Notes

Follow me! FB  Page: Mhadz ;

TikTok: mhadztk

IG: mhadztngsn

Hey! Chasing Innocent is all about Al Montemayor Story, the son of Ivory Belle Suarez Montemayor and Riley Lucas

Montemayor of Book 1 entitled Stolen Innocence.

I’m not a good Writer as you think, but, I can take you to another world away from toxic reality. Hope you’ll still support me ’till the end even if I’m not good at writing. There are grammatical and typographical error. Bear with me. Not yet edited.

Thank you!!

▪️▪️▪️

This a work a fiction. Names, characters, places and events are fictitious. Any resemblance of the following product of fiction in our actual reality is purely coincidental. No part of the story, even the whole story may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the author, except in the case of brief quotations embodied in critical reviews and certain other noncommercial uses permitted by copyright law.

mhadztngsn

Started : December 2, 2021

Prologue

WARNING❗

Luh! Na-excite! Hindi SPG, mature language lang. I-Kalma mo ’yan mare!

---

“W-What are you doing?” tanong niya.

“Lumuluhod?” patanong ko namang sagot habang lumuluhod sa kanyang harapan. Napalunok ito tila kinakabahan.

“Yeah… But, w-why?”

“Hmmm… Titikman ko lang ang lollipop mo,” nakangisi kong sagot habang nakatingala na sa kanya.

“L-Lollipop? Hindi naman ako bumili ah?” inosente niyang sagot.

Napatampal ako sa aking noo.

Ampucha! Ang hirap talaga kapag lalaki ang inosente. Jusko! Baka

ginagahasa

na ito nagtatanong pa rin! Buti na lang

gwapings

!

“Tss. Hindi mo naman kailangan bumili dahil meron ka talaga no’n! Gusto ko nga makita kung malaki e. Patingin!” Agad kong hinawakan ang zipper nito at handa na sanang ibaba ito nang bigla itong umatras.

“Wait! What are you doing?!” Gulat nitong wika at agad tinakpan ang kanyang zipper.

“Gusto ko nga kasi makita lollipop mo kung malaki. Titikman ko na rin,” sagot ko naman habang nakaluhod pa rin.

“What?! Wala nga akong binili na lollipop. At kung meron man, bakit d’yan ko itatago?! Edi nilanggam ako?!”

“Fuck!” bulong ko.

Napabuntong hininga ako dahil sa naging sagot nito. Hindi ko na alam kung paano ko pa aalisin ang ka-inosentihan ng lalaking ito. May pinagmanahan kaya ito?

Ni hindi ko matikman ang lintik na ito. Bawat galaw ko may tanong. Pisti! Sayang lahi nito kung hindi rin lang naman sa ’kin itatanim!

“Al…” tawag ko sa pangalan niya na parang nauubusan na ng pasensya.

Tinignan ako nito sa bandang paanan niya. “Hmmm?” sagot nito.

“Didiretsuhin na kita, dahil punyeta naman! Napaka inosente mo!” biglang taas ng boses ko dahil sa inis. “Gusto kong makita ang alaga mo r’yan sa loob ng zipper na ’yan. Dahil gusto kong gawing lollipop.”

“Pero wala naman akong tinatago rito—”

“Yung tanginang tit* mo ang tinutukoy ko!” bulyaw ko dahil sa pagkapikon ko. “Ano? Alam mo na ang tinutukoy ko? Gusto kong makita kung gaano ka pinagpala sa ari mo. Ipararanas ko sa ’yo ang langit na never mo pang naranasan!”

Natigilan ito habang titig na titig sa ’kin. Napapalunok pa at tila ba kinakabahan.

“A-Aleera… K-Kumalma ka…” kinakabahan nitong wika habang umaatras.

“Kalma?! Gustong-gusto ko nang makita ’yan noon pa. Ngayong tayo na lamang dalawa rito, hindi ko pa rin ba makikita? Ang tagal na kitang nilalandi, AL! Jusko! Ang hirap mo naman landiin! Eto na nga at idedemo ko pa sa ’yo para matuto ka. At sinisigurado ko sa ’yo, magugustuhan mo ang gagawin ko. Halika!” tumayo ako at nilapitan siya. Pero ang gago ay nagtatakbo palayo sa ’kin at nagkulong sa loob ng kanyang kwarto.

“Putangina! Kalalaking tao takot sa subo ampucha!” naibulalas ko. Nilapitan ko ang pinto nito at kinalampag.

“AL!!! HOY AL!!!” sigaw ko habang kinakalampag ang pinto ng kaniyang kwarto. “LUMABAS KA NGA R’YAN! PISTI KA! TINITIGANG MO KO!”

“Ayoko! Baka makagat mo! Tutulog na ’ko!” sigaw nito pabalik kaya natigilan ako.

“Makagat? Gano’n ba ako kagutom sa kanya para kagatin ’yon? Hanep!” napapailing na lamang ako dahil sa lalaking ito. Hinayaan ko na lamang siyang magkulong sa kanyang kwarto at pabagsak na nahiga sa sofa.

“Tigang na naman si Aleera… Pisti ka talaga, AL! Sa ’yo lang ako nahirapan!”

Chapter 1

“Mga Duks!”

Masigla kong bati sa mga kaibigan at nagmadaling lumapit sa gawi nila. Nakatambay ang mga ito sa tambayan namin dito sa campus. Ang field, sa ilalim ng malaking puno ng acacia.

Nakahiga sina Lulu at Lala, ang kambal. Habang nakaupo naman si Elaine at nakasandal sa puno.

“Oh? Anong problema? Saan ka galing?” sunod-sunod na tanong sa ’kin ni Elaine.

“Naghanap ng mahaharot sa Engineering,” pagod kong sagot at naupo sa pagitan ng kambal.

“May nahanap ka ba?” tanong ni Lulu habang nakadantay ang braso sa kanyang noo, nakatingin sa ’kin.

“Wala nga. Nakakasawa ang mga itsura!”

Bahagya namang natawa sa gilid ko si Lala habang nakapikit.

“Paanong nakakasawa? Ano ba ang itsura?” parang lalaki nitong tanong. Boyish kasi ito kumpara sa kakambal nito na parang alpas sa bilibid. Tss.

“Naharot mo na ata lahat sa Engineering kaya nanawa ka na! Gago!” sagot ni Elaine.

“Grabe ka sa ’kin! Hindi naman lahat! Syempre kapag hindi gwapo, it’s a no! Hello? Sa gwapo lang ako kakalampag!”

Sabay-sabay kaming tumawa dahil sa aking sinabi. Sa aming apat ay ako ang madalas maghanap nang mahaharot. Ayaw ko kasi na iyon na lamang nang iyon ang kaharutan ko. Samantalang sa kanila, tumatagal ng ilang araw bago palitan.

Hindi kami nakikipag relasyon, may kasabihan nga kami…

“Live your life to the fullest. Be happy and be flirty!”

Ayaw namin masira lamang ng isang lalaki ang mga buhay namin. Ang sarap kaya mabuhay habang walang sakit ng ulo. Pero gusto ng ulo. Char!

“Wow! Sino ang nagpadeliver?” Tanong ko sa mga ito at napatayo pa dahil sa dumating na grab.

“Malamang, hindi ikaw! Gusto mo lagi libre e!” ani Lulu.

Hindi ko ito pinansin at tinignan ang Grab driver nang alisin nito ang kanyang helmet.

“Ayon! Nabighani na naman ang alindog ng dakilang Aleera ng isang Grab driver!” pagpaparinig ni Elaine.

Naupo ako at nagpalumbaba habang papalapit ang driver dala ang order ng mga kaibigan ko.

“Hoy, Duks! Ikalma mo kiki mo!” bulyaw sa ’kin ni Lulu.

“Shhh… Baka marindi sa inyo si Kuyang Grab. Mahiya kayo!” kunwaring saway ko. Natawa naman si Kuya Grab.

Luh! Nasa Grab driver ata ang true love!

“Kuya, may dyowa ka?” tanong ni Lala sa delivery driver.

“Wala po,” sagot naman nito.

“Ayon! Nagpuso-puso ang mga mata ni Dukit! Kalmahan mo, Duks!” ani Elaine habang kinukuha ang order kay Kuya. Si Lulu naman ang nagbayad.

Nagniningning ang aking mga mata habang nakatingin sa Grab driver.

“Koya…” pabebe kong tawag sa lalaki. “Ako rin walang dyowabels. Meant to be ata tayo, Koya. Ehe!”

Napakamot sa ulo ang lalaki habang ang tatlo ay nagpipigil ng kanilang tawa.

“I-uwi mo na ’to, kuya! Bargain na ’yan!” sinamaan ko nang tingin si Elaine.

“Libre nga lang kay Koya!” wika ko sabay tingin muli sa lalaki na kagat-kagat na ang pang ibabang labi. “Palagay ko nasa Grab driver ang true love, Koya. Naniniwala ka ba sa forever?” seryoso kunwari na tanong ko rito.

Malakas na halakhak ang narinig ko mula sa aking mga kaibigan. Sinamaan ko sila nang tingin at pinanlakihan ng mata.

Tss. Napaka supportive talaga ng mga ito! Bwisit!

“Hindi po e,” sagot ng driver. “Wala kasing forever.”

“Boom basag!” sigaw ni Elaine na sira ulo.

Tawa naman nang tawa ang kambal.

“Naku, koya! Kapag sa akin ka napunta, may forever na, mararating mo pa ang rurok ng langit!” Nagpapabebe ko pa ring saad at hindi nagpahalata na disappointed sa kanyang naging sagot.

“Hoy! Tangina ka, Duks!” Binato ako ni Lala ng maliit na bato habang tumatawa.

“Para-paraan! Gusto lang naman pala makaranas ng langit mula sa isang Grab driver!” bulyaw ni Elaine.

“Naku, salamat na lang po. Gustuhin ko man po na marating ang langit mo, busy po ako sa trabaho ko. Salamat po.” Yumuko ito nang bahagya bago kami tinalikuran.

Habol ang tingin ko rito habang bahagyang nakanganga, hindi makapaniwala hanggang sa makaalis na ito at mawala sa paningin ko.

“Ang hirap naman landiin no’n!” Pagmamaktol ko habang pumapadyak pa dahil sa inis.

“Mission failed!” sigaw ni Elaine kaya inirapan ko ito. Naupo ako muli sa tabi nila at sinabayan sila sa pagkain.

“Gwapo sana, kaso, hindi cooperative landiin. Tss. Bwisit pa kayo! Napaka supportive niyo!”

“Better luck next time, Duks! Baka sa ibang driver pumasa ang alindog mo. Practice more!” tumatawang sabi ni Lulu.

Hindi ko na lamang pinansin ang pang-iinis ng mga ito sa ’kin at kumain na lamang. Masarap pa naman ang pagkain kapag libre.

“Nawala sa hulog ang dukit na ito, natigang!” ani Elaine sabay tawa nang malakas.

“Kanina mo pa ako tinitira, ah? Trip mo ’ko?”

“Paanong tira ba? Gustong-gusto mo ’yon, ’di ba?” tanong pa nito.

“Putangina mo po with feelings!”

“Hoy! Tigilan niyo nga si Aleera, mainit ang ulo niyan at walang biktima.” Turan naman ni Lulu na akala mo totoong concern pero mang-iinis lang din naman. “Kumain ka maraming balot, duks, baka mahina na ang alindog mo.” Sabi pa nito.

“Ang boplaks mo!” bulyaw ng kambal nito na si Lala. “Pampatibay ng tuhod ang balot! Hindi pampalakas ng alindog! Sira ulo ka!”

“Ay! Sorry ha? God bless.” Sarkastikong sagot ni Lulu sa kakambal sabay irap.

“Magsitigil na kayo at bilisan na nating kumain. Mayamaya darating na si Miss Dora.” Pagtutukoy ni Elaine sa prof namin na palaging tanong nang tanong habang nililibot ang room.

“Oo nga! Ang daming alam ng kambal na ito, akala mo naman mga hindi tigang! Tss.”

“Hindi naman talaga!” sabay nilang sagot.

Nauwi lamang sa asaran ang buong lunch naming apat. Kilala kami sa C.H.U dahil sa mga kawalangyaan namin. Lalo na sa panghaharot ng mga lalaki. Siguro iniisip ng iba na bayaran kami, na marumi na kaming babae. Oo, nakikipag one night stand kami sa mga lalaking natitipuhan naming landiin. Pero hindi kami nagpapabayad at lalo nang hindi nakikipag chukchakan sa kung sino-sino na lang na madaanan. Choosy pa rin naman. Though it’s bad to hear and bad idea, but yeah. That’s what we are.

Pero matagal na rin mula noong huli kaming may naka one night stand. Hindi naman kasi kami yung tipo ng babae na gabi-gabi na lamang may booking. Jusko! Baka bago tumanda naubos na kiliti namin kung gano’n kaya hinay-hinay din.

Mahilig lang talaga kami humarot, pero hindi naman lahat ng iyon ay nakakatabi namin. Minsan ay hanggang sa MOMOL na lang kami.

Masaya kami sa ginagawa namin kaya kahit ano pa man ang sabihin ng ibang tao tungkol sa ’min, wala kaming pakialam. Meron pa ngang nagsasabi na maaga raw kami mabubuntis at hindi na makaka-graduate. Doon sila nagkakamali, kasi lagi kaming may handang proteksyon. Girl scout yata kami! Char! Akala mo naman kami ang nagcocondom, e kami nga ginagamitan no’n.

Sa ngayon, ine-enjoy lang namin ang buhay dahil alam namin na ang lahat ay temporary lamang.

Chapter 2

“Sama kayo, mga duks?” tanong ko sa tatlo habang papalabas kami ng aming room.

“Saan?” tanong ni Elaine.

“Magpapacharming tayo sa Archi students. Ubos na ang gwapo sa engineering e!”

“Tangina! Paano mo ba naubos?” natatawang tanong ni Lulu. Pinagtitinginan na naman kami ng mga estudyante na nadaraanan namin.

“Hoy! Hindi lang ako, lagi kayong sabit!”

“Meron ba sa Archi?” tanong ni Elaine.

“Siguro? Kaya nga magpapacharming muna tayo e para ma sight natin ng berilayt!”

“Makaka graduate pa kaya tayo sa ginagawa natin, mga duks?” biglang tanong ni Lala.

“Tiwala lang, duks! May awa ang Diyos!” sagot ko. Sabay-sabay kaming lumihis ng daan patungo sa Archi building.

“Dinamay mo pa ang Diyos? Wala namang kinalaman ang Diyos sa kaharutan natin, gaga ka!” Bulyaw ni Elaine sa ’kin kaya inirapan ko ito sabay pinagdaop ko ang aking mga palad at tumingala.

“Sorry po, Lord. God bless.”

Tawa nang tawa ang tatlo sa tabi ko kaya naman inirapan ko sila.

Tumigil kami sa isang puno ng mangga kung saan may lamesa at upuang bato sa ilalim. Umupo kaming apat at naghintay sa paglabas ng mga Archi students. Katabi ng building nila ay ang Business Ad building.

“Woah! Mukhang marami naman palang kain lahat sa Architect. Bilang lang ang hipon. Infairness!” wika ko sabay palumbaba.

“Sa Business ad din, Duks, oh! Tss. Grabe! Dami talagang gwapo sa school na ito!” sabat naman ni Elaine kaya napatingin ako sa mga estudyante ng Business ad.

“Speaking of school,” biglang sambit ni Lala. “Ang anak pala ng isa sa may ari ng school na ito ay dito napasok. Business din ata ang course.”

“Talaga?! Anong pangalan? ’Yon na lang haharutin ko para makapasa tayong apat!” nabuhayan ako sa narinig. Ang tatlo ay nakatingin na sa ’kin na salubong ang mga kilay.

“Oh! Bakit kayo gan’yan makatingin? Gagamitin ko na nga sa tama ang kaharutan ko ayaw niyo pa? Makikinabang din kayo, mga duks, kaya ’wag niyo ko tignan ng gan’yan!”

“Seryoso ka?” tanong ni Lala.

“Mukha ba akong clown—aray! Tangina!” sinamaan ko ito nang tingin dahil sa pagbatok nito. Nagpipigil naman ng tawa ang dalawa ni Elaine at Lulu.

“Seryoso akong nagtatanong kung seryoso ka sa gusto mo!”

“Mukha ba akong nag jo-joke? Seryoso ako, Lala. Ano? Ito na ang pag-asa natin para sigurado na ang ating kinabukasan!” saad ko. Puro sila nakatingin lamang sa ’kin na para bang nagbibiro lang talaga ako.

“Hindi siya kagaya ng inaasahan mo, duks. Pag-isipan mong mabuti!” wika ni Elaine.

“Mahihirapan ka, sigurado!” saad naman ni Lulu.

Nagtataka naman ako sa kanilang mga sinasabi.

“Baka mapahiya ka pa,” sabi rin ni Lala.

“Teka nga! Wala ba kayong tiwala sa galing kong mangharot?! Bakit gan’yan kayo magsalita? Expert ’to! Hello! Proven and tested by Engineers! With s na, dahil lampas sa tatlo!”

Nagtinginan silang tatlo bago ako tinignan muli na para bang hindi sila sang-ayon.

“Duks, malaki naman ang tiwala namin sa ’yo. Kung sa galing at galing lang din naman mangharot, aba! Pandayo ka namin ’no!” wika ni Elaine kaya napangisi ako. Pero agad din nawala dahil sa kasunod nitong sinabi. “Pero sa kanya wala kaming tiwala. Saka hindi siya pasok sa taste mo, duks!”

“Baka masayang efforts mo, duks, baka hindi mapansin ang alindog mo sa klase ng taong iyon!” sabat ni Lulu. Sunod kong tinignan si Lala.

“Ikaw? May sasabihin ka pa?” tanong ko.

“Duks, hindi siya nakikipag usap sa mga babae. Suplado, studios, parang mute. Mahihirapan ka sa kanya. H’wag mo na ituloy,” sagot nito.

Napaisip naman ako sa kanilang mga sinabi. Pero sa kabilang banda, bakit na e-excite ako? Bakit parang na challenge ako lalo at mas gusto ko pa siyang makilala?

“So, mag-aaral na lang tayong mabuti para makapasa? Walang gimik, walang cutting classes para makipag harutan. Walang hangover sa umaga dahil busy sa pag-aaral sa gabi? Gano’n ba?” tanong ko sa mga ito.

“Duks, kayang-kaya mo ’yon! Mapapaamo mo ang lalaking iyon. Naniniwala ako sa ’yo! Ipagdarasal na lamang kita ng limang Aba Ginoong Maria kada araw.” Mabilis na sagot ni Elaine kaya pinansikitan ko ito ng mata.

“Bibili ako ng rosaryo, duks, sasabayan ko sa pagdarasal si Elaine habang humaharot ka. Support system mo kami. Gusto mo ba may cheering squad? Aarkila ba ako?” sabi naman ni Lulu.

“Punyeta! Ang tatamad talaga mag-aral, pero ang sisipag humarot. Tss.” Wika ni Lala na parang nai-stress na.

Si Lala kasi ang nasa matino pang pag-iisip sa aming apat. Hindi rin nito pinababayaan ang kanyang pag-aaral kahit pa may konting kalandian din sa katawan. Ang lalaki ay ginagawa na lamang niyang pampalipas oras kapag stress sa pag-aaral.

“Tignan niyo! Ayaw niyo rin maubos ang oras niyo sa pag-aaral! So, sino ba ang anak ng may-ari nang school na ito? Anong course? Ilang taon? Anong year?” sunod-sunod kong tanong.

“Bakit kaya hindi mo hiramin ang birth certificate at records sa registrar ng school? Pisti ka rin e, ’no?!” sarkastikong sagot sa ’kin ni Lulu.

“Pwede ba ’yon? Anong sasabihin ko para ipahiram sa ’kin?” tanong ko naman.

Sabay-sabay silang napatampal sa noo at tumayo sa kinauupuan. Napatingala ako sa tatlo na nagtataka.

“Saan kayo pupunta?”

“Hahanapan ka ng kausap. Tangina ka, duks, ang sakit mo sa ulo!” sagot sa ’kin ni Elaine habang naglalakad na ang mga ito papalayo.

Agad akong tumayo at sumunod sa kanila.

“Mga Dukit! Sandali! Wala pa tayong nabibingwit na Archi!” sigaw ko sa mga ito.

“I-reserve mo ’yan para sa pagpaplano kung paano mo makukuha ang target mo!” sagot ni Lulu.

“Ayaw niyo nga sabihin ang pangalan na mga hayop kayo! Humaba na nang humaba ang usapan na hindi niyo manlang nasasabi! Kung sinabi niyo na agad, tapos ang usapan kanina pa!” pagmamaktol ko sa tatlo.

“Pag-isipan mo muna, duks!” sagot ni Lala.

“Sure na ako, duks! Para sa kinabukasan ng mga Dukits!” sigaw ko habang nakataas pa sa ere ang aking kamao. Napatingin sa ’min ang mga tao kaya napayuko naman ang tatlo kong kasama.

“Hoy! H’wag niyo ikahiya ang pederasyon natin! Taas noo dapat, mga duks!” sabi ko sa tatlo. Pero nakayuko pa rin ang mga ito.

Tinignan ko naman ang mga tao na nagbubulungan habang nakatingin sa ’min.

“Ang alagad ni Marites, mamamatay ng maaga! Mababaog! Hindi magkakadyowa!” sigaw ko sa mga tao kaya agad namang tumalikod ang mga ito sa ’min.

“See? Takot mabaog ang mga hayop!” mayabang kong saad.

“Tss. Tara na! Nakakahiya!” sabi ni Lala at nagtuloy na sa paglalakad. Sumunod naman kaming tatlo.

“Kelan mo ba balak umpisahan ang target mo, duks?” seryosong tanong ni Lala.

“Bukas na!” mabilis kong sagot. Nasa tabi ko ito sa kanan, at nasa tabi naman niya si Elaine, si Lulu naman ay nasa kaliwa ko.

“Agad na?!” gulat na tanong ng dalawa na si Elaine at Lulu.

“Sayang ang oras, mga duks! Jusko! Kung pwede naman ng gawin, gawin agad! Alang-alang sa kinabukasan ng mga Dukits!” sagot ko sa dalawa bago tumingin muli kay Lala. “So, ano ang pangalan ng target ko?”

“Atticus Lorcan Montemayor.”

Chapter 3

Dahil ngayong araw ang plano ko sa target namin ng mga kaibigan ko, dapat fresh pa sa seafoods ang lola niyo!

Pagkatapos kong maligo ay halos ipanligo ko na ang aking pabango. Naglagay lamang ako ng light make-up at ikinulot ang dulo ng aking buhok bago lagyan ng hairpin sa kaliwang side. Dahil  BS in Event Management  ang course namin, naka skirt kami na dark blue na above the knee and long sleeve polo na white na my coat na dark blue rin.

Pak! Ganda yarn?!

Kumindat pa ako sa salamin bago kinuha ang aking bag at bumaba na. Dumiretso ako sa kusina dahil alam kong nandoon si Daddy. Pagpasok ko pa lamang ay nakita ko na itong nagbabasa ng dyaryo habang nagkakape.

“Morning, dad!” ibinaba nito ang dyaryo at tinignan ako.

“Morning. Sit down, kumain ka na at male-late na tayo.”

“Yes, dad.”

Teacher si Daddy sa High School. Kung saan naman ako nag-aaral ngayon, ay doon din siya nagtapos ng college. Mabuti na lamang at high school ang tinuturuan nito, hindi na niya ako mababantayan pa.

Wala akong mommy. Hindi raw kami tinanggap ng mommy ko. Ipinakiusap lang ni Daddy na huwag akong ipalaglag kaya pagkaanak nito sa akin ay iniwan na niya kami. I don’t know the real and whole story, but one thing is for sure: I am grateful to my dad every day for raising me by himself. And I hate that woman who left us just because she didn’t love my dad.

I hope my dad will find happiness with someone who deserves it. He deserves better. He’s my hero.

“Dad, dito na lang po baka ma-late ka pa po.” Sabi ko kay daddy nang malapit na kami sa main gate.

“It’s okay, malapit na lang din naman.”

Hindi na lamang ako nagsalita. Tumigil kami sa tapat ng gate. Kita ko ang tingin ni daddy sa School kung saan siya noon nag-aaral. Napatingin pa ito sa kabilang kalye kung nasaan si Manong Tusok-tusok. Yung magtitinda ng fishball. Ngumiti si Daddy.

“You know him, dad?” I asked him.

“Yeah, suki niya kami noon. Nandito pa rin pala siya.”

“Really? Wow! Ang tagal na pala ni manong na nagtitinda. By the way, dad, sino ang mga kasama mo noon kumain ng tusok-tusok? Nakakasama mo ba ang mommy?” natigilan ito at napatingin sa ’kin.

“Yeah, she’s my friend. But, she’s not the one I loved at that time.”

“Then, who?”

“Also one of my friends. However, she was already dating someone at the time.” Dad said in a dejected voice. “I secretly admired her because I know she’ll never be mine.”

“Can I know the name of your first love, dad?” Yeah, her friend is his first love. Pero, gaya ng sabi niya may karelasyon na ito. Kaya siguro yung isa niyang friend na mommy ko ang sinubukan niyang pagbuntunan ng kaniyang pagmamahal. Iyon nga lang, failed.

“I called her Aybi. Because of her name Ivory Belle.”

“Wow! Ang ganda ng name! Maganda siguro talaga ’yon, ano, dad?”

“Yeah… Sobra…” nakangiting sagot ni dad na parang may inaalala. “And too innocent…” bigla itong natawa.

“In love ka talaga sa kaniya, dad. Pinag-uusapan pa lang natin siya pero iba na agad ang ngiti mo. Sayang! Siya na lang sana ang naging mommy ko.”

“Pumasok ka na, late na. Call me kung magpapasundo ka, okay?”

“Yes, dad! Ingat po!” nag kiss lang sa noo ko si daddy bago ako bumaba ng sasakyan. Kumaway pa ako rito bago siya tuluyang umalis.

Sana makilala ko yung first love ni dad. Hindi na muli nagmahal si daddy mula noon. Kung wala pang pamilya yung first love niya, ilalakad ko pa si daddy. I want him to be happy…

“Duks! Late kana!” bulyaw sa ’kin ni Elaine pagdating ko sa tambayan namin.

“Chinika ako ni Dad e. Bakit? Nakita niyo na ba?” tanong ko.

“Ang taray! Blooming ang lola niyo, oh! Ang bango! Pinaghandaan ah!” ani Lulu.

I flipped my hair with matching pabebe move. “Ene be? Ako lang ’to! Kalma!”

“Sino ba may sabi na kami ’yan?” pambabasag ni Lala kaya nagtawanan sina Lulu at Elaine.

“Tss. Basag trip naman ’to! Ano? Nasaan na?”

“Ayon oh! Nakaupo sa bench, nagbabasa,” nakaturo ang nguso ni Lala sa lalaking nakaupo sa bench. May salamin ito at bahagyang nakayuko sa hawak na libro. Bagsak ang buhok nito na medyo natatakluban ang kaniyang noo. Kahit medyo may kalayuan ay kitang-kita ang maganda nitong kutis, matangos ang ilong at may magandang hubog ng panga. Naka cross legs ito na parang babae.

“Wow! Mukhang studios nga! Nahiya ako bigla, pisti!” nabulalas ko habang nakatanaw sa lalaki.

“Ano? Kaya pa? Medyo suplado rin daw iyan,” napatingin ako kay Lulu.

“Seryoso?” tanong ko at sabay-sabay silang tumango. “Sabagay, halata naman sa pustura niya.” Tinignan ko muli ang lalaki.

“Kaya?” Lala asked.

“Ako pa ba? Tss. Basic! Walang hindi napapalambot ang kaharutan ng isang dakilang Aleera!” proud kong sabi.

“Two weeks?” ani Lulu.

“Baka nga one week lang sumuko na iyan,” saad ni Elaine.

“Sino? Si dukit ba o yung lalaki?” tanong ni Lala kay Elaine.

“Si Dukit!” nagtawanan ang tatlo kaya binato ko sila ng mga libro na nasa mesa.

“Mga gago talaga kayo ah! Suportahan niyo ko, oy! Nakakalimutan niyo atang para sa graduation natin ang nakasalalay dito?!”

Biglang tumayo si Lulu at Elaine, pumunta sa aking likuran. Agad akong minasahe ng mga hinayupak.

“Kayang-kaya mo ’yan, Duks! Nandito lang kami!” ani Lulu habang minamasahe ang balikat ko.

“Oo nga, duks! Expert ka naman d’yan kaya malaki ang tiwala namin sa ’yo!” saad naman ni Elaine habang nilalamas ang braso ko. Tss.

“Sa bibilis din! Tigilan niyo nga ako! Kaya ko na!” Tumayo ako at inayos ang aking sarili. Nagsimula na akong maglakad palapit sa lalaki.

“Balitaan mo agad kami!” Bulyaw ni Lala at itinaas ko lamang ang kaliwa kong kamay habang nakatalikod.

Medyo kinakabahan ako habang papalapit sa lalaki. Sana talaga gumana ang alindog ko sa lalaki itong. Mukha siyang dinaanan ng tag-lamig, konting harot papainitin ko ito.

May hawak akong isang libro bilang props. Dahan-dahan akong naglakad at ng malapit na sa tapat niya ay kunwaring nahulog ang aking libro.

“Shit!” inis ko kunwaring sabi.

Dahil nakapalda ako ay kunwari nahihirapan akong pulutin ang libro. Nakuha ko naman ang atensyon ng lalaki. Ramdam kong napatingin ito sa akin pero hindi ko siya tinignan para hindi obvious.

Nang makaupo na ako at pupulutin ko na ang libro ay naramdaman ko ang prisensya ng isang lalaki sa harapan ko hawak na ang libro ko. Napangiti ako at mabagal na kinuha ang inaabot nitong libro. Tumingala ako sa kaniya nang nakangiti upang magpasalamat. Pero agad din nabura ang mga ngiti sa labi ko.

“Okay ka lang?” tanong ng isang lalaki.

“Y-Yeah, thanks.” Walang gana kong sagot at agad na tumayo. Hinanap ng mga mata ko ang target ko, pero nakita ko itong naglalakad papalayo sa akin.

Oo, hindi yung target ko ang lumapit sa ’kin para tulungan ako. Isang lalaki na medyo malaki ang mata, hati ang buhok sa gitna na parang dinilaan ng kalabaw. Naka brace pa ito at ang polo ay naka botones hanggang sa leeg.

Rinig na rinig ko ang malalakas na tawa ng mga kaibigan ko. Agad akong nagmartsa pabalik sa mga ito.

Tangina! Badtrip! Unang araw failed agad! Bwisit!

Chapter 4

“So, anong oras niyo planong kumalma, mga hayop kayo?!” gigil kong tanong sa mga kaibigan. Mga bwisit kasi! Kanina pa utas mula pagbalik ko mula roon sa mission ko na failed naman!

“Konti na lang, duks! Wait… Ubusin lang namin!” sagot naman ng hayop na si Elaine at nagtawanan ulit silang tatlo.

Kung hindi ko lang kaibigan ang mga ito, baka naibaon ko na sila ng buhay sa kinauupuan nila.

“Mga hayop talaga…” bulong ko.

“Alam mo, duks,” pilit na kinakalma ni Lulu ang sarili, “ayos naman yung lalaking lumapit sa ’yo ah? Napaka linis! Sa sobrang linis, mukhang basa pa ang buhok sa sobrang pagkakahati sa gitna. Plantsadong-plantsado ang polo, ayaw mo ba no’n?” tanong nito. Ilang segundo silang tahimik habang naghihintay ng sagot ko. Pero imbes na sumagot ay pinakyuhan ko lamang ang mga ito. Ayon! Utas na naman sila sa katatawa!

Nakaupo lamang kami sa aming tambayan. Hanggang ngayon badtrip pa rin ako dahil sa nangyari. Pero imbes na i-comfort ako ng mga walangya, tinawanan pa ako nang tinawanan. Mga totoong kaibigan talaga ang mga hayop na ito!

“Ano? Susuko ka na ba?” kalmadong tanong ni Lala.

“Ako? Susuko?” tanong ko sabay ismid. “Kailan pa sumuko ang alindog ng Aleera? Huh? Never!”

“Ang tibay naman! Iyan ang Aleera namin! Walang sinusukuan!” sabat naman ni Lulu.

“Lahat gustong tikman!” sinamaan ko naman ng tingin ang salidang si Elaine pero tumawa lamang ito.

“Syempre! Bagong klase ng putahe ’yon! Hindi ako papayag na hindi niya matikman ang tirik-matang sarap ng alindog ko!” ani ko.

“Tirik-mata talaga? Hindi ba ikaw ang tumitirik ang mata?” tanong ni Lulu.

“D’yan ka nagkakamali, kaibigan! Ako ang nagpapatirik ng mata ng mga lalaki!” mayabang kong sagot.

“Talaga ba?” mapang-asar na tanong ni Elaine.

“Oo kaya! Daig pa ang kinukumbulsyon, duks!”

“Yay! Gusto ko tuloy marinig sa ’yo ang kinukumbulsyong si Montemayor! Tapos headline siya rito sa campus!” sabi ni Lulu sabay tikhim at naghahanda na tila magbabalita.

“Nagbabagang balita! Anak ng may-ari nang Campus na ito, kinumbulsyon sa sarap! Pangalan ng Virus, Alindog ni Aleera!”

“Tangina ka Lulu! Taba ng utak mo!” tumatawang sabi ni Elaine. Nagtawanan naman kami dahil sa kalokohan ng kaibigan.

“Instant sikat ang dukit! Nag-iwan pa ng masarap na virus bago grumaduate! Taray!”

“Hoy! Gago ka!” natatawa kong saway sa kaibigan.

“Puro kayo kalokohan! Tara na! Late na tayo!” Tumayo na si Lala kaya naman sumunod naman kaming tatlo.

Babawi ako sa susunod na plano! Sisiguraduhin kong mapapansin na ako ng mala palos na lalaking iyon. Mukhang mahihirapan nga ako sa isang iyon, pero hindi siya ang makakapagpasuko sa isang hasler na gaya ko. Tss. Nag warm-up lang naman ako kanina. Abangan nila ang totoong laban.

Naging tahimik naman kaming apat sa loob ng classroom. Dinaig pa namin ang pinitpit na luya dahil sa bait namin habang nakikinig sa prof. Not until may nakaagaw ng atensyon ko dahil sa dumaan sa tapat ng classroom. Nasa likod kaming apat.

“Hoy! Nabali na ang leeg mo r’yan!” Pabulong na bulyaw ni Elaine sa ’kin at pasimple pa akong siniko.

Hindi ko naman siya tinignan at nanliliit ang mga mata sa lalaking mabagal na naglalakad sa labas habang nagbabasa sa hawak nitong libro. Naagaw ko naman ang atensyon ng tatlo at tinignan ang pinupukol ko ng tingin.

“Woah! Destiny yarn? Siya ’yon, ’di ba, mga Dmduks?” mahinang bulong ni Lulu.

“Yeah,” simpleng sagot ng kambal nito.

“Cr lang ako, mga duks. Kayo na ang bahala ha?” sambit ko at mabilis na tumaas ang kamay para maagaw ang pansin ng prof. “Sir!”

“Yes, Ms. Holgado?” tanong ni sir Manalo.

“Sir, may I go out? Comfort room lang po?”

“Hindi pa ba kayang pigilan, Ms. Holgado? Patapos na tayo.” Napatingin ako sa labas at nakitang nakalampas na sa room si Palos.

Think.

..

Aleera

!

“Naku, sir, hindi na po kaya! Jusko palabas na siya! Nakadungaw na ang ulo!” umakto pa akong namimilipit. Narinig ko naman ang bungisngisan ng mga classmates ko lalo na mga kaibigan ko.

“Fine! Go!” Mabilis naman akong tumakbo palabas ng classroom.

Nasaan kaya ang palos na Montemayor na

’yon

?

Mabilis akong naglakad kung saan ko siya nakitang naglalakad kanina. Napatigil naman ako dahil nakita ko itong nakaupo sa hagdan na papunta sa next floor, which is roofdeck na.

Pasimple kong inayos ang buhok ko at ang suot ko. Mabagal akong naglakad patungo sa gawi niya. Tumayo ako sa kanyang harapan at nagbabakasakaling lingunin ako nito pero hindi. Hindi manlang naalis ang tingin nito sa binabasa.

Tumikhin ako pero hindi pa rin ako nito tinitignan. Sa inis ko ay naupo na lamang ako sa tabi niya at sinadya ko pang sagiin ang tuhod nito.

Doon pa lamang ito napatingin sa ’kin. Walang emosyon at parang hindi naman nagulat sa prisensya ko. Ngumiti ako.

“Hi!” bati ko habang nakangiti. Wala akong natanggap na kahit na ano mula sa lalaki. Bagkus ay ibinalik nito ang tingin sa libro.

Unti-unting nabura ang maganda kong ngiti dahil sa pang dededma nito.

Bwisit! Totoo nga ang chismis! Suplado nga ang lintik!

Nagpalumbaba ako sa tuhod ko at tinitigan ang lalaki.

Gwapo pala ang isang ito kahit naka side view. Ang tangos ng ilong, ang pula ng labi at manipis. Makinis at kutis mayaman, tapos ang bango. Mukhang ang lambot din ng buhok—

Napatigil ako sa pagpuri sa lalaki sa aking isip ng bigla itong tumingin sa ’kin. Sa mata ko mismo dumiretso ang tingin nito. And…shit! Ang ganda ng mata!

Medyo green ang mata niya! Ang lago din ng mga pilikmata! Gosh! Bakit niya tinatago sa salamin?!

Mas inilapit ko ang aking mukha sa kaniyang mukha para mas makita pa ang maganda nitong mata. Panay naman ang paglayo nito sa ’kin.

“Hey! What are you doing?” tanong nito habang ang kaniyang hintuturo ay nakapigil sa aking noo dahilan para matigil sa paglapit ang aking mukha sa kaniyang mukha.

Grabe naman! Ang gwapo rin ng boses!

Lord! May ginawa ka palang perpekto! Hindi mo naman agad ako

in-inform

!

“Ang gwapo mo po,” wala sa sarili kong sambit habang nakangiti sa lalaki. Nagsalubong naman ang kilay nito kaya natauhan ako.

Umupo ako nang maayos at tumukhim dahil sa pagkapahiya.

“I mean… Ang ganda ng specs mo, nakaka gwapo. Saan mo nabili ’yan? Parang gusto ko rin e! Lalo siguro akong gaganda r’yan. Sa tingin mo?” tanong ko rito.

Titig na titig lamang sa akin ang lalaki at hindi nagsalita. Salubong pa rin ang mga kilay nito.

“Alam kong maganda ako, huwag mo masyadong pagkatitigan at baka maubos. Maraming nagpapantasya niyan! Pila ka sa likod, okay? Walang gwapo-gwapo rito, dapat napila.” Sambit ko sabay hawi ng aking buhok at ngumiti pa.

“Pila? Why would I? Money remittance ka ba?” tanong nito sabay alis na nagpalaglag panga sa akin.

Tangina! Naging money remittance pa nga! Hindi manlang ba siya nabihag sa ganda ko? Gosh! Malabo na ata salamin niya!

Chapter 5

“Hoy! Nand’yan ka lang palang babaita ka! Kanina pa ako hanap nang hanap sa’yo! Iniwan na ako ng kambal, nag e-emote ka lang pala rito sa hagdanan!” sumbat ni Elaine bago ako tinabihan sa pagkakaupo ko sa hagdanan.

Wala pa rin akong imik at nakatulala lamang. May inis pa rin sa dibdib ko dahil sa lalaking iyon.

“Hoy! Nanuno ka ba?” tanong muli ni Elaine at bahagya pa akong itinulak ng kaniyang balikat.

Bumuntong hininga ako at tamad na tamad akong tumayo. Walang buhay akong naglakad palayo sa lugar na iyon habang nakatulala. Ramdam ko naman ang pagsunod ng kaibigan ko.

“De puta ka Duks! Ito ang bag mo bago mo ituloy pag e-emote mo!” kinuha ko naman ang inaabot nitong bag ko habang mabagal na naglalakad.

“Anong nangyari? Para ka namang nalugi d’yan!”

“Hays! Duks! Pisti naman! Ang ganda-ganda ko, tapos dedma lang sa lalaking ’yon?! Gosh!” problemado kong sabi habang papalabas kami ng campus.

Narinig ko na naman ang malakas na halakhak nito kaya napairap na lamang ako. Ano pa nga ba mapapala ko sa bwisit na ’to? Tss.

“Ewan ko sa’yo! D’yan ka na nga!” iniwan ko sa paglalakad at nauna na sa paglabas.

“Duks! Wait!” rinig kong sigaw ni Elaine.

Napatigil ako sa labas ng gate nang makita ko si Daddy na kumakain ng fishball at masayang nakikipag-kwentuhan kay Manong.

“Duks! Wala kang utang na loob—”

“Nasa labas na tayo Elaine!” putol ko sa sasabihin nito.

“O edi… Wala kang utang na labas!” tinignan ko ito ng masama at napapailing na ibinalik ang tingin kay Daddy.

“Oh! Si Tito Travis food trip hindi manlang nagyaya. Tara! Papalibre ako sa Daddy mo!” hila-hila ako nito papunta kay Daddy.

“Hampas soil ka ba? Fishball lang magpapalibre ka pa kay Dad?”

“Tss. Huwag ka nga! Ay teka! Duks…”

“Oh?” tumigil pa ito sa paglalakad at seryoso akong tinignan kaya kinabahan ako.

“Gusto mo ba ako maging Tita? Maganda naman ako, gwapo Daddy mo. Age is just a number lang naman kaya keri na—aray!”

“Namu!” bulyaw ko rito sabay pitik sa kaniyang noo.

Iniwan ko na ito at naunang lumapit kay Daddy.

“Dad!”

“Oh Aleera anak, labas kana pala. Gusto mo?” tanong nito sa’kin.

“Hi Tito!” masiglang bati ni Elaine.

“Hello iha, gusto niyo ba? Kuha lang kayo, ako na bahala.”

“Yown naman! Hinihintay ko lang po talaga na alokin mo Tito, dahil walang pag-asa sa anak niyo po. Kuha na po ako,”

Napapailing na lamang ako dahil sa inaasta ng kaibigan ko. Si Daddy naman ay napapangiti na lamang.

“Dad,”

“Hmm?”

“Bakit ang aga mo po rito?” nagtataka kong tanong. Madalas kasi ay nauuna akong umuwi sa kaniya.

“Ah… Maaga nagpa-dismiss ang Dean dahil nagkaroon kami ng Faculty Meeting. Ayon, naisip ko na dumiretso na lamang dito.”

“Ah…” sagot ko na lamang.

“Tito,” tawag pansin ni Elaine kay Dad habang puno pa ang bibig ng kwek-kwek.

“ Hmm?”

“Lulubusin ko na po, makikisabay na rin po ako pauwi huh? Wala po akong sundo ngayon e!”

“Grabe…” nasabi ko na lamang habang nakatingin sa kaibigan. Kinindatan lamang ako nito.

Kahit tatay ko gusto ata harutin nito. Wala talagang edad-edad sa kaniya basta gwapo pa. Tss. Gwapo naman kasi si Daddy at kung titignan ay para lamang kaming mag Kuya.

“Oo naman! No problem,” agad na sagot ni Daddy kaya ngiting aso na naman ang Dukit sa tabi ko.

Kilala ni Daddy ang mga kaibigan ko, pero hindi niya alam ang mga kawalangyaan na ginagawa namin. Naku! Siguradong masisira ang image niya bilang teacher kapag nagkataon!

Nasa passenger seat ako habang si Elaine ay mag-isa lamang sa likod.

“Tito d’yan na lamang po sa may 7/11, kaya ko na po maglakad papasok ng subdivision.”

“Sure ka ba?”

“Opo naman! Salamat po ng marami! Sa uulitin po!”

“May plano ka pa?” tanong ko naman agad.

“Malay mo! Anak…” pabulong nitong sambit sa anak kaya pinanlakihan ko ito ng mata. Tawa naman ito nang tawa habang bumababa ng sasakyan.

Gagi ampucha!

“ Dad…” pambabasag ko sa katahimikan sa pagitan namin ni Daddy.

“Yes?” sagot nman nito at saglit pa akong tinignan.

“Kung… Halimbawa lang po ito ha. Kung makikita mo po ulit yung first love mo po, liligawan mo po ba siya ulit?” humarap ako sa gawi niya at naghintay sa isasagot nito.

“Liligawan?” tanong nito kaya tumango naman ako. “Alam mo nak, kung hindi talaga para sa iyo ang isang tao o bagay sa simula pa lamang, hindi talaga para sa’yo. At sa case namin ni Belle, simula pa lang ay tinanggap ko na, na hindi siya magiging akin. I’m happy for her, kasi nakikita ko na masaya siya kahit hindi dahil sa’kin. That’s true love, masaya ka kapag masaya siya. Hindi ka nakaramdam ng inggit o galit dahil lang sa hindi ka pinili. Selos? Hindi ’yon mawawala, pero lagi kong pinapaalala na wala akong karapatan magselos. Alam ko na masaya na siya ngayon, at masaya ako para roon.”

Napatitig ako kay Daddy, lalo na sa nakangiti nitong mukha.

“Hindi ka ba nasasaktan Dad kapag inaalala ang nakaraan niyo? Na hindi niya manlang nalaman na gusto mo siya? Na patago mo siyang minahal?”

“Hindi mo alam kung gaano kasakit at kahirap na masaktan ka patago. Na kailangan mong magselos na ikaw lamang ang nakakaalam. Dahil ikaw lang ang nakakaalam ng nararamdaman mo sa isang tao.”

“Hindi ka po ba nagsisisi na hindi mo nasabi sa kaniya na mahal mo siya?” tanong ko dahil nakaramdam ako ng awa para kay Daddy.

“Hindi. Dahil nakikita ko naman na magiging masaya talaga siya sa taong iyon. Okay na rin ’yon, ayoko rin makagulo pa sa kanila kaya isinantabi ko na lamang nararamdaman ko.”

“Bakit hindi ka na lamang po maghanap ng iba na kagaya niya?”

“Wala siyang katulad,” nakangiti nitong sabi na parang namamangha. “iba siya sa lahat. Never kang malulungkot kapag siya ang kasama.”

“Are you still in love with her? Do you missed her?”

Ilang segundo pa itong natigilan.

“Siguro namimiss ko na lamang siya, pero in love? I don’t think so. Panahon na rin ang gumawa ng paraan para makalimot ako at maka moved-on. Bahagi na lang siya ng masayang nakaraan. Nakaraan na hinding-hindi ko makakalimutan sa buong buhay ko…”

“What about me Dad? Masaya ka bang dumating ako sa buhay mo kahit hindi niyo naman planado?” I asked him. Sakto naman na nasa tapat na kami ng bahay kaya tumingin na ito sa’kin at ngumiti.

“Sa lahat ng nangyari sa buhay ko, ang dumating ka ang isa sa sobrang pinagpapasalamat ko sa Diyos. Dahil hindi man ako pinalad na magkaroon ng babaeng makakasama sa buhay, ibinigay ka pa rin niya sa’kin. And you are more than what I deserve Aleera. The best God’s gift in my entire life. Kuntento na ako sa anong meron ako. Dahil sobra ka pa sa sobra anak.”

Tumulo ang luha ko habang nakangiti kay Daddy. And he immediately hug me.

Seeing him this happy without someone makes me more proud of him. At sa tingin ko naman, hindi ko kailangan ng Mommy. Dahil nagagawa naman niyang maging Mommy at Daddy at the same time.

---

OPACAROPHILE26

Chapter 6

“Kapag sinuswerte ka nga naman oh…” sambit ko sa sarili at napatigil sa paglalakad.

Nakita ko si palos na prenteng nakaupo sa ilalim ng isang malaking puno habang nagte-text. Kinuha ko agad ang liptint ko sa bag at face powder. Nagpabango rin ako at nagsuklay. Nang masiguro kong maayos na ang lahat sa’kin ay maarte akong naglakad palapit sa lalaki.

Tumigil ako sa mismong harapan nito. Mula sa aking paa ay mabagal na umangat ang paningin nito sa akin. At ngumiti naman agad akong ng matamis. Pero nabura rin agad ang maganda kong ngiti dahil agad na ibinalik nito ang kaniyang tingin sa kaniyang cellphone.

Matibay ka talaga huh!

Naupo ako sa tabi nito at hindi ininda na nakapalda lamang ako. Walang isang dangkal ang layo namin sa isa’t-isa.

“Hey!” agaw pansin ko rito. Tumingin naman ito at bahagya pang lumayo ng kaunti.

Tss. Akala mo naman may virus ako!

“Alam mo, para kang kape…” sambit ko habang nakangiti. Nagsalubong naman ang mga kilay nito.

“Tanungin mo naman ako kung bakit! Jusko! Pickup line

’yon

!”

“Ha?” nagtatakang tanong nito.

“Ha? Hotdog mong malaki!” inis kong sambit. “Sabi ko, itanong mo kung bakit, hindi, ha? Gosh!

Makukulot

ang bulbol ko sa’yo!” maarti kong saad.

“Who are you? Magkakilala ba tayo?”

“Ay! Hindi pa pala!”

“Hindi pa? Why bothering talk to me

like

we’re close?”

Anak ng… Burn!

“Edi magpapakilala ako! Iyon lang pala e!” tumukhim ako at hinawi nang bahagya ang buhok ko.

“Hi! Ako ang maganda at

maalindog

na si

Aleera

Mish

Holgado

, you can call me Love, or baby, or Mine. Ano ba mas bet mo?”

Takang-taka ang mababasa sa mukha nito habang nakatingin sa’kin. Ni hindi nito tinanggap ang pakikipagkamay ko sa kaniya.

“Hey!” I snap in front of him. “Titig na titig ka na naman sa ganda ko! I told yah! Pumila ka!”

“Anong kailangan mo?” seryosong tanong nito sa’kin kaya natigilan ako.

“Kailangan? Kapag ba sinabi ko ang kailangan ko, ibibigay mo?”

“It depends,” sagot nito.

“Oh… Okay! Ikaw! Ikaw ang kailangan ko,” nagtaas baba pa ang dalawa kong kilay habang nakangiti sa lalaki.

“Me? Why?”

“Tanong ko muna ang sagutin mo,”

“Ano ba tanong mo?”

“Kape ka ba?”

“Hindi,” mabilis nitong sagot kaya napatampal ako sa aking noo.

Boplaks

amputa! Kalma

Aleerang

ganda… May kailangan ka sa kaniya…

“Bakit! Bakit dapat ang sagot mo! Ulit!” naiinis kong sambit kaya bahagya na naman itong napaatras.

Huminga ako ng malalim at pinakalma ang sarili. Nakaka stress naman pala ang kausap ang isang ito.

“Kape ka ba?”

“

B-Bakit

?” sagot nito na parang kinakabahan.

“Ikaw kasi ang

kumukumpleto

ng umaga ko e…

Ayiiee

!!” sinundot ko pa ang tagiliran nito.

Pero ang mukha niya ay walang nagbago. Walang emosyon lamang itong nakatitig sa’kin.

Tss. Ano ba naman lalaking ito!

“Waley ba?” tanong ko.

“Anong konek ng kape sa’kin?” inosente nitong tanong.

“Tss. H’wag na nga lang

’yon

! Ito na lang, ulit ha! Bakit ulit dapat ang isasagot mo!” tumikhim muli ako.

“Pustiso ka ba?” mukha na naman itong naguguluhan pero sumagot pa rin naman.

“

B-Bakit

?”

“Kasi… I can’t smile without you…

Ayiiee

!!! Siguro naman kinilig ka na?”

“Peke ba ngipin mo? Mukha namang hindi ah?” nawala ang mga ngiti ko dahil sa tanong nito. Nakatingin pa ito sa ngipin ko.

Bastos! Hindi cooperative! Nasisira ang diskarte ko sa lintik na ito!

“Ano ba?!” bulyaw ko na ikinagulat niya. “Pickup lines nga kasi

’yon

! Hindi mo ba alam

’yon

?! Jusko ka! Panahon ka pa ba ni Mang

Kepweng

?!”

“Sino

’yon

?” tanong niya. Napabuga na lamang ako ng hangin sa pagtitimpi.

“Forget it! Ano na lang pangalan mo?”

“Bakit gusto mong malaman?”

“Bakit? Ako nga nagpakilala na sa’yo kanina hindi ba? Dapat ikaw din,” sagot ko.

“Hindi ko naman sinabi na magpakilala ka,”

“Tss. Hayaan mo na! Ako na nga nag first move! Choosy ka pa ba?” nakakainis na pero kailangan ko magtimpi. Hindi ko alam kung sinasadya ba niya o talagang napaka inosente niya para hindi magets na hinaharot ko siya.

“Sorry Miss, pero hindi kita classmate, hindi kita kilala. Hindi rin ako

nakikipag

kaibigan sa kahit kanino—”

“Wait! Tinatanong ko lang naman pangalan mo. Kapag sinabi mo na, edi magkakilala na tayo. Magkaibigan na tayo. So, ano ang pangalan mo?”

Inayos nito ang kaniyang suot na salamin at naiilang na tinignan ako. Kahit nakasalamin ito, masasabi kong gwapo talaga siya. Lalo na kapag nasisinagan ng araw ang mga mata nito.

“

AL

, ako si Al.”

Oh… Nickname basis ang gusto…

“Ang iksi naman ng pangalan mo, pwede bang pahabain ko?”

“Ha? Bakit?”

“Pwede bang… Asawa ko na lang itawag ko sa’yo?” sabay ngisi ko pa.

“Hindi…” sagot nito, “may sarili akong pangalan. Hindi iyon pwedeng palitan.”

Napakurap-kurap ako habang nakatingin sa kaniya.

Tangina…

Makakalbo

ang bulbol ko sa lalaking ito.

“Okay…” huminga ako ng malalim na parang nauubusan na ng pasensya. “May girlfriend ka ba?”

“Wala,”

“Good! Gusto mo ba magkaroon?”

“Hindi”

“Tss. Okay! Kaibigan na lang. From now on, magkaibigan na tayo ha!”

“Hindi ako

nakikipag

kaibigan.” Bigla na lamang itong tumayo at naglakad palayo sa’kin kaya napatayo agad ako.

“Asawa ko! Sandali!” bulyaw ko pero hindi ito tumitingin. Napapatingin na sa amin ang ilang estudyante. “May naiwan ka!” sigaw ko muli dahilan para matigilan na ang lalaki at nilingon ako.

“Naiwan mo puso mo sa’kin oh!” sabi ko sabay pakita ng finger heart na parang sa mga napapanood kong k-drama.

Naghiyawan ang nasa paligid namin. Ang lalaki naman ay parang nahiya kaya nagmadaling umalis at iniwan ako.

“

Aleera

niyo basted ata!” sigaw ng isang lalaki kaya tinignan ko ito ng masama.

“

Manahamik

kapag juts! Tsaka na magyabang kapag Daks na!” sigaw ko kaya nagtawanan ang mga kasama nito.

“Hoy Daks

’to

noh! Gusto mo makita?” mayabang na anito.

Naghalukipkip naman ako at mas humarap sa grupo ng mga lalaking iyon.

“Sige nga… Patingin nga kung daks

’yan

kahit tulog. Baka naman para

’yang

ulo ng pagong na nagtatago sa bahay niya huh!”

Nagtawanan ang mga kasama nito. Parang napahiya naman ang lalaki kaya bigla na lamang umalis at pinukol pa ako ng masamang tingin.

“Hoy! Baka gagamitan mo pa

’yan

ng Titan Gel?! Isang kahon gamitin mo para

tumalab

!” sigaw ko bago humahalakhak na umalis sa lugar na iyon.

“Sira ulo ka talaga

Aleera

!” rinig ko pang sabi ng ilan habang tumatawa.

Tumatawa akong naglakad papunta sa classroom namin. Mamaya ko na lamang ulit kukulitin si Palos ko. Iisip muna ako ng pickup line na maiintindihan niya. Ang hirap landiin!

Ganoon pala

’yon

? Kapag hindi na-gets ng kausap mo ang joke, para kang tanga? Tss.

Gagi

! Mukha siguro akong tanga kanina sa harapan ng lalaking iyon!

---

OPACAROPHILE26

Chapter 7

“Miss Holgado!”

“Mister Manalo!” sigaw ko pabalik dahil sa gulat. At nang mapagtanto ang aking nagawa ay nanlaki ang aking mga mata habang nakatigil sa pinto.

Rinig ko ang tawanan ng mga kaibigan ko at mga classmates ko.

“Sinisigawan mo ba ako?!” galit na tanong ng Prof namin.

“P-Po? H-Hindi po!”

“Hindi? Anong ginawa mo?”

“Nagulat po kasi ako Sir. Bakit po kasi kayo nanggugulat?” humawak pa ako sa aking dibdib. Totoo naman na nagulat ako sa sigaw niya kaya napasigaw din ako.

“So, kasalanan ko pa ngayon?” naghalukipkip ito at nakataas ang kilay.

“Slight lang po. Hehehe,” sagot ko habang pinapakita ang daliri ko na nagpapakita ng kaunti.

“You’re late again! Huwag mong sabihin na nag cr ka na naman? Wala bang cr sa inyo?”

“Meron po sir. Kaya lang po nakalimutan ko po dahil sa pagmamadali. Tapos po pagpasok ko naman po ng gate roon naman po ako inabutan ng masamang pakiramdam. ’Yon po bang tila tinatawag ako ng kalikasan?” madrama ko pang turan. “Kaya… Dumiretso po ako ng cr kesa po rito pa po ako abutin. Gusto niyo po ba mamaho tayo rito?”

“Oo nga naman sir! Naku! Nakakaawa naman si Aleera kung aabutin sa kaniyang skirt sir. Kakaawa rin kami sa maaamoy namin agang-aga,” pagsegunda naman ng kaibigan kong si Elaine kaya napatingin ako rito. Ngumisi ito sabay kindat sa’kin.

“Oo nga!” sang-ayon din ng kambal kaya pigil na pigil ang ngisi ko. Sinang-ayunan pa iyon ng mga ka-blockmates namin.

“Last warning Miss Holgado. Sa susunod na gawin mo ito sa time ko, kailangan ko nang makausap ang parents o guardian mo. Are we clear?” ma-awtoridad na saad nito.

“Crystal Clear Sir!” sumaludo pa ako habang nakangiti. Pa-irap naman ako nitong tinalikuran at bumalik na ito sa harapan.

May future si ateng!

Nagmadali naman akong pumunta sa pwesto namin magkakaibigan. Agad naman kaming nagsipag-apiran sa isa’t-isa bilang pagbati.

“Salamat! May nagawa rin kayong tama sa buhay mga duks! Dahil d’yan! Plus points kayo sa langit!” pabulong kong bulyaw sa tatlo.

“Raul!” natatawang sagot ni Lala.

Nanahimik na lamang ako gaya ng ginawa ng tatlo at nakinig kay Sir. Baka mamaya bigla pa akong buminggo rito ng hindi pa natatapos ang araw. Lalo na atang hindi naka-graduate. Tss.

Nagtataka man sa ikinikilos ng tatlo dahil sa pananahimik ay hindi na muna ako nagtanong para hindi magsimula ang ingay sa pagitan namin.

Mamaya kayo sa’kin paglabas ni Sir. Mag a-ala maritess ako!

Ilang oras pa ang hinintay ko para makachismis sa mga kaibigan ko. Agad ko silang hinarap pagkalabas ni Sir.

“Hoy mga duks! Nanuno ba kayo? Bakit parang ang babait niyo?” tanong ko sa tatlo.

“Nakakahawa kasi itong si Lulu. Tss. Hindi pa naman bagay sa’kin magung huwarang estudyante,” sagot ni Elaine.

“Huh? Bakit kasalanan ni Lulu?”

“Wala ka bang napapansin sa mga classmates natin?” tumingin naman ako sa paligid kung nasaan nag-iingay ang mga ito.

“Meron, maingay pa rin sila—”

“Ay! Tanga!”

“Grabe siya! Hindi manlang dinahan-dahan?!” reklamo ko dahil s pagtanga nito sa’kin.

“Tss. Kasi naman! Hindi iyon ang ibig kong sabihin gaga ka!”

“E ano ba kasi?!” naiinis kong tanong. Habang nag-aaway kami ay prente lamang nakikinig ang kambal.

Kay Lala ay sanay na ako hindi ito masyado nakikipag biruan. Pero kay Lulu? Nakakapanibago!

“May bago tayong classmate!” ani Elaine.

“Talaga?! Gwapo? Nasaan?” tanong ko naman agad.

“Ayon oh!” tinuro ni Elaine ang lalaki gamit ang nanunulis nitong nguso. Nasa bandang kaliwa namin ito na malapit sa bintana. Tahimik lamang at nakapalsak ang earphone.

“Woah! Gwapo rin ha! Medyo may pagka-mysterious ang peg!” komento ko habang nakatingin sa lalaki.

“Oh! Distansya ka na! Siya ang dahilan kung bakit parang santa iyang si Lulu. Ang plastic! Tss!”

Napatingin ako kay Lulu. Nakapalumbaba ito habang nakatitig sa lalaki.

“Hala siya! Mukhang hinuhubaran na siya ni duks sa isip niya. Kawawang lalaki… Tsk tsk tsk!”

“Gaga!” agad na bulyaw sa’kin ni Lulu. Nagtawanan naman kami nina Lala at Elaine.

“Oh siya! Diyan muna kayo at wala naman ata ang next subject natin,” tumayo ako at isinukbit ang aking bag.

“Saan ka na naman pupunta? Isang subject pa lang tayo Aleera,” tanong sa akin ni Lala.

“Hahanapin ko lang ang asawa ko. Ang susi para hindi na tayo mahirapan mag-aral!” sagot ko sabay kindat. Napabuntong hininga naman ito.

“Go duks! Itaas mo ang bandera ng mg Dukits! Pero huwag magbababa agad ng panty!” sigaw ni Elaine.

“Tangina mo! Gago!” natatawa kong bulyaw pabalik.

Ang gagang iyon! Pinarinig pa sa mga classmates namin. Sira ulo talaga!

Nag-ikot ako sa campus para hanapin ang lalaking kailangan ko. Nakailang ikot na ako pero hindi ko ito nakita.

Napatigil ako sa tapat ng isang classroom kung saan may lalaking nakatayo na tila ba nag re-recite sa prof. At nagpuso-puso naman ang mga mata ko sa aking nakita.

Nagpalumbaba ako sa edge habang nakatanaw sa lalaking nakatayo. Hindi ito rinig dahil salamin ang bintana nila. Malamang ay bukas ang aircon nila kaya saradong-sarado.

“Ang gwapo talaga ng asawa ko. Matalino, mabango, malinis, gwapo, masara— matalino ulit.” Saad ko.

Ilang classmates pa nito ang nakita kong tumayo para sumagot bago pa sila madismiss. Napatayo naman ako ng maayos nang makita kong naglalakad na ito palabas ng classroom nila bitbit ang kaniyang bag at libro.

Hindi ako nito napansin kaya sinundan ko na lamang muna ito ng palihim.

Kailangan ko ulit makaisip ng pick-up lines.

Sinundan ko ito hanggang sa umakyat ito nang hagdan na papunta sa roofdeck ng kanilang building.

Anong gagawin niya rito?

Naglakad ito hanggang sa railings nito. Doon ko napagpasyahan na magpakita na rito.

“Asawa ko!!!” masigla kong bati mula sa tuktok ng hagdan.

Kitang-kita ko ang pagbuntong hininga nito habang nakatalikod sa akin. Para bang pagod na agad ito. Natawa naman ako at agad na lumapit sa kanya.

“Alam mo ba para kang puto at ako ang dinugan?” tanong ko rito. Napatingin naman ito sa’kin mula ulo hanggang paa na ipinagtaka ko.

“Dahil mas maputi ako sa’yo?” tanong nito pabalik.

“Ano ba?! Pick-up line ’yon! Ang sa’yo realtalk?! Bastusan?!” inis kong tanong.

Nagsalubong ang mga kilay nito na para bang naguguluhan.

Hayyysss… Ang hirap kausap!

“Dapat kasi kapag may mga tanong akong gano’n, sasagot ka lang ng

‘Bakit?’

dahil pick-up lines nga ’yon! Okay?”

“O-Okay?”

“Take two!” nagpunta muli ako sa may tuktok ng hagdan. Inulit ko mula umpisa hanggang sa makalapit ako sa kan’ya. Siya naman ay nawiwirduhan kong pinanood.

“Asawa ko, alam mo ba na para kang puto at ako ang dinugan?”

“B-Bakit?”

“Kasi perfect match tayo! Ayiiee!!!” pero as usual, nakatingin lamang ito sa’kin.

Bumuntong hininga ako.

“Tss. Ang pangit mo naman ka-bonding! Kailan kaya kita makikitang kikiligin sa mga pick-up lines ko? Marunong ka bang kiligin?” tanong ko.

“Oo, kapag umiihi. Ikaw din naman ’di ba? Actually, lahat naman tayo.” Seryosong sabi nito. Napatulala na lamang ako sa mukha nito.

Nganga! Putangina!

---

Opacarophile26

Chapter 8

“Wala ka bang klase?” tanong nito sa’kin habang naglalakad kami pababa ng hagdan ng rooftdeck na tinambayan namin.

“Uyy! Concern yarn?”

“What? Me? Concern?” tanong nito habang nakaturo pa sa kaniyang sarili.

“Oo!” nakangisi kong sagot.

“Saang part ba sa tanong ko yung concern? I’m just asking kasi palagi kang nakakalat sa campus.”

Natigilan naman ako sa paglalakad dahil sa narinig. Hindi makapaniwalang tinignan ko ang likod nito na papalayo na sa pwesto ko.

“Grabe siya! Kalat talaga?! Gagi! Basura lang?!” maktol ko kahit alam kong hindi naman niya naririnig.

Nagmadali akong naglakad upang maabutan siya.

“Hoy! Grabe ka naman sa’kin! Ang rude mo!” I said and pout. Baka effective ang pa-cute effect. Ganoon kasi sa mga k-drama e.

“Tss. Rude? I’m just being honest here. And, can you stop following me?” tumigil ito at humarap sa’kin.

“Ayoko nga! Hindi naman ako busy, ganoon ka rin naman. Kaya magchismisan na lang tayo para masaya! Pampahaba ng buhay ’yon!”

Nagsalubong ang mga kilay nito sa’kin.

“I don’t care. Just stop pestering me. Huwag ka nang sumunod.”

Naglakad na ito, pero dahil dakilang pasaway ako ay sinundan ko pa rin siya.

Gulat akong napatigil dahil sa biglang pagharap muli nito sa’kin at magkasalubong ang kilay na tinignan ako.

“Susundan mo talaga ako? Seriously?” parang nauubusang pasensya na tanong nito.

“Oo! Susundan kita kahit saan at wala kang magagawa!” taas noo kong sagot. Nakipag labanan pa ito ng tingin sa’kin.

“Bahala ka!”

Tinalikuran muli ako nito at naglakad na palayo. Nagmadali naman akong sumunod. Sa likod lamang niya ako nakatingin, pero naagawa pansin ng pwet niya ang paningin ko.

“Wow! Naol bubble but! Tss. Parang ang sarap hawakan! Grrr!” pagkausap ko sa sarili habang nakatingin sa pwet ni Al na parang nanggigigil. Matambok kasi ito at maganda ang hulma. Nahiya naman ang pwet ko.

“Hey! Good tresspasser ’to!” natauhan ako sa narinig. Napakurap-kurap ako nang makita ko ang mga lalaki sa paligid ko.

Teka… Nasaan na ba kami? Bakit…

Nanlaki ang mga mata ko nang mapagtanto ko na nasa cr na pala ako ng mga lalaki. Pagtingin ko kay Al ay nakatingin na ito at bigla na lamang akong tinalikuran para pumasok sa cubicle ng banyo.

Gagi! Kahit saan pala Aleera huh! Punyawa ka! Makakakita ata ako ng ibang lahi ng daks nito ah?!

“Huwag mong sabihin na may lawit ka kaya rito ka magbabanyo? Sa ganda mong ’yan?” tanong ng isang lalaki na may mahabang buhok.

“Gusto mo makita? Mas daks pa ’to sa’yo,” sagot ko sa lalaki. Nagtawanan naman ang iba sa narinig, ang lalaki ay para bang sinusuri ako kung babae nga ba ako.

“Seriously?! You’re a gay?!” parang nandidiring anito.

“Hala! Bagong sperm ka ba ng school na ’to kaya hindi mo ako kilala?” nagtaas kilay pa ako at sinuri ang lalaki.

Gwapo ito, maputi, long hair, pero ekis na agad sa’kin yung ugali niyang parang nandidiri sa mga bading. Gago! Mas masarap kasama ang mga bading, hindi plastic.

Nakita ko nang lumabas si Al at naglakad na palabas na parang hindi ako kilala.

“Bagong what?” tanong ng lalaki.

“Wala! Itanong mo na lang sa kanila, pero huwag kang mag-alala. After mong malaman sa kanila kung sino ako, safe ka. Hinding-hindi kita bibiktimahin. Ayoko sa maitim ang budhi! Babush! Palaki ka muna ng alaga!” naghiyawan ang mga lalaki na naroon sa cr.

Nagmadali naman ako para maabutan si Al.

Pisti! Panay habol ako sa lalaking ito ah! Jusko! Sayang ganda ko!

At nang maabutan ko na ito ay hindi pa rin ako nito nililingon.

“Saan tayo pupunta?” tanong ko.

“Ewan ko kung saan ka pupunta,” sagot nito.

“Hello! Magkasama kaya tayo. Kaya kung saan ka pupunta, doon din ako!”

“Uuwi na ’ko dahil wala kaming klase. Huwag mong sabihin na sasama ka parin?!”

“Aba! Bakit hindi? Gusto mo ba?” ngumiti pa ako at nagtaas-baba ng kilay.

“Ha? Syempre ayoko,” diretsong sagot nito.

“Grabe! Walang paligoy-ligoy? Hindi pwedeng dahan-dahanin? Tagos ha!” humawak pa ako sa aking dibdib para mas maganda ang acting.

“Tagos? May regla ka?”

Shit! Nakaka-stressed siya kausap! Kung wala lang akonh kailangan sa isang ito! Tss.

“Jusko! Minus point na ako sa langit kapag ikaw ang kausap ko! Kung totoo lang na may tagos ako, baka naisampal ko na sa’yo ang napkin ko!” inis kong bulyaw. Nakatigil kami sa may gate habang nakatingala ako sa kaniya.

Napatingin sa’min ang guard dahil sa may kalakasan kong bulyaw kay Al.

Ang mukha naman ni Al ay parang nandidiri dahil sa narinig.

“Tss. Alis na ako, huwag ka nang susunod. Umattend ka naman ng klase mo. Kababae mong tao lagi kang cutting classes.”

“Awit! Nag-aalala na siya! Ayiieee! Kikiligin na ba ako?”

“Bakit ako mag-aalala sa’yo? Hindi naman kita kilala. Naaawa lang ako sa parents mo, sayang pinapaaral sa’yo. Ikaw lang ata ang babae sa university na ’to na hindi natatakot bumagsak. Tss.” Seryosong sabi nito bago ako iniwan na nakamaang pa rin sakaniya.

Sinermonan ako? At ano raw? Hindi niya ako kilala?

“Nadimonyo ka! Panay na ang buntot ko sa’yo hindi ka manlang nagka-interes malaman pangalan ko! Tss. Pasalamat ka gwapo ka!” sambit ko habang nakatingin sa malayong bulto nito na papasakay sa magarang kotse.

“Gwapo nga…”

“KABAYO KA!” gulat kong sambit dahil sa nagsalita sa tabi ko. Pagtingin ko ay ang bungi at nakangising gwardya ang bumungad sa’kin.

“Jusko ka kuya! Aatakihin ako sa’yo!”

“Sa gulat ma’am?”

“Hindi. Sa takot dahil sa itsura mo! Tss. Syempre sa gulat! Ewan ko sa’yo kuya!”

Napakamot na lamang ito sa kaniyang ulo. Ako naman ay naglakad na lamang pabalik sa loob ng University dahil nilayasan na naman ako ni Al matapos akong sermonan.

Tss. Bakit pa ako mag-aaral mabuti? E kaya nga kinukulit ko siya dahil siya ang susi para makapasa ako. Anak siya ng isa sa may-ari nitong school, kayang-kaya niya akong ipasa kapag nakuha siya ng alindog ko.

Iyon nga lang, baka repeater na ako hindi ko pa rin siya nakukuha. Bwisit! Bakit ang hirap landiin ng lalaking iyon?

Habang naglalakad ay bigla akong napatigil dahil sa bihlang naisip. Napatakip ako sa aking bibig at nanlalaki ang mga mata.

“Shit! No… No no no! Hindi pwede! Sayang ang lahi pucha!” pagkausap ko sa sarili. “Pero, pwede ko naman siyang patigasin kung isa siyang pederasyon. Magaling naman akong magpatigas.” napangisi ako sa aking naisip.

Aalamin ko kung isa kang pederasyon kaya hindi ka makuha ng alindog ko. Tapos, patitigasin kita. Humanda ka sa’kin Al.

---

Opacarophile26

Chapter 9

Habang may nagsasalita sa harapan ay lutang ang isip ko. Iniisip ko kung paano nga kaya kung dugong berde si Al?

Jusmiyo

marimar

! Ako na lang ang tatrabaho sa kaniya maging tuwid lamang siya!

Natauhan ako nang bigla akong siniko ng katabi ko.

“Hoy! Sino na naman hinuhubaran mo riyan sa isip mo?” mahinang tanong ni Elaine.

“Mapanghusga ka!” agad namang sagot ko. “Wala pa,” dugtong ko.

“Mamaya mo na ituloy paghuhubad sa isip mo, makinig ka muna.”

Agad akong napatingin sa kausap habang nanlalaki ang mga mata.

“Pucha! Huling araw mo na ba? Ito ba ang last wish mo? Ang magbait?”

“Miss Holgado!”

“Nadimunyo ka!” sigaw ko dahil sa gulat.

Nanlaki ang mga mata ng mga kaibigan ko at ganoon din naman ako.

Tangina! Bakit ba

laging

nanggugulat

ang mga prof na ito?

Pinapahamak

nila ako!

“Anong sinabi mo?” tanong ng instructor namin.

Napalunok ako at mabagal na napatingin sa harapan sabay kamot sa kilay ko.

“S-Sir, a-ano po…nami…naminudo! Opo! Nagminudo po ako kanina Sir.” sagot ko sabay tawa kahit kinakabahan.

“Parang hindi naman iyon ang narinig ko?” taas kilay na tanong ni Sir Alvin. Naghalukipkip pa ito at seryoso akong tinitigan.

Lalong kumalabog ang dibdib ko dahil istrikto talaga ang isang ito.

Ang pilit na ngiti ko ay unti-unting nawala at nagmukhang ngibit na parang natatae.

“S-Sorry po…” napapahiya kong sambit bago yumuko.

“Miss

Holgado

?“

“S-Sir?”

“The process of planning an event from start to finish may be divided into 5 basic phases, which we have called the 5 Cs.” Mahabang saad nito kaya napanganga naman ako nang dugtungan pa niya ito. “What are the 5 Cs?” tanong pa nito at bahagyang naupo sa edge ng table at tumingin sa relo niyang pambisig.

Patay ang naglason! C2 lang ang alam ko, ’yong iniinom. Tss.

“The clock is ticking, the time is running, Miss Holgado.”

Sino ba kasing nagsabi kay time na tumakbo? Bwisit siya! Ako pa tuloy sinisisi !

Nakita kong nagsulat si Elaine sa kaniyang notebook. Maya-maya pa ay sinadya niya itong ilaglag kaya pasimple ko itong tinignan.

Ayos ah! Nalaglag ang notebook pero nakabukas pa rin sa page kung saan siya may sinulat.

Sinaulo ko iyon bago humarap muli kay Sir. Tumikhim naman si Elaine, ang kambal naman ay nagpipigil na matawa.

“The 5 Cs are Concept, Coordination, Control, Culmination and Closeout, Sir.”

“This is your first and last warning, Miss Holgado. Focus or else…” pagputol nito sa sasabihin at tinalikuran na kami.

Kinabahan na naman ako at napaupo na lamang.

Konting

kembot

na lang,

bibinggo

na ako! Malaki kaya ang prize?

“Buti mabilis kang mag memorized, tamad ka lang talaga!” ani Elaine pero hindi ko ito pinansin.

Nakinig lamang ako sa buong klase pagkatapos noon. Sabay-sabay kaming lumabas ng classroom.

“Siguro naman madadala ka na?” tanong ni Lala habang naglalakad kaming apat.

“Hindi mo sure!” sagot ko naman kaya nakatanggap ako ng batok kay Elaine at Lulu samantalang napapailing naman si Lala.

“Hindi ka talaga marunong madala na babae ka!” ani Lulu.

“Mas nae-excite nga ’yan kapag may warning.” Ani naman ni Elaine.

“Sino ba naman hindi mae-excite sa warning? Huwag kayong pa-virgin!”

“Anak ka ng inamo! Ibang warning na ata ang nasa isip mong hayop ka!”

Sinamaan ko ng tingin si Elaine, “

inamo

rin! Wala akong ina!“

“Ay! Sorry!

Putok

sa kumot ka nga pala!“ sabay tawa pa nito.

“Gago! Pasmado ’yang bibig mo!”

“Baka napulot lang ’yan ni Tito,” pang-iinis din ni Lulu kaya siya naman ang binalingan ko. Pinitik ko ang tenga nito pero tinawanan lamang ako ng luka.

“Sabi ko naman sa’yo, willing akong maging Mommy mo! Huwag ka nang masyadong choosy dahil hindi ka naman kagandahan kumpara sa’kin.” Mayabang na salida nitong si Elaine.

Naglalakad na kami sa tabing daan dahil papunta kami sa isang bar na malapit.

“Kadiri ’to!” nandidiri kong sagot.

“Duks, age is just a number. Patusin mo na, kesa naman sa wala. Pagtyagaan mo na ’yan,” natawaa kami ni Lulu sa naging sabat ni Lala.

“Grabe sa pagtyagaan ah! Minsan ka na lang magsasalita, wala pang

kwenta

!“ sabay irap ni Elaine. Nagtawanan kaming tatlo.

“Kaya kong walang mommy,

kesa

magtiis

sa

dukit

na

iyan

!“

“Sandali!!” sigaw ko sa tatlo sa akmang pagtawid.

Gulat naman agad ang tatlo sa sigaw ko kaya napabalik sa gutter.

“B-Bakit?”

“May problema ba?”

“May kaaway ka ba?”

Sunod-sunod na tanong ng tatlo.

“Huh?” tanging naging sagot ko sa kanila at hinila sila sa kamay.

“Teka duks! Saan mo ba kami dadalhin? Iyon na ang bar oh!” ani Elaine.

“Oo nga!” sagot ng kambal.

Tumigil kami sa tapat mismo ng pedestrian lane. Nagtataka man ay nagpatianod silang tatlo sa akin kahit medyo napalayo sa tapat ng bar.

“Dito. Dito tayo dapat natawid-”

“Wow! Bagong buhay yarn?” putol ni Lulu sa sasabihin ko.

“Gusto magka plus points sa langit?” ani Elaine.

“Mga gaga! Hindi niyo siguro alam ano?” tanong ko.

“Ang ano?” tanong ni Lala.

“Kapag dito tayo tumawid, mabangga man tayo, atleast may bayad dahil nasa tamang tawiran tayo!” nakaturo pa ako sa lane.

Ilang segundo akong tinitigan ng mga kaibigan ko.

“Talino ko ’di ba?” nagtaas-baba pa ako ng aking kilay.

“Tangina! Mukhang pera!” sabi ni Elaine at sabay-sabay nila akong iniwan. Sabay-sabay silang tumawid na hindi manlang ako hinintay.

“Hoy! Hintayin niyo ’ko!” sigaw ko at nagmadali ng lakad para maabutan sila.

“Hintayin mong mabangga ka ng bus d’yan, balikan ka namin kapag babayaran ka na!” sigaw ni Elaine.

“Ay gago! Hoy!”

Mga sira ulo parang hindi kaibigan. Maganda naman naisip ko ah? Tsaka tama naman.

“Hoy! Ang sama niyong kaibigan! Paano kung nabangga ako

roon

? Edi wala kayong kaalam-alam dahil iniwan niyo ’ko?! Mga wala kayong puso!“ sumbat ko sa tatlo pagkarating namin sa tapat ng bar.

“Okay lang naman mabangga sabi mo hindi ba, dahil nasa tamang tawiran ka? Magkakapera ka pa!” ani Lulu.

“Oo nga!” sang-ayon naman ni Elaine.

“Aba! At talagang hahayaan niyo akong mabangga?! Hustisya naman!”

“Kailangan mo ba ng audience kapag nabangga ka, para may magpapatunay na nasa tama ka?” seryosong tanong ni Lala sa’kin.

“Ilang percent ba kapag may audience impact, Kambal?” inosenteng tanong ni Lulu kay Lala.

Pinitik naman siya ng kaniyang kambal sa noo kaya himas-himas ito ni Lulu.

“Pinag-aaral kasi kung anu-ano ang inuuna mo!” sermon nito. “Tara na sa loob, kulang na kayo sa vitamins!”

“Kumpleto raw tayo sabi nina Mommy!”

“Salamat na lang sa lahat, Lulu.” Sagot ko bago namin iniwan si Lulu na mukhang timang. Tss. Loading pa ang utak ng isang ito. Kaloka!

---

Opacarophile26

Chapter 10

“

Aleera

!!! Wake up!” sigaw ni Daddy sa labas ng kwarto ko habang kumakatok.

Pupungas-pungas pa akong bumangon at nagtungo sa pinto. Pikit ang isang mata at humihikab kong binuksan ang pinto ng kwarto ko at bumungad ang gwapong-gwapong si Daddy. Bagong ligo at sumisingaw sa bango.

“Dad, may date ka ba? Bakit ang

halimuyak

mo naman?” inaantok kong tanong.

“Tss.

Makahalimuyak

ka d’yan!” reklamo nito sabay amoy sa kaniyang sarili kaya natawa ako.

“Oh ’di ba?”

“Tss.

Hayaan

mo na ang amoy ko, ikaw nga na hindi pa

nagmumumog

at

naliligo

,

nagreklamo

ba ako?”

Nagising naman ang diwa ko dahil sa sinabi ni Dad at napatayo ng maayos. Inamoy ko pa ang aking hininga at napapikit.

Medyo hindi nga kaaya-aya…tss.

“Dad naman, ang aga mo

mamersonal

. Bakit niyo po ba ako

ginising

ng ganito

kaaga

? Wala naman pong pasok,”

“May

biglaang

meeting sa faculty ngayon kaya ikaw na muna ang mag grocery at

magbayad

ng bills.

Agahan

mo para hindi ka

tanghaliin

dahil

magluluto

kapa ng lunch. Get it?”

Napakamot ako sa aking ulo dahil sa narinig. “Sige po,

liligo

lang po ako.”

“

Iiwan

ko sa ibabaw ng ref ang ang pera, mag breakfast ka muna bago umalis. Okay? Huwag kang aalis ng hindi kumakain,” bilin pa nito bago ako hagkan sa aking noo.

“Yes, Dad…”

“I’ll go ahead, ingat sa

pagco-commute

.”

“Commute?”

“Yeah…gagamitin ko ang kotse at bawal kapa mag drive dahil wala ka namang

lisensya

. Sige na, late na ako. Bye!” at nagmadali na itong umalis sa harapan ko.

“Commute? Shit! Ang hassle naman!” reklamo ko at dumiretso na lamang sa banyo.

Nag maong tattered jeans na lamang ako at black oversized shirt na tinernohan ko ng white rubber shoes. Pinatuyo ko muna sa blower ang buhok ko bago ito inipitan na half ponytail. Kinuha ko ang black leader chest bag ko na may lamang wallet at cellphone bago lumabas ng kwarto.

Kinuha ko lamang ang pera sa ibabaw ng ref at lumabas na ng bahay matapos ko i-locked ang pinto.

Bumuntonghininga ako habang naglalakad palabas ng village namin. Kung minsan pa ay sinisipa ko ang maliliit na batong nadaraanan.

“

Nakakatamad

mag-commute pero

nakaka-excite

rin naman kasi

makakagala

na ulit ako.” pagkausap ko sa sarili.

Tumigil ako sa waiting shed sa labas ng village at naghintay nang masasakyan. Hindi naman ako naghintay ng matagal at may tumigil na jeep sa tapat ko. Agad akong sumakay dahil malapit na itong mapuno.

“

Bayad

po!” sabi ko habang inaabot ang bayad ko. “

Makikiabot

po, salamat!” nakangiti kong pakiusap sa katabi kong babae. Nakatanggap naman ako ng irap dito bago niya abutin ang pera.

Napataas ang kilay ko dahil sa inasta nito.

“Attitude ka girl?” nakataas kilay kong tanong sa babae.

“Tss. Ang dami naman kasing

nakasakay

pero ako ang

inabala

mong

mag-abot

ng

bayad

mo!” mataray nitong sagot. Pinagtitinginan naman kami ng mga nakasakay.

“Wow huh! Sana

umarkila

ka ng sarili mong jeep

ateng

para hindi ka na

aabalang

mag lipstick d’yan!”

“Tss.” singhal lamang nito. Natatawa na lamang ang mga kasabay namin sa jeep.

“PARA!!!” sigaw ko nang makitang malapit na ako sa mall. Pero bago ako bumaba ay ngumisi ako sa babae.

“Hindi mo

ikinaganda

pag-iinarte

mo girl! Ang

pag-iinarte

kasi may

binabagayang

ganda,” sabi ko bago tuluyang bumaba ng jeep.

Agang-aga

magpainit

ng ulo ang babaeng ’yon! Lalo na siguro kung

nakaganda

ang pisti!

Pumasok ako sa mall at dumiretso sa supermarket para umpisahan ang pamimili. Nakadalawang eco bag din ang pinamili ko at medyo mabigat. Nahirapan tuloy ako sa pagbabayad ng mga bills habang may dala sa magkabila kong kamay.

“Kailangan ko na talaga magkaroon ng sariling sasakyan. Tss.”

Paglabas ko ng mall ay muntik pa akong mabangga ng pulang kotse na kalalabas lamang sa parking area ng mall.

“

Pucha

!” bulyaw ko at napaupo pa sa sahig sa biglang pag preno ng kotse. Hindi naman ako inabot pero sa takot ko ay agad akong napaatras dahilan para matumba ako.

“I’m sorry…i’m sorry…” wika ng boses lalaki na nagmamadaling bumaba ng kotse. Agad itong lumuhod sa harapan ko para i-check ako.

“Sorry…nasaktan ka ba?” napatunghay ako rito.

Lalaking nakasalamin at parang ka-edad lamang ni Daddy. Naka semiformal ang suot nito, at mukhang mayaman.

“O-okay lang po ako,” sagot ko at dahan-dahang tumayo hawak pa rin ang mga pinamili ko na buti na lamang hindi nanabog sa daan.

“

Dalhin

kita sa hospital para ma-check—”

“Huwag na po. Hindi naman po ako

tinamaan

ng kotse niyo.

Nagulat

lang po ako kaya

natumba

ako pero okay lang po ako.”

“I’m a Doctor, gusto kong

makasigurado

na maayos ang lagay mo.

Ihahatid

na rin kita bilang

ganti

sa nangyari,” sambit nito. Hindi ako nakapagsalita at nagpatianod na lamang habang inaalalayan ako nito papasok sa kotse niya.

Walang nagsalita sa amin hanggang sa makarating kami sa hospital. Pinaiwan muna nito ang mga pinamili ko sa kotse niya.

Pagpasok sa clinic niya ay napatingin ako sa buong paligid. Malinis at puro mga certificate ang nasa pader. May ilang libro at mga gamit ng doctor.

“Have a sit,” wika nito. Isinuot nito ang coat niyang puti pati na rin ang kaniyang stethoscope.

Chineck niya halos lahat, mula sa heartbeat ko na hindi ko alam kung bakit. Pati mga braso ko at paa ko chineck rin niya kung may pilay. At nang makita at makumpirma na maayos naman talaga ako ay napabuntong hinininga ito.

“Thanks God you’re okay…”

“Sabi ko naman po sa inyo maayos lang talaga ako e.

Nasayang

pa oras niyo mukhang marami pa po kayong gagawin,” sabi ko dahil maraming papel sa ibabaw ng table nito.

“No, it’s okay. Priority naming mga Doctor na

siguraduhing

nasa maayos kayong

kalagayan

. Lalo pa at

muntik

na kitang

masagasaan

kanina. Pasensya kana talaga

iha

,

napalingon

kasi ako sa cellphone ko no’n dahil sa

tumatawag

,” paghingi nito ng paumanhin.

“Okay lang po, salamat din po Doc…”

“Doctor Martinez,” nakangiting pagpapakilala nito sa’kin.

“Ah…salamat po ulit, Doc Martinez. Mauna na po ako,

magluluto

pa po kasi ako.

Malilintikan

ako sa Daddy ko,” napakamot ako sa aking ulo sa isipin na baka mauna pa si Dad na umuwi sa bahay.

“

Ihahatid

na kita, nasa kotse ko pa rin naman ang mga pinamili mo.”

“S-sige po…” nahihiya kong sagot.

Inihatid nga ako nito pero hanggang sa labas lamang ng Village. Nahiya akong magpahatid hanggang sa loob kaya sabi ko sa labas na lamang.

“Are you sure na hindi kana

magpapahatid

hanggang sa loob?” he asked when his car stopped.

“Opo, salamat po ulit Doc. Mauna na po ako,” pagpapaalam ko at binuksan na ang pinto.

“Pasensya na ulit

iha

, ingat ka!”

“Kayo rin po,” bahagya lamang ako ngumiti rito.

Hinintay ko lamang siyang makaalis bago ako pumasok sa Village namin.

“May

kamukha

siya…hindi ko lang ma-pin point kung sino. Tss.”

---

Opacarophile26

Chapter 11

“Good morning!”

“Jesus!” gulat na sambit ni Al matapos kong sumulpot mula sa kaniyang likod. Binati ko ito na tanging ulo lamang ang idinungaw mula sa kaniyang likuran.

Nakaupo ito sa bench sa may garden habang nagbabasa at mabagal akong lumapit ng hindi nag-iingay. Paglapit ko sa likod nito ay tumingkayad ako at bahagyang yumuko para maidungaw ang aking ulo. Napaatras naman ito sa gulat.

“Gulat ka ’no?” natatawa kong tanong at naupo na sa kaniyang tabi.

“Ano na naman ginagawa mo rito?” seryosong tanong nito sa’kin.

“School ’to e, syempre papasok.”

“Pero hindi rito ang classroom mo,” ibinalik nito ang tingin sa librong binabasa.

“Syempre nakita kita kaya lumapit ako. Sabi nga nila,

follow your dream.

..” mabagal at maaksyon kong pagkakasabi sa huling tatlong salita.

Tinignan ako nito na nagtataka. Ako naman ay binigyan siya ng matamis na ngiti habang nagtataas-baba ng kilay.

“Tss.”

“Alam mo kasi, simula nang makita kita parang nakita ko na ang

kinabukasan

ko.”

“Bakit? Mukha ba akong time traveler ng

kinabukasan

? Tss.”

Hay

naku

! Pangit talaga kabonding ng inosente! Hindi makuha ang pick-up lines ko bwisit!

Napabuntonghininga na lamang ako at pilit na ngumiti ulit.

“Hindi! Joker ka e! I mean, kasi, nakikita ko ang sarili ko sa future kasama mo.

Ayiiee

!” binunggo ko pa ang balikat nito.

“Talaga? Ako kasi hindi. Thanks God,”

Natahimik ako sa narinig at napakurap-kurap. Tumayo na ito at iniwan ako, samantalang hindi naman ako nakagalaw.

Burn!

Basag

trip

ampucha

!

“

Kalma

Aleera

…

Kalma

… Remember, kailangan mo siya. Better luck next time!” sabi ko sa sarili matapos ko huminga ng malalim nang paulit-ulit bago tumayo sa pagkakaupo na parang walang nangyari.

Minsan naiisip ko na tigilan na lang ang lalaking ’yon dahil makakagraduate pa rin naman kami. Kaya lang, na-e-enjoy ko na rin ang araw-araw na binubwisit siya kahit na ako ang nabubwisit sa pagka-slow niya. Hindi ko na naiisip minsan na may deal kami, dahil natutuwa na lamang akong mangulit.

Challenge talaga sa’kin ang

mapaamo

ang inosenteng kagaya niya. Ngayon lang kasi ako

nakatagpo

ng

gan’yang

klase ng lalaki na hindi manlang ata

nalilibugan

o kahit kinikilig manlang sa’kin. Aba!

Nakukulangan

pa ata siya sa

ka-sexyhan

at

kagandahan

ko?!

Hmmp

!

Pagdating ko sa classroom namin ay kataka-takang tahimik ang buong klase kahit wala namang Prof sa harapan. Nagtataka akong umupo katabi ng mga kaibigan ko na nananahimik habang nagsusulat.

“Hoy! Mga duks,

dinaanan

ba kayo ng

kapwa

niyo

demonyo

kaya kayo tahimik?” tanong ko.

“Ayan! Sa daming iniwan na gawain, ewan ko lang kung

magkaoras

ka pang

chumismis

!” wika ni Elaine sabay bagsak ng mga papel sa mesa ko. Natigilan naman ako dahil sa dami nito.

“Grabe naman…

gandang

bungad

naman ng lunes nito!”

“

Simulan

na,” ani Lala.

“Tss. Parang ang sarap na lang maging

pusa

. Meow meow lang sa gedli tapos sabay

nakaw

ng ulam sa

kapitbahay

,” pagmamaktol ko habang kinukuha ang ballpen sa bag ko.

Pagtingin ko sa mga kaibigan ko ay pare-pareho silang nakatingin sa’kin ng seryoso.

“Problema niyo?”

“

Pusa

talaga duks?” tanong ni Lulu.

“Walang

pakialamanan

!” sabay irap ko.

“Tss. Ako kasi, gusto ko maging

shitzu

! Para

binebaby

,” wika pa ulit ni Lulu habang nakapalumbaba.

“

Magsagot

ka na bago pa kita

talian

sa leeg at gawing

bantay

sa labas!” ani Lala na ikinatawa namin ni Elaine. Ngumuso naman si Lulu sa kambal bago bumalik sa ginagawa.

Naging tahimik ang buong oras namin dahil sa dami nang ginagawa.

Matapos namin magsagot ng tambak na gawain ay sabay-sabay kaming nagpunta sa canteen para mag-lunch.

“Grabe!

Naubos

ata ang

baon

kong

talino

para ngayong araw!” daing ni Lulu habang minamasahe ang kaniyang batok.

“Luh! May

babaonin

?” asik ko.

“Hoy!

Mayroon

naman kahit

papaano

! Grabe ’to…”

“Duks, anong balita sa

hinaharot

mo?” biglang tanong ni Lala kaya natahimik ang dalawa para chumismis.

Mga may dugong

marites

talaga!

“Ayon! Ang hirap

landiin

, pero keri pa naman mga duks. Konti na lang…”

“Konti na lang makukuha mo na?” tanong ni Elaine.

“Konti na lang, susuko na ata ako.”

Sabay-sabay silang natawa sa naging sagot ko.

“Sabi naman kasi sa’yo, hindi

madaling

makuha ang lalaking ’yon. Pwede ka naman na

sumuko

,” ani Lala.

“Oo nga duks,

makakagraduate

naman tayo kahit

papaano

…sana,” saad naman ni Elaine.

“

Gagraduate

tayo! Tiwala lang!” pagpapalakas ng loob ni Lulu sa amin.

“Alam ko naman na

gagraduate

tayo, pero hindi ko pa rin siya

titigilan

. Ngayon pa ba na nag-e-enjoy na ako sa araw-araw na

kinukulit

siya? Nah! Masaya ang araw ko kapag

nangungulit

,”

“Ikaw bahala,” tanging sagot ni Lala habang si Lulu at Elaine ay napapailing na lamang.

Natigil lang kami sa usapan nang dumating na ang order namin.

Kung titigil ako sa pangungulit, boring na ang araw ko sa school. Gusto ko rin ma-try ang kagaya ni Al na parang napakabait at tila wala pang experience…sa lahat.

Matapos namin mag lunch ay napagpasyahan kong hanapin muli si Al dahil wala na kaming klase.

“Mga duks, ako’y

iiba

muna ng

landas

sa inyo,” pagpapaalam ko sa mga ito paglabas ng canteen.

“

Aguy

!

Iiba

ng

landas

kaya

napapapunta

sa

maling

daan…’wag kami duks!

Sisilay

kana naman sa palos na ’yon, hindi ka naman maka-score!” sinamaan ko ng tingin si Elaine dahil sa balahura nitong bibig.

“Hoy! Maghintay ka lang,

makaka

home run din ako!

Napakayabang

,

hopia

naman.

Tse

! ”

“

Hopia

, who? Hindi mo sure!” banat muli nito kaya sabay-sabay kaming napalingon sa kaniya nang mabagal. Pinagtaasan kami nito ng kilay at pilyang ngumisi.

“Oh, paano ba ’yan?

Alis

na ako, may

BOOKING

pa kasi ako,” pagpaparinig nito sa’kin, “

Hopia

pala huh?” maarti itong naglakad palayo sa’min at itinaas pa ang kanang kamay bilang pagkaway.

“Naol…” wala sa sariling sambit ni Lulu habang nakatanaw sa papalayong bulto ni Elaine.

“Bakit?

Pahinga

ang

keps

ng duks ngayon?” tanong ko rito.

“Matagal na nga

bakante

,

sinasapot

na nga. Tss.”

“Tara na,” biglang nagyaya si Lala sa kakambal na ipinagtaka namin.

“Saan?” tanong ni Lulu.

“Aba s’yempre uuwi!”

“Ay! Akala ko…sige na duks, una na kami! Good luck!”

“Ge! Ingat sila sa inyo!”

Sabay-sabay na kami tumalikod sa isa’t-isa sa magkaibang daan.

Mapapasana

all na lang talaga ako kay Elaine.

Akalain

mong may

nagtyatyaga

sa

balahurang

iyon? Tss.

Sabagay

, maganda si Elaine at sexy, wala namang

tapon

sa aming apat.

Napatigil ako nang matanawan ko mula sa malayo si Al na may kausap sa phone niya. Nagsalubong ang mga kilay ko dahil sa nakita. Ang supladong si Al, ang ganda ng ngiti dahil sa kausap.

Sino kaya ’yon? Buti pa siya, wala pang ginagawa

napapangiti

ng gano’n ang lalaking ’yon. Ako na

nauubusan

na ng pick up lines, hindi ko manlang

mapangiti

. Tss.

Lumapit ako rito, kahit napansin na niya ang paglapit ko ay nakangiti pa rin ito habang nagsasalita. Pagtigil ko sa harapan niya ay siya namang pagpapaalam nito sa kausap.

“I’ll call you again later kapag nakauwi na ako. Oo, sige. Bye,” anito sa kausap bago itinago sa bulsa ang phone.

“

Sinong

kausap mo?”

“Bakit nandito kana naman?” hindi nito sinagot ang tanong ko bagkus ay nagtanong din.

“Hep!

Hinuhusgahan

na agad ako ng mga tingin mo. Para sabihin ko po sa’yo, wala na kaming klase.”

“And so? Ang tanong ko, bakit nandito kana naman?” suplado talaga. Paiba-iba ang mood ng loko na ’to.

“Wala lang. Miss na agad kasi kita. Miss mo na rin ba

agad

ako?” nakangiti kong tanong.

“Hindi,” mabilis nitong sagot at tinalikuran na ako. Hinabol ko naman agad ito.

“Wala ka rin naman

yatang

klase, kape tayo?”

“Busy ako,”

“Saan?”

Tumigil ito at nagbuntonghininga na parang naiinis na sa prisensya ko. Gustong-gusto ko naman na naiinis siya dahil ibigsabihin ay effective ang pangungulit ko.

“Kapag ba

pumayag

ako,

titigilan

mo na ako?”

Napakagat-labi ako sa kaniyang tanong at nagpipigil na mangiti. Itinago ko ang kanang kamay ko sa likod ko at nag cross finger.

“Oo! Tara?” tumango-tango naman ito kaya pinauna ko na ito sa paglalakad.

Inilabas ko ang daliri kong naka cross finger at hinalikan ito.

“Hindi mo sure…” bulong ko habang nakatingin sa likod ni Al.

---

Chapter 12

“Madalas ka rito?” tanong niya habang nililibot ang paningin sa loob ng

Bookworm Cafe

.

“Oo, kapag

magulo

ang isip ko at gusto kong

makapag-isip-isip

.”

Napatingin ito sa gawi ko dahil sa naging sagot ko. Ako naman ay humigop muna sa kape ko saglit bago siya nginitian.

“Oh, bakit? Hindi ka sanay marinig sa’kin ’yan?” tanong ko pa pagkababa ng aking tasa.

“Sort of. I mean, may problema ka rin pala?” natawa ako sa naging tanong nito.

“

Malamang

! Tao pa rin naman ako kahit papaano, ano ka ba?!”

Titig na titig na ito sa’kin na para bang binabasa kung ano ang nasa loob ko. Nagpalumbaba naman ako at nakipagtitigan sa kaniya ng seryoso.

“Alam kong hindi ka

interisado

sa buhay ko, dahil kahit sa akin mismo ay hindi ka

interisado

. Pero,

maikwento

ko na rin kung bakit o kung ano ang madalas

nagpapagulo

ng isip ko dahilan para maging tambayan ko ang coffee shop na ito.”

Sumandal ako sa sandalan ng aking kinauupuan at inilibot ang paningin sa cafe. Tahimik dito at pwede kang magbasa dahil may mga libro na nagmukhang Library ang part ng coffee shop. Pwede ka talaga magmuni-muni rito.

Nagbuntonghininga muna ako tumingin muli sa kausap na ngayon ay nakatitig lamang sa’kin. Nakasandal na rin ito at nakahalukipkip.

“Hindi ko kasi…” tumikhim muna ako dahil parang nagbabara ang lalamunan ko, “h-hindi ko kasi kilala kung sino ang Mommy ko,” pasimula kong sabi at bahagyang kumunot ang kilay ni Al.

“Ang kwento ng Daddy ko,

balak

akong

ipalaglag

ng ina ko noon. Pero

pinigilan

ni Daddy, iyon nga lang…

binuhay

lamang ako para

abandunahin

ng sarili kong ina.”

Mapait akong ngumiti kay Al, hindi pa rin ito nagsasalita at nakatingin lamang pero napaayos ito ng pagkakaupo.

“I’m just a mistake of two persons, a fruit of mistake…an unwanted child of my Mom,” lumunok ako at agad tumingala para pigilan ang nangingilid kong luha.

“Pero, okay lang…hindi naman

nagkulang

ang Daddy ko sa pagmamahal sa’kin. Kaya lang kasi…hindi rin naman

maiiwasan

na

mangulila

ako sa

kalinga

ng isang ina. Iba pa rin naman ang may ina, hindi ba?” pinunasan ko ang tumakas na luha sa gilid ng mata ko.

“Minsan nga naiisip ko, siguro,

napilitan

lang din ang Daddy ko na

palakihin

ako. Siguro…may time na

pinagsisisihan

niya na nagawa niya ang pagkakamali na ’yon kapag nakikita niya ako. And that was the painful part of my overthinking… Imagine?

Nabubuhay

ka para

ayawan

ng taong

nagluwal

sa’yo?

Nabubuhay

ka para

ipaalala

sa ama mo ang nakaraan na dapat hindi na

binabalikan

dahil isa itong pagkakamali? Sana pala…

p-pinalaglag

na lang ako…” nabasag ang boses ko sa huling sinabi at napayuko dahil hindi ko na napigilan pa ang pagtulo ng luha ko.

Maya-maya pa ay may naglahad ng panyo sa harapan ko. Tinignan ko ito at nakita ang seryosong tingin ni Al habang nakalahad ang kamay na hawak ang kaniyang kulay gray na panyo. Tinanggap ko ito at agad na nagpunas ng mukha habang nakayuko.

“Huwag mong isipin ang mga

bagay

na hindi pa

nangyayari

o hindi naman

mangyayari

. Gaya na lang ng sa Daddy mo,” seryosong wika nito kaya natigilan ako sa pagpupunas at tinignan siya.

“

Ipinaramdam

ba niya sa’yo na

napilitan

lamang siya sa pagdating mo? Oo, sabihin na natin na hindi niya

inaasahan

ang pagdating mo sa buhay niya. Pero, hindi naman

ibigsabihin

no’n,

napipilitan

na lamang siya na

alagaan

ka. Anak ka niya, dugo at laman. Sabi mo nga, hindi naman siya

nagkulang

ng pagmamahal sa’yo, iyon ang

panghawakan

mo. At ang Daddy mo ang gawin mong motivation sa lahat ng gagawin mo sa buhay mo.”

Napanganga ako dahil sa haba nang sinabi nito. Sa tagal kong nangungulit sa lalaking ito, ngayon ko lamang siya narinig na kausapin ako ng seryoso. Parang…parang ang matured niya mag-isip pagdating sa buhay.

“Love your Dad the way he loves you. Kung kaya mong

mahigitan

pa ’yon, mas mabuti. ’Yong

maramdaman

lang niya na

pinahahalagahan

mo ang mga

sakripisyo

niya para sa’yo, malaking

bagay

na ’yon sa mga magulang. Huwag ka rin

magtatanim

ng galit sa Mommy mo. Magalit ka dahil iniwan niya kayo, sige. Dahil

karapatan

mo ’yon, pero hanggang doon na lang. Huwag mo siya

kamumuhian

,

bagkus

pasalamatan

mo pa. Dahil

nasilayan

mo ang mundo, at

nabigyan

ka ng Daddy na kaya kang

ipaglaban

kahit

nag-iisa

siya.”

That day, I realized something because of his words. At dahil din nang araw na iyon, hinangaan ko siya. Hinangaan ko ang paraan ng pagpapalaki sa kaniya ng mga magulang niya. Gusto ko tuloy makilala ang mga magulang niya para purihin dahil sa magandang pagpapalaki ng mga ito kay Al.

Simula rin nang usapan namin na iyon, madalas na kami tumambay sa coffee shop na ’yon. Hindi para magkwentuhan, kundi para magbasa at mag-aral. Masasabi ko na malaki ang naging level up naming dalawa. Kinukulit ko pa rin naman siya, nagsusuplado pa rin naman siya; pero hindi na niya ako tinataboy. Hinahayaan na niya ako na makasama siya at makausap.

“Al,” mahinang tawag ko sa pangalan niya habang busy ito sa pagbabasa.

“Hmmm?” tanging sagot nito pero hindi inaalis ang tingin sa binabasa.

“May itatanong ako sa’yo,

ibaba

mo muna ’yang

binabasa

mo.”

Nagtataka naman niyang ibinaba ang kaniyang binabasa at nagtataka akong tinignan. Nagtaas pa ito ng kaniyang kilay na parang nagtatanong. Inilapit ko ang sarili at nagpalumbaba sa mesa na namamagitan sa aming dalawa.

“Ilang babae na naka ano mo?” nagsalubong ang mga kilay nito.

“Naka…ano?”

“Oo, naka ano mo,” nagtaas-baba ako ng aking kilay.

“Naka ano?” ulit muli nito sa tanong ko.

“Oo nga! Ilan na naka ano mo? Sige na, secret lang natin ’yon.”

“Naka ano?” tanong muli nito. Nagbuntonghininga ako na oarang nauubusan ng pasensya.

“Ano ba?

Paulit-ulit

na lang ba, Al? Oo, naka ano mo. Ilan na?”

“Ano nga kasi ’yong naka ano na sinasabi mo?”   inis nitong tanong na ipinagtaka ko.

“Huh? Hindi mo gets?”

“Paano ko

magegets

kung puro ka ano?”

Shit! Ang hina naman nito! Bakit hindi niya gets? Wait…

Napalayo ako sa kaniya habang nanlalaki ang mga mata at nakatakip pa sa aking bibig.

“

Pederasyon

ka?!”

“Sshhh…”

“S-sorry po,” paghingi ko ng paumanhin dahil napalakas pala ang boses ko. Naabala tuloy ’yong nagbabasa.

“Tss. Alam mo, hindi kita

maintindihan

. Puro ka ano, tapos ngayon

pedesyon

— basta kung ano man ’yon. What are you trying to ask ba?” mahinang tanong nito.

Seryoso ba siya? Hindi niya talaga alam mga sinasabi ko? Ganoon siya

kainosente

?

Napakurap-kurap pa ako ng ilang beses habang nakatingin sa kaniya. Maya-maya pa ay nagbuga ako ng malalim na hininga.

“Okay…ganito…

ahm

…” hindi ko alam ang gagamiting word para mas maintindihan niya na hindi naman nakakahiya, “ano kasi…”

“What?” naiinip nitong tanong. Mas lumapit pa ako para ibulong na lamang sa lalaki.

“Ilan na naka-sex mong babae kung hindi ka

bakla

?” bulong ko. Agad naman napalayo sa akin si Al at parang nahihiya sa naging tanong ko.

“Ano?” tanong ko.

“B-bakit?” kinakabahan niyang tanong sa’kin.

“Wala,

natanong

ko lang. So, ilan na? Marami na ’no?” nakangisi kong tanong.

“W-wala pa,” sagot nito sabay tingin sa labas ng cafe. Kitang-kita na nahihiya ito dahil sa namumula nitong tenga habang nangangamot ng kilay.

“Seryoso?”

“Tss.”

“Ilan na ba naging girlfriend mo?” tanong ko ulit.

“W-wala pa,” mas nagulat pa ako sa naging sagot niya. Akala ko noon ay nagbibiro lamang siya. Pero ngayon, mukhang seryoso nga na wala pa.

“Woah!” namamangha kong wika dahil ngayon lang ako nagkaroon ng pagkakataon makipagusap sa lalaking virgin.

Shit!

“B-bakit? K-kailangan ba ’yon?” doon na ako natawa sa kaniyang tanong. Napatakip pa ako ng aking bibig dahil napatingin na naman sa amin ang ilang nasa loob ng cafe.

“

Tangina

, Al!” mahinang bulalas ko. “Virgin ka nga! Mula utak hanggang…” napatingin ako sa bandang ibaba nito na sinundan naman niya nang tingin.

“Quit staring!” sabay takip sa kaniyang alaga.

“Tss. Sana ako

unang

makakita

niyan,” nakangisi kong sabi sabay nguso ng kaniyang lollipop.

“Shut up!” ani nito at bigla na lamang tumayo at lumabas ng cafe.

“Luh! Kapag virgin kailangan

mag-inarte

?” sabi ko na lamang sa sarili ko bago siya sinundan palabas ng cafe.

---

Opacarophile26

Chapter 13

Awa naman ni batman ay naka graduate kami ng mga kaibigan ko. Ang plano ko noon na gagamitin si Al ay hindi ko itinuloy dahil napagtanto ko na hindi niya deserve. Napakabait niyang tao, habang tumatagal ay mas nakikilala ko pa siya.

“Duks!” tawag sa’kin ni Elaine habang busy kami sa pagseselfie ng iba ko pang classmate.

“Oh?”

Ngumuso ito na parang may itinuturo kaya napalingon ako kung saan siya nakaturo. Doon, nakita ko si Al na nakatayo sa hindi kalayuan at may hawak na bulaklak. Napangiti naman ako at kinilig pero hindi ko pinahalata.

“Sana all!” ani Lulu.

“Kayo ba?” tanong naman ni Lala.

“Hindi,” sagot ko habang nakatingin pa rin sa lalaki na ngayon ay nakikipagtitigan sa’kin.

“Hindi? E bakit may

pabulaklak

?

Lamay

lang, gano’n?” agad akong napalingon dahil sa sinabi ni Elaine.

“Sira ulo ka talaga, ano?! Hindi ba pwedeng

magbigay

ng flowers? O hindi ko ba deserve makatanggap ng

bulaklak

?!”

“Luh! Nagtatanong lang e. Sige na! Baka

malanta

pa hawak ni pogi, tapos

agawin

ko siya sa’yo at naging kami. Condolence agad sa puso mo,” nagsalubong ang mga kilay ko dahil sa mga sinasabi ni Elaine.

“Malala kana!”

“Tss. Ang pogi pala niya lalo kapag walang salamin ’no? Mukha siyang CEO…” wika Elaine.

“CEO ng anong company duks?” tanong ni Lulu.

“CEO ng flower shop.”

“Gagi!” natatawang sambit ni Lala bago sila nagtawanang tatlo.

“Mga

hunghang

kayo! D’yan na nga kayo!” tinalikuran ko na ang mga sira ulo kong kaibigan at nakangiting nilapitan si Al sa may gilid.

“Hi!” pabebe kong bati rito.

“Congrats,” seryosong bati nito sabay abot sa akin ng sunflower na naka bouquet pa.

Hindi ko pa talaga siya mapangiti gaya nang ngiti niya sa nakakausap niya sa kaniyang phone. Tss. Parang ang mahal ng ngiti.

Tinanggap ko ang bulaklak at ngumiti sa lalaki. Gwapong-gwapo ito sa suot na white long sleeves, jeans at white shoes. Nakabagsak lamang ang buhok nito at hindi suot ang salamin na lagi niyang suot sa school.

“Salamat, buti

nakapunta

ka? Busy ka ’di ba? Dahil next week naman ang graduation niyo?”

“Yeah, it’s okay. Gusto lang talaga kita i-congrats dahil sa wakas,

nakagraduate

ka rin kahit

papaano

.”

“Grabe siya…ano namang

palagay

mo sa’kin?

Boplaks

? Minsan lang ’no!”

“Tss. Sige na, mauna na ako. Congrats ulit,” wika nito sabay hawak sa ulo ko sa magaan na paraan. Bago pa man siya tumalikod ay nakita ko pa ang ngiti nito pero mabilis lamang.

Natigilan naman ako at parang may kakaibang naramdaman sa ginawa niya. Ito ang unang beses na hinawakan niya ako na hindi ko kailangan pilitin o kulitin. Ito ang unang beses na makita ko siya ngumiti nang ganoon. Na parang ang angas na ang cute…basta! Kakaiba talaga.

Habol tingin lamang ako sa papalayo niyang bulto. Naglalakad na ito palayo sa akin habang ang mga kamay ay nasa loob lamang ng kaniyang bulsa.

Kahit sa

paglalakad

, ang pogi…kahit likod pa lang, ulam na…

Tumingala ako sa nag-aagaw na dilim at liwanag na langit sabay tanong…

“Lord, when kaya? Mine ko na ’yon ha!”

“

Aleera

!” napalingon ako sa boses nang tumawag sa’kin.

“Dad!” masigla kong bati at nagmadaling lumapit kay Daddy para makapagpicture kami na magkasama.

Itinatak ko na sa isipan ko ang mga sinabi noon sa’kin ni Al about sa Daddy ko. And yes, sobrang blessed ko sa part na may Daddy ako kagaya niya. Never napagod, never akong pinabayaan at ni minsan ay hindi nagkulang. Mapapa ‘sana all’ na lang talaga ang mga may kumpletong pamilya pero hindi naman nakakasama o hindi nararamdaman na nand’yan sila.

Wala akong maisip na mai-regalo kay Al kaya personalized necklace na lamang. Nakangiti akong pumapalakpak matapos ng kanilang graduation. Nasa bench lamang ako sa likod kung saan kitang-kita ko pa rin siya. Hindi ko magawang lapitan lalo na nang makita ko na may mga kasama ito na sa wari ko’y parents niya. Hindi ko masyado makita ang mga mukha nila dahil malayo ako at nakatalikod lamang sila. Pero ang kaba ko ay sobra… akala mo naman girlfriend

ampucha

!

Hinintay ko na lamang na mapadaan sila sa gawi ko. Natigilan si Al nang makita ako dahil hindi naman ako nagsabi na pupunta.

“Hi,” nahihiya kong bati. Napatingin ako sa nasa likod niya na kararating lamang. Parents niya…

Shocks! Ang

gwapo

ng Daddy niya! Sobrang ganda rin ng Mommy niya…no wonder,

sadyang

magandang

lahi

pala ang

pinagmulan

.

Palahi

naman! Chos!

“Nandito ka pala, bakit hindi ka nagsabi?” tanong nito.

“Surprise?” natatawa kong tanong.

Biglang tumikhim ang Daddy nito kaya nakaramdam ako ng hiya. Berde rin ang mga mata nito na nakuha naman ni Al.

“Girlfriend mo—”

“Dad, no,” mabilis na sagot naman ni Al.

Aray

! Hindi pwede

dahan-dahanin

?

“Hala! Bakit hindi anak?

Kegandang

bata nito, choosy kapa?” biglang tanong ng Mommy nito kaya pasimple akong natawa.

“Mom…” saway ni Al.

“Ikaw

Hija

? May boyfriend kana ba?”

“P-po? W-wala po,”

“Ohh…baka kayo talaga ang meant to be? Hindi ba, Lucas?” tanong nito sa kaniyang mister na kanina pang nakatitig sa kaniya habang nagsasalita. Cute…

“Oh. Yeah,”

“Dad…lagi ka na lang

nasang-ayon

kay Mommy kahit hindi mo naiintindihan sinabi niya. Tss.”

“I understand her, son.

Maiwan

muna namin kayo, for privacy.”

“Privacy?” nagtatakang tanong ng Mommy ni Al sa asawa.

“Yes, my life. Why? They need to talk, I guess?” sabay lingon sa akin ng Daddy niya kaya napatikhim ako at nahiya.

“Wait… Iyan din ang sinabi mo sa akin noon bago

mabuo

si Al, hindi ba?” nanlaki ang mga mata ko sa narinig.

“Mom!”

“Tss.” napakagat-labi naman ang Daddy nito habang napapahimas sa kaniyang noo.

“

Naku

Al ha! Huwag ka muna kakain ng

tahong

! Sinasabi ko sa’yo!” nasamid na ako dahil doon. Nagpipigil naman ng ngiti ang Daddy ni Al dahil sa sinabi ng asawa.

“

Tahong

?” nagtatakang tanong naman ni Al na parang naguguluhan.

“Ah… Don’t mind your Mom, son. She’s pertaining to seafoods, my favorite food. Okay?”

“Ano naman po

kinalaman

ko sa

tahong

na gusto mo Dad?”

Napabuntonghininga ako habang pinapanood ko ang mga magulang ni Al. Ngayon, parang alam ko na kung saan nagmana si Al. Tss.

“Iyon ang

kinain

sa

ak

—” tinakpan agad ni Tito Lucas ang bibig ng kaniyang asawa kaya hindi na nito naituloy ang sasabihin.

“Mauna na kami, gutom na siguro Mommy mo. Take your time, son.”

Si Al ay salubong lamang ang mga kilay na nagtataka. Tinapik lamang ng kaniyang ama ang kaniyang balikat at tumango sa’kin bago tuluyang umalis. Habol naman ang tingin ko sa mag-asawa habang nakangiti sa nag-aalpas na Mommy ni Al.

Ang cute naman nila…

“What are they talking about?” wala sa sariling tanong ni Al.

Alam ko na ang tinutukoy ng Mommy niya, pero alam kong hindi iyon nakuha ni Al. Pero nanahimik na lamang muna ako habang nagpipigil na matawa.

“Congratulations,” bati ko sa kaniya sabay abot ng maliit na kulay itim na box.

Tinignan muna niya ito ng ilang segundo bago kinuha sa kamay ko.

“Thanks? But, you don’t need to buy me gift.”

“Wala lang…gusto ko lang. Wala akong

maisip

kasi parang lahat naman meron ka, kaya sana…sana

magustuhan

mo pa rin.”

Binuksan niya ito at napatingin sa akin nang makita niya ang laman nito. Ngumiti naman ako at kinuha ito, pumunta ako sa likod niya at isinuot ito sa kaniyang leeg. Pagbalik ko sa kaniyang harapan ay hawak na nito ang pendant nito habang tinitigan.

Personalized silver necklace na may minimalist bar pendant kung saan nakasulat doon ang pangalan niya. May apat na sulok ang rectangular bar na ito, sa harapan ang name niya, sa likod nito ay ang pangalan ko.

Ang totoo ay meron din ako nito, pero hindi niya alam dahil nakatago ito sa damit ko at sa mahaba kong buhok. Nahihiya rin ako ipaalam na couple necklace ito. Baka kasi bigla siyang lumayo sa’kin kapag ipinilit ko ang nararamdaman ko sa kaniya.

Yes, nagsisimula na akong may maramdaman sa kaniya. Na akala niya, biro pa rin, na parte pa rin iyon ng pangungulit ko. Pero ang totoo…nagiging seryoso na.

---

Opacarophile26

Follow me on my social media accounts!

Facebook Page : Opacarophile26 Stories

Facebook Account : Maldits WP

TikTok Account : maldits_wp

Twitter Account : opacarophile26

Instagram Account : malditswp_ Official Group for Readers : DuskFam Official

THANK YOU❗❗❗❗

Chapter 14

“May… pupuntahan kapa ba?” nag-aalangan nitong tanong sa’kin.

“Wala naman, bakit?” sagot ko naman habang naglalakad na kami papunta sa parking area.

“

Sama

ka na lang muna sa’kin, kung okay lang?”

“Oo naman!” maagap kong sagot.

Sino ba naman ako para

tanggihan

ang alok niya? Hello?! Choosy pa ba?

Pinagbuksan niya ako ng pinto ng kulay pula niyang kotse bago siya umikot sa driving seat nito.

Gentleman naman…

“

Ahm

…pwede magtanong?” tanong ko habang ang kaniyang atensyon naman ay nasa pagmamaneho. Lumingon naman ito sakin saglit bago muli itinuon sa daan ang atensyon.

“Go ahead,”

“May kapatid ka ba?”

“Yeah, four years old.”

“Talaga?! Girl o boy?” pag-uusisa ko pa rito. Humarap pa ako sa kaniya nang bahagya.

“A cute little girl,” nakangiti niya itong sinabi na para bang nai-imagine ang kaniyang kapatid.

Aww…ang cute naman na kuya nito.

“Wow! Masaya ba may kapatid?” medyo na curious ako dahil wala akong kapatid.

Parang nag-aalangan pa siya kung sasagutin niya ang tanong ko dahil natigilan pa siya ng ilang segundo. Nagtaka naman ako pero hindi ko pinahalata.

“

Ahm

…yeah. Kahit medyo

makulit

at

pasaway

, she gives us this vibes of happiness in our family. She always wanted to play and watch cartoons that contains magic,” he has amusement in his eyes and his voice while saying those.

“How about your parents?”

“What about them?”

“Ang cute kasi nila…para pa rin silang bagong mag jowa. ’Yong

tipong

kinikilig pa rin sila sa isa’t-isa kahit sobrang tagal na nila?”

“Oh…that? Yeah, they’re always like that. Si Daddy kasi ’yong

tipong

sobrang attached kay Mommy. I don’t know why, but, lagi siyang nakatitig kay Mommy sa tuwing

nagkukuwento

ito. Ni minsan, hindi ko

nakitaan

si Daddy na hindi interisado sa mga kwento ni Mommy. Minsan o.a na, pero, siguro gano’n lang talaga si Daddy.” Mahabang kuwento nito at napangiti na lamang ako.

Para kasi sa’kin ay ang sweet ng ganoong lalaki. ’Yong palaging interested sa’yo kahit na wala namang kwenta ang kwento mo. Doon mo kasi mararamdaman na bawat detalye sa’yo ay gusto niyang masaksihan, na mahalaga sa kaniya.

“Hindi o.a ’yon, ang sweet kaya!”

“Sweet? In what way?” he asked.

“Doon sa part na palagi siyang interisado sa’yo! Ano ka ba?!” napairap naman ako matapos kong sabihin ’yon sakto naman na tumigil na ang sasakyan.

“Tss. Sweet na ’yon sa inyo?

Importante

ba talaga sa mga babae na palaging interested ang lalaki sa kanila?”

“Of course!”

Inalis nito ang seatbelt niya at humarap nang bahagya sa’kin. Ganoon din naman ang ginawa ko.

“Paano kung hindi interested ang lalaki sa kwento? Meaning ba no’n hindi na niya mahal ang girl? O hindi kaya, hindi na ito mahalaga sa kaniya?” inosente nitong tanong sa’kin. Nagbuntonghininga naman ako bago sumagot. Mahaba-haba atang paliwanagan kapag siya ang kausap.

“Alam mo kasi, gusto ng mga babae na palagi silang

pinapakinggan

. Masakit kasi sa part namin ang

nababalewala

. Ngayon, kung bago mo niligawan ang girl ay

pinakitaan

mo na siya ng

halaga

o interisado ka talaga sa kaniya; panindigan mo dapat ’yon. Lalo na kung iyon ang dahilan kung bakit mas nagustuhan ka niya,” mahabang paliwanag ko. Titig na titig naman ito habang nakikinig sa akin.

“

Sabagay

, siguro naman

nauubos

din ang kwento ng mga babae,” saad nito kaya napanganga ako.

Sayang naman effort ko

magpaliwanag

sa isang ito.

“Mag girlfriend ka kasi para maintindihan mo, jusko ka!”

Available naman ako. One call away lang. Chos!

“Kailangan ba ’yon? Required ba talaga magka-girlfriend?”

“Ewan ko sa’yo, Al!

Sasakit

ang ulo sa’yo ng magiging first girlfriend mo!” inis kong sabi bago buksan ang pinto ng kotse sa tapat ko at handa na sanang lumabas nang may marinig pa ako.

“Sanay ka naman na,”

Napalingon muli ako sa gawi niya pero sakto naman pagsarado ng pinto at nasa labas na ito.

Tama ba narinig ko?

Agad akong lumabas at lumapit sa kaniya.

“Anong sabi mo?” tanong ko.

“Huh?” inosente nitong tanong kaya mas nainis ako.

“

Hakdog

!”

“Wala akong

handang

hotdog,” napatampal naman ako sa aking noo. Nakaka-stress

siya kausap!

“Let’s go? Naghihintay na sina Mommy sa loob,” doon ako napatingin sa aming tinigilan.

Nanlaki ang mga mata ko nang makita ang isang malaking bahay sa harapan namin. Maliwanag ito at may dalawang palapag. Kulay puti ito na may halong itim at wooden ang buong bahay. May mga nakapark na iba’t-ibang klase ng sasakyan sa tapat nito. May malaking fountain sa right side na napalilibutan ng bermuda grass. May upuan sa tapat ng fountain.

“Shit! Bakit hindi mo sinabi na sa bahay niyo pala tayo pupunta?!” tanong ko at natatarantang naghalungkat sa bag ko para kumuha ng suklay, pulbos at liptint.

“Bakit? Ayaw mo ba makasama family ko sa celebration?”

“What?! No! Of course gusto ko, kaya lang kasi…wait… retouch lang ng very light!” humarap ako sa kotse at nanalamin. Nagpulbos ako at nag liptint, tapos ay sinuklay ang aking buhok. Nagpabango na rin ako at inayos ang suot kong damit. Kita ko sa reflection si Al na nakahalukipkip habang pinapanood ako.

“Okay na?” tanong nito.

“Yeah, hindi mo naman kasi sinabi agad na meet the parents stage na pala tayo! Gosh! Ang speed mo huh!” sabi ko at napataas naman ang kilay nito.

“Ha? Meet the parents stage? Para saan ’yon?”

“H-Huh? W-wala! Charot lang ’yon! Tara na?”

“O…kay?”

Jusme

Aleera

! Huwag mong

biglain

!

Namangha pa lalo ako sa pagpasok namin sa loob ng kanilang bahay. Modern na modern ito at sobrang linis.

“Kuya!” isang matinis na boses ang aming narinig mula sa hagdan. Napatingin ako rito at nakita ang isang cute na cute na batang babae.

“Hi baby…come here,” nakangiting bati ni Al. Napatitig ako sa mukha nitong nakangiti.

Nangiti

pala talaga siya? Sa akin lang hindi, tss.

Nagtatakbo ang batang babae pababa ng hagdan.

“Careful, please…” ani Al kaya natigil sa pagtakbo ang bata at maingat na bumaba.

Lumapit naman si Al at sinalubong ang kapatid at niyakap.

Aww…ang sweet… Sana all

niyayakap

ng isang Al

Montemayor

…

Napatitig ako sa nakangiting bata habang nakatitig sa kaniyang kuya na kinakausap na siya ngayon. Medyo curly ang buhok nito, may pagkachinita ang mga mata na kulay berde rin. Manipis at matangos ang ilong, medyo namumula ang mga pisngi nito pati na rin ang manipis at mapulang labi.

Medyo unfair ka sa part na ito Lord… Bakit nasa magkapatid na ata ang lahat? Anak mo rin naman po ako!

Nakakaiyak

!

“Where’s Mom and Dad?” tanong ni Al sa kapatid.

“In the kitchen, Kuya. Where’s my pasalubong? You told me, after your graduation you’ll buy me pasalubong.” Nagpout pa ang bata kaya napakagat-labi ako sa gigil. Ang sarap kurutin ng pisngi!

“Later, okay?”

“Hmmm…okay po,” sagot ng bata. Bigla itong napatingin sa’kin at napakurap-kurap ang magagandang mga mata nito.

Naglakad ito nang mabagal palapit sa gawi ko, ang kuya naman nito ay pinanonood lamang siya.

“Wow…your girlfriend is beautiful as me, Kuya. When will you ask her to marry you?” nanlaki ang mga mata ko sinabi ng bata na ngayon ay ngiting-ngiti na sa akin habang hawak ang kamay ko.

“

Aniela

Nephelé,” ma-awtoridad na saway ni Al sa kapatid. Nag-pout na naman ang bata at bumitaw na sa’kin. Lumapit na ito sa kaniyang kuya. Binuhat naman ito ni Al, agad naman na humilig ang ulo ng bata sa balikat ng kaniyang kapatid.

“Let’s go sa kitchen, nandoon sina Mommy. Baka hinihintay na tayo,” wika nito sa’kin.

“A-ah…s-sige,” nauutal kong sagot.

Kinakabahan ako na hindi ko maintindihan…tss.

---

Opacarophile26

Chapter 15

Dumoble pa ang kaba ko nang makarating kami sa kusina nina Al. Hindi lamang ang Mommy niya at Daddy niya ang narito. May dalawa pang bisita rito. Isang magandang babae at isang gwapo pero medyo may kakaiba sa boses. Parang…pederasyon?

“Oh? Nandito na pala kayo,” ani Mommy ni Al na hindi ko pa rin kilala ang pangalan. Natigil sila sa pagtatawanan nang makita nila kami.

“Ay! May girlfriend na pala,

nalungkot

naman ang heart ko ng

berilayt

…char!” sabi na at pederasyon nga ito. Ang gwapo pa man din. Tss.

“Tito—”

“Tita…” pagpuputol ng lalaki sa pagbati sana ni Al sa kaniya kaya pati pag-bless sana nito ay natigil.

“Tita Cess…” pagtatama ni Al bago lumapit at nagmano. Tapos ay lumapit naman ito sa isang babae na kanina pang nakatingin sa’kin. “Tita Lani…” tawag pansin ni Al sa babae.

“A-ah…God bless you

Hijo

,” nakangiti nitong saad at bumaling muli nang tingin sa’kin. Sa ilang ko ay napayuko na lamang ako.

“Son, introduce your girlfriend —”

“Dad, she’s not my girlfriend,” his irritating voice stopped his Dad.

“Oh…hindi pa ba? Sorry,” hindi ko alam kung nang-aasar ba itong si Tito Lucas dahil sa pagpipigil nito ng ngiti. Tss.

“Tita Cess, Tita Lani, meet Aleera…” naghintay ako kung ano ang isusunod nito. Pagtingin ko sa Daddy niya ay nakataas na ang kilay na tila naghihintay din. “My schoolmate,” dugtong nito.

Biglang bumaling sa’kin ang Daddy nito at ang Mommy niya. Kahit nakaramdam ako ng hiya, ay hindi ko ipinahalata. Umaasa kasi ako na kahit sana kaibigan ang ipakilala niya sa’kin, pero hindi. Kundi schoolmate lamang. Pero ngumuti pa rin naman ako.

“Hello po,” nakangiti kong bati sa dalawa. Nginitian naman nila akong dalawa.

“

Kagandang

bata, malamang gwapo at maganda rin ang parents niya like Al. Oh ’di ba?

Gandang

lahi

!” napatingin sa’kin si Al dahil doon.

“

Ahm

…kain na po tayo?” agad na sabat nito.

“Oo nga, gutom na ata itong

panganay

namin.” Sabi ng Mommy ni Al, “akin na nga

iyang

kapatid mo anak at dito ko

pauupuin

sa tabi ko para d’yan si Aleera sa tabi mo,” utos nito kay Al na agad namang sinunod.

Ilang na ilang pa rin ako dahil panay ang titig sa akin ni Tita Lani. Kaya naman hindi na lamang ako napaling nang tingin sa gawi niya na nasa tapat ko pa mismo.

“Hoy!

Bakla

ka! Gandang-ganda ka kay Aleera ’no? Tss. Exotic kasi ’yang beauty mo kaya

namamangha

ka sa ganda ng mga

nalabas

na bata ngayon!” ani Tita Cess.

“Atleast may ganitong ganda pa sa mundo, sa’yo kasi

pawala

na,” sagot naman ni Tita Lani kaya natawa naman kami.

“Animal ka! Kung naging straight ako baka

naglaway

kana sa ganda ko, huwag ako! College pa lang tayo, na smell na kita!”

“Hoy!

Kilabutan

ka naman!”

“Ito na naman sila…” rinig kong sambit ng mommy ni Al. Siguro ay madalas talagang magtalo ang dalawang ito. Pero nakakatuwa silang panoorin. Kung lalaki nga talaga itong si Tita Cess ay bagay sila ni Tita Lani.

“Nah! Naging crush mo ko dahil hindi mo knows noon na pareho pala tayo ng bet! Oh! Don’t tell a lie, baka

lumaylay

!” sabay turo nito sa boobs nito kaya nasamid ako.

“Are you okay?” tanong ni Al sabay abot sa’kin ng tubig.

“Y-yeah, thanks…”

“Hey! You two, stop joking around. Just eat peacefully, can we?” Tito Lucas asked with authority.

“Yarn!

Nagalit

na si pogi! Ito kasi!” turo nito sa katabi na binigyan lamang siya ng masamang tingin.

“Pasensya kana sa dalawa,

hija

. Sige, kain na tayo,” ani Mommy ni Al.

“Tss.” rinig kong reklamo ni Al sabay abot sa’kin ng tissue. Kinuha ko naman ito at pinunasan ang tubig sa baba ko.

Naging tahimik ang pagkain naming lahat. Nagsalita lamang ulit para sa desert.

“Want desert?” Al asked.

“Try mo ang ginawa kong desert

Hija

,”

“S-sige po Ma’am,” sagot ko sa Mommy ni Al.

“Ma’am?” tanong nito at natawa pa. “

Tawagin

mo na lamang akong Tita Belle—”

“Ivory.” Seryosong pagputol ni Tito Lucas sa sasabihin ng asawa kaya napatingin kami sa gawi niya. “Call her Tita Ivory. No one can call her in her second name. Because it’s mine.” Seryosong wika nito sabay tingin sa’kin kaya napalunok ako sa takot.

“S-sige po.”

“Tss. Para ’yon lang,” bulong ni Al habang nilalagyan ako ng fruit salad sa plato ko.

“Ewan ko sa’yo Lucas, nanay ko naman ang nagbigay ng pangalan ko pero lagi mong sinasabi na sa’yo. Gusto mo ba ng ganoong pangalan?” nasamid ang dalawang bisita ni Tita Ivory at ganoon din naman ako.

Hindi ata na-gets ng mag-ina ang pagiging possessive ni Tito Lucas. But, for me, being possessive is sweet. Wala lang. Nakakakilig si Tito Lucas.

“Ewan ko sa’yo

bakla

! Sakit mo sa bangs!” ani Tita Cess.

“I don’t just like your name, my life. Because I love everything about you. And you’re mine.”

Oh shit! Jusko!

Penge

namang isang Tito Lucas!

Habang nagpipigil ako ng kilig. Si Al ay hindi maipinta ang mukha. Ang dalawang bisita ay napanganga. Si Tita Ivory? Hindi ko mabasa ang emosyon, nakatingin lamang ito sa asawa na tila nag-iisip.

“Hustisya naman!” wika ni Tita Cess.

“

Nawalan

na ako ng gana,” ani Tita Lani.

“Ang corny na, Dad.

Kasal

na kayo, you don’t need to

bola

Mommy.” Hindi ko alam kung matatawa ako o ano dahil sa biglang conyo na Al.

“Son, I’m not doing

bola

your Mom. Soon, you’ll understand me when you find your greatest love,” saad ni Tito Lucas sabay sulyap sa gawi ko kaya nasamid ako. Napainom ako ng tubig kahit hindi naman kailangan.

Enebe

Tito Lucas…

Matapos namin kumain ay nagsama-sama ang matatanda sa sala samantalang kami ni Al ay nasa garden. Ang kapatid nitong bunso ay napatulog na ni Tita Ivory.

“Sorry earlier,” Al said.

“Sorry? For what?”

“Sa ka-corny’han ni Daddy,”

“Tss. Hindi naman

pagiging

corny ’yon Al. He’s just expressing how much he loves your Mom. Ang cute nga at

nakakakilig

! Kasi kahit may edad na sila, hindi

nagbago

ang pagmamahal ng Dad mo.”

“Kailangan ba talaga araw-araw niya

ipakita

o iparamdam? Kahit sa harap ng ibang tao?”

“Oo naman, tsaka proud lang ang Dad mo sa pagmamahal niya sa Mom mo. Bakit ba

kontra

ka?” natatawa kong tanong.

“I’m not

kontra

, I just don’t understand why he’s always did that.

Kasal

na sila, and I know, my Mom feels the love by Dad.”

“Alam mo, iba pa rin kasi ang consistent from day one. Isa sa mga gustong-gusto ng mga girls ’yong love na

ipinaparamdam

ng lalaki sa kanila mula

umpisa

ay hindi

nagbabago

habang

nagtatagal

sila. Ang Dad mo ang malaking example ng lalaki na hindi lamang magaling sa

umpisa

. Dahil hanggang ngayon, kita mo naman. Ang sweet pa rin!

Mapapasana

all ka na lang!” kinikilig kong sabi sa huling sinabi.

“Why? Hindi ka ba nagka-boyfriend na

tulad

ni Dad?” he asked.

Natigilan ako at napatingin sa kaniya na nakatingin na sa’kin ngayon. Pareho kaming nakaupo sa tapat ng fountain at magkatabi pa.

“Hindi pa,” seryosong sagot ko. “Never pa naman ako

nakipagrelasyon

ng seryoso dahil hindi ko pa nakikita ang lalaking seseryosohin ko. Because I can’t find the man who can treat me the way I want to be treated.”

Titig na titig ito sa mga mata ko habang nagsasalita ako.

“How do you want to be treated?”

---

Chapter 16

“Anong nangyari d’yan?” tanong ng bagong dating na sa Elaine.

“Ewan nga, kanina pa ’yan gan’yan,” sagot naman ni Lulu habang busy sa harap ng kaniyang laptop.

“Kanina pa siya mukhang tanga,” napatingin naman ako dahil sa narinig mula kay Lala.

“Grabe siya oh!”

“Sadya naman duks! Kanina kapa nakangiti d’yan mag-isa. Nakakatakot kana kaya!” ani Lulu.

Ngumiti ako lalo dahil sa aking naalala. Lalo lamang nagtaka ang tatlo kong kaibigan.

“Aray!” napahawak ako sa aking noo dahil sa matigas na tumama rito. Binato ako ng walanghiyang si Elaine ng binilog na papel at tumama sa noo ko. Naputol tuloy ang day dreaming ko. Tss. “Problema mo?!”

“Ikaw! Mukha kang tanga d’yan. Baka pwede mong sabihin ang dahilan kung bakit para kang nasisiraan ng ulo sa kakangiti mo?”

“Oo nga Duks! Para naman may karamay ka sa pagiging mukhang tanga mo riyan,” inilapit pa ni Lulu ang kaniyang swivel chair sa pwesto ko.

Ang pamilya ng kambal ay isa sa kilalang company ng Event Planning Organization. Kaya naman kaming apat ay magkakasama sa iisang trabaho at kompanya.

“Eto na nga—”

“Tunog marites ampucha!” putol ni Lala sa sasabihin ko kaya natawa naman ang dalawa.

“Tss. Gusto niyo bang malaman o ano?”

“Sige na! Ituloy mo na, aling marites,” ani Elaine sabay tawa. Inirapan ko naman ito at pinagpatuloy ang aking kuwento.

“Ito na nga. Last week pa ’to nangyari—”

“Last week?!” tanong ni Lulu at tumango naman ako.

“You mean, isang linggo kanang gan’yan?” Lala asked.

“A-anong…gan’yan?” nagtataka ko namang tanong dito.

“Ganiyan, mukhang tanga!” si Elaine ang sumagot kaya sinamaan ko na naman ito ng tingin.

Sabay-sabay silang tumawa nang malakas dahilan para makaramdam ako ng pagkairita sa mga kaibigan.

Kaibigan ko ba talaga sila?

“Anong petsa niyo balak tapusin ang pagtawa niyo? Kaya ba today?” sarkastiko kong tanong sa tatlo habang nakahalukipkip ang aking mga braso. Sumandal ako sa aking upuan at pinagtaasan sila ng kilay. Nagtikhiman naman sila at pilit na pinipigilan ang tawa.

“Sorry…continue,” Lala said.

“Last week kasi Al invited me to their house after his graduation.” I heard their gasp after what I said. “Yes, isinama niya ako sa kanila—”

“Kayo lang dalawa?!” nanlalaking mata na tanong ni Elaine.

“Naka ilang rounds duks?” kumikinang ang mga matang tanong ni Lulu.

“Safe ba? Siguraduhin mo!” ani Lala.

“Mga hayop kayo! Bakit ang dudumi ng utak niyo? Nandoon pa lang ang kwento ko sa isinama ako sa kanilang bahay, pero ang layo na ng narating ng utak niyo?! Seriously?! Ganiyan na talaga kadumi utak niyo?”

“Hindi paba? Bakit?” napatingin ako dahil sa naging tanong ni Elaine.

“Anong bakit?”

“Bakit pumayag kang walang mangyari sa inyo duks?! Jusko ka! Sayang!”

“Oo nga! Tss. Akala ko pa naman mabilis ka—”

“Tigilan niyo nga ako!” pagputol ko sa sinasabi ni Elaine at Lulu. “Grabe kayo sa’kin huh! Ganoon naba ako kawalangya? Agad magpapalapa sa lalaki?—”

“Hindi ba?” natigilan ako sa naging tanong ni Lala. Nang hindi ako makasagot ay pinagtaasan nila ako ng kilay.

“Tss. Fine! Sige, ganoon na ako. Pero hindi iyon ang dahilan ng kwento ko. Okay?”

“Okay. Ituloy mo na,”

“Patapusin niyo kwento ko bago kayo magreact, okay?”

“Okay.”

“Kasi naman. Nang gabi na ’yon masaya kamibg nag dinner ng family ni Al. Nakilala ko ang Mom at Dad niya pati na rin kapataid niya. Pati dalawang friend ng Mom niya nakilala ko rin. Though, medyo uncomfy ako roon sa Tita Lani ni Al. Kasi palagi siyang nakatitig sa’kin,”

“Baka ayaw sa’yo?” tanong ni Elaine.

“Hindi ba pwedeng gandang-ganda lang sa’kin?”

“Ituloy mo na lang ang kwento. Tapos?” parang nauumay ang mukha na tanong nito.

“Tss. So, iyon na nga. Tapos nang kami na lang dalawa sa garden—” natigilan ako dahil sa ekspresyon nilang tatlo. Unti-unti silang lumalapit sa’kin at parang mababasa ang excitement sa mga mata nila.

“Ano? Anong ginawa niyo sa garden?”

“Tss. Kulay berde talaga mga utak. Nag-usap kami sa garden. Nagkatanungan ng about lovelife at nalaman kong inosente talaga siya. Never been kissed, never been touch but totally damaged by my eyes.” Sabay tawa ko nang malakas pero ang tatlo ay nakatitig lamang sa’kin. Nagbuntong hininga ako.

“Walang nangyari sa amin sa garden mga dukit kayo!”

“Eh ano ang dahilan ng mga ngiti mo kanina?” Lulu asked.

“Bigla niya kasi akong tinanong,” at bumalik sa alaala ko ang naging usapan naming dalawa nang gabing iyon.

“How do you want to be treated?”

he asked. Napatitig ako sa mga mata nito na seryoso at diretsong nakatingin sa mga mata ko.

“Why?”

“What, why?”

“Why do you want to know?”

mahinang tanong ko na hindi pinuputol ang tinginan namin. Hindi ko alam kung bakit sobrang bilis ng tibok ng puso ko.

“Para alam ko,”

sagot niya.

Magdidiwang naba ako? Dahil finally na fall inlove na siya sa’kin? Gosh! Kinakabahan ako!

“Bakit kailangan mong malaman? Hindi naman ikaw ang boyfriend o magiging boyfriend ko kung sakali, ’di ba?”

Dahil sabi nga niya noon ay hindi naman ako ang klase ng babaeng magugustuhan niya.

“How can you be so sure? We never know what the future holds for us. But, atleast, I want to try. I want to know you more,”

para akong nabingi at tanging ang sinabi lamang niya ang nagpapaulit-ulit sa akibg pandinig.

Pasimple ko pang kinurot ang aking braso para makasigurado na hindi ako nangangarap lamang. At nang masaktan ako ay sigurado na ako, totoo ang narinig ko.

Tangina! Kinilig ang lamang loob ko! Shit!

“Aaahhh!!!” napabalik ako sa ulirat dahil sa tili ni Lulu at Elaine.

“Magkaka love life na ang dukit! Oh shit! Madidiligan na ’yan soon!” kinikilig na sabi ni Lulu.

“Kumain ka ng maraming balot duks! Paghandaan mo ’yan! Dapat magaling ang performance mo—”

“Magtigil nga kayong dalawa!” awat ni Lala sa dalawa. “Puro kayo focus sa sex life ni Aleera. Hindi pa nga niya boyfriend ’yong isa, ang advance niyo masyado!”

“Wow! Nahiya naman kami sa’yo na nagtanong kung safe sex ba ang ginawa nila. Tss!” umirap pa si Elaine.

“Just let them be kung saan sila dadalhin ng paglalandian nila. Matanda na si Aleera, she know what to do and NOT to do. But Aleera, one thing I want you to know.” Seryosong-seryoso si Lala kaya natahimik kaming tatlo.

“Hindi lahat nadadaan sa biro, hindi lahat kailangan madaliin. You’re not getting any younger, pag-aralan mong seryosohin ang buhay.”

Lala’s word stocked on my mind. Bigla akong natauhan at napaisip. Oo nga naman, idinadaan ko pa rin sa biro ang lahat sa buhay ko. Pero, may dahilan ako. Ito na kasi ang naging paraan ko para makalimot sa sakit na dala ng nakaraan. Nakaraan kung saan nangulila ako ng sobra sa kalinga ng ina.

Alam kong mali, pero hindi ko naisip ’yon kung hindi ko pa maririnig ang mga salitang iyon kay Lala. And I think, she’s right. Panahon na siguro para seryosohin ang buhay ko ngayon. Baka seseryosohin na rin ako. Chariz!

---

Chapter 17

“Aguy! Ang haba ng hair ng bakla!” rinig kong sambit ni Elaine habang palabas kami ng workplace namin. Busy naman ako sa paghahanap ng phone ko sa bag ko.

“Bakit?” walang gana kong tanong at hindi pa rin tumitingin.

Hinawakan ako nito sa panga at pilit na pinatingin sa harapan. Natigilan naman ako sa nakita.

“Oh ’di ba ang haba ng bulbol mo sa part na ’yan duks! ’Wag kang mag-aahit ha?”

Hindi ko pinansin ang sinasabi ni Elaine at napatitig sa lalaking naghihintay sa labas ng building habang nakasandal sa isang magarang kotse na itim. Nakapamulsa ito habang nakasandal na para bang may photoshoot. Naka rayban na itim at nakabagsak lamang ang buhok nito. Naka white plain shirt at tattered jeans na black.

Ang hot naman! Kinikilig na naman ang katawang lupa ko. Gosh!

“Duks! Baka bumaha ng laway mo rito sa company ng kambal, malilintikan ka! Itikom mo!” sabay tulak sa baba ko upang magsara ang nakanganga ko na palang bibig. Napalunok naman ako ng sariling laway dahil sa ginawa nito.

Mabagal kaming naglakad palapit kay Al na pinanonood na pala kami. Agad naman akong ngumiti sa lalaki.

“Hi! Anong…g-ginagawa mo rito?” nahihiya kong tanong.

“Waiting for you,”

“Ay iba rin! May pa-waiting for you ang lolo mo!” pasimple ko naman kinurot sa tagiliran ang madaldal na si Elaine.

“Ahm…bakit?”

“May lakad kapa ba?”

“Wala naman,”

“So, pwede ka?” tanong nito.

“Aruy! Ito na ata ’yon duks! Makaka-home run kana ata! Shocks!” bulong sa’kin ni Elaine. Na-excite naman ako bigla dahil sa narinig.

“Oo naman!” agad kong sagot. Napatingin ito sa katabi ko.

“Don’t worry pogi! Hindi ako sasama para makarami kayo. Pero…” sabat ng sira ulong si Elaine kaya nagsalubong ang kilay ko dahil sa mga sinasabi niya. Tss. Pinutol pa, pwede namang tumanggi na lamang pero kung ano-ano pa sinasabi.

“Pero…dahan-dahanin mo lang huh? Baka hindi makalakad ang kaibigan ko—aray!” agad kong pinitik ang bibig nito.

“Tumigil kana nga!”

“Tss. Pinapaalala ko lang na ’wag s’yang scam sa ‘I’ll be gentle’ na ’yan. Marami nang nai-scam ng salitang ’yan girl!”

“Huwag ka nga! Baka mausog pa!” pabulong kong sambit.

“Ahmm…” napatingin kami sa gawi ni Al nang marinig namin ito sa kaniya. “A-anong…dadahan-dahanin ko sa kaibigan mo? Bakit kailangan kong maging gentle?” inosente nitong tanong sa amin at mukha talaga siyang naguguluhan. Nagkatinginan kaming magkaibigan.

“Pucha duks! Akala ko matalino ’yan? Bakit hindi agad niya na gets?” bulong sa’kin ni Elaine.

“Wala nga pala siyang alam sa romansa girl, nakalimutan ko. Never pa ’yan nagkajowa e.”

“Luh! Totoo pala sinasabi mo na virgin siya?” bulong ulit nito habang pareho kaming nakatitig sa inosenteng mukha ni Al na nanonood sa amin.

“Oo, naniniwala kana ba ngayon?”

“Walang kaso ’yon duks, turuan mo na lang. Ikaw na lang maging gentle, ’wag gigil huh? Steps by step mo ituro para matandaan,” mabilis akong napalingon sa kaibigan.

“Tangina ka! Anong palagay mo magtuturo lang ako ng sayaw?!”

“Hey! What’s wrong with you two? You didn’t answer my questions,”

“A-ah…a-ano…” hindi ko alam kung ano ang isasagot rito.

“Wala ’yon, sige na alis na kayo at para makarami—”

“Makarami? Ng ano?” tanong ni Al kay Elaine.

“Ng ano…ng kwentuhan. Oo! Para naman sulit ’di ba? Dahan-dahanin mo—”

“Ang?”

“Ang…ang pagmamaneho. Oo, syempre dapat maingat palagi mahirap na baka makabuo—”

“Makabuo?”

“Makabuo ng…ng aksidente! Umalis na nga kayo! Jusko! Nai-stress ako sa’yo!” nauubusang pasensyang sabi ni Elaine kaya natawa ako.

Oh ’di ba hindi lang ako ang na stress kausap ang lalaking ’to?

“O-okay?” sagot na lamang ni Al at pinagbuksan na ako ng pinto ng kotse niya.

“Una na kami, ingat ka! Baka biglang liko kapa kung saan!” pagpapaalam ko kay Elaine.

“Tss. Two hours lang naman pantanggal pagod, kailangan ko lang maihinga palabas ang pagod sa pamamagitan ng pag-ungol,” sagot nito sabay ngisi.

“Gago! D’yan kana nga!”

“Hoy! Gentle lang ah! Baka mabalda ang kwek-kwek mo, mukha pa namang daks,” bulong nito sabay sulyap sa zipper ni Al kaya agad kong itinulak ang ulo nito.

“Alis na! Aalis na rin kami at baka madukot ko mata mo!”

“Tss. Damot naman! Sige, ingat!” napapailing na lamang ako at sumakay na sa kotse ni Al.

Hindi ko alam kung paano ako kikilos sa harap niya ngayon dahil, hanggang ngayon ay naiisip ko pa rin ang naging usapan namin sa garden nila.

Luh! Anyare sa’yo Aleera? May hiya kapa pala?

“Are you okay?” biglang tanong nito habang nagmamaneho.

“H-Huh? Oo naman! B-bakit?”

“Ang tahimik mo kasi kanina pa, hindi lang ako sanay.“

Aba! Loko ’to ah! Dalagang Pilipina kaya ako— charot lang pala. Baka mabaril ako sa luneta ng mga nakafling ko. Jusko!

“Ah…wala kasi ako maisip sabihin ngayon, naubos na ata.”

“How about your pick up lines?”

“Uyy! Namamimiss niya pick up lines ko…”

“Tss.” napapailing nitong maang.

“Akala ko ba inis na inis ka sa mga pick up lines ko? Bakit ngayon hinahanap mo na?” nakangisi kong tanong na parang nang-aasar.

“Kasi hindi ko maintindihan, that’s why.”

“Tss. Luma na nga mga ’yon hindi mo pa rin alam. Hindi mo ba naririnig ’yon?” tanong ko at bahagya pang humarap sa gawi niya.

“Saan ko naman dapat marinig ’yong mga kalokohan mo na ’yon?” nanlakk ang mga mata.

“Hoy! Hindi kalokohan ’yon! Grabe ka!”

“So, what do you call about that aside from pick up lines?”

“Tss. Banat ’yon!”

“Banat? Is that, stretching?”

“Jusko po rudi!” napatampal ako sa aking noo. “Hindi pagbabanat ng buto! Banat ’yon, ’yun bang pinakikilig ka through lines? Gano’n!”

“But, I’m not kinilig.”

“Tss. Pangit mo kasi kabonding! Tsaka, matanong ko lang. Lumalabas kaba ng bahay niyo aside sa school? Bakit hindi mo alam ’yon?” nagtataka kong tanong dahil para siyang bagong labas sa sinapupunan ng kaniyang ina.

“Hmmm…sometimes. When I need to buy something, like groceries.”

“Eh noong kabataan mo? Nakikipag laro kaba sa mga bata sa labas niyo?” dahan-dahang ipinarada ni Al ang kotse sa gilid kung saan may malaki at magandang resto.

“Nope, ayoko ng maingay at ayoko ng ibang kausap.”

“Bata kapa lang pala suplado kana, tss. Sana iniwan mo na lang sa kabataan mo ’yan!”

“Tss.”

Lumabas ito ng kotse kaya lumabas din naman agad ako.

“Gutom ka pala, edi sana sa turo-turo na lang tayo nagpunta. Masarap din naman, kaysa rito,” sabay hagod ko nang tingin sa resto, “mukhang ginto ang kakainin mo rito.”

“I’ll meet someone here,” sagot nito kaya nagsalubong pa ang kilay ko.

“May katagpo ka pala, e bakit isinama mo pa ako? Tsaka, sino?”

“Lorcan!” tawag ng isang magandang babae na lumabas sa isang magandang sasakyan. Wavy ang buhok nito na may kulay pink sa ilalim. Naka bodycon dress na red at naka three inches stilletos. Naka red lipstick, at mukhang chinita. Sabay kaming napalingon ni Al sa babae, doon, kitang-kita ko ang ngiti ni Al. Agad itong lumapit sa babae at nagyakap sila nang mahigpit.

Iba ata makaka-homerun sa base ko ah!

---

Chapter 18

Dahil sa tagpo na kanina ko pa pinanonood, nakaramdam ako ng inis. Kanina pa sila yakapan nang yakapan at kumustahan nang kumustahan. Gosh! Hello! Nandito ako?!

Sino kaya ang babaeng  ’to? Girlfriend niya? Pero sabi niya wala siyang girlfriend at never pa siyang nagkaroon. Tss. Pigilan niyo ’ko at nandidilim na ang paningin ko! Baka hindi ko matantya ang babaeng ’to!

Dahil parang nabalewala ako at parang hindi ako nage-exist sa madramang tagpo ng dalawa, ako na ang gumawa ng move. Ayoko na hindi napapansin ang beauty ko ’no! Papansin talaga ako, gano’n! Naglakad ako palapit sa dalawa at pinaghiwalay sila. Doon ako mismo sa gitna nila tumayo at ngumiti ng pagkatamis-tamis. Nagtataka akong tinignan ng babae dahil sa ginawa ko.

“Excuse me lang ’no? Magyayakapan na lang ba kayo d’yan maghapon? O e bakit hindi kayo sa hotel nagpunta imbes na rito sa resto? Aba! Sayang ang ganda ng mga bihis niyo at ganda ng resto plus ang ganda ko, kung hindi naman pala kakain sa loob. Tapos sayang ang space na inokyupa ng magagara niyong sasakyan, para magyakapan lamang dito,” mahaba kong ani habang nakahalukipkip at pabalik-balik abg tingin sa dalawa na napamaang sa mga narinig.

“Wait…who are you?” tanong ng babae at tumingin pa kay Al. “Do you know her?”

Ay! Wait lang naman. Mapapalaban ata ako ng spokening dollar here, hindi ako prepared girl! Kokonti ang baon ng lola niyo! Shit na malagkit!

“Yeah,” sagot naman ni Al kaya proud akong ngumiti sa babae para sa susunod na sasabihin pa ni Al. “She’s my schoolmate,” unti-unting nabura ang mga ngiti ko.

Schoolmate… Hindi naba maglelevel up ang pagpapakilala niya sa’kin?

“Oh…schoolmate. And what is she doing here?” maarting tanong ng babae na tinignan pa ako mula ulo hanggang paa. Tumaas naman ang kilay ko at tumayo ng maayos na parang nagyayabang.

Attitude ka girl? Partida galing pa akong work at haggard pero maganda pa rin! Pak!

“I invited her to join us,” Al said.

“Why?”

Daming tanong ng kupal na ’to ah!

“Why not?” agad namang sagot ko. Akala mo naman siya lang marunong mag-english, ha!

Ang bruhilda ay pinagtaasan na naman ako ng kilay at ngumisi pa.

“This is our date Lorcan,” maarti talaga niyang binibigkas ang second name ni Al na parang may bahid pa ng pangaakit.

“Date?” Al asked the girl.

“Yeah, because we never seen each other for three long years. So, I guess we need time…

ALONE

,” pagdidiin nito sa huling sinabi habang nakatingin sa’kin. Napatingin naman sa akin si Al.

“Oh bakit hindi na lang ikaw ang kumain mag-isa? Gusto mo lang din pala ay ALONE? Tss.” sagot ko naman. Napakagat ng labi niya si Al habang masama na ang tingin sa akin ng babae.

“Excuse me?” mataray nitong saad.

“Hey… Let’s just go inside the resto,” sabi ni Al. “And let her join us, I invited her here. Stop being rude to each other, okay?” ngumisi ako sa narinig, samantalang ang babae ay napairap na lamang at padabog kaming tinalikuran.

Arte ng pucha!

“Sorry about that,” napatingin ako sa nagsalita na si Al.

“Okay lang, pero sana hindi mo ako ininvite kung date niyo pala ’to. Ginawa mo pa akong third wheel, tss.” Iniwan ko ito sa labas ng resto at sumunod sa babaeng pinaglihi ata sa sama ng loob.

Nakakainis lang na date pala nila dapat ’to pero eto ako ngayon makiki-third wheel ang peg. Akala ko pa naman ay dalawa lamang kami kaya kahit pagod galing sa trabaho ay sumama ako. Sana pala nagpahinga na lang muna ako. Tss.

Tahimik akong kumakain habang ang dalawa ay nag-uusap. Napapataas na lamang ang kilay ko sa kadaldalan ng babae. Kahit hindi naman tinatanong ni Al ay ikinukwento pa rin niya, eto namang si Al ay panay ang pakikinig. Lalo lamang akong nainis nang sumalida ito sa usapan namin nang alukin ko ng dessert si Al. Nilagyan ko kasi ito ng leche flan sa kaniyang plato at naghisterika naman ang babae.

“Oh my gosh! What are you doing?!” gulat na gulat nitong tanong.

“Hindi ba obvious na nilalagyan ko siya ng dessert?” mataray kong tanong. Napaka bobo naman nito para itanong ang masyado namang halata.

“He hates leche flan,” doon ako natigilan at dahan-dahang napatingin kay Al na seryosong nakatingin sa’kin. Sa pagkapahiya ay kinuha ko pabalik ang leche flan.

“S-sorry…hindi ko alam,” mahina kong sabi.

“Tss. What do you know about him? I don’t think you knew him—”

“Sofie, enough.”

Pagtunghay ko ay seryosong nakatingin si Al sa babae. Ang babae naman ay ngumuso pa at umirap.

Tss. Dukutin ko mata niya e! Makita niya!

“I’m just saying that she don’t need to that because I’m here. I know you since birth. Tss.”

“Just stop, she doesn’t know it. Okay lang ako, hindi ko pa naman kinakain.”

“So, what if I’m not around? You’ll gonna eat that? Because she didn’t know that you don’t like that food? And what? You’ll gonna suffer from stomachache?!”

Hindi nakasagot si Al at nagbuntong hininga na lamang. Naiintindihan ko naman ang ipinupunto ng babae. Pero sana sinasabi niya ng maayos ’di ba? Hindi ’yong idinadaan niya sa arte niya. Kanina pa kumukulo dugo ko sa kaniya! Bestfriend lang pala kung makaasta parang asawa. Feeling!

“Hey!” tawag pansin sa akin ng babae kaya napataas ang isa kong kilay pagtingin ko sa kaniya. “Don’t ever give Lorcan that food again. Asked me first—”

“Sa’yo talaga? Hindi pwedeng sa kaniya?” putol ka sa kaniyang sinasabi. Nagsalubongang mga kilay nito at naupo nang maayos. Nag cross pa ito ng kaniyang legs at naghalukipkip.

Tss. Akala mo naman masisindak niya ako.

“Because I’m his best friend and I knew him well—”

“And I don’t care, leche flan ka!” inis kong bulyaw at padabog na tumayo.

“Magtagalog ka dahil pinay ka naman! Panay ang english mo sumasakit na nga ulo ko kay Al dumagdag kapa! At huwag mo ako artihan! Edi ikaw na ang may alam ng buong pagkatao niya! E ano naman ngayon? Dami mong alam!” inis kong sabi bagi sila iwan na nakamaang sa akin pareho. Mabuti na lamang at wala pang tao sa resto na iyon.

Paglabas ko ay nagpunta agad ako sa malapit na tindahan at bumili ng sigarilyo. Hindi naman ako madalas manigarilyo. Minsan lang kapag problemado, tense o kaya naiinis. Pampakalma ba? Ganoon.

Nakakadalawang pump pa lamang ako ay may kumuha na no’n sa bibig ko at inapakan sa lupa. Handa ko na sana sigawan kung sino ito pero agad din naman nawala nang makilala ko kung sino ito.

“Do you know that smoking may effect your lungs? Not just you, people around you too.”

Seryong-seryoso niyang sabi habang nakatingin sa’kin. Nakaputi ito at naka-cap na black at rayban na black kaya hindi ko makita ang nga mata nito. Pero alam kong nakatingin ito sa mga mata ko ngayon. Bakit siya nandito?

---

Chapter 19

Napatitig pa ako sa lalaki nang matagal para makasigurado na siya nga ito.

“Hey!” he snapped his finger so I blinked.

“Yeah?”

“Are you okay?” he asked. Bahagya pa itong napangiti kaya nakita ko na naman ang napakaliit na dimple nito sa gilid ng labi.

“A-ah… Oo, o-okay lang ako. Teka, anong ginagawa mo rito?”

“Sa Dad ko, may pinagusapan lang kami.”

“Ah… Doctor Daddy mo?” tanong ko ulit dahil itinuro nito ang hospital na malapit sa pwesto namin.

“Yeah,”

“Oh… Okay,” medyo naging feeling awkward ang pagitan namin matapos no’n.

“Uuwi kana ba? Hatid na kita?”

“Ha? Si—”

“No need, she’s with me. So I’ll be the one to drive her home,” biglang sagot ng lalaki sa likod ko dahilan para matigilan ako. Napatingin naman doon ang kausap ko. Biglang sumeryoso ang mukha nito na titig na titig lamang sa lalaking nasa likod ko.

Nagtagal pa ng ilang segundo ang tingin na iyon kaya napatingin na ako sa nagmamay-ari ng boses. Doon, nakita ko si Al na walang emosyon na nakikipaglaban nang tingin sa kausap ko.

Tumikhim ako para maagaw ang atensyon nila.

“May reward ba ’yang patagalan nang tingin? Sali naman ako!”

Rinig kong natawa ang lalaki sa harapan namin kaya natawa rin ako.

“Hindi ka pa rin talaga nagbabago Aleera,” wika nito sabay gulo ng buhok ko na parang bata. Madalas niya itong gawin sa akin noon.

“Let’s go, kailangan mo pang magpahinga.” Seryosong sabi ni Al at marahan akong hinila dahilan para maputol ang tawanan namin ng kausap at mapabitaw ito sa ulo ko.

“Bye Aleera! See you around!”

“Bye! Ingat!” kumaway pa ako habang naglalakad palayo.

Pinagbuksan ako ni Al ng pinto bago ito umikot sa kabila.

“Seatbelt,” wika nito na hindi tumitingin sa gawi ko dahil nakatingin ito kung nasaan ang lalaki. Nakatingin din ito sa pwesto namin.

“O-okay,”

Habang nagmamaneho ay walang nagsasalita sa aming dalawa. Bigla kong naalala na ako nga pala dapat ang galit sa kaniya. Kaya bahagya ko itong tinalikuran at naghalukipkip.

“Who’s that man?”

“Tss. Wala kana roon,” mataray kong sagot na hindi pa rin siya nililingon.

“Is he your ex?”

“Wala akong ex—”

“Ex fling?”

Hindi ako sumagot at hinayaan ko lamang ang sarili na nakatanaw sa dinaraanan namin.

Last time I checked, hindi kami bati dahil sa mahadera niyang best friend. ’Wag niya akong daanin sa suplado mode niya.

But, yeah. That man is my ex fling. Patrick Angelo, nursing student. Gwapo, mayaman, mabait at sweet. Kauna-unahang lalaki na nag alok sa akin ng seryosong relasyon pero tinanggihan ko. Kung tutuusin ay total package na sana siya, pero noong panahon na iyon ay wala sa isip ko ang magseryoso. Dahil natatakot ako. Natatakot akong sumugal sa kauna-unahang pagkakataon. Ending? Itinigil ko ang kung ano man ang mayroon sa pagitan namin.

Tumigil ang sinasakyan namin sa tapat ng aming subdivision kaya napatingin ako kay Al.

“Saang block ang bahay niyo?” tanong nito sabay balik nang tingin sa subdivision.

Nagmadali akong nagtanggal ng seatbelt ko na ipinagtaka nito.

“Dito na lang ako. Salamat sa paghahatid ha?” palabas na sana ako nang hawakan ako nito sa may siko dahilan para matigilan ako.

“Hindi ba kita pwedeng ihatid sa loob?”

“Huwag na, okay na ako rito. Sige, ingat ka—”

“Are you mad at me? Is this because of what happened earlier?” he asked in a monotone.

Nag buntonghininga ako at napakagat labi dahil sa mahinahon niyang pagtatanong. Hindi ko alam kung bakit parang na-guilty ako bigla.

Rupok yarn?

“Hindi ako galit, okay?”

“Really?”

“Okay,” tumikhim ako, “nagtatampo ako—”

“Why?”

“Sana pinapatapos mo muna ako para malaman mo, ’di ba?

Kanina

tampo

lang ’to pero

mukhang

magiging

galit na,” sarkastikong saad ko.

“S-sorry…go ahead. Why are you nagtatampo?” seryosong tanong nito habang nakaharap sa gawi ko. Nakahawak ang isang kamay sa steering wheel at ang isa ay nasa bintana.

Napataas ako ng aking kilay at napakagat labi para pigilan ang tawa. Tumikhim na lamang ako.

“Nakakatampo lang kasi na niyaya mo akong lumabas para lang okrayin ng best friend mo—”

“Wait… Inokra? What is inokra?”

“H-huh?”

“What is inokra?” tanong muli nito. Napatampal ako sa aking noo dahil sa narinig.

“It’s I-NO-KRAY. Inokray! Ininsulto, pinahiya kemerut. Ganern!”

Nagsalubong ang mga kilay nito at nagtatakang nakatitig sa akin.

“Tss. Basta!

Nagtatampo

ako

dahil

sa best friend mo. Sorry nga pala kanina, hindi ko naman alam na hindi ka kumakain no’n. Paborito ko kasi ’yon kaya akala ko gusto mo rin—”

“It’s not a big deal, really. I’m sorry about what my best friend said. Hindi mo naman obligasyon na alamin ang mga ayaw ko at gusto ko.”

“Hindi pa,”

“What?”

“H-huh? Sabi ko okay lang, ’wag mo na lang sana ako ulit yayayain kung kasama ang kaibigan mong pinaglihi sa sama ng loob. Dahil kahit kaibigan mo ’yon kapag hindi ko siya natantya, bibigwasan ko talaga ’yon sa ngala-ngala.”

Titig na titig ito sa akin habang nilalaro ang kan’yang dila sa loob ng pisngi. Para bang pinipigilan ang mangiti. At nang hindi na niya mapigilan ay napangiti ito habang nakakagat labi.

Tanginang mukha ’yan! Ang

pogi

, ang

sarap

gawing

keychain.

“Sige na, una na ako. Baka i-uwi pa kita kapag nagtagal pa ako rito.”

“Are you sure hindi na kita ihahatid sa loob?” tanong muli nito.

“Naku ’wag na. Baka makita ka ng Daddy ko at isipin na namanhikan kana. Jusko! Parang

rebisco

, ang sarap sa feelings no’n!” sabi ko at sinuklay pa ang aking buhok gamit ang aking kamay. “Sige na, baka

ma-in love

kana

sa akin.

Kanina

kapa

kinikilig

sa akin

d’yan

. Panay pa ang titig mo, ikaw rin…” binuksan ko na ang pinto ng kotse at lumabas. Pagkasara nito ay bahagya pa akong yumuko at sinilip siya.

“Ingat ka, mamahalin pa kita,” sabi ko sabay kagat labi, napapailing naman ito. Tinapik ko ang hood ng kaniyang sasakyan at lumayo nang bahagya.

Ilang segundo lang ay umalis na rin ito. Nakangiti ko itong tinatanaw papalayo sa subdivision namin.

“Ang harot naman talaga, Aleera! Kanina lang galit ka, ngayon hulog na naman ang panty mong tinamaan ka ng kulog!” pagkausap ko sa sarili. Natatawa na lamang ako sa sariling karupukan habang naglalakad papasok sa loob ng subdivision.

Bago makarating sa bahay ay natigilan ako. Tama ba naiisip ko? Nagselos ba siya kanina sa ex fling ko kaya ganoon siya? O feelingera na naman ako?

Pinagkibit balikat ko na lamang iyon. “Feelingera kana naman self! Selos pa malaman no’n, hindi nga alam manligaw.”

Nang makarating na ako sa bahay ay doon ko lamang naramdaman lalo ang pagod. Palagi naman ganoon, kapag alam na ng katawan mo na nasa bahay kana; doon kana sobrang makakaramdam ng pagod.

“I’m home!” masigla kong saad pagkapasok sa loob ng bahay pero walang bumungad na Daddy sa akin.

“Dad?” tawag ko habang iniikot ang buong bahay pero hindi ko pa rin makita si Dad.

Pumasok na lamang ako sa kwarto ko at dumiretso sa banyo para manligo.

Nang makahiga ako sa kama ay parang hinihila na agad ang aking mata sa antok. Parang ang sarap na agad matulog.

Nasaan kaya si Daddy? Bakit nauna pa akong nakauwi? Tss.

Si Daddy ata humaharot na, hindi manlang nagsasabi. Tuturuan ko pa sana siya ng mga pangmalakasan kong pick up lines.

Habang iniisip ang aking kalokohan ay hindi ko na napigilan pa ang aking antok. Hinayaan ko na lamang kainin ako nito. Mamaya ko na lamang ulit hahanapin si Daddy paggising ko.

---

Chapter 20

“Ahm… Dad?” tawag pansin ko sa aking ama habang sabay kaming nag-aalmusal. Kanina pa ito tahimik at may kakaiba sa kaniyang awra.

“Hmm?” tanging sagot nito na hindi ako tinitignan.

“Saan po kayo galing kahapon? Pag-uwi ko po kasi wala kayo. Tapos nang gabi po na dumating kayo hindi ko na kayo natanong dahil dumiretso na po kayo sa kuwarto niyo.”

Ngumiti ito sa akin pero ang mga mata nito ay may ibang sinasabi. Natigilan ako sa pagnguya.

“May inasikaso lang ako anak, pasensya kana hindi na kita naipagluto kagabi.”

“Luh! Okay lang naman po ’yon Dad. Mukhang pagod na pagod kana rin po kasi. Ni hindi na nga po kayo kumain. Okay lang po ba kayo?” nag-aalala kong tanong. Napakatamlay kasi ng kaniyang mukha at parang walang gana.

Baka may sakit?

“Okay lang ako,” nakangiti nitong sagot.

Tinitigan ko pa siya ng ilang segundo. Hindi man ako kumbinsido ay hindi na lamang ako nangulit pa.

Matapos namin kumain ay ako na ang naghugas ng aming kinainan dahil kanina pang tulala si Daddy sa kaniyang kape. Nakaupo ito sa sala habang nakatingin lamang sa kape nito.

Required ba na matulala kapag nagkakape? Ako kasi ganiyan din minsan. Tss.

Kinuha ko ang gamit sa kuwarto ko para makapasok na sa trabaho. Naabutan ko pa rin si Daddy sa sala at tulala pa rin. Ni wala pa ngang bawas ang kape nito. Nilapitan ko ito.

“Dad, hindi mo naman po sinabi na palamig pala po ang gusto mo at hindi kape. Tss.” Naupo ako sa tabi niya. Mayamaya pa ay nilingon ako nito na may malulungkot na mga mata na ipinagtaka ko.

“Nak,” mahinang tawag nito.

“D-dad…” kinakabahan kong sagot.

“Masaya kaba kahit ako lang ang magulang mo?” hindi ko alam kung bakit naitanong niya muli ito. Dati na niya itong naitanong at hindi naman nagbabago ang sagot ko.

“Opo naman Dad! Bakit po? Hindi pa ba halata? Gusto niyo po ba magpabanda pa ako at magpakain sa buong village?” pagbibiro ko na ikinatawa naman niya nang bahagya.

“Puro ka biro. Pero, seryoso. Gusto mo ba ng buong pamilya?” seryoso ngang tanong nito kaya napatikhim ako.

“Dad, sa totoo lang, sino ba may ayaw ng isang buo at masayang pamilya? Wala ’di ba? Kaya lang po, masaya na kasi ako na nand’yan ka. Masaya na po ako na may Daddy ako na gaya mo. Kahit po wala akong Mommy, hindi ko naramdaman na may kulang. Kaya, siguro hindi ko na kailangan ng nanay. Lalo na kung ’yong nanay na iresponsable na nang iwan sa atin na parang pusa.” Mahaba kong saad.

“Pero, paano kung dumating ang panahon na gusto ka niyang kunin? Na…pinagsisisihan niya na iniwan ka niya?” natawa ako ng sarkastiko dahil sa naging tanong ni Daddy.

“Nasa tamang edad na ako Dad. Kahit bumalik pa siya para kunin ako, hinding hindi ako sasama. Nagsisisi? Saka lamang siya nagsisi kung kailan napalaki mo ako ng mag-isa nang maayos? Ngayon pa? Ngayon pa na kaya naman natin na wala siya? Hindi ko kailangan ng ina, ikaw lang po ang kailangan ko. Please…isa lang po ipapakiusap ko.”

Kita kong nangingilid na ang luha ni Daddy habang nakatitig sa akin.

“A-ano ’yon?”

“Ipaglaban mo ako, Dad. Kahit anong mangyari, ipaglaban mo po ako. Huwag kang mapapagod na ilaban ako. Hindi ko po kakayanin malayo sa ’yo.”

Tuluyan nang tumulo ang luha ni Daddy dahil sa narinig. Niyakap ako nito nang mahigpit at ganoon din naman ako.

“Pangako, hindi kita bibitiwan hanggang sa huling hininga ko anak. Pangako…”

Ang huling pag-uusap namin na ’yon ni Daddy ay nag-iwan sa akin ng tanong. Tanong na nagbigay inis sa dibdib ko.

Nagbalik ba siya? Kinausap niya ba si Daddy para kunin ako? Ang lakas naman ng loob niya!

“Girl, okay ka lang ba? Kanina kapa tulala, pinalalamig mo ba kape mo?” tanong ng isa sa kambal na si Lulu.

“E bakit hindi na lang natin lagyan ng yelo para madali? Tss.” ani Elaine pero hindi ko sila pinapansin. “Ang taray! Suplada sa personal ang duks!”

“

Manahimik

na lang kayo at magtrabaho. Ang daming trabaho pero nagagawa niyo pa magmarites ah!” saway sa kanila ni Lala.

“Ay! Hindi nagpakabog ang boss! Eskapu na ako, sipag-sipagan ang peg ko for todays bidyow! Hayaan natin mag-emote ang dukit na si Aleera. Baka tigang lang dahil sa inosenteng palos. Char!”

“Tss.”

Rinig ko pa ang mahinang bungisngis ni Lulu habang naglalakad sila palayo sa puwesto ko. Napainom naman ako sa kape ko na malamig pa sa bangkay. Tss. Nakakahawa pala si Daddy.

“Magkuwento ka kapag ready kana huh?” ani Lala bago bumalik sa kaniyang puwesto. Napabuntonghininga na lamang ako at napasubsob sa aking table.

Bakit kung kailan naman na masaya na kami ni Daddy at tanggap namin na kami lang talagang dalawa, saka may darating na problema? Oo, problema siya. Kahit pa sabihin na nanay ko siya, wala siyang karapatan. Inalis na niya ’yon nang talikuran niya kami. Tapos ano? Ngayon na lumaki akong maayos—maayos nga ba? Tss. Ngayon na malaki na ako babalik siya? Hindi ba niya naisip ang puyat at pagod ni Daddy mag-isa nang baby pa ako? Na dapat siya ang gumawa, pero tinalikuran niya! Wala siyang kuwenta!

Bago matapos ang araw ng trabaho ay lumapit sa akin si Elaine. Hindi ko na sana ito papansinin dahil baka magmarites na naman.

“Hoy! Dukit ng taon!” sabi nito sabay baba ng isang boquet of tulips. Natigilan ako sa nakita at nagtatakang napatingala sa kaibigan. Naglapitan naman ang kambal.

“A-ano ’to?”

“Bulag ka ’te? Hindi mo nakikita na bulaklak ’to?” sagot ni Elaine na ang sarap ingudngod ng magandang mukha sa inidoro. Nanlisik ang mga mata ko.

“Oh! Ito na nga, sasabihin na ’di ba? Mainipin masyado!”

Tss.

“May guwapong nilalang na nagpapaabot niyan. Hindi ko masyado naaninag ang mukha—”

“Hindi mo pala naaninag, pero sabi mo guwapong nilalang?!

Naglolokohan

tayo

rito

ha, Elaine?” ani Lulu kaya nahila agad ni Elaine ang laylayan ng buhok nito.

“Gaga!

Pakialam

mo ba?! Naka-cap kasi na white at naka-rayban. Pero ramdam kong guwapo, ang bango e. Saka ang pormahan pang wakasan.”

“Pang wakasan?!” sabay-sabay naming tanong. Ang daming alam nito!

“Oo, nakabuo mga duks.

Naka

-shoes ang lolo mo! Naka-long sleeves na black at pants. O ’di ba? Pang wakasan. Pormang huling araw—aray! Kailangan talaga tatlo kayong babatok?! Mabobobo ako sa inyo!”

“Talino yarn?” tanong ni Lulu.

“Ay! Hindi ba? Akala ko lang pala, sorry! Akin!” napapailing na lamang kami ni Lala.

Kailan ba makakausap ng matino ang dalawang ’to? Tss.

“So, in short hindi mo naitanong ang pangalan ng lalaki?” tanong ko na lamang kay Elaine.

“Ganoon na nga! Pero ang taray ha! Boquet of tulips ’yan ’te! Maglahid ka sa t’yan at baka mabaguhan ka!”

“Sira ulo!”

“May bago kang manliligaw?” tanong bigla ni Lala.

“Huh? Hindi ko rin alam e. Baka hindi pa niya ako naiinform na manliligaw ko siya. Waiting muna tayo,” sagot ko at naningkit naman ang mga mata nito.

“Kayo ang mag-usap usap na tatlo! Mga hayop kayo kausap!” sabay irap nito at tinalikuran pa kami.

“Luh! Napaano’yon? Pangit ka-bonding, may pa-walk out!” ani Lulu.

“Tss. Sino kaya nagbigay nito? Ni card manlang wala. Baka mamaya para sa patay pala ito nagkamali lang ng deliver. Jusmiyo!”

“Okay lang ’yan duks! Doon naman punta nating lahat, baka in-advance ka lang nang nagbigay niyan.”

“Gago Elaine! Pasmado ’yang bibig mo!” tinawanan lamang ako nito at bumalik na sa kaniyang table.

Sino naman magbibigay nito? Pucha! Kinabahan ako. Baka mamaya threat pala ’to at condolence na agad?! ’Wag muna oy! Jojowain ko pa si Al!

---

Chapter 21

Panay-panay ang pag-amoy ko sa bulaklak na hawak ko habang naglalakad papunta sa sakayan.

Mag-isa akong naglalakad ngayon dahil may mga lakad daw ang mga kaibigan ko. Ang kambal ay nagpaiwan dahil may dinner daw sila ng pamilya nila. Si Elaine naman ay kinaon ng kung sinong kulto—de joke! Lalaki na mukhang tao naman.

Dahil sa bulaklak ako nakatingin at hindi sa aking dinaraanan ay nabangga ako sa isang matigas na… pader?

“Shit!” Muntik na akong mapaupo sa sahig kung hindi lamang mabilis ang kamay ng nasa harapan ko, at nahawakan agad ako sa aking baiwang.

Tao pala…akala ko pader. Tss. Ang tigas.

“You should look where you were heading, and not to that thing.” Malamig na sabi nito sa akin na may masamang tingin sa hawak kong bulaklak.

Nagsalubong ang mga kilay ko sa narinig habang hinahaplos ang aking noo na nauntog mula sa matigas niyang dibdib.

“Luh! Inaano ka ng mga bulaklak na ’to?” tanong ko dahil parang isang kaaway kung tignan niya ito.

“Naaksidente kana gawa niyan,” sagot nito.

“Aksidente talaga? Nauntog lang naman ako sa ’yo.”

“Yeah. Because you’re not looking on the road, that you should need to do while walking. What if I’m not the one who hit you at? You should be careful,” napakurap-kurap naman ako.

Anyare? Ang dami na agad niyang nasabi. Bakit hindi na lang kaya niya ako ireport sa pulis? Paimbestigahan niya ang nangyari. Tss. Ang o.a huh!

“What?” nagtatakang tanong nito.

“Alam mo, hindi naman ako mabubundol sa ’yo kung umiwas ka. Nakita mo naman ako, edi sana ikaw na ang umiwas. Jusme! Napakasimple ng problema, pinalalaki mo!”

Nakakangalay siya kausap, lagi akong nakatingala.

“I’m just concern. What if you hit by a car?”

“Oh, edi tegi! Simple as that!”

“What?!”

“Watawat!”

“Aleera Mish Holgado!”

“Ay!” gulat ko dahil sa pagtawag nito sa buo kong  pangalan.

“Present, sir!” sabay dugtong ko. Napabuntong-hininga naman ito.

“Tss.”

Stress yarn?

“Uyy! Alam niya buong pangalan ko! Crush mo ’ko, ’no? Stalker kita?” nakangisi kong tanong habang inilalapit ang aking mukha.

Gamit ang kaniyang hintuturo ay itinulak nito ang aking noo nang dahan-dahan palayo sa kaniya.

“Nagpakilala ka sa ’kin noon gamit ang buo mong pangalan.”

“Hala! Ang tagal na no’n ah! Tanda mo pa? Aruy! May lihim na pagnanasa ’to sa ’kin. Tinandaan e! Pabebe ka pa ha!”

Nagsalubong na naman ang makakapal nitong kilay.

“Sinasabi mo?”

“Tss. Hindi mo ’ko crush?”

“No.”

“Ang bilis mo naman sumagot. Hindi mo manlang dinahan-dahan, damang-dama ah!” nakanguso kong reklamo. Titig na titig naman ito sa akin.

“Hi Aleera!” napalingon ako sa kalsada.

Ang naka-rayban na black, white shirt at black ripped jeans na naka-white sneaker na lalaki ang tumatawid sa kalsada patungo rito sa puwesto namin. Para itong modelo na rumarampa habang pinapawid ng hangin ang kaniyang buhok.

Lord…patawad… Sadyang ako’y makasalanang nilalang.

Wala talaga siyang damit sa paningin ko—ay charot lang po Lord!

“Patrick…”

“Nagustuhan mo ba? Paborito mo ang tulips ’di ba?” napatingin ako sa hawak kong bulaklak.

“S-sa ’yo pala galing ’to?”

“Yeah…why? Ayaw mo ba?”

“Ha? Hindi ah! Siyempre gusto ko. Tanda mo pa pala na gustong-gusto ko ng tulips,” saad ko.

Totoo ang balita. Guwapong nilalang nga ang nagpadala. Akala ko sa funeraria na. Safe.

“Siyempre naman. Wala naman akong nakakalimutan kapag tungkol sa ’yo,” nakangiti nitong sagot.

Handa na sana akong sumagot at nakangiti pa nang bigla na lamang may tumikhim.

“Oh… Hi!” agad na bati sa kaniya ni Patrick.

Tinignan lamang naman siya nang malamig nitong si Al. Suplado.

“Tara na, maggagabi na.”

Nagtataka naman akong napatingin sa kaniya. Wala naman kaming usapan ah?

“S-saan tayo pupunta?” nagtataka kong tanong.

“Dinner,” maikling sagot nito.

Dinner? May lakad pala kami? Bakit hindi ko alam?Pumayag ba ako? Sabagay, hindi rin naman ako tatanggi.

“A-ah…oo, sige.” Sagot ko na lamang bago tumingin kay Patrick na seryosong nakatingin kay Al.

“Mauna na kami, Patrick. Salamat nga pala sa flowers.”

“Sure.”

“Sige…”

“Ahm…Aleera,” natigil ako sa paghakbang. “Sunduin kita bukas, birthday ni Dad.”

“Bukas? Sige,” sagot ko at ngumiti naman siya.

“Sige. Ingat! See you tomorrow.”

“See you! Bye!” pagpapaalam namin isa’t-isa bago ko siya talikuran.

Naglakad kami palapit sa sasakyan ni Al na kanina pa nakakunot ang noo. Inalalayan pa ako nito na makapasok sa loob bago siya umikot papunta sa driver’s seat.

“Hoy!” tawag ko rito pero hindi ako pinapansin ng walanghiya.

Aba! Suplado sa personal!

Sinundot ko ng daliri ang matigas niyang bicep. “Hoy! Al!”

“What?” malamig nitong tugon at tinignan din ako nang malamig.

“Luh! Unang-una sa lahat ba’t ka galit? Ba’t ka galit?” pagkanta ko pero lalo lamang itong sumimangot.

“Tss. Saan kasi tayo pupunta?”

“Dinner,” maikling sagot nito. Bigla itong lumapit kaya napaatras ako sa gulat at napasandal habang naninigas. Akala ko ay hahalikan na ako nito pero narinig ko ang pagtunog ng pag-lock ng seatbelt.

Pigil na pigil pa naman ang hininga ko dahil sa gulat at sa pag-aakala na hahalikan ako nito. Pagkakabit niya ng aking seatbelt ay lumayo na ito. Doon pa lamang ako nakahinga nang maluwag.

Pew! Sayang! Akala ko hahalikan na. Kung alam ko lang na hindi, ako na sana sumunggab. Tss.

“Hoy! Anong dinner? Wala naman tayong usapan ah?”

Pina-start na nito ang sasakyan at minaubra na paalis.

“I know.”

“I know ka riyan! E bakit tayo magdi-dinner bigla?”

“Gusto ko lang,” sagot nito na seryosong nagmamaneho at hindi manlang ako nililingon.

Napangisi naman ako sa aking naiisip.

“Naku Al ha! May pagan’yan ganiyan ka pa. Puwede ka naman umamin ng diretso sa ’kin kung gusto mo ’ko masolo. Ayaw pa kasi aamin.”

“Aamin saan?”

“Aysus! Aminin mo na, crush mo na rin ako. Para naman masabi ko na na-crush back na ako finally. Ganorn ang bonding!”

Hindi ito sumagot at napapailing na lamang habang may kaunting ngiti.

Sira ulo! Ngiti lang ang sagot. Ayos talaga kausap ’to.

“Bukas, susunduin ulit kita.” Napatingin naman ako sa gawi niya dahil sa narinig. Muntik na akong pumayag kung hindi ko lamang naalala na naka-oo na nga pala ako kay Patrick.

“Hindi puwede. May lakad ako bukas ’no! Aawra muna ako at magmamaganda bukas. Dahil basted naman ako sa ’yo, magta-try muna ako sa iba habang nagpapalamig sa pambabasted mo. Meet the parents muna with Patrick my love—SHUTANGINAMELS!!!”

Dahil sa gulat ay napahiyaw ako. Sino ba naman ang hindi? Bigla na lamang nag-forced brake ang sira ulong ito. Jusko!

“Al! Susmaryosep ka! Paano kung nabagok ang ulo ko? Edi nagka-amnesia na ako? Hindi na kita kilala, sina Elaine at pati Daddy ko makakalimutan ko na?! Paano kung nabasag ang maganda kong mukha? ’Yan lang ang puhunan ko! Ano ba?!” dirediretso kong sermon sa lalaki.

“You’re not going with him tomorrow.” Seryosong sabi nito sabay lingon sa gawi ko. “Not anymore…”

Ay! Oh? Pak! Sino ka r’yan sir?

Chapter 22

“Hoy! Teka nga!” agaw pansin ko kay Al na seryosong nagmamaneho.

“What?”

“Sabi mo magdi-dinner tayo?” nagtataka kong tanong.

“Yeah. Why?”

“E bakit puro drive thru ang binili mong food? Saan ba tayo magdi-dinner?” Tinignan ko ang mga pagkain sa may backseat na binili sa ilang drive thru na nadaanan namin kanina.

“Sa condo ko,” sagot nito kaya napatingin ako sa gawi niya.

“S-sa…c-condo mo?” nauutal kong tanong na tila hindi makapaniwala.

“Yeah, why?”

Napangisi naman agad ako dahil sa narinig.

“Oh… Lumelevel-up na tayo. Dadalhin mo na ako sa condo mo. Gusto mo ba, hindi na rin ako umuwi?” nakangisi kong tanong.

“Bakit? Pinalayas ka ba sa inyo?” inosente nitong tanong na nagpanganga sa akin. Nawala sa isip ko na medyo slow siya sa usaping pang-aakit o panglalandi. Tss.

“Hindi…” walang gana kong sagot.

“May problema ba?”

“Wala. Sige na, tara na sa condo mo. Tama na pagbili ng food, baka naman maglungad na tayo niyan! Gutom na rin ako. Kanina pa tayo paikot-ikot. Jusme!” reklamo ko.

“Okay.” Sagot na lamang nito pero halata pa rin ang pagtataka sa mukha niya.

Hindi ko talaga maintindihan kung bakit naisipan ng lalaki na ito na mag-dinner kaming dalawa. Akala ko pa naman sa isang magandang resto niya ako dadalhin. O hindi naman kaya ay ipagluluto niya ako. Tss. Puro drive-thru lang pala ang gabihan namin.

Pero kahit medyo nasira ng kaniyang kainosentihan ang mood ko, nakararamdam pa rin ako ng excitement.

Ito na ba ang simula? Dito na ba mabubuo ang isang masayang pamilya? Made in condo ba ang magiging first baby namin—

“Hey!”

“Ay hey!” medyo napatalon pa ako dahil sa gulat. “B-bakit? Anong problema?” agad na tanong ko.

“We’re here. Pero kanina ka pa tulala r’yan. What’s wrong? Are you okay?”

“H-ha? Oo naman! Sinira mo nga lang ang masaya kong pangarap. Tss.” Padabog akong lumabas ng kaniyang sasakyan.

“What’s wrong with her?” rinig kong bulong nito sa likuran ko.

Dala niya lahat ng kaniyang binili kanina habang naglalakad kaming dalawa. Hinintay ko naman ito pagtapat namin sa elevator. Pagpasok namin ay pinindot nito ang 12th floor.

Napatingin ako sa reflection namin sa pinto ng elevator. Kapansin-pansin ang tangkad niya kapag magkatabi kami. Pero…

Bakit mukha kaming mag-asawa na galing sa grocery? Kainis! Ang guwapo naman ng asawa ko—ay charot lang!

Nang maramdaman niya siguro ang pagtingin ko ay napalingos ito sa gawi ko. Agad naman akong nagpatay-malisya at bahagyang sumipol-sipol. Tamang-tama naman sa timing ang pagbukas ng elevator.

Saved by the bell!

Sumunod lamang ako rito habang naglalakad sa hallway. At nang tumigil na ay tumigil na rin ako.

“Can you carry these for a while?” pagtutukoy nito sa mga plastic na hawak niya.

“Sure!” agad kong sagot at kinuha ang mga bitbit nito.

Nag-type lamang ito ng passcode sa pinto ng kaniyang unit. Saglit lamang naman iyon kaya kinuha niya agad ang mga pagkain sa akin.

Agad na naggala ang aking paningin sa loob ng kaniyang unit. May maikling hallway pagpasok ng pinto. Bubungad naman agad ang sala nito na may kulay abo na sofa set. Malaking TV at babasagin na center table. May ilang paintings sa wall nito at ang natigilan ng aking paningin ay ang family picture nila.

Dalawang family picture kung saan baby pa siya at ang isa naman ay parang kailan lamang.

Dahan-dahan akong lumapit kung nasaan ang ang picture na iyon at tinignan.

Sa picture na baby pa siya, nakakandong ito sa kaniyang mommy. Nakangiti ito na nakatingin sa camera habang nakahawak sa kamay ng kaniyang ina. Kitang-kita ang maganda niyang mata.

Grabe! Siya ata ang totoong guwapo since birth… Tapos ang ganda ng mommy niya at sobrang guwapo ng Daddy niya kahit mukhang masungit.

Sa pangalawang picture naman ay nakaupo pa rin ang mommy niya at sila ng kaniyang daddy ay nakatayo sa likod ng kaniyang mommy. Pareho silang nakahawak sa balikat ng ginang.

Ang gandang lahi naman ng pamilyang ’to! Nababagay talaga ako na mapabilang sa kanila.

“Done?”

“Lahi mo!” nasambit ko dahil sa gulat.

“What?”

“W-wala!” sabay talikod ko at naupo sa sofa.

“Parang ang dalas mo naman magulat lately, mahilig ka ba sa kape?” seryosong tanong nito at naupo naman sa isahang sofa.

“Huh? A-ah…oo, medyo,” sagot ko na lamang.

Tumango lamang naman ito bago tumayo patungo sa kusina. Napabuntonghininga naman ako sa pag-alis niya. Palagi na lamang ako nagugulat sa prisensya niya. Hindi pa rin ako sanay na nagiging close kami ng literal .

Parang kailan lang kasi nang hinahabol-habol ko siya para lamang makilala at buwisitin makausap ko lamang. Ngayon, magkasama na kami sa condo niya. Gosh! Ang bilis ng panahon! Mamaya pa may anak na kami!

Wala sa sarili akong napangisi dahil sa kalokohan ko.

Tumayo na lamang ako at sumunod sa kaniya sa kusina. Naabutan kong ito na inihahanda ang mga pagkain na nabili kanina.

“Al…”

“Hmmm?” sagot nito na hindi ako nililingon.

“Hindi ka ba marunong magluto?”

“Marunong,” sagot nito habang busy pa rin sa ginagawa.

“E, bakit puro drive-thru ang binili mo? Sana nagluto ka na lang, mas tipid pa ’yon.”

Doon na ito napatigil sa ginagawa at tumingin sa akin.

“Why would I need to do that? In fact, I don’t have any issue about how much money I’ll spend with the food.”

“Oh, edi ikaw na ang walang problema sa paggastos. Sana all mayaman,” sambit ko.

Nagbuntonghininga ito, “look, I chose to bought all of this because I don’t want you to wait for long for dinner. I don’t mean anything nor to offend you. Let’s eat.”

Natulala naman ako sa narinig at inulit pa sa aking isip.

Concern yarn? Luh! Paasa na naman ang lolo mo. Tss.

Habang kumakain kami ay hindi ko maiwasan na tignan siya nang palihim. Nagtatanong sa isip kung, ilang babae na kaya ang nadala niya rito? Siyempre para magdinner, virgin pa ’to e .

“Ahm… Al, can I ask you something?”

Oh pak! English yorn! Ilang taon kong pinag-aralan ’yon. Charot!

“Yeah, sure. Go ahead,” naupo ito nang maayos at naghalukipkip habang nakatingin sa akin. Kinabahan naman ako bigla kasi nagiging iba siya sa paningin ko kapag ganito siya. Para siyang daddy niya.

Saka, required ba sa mayayaman na palaging may ‘yeah’ sa sagot? Ako kasi nagy-yeah lang kapag nakanta.

“Ano…ilang babae na nadala mo rito sa condo mo?”

“What do you mean nadala?”

Susme! Mahaba-habang paliwanagan na lamang palagi kapag siya ang kausap. Mauubusan ako rito!

“I mean, tulad ko. Dinala mo ’ko rito for dinner. Madalas kaba magdala ng girls dito sa condo mo para makipag-dinner sa ’yo?”

“Ikaw lang,” mabilis at seryoso nitong sagot.

Gagi! Kikiligin na ba ako? Feeling special ang lola niyo! Special child yarn?

Napakagat-labi na lamang ako habang nagpipigil na mangiti.

“Why? Bawal ba ’yon?”

“Ha? Hindi! I mean, bawal kung iba’t-ibang babae ang dadalhin mo. Dapat ako lang kasi ako ang nauna. Bawal kana magdala ng ibang babae rito huh?”

Hala! Teritorrial ka ate gurl!

“Why?” nagtataka naman nitong tanong.

“Gano’n talaga! Selosa ako e. Ang akin, akin lang. Mamaya niyan, maunahan pa ako sa lollipop mo.”

Hindi ko alam kung ano nasa isip niya, pero nakatitig lamang ito sa akin matapos ko sabihin ’yon. Kinabahan naman ako bigla.

O… baka pina-process pa niya sa utak niya dahil hindi na naman niya na-gets?

---

Merry Christmas everyone! Next year na sunod nito AHAHAHA! Chos!

Chapter 23

Matapos namin kumain ay naupo naman kami sa sala. Binuksan nito ang TV at naupo sa dulo ng mahabang sofa. Nasa magkabilang dulo kaming dalawa na animo’y magkagalit.

Ang awkward… Kahit bukas ang TV ay wala akong ibang naririnig kundi ang tibok ng puso ko. Luh! Anyare Aleera gurl?!

Para maibsan ang awkward moment ay tumikhim ako sabay usog nang kaunti palapit. Hindi naman niya ako tinignan manlang. Tumikhim muli ako kasabay ng pag-usog ko ulit palapit sa gawi niya.

“Do you need water?” biglang tanong nito. Dahilan para matigilan ako sa akmang pagtikhim ko sana muli sa pangatlong beses.

“H-huh?” napakurap-kurap ako habang patay malisyang lumilingon sa kaniya.

“Water? Panay kasi ang tikhim mo, makati ba lalamunan mo?”

“A-ah… o-oo—I mean, hindi! Okay lang ako. Oo, okay lang.” Halos hindi ko mahugot ang tamang sagot na dapat kong isagot sa lalaki.

“You sure?”

“Oo naman! Sure na!” ngumisi pa ako ng pilit.

Nagkibit-balikat lamang ang lalaki at bumalik na sa panonood.

Luh! Wala ba kaming gagawin? Manonood lang? Tss.

“Ahm… Al?”

“Yeah?”

“Ano…wala ba tayong…ano…”

“What?” Nilingon ako nito na tila naghihintay sa aking sasabihin.

“Wala bang…ano?”

Naningkit ang mga mata nito sa pagtataka at paghihintay sa kasunod ng tanong ko.

“What do you mean by, ano?”

Tutal, kaming dalawa na lang naman dito. Ngayon pa ba ako mahihiya e napahiya ko na ang sarili ko noon sa maraming tao para sa lalaking ’to. Nagbuntonghininga muna ako bago ngumiti at umayos nang upo paharap sa gawi niya.

“Tayo lang dalawa rito ngayon…alam mo na, ’yong ano.”

“Huh?”

“Ano ka ba! Huwag kang mahiya! Kung juts man ’yan, promise, hindi ko ipagkakalat. Pero kung daks, s’yempre kailangan kong ipagmalaki ’yan sa mga friends ko!” nakangiti kong sambit. Pero ang lalaki ay nawiwirduhan akong tinignan. Panay ang kurap nito habang nakatitig sa akin. Ako naman ay nakangiti lamang at nagtataas-baba ng dalawang kilay.

“M-may…nakain ka bang panis kanina?”

“Ha?”

“T-then…w-why are you acting weird? And… who’s Juts and Daks? Your friends?”

Dahil sa kaniyang mga tanong ay humagalpak ako nang tawa. Tumawa ako nang malakas habang nakahawak sa aking tiyan.

“Ay pisti! Ako pa ang weird niyan, huh? Ako talaga?!” tumatawa kong sambit. “Fine, patikim na lang ng lollipop mo. Tutal, hindi mo naman kilala sina pareng daks at juts.”

“What?” bigla itong tumayo. “You know what, I don’t understand you. What’s wrong? And I don’t have any candies or lollipop here in my place. You know, I’m not into sweets,” saad nito.

Mukhang no choice. Hindi makuha sa mahinahon, kailangan ata dito ng dahas at santong paspasan.

“W-Wh

at a

re you doing?” tanong niya.

“

Lumuluhod

?” patanong ko namang sagot habang lumuluhod sa kaniyang paanan.

“Yeah… but w-why?”

“Hmmm…

Titikman

ko lang ang lollipop mo,” nakangisi kong sagot habang nakatingala na sa kaniya.

“L-Lollipop? Hindi naman ako bumili ah?” inosente niyang sagot.

Napatampal ako sa aking noo.

Ampucha

! Ang hirap talaga kapag lalaki ang inosente. Jusko! Baka

ginag

hsa

na ito

nagtatanong

pa rin! Buti na lang guwapings !

“Tss. Hindi mo naman kailangan bumili dahil meron ka talaga no’n! Gusto ko nga makita kung malaki e.

Patingin

!” Agad kong hinawakan ang zipper nito at handa na sanang ibaba nang bigla itong umatras.

“Wait! What are you doing?!” gulat nitong wika at agad tinakpan ang kaniyang zipper.

“Gusto ko nga kasi makita lollipop mo kung malaki.

Titikman

ko na rin,” sagot ko naman habang nakaluhod pa rin.

“What?! Wala nga akong binili na lollipop. At kung meron man, bakit d’yan ko

itatago

?! Edi,

nilanggam

ako?!”

“Fuck!” bulong ko.

Napabuntonghininga ako dahil sa naging sagot ng lalaki. Hindi ko na alam kung paano ko pa aalisin ang kainosentihan ng lalaking ito. May

pinagmanahan

kaya siya?

Ni hindi ko maghsa ang lintik na ito. Bawat

galaw

ko may tanong. Pisti! Sayang

lahi

nito kung hindi rin lang naman sa ’kin

itatanim

!

“Al…” tawag ko sa pangalan niya na parang nauubusan ng pasensya.

Tinignan ako nito sa bandang paanan niya. “Hmmm?” sagot nito.

“

Didiretsuhin

na kita, dahil

punyeta

naman! Napakainosente mo!” biglang taas ng boses ko dahil sa inis. “Gusto kong makita ang alaga mo r’yan sa loob ng zipper na ’yan. Dahil gusto kong

gawing

lollipop.” halos nanggigigil kong sabi.

“Pero wala naman akong

i

tinatago

rito—”

“Yong

tanginang

tit* mo ang

tinutukoy

ko!” bulyaw ko dahil sa pagkapikon dahilan para matigilan siya. “Ano? Alam mo na ang

tinutukoy

ko? Gusto kong makita kung gaano ka

pinagpala

sa ari mo.

Ipararanas

ko sa ’yo ang

langit

na never mo pang

naranasan

!”

Natigilan ito habang titig na titig sa ’kin. Napapalunok pa at tila ba kinakabahan.

“

A-

Aleera

… k-kumalma ka…” kinakabahan nitong wika habang umaatras. Nakahawak pa rin ito sa kaniyang zipper gamit ang kaliwang palad, habang ang kanang kamay ay nasa harapan niya at sumesenyas na ’wag lalapit.

“

Kalma

?!

Gustong-gusto

ko nang makita ’yan noon pa. Ngayong tayo na lamang dalawa rito, hindi ko pa rin ba makikita?! Ang tagal na

kitang

nilalandi , AL! Jusko! Ang hirap mo naman

landiin

! Eto na nga at

idedemo

ko pa sa ’yo para

matuto

ka. At

sinisigurado

ko sa ’yo,

magugustuhan

mo ang gagawin ko.

Halika

!” tumayo ako nilapitan siya. Pero ang gago ay nagtatakbo palayo sa ’kin at pumasok sa isang kuwarto. At doon nagkulong sa loob matapos tumakbo na animo’y nakakita ng aswang. Napakurap-kurap ako dahil sa bilis nang pangyayari.

“Ptngina!

Kalalaking

tao takot sa

subo , ampucha!” naibulalas ko. Nilapitan ko ang pinto nito at kinalampag nang malakas.

“AL!!! HOY AL!!!” sigaw ko habang kinakalampag ang pinto nito. “LUMABAS KA NGA RIYAN! PISTI KA!

TINITIGANG

MO KO!”

“Ayoko! Baka

makagat

mo! Tutulog na ’ko!” sigaw nito pabalik kaya natigilan ako.

“Makagat?

Gano’n

ba ako kagutom sa kaniya para kagatin ’yon?

Hanep

!” napapailing na lamang ako dahil sa lalaking ito. Hinayaan ko na lamang siyang magkulong sa kaniyang kuwarto at pabagsak na nahiga sa sofa.

“

Tigang

na naman si

Aleera … Pisti ka talaga AL! Sa ’yo lang ako nahirapan!”

Grabe talaga ang hirap ko sa lalaking ito! Aba! Ilang taon ko na nilalandi ’to ah? Ilang taon ko nang hinahabol, hindi ba talaga siya naaakit sa akin? Maganda naman ako at sexy. Sinong may tit* ang hindi titigasan kapag niluhuran ko na? Ang gaging ’yon!

Jusme! Baka naman hindi sa babae tinitigasan ang lintik na ’yon? Baka sa kapwa rin niya lalaki? Hindi kaya?

Dahil sa isipin na ’yon, parang gusto ko na lang din tuloy maging lalaki. Kinikilig din kasi ako sa mga napapanood kong BL series e. Baka ganoon ang tipo ni Al?

Jusko! Overthink malala!

__

Happy new year! Walang naganap na putukan kay Al at Aleera :)

Chapter 24

Sa tagal kong nakahiga sa sofa habang nag-iisip ay nakaramdam ako ng pagkabagot. Kaya naman naisipan kong tumayo at mag-ikot sa loob ng unit ni Al. Naagaw ang atensyon ko ng isang bookshelf na mas mataas pa sa akin. Kulay itim ito at puno ng libro.

“Grabe! Nabasa na kaya niya lahat ’to?” tanong ko habang mabagal na humahakbang at pinadadaanan ng aking hintuturo ang mga libro. “Kung sa akin ’to, naku! Hmp! Malamang dumugo na ang utak ko wala pa sa kalahati ng isang libro. Tss.” Natawa ako sa sarili ko.

“Bakit ko pahihirapan ang sarili kong mag-aral o pag-aralan ang maging matalino? Kung puwede naman na mag-asawa na lamang ng matalino, ’di ba? Mindset ba!”

Napatigil ako sa paghakbang nang may makita akong lumang picture na grupo ng mga college students. Dahil sa kalumaan ay hindi ko masiyado ito makita, idagdag pa na nasa loob ito ng babasaging parte ng bookshelf. Nilapitan ko ito para sana kunin at tignan ng malapitan . . .

“What are you doing?”

“Kiki mo!” gulat kong sambit sabay nang pagtalon ng balikat ko. Napahawak tuloy ako sa aking dibdib.

“Al naman! Ang tahimik ng paligid tapos bigla mo akong bubulungan na para kang kaluluwa? Nakakatawa ’yon? Ha?” inis kong saad. “Saka, kanina ka paba riyan sa likod ko? Bakit hindi ko narinig yabag ng mga paa mo? Dinaig mo pa ang akyat bahay!” dirediretso kong sabi sa lalaki.

“I’m sorry,” nagpipigil na ito na mangiti. “Kalalabas ko lang ng kuwarto ko. Then I saw you seriously looking into something.”

“Ah… Wala ’yon, namangha lang ako sa dami ng libro mo rito. Teka nga pala, akala ko ba tutulog kana?” naghalukipkip pa ako at pinagtaasan siya ng kilay.

“Nakalimutan kong ihahatid pa pala kita sa inyo. Baka hanapin ka ng dad mo,” Al said.

“Tss. Matapos mo akong takbuhan, ngayon naman lalabas ka para lang ihatid na ako pauwi. Nasaan ang hustisya ro’n?”

“Justice?” nagtataka nitong tanong.

“Wala!” inis akong tinalikuran ang lalaki at bumalik sa sofa. Sinundan lamang ako nito ng tingin habang nakalagay ang dalawang kamay sa kaniyang bulsa.

“Hindi ba puwedeng dito na lamang ako matulog?” tanong ko.

“No.”

“Why not?”

“Your dad may be worried about you for not telling him where you are. Don’t let your dad feel that way.”

Luh! Bakit parang ang sama ko namang anak sa sinabi niya?

“Grabe ka naman! Puwede naman akong mag text sa kaniya ngayon na hindi ako uuwi. Okay na?”

“Still a no,” he said.

“Bakit na naman?”

Tss. Natatakot siguro ito na gagapangin ko siya. Siyempre kasama na rin ’yon.

“It is not a good idea, woman. My parents told me not to let a girl sleep in someone’s house without their parents’ permission. It is a way of showing respect for your parents and for you.”

Natulala na lamang ako sa aking narinig. May ganito pa palang nilalang sa mundo?

Pero aaminin ko, napahanga niya ako lalo na ng mga parents niya. Napalaki siya na puno ng respeto. Napalaki siyang isang mabuting lalaki bukod sa pagiging magandang lalaki at matalino. Lalaking papangarapin ng lahat.

Ganito pala ang pakiramdam ng nirerespeto ng isang lalaki. Nirerespeto naman ako ng dad ko, pero ng mga lalaki sa paligid ko? Siya lamang ang nakilala ko na may malaking respeto sa akin at sa dad ko.

Bigla akong nakaramdam ng hiya.

Nagbuntonghininga ako at tumayo mula sa pagkakaupo sa kaniyang sofa.

“Okay, ihatid mo na ako.” Nauna na akong lumabas ng kaniyang unit matapos kong sabihin ’yon.

“Aleera girl! Nakakahiya ka! Kung ano-ano kasi ang tumatakbo sa utak mo na kahalayan! Jusko! Hindi kana nahiya sa respeto na meron siya. Palibhasa wala ka no’n sa sarili mo! Gaga ka!” mahina kong pagsesermon sa sarili habang mahinang inuuntog ang aking noo sa pader.

“Are you okay?”

Napatayo ako nang maayos dahil sa tanong ni Al. Para talagang kabute ang isang ito.

“O-oo naman! Ikaw? Ayos ka lang?”

huh? Bakit siya hindi magiging okay? Tss.

Ang vuvu mo girl!

“Yeah?”

“Ohh… Good! Let’s go!” sabi ko at nauna nang naglakad patungo sa elevator.

Para akong pinitpit na luya sa loob ng elevator na kasama siya. Naalala ko ang kahalayan na ginawa ko kanina. Jusme! Kainin na sana ako ng lupa!

“Can I talk to your dad?” natigilan ako sa paghakbang paglabas namin ng elevator.

“Ha? B-bakit?”

Baka isumbong ako nito sa kahalayan ko. Walang alam si dad sa mga pinaggagagawa ko sa buhay!

“Just a little note of apology for sending his daughter so late. He’s worried now, and I know it.”

Kapag ganito ang kausap ko, pakiramdam ko talaga anak ako ni satanas e. Pinadala ba siya ni God para magbagong buhay na ako?

“A-ah… No need. Nine pa lang naman ng gabi kaya ako na lang ang magpapaliwanag. Maiintindihan naman ako no’n,” nag-cross finger pa ako sa likod ko na sana ay pumayag siya.

“No, I insist.”

Nagtuloy kami sa paglalakad palapit sa kaniyang sasakyan.

“Ano kasi…baka ano. Baka tulog na si dad. Ayaw pa naman n’on na inaabala siya sa pagtulog. Nagagalit ’yon,” sabi ko.

Pumayag kana, please!

“Is that so?” tumango naman agad ako habang nakagat-labi. “Okay, maybe I can talk to him tomorrow.”

Pinagbuksan ako nito ng pinto at wala sa sarili naman akong pumasok sa passenger seat. Hindi alam kung ano pa ang puwedeng alibay.

Natatakot kasi akong magpakilala ng lalaki kay dad. Wala pa akong napapakilala sa kaniya kahit isa dahil lahat naman ay fling lamang. Kaya ano na lamang iisipin ni dad kapag nagpakilala na ako ng lalaki? Ayoko rin naman paasahin ang sarili na si Al na talaga ang seseryosohin ko. Dahil ang totoo ay nag-e-enjoy lamang ako sa ginagawa ko sa ngayon. Wala pa akong planong pumasok sa seryosong relasyon.

Isa pa, ngayon lamang ako natauhan na hindi niya deserve ang paglaruan lamang. Dahil sa ipinapakita at ipinaparamdam niyang respeto, anong karapatan kong pasukin ang buhay niya tapos iiwan lang din?

Hay naku, Aleera girl! Ano ’tong pinasok mo?!

“What’s wrong? Kanina ka pa tahimik?”

Napakurap-kurap ako at napatingin sa lalaki. “Huh?”

“I asked you what blocks is your house here? But you’re not answering me. What’s bothering you?”

Doon ko pa lamang napagtanto na nasa labas na pala kami ng village namin. Kanina lang nasa labas pa kami ng condo niya ah? Ganoon na ba ako katagal tulala at kausap ang sarili para hindi mapansin na nandito na pala kami?

“O-okay na ako rito. Salamat ha!” sabi ko habang nagtatanggal ng seatbelt.

“Are you sure? Gabi na, baka mapaano ka–”

“Ano ka ba?! Safe rito sa village namin. Ang tagal ko nang umuuwi rito ng gabi mag-isa. Kitams naman na still alive and kicking pa rin! Kaya don’t yah worry!” nagtaas-baba pa ako ng kilay habang nakangiti.

“Okay. I’ll be back tomorrow-”

“Bakit?” mabilis kong sagot.

“I told you, I need to apologize to your dad.”

“A-ako na lang magsasabi.”

“But that’s not right thing to do. I want to personally send my apology to him. Okay?”

“O-okay. . .”

“Go. Keep safe,” Al said.

Mabagal akong lumabas ng kaniyang sasakyan at kumaway pa sa kaniya. Tumango naman ito at sinenyasan ako na lumakad na. Bumati lang din ako sa guard bago naglakad papasok sa village. Habang naglalakad ay panay ang lingon ko sa sasakyan ni Al. Nandoon pa rin ito at hindi inaalis ang tingin sa akin. Pagliko ko sa kanto na malapit sa bahay namin ay doon ko pa lamang narinig ang sasakyan nito paalis.

Mukhang hinatid pa rin niya ako ng kaniyang tingin.

Kapag ganiyan ka nang ganiyan, Al. Baka hindi kita matantya at iuwi na talaga kita.

“Bakit ngayon ka lang?”

“Kiki mo!” napataas ang kilay ni dad na nakaabang pala sa pintuan namin. “D-dad? Nandiyan ka po pala?”

“Kanina pa. Dahil nag-aalala na ako. Gabi na ay wala ka pa. Hindi ka nasagot sa mga text ko sa ’yo. Saan ka ba galing?”

“Kumain lang po sa labas kasama ng mga kaibigan ko po. Pasensya na po dad kung hindi agad ako nagsabi. Galit ka po ba?”

“No. Pero sana sa susunod magsasabi ka agad para hindi ako nag-aalala, okay? Babae ka Aleera baka nakakalimutan mo. Ayokong magpakampante na kaya mo na ang sarili mo hangga’t kaya ko naman na subaybayan ka pa rin. Sana naiintindihan mo,” mahabang sabi ni dad.

Napabuntonghininga naman ako dahil doon at nakangiting lumapit kay dad para yakapin ito. Niyakap naman ako nito pabalik na nagpapikit sa akin.

“Thank you, dad. I’m sorry…”

“I love you, my Aleera Mish. My life . . .”

“Love you more, dad.”

You are the best…

Chapter 25

“

Aleera

Mish! Wake up!

Aleera

!“

Naalimpungatan ako sa sunod-sunod na katok at tawag sa labas ng aking kuwarto. Pupungas-pungas akong bumangon mula sa aking kama habang kinukuskos ang aking mga mata.

“Si Dad talaga kung

makatawag

akala mo nag-a-attendance sa klase. Kulang na lang ng surname at

sisigaw

na ako ng present.“

Mabagal akong naglakad patungo sa aking pinto para harapin si dad na wala pa ring tigil sa pagkatok.

“

Aleera

Mish—“

“Dad? May

sunog

ba?“ tamad na tanong ko sa aking ama. Natigil pa ang kamao nito sa ere na kakatok sana muli.

“Huh? Wala,” sagot naman nito.

“May

manganganak

po ba?“

“W-wala?”

“E bakit kung

makakatok

naman po kayo sa pinto ko ay parang emergency?“ tanong ko sabay kamot sa aking ulo.

Tila napabalik naman sa sarili si dad at bigla akong tinitigan nang seryoso. Sumandal pa ito sa hamba ng pintuan at nag-cross ng mga paa.

“

Umamin

ka

nga,

Aleera

Mish, may boyfriend ka ba?“

Napatayo naman ako nang maayos dahil sa tanong na iyon. Agad din nagising ang aking diwa.

“P-po?” pinagtaasan ako nito ng kilay.

“Hindi mo ba talaga

narinig

ang tanong ko?“

Hala! Strict father mode on si dad.

Paktay

!

“W-wala po ah! Bakit po?”

“Wala? Sure?”

“Sure na!”

“E sino ’yong

lalaki

na nasa sala

natin

ng

ganitong

kaaga

?“

“Aba, dad. Hindi ko po alam sa inyo. Bakit

niyo

pinapasok

hindi mo naman po pala kilala? Dad! Baka mamaya magnanakaw ’yan!

Jusme

! Tapos sa akin

niyo

itinatanong

e kayo po ang

nagpapasok

—“

“

Aleera

Mish, stop!“

Natahimik ako at napaglapat nang madiin ang aking mga labi.

Tama naman ako ah?

“He’s looking for you.

Mukhang

mayaman

kaya

paano

siya

magiging

magnanakaw

?“

“Looking for me?

Bumbay

ba ’to?“ nagsalubong ang mga kilay ni dad. “Pero, hindi naman ako

nangungutang

sa

bumbay

kasi malaki ang

interes

.“

“Stop joking around,

Aleera

. This is a serious matter.“

“

Luh

! Dad, mukha rin po ba akong nag jo-joke? Sino po ba

kasing

damuho ’yan? Pati

pagtulog

ko

inaabala

?!“ naglakad ako patungo sa hagdanan para tignan ang lalaki sa sala.

“Saan ka pupunta?”

“

Kaysa

nagpipinoy

henyo

po tayo

,

e

’

di

,

aking

haharapin

na ang

salaulang

lalaki

na

sumira

ng

masarap

kong tulog.

Aking

titi

…

ri

—sin…“ napabagal ang bawat salita ko nang makita na kung sino ang lalaking nakaupo sa sofa.

Sheteng

malagkit

!

“What now?” dad asked.

Tumayo ang lalaki nang makita kaming mag-ama. Nagtataka pa akong tinignan ng lalaki mula ulo hanggang paa. Doon ko naalala na kababangon ko lamang ng higaan.

“Good morning,” bati ng lalaki.

“Do you know him?” mabagal akong napalingon kay dad.

“

Ahm

…

Akyat

lang po ako saglit,

magbibihis

lang po.“

“What—”

“I’ll be back in a minute, dad!” Nagtatakbo ako pabalik sa aking kuwarto.

Agad akong pumasok sa banyo para maghilamos at mag-tootbrush. Nagpalit din ako ng damit na maayos at nag-ayos ng kaunti. Pinusod ko na lang rin ang aking buhok matapos ko itong suklayin.

“Hoy! Anong gagawin mo ngayon girl?!

Jusme

! Akala ko

makakalimutan

na niya ang sinabi niya kagabi na kakausapin niya si dad.

Kupo

! Behave lang!“ pagkausap ko sa aking sarili sa harapan ng salamin.

Nagbuntonghininga muna ako bago lumabas na muli ng aking kuwarto.

Naabutan kong naglalapag si dad ng kape sa center table. Titig na titig ito sa lalaki dahilan para tignan siya nito nang nagtataka. Pero hindi mo manlang makikitaan ng kaba.

Agad akong naupo sa tabi ng aking ama na hindi pa rin inaalis ang tingin kay Al.

“Dad. . . May

edad

kana, ’wag

ganiyan

. Straight din ’yan,“ bulong ko at tinignan naman ako nito nang masama.

“

Tigilan

mo a

ko,

Aleera

. Sino siya? Boyfriend mo?“

“Sana nga lang e. Pero hindi,” mahina kong sagot.

“What?”

“ A-ah, wala po! Sabi ko po, hindi ko po siya boyfriend. Schoolmate ko siya

noong

college.“

“Really? Then, bakit siya

nandito

?“

“

Ahm

… a-ano po kasi—“

“I just wanna send you my apology, sir. About last night,” Al said. Napapalunok na lamang ako.

“What about last night?” asked dad.

“For driving her home late without your

consent

, sir. I invited her over

for

dinner.“

Tumingin sa akin si dad kaya agad akong ngumiti.

“So, siya pala ang sinasabi mo kagabi na

kaibigang

kasama mong kumain? Akala ko sina

kambal

,“ medyo may ibang dating ang tanong ni dad.

“Ah. Siya po talaga ang kasama ko, wala naman po akong

binanggit

na names sa inyo kagabi.“ Tumawa pa ako nang bahagya.

“Oh…okay,” sagot nito at tumingin muli sa lalaki. “Okay lang,

hijo

. Salamat sa

paghatid

mo sa

kaniya

kagabi. Sayang nga lang at hindi kita nakita kagabi para

nakapagpasalamat

manlang

.“

Doon na bahagyang nanlaki ang aking mga mata at hindi makalingon kay Al.

“

Ahm

… Sabi po kasi ng anak

niyo

na tulog na raw po kayo. I really want to talk to you last night but she said that you hated being disturb

ed

when you

were

already asleep. That’s why I’m coming this early like what we talked about.“

“Really?” sarkastikong sagot ni dad sabay sulyap sa akin. Napakamot na lamang ako ng aking kilay. “Okay, thank you

ulit

,

hijo

.“

“No worries po.”

“He looks familiar,” bulong ni dad pero narinig ko naman.

“Dad?”

“Ah…wala, sige

maiwan

ko muna kayo. May pupuntahan lang ako,“ pagpapaalam ni dad. Tinitigan pa nito ng ilang segundo si Al kaya nawiwirduhan ko siyang tinignan.

Kung hindi ko lang ’to ama,

iisipin

ko na may

pagnanasa

rin ito kay Al.

Grabe

makatingin

!

“Is your dad okay?”

Napabalik ako sa huwisyo dahil sa tanong ng lalaki sa aking harapan.

“Huh? Oo naman, bakit?”

“He keeps on staring

at

me since I

stepped

in here. Do you think he hates my presence?“

“

Naku

! Hindi ’yan! Siguro may

kamukha

ka lang sa

kakilala

niya kaya siya

ganoon

. Mabait si dad kaya ’wag kang

mag-alala

,“ nakangiti kong saad. Tumango-tango naman ito bago tumingin sa pinto kung saan lumabas si dad.

“

Ahm

…bakit ka nga pala maaga?

Bukod

sa gusto mong

makausap

si dad?“

Siyempre

hindi

puwedeng

maging

assumera

every day kaya tanong-tanong din agad.

“Ah. Yeah.

Uhm

… Can I invite you for lunch?“ napatingin ako sa wall clock namin na nasa bandang ulohan niya.

Jusmiyo

marimar

! Nine pa lang ng umaga, lunch na ang gusto niya?!

“Lunch agad?

Kagigising

ko lang,

’di

ba? Ano ’yon bawal

mag-almusal

?

Puwede

bang

magkape

muna ako?“

“Oh! Sorry. Okay, let’s grab a coffee then. To our favorite cafe when we were

in

college? What do you think?“

“Ang

taray

! Tanda pa rin niya! Every

detailes

siguro ng buhay mo na kasama ako ay tanda mo, ano?

Ayiie

! Pa simple ka rin e!“ nagmamaganda kong sabi sabay nag-cross ng aking legs.

“Of course, you keep pestering me the whole year of our college life.”

“

Grabe

ka naman! Ginawa mo pa akong

ipis

! Pero

atleast

wala kang

nakalimutang

moment with me. Ika nga ng iba ay

the unforget

table

moment

.

Taray

!“

“Are we going or not?”

“Ito na nga! Tara na! Pandalas ’to! Para ka

laging

taeng-tae

. Tss.“

Kahit wala pang ligo ay sumama naman ako para magkape. Dahil ang totoong maganda, hindi naliligo. Take note of that!

____ ;)

Chapter 26

Umorder ng coffee at bread si Al para sa aming dalawa. Mabuti na lamang at may bakante pa na malapit sa glass wall dahil sa dami ng college students na nandito ngayon. Karamihan ay nag-aaral at ang iba ay parang may mga groupings.

Tahimik lamang kasi sa cafe na ito kaya maraming estudyante ang pinipili na rito tumambay para makapag-aral. Idagdag pa na may mga bookshelf dito na puno ng iba’t-ibang libro na puwede mong gamitin habang nagkakape.

Tumikhim ako bago magsalita dahil sa katahimikan sa pagitan naming dalawa.

“

Ahmm

… Al,

matanong

ko lang. Anong nakain mo at bigla kang

nagyaya

na

lumabas

?” napatunghay ito at tinignan ako. Napaayos naman ako ng aking upo nang magtama ang aming mga paningin.

Shit! Bigla akong

kinabahan

!

“A-ano…

ibig

kong sabihin…ano.

Ahm

…”

shemay

!

Sandaleee

!

“Masama ba? Ayaw mo ba?” tanong nito sabay simsim sa kaniyang tasa habang nakatingin pa rin sa akin.

“H-ha? H-hindi naman. Ano lang…

Nanibago

lang. I mean, akala ko kasi si daddy talaga ang

sadya

mo kaya ka

naligaw

sa amin. About doon sa

nangyari

,” mahaba kong ani. Naiilang ako sa tingin niya dahil direkta talaga siya sa mata ko kung makatingin.

“Oh…that. Yeah, that’s the main reason. But then

naisip

ko na wala naman akong gagawin ngayon kaya

niyaya

kita. Ikaw ba may

importanteng

gagawin ngayon?”

Mayroon

ba? Wait… Oh shit!

Nanlaki ang aking mga mata at napakagat sa aking ibabang labi dahil sa naalala. Pagtingin ko muli sa kausap ay nakataas na ang isa nitong kilay.

Sasabihin ko ba? Pero…kaharap din naman siya nang magkausap kami ni Patrick nang imbitahan ako ng lalaki. Siguro naman maiintindihan niya…o hindi?

“What?” he asked.

Napalunok muna ako ng tatlong beses bago napahigop sa aking kape. Habang siya naman ay naghihintay sa sasabihin ko.

naningkit ang mga mata nito na nakatingin sa ’kin at para naman akong kinabahan.

“Yeah.”

“Hindi ba

narinig

mo naman na invited ako sa birthday ngayon ng daddy niya? Baka kasi

naghihintay

na ’yon—”

“I don’t care. Let him wait then,” walang emosyong sagot nito na nagpatigil sa akin.

“Huh? Pero kasi nakapag

oo

na ako,

’di

ba?

Malamang

naghihintay

na ’yon. Bad

magpaasa

ng tao—”

“Mas bad siguro na

aabandunahin

mo ako

rito

mag-isa para lang puntahan siya, hindi ba?”

Napakurap-kurap ako sa naging sagot nito.

Hala siya! Kinonsensya ko siya pero mas nakonsensya ako sa sinabi niya. Pisti! Pero teka nga!

“Sandali nga. Plano mo ba ’to para hindi ako

makasama

kay Patrick? Kasi

sigurado

akong alam mo na

magkikita

kami

ngayon tapos bigla kang

magsusungit

d’yan at

kokonsensyahin

ako. Ano na naman ’to, Al?”

Ang hirap intindihin minsan ng lalaking ito.

“Gusto ko lang

ayain

ka

lumabas

, masama ba ’yon?” parang napakabait na bata niyang tanong.

“Pero may lakad nga kasi ako.

Nakakahiya

kay Patrick kung hindi ako

sisipot

—”

“Tss. Hindi mo

obligasyon

na pumunta. He not even invited you in a formal way with invitation for that party. Not even asking you in a decent place. If he really want to invite you he should go in your house and ask your dad too for consent as formality.”

Luh

!

Anyare

sa lalaking ’to?

“Do you get my point?” he asked.

“Ay hindi! Jusko ka, Al! Bakit ba parang ang laki ng issue mo kay Patrick? Saka birthday’yan lang pupuntahan, hindi prom o date. Anong formality sinasabi mo

riyan

?”

Hindi ito nagsalita at bagkus ay tinitigan lamang ako bago nagbuntonghininga.

Nang may naisip na naman akong kalokohan ay napangisi na naman ako.

“Alam mo ikaw… Hindi mo pa sabihin na gusto mo akong

makasama

ng mas matagal. O kaya

nagseselos

ka kay Patrick kaya ayaw mo akong

papuntahin

. Ang dami mo pang sinasabi—”

“I am…”

Natigilan ako sa sinabi nito.

“Huh?” natatawa kong tanong dahil parang ang layo ng kaniyang sagot.

“I am jealous. And I want you to spend your day with me instead with him. I don’t want you to meet him again… ”

Five seconds… Ten… Ten seconds kaming natigil at nakatitig lamang sa isa’t-isa matapos niyang sabihin ang mga iyon.

Agad siyang yumuko sa kaniyang kape habang namumula ang kaniyang mga tainga. Ako naman ay nagpipigil nang ngiti at humigop sa aking tasa kahit wala na itong laman. Ang dibdib ko ay malakas din ang kabog. Alam kong hindi ito dahil sa kape. Dahil kahit ang tiyan ko ay parang kinikiliti.

Bago… Bago sa pakiramdam ko ang mga ito. At nakaramdam ako ng takot bigla sa hindi ko malamang kadahilanan.

Matagal na namayani ang katahimikan sa pagitan naming dalawa. Hindi na rin kami makatingin sa isa’t-isa.

Tanggal angas ko ro’n ah! Tss. Hindi ako sanay sa Al na kaharap ko kanina. Para siyang ibang tao. Pero…

Ahhh!!!

Kinilig

ako ng light do’n. Light lang? Char! Sige,

sagad

!

Infairness sa lalaki na ’to huh, lumelevel up.

“Ikaw huh!” pabebe kong sabi kaya napatunghay ito at nagtataka akong tinignan.

“What? Why?”

“Level up kana.

Kainis

ka!” sabay lagay ng aking buhok sa likod ng aking tainga.

“Level up?”

“Tss. Baka mamaya

niyan

mag-propose kana ng

kasal

.

Naku

! Hindi pa ako ready—”

“

Kasal

?”

“Ay sorry!

Masiyado

bang

mabilis

?”

Napailing-iling ito dahil doon.

Ilang saglit pa ay lumabas na rin kami ng cafe at nagyaya naman ito ngayon sa simbahan.

“Sandali lang, Al.

Seryoso

ka?

Simbahan

?” tanong ko habang ito’y nagmamaneho.

“Yeah. Today is sunday. Sunday is for God to visit him.”

Napabuntonghininga ako dahil sa narinig.

Bakit ang good boy naman masiyado nito? Nahiya ako bigla. Juskopo. Diyos nating lahat!

“Walang

sisihan

kapag

bigla akong

umusok

, huh?”

“What?” napatingin ito sa akin saglit.

“Baka kasi

masunog

ako

pagpasok

ng

simbahan

. Hindi kasi ako sanay

magsimba

.

Yuyuko

na rin ako para hindi

sumabit

ang

sungay

ko.

Masiyado

na ’tong

mahaba

,” kunwari pang may hinihimas akong sungay sa ulo ko.

Napabuntonghininga ito habang umiiling.

“You are so weird.”

“

Nagsasabi

lang ako ng totoo, ’no! Matagal na kaming hindi

nagkikita

ni Papa God. Baka mamaya

kapag

nagpakita

ako kunin na ako ng

diretso

. Hindi pa

puwede

,” mahaba kong saad.

“Bakit hindi pa

puwede

?”

Agad naman akong napalingon sa lalaki habang nanlalaki ang aking mga mata.

“Bakit parang gusto mo na ako kunin? Ang sama mo!” natawa lamang ito.

Naninibago talaga ako rito. Hindi na niya ako sinusupladuhan. Ang dali na rin para sa kaniya ang ngumiti sa mga banat ko.

Hay naku, Al. Konti na lang at iisipin kong patay na patay kana sa akin.

Pero…handa na ba ako para roon? Hindi naman sa choosy ako, ’wag kayong judgemental! May takot lang talaga akong nararamdaman kapag naiisip ko na nagkakamabutihan na kami ni Al.

Siguro takot na baka masaktan ko lang siya matapos kong guluhin ang nanahimik niyang buhay.

Chapter 27

Sa may bandang gitna kami naupo ni Al sa right side ng simbahan. Mabuti na lamang at may electricfan sa tapat namin.

Medyo marami na ang tao at nadadagdagan na rin ang tao sa row namin.

Kanina nga ay napataas ang dalawang kilay ni Al nang pumasok kami sa pinto ng simbahan na medyo nakayuko ako. Napakagat na lamang ito ng labi na tila nagpipigil na mangiti sa ginawa ko. Siyempre baka sumabit ang sungay.

Sa isang mahabang upuan na inuupuan namin ay unti-unti ng napupuno. Nasa kanan ako ni Al at sa kaliwa niya ay grupo ng mga kababaihan. Napataas ang kilay ko nang mapansin na panay ang sulyap ng mga ito sa kasama ko.

Tss.

Tanggalan

ko kaya ng mata ang mga ito?

Matapos kong sabihin iyon ay napatingin ako sa harap at  nakita ang imahe ng Panginoon kaya napatikhim ako.

Sorry po. Nasabi ko na lamang. Nasa loob na ako ng simbahan pero nagkakasala pa rin ako dahil sa mga nakikita ko.

Ang hirap magpigil, Lord. Sorry.

Sa kalagitnaan ng misa ay may dumating na grupo naman ng mga kalalakihan sa kanan ko. Mukhang mas bata sila ng mga dalawa o tatlong taon sa akin kung titignan.

Napasulyap ako sa mga ito dahil medyo lumapat ang braso ng isa sa kanila na katabi ko. Agad naman itong nag-sorry habang nakangiti.

Pagbalik ko nang tingin kay Al ay seryoso na iyong nakatingin sa mga katabi ko. Tingin na akala mo ay babalatan ng buhay ang mga lalaki. Kaya kinulbit ko na lamang ito.

“Focus,” sabi ko rito nang tignan na ako nito.

“Tss.”

Luh

! Ang

taray

!

Nang mapalingon muli ako sa mga lalaki sa tabi ko ay bigla na lamang may bumulong sa tainga ko na ikinagulat ko.

“Focus,” bulong nito at ramdam na ramdam ko ang hininga niya roon sa aking tainga. Napalunok ako ng dahil doon.

Pagbalik ko nang tingin dito ay nakatingin na ito sa harapan.

Sa totoo lamang ay wala akong naintindihan sa misa. Hindi ako maka-focus dahil bukod sa guwapo kong katabi ay palaging nagkakasala ang isip ko sa mga nakikita ko. Hindi man ako umiimik ay nakakapamintas pa rin ako sa isip ko. Tss.

Nauna ako papunta sa sasakyan ni Al paglabas ng simbahan dahil may nakita itong kakilala at may itinanong sa kaniya. Bago pa man ako makarating ay hinarang na ako ng mga lalaki na katabi ko kanina.

Apat na kalalakihan ang nasa harapan ko ngayon na tila nahihiyang nakangiti sa akin. Itinutulak nila ’yong katabi ko kanina. Napakamot naman ito sa batok habang may binubulong sa mga kasama.

Hindi maikakaila na talagang may mga dating sila. Para silang varsity ng basketball sa isang university na pinagtitilian ng mga kababihan. Ganoon ang kanilang vibes.

“Sige na,

nand’yan

na, pre.”

“Oo nga!”

“Ikaw rin, baka

magsisi

ka!”

“Tss. Wait. Okay?!”

Napataas ang dalawa kong kilay sa pagtataka.

“

Ahm

… Hi!” nahihiya nitong saad.

“Hello?” patanong ko namang bati pabalik dahil sa pagtataka.

“I just wanna know your name, if you don’t mind?”

Englishero

ang

tutoy

!

Bago pa man ako makasagot ay may sumagot na para sa akin na ikinabigla ko.

“Are you sure you wanna know her name?” a baritone voice behind me asked.

Parang naging balisa ang apat na lalaki sa harapan kaya tinignan ko ang nasa aking likod.

Nakahalukipkip na ito habang nakatingin sa mga lalaki. His green eyes darted to them with danger. Minsan ko nang nakita ang tingin niya na iyon noong nakita niya kaming magkausap ni Patrick.

He has this vibe na hindi mo gugustuhin na makita o matuklasan kapag kasama mo siya. Dahil siguradong hindi ka mapapakali sa puwesto mo.

“

Ahm

…

s-soryy

.” Kinakabahan na sambit ng lalaki na nagtatanong sa pangalan ko. Pasimple na rin siyang hinihila ng mga kasama nito.

Nang magbuntonghininga si Al ay bigla na lamang nag-alisan ang apat na lalaki nang hindi na muli ako tinitignan.

Napataas ang aking kilay sa nangyari. What was that?

Magtatanong pa sana ako sa kasama kong ito nang bigla ako nitong lampasan.

“Let’s go,” malamig nitong tugon.

Wala naman akong nagawa kaya sumunod na lamang ako.

Naging tahimik ang biyahe namin matapos no’n. Parang bigla akong natakot na magtanong dahil sa istura nito ngayon habang seryosong nagmamaneho, para siyang bubuga ng apoy ano mang oras.

After a few minutes of silence between us, we stopped in front of their house.

I looked at him with a questioning face as to why we were here.

“B-bakit tayo

nandito

sa bahay

niyo

?”

Nagtatanggal na siya ng kaniyang seatbelt nang magtanong ako.

“My mom asked me to join them on lunch. And she wants you to be there too,” sabi nito na hindi manlang ako tinitignan. Lumabas na ng kaniyang sasakyan.

Hindi ako nakasagot at hindi rin makakilos.

Akala ko ba magla-lunch kaming dalawa? Hindi naman sa ayaw ko rito sa kanila. Kaya lang, nakakaramdam ako bigla ng hiya.

Napapitlag ako sa gulat nang magbukas ang pinto sa tabi ko. Yumuko rin ito para siya ang magtanggal ng aking seatbelt. Napaatras naman ng bahagya ang aking ulo habang nakatingin sa kaniyang mukha na sobrang lapit sa ’kin.

Parang naging mabagal ang lahat habang ginagawa niyang iyon. Seryong-seryoso ito.

Halos parang napigil ang aking hininga habang siya ay nasa aking harapan.

Shit! Ang bango!

“

Aleera

,” mahinahon nitong tawag na ngayon ay nakayuko na lamang sa may pinto habang hinihintay ako.

“A-ah…o-oo.”

Mahabagin! Nakakahiya! Naabutan pa ata akong sinisinghot ang kaniyang amoy!

Paglabas ko ay siya na rin ang nagsara ng pinto.

Sumunod lamang ako sa kaniya papasok sa kanilang napakalaking bahay. Mansyon talaga ito para sa akin.

Nasa pinto pa lamang kami ay nakakarinig na ako ng mga tawanan mula sa loob. Mukhang may bisita pang iba ang parents niya.

Pagpasok namin sa loob ng sala ay mas lumakas pa ang tawanan. Doon namin nakita na ang mga tumatawa ay mga kaibigan pala ng mommy ni Al na ipinakilala sa akin noong huling punta ko rito.

Nakaupo sa mahabang sofa sina Tita Lani,Tito or mas tamang tawaging Tita Francis kasama ang mommy ni Al na si tita Ivory. Sa solong sofa ay ang matipunong daddy nito na kandong ang kaniyang bunsong kapatid na si Aniela.

“Mom, dad…” tawag pansin ni Al sa mga ito.

Ang kaninang tawanang malakas ay unti-unting humina dahil sa tawag na iyon ng lalaki. Pero bakas pa rin sa mukha nila ang ngiti maliban sa isa.

Ito na naman ang tingin niyang kakaiba. Biglang nawala ang bakas ng ngiti sa kaniyang labi habang nakatingin sa akin. Hindi ko mabasa kung anong tingin ang kaniyang ipinapakita ngayon. Ang alam ko lang, mukhang hindi siya masayang makita ako muli.

“Oh!

Nandito

na pala kayo. Tamang-tama, kakain na.”

Tumayo ang kaniyang ina habang nakangiti sa akin. Lumapit ito para yakapin si Al at pagkatapos ay sa akin naman. Hindi ako nakapagsalita dahil sa hiya at gulat.

I feel warmth. I feel like she hugged the missing piece of my self.

Napapikit ako sa yakap na iyon at pagmulat ko ay si tita Lani agad ang nakita ko. Bigla iyong yumuko nang maabutan ko siyang nakatingin.

“Tara na sa

kusina

at

lalamig

na ang pagkain,” sabi ni tita. “

Mabuti

at

nakasama

ka,

hija

. Sabi ko talaga

riyan

sa anak ko na ’wag

uuwi

ng hindi ka kasama.”

Napatingin ako kay Al na kasabay ng kaniyang ama na naglalakad mula sa likuran namin. Ngumiti lang ito. Ang kaniyang daddy naman ay napapailing na lamang.

Sa tuwing may nakakasama akong buong pamilya, hindi ko maiwasang magtanong sa sarili. Ang daming what if …

What if ganiyan din kami kasaya?

What if hindi ako tinalikuran ng aking ina?

What if…lumaki ako sa isang masaya at nagmamahalang magulang?

Mga what if’s na gusto ko na lamang kalimutan dahil kahit kailan, ayoko na rin ipilit. What if’s na malabo ng mangyari…

Chapter 28

Pumasok kami sa kanilang kusina. Naghalong kulay puti at itim ang makikitang kulay roon. May led lights pa na kulay puti sa kahabaan ng mga fixed cabinet sa taas. Sa dinning area naman ay isang mahabang lamesa na kulay golden brown at hindi makikitaan ng kahit konting alikabok.

Naupo sa kabisera ang daddy ni Al. Sa kaniyang kanan ay ang mommy niya katabi ang bunso nila pati na rin ang ibang bisita. Sa kaliwa naman ay si Al katabi ako kaharap sina tita Lani at tita Cess.

Abala naman ang ilang kasambahay sa paglalapag ng mga pagkain at pagsasalin ng mga inumin sa mga basong nasa harapan ng bawat isa.

I don’t know why I am feeling this way now. Nervous?

“Are you okay?” Al whispered.

Napatikhim ako at napaangat ng tingin sa lalaki. Nakataas na ang dalawa nitong kilay sa pag-aabang ng aking sagot. Ngumiti ako nang bahagya.

“A-ah…okay lang,” sagot ko na lamang at agad na yumuko sa hapag.

Ramdam kong nakatingin na silang lahat sa akin ngayon pero hindi ko na magawa pang lingunin sila.

“Shall we eat?” tito Lucas asked between the awkward silence.

Tahimik kaming kumain noong una pero kalaunan ay nagsimula na silang mag-open ng kanilang topic.

“

Ahm

…

A-

Aleera

…”

Natigilan ako sa aking pagkain. Nakaramdam nang sobrang kaba sa hindi ko maintindihang dahilan dahil lamang sa tawag na iyon. Tumahimik ang lahat sa hapag na mas lalong nagpakabog sa aking dibdib. Para akong nahuli sa isang krimen.

Mabagal kong iniangat ang tingin sa aking harap kung nasaan ang tinig na tumawag sa pangalan ko sa kauna-unahang pagkakataon.

Tita Lani looked at me with her eyes full of emotions. Ang mga kasama namin ay pabalik-balik ang tingin sa aming dalawa. Nagtataka sa tawag na iyon ni Tita Lani sa akin.

“

K-Kumusta

mga parents mo?” tila nagdadalawang isip na tanong nito.

Pakiramdam ko kami lamang dalawa ang tao sa dinning area kahit ang totoo ay nakikinig lamang sila.

“

Ahm

…okay naman po si Daddy,” tanging naisagot ko.

“Ang…m-mommy mo?”

“She’s dead.”

Nakitaan ko siya ng gulat at parang nasaktan. Siguro ay nasasaktan siya para sa akin dahil wala na akong ina. No. Wala akong pakialam kahit na wala akong kinalakhang nanay. Hindi man ako sigurado na patay na nga siya, pero para sa akin ang talikuran niya ako ay ganoon na rin. Patay na siya para sa akin.

Ramdam ko ang titig ni Al sa tabi ko kaya nilingon ko ito. Kitang-kita rin sa mga mata nito ang awa kaya nginitian ko siya.

“P-Patay na?” napabaling muli ako kay Tita Lani dahil sa tanong nito.

“Yeah. Para po sa akin patay na siya.”

“What do you mean?” biglang tanong ni Tito Lucas.

“Dad, baka hindi

komportable

si

Aleera

na pag-usapan ’to. Besides, it is too private—”

“It’s okay, Al. Matagal ko na rin namang

tanggap

.” Pagputol ko sa kaniyang sinasabi bago siya muli nginitian. Bumaling muli ako kay Tito Lucas na nag-aabang sa akin ng sagot.

Sa seryoso niyang mukha ay nakikita ko sa kaniya si Al. Lalo na sa kanilang magkaparehong mata. Malalim at expressive. Mababasa mo agad kung galit o kung walang pakialam.

“Simula po

nang

ipanganak

ako ay iniwan na niya

kami

ni Daddy. Kaya para po sa akin ay patay na siya, dahil

tinalikuran

niya ang

responsibilidad

niya sa akin.”

“Oh my God! Kawawa naman ang mudra mo, ang

gandang

bata ng

kaniyang

inabanduna

! Sayang! Dapat sa akin ka na lang

lumabas

!” natawa ako dahil sa sinabi ni Tita Cess.

Napatingin ako kay Tita Lani. Nang mahuli ko ang kaniyang tingin ay bigla itong yumuko. Guni-guni ko lang ba na para siyang naiiyak? Ganoon ba ako kaawa-awa dahil wala akong nanay?

“I don’t understand people who made responsibility but can’t stand it up to the end.  They didn’t think about the life they left because of their selfishness.” Seryosong saad ni Tito Lucas kaya naagaw niyo ang aking atensyon.

“May

ganoon

pala po talagang ina, ’no? Pero ayos na rin naman po ako na wala siya.

Kuntento

na rin po ako sa

pagmamahal

na

binibigay

ng Daddy ko.”

“

Naku

! Ang bait ng Daddy mo.

Napaka

responsableng

ama. Nagawa ka

niyang

palakihin

ng mag-isa. Gusto ko tuloy

makilala

ang dad mo,” si Tita Ivory.

“Tss. I am responsible dad, Belle.”

Nanlilisik na side eye ang ginawad ni Tito Lucas sa asawa. Napakagat-labi na lamang ako dahil sa pagiging seloso nito.

“Sinabi ko bang hindi? Gusto ko lang

makilala

ang daddy niya at

purihin

. Hindi

biro

magpalaki

ng anak ng nag-iisa. Hindi basta-basta ang

responsibilidad

ng isang ina pero nagawa niya.

Naging

ama at ina siya

rito

kay

Aleera

. Hindi ba

nakaka

proud ’yon?”

“Are you not proud of me?”

“I am!”

“Tss.”

“Tss. Dad and his

possesive

movement against mom…again.” Narinig kong bulong ni Al kaya nilingon ko ito habang nakangiti.

“Sorry about that,” he said. Umiling na lang ako.

“E-Excuse me…comfort room lang.”

Napatingin na lamang kami kay Tita Lani na naglalakad patungong CR.

“

Naku

!

Ipakilala

mo naman ako sa daddy mo,

hija

. Single pa rin ako at willing maging mommy mo.” Tita Cess said.

“Pero ang tanong…willing ba ang daddy niya? Parang hindi siya

magiging

willing at parang hindi na lang siya

mag-aasawa

.”

“Ang bad mo sa ’kin papa Lucas, huh!”

Nagtawanan kami dahil doon.

Dahil sa naging usapan na iyon ay medyo gumaan ang pakiramdam ko. Naging magaan din naman ang usapan dahil kay Tita Cess. Hindi na nakasabay pa sa usapan si Tita Lani dahil nagtagal ito sa banyo. Sa pagbalik naman nito ay tahimik na lamang at minsan pa ay nahuhuli ko itong nakatitig sa akin.

Nakatambay kami ngayon ni Al sa kanilang garden kung nasaan ang fountain.

“Do you hate your mom for leaving you?” Al asked.

“Hate?” tanong ko at tumango naman ito.

Nakaupo na kani ngayon sa harapan ng fountain. Seryoso itong nakatitig din sa akin. Nagbuntonghininga ako.

“Hindi ko alam kung hate lang bang

matatawag

’yong

nararamdaman

ko hanggang ngayon. Pero…kasi…walang

sapat

na

dahilan

ang

pang-iiwan

niya sa ’kin. Sa amin.”

“

Paano

kung…para sa

ikabubuti

mo pala ang ginawa niya?” Halatang naninimbang ang kaniyang mga tanong. Tila nag-iingat. Sarkastiko akong natawa.

“

Kailan

pa

naging

mabuti

ang

pang-

aabanduna

sa sarili

nilang

anak

matapos

mong dalhin ng

siyam

na buwan?

Maaaring

may

dahilan

siya  pero kahit

kailan

hindi n’on

madya

-justify

ang

pagkakamali

niya. Hindi n’on

mapupunan

ang

pagkukulang

at

puwang

sa buhay ko na ginawa niya.”

“I understand… But, if you’ll have given a chance to meet her and she wants you back, what will you gonna do?”

Ano nga ba? Gusto ko paba talaga na makita siya? Handa na ba akong makilala siya? Nangungulila man ako sa haplos at aruga ng totoong ina, mas lamang pa rin sa akin ang sama ng loob dahil pakiramdam ko ayaw niya sa akin.

“Siguro…hanggang sa

makilala

lang siya.

Iyon

na lang. Pero ang bumalik siya sa buhay namin? Hindi na siguro,” tumingala ako sa makulimlim na kalangitan. Parang ang bigat ng usapan na ’to.

Ramdam ko pa rin ang titig ni Al na hindi na ata inalis pa sa akin.

“Why?”

Tumingin ako sa kaniya. Medyo nagulat pa siya dahil may luha na sa gilid ng mga mata ko.

“She hate me. She hate being with me. A-Ayaw niya sa akin.

Iyon

lang naman ang

dahilan

kung bakit niya ako iniwan talaga. Dahil ayaw niya sa akin. Ayaw

niyang

makita ko ang mundo pero wala

siyang

choice dahil g-gusto ni daddy. Siya ang

kauna

unahang

taong

kinasusuklaman

ko dahil

pinagkait

niya sa akin ang maging

buo

at maging…m-masaya.”

Ang pinipigilan kong luha ay tuluyan ng pumatak. Napapikit ako nang marahang hinaplos ni Al ang aking pisngi para punasan iyon. Sa pagdilat ko ay natanawan ko ang papalayong si Tita Lani.

Chapter 29

Ilang araw na mula nang eksena sa bahay nina Al. Ilang araw na rin kaming hindi nagkikita. Siguro dahil busy siya sa company nila. Hindi rin siya nagtetext kaya hindi ko na rin kinukulit.

“

Duks

, ” mahinang tawag ni Elaine. Lumapit ito sa table ko gamit ang swivel chair niya. Tss. Ginawang wheelchair.

“Oh?”

I am busy with my works. Inaayos ang mga schedule ng mga nagpabook sa amin. Iba’t-ibang event.

“Later tayo, huh? After work. ”

Napalingon ako sa kaibigan na nakakunot ang kilay.

“

Saan

?” tanong ko dahil wala akong ideya sa sinasabi niya.

“

Ayon

! ’Yan tayo, eh!

Kapag

masaya

sa

love life

nakakalimutan

na ang

kaibigan

.

Sige

!

Gan’yan

naman

palagi

. Sino ba naman ako, ’di ba? Ako lang naman ang

kasama

mo

habang

nababaliw

ka

sa

palos mo. Okay lang. Wala lang ’to—

hmmp

! ”

Bago pa mas humaba ang sinasabi ng babaeng ito ay binusalan ko siya ng tissue na binilog ko kanina. Nanlalaki naman ang mga mata nitong nakatingin sa akin dahil sa gulat.

“Ang

dami

mong alam! Kung

sinagot

mo na lang sana.

Marami

akong

iniisip

.

Ano

bang

meron

?”

Narinig ko ang tawa ng kambal dahil sa itsura ni Elaine. Lumapit si Lala.

“Birthday kasi ng

dukit

na

iyan

kaya

nagdadrama

.

Tapos

nakalimutan

mo pala? Ouch ha !”

“

Oo

nga

.

Grabe

! Ang

sakit

ha!” pag-iinarte ni Elaine matapos alisin ang busal sa bibig. “Gago!

Muntik

ko na

malunok

dahil

sa

gutom

.”

“Hala! Sorry!

Nawala

sa

ala

ala

ko. Sorry

talaga

!”

“

Tss

. Okay lang.

Ano

pa bang

magagawa

ko? Ang

magaganda

mabilis

naman

magpatawad

sa

kapwa

maganda

.” Pabiro itong umirap at bumalik na sa kaniyang table. Ramdam ko naman ang titig ni Lala.

“Are you okay?”

“Huh? O-

oo

namn

.

Bakit

?” bahagya akong tumawa.

“Lately kasi

napapansin

namin

na

mas’yado

kang

preoccopied

. May

nangyari

ba?

Problema

?”

“Wala naman. Okay lang

talaga

ako,” sagot ko na lamang. Ramdam kong hindi ito naniwala. Bumuntonghininga siya.

“You know that we’re here for you no matter what, okay? We can’t just laugh together, we can cry too… Together.”

Matapos ng kaniyang sinabi ay bumalik na rin ito sa kaniyang puwesto. Ipinaalala muli ni Elaine na pupunta kaming bar mamaya para i-celebrate ang kaniyang birthday.

Sa ilang araw na ’yon binagabag ako ng isipin dahil sa naging usapan namin ni Al. Bumabalik ang mga tanong sa isip ko na pilit kong kinalimutan noon. Pero sa huli, kinumbinsi kong muli ang sarili na kalimutan na lamang ang nakaraan. Ang nakaraan na hindi naging parte ng buhay ko. Mga tao sa nakaraan na hindi mahalaga gaya ng hindi pagpapahalaga sa akin.

After nga ng trabaho ay umuwi muna ako para makapagbihis. Dadaanan na lamang daw ako ng tatlo para isang sasakyan na lamang ang gagamitin namin. Sila lang naman ang may sasakyan dahil hindi pa ako payagan ni daddy na magmaneho.

Tinignan ko muli ang cellphone ko para tignan kung may message ba mula kay Al pero wala pa rin. Okay naman kami sa kanila sa pagkakatanda ko. Siguro busy lang.

Lumabas na ako ng aking kuwarto at bumaba. Naabutan ko pa si daddy sa sala na nagkakape habang nakaharap sa kaniyang laptop. Gabi na pero may ginagawa pa rin. Sipag talaga. Napatunghay ito sa akin.

“Where are you going?” dad asked. Sinuri pa nito ang kabuuan ko at nagsalubong ang kilay.

Okay. Hindi na naman niya gusto ang suot ko. I am wearing may short black skirt and white top tank. Half pony tail ang buhok na may ilang hibla sa magkabilang part ng aking mukha.

“Bar, dad.”

“What,

Aleera

? Bar?”

“Yes, po. Birthday po ni Elaine, dad. Don’t worry about me.

Ihahatid

nila

ako

rito

at behave lang po ako.” Seriously, Aleera? Kailan niyo pa natutuhan mag-behave kapag magkakasama lalo na kapag nasa bar? Tss. But of course, kailangan ni dad ng assurance. Sana all binibigyan ng assurance.

Ilang segundong hindi nagsalita si daddy na tila ba kinukumbinsi ang sarili sa aking sinabi.

“Fine.

Umuwi

ng

maaga

hindi

UMAGA

,

Aleera

.” Binigyan niya talagang diin ang umaga .

“Yes, dad. Thank you!” hinagkan ko ito sa pisngi.

“Wait. Wala

ka

bang jacket? Wear one,

Aleera

.

Kulang

sa

tela ang

suot

mo!” Stress na naman siya sa aking suot. God!

“Dad! Hindi po

simbahan

ang

pupuntahan

namin

, bar po

iyon

. Hindi po kami

magnonovena

. Please… Okay na po ito.”

Napahilot si dad sa kaniyang sentido at nagbuntong hininga. Mabuti na lamang at narinig ko na ang sunod-sunod na busina sa labas. Busina na akala mo ay emergency. Tss. Kapag ganoong busina, si Elaine ang driver.

“

Nandiyan

na sila, dad. Mauna na po ako.”

“Okay. Keep safe.”

“Okay, dad.

Magpahinga

na po kayo.”

Agad akong lumabas dala ang purse ko. Bumaba ang bintana ng itim na sedan sa labas ng gate at dumungaw ang tatlo. Tama nga ako. Si Elaine ang driver at ang kambal ang nasa likod.

“

Makabusina

ka

daig

mo pang may

sakay

na

manganganak

! Seriously, Elaine? Gabi na!

Nasa

village

ka

!”

Pumasok ako sa loob at narinig ko agad ang halakhak ng dalawa sa likod.

“Ang

bagal

mo kasi!”

Hindi pa man ako nakakapag seatbelt ay pinaharurot na nito ang kaniyang sasakyan.

“Fuck!

Duks

!

Hinay

naman! Hindi ko pa

nasusuot

ang seatbelt ko.

Taeng

tae

kana ba?!” bulyaw ko sa kaibigan.

Tinawanan lamang ako ng tatlo. What’s with these three?! Ugh!

Pagkarating namin sa isang kilalang bar ay marami agad ang bumati sa amin. Mga dating ka fling, classmates at school mates. Naupo kami sa dalawang naka curve na couch na may mesa sa gitna. Medyo mahaba ang sofa at kasya ang tig lima pero inokupa naming apat. Katabi ko si Elaine at nasa tapat namin si Lulu at Lala.

“

Grabe

!

Maaga

pa pero crowded na. Ang

daming

chupapi

!” ani Lulu.

Napalinga ako sa paligid dahil sa narinig. Marami nga ngayon kahit hindi naman friday. Tumingala ako sa taas at nakitang marami rin ang nag-iinuman. Medyo chill pa sa dance floor siguro dahil hindi pa naman masiyado lasing ang mga nandito. Halos lahat ay nasa kani-kanilang table pa.

Habang nag-iinom kaming apat ay may maya’t-maya na lumalapit sa aming kakilala para bumati at makipag kuwentuhan saglit.

Nang makarami na kami at ramdam namin ang tama ng alak, ito na ang hudyat namin para manggulo sa dance floor.

“Let’s go!” sigaw ni Elaine at tumayo na.

“Yeah!” sabay-sabay naming tugon na tatlo at nagpuntahan na agad kami sa gitna.

Sayaw na para bang bagong kawala. Walang pakialam kung may nababangga o naaapakan. Wild kung wild kumbaga. Siyempre, bar ’to. Hindi naman puwedeng magmuni-muni lang o mag-emote. Tss.

“Hi, girls!” may apat na lalakibg lumapit sa amin. May mga baso ng alak sa kanilang isang kamay.

Nagkatinginan kaming apat at nagtaasan ng kilay. Elaine and Lulu smirked, habang si Lala ay napailing na lamang habang nakangiti. Basang-basa na namin ang isa’t-isa sa tingin pa lamang.

“Hi!” maligayang bati rin ni Elaine sa lalaking lumapit sa kaniya. Mukha itong half at ’di purong pinoy. At mukhang lahat sila. Naka polo shirt itong dark blue and dark jeans. Faded clean hair cut at medyo maputi. Napataas na lamang ang kilay ko nang makita ang kamay ng lalaki sa baiwang ng kaibigan.

This move. Tss. Mamaya wala na ’tong si Elaine.

Ganoon din ang lalaking hinarap ni Lulu. Lahat naman sila guwapo sa iba’t-ibang paraan. Ewan. Malakas naman ang dating pero hindi ko type.

Natabunan ng dibdib ang aking paningin sa mga kaibigan nang harapin ako ng lalaki sa tabi ko. Hindi ko tuloy makita si Lala kung hinarap ba ang lalaki. Napatingala ako sa lalaki at napataas ang isang kilay.

“Woah! Calm down, I just wanna know your name.” Humakbang pa ito ng isang hakbang palapit habang sumisimsim sa kaniyang baso. Napaatras naman ako ng isang hakbang at natigilan dahil sa kamay na humawak sa baiwang ko. Pinigilan ang paghakbang ko palikod. Bago pa ako makalingon kung sino iyon ay narinig ko na ang baritonong boses.

“Back off. She’s off limit.”

Nagtaasan ang aking balahibo sa batok dahil sa pamilyar na boses. Lalo na nang maramdaman ko ang pagpulupot ng kamay nito sa aking baiwang. Napatingala ako at nakita ang nagtatagis na panga ni Al na nakatingin sa lalaki sa harapan ko. Kumalabog ang dibdib ko sa paraan ng tingin nito sa lalaki.

“Oh! Chill, man.” Tumaas pa ang dalawang kamay ng lalaki bago kami nito talikuran.

“Are you okay?” Al asked. Hindi pa rin kumakalma ang puso ko sa kaba na hindi ko alam kung para saan.

“H-huh? Y-yeah…”

Shit! Hindi ako makatingin. Bakit ako kinakabahan?

“You’re drunk. Let’s go.”

Hinawakan nito ang palapulsuhan ko para hatakin paalis ng dance floor. Si Lala na lamang ang nakita ko na nagtatakang nakatingin sa amin.

“

Hatid

ko na

siya

. She’s drunk. Okay lang ba?” tanong nito sa kaibigan ko nang tumigil kami sa tapat ng table namin. Ang tono niya ay malumanay pero para pa rin siyang galit.

“Y-Yeah… Sure!

Ingat

!” Lala smirked when her eyes land on me. Pinanlakihan ko siya ng mata dahil do’n. Mapanghusga!

Marahan muli akong hinila ni Al palabas ng bar na ’yon hanggang sa makarating kami sa isang pulang BMW.

May collection ba siya ng sasakyan?

Pinagbuksan ako ni Al ng pinto. At nang papasok na ako ay inilagay pa ang kaniyang kamay sa taas para hindi ako masaktan kung sakaling mauntog. Siya na rin ang nagkabit ng aking seatbelt bago umikot papunta sa driver seat.

Shit! Ngayon ko naramdaman ang pag-ikot ng aking paningin. Napahawak sa aking sintido at napapikit.

Binuhay ni Al ang makina ng kaniyang kotse pero hindi pa rin pinapaandar. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mata at bumaling sa kaniyang puwesto. Titig na titig na ito sa akin. Sinuri pa ang aking suot bago napapikit at nagbuntonghininga.

Mukhang pagod at galing pa sa trabaho. Naka long sleeve white polo pa ito na itinupi hanggang siko at faded dark jeans. Sinuklay niya ang kaniyang kamay gamit ang kaniyang daliri. He licked her lower lip.

May kinuha ito sa backseat at iniabot sa akin. Jacket. Isang mabango at kulay black na jacket.

“Wear it. Please…” parang nauubusang pasensya nitong pakiusap.

“Why? Hindi naman ako

nilalamig

.”

“Just… Just wear it,

Aleera

.”

Napahilot ito sa kaniyang sentido kaya sinunod ko na lamang.

“Fine.”

Nang  maisuot ko na ito ay parang kumalma na ito. Sinimulan na nito ang pagpapaandar ng kaniyang sasakyan paalis ng parking lot.

“How are you and… your dad?” tanong nito na ipinagtaka ko.

“

Maayos

naman.

Bakit

?”

“Nothing…” sagot nito na nasa daan pa rin ang tingin. “You want coffee bago kita

ihatid

?”

“Sure.”

Tumango lamang ito. Nagtataka pa rin ako sa inaasta niya lalo na sa kaniyang biglang pagtatanong. Dahil pa rin ba ’yon sa huli naming napag-usapan?

Chapter 30

Tahimik kami sa loob ng isang coffee shop. Magkaharap kami sa dalawahang table na tabi ng wall glass kung saan kita naman ang mga sasakyan na dumaraan at pumaparking. May mahinang tugtog na maririnig sa loob.

There’s this something that I think is weird. I can’t just pin point what it is. But there is something with Al a while ago and now. It’s bothering me.

“

Ahm

… What’s with the sudden question earlier?”

He lifted his gazed from his coffee to my eyes. His deep pair green eyes have different emotions.

“Nothing… I’m just concern,” he said.

“Concern? Why? For what?”

Am I right? Nakikita ko siyang parang may gustong sabihin pero nagpipigil?

Al, hindi ako sanay sa ikinikilos mo ngayon. Bigla na lamang siyang sumulpot sa bar na wala naman akong narinig sa kaniya ng ilang araw tapos…

“Are you still drunk? How about headache? You want me to buy you a medicine?”

Lalo lamang nagsalubong ang aking kilay dahil sa pagbabago niya ng topic. Sa sunod-sunod niyang tanong. Is he hiding something from me? For what?

“No. Thanks.” Malamig kong tugon habang nakatitig pa rin sa kaniya. Panay naman ang pag-iwas nito.

“Spill it.”

“Huh?”

“You are hiding something.

Sabihin

mo na, Al.”

“W-What? I don’t know what are you talking about—”

“Really?” sarkastiko akong tumawa na nagpatigil sa kaniya. “Ilang araw kang hindi nagparamdam simula noong huling pag-uusap natin sa inyo. And then bigla kang susulpot sa bar at umastang pag-aari mo ako. Hindi lang ’yon… Bigla kang naging concern sa dad ko? Bakit? Anong meron? At huwag mong

sasabihin

na wala lang, Al. That was unusual.”

Kitang-kita ko kung paano siya nahirapang lumunok. Pansin ko ang bigla niyang pag-iwas nang tingin at parang nagpipigil. Nakita ko ang dumaang sakit at awa sa kaniyang mga mata. What was that for?

“Tell me…”

“A-

Aleera

…” kinakabahan nitong tawag sa pangalan ko.

“What?”

“This is not my story to tell—”

“Then, whom?”

Napatitig ito sa akin. Unti-unting umiinit ang ulo ko dahil sa ginagawa niya. Gaano ba kahirap sabihin ang mga dahilan at sagot sa mga tanong ko? That was just a simple questions.

Nagbuntonghininga ito at napakagat sa kaniyang pang-ibabang labi.

“Napaka simple ng tanong ko, Al. Matalino ka naman pero bakit nahihirapan kang sagutin ang napaka simpleng tanong? Pumupurol ka naba?” halatang may bahid nang inis sa aking tono. Matapang naman siyang nakipagtitigan.

“No. I just want to protect your peace—”

“What the heck? Anong peace? Anong protect?

Anong

kinalaman

no’n

sa

mga

tinanong

ko?”

“

Aleera

… Calm down please…”

“Calm down? Kalmado ako kanina, Al. Kung sinagot mo lang sana agad hindi mauubos ang pasensya ko. Now what? You want me to calm down when you are suddenly acting strange in front of me?”

Tuluyan nang naputol ang pisi ng aking pasensya. I just want an answer. Pakiramdam ko kasi ay isa akong takas na bilanggo na nakipagkita sa isang asset o naka sibilyang police na ano mang oras ay tututukan ng baril.

“I’m sorry… Fine… Can you come with me now? Just for an… hour? I guess…”

“

Bakit

? At

saan

naman?” may bahid pa rin ng inis.

“Somewhere… so that you can have your answer to all of your questions. Someone will answer that for you. But first, text your dad and tell him that you’ll be late.”

Ano bang sinasabi nito? Lumayo na kami nang lumayo dahil sa simpleng tanong. Lalo lamang akong naguluhan sa inaasta niya lalo sa mga sinasabi niya.

“Pinaglololoko mo ba ako, Al?

Dahil

wala

akong

panahon

para

r’yan

.”

“Trust me… Please…”

Ilang segundo pa kaming nagsukatan ng tingin pero pinanindigan niyang seryoso nga siya. At the back of my head want to believe him. But at the same time I have this strange feeling. Nervous and… Fear?

I take a deep sighed. I think I have no choice? I really want an answer. I can’t sleep in peace if I couldn’t have the answer.

“Fine. Where?”

“Text your dad first. Baka mag-

alala

siya

kapag

late kana

umuwi

.”

Tumango na lamang ako at kinuha ang aking cellphone.

To Dad:

Dad, baka po ma late ako ng konti pag-uwi. Don’t worry po, uuwi ako. Promise.

Maaga pa naman kaya okay lang naman sana kahit hindi ko i-text si Daddy pero alam kong hindi rin papayag ang isang ito. Tss.

Tumayo na kami at lumabas ng coffee shop. Pinagbuksan pa niya ako ng kaniyang kotse bago siya umikot papunta sa driver’s seat.

Tahimik lang ang naging biyahe namin. Tanging kanta lamang sa stereo ng sasakyan ang nagbibigay ingay sa pagitan namin. Ramdam ko rin ang ilang ulit niyang pag-sulyap sa akin.

Para saan ba ’tong ginagawa niya at ang pagsama ko sa kaniya? Bakit ibang tao pa ang makakasagot sa mga tanong ko? Sana pala hindi na lamang ako nang usisa para nakauwi na ako kanina pa. Kaya lang… My curiosity won’t allowed that. Tss. Sana lang ay hindi ko pagsisihan ang pagsama sa kaniya. Wait… Kailan pa ba ako nagsisi na nakakasama ko siya? Never pa naman. I’m always willing to come when it comes to him.

After twenty minutes drive his car stopped. Isang may kalakihang bahay na may maliwanag na ilaw at kulay puti ang bumungad sa akin. Ang gate nito ay kulay itim at may dim light sa magkabilang poste ng gate. Sa pangalawang palapag ng bahay ay may malawak na balcony at nakabukas din ang dim lights.

Lumapit si Al sa gate at pinindot ang door bell. Ilang segundo pa lamang ay natanaw ko na ang pagbukas ng main door. Isang babae ang nagmamadaling lumabas. At nang masinagan na ito ng ilaw habang papalapit sa gawi namin ay nakilala ko na kung sino ito.

I looked Al to asked but he just smiled a little. My heart starting to pounds so fast.

Tita Lani is walking fast to get out of their gate. I have no idea what’s really going on but I don’t want this feeling. I’m not comfortable every time she’s around. Hindi ko alam at hindi ko maipaliwanag kung bakit ganito palagi ang pakiramdam ko kapag nasa malapit siya.

May mga tao talaga sa paligid natin na kahit wala namang ginagawang masama ay hindi na natin gusto. Ayaw natin sa prisensya nila. This is weird, right?

Paglabas ni tita Lani sa gate ay agad siyang sinalubong ni Al.

“

Tita

… P-

Pasensya

na po kung

biglaan

. I’m sorry for ruining everything but I think this is the time? She deserves to know…”

Deserves to know? Ruining everything? Shit! This makes my head ache not the alcohol. Anobang sinesekreto ng dalawang ’to? Wait… Sila ba? What the fuck, Aleera?! Friend siya ng mommy niya! Pero bakit sila ganito? Parang may secret na hindi puwedeng ibunyag sa ngayon?

“I understand…” tita Lani said. She then lifted her gaze on me. I stiffened.

“Can we talk… inside?”

Me? Wait…bakit ako nadamay dito?

“For…what?” sabay lingon ko kay Al na bahagyang tumatango na para bang nagsasabi na pumayag na lamang ako.

“I have something to tell you…nope… To confess, rather. Please… Come in. It’s getting cold here.”

Hindi na siya nag-antay ng sagot at nauna na pabalik sa loob ng kaniyang bahay.

“Al, what is this? Kung may

problema

kayo ’wag

niyo

akong

idamay

.”

“What? No. This is all about you,

Aleera

. She will explain, let’s go.”

Hinawakan ako nito sa kamay at marahang hinila papasok sa loob. Kung sa ibang oras ito ay baka kiligin na ako dahil hawak niya ang kamay ko. Kaya lang…wrong timing. Kinakabahan ako sa mangyayari.

Chapter 31

Upon entering tita Lani’s house, unang umagaw ng pansin sa akin ang isang malaking frame. Malapit ito sa hagdanan. It’s a frame of a baby. A new born baby. Nakabalot sa isang puting tela at mahimbing ang tulog.

Hindi ko namalayan na unti-unti akong lumalapit dito habang hindi tinatanggal ang tingin. Another frames caught my attention. Smaller. Nakapatong sa estante sa ilalim ng malaking frame. First frame is her, kissing the baby in her forehead. Unti-unting gumuguhit ang sakit sa puso ko. Another frame is still her—smiling while the baby in the picture is crying. I swallowed hard.

Why these frames hurt me? I feel pain. And I hate it that I need to see these picture that I was praying to have in my life. But the person who bring me to this world resented it to me.

I was the little girl who wanted to share my baby pictures with my classmates and friends. But I don’t have one. My first baby picture is my first birthday with my dad. And every time nakikita ito ng mga friends ko, they asked where’s my mom is? Why I don’t have picture with her? Some of my classmates bullied me because of that. Ang sabi nila ay walang ina ang may gusto sa akin kaya iniwan ako. Mayroon ding nagsasabi na iniwan lang ako kung saan at napulot lang ako ni dad dahil sa awa.

After that, never ko na ipinakita mga pictures ko noong bata pa ako. Hindi ko na rin ikinukwento ang tungkol sa pamilya dahil wala naman akong maipapakilala na ina. Wala akong maipagmamalaking ina na mahal na mahal ako katulad ng sa kanila. Napuno lamang ako ng galit sa kaniya.

Hindi ko naisip na may kasama ako at hinayaan ang luha kong tumulo habang inaalala ang lahat habang hawak ang frame. Ramdam kong may tao sa likod ko. Napatunayan ko ito nang hawakan ako nito sa balikat.

“

Aleera

…” Al called me in small voice.

Agad kong pinunasan ang aking luha at humarap sa kanila. Napatingala ako kay Al dahil sa sobrang lapit nito sa akin.

“A-Are you…o-kay?” kinakabahan nitong tanong. His eyes is full of sincerity.

Lumampas ang tingin ko kung saan nakatingin na ng malungkot si tita Lani. Nangingilid na ang kaniyang mga luha at medyo nangangatal ang kaniyang magkahawak na kamay.

I walked slowly near her. I sighed. I now starting to feel myself in my every step toward her. It’s still here. The feeling of uncomfy is still here. I saw fears in her eyes.

Her eye color is same with mine. Her hair color is same as mine too. The feeling around her, the way she looked the first time we met explained everything now and I hate it. I hate what’s going on.

“I-Im sorry…” she said and her tears fell. Nagsalubong ang mga kilay ko. Naninikip ang dibdib ko at pakiramdam ko ay na s-suffocate ako kapag malapit siya.

Kumalabog nang malakas ang dibdib ko. Iyon pa lamang ang sinasabi niya pero alam ko na agad kung para saan ang usapan na ito. Ang galit ko noon ay biglang bumalik. Hindi ko na naitago pa ang galit sa mukha ko kaya para siyang lalong kinabahan.

Humakbang siya palapit sa akin at agad akong umatras dahilan ng kaniyang pagtigil. Kita ko ang takot sa kaniyang mga mata dahil sa ginawa ko.

“S-Sorry?” I smiled bitterly. “After all these years? Sorry lang?!” galit kong sabi. Napayuko ito at pinunasan ang kaniyang mata.

“Hindi manlang kita maalala. Hindi ko manlang naramdaman na nandiyan ka. Dahil ano? Dahil kahit kailan wala kang ginawa para makita o

makilala

ako! Wala kang

kuwentang

ina!”

“Aleera!” bigla akong hinawakan ni Al sa siko at agad ko itong hinawi. Tinignan ko siya ng masama.

“And you knew?” my voice cracked. I swallowed hard. I felt betrayed the way he looked.

“Bullshit?!” sigaw ko.

“

Aleera

please… Calm down—”

“Fuck, Al! Stop telling me to calm down! Wala kang alam sa mga nangyari! Hindi mo alam ang totoo! Maaaring may alam ka dahilan kung bakit mo ako dinala dito at tinraydor. Pero hindi ibigsabihin no’n may karapatan kang manduhan ako! Dahil wala kang alam kung

gaano

kasakit

! Hindi

niyo

alam!”

Napayuko si Al. Kagat ko ang pang ibabang labi para maiwasan ang malakas na hikbi. Ang mga luhang nag-uunahan ay hindi na kaya pang pigilan dahil sa sakit. Humarap ako sa taong may kasalanan ng sakit na nararamdaman ko. Umiiyak na rin siya ngayon.

“Hindi niyo alam…” nanghihina kong tugon sa kaniya. “Nangulila ako buong buhay ko sa yakap ng ina. Nangulila ako buong buhay ko na walang may alam. Tahimik kong tinanggap ang buhay na iniwan mo kasama ang lalaking inabanduna mo. Ang lalaking bukod tanging tumanggap sa akin at nagmahal sa akin ng buo. Ano pa’t nagpakita ka? Bakit ngayon lang? To say sorry? Fuck your sorry! I don’t want your sorry anymore!” mabibigat na hininga ang nagawa ko matapos kong isigaw ’yon. Walang pakialam kung may naaabalang kapitbahay.

“L-Let me explain… Please…” umiiyak nitong pakiusap.

“Then, explain. Your reason won’t be enough, though. Because the scar you caused me will never heal. The pain may be dead to everyone who sees it, but the trauma you gave me is still alive in my heart.”

“Sorry… S-Sorry kung…kung

iniwan

kita—”

“Kami. You left me and Dad, remember?”

Nagbuntonghininga ito. Para bang nahihirapan magpaliwanag. O nasasaktan?

“Hindi namin mahal ang isa’t-isa ng dad mo. ’Yon ang alam niya. I never said that I loved him because I know he’s in love with someone else.” Natigilan ako sa narinig.

Naalala ko ang sinabi sa akin noon ni dad na isa sa dahilan kung bakit kami iniwan ng aking ina ay dahil hindi naman nila mahal ang isa’t-isa kaya nagulat ako na narinig ko ito sa kaniya.

“Sapat ba na dahilan ’yon para

iwan

ako

gayong

mahal mo naman pala

si

dad?”

Dahil kung oo, napaka babaw niya! Dahil lang hindi siya kayang mahalin pabalik ay gugustuhin niyang ipalaglag ako?

“

Inaamin

ko,

ginusto

kitang

ipalaglag

noon…”

Tangina! Masa masakit pala kapag narinig ko na mismo sa bibig niya na ayaw niya sa akin.

“Dahil alam kong hindi ka magiging masaya sa pamilyang walang pagmamahal. At dahil alam ko rin na hindi magiging masaya sa akin ang ama mo. Wala ka sa plano namin dahil nalasing kami pareho at pareho naming alam na magkaibigan lang kami. He’s too in love with our friends kaya sinamahan ko siyang magpakalasing nang malaman niyang ikakasal na ’yong taong mahal niya. But because I loved him… Hinayaan kong may mangyari sa amin

kahit

na alam kong may

paraan

pa para

pigilan

’yon.”

“Hinayaan mo? You let your feeling to control you? You’re such a selfish! Hinayaan mo may mangyari kahit alam niyong posibleng makabuo kayo. Tapos ano? Ako ang pinagbayad mo sa pagiging makasarili mo! At nang maisip mong ipalaglag na lang ako,

naging

selfish

ka

pa rin

hanggang

sa

iwan

mo kami!”

“A-Aleera… I-I’m sorry… Maniwala ka, pinagsisihan ko lahat ng iyon. Pinagsisihan ko na

iniwan

kita.

Pinagsisihan

ko

lahat

…

Maniwala

ka

—”

“Pinagsisihan mo? Ilang taon na ang lumipas na wala akong narinig sa ’yo kahit nasa paligid ka lang pala. Tapos sasabihin mong pinagsisisihan mo?! Sinong niloko mo?!” galit na galit kong sigaw sa kaniya. Napatakip siya ng kaniyang bibig dahil sa pag-iyak. Matalim ko lamang siyang tinignan. Lumapit sa kaniya si Al at pilit siyang pinapakalma.

“I have my reasons…”

“Dahilan na naman? Wala bang

tapos

ang

mga

dahilan

na ’yan?!”

“I am diagnosed with cancer months after giving birth,

Aleera

…” natigilan ako sa narinig.

“Liver cancer.

Sinabayan

din ng postpartum depression. Ilang buwan pa lang na iwan kita noon nagsisi na ako at gusto ko na bumalik. Pero nang malaman ko ang

sakit

ko, hindi ko na

sinubukan

magpakita

pa.”

Ramdam ko ang sakit at lungkot sa kaniyang boses. Panay pa rin ang pagtulo ng kaniyang luha.

“W-Why?” tanging nasabi ko.

“Natakot akong magpakita ulit kung iiwan lang din pala kita. I’m dying that time. Kung iiwan lang din kita, mabuti pang ’wag na lang dahil mas masasaktan kita. Ayoko rin bigyan ang daddy mo ng dahilan na kaawaan ako at makisama sa akin. Kilala ko siya. Napakabait niyang tao. Ayoko rin maging pabigat pa sa kaniya

dahil

alam kong

masaya

siya

kahit

kayong

dalawa

lang. Alam kong

nahihirapan

na siya

sa

ginawa

ko at

pinasalo

ko

sa

kaniya

ang

responsibilad

ko.

Ayaw

ko ng

dumagdag

pa.”

Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko alam kung ano ang dapat maging reaction ko pero…hindi ba puwedeng lumaban siya kasama kami? Hanggang sa buhay niya naging makasarili pa rin siya.

“Nalaman ’yon ng parents ko na nasa ibang bansa kaya kinuha nila ako at doon pinagamot. Nawalan ako ng lead kung nasaan kayo that time

dahil

wala naman may alam na may

anak

kami ni Travis. Even our friends. At

nang

bumalik

ako para

sa

’yo ay nakita ko

siya

…

Natakot

akong

magpakita

.

Natakot

din

siguro

si

Travis na

ipakilala

ako

sa

’yo kaya

ayaw

niya na

magkita

tayo—”

“

Ayaw

ni dad na

magkita

tayo? B-

Bakit

?”

Dad… Alam mong gusto ko rin siyang makilala noon, kaya bakit? Bakit mo ipinagdamot ’yon?

“He’s afraid that I might take you away from him.

Kahit

sinabi

ko naman na you’re in a legal age to decide, hindi

siya

nakalma

. And I understand…”

“But still, you left me. You made my childhood memories a nightmare. I cried every night without dad knowing it. Hindi alam ni dad na

nabubully

ako

sa

school

dahil

sa

pang-

iiwan

mo. I faced the darkest day of my life in silent… Thanks to dad.

Dahil

ang

malaking

guwang

sa

puso

ko ay

unti

unti

niyang

napunan

. Thanks to him…

Dahil

ang

mga

responsibilad

na

iniwan

mo ay

nagampanan

niya ng

walang

reklamo

. Ang

pilat

ng

sugat

na

ginawa

mo

sa

puso

ko; hindi man

mawawala

ay

natatakpan

naman ng

pagmamahal

ni daddy. And yes, if you all ask me kung sino ang

pipiliin

kong

makasama

…

Si

dad… It’s always him. The only man who can’t hurt me in anyway.” Pagkasabi ko no’n ay sinulyapan ko si Al. Napalunok ito dahil sa talim ng aking tingin.

“A-

Aleera

… I’m sorry. I just knew all of these recently. Believe me… Hindi ko

gustong

itago

—”

“Pero

itinago

mo. Wala

ka

ngang

planong

sabihin

, ’di ba? Kaya ba

bigla

kang

naging

sweet

sa

akin

dahil

naaawa

ka

? Kaya ba

ganiyan

kana

bigla

kainterisado

sa

buhay

ko

dahil

pinagtatawanan

mo na ang

nakakaawa

kong

buhay

?!

Nalilibang

ka

bang

nasasaktan

ako? Well, congrats! You acted well.

Napaniwala

mo ako na

naging

interested kana

talaga

sa

akin after all these years

nang

paghahabol

ko!

Mukhang

well train

ka

ng

tita

Lani mo!”

“N-No,

Aleera

… Hindi

totoo

’yan—”

“May

totoo

pa ba

sa

lahat

ng ito, Al? Kaya ko pa bang

isiksik

ang

putang

inang

pagpapaikot

niyo

sa

akin

sa

kabila

ng

sakit

at trauma na

ibinigay

sa

akin ng

buhay

ko?! I’m done!

Lahat

ng

hinihiling

ko at

hinahabol

ko,

ayaw

magpahabol

.

Nakakapagod

.

Ngayon

ko lang na realize,

nakakapagod

pala

maging

ako.

Nakakapagod

pala ang

buhay

na

mayroon

ako!

Nakakapagod

ang

mga

tao

sa

paligid

ko! Kung

ayaw

niyo

sa

akin, fine!”

Chapter 32

May mga pagod na pahinga lang ang kailangan, magiging maayos ka na. Pero mayroon din naman pagod na hindi maibsan ng pagtulog, pag-iyak at ng kausap. Pagod na minsan gusto mo na lang isuko.

This is tiring. Living the life I have is draining me for years. I am strong to accept all those truth but that doesn’t mean it won’t hurt me. The truth is… It is better to smile than explaining why are you sad or hurt.

Ang hirap magtiwala sa panahon ngayon. Hindi mo na alam kung ano pa ba ang totoo. Hindi mo alam kung ikaw ba ang may problema o ganoon lang talaga sila sa ’yo.

I trust Al, yes. I even love him. But then, I don’t get it. Bakit kailangan niya rin itago sa akin ang lahat? Ilang beses na pala kami nagkaharap ng aking ina sa kanila pero wala akong kaalam-alam. And the worst is… Ang mommy pala niya ang tinutukoy ni dad na first love niya. Small world, huh? Sa mga nakaharap ko, sino ba sa kanila ang nagsasabi ng totoo? Sino ba sa kanila ang pinaiikot lamang ako?

I remember when I was a kid. I was dreaming to a mom who can brush my hair before going to bed. I was dreaming to a mom who can dress me and bond with me in a salon or malls. I waited that to happen for years but didn’t happen so I got tired and gave it up.

Napagod ako sa paghihintay sa kaniya na balikan ako. Kahit sana para sa akin na lang. Napagod ako sa pagdarasal na magkikita kami muli at bubuoin niya ang pamilyang iniwan niya para sa akin. She didn’t came. I don’t have a memories with her. Sa tuwing babalikan ko ang aking kabataan, puro sakit at puot lamang ang naaalala ko tungkol sa kaniya. Dahil kahit amoy at haplos niya ay hindi ko maalala.

Nandoon na tayo sa nagsisi siya sa kaniyang ginawa. Pero is that enough to prove a point? Does her reason justify the fact that she wants me gone in her life? That she planned to get rid of my life because she hated me? Hiniling ko ba na mabuhay ako? Para ano? Para lang magbayad sa kasalanang nagawa nila? Tangina! Hindi ko hiniling ang lahat ng ito, hindi ko hiniling ang buhay na ibinigay sa akin pero hindi naman ibig sabihin ayoko na nandito ako. Pero sana maramdaman ko naman ang buhay na deserve ko.

Akala ko okay na ako na nandiyan ang daddy ko. Akala ko masaya na ako. But when the truth came, when I met her… The real life for me is now starting to hit me hard. Masakit pa rin pala.

“

Aleera

…

Anak

?” malambing na tawag ni daddy. Narinig ko na binuksan nito ang pinto pero hindi ko na ito nilingon. Nanatili akong nakadapa at nakaharap ang ulo sa bintana.

Umaga na. May trabaho dapat ako pero hindi nakikisama ang katawan at isip ko. Maybe I’ll text or call my friends later to tell them that I want a break. Maybe it’ll help me.

Umuga ang kama at ramdam kong naupo siya sa bandang likuran ko.

“You’re not going to work? Are you…okay? Are you sick?”

Napapikit ako sa mga tanong niya. Nang umuwi ako kagabi ay tulog na si daddy. Matapos ng magulong usapan kagabi ay iniwan ko sila roon. Mabuti na lamang at saktong may dumaan na taxi paglabas ko kaya kahit hinabol ako ni Al ay hindi ko na siya nilingon. Inaasahan ko na mababalitaan ito ni dad pero mukhang hindi pa.

“

Anak

… May

problema

ka

ba? You can tell me, I’m all ears…always.”

I will never hurt this man. I will never leave him. He treat me like a gem. I really love my dad for not giving me up in spite of me being hard to handle.

Dahan-dahan akong bumangon at naupo sa kama. Sumandal ako sa headrest at niyakap ang aking tuhod.

“Dad… Hindi

ka

ba

napapagod

sa

akin?”

His eyes widened in shocked. Para bang sobrang nakakagulat ang aking tanong.

“What are you talking about,

Aleera

? Of course not! I will never get tired of you because you are my daughter and I love you.”

His words melt my heart. They are right. My dad is so kind, almost perfect. But why God didn’t let him to be loved? Why He makes my dad life so complicated? He loved by someone but he loved someone else. And then he end up alone. But, yeah, I’m here so he’s not really alone.

“I know, dad.”

“What’s wrong?”

“Kung… Kung

sakali

ba na

bumalik

agad

noon ang ina ko,

matututuhan

mo ba

siyang

mahalin

? Or, hindi mo ba

talaga

siya

nagawang

mahalin

?”

Tinitigan ako ni dad ng ilang segundo bago nagbuntong hininga. Parang nahihirapan siyang ipaliwanag at balikan ang nakaraan.

“Ang love hindi

pinipilit

…pero

natututuhan

naman

kalaunan

. Hindi mo

puwedeng

utusan

ang

puso

mo na

mahalin

ang

taong

’to

dahil

lang

sa

mahal

ka

niya. No. Take time and you’ll see, you’ll gonna love the person eventually. Love is mysterious. I liked your mom. I felt that months after she said that she’s pregnant. And I told myself…

matututuhan

ko rin

siyang

mahalin

.” I stiffened. He smiled but his eyes are sad.

“You mean…you learned to loved her?”

“Kung hindi niya

siguro

tayo

iniwan

,

Aleera

. Kung

pinili

niya

sanang

ipaglaban

ka

—tayo,

siguro

masayang

pamilya

na tayo

ngayon

.

Napalitan

nang

galit

ang

nararamdaman

ko

dahil

sa

ginawa

niya. If she has reasons behind that, she should explained it. I’ll compromise. Kaya ko at

pipilitin

ko

namang

intindihin

. Pero ang

dahilan

na

walang

pagmamahal

sa

pagitan

namin

ay

napakababaw

na

dahilan

para

sa

akin.”

Pareho kami mag-isip ni dad. He’s right. Kung sana sinubukan lang nila ng magkasama… Hindi sana namin nasasaktan ang isa’t-isa.

“Hindi

siya

mahirap

mahalin

. Though, I knew she used to flirt back in college, but she’s still my friend and I know her. She’s outgoing. A happy-go-lucky type of woman. Party, drinks and boys is her life. Alam ko naman na

nililibang

niya lang ang

sarili

niya para

makalimot

sa

nararamdaman

niya

sa

akin noon. But like what I said, love is mysterious and you can’t predict what will happen. I can love her if she’d choose to have us for the rest of her life,

Aleera

. She’s coward.”

Nangilid na ang luha sa mga mata ko dahil sa narinig kay daddy. So, pareho kami mag-isip ni dad pero karamihan sa ugali ko ay nakuha ko sa aking ina? Funny that I hated her but I am almost like her. Tss.

“She has her reasons…” napatingin sa akin ang aking ama na nagtataka. “I’d talked to her last night—”

“You…met her?”

May takot na sa boses at mata ni daddy. Ito ba ’yong sinasabi ni tita Lani kagabi na ayaw ni dad na magkita kami dahil sa takot? I saw the evidence in his eyes.

“Yes, dad. We talked. She explained and told her reasons why she left.”

Hindi inaalis ni dad ang titig sa akin. Naghihintay sa lahat ng sasabihin ko. Wala naman siyang dapat ikatakot dahil hindi naman ako mawawala sa kaniya.

“She had liver cancer and went abroad for treatment…” sinabi ko lahat ng napag-usapan namin nang gabing iyon. Dad is attentive. After the story, I saw him swallowed hard. Yumuko ito habang kagat ang pang-ibabang labi.

“She must’ve told me…

Puwede

naman

siyang

lumaban

kasama

ko,

kasama

ka

.

Bakit

kailangan

niyang

lumaban

mag-isa?

Tss

.

Iniisip

na naman

siguro

niya na

makakaabala

siya

at

magiging

pabigat

.

Ayaw

niya kasi ng

ganoon

.”

Kilalang-kilala niya talaga si tita Lani. Hindi niya mahal pero kahit maliit na detalye saulo niya? Dad… I think you loved her… You’re just in denying because you’re confused between her and your first love. Slowly, my lips stretched into a smile.

“Why are you smiling?” nagtatakang tanong ni dad.

“You knew every small details about her. One of the sign that you care for her or…you love her, dad.”

Hindi siya nakapagsalita. Parang pinapakiramdaman ang kaniyang sarili dahil sa aking sinabi.

Maybe because he kept on telling him that he love someone else kahit pa nararamdaman na niyang may iba. He’s confused.

“You…forgive her?”

Napatawad ko na nga ba talaga? Parang…hindi ko pa kaya dahil nasasaktan ako at may galit pa sa puso ko. I think kailangan ko muna ikalma ang sarili ko. Kailangan ko ng pahinga sa lahat ng ito.

“

Galit

pa rin ako, dad.

Nasasaktan

pa rin. Hindi

ganoon

kadali

.

Sanay

akong

wala

siya

kaya hindi pa ako

handa

. I can forgive her pero ’yong

sugat

hindi ko alam kung

hihilom

pa. I’m sorry…” napayuko ako sa aking mga kamay na nasa kandungan ko. Hinawakan ito ni dad kaya napaangat muli ako ng tingin.

“Don’t be… Your feeling is valid. Normal lang na

magalit

ka

at

sumama

ang

loob

. Normal lang na hindi mo

agad

kayang

magpatawad

. But don’t forget that she’s still your mom, okay? If you are ready and you are heal enough to give her a chance. Give her. Every one deserves a second chance.” He smiled.

“Do you forgive her?” I asked back.

“I should. Alam kong may

kasalanan

din ako kung

bakit

mas

pinili

niyang

lumaban

mag-isa. I didn’t gave her assurance.”

Time will heal. I hope it will.

Dad is right. Everyone deserves a second chance but of course it still depends on how painful they’d caused you. If they are worth the second chance, why not? And for my case, I need time. I’m still mad and in pain. Kahit na dumating siya, parang may nawala sa parte ko sa pagbabalik niya…

“Dad…”

“

Hmmm

?”

“Can I take a break from all of these?”

Chapter 33

I shivered and huddled close to myself as the chilly wind blew from the pine trees. I can see from the shining moon and the flashing stars in the dark night sky that you can continue to shine brightly even after your lowest point. Who would have guessed that the darkness I used to despise would suddenly bring me comfort? Comforting me this time?

This is my first night here in Baguio. Unang gabi malayo sa mga taong hindi kayang magpakatotoo sa akin. Unang gabi para hanapin ang sarili na nawala ng mahabang panahon.

Mabuti na lamang at pinayagan na ako ni daddy na magdrive. Hinayaan niya rin ako kung saan ko man gusto pumunta basta raw mahanap ko ang kapayapaan na hinahanap ko. Samantalang napuno muna ng tanong bago ako makaalpas sa mga kaibigan ko.

“Hoy,

dukit

ka

!

Ano

’yong

sinasabi

ni Mommy

sa

amin?

Totoo

?!“ nanlalaking matang tanong ni Lulu habang lumalapit sa table ko.

Seryosong nakatingin sa akin si Lala samantalang si Elaine ay nagtataka sa sinasabi ni Lulu. Sabay-sabay silang lumapit sa table ko habang nagliligpit ako.

Alam ko naman na maiintindihan nila ako. Kailangan ko ito para sa sarili ko.

“Huh?

Ano

’yon, Lulu?“ ani Elaine.

“

Itong

babaitang

ito ay nag file ng leave. Not just for days but for weeks!

Aba

!

Saan

naman ang

tungo

mo?“

“Weeks?!

Bakit

,

duks

?

Aalis

ka

? Abroad?“

Huminga ako ng malalim at tumigil sa pagliligpit ng mga gamit ko sa aking table. Tinignan ko sila isa-isa at ngumiti nang malungkot. Titig na titig sa akin si Lala. I know she has already a clue about what’s happening to me.

“I… I just need t-time. I mean… I need a long break.”

“What?

Bakit

?“ hindi pa rin maitago ang gulat sa mukha at boses ni Elaine.

“Sino

kasama

mo? Ang

inosenteng

Palos mo ba? Huh?

Naku

-“

“Hindi, Lulu. Ako lang mag-isa.” Pinutol ko agad ang sinasabi ni Lulu. Mukhang wala pa silang idea.

“Teka

nga

… May

nangyari

ba?

Bakit

kailangan

mong

magbreak

ng

ganoong

katagal

?“ si Elaine. Naghalukipkip na ito habang nakaupo sa harapan ng table ko.

They deserves to know. Besides, they’re my friends, my family. Sila lang bukod kay daddy ang mayroon ako.

Ikinuwento ko ang nangyari nang gabing iyon. Tahimik silang nakikinig hanggang sa matapos ako sa kuwento. Ilang segundo silang natahimik at nakayuko na tila pinaprocess sa kanilang utak ang buong kuwento.

“

Galit

ka

rin kay Al, tama?“ seryosong tanong ni Lala.

“

Malamang

! Hello?!

Naglihim

siya

kay

Aleera

!

Importante

kay

duks

ang

mga

’yon

dahil

buong

buhay

niya wala

siyang

ina.

Kahit

sino naman

siguro

sasama

talaga

ang

loob

.

Nakakasama

mo

lagi

pero may

itinatago

pala

sa

’yo.

Paano

kapa

magtitiwala

ulit

?“ mahabang ani Elaine.

“I understand that. But don’t you think he really wants to hide this from you on purpose? I mean… Maybe he wants you to know the truth from your mom, not from him, because it’s not his story to tell. Don’t you think?”

May point si Lala. Ganoon din ang sinabi ni Al nang gabing iyon. Kaya lang… Masakit pa rin na paglihiman.

“Even so, Lala. He lied.

Aleera

here just wanted to know the truth especially that’s her family problem.

Ano

ba naman ’yong

sinabi

niya

agad

nang

malaman

niya rin

agad

’yon, ’di ba?“

“Then, what? Make

Aleera

an impulsive decision like this? Because she’s mad? Leave us and her problem thinking that all of these might be solved by escaping? We’re here to help.“ Tumingin sa akin si Lala. “We’re always here to help,

Aleera

. You don’t need to face those problem alone. How could you made a decision without thinking the people you might left? Your dad? Us?“

Natahimik si Elaine sa pakikipagtalo dahil sa sinabi ni Lala. Natahimik rin ako at napayuko. She’s right. But… This is my problem. Problem that I need to figure out alone. Because this is about myself, who lost years ago. My peace of mind.

“I understand, Lala. Pero hindi lang ito

tungkol

sa

inyo. Hindi ito basta

problema

na

nagagawan

ng

paraan

sa

pakikipag

usap

habang

nag-

iinom

. Maybe that might help to feel better. This is all about me and my lost self. This is about my peace. I’ve been in denial with my feelings from my past nightmare for shelter myself. I’ve been strong from everyone’s eye so nobody could ask if I’m okay because I’m afraid to tell that am I really not.“

Tumulo ang luha ko habang tinitignan sila isa-isa. Kita ko ang nangingilid na luha ni Lala, ang pagpupunas sa pisngi nina Lulu at Elaine. Napakagat labi ako sa pagpipigil ng hikbi at nagbuntong hininga.

“I appreciates all of you who wants to comfort and help me. Pero sana

maintindihan

niyo

rin na

gagawin

ko ito para

sa

sarili

ko.

Gagawin

ko ito hindi para

takasan

ang

lahat

. For my twenty three years of my life, it was miserable knowing that my own mom didn’t want me to see her. Didn’t want to love me.

Tinanggap

ko

dahil

pagod

na

akong

maghintay

at

umasa

and then

biglang

…“ pumiyok na ang boses ko dahil sa paghikbi. “

Gustuhin

ko man na

tanggapin

na lang basta ang

pagdating

niya. Hindi ko

kayang

pilitin

ang

sarili

ko. I’m s-sorry…“

“

Shh

… Don’t be.“ Bigla akong niyakap ni Lala. “I’m sorry… I didn’t meant to add the pain you have right now.”

Niyakap din ako ni Lulu at Elaine habang tahimik na umiiyak. I knew that they’ll understand once I explained. They’d always will.

“

Napakaburara

mo naman,

duks

!

Pati

sarili

mo

naiwala

mo pa!

Saan

mo kasi

iniwan

?!“ bigla kaming natawa sa banat ni Elaine. Nahahanapan pa rin niya ng kalokohan kahit ganitong nag-iiyakan na kami.

“

Oo

nga

!

Sa

susunod

nga

’wag kang

burara

!“ sabi naman ni Lulu.

“

Oo

,

pagbalik

ko.“

“We will wait for you. Continue to heal,

Aleera

. Not for anyone but for yourself.“ ani Lala.

Miss ko na agad sila. Hindi ako sanay na wala sila sa paligid ko. But I need this… Alone.

I understand Al. Pero hindi ko rin maiwasan na mawalan ng tiwala dahil sa pagtatago niya. Maybe he has a reason. But I can’t help to felt betrayed.

This is valid, right? Ang maramdamang pinagkaisahan ka at sumama ang loob dahil pakiramdam mo ay buong buhay kang itinatago s mundo. Dahil pakiramdam mo hindi ka kamahal-mahal.

I realized… I have to stop chasing people who doesn’t want to be chased.

Habang yakap ko ang aking sarili sa veranda ng aking hotel room, binasa ko muli ang huling text ni Al bago ko i-airplane mode ang phone ko.

Al:

I’m sorry. Please hear me out. I didn’t meant to hide it from you to hurt you more, believe me. I’m just protecting you from more pain. I know this is so painful. I’m always here. Maghihintay ako. Palagi. Be safe. I know you need time for yourself, but if you need anything I’m just one call away.

Nagbuntonghininga ako at tumingala muli sa mga bituin. Sana isang iyak lang lahat ng ito ay magiging maayos na. Pero hindi. Twenty three years of longingness is not a joke. Nabigla ako sa lahat ng nalaman ko. Hindi ako naging handa dahil hindi naman na ako umaasa. Pero may mga pagkakataon talaga na bigla na lamang tayong gugulatin ng tadhana.

“

Babalik

ako. At

sa

pagbabalik

ko, sana

buo

na ako. Sana kaya ko ng

magpatawad

. Sana kaya ko na

ulit

tumanggap

ng

mga

taong

gustong

pumasok

sa

buhay

ko. Sana…

Mahintay

niya rin ako. Pero…

Magiging

madali

paba

sa

aming

dalawa

gayong

mommy niya ang first love ng dad ko?

Paano

kung mahal pa ni daddy?“

Napabuntonghininga muli ako. Bakit ang komplikado ng buhay bago mo makuha ang happiness na gusto mong makuha? Hindi ba talaga puwedeng maging masaya na lang? Bawal ba talaga maging masaya kung hindi ka muna masasaktan? Ang sarap bumalik sa pagkabata. Problem mo lang ang pagtulog sa tanghali kung paano mo ito matatakasan. Tss. Adulting sucks!

Chapter 34

Kinaumagahan ay maaga ako nagising. Naligo agad ako at nag-ayos ng aking sarili. Naisip ko na maglibot dito sa Baguio upang maging payapa naman ang isip ko. Wala akong balak na gumamit ng sasakyan dahil gusto kong maglakad-lakad.

Because the weather here in Baguio is cold, I am wearing my black over-sized hoodie and denim ripped jeans. At dahil maglalakad-lakad ako, naka white sneakers lang din ako para hindi sumakit ang mga paa ko. Hinayaan ko lamang na nakaladlad ang mahaba ng buhok ko.

Habang naglalakad ng napakabagal sa Burnham Park, pinapanood ko ang nga nagsasagwan sa lake. Some of them are couples, groups of friends and…Family… They are laughing and enjoying each other’s company. I slowly sit on one of the metal chairs and stare at them intently.

So… That’s how happy you are when you’re with your family. Who have both parents beside you. I want to feel that too. I want to laugh because you are truly happy, not because you want them to see that you are happy to cover up the pain.

Ipinilig ko ang aking ulo. No. Nandito ako para mag-enjoy at para gumaan ang pakiramdam. Hindi dapat ako nag-iisip ng mga nakakalungkot. Tss.

Bakit kaya ’yong mga nababasa ko sa libro sa ibang bansa napunta para maka move-on? Ako? Ito, nandito lang sa tabi-tabi. Sabagay, hindi naman ako nag mo-move on. Kailangan ko lang ng panahon para matanggap ang mga nangyari. Pero sana all na lamang sa mga nag-iibang bansa para makapag move-on. Soon… Mangingibang bansa rin ako kapag na heart broken ako. S’yempre kailangan may love life muna, ’di ba?

Tumayo ako at naglakad muli. Kahit may araw na ay malamig pa rin ang simoy ng hangin. Ang sarap siguro manirahan dito. Parusa nga lang sa pagligo kapag walang heater. Baka manigas ako sa lamig.

Habang nagmumuni muni ay natigilan ako dahil sa dami at ganda ng mga bulaklak. Different kinds of flowers in different colors caught my attention. I slowly touched one of them. I smiled. They bloomed perfectly. I hope they can last and can be perfectly beautiful as what they are now. Sana… Kagaya ng mga bulaklak na ito ay mamukadkad din ang buhay ko. At sana kagaya ng mga puno ang mga taong mahal ko. Mananatili lamang kung saan ko sila naiwan para may balikan pa ako.

“Ate…” mahinang tawag ng isang batang babae. Natigilan naman ako at dinungaw siya sa may paahan ko.

“Ah?”

Bigla nitong itinaas ang isang pirasong sunflower na kaniyang hawak at isang baso ng…taho? Nakatingala na ito sa akin habang kumukurap-kurap. Napakurap-kurap din naman ako sa batang may magandang mata at mapulang labi, mapink ang pisngi. Naka braid ang medyo brown na buhok. Dahan-dahan kong kinuha ang kaniyang inaabot.

“T-thank you…” sabi ko.

“

Bigay

po

no’ng

kuya

na

naka

black hoodie—ah?

Nawala

…” nagulat ito nang hindi na niya makita ang lalaking ituturo sana niya sa akin. Kumamot ito sa kaniyang ulo. I smiled.

“

Ahm

… Thank you!”

“Good morning

daw

po sabi ni

kuya

.” I stunned. Who’s that guy?

“Okay. Tell him, good morning too and thank you.” Tumango lamang ang bata bago ako tinalikuran. Patalon-talon pa itong umalis dahilan para lumundag rin ang naka braid niyang buhok. Cute.

I looked with the flower. Sino naman kaya iyon? May pa taho pa. Strawberry taho. Nagkibit balikat na lamang ako at naglakad muli habang dahan-dahang hinihigop ang taho sa kanang kamay. Sa kaliwa ko naman ay ang sunflower. Hanggang sa nakarating ako sa mga nagba-bike. Mukhang masaya rito.

Umubos ako ng isa’t-kalahating oras sa pagba-bike. Dahil hindi naman kalawakan ang iikutan ay hindi naman ganoon nakakapagod. Bukod pa roon ay wala akong kasama kaya chill ride lang.

Bumalik ako sa lake para i-try naman ang magbangka. Ang sabi dapat may kasama para raw sulit ang bayad pero dahil mag-isa lang talaga ako ay pinayagan din naman ako.

The green water of the lake with lots of people boating above its water make me enjoy doing it. Akala ko ay ako lamang ang solo pero may nakita ako sa hindi kalayuan na nag-iisa rin. Naka hoodie rin siyang black at hindi mas’yado kita ang mukha dahil sa suot nitong hood at cap. Natatawa pa ako kapag may ilan na nakakabangga ng aking sinasakyang bangka. Natatawa rin ako sa mga character na nakapuwesto sa dulo ng mga bangka. Mermaid na mukhang naigahan, cartoon character na mukhang pagod na. Maganda lang talaga ay ’yong swan.

Minsan pa ay napapa arat ako sa takot kapag medyo tumatagilid ang bangka kapag nasasagi. Nahirapan pa akong sumagwan pabalik.

Iyon lamang ang ginagawa ko sa maghapon dito sa baguio. Mamasyal at naglalakad-lakad hanggang sa kung saan mapadpad. Kapag naman nagutom ay maghahanap ng resto at uuwi sa gabi. Na try ko rin ang mag night market para roon mag foodtrip isang gabi bago umuwi. This is so fun! Although I’m all alone, I’m still enjoyed every moment I spent here.

It’s been three days. Every time na nasa labas ako feeling ko palagi may nakamasid sa akin. Siguro dahil sa dami ng tao rito na minsan ay naaagaw ko ang atensyon. I don’t have a plan on how many days I’ll stay here. Because my plan was to explore alone anywhere. And before this day end, I am planning to go on this bar named Spade Superclub. Ala siyete pa naman ng gabi ang bukas nito kaya nagpahinga lang muna ako rito sa room ko.

Pagsapit ng hapon ay tumambay agad ako sa veranda. Nag-aabang ng sunset.

I’ll be forever in love with the sunsets. I’d rather chase the sunset everyday for the rest of my life than chase the person… Nevermind!

Three days ko na rin ito ginagawa. Ang pagpicture sa sunset. Itinayo ko ang phone ko sa lamesa bago sinet-up ang timer nito. Ni click ko ang focus sa mismong langit para maging silhouettes na lamang ako. Agad akong tumakbo sa railings ng veranda bago tinalikuran ang phone ko at nakatingala sa langit. Ilang beses ko pa itong inulit at minsan ay nakaharap ako pero hindi kita ang mukha dahil sa kulay kahel na langit pa rin ito naka focus.

Iba ang ganda ng color combination ng langit ngayon. It’s a combination of purple, orange, pink and yellow. It gives me peace and it is make me calm.

Nang i-off ko ang airplane mood para buksan ang data ko at ma i-post sana ang picture ko ay dumagsa naman ang messages. Galing ito sa mga kaibigan ko at sa dad ko. May nakita rin akong ilang message galing kay Al at sa unknown number. Binasa ko muna ang kay Al.

Al:

I know you’re enjoying your day. I miss you.

Nagsalubong ang kilay ko. What’s wrong with him? Napahawak ako sa aking dibdib dahil sa kabog nito na hindi normal para sa akin. Bakit para siyang ibang tao? Ang…sweet? Hindi ako sanay. Tss.

Sinunod ko naman ang sa unknown number.

Unknown Number:

I’m sorry. Alam kong nabigla at nasasaktan ka. Pero sana bigyan mo ako ng chance na pagbayaran ang mga ginawa ko, anak. Gusto kong maramdaman kung paano maging ina sa ’yo. Sana hindi pa huli ang lahat. Mahal na mahal kita, anak. Sorry.

Anak

.

Kumirot ang dibdib ko. Medyo bumigat ang aking paghinga at agad na nangilid ang luha sa aking mga mata. Napaupo ako sa sahig habang nakahawak sa aking dibdib. Masakit na masarap sa pakiramdam na mabasa ang kaniyang text. Pero mayroon ding takot. Takot pa rin ako na bigla niya ulit akong iwan kapag nasanay na akong nand’yan siya. Ayoko. Ayokong maiwan ulit.

Nang makalma ang aking sarili ay itinuloy ko na lamang ang pagpopost ko sa aking Instagram. Isang picture ko lamang ’yon na nagmukha lamang akong anino sa ilalim ng sunset. Ang caption na inilagay ko ay mula sa lyrics ng isa sa paborito kong kanta. Kanta ni IU pero translated into english na cover ni Ysabelle Cuevas.

When everything ends by the sunset, I’ll travel back to our times🧡

Pagkatapos ko itong ipost ay pumasok na ako sa room ko para makapag-ayos na papunta sa Spade Superclub. This will be my last night here so I’m gonna enjoy this one. Hindi na ako magdadala ng sasakyan para kahit malasing ako ay safe. Magtataxi na lamang siguro ako kapag nalasing talaga ako.

Chapter 35

Pagkalabas ko ng banyo ay agad akong nagbihis at naglagay ng light make-up. I’m wearing a maroon silky spaghetti backless dress and three inches nude sandals. My hair is on a half pony tail with some strands in both sides of my face. Kinuha ko ang purse ko at bago lumabas ay nag picture pa ako sa full length mirror. I had so much notifications but I ignored all of them and posted my nee picture.

Freedom.

That’s the only caption on my picture. Agad kong inilagay sa aking purse ang cellphone, key card ng hotel room at wallet ko bago lumabas ng room.

Nakangiti pa ako sa loob ng taxi hanggang sa makarating ako sa harap ng Spade Superclub. Wow. This is the real life. Party! Hindi siya ganoon kalakihan at hindi siya solo sa building. Umakyat agad ako sa hagdan patungo sa entrance. Tatatakan ka lang ng logong Spade bago pumasok. Dahil eight na ako nakarating ay medyo marami ng tao.

May maliliit na high round table sa gitna kung saan din ang  dance floor. Sa magkabilang gilid ay mga couch at table din. In front of the dance floor is the DJ and on the left side of that is the bar counter where you can order your drinks. Samantalang sa second floor nito ay may mga couch at table rin. Nakadungaw at nakahawak sa railings ang mga nandoon at tanaw na tanaw ang dance floor sa baba.

Agad akong umorder ng drinks at nagpunta sa dance floor kung saan may maliit at medyo mataas na table. Bawat umiinom na nakapalibot sa mga table nila ay sumasabay sa music. Nanibago ang mata ko sa neon lights pero agad din namang nasanay. Loud music, drinks and wild dance floor. I missed my friends. This is our favorite date.

Lalo pang lumakas ang sounds na lalo rin nagpaindayog sa mga tao. I even lost counts of my drinks. Damn it! It feels so good!

Tumalon-talon na rin ako kasabay ng mga tao sa paligid. May naki-table rin sa puwesto ko na isang guwapo at chinitong lalaki. May hawak na baso sa kanang kamay at ang kaliwang kamay naman ay nasa bulsa lamang.

“Mind if I join you? Wala na

kasing

bakante

,” malakas na sabi nito.

Hindi naman ako puwede tumanggi dahil para sa lahat naman ang table na ito na nasa dance floor. Saka nag-iisa naman ako kaya walang problema.

“Sure!” malakas at nakangiti kong tugon.

Medyo umaalon na ang paningin ko habang nakatingin sa lalaki. Hindi ko alam kung nalulula lang ba ako sa neon lights na malikot o dahil sa alak. I really lost counts so it must be because of the alcohol.

“Alone?” bahagyang inilapit ng lalaki ang kaniyang ulo para magkarinigan kami.

“Yeah! How about you?”

“I was with my friends earlier. But I think they’re now with their girls.”

Dahil maliit na mesa lamang ang pagitan namin ay hindi mahirap na ilapit namin ang aming mga ulo tuwing nag-uusap.

Tumango-tango ako bilang sagot bago magkasunod kong nilagok ang dalawang shot sa mesa. Gulat na gulat ang mukha ng lalaki.

“Woah! Easy!” saad nito na natatawa.

Medyo nagb-blur na ang paningin ko pero pilit ko pa rin idinidilat ng maayos ang aking mata habang nagsasayaw.

“By the way, I’m Martin.” Naglahad pa ito ng kamay. Nakangiti akong nakatingin sa kaniya habang nag he-head bang.

I was about to shake with his hand when he immediately pull it back, eyes wide open. Uh? Bastos na nilalang.

“Hey!” tawag ko rito pero agad ako nitong tinalikuran. “Fuck!

Bading

ka

ba?!” malakas kong sigaw sa lalaki. I’m really drunk. Damn!

Napaliyad ako nang may naramdaman akong magaan na kamay na humamplos sa likod ko hanggang baiwang ko.

“Shit!” magkasalubong na ang kilay ko at handa ng tarayan kung sino man ito ng bigla nitong inilapit ang kaniyang bibig sa aking tainga. Nagtaasan ang balahibo ko.

“That’s enough for tonight. I’ll drive you home. You’re really drunk.”

Am I that fucking wasted to hear his voice? Damn it! Did I miss him that much?

Umikot ako para tignan kung sino ang lalaking ito pero dahil sa kalasingan ay hindi ako nakabalanse ng maayos. Mabilis naman niya akong nahila sa baiwang at agad napadikit sa kaniyang katawan. Kahit malakas ang music ay narinig ko ang mahina at malutong niyang mura. Tumingala ako kahit na kokonti na lang ang bukas sa aking mga mata.

“Oh! Shit! I’m wasted!”

“Yeah. You are.”

Pati boses gayang-gaya ng kaniya. Shit! Panis ba nainom ko?

“Wait…”

Inilandas ko ang aking kamay sa kaniyang mukha. Mula sa supladong mukha, makapal na kilay, malalim na mga mata, maganda at matangos na ilong, manipis at mapula na labi at sa pormadong panga. Habang ginagawa ko ito ay titig na titig sa akin ang lalaki. Napapalunok pa ito na parang kinakabahan. Samantalang naniningkit naman ang mga mata ko na tinitignan ang bawat parte ng mukha niya.

“I think, I’m drunk. Do you know that?” tanong ko sa lalaki. Napakagat labi ito na parang nagpipigil na mangiti.

“You look like the same with someone I knew.”

“Uh-huh.”

“You sounds like him too…”

“Who is he, then? Your boyfriend?” hindi pa rin nito inaalis ang titig sa akin at hindi pa rin niya ako binibitiwan.

“Boyfriend? What is that? Hindi

uso

sa

akin ’yon!” nagwasiwas pa ako ng kamay at napapikit. Biglang sumeryoso ang lalaki.

“Really?”

“Yes! Really! I don’t do boyfriends because I knew from the very beginning, like my mom, they’ll gonna hurt me and leave me too.” Nangilid ang luha ko. Fuck! Lasing na ata talaga ako.

“What? How sure you are?”

“Oh! Come on!

Lahat

ng

hinihiling

o gusto ko,

iniiwan

ako.

Masakit

maiwan

, you know that?

Tss

. Of course you don’t.”

Titig na titig lamang ito. Kinalas ko ang kamay niya at nagsimula na maglakad palabas. Ilang beses na akong muntik matumba pero hindi natutuloy dahil nasa likod ko pa rin ang lalaki at agad akong sinasalo. Who’s this guy by the way? Hindi ko pa ba natatanong? Tss.

Kaya pagkalabas ng bar ay hinarap ko ang lalaki para itanong ang pangalan niya.

“Wait!

Kanina

kapa

bumubuntot

. Who are you? Hindi porque

guwapo

ka

ay

papayag

na

akong

iuwi

mo

sa

inyo. No!

Lapastanganan

ka

kung

iniisip

mo na

sasama

ako

sa

’yo basta-basta!” tinuturo ko pa ito habang nagsasalita kahit na kung saan-saan napupuntang direksyon ang kamay ko.

“W-What?”

“

Huwag

mo ako ma what what

diyan

!

Naku

!

Kamukhang

kamukha

mo

talaga

siya

! Shit! Do I really miss him?! No! Of course, no! Fuck!”

Napapatingin sa amin ang ilang tao sa labas dahil ang harap ng bar mismo ay parking. Ang lalaki ay nakalagay lamang ang mga kamay sa bulsa habang nakakagat labi na nakatitig sa akin.

“Shit!

Ganiyan

din

siya

tumingin

minsan

! Ang

guwapo

!

Pusang

gala!

Panis

ata

talaga

ang

nainom

ko.

Tss

.

Irereklamo

ko ang bar na ’to!”

Narinig ko na ang mahinang halakhak ng lalaki sa harapan ko. Marahan niyang pinadaosdos ang kaniyang kamay sa baiwang ako at inalalayan palayo.

“Tone down your voice,” natatawa pa rin niyang saad. Tumigil kami sa tapat ng isang magarang sasakyan.

“

Ahm

… That guy you’re talking about… Is he your boyfriend?”

“Lasing

ka

ba, ’

tol

?” seryosong tanong ko rito. Napataas ang dalawang kilay niya.

“Kasi…

Sinabi

ko

kanina

na I don’t do boyfriend, ’di ba?

Tss

.

Palagay

mo

sa

akin, lasing? Ha!” pagyayabang ko at nagpamaiwang pa sa kaniyang harap. Muntik na naman ako matumba patagilid kaya agad niya akong hinawakan sa baiwang. At mahinang natawa. Masayang-masaya ’tol ah!

“But you like him?” mahinang tanong nito dahil sa sobrang lapit naming dalawa.

“Like? Him?” pag-uulit ko sa tanong niya at tumango naman siya. “Sino?” nagtataka ko ulit na tanong. Napakamot ito sa kaniyang kilay habang mahinang tumatawa.

Gago! Bakit ang guwapo tumawa?

“Damn! You are so adorable when you are drunk.” Bulong niya na hindi ko masyado naintindihan.

“You know what?” tanong ko habang nakaturo sa kaniyang mukha. Lumalapat ang daliri ko sa kaniyang ilong dahil sa sobrang lapit namin sa isa’t-isa. Napansin ko na nakasandal siya sa isang kotse habang nasa harapan niya ako hawak ang baiwang ko.

“What?”

“You are really look like him.”

Narinig ko ang buntonghininga niya.

“Who?”

“The guy I was chasing for years but doesn’t want to be chased. Oh! Damn him! He hurt me too. Ha!

Sobrang

sakit

kaya

no’n

! Double kill ang

ginawa

niya.”

Titig na titig siya sa akin habang naka pout naman ako at nangingilid na naman ang luha. Pumungay ang mga mata niyang kanina pa hindi inaalis ang tingin sa akin.

“Do you love him?”

“

Tss

.

Oo

. Pero baka

nanawa

na ’yon

sa

kahahabol

at

kakapapansin

ko kaya

sinaktan

na ako.

Siguro

naisip

niya na

lulubayan

ko na

siya

after

no’n

. Fine! Kung

ayaw

nila

ako

sa

buhay

nila

, who you rin sila

sa

akin! Gold ako e,

bakit

ba?!”

Agad kong pinunasan ang tumulong luha sa aking pisngi.

“

Sa

tingin

mo ’yon

talaga

ang gusto

niyang

mangyari

?”

“Wala naman

ibang

dahilan

. Pero sana

sinabi

na lang niya na

ayaw

na niya.

Kaysa

makipagtulungan

siya

sa

taong

inabandona

ako para mas lalo

akong

saktan

.

Bibitiw

naman ako kung

ayaw

niya

talaga

sa

akin.”

“What if he loves you too? What if he has his reason behind that?”

“

Tss

. Lasing

ka

, ’

tol

! Hindi ako mahal ng

mokong

na ’yon!”

Natumba ang ulo ko sa kaniyang dibdib. Pakiramdam ko antok na antok na talaga ako at hindi na makakalakad pauwi. Fuck! Sana naman hindi ako pagsamantalahan ng lalaking ito. Mukha namang mabait.

Naramdaman ko ang tela na bumalot sa aking katawan. Narinig ko rin ang nakakapanindig balahibong boses niya sa mismong tainga ko.

“That guy is missing you so bad.”

Chapter 36

Napabalikwas ako ng bangon kinaumagahan pero agad akong napahawak sa aking ulo.

“Oh shit!” Daing ko dahil parang binibiyak ang aking ulo gamit ang bread knife.

Napatingin agad ako sa aking damit at nakaramdam naman ng relief nang makitang suot ko pa rin ang damit kong suot kagabi. Ulo lang din ang masakit at wala ng iba.

“

Shemay

!

Buti

naman!”

Napasandal ako sa headrest ng aking kama at napapikit. Hinilot ko ang aking sintindo. Grabe ang kalasingan ko kagabi. Ni hindi ko matandaan kung paano ako nakauwi. Agad akong napamulat ng may ilan akong naalala kagabi.

“OMG! ’Yong

lalaki

kagabi

kamukha

niya!

Siya

ba ’yon? Pero

imposible

dahil

hindi naman ako

nagpaalam

sa

kaniya

kung

saan

ako

pupunta

.

Tss

.”

Napatingin ako sa side table ng kama. Nagsalubong ang aking kilay dahil sa aking nakita. Gumapang ako sa kama patungo sa side table para mas makita ito.

A simple vase has three different color of tulips. Red, white and pink. I saw a note on it.

A million things can bring you down, find one reason to keep you up.

Iyon lamang ang nakalagay at walang  pangalan kung kanino galing. May gamot din para sa hang over at isang basong tubig. Agad ko iyong ininom. Napatingin naman ako sa round table malapit sa veranda at nakita na may breakfast na rin. Nanlalaki ang aking mga mata na nilapitan ito.

“What the hell?!

Pinasok

ako ng hindi ko

kilala

habang

natutulog

! Shit!” nasapo ko ang aking noo.

But wait. Whoever that person is, he or she didn’t harm me. Who the fuck is that person could be? The man last night? Paano niya nalaman kung saan ako naka checked-in? Urgh! Lalong sumasakit ang ulo ko.

Kumain na lamang ako ng pagkaing nakahain. Siguro naman ay walang lason ito. Habang kumakain ay napatingin muli ako sa tulips na nasa tabi ng kama. He knows that I love tulips. And he really cares about me. Oh, well, sobrang kalasingan ko siguro kaya ang tingin ko sa kaniya kagabi ay si Al kahit hindi naman. Wala ako masiyadong maalala sa mga pinag-usapan namin dahil ang naaalala ko lang ay nang sabihin niyang ihahatid na raw niya ako pauwi. Tss. Mabuti na lamang at safe akong nakauwi rito sa hotel room ko.

Paglabas ko ng kuwarto  dala ang aking maliit na maleta ay siya rin namang pagbukas ng pinto sa tapat mismo ng room ko. Kung ano’ng gulat ko sa taong nasa tapat ko mismo ay siya rin’g gulat niya. The shocked in his face and the way he stiffened, his eyes wide open…and the fears in his eyes… Shit!

May dala itong duffel bag sa kanang balikat, naka white shirt, khaki shorts and white sneaker. Looks like he’s here for days and now ready to check out like me. So, there’s a possibility that he is the guy in Spade Superclub?!

“A-

Aleera

… Nan…

dito

ka

pala?” nauutal nitong tanong. Hindi siya makatingin ng matagal. Hawak pa rin nito ang doorknob ng kaniyang pinto samantalang kasasara ko lang ng sa akin.

Nanliit ang mga mata ko na tinitigan siya. He swallowed hard. He’s nervous.

“Uh-huh.”

Dahan-dahan niyang isinarado ang pinto habang nakaharap sa akin. Nagtaas ako ng kilay kaya nag-iwas na naman ito ng tingin.

“What are you doing here, Al?”

“Uh… B-

Bakasyon

?”

“Really…” I nooded slowly. He shifted his weight. I walked toward him in a very slow step. He looked at my foot like a hawk. In my every step, he swallowed hard.

“The guy last night… The tulips… The breakfast… And, oh! The sunflower and

taho

. They are all from you, right? ”

“H-huh?” napasandal ito sa kaniyang pinto. Nakatingala ako sa kaniya habang nanliliit pa rin ang mga mata. Siya naman ay hindi mapakali ang tingin.

“Huh?” I echoed. “

Bakit

mo ako

sinusundan

?

Inutusan

ka

ba niya?”

“No!” mabilis niyang sagot sabay tingin sa akin. Napataas ako ng kilay.

“Really? Then, what are you doing here?”

Para naman akong nanghina nang titiigan niya ako gamit ang mapupungay niyang mga mata. Pabalik-balik sa magkabila kong mata ang kaniyang tingin habang malapit kami sa isa’t-isa.

“I’m sorry…” he huskily said. “I… I really… Missed you and… I badly want to talk to you.” Halos pabulong nitong saad dahil sa sobrang lapit namin. Amoy na amoy ko ang mabango niyang hininga at ang kaniyang perfume. Dahan-dahan akong umatras dahil sa kalabog ng aking dibdib pero agad niya akong napigilan sa aking baiwang.

“Please… Let’s talk,

Aleera

…”

I missed you too… Al. Siguro nga may pagkakataon na kailangan nating magsinungaling o magtago hindi para manakit. Kundi para maprotektahan tayo sa posibleng sakit na maidudulot nito.

May mga tao na mas pinipili ang katahimikan at pagkikimkim para hindi makadagdag bigat sa nararamdaman ng ibang tao. Hindi maiiwasan na masasaktan sila, pero kalaunan ay maiintindihan din na para ito sa sarili mong kapayapaan. Dahil hindi naman lahat ng opinyon ng ibang tao ay nakakatulong para gumaan ang pakiramdam mo. Mas mabuti na harapin at solusyunan mo itong mag-isa.

Dahan-dahan niya muling binuksan ang kaniyang pinto at marahan akong hinila paloob. Ramdam ko pa rin ang tingin niya sa akin habang nakayuko ako. Naupo kami sa sofa nang magkatabi. Nakapaling siya sa akin habang nasa harap lamang ang tingin ko.

“Alam kong

sobra

kang

nasasaktan

at

nasaktan

. And I’m sorry kung

nakadagdag

pa ako. It’s not my intention to hide it from you. Believe me.

Kailan

ko

lamang

din

iyon

nalaman

and

Tita

Lani told me not to tell you that time. She… Begged not to.”

Napatingin ako sa gawi niya. Alam ko na ganito nga ang nangyari pero gusto ko pa rin malaman ng buo at ang katotohang nangyari. Dahil sabi ko sa sarili ko, I want to accept all the flaws in the people I love so I can live in peace. It’s not that I am weak to accept their sorrys; I am just strong enough to accept the fact that all of us can make mistakes. And those mistakes could lead us to our better selves.

“ She… Needs more time to gain courage to talk to you. I really want to tell you because I know how important those information for you. But I know then that it is better if it from

Tita

Lani herself. And… Hindi rin alam ni mommy na

anak

ka

pala ni Tito Travis…her friend. Even tito Francis.

Nabigla

na lang kaming

lahat

ng

biglang

mag burst out

si

tita

Lany

at

nasabi

niya

lahat

. From… The day she left you… I’m sorry…”

Tumango-tango na lamang ako bago yumuko. Natahimik kami ng ilang minuto bago ko binasag ang katahimikan.

“I… I don’t know how to accept her… I am used to have only one parent which is my dad. Twenty-three years without her? Yes, I was longing from a warmed embraced of a mother. Yes, I’ve waited for her. Pero

matagal

na ’yon at

matagal

na rin

akong

sumuko

at

napagod

sa

paghihintay

.”

Nagbuntonghininga ako para pigilan ang luhang namumuo sa gilid ng mga mata ko. Tumingala ako. Ramdam ko ang titig ni Al sa tabi ko.

“Pero… Hindi ko rin

maloko

ang

sarili

ko. May part

sa

akin na gusto ko

siyang

tanggapin

. May part

sa

akin na gusto ko

siyang

maramdaman

kahit

galit

na

galit

ako

sa

kaniya

.” Tumulo ang luhang pinipigilan pero agad ko itong pinunasan.

“Because… She’s still your mother… You love her despite of her mistakes…  ”

“But hating her is valid, right? Because… I hate her…” nanghihina kong sabi. “I hate her for leaving me… I hate her because she is selfish! I hate her…because she let me conquer the world without her by my side…” napahikbi ako. “I know dad is always here for me. Pero kasi…

iba

pa rin ang may

nanay

na

gumagabay

sa

paglaki

mo. Lalo

na’t

babae

ako.”

Hinila ako ni Al palapit sa kaniya at isinandal ang aking noo sa kaniyang dibdib. Inaalu gamit ang paghaplos sa aking likod. Hindi ko naman napigilan ang tuluyang paghagulgol dahil sa kaniyang ginawa.

“Pero…

kahit

ganoon

…

Kahit

galit

na

galit

ako,

kahit

ipinagkait

niya

sa

akin ang

kaniyang

sarili

…gusto ko pa rin

siyang

makasama

. Kaya lang… Baka kung

kailan

sanay

na ako na

nandiyan

siya

,

bigla

niya

ulit

akong

iwan

… Hindi ko na alam kung

paano

babangon

kapag

nangyari

’yon…”

“

Shh

… Take time,

Aleera

.

Huwag

mong

madaliin

ang

sarili

mo. I know

Tita

Lani will understand. You carry that baggage of pain for years… I’m glad you let go of those with me.”

Totoo. Dahil kahit sa mga kaibigan ko ay hindi ko nasabi ang kinakatakutan kong ito. Hindi rin alam ni dad. Si Al lang. Sa kaniya ko lamang nagawang sabihin. Hindi ko alam kung bakit pero gumaan ang pakiramdam ko.

Hindi mo naman talaga kailangan ng advice mula sa ibang tao. Ang kailangan lang ay ang makikinig na hindi ka huhusgahan.

“I’m so proud of you, My

Aleera

…” malambing niyang bulong malapit sa tainga ko. Nagtaasan ang balahibo ko at ang puso ko ay hindi na naging normal.

Thank you… My Al…

Chapter 37

Nakiusap si Al na kung maaari ay sabay na kami umuwi. Pero nakiusap din ako na hayaan na muna niya akong mag-isa at ’wag na muli sundan pa. I know he’s just worried, but I told him that I’m fine and I need this time alone. Alam kong labag sa loob niya pero sinunod pa rin niya ang sinabi ko.

Wala pa akong plano kung saan ba talaga ang sunod kong pupuntahan. Kaya naman nag roadtrip muna ako at habang ginagawa ’yon ay naghanap ako sa internet kung saan ba magandang pumunta. Lugar kung saan makakapahinga hindi lamang katawan ko kung hindi pati na rin ang isip ko.

They are right. Life is not always rainbow and butterflies… We need to accept the fact that black and gray is part of our life. Ang bata ko pa para mapagod sa buhay na mayroon ako. But now I understand why… This dark color could be our lesson to face the reality.

Akala ko okay na ako na kami lang ni Daddy. Nasanay ako na siya lang ang mayroon ako at inakala na kuntento na ako roon. But then, pinaniwala ko lang pala ang sarili ko. Pilit kong kinumbinsi ang sarili na mabubuhay naman ako na isa lang ang magulang. Pero sino nga ba ang niloko ko? Maaaring maloloko ko ang ibang tao sa pamamagitan ng salitang ’okay lang ako ’… Pero ang sarili ko? Hindi. Dahil sa bawat salitang ‘okay lang ako’ ay katumbas ng isang punit sa puso ko. Because I want her… I want her in my life… Pero noong mga panahong iyon ay wala siyang pakialam sa akin. Sa iniwan niya.

But then life is never been easy. Galit man ako, hindi pa rin kinalimutan ni Lord ang dasal ko noon. Ang makita at makilala ang aking ina. Though it’s in a wrong time, I guess there is a reason. And I admit, He hear the very sincere heart of a prayer who believed in Him . Thank you… For hearing my prayers when I was kid and grant it now. Late but worth it…

Dinama ko ang ihip ng pang hapong hangin habang tinatanaw ang papalubog na haring araw. Sunset remind me that ending can be beautiful too. Ang sarap pagmasdan at talagang nakaka relax. Sabayan pa ng mahinang hampas ng alon mula sa kulay asul na dagat. This must be heaven on earth.

Hapon na rin ako nakarating dito sa Acuatico Beach Resort sa Laiya, Batangas. Sobrang ganda! Ang lawak ng pool area na talaga namang matutuwa kang tambayan. Sa gitna ng pool ay may open cottage kung saan puwede kang umorder ng drinks at snacks. Ang pool ay nakaharap sa white sand beach na cliff style. Sa paligid ng pool area ay mga umbrella at white lounger na napaliligiran ng mga coconut tree. Pati ang room ay maganda at malinis.

Katatapos ko lang kumain at balak kong tumambay sa tabing dagat bago matulog. Sobrang nakakapagod ang biyahe. Nabasa ko rin ang text ni Daddy at kinukumusta ako. I just replied that I am fine. I know he’s worried but of course he’ll understand.

Habang nakaupo sa buhangin at nakatitig sa bituin ay biglang may naupo sa hindi kalayuan. May hawak itong beer sa kaliwang kamay. Rinig ko pa ang buntonghininga nito nang makaupo siya sa buhangin. Siguro’y ramdam niyang may nakatingin kaya bigla itong napabaling sa puwesto ko.

Kahit hindi ganoon kaliwanag ay kita ko pa rin ang kaniyang mukha.

Guwapo, maputi, mapungay ang mga mata na kasing kulay ng dagat. Matangos ang ilong, manipis ang labi at may makapal na kilay. Bagsak ang buhok nito na natatabunan nang bahagya ang kaniyang noo. Naka muscle tee na white dahilan para makita ko ang muscle niya at ang tattoo na hindi ko naman mabasa kung ano. Naka board short na blue.

“Oh! Hi!” bati niya sa napapaos na boses. Bahagya itong ngumiti dahilan para makita kong medyo nawawala ang kaniyang mga mata kapag nakangiti. Parang nakangiti rin ang kaniyang mata.

“Uh… Hi!” nahihiya kong tugon.

Napatagal ata ang titig ko sa kaniya. Tss. Nakakahiya!

“I hope you won’t mind if I’m sitting here?”

“Y-yeah… Of course, it’s fine.”

“Are you alone? I mean, yeah. You’re alone obviously. What I mean is, alone… Uh…”

“Yeah. I’m alone. Vacation.” Sabi ko naman at tumango-tango naman ito.

“Hmm… Alone time… Same here,” malungkot niyang sabi at ngumiti muli habang nakatingin sa madilim na dagat.

Hindi na ako sumagot at tumingin na lang din sa dagat. Pero ilang minuto pa ay bigla muli itong nagsalita.

“I’m

Jasiel

, by the way. And you are?” he asked.

“Uh…

Aleera

…”

“Nice to meet you!” bigla itong naglahad ng kamay kaya tinanggap ko naman ito. Tumungga ito sa bote pagkatapos no’n habang nakatingin muli sa dagat.

Tinignan ko siya. What a side profile? Tss. Ang perpekto. Pero mukhang katulad ko na may pinagdaraanan sa buhay. Broken hearted pa ata sa babae ang isang ito. Tss.

“

Bakit

ganoon

ang

mga

babae

?” biglang tanong nito kaya napakurap naman ako. Bigla itong bumaling sa akin.

“W-what?”

“They’d always want to be prioritized? I mean, yeah, you girls should be prioritize. But not in every situations. May

mga

pagkakataon

naman kasi na mas

importante

sa

oras

na ’yon at hindi

puwedeng

laging

siya

.

Tss

.”

Hindi agad ako nakasagot at inulit pa ang kaniyang hinaing sa aking isip. Teka. Baka mamaya madamay pa ako sa hinanakit nito sa mga babae. Tss.

“

Ikaw

ba?” tanong niya pagkatapos tumungga sa hawak na bote.

“A-

anong

… A-ako?” jusme! Ito na nga ba! Madadamay pa! Gusto ko lang naman mag-emote!

“Do you have a boyfriend?”

Sandali… Bakit pati love life ko nadamay?

“Do you?” ulit niya pa.

“Uh… Wala.”

“

Tss

. I thought… Nevermind. You will never understand…”

Aba! Sira ulong ito! Anong palagay niya sa akin walang muwang sa mundo?

“But I had lot of flings…” nakataas kilay kong sagot pero sa dagat nakatanaw. Ramdam ko naman ang kaniyang pagbaling sa gawi ko.

Gulat yarn? Tss.

“Ohh… Playgirl, huh?” ako naman ang napatingin sa kaniya. Nakangisi na ito habang umiinom sa kaniyang alak. Nang maramdaman niya ang tingin ko ay tinignan niya rin ako. Hindi ko naman binawi ang tingin ko at nagtaas pa ng isang kilay.

“Hey! I’m just stating the fact. Stop looking at me like I’m a criminal.” Natatawa nitong saad.

“Fact, huh?” sarkastiko ko ring sabi kagaya ng tono niya kanina.

“Look… I’m not judging you. I’m just saying that you are a playgirl

dahil

sabi mo you had a lot of flings. And there’s nothing wrong with that. That’s your choice.”

“Yeah… But the way you look at me after telling me that I’m a playgirl looks like… Ugh! Nevermind! Your opinion doesn’t matter anyway.”

“Woah! Easy… Like I said, I’m not.” Natatawa nitong sabi pero hind ko na siya nilingon.

Pero king ina! Ang guwapo tumawa! Pati mata natawa. Luh! Mag-e-emote lang sana ako pero nagkakasala pa. Tss. Pahamak na bakasyon ’to!

“Kung… Kung

ikaw

ba,

halimbawa

, gusto mo ba na

lagi

kang priority ng boyfriend mo?” he asked. Parang nag-aalinglangan pa siya.

“It depends…”

“

Sa

?”

“Kung hindi naman ako

makakaabala

sa

araw

na ’yon.”

“What do you mean?”

“Girls want to be their boyfriends prioritize, yes. But for me, I will understand that I’m not gonna be his priority every day. Hindi

puwede

’yon.

Oo

nasa

iisa

kaming

relasyon

pero may sari-

sarili

pa rin naman kaming

buhay

. It’s not always rainbow and butterflies… Hindi

puwedeng

one sided lang ang

pag

intindi

sa

isang

relasyon

. If he needs to prioritize something that time, it’s okay. I can wait. As long as

mahalaga

talaga

’yon at hindi para

lamang

mang

cheat.

Tss

.” Bahagya pa akong tumawa habang nasa dagat pa rin ang tingin.

“Isa pa, kung may

tiwala

naman kayo

sa

isa’t

-isa

walang

magiging

problema

.”

“What if… I need time with my friends?” napatingin na ako sa kaniya. Naabutan ko naman itong nakatingin sa akin.

“Well, as long as hindi naman

konsintidor

sa

pambababae

ang

kaibigan

, okay lang. Hindi naman

dahil

nasa

isang

relasyon

kana ay

kailangan

mong

dumistansya

sa

mga

kaibigan

mo.

Mababawasan

ang time mong

kasama

sila, pero hindi mo

puwedeng

talikuran

sila. Ang

relasyon

na

hihigpitan

ka

kahit

sa

mga

kaibigan

para

sa

kaniya

lang ang

oras

mo ay

nakakasakal

at toxic.

Tss

. It’s not healthy.”

Titig na titig ito sa akin.

“Did you had a serious relationships before?” he asked.

“No. I never had. Just… Flings…”

Nagtaas ito ng kilay habang nakatitig sa akin. Mayamaya pa ay sumilay na ang ngiti sa kaniyang labi.

“Ang

swerte

naman

nang

seseryosohin

mo kung

ganoon

.

Bakit

nga

ba hindi

ka

mag boyfriend for real?”

“I want to date a man who wants me to be his last and forever. And a man who can handle me…”

“

Hmmm

… Ideal, huh… Wait… Can handle you? Why?”

“I’m moody…

Tss

.”

“Ooh… Every girls mood.

Tss

.” At pareho kaming natawa.

“

Akala

ko

nandito

ka

rin

dahil

sawi

ka

sa

pag

ibig

.”

“No. I just want to distance myself to think…” sabi ko. Medyo lumalamig na dahil lumalalim na ang gabi.

“About?”

“Life… My complicated life…”

“Ohh…

Akala

ko

lalaki

lang ang

magiging

problema

ng

mga

magagandang

babae

lalo na ng

kagaya

mong… Well, na gusto lang ay fling…” natawa pa ito. Itinukod niya ang kaniyang dalawang kamay sa kaniyang likuran at tiningala ang langit.

“

Tss

. Hindi ko

kailanman

poproblemahin

ang

lalaki

. Sila ang

mamroblema

sa

akin. Sabi

nga

ng dad ko, ’wag kong

hahayaan

na ma stress ako

sa

lalaking

hindi ako

kayang

intindihin

.

Umuwi

lang

daw

ako

dahil

nandyan

naman

siya

, hindi

napapagod

intindihin

ako.” I smirked.

“Daddy’s girl… But, yeah, I agree with him…”

Chapter 38

Kinabukasan ang nakangiti akong bumangon mula sa aking higaan at dumiretso sa veranda. Seven pa lamang ng umaga. Bumungad sa akin ang malawak at malinis na dagat na may puting buhangin. Wala pa masiyadong naliligo dahil maaga pa.

Parang ang

sarap

maglakad

lakad

sa

dalampasigan

kapag

ganito

kaaga

?

Dahil sa aking naisip ay agad akong bumalik sa kuwarto at dumiretso sa banyo. Mabilis akong naligo at nag toothbrush. Paglabas ay agad nagbihis ng denim short at oversized shirt na white. Sa loob ay naka swimsuit na ako para huhubarin na lamang kung sakaling magustuhan kong maligo.

Agad akong bumaba sa lobby ng hotel matapos kong mag-ayos. Mamaya na lamang siguro ako kakain dahil hindi pa naman ako ginugutom.

Mabagal akong naglakad sa puting buhangin habang hinahampas ng malamig na hangin na nagmumula sa dagat. The sounds of tiny waves makes me calm ang relax. It’s like music. Relaxing. Napaka kalmado ng asul na dagat at parang inaakit ka ng panoorin na lamang siya sa buong oras. I stopped. I closed my eyes and slowly inhale and then slowly exhale. I did it three times. But got interrupted when someone behind me called me. Dahan-dahan ko itong nilingon para matigilan sa lalaking naglalakad palapit sa gawi ko. May hawak itong dalawang paper cup sa magkabilang kamay. Ang kaniyang buhok ay ginugulo ng hangin. Naka black shirt ito at boardshort na white. Mukha siyang mabango.

Wtf?!

“Hey!” nakangiting bati nito sa akin nang makalapit siya sa gawi ko.

“Uh… Hi!”

“Ang aga mo? Para kang

nasa

music video ng

isang

malungkot

na

kanta

habang

nag

mumuni

-muni

rito

.” Natatawang saad nito.

Tss. Ang dami namang alam ng lalaking ito!

“Kidding! Oh, here! Coffee. Nakita kasi

kitang

lumabas

habang

naorder

ng coffee kaya

naisipin

kong

bilhan

kana rin. Here,” sabay abot nito sa isang paper cup na medyo umuusok pa. Tinignan ko muna ito ng ilang segundo bago tanggapin.

“Uh…

Salamat

…” pilit ngiti kong sabi.

Sabay kaming humarap sa dagat at binalot kami ng katahimikan. I don’t know but I feel awkward. We’re not that close as far as I remember. But he acted like we’re already friends. O baka feelingera lang ako?

“I… Broke up with her…”

Natigilan ako sa pambabasag niya ng katahimikan at napalingon sa gawi niya. Napakurap pa ako at prinoseso ang kaniyang sinabi. Naramdaman niya siguro ang aking nagtatanong na tingin kaya tumingin din siya sa akin at piliy na ngumiti.

“I broke up with her…” pag-uulit niya. Napalunok ako at hindi alam ang sasabihin.

Kagabi lamang ay napag-usapan namin ang paghihimutok niya sa babae. Tapos ngayon babalitaan niya akong nakipaghiwalay na siya? Wait. Kasalanan ko ba? Hindi naman siguro, ’di ba? Hindi naman siguro dahil sa mga sinabi ko kagabi, ’di ba?

“And… I feel better now. I know I should be sad because of what happened. But, I’m no longer happy with her.”

Ramdam ko ang lungkot sa kaniyang pananalita. Tinignan niya muli ako at ngumiti. Ngiti na para bang nagsasabing nasa maayos na siya.

“Alam kong mali na

maging

masaya

pagkatapos

namin

masaktan

pareho

, pero…

Iyon

ang

nararamdaman

ko

matapos

kong

sabihin

sa

kaniya

ang

lahat

ng

hinanakit

ko at

hilinging

maghiwalay

na lang kami.

Nasasakal

na kasi ako.

Ilang

beses

kong

sinubukan

na

ayusin

,

baguhin

ang

sarili

ko

sa

pag

aakalang

ako ang may

problema

.” Bahagya itong natawa ng mapait at malungkot ang mga matang tumingin sa dagat. “

Ginawa

ko

lahat

ng gusto niya para

lamang

maging

maayos

kami

kahit

pa

sobrang

nahirapan

ako. But then, it didn’t worked. I felt like I lost myself that time.

Siguro

nga

ay may

mga

bagay

na

kahit

ipilit

mo kung hindi

talaga

para

sa

’yo ay hindi

talaga

para

sa

’yo.

Gawin

mo man ang

lahat

, ang

tadhana

pa rin ang

gagawa

ng

paraan

para

iparamdam

sa

’yong hindi

talaga

para

sa

’yo ang

ipinaglalaban

mo.”

Natahimik ako. Tama siya. Hindi mo talaga mapipilit ang isang bagay dahil sa kagustuhan mo lamang. Dahil kapag pinilit mo, parang unti-unti mo ring binabago ang sarili mo.

“Uh… Hindi

ka

ba

nanghihinayang

sa

relasyon

niyo

?” nag-aalinlangan kong tanong sa kausap.

“Hmm…

Nandoon

na tayo

sa

nakakahinayang

. Kaya lang kasi

sadyang

hindi para

sa

akin ang

taong

’yon. And it was fine. I can say now that I am fine… Finally! Hindi na

mabigat

sa

dibdib

…” nakangiti niyang saad.

Hindi ko maintindihan kung minahal niya ba talaga ang babae? Bakit ganoon na lamang kabilis sa kaniya na maging ayos? Sabagay… Kung babalikan ko ang kuwento niya, naging mahirap sa kaniya ang araw-araw sa relasyon nila. Hindi rin siya masaya. And I have no say to him if he’s fine already… That fast. Walang kahit sino ang puwedeng husgahan siya dahil siya lamang ang nakakaalam ng totoong nararamdaman niya.

Ganito pala nakakatakot ang magmahal… Kahit pa mahal mo siya ng sobra, darating ang panahon na mapapagod ka. At walang ibang choice kung hindi ang bumitaw. Masakit. Pero iyon ang makabubuti. Ang suwerte ng mga taong pinili ng taong mahal nila na makasama habang buhay. Mga taong araw-araw pinipili kahit nakakapagod na.

Matapos namin mag-usap ni Jasiel ay nagyaya naman itong mag breakfast. Hindi naman siya mahirap pakisamahan. Puro kami kuwentuhan at tawanan.

Sa loob ng isang linggo ay naging masaya ako sa vacation ko rito sa Laiya. Plus mo pa ang madaldal na si Jasiel na araw-araw kong kasama. Nag jetski, snorkling, namangka at kung ano-ano pang activities sa araw ang ginagaw namin. Sa gabi naman ay kung hindi sa bar, nasa tabing dagat kami nag-iinom na dalawa. I was so happy with him. I almost forgot my reasons why I am doing this because of him. At palagay ko ganoon rin siya. Masarap siyang maging kaibigan dahil hindi ka maboboring.

“So… It’s a goodbye for now?” nakangiti nitong sabi habang nasa tapat kami ng aming sasakyan.

“Yeah… Thank you!”

“For what?”

“For being with me. Hindi

naging

boring ang stay ko

rito

,” I said with a small smile.

“Oh… Same here. Thank you! Also for your words when we first met here. Thank you

sa

time. I enjoyed!”

Nagkatinginin kami ng ilang segundo bago parehong nagtawanan sa isa’t-isa. Magaan na talaga ang pakiramdam ko sa kaniya.

“

Sige

na. Mauna na ako,

ingat

ka

!”

“Yeah… Drive safely,

Aleera

. Till we meet again…”

Tumango lamang ako at nauna nang sumakay sa aking sasakyan at pinaandar paalis. Sa tagal ng aking b’yahe ay gabi na ako nakarating sa bahay. Doon ko pa lamang naramdaman ang pagod sa sistema ko nang makapag park na ng aking sasakyan sa tapat ng aming gate. Wala na akong balak na ipasok pa ito sa loob dahil sa sobrang pagod.

Dirediretso ako papasok sa loob ng bahay na latang-lata. Pati ulo ko ay kumikirot na sa sakit. Tss.

“Dad! I’m home—” natigil ang aking sasabihin at nagsalubong ang kilay. Ang kabog ng aking dibdib ay hindi na magkamayaw.

Hindi ko na napansin kung may iba bang sasakyan sa labas ng bahay dahil sa pagod kaya ganito na lamang ang gulat ko ngayon. May mga bisita pala kami. At lahat sila ay nakatingin na sa akin ngayon. Tumayo si Daddy at agad lumapit sa akin pero hindi maalis ang tingin ko sa mga taong nakaupo ngayon sa sala namin.

“A-

Aleera

…

Anak

,

mabuti

at

nandito

kana…”

“B-

Bakit

po sila

nandito

? A-

Anong

…

meron

?” bago ko nilingon si dad.

“They are my friends,

anak

.

Bumibisita

…”

I know, dad. But…

Bumibisita? Bakit? I mean… Bakit ngayon lang nila naisipan bisitahin si daddy kung ganoon?

“Dad…” mahina kong sabi bago ko binalikan ng tingin si Tita Ivory na katabi ni Tito Lucas. Tinignan ko muli si Daddy. Nagtatanong.

“We’re okay,

anak

. Don’t worry…” batid kong alam na niya ang tanong ko.

Tita Ivory is his first love. Ang dahilan kung bakit hindi niya nagawang mahalin ang totoo kong ina.

Magkakasama sina Tito Francis na nasa single sofa. Sa mahabang sofa ay sina Tita Ivory, Tito Lucas na kandong ang anak at sa likod nakatayo ay si Al na kanina pa hindi inaalis ang tingin sa akin.

Pero mas ikinagulat ko ang paglabas ng isang tao mula sa bathroom. Natigilan ito nang matanaw ako. Tila tumahimik ang paligid at kaming dalawa lamang ang tao. Kitang-kita ko kung gaano siya kakabado. Ilang beses itong lumunok habang nakatingin sa akin. Maya-maya pa ay nanubig na ang mga mata nito. Ang kaniyang maamong mata na namumugto pa, ang maganda niyang mukha… Hindi ko man nasilayan noon ay para bang kinasabikan kong makita ngayon.

“

Aleera

… A-

Anak

…” nanginginig nitong tawag.

Sa tawag niyang iyon ay hindi ko maintindihan ang aking nararamdaman. Parang may tumusok sa puso ko at nakaramdam ako ng kirot. Pero hindi ako nakaramdam ng galit. Nakipagtitigan ako sa kaniya hanggang sa lumabo na siya sa paningin ko dahil sa luha. Napakagat ako sa pang ibabang labi ko dahil nagsisimula na itong manginig. Marahan itong dumipa na tila inaabangan akong yumakap sabay sabing…

“I-I’m s-sorry…

Anak

… I’m sorry…” humihikbi niyang sabi. Yumugyog ang balikat nito dahil sa pinipigilang hikbi. May humaplos sa aking balikat kaya nilingon ko ito. Si Daddy na nanunubig na ang mga mata ay mabagal na tumatango sa akin.

Humarap muli ako sa babae na hanggang ngayon ay umiiyak ay nakadipa pa rin ang dalawang kamay. Tinakbo ko ang pagitan namin at sinunggaban siya ng yakap. Sa paglapat ng aming mga katawan ay biglang lumakas ang kaniyang paghagulgol dahilan para mas lumakas din ang aking pag-iyak.

“I’m s-sorry,

anak

… S-Sorry… Sana

mapatawad

mo ’ko…” mahigpit niya akong niyakap.

“M-Mommy…”

Iyon pa lamang ang sinasabi ko ay para na siyang naubusan ng lakas kaya mas hinigpitan ko ang pagkakayakap sa kaniya. Mas lumakas pa ang iyak naming dalawa. Pati ang mga tao sa paligid namin ay narinig na rin namin ang pag-iyak.

Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko sa yakap niya. Ang bigat sa dibdib ko ay hindi ko na maramdaman. Parang wala na akong maramdamang sakit. Parang napaka safe ng pakiramdam sa mga braso niya. Ganito pala ang feeling na yakap ka ng iyong ina…

Ang sarap sa pakiramdam…

Chapter 39

Madali lang ang magpatawad kung gugustuhin natin. Pero ang magpatawad na may kasamang pagtitiwala, mahirap nang ibalik. Kaya hindi natin puwedeng sisihin ang mga taong nahihirapang magpatawad. But I choose to forgive my mom… Forgive with trust. I’m not perfect, nobody’s perfect. We made mistakes and still making mistakes… It is part of life while growing so we could learn from it.

After that talked that night, madalas nang dumalaw si mommy sa bahay. Kaswal lang din naman sila ni daddy sa isa’t isa. Hindi ko kailangang ipilit pati ang sa kanilang dalawa, puwede naman nilang gampanan ang pagiging magulang kahit na wala silang relasyon. Ang mahalaga ngayon, pareho ko nang nararamdaman ang may magulang.

Pababa na ako mula sa aking kuwarto. Pagpasok ko sa dinning ay naabutan ko na agad si mommy na naghahanda ng pagkain sa mesa habang si dad ay nakaupo na habang nagkakape. Taka ko silang tinignan pareho.

“Oh, gising kana pala. Maupo kana at kumain. Baka ma-late ka sa trabaho mo,” sabi ni mommy. Kaya habang nagtataka ay dahan-dahan akong naupo.

“Good morning,

Aleera

…” bati ni dad.

Mukhang good ang morning ni dad, ah? Anong meron?

“Morning…”

“Kain na,” utos nito kaya agad kong sinimulan ang pagsandok ng aking pagkain.

“Mom…”

“Oh?”

“Ang aga mo po

ata

ngayon?” nagtataka kong tanong.

“Ah… Nabanggit kasi ng dad mo na magtatrabaho kana ulit ngayon. Kaya naisipan kong

ipagluto

ka

bago

pumasok

. Okay lang naman, ’

di

ba?”

“Oh… O-of course… Okay lang naman po…”

Ako lang ba talaga o gusto rin niyang ipagluto si dad sa umaga bago pumasok ng trabaho? Tss. Mukhang gustong-gusto naman nitong ama ko. Sus! Kunwari walang pakialam sa paligid, oh! Kinikilig na siguro ’to.

“

Nauwi

ba kayo ng lunch?” tanong niya sa amin.

“Ako po hindi, baka

si

dad

gustong

umuwi

ng lunch.”

“What? Why would I?” dad asked.

“Baka lang po gusto niyong makatikim ulit ng lutong bahay. Wala na kayong time minsan mag lunch dahil busy kayo. Hindi na rin kayo makapagluto kaya minsan nabili na lang din kayo. Nakakamiss kaya ang lutong bahay sa lunch…” mahaba kong sabi habang kumakain. Pasimple kong tinignan si daddy at natagpuan ko ang pamatay niyang tingin kaya agad akong umiwas.

“Pero kung

ayaw

niyo

ng

luto

ni mommy, okay—”

“

Ayaw

mo ng

luto

ko, Travis?” agad na tanong ni mommy.

Ang mukha ni dad ay parang suspek na nahuli sa krimen. Gulat na gulat na parang may halong takot. Tss. Patay ka ngayon.

“W-What? N-No… I mean…” napabuntong hininga ito habang pasimple akong sinisipat ng kaniyang tingin. Napainom ako ng tubig habang pinipigilan ang ngiti.

“Mauna na po ako. Baka ma-late na ko,” pagpapaalam ko sabay tayo.

“Aleera…” mahinang tawag ni dad na para bang nanghihingi ng tulong. Yumuko ako para hagkan siya sa pisngi sabay bulong.

“Good luck, dad… Ayusin mo ang sagot para maabutan pa

kitang

humihinga

. Bye!” rinig ko ang kaniyang paglunok.

Lumapit naman ako kay mom na may masamang tingin kay daddy.

“Alis na po ako. Hindi po ako uuwi sa lunch. Baka po si daddy lang. Bye!” humalik lang din ako sa kaniyang pisngi. Bago lumabas ng kusina ay tinignan ko pa si daddy. Habol pa rin ang tingin nito sa akin dahilan para matawa ako.

Mahal naman nila ang isa’t isa pero pinapahirapan pa ang mga sarili. Wala namang problema sa akin kung magbalikan sila. Pero siyempre dapat linawin muna nila ang nararamdaman nila sa isa’t isa. Baka kasi ako na naman ang mag suffer sa huli kapag nagkamali na naman sila ng desisyon sa buhay.

Pagdating sa office ay ang maingay na boses ng mga kaibigan ko ang sumalubong sa akin.

“Dukeeettt!!!” sigaw ni Elaine at Lulu. Si Lala naman ay nakangiti lamang sa akin. Agad akong niyakap ng dalawa.

“Buhay kapa

palang

lintik

ka

!” sabi ni Elaine.

“Ang taray mag emote ng dukit, may pa out of town!” nakahulukipkip na sabi naman ni Lulu.

“Na missed ko kayo!”

“Parang hindi mo naman kami na missed. Mukhang enjoy na enjoy

ka

nga

! Tss.” tunog nagtatampong saad ni Elaine.

“So, kumusta? Healed already?” Lala asked. Siya naman ang tinignan ko.

“I guess… Yeah?

Masasabi

kong okay na ako ngayon.”

“Good for you. Marami

tayong

trabaho

kaya

mabuti

namang

okay kana.”

“Tama si Lala. May pupuntahan tayo. May event bukas kaya bibisitahin natin ngayon ang place. After work marami kang

kuwento

kaya

mag ba-bar tayo!” si Elaine.

“Sure!”

“Oh, siya! Tara na!”

Sabay-sabay kaming sumakay sa sasakyan ni Lala para puntahan ang lugar kung saan gaganapin ang nasabing event. Isang oras ang binyahe namin bago nakarating sa isang malaking event hall na may malawak na garden sa likod.

Nagkalat na ang mga tauhan na nag-aayos ng mga gagamitin. Mula sa lamesa, mga upuan, mga tela na isasapin at pati na rin sa gagawing kisame.

“

Duks

, paki check ako ng

mga

supplier ng beverages at cakes.

Salamat

!” utos sa akin ni Lala.

“Okay,” agad kong kinuha ang record book namin para tignan ang mga number ng supplier. Isa-isa ko naman itong tinawagan para siguraduhin na hindi sila papalpak para bukas.

Wala kaming sinayang na oras at hindi na namin magawang mag-usap usap na apat dahil sa sobrang busy. Lahat ng detalye ay sinigurado namin na nasa ayos. Napaka engrande ng event na ito. Siguradong napaka yaman ng ikakasal para gumastos ng ganitong kamahal sa event pa lamang.

“

Grabe

!

Nakakapagod

!

Susme

!

Naubos

ata

likido

sa

katawan

ko.

Kailangan

ko na naman

mag-

ipon

dahil

baka wala na akong

mailabas

—”

“What the

fuck

, Elaine?!” natatawang bulyaw ko sa kaibigan. Kapapasok lang namin sa kotse at pare-parehong pagod.

“What?”

“

Huwag

ka

nga

!

Inosente

ang

utak

ng

dukit

.

Psh

!” natatawang usal ni Lulu at sabay pa nila akong pinaningkitan ng mata.

“Oh?

Bakit

ganiyan

kayo

makatingin

?” Pareho silang nasa backseat at magkatabi naman kami sa harapan ni Lala na siyang magmamaneho.

“

Umamin

ka

nga

,

duks

. Ikaw ba

walang

naka

chukchakan

ng

malupit

sa

paghahanap

mo

sa

sarili mo

keneme

na ’yan? Ha?” tanong ni Elaine. Nagsimula nang magmaneho si Lala na natatawa dahil sa dalawa. Tinalikuran ko sila at sumandal sa aking upuan.

“

Siyempre

…” natigilan ako nang maalala ko na sinundan nga pala ko no Al no’n. Pero wala namang nangyari. Tss. Agad dumungaw ang ulo ng dalawa sa gitna namin ni Lala.

“

Pucha

!

Siyempre

meron?” tanong ni Lulu.

“Tss.

Siyempre

wala!

Mga

sira

ulo!”

“May pa suspense kapa wala naman pala!” bumalik sila sa pagkakaupo sa likod.

“Pero…”

“

Ano

?” sabay-sabay na tanong ng tatlo. Pasulyap sulyap naman si Lala sa akin na parang naghihintay rin ng sagot ko.

Napahawak ako sa labi ko at pinanood ang dinaraanan namin sa bintanang katabi ko. Inalala ang araw na kayakap ko si Al at ’yong gabing sinundan niya ako sa bar ng Baguio.

“

Sinundan

pala ako ni Al

nang

palihim

…” natahimik sila kaya nilingon ko ang mga kaibigan.

Nakangisi na si Lala habang nagmamaneho. Si Elaine at Lulu ay nanlalaki ang mga mata habang nakatakip ang kamay sa bibig. OA ang mga kingina!

“OMG!!!” sigaw ng dalawa at nagkasakitan na sila sa likod dahil sa kilig. Shutangina! Mas kinilig pa sila.

“

Ano

? Anong

nangyari

? Doon mo na ba siya na virgin?

Nailabas

na ba niya

sa

wakas

ang

sabaw

ng

buko

?” sunod-sunod na tanong ni Elaine.

“

Tangina

, Elaine!

Bunganga

mo

talaga

pasmado

!” bulyaw ko habang napapahilot sa aking sintido.

“

Bakit

? E,

ano

nga

kasi? Dalian mong

magkuwento

. Detailed

dapat

mula

sa

pagpasok

—”

“

Pagpasok

ng

ano

?!” nanlalaking matang tanong ko.

“

Pagpasok

niya

sa

tinigilan

mo.” Inosente niyang sagot.

Tss.

“

Tapos

kung

gaano

siya

kagaling

—”

“

Kagaling

sa

ano

?” tanong ko ulit at rinig ko ang bungisngis ng dalawa. Si Elaine ay painosente na naman akong tinignan.

“Kung

gaano

siya

kagaling

magtago

habang

sinusundan

ka

.

Ano

ba! Ikaw ha! May

nangyari

ba—”

“Wala!”

“May

nangyari

bang

masama

kako!

Napaka

green minded mo!”

“Sino naman hindi

lulumutin

ang

utak

kung ikaw ang

kausap

,

kingina

ka

!” at nagtawanan silang tatlo sakto namang dating namin sa bar.

“

Lasingin

natin

ang isang ito para

maikwento

kung

paano

nangyari

…” sabi ni Lulu.

“Ang

ano

na naman?”

“Ang

pagsunod

ng virgin na palos! Ikaw! Tss.”

“

Magsama

kayo ni Elaine!

Mga

bwisit

!” iniwan ko ang dalawa habang tumatawa at agad sinabayan si Lala sa pagpasok ng bar.

“

Kainis

ang

dalawang

’yon!”

“Basta

ikuwento

mo mamaya.

Sa

exciting part ha?” napalingon ako kay Lala.

“Isa kapa e!

Kutusan

ko

kayong

tatlo

, makita

niyo

ang exciting part ng

pagkabagok

!”

Ang mga lintik. Masiyadong nilulumot ang utak ko kapag sila ang kausap. Tss. Wala naman kasi talagang nangyari. Bakit ganoon na lang mga tanong nila? Mga sira ulo talaga!

Chapter 40

“Ay, hala! Ang

daming

tao! Monday pa lang, ah?” reklamo ni Lulu pagpasok namin ng bar.

“Baka may

mga

celebrant na dito

gustong

mag celebrate?” si Lala.

True. Crowded ngayon kumpara sa nakasanayan namin. Dumadami lang naman nang ganito ang laman ng bar na ito kapag weekends. Mabuti na lamang may nakita pa kaming bakanteng couch para sa aming apat.

“Jusko! Baka haggard tayo

dahil

dumiretso

na tayo

rito

nang

hindi

manlang

nag-aayos

!

Kahiya

!” agad kinuha ni Lulu ang kaniyang lipstick at face powder. Dahil sa kaniyang sinabi ay ginaya na rin namin ang kaniyang ginawa. Nagpaligo na rin kami ng pabango at nagsuklay habang umoorder ng alak si Lala.

“

Taray

! Ang f-fresh na!” ani Elaine.

Nakakailang shot pa lamang kami ay nagsimula nang magtanong sina Lulu at Elaine tungkol sa pag-alis ko. Pati mga post ko habang nasa baguio ako ay natanong din nila. Kaya wala akong nagawa kung hindi ikuwento ang lahat mula umpisa.

Ang pagdating ko sa Baguio, ang pagbibigay sa akin ng bata nang sunflower at taho na galing pala kay Al. Nang mahuli ko si Al na sinusundan ako sa bar hanggang sa makita ko siya mismo sa tapat ng room ko na may dalang bag. Ang araw na may breakfast ako sa kuwarto at may tatlong tulips flower. Pati ang nangyari sa Laiya ay naikuwento ko kaya naman na curious sila sa lalaking nakilala ko roon. Si Jasiel.

“Hoy!

Sandali

!

Shutanginamels

,

dukit

! May virgin Al

ka

sa

Baguio

tapos

may

poging

broken hearted

ka

pa

sa

Laiya

?!” hindi makapaniwalang tanong ni Elaine.

“

Bukod

kang

pinagpala

sa

lahat

,

duks

!

Haba

ng

bulbol

ng bebe na ’yan!” si Lulu na mukhang may tama na.

Kung may ibang tao lang kaming kaharap, malamang mawiwirduhan sa aming pag-uusap. Mabuti na lang at kami-kami lang, sanay na sa talipandas na dila ng isa’t isa.

“May picture

ka

no’ng

Jasiel

?” biglang tanong ni Lala.

“Ay! Oy!

Interisado

ang lola mo!” pang-aasar sa kaniya ni Elaine pero napailing na lamang si Lala bago lumagok sa baso.

“Wala, e. Cellphone niya kasi ang

gamit

namin pang picture

nang

time na ’yon. Sabi niya

itatag

na lang

daw

niya

sa

akin

kapag

pinost

niya.”

Iyon kasi ang sabi ni Jasiel sa akin. Ipapapasa ko sana para ako na ang magpost pero gusto niya ay siya na lang daw.

“

Kailan

pa

kaya

ipopost

?

Jusme

! Ang

hirap

naman

pumili

ng

manok

ngayon!” ani Elaine kaya tinignan ko siya nang nagtataka.

“Anong

manok

?”

“

Siyempre

,

nakakakilig

naman din

si

Al

tapos

guwapo

. Pero

sa

kuwento

mo kay

Jasiel

,

nalito

ako bigla! Kung ako

sa

’yo,

bibigyan

ko na lang sila ng schedule per day para

walang

tapon

!”   sabay hagalpak ng tawa na sinundan pa ni Lala at Lulu.

“

Sira

ulo! Hindi naman

nanliligaw

si

Jasiel

.

Nagkasama

lang

kami

dahil

pareho

kaming

problemado

,” paliwanag ko sabay inom sa aking hawak na baso.

“Alam mo,

diyan

nagsisimula

’yan e. Comfort

comfortan

ang peg

tapos

biglang

na in love

sa

dapat

kinokomfort

lang!

Ulol

!” lasing na sabi ni Lulu.

“

Aruy

!

Bakit

pakiramdam

ko base on experience ’yan,

duks

? Broken

ka

?

Tangina

!

Huwag

niyong

hahayaan

na

saktan

kayo ng

mga

lalaki

.

Babae

tayo!

Palagi

tayong

tama! Ang

magsabing

mali tayo,

mababaog

!”

Sabay kaming natawa ni Lala sa sinabi ni Elaine. Siguro dahil sa pagod kaya mabilis kaming malasing. Biglang tumayo si Elaine at hinila kami papunta sa dance floor. Doon ko naramdaman ang hilo.

“

Nandito

tayo para

magsaya

bukod

sa

magpakuwento

kay

Aleera

.

Kaya

… Let’s go!”

Pagdating sa gitna ay sumabay kami sa mga tao sa pagtalon talon habang nakataas ang mga kamay at medyo pumipikit ang mga mata.

“Hey! Hey! Hey!” sabay sabay naming sigaw habang tumatalon nang nakatingala. Pagmulat ko ng aking mata ay tumama ito sa lalaking nasa taas. Bahagyang nakayuko, ang mga braso ay nakapatong sa railings at titig na titig sa akin ang berde nitong mga mata. Natigilan ako sa pagtalon.

“What’s wrong?” malakas na tanong ni Lala. Nakatingin na silang tatlo sa akin.

“Lasing na

ata

ako.

Nakikita

ko na

si

Al na

nakatingin

sa

akin, oh!” sabi ko habang nakatitig pa rin sa lalaki na hindi rin inaalis ang tingin sa akin. Nilingon ito ng mga kaibigan ko.

“

Luh

! Lasing na rin

kami

?

Bakit

nakikita

ko rin siya?” si Elaine.

“

Oo

nga

!” naniningkit na ang mga mata ni Lulu.

“

Si

Al

nga

’yan. He’s looking with his prey. Tss.” Si Lala.

“Pray?

Bakit

tayo

magdadasal

?

Saan

tayo

luluhod

?” tanong ni Lulu pero hindi ko pa rin sila nilingon. Hindi kp maalis ang tingin sa lalaki.

“Gaga! Mamaya na ang

luhuran

,

duks

!

Hahanap

pa tayo ng

luluhuran

!” si Elaine.

“

Mga

sira

ulo! Tara na

nga

bumalik

sa

table

natin

!” saway ni Lala at hinila kami pabalik sa couch dahilan para malingat ako nang tingin kay Al. Nang makaupo ay tinignan ko muli ito sa taas pero wala na siya.

Namalikmata

lang ba ako

kanina

?

Napapikit ako at isinandal ang aking ulo sa couch. Nahilo ata ako lalo sa ginawa namin. Shemay! Umiikot ang mata ko, hindi maawat!

“

Gagi

!

Naikot

ang

mata

ko

kahit

ayoko!” nakapikit kong sabi sa mga kaibigan.

“OMG!”

“Holy shit!”

Sabay na singhap ni Lulu at Elaine na hindi ko alam kung dahil ba sa sinabi ko o ano pero hindi ko sila pinansin. Nanahimik din naman sila. Ramdam ko ang pag-upo ng isa sa kanila sa tabi ko. Pero… Bakit iba ang bango?

“Lala,

nagpalit

ka

ba ng

pabango

?” nakapikit kong tanong. Hinawakan ko ang aking noo dahil sa hilo.

“Nope!” sagot ni Lala.

Bakit

parang ang

layo

naman niya?

Nang maramdaman ko ang mabangong panyo na magaang dumadampi sa aking noo ay mabagal akong napamulat. Nakahilig pa rin ang batok sa couch.

“Oh!” sabi ko habang nakaturo ang hintuturo sa mismong mukha niya. Hindi ko maidilat nang maayos ang aking mga mata.

“Lasing na

talaga

ako,

mga

duks

! Ang

lapit

na niya

sa

akin.

Kingina

!”

Rinig ko ang bungisngisan nila. Ang lalaki sa harapan ko ay panay pa rin ang punas ng pawis sa aking mukha na hindi ko naramdamang mayroon na pala.

“Hoy, Al! Alam mo ba ’yang

si

Aleera

ay may

bagong

lalaki

?” rinig kong usal ni Elaine. Natigilan sa pagpupunas si Al at tumitig sa mga mata ko. Umupo ako nang maayos para singhalan si Elaine.

“Hoy! Anong

bagong

lalaki

? Sino?

Nasaan

?”

“

Kita

mo?

Hinahanap

mo?” lasing na sabi ni Lulu.

Ramdam ko pa rin ang tingin ng lalaking katabi ko.

“Gaga! Sino kasi ’yong

sinasabi

niyong

bagong

lalaki

ko?”

“’Yong kasama mo

sa

Laiya

ng one week!

Ano

nga

pangalan

no’n?” tumingala si Elaine na parang nag-iisip.

“

Si

Jasiel

?” tanong ko.

“

Ayon

! ’Yong sabi mong

pogi

na

nakilala

mo

sa

Laiya

!”

Kingina

!

Walang

preno

talaga

ang

bibig

nito

!

“Who’s

Jasiel

?” kinilabutan ako sa baritonong boses ng lalaking katabi ko.

“Oops!” sabay na sabi ni Lulu at Elaine.

“

Daldal

!” si Lala.

Natigilan ako at parang may sakit sa leeg na dahan-dahang nilingon si Al na salubong na ang makapal na kilay.

“Who is

Jasiel

?” may diin na sa bawat salita nito. Napalunok ako.

“Uh…

A-

Ano

…

Si

…”

“Your boyfriend?”

“No!” agad na sagot ko.

“Suitor?”

“H-Hindi…”

“Anong hindi? Hindi

ka

sigurado

?” sarkastiko nitong tanong.

“Ha? H-Hindi! I mean. Hindi ko ’yon

manliligaw

—”

“Good. Let’s go.

Ihahatid

na

kita

,” tumayo ito at inalalayan akong tumayo. “Una na

kami

.”

“

Sandali

! Ang

kotse

ko

nasa

company pa—”

“

Bukas

mo na lang kunin

kapag

pumasok

ka

,” sabi ni Lala. Siya lang ata malakas ang kontrol sa amin sa alak.

“

Magcocommute

ako

bukas

?!”

“Hindi.

Dahil

ihahatid

kita

,” sabi ni Al kaya napatingala ako rito.

“

Bakit

mo ako

ihahatid

?”

“Let’s go,” sagot lang nito bago ako marahan na hinawakan sa braso.

Nang malapit na kami sa kotse niya ay hindi ko nakita ang gater dahilan para magsala ang isa kong paa. Sesemplang

ako

patagilid

!

“

Luh

!

Luh

!

Luh

!” agad na ipinulupot ni Al kaniyang kamay sa aking baiwang at hinila ako palapit sa kaniya.

Ano

’to k-drama?!

“Are you okay?” halos pabulong nitong tanong dahil sa sobrang lapit ng aming mga mukha.

“You Are My Everything

Byeolcheoreom

ssodajineun

unmyeonge

Geudaeraneun

sarameul

mannago

~”

“W-What?”

Kanta

kasi ’yon!

“Tss. K-drama

ost

’yon.

Ihihihi

! Para kasi

tayong

nasa

k-drama hick

bastos

na

sinok

!” lalong nagsalubong ang kaniyang mga kilay.

“Do you like that who-ever

Jaisel

is?”

“

Jasiel

?”

“Yeah…”

“Do I like him?” I asked him.

“I asked you first. Do you like him?”

“Hmm… Well…” ngumisi ako. Napatayo siya nang maayos at tumikhim pero hawak pa rin ako sa baiwang. “

Guwapo

siya—”

“I am

guwapo

.”

“

Mabango

din siya,” inamoy niya ang kaniyang sarili.

“I’m

mabango

.”

“

Mayaman

—”

“I am rich.”

“May abs—”

“I have abs too—wait. What?! You saw his body?!” binitawan niya ako bigla kaya muntik na akong matumba pero agad din naman niyang sinalo.

“

Ano

ba!

Muntik

na akong

sumemplang

!”

“Sorry… Tell me, you saw his body?”

“Yeah…

Sabay

kaming

naligo

—”

“What the hell?!

Bakit

sabay

kayong

naligo

?!

Aleera

! Why do you let him?” galit na tanong nito.

Problema

nito

?

“

Sandali

nga

! Anong

problema

mo?

Bakit

ka

nagagalit

? Saka

sabay

kaming

naligo

sa

dagat

ang

ibig

kong sabihin!

Kutusan

kita

riyan

, e!”

“Even so! He’s still a stranger. Why did you let him?”

“

Luh

!

Bakit

ka

nagagalit

?

D’yowa

ka

?”

“Hindi pa…”

“Hindi pa? Anong hindi pa? As if naman

magiging

boyfriend

kita

, e, hindi

ka

naman

nanliligaw

? Tss.” Ayoko na rin siyang habulin. Nakakapagod.

“Why don’t you tease me anymore?  why don’t you chase me anymore?” seryosong tanong nito.

“

Bakit

pa?

Ayaw

mo rin naman

magpahabol

.

Ayaw

mo

sa

prisensya

ko.

Napagod

na ako—”

“Don’t. Please don’t.” Dahil hawak pa niya ako sa baiwang ng isang kamay, ang isang kamay nito ay inihawak sa pisngi ko.

Ano

bang

ginagawa

niya? Favorite niya rin ba ang k-drama?

Kakantahan

ko na ba siya

ulit

?

“Please don’t get tired. Because I’m still want your chase, I still want your pick up lines. Because I always want you… I want every piece of you…  My

Aleera

…”

Himlay

! Jusko! He kissed me!

K-drama

ost

…

Pasok

!

Chapter 41

After I showered and cleaned myself, I was ready to leave the room when I sat back on the bed.  I bit my lip as I remembered what happened last night.

We kissed!

Napakagat ako sa aking labi habang nakangiti. He kissed me last night. At siyempre dahil palaban akong babae, hindi ako nagpatalo, lumaban ako ng halik pabalik. Jusko!

Muntik

nang

humimlay

ang ante

sa

sarap

at

kilig

!

“Gosh! Virgin pa siya ng lagay na ’yon, huh?

Paano

pa kung hindi? Jusko! May

anak

na

agad

kami

,

mga

tatlo

agad

!”

Napahiga ako sa kama at nagpagulong-gulong. Nagpapapadyak pa ang aking paa.

“Oh, shit!” agad akong napabangon. “Siya

nga

raw pala ang

maghahatid

sa

akin

sa

office!” Inayos ko muli ang sarili bago nagbuntong hininga bago lumabas ng kuwarto.

“

Paano

ko siya

haharapin

matapos

ang

labanan

namin

kagabi

?

Kahiya

! What is that behaviour,

Aleera

?! Hindi na ikaw ’yan!”

Masisiraan ako ng ulo dahil sa lalaking ’yon. Kinakausap ko na ang sarili ko nang dahil sa nangyari. Dati naman wala akong pakialam kahit ilang beses na akong napahiya sa kaniya. Tapos ngayon?

May

digmaan

kasing

naganap

kagabi

!

Iba

’yon!

Pero kiss lang naman ’yon. Na

medyo

may

espadahan

…

Napatigil ako sa pagbaba ng hagdan bago napabuga nang malakas. Ano ba mga naiisip ko na ’to?

“

Aleera

, anong

ginagawa

mo r’yan?” tanong ni Daddy habang nakatingala sa akin. Nasa tapat na ito ng hagdanan at may dalang tasa ng kape.

“Uh… W-Wala po.

Pababa

na po,” napapahiya kong saad habang mabagal na nahakbang pababa.

“

Bilisan

mo na at

kanina

kapa

hinihintay

ng

bisita

mo.”

“

Bisita

?” shit! Nandito talaga siya? OMG!

“

Oo

,

magmadali

ka

at

nakakahiya

naman doon.

Kanina

kapa

hinihintay

.

Napakabagal

mo naman

kumilos

. Sige na,” sabi ni dad bago ako tuluyang iwan.

Kahit kinakain ng kaba at at hiya ay nagtuloy ako patungo sa sala. Nandoon si mommy at daddy kausap na nga si Al na guwapong guwapo sa suot na white shirt, black pants at black rayban. Hinayaan niya lamang na bagsak ang malambot at manipis niyang buhok. Kumikinang ang silver niyang relo sa kaliwang braso.

Nag-angat ito nang tingin sa gawi ko. Hinubad ang suot na rayban at isinabit sa kanyang colar. Dinilaan pa niya nang bahagya ang kaniyang labi dahilan para mapalunok ako. Nang tumayo siya ay doon ko lamang napansin ang boquet na nasa tabi niya kanina.

“Good morning,” malambing nitong sabi at ngumiti nang bahagya.

Malambing

?

Saan

galing

’yon? At

bakit

napapansin

ko

bawat

galaw

niya ngayon? Jusko! May

sakit

ata

ako!

Bakit

sobrang

guwapo

niya lalo ngayon

sa

paningin

ko? Hoy!

Kailangan

ko

ata

magpatingin

.

“G-Good morning,” nauutal kong sagot. Iniabot niya sa akin ang kumpol ng red roses.

Ang gaganda. Ang lalaki ng pagkakabulaklak nila.

“

B-Bakit

may pa

ganito

?” tanong ko.

Tumingin muna ito kina mom at dad kaya napatingin din ako sa dalawa.

“

Nagpaalam

…

Manliligaw

raw siya

sa

’yo…” mom said. Napataas ang  dalawa kong kilay.

“

Kahit

hindi raw siya

marunong

…” dugtong naman ni dad habang napapailing na nakatingin kay Al.

Nang tignan ko si Al ay nagkakamot na ito ng kaniyang kilay habang naka kagat labi. Mukhang napahiya dahil sa sinabi ni dad. Ibuking ba naman. Tss.

Pero… Wait… Manliligaw? Seryoso?

“Ikaw?

Manliligaw

?” tanong ko. Tumango naman siya ng parang hindi sigurado. Natawa ako.

“

Bakit

parang hindi

ka

sigurado

?”

“Kasi… I-I don’t know how to do that.”

Napapikit ako habang nagpipigil na matawa.

“Ang cute… Parang

si

Ivory lang. Ang

inosente

. Jusko!” rinig kong sabi ni mommy. Kung alam mo lang mom kung gaano kainosente ang lalaking ito!

“

Bakit

hindi

ka

nagtanong

sa

dad mo kung

paano

niya

niligawan

ang mom mo?” tanong naman ni dad.

Oo nga. May daddy naman siya. Puwede siyang magtanong kung paano siya nanligaw noon kay tita.

“I actually asked him…”

“

Mukhang

hindi

nakatulong

ama mo,” sabi na naman ni mom kaya napatingin ako sa kaniya nang nagtataka.

“Y-Yeah… He said… He did not court my mom before…”

“Yeah…

Ganoon

katinik

ang dad mo.

Binakuran

na lang niya basta ng hindi

nagsasabing

manliligaw

. Tss.” si daddy.

“

Kaya

nga

hindi mo basta

malapitan

, e. May

bakod

na,” sagot naman ni mommy kaya tinignan siya ni daddy ng masama.

Uh-Oh! Foul, mom…

Bago pa man humaba ang pagtatalo nila ay niyaya ko na si Al.

“

Ahm

… Tara na? Baka ma-late ako, may event

kami

ngayon na

inaasikaso

.”

“Oh… Sure.” Agad naman niyang sagot bago tumingin sa aking ama’t ina na parang magkaka world war pa ata. “We’ll go ahead na po. Thank you po

sa

blessings to court your daughter,” yumuko ito nang bahagya.

“

Ayusin

mo, ha?

Huwag

mo i-

Lucas

move ang

anak

ko. Tss.”

“Dad!”

“

Bakit

?”

“

Aalis

na po

kami

. Bye!”

Humalik lamang ako sa pisngi nilang dalawa bago hinila si Al palabas ng bahay. Ang dami kasing alam ng tatay ko. Anong i- Lucas move? Tss.

“

Pasensya

kana

sa

kanila

, huh?” bungad ko kay Al pagsakay namin sa kotse niya.

“No, it’s okay. I understand him. You are their only daughter, their gem. They have all the rights to protect you.”

“Yeah… Thanks!”

Dumaan pa siya sa isang coffee shop. Naghintay lang naman ako sa loob ng kotse. Siguro hindi siya nakapag kape? Tss. Ako rin nga pala. Mamaya na lang siguro.

Nang bumalik siya ay may hawak na siyang dalawang kape at isang supot na tinapay siguro ang laman.

“Hindi kapa

nag-aalmusal

, right? Here. Bread and coffee.”

“Thank you,” sabi ko at ngumiti naman siya.

Nang makarating kami sa labas ng building ay hindi agad ako lumabas. Parang may gusto akong sabihin pero hindi ko alam kung ano. Tss. Huwag na nga lang.

“

Aleera

…” tawag nito sa pangalan ko nang handa ko na sanang buksan ang pinto.

“Hmm?”

“I’ll court you, okay?”

“O-Okay?” nagtataka kong sagot.

“That means, no other men around.”

“What?

Manliligaw

kapa lang naman.

Kaya

okay lang naman

siguro

na

tumanggap

pa ng

ibang

manliligaw

—”

“Hell no!” nagulat ako sa kaniyang sagot. “I don’t want anyone else to get in the way while I’m courting you.” Nakahawak ang isang kamay niya sa manibela habang ang isa ay nasa sandalan ng kaniyang upuan, nakaharap na sa gawi ko.

“And why is that? Ang selfish mo! Mas okay

nga

na may

kasabay

manligaw

para may challenge. Saka hindi

ka

pa sure kung

sasagutin

kita

, ’no!

Kaya

dapat

may option. O multiple choice,

gano’n

!”

Nagsalubong ang kaniyang kilay na parang naiinis. Nagpipigil naman ako ng aking tawa. Ang sarap niya palang inisin. Ang tagal niya akong tinitigan kaya nakaramdam ako ng ilang at pagtataka sa kaniyang pananahimik.

“If you’re still not sure about me, I understand. But I won’t stop pursuing you because I… I’m sure about you… I will pursue you as long as I am breathing, baby…”

Halos wala ako sa sarili maghapon dahil sa huling pag-uusap namin ni Al. Hindi ko alam kung nagawa ko ba ng maayos ang gawain ko sa event.

“Hoy!

Kanina

kapa parang wala

sa

sarili. Anong

nangyari

sa

’yo?” nagtatakang tanong ni Elaine. Patapos na ang event at nasa isang tabi na lamang kamo habang nanonood sa kaganapan. Kahit wala naman akong naiintindihan dahil nasa malayo ang aking isip.

“Hey! Are you okay?” Lala asked. Lumapit silang tatlo at hinarap ako.

“

Ano

kasi…

Si

Al…”

“

Ano

? Anong

nangyari

?

Buntis

ba siya?

Ano

ginawa

mo

sa

kaniya

kagabi

,

duks

! Jusko

ka

!

Sinasabi

ko na

nga

ba!”

“Hoy! Elaine,

kumalma

ka

nga

! Anong

nabuntis

? Siya ang

lalaki

sa

amin! At anong

gagawin

ko

sa

lalaking

’yon?

Bakit

mas

nag-

aalala

ka

sa

kaniya

kaysa

sa

akin?”

“

Siyempre

… Alam naman namin ang

liko

ng

bituka

mo, ’no! Halos

gahasain

mo na

nga

sa

utak

mo ang

lalaking

’yon.

Imposibleng

siya ang may gawin

sa

’yo, no!

Delulu

ka

masiyado

no’n!”

“

Grabe

ka

naman kay

Aleera

. Pero may point

ka

! Ako’y

sa

’yo!” sabi naman ni Lulu at nakipag apir pa kay Elaine.

“Ewan ko

sa

inyo!”

“

Ano

bang

nangyari

? Nag-away kayo?” tanong ni Lala.

Nagbuntong hininga ako. “Hindi naman… Pero

sa

tingin

ko

nasaktan

ko siya ng slight?” ipinakita ko pa ang dalawa kong daliri na nakaawang nang kaunti.

“

Bakit

?

Paano

?”

Ikinuwento ko na naman sa kanila ang pagsundo sa akin ni Al sa bahay kaninang umaga hanggang sa maihatid ako sa labas ng building. Pati ’yong pang aasar ko lang kay Al na ikinapikon ata niya hanggang sa huling sinabi nito bago kami maghiwalay ay sinabi ko.

At dahil kaibigan ko sila, buhay na buhay ang dugo nila sa chismis. Tutok sila sa pagkukwento ko.

“

Sira

ulo

ka

pala, e!

Ipinaramdam

mo

sa

tao na patay na patay

ka

sa

kaniya

tapos

bibiruin

mo na hindi

ka

sigurado

sa

kaniya

?!” si Elaine.

“Alam mo naman na

walang

alam

sa

ganiyan

’yong tao

kaya

malay ba niya na nag

bibiro

ka

lang. Tss .” si Lulu.

“Galit

kaya

siya

sa

akin?” tanong ko sa kanila.

“No.” Seryosong sagot ni Lala kaya napatingin kami sa kaniya.

“How can you be so sure?” I asked her.

“His last word… That was the assurance that every woman dreams of having heard by the man she loves. But it is rare these days. And you are one hell of a lucky woman,

Aleera

. You only have two choices.  Keep him or someone else will keep him?”

Bigla akong kinabahan sa sinabi ni Lala. Nakaramdam ako ng takot sa kaniyang huling sinabi. Ang sarap na sa pakiramdam nang nauna niyang sinabi pero nang dugtungan niya ay agad nabasag ang saya sa puso ko.

Paano kung siya ang mapagod sa akin?

Chapter 42

It’s been days…three days to be exact nang huli kong makita at makausap si Al. Overthink malala ang ante mo! Jusko! Paano kung dinamdam niya ’yong sinabi ko?

Paano kung nagbago na ang isip niya sa panliligaw sa akin?

Paano kung…natauhan siya dahil sa sinabi ko?

“Bakit ngayon ka lang?” tanong ni Elaine sa akin pagkarating ko sa company ng kambal. Naka ready na silang lahat at mukhang ako na lamang ang hinihintay.

“Tinanghali nang gising, e.”

“Bakit parang hindi ka naman natulog, duks! Mukha kang nagahasang panda,” sabi ni Lulu habang tinititigan ang aking mukha.

“Tss. Wala ’yan! Tara na!”

“Ano na naman ang problema? Mukhang hindi ka pinapatulog ng problema mo ngayon, ah?” Lala asked. Palapit na kami sa van na gagamitin namin patungo sa event namin ngayong araw.

“Medyo…”

Sa tabi ng driver si Lala, sa sunod na upuan ay kaming tatlo tapos ang mga bag namin sa likod. May mga dala kaming damit dahil two days daw kami. Isang beach party ang ganap.

“Medyo pa lang ang lagay na ’yan, huh? Paano pa kaya kapag ’yong hindi medyo?” sarkastikong tanong ni Elaine at sabay silang tumawa ni Lulu.

“What was that, Aleera? Mind telling us…again?” humarap pa sa gawi namin si Lala. Sumeryoso naman ang dalawa sa tabi ko.

Nagbuntong hininga ako. “Si Al kasi…”

“Ano na naman? Jusko! Hindi pa kayo lagi na lamang kayong may problema. Paano kapag naging kayo na? Problema na may konting mahalan ang peg niyo?” histerya agad ni Elaine.

“Tss. Uso kasing makinig muna, ’di ba? Uso nga ba ’yon sa ’yo?” inis kong tanong.

“Salida kasi, e!” si Lulu.

“Wow, huh! Nahiya ako sa ’yo na laging second the motion ang galawan! Tss.”

“Will you fucking shut up for a moment, the two of you?” natahimik ang dalawa sa narinig mula sa seryosong si Lala. Tumingin ito sa akin at tumango kaya nagtuloy ako.

“Naikuwento ko naman sa inyo ’yong nagpaalam siyang manliligawa, ’di ba?” sabay-sabay silang tumango. “Tapos ’yong about sa joke ko?” tumango muli sila. “Ayon…since that day, wala na akong narinig mula sa kaniya.” Napayuko ako sa aking kamay na nagkukuskusan sa aking kandungan.

“What the…bakit?” tanong ni Lulu.

“Hala ka, duks! Baka natauhan? O nagalit?” si Elaine na may yakap na throw pillow. Saan niya nakuha ’yon?

“Iyon nga rin ang iniisip ko, eh! Paano kung nagalit pala siya sa biro ko? O worst…”

“Ano?” sabay na tanong ni Lulu at Elaine na bahagya pang inilapit ang kanilang mga mukha sa akin. Si Lala naman ay seryoso kaming pinapanood na parang may iniisip.

“Paano kung…napagod na siya? O nagbago ang isip?” malungkot kong tanong.

“Mahal mo na?”

Sabay-sabay kaming napalingon kay Lulu dahil sa kaniyang naging tanong. Inosente naman siyang tinignan kami pabalik.

“What?”

“Late development ka ba?” tanong sa kaniya ni Elaine.

“Huh? Bakit?”

“Matagal na niyang mahal ’yong birheng lalaking ’yon, Lulu! Ano ka ba?! Palagi ka naman kasali sa usapan, ah? Absent ba lagi utak mo?”

“Grabe ka naman sa ’kin! Akala ko kasi part pa rin ’to ng plano niya.”

“Plano? Noong college pa ’yon, ah? Naka graduate na tayo, duks! Nandoon ka pa rin? Ano? Repeater ang utak, katawan lang ang grumaduate?!”

Napakamot sa kaniyang ulo si Lulu. Napabuntong hininga naman kaming tatlo. Minsan talaga…o mas madalas na absent minded ’tong si Lulu. ’Yong kahit nand’yan naman siya at nakikinig pero kapag tinanong mo naman…loading ang utak. Tss. Buti na lang maganda, eh!

“Tinawagan mo ba o kahit text manlang?” tanong ni Lala.

Umiling ako habang nakanguso. “Hindi. Nakakahiya…baka busy.”

“Wow! Ngayon ko lang nalaman na meron ka pala no’n pagdating kay Al?” inirapan ko si Elaine.

“Baka naman busy lang?” pagpapalubag loob ni Lala pero hindi manlang gumaan ang loob ko.

Tumingin na lamang ako sa bintana at nanahimik. Mukhang malapit na kami sa resort dahil dagat na ang tanawin sa bintana.

“Paano kung hindi ko na siya makita? Paano kung bigla na lamang siyang umayaw ng hindi sinasabi sa ’kin? Hahayaan ko na lang ba?”

Kahit hindi ko sila lingunin ay ramdam ko ang kanilang mga tingin. Hindi ko inaalis ang tingin sa labas ng bintana. Ramdam na ramdam ko ang lungkot. Dati naman okay lang sa akin kahit hindi kami nagkikita. Okay lang kahit wala siya sa paligid. Pero bakit hinahanap ko na ang prisensya niya ngayon? Bakit parang may kulang na sa pagkatao ko?

“Nandito na po tayo,” anunsyo ng driver.

Pagtingin ko sa kanila ay nakatitig na sa akin ang tatlo.

“Kung mahal mo na, bakit mo hahayaan? Sanay ka namang hinahabol siya, ’di ba? Ngayon kapa ba mahihiya na gawin ’yon sa kaniya? Ngayon pa na ayaw mo na siyang mawala?” sunod-sunod na tanong ni Lala.

“Huwag mong isipin kung napagod siya. E, ano kung napagod siya? Kung hindi kapa pagod, ikaw ang lumaban para sa inyong dalawa. Walang mangyayari kung maghihintay ka lang,” sabi naman ni Elaine.

“Same same na lang sa payo nila. Hindi ko alam ang sasabihin ko, eh!” nakangiwing sabi ni Lulu habang nagkakamot ng ulo.

“Tss.” sabay na asik ni Lala at Elaine bago sabay na nagbukas ng pinto ng van at lumabas.

“Basta…kahit anong mangyari, duks. Nandito lang kami. Pero huwag ka munang sumuko. Simula pa lang ’yan…” biglang sabi ni Lulu bago lumabas. Natigilan ako at napatitig sa kanilang likod.

“Minsan pala may kuwenta rin ang sinasabi nila ni Elaine. Tss. Bakit kaya hindi nila araw-arawin?” napapailing kong sabi bago sumunod sa kanilang tatlo.

Kinausap ni Lala ang receptionist. Ipinakita lang namin ang mga company ID namin at pinapasok na sa loob. Naabutan namin ang buong team na busy sa pag-aayos.

Huminga ako ng malalim at napatingin sa dagat.

Kailan ba ako sumuko? Hindi pa naman, ’di ba? Hangga’t kaya ay lumalaban ako. Ngayon pa ba ako matatakot na masaktan?

“Check the sounds system and make sure na hindi makakadisgrasya ang mga wire. Okay?” sabi ni Lala sa kausap na lalaki nang lumapit ako sa mini stage kung nasaan siya.

“Yes, ma’am.”

“Hindi ba birthday ng isang businessman ang event na ’to?” tanong ko.

Tumango si Lala at sabay namin nilibot ang malawak na lugar.

“Yeah… Birthday at home coming party para raw sa bagong dating na anak nang may birthday.”

“Ah… Double celebration pala kaya ganito ka bongga. Ang laki ng napiling place.”

May pagka bohemian ang theme ng party na ito. Halong peach brown, wooden brown at white ang paligid. May mga kandila na nasa loob ng babasaging jar na nakapatong sa mga mesa. Mayroon din naman sa buhangin kung saan may mababang couch na pabilog na may lamesa sa gitna. Ang stage ay gawa sa wooden palate, ang backdrop ay may fairy lights at artificial fence. May mini bar din kung saan may naka assign na bartender. Mas pinaganda pa ito dahil nasa harapan ito ng maganda at malinis na dagat.

“Dating gawi, paki check ng mga beverages natin lalo na sa wine. Businessman ang mga bisita kaya malamang na puro wine ang hihingin nila. Hindi tayo puwedeng ma short,” pagpapaalala niya sa ’kin.

“Sige. Ako na ang bahala.”

Lumapit ako sa mini bar at kinausap ang bartender na si Mike.

“Hey!” bati ko rito habang busy siya sa pagsasalansan mga bote ng alak.

Sila ang palagi naming kinukuha pagdating sa ganito kaya magkakakilala na rin kami.

“Oh, hi! Kumusta?”

“Fine… I just wanna know kung hindi ba tayo mashoshort sa wine? Alam mo na, business world. Puro wine ang gusto,” natatawa kong usal.

“Sa tingin ko naman ay hindi. Iyon kasi ang mas pinaraming order. Tatawag na lamang ako kapag alam kong kokonti na,” sagot naman niya.

“Sige. Salamat!”

“No problem! Gusto mo ba ng isang shot? Igagawa kita?” tanong niya.

“Sure! Basta huwag masiyadong matapang, mamayang gabi na ang event.”

“Oo naman. Ako na ang bahala.”

Nagsimula na itong maghalo ng alak. Nang matapos ay ibinigay niya iyon sa akin. Pinaghalong kulay yellow, orange at red ito. Inisang lagok ko lamang iyon bago ibinalik na counter top ang baso.

“Ang sarap, ha! Salamat! Mamaya ulit,” natatawa kong sabi kaya tumawa rin siya.

“Sige.”

Nang magsimula na ang program ay mas dumami na ang bisita. Kahit beach party naman ito karamihan ay naka suit na akala mo’y mga a-attend ng meeting. Ipinakilala ang may birthday. Guwapo ito kahit may edad na. Hindi ko na inintindi ang speech nito dahil panay ang bisita ko sa team namin para i-check kung nasa maayos ba ang lahat. Pero natigilan ako nang ipakilala na ng ginoo ang kaniyang anak.

“…my daughter… Sophia!” sabi ng ginoo at tumingin sa kaniyang harapan kung nasaan ang ginawang arko ng team namin. Pumasok doon ang nakangiting babae habang kumakaway na animo’y nasa pageant.

I know her… Ang babaeng mapapel na ipinaglihi sa sama ng loob kahit maganda naman. Tss. Iyon nga lang, nakain ata ang lahat ng kasamaan ng ugali.

Natigilan ako sa kaliwang side kung saan dadaan ang babae. Maraming businessman ang nasa harapan ko. Pero mas natigilan ako sa lalaking nakaalalay sa kaniyang paglalakad.

I never seen him for days and never heard any words from him. Tapos makikita ko siya ngayon, hawak ang kamay ng best friend niya. Ngiting-ngiti ang babae na panay ang tingin sa kaniya. Siya naman ay nakangiti rin sa mga tao.

Nakaramdam ako ng kirot sa aking dibdib. Kung paano niya alalayan ang babae na parang ingat na ingat. At kung paano sila ka komportable sa isa’t-isa…parang hindi ko kailanman mararanasan sa kaniya. Na para bang ako ang kontrabida sa relasyon nila.

Hindi kaya mas naisip niya na mas bagay sila ng best friend niya dahil mas kilala nila ang isa’t-isa? Dahil mas proper kumilos ang babae? Dahil parehong pamilya nila ay gusto ang relasyong mayroon sila?

Nang maihatid niya ang babae sa stage kung nasaan ang kaniyang ama ay napalingon ito sa puwesto ko. Nang eksaktong natagpuan nito ang mga tingin ko sa karamihan ng tao sa harapan ko, agad akong tumalikod at umalis sa puwesto ko kahit hindi ako sigurado kung nakita niya nga ba ako.

Baka tama lang na hayaan ko siya kung saan siya masaya at komportable, ’di ba?

Hindi ko dapat ipilit ang sarili ko…kasalanan ko rin naman. Hanggang doon na lamang siguro…

Best friend over me? Siyempre…best friend muna. Dahil bago pa ako dumating, nand’yan na si best friend. Anong laban ko? Wala…walang wala…

__

Follow me on my socials…

FB Page: Mhadz T.K

FB WP: Mhadz WP

IG & Threads Acc: mhadz.tk

TikTok: mhadz.tk

Facebok Group for Readers: Familia Dusk

Chapter 43

Hindi ako marunong magpakilig. Manakit lang kaya ko, kaya pasensya na kayo rito. HAHAHAHA!

__

“Mike! Isang shot nga ng rainbow drinks mo r’yan!” naupo agad ako sa high stool.

“Sure!”

Pagkatapos niya akong gawan ay agad niya itong inilapag sa harapan ko. Mabuto na lamang at wala pa masiyadong nahingi sa kanila ng alak dahil halos lahat ay kumakain pa. Dalawa rin sila na naka-assigned dito.

“Here.” inilapag niya ito. “Maaga pa, ah? May problema?” tanong pa nito.

Ngumiti muna ako bago nilagok ang alak. “Wala naman. Pampagising lamang. Isa pa!”

Nakaka tatlo na akong shot nang may maupo sa katabi kong stool.

“Girls are more drinker than their father nowadays, huh. Tss.”

Sisinghalan ko na sana ang lalaki dahil sa narinig, mabuti na lamang at tinignan ko muna ito. Nasamid ako dahil sa bumungad sa akin. Napaubo ako ng hard at dahil sa taranta, alak pa rin ang nainom ko imbes na tubig.

“T-Tito Lucas…k-kayo po pala.”

“Hmm…” May hawak na itong baso na iniikot ang yelo sa loob. Tumalikod ito sa counter top ng bar at isinandal ang likod, ipinatong ang isang siko habang naka cross ang mga binti.

He’s wearing a black button-down-long sleeves that are folded up to his elbow.  His faded brown hair is brushed up.  His watch shines even in the dim lights though the color is silver and a bit black.  He’s like an older version of his son, Al.

“When I was your age… I hate My Belle’s best friend.”

Napukaw ng kaniyang sinabi ang atensyon ko kaya kahit magkabaliktad ang aming pagkakaupo at napatitig ako sa kaniya.

“You hate Tita Cess and…my mom?” I asked him. Sila lang naman kasi ang kaibigan ni Tita Belle na nakilala ko.

“No. They’re not her best friend.”

Hindi? May best friend pa si Tita Belle? Hindi kaya si Dad?

“Not even your dad.” Agad nitong sabi na tila nabasa ang nasa isip ko. “But your dad was one of the men who I wanted to punch hard that time for being with My Belle all the time. Tss.” Nanlaki ang mga mata ko dahil sa kaniyang sinabi. Uminom ito sa kaniyang alak bago ngumisi ng tipid na tila may naaalala.

“So… Sino po ang best friend na tinutukoy niyo? Bakit ayaw niyo sa kaniya?”

“That old man who celebrating his birthday tonight was her best friend. And her daughter is my son’s best friend.” Tumingin ito sa akin nang hindi binabago ang kaniyang pagkakaupo.

Ibigsabihin ay talagang malapit sila sa isa’t isa? Hindi siguro malabo na ipagkasundo rin sila dahil magbest friend ang mga parents nila. Tss. Lalo na akong nawalan ng pag-asa.

“I know how you feel everytime you saw them together. I’ve been there. Believe me or not, that was one of the hardest part of us before being together. I’ve been jealous even though I don’t have the rights to. And that was hurt.”

“But…I’m not her girlfriend. We’re not even a thing, Tito—”

“Not yet…but you felt that and still feel it, aren’t  you?”

Napalunok ako at napatingin sa hawak kong baso na may lamang alak. Hindi ko na mabilang kung pang ilan na ’to.

Tama si tito…gano’ng gano’n nga ang nararamdaman ko ngayon. Pero tama rin siya, kahit kasi wala akong karapatan ay nakararamdam pa rin ako ng selos sa kanila. Wala akong puwedeng gawin, hindi ako puwedeng magalit sa kahit kanino sa kanila dahil…wala naman akong karapatan.

Kung hindi ko siguro itinuloy ang paghabol-habol ko sa kaniya noon, hindi ako mahuhulog nang ganito ngayon. Hindi ako nasasaktan  at nagseselos na ako lamang ang may alam.

“Are you going to repeat your dad’s story?”

“What do you mean, po?”

“Not telling your feelings and keeping them until your grave? And what will happen? Let your future child suffer?”

Nagsalubong ang mga kilay ko.

“Ang advance mo naman po tito mag-isip. Nasa anak agad! Tss.”

Nakatitig lamang ito sa harapan niya habang ako ay nakatitig sa inumin ko at hindi na lumingon pa.

“Are you in love with my son?” he asked. Hindi pa rin ako bumabaling sa kaniya. Napangiti ako nang malungkot.

“Honestly, hindi ko po alam kung kailan ’to nagsimula. Noon kasi na challenge lang ako sa kaniya. He’s the first man I’ve met that wasn’t wants my existent. The only innocent man I’ve ever met in my life.” Nakatitig lamang ito sa bandang likod ko habang ako ay nakatitig sa harapan habang inaalala ang nakaraan.

“Wala naman po talaga akong plano seryosohin ang naumpisahan ko. Pero…wala, eh! Biglang… Boom! Mahal ko na pala ang inosente niyong anak. Pero hanggang doon na lang po ’yon. I’m not deserving for him, tito. He is so pure and innocent and…I’m the opposite. If you know what I mean…” mahaba kong sabi sabay lagok ng alak. Nakakahiya na sa kaniya ko pa ino-open ’to.

“And you think that my son cares about your past? That your past might change what he feels towards you? He’s not like that…”

“I know, tito. But I care for him. I care for his image. I will stain his name, the name of your family because of my past and my personality, tito.”

Hindi na sumagot si tito kaya tinignan ko ito. Nakangiti na ito kung saan.

“Who cares what would others say?  If you are the stain, I am ready to stain from you.  I’m ready to get dirty.”

Nanlaki ang aking mga mata at napaupo nang maayos. Napangisi naman si tito at tumayo sa pagkakaupo.

“You are really my son… I’m proud of you…” sabi pa nito bago tapikin si Al sa balikat at naglakad paalis.

Hindi ko alam kung tatayo ba ako o haharap na sa kaniya. Hindi ako makakilos. Nanigas na ako sa pagkakaupo at napahigpit ang hawak sa aking baso.

“Can you tell it again?” nang marinig ko ang kaniyang boses at ang kaniyang yabag na papalapit ay walang pag-aalinlangan kong nilagok ang laman ng baso ko.

Umupo ito sa high stool na pinag-alisan ni tito Lucas. Humarap ito sa akin habang ang isang siko ay nakapatong sa counter top.

“What did you say again?” tanong muli nito.

Agad akong bumaba sa aking kinauupuan at naglakad palayo sa kaniya.

“Hey! I’m asking you, where are you going?” ramdam ko ang pagsunod nito.

Naglakad ako kahit hindi ko alam kung saan ako pupunta. Makakasalubong ko na sana si Elaine pero nang mapatingin ito sa likuran ko ay bigla itong lumiko.

“Hey!” tawag na naman nito sa akin.

Dahil hindi ko alam kung saan ako pupunta at medyo nahihilo na ako ay nagpunta na lamang ako sa tabing dagat. Ramdam ko pa rin ang pagsunod nito. Pabagsak akong naupo sa buhangin at bigla na lamang humilata.

Tangina! Nahihilo talaga ako. Nakailan na ba ako? Para lang kasing juice ’yong ginawa ni Mike. Tss. Pumikit ako dahil umiikot ang mga stars sa langit.

“What are you doing?”

“Obvious naman siguro na nakahiga, hindi ba? Hindi naman puwedeng lumangoy rito,” sagot ko habang nakapikit.

Ramdam ko ang prisensya niya sa uluhan ko kahit hindi ko siya tignan. Hindi ko maimulat ang aking mga mata. Bukod sa nahihilo ay nahihiya ako dahil sa mga narinig niya kanina. Hindi ko alam kung hanggang saan ba ang narinig niya, pero nahihiya pa rin ako. Ang lakas ng loob ko noon dahil hindi pa naman ako seryoso. Ngayon iba na, totoo na ’to at hindi pa ako handang aminin ’yon dahil baka hindi siya maniwala. Tapos…tapos narinig niya naman kanina! Nakakahiya!

Bigla na lamang akong napamulat nang maramdaman ko ang kaniyang hininga sa mukha ko. Ang bango! At sa pagmulat ko ay doon ko nakita kung gaano siya kalapit sa akin. Magkabaliktad ang tingin namin. Ang mga mata niya ay nakapantay sa labi ko at ang mga mata ko ay sa labi niya. Napakurap-kurap ako. Lalo akong hindi nakagalaw at hindi nakapagsalita.

“If you’re not ready to tell me your feelings, it’s okay. I’ll wait. But I want you to asure you, Spophia is just my best friend. You two are different in my perception…” mahina nitong sabi habang inililibot ang kaniyang mata sa kabuuan ng aking mukha.

Different? Paanong different? Normal siya at ako ay abnormal?!

“I like her because she’s my friend…” sabi pa nito at unti-unting itinapat ang paningin sa aking mga mata.

“And I like you…because I love you… No woman can beat that. And like what I said, I don’t care if you’ll stain my name… Let’s get stain together. And I’m sorry for my absences, I’ve just finished my work so I have more time to be with you.”

He then kissed my forehead for a second whith his eyes closed. Hindi ko namalayan nang may tumulong luha mula sa mga mata ko papunta sa tainga ko. Ang sarap lang sa pakiramdam na may ganito palang lalaki. Na kaya akong respetuhin kahit ganito ako at ang nakaraan ko. May ganito pa palang lalaki na magpaparamdam sa akin na hindi dapat ako matakot. Siya lang ang nagparamdam sa akin nang ganito bukod sa daddy ko…siya lang.

“Stop the thought that you’re not deserving of me. Because no matter what you have in your past, you still deserve to be loved the way you want to be loved. You deserve to be treated the way you want to be treated. And please, let me do it for you, baby.” Malambing nitong sabi bago ako dampian nang magaang halik sa noo, sa magkabilang mata, sa ilong bago sa labi.

__

Chapter 44

Hindi ko namalayan na nakaidlip pala ako habang nakahiga pa rin sa buhangin. Nagising na lamang ako na nasa kandungan na ni Al ang aking ulo. Titig na titig ito sa ’kin habang hinahaplos ang aking buhok.

“Are you staying here for tonight?” he asked in a low tone.

“Yeah… Naka checked-in kami sa resort na ’to para tulungan ang team namin na mag-ayos after ng party. Tapos bukas ay pahinga naming lahat at time to unwind… Bakit?”

“I’m gonna stay here, too.”

“Huh? Bakit? Wala ka bang trabaho?”

“I told you, tinapos ko ang mga kailangan and I filed my leave to have more time with you. Mom and Dad support me with it.”

Supportive parents naman pala sina tito sa kalandian ng anak.

“Your friends was looking for you and I told them that you’re tired and fell asleep here.”

Napaupo ako dahil sa kaniyang sinabi. Shit! Nakalimutan kong nasa trabaho pa nga pala ako! Nalintikan na!

“Bakit hindi mo ako ginising? Hindi pa nga pala tapos ang trabaho,” sabi ko at tumayo. Pinagpag ko ang aking suot. Tumayo rin naman si Al at tinulungan akong pagpagan ang damit ko. Inayos din niya ang aking buhok kaya natigilan ako. Para akong baby. Tss.

Nakakapanibago lang… My innocent man is not innocent anymore! He’s gone… Ang sarap sa feeling ng mga ginagawa niya. He’s so gentle…

“Are you okay now?” napakurap ako.

“Huh? Oo naman! Bakit?”

“Nothing… Let’s go inside. Marami na rin ang umuwi sa mga bisita,” sabi nito habang naglalakad kami pabalik sa resort.

“Gano’n? Ano bang oras na?”

Matagal ba akong nakatulog? Idlip lang naman ang ginawa ko.

“It’s already 11:30…”

Napatigil ako sa paglalakad at nanlalaki ang mga mata na napatingin sa kaniya.

“Ibigsabihin matagal akong nakatulog?!” gulantang kong tanong.

Jusko! Magigisa ako ng mga kaibigan ko nito. Tinulugan ko sila sa oras ng trabaho. Nakakahiya! Akala ko idlip lang ’yong ginawa ko.

Teka…ganoon katagal din siya sa tabing dagat?

“I’m not sure…maybe?”

“Bakit hindi mo sigurado?”

“I’m busy staring at you while you were sleeping. I don’t mind the time…”

“Tss. Ewan ko sa ’yo! Ang harot harot mo na ngayon!” angil ko bago naglakad muli.

Nang makarating muli kami sa event ay kokonti na nga ang tao. Ang nga kaibigan ko ay nakita ko na sa isang table habang nag-iinom kasama ang ibang team pati si Mike. Agad akong lumapit sa kanila. Ramdam kong nakasunod pa rin si Al.

“Hoy! Sorry! Nakatulog pala ako sa tabing dagat. Tss. Bakit hindi niyo ako ginising?” naupo ako sa tabi ni Elaine, naupo naman sa tabi ko si Al.

Ngising aso naman si Lulu at Elaine, si Lala ay nakangisi nang bahagya habang napapailing.

“Sus! Okay lang, duks! Ayaw naman namin makasira ng moment mo,” ani Lulu.

“Oo nga! Jusko! Sino ba naman ang hindi hihimbing ang tulog kung ang unan mo ay isang Montemayor, teh! Buti nga hindi ka natunaw, duks!” sabi naman ni Elaine.

“Hoy! Magsitigil nga kayo! Parang hindi natin kasama sa table ang pinag-uusapan niyo, ah?” saway sa kanila ni Lala bago tumingin sa katabi ko. “Pasensya kana sa mga ’to, pre. Pero masanay kana rin.”

“I’m fine, don’t worry.” Sagot naman ng katabi ko. Bigla itong nagbaba ng bottled mineral water sa tapat ko, bukas na rin ito. “Drink,” utos nito. Nakaramdam ako ng kurot sa tagilaran mula kay Elaine. Pati impit na kilig nilang dalawa ni Lulu ay naririnig ko pa rin. Tss.

“I’ll get you food.” Tumayo ito kaya napatingala ako.

“Huwag na! Ako na lang mamaya,” sagot ko. Agad namang may nagbaba ng baso na may alak sa tapat ko.

Tinignan ni Al ang baso bago tinignan kung sino ang nagbigay nito. It was Mike. Nakangiti pa ito sa ’kin. Pasimpleng sinipa ni Lulu ang papa ko sa ilalaim ng mesa at nang tignan ko ito ay inginuso nito ang nakatayong si Al.

Seryosong-seryoso ang tingin nito kay Mike. Habang si Mike ay nakangiti pa rin sa akin.

“Drink, Aleera. Iyan ’yong ininom mo rin kanina—”

“Stop giving her that.  She hasn’t eaten yet, she’s already drunk a lot earlier.”

Lahat kami ay napatingin sa seryosong si Al na malamig na nakatingin kay Mike. Ito namang si Mike ay nakangisi pa rin.

“What? Pero ayaw pa naman niyang kumain. Besides, we’re all drinking here—”

“And that doesn’t mean that she’ll drink too.”

Nagsalubong ang kilay ni Mike.

“Ahm… Sige, kakain na lang muna kami ni Al. Diyan na muna kayo.” Tumayo na agad ako at hinila na si Al paalis dahil titig na titig pa rin ito kay Mike.

“Who’s that guy?” matigas nitong tanong.

“Bartender namin ’yong si Mike. Bakit ba ang init bigla ata ng ulo mo?”

“Tss.”

Sabay kaming kumakain sa isang mesa na kaming dalawa lamang ang nakaupo. Patapos na sana kami nang biglang lapitan kami ng malas…ng best friend pala niya.

“Hey! Lorcan! I was looking for you. Where have you been?” maarti nitong tanong sabay upo sa tabi ni Al. Hindi sumagot si Al at uminom lamang ng tubig. Mukhang tapos na siyang kumain.

“Hindi mo sinabi na hindi kapa kumakain. Tss. Sasabayan sana kita,” sabi muli nito. Parang wala ako rito dahil kay Al lamang siya nakatingin. Samantalang madali lang akong makita dahil dalawa lang kami ni Al dito. Tss.

“I’m okay, Sophia.”

“Oh! You’re with your…schoolmate? Am I right?” doon pa lamang niya ako tinignan.

Imbis na sumagot agad si Al ay kinuha niya ang kaniyang panyo at pinunasan ang gilid ng labi ko at ang baba ko matapos kong uminom. Kita ko ang pagtaas ng kilay ng kaniyang kaibigan.

Inayos pa ni Al ang buhok ko bago ako nginitian. Humarap ito sa kaibigan at iniakbay ang kamay sa sandalan ng aking inuupuan.

“Sophia, meet my girl, Aleera.”

Parang nag-echo sa akin ang pagpapakilala sa akin ni Al sa kausap. Nakatitig pa ito sa akin nang sabihin ang salitang my girl ! Jusko! Dati schoolmate lang niya ako ipakilala, lumevel up na!

“Baby, meet my best friend, Sophia…”

“What?!” gulantang na tanong ng babae sa harapan namin habang magkasalubong ang kaniyang mga kilay.

Ay naku, ate girl! Kung gulat ka, ano pa ako? Mangingisay ata ako sa kilig dito!

Nawala lang siya ng ilang araw pagbalik ganito na siya kalandi? Hoy! Bakit ang galing na niya mangharot! Nasaan na ’yong Al ko? ’Yong inosente, ’yong tahimik? Nasaan na? Pero…bet ko rin ang Al ngayon. Makalaglag panty, ante!

“What are you talking about, Lorcan?” tanong ng babae. Bakit ba Lorcan siya nang Lorcan? At bakit ang arte niyang bumigkas ng Lorcan? Bigwasan ko ’to, eh!

“What?” tanong niya pabalik sa babae.

“We will getting engaged soon! My dad want us to be engaged!”

Ako naman ang nagsalubong ang kilay sa narinig. Engaged? Sila? Uso ba talaga sa business world ang fixed marriage? What the hell?!

Napatingin ako kay Al pero seryoso itong nakatingin sa kabigan. Ang kamay niyang nasa aking likuran ay kaniyang inalis at bigla na lamang hinawakan ang kamay ko na nasa ilalim ng mesa. He entertwined our fingers. Nag cross legs ito at ang magkahawak naming kamay ay inilagay niya sa kaniyang kandungan. Nilaro laro pa ng kaniyang hinlalaki ang likod ng palad ko at mas hinigpitan ang pagkakalapat ng aming mga palad.

“Who told you? Your dad?” he asked.

“Yes! And he will talk to your mom which is my dad best friend to set the date.”

Luh? Papayag ba talaga si Tita Ivory? Pagbibigyan niya ba dahil best friend niya ang dad ni Sophia?

“And you think that my mom will let that happen?”

“What do you mean?”

“My mom and dad hate that fixed marriage thing. They want me to date a girl who I want to marry. And they want Aleera for me. Because I told them that I love her and I will marry no one but her. Only her.”

Hindi ko na maipaliwanag ang aking nararamdaman. They want me? He wants me? Natutuliro ako dahil sa aking narinig.

Sandali naman! Jusko! Kasal agad? Hindi ko pa nga siya d’yowa! Paranas muna naman maging jowa ng isang Montemayor.

“No! This can’t be! I’ll talk to tita Ivory!” masama na ang tingin sa akin ni Sophia.

Luh! Kasalanan ko ba na mas maganda ako sa kaniya? Galit na galit ang ante!

“Go ahead… Gusto mo bang samahan pa kita?” tanong sa kaniya ni Al. Gusto ko tuloy matawa.

Padabog na tumayo ang babae. Inirapan pa ako nito bago padabog na umalis sa harapan namin.

Walk out yarn?

“Are you okay?” Al asked.

“Ako? Okay? Ikaw? Okay ka lang? Matapos mong sabihin lahat ng ’yon tatanungin mo ako kung okay lang ako? Jusko, Al! Kasal agad nasa isip mo, e, hindi pa nga kita boyfriend, ’di ba?” naghihisterika kong tanong kay rito. Napahaplos ako sa aking noo.

“Then, can you be my girlfriend now?”

Lalag panga akong napatingin sa kaniya. Kingina! Nanuno ata talaga ang isang ito sa pagkawala niya ng ilang araw.

“Ano?!”

“I asked you, can you be my girlfriend?”

“Huh? B-Bakit?” nagtataka siyang tinignan ako.

“Because I love you…do you love me?”

“Oo naman—” natigilan ako dahil sa naging sagot ko. Napakagat labi na si Al na tila nagpipigil nang ngiti.

“You’re officially mine now. Bawal na bawiin,” sabi nito.

“Luh!”

“Ayaw mo ba?”

“Ano?! Siyempre gusto! Oo na! Sige na, tayo na!” agad na sagot ko. Agad nitong hinagkan ang kamay ko na hawak niya kanina pa.

“Thank you… I love you…” malambing nitong sabi.

“Tss. Wala na. Palibhasa alam na alam mo kung paano ako kunin, eh!”

“What?”

“Charot! Nagdadrama lang, eh! Kainis! Hindi ko manlang naramdaman ang maligawan ng matagal. Ang hirap naman kapag marupok!”

Natawa ito dahil sa sinabi ko.

“I’ll court you still, everyday, baby. Don’t worry…”

“Hays! Kasalanan talaga ng

baby

na ’yan, eh! Dahil diyan, bumigay ako. Tss.” Tinawanan lamang ako nito. Kingina! Ang guwapo talaga tumawa. Minsan lang ’to tumawa kaya susulitin ko na!

First serious boyfriend…ang guwapo! Lagot ako kay dad nito. Na Lucas move na ata ako!

Epilogue

I was so innocent to entertain her. I was so innocent to know that I was slowly loving the woman who makes my day corny with her every pick-up line. But I didn’t know that her existence would change my innocence. She’s wild and a happy-go-lucky type of girl. Some guys knew her as a flirt because almost all of the men on our campus were her flings. I remember when I first saw her.

While walking in the hallways going to canteen, I saw a group of men from Engineering students talking.

“Dude, sigurado ka sa pinasok mo? Si Aleera ’yon, boy! Kapag naboring ’yon sa ’yo, para kang damit na pinaglumaan at papalitan kana!”

“Tss. I don’t care. I just want to experience her. Alam ko naman na hindi naman nakikipag relasyon ’yon, fling lang. Kaya wala namang mawawala sa ’kin.”

I looked at them. Nasa likuran lamang nilang ako at natigilan. Madalas kong marinig ang pangalan na binanggit nila sa mga kalalakihang nadaraanan ko. At halos Engineering student lahat.

Who’s that Aleera? Bakit kilala siya halos lahat ng students dito?

“Ayon na ang fling mo, bro!” sabi ng isa sa kanila habang nakaturo sa may harapan ko kung saan ako daraan.

Napatingin ako sa aking daraanan at doon ko nakita ang isang magandang babae. Nakangiti na ito habang taas noong naglalakad sa hallway papunta sa lalaking ka-fling nito.

She’s wearing a pencil cut skirt and white longsleeve polo. Her choco brown hair is straight, her lips is thin and her face is small like a doll. Her deep pair of eyes fit on her perfect eyebrows and curve lashes. She has a perfect curve body and fair skin.

She’s…gorgeous…

Naging mabagal ang paglampas namin sa isa’t-isa. Kahit medyo malayo na kami sa isa’t isa ay parang naiwan ang kaniyang amoy at kumapit sa ’kin.

Sayang…

That’s the word I utter when I saw her kissed that guy on his cheek.

Sayang ang ganda niya dahil hinahayaan niya lang sa nga patapong taon na ang gusto lamang ay maglibang. But I can’t blame those guys around her. Hindi ko lang maintindihan kung bakit hinayaan niyang gamitin siya ng mga ito bilang trophy. At siya naman ay parang bumibili lamang ng mga trend na laruan at kapag hindi na uso ay papalitan na. May ganito pala talagang babae? Mas wild pa sa lalake? Tss.

I thought I would never see her again.  I know that she won’t notice someone like me based on the men she hangs out with.  She likes the Engineer guy.  So I’m content that our paths won’t cross again because apart from I’m look like a nerd in my glasses, I’m in a business course.  But when I saw her dropped the book near my seat, she grabbed my attention…again.  I was about to help her but someone came first to help her so I just left to avoid her.

I really need to avoid her. I feel like…she’s dangerous for me.

Akala ko nagkataon lamang ’yong araw na nahulog ang libro niya malapit sa puwesto ko. Pero nang araw na nilapitan na niya talaga ako at nagsimula nang mangulit, may iba na. Hindi ko alam kung may plano ba siya o may kailangan siya sa akin pero hindi ko rin naman siya pinigilan. Hinayaan ko rin ang sarili ko hanggang sa masanay ako sa pangungulit niya. Nasanay ako sa mga korni niyang pick up lines. Nasanay ako na bigla na lamang siyang susulpot kung saan para sa atensyon ko.

“Dad…” One day I decided to talked to my dad for an advice. I’m really confused and I can’t explain what’s going on with me.

“Yes, son? What is our problem?” he asked while he’s busy on his laptop. We’re inside in his office here in our house.

“Are you busy?” I asked. And then he stopped doing something, his gazed stocked on me.

“No. I always have time for our family. You know that.”

Yeah… His rule is…family over anything.

Naupo ako sa upuan na nasa harapan ng kaniyang mesa. Titig na titig naman sa akin si dad na parang binabasa ang bawat galaw ko.

“You’re nervous. What’s wrong? You looks like in love, huh?” he smirked. Lalo akong nagulahan na tumingin sa kaniya.

“In love? No.”

He leaned closer, his chin over his entertwined hands. He look at me like I was a suspect.

“Yes, you are. You are just like your mom. You still confuse?”

“About, what?” I asked.

“About your feelings. Tell me, son.”

I sighed. I just want a clarification about what is this inside me. Unexplainable feelings I have when this girl is around me.

“There’s this girl in our school.” I looked at him and he just looking at me, listening attentively. “I… I hate her humor, I hate how she act and I hate how flirty she is. I mean…she’s always into random guys. She’s known as a flirt in our campus. And then she’s pestering me all of a sudden.”

“You hate her because of that? What do you mean by pestering you?”

“She’s chasing me almost everyday just to tell me her corny pick up lines, dad. I can’t get what she was saying sometimes. She’s blunt. She’s…liberated.”

“Are you sure you hate her?” he asked. His lips stretched into a small smile.

“What do you mean?”

“Son…you almost describe her personality. But the way you told me about her, I can’t see any evudence of hatred in your eyes like what you have said. I saw…admiration. You admire her. She impressed you but you can’t accept it for yourself. Manang-mana ka sa mommy mo sa lahat, anak. Tss. I feel sorry for you.” And then he laughed hard.

Is that an insult? Isumbong ko kaya siya kay mommy? Paniguradong tiklop na naman ’to. Tss.

“Sorry…” natatawa pa niyang sabi. “Read a romance books, son. It will help you. Your mom was so innocent as you. So innocent that made me stressed every day. But I told her to read books. Try that, son.”

Lalo ata akong naguluhan. Parang hindi naman nasagot ang gusto kong masagot.

“Dad… I have this weird feeling when she’s around…”

“Oh! Is that horny?”

“What?!” gulat kong tanong.

“Bakit? Anong feeling ba? Iyon kasi ang nararamdaman ko palagi noon sa mom mo when she’s around me. Nakadalawa tuloy.”

What the…

“Dad… It’s not what you think! I’m not like you. I just feel nervous when she’s around me. That’s it!”

“Oh! Sorry! I thought…”

“Dad!”

“Okay. Ganito kasi ’yan. You felt nervous because you already have special feelings to her. You like her, son. At kapag nagtagal ay magiging pagmamahal na ’yan. Hindi mo na mamamalayan, hulog na hulog kana.”

“Tss. No. I don’t think so. That thing would never happen. Impossible.”

I thought it would be impossible. But no. Loving her is impossible, but she made it possible for me. I know we’re opposites. But that doesn’t make her less of a woman, which I love now.

Lahat ng ayaw ko sa kaniya noon ay siya namang gustong-gusto ko ngayon.

When she’s in pain because of her past, I don’t want to leave her. All I want is to hug her and ease the pain, but I understand that she needs to be alone. She wants time for herself and to find herself, which she lost a long time ago. She was lost and in pain without anyone noticing it but herself. She only has herself. But looking at her now, happy and slowly healing herself, is priceless. Because after years of losing, she has already found. After years of being broken, she is already whole and healed.  

My girl is brave. And I’m proud of her.

She’s talking with my sister, Naphelé. They are laughing like they are talking about something that is funny. My sister really likes her. My whole family, actually. She’s funny to be with and friendly, that’s why I can’t blame those men who likes her and got easily attached with her. And I’m the lucky guy who got her.

“Are you ready to get married?” someone spoke behind me. Nang tignan ko ito ay hindi lamang iisang tao ang nanood sa babaeng pinapanood ko. Si tito Travis, tita Lani, mommy at daddy ay nandito rin sa pinto ng kusina at pinapanood sina Aleera at Naphelé na nagtatawanan sa sala.

“Dad… You don’t need to ask me about that. I’m always ready for her. But I understand that she’s not ready yet to level up our relationship.” Napatingin ako sa parents niya. Mula kay Aleera ay bumaling sa akin si tito Travis. Si tita Lani naman ay hindi inaalis ang tingin sa anak.

“Because of her trauma… I hope you understand, hijo. Our past gave her that trauma. Siguro kami rin ang makakatulong na gumaling ’yon.”

“I understand, tito. Hindi naman po ako nagmamadali. Nasa kaniya naman po palagi ang desisyon, kung ano po ang makakapagpasaya sa kaniya ay doon din po.”

“Salamat… ’Wag mo sana siyang susukuan. Alam mo naman kung gaano ka-pasaway ang isang iyan.” Nagtawanan kaming lahat dahil doon. Lahat kami ay nasaksihan na ang kakulitan ng girlfriend ko. Na sabi nila ay namana nito kay Tita Lani.

“That would never happen… Hindi ko po siya susukuan kahit anong mangyari.”

She’s traumatized because of her parents. She thought that everyone would leave her. That no one will stay with her for life because no one wants her. She feels unwanted most of the time because of her past, when her mom left them. Kaya gusto kong iparamdam sa kaniya na may taong kaya siyang makasama hanggang sa kaniyang pagtanda. At ako ’yon. But I know this is not the right time. And I’m willing to wait… forever. If forever means having her, I’ll risk it.

“I want 2 grand child…” napatingin kaming lahat kay mommy.

“My Belle…hindi pa nga ready magpakasal, nasa apo kana agad.” Sabi ni dad kay mommy.

“Manifest ko lang, bakit ba?” nakangusong sagot ni mom.

“Ay, wow! Manifest? Ayos ka, ah!” sabat ni tita Lani kaya nagtawanan kami. Ngumuso lamang si mommy.

I never thought that our parents connections to each other would be bigger because of us. And now, I can call us one big family.

I don’t care how long it takes her to be ready to marry me as long as she’s with me during the process of her healing. As long as I have my Aleera, I won’t mind. What matters most is her inner peace, her healing, and her being my girl friend.

Hindi ko siya masisisi kung gusto muna niyang makasigurado sa aming dalawa. Hindi ko siya kailanman sisisihin dahil gusto lang niya ay ang assurance na hindi na siya muling maiiwan pa. And I’ll give that assurance…until she’s ready. That’s how I love my Aleera…my baby…