How To Win The Bachelor’s Heart

Be loud and updated! Follow and Join our growing family!

  ![](https://img.wattpad.com/b5fce72683ad2b060c1aabeed5faeaeaad273c9d/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f39566c573279644e5234535a59413d3d2d3434333234383936372e313534396437613364343833633861363939393937333138373137352e6a7067)

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, distributed or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the author.

This book is a work of fiction. All names, characters, locations and incidents are products of the author’s imaginations. Any resemblance to actual persons, things, living or dead, locales or events is entirely coincidental.

---

It also contains strong language, sexual scenes and references from the outset and throughout. (R-18) Read at your own risk!

The Bachelor Series 2

2018 © CengCrdva

All rights reserved

SYNOPSIS

Synopsis

I was programmed to choose money over love. Hindi dahil mukha akong pera, kung hindi dahil maaga akong namulat sa kahirapan. I was left with my four siblings and was forced to raised them.

Simula no’n ay ipinangako kong gagawin ko ang lahat para mabuhay sila. Papatusin ko ang lahat para lang malagyan ng laman ang mga tiyan nila at pipiliin palagi ang pera para sa kapakanan nila.

I never thought that my love and need for money will lead me to joining a stupid reality show about love. Ang laro ng pag-ibig kung saan ang lalaking premyo kasama ng kayamanan nito ay mayroong taliwas na paniniwala sa mga pinaniniwalaan ko.

Eros Ziege Vergara will definitely choose love over his wealth. Siya iyong lalaking sabik sa tunay na pagmamahal at walang pakialam sa kanyang kayamanan, matagpuan lang ’yon.

Sa laro ng pag-ibig na parehas naming pinasok, sino nga kayang mananalo? Ako na kayang gawin ang lahat makuha lang ang premyo para sa pamilya ko? O siya na kayang dayain ang laro para lang manalo sa puso ko?

CHAPTER 1

Chapter One

Skyrene Del Rio

Maingay ang nagkakasiyahang mga tao sa Las Deux, isang exclusive bar na mga elites ang karaniwang laman ng bawat sulok.

I can hear my heart beating so fast like the beat of the trance music. Parang sasabog na nga ang dibdib ko dahil sa malakas na tugtog sa kabuuan ng club.

Iginala ko ang paningin sa paligid. May malawak na dance floor na napalilibutan ng magagarbong kulay itim na couch. Ang malilikot na ilaw ay tumatama sa mga taong parang wala nang bukas kung sumayaw.

Sa gitnang dulo ng malawak na dance floor ay naroon ang lalaking noon pa man ay nagpaparamdam na ng pagkagusto sa akin.

He’s a well-known DJ. Iyong tipong kahit saang music festival ay may gig. No wonder why elites come here just to see him, lalong-lalo na ang mga hayok na fan ng EDM. Ito na nga yata ang club na the best para sa lahat ng mayayaman dahil sa mga katulad nilang high-end DJs na regular sa Las Deux.

Naglakad ang paningin ko sa kaliwang banda ng club. I see a long stretch of bar that has all the booze in the world. Matuyo na ang dapat matuyo pero hinding-hindi mauubos ang alak doon.

Kinindatan ako ni Maury nang magtama ang mga mata namin. He’s a bartender. I just smirk at him as a response.

Umangat ang tingin ko sa second floor. Naroon ang mga taong hindi masyadong party animal, mga businessman and dirty old millionaires na gusto lang magliwaliw pero hindi all out. That’s where the mistresses exist, or a fuck-for-a-night kind of thing.

Hindi man pino-promote ng club ang pagiging prostitute ng mga babaeng malaki ang pangangailangan sa buhay, still, they exist. Rich people call them escorts.

That thought makes me cringe every time. Anong kaibahan n’on sa pokpok? You still get the dick at the end of the day anyway. Pina-sosyal lang para hindi masyadong nahuhusgahan ng mapanghusgang mundo.

Bakit nga kaya may mga term na naglalayo sa mahirap at mayaman pero parehas lang naman?

Bakit kapag mayaman ang nagkakasakit, doctor kaagad? Kapag mahihirap, sa albolaryo kadalasan?

Bakit kapag may kumakati sa katawan, rashes? Pero kapag mahirap ka, galis?

Kapag inuubo sila, pneumonia? Kapag mahirap, TB agad?

Sa mayaman, escort ang tawag sa ’yo, pero kapag mahirap ka, isa kang purong puta.

Bumuntong-hininga ako sa rami ng sumasalakay sa aking utak.

Nilawakan ko ang ngiti nang mahagip ng mga mata ko ang pagwagayway ni Val ng iilang kulay blue na pera. A tip maybe.

Madaling araw na pero hindi pa rin humuhupa ang dagat ng taong dumadagsa sa club. Lahat na yata ay narito simula sa anak ng mga politicians, business tycoons, hanggang sa mga artista at nakakaluwag-luwag sa buhay.

Napabuntong-hininga ako. Suot ang isang itim at hapit sa katawang dress samahan pa ng killer pumps ay hindi maiwasang lapitan ako ng mga lalaking naroon. It’s not that I’m not used talking to guys, maybe I’m just afraid of the perverted ones.

I’m only eighteen and I can’t see myself fucking a random stranger or giving up my virginity at this age. Alam kong mahirap lang ako pero alam ko kung saan dapat ilugar ang sarili. It’s bad to admit it, but I’m better than that.

Umikot ako para makita nang maayos ang pakay ko. Isang grupo ng mga lalaki.

Ang sabi ni Tyra ay ikakasal ang isa sa kanila. At ’eto ako, giving them the best night of their lives.

Huminga ako nang malalim bago naglakad nang diretso sa pwesto nila. Ngayong gabi, hindi ako isa sa kanila at hindi kailanman mabibilang sa katulad nilang mayayaman.

Inangat ko ang hawak kong tray para iwasan ang mga taong patuloy na humaharang sa daraanan ko.

I’m their waitress. Kahit na sixteen years old pa lang akong nagsimula sa club na ito ay nagagawa ko pa ring makapuslit.

Thanks to my parents’ good genes! Iyon lang siguro ang dapat kong ipagpasalamat sa kanila, na maski paano ay nabiyayaan ako ng mature na katawan at umaapaw na ganda.

I’m not a regular employee of the club though. Nagkakaroon lang ako ng pagkakataon na magtrabaho sa tuwing jam-packed ang lugar at may mga ganitong klaseng events.

Maswerte na rin ako kapag nakakapag-sideline ako rito tatlong beses sa isang linggo at lahat ’yon ay ipinagpapasalamat ko sa may-ari ng club na si Nixon.

“Pour my glass, lady!” hiyaw ng lalaking maputi na tingin ko’y nasa edad trenta na.

Buong tamis akong ngumiti kahit na naiilang ako sa paninitig ng ilang lalaking nakapalibot sa couch.

Kung bakit ba kasi ganito kaiksi ang dress na kailangan naming isuot ngayon? Masyadong hulma ang katawan ko at ang hinaharap ko ay gusto nang lumuwa dahilan ng pagiging maka-mundo ng mga lalaki rito sa club.

I suck it all off. Literal kong ibinuhos ang mamahaling alak sa lalaking ikakasal dahil iyon ang gusto ng mga kaibigan niya.

“Wooh!”

“Chug! Chug! Chug!” they cheer in unison.

Hindi nawala ang malawak kong ngiti kahit pa gusto ko nang umuwi at magpahinga dahil sa pagod. These pumps are killing me! Kung wala lang talaga akong pangangailangan ay hinding-hindi ko gagawin ang lahat ng ito.

Kung sana simple lang ang buhay. Kahit na hindi kagaya ng mga mayayamang nakapaligid sa akin. Kahit simple na lang sana. ’Yong may mga magulang kang naka-suporta sa ’yo.

Pagkain, tatlong beses sa isang araw. Malaya kang nakakapag-aral dahil responsable ang mga magulang mo. Iyong wala kang iisipin kung hindi ang exams na paparating o ano ang susuotin mo sa graduation ball.

Iyong simple na kapag gusto mong kumain sa fast food ay makakakain ka ano mang oras mo gustuhin. Typical na pangangailangan ng isang kagaya ko.

Simple, pero iyon ang pangarap ko. I know that I’ll be praying for more than that but right now, that would be enough for me. Dahil ang simple nga ay hirap na akong makuha, ano pa kaya ang higit doon? Sa ngayon, I’ll settle for that. Iyon muna.

“May raket ba bukas?” nakangisi kong tanong sa best friend kong si Valerie.

Katatapos pa lang ng trabaho namin at ngayon ay naglalakad na pauwi. Pasikat na rin ang haring araw pero nasa daan pa rin kaming dalawa. We can’t take a cab because it’s too expensive. Sa ganitong oras naman ay wala nang jeep na dumaraan. Mabuti na lang at hindi naman gaanong kalayo ang bahay namin simula sa Las Deux.

“Titingnan ko muna. Wala pa kasing balita kung may event bukas e,” sagot naman niya.

Mas matanda sa akin ng dalawang taon si Valerie at simula pagkabata ay magkakilala na kami. Our mothers were best friends, too. Ang mga tatay naman namin ay magkasundo pagdating sa lahat ng klaseng sugal, inuman at ilegal na gawain.

“Okay. Sa computer shop na lang muna ako.” Ngumiti ako habang nagpapatuloy sa paglalakad.

“Wala kang pasok?” Tumaas ang kilay niya sa tanong.

Nagkibit-balikat ako. “Pwede namang lumiban muna. Mas importante ang baon ng mga kapatid ko lalo pa’t malapit na ang finals.”

Huminto siya sa paglalakad para lang titigan ako. ’Eto na naman…

“Sky, para ano pa at nag-aaral ka kung hindi ka naman pala papasok? Ilang subject na nga lang, hindi mo pa papasukan?”

“Val naman…”

“Magkano ba ang kailangan mo?”

Napabuntong-hininga ako at agad na nangilid ang luha.

Ilaw, tubig, tuition fee, project, pagkain at allowances ng mga kapatid ko. Four siblings to be exact.

“Val, hindi na. Masyado ka nang maraming naitulong, kaya ko na ’to.” Pinilit kong isantabi ang lahat ng iniisip ko.

Marami pa namang araw para bumawi e. I can still work my ass off until the deadline of our bills.

“Sky, kaya nga ako nandito para tulungan ka, ’di ba? Let me help you at least.”

Tumango ako. “Alam ko naman ’yon. Pero kaya ko pa naman. Kakayanin pa naman.”

Hindi ko alam pero pakiramdam ko’y hindi lang para kay Valerie ang sinabi ko, kung hindi pati na rin sa aking sarili.

I shouldn’t blame anyone for our status, kahit na kasumpa-sumpa naman talaga ang mga magulang ko. At least they gave me siblings that I can cherish the most! Sila ang nakapagbibigay sa akin ng lakas at pagmamahal na kailangan ko. And that’s enough.

“Si Jaxel…”

Nagbaba ako ng tingin at nagpatuloy sa paglalakad dahil sa sinabi niya.

“Hmm?” tipid kong sagot.

“Sayang ang isang ’yon, Sky. Mayaman, mabait, at mahal na mahal ka.”

Ngumiti ako at nagkibit lang ng balikat. “Marami pa naman diyan,” sagot ko na lang.

“Are you sure you wouldn’t—”

“Oo naman, Val. Hindi na. Hayaan na natin ’yon!” Tumawa ako para maitago ang lungkot sa puso ko.

Hindi man si Jaxel ang first boyfriend ko, siya naman ang first love ko. Tama si Valerie—mabait, gwapo at mayaman ang isang ’yon, kaya kahit na mahal ko siya ay nananaig pa rin ang konsensiya ko.

“Sayang ang kwarta, Sky! Mukhang limited edition pa naman ang isang ’yon at totoong mahal ka! Ikaw ba? Hindi mo ba siya mahal?”

Agad akong napailing dahil sa unang parte ng sinabi niya. Yes, I love him, but he’s too good for me. Wala siyang ibang ginawa kung hindi suportahan ako sa lahat ng bagay, pero ang palagi naming hindi napagkakasunduan ay ang trabaho ko.

He can afford things that I need and want, but taking over my responsibilities? Hindi kaya ng pride ko. Kahit pa kaya niya akong buhayin ay gusto ko pa ring ako ang magpapakain sa mga kapatid ko.

I’m the one who’s supposed to do that anyway. Sobrang mahalaga sa akin ang mga kapatid ko, at ang masustentuhan sila nang hindi ko pinaghirapan ay hindi ko gusto.

Oo nga at mahirap lang kami pero ipinanganak akong may pride at sariling paninindigan.

“Mahal, pero hayaan mo na. Marami pa namang iba,” giit ko para hindi na siya mang-usisa pa.

Tumawa na lang siya at umiling. “That’s my girl! O baka naman dini-date ka na ni Pierre?!”

Umiling ako. “Not really.”

I only met him twice in the club. Sabi nila, lahat ng relasyong nagsimula sa club ay hindi nagtatagal, kaya lahat ng nakikilala ko roon ay hanggang doon na lang. Isa pa, masyadong ismarte ang isang ’yon palibhasa abogado. Hindi kami match kung sakali.

“Kung sabagay, hindi pa gaanong stable ang isang ’yon dahil kaka-graduate lang! Dapat ang jino-jowa mo, ’yong mga napamanahan na ng kompanya!” Humalakhak na siya.

“Oo na. Alam ko na ’yan!” Tumawa na rin ako.

Tama siya. Wala akong mapapala sa mga mahihirap pero ang mahalin ang katulad ni Jaxel… hindi ko yata kayang magdusa siya sa piling ko.

Minsan nga siguro magagawa nating pakawalan iyong mga taong mahal natin para sa ikabubuti nila. Minsan kailangang magsakripisyo kasi mahal mo sila. And loving someone selflessly is the best thing in the world.

Ilang minuto pa ay nakarating na kami sa bahay. Kumaway ako kay Val nang pumasok na siya sa gate nila. We’re neighbors too, kaya itinuturing na rin siyang pamilya ng mga kapatid ko dahil palagi siyang nandiyan para sa amin.

“See you later!” She waves back.

Tumango ako at diniretso na ang pagbukas ng gate. Alas sais na nang matapos akong maligo at makapag-ayos man lang ng aking kwarto. Bukas, kahit na hindi ako papasok ay hindi naman nawawala ang obligasyon ko sa pamilya.

Napabuntong-hininga ako sa naisip. I need to buy groceries and pay for our bills later. Pagkatapos naman n’on ay didiretso ako sa computer shop para magbantay ng limang oras hanggang sa dumating ang may-aring si Nana Mauricia.

Pasalampak akong nahiga sa kama. Napahilot ako sa sintido nang maramdaman ang pananakit n’on. Hindi naman ako masyadong uminom pero bumibigat yata ang ulo ko sa rami ng naiisip. Ilang beses pa akong bumaling sa iba’t ibang posisyon bago tuluyang makatulog.

Martes ng umaga nang makapasok ako sa pang-umagang subject. Gusto ko sana ng panggabi pero doon lang bukas ang club, kaya hindi ako pwedeng magpanggabing klase.

Kahit na para akong zombie habang naglalakad sa corridor ng university ay hindi ko na lang pinapansin ang mga iniisip ng nakakasalubong ko. I’m here to study anyway. Hindi ang makipag-sosyalan sa mga kaklase kong mamamatay kapag walang hawak na Starbucks araw-araw.

“Skyrene!”

Agad na nakuha ang atensyon ko ng lalaking tumawag sa aking pangalan at pagkatapos ay kumaway pa. Nasa dulo siya ng hallway at malawak na nakangiti sa akin.

Kumaway rin ako at binilisan ang paglalakad.

“Ross!” Ngumiti ako nang makalapit sa kanya.

“Good morning! Absent ka raw kahapon? Bakit? May nangyari ba?”

Sinabayan niya ako sa paglalakad patungo sa third floor ng university.

“Wala naman. May kailangan lang asikasuhin. Finals na e,” sagot ko.

Nagbaba ako ng tingin dahil sa mga mapanuring matang nakatitig sa akin. Alam kong dapat ay sanay na ako sa mga ganito pero mahirap pa rin pala.

“Ayan na naman siya! Si Ross naman ngayon! Bitch talaga!” ismid ng babaeng nakasalubong ko.

Pumikit ako nang mariin at pinilit na ilabas sa kabilang tainga ang mga sinabi nila.

“Ilusyunada! Target talaga ang mga mayayaman!”

Napahigpit ang kapit ko sa mga librong dala ko. Calm down, Sky…magtitiis ka. Kaya mo pa, ’di ba?

Napapitlag ako nang hawakan ni Ross ang siko ko at igiyang palayo sa mga babaeng ’yon.

“Don’t mind them.”

Umangat ang tingin ko sa kanya. He’s smiling at me, and it’s rude not to smile back.

“Sanay naman na ako. Dalawang taon na silang ganyan.”

Pinilit kong tumawa kahit pa sobrang pagpipigil na ang ginagawa ko sa sarili para lang hindi pagsasampalin ang mga ’yon!

Humalakhak si Ross. “Good! Alam mo naman ang totoo sa sarili mo.”

“Right. Dito na ako, Ross,” sabi ko nang matapat ako sa classroom ko ngayong subject.

Tumango siya. “Lunch later?” nakangiting anyaya niya sa akin.

“Let’s see.” Ngumiti rin ako bago tuluyang nagpaalam.

Tumahimik ang buong klase nang pumasok ako. Hindi ko alam kung mala-anghel lang ba talaga ako kaya sila nanahimik o dahil nagandahan na sila nang sobra sa akin. It’s either one of the two. These bitches are just jealous!

Nagulat ako nang lapitan ako ng babaeng matangkad at may mahabang buhok. Alam ko namang kaklase ko siya ngayon pero hindi ko alam ang pangalan niya.

“Is it true that you dumped Jaxel after what he did to you and your family?!” galit niyang sigaw sa harapan ko.

Nanlamig ang buong katawan ko dahil sa narinig. Lahat ng tao roon ay natuon ang pansin sa amin, kaya mas lalong kumabog ang dibdib ko.

“Yes, we broke up months ago if that’s what you want to know,” tipid kong sagot.

Lalagpasan ko na sana siya pero mabilis siyang humarang sa harapan ko at agad na tinampal ang mga hawak kong libro para mahulog lahat. Nagkalat sa sahig ang mga papel na nakasingit doon.

“What the—”

“User ka, Del Rio! Alam mo ba ’yon?!”

Nag-aapoy ang mga mata niya pero kahit na yata bugahan niya ako ng apoy ngayon ay hindi ako matitinag.

“Kasasabi mo lang,” I say.

Nagtawanan ang ilang mga lalaki pero ang babaeng nasa harapan ko at lahat ng babaeng naroon ay mas lalo yatang nagalit dahil sa sinabi ko.

Nabuwal ako nang itulak niya ako nang malakas. Mabuti na lang at nasa likuran ko ang dingding kaya hindi ako tuluyang napasalampak sa sahig. Napangiwi ako nang maramdaman ang lagapak ng likod ko sa malamig na dingding.

“You bitch! Sinaktan mo siya matapos mong huthutan ng pera! Tapos ngayon, ibang lalaki na naman ang punterya mo! Si Ross pa!”

Tumayo ako nang tuwid at inayos ang sarili. Ilang tao pa ba ang magsasabi sa akin na ginamit ko lang si Jaxel? Si Liam, si Wallace at marami pang iba? Ilang beses na rin akong napunitan ng damit dahil sa mga away na nakasangkutan ko dahil sa pagiging ‘user’ ko.

Nag-igting ang bagang niya nang matawa ako.

“Tapos ka na?” I ask sarcastically.

“Puta ka!”

Namilog ang mga mata ko nang makita ang pag-angat ng kamay niya. Hindi ako nakagalaw kaagad kaya mabilis na iyong tumama sa mukha ko. I hear a long beeping sound. Uminit ang pagkatao ko matapos maramdaman ang malakas niyang pagsampal sa akin.

“Hey!”

Agad namang dumalo ang mga lalaki at inawat ang baliw na babaeng sumampal sa akin.

Sapo ko ang pisngi ko. Hindi pa man ako nakagaganti ay hinawakan na rin ako ng mga lalaki. Fucking hell! Ganito palagi ang scenario rito! Hindi ako makaganti kaagad! Mga walang hiya!

Umaabot hanggang sa kalamnan ko ang init ng pagkatao ko.

“Kulang pa ’yan! Malandi ka! Manggagamit!”

Sinubukan kong gumalaw at magpumiglas pero apat na lalaki ang nakahawak sa akin.

“Bitiwan n’yo ako!” sigaw ko habang pilit na umaalpas sa mahigpit nilang pagkakahawak.

“Sky, calm down!” sigaw ng isa nang masapak ko siya.

“Ano ba?!”

Ilang mukha ang naramdaman ko sa bawat paggalaw ng mga kamay ko.

“Bitiwan n’yo!” hiyawan naman ng mga lalaking gusto yatang makakita ng murder scene ngayong araw.

Nagkagulo na sa classroom dahil sa walang humpay na pagpiglas ko at pagsigaw naman n’ong babae.

“Hindi ka nababagay rito sa university! Dapat nasa club ka lang dahil pokpok ka!” patuloy niyang sigaw habang nagpupumiglas din.

“Oo, at itong pokpok na ’to ang papatay sa ’yo!” Halos sumabog na ako sa galit.

Putangina kasi ayaw akong bitiwan! Nanggigigil ako sa mga lalaking ’to! I want to rip that bitch’s face para malaman niya kung anong klaseng user ang sisira sa buhay niya ngayon! Fuck them! Fuck all of them!

Hinihingal kong kinalma ang sarili ko nang makitang inilabas na nila ito sa silid at hindi na nakasagot pa sa akin.

Mabilis namang isinarado ng isa pang babae ang pinto nang makalabas ang lahat maliban sa kanya at ang mga lalaking nakahawak sa akin.

“Skyrene! Tama na!”

“Bitiwan n’yo sabi ko! Ano ba?!” Patuloy pa rin akong nagpupumiglas sa kanila.

Alam kong nasasaktan na sila pero patuloy pa rin nila akong hinahawakan kaya hindi rin ako tumitigil.

Alam kong may karapatang magalit ang ilang tao sa akin, pero si Jaxel at mga kapatid niya ’yon! Hindi kung sino lang! Mga bwisit!

Kumalma lang ako nang marinig ang tunog ng cellphone ko. Nagkatinginan ang mga lalaki.

“’Yong phone ko!” Hinawi ko ang mga kamay nila at naglakad palayo sa kabilang banda.

Ang dalawang lalaki ay dinaluhan ang babaeng nasa pinto para harangan ’yon.

Gusto ko sanang lumabas pero nang makita ko sila ay dumiretso na lang ako sa mga bintana. I need that, dahil sasabog na talaga ako ngayong araw hangga’t hindi ko namamarkahan ang mukha ng babaeng ’yon!

Hinawi ko ang mga takas ng buhok na nagkalat sa mukha ko. Patuloy ang pagpintig ng kaliwang pisngi ko dahil sa sampal. I look at it through my phone screen. Namumula iyon.

Tumunog ulit ang cellphone kaya sinagot ko na.

“Ate!”

“Cass, bakit?” nag-aalala kong bungad.

“Yung gate natin, may sumira, ate!”

Napabuntong-hininga ako sa narinig. Really? Noong isang araw, ’yong mga halaman ko ah! Ngayon, pati gate?

“Hayaan mo na. Ako na ang bahala pag-uwi ko, okay? Si Zuben?”

“Naglalaro kasama si Luke.”

“Okay. May klase pa ako. Talk to you later, Cass.” Huminga ako nang malalim pagkatapos mamatay ng tawag.

Hindi nawala ang paghaplos ko sa pisngi kong tumitibok. I hate this! Ano kaya ang susunod na gagawin ng mga letseng haters sa buhay ko? They can smash everything they want, pero hindi ako magpapaligoy-ligoy na patayin silang lahat kapag nadamay ni isa sa mga kapatid ko.

Nilingon ko ang mga lalaking nanatili sa classroom. Ang dalawa ay nakatayo sa pinto habang ang dalawa naman ay nakaupo na. Lumapit ang babaeng nakasalamin sa akin. Napaatras naman ako ng amba niyang hahawakan ang pisngi ko.

“I’m okay,” matigas kong sabi.

Napayuko siya.

“You’re tough, lady!” hiyaw ng lalaking nakatayo.

Lumakad ang panunuri ko sa kanila. I know these guys. Mga player sila ng basketball! What the hell?! Nalaglag ang panga ko nang makita ang paghawak sa labi ng isang lalaking nakaupo.

Kade Bustamante!

Narinig ko ang pagsigaw ng puso ko nang mapagtantong siya nga iyon! Siguro naman hindi na panggagamit ang pagkakaroon ng crush sa lalaking ito?! Who doesn’t?!

Nag-iwas ako ng tingin at naglakad palapit sa pintuan, pero bago pa ako makalabas ay nabuksan na iyon ng professor namin.

Napayuko ako agad nang suriin niya ako.

“Ms. Del Rio, what happened this time?” nakataas ang kilay niyang tanong.

“Ma’am, it’s not her fault,” agap ng babaeng nasa likuran ko.

Inayos niya ang makapal niyang salamin nang parehas namin siyang nilingon ni Ms. Grantes.

“Oh, come on! Palagi namang kasalanan ni Del Rio. Kailan ka ba nawala sa guidance office?” Naningkit ang mga mata niyang bumalik sa akin ang titig.

“Go there bago pa masira ang araw ko!” hiyaw ni Ms. Grantes.

Tumango ako at yumuko, pero bago pa ako makahakbang ay narinig ko na ang isang boses na nagsalita. “It’s not her fault, seriously.”

Nilingon ko sila. Nagulantang ako nang makita ang pagtayo ni Kade sa upuan.

Napunta sa kanya ang mapanuring mata ni Ms. Grantes. “Mr. Bustamante, if that’s true, then prove it. Kayong lima, sumama kayo sa disciplinary office,” utos niya.

Hindi ko alam ang gagawin ko lalo pa nang makita ang pagsunod nila sa sinabi nito. Ako pa yata ang natakot para sa kanila. Seeing them with me walking towards that office is making me question myself. Ngayon lang may nag-witness sa akin sa mga gulong napasukan ko!

And having Kade with me today…damn it! Nakakahiya! Ilang sapak ba ang naibigay ko sa kanya kanina?

As usual, boring talks with the guidance counselor. Napatunayan naman na wala akong kasalanan dahil sa mga backup ko, pero may warning pa rin silang ibinigay sa akin.

“Mabuti na lang talaga!” nakangiting sabi ng babaeng nakasalamin nang makalabas na kami roon.

Binalingan ko silang lahat. “Um…thank you.”

Napayuko ako nang makita ang paninitig ni Kade sa akin.

“Wala ’yon. Ako nga pala si Bryan,” anang lalaking tingin ko’y pinakapilyo sa kanilang lahat.

Bumaling siya sa mga kaibigan. “Si Malfred, Yael at Kade.” Inisa-isa niyang ilahad ang kamay sa harap ng mga ito.

Tumango naman ako.

“Ako naman si Ylona!” masayang pagpapakilala ng babaeng may makapal na salamin at mahabang buhok.

“Nice to meet you all…t-tsaka, salamat,” nahihiya kong sabi sa kanila.

Tinanggap ko ang kamay ni Ylona na nakalahad sa harapan ko.

“Late na tayo sa practice, tara na,” maawtoridad na sabi ni Kade sa lahat.

“Ako nga pala si—”

“We know you, Skyrene Del Rio!” nakangising singit naman ng tinawag ni Bryan na Yael.

Binitiwan ni Ylona ang kamay ko. “See you and please don’t get in trouble!” Kumaway siya at sumama na sa mga lalaking naunang maglakad.

Wala na akong nagawa kung hindi ang sundan sila ng tingin papalayo. Ngayon lang yata ako nagkaroon ng masasabi kong mga taong hulog ng langit.

Sa tatlong klaseng sumunod ay naging payapa naman ang buhay ko maliban lang talaga sa mga babaeng pasmado ang bunganga at hindi matigil sa kakaparinig sa akin.

Kasalanan ’to ni Arlette. Masyado niya akong ginawang maganda! Inirapan ko ang babaeng kanina pa irap nang irap sa gawi ko. Matuluyan sana ’yang mata mo!

Itinuon ko na lang ang pansin sa whiteboard at sinubukang huwag intindihin ang mga literal na demonyo sa paligid.

Bagsak ang balikat ko nang makauwi lalo pa nang makita ang wasak naming gate. Hindi ako naiinis dahil sa sira n’on kung hindi dahil sa gagastusin para makapagpagawa ulit ng panibago. This is just a stupid move! Sinong mapangahas ang nabayaran ng kung sino para sirain ang gate namin?

Parang may kumurot sa puso ko sa naisip. Ilang araw na lang…

“Ate!” Natigil ang pag-iisip ko nang makita si Zuben at Cassiopeia.

Agad na napawi ang lungkot at gulo sa araw ko. Niyakap ko sila at parehong hinalikan sa mga noo. “I missed you guys!” bulong ko habang iginigiya sila papasok sa loob.

Pagkatapos kumain ng hapunan at kaunting pag-aayos ay natapos na ang masalimuot kong araw. Kahit na araw-araw namang masalimuot ay hindi pa rin talaga ako nasasanay. Parang sa tuwing didilat ako ay umaasa pa rin akong may himalang mangyayari. Sa huli, palagi na lang akong nasasaktan sa kakaasa.

Maaga akong naghanda para sa panibagong araw.

Hindi ko man gustong magmukhang nakikiramay ay itim na dress ang isinuot ko. Pumara ako ng jeep at nagmamadaling makarating sa simbahan.

Nangilid ang mga luha ko sa napagtanto. Hindi kagaya sa mga nobela o palabas ang buhay at kapalaran ko.

Apat na buwan matapos naming maghiwalay, dito na magtatapos ang lahat.

Naglakad ako nang kaunti para makita ang parking lot ng simbahan na punong-puno ng magagarang sasakyan. Mga taong masaya ang nag-aabang sa dalawang taong palabas doon.

Today, my first love got married.

Sinalakay ako ng matinding kaba at napangiti na lang nang makita si Jaxel na nakangiti habang hawak ang kanyang asawa palabas ng simbahan.

Ang mga tao ay naghihiyawan para i-congratulate ang bagong kasal.

I may not want him to settle this early, but he deserves it. Deserve niyang mapunta sa iba. Sa kagaya niya, ’yong hindi siya gagamitin gaya ng sabi ng iba.

Kusang tumulo ang mga luha ko nang makitang halikan niya ang asawa.

Napasiksik ako sa isang sasakyan nang maglakad ang tingin ni Jaxel sa gawi ko.

Ito naman ang inaasahan ko sa pagpunta ko rito, pero masakit pala. Masakit na makita siyang nakatali na sa babaeng para sa kanya habang-buhay.

Masaya ako…behind my tears are my wishes for them, na sana, maging masaya siya sa piling ng asawa niya.

Na sana hindi siya magmakaawa at umiyak sa harapan nito gaya ng ginawa niya sa akin.

We may not end up together, but I’m still hoping that someday, in this church, I’ll marry the love of my life. Hindi man si Jaxel, pero ipagdarasal kong sana may dumating para sa akin.

Napatalon ako nang marinig ang malakas na pagbusina ng kotse sa aking likuran. Dahil sa sobrang gulat ay napatakip pa ako sa tainga ko. Mabilis ko ring hinawi ang mga luhang tumakas sa mga mata.

Umalis ako sa kinatatayuan ko para makadaan ang isang pulang sasakyan.

Kung tutuusin ay napakalawak ng daanan papasok! Mabagal na tumakbo ang kotse pero nang matapat sa akin ang driver’s side ay bumaba ang tinted na salamin n’on.

Napasinghap ako nang tumambad sa harapan ko ang isang lalaking naka-suit habang nakasuot ng aviator glasses. Magkasalubong ang kilay niyang tumitig sa akin.

Hindi ko man nakikita ang mga mata niya ay alam kong nakatitig sa akin ang mga ’yon.

Hindi ko napigilan ang pagsuri sa lalaking nasa loob ng pulang sasakyan.

Amoy na amoy ko ang mamahaling perfume na galing sa katawan niya. His loose pompadour hair is fixed perfectly. Mukhang mamahaling wax ang umayos n’on. May makapal siyang kilay at tamang tangos ng ilong para sa kanyang mukha.

Napalunok ako nang bumaba pa ang mga mata ko sa mapupula niyang labi.

Kahit na malambot naman ang features niya ay hindi ko pa rin naiwasang kabahan.

Nagmamadali kong inayos ang sarili. Kung hindi lang ako makagagawa ng eskandalo ay talagang pauulanan ko ng mura ang isang ’to!

Dumiretso ang tingin niya sa bagong-kasal bago ibalik ulit sa akin ang titig.

Damn! Alam niya bang ako ang ex ni Jaxel? Napaatras ako sa naisip.

“Are you here for the wedding or just early for a burial?” kunot-noo niyang tanong bago pasadahan ang kabuuan ko.

Tumikhim ako nang makita ang marahang pagbaba ng mga mata niya sa katawan ko. Bumalik naman kaagad ang mga mata niya sa akin nang marinig ako.

“S-sa patay…” nauutal kong sagot.

He nods. Umangat na ang salamin ng sasakyan pero bago pa ’yon tuluyang umalis sa harapan ko ay muli siyang bumusina kaya napatalon na naman ako.

Damn it!

Naikuyom ko ang kamay nang umabante na ang sasakyan papunta sa mga bagong kasal. Lumingon ako roon. Nang makita kong luminga na naman si Jaxel ay nagmamadali na akong umalis.

Sa susunod, hindi na talaga ako aasa na isang araw gaganda ang daloy ng swerte sa akin! Ngayon pa lang, alas diyes ng umaga, ang malas-malas ko na!

Ang plano kong sulyapan si Jaxel hanggang sa makaalis ng simbahan kasama ang asawa niya ay hindi ko nagawa dahil sa walang modong nakasalamin na ’yon!

Wait…kumunot ang noo ko nang may maisip. Muli kong nilingon ang pulang sasakyan pero mabilis na iyong nakapasok sa loob at nakalayo sa paningin ko.

Siya?

CHAPTER 2

Chapter Two

Chaos

“Tanghali na! Magsitayo na, bilis!”

Nagmamadali akong nagbihis habang naglalakad sa labas ng mga kwarto ng kapatid ko.

Isa-isa ko iyong kinatok kasabay ng pagtatali ko sa aking buhok at pagpupulot ng mga nakakalat sa sahig.

“Ako muna!” Nag-unahang tumakbo sina Ramiel at Rigel sa banyo.

“Damn it!” inis na hiyaw ni Ramiel nang mauna si Rigel sa loob.

Napailing na lang ako at nagpatuloy sa kwarto ni Cassiopeia at Zuben.

“Five thirty!” sigaw ko sa kanilang dalawa na pupungas-pungas pa at halos hindi pa maidilat ang mga mata nang maayos.

Maaga ang pasok nilang apat kaya ako ang nagsisilbing alarm clock nila araw-araw.

“Rigel! Bilisan mo!” Bumalik ako sa banyo at kinatok ulit ’yon.

Makalat. Magulo. Maingay.

’Yan ang tatlong M sa buhay ko araw-araw. Sa loob ng labing-walong taon ko sa mundo ay kasabay ko na yatang iniluwal ang lahat ng ’yon.

Idagdag pa pala ang isang M na ang ibig sabihin ay mahirap. Bumaba ako sa second floor at dumiretso sa kusina para maghanda ng pagkain ng mga kapatid ko.

Inilagay ko ang tinapay sa toaster. Nilagyan ko rin ng tubig ang takure at isinalang sa kalan. Sinulyapan ko ang malaking orasan na nakakabit sa puting dingding. Napailing ako nang makitang nakahinto ’yon at hindi na gumagana.

“Rigel! Sinabi ko naman sa ’yong palitan mo ng baterya ’yang orasan! Male-late pa kayo dahil diyan e!” reklamo ko nang makita itong bumaba sa hagdan habang nagpupunas ng basang buhok.

Tumango-tango naman siya. “Sorry. Mamaya bibili ako ng baterya bago umuwi.”

Umibis siya sa tabi ko at kinuha ang tinapay sa toaster saka pinalitan ng panibago.

“Kape o gatas?” tanong ko sa kanya.

“Kape,” sagot niya naman.

Maya-maya pa’y bumaba naman si Ramiel na nakabihis na rin dala ang kanyang itim na backpack. Kinuha niya ang tinapay sa counter at nilagyan ’yon ng palaman bago lantakan.

“Walang gasgas o black eye pag-uwi, Ramiel. Naintindihan mo?!” Tinulungan ko siyang gawin ang mga tinapay para kina Zuben at Cassiopeia.

Ngumisi naman ang kapatid ko at kalaunan ay tinawanan lang ako.

“Seryoso ako!”

Inirapan ko siya at pagkatapos ay pinatay na ang nagwawalang takure na nakapatong sa kalan.

Kinuha ko ang mga tasa sa gilid at isa-isa iyong nilagyan ng mainit na tubig. Tinimplahan ko ng gatas sina Cassy at Zuben habang kape naman ang kina Ramiel at Rigel.

“May project nga pala kami, ate,” pagkuha ni Rigel sa atensyon ko.

Napabuntong-hininga na lang ako sa narinig. “Magkano?” Pinilit kong halungkatin ang lahat ng bulsa ko pero tanging dalawang piso lang ang nakuha ko roon.

Kahit na binigyan naman ako kagabi ni Nana ng pera ay naubos na rin kaagad dahil sa pag-grocery ko.

“Ako na ang bahala. Sinabi ko lang para alam mong male-late ako ng uwi mamaya,” aniya.

Nakahinga ako nang maluwag. I nod at him.

“Basta walang gasgas at galos. Kayong dalawa, kung pupwede ay iwasan n’yo naman ang makipag-away kahit ngayong linggo lang.” Matalim ko silang tinitigan at tinaasan pa ng kilay si Ramiel na tatawa-tawa lang sa akin.

This guy is killing me! Manang-mana talaga sa pinagmanahan ang isang ’to! Kung hindi ko nahuhuling amoy alak o sigarilyo ay palagi namang may pasa sa katawan! Gusto yatang maging boksingero balang araw.

“Skyrene Del Rio, I’m not gonna let a douchebag piss me off. Kung kaya ko siyang patumbahin kaagad sa harapan ko ay gagawin ko,” matigas niyang rason habang isinusubo ang tinapay at sumisimsim sa kape.

Tumawa si Rigel kaya pati siya ay sinamaan ko ng tingin.

Lumapit ako sa lamesa nang bumaba na rin si Zuben at Cassy. Inilapag ko sa harapan nila ang gatas at ang mga tinapay na nilagyan ko ng peanut butter.

“Don’t call me Skyrene, Ramiel. ‘Ate’ ang itawag mo sa akin. Have some respect!” Piningot ko ang tainga niya.

“Aray, Sky!” reklamo niyang tumayo na sa lamesa. “Hindi bagay ang ‘ate’. Isa pa, we’re almost twins! Tsk! Mauna na nga ako.” Ngumiti siya at tinapik ang balikat ni Rigel.

“Sabay na ako, kuya!” aniya’t humalik na sa akin.

Nagkumahog tuloy si Zuben at Cassy na inumin ang mainit na gatas na inihanda ko para masabayan na ang dalawa pang mas nakatatanda. Baon ang tinapay ay iyon na ang kakainin nila habang papunta sa eskwelahan.

“Be good, okay?” Ginulo ko ang buhok ni Zuben.

“Ramiel, mag-iingat kayo,” paalam ko habang pinagmamasdan silang bumababa ng hagdan patungo sa sira at makalawang naming gate.

Kumaway lang nang patalikod si Ramiel sa akin at kumindat naman si Rigel.

Sinundan ko ng tingin ang mga kapatid ko hanggang sa makasakay sila ng tricycle.

Agad akong napabuntong-hininga nang isarado ko ang pinto matapos silang mawala sa paningin ko. The silence sends shivers down my spine.

This is my life. The corners of this old, messy house is my everything. Bukod sa laman ng bahay na ito at mga kapatid ko ay wala na akong kayamanan.

Sabi nila, hindi ka pa raw ipinapanganak ay nakahanda na ang mga mangyayari sa buhay mo. Kung baga, ayos na at nakalatag na ang lahat. At ikaw, mabubuhay ka na lang at pilit na lalabanan ang mga pagsubok na naka-plano para sa ’yo.

How unfair is that?

Kung sa buhay na ito ay malas na kaagad ako, pupwede kayang malaman kung ano ang ginawa kong kasamaan sa huling buhay ko at bakit ako pinarusahan nang ganito?

Sa buhay na ito, maraming tao ang makikilala mo—mga taong magpapasaya at bubuo sa pagkatao mo at mga taong patuloy na sisira sa ’yo.

Napangiti ako nang mapait sa naisip. Bakit kaya ganito ang ibinigay sa akin ng Panginoon? May nagawa ba akong masama sa kanya at hindi niya ako ipinanganak na mayaman?

Ilang beses ko na nga bang naging tanong ang bagay na ’yon?

Hindi naman sa ayaw kong makasama ang mga kapatid ko sa hirap pero bakit kami ganito kahirap?

Bakit kami iniwan ng mga magulang namin? Five kids. Lima kaming iniluwal at ginawa nila pero nagawa nila kaming iwan nang basta na lang.

Siguro nga ipinanganak akong malakas at matapang. ’Yan lang siguro ang dapat kong ipagpasalamat sa lahat ng kamalasang natatamasa ko ngayon.

I’m raising my four siblings. Pati ang sarili ko ay ako lang ang sumusuporta. Nag-aaral ako kahit ilang subjects sa pangalawang taon ko sa kolehiyo. Hindi ko na kasi kaya ang full load dahil sa trabaho at pag-aalaga sa mga kapatid ko.

Si Ramiel ang sumunod sa ’kin. Isang taon lang ang agwat naming dalawa kaya minsan ay pinagkakamalan talaga kaming kambal.

Sumunod sa kanya si Rigel. Taon-taong nanganak si Arlette, ang nanay namin, kaya magkakasunod lang kaming tatlo. Naiba lang nang manganak siya kay Cassy, limang taon pagkatapos ni Rigel. Kasunod naman niya ang bunso naming si Zuben.

Simula nang iwan kami ng mga magulang namin ay ako na ang tumayong nanay at tatay ng mga kapatid ko.

Si Ramiel na sumunod sa akin. Kahit na may pagka-maangas at minsan lang kung umuwing walang pasa, ay masipag namang mag-aral. Hindi rin siya nagpapahuli dahil kahit na barumbado ay likas siyang matalino at nangunguna pagdating sa klase.

Si Rigel naman ay kabaliktaran ni Ramiel. Kung ang una ay mahilig sa academics, ito naman ay sa mga sports nangunguna. Track and field, volleyball, swimming at ang pinakamagaling siya sa lahat ay ang basketball.

Napangiwi ako nang maisip ang mga mangyayari kung sakaling mag-aaral na sila sa kolehiyo. Hindi ko gustong maputol ang pag-aaral ni Ramiel dahil nahinto na ito noon kaya gagawin ko ang lahat para lang maigapang sila at makapagtapos ng pag-aaral.

Si Cassiopeia, kahit na bata pa, ay alam niya na kung paano makakatulong sa kahirapan namin. Nagbebenta siya ng kung ano-ano sa school para tulungan akong mag-ipon. Minsan ay tinutulungan siya ni Zuben sa paggawa ng polvoron at mga yema kahit pa aso’t pusa ang relasyon nilang dalawa.

Inilibot ko ang paningin sa makalat naming bahay. Yung couch na punong-puno ng damit na hindi ko mawari kung malilinis na ba o mga labahin pa.

Yung TV na naging old school na dahil sa pagkapal ng likod nito gawa ng alikabok.

Ngayong Lunes, dahil Lunes lang ang araw ng pahinga ko sa kada linggo, ay nakatoka naman ako sa paglilinis ng makalat naming bahay.

Pero kahit saan ako lumingon ay hindi ko alam kung paano ako mag-uumpisa. Napailing ako at bumalik na muna sa kusina para kumain ng agahan.

Pagkatapos ko naman ay kinuha ko ang lahat ng maruruming damit ng mga kapatid ko at idiniretso sa luma at maingay naming washing machine.

Nag-inat ako ng katawan at ipinusod nang maayos ang lampas balikat kong itim at tuwid na buhok. Sinimulan kong linisin ang kwarto ko.

Pagkatapos ko roon ay isinunod ko naman ang kwarto nina Ramiel at Rigel. Tumagal yata ako ng tatlong oras para lang maayos ang sobrang kalat nilang kwarto.

Inurong ko ang dalawang kama at nag-vacuum sa ilalim nito. Halos mapamura ako nang may lumabas na ipis sa ilalim ng kama ni Rigel.

“Shit!” Eksaherada kong pinagpapapalo ng vacuum ang kawawang ipis.

“Antonio naman! Huwag ngayon dahil pagod na pagod na ako!” inis kong bulyaw sa nadurog na ipis at v-ina-cuum na ito.

Hindi naman ako takot sa ipis, nakagugulat lang dahil mabilis silang maglakad at kung saan ka pupunta ay roon pa talaga sila susunod.

Pagkatapos kong mag-ayos ay pumunta naman ako sa kwarto nina Cassy at Zuben. Hindi ako masyadong nahirapan dahil bilang babae, malinis naman si Cassy.

Napailing ako nang makita ang isang Playboy magazine sa ilalim ng unan ni Zuben. This is probably Ramiel’s! I guess boys will be boys regardless of their age, huh?

Idiniretso ko sa basurahan ang magazine at nagpatuloy sa pag-vacuum.

Isinunod ko naman ang bathroom sa itaas, at pagkatapos ay sinimulan na ang masalimuot na kalat sa living room. Tinakpan ko ang ilong ko nang pumunta sa mukha ko ang lipad ng alikabok.

“Bwisit!” Hinampas ko ang vacuum na tumigil sa pagsipsip ng dumi.

Pasalampak akong naupo sa sahig para tingnan ang humintong bagay. Pinukpok ko ang katawan nito at inalog nang kaunti.

“Huwag ngayon, please!” patuloy kong dasal habang pinipindot ang start button.

Napangiti ako nang umilaw ’yon at muling gumana. Halos halikan ko na siya dahil sa pakikisama niya sa pagiging katulong ko ngayong araw!

Palubog na ang araw nang matapos ako sa paglilinis. Humiga ako sa couch at pumikit sandali para magpahinga, pero hindi natuloy dahil sa narinig kong ingay ng mga kapatid kong parating.

Tumayo ako kaagad at pinagbuksan sila ng pintuan. Kahit na pagod na ang kaluluwa ko ay nagawa ko pa rin silang salubungin nang nakangiti. Ito siguro ang masayang parte ng obligasyon ko. ’Yong hindi ko kailanman naramdaman na mag-isa ako.

“Sapatos pakitanggal…” Tinuro ko ang gilid para lagyan ng mga sapatos nila.

“Sapatos,” ulit ko nang kunutan ako ng noo ni Zuben.

Nagkibit-balikat siya at ginawa na lang ang sinabi ko.

Cassy kisses my cheek.

“Kumusta, Cass?” tanong ko.

“Okay lang, ate. Sold out!” sagot naman niya at dumiretso sa lagayan ng mga sapatos habang bitbit ang kanya.

Ikinulong ko kaagad ng palad ang mukha ni Ramiel at tinitigang maigi sa posibleng pasa o galos na natanggap niya ngayong araw.

Natatawa niyang hinawi ang kamay ko. “Wala, Sky. I’m good today,” giit niya.

“Dapat lang, Ramiel!” Inirapan ko siya.

Tamad siyang dumiretso papasok pero agad kong naharang.

“Sapatos!” hiyaw ko.

Napailing siya at tamad na ginawa ang gusto ko.

Ngayong gabi, imbes na magpapahinga na lang ako ay magluluto naman ako para sa hapunan namin. Hindi na nakasalo sa amin si Rigel dahil sa sinabi nitong project kanina.

“Sana laging Monday, ate!” masayang sabi ni Zuben habang nanonood kami ng isang action movie.

Pagkatapos naming maghapunan ay diretso kaming nanonood ng isang movie bago magsipanhik sa taas. It’s part of our daily family routine.

“Bakit naman?” Tumabi siya sa ’kin kaya inakbayan ko siya.

“Ang linis ng bahay, e. At ang bango pa.” Ngumiti siya at niyakap ako.

“Kung hindi ka makalat, e ’di sana palaging mabango at malinis,” natatawa kong sabi sa kanya.

Ngumuso lang siya at itinuro si Cassy. “Mas makalat kaya siya.”

“I’m not!” maarteng sabi ng kapatid ko.

Tumayo siya at nilapitan ako. “Gagawa ako ng yema, ate. Hindi ko gusto yung palabas.” Tumango ako kaya dumiretso na siya sa kusina.

Ngumisi naman si Zuben at sinundan ang kapatid. Sunod ko na lang narinig ay ang mga angal ni Cassy dahil sa pambu-bwisit nito.

Nabaling ang pansin ko kay Ramiel na nasa ibaba ng couch at nakahilig ang ulo sa inuupuan ko. May kinuha siya sa bulsa at ibinigay sa akin.

“Nag-tutor ako kanina,” aniya tukoy sa iniabot na pera sa kamay ko.

“Ram, sinabi ko namang hindi na kailangan.” Ibinalik ko sa kamay niya ang pera.

Tumayo siya at lumipat sa tabi ko.

“Sky, malapit na dumating ang mga bills. Alam kong hindi pa sapat ’yang kita mo sa mga raket mo. Tsaka may pera pa ako, you don’t need to worry about me. I can handle myself,” aniya at inilagay na ulit ang pera sa kamay ko.

Wala na akong nagawa. Tama siya, darating na ang mga bayarin namin, pero hindi ko pa rin napupunan kung magkano ’yon. Letse kasi ang mamasang sa isang bar na pinagtrabahuan ko noong nakaraang gabi! Gusto pa akong ibenta!

“Salamat. Ibabalik ko na lang kapag kailangan mo,” sabi ko.

Tumango siya at bumalik na ulit ang atensyon sa panunuod. Para akong nag-intense workout habang paakyat sa hagdan. I’m exhausted. Parang buong lakas ko simula nang ipinanganak ako ni Arlette ay ngayon lang tuluyang naubos.

Bagsak ang balikat ay hinayaan kong padapa akong mahulog sa kama ko. This is too much. Naiisip ko kung nasaan ako kung mayaman kami. I would probably be partying right now with my elite friends. Iyong uuwi ako nang lasing at sumusuka pero tuwang-tuwa sa nangyaring party.

Mahihinang katok ang gumising sa kahibangan ko. Napaupo ako sa kama nang maramdaman ang pagbukas ng pinto.

“Ate…” Si Cassy.

“Pasok ka.”

Nakangiti siyang pumasok sa kwarto ko dala ang bundok ng magazine at kung ano-ano pa. Tinapik ko ang kama para anyayahan siyang maupo roon.

Hindi pa pala tapos ang araw ko. I still need to help her with her homework.

“Natutulog ka na ba?” kunot-noo niyang tanong.

Umiling ako.

“Tapusin na natin, maaga pa tayo bukas,” tanging nasabi ko na lang.

Tumango siya at inisa-isang ilatag ang mga hawak na magazine sa kama ko. Nang makapili siya ay agad niyang kinuha ang gunting para mag-gupit ng ilang litrato roon.

Kinuha ko na rin ang gunting para tulungan siya pero sadyang napako ang tingin ko sa dalawang outdated na magazine na may halos parehong cover. Ibinaba ko ang gunting at binuksan ’yon.

I’ve seen this before, ang ganitong magazine, pero hindi ko naman iniintindi noon dahil galing sa Cebu iyon base sa cover.

Kung hindi English ay may halong Bisaya ang salitang mga nakasulat sa eksklusibong papel, kaya hindi ko na rin inaabala ang sarili, but it’s different this time. Hindi ko maintindihan kung bakit lumakas ang pagkakuryoso ko sa magazine na ’yon.

Sa unang buklat ko pa lang ng hawak ay kumalabog na kaagad ang puso ko. Siya! Siya iyon! Sinabi ko na nga bang nakita ko na ang damuhong ’yon noon! Hindi ko lang alam kung sa magazine lang ba o pati sa Las Deux!

But I’m pretty sure this is the same man in the red car! Kahit na mas mukha siyang Adonis na masarap yakapin sa litrato dahil sa ngiti niya ay mas gwapo pa rin ito sa personal.

Damn…

Wala sa sariling idinala ko ang mga daliri sa mukha niyang nakalagay sa pangalawang pahina ng magazine.

Inilapit ko sa mukha ko ang babasahin.

Eros Ziege Abreantes Vergara will be the new chairman of The Abreantes Vergara Land Development Corporation. With the death of his mother Lillian Abreantes Vergara and early retirement of Samuel Vergara, the company will be turned over immediately…

Halos malula ako sa napakarami pang impormasyong nababasa ko tungkol sa lalaking nakalagay sa magazine!

Kaibigan ni Jaxel ang anak ng isa sa mga real estate tycoon sa bansa?!

Ilang magazines pa ang binuklat ko at lahat ’yon ay tanging papuri sa kanilang pamilya ang nakasaad. Kung matanda na itong magazine ay ibig lang sabihi’y hawak na niya ngayon ang lahat ng kanilang negosyo.

Sa pang-apat na pahina ay nakita ko ang litrato niyang may mga kasamang lalaki.

“The country’s most eligible bachelor…” Nakasaad doon na ang tatlong lalaki ay magpipinsan.

Parang gusto ko nang mahimatay sa pagkalula nang mabasa ang patungkol sa kanilang magpipinsan na ngayon ay tiyak akong namamahala na rin ng kanilang mga kompanya. Hindi ako makapaniwalang makakakita ako ng gano’n kayaman!

Pakiramdam ko kasi ay hindi sila kailanman nakakatapak sa lupa. Hindi na sila nakakaalis ng bahay ng walang bodyguard o kahit anong panangga sa mga hindi inaasahang pangyayari.

Paano kung may magtangkang mang-holdup sa kanila? Hindi ba nakakatakot ’yon? Sa yaman nila ay hindi malabong mainit ang mga mata ng masasamang loob sa kanila.

Oo nga’t mayaman naman si Jaxel, pero sigurado akong hindi kasingyaman noong lalaking nakapulang kotse!

Jacob Seth Vergara Delaney, Asher Miguel Vergara Tan…pangalan pa lang at mukha sa magazine ang nakikita ko pero namamangha na ako.

“Ate? Okay ka lang?”

Napabalik ako sa katinuan dahil sa maliit na boses ng kapatid ko. Mabilis kong isinara ang hawak na magazine at itinabi.

“Oo naman, ano ngang kailangang gawin?”

Kumuha ako ng panibago habang ipinapaliwanag niya ang dapat kong itulong. Kahit na nakuha ko na ’yon ay lutang pa rin ang utak ko.

Nakakamanghang isipin na makikita ko ang isa sa kanila sa normal naming mundo. Isa ba siya sa mga taong kumakain ng ice cream na may edible na ginto? Napailing ako nang kumulo ang tiyan ko; sa ganito kalalim na gabi ay parang gusto kong kumain ng dirty ice cream dahil sa pinag-iisip!

Habang tinutulungan ko si Cassy ay parang umuulit sa utak ko ang mga pangaral ni Valerie: “Sa buhay, nangyayari talagang magmahal ka ng isang tao—hindi sa totoong mahal mo siya, kung hindi dahil kailangan mo siya. Sa gaya nating mahihirap, mas mabuting utak ang pairalin. Kung mayaman ang makatutulong sa atin sa pag-angat, then go for it! Kung susundin mo ang puso at magmamahal ka ng katulad mong mahirap, pare-parehas lang kayong magugutom.”

Napangiwi ako nang ilang ulit kong narinig ang pangaral ni Valerie sa aking utak habang pinagmamasdan ang magazine sa aking gilid.

CHAPTER 3

Chapter Three

Simula Ulo

“Bukas may event sa club, go ka?” nakangiting anunsiyo sa akin ni Valerie habang kumakain kami ng umagahan.

Pakiramdam ko’y lumiwanag ang buong paligid ng kusina namin dahil doon.

“Oo naman! Bukas lang ba? Wala na ba sa susunod pang mga bukas?” nakangisi kong tanong.

Humalakhak si Valerie sa taas ng katuwaan ko.

“Let’s see. Bukas pa lang ’yong nasilip kong event, e, but I’ll tell you when there’s more.”

“Thanks, Val! Kahit araw-araw pwede naman ako, kaya huwag mo akong kalimutan.”

Bumagal ang pagnguya niya at hinarap ako nang maayos bago ibaba ang hawak na pandesal. There she goes again! Parang gusto ko tuloy mag-facepalm dahil alam kong sa nagbabadyang pagbukas ng bibig niya ay pagalit na naman ang kasunod para sa akin.

“Sky, hindi pwedeng araw-araw. May klase ka at paminsan ay kailangan mo rin ng pahinga.”

Rumolyo ang mga mata ko at umiling na lang.

“I have no time for rest, Val. Alam mo namang pagkatapos na pagkatapos pa lang ng trabaho ko ay kailangan ko na ulit ng kasunod. Nonstop, kung pupwede.” Huminga ako nang malalim at umayos na rin ng upo.

Naiisip ko pa lang ang pambayad ng utility bills ay parang gusto nang maiyak ng kaluluwa ko. Ang hirap maging mahirap, letse!

“You need to rest!” giit niya. “Hayaan mong ang mundo ang mag-adjust para sa ’yo!” nakangisi niyang dagdag na naging dahilan ng pagkunot ng noo ko.

“At paano?”

Humagikhik siya at tinapos ang isinubong pagkain bago ako muling sagutin.

“Like find a man. A rich one! Madali na lang ’yon sa ngayon lalo na dahil napakaganda mo. Hindi ka na mahihirapan! Sa university n’yo…” Nahinto siya sandali sa pagsasalita dahil sa pagkatuliro ko. “Huwag mong sabihing affected ka pa rin kay Jaxel kaya hindi ka muna magbo-boyfriend?”

Napanguso ako dahil sa binanggit niyang pangalan.

Affected pa nga ba ako? He’s happy now, at ang dapat ko lang maramdaman para sa kanya ngayon ay purong tuwa. At least nasa tahimik na siya kasama ang asawa at magiging pamilya niya.

“Hindi naman sa affected, kaya lang magulo pa ang utak ko.”

“Then stop thinking so much! Alam mo, pangarap kong umangat sa buhay, pero mas pangarap kong makita na kasabay kita kapag naaabot ko na ’yon. I only want what’s best for you and for the kids. Ikaw ang pag-asa nila, kaya kung ako sa ’yo, simulan mo na ulit ang maghanap ng lalaking kaya kayong buhayin. Huwag ka nang masyadong ma-pride dahil sa totoo lang, kailangan mo naman talaga ng tulong. Kwarta, Sky…kwarta,” mahaba niyang litanya.

Huminga ako nang malalim at tumango-tango na lang.

“Darating din ako diyan, Val. Sa ngayon, gusto ko lang kumita ng pera sa sarili kong pagsusumikap—”

Napatalon ako nang biglaan niyang hampasin ang lamesa namin. “Oh, God! Kailan ba talaga babalik ang Skyrene na kilala ko? Gusto ko tuloy komprontahin iyang si Jaxel na baka naiuwi niya ang totoong Skyrene Del Rio!”

Natatawa akong umiling sa kanya at maingat na iginapang ang aking mga kamay para hulihin ang kamay niyang nakahawak sa tasa ng kape.

“Valerie, ako pa rin naman ’to. Lahat naman dapat munang mag-move on, ’di ba? Si Jax kasi…siya lang ang totoo sa lahat…” bumuntong-hininga ako bago magpatuloy. “But it will not take that long for me to get over him, I promise…kahit na magulo naman ang utak ko ay gagawin ko pa rin naman talaga ang dapat para lang maiangat ang pamilya ko sa hirap. Malay mo, ’pag na-in love ulit ako, hindi ko na pakawalan.”

Pinagdiin niya ang labi niya at inihawak ang isa pang kamay sa magkadaop naming palad. “Basta sa mayaman. Just be smarter this time, okay? Matalino ka at sobrang ganda! Lahat-lahat na ng magandang katangian ay na sa ’yo. Ang kulang na lang ay yumaman ka para sa mga kapatid mo. Just think about their future, lalo na’t malapit nang grumaduate si Ramiel.”

Napalunok ako nang wala sa oras dahil sa narinig.

Dapat ay maging masaya ako para sa kapatid ko, pero parang hindi ko naman kayang gawin ng buong-puso. Sa pagtatapos kasi ni Ramiel ay ibig lang sabihi’y mas lalaki na ang kailangan kong trabahuin para suportahan ang kanyang pag-aaral.

I nod slowly at that.

Matapos naming mag-almusal ay dumiretso ako kay Nana Mauricia para naman magbantay sa computer shop. I decide to skip school again. Dahil dalawa lang naman ang subject ko ngayon at mataas naman ang nakukuha kong grado ay panatag ako. Babawi na lang ako sa mga susunod na araw at lalong-lalo na sa mga recitation at quizzes.

“Sky, bakit ka nandito? Hindi ba’t may pasok ka?” bungad ng babaeng may kulay puting buhok at medyo kulubot na mukha na nasa likuran ng counter ng maliit niyang computer shop.

Ngumiti ako at mabilis na umibis doon para mabigyan siya ng mahigpit na yakap.

“Nay, okay lang po. Wala ang professor namin ngayon,” pagsisinungaling ko.

Ito lang talaga ang ayaw ko sa lahat. Iyong nagagawa kong magsinungaling sa kanya para lang hindi niya ako mapagalitan. Sa pagtapos ng yakapan namin ay hindi ako tinantanan ng mga mata niyang mapanuri.

“Basa yata ang panty at hindi natuyo. Ayun, walang naisuot kaya hindi nakapasok, Nay!” Humagikhik ako sa nasabi.

Nang marinig ko ang pagtawa ni Nana ay roon lang napanatag ang loob ko. Kay Valerie lang talaga ako nahihirapang magsinungaling, dahil hindi ko pa man nasasabi ang mga balak kong alibi ay nauuna na niyang nahuhulaan ang katotohanan.

Umupo siya sa tabi ko at marahang hinawakan ang aking buhok.

“Sky, basa pa itong buhok mo. Ito ang basa at hindi ’yong panty ng professor mo.” Nahinto ako sa paggalaw at hinayaan siyang ibuhaghag ang buhok kong basta ko na lang itinali kanina pag-alis.

“Sinabi ko naman sa ’yo, palagi mo itong papatuyuin at huwag magtatali kapag basa pa. Sasakit ang ulo mo at baka magkakuto ka pa!”

“Nay naman,” malumanay kong sambit.

Kung wala lang akong narinig na sumingit sa usapan naming dalawa ay baka naiyak na naman ako.

“Yuck, Sky! May kuto ka?”

Awtomatikong umikot ang ulo ko para lang lingunin ang mapangahas na nagsalita.

Rumolyo kaagad ang mga mata ko nang makita si Charles. Isa siya sa mga tambay ng computer shop ni Nanay Mauricia na wala nang ginawa kung hindi ang maglaro sa buong buhay niya kahit na malibag na!

Humagikhik si Nana pero ako ay nanatiling matalim ang titig sa kanya.

“O, e ano naman ngayon kung magkakuto ako, Charles? Kung mayro’n man, sisiguraduhin kong mas malinis pa sila sa ’yo, kaya huwag mo akong ma-yuck yuck! Ikaw ang depinisyon n’on, mahiya ka!”

Napanguso siya sa sinabi ko pero umirap lang ulit ako. Ang kapal ng mukhang makisali e hindi naman alam ang salitang ligo!

“Sige na, sige na! One hour nga,” tamad niyang sabi.

Tumayo muna ako para ayusin ang computer na gagamitin niya. Ibibigay ko na sana sa kanya ang papel para sa password ng domain pero muli kong binawi nang makita ang mga batang nasa tabi ng computer na gagamitin niya.

“Subukan mong manuod ng bold kung gusto mong putulin ko ’yang ulo mo!”

Nahihiya siyang nagkamot ng ulo at tinanggap ang papel.

Hindi ko na napigilan ang tawa ko nang makita ang masayang mukha ni Nanay Mauricia.

“Gustong-gusto ko talagang narito ka Skyrene…iyang mga ’yan ay hindi ko kailanman napagsasabihan. Noong isang araw ay nanonood iyong anak ni Taho diyan, naku!”

Bumalik ako sa tabi niya at hinayaan siyang galawing muli ang buhok ko.

“Nay naman kasi, masyado kayong mabait sa mga ’yan. Hayaan n’yo, kapag may time ako, gagawa ako ng banned list at sisiguraduhin kong hindi na makakagamit ng mga computer ’yang mga ’yan!”

Tumango-tango si Nanay. “Tumalikod ka nga at kunin mo iyang suklay diyan sa drawer. Skyrene, sayang itong buhok mo kung hindi mo naman aalagaan.”

“Nay, wala naman po akong panahon. Basta may buhok ayos lang,” natatawa kong sabi.

Kinuha ko ang itim na brush at ibinigay sa kanya.

Balo na si Nanay Mauricia at walang naging anak. Isang kanto lang rin ang pagitan namin sa tatlong palapag na building na pag-aari niya.

Narito sa unang palapag ang computer shop na may labing-apat na computer. Sa pangalawa naman ay apat na kwartong paupahan at sa huli ay ang kanyang tirahan.

Simula bata pa lang ay kami na ni Valerie ang itinuring nitong mga apo. Siguro ay dahil sabik siya na magkaroon ng anak at nakikita niya kung gaano kami kahirap at kamalas sa mga naging magulang namin.

Kung pupwede nga lang magpalit ng magulang ay sisiguraduhin ko talaga na siya ang pipiliin ko.

“Ay hindi, anak. Ayusin mo ito. Simula ngayon ay hindi ka na pwedeng pumasok dito nang hindi maayos itong buhok mo. Sayang at napakaganda nito. Maraming gusto ng ganito kagandang buhok na gumagastos pa ng ilang libo, tapos ikaw papabayaan mo lang? Hindi. Ayusin mo.”

Huminga ako nang malalim at tumango na lang.

Kung sabagay, tama naman siya at aminado akong nakalimutan ko na nga ang sarili ko para sa mga kapatid ko. Hindi ko naman gusto iyon pero sadyang wala lang akong choice.

Walong oras akong nagbantay ng computer shop at pagkatapos naman ay si Ramiel ang humalili sa akin.

Bago ako tuluyang umuwi ay dinaanan ko muna si Nanay sa itaas para magpaalam.

“Naroon na si Ramiel?” tanong niya habang hinahainan ako ng pagkain.

Ilang beses ko mang tanggihan ang mga pag-anyaya niya sa akin ng pagkain pero ni minsan ay hindi ko talaga magawa dahil sa pagiging mapilit niya.

“Opo. Siya na po ang magsasara. Huwag na kayong bumaba mamaya.”

Ngumiti siya at naupo sa harapan ko.

“O sige, kumain na muna tayo bago ka umuwi tapos dalhan mo na rin ang mga kapatid mo.”

“Naku, hindi na po, Nay. May pagkain naman po sa bahay. Si Rigel ang nagluto.”

“Sige na at masisira lang ito ngayon. Isa pa, paborito ito ni Cassy at Zuben, hindi ba? May cake pa sa ref. Dalhin mo nang lahat para hindi masayang.”

Tumango ako bilang pagsuko.

Ganito naman talaga kabait sa akin at sa aking mga kapatid si Nana Mauricia, pero hanggang ngayon ay nahihiya pa rin ako. Pakiramdam ko kasi ay umaabuso ako sa kabutihang loob niya.

Kung tutuusin ay kabilang siya sa mga taong itinuturing na kapamilya ng mga kapatid ko maliban kay Val. Si Cassy ang madalas na bumibisita sa kanya kapag walang pasok.

“Thank you, Nay! Mauna na po ako. Pupunta na lang ulit ako bukas pagkatapos ng klase.” Ngumiti ako at niyakap na siya.

Tumango-tango naman ang matanda at tinapik ako sa balikat.

“Mag-iingat Sky, ha? At kapag may kailangan kayo ngayon, huwag na huwag kang mahihiya na magsabi sa akin. Okay?”

Pinagdiin ko ang mga labi ko at marahang tumango sa kanyang sinabi. “Salamat po.”

Habang pababa ako sa hagdan ay hindi ko maiwasang maging emosyonal. Oo nga at matapang naman ako sa lahat ng bagay, pero ang ganito, parang ito na yata ang kahinaan ko sa lahat—ang makitang may mga taong nagmamalasakit sa akin at sa mga kapatid ko. Iyong mga taong kahit na walang obligasyon sa amin ay gusto pa ring tumulong.

Hindi man ako naging mapalad na magkaroon ng matitinong magulang, maswerte naman akong nakatagpo ng mga kaibigan at pamilya kung ituring.

Huminga ako nang malalim at inayos ang panibagong suot na hapit sa katawan. Ngayong gabi ang event na sinabi ni Valerie at kahit na sigurado akong aabutin ’yon ng madaling araw ay pumayag pa rin ako.

Makakatulog pa naman ako ng ilang oras at kung makakatakas ay pati sa klase matutulog na lang ulit ako.

“Para sa bills at pagkain!” napapailing kong bulong sa sarili habang diretsong naglalakad papunta sa bar area.

Lumiwanag ang mukha ni Valerie habang nakatuon sa gawi ko at hawak ang isang tray na may nakapatong na champagne.

“Thank God you’re here! Ikaw na rito, ako na sa mga lasinggero dito sa baba,” nagkukumahog niyang sabi at pagkatapos ay inginuso ang daan papunta sa itaas ng bar.

Tumango ako at nginitian siya.

“Sige na! Relax lang, ako na.” Humalakhak na ako dahil sa amba niyang paghalik sa akin na tila naging lifesaver sa isang magulong sitwasyon.

Maingat kong inangat ang tray habang binabati ang mga kasama kong waitress. Maging ang mga lalaking pangiti-ngiti ay hindi ko rin pinalagpas.

Kumurap-kurap ako nang marating ko ang hagdanang mukhang babasagin ang disenyo. Sa ilang minuto kong paglalakad ay nangalay yata ang bibig ko sa kakangisi sa mga taong narito!

Mas malakas na hiyawan ang bumulagta sa akin nang tuluyan na akong makaakyat sa second floor ng Las Deux. Binasa ko ang card na nasa tray at mabilis iyong hinanap. Sa pinakadulong private room ang destinasyon ko.

Isa pa lang ang nagagawa ko ngayong gabi pero parang napagod na kaagad ako. Hindi naman ako napagod sa school kanina. Nakapagpahinga naman ako ng ilang oras bago dumiretso rito, pero parang pagal pa rin ang katawan ko.

Humugot ako ng malalim na paghinga nang matapat sa kulay gintong pintuan. Hahawakan ko na sana ang seradura ng magarbong pinto, pero madali kong nabawi ang kamay ko nang bumukas iyon dahil sa paghila ng kung sino galing sa loob.

Ipinaskil ko kaagad ang malawak kong ngiti nang salubungin ako ng mga matang mapanuri.

“Good evening!” magiliw kong sambit na nagpangisi sa lalaki.

“You’re right on time!” Niluwagan niya ang pinto para bigyan ako ng daan.

Ilang mga babae ang naroon na galing sa aming bar. Nakita ko pa ang isang pinakabago sa kanila na katabi ang isang mukhang pinakamatanda sa grupo ng mga kalalakihan. How old is she again? Nineteen?

Walang alinlangan kong diniretso ang lamesang nasa ginta ng kwartong ’yon at inilapag ang dala kong alak.

Pinabaunan ko rin ng ngiti ang walong lalaking naroon kahit na iyong may mga kanya-kanyang babae sa tabi.

Inayos ko ang suot kong hanggang balikat at itim na wig at nagmamadali nang umalis, pero bago pa man ako tuluyang makalabas ay hinarangan ako ng isang lalaking siguro’y nasa late twenties.

“Hello!” nakangisi niyang sabi.

Imbes na matakot ay ipinilig ko ang ulo ko para matitigan siya nang mabuti pagkatapos ay nginitian siya pabalik. “Hi!”

His smile widens. Parang isang salita ko na lang ay may sasabog ng kung ano sa kanya. See how alcohol works?

Nabawasan lang ang ngisi ko nang makitang ibinabalik niya ang pagkakasara ng pinto.

“How about you stay here with us? May tatlo pa kaming lalaking parating, baka naman pwede ka? Wala na akong mapili sa baba e.”

Tumaas ang gilid ng labi ko. Kung siguro’y baguhan lang ako ay baka matakot na ako, pero dahil sanay na akong makihalubilo sa mga taong ganito ay wala na lang sa akin.

“I’m sorry but I’m not available right now,” pormal kong sagot.

I’m not available even after this shift! Lalo na sa ganito. Hindi sa pag-iinarte pero hindi ko pa yata kayang manatili sa ganito kasama ang mga lalaking kayang bilhin ang pagkatao ko.

Lumapit ako sa gawi niya at mas lalong nilawakan ang ngisi. Ganito ang mga gusto nila, iyong kumakagat ka sa landian.

“But maybe later…” malamyos na pagsisinungaling kong bulong sa tainga niya na dahilan ng ambang paghapit niya sa akin, pero mabilis ring natigil dahil sa marahas na pagbukas ng pintuan.

Lumakas ang hiyawan ng mga taong nasa loob partikular ng mga lalaki dahil sa tatlong bultong dumating.

Kahit na madilim ay hindi ko naiwasan ang pagkalabog ng puso ko, lalo pa nang makita ang unang pamilyar na mukha na pumasok sa loob.

Sila…

Mabilis ang pag-gilid ko para bigyan sila ng daan.

“Fucking Colton!” hiyaw ng naunang lalaki at agad na binati ang lalaking kausap ko.

Pinanuod ko silang mag-Englisan habang ramdam ko ang mas lalong pagbilis ng pagwawala ng puso ko.

Ito ang isa sa mga lalaking nakita ko noong isang araw sa magazine na dala ni Cassy sa kwarto ko! I just don’t remember kung ito iyong Jacob o Asher?

Pumasok na rin ang pangalawa pero nang maisara ng pangatlong tao ang pintuan ay mas lalo akong napasiksik sa gilid.

Parang gusto ko na lang tawagin ang lahat ng santo ngayon at sabihing ilayo ako ngayon sa mga naglalakihang personalidad na ito!

Napayuko ako nang makita ang pagbaling ng huling lalaki sa akin matapos batiin ng lalaking kalbo.

Damn it!

“Uy, may mga order pa raw, kunin mo na,” natatawang sabi sa akin ni Louvre.

Tumango-tango ako at sinubukang huwag makagawa ng atensyon na magpapabaling sa mga bagong-dating, pero sadya yatang kaakibat ko na ang malas dahil bago ko pa man maabot ang hawakan ng pintuan ay humarang muli ang lalaking huling pumasok sa lahat.

Napaatras ako at bumalik sa tabi ni Louvre.

Sa lahat ng nabasa ko sa magazine ay siya lang pinakatumatak sa utak ko.

How could I forget him?! Pasimple kong nilingon ang gawi niya.

Hindi man siya nakasuot ng pormal gaya noong una ko siyang nakita sa simbahan. Hindi man mamahalin gaya ng suot niya sa magazine pero hindi pa rin naubos ang pagkamangha ko ngayong nasa harapan ko na naman siya.

Oo nga at wala namang pangit sa mga nasa loob ng silid na ito, pero itong mga bagong-dating? Kapag nakita mo ay hindi mo maipagkakailang magkakadugo. Iyong kapag nakita mo ay maiisip mo na lang na unfair ang buhay. Unfair ang nasa itaas dahil hindi yata sila dapat ikumpara sa ibang normal na tao.

Parang mga Adonis na galing sa isang paraiso na narito lang para mambaliw ng mga babae! Wala sa sariling nakagat ko ang labi ko nang bumaba ang tingin ko sa kanyang kabuuan.

Simula ulo…hanggang paa.

Nasaan ang kapintasan ng isang ito? Saan?! Kailangan ko pa bang tanggalin ’yang suot niyang damit para makita kung mayro’n nga?

“That’s Eros!” humahalinghing na bulong sa akin ni Louvre dahilan para magising ako sa pagkahibang ko.

Tumango-tango lang ako at hindi nagawang magsalita.

Paano ko gagawin ’yon kung hindi na tumigil ang bibig niya sa pagkukwento kung gaano kayaman ang pamilya nito? Habang nagsasalita siya ay muli kong nilingon ang mga bagong-dating.

Kahit iyong nauna na mukhang masungit at minsan lang kung ngumiti ay parang gusto mo na lang sunggaban kaagad! Iyong pangalawa naman na mukhang ’pag nginitian ka lang ay mawawala ka na sa sarili. Pero itong pangatlo…hindi ko alam kung bakit, pero siya talaga ang pinakagustong suriin ng mga mata ko.

Ipinilig ko ang ulo ko nang makita ang pag-alis ni Eros sa gawi ng pinto kasama ang lalaking kausap.

“’Yang si Jacob Delaney nakausap ko na minsan, kaya lang masungit. Si Asher naman, mas madalas yan sa Solandres! Itong si Eros Delaney, mukhang masarap talaga! And oh my God! Iyan ang mga tipo ko, Sky! Iyang tatlong magpipinsan na yan!” bulgarang hiyaw ni Louvre sa tainga ko.

Napakurap-kurap ako bago siya harapin. Mariin kong kinagat ang pang-ibaba kong labi para lang hindi siya mabara. Kanina ko pa siya gustong sungalngalin dahil wala naman talaga akong pakialam sa mga sinasabi niya.

Paano ako magkakaroon ng pake kung lahat ng sinabi niya ay alam ko na? ’Yong ibang sinabi niya mali pa!

“Eros Ziege Abreantes Vergara.”

Nalaglag ang panga ni Louvre sa sinabi ko.

“’Yan ang full name niya. Vergara ang last name at hindi Delaney.”

“K-kilala mo siya?!” hindi makapaniwala niyang tanong.

Imbes na sagutin ay ngumisi lang ako at tinalikuran na siya.

Skyrene Del Rio Vergara …ilang ulit iyong pumasada sa utak ko habang palabas ako sa silid na ’yon.

CHAPTER 4

Chapter Four

West Side

“Sky!”

Napangiti ako nang makita si Ross na nagkukumahog na namang pantayan ang paglalakad ko.

Hinihingal siya nang matapatan ako pero hindi ako huminto.

“Bakit ba palagi mo na lang akong hinahabol?” natatawa kong tanong sa kanya.

Nagkibit siya ng balikat habang nagkakamot ng ulo.

“What is it?” I ask.

“Wala naman. I was just wondering if you could be my date to my sister’s debut?”

Unti-unting bumagal ang paglalakad ko dahil sa narinig. Tinapunan ko siya ng tingin para makita kung nagbibiro ba siya o ano. His lips curve to a shy smile. Tila nagulat rin sa anyaya sa akin dahil sa pananahimik ko.

Imbes na seryosohin ’yon ay tumawa na lang ako.

“Bakit ako, Ross? Alam mo namang hindi ako mahilig sa mga ganyan, tsaka isa pa, maiiskandalo ka lang ’pag ako ang niyaya mong maging date. The people here can’t move on with me being a user, remember?” mahaba kong litanya.

bumuntong-hininga siya at umayos sa mabagal na paglalakad.

Napailing na lang ako lalo na nang makita ko na naman ang mga mapanuring mata na sinusundan ang bawat galaw ko sa tabi niya.

There they are. Wala na ba talagang katapusan ang issue tungkol kay Jaxel at sa iba pang lalaki na napapalapit sa akin? Rumolyo ang mga mata ko nang matapat iyon sa babaeng pinagtaasan ako ng kilay.

This bitch. Ano bang alam niya sa akin maliban sa maraming lalaki ang normal na nauulol sa ganda ko?

Kasalanan ko ba talaga lahat? O kasalanan lang ng pagiging mahirap ko kaya ayaw nila sa akin? Dahil kung mayaman ako, wala sanang issue ng pagiging user o gold digger.

If I were rich, I would have as many friends as I wanted. Kahit iyong mga kaibigan na gusto lang mabigyan ng mga libre ko.

If I were rich, the money would talk and work for me. Pero ang tanong, sino ang mga magiging totoo sa akin? Mayro’n bang matitira kapag naghirap ako?

Siguro nga isang biyaya din ang pagiging mahirap kahit paano. Dahil sa pagiging gano’n ay wala kang pwedeng i-offer sa mga taong gusto kang maging kaibigan kung hindi ang loyalty mo at pagmamahal sa kanila. You can love and be loved by people genuinely.

Siniko ako ni Ross nang mapansin niyang hindi nawala ang titig ko sa babaeng ’yon.

“Sky, I want you to be my date. Wala akong maisip na ibang babaeng pwede kong isama. I might as well go alone than ask somebody else.”

“Mag-iisa ka nga Ross. I am not free and you know that. Marami akong kailangang unahin bago ang mga ganyang susyalan. I hope you understand.”

Kahit na lumiko na ako patungo sa classroom ko ngayong araw ay hindi niya ako tinantanan. He nods twice.

“I understand. Nagbakasakali lang naman ako.” Tipid siyang ngumiti matapos ang sinabi.

Sa ginawa niya tuloy ay para akong nakonsensiya, pero ano nga bang magagawa ko? Mas kailangan kong unahin ang makakain naming magkakapatid kaysa ang makipag-sosyalan sa mga mayayamang kagaya nila.

Madaling natapos ang ilang klase ko pero hindi naman nawala sa utak ko ang anyaya ni Ross.

Pang-ilang selebrasyon na ba iyon na tinanggihan ko? I lost count. Siguro ay halos lingo-linggo akong nakakatanggap ng mga gano;n pero isang beses lang akong pumayag.

The last one was with a bisexual blockmate. Iyong naging close ko noong first year college na kumukuha ng kursong engineering. He was rich and I needed some money for my siblings.

Hindi naman talaga ako papayag kahit na nag-offer siya noon ng pera para lang sumama ako at ipakilalang girlfriend. I could’ve accompanied him for free, but I had priorities. Maliban sa pag-aaral ay unang-una sa listahan ko ang makakain ang mga kapatid ko at maibigay ang kanilang mga pangangailangan.

Nagkataon naman na na-pull out ako bago ang event sa club kaya wala akong ibang natakbuhan kung hindi ang perang inoffer niya. It went well. Siguro ay dahil bago pa lang ako noon sa university at wala pang masyadong naiirita sa akin.

“Sayang naman iyon, Sky,” untag ni Valerie sa akin habang pinupunasan ang mga basing baso sa bar area ng Las Deux.

Ngayong gabi ay isinama niya ako para maging bartender dahil may sakit ang isang regular na empleyado doon. Blessings!

Umiling ako at ipinagpatuloy ang pagkuha ng beer. Ibinigay ko muna iyon sa customer na nakaupo sa harapan ng bar bago ako bumalik sa tabi niya.

“Uunahin ko pa ba ’yon kaysa rito? Isa pa, wala akong panahon talaga sa mga gano’n,” walang-amor kong sagot.

“Malay mo naman maging maayos ang takbo ng party. Tsaka wala ka na yatang social life. Puro na lang trabaho.”

Kinuha ko ang iilang basong nasa harapan niya at tinulungan na siya sa ginagawa.

“Kailan ba hindi nawalan ng problema ’yong mga gano’ng party, Val? Parang palagi namang mayro’n kapag nandoon ako kaya hindi na. No thanks na lang!”

Natatawa niyang inilapag ang basong katatapos lang tuyuin, pagkatapos ay siya naman ang umiling-iling.

“Malay mo ngayon wala na. Mukhang gusto ka ng Ross na ’yon e. Ilang beses ko nang naririnig na kasama mo ’yon, ah? Tapos ngayon gusto kang maging date sa mismong debut ng kapatid! Siya na ba ang kapalit ni Jaxel?” nakangisi niyang tanong sa akin.

“Hindi ’no!” maagap ko namang depensa saka inabala ang sarili sa ginagawa.

She stares at me. Iyong titig na may malisya na naman.

“Hindi nga,” pag-uulit ko.

“Okay, fine. Pero kung iyan ang ipapalit mo kay Jaxel, okay na ako.”

Ako naman ang natawa. “Hindi mo pa nga nakikita ’yon! Isa pa, anong nangyari sa dapat mayaman at may-ari na ng kompanya?”

Humagikhik si Valerie at siniko ako. “Hindi ako mapakaling wala kang boyfriend kaya kahit sino ngayon ay ayos na sa akin basta may ibubuga. Pakiramdam ko kasi ay naiisip mo pa rin si Jaxel hanggang ngayon at siya pa rin.”

Napangiwi ako sa sinabi niya. Inayos ko ang sarili at diretsong tinitigan ang kanyang mga mata. “Hindi na, Val, okay? I am great without Jaxel. Isa pa, hindi ko na rin kailangan ng social life ’no! Tingnan mo nga, nasa bar tayo. Hindi pa ba social life ang ganito?”

“No. As long as you are here to work, then hindi.” Sa pagtaas ng kilay niya ay napanguso na lang ako.

Binitiwan ko lang ang basong hawak ko nang tawagin ako ni Kristal dahil sa mga dumagsang customer sa bar area.

Valerie can say what she wants to say, but working here has become my social life. Maliban sa stress sa school, sa bahay at sa computer shop, ay mas nakahihinga ako kapag dito ang trabaho.

Maury can give me free drinks, too! Iyon na yata ang pinakamasayang parte ng gabi ko sa tuwing nagagawi ako dito sa club.

Hindi ko na kailangan pang ipaliwanag kay Valerie ang punto kong social life dahil kahit na nagtatrabaho ako ay nagagawa ko pa rin namang makipagsalamuha sa mga taong hindi ko kalebel.

Wala sa sariling umangat ang tingin ko sa itaas ng club nang makita ang pamilyar na mga mukha habang nagsisipanhik sa hagdan. Iyon ang mga mukha noon sa kwartong kinaroroonan ng mga kilalang ‘most eligible bachelors in town’, anang isang sikat na magazine.

Naroon kaya ngayon ang magpipinsan? Parang gusto kong kabahan nang pumasada sa utak ko ang maamo’t gwapong mukha ng lalaking una pa lang ay kumuha na sa atensyon ko.

Naroon na naman kaya si Eros?

“Sky, help me here.” Napapitlag ako sa pagtawag ni Valerie.

Isang grupo ng magkahalong babae at mga lalaki ang ngayo’y katapat niya. Nagmadali akong puntahan siya at tulungan.

Kinuha ko isa-isa ang mga order ng babae samantalang siya naman ay nasa mga lalaki. Tumulong na rin si Maury matapos gawan ng cocktail ang huling customer niya.

Ang dalawa pa naming kasama sa bar ay gumagawa naman ng cocktail na order ng mga nasa lamesa.

Habang tumatagal ang oras ay parami naman nang parami ang dumadagsa sa bar area. Kahit na ilang oras na akong nakatayo roon ay ni hindi ko nagawang indahin ang pagod simula sa maagang paggising para sa eskwela. I enjoy being here. Mabilis talaga ang oras kapag nage-enjoy ka, gaya na lang ngayon.

Sa tuwing narito kasi ako ay para akong nakatatakas ng ilang oras sa realidad. My heart continues to beat rapidly as my eyes lay on the rich and famous.

Pakiramdam ko’y sa tuwing napaliligiran ako ng mga ganitong klaseng tao ay isa ako sa kanila. Their lavish lifestyle makes me dream about being one of them someday. Kabaliwan iyon para sa sarili ko pero alam kong kapag narinig iyon ni Valerie sa akin ay baka siya na mismo ang gumawa ng paraan para maging regular na ako sa club.

“Pagod ka?” tanong niya matapos kong makalabas sa locker room at makapagbihis.

Alas dos ng madaling araw natapos ang duty ko. Siya naman ay sinabing sabay na kaming umuwi. Ang alam ko’y hanggang alas kuwatro palagi ang uwi niya, pero kapag ganitong alanganin ang uwi ko ay palagi siyang nagu-undertime para lang sa akin.

Marahan akong tumango. “Pero ayos naman ako. Papasok ako bukas.”

“Good! Dapat lang Skyrene! Ikaw yata ang kauna-unahang magiging degree holder sa lugar natin ’no!” proud niyang sambit.

Napangiti ako dahil doon. Inayos niya ang kanyang bag bago isukbit ang kamay sa aking braso. Sabay na kaming nagpaalam sa mga kasamahan naming pauwi na rin.

Hindi ko maiwasang hindi isipin ang sinabi ni Valerie sa akin hanggang sa makauwi na kami sa bahay. She waves goodbye, at gano’n din ang ginawa ko. Nang makita kong nakapasok na siya ay wala sa sariling inilibot ko ang aking paningin sa mga bahay na nakapaligid sa akin.

We live in a pretty poor area of the city. Kung isa ka sa mga mayaman ay hindi mo aakalaing mayroong ganitong klase ng lugar sa likuran ng marangyang siyudad na pinanggalingan namin ni Valerie.

Scavengers. Iyan ang karaniwang tawag sa mga taga-West Side. Sa amin.

Sa mga karatig lugar ay ganoon na ang tawag sa amin kapag nalaman nila kung saan kami nanggaling. Ang tingin kaagad ay masamang tao o di kaya naman ay mga walang tamang asal. They’re stereotyping us because of the place we live in.

Masisikip na kalye. Mga asong gala na ang iba ay may rabies pa. Mga maiingay at tsismosang kapitbahay. Mga magnanakaw. Mga basagulero at lasinggerong nagkalat sa kalsada kahit dis-oras ng gabi.

This part of the city is labeled as the most dangerous place in town. Iyong lugar na ang sabi ay kapag pinasok mo, hindi ka na makakalabas ng walang galos.

Oo nga at maliit lang naman ang lugar namin pero hindi ko maipagkakailang dito naman nangyayari ang lahat ng kaguluhan. Napapitlag ako nang marinig ang mabibilis na takbuhan sa aking likuran.

Damn it! Nagmamadali akong tumakbo papunta sa pintuan at agad na pumasok doon.

Sunod kong narinig ang alingawngaw ng wang wang ng alam ko’y mga pulis. Again? Kanina paggising ko ay iyon ang naging alarm ko at hanggang ngayong matutulog na lang ako ay mayroon pa rin.

Pagod akong napasandal sa aming lumang pintuan habang hinihintay na humupa ang ingay at takbuhan sa labas. Nang marinig ang pagtahimik ng lugar maging ang mga sasakyan ng pulis ay roon ko lang naisip ang mga kapatid ko.

Wala akong inaksayang segundo. Patakbo kong tinungo ang kwarto ng mga kapatid kong lalaki. Muntik pa akong mapamura nang matisod ako gawa ng mga maruruming damit na nagkalat sa sahig. Shit!

Marahas kong binuksan ang kwarto nila Ramiel at agad na binuksan ang ilaw roon. Hinihingal kong ipinasada ang mga mata sa kani-kanilang kama. Para akong binunutan ng malaking tinik sa dibdib nang makitang mahimbing silang natutulog doon.

Tumagal ang tingin ko sa kama ni Ramiel na napapikit nang mariin dahil sa liwanag ng ilaw na aking binuksan.

“Sky,” ungot niya bago iharang ang mga braso sa mata.

Napalunok ako at muling pinatay ang ilaw. Dahan-dahan akong lumapit at naupo sa kama ni Ramiel.

Parang gusto kong maiyak dahil sa matinding kaba para dito. Napapailing na lang ako habang nakadungaw sa mukha niya sa tulong ng nakabukas na ilaw ng poste sa labas ng bintanang walang kurtina.

I am damn scared! Sa tuwing nakaririnig ako ng kaguluhan sa labas ay palagi kong naiisip si Ramiel—knowing him and my father. Siya talaga ang nakikita kong pupwedeng magmana sa kaangasan ng isang ’yon.

“Why are you here, Skyrene?” tamad niyang tanong gamit ang inaantok pang boses.

“W-wala. Kakauwi ko lang, Ram. Are you okay? The kids?”

Tinanggal niya ang kamay sa ulo at binuksan ang isang mata para titigan ako. “Kung tatanungin mo kung nakipag-away ako ngayong araw, ang sagot ay hindi, okay? We are fine, Sky.”

Pinagdiin ko ang labi ko at hinawakan ang kamay niyang nasa aking gilid.

“Just be good Ramiel, nagkakaintindihan ba tayo? Please stay away from gang wars and shit. Masyado kang matalino para doon.”

He chuckles. Kinurot ko naman ang kamay niya kaya madali siyang nahinto.

“Huwag mo nga akong isipin, Sky. You should think about yourself. Look at you, mukha ka na namang zombie.”

“Ano?!” Inis kong hinampas ang dibdib niya.

“Shh!” Patuloy siyang tumatawa habang sinasaway at iniilagan ang mga kamay kong mapanakit.

Sa huling sapak kong tumama sa balikat niya ay tumigil na ako.

“Siguraduhin mo Ramiel na hindi mo ako bibigyan ng sakit sa ulo!” banta ko sa kanya.

Iminuwestra ko ang mga mata ko pagkatapos ay itinuro sa kanya. Umiiling naman si Ramiel habang patuloy akong pinagtatabuyan. Hindi ko na rin napigilan ang matawa.

Tumayo ako at lumapit naman kay Rigel para tingnan kung may pasa ba ito o galos sa katawan. Kung minsan kasi ay pati ang isang ito napapasa na rin sa mga away. I kiss his forehead before finally leaving their room.

Alas kuwatro na ako nakapagpahinga nang tuluyan. Naglinis pa ako nang kaunti sa labas at nag-load ng mga labahin sa may taning naming washing machine kaya naman ’pag gising ko para sa eskwela ay nakumpirma kong totoo nga ang sinabi ni Ramiel sa akin kagabi.

I definitely look like a zombie. Mabuti na lang at hindi ako nauubusan ng concealer para itago ang mga tanda ng pagiging responsable ko.

“That’s it for today. Bukas ay kailangan ko na ng listahan ng mga kagrupo ninyo. At least five members per group,” pinal na sambit ng aming professor bago ito dire-diretsong lumabas ng silid.

Natigilan ako at wala sa sariling napatingin sa mga classmate kong excited sa gagawing project. Parang gano’n lang kadali sa kanila ang magplano kung paano maipapasa ang subject na ito samantalang ako ay hirap makahanap ng mga kagrupo.

“Sky, sa amin ka na lang!” excited na hiyaw ni Louie nang makita ako.

“No way, Louie! We are full!” pigil ng babaeng tinitigan pa ako simula ulo hanggang paa.

Napangisi ako sa naging reaksiyon niya. Another day of hatred, of course.

“Kendall, matalino si Sky, tsaka kulang pa tayo,” aniyang nililingon ang isa pang babae na katabi ng tinawag niyang Kendall.

Hindi ko na inintindi ang pagdidiskusyon nila. Hindi naman sa namimili ako o ayaw kong makisali sa grupo, kung hindi dahil gusto ko lang umiwas sa posibleng kumosyon na magaganap sa araw na ito.

Kinuha ko na ang mga gamit ko at agad na isinukbit sa balikat ang dalang bag.

“Sky,” habol at tawag sa akin ni Louie.

Paglingon ko ay naroon pa rin ang iritadong mukha ni Kendall dahil sa pamimilit ng kasama nilang isali ako.

Pinilit kong ngumiti bilang pasasalamat sa kanya bago nagsalita.

“Hindi na Louie. Kaya ko namang gawin yung project mag-isa.”

“Good! Then go ahead—”

“Kendall!” Marahas na nilingon ng lalaki ang nagsalita kaya natigil ito.

Rumolyo naman ang mga mata ng babae dahil sa patuloy nitong pagtatanggol sa akin.

Inayos ko ang aking bag at taas-noo siyang tinitigan ng matalim. I can’t wipe the smugness off my face. Hindi ko alam kung bakit tuwang-tuwa akong naiinis sa akin ang mga babaeng ni hindi ko naman kilala.

“Don’t worry, hindi ko talaga balak sumali sa grupong hindi ko alam kung makapapasa ba.” Binalingan ko si Louie na halatang nagulat sa naging pahayag ko. “I’m sorry Louie, pero maliban sa pagiging mapapel, wala naman yatang maitutulong sa project ang isang ’to. I don’t like lifting something heavy,” makahulugan kong sambit.

Mas lalo akong napangisi nang makita ang marahas na pagtayo ni Kendall dahil sa sinabi ko. “Anong sinabi mo?!”

“Kenny…” kinakabahang sambit ng babaeng nasa gilid niya.

Lahat kami ay nakatayo na. Ang ibang papalabas na ng classroom ay muling bumalik dahil sa kaguluhang sinimulan ni Kendall.

“Anong akala mo, matalino ka, Del Rio?! Akala mo kailangan ka namin? Pwes, ang kapal ng mukha mo!” malakas niyang hiyaw habang nagngingitngit na sa galit.

Kumawala ang matinis kong pagtawa na mas lalong nagpausok sa ilong niya.

Wow! I’m good at pissing people off, huh? Nakakatuwa na naiinis sila sa akin sa hindi ko malamang dahilan. They’re just proving how insecure they are!

Well…kung hindi ko sila makakasundo, e ’di mas mabuti pang gatungan ang apoy ng inis nila. Sino bang matatalo? Ako ba?

I can hear clapping sounds at the back of my mind. Sa nakikita kong galit sa mga mata ni Kendall ay nagbubunyi ang mga demonyo sa utak ko.

Humakbang ako palapit para maharap siya nang mas maayos bago siya sagutin.

“Kung ikukumpara sa ’yo…” Ako naman ang tumitig sa kanya simula ulo hanggang paa. “Tingin mo?” nakataas ang gilid ng labi kong tanong.

Nakita ko ang pagkumo ng mga kamay niya at ang paghawak dito ng babaeng patuloy ang pag-awat.

“At oo Kendall, makapal ang mukha ko. Maging ang balat ko. Pero mas makapal ang utak ko kaysa diyan sa mga kolorete ng mukha mo.”

“Fuck you ka!” malakas niyang sigaw na naging umpisa ng hiyawan ng mga taong nakakasaksi sa amin.

Akmang hahablutin na niya ang buhok ko pero hindi niya nagawa nang humarang sa pagitan namin si Louie.

“Letse kang Del Rio ka!” nanggigigil niyang sigaw sa akin.

Imbes na sagutin ang mga pagmumura niya ay umalis na lang ako. I don’t even respond when she starts calling me names. Like fuck? Sa araw-araw kong naririnig ’yon ay sanay na sanay na ang magkabilang tainga ko.

Wala na bang bago maliban sa pokpok ako? Mahirap? Hampaslupa? Manggagamit? Ano pa? Ano pang gusto nilang itawag sa akin na masasaktan ako? As if masasaktan nila ako nang gano’n kadali!

Patuloy ang hiyawan ng mga lalaking sumunod sa akin palabas. Hindi naman nawala ang ngisi ko kahit na nakalayo na ako sa pinangyarihan ng eskandalo.

I can’t help but smile devilishly at the thought that these bitches don’t even know how pure and virgin I am than their pores.

Yes, they’re right about me being poor, pero ang mga salitang sumunod doon ay hindi na angkop para sa akin. Kung tutuusin ay hindi ko na dapat isipin ang mga sinasabi nila, pero ang mga ganitong klaseng pagkakataon ay hindi ko rin naman kayang palagpasin.

Tama ang kapatid ko. Kung kayang patumbahin kaagad, bakit hindi?

Besides, I am a Del Rio. I am from the West Side and nobody dares to fuck with people from the west!

CHAPTER 5

Chapter Five

Type

“Uy, si Sky!”

Malayo pa lang ako ay narinig ko na ang mga bulungan ng mga taga-kantong simula kanina pag-alis ko papunta sa eskwela ay nag-iinuman na.

“Si Sky!” hiyaw pa ng isang lalaking purong alak na ang dumadaloy na likido sa katawan.

Nauna na si Valerie sa Las Deux kaya naman mag-isa kong hinaharap ngayon ang mga lalaking ito. Itinaas ko ang kamay ko at madaling ibinaba ang mga daliri maliban sa pinakagitna.

Nagtawanan sila.

“Sungit ng muse natin!”

“Mayro’n siguro!”

Umirap ako sa mga nagsalita.

Kung siguro’y hindi ako nakatira rito ay baka tumakbo na ako dahil sa posibilidad na ma-rape, o di kaya naman ay mapatay ng mga mukhang demonyong mga lasinggerong burdado.

Muli silang naghalakhakan sa tinuran ko. Walong lalaking puro nakahubad ang nakita kong naroon. Some of them are really thin. Iyong ’pag nakita mong sumakay sa jeep ay mapapatago ka talaga ng cellphone kahit na hindi naman intensiyon ang mang-holdup.

Ang iba naman ay puno ng tattoo sa katawan at mayroong malalaking tiyan. Lungs full of nicotine, maybe drugs. Rotten liver. Intestines full of dog meat and shit. Pero mayroon pa rin namang maayos at may malalaking katawan, gaya ni Kuya Andoy at Billy.

Taas-noo akong naglakad sa kinaroroonan nila at nagawa pang huminto nang matapat sa kanilang pwesto.

“Ang ganda naman talaga ni Sky!” anang isa na tumayo na para abangan ang pagdating ko.

Kuya Billy stands up and offers his seat.

Doon ko lang napansin ang pansiyam na lalaking nasa pinakadulong pwesto ng kanilang session.

Nagmamadali niyang kinuha ang damit na nasa tabi at agad iyong isinuot. Si Cleveland. The people here call him Lando, ang anak ng aming barangay captain na noon pa man ay alam na ng lahat na gusto ako. Kaya nga walang mga lalaking taga-rito ang nakakaporma sa akin dahil sa kanya.

I smile at him.

Narinig ko ang pagpito ni Charles dahilan para kumulo nang kaunti ang dugo ko.

“Papito-pito ka pang ugok ka bakit naligo ka na ba?” inis kong hiyaw sa kanya na ikinatuwa ng mga lalaking kainuman niya.

“Walang patubig, Sky! Tsaka isa pa, sanay naman na hindi naliligo ang isang ’yan kaya hayaan mo na!” tumatawang singit ni Kuya Andoy.

Umiiling akong ngumiti sa kanya. Bumalik naman sa upuan si Kuya Billy nang tanggihan ko ang upuang inoffer niya.

“Pa-club ka ba? Gusto mong ihatid ka na namin?” Nilingon ko ang nagsalitang si Kuya Karyo, ang pinakamatanda sa kanilang lahat. Pinakalasenggo at pinakamaraming beses nang naglabas masok sa kulungan.

Sinalinan niya ang baso bago ibigay kay Lando.

“Hindi na, kuya. Magje-jeep naman ako. Sa kabila ako dadaan para hindi na ako mag-tricycle,” nguso ko sa shortcut na ang labas ay kabilang baryo na at sakayan.

“Ihahatid ka na namin Sky! Baka mamaya e pagtripan ka na naman ng mga taga-kabila e!” Si Kuya Tanding na inaabot na ang damit na nakasabit sa bintana ng kanilang bahay.

Inayos ko bag kong dala at muling umiling bilang pagtanggi.

“Hindi na, kuya.” Nagsimula na akong maglakad palayo. “Kayang-kaya ko naman sila!” natatawa ko pang sabi bago sila kawayan bilang pamamaalam, pero bago pa ako tuluyang makatalikod ay nakita ko na ang pagtayo ni Lando at pagtapik sa mga katabing lalaki.

“Ihahatid ko muna,” aniya.

“Lando, hindi na!”

Dumighay siya at inayos ang sarili. Muling umugong ang hiyawan ng mga nang-aasar na lalaki sa kanyang likuran.

Parang gusto ko na lang siyang hilahin pabalik sa upuang iniwan nang makita ko ang pag-gewang ng kanyang lakad. “Ops!”

“Tangina, ang hina mo talaga Lando. Dalawang oras ka pa lang nandito e! Lasing ka na!” Humalakhak si Kuya Tanding sa dagdag pang-aasar niya rito.

Imbes na mainis ay binalewala niya na lang ang mga kantiyawan.

“Lando hindi na, ayos naman na ako.”

“I’m not drunk, Sky. Ihahatid na kita kahit hanggang sa sakayan lang.”

Hindi ako nakaiwas nang kunin niya ang bag ko pagkatapos ay agad akong nilagpasan patungo sa daan ng shortcut.

Binilisan ko ang mga hakbang ko nang maisip na hindi na ako makatatanggi pa sa kanya.

Cleveland and I spent great time together during our childhood. Siya iyong palagi naming kalaro noon ng basketball at ilang mga pambabaeng laro dahil siya lang naman ang game na game sa lahat, hindi gaya ng iba na ang gusto ay puro panlalaki lang.

Wala sa sariling sinipat ko ang kabuuan niya nang mapantay kami ng lakad. His tanned skin looks so good on him. Manang-mana kay Tiya Cusing na morena at mayroong maalong buhok.

Sanay naman na akong ihatid niya sa labasan pero simula noong nagkaroon siya ng girlfriend ay medyo nawalan kami ng komunikasyon dahil pinagseselosan ako n’ong babae.

From what I remember, patapos na sana siya ng college nang mag-break sila ng girlfriend at pagkatapos no’n ay bumalik na ulit sa pagbubulakbol kaya nahinto hanggang ngayon. He’s two years older than me. Galing naman siya sa maayos na pamilya at mayroong dalawa pang kapatid na lahat ay may sarili nang pamilya.

“Ano? Hindi nga ako lasing,” tamad niyang sambit na hindi man lang ako tinapunan ng tingin.

Ipinilig ko ang ulo at itinuon ang mga mata sa daan. “Hindi naman ’yon. Wala lang, parang ang tagal nating hindi nag-usap e.”

“Bakit? Na-miss mo ba ako?”

I chuckle a bit. “Oo naman! Wala na kayang nagbibigay ng itlog na pula sa bahay!” natatawa kong sabi.

Natawa na rin siya at sa pagkakataong ’yon ay binalingan na ako. “Sorry. Wala e, nagmahal. Nasaktan. Naubusan ng itlog.”

Humagalpak ako ng tawa. There. Ang kaibigan kong parang nalayo sa akin ng ilang taon ay tila ngayon lang tuluyang bumalik. Sinapak ko ang braso niya nang hindi ko matigil ang pagtawa. “Baliw ka talaga!”

“Pero may natira pa naman. Brown nga lang!”

“Siraulo ka Lando! Kadiri!”

Napahawak na ako sa braso niya dahil sumasakit na ang tiyan ko sa kakatawa. I miss this. Tama siya, na-miss ko rin ang ganito. Siya kasi iyong tao na kahit may problema ay hindi mo mararamdaman. Natural siyang komedyante para sa lahat pero seryoso naman kung magmahal.

Siguro kung hindi dahil kay Valerie ay sinagot ko na ito noong unang beses niya akong niligawan. He courted me many times, but my mind already set high standards on loving someone.

Si Valerie ang nagbukas sa utak ko kung ano ang dapat at kung paano ang maging praktikal lalo na sa panahon ngayon. Sa sitwasyon namin. At tama siya, kailangang unahin ang utak.

“Dito na lang ako, Lando.” Kinuha ko na ang bag ko sa kamay niya.

“Mag-ingat ka. Kapag gising pa ako mamaya pwede mo akong i-text para masundo kita. Gagamitin ko ’yong pickup.”

“Hindi na. Kasabay ko naman si Valerie mamaya pag-uwi kaya ayos lang. Isa pa, baka nasa inuman pa rin naman sila Kuya Andoy.”

“Right. Pero pwede mo ba akong i-text kapag pauwi na kayo?” kunot-noo niyang tanong, tila nagmamakaawa sa hiling.

Marahan akong tumango sa kanya. “Sige. Mauna na ako. Salamat.” Tinapik ko ang braso niya at tuluyan nang sumakay sa jeep na nasa unahan ng pila.

Mabuti na lang at walang aberya sa daan at mabilis ang sinakyan ko kaya hindi ako nahuli sa duty.

“Nasa cabinet ni Pamela ’yong damit na gagamitin mo ngayon, Sky. Sa VIP one tayo,” nagmamadaling sabi ni Louvre habang nakaharap na sa vanity mirror at inaayusan ng aming stylist.

“Sige. Salamat.” Nagmadali na rin ako.

Ang sabi ni Valerie ay mayroon na namang bachelor party sa VIP kaya naman kailangan kami roon.

Suot ko ang itim na dress, maiksing wig na kulay abo at mataas na heels. Ilang beses kong inayos ang sarili ko sa harapan ng malaking salamin.

“You look so good, Sky! Nakakainggit talaga ’yang katawan mo. Alam kong hindi ka nagwo-work out pero grabe ang curves! Nagmumura sa ganda!” matinis ang boses na pamumuri sa akin ni Mikaela habang patungo na kami sa kasiyahan.

“Ikaw din naman, Mika. Ang ganda kaya ng katawan mo,” nakangiti kong pahayag.

Ngumisi siya at kumapit sa braso ko. “Salamat! Ikaw ba, ayaw mo bang maging full time sa ganito? Alam ko aalis na si Grace, e. Baka gusto mong pumalit sa pwesto niya bago pa maghanap ng iba si Nixon?”

“H-ha? E bakit? Ayaw na ba niya ng ganitong trabaho?” Parang tumaas ang tuwa ko sa narinig.

Hinawi ng mga bouncer ang makapal at mataas na kurtinang kulay ginto para makapasok kaming lahat sa loob.

“Hindi! Ano ka ba, hindi mo alam? Maswerteng nakabingwit ng mayaman kaya mag-aasawa na! Grabe ’no? Ang swerte talaga n’ong babaeng ’yon! Idol!” humahagikhik niyang pagkukwento sa akin.

Tumango-tango na lang ako at pinakinggan pa ang ibang mga sinabi niya tungkol kay Grace at sa iba pang mga babae.

Hindi na nakagugulat ang ganito. Ilang babae na ba ang gaya ng sabi niyang sinuwerte

matapos magustuhan ng isang mayaman?

Mayroon ngang isang linggo pa lang ay agad nang umalis nang makatagpo ng matandang mayaman na kaya siyang buhayin sa matiwasay na pamamaraan.

Being in this business, you need to have an open mind to deal with every situation. Ang iba ay nagte-take advantage sa ganito para lang umangat sa buhay pero mayroon din namang iba na trabaho lang ang gusto.

Halos lumabas na ang bagay sa aking dibdib nang matapat kami sa malalaking speaker na nasa ibaba ng DJ. Huminto sa pagsasalita si Mikaela dahil doon pero nang makalayo ay muli ng nagkwento.

Natigil lang siya ng tuluyan nang makapasok na kami sa pinakamalaking kwarto ng Las Deux. The room has its own international DJ to play for the groom and his friends.

I plaster a big smile on my face and start greeting the guests. Nakahinga ako nang maluwag nang makitang medyo may mga edad na ang narito sa loob. I bet there’s no chance of seeing the bachelors tonight.

Masaya akong hindi ako makikita o makikilala ni Eros ngayon gabi, pero may parte sa akin na nanghihinayang. Hindi ko alam. Siguro kasi ilang gabi ko na silang hinintay, pero ngayong linggo ay kahit isa sa magpipinsan ay wala akong nakita.

Am I intrigued? Yes. Am I scared? Definitely. Hindi ko alam kung anong label ng relasyon ang mayroon sila ni Jaxel kaya natatakot akong baka ’pag nakilala niya ako ay mabanggit niya ako rito.

Our night ended well.

Maliban sa nananakit na paa ay wala namang naging problema sa event. Everybody had fun, at sa nangyari ay sigurado akong mapapaisip ang groom kung tama ba ang naging desisyon niyang magpatali na sa iisang babae habang-buhay.

Nauna akong bumaba sa mga kasama ko dahil ayaw ko nang makisali pa sa usapan nila. I am done tonight. Hindi pa rin ako masyadong nakakabawi ng tulog dahil sa halos araw-araw na event na pinasukan ko.

“Done?” nakangising tanong sa akin ni Valerie nang makasalubong ako sa baba.

Tumango ako at sinundan siya pabalik sa bar area. Maury offers me a drink. Ito ang tila prize ko sa pagtatapos ng aking trabaho.

Naupo ako sa high chair matapos inumin ang alak at pagkatapos ay madaling tinanggal ang pumps na suot ko. I massage my feet despite the old guy sitting beside me. Ni hindi ko siya tinapunan ng tingin dahil parang naubos na ang lakas ko sa pakikipagsosyalan sa itaas.

Lumakas ang hiyawan ng mga tao sa anunsiyo ng DJ na nakasalang para sa susunod na tutugtog.

Of course, save the best for last, right? Ibinalik ko ang suot na pumps nang marinig ang pagtawag ni Kristal sa akin.

““Sky, pwede? Saglit lang? Can you give this to table fifteen? Sige na, na-late na kasi ’to e!” malakas niyang sabi na pilit tinatapatan ang malakas at mabilis na saliw ng tugtugin sa kabuuan ng club.

“No problem!”

“Hulog ka talaga ng langit! Thank you!” Halos halikan pa niya ako sa tuwa dahil doon.

Natatawa kong inayos ang sarili bago kunin ang tray na naglalaman ng ilang cocktail. Huminga ako nang malalim dahil tila umikot ang paningin ko sa inuming binigay ni Maury kanina. Ikinumpas naman ni Valerie ang kamay na may relo para sabihing bilisan ko.

Malalaki ang mga naging sunod kong hakbang para lang matapos na ang trabaho. Ilang ilag ang ginawa ko sa mga nagkakasiyahang nilalang na malapit sa dance floor.

“Excuse me. Thank you!” I say the same words for a couple of minutes until I see the table I’m headed to.

Sumabay sa drop ng kanta ang tila paglagapak ng puso ko sa sahig dahil sa nakita. The Vergaras are here! Hindi lang isa, kung hindi silang tatlo!

Tumigil ang paghakbang ko nang makita si Louvre na nakababa na pala galing sa VIP at ngayon nga ay katabi pa si Eros! Hindi ko alam kung makahahakbang pa ba ako o ano. Mabuti na lang at nakita ako ni Valerie sa gano’ng posisyon.

“Sky! Bilisan…”

Hinawakan niya ang balikat ko para kunin ang buo kong atensyon. Madali ko namang ipinilig ang paningin ko sa kanya.

“Val…”

“O? Bakit?”

Hindi ko pa man nasasagot ang tanong niya ay agad ko nang kinuha ang kamay niya at ipinatong doon ang lahat ng hawak ko. I can’t. I just can’t face the bachelors! Kahit na isang porsiyento lang naman ang posibilidad na makilala ako ni Eros ay hindi ko iyon pwedeng isugal ngayon!

“Ikaw na lang, pwede? Nababanyo na pala ako!” pagsisinungaling ko bago siya tuluyang iwan doon.

Hindi ko na naintindihan ang sinasabi niya dahil humalo na ako kaagad sa mga taong nasa dance floor. I dance with them for a bit hanggang sa marating ko ang daan patungo sa locker.

Doon ko na rin hinintay si Valerie, at habang ginagawa iyon ay ilang sentences na ang sinaulo ko para sa pagpapaliwanag sa kanya. I know her so well and vice versa. Alam kong magtatanong ’yon at handa ko namang sagutin ang lahat.

Natutulala kong pinahid ang makapal na makeup sa mukha ko. I gently wipe it all off. Maging ang false eyelashes ay maingat ko ring tinanggal sa pagkakadikit sa aking talukap.

Nang makita ko na ang normal kong mukha sa ilalim ng makapal na makeup ay tinanggal ko naman ang aking wig na suot. Ibinuhaghag ko roon ang mahaba kong buhok na naging kulot na dahil sa pagkakatali.

Pakiramdam ko’y naririnig ko na naman ang mga pagalit sa akin ni Nana Mauricia nang maramdaman kong medyo basa pa iyon.

“Sky?!” Napapitlag ako nang pumasok si Valerie sa kwartong kinaroroonan ko.

Agad naman akong nagbaba ng tingin nang makita ang kuryosidad sa mga mata niya.

“Tell me, anong nangyari? Kilala mo ba yung mga nasa table fifteen?” dire-diretso niyang tanong sa akin.

Marahan naman akong tumango. “Not exactly…but I met one of them.”

Nakita ko ang panlalaki ng mga mata niya at ang bahagyang pag-awang ng kanyang mapupulang labi. “Dito sa club? Nakausap mo? May atraso sa ’yo?!”

Maagap ang naging pag-iling ko. “It’s not what you think, Val. Pero ang isa roon…he’s one of Jaxel’s friends.”

This time, her jaw drops. “Talaga? Sino roon?”

“Hmm, Eros?”

“Eros?”

Huminga ako nang malalim bago alalahanin ang mukha ng lalaking tipo ni Louvre.

“The one with loose pompadour hair. Soulful and gentle eyes…royal blue top, black pants? Handsome. Very handsome…” natutulala kong sambit habang inaalala ang lahat ng pagkakataong natitigan ko ang maamo’t gwapong mukhang ’yon.

Valerie snaps her fingers in front of me. Napakurap-kurap ako sa ginawa niya. Damn it. Am I dreaming? Seryoso? Natulala na ako habang inaalala ang bawat detalye n’on?

“Shit. Type mo!”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa naging konklusiyon niya. “What?! No!” Tinalikuran ko siya at ipinagpatuloy ang pag-aayos.

“Tangina. Type mo nga!” parang kinikiliting bulateng bulalas niya ulit.

Tinitigan ko siya gamit ang salaming nasa aking harapan.

No way! She has to be kidding me. Type? Type ko ang isa sa mga pinagkakaguluhang lalaki ng karamihan?

Wala sa sariling bumalik ang mga mata ko sa aking repleksiyon habang dahan-dahang hinahawi ang mga buhok na nakaharang sa aking pisngi.

Magugustuhan ba ng isang kagaya niya ang isang gaya ko?

CHAPTER 6

Chapter Six

Paths

“Ate…”

Napamulat ako nang marinig ang maliit na boses ni Cassy. Hindi ko pa man tuluyang naididilat ang mga mata ko ay parang gustong tumulo ng mga luha roon nang makitang hindi lang pala siya ang nasa kwarto ko.

They’re all here—si Cassy na hawak ang isang cake na mayroong nakasinding kandila, sina Zuben at Rigel na may mga hawak na lobo at si Ramiel na may nakapaskil sa mukhang ngiti na akala mo’y siya ang regalong matatanggap ko ngayong araw ng aking kaarawan.

“Happy Birthday, Ate Sky!” they greet in unison.

Nagmamadali akong bumangon. Agad kong tinakpan ang mukha ko nang maramdaman ang tuluyang pagtulo ng mga luha ko.

Hindi ko naalala na ngayon pala ang araw ng birthday ko! I lost track of time.

May mga taong ilang buwan pa ang layo ng kanilang kaarawan ay naghahanda na, but for me, it’s just another day to be thankful for.

“You guys!” Hinawi ko ang mga luha ko.

Nagsimula na silang kumanta at habang ginagawa nila ’yon ay nag-uumapaw na ang kasiyahan at pagmamahal sa aking puso.

Sa mga nagdaang taon ay hindi naman talaga namin nakasanayan ang mag-celebrate ng birthday. Ang pinakabongga na yatang birthday na naganap sa pamilyang ito ay iyong huli ni Zuben.

Tumama kasi sa huweteng si Nana Mauricia noon kaya napaghandaan ang kapatid ko.

Lumapit si Cassy dala ang cake na may sindi para mahipan ko.

“Wish, ate.”

Ngumiti ako pabalik at huminga nang malalim bago humiling. “Hiling ko na sana…sana makaya natin ang lahat kahit na tayo-tayo na lang ang magkakasama. I wish that all of you will have a great future ahead. Alam kong hindi magiging madali, pero gagawin ko ang lahat makapagtapos lang kayo ng pag-aaral,” buong-puso kong hiling bago hipan ang kandila.

Nagpalakpakan ang mga kapatid ko maliban kay Ramiel na agad lumapit para sindihan ulit ang hinipan ko.

Nalaglag ang panga ni Cassy sa ginawa nito.

“Ram?” kunot-noo kong tanong.

Napunta sa kanya ang mga mata namin pero imbes na mag-sorry ay nagsalubong lang ang kilay niya. “Make a wish again. This time, I want you to wish for yourself, Skyrene.”

“Ram, I—”

“Wish! Come on!” Ngumiti na siya.

Kung hindi pa tumango-tango si Zuben at Rigel ay hindi pa ako sumunod sa gusto niya. “Alright! Sige na nga! Ang wish ko…” Pumikit ako at taimtim na sinarili na lang ang kahilingan.

I wish that this year will be good to us. Hiniling ko na sana bigyan ako ng malusog na pangangatawan para maipagpatuloy ko ang pagkayod upang masuportahan sila. Iyon lang talaga e. Ano pa ba ang dapat kong hilingin?

Hinipan ko ang kandila. Nginitian ko si Ramiel kahit na mukhang hindi pa rin siya kumbinsido sa ginawa ko.

“Care to share?” tanong ni Rigel.

Umiling lang ako at tumayo na bago sila yakapin isa-isa. “Thank you sa inyo…”

Nang matapos kong yakapin ang huli at awtomatikong napadpad ang mga mata ko sa wall clock.

Nawala ang ngiti ko nang makitang tanghali na pala at wala pa akong nailuluto! Today is the deadline of our bills too! “Oh God! Anong oras na!” hiyaw ko.

Mauuna na sana akong lumabas sa kwarto pero maagap akong napigil ni Ramiel.

“Everything is already done, Sky. Nagluto at naglinis na ako, at nakapaglaba naman na sina Cassy at Zuben. Rigel already paid the bills too, kaya wala na ulit laman yung lata sa baba. Anyway, wala ka nang gagawin ngayon kung hindi ang magpahinga.”

“What do you mean magpahinga?”

Natatawa niya akong inakbayan. Nauna namang lumabas ang mga kapatid ko para bumaba.

“Well, we just want to make your day easy for you. Kahit ito man lang.”

“Ram…”

“Wala nang reklamo!” Tinanggal niya ang pagkakaakbay sa akin nang marating namin ang hagdan. Kinuha niya ang kamay ko sabay sabing, “Happy birthday, ate.”

Ngumiti ako at tumango. “Thank you, Ramiel.” Agad ko siyang niyakap at hinalikan sa pisngi.

Natapos ang araw na wala nga akong ginawa. They did all the chores at maging si Valerie ay hindi ako pinayagang pumasok sa club.

Kinagabihan ay sabay na dumalaw sa bahay sina Nana at Valerie para tapusin ang selebrasyon ng araw ko. Nagdala si Nana Mauricia ng mga pagkain samantalang si Val naman ay alak.

Hindi na ako nagreklamo. Habang nagkakatuwaan at nagsasayawan sila sa living room ay nakangiti na lang akong napasandal sa dingding habang nakatingin sa kanilang lahat.

Who said wealth is all about money and fancy things? Sabi nila hindi mabubuhay ang tao ng wala ang karangyaan at pera, pero ako? Mawala lang ang isa sa kanila ay parang gugustuhin ko nang hindi mabuhay. They’re my treasures. Sila lang ang kayamanan ko at wala nang iba.

My birthday gave me a hangover the next day.

Para na naman akong zombie na pumasok sa klase kinabukasan. Mabuti na nga lang at walang masyadong gustong sumubok ng pasensiya ko ngayong araw dahil baka hindi lang sa guidance ang punta namin. Not even in the hospital. I think I might finally kill someone today…

Natigil ako sa paglalakad sa hallway nang makita si Ross habang hawak ang isang bouquet ng bulaklak. Wala sa sariling napalingon ako sa likuran ko, hinahanap kung sino ang posibleng bibigyan niya n’on, pero nang wala akong makita ay bumilis na ang tibok ng puso ko.

Ngumiti siya at naglakad palapit sa kinatatayuan ko.

“Belated happy birthday, Sky.”

“T-thank you Ross,” nahihiya kong sagot habang tinatanggap ang bulaklak na dala niya.

He nods and gives me the sweetest smile. “Gusto ko sanang pumunta sa bahay n’yo kahapon pero naisip kong hindi ko nga pala alam kung saan ka nakatira.” Napakamot siya sa ulo.

Napangiwi ako at natawa na lang. “Mabuti na lang rin na hindi mo alam, Ross!” Humagikhik ako. “Salamat dito ha. Nag-abala ka pa e hindi naman ako mahilig sa ganito. Wala rin kaming flower vase tsaka aksaya sa tubig kapag…”

Natigil ako sa pagsasalita nang mapansing nakatitig lang siya sa akin. “T-tsaka…” Ano na nga ulit ang topic?

Natawa siya sa pagkatuliro ko.

“Ang dami mo namang sinabi. I just wanted to give you something. No big deal.”

Tumawa na rin ako. “Right. Thank you ulit.” Inamoy ko ang bulaklak kahit na mukha namang walang amoy ’yon.

Ano bang nagustuhan ng mga babae sa bulaklak na ganito? Maliban sa mahal ay wala namang kwenta dahil nabubulok lang kalaunan. Hindi naman sa ayaw ko pero ang pinambili nito…pwede nang pambili ng ilang kilong bigas.

Hindi na ako nagreklamo pa. Hinatid lang ako ni Ross sa aking silid at pagkatapos ay umalis na rin.

Natupad ang hiling kong sana ay walang sumira ng araw ko. Maliban sa mga bulungan na hindi ko talaga marinig, probably because of the flowers, ay wala naman na akong naging problema.

Matapos ang klase ay naligo lang ako pag-uwi at agad na ring pumunta sa Las Deux para sa trabahong ibinigay ni Nixon.

Dahil sa pagkawala ni Grace ay ako na muna ang humalili sa kanya.

Habang wala pang nakukuhang kapalit ay nagpatuloy ang trabaho kong gano’n. I’m glad that I didn’t see the bachelors for two weeks straight! Sa ilang gabing pagpalit ko kay Grace ay ni isa sa mga Vergara’y wala akong nakita.

Mabuti na rin iyon dahil pakiramdam ko’y masyado na akong humahanga sa isa sa kanila. I don’t know. Hindi naman kasi ako madaling mamangha sa gwapo lang o sobrang yaman, pero ang mga lalaking iyon? Lahat na yata ng magandang katangian ay hinakot na.

“Ayaw mo ba talaga?” kunot-noong tanong ni Mikaela sa akin.

Katatapos lang naming magtrabaho at ngayon nga ay naghahanda nang umuwi.

Umiling ako. “Hindi pa yata ako handa,” I confess.

Tumawa lang siya at hindi ako sineryoso. Ilang araw na niyang tanong ang bagay na ’yon sa akin at hanggang ngayon ay iisang sagot pa rin ang sinasabi ko. Hindi.

“Sky, mas malaki ang kikitain mo kung sakali. Isang ungot mo lang naman kay Nixon ay tiyak na ipapasok ka kaagad n’on! You are more than qualified!”

Ipinusod ko ang aking buhok bago siya sagutin. “Sa ngayon kasi nag-aaral pa ako. Gusto kong mag-focus muna roon. Nixon needs a full time replacement for Grace. Hindi ko pa yata kaya ’yon. Ngayon pa nga lang ay nahihirapan na ako…”

bumuntong-hininga siya bago tumango-tango. “Ikaw. Pero sinasabi ko lang sa ’yo. Alam mo ba may kakilala akong hindi naman nag-aral pero tingnan mo, matapos magtrabaho sa ganito ay nakapag-asawa ng mayaman. Ngayon ay siya na ang may hawak ng lahat ng negosyo!”

“Baka swerte lang.”

“No. Utak ang ginamit Sky. Nag-asawa muna ng mayaman, pagkatapos ay saka nag-aral! O ’di ba? Kaya ako, saka na muna ’yan. Pagkatapos mag-aral, magtatrabaho pa rin naman, kaya bakit kailangan ko pang magpakahirap sa mga leksiyon kung mas natututo ako rito sa mga leksiyon ng buhay?”

Tipid akong napangiti sa litanya niya. Kung tutuusin ay may punto naman si Mikaela. Marami na rin naman akong kilala na hindi nakapag-kolehiyo o kahit high school pero ngayon ay mga successful na.

Pero sabi ko nga, magkakaiba ang mga tadhana ng tao. Hindi porket gano’n ang nangyari sa isang tao ay posibleng gano’n na rin ang mangyari sa ’yo. We are walking on different paths, at hindi ko kailanman papalitan ang gusto ko sa buhay base sa mga nangyaring kapalaran ng mga taong kilala ko.

Gusto kong mag-aral at makapagtapos. Para sa sarili ko at sa mga kapatid ko.

Napangiti ako nang maisip ang isang bagay.

Hindi ba mas masaya kapag nakita ko ang mukha kong nakasuot ng toga sa malaking tarpaulin habang nakasabit sa labas ng bahay namin o di kaya naman sa bukana ng Westside?

Ang tarpaulin ko na may diskripsiyong: Ang kauna-unahang degree holder ng Westside!

Matapos mag-ayos ay nagpaalam na ako kay Mikaela kahit na hindi pa natatapos ang pangungumbinsi niya sa akin.

Pasalampak akong naupo sa harapan ni Valerie. Tumigil naman siya sa pag-aayos ng mga gamit nang makita ang pag-buntonghinga ko.

“O? Anong nangyari sa ’yo?”

“Wala, pagod lang siguro.”

“Pagod? Ngayon ka lang yata napagod?”

Isinara niya ang kanyang backpack. Tumayo na ako nang makitang tapos na siya.

“Oo nga. Tsaka inaantok na ako.” Humikab pa ako bilang pagsegunda sa rason ko.

“’Di nga?”

Isinukbit niya ang kanyang bag sa balikat at sabay na kaming naglakad palabas ng club.

“Oo nga.”

“Kinukulit ka pa rin ni Mika ’no?”

Nagbaba ako ng tingin. Ayaw ko mang sabihin ang totoo ay wala na akong magagawa. Magkarugtong na talaga ang mga bituka at utak namin.

“Huwag mong isipin ’yon, Skyrene. Ang atupagin mo yung pag-aaral mo, dahil ’yan ang mas importante sa lahat. Okay?”

Tumango-tango ako.

Hanggang sa makauwi ako sa bahay ay wala akong naisip kung hindi ang pagpayag na maging full time sa club. Oo nga’t gusto ko ang kita sa gano’n, pero marami pa rin akong nakikitang rason para tanggihan ang trabaho.

Unang-una, hindi ko alam kung kakayanin ko ’yon lalo pa ngayong malapit na ang finals.

Pangalawa, hindi naman sa minamaliit ko ang mga nagtatrabaho sa VIP, pero sa ngayon ay ayaw ko munang pasukin ang trabahong ginagawa nila. Kuntento na ako sa maliit na kita basta sa malinis naman na paraan.

Sapat na iyon para sa akin.

Nagpatuloy pa ako sa pagtatrabaho roon ng ilang linggo. Mabuti na lang at naging abala rin si Nixon sa ibang branch ng Las Deux, kaya hanggang ngayon ay wala pa ring nakukuhang kapalit ni Grace.

Sa sumunod na buwan ay mas lalong dumami ang mga kailangan kong gawin sa school. Kasali na roon ang ilang mga group projects na may tatlong miyembro lang. It’s me, myself and I.

Ilang araw kong tinanggihan ang trabaho sa club nang sumapit ang finals.

Naging abala na lang ako sa pagbabantay ng computer shop habang gumagawa ng mga proyekto sa school.

Ramiel has been in charge of our food. Dahil finals week na ay marami itong naging customer sa pagtu-tutor, kaya naman ang lahat ng kinita niya ay napupunta sa mga gastusin namin sa bahay.

“Me, myself and I?” kunot-noong tanong ng aming propesor nang makita ang ginawa kong group project.

Kung tutuusin ay hindi lang ako ang nagpakahirap doon. Kung pupwede ko nga lang idagdag ang pangalan ni Ramiel ay ginawa ko na.

“Yes, Sir.”

“I said five people in a group. As far as I can remember, tatlumpu ang estudyante ko sa klaseng ’yon, Ms. Del Rio.”

Nagpaskil ako ng hilaw na ngiti. “Me, myself and I and Sky and Rene na lang, Sir,” nakangiwi kong sagot.

Umiling lang ang lalaking nasa harapan ko pagkatapos ay bumuntong-hininga. “Gaya pa rin ng dati?” he asks.

I nod at him.

“Well, kung ayaw pa rin ng mga kaklase mong makagrupo ka, I might say that I am impressed again by this.”

Lumawak ang ngiti ko sa narinig. “Thank you so much, Sir!”

Ngumiti siya at pinasadahan nang mabilis na pagbasa ang ipinasa kong project. “Good…you don’t need anyone to help you with this.” Isinara niya ang hawak at binalingan ako ng buong atensyon. “I’ll see you in my next class, Ms. Del Rio. Keep your head up high. Pasasaan ba at titingalain ka rin ng mga iyan,” makahulugan niyang sabi.

Pakiramdam ko’y tumaba ang puso ko sa narinig. Nagmamadali akong lumabas doon na may tuwa sa puso.

Sa lahat talaga ay si Mr. Javier ang noon pa lang ay naging paborito ko na. Hindi lang dahil sa magaling siyang magturo, kung hindi dahil ramdam ko sa kanya ang totoong pagmamahal sa trabaho at sa bawat estudyanteng nasa university. Lalong-lalo na sa mga kagaya ko.

“Fifty thousand pesos!” hiyaw ni Louvre na kumuha ng buong atensyon ko.

Hindi ko sana tatanggapin ang raket na ito ngayon sa Las Deux dahil may exam pa ako bukas, pero dahil sa project na kailangang gawin ni Zuben at Cassy ay napasubo na ako.

“Talaga, Louvre?! Gano’n ba sa Solandres?!” Si Mikaela.

Bumagal ang pagsipat ko sa aking repleksiyon habang ang tainga ko ay nasa kanila ang buong atensyon.

“That was three years ago pa, ha! I heard the rate is now higher, lalo na kapag sa mismong event ng splurge.”

Napailing ako sa narinig. Minsan na akong napunta sa Solandres at nakapagtrabaho noong seventeen years old pa lamang ako.

Minsan ay narinig ko na rin ang splurge kay Nixon na isa sa mga miyembro ng multi-millionaire club kung saan mas maraming benefits, lalong-lalo na sa mga babae. Splurge, from what I can remember, is an event where virgin innocent ladies are up for bids.

“Hindi ako sa mismong event noon na ginaganap lang isang beses sa isang taon kaya hindi gano’n katas, pero may isa akong nakilala na umabot ng fifteen million ang bid!”

Literal na naputol ang paghinga ko sa narinig. Maging ang mga babaeng kasama namin sa kwartong ’yon ay pareho kong nalaglag ang panga!

“Talaga?! Oh my God! Kung alam ko lang na mayroong ganyan ay hindi ko na isinuko ang pagkababae ko sa ex kong walang kwenta! Grabe!” frustrated na hiyaw ni Mikaela.

Natawa na lang si Louvre sa narinig. “Kahit naman gustuhin mo, hindi rin madaling makapasok sa Solandres. Kahit na virgin ka, may screening pa rin doon. That club is known only for the best—meaning, best for getting high-end virgin girls. Iyong magaganda talaga at purong-puro! Imagine, magiging milyonaryo ka sa pakikipag-sex sa taong mananalo ng bid sa ’yo!”

Wala sa sariling napalunok ako.

Hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko ngayon. Kailanman ay hindi ko naisip na ibenta ang katawan ko para lang sa pera. At kung si Valerie naman ang hihingan ko ng opinyon tungkol dito, babatukan lang ako nang malakas ng isang ’yon!

I will never do that.

Hinding-hindi ko kailanman naisipang gawin ang bagay na ’yon sa kabila ng kahirapan namin ng mga kapatid ko.

Hindi ko ibibigay ang pagkababae ko kapalit ng pera at ipinapangako kong hindi ako magiging katulad ng mga babaeng nakapaligid sa akin.

I have goals and plans for my siblings, and giving up my virginity in exchange of money isn’t part of it.

Iyon ang akala ko…

CHAPTER 7

Chapter Seven

Phone Call

“Cassy? Anong nangyari diyan?” Madali kong nilapitan ang kapatid ko para lang tingnan ang pasa niyang malapit sa siko.

Gaya ko ay gulat rin siya nang makita ang sariling katawan.

“May nanakit sa ’yo? Cassy, huwag mong subukang magsinungaling sa akin ha!”

“Ate, wala. Baka nabunggo lang tapos hindi ko na namalayan. Wala namang gagalaw sa akin sa school,” aniya habang sinusulyapan ang mga kapatid na lalaking patuloy lang sa pagkain ng agahan.

“Sigurado ka?”

Ngumiti siya at tumango-tango bilang sagot sa tanong ko.

Ito ang ayaw ko sa lahat. Alam kong kaya kong tiisin ang lahat ng pananakit at pang-aapi sa akin sa university, pero pagdating na sa mga kapatid ko ay handa akong makipagpatayan kahit kanino. Wala akong pakialam kung anak pa ng pinakamayamang tao sa buong mundo ang babanggain ko.

Hinaplos ko ang buhok niya.

“Ingatan mo naman ’yang sarili mo, okay? Kayo.” Tinapunan ko ng tingin ang mga lalaki kaya natuon ang pansin nila sa akin. “Huwag makikipag-away at huwag mang-aaway. Zuben?”

“Oo naman, ate! Alam ko na ’yun.”

Binalingan ko naman sina Ramiel at Rigel. “Kayo?”

“Blah blah. Sige na.” Si Ramiel na agad kong binatukan.

Imbes na magreklamo ay tinawanan niya lang ako, mukhang sanay na sa kamay kong mapanakit.

Sa huling semester ng taon ay naging maayos ang lahat. Mayroong mga taong naging malapit sa akin, pero kahit na gano’n ay wala naman akong inasahan. Kung magiging kaibigan ko sila ay ayos lang. Kung hindi naman at gusto lang nilang maging mabait sa paningin ko ay ayos lang din.

Sa buhay na ito ay sanay naman na akong inaalisan ng mga tao, kaya hindi ko na masyadong ginagawang big deal kapag nagkaroon ako ng kaibigan.

Pati nga mga magulang ko iniwan na rin kami, ’di ba?

Ngumiti kaagad ako nang matanaw si Sue. Gaya na lang ng isang ’to. I’ve been close to her for the past three weeks at hanggang ngayon ay narito pa rin siya sa tabi ko. What an achievement, Sky! Parang gusto kong tapikin ang balikat ko para purihin.

“Hi, Sky! May surprise quiz daw mamaya sa calculus! Alam mo na?” Pinantayan niya ang lakad ko.

In all fairness, masaya akong kasama siya ngayon dahil kahit paano ay nawawala ang mga mata ng lahat sa akin.

“Hindi. Surprise nga, ’di ba? Teka, paano mo naman nalaman?”

Lumawak ang ngisi niya at siniko ako. “Ako pa ba? Ano? G ka? Review tayo?”

“N-ngayon na?”

Tumango-tango siya at bago pa man ako makatanggi ay nahila na niya ang kamay ko patungo sa kung saan.

We end up in the library.

Parang bumigat ang ulo ko nang matanaw ang grupo ng mga basketbolista. Kahit na hindi sila mga naka-jersey ay alam kong grupo nila iyon.

My heart pounds fast when I see Ylona seated beside Malfred. Siya lang ang nag-iisang babae sa grupo ng mga barakong naroon.

Mas lalo yatang nagwala ang puso ko nang makita si Kade Bustamante na nakikipagbulungan sa katabing kaibigan na si Yael.

“Uy! Dito…” Hinila ni Sue ang kamay ko kaya pasalampak akong napaupo sa tabi niya. “Now, you can ask me anything about the quiz,” malawak ang pagkakangiti niyang pahayag.

Kumunot ang noo ko roon pero agad ding nawala nang tapikin niya ang braso ko habang natatawa.

“Ano ka ba! Wala akong kodigo! I just have accurate pointers on what we should study.”

Madali niyang kinuha ang kanyang bag at agarang inilabas ang mga gamit doon. Halos malula ako nang makitang kompleto ang gamit niya para sa subject ngayong araw, samantalang ako ay tanging binder lang ang dala ko at isang libro.

Hindi rin naman kasi required ang bumili ng libro at alam kong wala rin naman akong pambili, kaya kapag time na ng klase at wala akong librong gagamitin ay nanghihiram na lang ako sa library.

“D-dala mo talaga ’yan lahat? O mayro’n kang locker?”

Nagsalubong ang kilay niya bago ako sagutin. “Dala ko at may locker din ako. Ikaw, wala?”

“Um…” Umiling ako bilang sagot.

“E ano bang mga dala mo? Patingin nga.”

Kinuha ko ang bag ko at inilapag sa harapan niya. Siya naman ngayon ang namangha sa kaunti ng dala ko. “Ito lang?” she asks.

“Yeah. Pwede namang manghiram dito kaya hindi na ako bumili—”

“I mean, where’s your makeup kit? Wala rin?”

Sa pangalawang tanong ay parehong sagot ang nagawa ko.

Kung tutuusin ay mayroon naman akong mga makeup, pero hindi naman iyon kailangan sa pag-aaral kaya hindi na ako nagdadala. Maliban sa strawberry chapstick ay iyon lang ang pampagandang dala ko. Napangiwi ako sa naisip. Do girls really need that?

bumuntong-hininga siya at inayos pabalik ang mga gamit ko. “Kung sabagay, maganda ka naman na kaya hindi mo na rin kailangan ng makeup! Anyway, eto…” Inilahad na niya sa harapan ko ang kailangan kong aralin.

Nabago na ang mga sinabi niya at tungkol na iyon sa pag-aaral kaya nawala na sa isip ko kung bakit nga ba wala akong makeup.

Kung papipiliin nga lang ako ay ayaw ko talaga n’on, pero dahil sa trabaho ay napipilitan akong maglagay, even the wigs. Noong una ay hindi ako gumagamit n’on pero nang ipinaliwanag ni Val at Nixon sa aming lahat kung para saan ang mga ’yon ay nagbago na rin ang isip ko.

Ayaw ko namang ma-harass sa daan kung sakaling makilala ako ng mga customer sa club na tinanggihan ko. Lahat pa naman ng naroon ay mga mayayaman at hindi mag-aalinlangan na gumawa ng dahas kung sakaling hindi masunod ang gusto.

Everything went well.

Simula prelims hanggang midterms ay naging maayos ang lahat, hanggang sa dumating ang final exam namin sa huling semester. Dahil sa raket sa club at computer shop ay nakaipon ako ng pang-gastos kaya akala ko’y makakaraos na ako ngayong school year.

Pero gaya ng nakasanayan kong buhay, hindi talaga palaging kalmado ang takbo ng lahat. Dahil kung kailan nakakahinga na ako nang maluwag sa pag-aaral ay roon naman kami nagkaroon ng problema.

Pakiramdam ko’y literal na tumigil ang pagtibok ng puso ko nang sagutin ko ang tawag galing kay Ramiel.

Papasok na sana ako sa unang exam ko ngayon nang tumawag siya.

“A-ano…” Ilang beses akong napalunok at kahit na malinaw sa pandinig ko ang mga sinabi niya ay parang nabingi na ako.

Ang tanging naririnig ko na lang ay ang mga bulungan at ang tila panliliit ng mundo ko.

“Si Cassy, ate. Nasa St. Mark Medical Hospital kami ngayon.”

“Bakit?! Anong nangyari, Ram?!”

Bago pa ito makapagsalita ay narinig kong gumulo ang linya niya na tila may kumuha sa hawak niyang telepono. “Sky, pumunta ka na lang dito. Mas mabuting sabay-sabay na nating malaman galing sa doctor ang kalagayan ni Cassy.” Si Valerie iyon.

Pinigilan kong mapapikit. Trumiple kasi ang kalabog ng puso ko dahil sa tono ng pananalita niya. She seems so worried and scared. Knowing Val, minsan lang ito matakot sa kung anong dahilan.

“Val, please tell me she’s okay! Please?” Kinagat ko nang mariin ang pang-ibaba kong labi para mapigilan ang pagtulo ng mga luha ko.

My heart is hurting. Ramdam ko iyon dahil sa matinding kabang nararamdaman ko. Hindi ko na alam kung ano pa ang dapat kong maramdaman bukod sa takot at sobrang pag-aalala.

Sa pagbunggo sa akin ng kung sino ay nabitiwan ko ang hawak kong cellphone, kaya hindi ko na narinig ang mga sinasabi ni Valerie sa kabilang linya.

“Ano ba?! Paharang-harang ka sa daan!” sigaw ng babaeng may kulay blonde na buhok.

Kung sa ibang pagkakataong ay agad ko siyang susunggaban, pero dahil mas kailangan ako ng kapatid ko ngayon ay walang imik kong kinuha na lang ang cellphone kong de-keypad na naging tatlong piraso sa sahig ng hallway.

“Oh, I bumped into trash.” Humalakhak siya maging ang mga kasamang babae.

Taas-noo akong tumayo at akmang tatalikuran na sila, pero hindi ko iyon nagawa nang bigla niyang hablutin ang kamay ko. “I’m not done with you yet! Alam mo ba kung gaano kamahal ’tong damit ko para lang masagi mo?! I can even buy you with this cloth that I’m wearing!”

Buong-lakas kong hinawi ang kamay niya. I even zip my mouth. Kailangan ako ni Cassy at wala akong panahon para makipag-away ngayong araw na ito. Humakbang ako palayo pero mabilis ang mga hakbang niya palapit ulit sa akin.

“Sinabi kong hindi pa tayo tapos!”

Nanlaki ang mga mata ko dahil sa pagkabigla nang maramdaman ko na lang ang pagbaon ng matulis na bagay sa aking braso. Sa paglakad ng mga mata ko patungo roon ay kasabay ng pagdugo ng apat na mahahabang guhit na gawa ng kanyang kukong bumaon sa aking balat.

Agad kong naikuyom ang magkabila kong kamao. Ilang beses akong napabuntonghinga.

“Ano?! Duwag ka na?” halinghing niya bago ako itulak-tulak.

“Huwag ngayon,” I mumble.

Ramdam ko ang pagbaon ng mga kuko ko sa aking palad. Parang kailangan kong tawagin ang lahat ng santo ngayon para lang huwag akong makapatay sa pagkakataong ito. For fuck’s sake! Ngayon pa talaga?!

“What?! Ano?! Takot ka sa ’kin?” nakangisi niyang sabi.

Napapikit ako nang muntik na akong matumba sa huling malakas niyang pagtulak sa akin.

“Ilabas mo ’yang tapang mo ngayon!”

Nang iangat niya ang kamay niya ay wala sa sariling napapikit na lang ulit ako. Kung masasaktan ako ngayon ay tatanggapin ko kaysa ang makipagdiskusyon pa sa guidance office. Kailangan ako ng kapatid ko at hindi ko mapapatawad ang sarili ko kung sakaling may mangyaring masama sa kanya nang wala ako sa kanyang tabi.

Naghiyawan ang lahat sa hindi ko malamang dahilan. I’m preparing myself for her attack, pero sa tagal ng pagdapo ng kamay niya sa aking pisngi ay napadilat na lang ako.

“K-Kade?” nauutal niyang sambit na nagpatigagal sa akin.

Sa pagtama ng mga mata ko sa lalaking nakatiim-bagang habang hawak ang kamay ng babae ay nag-unahan ng tumulo ang mga luha ko.

Humawi ang mga kaibigan ng babaeng mariin niyang hawak sa palapulsuhan, tila natakot sa pagdating niya.

Hindi ako kailanman naiyak sa mga nasasangkutan kong gulo pero dahil sa pag-iisip kay Cassy ay hindi ko na mapigilan. Lutang na ang utak ko at habang nangyayari ang nasa harapan ko ay kusa namang lumalabas ang mga emosyon kong nagpapahina sa akin.

“K-Kade, bakit?” hindi pa rin makapaniwala niyang tanong rito.

Kade tilts his head and looks at her intently. “Hurt her and you’ll regret it,” matigas niyang pagbabanta.

Napayuko ako nang maramdaman ko ang panginginig ng katawan ko. Ilang beses ko mang gustuhing tumakbo palayo pero tila nauupos ang lakas ko sa tuwing naiisip si Cassy.

“K-Kade, masakit,” nanginginig ang boses na reklamo niya.

“Talaga? Masakit pala pero nakakapanakit ka ng iba?”

“Kade, please…I’m sorry!”

“Kade, let her go.” Ibang boses ng babae.

“Sorry? Bakit, ako ba yung sinaktan n’yo? You should say sorry to Sky.”

Nag-angat ako ng tingin nang marinig ang pangalan ko. Pasimple kong pinunasan ang mga luha sa aking mga mata. Kitang-kita ko ang pamumutla ng babaeng hawak niya sa palapulsuha, maging ang dalawang babaeng nasa tabi nito.

“No! Ah! Kade. Sorry, sorry—”

“Say her name!”

“Sky! Sorry! Sorry na, Sky!”

“Kade, it’s okay,” mahina kong sambit.

Doon lang siya tila nahimasmasan at agad na binitawan ang kamay ng babaeng hawak niya.

“Janice, tara na!” Halos magkandarapa silang tumakbo paalis sa pwesto namin ni Kade.

Ang mga chismosa naman ay mabilis ring naglaho nang sulyapan ng lalaking sa pangalawang pagkakataon ay naging tagapagtanggol ko.

Kumurap-kurap ako nang harapin niya ako nang tuluyan.

“Let’s go,” he says while glancing back at our room.

Imbes na sundin siya ay umiling lang ako. “Hindi na muna ako mag e-exam. S-salamat na lang, Kade.”

Kumunot ang noo niya at tinitigan ako. “What do you mean? Do you know what you’re risking here, Sky?”

Pinagdiin ko ang mga labi ko at tumango na lang. Parang hindi ako makapaniwalang nakakapag-usap kami nang ganito, na pati ang pangalan ko ay mababanggit niya. “Nasa hospital ang kapatid ko ngayon at kahit bumagsak ako ay iindahin ko mapuntahan ko lang siya ngayon.”

Pinilit kong ngumiti nang makita ang pagbagal ng paghinga niya dahil sa sinabi ko. Kahit na nagsimula na namang lumuha ang mga mata ko ay nagawa ko pa ring mag-iwan ng tipid na ngiti sa kanya. Hindi ko na siya hinintay pang makasagot. Tumalikod na ako at nagmadaling umalis.

Hindi ko na rin alintana ang mga estudyanteng nananadya yatang harangan ang daraanan ko. Lahat ng pasensiyang naipon ko ay ngayon ko nailabas.

Hanggang sa sakayan ng jeep ay muli akong sinubukan. Kung kailan kasi ako nagmamadali ay wala naman akong jeep na masakyan. Kung hindi kasi puno ay madalang lang ang ruta patungo sa hospital kung nasaan si Cassy.

Tumatagaktak na ang pawis ko sa noo at maging ang likod ko ay gano’n din dahil sa init ng sikat ng araw na nakatutok sa akin. Madali kong kinapa ang bulsa ko. Napakumo ako nang makita ang iilang kulay kahel na pera doon. Ngayon, paano ako magta-taxi kung wala pa sa ilang kanto ang pambayad ko ng metro?

I guess…dating gawi?

Umabante ako nang makita ang paparating na taxi. Madali lang namang takasan ang taxi kung tutuusin, pero matagal ko na itong hindi nagagawa!

Humugot ako ng sapat na lakas ng loob bago itaas ang kamay ko at parahin ang parating, pero bago pa iyon makahinto sa harapan ko ay nasingitan na iyon ng isang itim na SUV.

Napapitlag ako nang sa mismong harapan ko pa iyon huminto. Sa pagbaba ng salamin ay bumungad kaagad sa akin ang nakangiting mukha ni Ylona na nasa likuran ng driver’s seat. “Sky! Tara na! Ihahatid ka na namin!” magiliw niyang anyaya.

Kumaway sa loob sila Bryan na naroon rin.

“H-ha?”

“Halika na! Ang sabi ng driver natin ay kailangan ka ng kapatid mo, kaya tara na Sky!”

Gusto kong tumanggi, pero nang makita ko ang pagbaba ng salamin sa driver’s side at ang pag-muwestra ni Kade sa tabi niya ay madali na akong gumalaw para makasakay.

Nakahinga ako nang maluwag nang maramdaman ang malamig na ihip ng aircon sa aking harapan.

“Where is she?” he asks.

“Saint Mark,” nahihiya kong sagot.

“Alright,” aniya bago muling paandarin ang kanyang sasakyan.

Pasimple kong nilingon si Ylona at sila Yael na abala sa kung anong pinag-uusapan. Nang mapadpad naman ang mga mata ko kay Bryan na nagbabasa ay roon ko na naisip ang exam namin ngayong araw!

“Paano ang exam n’yo?”

“You mean natin?” nakangising tanong ni Ylona.

Ibinaba naman ni Bryan ang hawak at tinapik si Malfred. “Postponed daw e. Pero ’yong susunod mamaya tuloy,” aniya habang nakangiti.

Parang nabunutan ako ng tinik sa dibdib sa narinig. Hindi natigil ang pagtatanong ko sa kanila hanggang sa makarating kami sa hospital.

“Think positive Sky! See you later!” pamamaalam ni Ylona sa akin nang makababa na ako ng sasakyan ni Kade.

Sinulyapan ko naman siya. “Salamat…”

He nods and replies, “No worries.”

Sa muling pag-vibrate ng cellphone ko ay nilukob na ulit ako ng kaba. Isang kaway na lang ang iginawad ko bago sila tuluyang iwan.

“Ram? Andito na ako. Sorry! Anong room n’yo?”

“Twenty-seven, ate. Cassy is here and she’s waiting for you.”

“Okay lang ba siya?”

“Yeah, but they ran some tests…”

Napapikit ako nang mariin sa narinig.

Nang makarating ako sa kwarto niya ay agad ko siyang niyakap ng napakahigpit.

“Ate. Natakot ako sa karayom kanina pero okay naman, nakaya ko naman.”

Hinaplos-haplos ko ang pisngi niya.

Valerie looks at me. Iyong tingin na tila may importanteng sasabihin.

“Kayang-kaya mo ’yun Cassy! Hindi ba mana ka sa akin? Matapang ka, kaya makakaya mo lahat, okay?”

Tumango-tango siya.

“What the hell is that?” ani Ramiel na bahagya pang pinisil ang braso ko.

Damn it! I almost forgot about the nail scratch!

“Wala. Nasabit ako sa alambre.”

Inayos ko ang kumot ni Cassy at pagkatapos ay niyakap naman si Rigel at Zuben.

“Talaga? May alambre na palang nangangalmot?”

“Ram, I told you it was just an accident. Wala ito.” Sinamaan ko siya ng tingin kaya naman hindi na siya nagpumilit.

Pasalampak akong naupo sa tabi ni Val. Hanggang ngayon ay kitang-kita ko sa mukha niya ang matinding pag-aalala.

“Skyrene…”

Muling kumabog ang dibdib ko nang hawakan niya ang kamay ko at marahang pisilin.

“Kanina pa tumatawag sa akin ang teacher ni Cassy kaso hindi ko naman nasagot kaagad. They were calling you too, pero wala rin.” Pinisil niya ulit ang kamay ko bago magpatuloy, “Sinabi ni Ms. Bautista na matamlay raw si Cassy pagpasok pa lang, tapos ilang minuto lang ay dumugo na ang ilong at nawalan ng malay.”

Natutop ko ang bibig ko dahil sa narinig.

“They rushed her here. Umalis lang si Ma’am Bautista nang dumating na ako. Sina Ramiel at Rigel naman ay hindi na inistorbo dahil nagte-take ng exam.” bumuntong-hininga siya bago magpatuloy, “Sky, nakita mo bang hindi lang yung sa siko ang pasa ni Cassy? Marami pa sa likod at hita.”

Wala sa sariling nilingon ko ang kapatid kong masayang nakikipagkulitan kay Zuben. Bago pa muling ipagpatuloy ni Valerie ang kanyang konklusyon ay dumating na ang nurse at sinabing handa na kaming kausapin ng doctor.

Walang minutong hindi ako nagdasal habang patungo sa kwarto kung saan kami iginigiya ng nurse. Ipinagdarasal ko na sana ay wala namang abnormalities sa mga tests ni Cassy, pero kahit na gano’n ay hindi nawala ang takot ko.

Parang nalaglag ang puso ko nang maupo sa harapang upuan ng lalaking doctor. He begins talking about the results of Cassiopeia’s tests, pero kahit na Tagalog iyon ay tila wala naman na akong naintindihan.

Sa lahat ng sinabi ng doctor ay ang huling mga salita niya lang ang tumatak at gumising sa tuliro kong utak.

“Childhood acute lymphoblastic leukemia,” he says.

CHAPTER 8

Chapter Eight

Splurge

“Childhood acute lymphoblastic leukemia.”

“Childhood what, Doc?!” hiyaw ni Valerie na nagpapitlag sa akin.

“Doc…”

Malungkot ang mga mata niyang nagpalipat-lipat sa amin ni Valerie. “We are not done yet, but her symptoms…iyon lang ang tanging nakikita kong dahilan sa mga nangyayari ngayon kay Cassiopeia. Though we need to run more tests, sa ngayon ay gusto kong maging handa na kayo.”

“Doc, please, ipaliwanag mo pa.”

Humugot siya ng isang malalim na paghinga at tumango bago ipagsalikop ang kanyang mga kamay sa aming harapan. “It’s basically a cancer of the blood and bone marrow.”

“Oh my God…” Napaiyak na ako sa narinig.

Mabilis naman ang pagyakap sa akin ni Valerie habang nagpapatuloy ang doctor sa pagpapaliwanag ng kondisyon ng kapatid ko.

Sa lahat ng sinabi niya ay wala nang gustong pumasok sa utak ko at tanging ang salitang ‘cancer’ na lang ang tumatak.

Mugto ang mga mata ko matapos ang pag-uusap, kaya naman hindi na ako dumiretso sa kwarto ni Cassy. Sinabi ko na lang kay Valerie na sabihing bumalik na ako sa school para mag-take ng exam kahit na ang totoo ay narito lang ako sa maliit na chapel ng hospital.

Ilang oras na akong nakatulala sa harapang krus habang hinahayaan ang pagtulo ng mga luha sa aking mga mata.

Buong buhay ko akala ko pang-mayaman lang ang sakit na cancer pero bakit? Bakit sa amin pa? Bakit kay Cassy pa kung pwede namang sa akin na lang? Ganito ba ako kasama para mapiling paglaruan ng tadhana? Oo nga at matapang ako, pero saan naman ako kukuha ng perang pangdugtong sa buhay ng kapatid ko na ni pagkain nga namin tatlong beses sa isang araw ay hirap na ako?

“You’re being unfair…” may bahid ng pait kong bigkas habang nakatingala sa krus na nasa harapan.

Sa krus kung saan nagdarasal ang mga taong kasama ko sa maliit na chapel na ’yon.

“Do you really want to take one of them from me? Bakit? May nagawa ba akong masama na walang kapatawaran? Bakit sa batang kapatid ko pa? Bakit ang tindi mo namang mamili? She’s just a child for fuck’s sake…” Nanginig muli ang balikat at labi ko.

Buong-tapang kong pinunasan ang mga luha ko at tumitig doon. 

“Bakit ganito ka magpasakit? Bakit sa amin pa ngayong alam mo namang wala kaming pera? Why don’t you give it to people who can afford it? Hindi pa ba sapat na mawalan ng mga responsableng magulang at mga taong minamahal? Hindi pa ba sapat ’yon para tigilan mo ako? Bakit ngayon si Cassy naman? Anong nagawa ko?”

Bumuhos ang mga luha ko at wala nang nagawa kung hindi ang mapahagulgol na lang.

Nang gabing ’yon ay hindi na ako bumalik sa hospital. Si Nana Mauricia ang naboluntaryong magbantay kay Cassy samantalang si Ramiel naman ang namamahala sa computer shop.

Rigel is taking care of Zuben. Ako naman ay nagpatuloy sa club kahit na dapat ay unahin ko ang pagre-review. Hindi pa sana ako papasok kinabukasan kung hindi lang dahil kay Valerie na siyang bumuo ng oras ko sa pagta-trabaho nang sa gayon ay makapag-aral pa ako.

Labag man sa loob ko ay wala na akong nagawa kung hindi ang sundin si Valerie. Tatapusin ko muna ang exam bago ko isipin kung paano ko haharapin ang dagok na ito sa aming buhay.

Hindi ko alam kung tama ang mga isinagot ko sa exam pero kumpiyansa akong makakapasa naman ako.

“Sky!”

Tamad kong nilingon ang tumawag sa akin. Nakita ko si Ylona na kasama si Yael.

“Hi,” Yael greets.

“Uuwi ka na ba? Yayayain ka sana naming kumain kung okay lang sa ’yo!” masaya niyang anyaya sa akin.

Dahan-dahan akong umiling. “Hindi na. Salamat na lang ha. Pupunta pa kasi ako sa hospital.”

“Ha? Naroon pa rin ang kapatid mo?”

Tumango-tango ako.

Pinantayan nilang dalawa ang lakad ko.

“Bakit? I mean, hindi sa nangingialam ako, ha. Ano bang nangyari? Naaksidente ba? Trangkaso? Hika?”

Parang gusto kong matawa sa mga sinabi niya. Sa rami nga naman ng pwedeng ibigay sa kapatid ko, bakit cancer pa, ’di ba? He can choose from A to Z, pero C pa talaga ang napili niya.

I swallow the lump in my throat. Kahapon kinumpirma sa akin ni Nana na iyon nga ang sakit ng kapatid ko at kailangan nito ng agarang treatment para kontrahin ang sakit.

“Uy!”

I jump a bit at that, startled. “H-ha? Ano nga ’yon?”

“Tanong ko kung ano bang sakit?”

Pinagdiin ko ang labi ko bago siya sagutin. “Cancer.”

Hindi ako huminto sa paglalakad kahit na naiwan ko na ang dalawang natigil dahil sa matinding pagkabigla.

“Sky, ano?” habol ni Yael sa akin.

“Leukemia.” Nginitian ko siya na parang wala lang sa akin iyon kahit na ang totoo ay malaking dagok iyon sa akin.

“Oh my God, Sky! Seryoso ka?”

Tumango na lang ako sa tanong ni Ylona. Kung pupwede nga lang gawing biro ’yon, sana biro na lang kahit na hindi magandang pakinggan.

“Sorry kung hindi ako makakasama. Sana maintindihan n’yo. Sige, mauna na ako.”

Binilisan ko ang hakbang ko nang paliko na ako palabas ng building kung saan ang huling exam namin ngayong araw.

Mabuti na lang at hindi na nila ako sinundan. Mukhang gulantang pa rin kasi sila sa sinabi ko.

“So…papayag ka na ba?” tanong ni Mikaela kinagabihan nang mapag-isa kami sa dressing room.

Katatapos lang ng pagtatrabaho namin sa VIP at ngayon nga ay nag-aayos na para sa pag-uwi.

“Hindi,” tipid kong sagot kahit na alam ko sa sarili kong wala na akong iba pang choice kung hindi ang kausapin si Nixon tungkol sa trabahong kapalit ni Grace.

“Sky, kailangan mo ng malaking pera para sa pagpapagamot ni Cassy. Oo nga at hindi pa rin naman sapat ang kita sa ganito, pero malay mo naman. Makatiyamba ka kaagad ng sugar daddy na pwedeng umako sa bayarin sa hospital!”

Napangiwi ako. Inayos ko ang mga damit kong suot kanina sa aking bag.

“Paano kaya kung…”

Natigilan ako sa ginagawa nang lumipat siya sa harapan ko at pigilan ang mga kamay ko sa pagtupi ng mga damit.

“Paano kaya kung sumali ka sa Solandres? Sigurado akong aabot ng milyon-milyon ang pera mo kapag nai-bid ang virginity mo sa splurge!”

Napaangat ako ng tingin para titigan ang mga mata niya. Pakiramdam ko’y may kumislap na kung ano sa utak ko dahil sa sinabi niya. Naalala ko ang lahat ng pinag-usapan nila Louvre noong nakaraan tungkol sa Solandres at splurge!

“Hindi naman basta-basta makakapasok do’n gaya ng sabi ni Louvre, kaya walang pag-asa.”

“No, no, no! Sky, tingin mo may tatanggi sa ’yo?! E kung lalaki lang ako ikaw na ang inasawa ko e! Isa pa, malapit si Nixon sa may-ari ng Solandres na si Elvira, at alam kong kapag sinabi mo sa kanya ang plano mo, madali ka niyang matutulungan!”

Hindi ko man plano iyon pero napatango na lang ako. Ano pa nga bang choice ang pupwede kong i-consider kung nasa bingit na ng kamatayan ang kapatid ko?

“Tulala ka yata?” ani Valerie na siniko-siko pa ako.

Dahil medyo maaga ang uwi namin ngayon ay nakaabot pa kami ng jeep na bumabiyahe patungong Westside.

“Wala naman. Iniisip ko lang si Cassy tsaka yung huling exam bukas.”

“Gano’n ba? Kung ako sa ’yo Sky, huwag mong masyadong isipin ’yon, okay? Magiging maayos din si Cassy. Isa pa, nandito kami ni Nana para tumulong.”

Sumunod ang mga mata ko sa kamay niyang may hinalungkat sa loob ng kanyang bag. Inilabas niya ang puting sobre roon at agad na inilagay sa kamay ko.

“Val—”

“Come on! Maliit na bagay lang ’yan. Bonus ko lang ’yan doon sa VIP nung isang araw kaya tanggapin mo na. Wala rin naman akong paggagamitan at alam kong para naman kay Cassy. We’re family, remember, Kaya dapat nagtutulungan.”

Wala sa sariling nayakap ko na lang siya sa sobrang tuwa. Paminsan-minsan ay hindi naman talaga ako tumatanggap, pero dahil walang wala na rin ako ngayon ay wala nang magagawa ang pride ko. Kung dapat kong ibaba iyon para sa ikabubuti ni Cassy ay handa ko iyong gawin.

Lahat-lahat kaya kong gawin kahit pa ang pagkonsidera ng pagsali sa splurge.

Matapos makababa sa jeep ay naglakad na kami papasok sa makipot at masukal naming lugar.

“Oo nga pala, Val. May alam ka ba tungkol sa may-ari ng Solandres?”

Bumagal ang lakad niya dahil sa tanong ko. Sumagot lang siya nang medyo lumuwag na ang kalsadang dinaraanan namin. “I heard about her. Malapit na kaibigan ni Nixon ’yon, bakit?”

“Wala naman—”

“Don’t you dare think about the splurge, Sky! Kukutusan kita.”

Malungkot akong napangiti dahil doon. “Hindi naman pero kung pupwede…”

“Sky—”

“Val, may cancer ang kapatid ko. Cancer.” Pinagdiinan ko ang huling salita.

“Alam ko, pero hindi naman pwedeng ibigay mo ang lahat ng mayro’n ka dahil lang sa sakit ni Cassy. Marami pang paraan! Pwede tayong manghiram kay Nixon at alam kong papayag ’yon lalo na’t—”

“Val, hindi. Alam mo namang ayaw kong mabaon sa utang. Isa pa, alam kong kung magpapautang man si Nixon, hindi pa rin ’yon sapat sa gamutan ni Cassy. You see? Ilang araw pa lang siyang nasa hospital ay ilang libo na ang bill namin. Hindi ko na alam…”

“Seriously? Iyon na lang talaga ang naiisip mo?”

“Val—”

“No, Skyrene! Hindi ka sasali at tapos na ang usapang ’to. Maghahanap tayo ng ibang paraan, okay? Hindi lang ’yan ang pwede mong gawin. Marami pa!”

Imbes na makipagtalo kay Valerie ay hindi na ako kumibo. Kung makikipagtalo ako sa kanya ay kami lang ang magkakasamaan ng loob, at hindi ko yata iyon kaya lalo pa ngayong isa siya sa mga kinukuhanan ko ng lakas ng loob.

Ilang oras na akong pabaling-baling sa kama ko, pero kahit na anong gawin ko ay hindi pa rin ako dinadalaw ng antok. Ilang libro lang ang binuklat ko para mag-review pero dahil okupado pa rin ng utak ko ang tungkol sa sinabi ni Mikaela ay tinigilan ko na.

Besides, ano pa nga bang magagawa ni Valerie kapag nangyari na? Oo nga at magtatampo siya kung sakali, pero hindi niya naman kailangang malaman kaagad. Maybe I can tell her after I get the money for Cassy. Pwede namang walang makaalam, ’di ba?

Isang gabi lang din iyon and that’s it.

Maaga akong nagising kinabukasan gaya ng dati. Kahit na ilang minuto lang akong nakatulog ay hindi ko iyon ininda.

“Ram! Rigel, gising na!” Pupungas-pungas kong kinatok ang pintuan nilang dalawa habang pinupulot ang mga kalat sa sahig.

“Zuben…” Natigil lang ako nang mapukol ng tingin ko ang bakanteng kama ni Cassy.

Nilukob muli ang puso ko ng lungkot. Tumayo si Zuben at agad akong niyakap.

“Zuben, mag ayos ka na at baka ma-late ka…”

“Ate, magiging maayos lang ba si Cassy? Miss ko na siya, ate.”

Pakiramdam ko’y piniga ang puso ko. Ngumiti ako at hinaplos ang buhok niya bago itinago ang lahat ng kalungkutan.

“Oo naman! Uuwi na si Cassy, ilang araw lang Zuben, kaya kung ako sa ’yo, ligpitin mo palagi yung kwarto n’yo, okay? Dapat malinis para hindi na siya ulit magkasakit.”

“Okay, ate. Mamaya pag-uwi ko galing sa school maglilinis ako. Pwede ba natin siyang bisitahin?”

My emotions are so fragile. Kung hindi ko lang kinakagat ng pasimple ang pang-ibaba kong labi ay baka naiyak na ako sa harapan niya.

I smile at him.

“Sa Sabado na lang, Zuben. Kapag wala ka nang klase, pwede ka roon ng ilang oras.” Lumuhod ako at hinaplos ang pisngi niyang malungkot. “Don’t be sad. She’s gonna be fine, I promise you.”

Ngumiti siya at tumango-tango na lang sa akin. I kiss his cheek before letting him go.

Sa pagsunod ko sa kanya palabas ay nakita ko ang nakakunot-noong si Ramiel habang nakahilig sa dingding malapit sa pintuan ng kwarto ni Cassy.

“O? Tapos ka na kaagad maligo?”

He nods.

“Mag-ayos ka na Ram para makapasok na kayo—”

“Cancer, Sky. May cancer si Cassy,” aniya sa boses na halata ang sobrang kalugmukan.

“Shh!” Agad ko siyang hinila palayo sa banyo kung saan naliligo si Rigel. “Ram, please? Bukod sa ating dalawa, pupwede bang huwag mo ng sabihin sa kanila kung ano talaga ang sakit ni Cassy? Zuben is too young to worry about his sister. Si Rigel, I heard he’s doing good at school, at ayaw ko namang masira ’yon dahil sa nangyayari, kaya please? Can I trust you with this?”

“Pero saan tayo kukuha ng pampagamot sa kanya, huh? Ni wala nga tayong pamasahe sa jeep—”

“Mayro’n! Bibigyan ko kayo. Basta, Ramiel. Parang awa mo na, huwag muna ngayon. Ako na ang bahala, okay?”

Tumuon ang mga nangungusap niyang mata sa akin at hindi ko pa man naririnig ang sasabihin niya ay alam ko na ang gusto niyang puntohin.

“Paano kung—”

“Ram! Listen to me. Ako ang bahala, naintindihan mo ba? Ako ang gagawa ng paraan at labas ka rito. Huwag ka nang mag-isip.”

bumuntong-hininga siya at tinanggal ang kamay ko sa kanyang balikat.

“Nag-aaway kayo?” Sabay kaming napalingon kay Rigel na sakto namang kalalabas lang ng banyo.

“Of course not! May ipinapaliwanag lang ako tungkol sa pakikipag-away niya sa school.” Humagikhik pa ako para pagtakpan ang tensiyong namagitan sa amin ni Ramiel.

“Which one? ’Yong kahapon o noong isang araw kay Jobert?” natatawang tanong ni Rigel na nagpahinto sa akin.

Imbes na magpaliwanag sa akin si Ramiel ay nilagpasan niya lang ako at agad na pumasok pabalik sa banyo.

Muli kong tinitigan si Rigel na nagkibit lang ng balikat.

Sa huling test paper na ipinasa ko kay Mr. Javier ay parang natanggalan ako kahit paano ng pasanin.

“Mukhang nahirapan ka ngayong exam, Ms. Del Rio. What’s wrong with you?”

“Hindi naman, Sir. Napuyat lang po ako sa pagre-review kaya mukhang nahirapan.” Humilig ako sa lamesa niya at sinulyapan ang mga kaklase ko. “Sa totoo lang, napakadali nga, Sir, e.” Tumawa na ako.

Natatawa namang umiling ang matanda bago ako itinaboy. “Fine. Now get out of my class bago ka pa senyasan ng mga ’yan para sa sagot.”

Nakangiti akong tumango at lumabas doon.

Dumiretso ako sa hospital pagkatapos ng ilan pang exam na hinabol ko. Mabuti na lang ay naintindihan naman ng mga professor ko ang aking sitwasyon kaya pinagbigyan nila akong humabol sa exam.

Ang akala kong makakapagpahinga na ako pagkatapos ng exam ay hindi nangyari sa pagbalik ko sa hospital.

“There are treatment plans that we can follow. Una, pwede ang chemotherapy, radiation therapy o kaya naman ay ang stem cell transplant. But I suggest we try chemotherapy first…”

Hinawakan ni Nana Mauricia ang kamay ko habang nagpapatuloy kami sa pakikinig sa sinasabi ng doctor.

“Magkano ang gagastusin niyan, Doc?” tanong ni Nanay nang matapos ang diskusyon sa planong treatment ni Cassy.

“Well, ang isang session ng chemotherapy ay aabot simula forty thousand pesos—”

“Forty thousand pesos?!” halos sabay naming bulalas ni Nana na nagpatigil sa doctor.

Parang gusto na namang kumawala ng mga luha ko habang naiisip ang perang gagastusin para lang sa isang session ng chemotherapy. Doon pa lang ay nauupos na ako. Paano ko iyon bubunuin kung extra lang na trabaho ang mayroon ako ngayon?

Kahit yata mag-bente kuwatro oras akong trabaho ay mahihirapan na akong makabuno ng pang-isang session na gamutan!

Ilang buntong-hininga ang ginawa ko bago tuluyang mabuksan ang pinto kung nasaan ang kapatid ko. Tutal tapos na ang semester ay pinauwi ko na muna si Nana para makapagpahinga. Ako na muna ang magbabantay sa kapatid ko hanggang sa matapos ang mga huling araw ni Rigel sa eskwela.

Walang-tunog akong dinala ng mga paa ko sa kapatid kong mahimbing na natutulog. Kitang-kita ko sa mukha niya ang katatagan pero kahit na anong kumbinsi ko sa sarili ko na maging matatag ay hindi ko kaya. She’s really sick.

Hindi pa man halata sa ngayon dahil hindi pa nag-uumpisa ang treatment, pero ngayon pa lang ay ako na ang nahihirapan para sa kanya.

Marahan kong hinaplos ang buhok ni Cassy. Naiisip ko pa lang na mawawala ang matingkad, tuwid at itim na itim niyang buhok ay parang kakawala na naman ang mga luha ko.

My Cassy…saan ako nagkulang? Masyado bang marumi ang paligid namin kaya niya nakuha ang sakit na ito? Masyado bang walang nutrisyon ang mga pagkaing naihahain ko kaya siya nagkasakit?

Hanggang ngayon ay wala pa rin akong makuhang sagot kung saan ako nagkamali.

Dumukwang ako para dampian siya ng halik sa noo.

“I love you, Cass…kaya natin ’to, ’di ba? Kayang-kaya mo, ’di ba?” bulong ko sa kabila nang mahimbing niyang pagkakatulog.

Kinabukasan ng gabi ay buo na ang loob kong kausapin si Nixon tungkol sa planong ilang ulit kong pinag-isipan. Buo na ang loob kong pasukin ang Solandres at ang splurge.

Kung ilang beses kong dapat gamitin ang katawan ko para lang maging maayos ang kapatid ko ay gagawin ko. Wala na akong pakialam kung anong sasabihin ng ibang tao sa akin. Kung papatutohanan ko ang mga bintang nilang maruming babae ako ay wala na akong pakialam basta gumaling lang ang kapatid ko.

Siniguro kong abala si Valerie bago ko puntahan ang opisina ni Nixon sa pinakadulo ng Las Deux.

Medyo nagulat pa siya na makita ako roon dahil nagpapakita lang naman ako sa kanya kapag may kailangan ako. At sa pagkakataong ito ay alam kong siya na lang ang makakatulong sa akin.

“Skyrene, what a surprise! What brings you here again?” lito niyang tanong.

Bago pa siya makapagsalitang muli ay idiniretso ko na ang pakay ko.

“Gusto kong ipasok mo ako sa splurge, Nixon,” buong-tapang at walang-preno kong sabi.

CHAPTER 9

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 10

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 11

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 12

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 13

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 14

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 15

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 16

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 17

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 18

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 19

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 20

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 21

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 22

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 23

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 24

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 25

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 26

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 27

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 28

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 29

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 30

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 31

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 32

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 33

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 34

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 35

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 36

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 37

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 38

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 39

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 40

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 41

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 42

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 43

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 44

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 45

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 46

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 47

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 48

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 49

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 50

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

EZAV 1

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

EZAV 2

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

EZAV 3

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

EZAV 4

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

EZAV - FINALE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Author’s Note

Hello Cenglots!

I just want to thank all of you for supporting Skyrene and Eros! Sana mas suportahan niyo pa sila sa karugtong ng kanilang kwento. The paperback of this book is already available on Shopee. Just message KPUB Ph on facebook! Maraming salamat! Mahal ko kayo!

To God Be The Glory! 👆🏻

💚

“Love is patient, love is kind. It does not envy, it does not boast, it is not proud. It does not dishonor others, it is not self-seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs. Love does not delight in evil but rejoices with the

truth

. It always protects, always

trusts

, always hopes, always perseveres.

Love never fails

.“ ~ Corinthians 13:4-8