

Tinitigan ko pa ito ng seryoso.

“Ang seryoso mo naman boss-Lucas pala. Ang seryoso mo. May pinagdadaanan ka ba?”

“Nothing. I just want you to know what will I do if I were that man.” Na sana ako nga…

“Ah. Sana nga ganiyan ‘yong mindset ng lalaking magiging boyfriend ko. Para hindi sumakit ang ulo ko.”

“I will,” bulong ko naman. Mas gusto kong ako ang sumakit ang ulo kaysa sa ‘yo, My Belle.

“Ha? May sinabi ka ba?”

“Wala.” Natawa na lamang ako, buti hindi narinig.

Her birthday is one of the best nights for me. Because that night was her first kiss, with me. Mabuti na lamang at magaling pa akong magpigil no’n kaya bago pa man ay tumakbo na ako sa banyo. Mariang palad ang kinalabasan. Tss.

Nang may mangyari sa amin, ipinangako ko na hindi niya pagsisihan na sa akin niya ito ibinigay. I promise myself that she’s the one; she is my future. And yeah, we’ve been together for years now. Excited na ako umuwi habang nagpapa-arrange ng bulaklak sa isang flower shop. Our first anniversary is approaching, and I’m planning to propose.

While I was walking towards our unit, I was still whistling, and I could smell the roses I was holding. I’m sure she will like it. Arriving at our door, I was even surprised because it is just half open. I was about to open it when I heard Mommy’s voice.

At first, I was stunned by what I heard, but when I heard Belle’s side… I was impressed by her honesty and her love for me. She was right; she grew up in a poor family, but how her parents raised her made me prouder. Because she is not dazzled by money. Mommy was shocked then, but I immediately sent them away along with her woman. Sasha, my ex-girlfriend, is who’s my mommy used against Belle. As if naman na may laban siya sa babe ko. Tss.

Noon, kaya niya gusto akong ipakasal kay Belle; kaya nila pinagplanuhan, dahil akala niya ay may sakit siya. Akala niya may taning na ang buhay niya kaya agad itong nagplano na ipakasal kami. Dahil natatakot siyang iwan ako mag-isa. Pero nagkamali lang pala ng basa ang doctor. Nalaman na lang niya ‘yon noong nagkagulo na kami ni Belle.

Ngayon, wala na siyang dahilan para ipagkasundo ako sa iba. And no, no one can change my mind. No one can replace my Belle in my heart. I’ll risk anything to keep her.

Habang hinahalikan ko siya ay dahan-dahan kong kinukuha ang singsing sa aking bulsa. Kinapa ko naman agad ang daliri nito at dahan-dahang isinusuot ang singsing nang hindi siya tinitigilan sa paghalik. Mayamaya pa ay natigilan ito sa pagganti ng halik sa ‘kin nang maramdaman na niya ang singsing.

She slowly looks at her hands where I put the ring. Napatakip ito sa kanyang bibig at bigla na lamang nagtuluan ang kaniyang luha.

Damn! How precious this moment is. She’s crying for happiness.

“B-Babe…”

“I want you in my life forever, My Belle. Will you let me stay with you until our hair turns gray? Would you let me be the father of your child in the future? Would you be my coffee in the morning?”

Lalo lamang itong napahagulgol nang iyak bago tumango at niyakap ako nang mahigpit.

“Siyempre naman! Tinatanong pa ba ‘yan?” Umiiyak nitong tugon habang nakayakap sa ‘kin. Niyakap ko rin naman agad ito nang mahigpit dahil sa galak na aking naramdaman.

“I love you, My Belle…”

“I love you more!”

How I love this girl of mine! I am ecstatic because she’s finally mine forever.

“I love you forever, Babe. Forever means for the rest of my life.”

I stole everything about her—her heart, her soul, and herself. Her purity… and now, after stealing everything, I have turned her into Mrs. Montemayor. Mrs. Ivory Belle Suarez Montemayor…my wife…

📌❤

Hey! I just wanna say… Thank you so much for reading my story. I hope you had enjoyed reading it. I may not famous nor good at writing, so many error’s but you keep on reading it. And I’m really appreciates all of your comments, votes and reads.

I hope, you will continue supporting me through out my journey.

Tagalugin ko na dahil hindi talaga ako magaling sa english. HAHAHAH. Pero ginagawa ko pa rin hindi para magpa impress, kung hindi para mas matuto.

Salamat sa lahat ng nagbabasa at nagbasa! Mahal ko kayo.

Good bye for now to our Innocent Angel, Ivory Belle and to our beast and possesive Boss, Lucas.

Sana hanggang sa maging published author ako (kung papalarin. Hehehe) sana naka support pa rin kayo.

Thank you!

_- _ _Mhadz ; _

📌Started : June 3, 2021
📌Ended : September 29, 2021

Facebook Page : Mhadz ;
TikTok : mhadztk
Threads : mhadz.tk
Instagram : mhadztngsn

1. Note
2. Chapter 1
3. Chapter 2
4. Chapter 3
5. Chapter 4
6. Chapter 5
7. Chapter 6
8. Chapter 7
9. Chapter 8
10. Chapter 9
11. Chapter 10
12. Chapter 11
13. Chapter 12
14. Chapter 13
15. Chapter 14
16. Chapter 15
17. Chapter 16
18. Chapter 17
19. Chapter 18
20. Chapter 19
21. Chapter 20
22. Chapter 21
23. Chapter 22
24. Chapter 23
25. Chapter 24
26. Chapter 25
27. Chapter 26
28. Chapter 27
29. Chapter 28
30. Chapter 29
31. Epilogue
32. 📌❤