Love and Hate in San Andres

Dahil sa paghahanap ng makakainan ay napunta sina Gregory at ang kaniyang dalawang kaibigan sa street ng San Andres. Sa paghahanap ay may nakita silang street doon na kung saan ay napakaraming kumakain. Dahil sa kuryusidad ay pinuntahan nila ito at ganon na lamang ang gulat nila nang makita ang dami ng tao. Nito lamang nila ito napuntahan kaya naman ay hindi na rin sila nag-aksaya pa ng panahon kaya doon ay sinubukan nila ang pagkain. Doon din ay hindi inaakala ni Gregory na may makikilala siyang lalaking maaaring magpabago sa nararamdaman niya. Hindi niya inaakalang sa paghahanap ng makakainan ay may mahahanap din siyang lalaking maaaring magbigay ng gulo sa nararamdaman niya.

Hindi niya inaakalang sa pagkikita nilang iyon ay makakaramdam siya ng inis sa lalaking ito.  Normal na hate nga lang ba ang nararamdaman niya o nag-uumpisa na siyang magkagusto sa kaniya??

THIS IS A WORK OF FICTION, ANY NAMES, CHARACTERS, AND EVENTS  ARE EITHER THE PRODUCT OF AUTHOR’S IMAGINATION OR USED IN FICTITIOUS MANNER. ANY RESEMBLANCE TO ACTUAL PERSON, LIVING OR DEAD, OR ACTUAL EVENTS IS PURELY COINCIDENTAL.

DO NOT DISTRIBUTE, PUBLISH, TRANSMIT, MODIFY, OR CREATE DERIVATIVE WORKS FROM OR EXPLOIT  THE CONTENT OF THIS STORY IN ANY WAY. PLEASE TAKE. PERMISSION FROM THE AUTHOR.

Simula

TINGGGG

!!*

Agad kong kinuha ang phone ko nang marinig na tumunog ito. Dali-dali kong binuksan ang message ni Jelai sa gc namin. May sinend siyang link ng isang stall na hindi ako pamilyar sa lugar.

{

OYY

!!

DALII

CHECK

NIYO

THIS!

MUKHANG

MASARAP ANG SERVINGS

NILA

.“}

JELAI

{WHERE

BANDA

BA??}

-CHENG

{HERE,

NAKALAGAY

NA

YUNG

ADRESS

NIYA

.

ANO

G BA KAYO NOW?}

-JELAI

{

MASYADO

NAMANG

MALAYO

YANG

SAN

ANDRES

. }

• ME

{

GAGA

KA,

MALAPIT

LANG YAN

NOH

! BAKA TINATAMAD KA LANG

KAMO

.}

-JELAI

{TRUE! SI

GREG

PA.

NAKOO

NAKOO

WAG KAMI

GREG

. NEED PA BA

NAMIN

IKAW

SUNDUIN

??}

-CHENG

{ABA NATURAL! HINDI AKO

TUTURINGING

BABAE

SA

ATING

TATLO KUNG

HINDI

NIYO AKO

LAGI

SINUSUNDO

DZUH

!}

-ME

{CHECK NIYO TONG HUNGERIAN

NILA

ANG

LAKI

.}

-JELAI

{

AYOKO

NYAN

!

AMPANGIT

NG

ITSURA

. ANG WEIRD}

-ME

{

LETSE

GREG

DAMI

MONG LERNINGS. GE NA MAG PREPARE NA KAYO KASI BY 6

AALIS

NA US.

HAHANAPIN

PA

NATIN

YUNG

ADRESS

SHSHS

.

AYM

SO EGGSOYTED!!}

-JELAI

Matapos ang usapan naming iyon sa gc ay agad na akong tumayo mula sa pagkakahiga at agad na nagtungo sa banyo upang maligo.

Eksaktong 5:30 nang matapos ako, lumapit ako sa kabinet at agad na naghanap ng masusuot. Kinuha ko ang itim ko na short at plain redshirt ko na damit. Nang matapos sa paghahanda ay sakto nanang tumunog ang doorbell namin. Hudyat na nanjan na sila Cheng at Jelai. Lumabas na ako ng kwarto at agad na nagtungo sa kusina upang magpaalam kay Mommy.

“Mom baka sa labas na lang po ako kumain,

kasam

ko sila Cheng at Jelai.“

“Ayy ano ba yan,

nagcook

pa naman ako ng favorite mo.“
Malungkot na sambit naman ni mommy kaya agad akong lumapit sa kaniya at niyakap siya patalikod.

“

Sige

po, hindi na lang po ako masyadong kakain doon para

makakain

pa ako mamaya dito.“
Nakangiting pampalubag loob ko ke mommy. Ramdam ko naman ang pagngiti niya nang maramdaman ko ito sa pisngi ko.

“Gregg!!!” Agad kaming napalingon ni mommy nang marinig ang matining na boses ni Cheng. Agad naman niyang tinakpan ang bibig niya nang makita si mommy.
“ Ayy hehe, hello po tita, di ko knows na

nagdadramahan

pala kayo jan ehehehe. Peace!“

“Nako ka talagang bata ka, oh siya

ingatan

niyo ang baby ko ah.“

“

Oo

naman yess po tita,

ibabalik

po namin si Greg nang buong

buo

.

Walang

labis

, walang kulang hahahaha.“
Biro naman niya at natawa naman pareho sila mommy at Jelai sa sinabi niyang iyon.

“Nako kang bata ka, oh siya dapat kayong dalawa lang ang girls ah.”

“

Oo

naman po yes tita, want mo ba boys ang ibigay sa anak niyo? Hehehe joke lang tita.“
Bawi niya sa biro niya nang bigla ko siyang pandilatan ng mata.

“Oh siya po tita

mauna na

po kami medyo malayo layo pa po kasi ang

lapakarin

namin eh. Trip po kasi nilang

mag-

alay

lakad now.“

“Ayy hindi ako

papayag

,

ipapahatid

ko na lang kayo. “
Tutol agad ni mommy, napangiwi naman ako.

“

Ayos

lang po kami tita,

mag-

iingat

naman po kami eh. Promise!“

“Oh siya

siyaa

…

Mukhang

wala na rin naman akong magagawa pa tsk.

Mag-

iingat

kayo ah.

Daan

kayo rito bago kayo umuwi ok?“

“Aye aye captain!!”
Sabay sabay pa kaming tatlo na nagsalute kay mommy at agad naman na lumawak ang ngiti nito. Nagpaalam na ulit kami kay mommy bago lumabas ng bahay.

“

Alam niyo na ang daan?“
Agad na tanong ko nang makalabas na kami ng gate.

“

Hanapin

natin haha. I’m not sure eh pero

nagtanong-tanong

naman na ako sa kaklase ko kung saan yon kasi taga San Andres yon eh.“

“

Gamit na rin tayo ng Google maps para sur e.

Mahirap

na baka

maligaw

pa tayo.“
Nakangiwing suhestyon ko at umagree na lang ang dalawa.

“

Ikaw

na lang mag Google maps Greg,

lowbat

na me eh.“ Sambit naman ni Cheng na pinakita pa ang phone niyang nasa 40% pa.

“Ok. Akin na yung address.”
Agad namang kinuha ni Jelai ang phone niya matapos kong sabihin iyon.

“1485 Leyte street. San Andres

Bukid

Manila.“
Si Jelai ang nagdikta.

“

Taray

exo-l

? Haha“
biro ko pero hindi naman sila tumawa. ’ ok. Sabi ko nga

mananahimik

na ako.’

Nang magloading ang screen at nang pinakita na ang daan nito doon bumagsak ang balikat ko.

“Sobrang layo naman??” Hindi pa man kami nakakalayo o nakakarating ng San Andres ay mukhang magmamaktol na agad ako.

“Gaga!

Malapit

lang yan noh! Dito naman tayo sa Onix dadaan para maka short cut tayo papuntang San Andres.“ Paliwanag naman ni Jelai pero nginiwian ko naman siya. Nag-umpisa na kaming mag-alay lakad at gaya nga nung sinabi ni Jelai, sa Onix na kami dumaan. Alam ko naman yung Onix pero ang San Andres ay hindi ko pa medyo napupuntahan.

“Oy sure ka ba talaga?”
Paninigurado ni Cheng at napatingin naman ako sa kanila.

“Hindi, pero alam ko naman kahit papaano. You don’t trust me bff?” Offensive na tugon naman ni Jelai kay Cheng.

“Eh?

Edi

kung hindi ka sure, itigil na natin to.“
Sambit ko at saka humampas sa hangin at saka nakayukong paupo.

“Gago ka hahahahaha.”
Sambit naman ni Cheng at halos tatlo kami ay natawa rin sa ginawa kon. Maya maya pa’y…

“Basta

lagpas

daw yon ng

Pulis

station then

tatawid

sa high way then makikita raw natin ang

Puregold

. Then pangalawang kanto ayon na.

Dire-

diretsyuhin

lang daw natin.“
Sambit ni jelai nang marating na namin ang San Andres. Halos ilang minuto na rin ang lumipas bago kami makatungtong sa bungad ng San Andres. Maliwa-liwanag pa nung umalis kami pero ngayon ay medyo madilim dilim na rin.

“

Nasan

na ba ang

Pulis

station dito? Wala akong makita

malabo

ang mga mata ko remembrance?“
Sambit naman ni Cheng at agad ko ring nilinga linga ang mata ko at sakto namang may nakita akong Pulis Station kaya agad ko ring tinuro sa kanila. Muli na naman kaming naglakad papunta roon at saka muling luminga linga hanggang sa nakita na namin ang Puregold.

“Eto na, wait ang sabi ay pangalawang kanto ng Puregold.”
Sambit naman ni Jelai at sinunod namin iyon ngunit ganon na lamang ang pagtataka namin nang makita ang Street sign nito.

“taal street to eh. Wait nga gamitin na nga ulit natin ang Google maps.”
Muli kong kinuha ang phone ko, binuksan ang data at nagtungo sa Google maps.

“Oh, kayo

maghawak

hindi ako marunong gumamit nyan.“ Inabot ko ang phone ko sa kanila, taka naman nila itong tinignan. Napabuntong hininga muna ako bago muling nagsalita. “Kayo

kako

ang

maghawak

dahil hindi ako

marunonong

gumamit

ni–

“
hindi ko pa man natatapos ang sasabihin ko nang bigla silang humagalpak ng tawan. Agad ko naman silang sinamaan ng tingin nguni’t hindi man lang sila natinag nito.

“

Siryusli

Greg? Hahahaha umabot ka ng college pero di ka marunong niyan? Hahahaha.“
Asar naman ni Cheng na sinabayan pa ng tawa ni Jelai.

“Eh dapat ba alam ko kung paano gamitin yan???”
Inis na sambit ko, hindi parin humuhupa ang pagtawa nila. Nakangiwing ibinalik ko ang phone ko at nag-umpisang maglakad.

“Gaga ka kasi

ginalit

mo ey

pffftt

!“
Dinig ko pang bulong ni Jelai ke Cheng. Napabuntong hininga na lamang ako at saka muling tinignan ang direksyon ng daan. Nagtuloy tuloy lang ako sa paglalakad nguni’t agad ring napatigil nang mapagtantong nasa maling direksyon na ako.

’ My gad, I hate this.’
inis na sambit ko sa isip ko. Nagtataka namang tumingin sakin sina Jelai at Cheng. Agad na bumalatay ang ngisi sa labi nila nang mapagtantong mali ang direksyon na tinahak ko.

“

Balak

mo pa ata kaming

iligaw

Greg eh.

Bwahahagaga

!“
Muling tumawa ang dalawa dahilan upang lalo akong makaramdam ng inis sa loob ko.

“

Letse

eh saan ba kasi??“
Inis na sambit ko nguni’t nagkibit balikad lamang ang dalawa. Kinuha nila sakin ang phone ko na may kasamang panlalait. Parang gusto ko tuloy silang paliparin now na!

“

Sa

taal

daw eh. Eto na ung taal St. Oh.“
sambit ni Cheng na nakaturo sa street sign na may nakalagay na Taal St.

“

Oo

nga, pero mali parin ang

tinatahak

natin.

Nasa

maling

linya

ang kulay blue oh.“ Sambit ko at bumagsak din ang balikat nila.

“Wait balik tayong Puregold then check natin kung

nagmomove

ba tayo.“
Sambit ni Jelai at saka nanguna dala ang phone niya. Nang marating muli ang Puregold ay para kaming tangang naglalakad habang nakatingin sa phone niya na parang wala namang nangyayari.

“Eh hindi naman

nagalaw

ung blue eh.

Tignan

mo naka

stedi

lang.“
Puna ni Cheng at sinang-ayunan ko naman.

“

Itigil

na talaga natin

toh

. Tara na uwi na tayo!“

“

Letse

Greg, hahahaha.“

“Wait baka kasi ung

diretsong

yon?“
Turo ni Jelai sa Diretsong daan mula sa harap namin kaya naman ay muli kaming naglakad papunta roon nguni’t muli na namang bumalik sa Puregold nang mapagtanto na nawala na naman kami sa linya.

“

Itigil

na talaga natin to.“
Gaya ni Cheng sa sinabi ko kanina, natawa naman kami dahil ginaya niya rin ang ginawa kong nakatungong nakaupo.

“Magtanong tanong na kasi tayo.”
Suhestyon muli ni Jelai

“

Ikaw

na magtanong ikaw nakaisip eh..“
tugon ko at nginiwian niya nman ako. Nag-umpisa naman na kaming magtanong tanong nguni’t ket magtanong kami ay hindi parin namin alam kung saang direksyon. Inis kong kinuha ang phone ko at saka muling pumunta sa Google maps at nakaramdam naman ako ng tuwa nang makitang umandar na ang kulay blue sa gugel maps.

Nagtuloy-tuloy ang paglalakad namin hanggang sa malagpasan na namin ang Taal St.

“

Taray

ah, dinaig pa natin si Dora hahahahaha.“
Biro ni Cheng at natawa naman kami pareho.

“Ate tanong lang po, saan po rito ang Leyte street?”
Tanong ni Jelai sa isang matandang nagbebenta ng sigarilyo.

“

Nakikita

mo ang

kantong

iyan?

Kumanan

ka at dire-diretsyuhin mo iyan at nanjan na ang Leyte street.“
Tugon naman ng matanda, nagpasalamat na kami at saka tinahak ang daan na tinuro ng matanda. Pare-parehong nagliwanag ang mga mukha namin nang makita sa sign bored ang LEYTE

STREET.

“Ayan naaa!!

Napifeel

ko naaaa!!“
Biglang sambit ni Jelai habang nakapikit.

“

Mukha

kang tanga jan legit!“
Pang-aasar ko at sinamaan niya lang ako ng tingin. Sa paglalakad ay kahit malayo-layo palang kami ay kitang kita na rito mula sa kinatatayuan ko ang isang Stall na mukhang Japanese theme ang style. Kulay yellow at red ang kulay ng stall. Masyadong makulay at talaga namang nakakaakit sa paningin.

“Tara uwi na tayo, nakita na natin eh.*
Biro ko at di naman ako pinansin ng dalawa.

Ilang saglit pa ay narating na namin ang stall. Kung maganda sa malayo, mas maganda naman ito sa malapit. Bukod sa sobrang liwanag na hindi naman masakit sa mata, nakakaakit din ang disensyo nito. May mga banderitas pa at hindi ko alam ang tawag dun sa parang oblong na kulay red na merong ilaw sa loob.

Pinagmasdan ko rin ang open nitong second floor. Nakakatuwa lang na maa lalong nagbigay akit sa mata ng tao ang disensyo ng second floor. Masyado ring nakakaaliw ng musikang pinapatugtog nila kaya hindi mo mararamdaman ang pagkaburyo.

Lumapit kami sa isang babae at kumuha ng number, iyon ang sabi nung babaeng pinagtanungan ni Jelai kanina eh. Halos magkasunod lng din kami.

Halos isang oras din ang itinagal namin bago kami tinawag na pwede na kaming umakyat sa second floor. Agad na umakyat sa katawan namin ang excitement nang marating na namin ang second floor. Nakakatuwang kung anong ikinaganda ng paningin sa baba ay siya namang dumoble ang tingin sa malapitan.

Masyadong open ang second floor, napakarami ring mga LED at fairy lights ang nakapalibot sa buong espasyo.

Umupo na kami sa bakanteng upuan, nasa tabi kami ng monitor at ng speaker kaya halos hindi rin kami magkarinigan sa tuwing kami ay mag-uusap.

Muli kong iginala ang kabuohan ng second floor na ito. Mayroong 5 lamesa, may pang dalawang tao, may pang tatlo, pang-apat at panglima. Naupo kami sa pangtatluhan since kami ay tatlo lang naman.

Ilang minuto lang din ang lumipas nang may umakyat na nagseserve at nilagyan kami ng tig-iisang baso na may lamang yelo at agad din itong sinalinan ng ice tea.

“

T-Thank

you po.*
Nakatungong sambit ko habang nakahawak sa basong nilalagyan ni kuya ng Ice Tea. Nakangiti namang tumungo ang nagserve sa amin. Ewan ko lang din kung bakit parang kumislap ang mata nito sa paningin ko dahilan upang makaramdam ako ng pagkailang.

Lumipas pa ang ilang minuto at nakaalis na rin ang ilang kasama namin dito sa taas nguni’t agad din itong napapalitan.

“Ang tagal naman kunin ng order natin,

nagugutom

na ako.“ Nakasimangot na sambit ko, natawa naman ang dalawa.

“Baka naman kasi busy pa. Kita mo naman sa baba kanina diba?

Napakaraming

tao.“ Sambit ni Jelai na nasa selpon ang paningin. Nabuburyo ko namang kinuha ang phone ko at nagsimulang magdudutdot doon nguni’t hindi parin napapawi ang pagkaburyo na nararamdaman ko.

“Wag kana

mabored

jan noh! Malapit na tayo sa exciting part.

Magselfie

na lang us dali!

Peram

phone mo mas maganda phone mo eh.“ Pang-uuto pa ni Cheng at binigay ko naman ang phone ko sa kaniya. Agad kaming kumuha ng selfie at nang magsawa ay muli na naman kaming nag-usap-usap sa mga wala namang katuturan. Ilang saglit pa ay natigil kami sa chichismisan nang may marinig kaming mga kalalakihan ang malakas na nagtatawanan papaakyat. Nasa bukana kasi kaminng hagdan kaya kitang kita rin kami ng mga taong aakyat. Sinundan namin sila ng tingin hanggang sa makaupo sila sa kasalungat ng mesa namin. Hindi kami magkatapat ng mesa pero makikita naman namin halos sila. Nang maupo sila ay agad na dumako ang paningin ko sa lalaking kaharap ko ngayon. Hindi naman as in kaharap kapag makikita mo o mahahagip ng mata mo ang puwesto nila ay siya na agad ang makikita mo.

Nakasuot siya ng oversized na shirt na kulay khaki, naka mask na puti. Sa mga sandaling ito ay nagawa kong pag-aralan ang kabuohan niya sa mabilis na oras.

Makapal ang kilay niya, may kasingkitan ang mga mapupungay na mga mata. Nakakatuwang tignan ang mga mata niya sa tuwing ngingiti o tatawa siya dahil halos nakapikit na ang mga iyon. Kahit nakasuot ng facemask ay halatang matangos ang ilong. Bumagay rin ang buhok niyang naka-army cut ata na medyo humahaba na rin dahil mukhang ilang buwan na rin ang lumipas nang nagpagupit ito.

Ganon na lamang ang gulat ko nang bigla siyang napatingin sa gawi ko at biglang ngumiti. Hindi ko alam kung bakit bigla na naman akong namangha sa mata niyang iyon. Agad kong iniwas ang tingin ko nang hindi niya parin inaalis ang tingin niya sa akin.

Agad naman akong napatingin sa dalawa nang bigyan nila ako ng nagtatakang tingin. Nangungusap ang kanilang mga mata, nagtatanong kung bakit ganon na lamang ang naging reaksyon ko. Nguni’t wala silang nakuhang sagot sa akin dahil sinamaan ko na lamang sila ng tingin. Hindi na ulit sila nag-atubli pang magtanong kung kaya’y tinignan na lamang nila ang kaninang tinitignan ko.

Muli akong napatingin sa gawi ng mga lalaking iyon. Halos makaramdam na naman ako ng pagkapahiya nang magtama muli ang paningin namin ng lalaking kaharap ko. Nakangiti siyang may binubulong sa katabi niya habang nakangiting nakatingin sa akin. Muli kong iniwas ang tingin ko sa gawi nila at hindi na muling tumingin pa. Nahagip naman ng mata ko ang nanunuksong tingin nila Jelai at Cheng.

“Nuks naman Greg. Di namin alam na busog kana pala jan. Tsk… Tsk… Tsk… Wala na

naglilihim

na ang bff mo Jelai.“
Nanunuksong sambit ni cheng sa akin. Sinamaan ko lamang sila ng tingin.

“Bff mo yan gaga. Pero legit ayiehh pogi rin yung lalaking

nakangiting

nakatingin sa kaniya ah. Pero parang mas bet ko yung isang

kabulungan

niya shshshs.“
Kinikilig pang dagdag ni Jelai at sinang-ayunan naman ito ni Cheng. Natigilan din ako nang mapagtantong pati iyon ay napansin din nila.

“

Grabeee

ilang oras pa ba tayo

maghihintay

rito? Nagugutom na ko eh.“
Pag-iiba ko ng usapan. Kumagat naman sila at mukhang nagugutom na rin.

“Ako rin nagugutom na. Wait

hintayin

natin kung sinong

aakyat

dito maya maya.“
Gaya nga nung sinabi ni Jelai ay naghintay pa kami ng ilang minuto at sabay-sabay na nagliwang ang mukha namin nang may umakyat na na server na may dalang pagkain kasabay nito ang babaeng naglilista ng order. Sabay sabay na bumagsak ng balikat namin nang lagpasan lamang kami at doon pumunta ang babae sa table nung mga lalaking nasa harap namin ngayon.

“Ayy ang

garaa

??“
Puna ni Cheng habang nakatingin din sa kabilang mesa.

“Ayy ano yan favoritism??”
Nakangiwing sambit ko pa nang makitang bumaba na ang babaeng kumuha ng order nila. Nakasimangot naman akong pumangalumbaba sa mesa. Ilang sandali pa ay umakyat muli ang lalaking nagbigay ng ice tea sa amin. Kaya naman kinulit ko na si Jelai na magtanong na roon kung pwede naba kaming umorder.

“

Kuya

!“
Pagtawag ni Jelai at nakangiti naman siyang lumapit sa amin pero nasa akin agad ang paningin niya.

“Yes po ma’am?” Nakangiting tanong niya.

“

Saan

po ba kami

oorder

kuya? Kasi kanina pa kami rito eh.“

“Ayy ganon po ba?

Akala

ko pa naman po kinuha na ang order niyo.

Sige

po ako na lang po ang kukuha ng order niyo.“
Nakangiting paliwanag niya pa. May inilabas siyang ballpen at lapis mula sa bulsa niya at agad na kinuha ang order namin.

“Hindi pa po eh,

inuna

kasi ni ate yung mga lalaking nasa

kabilang

mesa.“
Nakangiwing sambit naman ni Cheng. Tinignan naman iyon ng lalako at muling tumingin sa amin.

“

Ahh

regular costumer na po kasi sila.“
Napapahiyang tugon naman ng server.

“Ayy need ba ng membership dito?”
Iniiwasan kong maging sarkastiko pero bigo ako dahil iyon ang naging tono ng tanong ko.

“

A-Ahh

hehe hindi po.

Nasanay

lang po siguro si Jessa na unahin sila since matagal

lutuin

ang

inoorder

nila.“
Napapahiyang tugon muli nito. Nakaramdam naman ako ng guilt sa inasal ko. “Can i take your order po?”
Muling sambit niya habang iniabot sa amin ang menu.

“

Ano

sa inyo? Akin Sizzling Chicken na lang.

Sa

iyo Cheng?“
Baling naman ni Jelai kay Cheng na namimili rin sa Menu.

“Sizzling

Liempo

na lang sa akin.

Sa

iyo Greg?“
Baling niya naman sa akin at nakangiti namang bumaling sa akin ang server. Hinihintay ang order ko.

“

Itong

sizzling

tonkatsu

na lang akin.“

“Ayy sorry sir, I forgot to mention po na hindi po available ang sizzling tonkatsu namin ngayon.”

“Ayy ganon po ba, sige itong

sisig

na lang po. And tatlong chicken wings with fries thank you. “

“Noted sir, may I repeat your orders po. 1 sizzling chicken, 1 Sizzling Liempo, 1 Sizzling

Sisig

and 3 chicken wings with fries. What’s your name po ma’am?“
Tanong niya kay Jelai pero ang tingin ay nasa akin. Matapos niyang makuha ang order namin ay umalis na siya at nagsimula na naman kaming magkwentuhan.

“Ang weird ni kuya noh? Hahaha sakin nagtatanong pero na kay Greg ang paningin. My god ang kaibigan mo

kakaiba

ngayong gabi!“
Natatawang sambit naman ni Jelai na nasa akin ang paningin. Hindi ko na siya pinansin pa at iniwas ko na lang ang tingin ko sa kanila. Sa hindi inaasahan ay muli na namang nagtama ang paningin namin ng lalaking nasa harapan ko ngayon. Pero sa pagkakataong ito ay wala na siyang facemask dahilan upang makita ko nang buo ang mukha niya. Mukha siyang anghel na badboy. Napakaganda ng labi niya, hugis puso na kulay pinkish. Hindi ko tuloy maiwasang hindi mamangha sa kabuohan niya.

Muling lumipas ang sandali, naunang iserve ang pagkain ng nasa kabilang mesa at kasunod naman non ay ang mga orders namin.

“Picture muna tayo wait!”
Pigil ni Jelai sa akma kong pagsira sa nakahugis na java rice. Kaya wala na akong nagawa pa kundi ang makiselfie sa kanila. Hindi pa sila nakuntento kaya nagpakuha pa sila ng litrato nila sa akin. Hindi raw ako kasama dahil isesend daw ni Cheng ang pic na yon sa jowa niyang nagseselos sa akin.
’

KORNI’

Kinuha ko ang phone ko at sakto namang dumako ang tingin ko sa kaharap naming lamesa. Muling nagtam ang paningin namin at naging dahilan iyon upang mataranta akong kumuha ng litrato kina Cheng tuloy ay nahagip ng camera ang lalaking nasa harapan namin. Napapikit pa ko nang mahagya dahil sa sobrang hiya. Baka kasi isipin niyang pinipiktyuran ko siya kahit hindi naman. Dalawa or tatlong beses naulit iyon, tila parang gusto ko na lang idelete ang nga kuhang iyon.

Hindi ko n inisip iyo dahil nag-umpisa na kaming kumain at hanggang sa hindi na namin namalayan ang oras. Saktong 9:30 natapos kaming kumain. Masyadong napadami ang kain namin dahil talaga namang masarap ang servings nila rito.

Nagbayad na kami ng bills namin at nagpahinga ng kaunti. Tumayo naman bigla sina Jelai at Cheng kaya napatayo naman ako nguni’t agad naman nila akong pinigilan.

“Jan ka lang muna,

gagamit

lang kami ng cr.

Walang

magbabantay

ng gamit natin.“
Pigil sa akin ni Jelai sinamaan ko naman siya ng tingin. Wal na rin akong nagawa pa kundi ang maupo na lang at tignan silang bumaba. Kasabay rin nila ang dalawang lalaki sa harap. Doon ay napatingin ako sa gawi ng kaharap ko. Nguni’t ganon na lamang ang kaba ko nang mag-umpisa na siyang tumayo hawak ang baso niyo papunta sa gawi ko. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko sa mga oras na ito dahilan upang iiwas ko ang paningin ko.

Naramdaman ko na lang ang paglapit niya sa likuraan ko. Narinig ko naman ang pagsalok niya ng yelo sa baso niya maging ang pagsalin ng ice tea ay rinig ko rin.

“First time niyo rito?” Napalingon ako sa kaniys nang bigla siyang magsalita. Hindi ako umimik dahil baka Hindi naman ako ang kinakausap niya. Nguni’t ganon na lamang ang gulat ko nang makita siya sa harapan ko. Nakangiti at hindi ko na naman makita ang mga mata niya.

“Hindi ka man lang nagsabi na

kukuhaan

mo ako ng pictures edi sana

nagtanggal

ako ng mask kanina“
mayabang na sambit niya dahilan upang manlaki ang mga mata ko sa gulat. Hindi dahil sa totoo ang sinabi niya, dahil sa kayabangan niya. Biglang dumaloy ang inis sa katawan ko at parang gusto ko siyang bigwasan sa mga oras na ito.

“Assuming ampota!”
Mahinang sambit ko nang talikurn niya ako.

Naikuyom ko na lamang ang aking kamao sa inis. Pinahinahon ko ang sarili ko nang marinig ko ang impit na kilig ni Jelai na papaakyat na. Kasabay rin nila ang dalawang lalaki na sobrang lawak din ang pagkakangiti. Taka ko namang tinignan si Jelaina hindi parin naaalis ang pagkakangiti.

“Tara na.” Naiwan akong nakanganga nang bigla silang tumayo at umalis. Napatingin naman ako sa mesa namin na ngayon ay malinis na dahil inipon ipon ko na rin ang pinagkainan namin. Maging ang mga buto-buto ay naitapon ko na rin kanina sa katabi kong basurahan. Hindi pa man kami nakakalabas ay dumating sa harap namin ang lalaking nagserve sa amin.

“Thank you po!”
Nakatungong pasasalamat ko at sinuklian naman niya ako ng matamis na ngiti.

“Thank you rin po sir. Hope po na bumalik kayo. “
Nakangiting tugon niya at tinunguhan ko na lamang siya.

’ Masarap ang servings niyo pero hindi na ako babalik dito.’
inis na sambit ko. Muli na namang kumulo ang dugo ko nang maalala ang kayabangan ng lalaking nasa kabilang mesa kanina.

’ Pinipiktyuran? The heck??

Kapal

naman ng

apog

niyang sabihin iyon sa akin. ’ pagmamaktol ko sa isip ko at hindi na iyon muling inisip pa.

’

Dapat

pala

sinapak

ko na lang siya kanina. Hindi naman na kami babalik pa rito eh. ’ muling sambit ko sa isip ko. Napatingin naman ako sa second floor at nakita ko siyang nakadungaw doon kaya nung nagtama ang paningin namin ay agad kong itinaaa ang middle finger ko at mahina siyang pinakyuhan. Nguni’t tinawanan lamang ako nito at nakangiting kumaway pa.

’

Lakas

ng loob pota.’

KABANATA 1

Hanggang sa pag-uwi ay mabigat ang loob ko. Sobra parin akong naiinis sa kahanginan ng lalaking iyon. Hindi ko rin alam kung bakit ganito na lamang ang pakiramdam ko sa lalaking iyon. Muli na namang sumagi sa isip ko ang ginawa niya kanina. Nakikipagbulungan siya sa katabi niya habang nakangising nakatingin sa akin. Lalo na nung bigla na lamang siyang nagsalita sa likuran ko at paratangan akong kinukuhaan ko siya ng litrato.

Naikuyom ko ang aking kamao sa sobrang inis na nararamdaman ko. Mabuti na lamang din ay iyon na ang una’t huli naming pagkikita, sana nga ay iyon na.

Tumayo ako mula sa pagkakahiga at saka nagtungo sa banyo upang maghimasa. Nagsipilyo ako nguni’t nang pumikit ako ay itsura niya agad ang nakita ko.

’

Tangina

?’

Kumunot ang noo ko dahil sa nakita kong iyon. May kakaibang dulot sa loob ko ang hindi ko maipaliwanag, lalo na nung nakita kong nakangiti siya sa pagpikit ko.

Huminga ako nang malalim at hindi na muling inisip pa ang mga nangyari kanina. Nang matapos ako sa paghimasa ay humiga na ako. Ilang oras na rin ang lumipas nguni’t hindi man lang ako dinadalaw ng antok. Pinipilit ko nang ipikit ang mata ko nguni’t kahit anong gawin ko ay nananatiling gising ang diwa ko.

Inis akong tumayo at bumaba para uminom ng tubig. Tulog narin sila mama kaya tanging ako na lamang ang gising sa bahay na ito. Nang makainom na ay umakyat na ako at saka binuksan ang terrace ng kwarto ko at doon ay pinagmasdan ko na lamang ang kaliwanagan ng mga butuin sa madilim na kalangitan. Sa mga oras na ito ay nawala ang mga isipin ko. Makita ko lang talaga ang ganito kagandang tanawin ay nawawala nang kusa ang mga isipin ko. Gumagaan ang pakiramdam ko.

Nang mapagod ay pumasok na ako at isinara ang terrace. Kinuha ko ang phone ko at nanood ng kung ano-ano sa facebook, tiktok at YouTube.

Muling lumipas ang oras nguni’t hindi parin ako dinadalaw ng antok. Pagod na pagod ako sa araw na ito pero ayaw makisama ng diwa ko. Gustong gusto ko na talagang matulog pero sadyang tinatraydor ako ng diwa ko.

Tinignan ko ang oras sa phone ko at alas kwatro na ng umaga. Nasapo ko ang noo ko at saka muling tumayo. Hindi ko na alam ang gagawin ko sa mga oras na ito. Ngayon lang din nangyari sa akin ito kaya hindi ko talaga alam ang gagawin ko. Uminom na ako ng gatas kanina nguni’t hindi man lang umepekto sa akin ang pampaantok nito.

Muli kong kinuha ang phone ko at nang makitang online ang dalawa ay agad akong nagchat sa gc namin.

{

HINDI

RIN BA KAYO

MAKATULOG

?}

Pagtipa ko at agad naman nila itong naseen at sabay pang nag typing.

{ HINDI RIN EH.

DUNNU

WHY.}

reply naman ni Jelai habang si Cheng naman ay typing parin.

{

ANO

CHENG LSM BA YANG

TINATAYP

MO?

KANINA

KA PA TYPING AH}

Puna ko kay Cheng at tinawanan lang naman ito ni Jelai

.

{

GAGA

! DI RIN AKO

MAKATULOG

EH.

NAG-AWAY

KASI KAMI NI

ARIES

. 🥺}

tugon naman ni Cheng.

{

SAAN

NA NAMAN BA KAYO

NAG-AWAY

?}

Tanong ko

{

BASTA

, TINATAMAD

AKONG

MAGKWENTO

.}

tugon naman nito pero nakaramdam naman ako dahil alam kong dahil sa akin kung bakit nag-away sila tsk.

{

DAHIL

SA AKIN NA NAMAN BA?}

muling tanong ko at hindi naman ako nakatanggap ng tugon mula sa kaniya. Isa lang din ang ibig sabihin non at tama nga ako.

{

KORNI

NAMAN NI

ARIES

WALA

NA SA

LUGAR

ANG PAGSESELOS.

MASYADO

SIYANG

KORNI

AT IMMATURE.

 

ILANG

BESES

BA

SIYANG

INIRE

NG

NANAY

NIYA?}

• ME

{ BAKA

SAMPU

?

HAHAHAUA

}

JELAI

{

GAGO

HAHA. HINDI NAMAN KASI SA GANON YON. PERO

MEDYO

NAGSASAWA

NA RIN AKO EH.

KONTING

KIBOT

KO

DAPAT

ALAM

NIYA. KUNG

SINO

ANG MGA

KASAMA

KO

KAILANGAN

DAPAT

ALAM

NIYA. TSK.. HINDI KO NA RIN

ALAM

ANG

GAGAWIN

KO KASI PAKIRAMDAM KO AY

NASASAKAL

NA AKO SA SOBRANG

PAGHIHIGPIT

NIYA.}

-CHENG

Ramdam ko ang frustration sa chat na iyon ni Cheng. Kahit hindi kami magkasama ay alam ko at nararamdaman ko ang nararamdaman niya. Gustuhin ko mang makisali sa kanila pero wala akong right na gawin iyon dahil bestfriend lang naman niya ako. Pero medyo nakakasawa na rin kasing magbigay nang magbigay ng payo gayong parang nababalewala naman ang payong sinasabi ko. Minsan pa ako pa ang nagiging mali.

{

WALA

NA KAMING

MAGAGAWA

JAN

, GINUSTO MO YAN EH.

MAGTIIS

KA! }

Sarkastikong reply ko sa chat niyang iyon.

{

GAGA

KA HAHAHA. NGA NAMAN TAMA KA

JAN

GREG,

MAGDUSA

KA GINUSTO MO YAN EH. YOU’RE BIG

GHORL

ENOUGH NA.}

Pag-sang ayon naman ni Jelai. Ilang minuto ang lumipas nang hindi kami nakatanggap ng response kay Cheng.

{GAGA KAYO, HINDI NAMAN KASI NON YON OK?}

CHENG

 

{ EH ANO BA?}

• JELAI

{ BAKA SABIHIN MO NA NAMAN HINDI KA

NAMIN

NAIINTINDIHAN. TSK SA

ATING

TATLO

KAMI ANG

MALINAW

AT

IKAW

ANG

MALABO

. KUNG

GANONG

NASASAKAL

KANA

PALA

EH

BAKIT

HINDI MO

HIWALAYAN

?}

-ME

{ AGREE! IF FEEL MO NAMAN NA HINDI KANA

MASAYA

, MAG LET GO KA.

PANGIT

KUNG IPIPILIT MO PARING

MAGING

MASAYA

SA

KANIYA

KAHIT

ALAM MONG HINDI NA KAYA.}

Segunda naman ni Jelai. Kahit hindi namin nakikita si Cheng ngayon ay ramdam namin ang frustration sa kaniya.

{ KUNG

PINANGHIHINAYANGAN

MO ANG

TAONG

PINAGSAMAHAN

NIYO

, MAS

MAIGING

PANGHINAYANGAN

MO ANG

ORAS

NA

IPINUPUKOL

MO SA

KANIYA

. MAS

PANGHINAYANGAN

MO ANG EFFORT NA

GINAGAWA

MONG

PAGSTAY

KAHIT

MAKAKARAMDAM

KA NA NG

PAGKASAKAL

. HELLO

CHENG

HINDI KA

TANGA

FOR FREE OK?}

Mahabang reply ko. Medyo naiirita na rin kasi ako eh. Ilang beses na namin siyang sinabihang siya na lang ang mag let go kesa sa hintayin niya pang yung Jowa nya ang mag let go sa kaniya. Ewan ko ba sa babaeng to, makikinig ngayon pero kinabukasan ay ok na agad sila. Tsk… Nakakatamad at nakakaumay lang na ikaw tong panay si bigay ng payo eh babalikan niya rin naman. Tsk… ANG KARUPUKAN OVERLOAD!

Hindi ko na namalayan ang oras kaya nang matapos kami ay inoff ko na ang phone ko at saka ipinikit ang mga mata nang nakaramdam na ng antok. Ilang sandali pa ang lumipas ay nilamon na ng antok ang diwa ko.

KINABUKASAN…

Iminulat ko ang aking mga mata nang maramdaman ang init sa aking paahan. Kinukuskos  pa ang mata habang  tumatayo at agad na nagtungo sa banyo. Mabagal ang aking pagkilos, inaantok pa ako. Masyadong masakit ang mata ko siguro marahil ay kulang sa tulog. Alas singko na nang natulog ako kaya siguro ganito na lang kasakit ang mga mata ko.

Nang matapos ay kinuha ko ang cellphone ko mula sa pagkakacharge at agad na tinignan ang oras. Alas diyes na ng umaga halos mag-aalas onse na rin.  Nang makababa ay agad akong nagtungo sa dirty kitchen at naabutan ko naman si mommy na nagseserve na ng pagkain. Agad ko namang nakuha ang atensyon niya. 

“Oh buti bumaba kana. Late kang gumising today baby. Late kana rin umuwi kagabi.”  Aniya habang abala sa pagseserve.

“Ang tagal po pala ng service nila ron.”  Nakangiwing tugon ko. Sa hindi rin inaasahan ay bigla na namang sumagi sa isip ko ang lalaking kaharap namin kagabi.  Napabuntong hininga ako at pilit na iwinaglit ito sa isip ko.

“Your

tito

Nic will visit today. I think malapit na rin yon. You know tito Nic naman diba baby?“  Tumango ako sa tanong na iyon ni mommy. Si tito Nic ay best friend ni daddy mula highschool. May minsan na ring pumunta rito si Tito Nic kaya kilala ko na rin siya. “Kaya I prepared this hehe.”  Muling dagdag pa niya.

“I’m about to ask na nga po eh.

Buti

naunahan

niyo ko hehe.“

“Oh siya mauna ka nang kumain baby. I think you’re hungry na.”  Nakangiting sambit niya at saka ako nilagyan ng pagkain sa plates ko. Nakangiti ko naman siyang tinignan at nang matapos na sa paglagay si mommy ay hinalikan ko siya sa pisngi na agad niya namang ikinangiti.

Simula nang ipinanganak ako ni mommy sa mundong ito, pakiramdam ko ako na ang pinaka swerteng tao sa mundong ito. Meron akong pamilyang matatawag kong perpekto. Totoong napakaswerte ko dahil bukod sa nakukuha ko ang mga bagay na gusto ko kahit nga ang hindi ko hilingin ay nakukuha ko at kusang binibigay sa akin. Napakaswerte ko dahil sa kabila ng kasarian ko ay tinanggap ako nang buo nila mommy at lalong lalo na ni daddy. They support me sa lahat ng bagay na ginagawa ko kahit sa pakikipagrelasyon ko.  And yeah I forgot to mention na I have a boyfriend shshs. He is George. And speaking of George, agad kong kinuha ang phone ko at tinignan ang messenger ko kung may chat ba siya pero wala man lang akong nakitang message niya, itong huling usap lamang namin nung nakaraan at hindi na nasundan pa.

Hindi naman ako nagdududa dahil alam ko namang busy rin siya lalo na nung nakaraan dahil may ginawa silang immersion sa subject nilang NSTP. Hindi ko rin siya nagawang kulitin dahil naka mastorbo ko siya. Mas importante parin ang mga school acts at alam ko naman yon.  Pero may mga oras din na hindi ko siya namimiss.

Isa rin sa masasabi kong napakaswerte ko dahil bukod sa meron akong George, meron pa akong parents na sinusuportahan ako. And yeah, kilala na rin siya nila mommy and daddy kaya talagang napakaswerte ko.

Dahil sa kalungkutang nararamdaman ko ay hindi ko tuloy naiwasan ang sarili ko na magtipa sa keyboard.

♥

️

BABE ♥️

HELLO BABE!! GO’MO! ’DI KA

NAGCHAT

SAKIN

AH. BUSY KA? I MISS YOU!

Message sent.

Nang magsend ay ibinaba ko na ang phone ko at nag-umpisang kumain. Habang nasakalagitnaan ay bigla na lamang tumunog ang doorbell namin senyales na narito na ang bisita nila daddy, si Tito Nic.

Hindi nga ako nagkamali nang makita itong nakapasok na at marahang naglakad sa gawi ko.

“

Tamang

tama ang dating mo, nakapag prepared na ako.“  Nakangiting bati ni mommy at inalayan niya naman paupo si Tito Nic.

“

Ahh

yeah hehe. Pasensya na sa

biglaang

pagpunta, may gusto lang kasi akong sabihin.“  Nakangiting sambit naman ni tito. “Nga pala where’s

Gregson

?“  Baling ni tito sa nawawalang si daddy.

“

Ahh

pababa

na rin yon, here mauna ka

munain

.“

“Thanks mas

maiging

sabay sabay na tayo. Oh eto na pala siya eh.“  Nakangiting baling naman ni Tito Nic sa kabababa lang na si daddy. Agad namang tumayo si Tito Nic at agad na  umakbay at nakipag fistbomb kay daddy.

’cut e

para silang mga bata hehe.’ 

“What’s up bro? Lalo ata tayong

napangit

ah. Stress kana ba?“  Biro ni Tito na agad namang ikinatawa ni daddy.

“Loko ka,

maupo

kana jan baka

samain

ka.“  Biro rin ni daddy kaya muli na naman silang nagtawanan. Nakakatuwa ang closeness nilang dalawa. Masyado silang makulit mag-usap.  Akala mo mga bata parin kahit matatanda na sila.

“Nga pala, ano palang sadya

mo’t

buti

napapunta

ka. Hindi mo man lang

sinama

yung anak mo or kahit si Maris.“  Baling muli sa kaniya ni daddy. Tutok naman akong nakikinig sa usapan nila habang sumusubo ng pagkain.

“

Balak

ko nga ang kaso si Maris may lakad daw siya. At yung anak ko naman eh may gala rin. Ewan ko ba sa batang yon

napakabulakbol

.“  Tugon naman ni Tito sa tanong ni daddy. Tumango tango naman si daddy sa sinabing iyon ni tito. “And ayon nga kaya napadalaw ako kasi gusto ko lang sabihin na may nabili akong bahay jan sa

Delas

Alas, baka by next week ay

lilipat

na kami. ’Di lang kami

makalipat

ngayon dahil under renovation pa ang buong bahay.“ Dagdag pa niya at saka muling sumubo ng pagkain.

“

Ows

talaga?

Iba

talaga pag

bigtime

na tsk.“  Biro ni daddy at natawa naman si Tito.

“Gusto rin kasi ni Maris ng bagong environment eh sakto namang

nakausap

ko yung

may-ari

nung bahay kaya ayon binili ko na.

Maganda

rin kasi may garden, isa rin sa gusto ni Maris.“

“

Mabuti

na lang kung ganon.

Edi

congrats!

Kelan

ang 

pawelkam

?“

“ By next week din kapag natapos nang ayusin lahat. “  Tugon naman ni Tito sa tanong na iyon ni daddy. Hindi ko na masyadong itinuon ang atensyon ko sa kanila dahil itinuon ko na lang ang atensyon ko sa pagkain. Medyo nagugutom na rin ako eh.

“

Nga

pala ito na ba si Gregory?

Aba’y

napakalaki

na ah.

Binatang

binata

na.“  Natigil ako sa pagkain nang bigla akong mapansin ni Tito.

“

Magkasing

edad lang ba sila ni

Dion?“

“ Yes, and I think

magkasame

level na rin sila sa pag-aaral now.“  Si mommy ang sumagot sa tanong na iyon ni tito. Tumango naman si Tito at muling ibinaling ang atensyon sa akin.

“

Kamusta

ang pag-aaral mo

iho

?“  Tanong nito at nahihiya naman akong tumingin sa kaniya.

“

Ayos

lang naman po tito, minsan po stress dahil mahirap gumawa ng plates.

Iba

po pala talaga kapag engineering student ka. Pero kaya ko naman po siya, hindi nga lang ganon

kadali

.“  Napapagod na tugon ko. Totoo, banggitin ko lang or marinig ko lang ang word ’PLATES ’  eh bigla na lang akong nakakaramdam ng pagod.

“Good choice, parehas lang pala kayong kinuha ng anak ko.

Saan

ka nga pala

nag-aaral

?“  Muling tanong niya at tumingin naman ako sa kaniya.

“Jan po sa PLM tito.”

“ Nice

skolar

ng bayan.

Bakit

nga pala nag PLM ka? Gayong kaya naman ng daddy mong

magbayad

ng tuition mo riyan sa La Salle,

FEU

or ket sang

kilalang

matataas

na University jan.“ 

“

Ahh

opo actually

nag-apply

na po ko sa lahat ng University rito sa Manila. Pero sadyang

napusuan

ko lang po

talata

ang PLM kaya jan po ako

nag-aral

.

Nakakahiya

man po pero wala po eh, dun ko po talaga gustong mag-aral.“  Tugon ko at lumawak naman ang pagkakangiti nito.

“

Nakakatuwa

ka namang bata ka. Sana katulad mo rin ang anak ko. Tsk… Yung batang iyon hindi ko alam kung saan

namana

ang pagiging

matigas

ang ulo.“   Sa sinabing iyon ni tito ay hindi ko maiwasang hindi makaramdam ng hiya. Medyo na offend rin ako hindi para sakin kundi para sa anak niya. Ano na lang kaya ang mararamdaman niya kapag harap-harapan siyang ikinumpara sa ibang tao. Tsk… Medyo nakaramdam ako ng konting awa sa anak ni tito. “Don’t get me wrong

iho

, hindi sa

ikinukumpara

ko siya sayo, proud naman ako sa mga achievements ng anak ko alam ko rin namang matalino ang batang yon, sadyang

loko

lang talaga. Hindi mo pa yon naiintindihan sa ngayon dahil wala ka pang anak. Hahahaha and hindi ko sinasabi to sayo na kailangan mong

magkarom

muna ng anak bago mo maramdaman yung nararamdaman ng parents mo. Ang akin lang kasi, concern lang kami sa inyo dahil bilang parents niyo,

responsibilidad

namin kayo.“  Pangangaral pa ni tito. Medyo nagulat ako nang kaonti dahil nabasa niya ang nasa-isip ko. Kaya napapahiyang tumungo naman ako.

“

Y-Yes

po tito, I understand naman po.“  Napapahiyang sambit ko.

“

Kanino

pa ba

magmamana

ang anak mo? Syempre sayo! 

Masydo

ka kayang loko nung

kabataan

mo. Tsk… Halos suki ka

nga sa Dean’s office. Tsk…

Naghahanap

ka pa nang masisisi loko ka talaga. “ Sabat na biro ni daddy, natawa naman si Tito sa birong iyon ni daddy.  Grabe yung way ng pag-uusap nila. Asaran talaga

“Baka

nakakalimutan

mong lagi kitang kasama sa Dean’s office

Gregson

.

Mabuti

na lang din ay hindi

nagmana

itong si Gregory sa iyo. Nako kung nakuha niya ang ugali mo baka ngayon ay

sumasakit

na ulo mo hahahaha. “  Biro naman ni Tito at natawa naman sina mommy and daddy. Napanguso naman akong nagpatuloy sa pagkain.

“

Mabuti

na lang talaga.

Sobrang

proud at swerte ako sa anak kong yan dahil hindi niya kami

binibigo

ng mommy niya. Hindi naman namin siya

pinepressure

about sa acads niya.

Dahil

mas importante sa amin ang

kalusugan

ng isip at katawan niya.

Kahit

nga

palakol

ang ibigay na grades niya eh ayos lang samin, basta alam naming

naeenjoy

niya ang

kabataan

niya at walang pressure sa lahat ng bagay. “  Proud na sambit ni daddy. Natouch naman ako ron kaya naman ay napalingon ako sa kaniya at agad siyang niyakap.

“ I love you dad!“  Emosyonal na sambit ko at nginitian naman niya ako at saka hinalikan sa noo.

“I love you too son.”

“Ayy

kainggit

naman.

Ayoko

na, aym malungkot na.“  Napatingin naman kami kay mommy nang umarte siya. Natawa naman kami ni dad sa kaniya at saka niyakap din siya.

“

Ehem

, maling bahay ata tong napasok ko. Family bonding ata tong

napasukan

ko.“  Napalingon kaming lahat sa birong iyon ni tito at sabay-sabay na humalakhak. “

Kakainggit

naman tsk…“ Dagdag niya pa at natawa naman kami kasi para talagang bata si Tito.

“Loko ka kasi eh. Pupunta-punta kang mag-isa rito. “

“Sige hayaan mo pagpunta niyo sa bahay

magaganyan

din kami.“  Biro pa muli ni Tito at saka kami muling sabay na humalakhak.

Nagtagal pa kami nang ilang oras sa hapagkainan at hindi parin matapos tapos ang bangayan nila daddy at Tito nic. Para parin talaga silang mga bata kung mag-asaran. Ngayon ay nandito na kami sa gate, hinatid si Tito sa labas.

“Sana

magkakilala

kayo ng anak ko baka sakaling

magbago

ang isang yon.

Pwede

mo ring turuan yon hindi naman yon ganon

kahirap

turuan. Sana

makasabay

mo siya sa pag-aaral.“  Sambit pa ni Tito, nginitian ko naman siya bilang tugon.

’

Grabe

binigyan

pa ako ng

alagain

jusko. Tito stress din po ako lalo na sa mga plates ko. Shshsha’

“

Oo

naman yes po tito. Why not po?“  Nakangiting tugon ko at lumawak naman ang ngiti nito.

“

Asahan

ko yan ah.

Pwede

naman kayong mag-aral sa bahay jan sa bago naming bahay. May study room kami ron. Malaki laki rin. Oh siya mauna na ako.

Maraming

salamat sa pagkain Lory, walang kupas ang sarap parin ng luto mo.

Sa

sunod

ihire

kitang family cook namin.“ 

“Loko baka bilhin ko ng triple yang bahay niya.” Tugon na biro naman ni daddy at muli na naman silang nagtawanan.

“Oh siya mauuna na ako.

Salamat

ulit! Punta na lang ulit ako rito next week para

sunduin

kayo. “  Paalam pa muli ni tito, ngumiti siyang kumuway at ginulo pa ang buhok ko bago sumakay sa kotse niya.

Pumasok na rin kami sa loob ako naman ay dumeretso na sa kwarto ko. Medyo inaantok na rin ako, masyado akong busog dahil naparami ang kain ko.

Nang makahiga ay agad kong kinuha ang phone ko at agad na lumawak ang pagkakangiti ko nang makita ang message ni George.

From: ♥️BABE♥️

Yes babe, medyo busy kasi ang dami naming

sinukat

na kung

ano-ano

. May

tinatapos

din kaming immersion kaya hindi na ako masyadong

nakakapagchat

sayo. I miss you too!!

Nagtatampo

ako kasi wala man lang I LOVE YOU sa message mo. Wala na, ayoko na. Look aym sad na.

Seen.

Sa chat niyang iyon ay hindi ko maiwasang hindi kiligin. Kahit matagal na kami ay hindi parin ako nagsasawang kiligin sa mga sinasabi niya, meron man o wala. Natuwa pa ako sa picture na sinend niya dahil mukha siyang tanga ron.  Nakasad face pa siya, nakangiting paibaba ang labi, basta mukha siyang angry birds hahahahaha.

♥️BABE♥️

ETO NA PO!! HUWAG KA NA PONG

MAGTAMPO

. I LOVE YOU NA PO! MWAH MWAH! I MISS YOU MORE!! MAY

GAGAWIN

KA THIS WEEKEND? WANT MO

LUMABAS

TAYO

? WANT NA

KITANG

MAKITA

AT

MAKASAMA

EH.  PERO

AYOS

LANG NAMAN

SAKIN

KUNG BUSY KA

PARIN

THAT TIME. TAKE CARE PO BABE!!

INGAT

KA

JAN

, WALA AKO SA

TABI

KO PARA

ALAGAAN

KA.

SHSHSYS

I LOVE YOU! MWAH MWAH.

Message sent.

Nang magsend na ay inilapag ko ang phone ko at nagplay ng music. Ipinikit ko ang mga mata ko at ilang sandali pa ay nakatulog na ako.

KABANATA 2

Iminulat ko ang aking mga mata nang maramdaman ang kamay ni mommy sa balikat ko. Tumayo ako at agad siyang yinakap.

“Baby wake up na. It’s already 6 pm na.”

“Yes mom, thank you! I love you!”   Tumayo na ako at agad na nagtungo sa banyo upang maligo. Nang matapos ay agad na akong bumaba at nakita ko naman sila mommy and daddy na naghahanda na ng mga foods. 

“

Ginabi

ka ata son.“  Baling ni daddy sa akin habang nilalagyan ako ng pagkain sa plates ko.

“

Nabusog

po ako kanina eh, kaya bigla po akong inantok. Thanks dad, masyado niyo naman po ata akong

binebaby

hehe.“

“

Syempre

naman,

hanggat

wala pang ibang baby rito sa bahay, ikaw parin ang baby namin.“  Nakangiting sambit nito at hinaplos naman nito ang puso ko.

“

Awshuu

…

awshuu

… Stop it dad hahaha. Bat may balak pa ba kayong

dagdagan

ako?“  Biro ko at lumawak naman ang pagkakangiti niya. Napatingin naman ako kay mommy na sobrang laki na rin ng pagkakangiti.

“

Oo

naman yess, hon sabihin na ba natin?“  Tugon na baling ni dad kay mommy. Nangunot naman ang noo ko sa sinabing iyon ni daddy.

“Sure hon! Hihi want mo ba na ako na magsabi?”  Nakangiting tugon naman ni mommy. Nagpapalit-palit naman ang tingin ko sa kanilang dalawa. May nahihinuha na ako sa isip ko pero gusto kong sakanila mismo manggaling iyon. Nahihinuha ko na maaaring  buntis si mommy, at kung mangyari yon ay sobrang saya ko dahil finally magkakaroon na ako ng kapatid.

“Sure hon.”  Nakangiting tugon naman ni daddy na lumapit pa kay mommy at saka nakangiti siyang inakbayan.

“Mommy is pregnant baby.”  Masayang sambit ni mommy at natutop ko naman ang aking bibig habang nanlalaki ang mga matang tumitig sa kanilang dalawa.

“I knew it!!!

Wowwwww

congrats

mommm

and

dadddd

!! Finally!!!!“  Galak na sigaw ko, tumayo ako at agad na lumapit kay mommy. Agad naman akong humarap sa tyan ni mommy at saka kinausap ang baby sa loob non. Hehe

“See, I told you na magugustuhan niya.”  Rinig kong bulong ni daddy kay mommy na humalukipkip naman. Hindi ko sila inintindi dahil nakatutok ang mata ko sa tyan ni mommy na maliit pa lang.

“Hello baby!!!

Masaya

ako at sobrang excited si kuya na makita ka!

Gagala

tayo sa kung saan nang magkasama.“  Masayang sambit ko. Hindi ko maipaliwanag ang saya na nararamdaman ko sa mga oras na ito dahil sobrang sabik ako sa mga bata lalo na sa magiging kapatid ko. Dati nga ay ako pa ang nagrerequest kila mommy and daddy na bumuo na ulit sila eh hehehe.

“

Anong

gusto mo baby? Boy or girl?“ Nakangiting tanong ni mommy, nakangiti naman akong bumaling sa kaniya at saka muling tumitig sa tyan niya.

“

Kahit

ano po, depende po sa kaniya hehe.“  Turo ko sa baby na nasa loob ng tyan ni mommy.  “

Kahit

ano pong gender niya ang mahalaga po sakin is may bago na tayong baby at meron na akong kapatid.“ Dagdag ko pa at ngumiti naman silang dalawa.

Masaya naming ipinagpatuloy ang pagkain hanggang sa masaya kaming natapos kumain. Ako na rin ang naghugas ng plato kahit na nagpupumilit si mommy na siya na lang dahil konti lang naman daw yon pero hindi ko siya pinahintulutan. Nang matapos akong maghugas at maglinis ng kusina ay umakyat na ako ng kwarto ko at saka muling naligo. Nang matapos ay inihiga ko ang sarili sa malambot kong kama at tumama naman sa akin ang kisame ko na puno ng mga glow in the dark na mga bagay bagay.

Napabalikwas ako nang tayo nang marinig na tumunog ang phone ko kaya naman ay agad ko iyong kinuha at saka tinignan ang nagmessage.  Lumawak ang pagkakangiti ko nang makita ang pangalan ni George sa screen kaya naman ay agad ko iyong binuksan.

From: ♥️BABE♥️

SARAP

HAHA.

GUSTOHIN

MAN

KITANG

MAKASAMA

NGAYON

PERO WALA

AKONG

MAGAWA

. TSK…

DAMI

KASING

GAWAIN

EH.

HAYAAN

MO

KAPAG

NATAPOS

AKO SA

LAHAT

,

BABAWI

AKO. HINDI LANG AKO

MAKABAWI

NGAYON

KASI ANG

DAMI

KO PANG

INAASIKASO

EH. BY THIS WEEKEND NAMAN MAY LAST IMMERSION KAMI KAYA BAKA HINDI

TAYO

MAKAKAPAGKITA

.

MALAPIT

NA FINALS BABE

KONTING

TIIS

NA LANG OK? I LOVE YOU!

Seen.

Agad na napawi ang ngiti sa labi ko nang mabasa ang message na iyon ni George. Hindi naman sa nag-aano ako pero naiintindihan ko naman siya eh. Alam ko ring marami siyang ginagawa kaya naiintindihan ko siya. Hindi ko lang din talaga maiwasang hindi malungkot minsan kasi bihira na lang kami magkita, bihira na rin kaming mag usap thru phone. Huminga ako nang malalim at nagreply sa kaniya.

To: ♥️BABE♥️

IT’S OK BABE, NAIINTINDIHAN KO NAMAN EH.

TSAKA

AYOS

LANG

NOH

! MAY

IBANG

ARAW

PA NAMAN EH.

NAMIMISS

LANG TALAGA KITA HEHE.

ASAHAN

KO YANG

PAGBAWI

MO AH. HIHINTAYIN KO YAN. I LOVE YOU MORE!

Message sent.

Matapos kong nagreply ay agad kong inilagay ang phone ko sa dibdib ko at buryong pinakatitigan ang kisame. Muling inalala ang mga panahong kasama ko si George. Hindi ko tuloy maiwasang hindi alalahanin ang nangyaring panliligaw niya sa akin at ang araw na sinagot ko siya.

FLASHBACK…

MAY

25, 2019

Kasalukuyan ako ngayong

nakatayo

rito sa labas ng room. Late na kasi kaya hindi na ako

pinapasok

ng teacher namin sa Philosophy.

Nang

maburyo

ay bumaba ako papunta sa canteen at bumili ng snacks.

Nang

makabili na ay agad akong nagtungo sa   library at doon ay nagbasa-basa ako ng kung

ano-ano

hanggang sa marinig ko ang ring ng bell kaya

inayos

ko na ang gamit ko at

inilagay

ang mga

librong

kinuha ko sa shelves.

Binilisan

ko na ang paglalakad dahil baka hindi na naman ako

makaabot

sa klase ay baka

mapalabas

na naman ako.

Nang

marating ang klase ay bigla akong kinabahan dahil wala akong nakitang tao o mga kaklase ko.

Nakasara

ang mga

bintana

at

nakapatay

ang mga

ilaw

ng room. Binuksan ko ang pinto at ganon na lamang ang gulat ko nang biglang

bumukas

ang

ilaw

at may

nagpasabog

ng confetti.

Nangunot

ang noo ko nang makita sina Jelai at Cheng na sobrang

lawak

ng pagkakangiti. Nakita ko rin ang ilan sa mga kaklase kong kitang kita ang

pagkamangha

.

Nalilito

ko silang tinignan at muli na naman akong nakaramdam ng gulat nang biglang may

nagstring

ng

gitara

at mula sa cr ay lumabas si George kasama si  Vincent.

Si

Vincent ang

naggigitara

habang si George naman ang

kakanta

. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko sa mga oras na ito. Nalilito ako sa ginagawang

pagkanta

ni George sa harap ko. Pero ayokong

mag-assume

kaya luminga linga pa ako dahil baka hindi ako ang

kinakantahan

niya pero wala akong makitang ibang tao sa gawi ko kundi ako lang. Nakita ko si Venice sa dulo ng

upuan

.

Agad

kong iniwas sa kaniya ang paningin ko dahil ayokong tignan ang mga mata niya.

Si

Venice ay isa sa It girl ng campus maging ng classroom na ito. Kaya nung nakita ko si Venice ron ay nakaramdam ako ng hiya. Hindi ko

akalain

na gagawin ito ni George sa mismong harap niya. Nahihiya ako dahil sa mismong harap ni Venice ginawa ito ni George.

Ayokong

mag-isip ng kung ano-ano dahil alam naman naming lahat na

mag-ex

silang dalawa. 

[ NOW PLAYING

: ANGEL BABY BY

TROYE

SIVAN

]

🎶 I need a lover to keep me sane

Pull me from hell, bring me back again

Play me the classics, something romantic

Give him my all when I don’t even have it🎶

Panimulang

kanta

ni George, muli na namang kinabog ang dibdib ko.

Napakaganda

ng

kanta

sinabayan pa ng

malamig

na boses niya.

🎶

You came out the blue on a rainy night, no lie

I’ll tell you how I almost died

While you’re bringing me back to life🎶

Lalong

bumibilis

ang tibok ng puso ko sa bawat

buka

ng bibig niya.  Hindi ko alam kung ano ang ginagawa niya kung bakit ganito na lamang

katindi

ang tibok ng puso ko.

Sabayan

pa ng

napakasarap

sa

tenga

ang marinig na

kumakanta

siya.

🎶

I just wanna live in this moment forever

’Cause I’m afraid that living couldn’t get any better

Started giving up on the word “forever”

Until you gave up heaven so we could be together 🎶

Ramdam

ko ang

pamumula

ng mukha ko sa mga

oraa

na ito. Hindi ko man nakikita ang mukha ko sa salamin pero ramdam ko naman ang pagiging

pula

ng mukha ko maging ang

tenga

ko dahil sa sobrang init nito.

🎶

You’re my angel

Angel baby, angel

You’re my angel, baby

Baby, you’re my angel

Angel baby🎶

Nakangiti

siyang lumapit sa akin at

hinawakan

ang

magkabilang

kamay ko at marahan niya akong

yinakap

.

Ramdam

ko ang bilis ng tibok ng puso niya.

Kitang

kita ko rin sa mga mata niya mula pa kanina ang

sinseridad

sa ginagawa niya. Halos hindi ako

makahinga

sa sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Ang ginawa niya ngayon ay may matinding

epekto

sa loob ko. Hindi pa ako

nakakatanggap

ng ganito ngayon lang.

Ngayon

lang din naman kasi may

nagtangkang

gumawa nito.

“

Magmula

nang makita kita, may parte sa loob ko na gustuhin kitang makita.

Dati

ay ayoko sa nararamdaman kong iyon dahil hindi tugma dahil parehas tayong lalaki.

Umiwas

ako pero sa pag-iwas kong iyon ay lalo kang hinahanap ng mga mata ko.“ 

Sambit

niya at saka huminga nang malalim. Bahagya niyang

inilayo

ang katawan naming

magkadikit

, tinignan niya ako sa aking mga mata nang hindi ko

makayanan

ang

titig

niya ay iniwas ko ang tingin ko nguni’t

hinawakan

niya naman ng aking panga at

iniharap

ulit s kaniya.

“

Huwag

mong itago sa akin iyang

magaganda

mong mata dahil yan ang unang nagustuhan ko sa iyo.“ 

Nakangiting sambit niya, lalo na naman akong naramdaman ng hiya lalo

na’t

hindi lang kami ang nasa loob ng classroom na ito.

“

Pwede

ko bang

hingiin

yang mga mata mo at

utusang

sa akin lang

ibaling

ang paningin nito?“ 

Muling sambit niya at puro

impit

na kilig naman ang

nangibabaw

sa classroom mula sa mga kaklase kong kinikilig din. 

Muli

niyang

hinawakan

ang baba ko at

bahagyang

iniangat

iyon sa kaniya.

Masyado

siyang

matangkad

kaya kailangan pang

iangat

ang tingin ko para

magtama

ang mga mata namin.

“Can I ask you a question?” 

Malalim

at

seryosont

tanong niya.

Muli

na namang kinabog ang dibdib ko dahilan upang

maiiwas

ko muli ang mga mata ko nguni’t agad niya rin iyong pinigilan.

“

Sinabi

nang huwag

ilayo

yang mga

matang

yan eh. Look I’m sad na.“ 

Natawa

naman ako sa sinabi niyang iyon kaya naman ay muling lumawak ang pagkakangiti niya dahilan upang lumabas na naman ang dimples niya sa

magkabila

niyang pisngi.

 

“Yung tanong ko.”

“

A-Ano

yon?“ 

Utal

na tugon ko at nginitian niya na naman ko. Para akong

malulusaw

sa ganda ng ngiti niyang iyon.

“Pwede ka bang maging akin?” 

Tanong niya at muling

nagtilian

ang mga kaklase ko.

Napalunok

pa ako dahil sa sobrang seryoso ng

pagkakatanong

niyang iyon. Hindi ko alam ang sasabihin ko kaya naman ay kahit kinakabahan ay tango na lamang ang 

isinagot

ko.

“

T-

Talaga

??“ 

Hindi

makapaniwalang

paninigurado niya at saka nakangiti naman akong

timango

.

“

Y-Yes

George.“ 

Nakangiting tugon ko at muli niya na naman akong

yinakap

at saka siya

nagtatalon

talon na parang batang

binigyan

ng

kendi

habang

sumisigaw

sigaw pa ng

’YES

!!!*

END OF FLASHBACK…

Para tuloy akong tangang nakangiting nakatingin sa harap ng kisame. Talaga nga namang napakaswerte ko, bihira lamang ang mga kagaya ko na magustuhan ng lalaking gusto niya.  Kung ako ang tanungin ay hindi ko alam kung ano ang nagawa kong mabuti para matamasa ang ganitong uri ng buhay.

Natinag ako sa pag-iisip nang magvibrate ang phone ko. Kinuha ko iyon at agad na tinignan kung sino ang nagmessage.

From: VIN.

OYY

GREG!  PUNTA KA SA BIRTHDAY KO THIS THURSDAY AH.

ASAHAN

KITA!! BYE

BYEE

SEE YOU SA THURSDAY!!

seen.

Napangiti naman ako nang mabasa ang message na iyon ni Vince. Bigla ay nakaramdam ako ng tuwa nang maisip na baka makasama ko ron si George. Hindi imposible na mawala sa birthday ni Vince yon eh bestfriend sila non.

Natuwa ako sa sarili kong isipin, kaya naman ay nakaramdam agad ako ng excitement. Excitement hindi dahil sa birthday ni Vince, excitement dahil makikita at makakasama ko si George sa Thursday.  Wala pa man ay parang gusto ko na lang na pabalisin ang oras para lumipas agad ang dalawang araw at upang maging Thursday na.

KABANATA 3

Lumipas ang isang araw nang hindi ako mapakali. Sobrang atat akong mag Thursday dahil sa kadahilanang makikita ko si George bukas.  Hindi naman ako ganito pero dahil na rin siguro sa kadahilanang makikita ko si George bukas ay hindi na kata-taka na ganito na lamang ang nararamdaman ko ngayon. Masyadong nasasabik na makita ulit si George.

Halos umabot din nang hapon ang paglilibot ko sa Robinson dahil hindi ko alam kung anong gift ang ibibigay ko kay Vin, nung naisip kong mahilig siyang manood ng anime ay yung collection na lang ni Luffy ang binili ko para sa kaniya. Baka kasi nangongolekta rin siya ng nga ganon since anime lover naman siya at kung tawagin ay otaku ba yon? Ahh basta anime lover na lang. Pero syempre dumaan na rin ako sa Penshoppe upang bumili shshshs. Mas excited pa nga akong ibigay ang basic pullover sweater na binili ko para kay George. Kulay grey iyon, dalawa ang binili ko para tig-isa kami. 

Tumayo ako at kinuha ang binili kong iyon, alam kong magagalit siya sa ginawa ko dahil ayaw niya na binibilhan ko siya ng kung ano-ano lalo na kung pera ko ang gamit ko dahil ayaw niyang magkaron ng isipin ang ibang tao sa kaniya pati sa relasyon namin.  Pero ngayon ko lang nman siya binilihan ng ganito, dahil siya ang madalas bumili sa aming dalawa. Ika niya pa nga doon eh, mas ok daw na siya na ang gumagastos sa relasyon namin para walang masabi ang iba.

Para akong tanga ngayon sa harap ng salamin, yakap yakap ang sweater na binili ko habang nakangiting nakatingin sa repleksyon ng sarili ko sa salamin.  Naiimagine ko palang na suot-suot iyon ni George ay gwapong gwapo na siya. Kahit ano naman ang isuot niya ay gwapo parin siya hehe.

Nang mapagod sa kaabnuan ay inilagay ko na ulit iyon sa paperbag. Nagtungo na ako sa banyo at naligo. Nang matapos ay pinatuyo ko na ang buhok ko habang nakatingala sa mga bituing nagbibigay ganda sa madilim na kalangitan.

Lumamlam ang mata ko nang may kumislap na bituin, hindi agad ako nakapagsalita sa sobrang gulat at mangha. Sayang ay hindi ako nakapag wish, pero ayos na yon. Ayokong humiling sa mga bagay na gusto kong makuha. Mas gusto kong kusa kong natatanggap ang mga bagay na hindi ko naman hinihiling na makukuha ko.  Nakangiti kong pinagpatuloy ang  pagpupunas ng buhok ko. Nang matuyo na ay pumasok na ko  sa loob, pinatay ang ilaw at nahiga sa malambot kong kama. Agad namang lumiwanag ang mga glow in the dark na mga stars at moon sa kisame ko. Natutuwa talaga akong pagmasdan iyon, kaya naman ay kinuha ko ang Galaxy lamp ko at sinaksak iyon. Agad itong lumiwanag at agad na kumalat sa loob ng espasyo ng kwarto ko. Napangiti ako sa sobrang ganda sa mata non. Hindi ko rin alam kung ilang oras akong nakatitig don dahil nang tignan ko ang oras sa phone ko ay alas diyes na nang gabi. Nakakatuwa lang na ang bilis ng oras, gabi na pero hindi ako parin ako dinadalaw ng antok. Nakaramdam ako ng gutom kaya tumayo ako at kinuha ang wallet ko.

Gusto kong bumili ng snacks sa Ministop. Bigla akong nagcrave sa siopao at kariman hehe.

Kinuha ko ang jacket ko at isunuot iyon, nag mask din ako dahil baka mahuli ako ng mga tanod mahirap na. Kahit kasagsagan ng level 1 ngayon ay hindi parin ligtas sa virus kaya kailangan paring mag-ingat at syempre para hindi mahuli hehe.

Pagkababa ko ay nakita ko si Dad sa sala nanonood ng basketball kaya naman ay lumapit ako sa kaniya upang magpaalam. Napukaw ko naman ang atensyon niya kaya nabaling sa akin ang paningin niya.

“Where are you going? Late na ah.”

“Jan lang po sa

Ministop

dad, bibili lang ng

siopao

at

kariman

. Wala kang

ipapasabay

dad?“

“Wala naman na, pero sige 

pasabay

na ng 2 beer kung ayos lang.“

“

Oo

naman yes dad. Kayo pa.“  Nakangiting tugon ko at ginulo niya naman ang buhok ko na agad kong ikinasimangot.

“Oh why?”  Natatawang tanong niya na lalong ikinaunat ng nguso ko.

“Malaki na ako dad kaya hindi niyo na

kelangang

guluhin

ung buhok ko.“ Nakangusong tugon ko na lalo niyang ikinatawa.

“Gaya ng sinabi ng mommy mo, hangga’t wala pang new baby sa bahay na ito, you’re still our baby.”  Pang-uuto niya pa at bahagyang pinisil ang pisngi ko.

“Meron na kaya, kaya stop it na dad hehe.” Patukoy ko sa baby na nasa loob ng tyan ni mommy.

“Pero nasa loob pa ng tyan ng mommy mo kaya wala kang choice.”  Pang-aasar niya pa. Hindi talaga ako nananalo sa asaran kay daddy. Dumukot si daddy sa bulsa niya at iniabot sa akin ang isang libo pero hindi ko iyon kinuha dahil may extra pa naman akong money. “Here take this. Baka

magkulang

ang pera mo.“  Muli niyang abot nguni’t hindi ko parin iyon kinuha.

“No need na dad, I have extra money pa here naman. “ Pagtanggi ko at bumuntong hininga na lamang siya dahil sa kawalang magawa. Lumabas na ako ng bahay, masyado na ring madalim tanging ang streetlights na lamang ang nagbibigay ng liwanag sa daan.  Nagmadali na akong  maglakad at wala pang  tatlong minuto ay narating ko na ang  Ministop. Mabuti na lang din ay nagjacket ako dahil bigla akong nakaramdam ng ginaw sa lakas ng aircon.

Nagtungo ako sa drink area at naghanap ng beer.  Nakalimutan kong itanong kay daddy kung anong beer ang gusto niya kaya naman ay nagtingin tingin pa muna ako ng mga canned beer na nandito, hanggang sa wala na akong iba pang makita kundi itong nakalatang beer na ang brand ay Heineken. Nang kukunin ko na iyon ay mayroong kamay ang naunang kumuha non. Kunot noo ko namang tinignan ang nagmamay-ari ng kamay na iyon, agad na nangunot ang noo ko kasabay ng pagkagulat.

’

E-Eh

??

Anong

ginagawa ng lalaking ito rito??’  takang tanong ko sa isip ko nang makita ang pagmumukha nung lalaking nakaharap naming kumain noong nakaraan sa King Street sa San Andres. Taka rin ako nitong tinignan at nung rumehistro na siguro sa kaniya ang mukha ko ay bigla rin itong nagulat na agad ring napalitan ng paniningkit ng kaniyang mga mata.

“

Sinusundan

mo ako?“ sambit niya na agad na nagpapantig sa tenga ko.

“

E-Excuse

me?“    Takang sambit ko nguni’t ipinuwestra niya lamang ang dalawa niyang kamay sa kanan niya senyales na pinapadaan niya ako. Muling nangunot ang noo ko sa katangahang taglay ng taong ito.

“What??”   Nanggagalaiting tanong ko sa kaniya na hindi parin nagbabago ang postura.

“

Ano

?“  Balik tanong niya pa dahilan upang lalong kumulo ang dugo ko at umakyat yon papunta sa ulo ko. Hindi ko alam kung bakit ganito na lamang ang inis na nararamdaman ko ngayong nakita ko ang lalaking ito. Masyadong umaalingasaw ang kayabangan, ’

nakakabanas

at

nakakaurat

!’

Bumungtong hininga na lamang ako at kumuha na lamang ng 4 na Heineken. Nakalimutan ko tuloy kung ilan ang sinabi ni daddy tsk…  Hindi ko na siya pinansin pa at sa kabilang banda na lamang ako dumaan.  Nguni’t bumalik din ako agad sa drinks area dahil nakalimutan kong kumuha ng drinks ko, hindi ko na rin siya nakita pa roon kaya naman ay umalis na rin ako at nagtungo sa snacks. Habang naglalakad ay hinihiling ko na sana ay nakalabas na siya  o di kaya ay huwag ko siyang makita sa kahit saang sulok ng Ministop, pero mukhang malabong mangyari iyon dahil bukod sa nasa iisang lugar lang kami at nasa iisang convinience store, masyado ring maliit itong Ministop kaya imposible parin ang hinihiling ko na sana ay hindi na siya makita. Nauurat ako dahil sa dami ng lugar bakit dito pa kami muling nagkita.  Sa kabilang banda ay nagtaka ako dahil anong ginagawa niya rito?

’

Syempre

bumibili

.

Engot’

  tugon naman ng utak ko.

’ Eh bat dito pa siya bumili?

Taga

rito rin ba siya?“  Muling tanong ko sa isip ko.

’

Engot

ulit,

syempe

hindi naman kayo

magkikita

rito kung hindi siya taga rito, unless may pinuntahan siya ’  tugon muli ng utak ko. Medyo naiinis na ako dahil ako rin mismo ang sumasagot sa mga tanong ko.

“Eh ano ba kasing pake alam ko?”  Inis na sambit ko. Sa hindi inaasahan ay may nabunggo ako dahilan upang malaglag ang 2 piatos na dala ko. Agad ko iyong kinuha nguni’t kamalas malasang naunahan ako ng nabangga ko. Nauna niyang mahawakan ang isang piatos dahilan upang lumapat ang kamay ko sa ibabaw ng kamay niya. Marahan ang pag-angat ko ng tingin sa taong nakabangga ko na ngayon ay nakatuon sa tiles ang kanang tuhod sa tiles habang ang mga mata ay nakatutok sa akin.

Muli na namang nanlaki ang mata ko at agad na binawi ang kamay ko mula sa pagkakapatong nito sa kamay niya.  Natataranta akong tumayo at humingi ng pasensya.

“

S-Sorry

!“  Utal na sambit ko habang nakatungo. Ramdam ko naman ang pagtunog ng plastik ng piatos maging ang pagtayo niya ay rinig ko rin.

“

Tumingin

kasi sa

dinadaanan

tsk.

Hinahanap

mo ba ako?“  Mahinang sambit niya nguni’t rinig ko parin. Madiin akong napapikit sa sobrang inis. “You’re welcome.”  Nakangiting dagdag niya pa at saka iniabot sa akin ang dalawang malaking piatos. Agad ko iyong kinuha at nakatungong nagpasalamat. Nakahinga ako nang maluwag nang umalis na siya sa harap ko at nagtungo sa kabilang sulok ng Ministop.  Minadali ko na ang pagbili hanggang sa nakapila na ako sa counter ay hindi na ako luminga linga pa.

“1,100  and 50 cents po lahat sir.”  Nakangiting sambit ng cashier agad kong kinuha ang wallet ko agad akong nakaramdam ng kaba nang makitang 1k na lang ang laman non. Bigla tuloy akong nagsisi kung bakit nagpabebe pa ako sa iniabot na pera ni Daddy kanina..huhu hindi ko rin alam kung ano ang ipapavoid ko since natotal at naipunch na lahat ng binili ko.

“Ayy ate pwede ko po bang

iwan

muna rito balikan ko na lang po.

K-Kukunin

ko lang po yung kulang jan lang po.“  Nahihiyang sambit ko, mabuti na lang din ay wala masyadong tao akong nakikita bukod ron sa lalaking hindi ko alam kung tao ba o ano.

“

Pwede

naman po sir.“  Tugon naman nito at aalis na sana ako nang bigla kong marinig na nagsalita ang lalaking hambog na ngayon ay kaharap na ng babaeng cashier.

“What’s the problem po ma’am?”  Tanong nito sa babaeng cashier na keganda ganda ang pagkakangiti sa kaniya.

“

Ahh

kulang po kasi siya ng 100 and 50 cents po and

babalikan

niya na lang daw po.“  Nakangiting tugon naman ng cashier sa mokong.

“Sige

pakilagay

nalang sakin since we’re friends naman.“  Taka ko siyang nilingon nang sabihin niya iyon. Kaya naman ay agad akong lumapit sa cashier upang pigilan siya.

’ WTH?? We’re friends? Adik ba siya? Eh hindi ko nga siya kilala.

Kakaiba

ang

sapak

ng isang to.’

“

A-Ah

ate wag na po.

Ivoid

niyo na lang po itong dalawang Heineken.“

“Nako sir

nailabas

na po yung resibo eh.“

“

Hayts

…

Sige

iwanan

ko na muna yan jan.

Babalik

na lang ako.“

“

S-Sige

po sir, pasensya na po.“ Paghingi niya ng dispensa at saka isinilid sa plastik ang lahat ng binili ko. Matapos non ay agad niya iyong itinabi. Akmang tatalikod na ako ay mayroong kamay ang pumigil sa braso ko. Parang may kuryenteng dumaloy sa parte ng balat ko na hinawakan niya.

“

Bayaran

mo na lang ako sa susunod. Hindi naman siguro ito ang huling beses na

magkikita

tayo hindi ba?“  seryosong sambit niya at nagtiim bagang naman ako.

’

Jusko

gusto niya pa atang

maulit

ang

pagkikita

naming ito. ’

“

Huwag

kang

mag-assume

nasa iisang lugar lang tayo.“  dagdag niya pa dahilan upang mapapikit ako nang madiin.

“Ok, hintayin mo ako rito, kukuha lang ako ng pera at

babayaran

kita.“  Nagpipigil ang inis na sambit ko. Tinignan lang naman ako nito.

“

Paano

ako

makakasigurado

na babalik ka rito?“

“

Iiwan

ko saiyo itong

pinamili

ko“  nauubusan ng pasensyang tugon ko sa tanong niya.

“Ok.” tipid na tugon niya dahilan upang mapaismid akong muli. Umalis siya sa harap ko at binayaran ang binili niya at saka naglakad papunta ron sa dulong bahagi ng ministop na mayroong table. Kumaway pa siya at lumapit naman ako sa kaniya at inilagay ang pinamili ko sa lamesa.

“

Hintayin

mo ako rito.“ walang ganang sambit ko sa kaniya. Pumangalumbaba naman siyang pinakatitigan ako. 

“May choice pa na ako?”  muling namungay ang mga mata niya, ibinaba niya ang mask niya at saka kunyaring humikab. Hindi ko rin alam kung bakit sa ginawa niyang iyon ay pinabilis non ang tibok ng puso ko. Siguro marahil ay sa inis na nararamdaman ko iyon.

KABANATA 4

Dali-dali akong lumabas ng Ministop at mabilis na tumakbo papunta sa bahay. Nang marating ang gate namin ay humihingal akong nagpahinga. Nang mahimasmasan ay pumasok na ako. Agad naman akong napansin ni daddy.

“Oh nasan yung mga binili mo?”  Takang ni daddy nang makitang wala akong dala ni isa. 

“

Ahh

… Hehe

nagkulang

po kasi ang dala ko eh.

Akala

ko sakto lang.“ paliwanag ko at umiling naman si daddy.

“Oh siya kunin mo na to para

makabalik

kana.“  Abot niya sa isang libo nguni’t hindi ko parin iyon kinuha dahil alam kong walang barya ang kigwang iyon.

“Wag na po yan, baka po may 200 kayo jan. 200 na lang po kasi kulang eh hehe.” Muling dumukot si daddy sa wallet niya at saktong may 200 na buo ron kaya kinuha ko na iyon at saka nagpaalam. Muli akong tumakbo at hinihingal na pumasok sa loob. Nakita ko siya sa dulo ng pasilyo kaya naman ay lumapit ako sa kaniya at tinignan siya.

Kasalukuyan siyang nakapikit ngayon kaya nagagawa kong pag-aralan ang kabuohan niya. Dumako muli ang  atensyon ko sa makapal nitong kilay. Napakaperpekto ng pagkakapal nito dahil talagang bumagay sa sisingkitin niyang mga mata. Bumaba naman ang atensyon ko sa singkit niyang mata, hindi ganon kakapal ang pilikmata niya pero bagay naman sa kaniya dahil mapilantik ang dulo nito na lalong nagbigay ng kagandahan sa mata niya. Dumako naman ang mata ko sa matangos niyang ilong hanggang sa bumaba ang tingin ko sa  magandang hugis ng labi nito. Hindi na ito ganon ka pinkish gaya nung nakaraan dahil medyo mamula mula na iyon at dun ko lang napansin ang sugat sa gilid ng labi nito. Pinakatitigan ko ang kabuohan ng mukha niya. Mukha siyang mabait kapag tulog, kaya mas magandang tulog na lang siya.

Natawa ako sa biro kong iyon.

“

Tapos

kana bang

pag-aralan

ang mukha ko?“  Bigla akong nakaramdam ng hiya nang magsalita ito. Dahan-dahan ang pagmulat niya ng mga mata at sakto namang nagsalubong ang aming tingin. Agad kong iniwas ang tingin ko dahil para akong hinihigop ng mga titig niyang iyon. Bumuntong hininga ako at saka iniabot sa kaniya ang 200 na buo. Taka niya naman iyong tinignan.  “

Ano

yan?“  Walang ganang tanong niya at napamaang naman ako sa katangahan niya. Wala atang common sense ang isang to.

“Pera

malamang

. Ito na ung bayad ko ron sa kulang ko. “   nauubusang pasensya na sambit ko. Bumuntong hininga lamang siya at saka hinawi ang kamay kong iniaabot ang pera.

“

Hayaan

mo na, hindi naman kita

sinisingil

.

Bumawi

kana lang sa susunod.“ walang ganang sambit niya. Nagkunwari ulit siyang humikab upang ipakita sa akin na inaantok na siya. Napairap naman ako sa inis.

“What??” iretableng sambit ko. Pinakita ko talaga na naiirita na ako sa kaniya pero parang wala lang iyon sa kaniya.

“

Ano

?“ Naparolyo ako ng aking mata nang ibalik na naman niya sa akin ang aking ’

ANO’

“

Ge

na, sa sunod na lang ikaw bumawi.“  Muling dagdag niya

’ So may balak pa siyang

magkita

kami?

Kaumay

ah At hindi raw niya ako

sinisingil

pero

pinapabawi

niy

ako sa susunod.

Gg

ampt…

kaurat

ang adik na to!.’  inis na sambit ko at saka kinuha ang mga pinamili ko.

“Ok.”  sambit ko at saka siya tinalikuran. Masyado siyang mayabang, hindi ko na kayang tumayo sa harap niya dahil baka matangay na ako ng kayabangan niya. Nang makalabas ay narinig ko rin ang pagbukas ng pinto ng Ministop, hindi ko man tignan kung sino iyon dahil alam ko na kung sino ang lumabas don. Kaming dalawa lang ang costumer sa loob kaya hindi na yon kataka-taka pa.

“Thank you ah.”  rinig kong sigaw niya, napaka sarkastiko ang tono niya nang sabihin niya iyon. Napapikit ako habang humunga nang malalim. Nakangiti akong humarap sa kaniya at saka tinggal ang  mask ko.

“You’re welcome ah.”  Panggagaya ko sa tono niya. Hindi ko na siya pinansin pa dahil nauurat na talaga ako sa kaniya. Baka hindi ko siya matantsa ay baka lumipad siya.

Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa may maramdaman akong sumusunod sa akin, alam ko na rin kung sino iyon kaya naman ay tumigil ako at saka hinarap siya.

“

Pwede

ba?

Huwag

mo na akong

sundan

. Kung

naaano

ka sa one hundred and fifty cents mo ibabalik ko na lang.

Ayaw

mo namang kunin yung two hundred na binigay ko.“  Inis na talagang sambit ko. Nangunot naman ang kaniyang noo at saka tinignan ako sa mata.

“

Pinagsasabe

mo jan? Assuming ka rin pala eh.“ matunong siyang ngumisi sa akin, nakaramdam naman agad ako ng hiya dahil baka nga masyado lang akong nag-assume. “Hindi kita

sinusundan

dahil iisa lang naman ang way natin. At sino me

sabing

sinusundan kita? Assuming ka rin eh.“  Muling dagdag niya dahilan upang matigilan ako lalo at lalong makaramdam ng hiya. Hindi ko na siya pinansin pa at saka nagpatuloy na ako sa paglalakad pero medyo nakoconcious ako kasi nasalikuran ko siya. 

Tumigil ako sa paglalakad at nagkunyaring nagkamot-kamot sa paanan ko. Pinipilit kong kamutin iyon kahit hindi naman makati. Ginawa ko iyon upang siya ang mauna at ako naman ang nasa likuran niya. At nang lumagpas na siya ay doon ko nasabing success ang plano kong iyon. Kaya naman ay inayos kong muli ang sarili ko at saka marahang naglakad.

Hindi na rin ako tumingin pa sa kaniya hanggang sa nagdiretso na siya sa daan papuntang Delas Alas St. samantalang ako naman ay kumanan dahil nasa Renaissance St. ang bahay namin. Nang marating ang gate ay doon na ako nakaramdam ng totoong hininga. Ang kaninang pagke-crave ko sa siopao at kariman ay nawala na. Bigla akong nakaramdam ng pagkabusog gayong wala naman akong kinain na kung ano, bukod sa inis na nararamdaman ko. Nakakabusog nga naman talaga ang pagkainis sa isang tao.

Pumasok na ako at saka inilock ang gate. Nang marating ang sala ay hindi ko na  nakita pa si Daddy. Siguro ay inantok na rin siya dahil sa tagal ko.

’ Hehe sorry dad.’

Inilagay ko na lang ang beer sa ref namin maging ang snacks na binili ko. Ininit ko ulit ang kariman maging ang siopao dahil malamig na iyon. Nang matapos ay umakyat na ako at sinimulang kainin iyon. Hindi ko na inisip pa ang nangyari kanina dahil ayokong ma stress ulit. Nang matapos ay itinapon ko na ang basura ko at saka nagtungo sa banyo upang magsepilyo ng ngipin. Matapos non ay nakaramdam na ako ng tulog kaya naman ay humiga na ako at hinayaang lamumin muli ng antok ang diwa ko.

KINABUKASAN..

.

Iminulat ko ang aking mga mata at saka nagtungo sa banyo upang magsepilyo at maghilamos. Nang matapos ay pinunasan ko ang aking mukha gamit ang malinis kong tuwalya. Bumaba na ako at nakita ko naman si mommy na nanonood ng TV.

“Morning mom!”  bati ko kay mommy at lumapit ako at saka humalik sa pisngi niya.

“Where’s dad po?” tanong ko nang hindi makita si daddy. Naupo naman ako sa tabi ni mommy at humiga sa lap niya. Sinuklay-suklay niya naman ang buhok ko.

“

Pumasok

na sa work. May meeting daw sila eh. Hindi na nga rin nakapag breakfast dahil baka raw malate siya.“  Tugon naman ni mommy habang ang tingin ay nakatutok sa pinapanood.

“

Ikaw

po mom wala ka pong pasok?“  Baling ko naman da kaniya. Ngumiti naman siya sa akin bago sumagot.

“

Naka

leave na ako. Hindi na ako

pinapasok

ng dad mo because we have a baby na.“ muli na namang binalot ng excitement ang puso ko sa mga oras na ito. Sa kadahilanang magkakaroon na kami ng panibagong miyembro at bagong anghel sa bahay na ito. Nag-usap pa kami ni mommy at naisabi ko na rin sa kaniya na aalis ako mamaya dahil nga birthday ni Vin kaya pumayag naman siya dahil kilala niya naman na si Vin since dumalaw na rin yon dito nung birthday ko.

Pagpatak ng alas-kuwatro trenta ng hapon ay nakapagprepared na ako. Hindi tuloy ako mapakali dahil sa sobrang excitement na nararamdaman ko. Excitement, dahil makikita ko na si George. Nagpaalam na ako kay mommy at agad niya naman akong pinabilinan na huwag akong masyadong iinom dahil malayo-layo pa raw ang uuwian ko. Sinabi ko naman na kasama ko naman si George kaya hindi na rin siya gaanong nag-alala pa.  And speaking of George, nakaramdam ako ng lungkot dahil hindi niya man lang ako nagawang imessage o tanungin kung pupunta ba ako sa birthday ni Vince o kahit pagkamusta man lang ay hindi niya nagawa. Iwinaglit ko sa isip ko iyon dahil baka gusto niya lang din akong isurprise.  Hindi rin kasi sinabi ni Vince na pupunta si George at hindi ko rin naman pinasabi kay Vince na pupunta ako kapag nagtanong si George sakaniya at umoo naman siya. 

Mahigpit kong hinawakan ang regalo ko kay Vin maging ang sweater na ibibigay ko kay George. Muli na naman akong nakaramdam ng bahagyanh kilig nang muling masulyapan ang paperbag na dala ko na naglalaman ng sweater na ibibigay ko nga kay George.

Kinuha ko ang earpods ko at nagplay ng music habang naghihintay ng jeep papuntang Pedro Gil. Agad akong pumara nang may dumaan na najeep sa harap ko. Sakto namang bakante ang katabi ng driver kaya doon na lang ako umupo.

Nagsimula ang biyahe pero medyo traffic dito sa riles kaya halos sampung minuto rin ang itinagal namin don bago umusad. Nang marating ang Paco ay panibagong traffic na naman kaya halos abutin ng isang oras ang biyahe ko rito sa jeep papuntang Pedro Gil. Ilang minutong biyahe ay bumaba na ako at tumawid sa kabilang tawiran upang sumakay sa jeep na papuntang Quirino.  Dito naman ay magaan na ang biyahe kaya ilang minuto lang din ay nakababa na ako. Naglakad ako sa sakayan ng tricycle papunta sa bahay nila Vin. Ilang saglit pa ay narating ko na rin ang bahay nila Vin. Halos ilang minuto na lang ay mag-aalas sais na. Muli kong hinigpitan ang kapit sa dalawang paperbags na hawak ko ngayon. Ang kaninang excitement ay biglang naglaho at napalitan iyon ng kaba. Hindi ko alam kung bakit ganon na lamang ang nararamdaman ko sa mga oras na ito. Kaya naman ay pilit kong inaalis ang kabang iyon sa loob ko at pilit na ngumiting tinawagan ko sa messenger si Vin.

“

A-Ahh

hello Vin, HAPPY BIRTHDAY! nandito na pala ako sa labas ng bahay niyo

hehe.“ bungad ko nang sagutin niya ang tawag ko. Agad naman nangibabaw ang pagtawa niya bago  siya nagsalita.

“

Ayownn

hahaha.

Sige

sige puntahan na lang kita jan.

Mukhang

hindi rin alam ni George na

dadating

ka eh.“ Sambit niya pa at ilang saglit lang din ay nakita ko na siyang kumakaway sa taas ng hagdan.  Agad niyang inend ang call at saka nakangiting lumapit sa akin.

“

Akala

ko hindi ka na

dadating

eh. Malulungkot na sana ako.“  Nakangiting bungad niya pa at saka iniabot ang kamay niya upang alalayan ako. Kinuha ko naman iyon at nang makaakyat ay bumitaw na ako.

“

Suss

takot ko lang na magtampo ka hahaha. Btw Happy Birthday Vin!“  Pagbati ko at niyakap niya naman ako. Yumakap din ako sa kaniya at saka malawak ang ngiting ibinigay ang gift ko. “Here! Hindi ko alam kung anong gusto mong gift eh. And buti naalala ko na anime adik ka kaya naisipan long bilhin yan.

Bagong

release lang daw yan.“  mahabang paliwanag ko na agad namang ikinalawak ng ngiti niya. Nagmukha tuloy siyang si Joker.

“

Nag-abala

ka pa…

Wowwww

!!!“  Agad na bulalas niya nang makita ang regalo ko.

“

Grabeeeee

!! Di ko expected tooo!! Ito na siguro ang pinaka magandang gift

na natanggap ko.“ nagnining-ning ang matang dagdag niya pa. Natawa naman ako sa reaction niya kaya nakaramdam ako ng relieve dahil nakita ko mismo na nagustuhan niya ang regalo ko. Napatingin naman ako sa naiwang paperbag. Bigla akong napaisip kung magugustuhan ba ni George ang ibibigay Kong ito sa kaniy? Muli na naman akong nakaramdam ng kaba dahil ito ang kauna-unahang beses na bibigyan ko siya ng ganito.

“Masyado na pala akong

madaldal

tsk.. tara na kain ka muna sa loob.“ pag-aya niya at sumunod naman ako sa kaniya. Pagkapasok ko ay bumungad agad sa akin ang iba niyang kaibigan na agad ko ring nginitian at tinunguhan.  Hinanap agad ng mata ko si George at nang makita na ay bigla akong nakaramdam ng kirot sa dibdib ko nang hindi niya man lang ako napansin. Nakakalungkot lang na kung anong sabik ko na makita siya ay parang sa kaniya ay wala lang. Naiinis at nasasaktan ako sa katotohanang halos lahat ng nandito ay nakangiting binati ako samantalang siya at ang katabi niya ay hindi man lang ako napansin. Masakit pero iniiwasan kong magselos dahil baka wala lang iyon. Pero kahit anong gawin kong dedma ay umaakyat ang sakit at selos ko lalo na kpag nakikita ko ang bawat reaksyon ni George habang kausap ang katabi niya.

’ Yan na ang namimiss na ako?

Maski

ang presensya ko ay hindi mo maramdaman?’

Gustong tumulo ng luha ko pero ayokong gumawa ng eksena rito. Kaya kahit nasasaktan ay nagpatuloy ako sa paglapit sa kaniya. Ayokong pag-isipan siya ng masama dahil baka napasarap lang ang pag-uusap nila.

’ Sa

pagkakataong

ito ay

iintindihin

ulit kita dahil ayokong magalit ka at ayokong

masira

ang relasyon natin dahil lang sa maling konklusyon ko. ’

KABANATA 5

Marahan ang aking paglapit sa gawi nila, hindi parin ako napapansin ni George hanggang sa gulat itong napatangin sa akin nang maupo ako sa tabi niya.

“

G-Greg

?“ muling kinurot ang puso ko sa pagtawag niyang iyon sa akin.

’ It should be ‘BABE’ George, not Greg. Tsk..’

“Parang gulat ka ata.

Naistorbo

ba kita?“ Pinipilit kong hindi maging sarkastiko nguni’t muling nagkukusa ang tono ko. Napalunok naman siya at marahang umusog sa tabi ko. Nawala tuloy ang pagkakaakbay niya sa katabi niya. Ibinaling ko naman ang tingin ko sa katabi niya at binigyan siya ng pekeng ngiti.

“Hello Venice, musta ka?” Pekeng ngiting bungad ko sa kaniya. Hindi naman siya mapakali at hindi niya alam ang gagawin niya. Sa ikinikilos ng dalawa ay nakaramdam ako ng selos. Wala namang kaso sakin na mag-usap sila eh. Walang kaso sakin na kahit mag-ex na ay hindi na dapat nag-uusap pa. Ang akin lang is, nagseselos ako dahil sa paraan ng pag-uusap nila. Hindi man literal na nakaakbay si George sa kaniya pero yung point na kapag nag-uusap sila nang malapit sa isa’t-isa pati ang position ng kamay ni Greg na malapit sa kaliwang kamay ni Venice, kulang na lang ay ipatong ni Venice ang kamay niya sa ibabaw ng kamay ni George ay para magmukha na silang sweet sa isa’t-isa at sabayan pa ng mga reaksyon nilang hindi tugma sa sitwasyon ay talaga namang makakaramdam ako ng selos. Pinipilit ko talagang huwag magselos dahil ayokong mag-isip nang kung ano-ano. May tiwala rin naman ako kay George kaya alam kong hindi niya magagawa yung mga bagay na nagagawa ng iba.

Binura ko sa isip ko ang selos at nagpatuloy sa pagtitig kay George na hindi naman alam ang gagawin maging ang sasabihin.

“

Dumaan

lang naman ako rito para ibigay yung gift na binili ko para kay Vince.“ Panimula ko nang hindi parin ako nakakatanggap ng ni anong salita mula sa dalawa. “

Aalis

din ako

maya-maya

kaya maaari niyo nang gawin yung mga bagay na naudlot nung umupo ako.“ Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas ng loob kong sabihin iyon. Sinabi ko rin sa sarili ko na aalisin ko na ang pagseselos pero mukhang nagkukusa ang isip ko na utusan ang bibig ko na sabihin ang laman ng nasa isip ko. Gulat naman akong tinignan nu George habang si Venice naman ay umiwas ng tingin. Napangisi ako sa ginawa nilang iyon.

“

H-Hindi

ko lang kasi alam na dadating ka

b-babe

.“ Pahinang pahina ang boses ni George nang sabihin niya iyon. Sakto lang din na ako lang ang makarinig sa sinasabi niyang iyon.

“Hindi mo talaga alam dahil hindi ka naman nagtanong. Hindi ka rin naman nagsabi sa akin. Ni

kamustahin

nga ako ay hindi mo nagawa eh. Pero naiintindihan naman kita kasi alam ko namang busy ka s acads mo. Pero hindi ko alam na pati rin dito ay busy ka.“ pinipilit kong patatagin ang sarili ko dahil kung ipapakita kong mahina ako ay baka magkaroon pa ng eksena rito. Wala akong kilala rito bukod sa kanilang tatlo. Dahil halos lahat ng nandito ay mga kaibigan nila. Kaya magiging lugi ako sakaling gumawa ako ng eksena dahil nakipasok lang naman ako.

“

S-Sorry

na, tinanong ko rin si Vin kung pupunta ka eh ang sabi niya ay hindi ka pupunta kaya ang akala ko ay busy ka rin. S-Sorry talaga.“ Sambit niya na hinawakan pa ang kamay ko. Napapikit ako at pinigilan ang bugso ng damdamin ko. Naniniwala ako sa kaniya pero hindi parin enough yon para kalimutan niyang nandito ako. Tsk

Hindi na ako nagsalita pa at ilang minuto lang din ay dumating na si Vin na may dalang platong naglalaman ng Carbonara, shanghai at mashed potato na nilagyan sa ibabaw ng gravy. Bigla akong nakaramdam ng gutom nang maamoy iyon.

“Pasensya na yan lang handa ko hehe.

Masarap

yan ako nagluto eh“ sambit ni Vin matapos ilapag ang plato sa harap ko. Iniabot niya naman sakin ang tinidor na agad ko ring kinuha. “

Tikman

mo dali.“ excited na sambit niya pa at natawa naman ako. Kaya naman ay kumuha ako ng shanghai gamit ang kaliwang kamay ko at rumolyo naman aki ng carbonara at agad na tinikman iyon.

“

Grabeeee

ang

sarappp

! Nag

iimprove

ang cooking skills mo ah.

Sobrang

sarapp

lalo na itong Carbonara.“ Nakangiting tugon ko naman na agad niyang ikinaniti. Totoong masarap ang luto ni Vin ng carbonara. Dati pa man siya nagluluto pero iba ang lasa ng ngayon. May kakaibang lasa sa dila na naunoot ang sarap sa loob.

“

Pwede

ka nang gumawa ng sarili mong

kainan

.

Uso

naman yon ngayon eh.“ Dagdag ko na lalong ikinangiti niya.

“

Talaga

?“ di makapaniwalang tanong niya at saka nakangiting tumango naman ako bilang pagtugon.

“

Oo

nga tsk…

Teluk

mo.“ Si George ang sumagot. Sinamaan ko naman siya ng tingin dahil sa pagsingit nyang iyon.

“Heh!

Manahimik

ka jan di ka kasali sa usapan.

Ientertain

mo ang katabi mo.“ Pagsusungit ko na agad niya namang ikinanguso. Ang cute niya ron pero ayokong mahulog agad sa kaniya kaya pinipilit kong hindi tignan ang mukha niya.

“Ayy halaaa lagot ka George!

Yari

ka ayan ah.“ Pang-aasar naman sa kaniya ni Vin na agad niya namang inambahan. “Greg oh…

Aray

!“ daing ni Vin nang maabot ni George ang braso nito.

“Sorry na kasi babe. Tsk.. eto kasing

mokong

na to eh hindi sinabi na dadating ka edi sana sinundo kita kanina. Sorry na talaga.“ panunuyo pa ni George sa akin. Hinawakan niya ako sa tagiliran ko at lalong idinikit sa kaniya. Napangiti naman ako at pinatawad na siya.

’ Hehe, wala eh mahal ko. ’

“Eh kasi wag ko raw sabihin sayo eh.” Bumaling naman ang tingin ni George kay Vin nang magsalita ito at ngumuso naman siyang tinignan ako.

“Bat di mo

pinapasabi

na pupunta ka?“ nakangusong tanong niya. Ngumiti naman ako sa kaniya.

“Para isurprise ka. Tsk… Pero di ko alam na

aki

pala ang

masusurprise

tsk…“

“Wag kana magselos ok?

Nag-usap

lang kami ni Venice and walang ano yon.“

“Alam ko, naniniwala naman ako sayo eh.” Agad na lumawak ang pagkakangiti niya at hinawakan ang kanang kamay ko.

“I love you.” Nakangiting sambit niya pa at saka hinalikan ang ibabaw ng kamay ko. Hindi ko tuloy maiwasang hindi kiligin sa ginawa niyang iyon.

“

Wushoo

…

Wushooo

… Gago may

bubuyog

. May honey kasi eh.

Sorbang

sweet!“ Naagaw ang atensyon namin ni George nang mapansin si Vin na mukhang tangang nagbubugaw sa hangin. Natawa naman kaming dalawa ni George at iiling iling na iniwas ang tingin.

Nagsimula akong kumain nguni’t hindi ko magawang lingunin ang gawi ni George dahil sa position niya. Naiilang din ako sa ginagawa niya kaya hindi ko magawang makakain nang maayos dahil sa mga titig niyang iyon.

“

Ano

ba George, hindi ako

makakain

nang maayos.“ naiilang na suway ko sa kaniya nguni’t ngumiti lamang ito habang nakapangalumbabang nakatingin sa akin.

“Ang cute mo.” ramdam kong muli ang pamumula ng mukha ko sa sinabi niyang iyon. Sinamaan ko lamang siya ng tingin at nagpatuloy sa pagkain. Nguni’t muli na naman akong naconcious nang makita iyon ng mga kasama namin kaya naman ay nag-ingitan ang pambubuyo nila. Lalo tuloy akong nakaramdam ng hiya sa ginagawa ni George.

“

Ano

ka ba George umayos ka nga.“ Nahihiyang panunuway ko ulit nguni’t inilingan niya lang ako at lalong itinutok ang tingin sa akin.

“

Bakit

ba? Namiss kita eh.“ muli na namang binalot ng kilig ang buong katawan ko sa sinabing iyon ni George. Agad na nagkantsawan naman ang mga nakarinig sa sinabing iyon ni George na tila para sa kaniya ay kaming dalawa lang ang nasa bahay na ito. Dali-dali siyang tumayo at saka inilahad ang kamay sa akin. Taka ko naman iyong tinignan.

“Date tayo,

babawi

ako.“ hindi

agad ako nakapagreact sa sinabi niyang iyon. Kaya naman ay nakangiti siyang kinuha ang kamay ko at inalalayan akong tumayo.

“Dre, alis muna kami ah. Happy birthday ulit.” 

“

V-Vin

,–“ hindi ko na natuloy ang sasabihing ko nang itaboy niya na ako gamit ang kamay niya.

“

Oo

na, may magagawa pa ba ako kapag

nag-insist

na ang isang to.

Ayos

lang sakin marami naman kami eh. Ang importante sa akin ay

dumalo

kayo.

Sobra

pa nga kasi sobrang nagustuhan ko ang gift mo.“  nakangiting sambit niya pa at taka naman akong nilingon ni George.

“Gift?

Anong

gift?“  takang tanong niya habang nagpapalipat lipat ng tingin sa amin ni Vin. Natawa naman sakaniya si Vin maging ako dahil mukha siyang tanga.

“

Uu

, regalo. Di mo na ba alam meaning ng gift?“ Pang-aasar sa kaniya ni Vin na ngayon ay umilag dahil sa pag-amba ng suntok ni George sa kaniya.

“G*go patingin lang eh.” 

“

Bakit

birthday mo ba?“

“

Anak

ng…

Bahala

ka nga jan. Tara na babe.

Mahulog

sana yang cake mo pakyu!“  asar na talagang sigaw ni George at natawa naman kaming dalawa ni Vin sa kaniya. At doon ay naalala ko ang paper bag na dala ko kaya naman ay agad ko iyong ibinigay kay George.

“A-Ano to?”  Takang tanong niya pa habang ang paningin ay nasa paperbag.

“

Nakoo

bomba

yan!! Yan ang

ganti

ni Greg sa

pambababae

mo!“  agad namang natahimik si Vin nang samaan siya ng tingin ni George. Agad naman niyang binuksan ang paperbag at nakangiting kinuha ang laman non. Mas lumawak ang ngiti ko nang itapat niya ang sweater sa katawan niya na animo’y sinusukat.

“

P-Para

sa akin to?“  hindi makapaniwalang tanong niya at tumango naman ako bilang pagtugon. Kinuha niya ang sweater at isinukbit iyon sa balikat niya at agad akong niyakap. Hinaplos ang puso ko at napangiti naman ako sa ginawa niyang iyon. Natutuwa ako dahil naappreciate niya ang binigay ko. “Oh pakyu ka Vin di ko birthday pero may gift din ako hahaha.

Pakyu

ka ulit!“  pang-aasar niya pa kay Vin na nakanguso na ngayon.

’

Parehong

mga asar talo, parehong

abnoy

.’

Nagpaalam pa muli kami kay Vin at saka lumabas na ng pinto. Nang makababa na ay agad na tumigil si George at napatigil naman ako. Nagtataka ko siyang tinignan at ngumiti naman niya akong tinignan. Agad naman akong nakaramdam ng pamumula  nang bigla siyang naghubad ng damit sa harapan ko dahilan upang makita ko ang magandang hubog ng katawan niya.  Napatalikod agad ako dahil sa hiya. Maya maya pa ay may kamay na humawak sa balikat ko at pilit na hinarap sa kaniya. Amoy na amoy ko tuloy ang mabangong amoy ni George.

“

Huwag

ka nang

mahiya

dahil lahat ng sakin ay pag-aari mo.“  nakangising sambit niya na lalo kong ikinapula sa hiya. Sobrang init na ng tenga ko pakiramdam ko ay mukha na akong hinog na kamatis sa mga oras na ito.

“

Dami

mong alam,

Bakit

mo agad

sinuot

yan eh hindi pa naman

nalalabhan

yan.“  nakatalikod kong sambit. Yumakap naman siya sa akin at ipinatong ang baba niya sa balikat ko dahilan upang maramdaman ko ang paghinga niya.

“Eh ano ngayon? Gusto kong

suotin

eh.“  sambit niya pa, nagtaasan naman ang mga balahibo ko dahil sa init ng hininga niya. Amoy ko rin ang amoy mentol niyang hininga na maybahid na ng amoy alak.

“

Humarap

kana.“ Aniya at siya na ang kusang kumilos para sa akin. Hinawakan niya ang magkabila kong balikat at iniharap sa kaniya. Hinawakan niya ang baba ko at Itinaas niya naman ang nakatungong mukha ko upang magtama ang paningin namin.

Sobrang bilis ng tibok ng puso ko sa mga oras na ito. Masyado niyang pinapakaba nang matindi ang dibdib ko dahilan para lalo akong kabahan at sabayan pa ng hiya kaya hindi ko na alam kung saan ako titingin para itago ang kaba at kilig na nararamdaman ko.

“

Bagay

ba?“  muling tanong niya na umikot pa at saka pumustora. Hinawakan niya ang baba at kinagat ang labi at ginawa ang mata ni awra. Sa ginawa niyang iyon ay natawa ako nang malakas.

“Hahahahaha!!

Mukha

kang

monggoloid

jan hahaha.“  pagtawa ko at muli niya iyong inulit dahilan para lalo akong matawa sa kaniya.

“In love ka na naman sakin nyan. Tsk.. tsk..”  mayabang na sambit niya at tinasaan ko naman siya ng kilay.

“Hindi pa ba?”  nanghahamong balik na tanong ko sa kaniya at nakangisi naman siyang lumapit sa akin at bahagya akong hinalikan sa gilid ng labi ko at saka muling nakangising tumitig sa akin.

“

Matagal

na.“  mayabang din na tugon niya at saka muling inilahad ang kamay sa akin.

“Let’s go?”

“San ang punta natin?”

“

Sa

langit

.“  Biro niya pa at saka natawa nung bigla kong hampasin ang braso niya.

KABANATA 6

Inalalayan ako ni George pasakay sa motor niya. Wala akong ideya kung saang lugar niya ako dadalhin pero wala akong pakialam don dahil kahit saan pa kami pumunta ang mahalaga sa akin ay kasama ko siya.

Sa mga oras na ito ngayon ay walang mapaglagyan ang sayang nararamdaman ko. Talagang bumabawi siya sa mga araw na hindi kami magkasama. Nakakatuwa dahil pinaparamdam niya sakin na miss niya ako at mahal niya ako. Isa sa kinabilib ko kay George dahil mas nangunguna ang actions niya kesa sa mga salita niya.

Mahigpit ang yakap ko sakaniya dahil sa sobrang bilis niyang magpatakbo. Mabuti na lamang ay walang nakabantay at masyadong maganda ang daloy sa daan kaya nagagawa niyang paharurutin ang motor niya.

“

Huy

Gorge

nagmamadali

ka ba?“ takot na sigaw ko dahilan para bagalan niya nang bahagya ang pagpapatakbo niya ng motor. “

Grabe

hindi ko alam na literal na

langit

nga ang pupuntahan natin.“ inis na sambit ko nang lumiko kami sa pamilyar na lugar.

“ I love you!“
Aniya dahilan upang mapangiti na naman ako.

“Yann!!

Yannn

jan ka magaling, ang

utuin

ako,

inuuto

mo na naman ako akala mo kinikilig ako? Isa pa nga.“ sigaw ko dahilan upang sabay kaming matawa. Bumaba na ako sa motor niya at saka muling inilibot ang paningin. Agad na nanlumo ako sa nakikita. Nandito kami ngayon sa King Street na kung saan ay kinainan namin nung nakaraan.

“Let’s go?”
Inilahad ni George ang kamay niya sa akin na agad ko rin namang kinuha. Nagtungo kami sa counter at kumuha ng number. Sakto ring may dalawa raw na bakante sa second floor kaya naman ay nakaakyat na agad kami.

“

Masarap

servings nila rito babe.“
Nakangiting pambibida ni George sa akin. Pilit naman akong ngumiti, hindi ko alam kung bakit bigla akong nawalan ng mood, siguro marahil ay sa nangyari nung nakaraan.

“

Yess

…

Yess

…

Pumunta

na rin kami rito nila Cheng nung nakaraan.“ walang ganang sambit ko na itinango tango niya pa.

“I see…

Edi

hindi ko na pala kayang

ibida

sa iyo lahat ng servings nila rito.“
Nakangiting aniya habang inililibot ang pangingin. Inilibot ko rin ang paningin ko dahilan upang muli na naman akong mamangha sa kagandahan ng lugar.

Ngayon ay medyo maluwag na ang espasyo hindi katulad noon na medyo may kasikipan. Naglagay na rin sila ng videoke at mini stage na ewan ko kung para saan. Pero hindi ko maitatangging iyon ang unang mapapansin sa lugar na ito. Bukod ay nasa gitnang dulo, center of attraction pa dahil halos lahat kaming nakaupo ngayon dito ay nakaharap doon.

“

Matagal

ka na bang nakain dito?“
tanong ko at tumango naman siya.

“Yup, madalas kong kasama si

V-Vin

.“ biglang utal niyang sambit. Hindi ko na iyon pinuna pa at nagpatuloy na lamang ako sa paglilibot hanggang sa maramdaman ko siyang tumayo kaya agad na nabaling ang atensyon ko sa kaniya.

“San ka pupunta?”
takang tanong ko pa nang ayusin niya ang damit niya. Nagkibit balikat lamang siya at saka nagpatuloy na naglakad papunta sa harap. Doon ko lang napagtanto na sa videoke siya pupunta kaya naman ay agad ko siyang sinuway na bumalik na rito sa inuupuan namin dahil baka hindi allowed ang gagawin niya. Wala na rin akong nagawa pa nang kunin na niya ang mic at naghanap ng kanta sa songbook. Tumigil siya saglit at siguro nang may makita na ay doon na niya nilagay ang kantang kakantahin. Bumilis ang tibok ng puso ko nang mag-umpisa na ang kanta. Nakangiti siyang tumingin sa akin at nang malapit na ang unang berse ay pumikit siya at huminga nang malalim, dahil malapit ang mic sa bibig niya ay rinig namin iyon.

{ NOW PLAYING:

UNANG

SAYAW

BY

NOBITA

}

🎶 Tumatalon ang puso

Sa tuwa ay patungong

Langit na ata

Ikaw ang kasama🎶

Pagdilat niya ng mata ay agad iyong napukol sa akin, malamig ang boses niya at medyo nilalilam upang lalong bumagay ang boses niya sa kantang kinakanta. Nagsitayuan naman ang balahibo ko nang biglang maghiyawan ang mga taong nakakakita at nanonood sa kaniya.

🎶Sa titig pa lang, tunaw na

Hawak sa kamay

Wala na akong palag sa

Ay, pag-ibig na ata🎶

Hindi mapaglagyan ang kilig na nararamdaman ko sa mga oras na ito. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Hindi man ito ang unang beses na ginawa niya sa akin ito sa harap ng maraming tao pero nananatiling parang bago parin sa akin ang ginagawa niyang ito.

🎶Sa ilalim ng kalawakan

Pangalan mong isisigaw

Sa ilalim ng buwan ay titigan

At hawakan aking kamay🎶

Nagniningning ang mga matang naglakad siya sa gawi ko dahilan upang lalong kabugin nang husto ang puso ko. Lalo akong nakaramdam ng hiya nang ilahad niya ang kaniyang kamay, agad namang nagsihiyawan ang mga nakakita pero wala lang sa akin iyon dahil sa mga oras na ito ay kaming dalawa lamang ni George ang magkaharap sa isa’t-isa.

🎶 Isasayaw ka nang dahan-dahan

Hanggang ’di mo mamalayang

Ako na pala ang ’yong kailangan

At gusto mong pamahalaan🎶

Kinuha ko ang nakalahad niyang kamay, nang maglapat ang aming mga kamay ay hinigit niya ako upang lalong mapalapit sa kaniya. Inilagay niya ang aking kamay sa balikat niya at sabay kaming sumayaw habang parehas na nakatingin sa isa’t-isa.

Patuloy siyang kumakanta habang patuloy parin ang aming pagsayaw. Napangiti ako nang magningning muli sa mata ko ang mga mata niya. Isinandal ko ang aking ulo sa dibdib niya at agad niya naman akong yinakap habang patuloy na sumusuroy-suroy sa kanta.

“ I love you.“
Mahinang sambit niya na agad kong ikinangiti. Agad akong tumingin sa kaniya at sinalubong ang kaniyang tingin.

“ I love you more “
nakangiting tugon ko sa kaniya. Lumamlam ang mata niya at agad na inilapit ang mukha sa akin at saka marahan na dinampian ng halik ang labi ko. Hindi ko alam kung makakatulog pa ba ako mamaya dahil sa sayang nararamdaman ko sa mga oras na ito. Para akong nasa napakagandang paraiso, nagbibigay ng kapayapaan at saya sa loob ko. Ipinikit ko ang aking mga mata at hiniling na sana ay huwag nang matapos ang gabing ito. Parang gusto ko na lang na huwag matapos ang gabi para makasama ko siya nang matagal dahil alam kong pagkatapos nito ay balik ulit kami sa normal na buhay bilang isang estudyante. Ayokong sirain ang gabing ito kaya iwinaglit ko sa isip ko ang mga negative thoughts na iyon. Hinayaan ko ang sarili ko na enjoyin ang gabing ito na kasama si George.

“

Pumopogi

ka lalo. “ Nakangiting sambit ko na agad niyang ikinangisi.

“In love eh.”
Mayabang na tugon niya at natawa naman ako.

“At kanino naman?”
Pang-aasar na tanong ko, diretso naman siyang tumingin sa aking mga mata at matamis na ngumiti.

“

Sa

lalaking nasa harap ko ngayon.

Sa

lalaking

kinantahan

ko at sa lalaking

isinayaw

ko.“
seryosong sambit niya na lalong ikinabog ang dibdib ko sa sobrang kilig.

“Inuuto mo na naman ako, akala mo naman

kiniligin

ako tsk… Isa pa nga ulit.“
muli na naman kaming natawa nang ulitin kong muli ang sinabi ko kanina. Nang mapagod ay umupo na kami ni George at ilang minuto lang din ay dumating na ang babaeng kumukuha ng order namin. Ibinigay niya sa amin ang Menu at muli na naman akong tumingin sa mga pagkain na naroon. Muling dumako ang tingin ko sa Sizzling Hungerian, agad akong nanginig nang makita ang laki non. Ang weird non sa mata ko kaya agad ko iyong iniwasan ng tingin.

“Try mo yung Hungerian nila babe, masarap yan.”
Bigla ay sambit ni George. Napatitig naman ako sa kaniya. Umiling ako at saka muling tumingin sa Menu.

“

Ayoko

nyan, ang weird sa mata ko.“

“

Anong

klaseng weird?“
Takang tanong niya pa

“Basta ayoko nyan, hindi ko gusto ang

itsura

. Parang ano…

Nvm

…“
agad naman siyang natawa sa sinabi kong iyon. Hindi na niya ako pinilit pa kaya naman ay iyong sizzling tonkatsu na lang ang pinili ko ulit.

“

Itong

sizzling tonkatsu na lang.“

“

Ahh

sir, hindi parin po available ang tonkatsu dahil wala pa pong deliver samin eh. Pasensya na po.“
wala na akong nagawa pa kundi ang pumili na lamang ng iba. Ilang minuto lang din ang lumipas ay naiserve na ang inorder namin. Tahimik na kaming kumain siguro marahil ay gawa ng pagod. Hindi na ako umimik pa at ganon din si George, hanggang sa ako na rin ang pumutol sa katahimikan naminh dalawa.

“Alam mo ba na sobrang saya ko before.”
Nakangiting sambit ko, tinutukoy iyong nalaman kong buntis si mommy. Ngumiti naman sjya at tinignan ako.

“At ano naman iyang dahilan na yan?”
Nakataas ang kilay na tanong niya, natawa naman ako sa iniasta niya.

“Mommy is pregnant. Kaya sobrang saya ko nung nakaraan dahil finally!

Magkakaron

na ng baby sa bahay.“
Nakangiting kwento ko at ngumiti naman siya.

“Nice, tagal mo ring hiniling yan ah. I’m happy for you. Congrats!”

“Thanks, btw musta studies mo? Hindi pa ha tapos ang immersion niyo?”

“

Nakakastress

sa sobrang dami ng ginagawa, kaya bihira na lang din tayong mag-usap dahil di ko ma manage ang time ko. Kaya I feel sorry for that.“
Malungkot na sambit niya. Ramdam ko ang frustration niya kaya naiintindihan ko siya. Hinawakan ko ang kamay niya at marahan iyong pinisil.

“It’s ok babe, I understand naman eh. Naiintindihan ko naman at alam kong mas mahalaga parin ang studies natin syempre kaya walang kaso sa akin yon. Actually natutuwa nga ako kasi

inuuna

mo parin ang acads mo which is tama naman. Kaya

bilib

din sayo si mom kasi di ka raw tulad ng ibang boys na puro

bulakbol

lang ang alam.“
Pagpapagaan loob ko sa kaniya. Ngumiti naman siya at pinisil pisil din ang kamay ko.

Nagpatuloy kami sa pagkain habang masayang nag-uusap. Natutuwa ako dahil talagang bumabawi siya, actually sobra sobrang bawi pa ang ginawa niya kaya hindi ko na kailangan pang magtampo dahil kung ganito naman siya kung bumawi ay mas gugustuhin ko pa siyang laging busy hehe. Pero syempre gusto ko parin siyang makasama, naiintindihan ko lang na busy siya.

Tatayo na sana ako nang bigla akong may nakabangga, agad naman akong napatingin sa nabangga kong iyon at ganon na lamang ang gulat ko nang makita na naman ang lalaking ito sa harapan ko. Hindi na ako nagtanong pa dahil obvious namang kumakain sila rito.

’ Nakita niya kaya lahat ng ginawa namin? Tsk…

Malamang

nandito siya at ang lahat ay nakikinig at nanonood tsk. Tanga naman neto.’

“S-Sorry.”
Paghingi ko ng sorry at tinunguhan niya naman ako bilang tugon. Tila ay bigla akong nakaramdam ng kakaiba lalo na nang makita ko ang mga mata niya. May awa akong nakikita roon, hindi ko alam kung para kanino ang awa na iyon pero hindi ko na pinansin pa iyon at muli akong humingi ng sorry habang nakatungo. Hindi parin siya umiimik kaya naninibago ako sa iniasta niya. May kung ano sa loob ko na nag-aabang ng kung anong sasabihin niya pero lumipas ang ilang minuto ay wala akong narinig na kahit anong salita mula sa kaniya.

’ Eh ano bang

pakealam

ko sa kaniya? Kung may sabihin man siya o wala, wala na akong pakealam pa ron..’
inis na sambit ko sa isip ko. Hindi konna siya pinansin pa at bagsaknang balikat na naupo ako ulit at hinintay si George na makabalik dahil may kinausap lang ito sa phone. Nang matapos na siya ay nakangiti na siyang lumapit sa akin at muling inilahad ang kaniyang kamay upang alalayan akong bumaba. Kinuha ko naman agad iyon at bago pa man ako makababa ay muling nagtama ang paningin namin nung lalaki sa kabilang table. Malamlam ang mata niya, kita ko ang lungkot at awa sa mga mata niya. Hindi ko alam kung bakit ko nakikita iyon sa mga mata niya pero wala na akong pakialam pa ron kaya naman ay nagpatuloy na ako sa pagbaba.

Pagkababa namin ay agad namin naagaw ang atensyon ng tao. May iba na kinikilig pa at maynaririnig kaming tanong na ’ SILA

YON DI BA?’

May iba na kung makatingin ay paibaba, habang ang iba naman ay punonng mangha ang mga mata. Hindi naman maiiwasan iyon lalo na sa mga katulad kong nagmamahal lang. Hindi mawawala sa mata ng tao ang manghusga dahil taliwas ang mga nakikita nila sa ginagawa namin. Hindi ko rin sila masisisi dahil nandito ako sa Pilipinas na kung saan ay hindi pa ganon ka open sa mata ng tao ang relasyon ng magkapareho ng sex.

Lumakas lalo ang loob ko nang marahang hawakan ni George ang kamay ko kaya naman ay nakaramdam ako ng pagkagaan sa loob ko.

Marahan niyang isinuot sa akin ang helmet at nang pareho na kaming nakahelmet ay sumakay na siya sa motor niya at sumunod naman ako.

KABANATA 7

Naging mabilis ang biyahe dahil wala na masyadong sasakyan ang nadaan. Masyado na rin kasing gabi kaya naman ay wala pang isang oras ay narating na namin ang bahay.

“Thanks for this night, sobra akong

nag-enjoy

.“ nakangiting sambit ko matapos kong hubarin ang helmet sa ulo ko. Humikab pa siya senyales na inaantok na. Natawa naman ako dahil ang cute niya.

“

Buti

naman, kasi kung hindi ka

nag-enjoy

malulungkot talaga ako.“   malungkot kunyaring aniya at muli na naman akong natawa dahil sa kakyutan niya. Lumapit ako sa kaniya at yinakap siya.

“

Sa

lahat naman ng ginagawa mo, meron man o wala eh

nag-eenjoy

naman ako.“  Sinserong sambit ko na ikinalawak ng ngiti niya. Gumanti siya ng yakap sa akin at saka ipinatong ang baba sa aking balikat. Kinakailangan niya pang yumuko dahil sa tangkad niya.

“

Natutuwa

ako dahil nanjan ka sa tabi ko.

Sobrang

saya ko dahil napakaswerte ko dahil merong ikaw ang

bumubuhay

sa loob ko.

Natutuwa

ako dahil lagi mo akong

iniintindi

kahit alam kong mahirap saiyo yon minsan. Kaya

nagpapasalamat

ako dahil dumating ka sa buhay ko. At ngayon ay

humihingi

na ako ng

kapatawaran

sa lahat ng bagay na nagawa ko. Sorry Babe.“  May kung anong humaplos sa puso ko nang marinig ang sinabi niyang iyon. Para sa akin ay parang doble ng meaning ng sinabi niya. Agad ko siyang inihiwalay sa akin nang may maramdamang patak ng luha sa aking balikat. Iniwas niya naman ang tingin niya kaya mayroon siyang pagkakataon na punasan ang luha niya.

Muli akong lumapit sa kaniya at hinawakan ang magkabila niyang pisngi at pinunasan ang luhang tumulo roon.

“Iintindihin kita dahil mahal kita. Iintindihin ko lahat dahil mahal kita.

Iutos

mo man sa akin iyon o hindi gagawin ko parin dahil mahal kita.

Mag-i-stay

ako sa tabi mo kahit na anong mangyari dahil mahal kita.“  Nakangiting sambit ko, bahagya naman siyang ngumiti at saka dinampian ako ng halik sa labi.  “Hindi mo

kailangang

magpasalaman

dahil ginagawa ko lang iyon dahil nagkukusa ako. Hindi mo rin

kilangang

humingi ng sorry dahil may gawin ka man o wala, lagi kitang

pinapatawad

. Mahal na mahal kita George.“  Muling dagdag ko dahilan upang muling lumamlam ang kaniyang mga mata. Muling hinaplos ang puso ko sa mga reaksyong pinapakita niya. Hindi ko alam bakit may parte sa puso ko ang nasasaktan kapag nakikita ko ang lungkot sa mga mata niya. Siguro hindi lang ako sanay na makita siyang ganito ka emosyonal dahil ang lagi kong nakikita sa kaniya ay malakas.

Muli niy akong hinalikan sa labi at tumagal iyon ng ilang minuto hanggang sa siya na ang kusang humiwalay sa pagkahalik sa akin.

“I love you.”  Nakangiting sambit niya habang nakayakap pa sa akin.

“I love you more.” Tugon ko dahilan upang maramdaman ko ang pagkangiti niya. “Oh siya sige na, mauna kana masyado na ring madilim

magdadrive

kapa.

Mag-iingat

ka ok? Text me kapag nakauwi kana.“  Sumunod naman siya at saka nagsuot ng helmet.

“Una na ako, pasabi kay tita na congrats ulit! I love you!” Tinunguhan ko pa muna siya at saka kumaway. Bumusina naman siya bago umalis. Nang mawala na siya sa paningin ko ay pumasok na ako sa loob. Naabutan ko naman sila mommy na kumakain ng snacks habang si daddy naman ay iniinom ang beer na binili ko kagabi. Napukaw ko naman ang atensyon nila kaya nakangiti akong lumapit sa kanila at hinalikan sila sa pisngi.

“Oh nakauwi kana pala, late na rin. Kumain kana ba?”  tanong ni daddy nang lumapit ako sa kaniya.

“

Lumabas

po kasi kami ni George eh hehe.“ kinikilig na tugon ko kay daddy. Ngumiti naman ito at ginulo ang buhok ko. Tumingin naman ako kay mommy at nahiga sa lap niya at saka hinawakan ang maliit niyang tiyan.

“

Ilang

months na po pala si baby mom?“  Nakangiting tanong ko at ngumiti naman si mommy at bahagyang sinuklay ang buhok ko gamit ang kamay niya.

“3 months na baby hihi. Ang bilis noh?

Tapos

ilang months na lang din ay lalabas na si baby.“ nakangiting tugon naman ni mommy dahilan upang makaramdam lalo ako ng excitement.

“

Nakaka

excite naman.

Naeexcte

na ko na makita siya.

Kahit

ano pa siya girl or boy.

Nga

po pala mom may naisip na po ba kayong name ni baby?“  Nakangiting tanong ko, umiling naman si mommy at nagpatuloy sa pagsuklay ng buhok ko.

“Hindi pa naman

napapag-usapan

ng dad mo. Gusto mo bang ikaw na lang magbigay ng names sa baby natin?“  sambit ni mommy at napaisip naman ako ron. Umiling naman ako dahil hindi naman ako ganon kaalam sa mga names kaya tumanggi na lang ako.

“Hindi po ako marunong pumili ng magandang names eh.”

“Hindi naman dapat laging maganda ang name anak. Ang mahalaga ay mayroon kang pangalan, ginawa ang pangalan para mayroon tayong

pagkakakilanlan

.“  nakangiting sambit naman ni mommy at tumango naman ako dahil hindi ko alam ang sasabihin ko hehe.

“

Kamusta

ang lakad mo?“  Muling tanong ni mommy, nakangiti naman akong tumayo at saka isinandal ang ulo ko sa balikat niya.

“Ang saya po ng gabi mom.”  nakangiting tugon ko. Wala pa man ay parang kinikilig na si mommy kaya hindi ko tuloy maiwasang hindi rin kiligin.

“

Umalis

po kami ni George sa party dahil

niyaya

niya akong

magdate

ron sa

kinainan

namin nung nakaraan.“  nakangiting pagpapatuloy ko. Muli kong inalala ang nangyari kanina, mula sa pagpasok ko sa bahay nila Vin, ang makitang masayang pag-uusap nila Venice at George, ang pag-aya ni George na magdate kami at ang pagkain at pagkanta niya kanina hanggang sa paghatid niya at sa mga sinabi niya. Lahat ng iyon ay nanumbalik sa akin. Lahat din ng iyon ay kinuwento ko kay mommy. Pwera na lang yung mga kiss namin ni George dahil nahihiya ako sa kanila. Baka isipin nila na masyado kaming mapusok ni George kahit pa sabihin nating kiss lang iyon, pero mali parin iyon dahil wala pa naman kami sa wastong edad para gawin iyon. Pero sadyang hindi namin kayang kontrolin ant nararamdaman namin kaya hindi namin iyon maiiwasan. Bukod rin don ay hanggang doon lang naman ang kaya naming gawin dahil alam din naminnl ang limitasyon naminml.

“Pero mom kanina nung humingi ng sorry si George bigla akong nakaramdam ng kakaiba.” Malumanay na sambit ko, napatingin naman sa akin si mommy.

“

Paanong

kakaiba?“  tanong niya at bumuntong hininga naman ako bago tumugon sa tanong niyang iyon.

“Kasi po nung humingi siya ng sorry sa akin kanina

  pero

pakiramdam ko ay

may

ginawa

siyang mali at hindi niya sinasabi sa akin. Pero ayoko naman pong

mag-usisa

dahil

nagtitiwala

naman po ako sa kaniya.“  kwento ko at napangiti naman si mommy. Tumingin din si Daddy sa gawi namin, nakikinig.

“But trusting him so much will gives you a pain baby.” biglang sambit ni mommy, napatutok naman sa kaniya ang atensyon ko kaya nakinig muli ako sa sinasabi niya. “

Hindi naman sa sinasabi kong huwag mo siyang

pagkatiwalaan

, ang akin lang ay baka sa sobrang

pagtitiwala

mo ay iyon ang magbigay ng matinding sakit sa puso mo.“ sa sinabing iyon ni mommy ay bigla akong nakaramdam ng kakaiba. Bigla akong nakaramdam ng takot sa loob ko.

“Ang sinasabi ng mommy mo is, huwag mong masyadong ibigay nang buo ang tiwala mo,

magtira

ka rin para sa sarili mo dahil hindi naman sa sinasabi ko na

maghihiwalay

kayo, dahil baka kapag umabot sa point na

nagloko

siya at dahil sa

labis

na

pagtitiwala

na binigay mo sa kaniya ay baka hindi mo na iyon

maibigay

pa sa mga taong bagong dadating sa buhay mo.“  Makahulugang dagdag pa ni daddy. Alam at gets ko ang punto nila. Hindi ko lang talaga maiwasang hindi kabahan dahil alam kong tama sila.  Pero hindi ko parin maiwasang hindi ibigay nang buo ang tiwala ko, kay George man o hindi ay ibibigay ko parin ang buong tiwala ko sa kahit na sinong tao. May bago man o hindi na dumating sa buhay ko, buo parin akong magtitiwala dahil iyon lang naman ang kaya kong gawin. 

Hindi na natuloy pa ang usapan naming iyon dahil iniba na nila mommy ang topic siguro marahil ay ayaw lang nila akong pag-isipin.

“

Oo

at ayoko na ng

pabango

mo.“  pagsusungit ni mommy, napanguso naman si Daddy sa iniasta ni mommy. Natutuwa akong panoorin sila dahil para parin silang mga bata kahit na matatanda na sila.

“Eh diba sabi mo gustong gusto mo itong pabango ko?”  nakangusong sambit naman ni daddy kay mommy na pilit na inilalayo ang sarili kay daddy.

“I said that before, pero now I don’t like it na.”  maarteng sambit naman ni mommy at napabuntong hininga na lamang si Daddy. Nitong mga nakaraang araw ay panay ang pang-aaway ni mommy kay daddy. Wala namang magawa si daddy dahil baka epekto ito ng pagbubuntis ni mommy. Mood swings kung baga, iyan ang nabasa ko sa mga librong nabasa ko noon eh.

Pero kahit ganon ay lalo akong humanga kay daddy dahil hindi niya iyon iniinda o miski patulan dahil mas lalo niya pang nilalambing si mommy na lalo namang naiinis kapag ginagawa niya iyon.

Nagpaalam na ako sa kanila dahil nakaramdam na ako ng antok. Nang makaakyat ay pagod kong inihiga ang aking katawan sa malambot kong kama. Ipinikit ko ang aking mga mata nguni’t muli ng nanumbalik sa aking ala-ala ng nangyari kanina. Muli akong napangiti nang mangibabaw sa paningin ko ang nakangiting mukha ni George.

Hinayaan ko na lang ang isip ko na mag-isip nang mag-isip hanggang sa kusa na iyong napagod, nakaramdam na rin ako ng antok kaya naman ay tuluyan na akong nakatulog.

KINABUKASAN…

Iminulat ko ang aking mga mata nang maramdaman ang init sa king paahan. Agad kong kinuha ang phone ko mula sa pagkakacharge at inoopen iyon.  Sunod-sunod naman na tumunog iyon at hindi ko na kailangan pang buksan iyon dahil sina Jelai at Cheng lang naman ang may kakayahang paingayin ang messenger ko.

{

HEYYY

!! I HAVE

CHIKAAA

!! OWEMJIE!!}

JELAI

{ SPILL NA

TEAH

!!!}

• CHENG

{ JELAI SENT A PHOTO.}

{ JELAI SENT A PHOTO.}

{ JELAI SENT A PHOTO.}

{ HERE!!

KALOKA

ANG KAIBIGAN MO OH! MY

GADD

!! 

KUMAKALAT

LANG NAMAN SA SOCIAL MEDIA  ANG KAHARUTAN NG BFF MO. 

JUSKO

BAKIT

KAILANGAN

PANG

SUMAYAW

SAYAW

AT

KUMANTA

KANTA

PA

RON

??

JUSKO

TUMAAS

TULOY

STANDARDS NG IBA! }

-JELAI

Natawa naman ako nang mabasa ang mga message nila sa gc namin. Hindi ko rin alam na may kumuha pa pala ng litrato namin kagabi. Bigla tuloy akong nakaramdam  ng hiya dahil sa mga pictures na iyon.  Nakaramdam din ako ng kaba sa hindi malamang dahilan. Siguro ay marami na namang mata ang titingin sa amin paibaba.  Napabuntong hininga na lamang ako at hindi na iyon inalala pa.

Naligo na ako at bumaba. Naabutan ko naman sila mommy na paalis dahil magpapacheck up si mommy, inaya naman nila akong sumama pero tumanggi ako dahil gusto kong magpahinga ngayon.

Ewan ko bigla aking nakaramdam ng pagkatamad ngayong araw. Halos ayaw kong ikilos ang sarili ko at mas gugustuhin ko na lang na humiga buong magdamag.

Nang matapos akong kumain ay hinugas ko na rin ang pinagkainan ko. Nilinis ko na rin ang buong sala at nang matapos ay umakyat na ako sa kwarto ko at saka nagplay ng music at saka humiga.

Muli kong kinuha ang phone ko at muling bumagsak ang balikat ko nang wala man lang akong natanggap na message or calls mula kay George.

Inisip ko na lang din na baka napagod na siya kagabi kaya nakalimutan na niyang tumawag sa akin o kahit magmessage. Dahil gaya ng sinabi ko sa kaniya kagabi, naiintindihan ko siya at iintindihin ko siya.

Napangiti ako dahil pagkatapos naman nito ay magkakaroon na ulit kami ng time para sa isa’t-isa. Ako naman ay wala na rin masyadong ginagawa pa dahil tapos na ko sa lahat ng gagawin ko. Finals na lang ang hinihintay para masabi kong tapos na ang school year na ito. Noong nakaraan ay medyo hirap din ako sa mga plates ko pero nakayanan ko naman dahil kailangan kong gawin iyon. Masyadong nakaka stress ang online class, pero kailangan paring magtiis dahil gusto ko paring grumaduate.

TINGGG

!!*

Agad kong kinuha ang phone ko nang tumunog iyon. Akala ko pa ay si George ang nagtext pero sa gc lang pala namin iyon.

{

TARAY

NG ISA JAN AH.

PASEEN-SEEN

NA LANG

PORKE

ANG

GANDA

NG

LABLAYP

.

MARAMOT

SA

KWENTO

AYAW

ISHARE

ANG KILIG??}

• Jelai

Natawa naman ako sa chat niyang iyon sa gc na sinegundahan naman ni Cheng.

{ AYY LEGIT YAN, HINDI MAN LANG

NAGKWENTO

TSK… NAGTATAMPO NA AKO LOOK

AYM

SAD NA }

-CHENG

{

DAMI

NIYONG

LERNINGS,

SAKA

KO NA IKUKWENTO TINATAMAD AKO

NGAYONG

ARAW

.}

-ME

{

WUSHUUU

NAKAKAUBOS

BA NG ENERGY ANG

KILIG

GREG? MY GAD GUSTO

KONG

MAFEEL

YON HEHEHE.}

• JELAI

{

SAMEE

HUHUHU

! LORD MGA

ANAK

NIYO RIN KAMI BAKA NAMAN! ಥ‿ಥ“

• CHENG

{ ANYWAYS

SHSHSHSH

… WANT NIYO

SUMAMA

BUKAS

? PUNTA

ULIT

TAYO

RON

SA KING STREET.}

• JELAI

{ ANO

NAMANG

GAGAWIN

NATIN

DON?}

• ME

{

TARAY

AH,

MAGTATANONG

TANONG

KAMI

RON

KUNG ANO PA ANG

GINAWA

NIYO.

LETSEE

SYEMPEE

KAKAIN

DZUHH

.

IKAW

KAHIT

WAG KANA

SUMAMA

, NA ENJOY MO NAMAN NA YON

KAGABI

.}

• JELAI

Pang-aalaska pa ni Jelai na muling sinegundahan ni Cheng. Nag-usap usap pa kami at hanggang sa napapayag nila ako na sumama ulit sa kanila.

Ayoko mang sumama dahil nahihiya na talaga ako lalo na nung nakita ko ang mga pictures ko na sinend nga ni Jelai. Nahihiya ako sa mga maaaring sabihin ng mga tao. Nahihiya ako sa mga matang maaaring magmasid sa akin.

Sinabi ko sa kanila ang rason ko pero hindi naman daw nila ako pababayaan doon kaya kahit papaano ay naging panatag ang loob ko.

KABANATA 8

Lumipas ang oras na wala akong gaanong ginawa. Maghapon akong natulog, hapon na rin umuwi sila mommy galing sa check up. Maghapon kong ginugol ang isip ko sa mga bagay na wala namang kinalaman sa mundo. Nag-isip ako nang nag-isip kahit hindi ko naman alam ang iniisip ko.

Masyadong pangit ang buong araw ko. Hindi ko naman alam kung bakit ganito na lamang ang pakiramdam ko. Lalo lang siguro akong nawalan ng gana nang wala man lang akong matanggap na messages or calls mula kay George.

Lumipas muli ang oras hanggang sa maggabi na, inaantok ako kahit maghapon na akong natulog. Hinayaan kong lamumin ng antok ang diwa ko hanggang sa tuluyan na akong nakatulog.

KINABUKASAN….

Malamya akong bumangon, hindi ko alam kung bakit ganito parin ang pakiramdam ko. Muli kong kinuha ang phone ko at agad na tinignan ang messages ko. Nguni’t nagtataka ako kung bakit hindi man lang ako nakaramdam ng kilig nang makatanggap ako ng message mula kay George.

Iwinaglit ko sa isip ko iyon dahil baka sadyang tinatamad lang talaga ako ngayong araw ulit. Bumaba na ako at naabutan ko naman sila mommy na nagpeprepared na ng pagkain. Humalik ako sa pisngi ni mommy at ni daddy at saka sumabay na kumain. Tahimik parin akong kumain habang patulou namang nag-uusap sila mommy sa hindi ko alam kung anong pinag-uusapan nila.

Nang matapos na ay ako na ang naghugas ng plato maging ang maglinis ng lamesa. Hindi ko hinayaang kumilos si mommy dahil baka mapano ang baby sa tyan niya.

Nang matapos sa gawain ay umakyat na ako sa kwarto at nagpahinga. Nang ipikit ko ang mga mata ko ay bigla kong naalala ang usapan namin nila Jelai kahapon na aalis kami. Nawala sa isip ko iyon kaya hindi ko na alam kung tutuloy pa ba ako o hindi na.

Muli kong ipinikit ang mga mata ko at ganon na lamang ang kabog ng dibdib ko nang biglang lumitaw ang nakangiting mukha ng lalaki. Agad kong iwinaglit sa isip ko ang itsura ng lalaking iyon.

Ipipikit ko pa lang ang mata ko nang biglang nagring ang phone ko. Agad kong kinuha yon at agad na sinagot nang hindi tinignan ang screen.

“Oh?”
Walang ganang bungad ko pero agad din akong napabalikwas nang tayo nang maramdaman ang pagbuntong hininga ni George. “

B-Babe

, sorry hindi ko alam.

Musta

ka?“
Tulirong sambit ko. Rinig ko ulit ang pagbuntong hininga niya.

“

Naabala

ba kita?“

“

Nooo

… No babe.“
Mabilis na tugon ko. Nakaramdam tuloy ako mg guilt kaya naman ay muli akong humingi ng sorry.

“

Hindi ko lang talaga tinignan ang screen. Sorry na.“

“How’s your day?*
Malamyang tanong niya. Hindi ko tuloy alam kung paano ko siy susuyuin dahil magkausap kami ngayon sa phone eh.

“Eto walang

gana

mula pa kahapon ng umaga. Hindi ka kasi nagrereply sa mga messages ko eh.

Ikaw

ba how’s your day?“

“Busy parin sa plates as usual. Then this Sunday naman ay last na

nh

immersion namin. Gusto nga kitang makita kaso hindi kaya ng time ko eh. Pasensya na.“
agad na umakyat ang kilig sa puso ko dahilan upang mapangiti ako. Ang kaninang walang gana ngayon ay napalitan na ng tuwa.

“Miss na agad kita kaya pagkatapos nating

maghiwalay

kagabi then kinabukasan ay nawalan ako ng gana. Dunno why.“
Kwento ko at nakinig naman sya.

“Naghiwalay ba tayo?”
Nagtaka naman akong napatingin sa screen nang sabihin niya iyon.

“What do you mean babe?”
Takang tanong ko na ikinabuntong hininga niya naman.

“Hindi naman tayo

naghiwalay

kagabi ah.

Umuwi

lang ako dahil kailangan kong umuwi hindi

porke

umuwi ako eh naghiwalay na tayo. Gusto mo bang

magsama

na tayo?“
biro niya dahilan upang matawa ako na sinabayan pa ng kilig.

“Hindi nga I mean is, haytss… Hirap iexplain.” Pagpapaliwanag ko pero hindi ko naman maayadong nailaborate dahil hindi ki alam kung ano bang pinaka term ng naghiwalay kami arrhhh..

“So gusto mo ngang

magsama

na tayo ganon ba?“ pilyong sambit niya at nakangiti ko naman siyang sininghalan.

“Loko ka gusto mo bang

palayasin

jan sa bahay niyo?“

“

Pwede

naman ikaw naman ang

kukupkop

sa akin sakaling palayasin ako eh.“ muling biro niya at kunyare naman akong tumawa.

“

Yaaannn

!! Jan ka

magalengg

!!“

“

Saan

naman?“

“Jann sa pang-uuto mo. Nako nako…”

“

Baket

gusto mo bang iba ang

mang-uto

sayo?

Bakit

may lalaki kana ba jan?“

“

Meron

.“ tipid na tugon ko at naramdaman ko naman ang pagkaseryoso niya. Binibiro ko lang mukhang kumagat naman. Tsk seloso.

“At sino naman yan at mukhang proud ka pa.

Siguraduhin

mong mas gwapo sakin yan dahil

pagdidikitan

ko yang mukha niyo.“
Halatang inis na sambit niya dahilan upang lalo akong matawa. Naiimagine ko na ang mukha niya haha. Mukha siyang adik.

“

Si

papa lang naman ang lalaki rito samin eh.“

“Loko ka!

Akala

ko

nanlalalaki

ka na jan eh.

Porke

busy ako rito.“

“

Ikaw

nga tong

nambababae

eh. Busy raw ah… Busy sa katabi.

Talaga

ba George?“
Biro ko at bigla siyang natigilan. Matagal siya bago sumagot. Bigla akong nakaramdam ng kakaiba sa inasal niyang iyon.

“S-Sorry.”
Iyon pa lamang ay parang binambo na ang dibdib ko. Agad na bumalatay ang kirot sa dibdib ko dahilan upang biglang mangilid ang luha ko.

“

Woy

asan kana? To naman parang binibiro ka lang eh. Sorry na.“
Bigla ay sambit niya. Hindi parin ako kumibo dahil kung biro man iyon ay hindi ako natutuwa.

“Babe kausapin mo naman ako oh. Binibiro ka lang naman eh.

Pst

.. babe, sorry na. I love you.“
Panunuyo niya nguni’t nananatili parin akong tahimik. Hindi ko napaghandaan ang biro niyang iyon kaya ganito na lang ang sakit na nararamdaman ko kahit na sabihin pa nating biro iyon.

“Sorry na babe. Binibiro lang talaga kita promise!”
Bumuntong hininga ako at pinahid ang luhang nagbabadyang tumulo kanina.

“Hindi ko lang nagustuhan yung biro mo.”
Panimula ko at nakinig naman siya. “Hindi ko lang

napaghandaan

ang biro mo kaya ganito na lang ang nararamdaman ko. Pasensya na.“
Dagdag ko, rinig ko naman na nagpakawala siya ng malalim na hininga.

“Sorry na babe,

nagbibiro

lang talaga ako promise. Sorry na talaga.“
Sinserong sambit niya pa.

“

Ayos

lang, gaya nung sinabi ko sayo kagabi,

patatawarin

kita may gawin ka man o wala.“

“Sorry na talaga.

Bati

na tayo babe?“
pangungulit niya pa at tumango naman ako.

“

Oo

nga tsk.. wag ka nang

magbibiro

ng ganon ok?

Bigwasan

kita jan makita mo.“ Nakangusong banta ko sa kaniya at natawa naman siya na lalo kong ikinainis.

“Yes po idol. Hindi na po mauulit. I love

y–

teka

lang babe ah may

tumatawag

eh.“
Hindi na niya naituloy pa ang sasabihin nang bigla niyang ibinaba ang call. Taka ko namang tinignan ang screen, ngayon niya lamang ako binabaan ng ganon tsk…

Pabagsak kong inihiga ang sarili sa kama, ang sakit ay hindi parin nililisan ang puso ko. Nasasaktan parin ako dahil sa paghingi niya ng tono kanina ay parang bukal sa puso niyo. Hindi naman ako makakaramdam ng ganito kasakit kung biro lang iyon para sa kaniya.

Pinunasan ko ang aking luha at saka ipinikit ang aking mga mata. Mag-eemote pa sana ako nang may biglang kumatok sa pintuan ng kwarto ko.

“

Oyy

Greg ano na?? Alas

sais

na oh.

Aalis

na us!“
Rinig ko pang sigaw ni Jelai kaya agad akong tumayo at inayos ang sarili ko. Mabuti na lang din ay nakapag prepared na ako kanina kaya ang mukha ko na lang ang aayusin ko.

“

Saglit

lang, wait mo na lang ako sa baba.“
Sigaw ko at agad na pumasok ng banyo para maghilamos. Nang makitang ayos na ang mukha ko, ayos na wala nang bahid ng luha ay saka ako lumabas. Nakita ko naman sila Cheng at Jelai na kausap si mommy, naputol lang iyon nang makita na nila akong pababa.

“

Mag-iingat

kayo ok?

Huwag

uuwi nang late.“
Habilin pa ni mommy at sabay-sabay naman kaming tumango. Humalik pa muna ako sa labi niya bago tuluyang lumabas ng gate. Paglalabas agad naming tatlo ay agad na nang-intriga ang dalawa.

“So ano na nga? What’s the tea teh?” panimula ni Jelai. Napabuntong hininga naman ako at habang naglalakad ay ikinuwento ko sa kanila lahat. Mula sa bahay nila Vin hanggang sa paghatid sa akin ni George.

“Owemjie talaga! I can’t believe na magagawa yon ni George my

gadd

!! You’re so lucky talaga friend.“
Kinikilig pang sambit ni Cheng. Tinignan ko naman siya at tipid na ngumiti. Ganyan siya kung kiligin sa relasyon ng iba dahil hindi niya yon magawa sa relasyon nila dahil hindi naman sweet si Aries.

Sumakay na kami ng jeep papuntang San Andres at ilang minuto lang din ay narating na namin ang San Andres Puregold. Nilakad na lang namin ang daan papunta sa king street at ilang minuto lang din ay narating na namin ang stall. Agad namang tumingala si Jelai at agad naming nakita ang lalaking kumaway kaway pa sa gawi namin dahilan upang biglang kiligin si Jelai. Napangiwi naman ako sa isiping siya itong hindi nagkukwento sa amin.

Nang makaakyat kami ay agad kaming napatingin sa gawi nung lalaking kumaway sa amin kanina. Ganon na lamang ang gulat ko nang mamukaan iyon. Taka ko namang tinignan si Jelai. Nagkibit balikat naman ito at nangunang pumunta sa gawi nung lalaki. Nahihiya naman kaming sumunod ni Cheng dahil bigla na lang nang-iwan si Jelai tsk. Masasabunutan ko ito mamaya. Bale ang puwesto namin ngayon ay katabi ni Jelai yung lalaking kumaway sa kaniya, habang magkatabi naman yung dalawa pang lalaki at magkatabi naman kami ni Cheng. Sa gilid ni Cheng nandon si Jelai, habang kaharap niya naman yung lalaking gaya niya ay nakasalamin. Ngayon ko lamang nakita ang mukha non dahil last time ay nakatalikod ito sa gawi ko. Ngayon naman ay kaharap ko ang lalaking kinaiinisan ko pero gabon na lamang ang bigla ko nang bigla akong kinilabutan nang marinig ko ang malamig na boses na iyon ng nasa harapan ko.

{ NOW PLAYING: PARALUMAN BY

ADIE

}

🎶 Sa unang tingin, agad na nahumaling

Sa nagniningning mong mga mata

Ika’y isang bituin na nagmula sa langit🎶

Pagmulat niya ng kaniyang mga mata ay agad iyong tumama sa akin. Hindi ko alam kung bakit biglang nagningning ang mata niya sa paningin ko. Tila nakangiti iyon habang patuloy na kumakanta.

🎶 Hindi ko mawari ang taglay mong tinatangi

Sadya namang nakakabighani

’Di maipaliwanag ang nararamdaman (ooh)🎶

Napakasarap sa tenga ng boses niya. Ewan ko pero iyon ang totoo. Tila ay nakarinig ako ng anghel sa tuwing kumakanta siya. Hindi ko tuloy maiwasang hindi maikumpara ang boses niya sa boses ni George. Maganda ang boses ni George, malamig na may pagkamalalim iyon. Pero iba ang sa lalaking ito. May kakaibang tono ang boses niya dahilan upang masarap iyong pakinggan. Bawat lirikong binibitawan niya ay pumapasok sa tenga at naiiwan sa isip. Hindi ko alam kung paano niya nagagawa iyon.

🎶Namumukadkad ang aking ligaya

Sa tuwing ika’y papalapit na

Hawakan mo ang aking kamay🎶

Pilitin ko mang iiwas ang tingin ko sa kaniya pero parang may magnet iyon dahilan upang maibalik ko ang tingin ko sa kaniya. Ewan ko bakit pakiramdam ko ay napakasarap niyang panoorin habang kumakanta. Napapikit siyang tumigil, sa ginawa niyang iyon ay parang siya lang ang nakikita ko sa mga oras na ito.

🎶Oh, Paraluman

Ika’y akin nang dadalhin sa

’Di mo inaasahang paraiso (hoo-hoo)

Palagi kitang aawitan ng Kundiman

’Di magsasawa, ’di ka pababayaan

Isasayaw kita hanggang sa walang hanggan (hoo-hoo, hoo-hoo)🎶

Nagmulat siya ng kaniyang mga mata at nakangiting tumitig sa akin. Feel na feel niya ang pagkanta dahil sa ginawa niyang iyon ay lalong gumaganda ang boses niya sa tenga ko. Sa hindi inaasahan ay muling nagtama ang aming mga paningin. Bumilis ang tibok ng puso ko at biglang nawala ang lahat ng nasa paligid namin. Siya na lamang ang nakikita ko sa mga oras na ito.

Patuloy siyang kumakanta habang nakangiting nakatitig sa mga mata ko. Tumigil lang siya nang natapos na ang kanta, kasabay non ay iniwas ko ang aking mata nang muling magtama ang aming mga mata.

Hindi ko alam kung bakit ganito na lamang ang nararamdaman ko. Masyadong mabilis ang tibok ng puso ko. Nag-iinit din ang mukha ko. Aminin ko man o hindi, totoong nagustuhan ko ang boses niya. May parte sa loob ko na gusto ko pa siyang marinig n kumanta. Agad kong pinigilan ang sarili ko dahil iba na ang nasa isip ko. Hindi iyon normal kaya agad ko ring pinigilan.

KABANATA 9

Hindi na ako muling tumingin pa sa gawi niya dahil lalo lang akong nakoconcious sa tuwing magtatama ang aming mga mata.

“Nga pala kayo yung kagabi hindi ba?” agad akong napatingin sa lalaking katabi ni Jelai. “Ayy hehe,

Teejay

nga pala.“ Nakangiti niyang inilahad ang kaniyang kamay, tinignan ko pa muna ito bago ako nagsalita.

“Gregory, Greg for short.” Tugon ko at nagshake hands naman kami.

“Nice to meet you Greg. And btw, this man after me…” Turo niya sa lalaking katabi niya na nakasalamin, iyon ung kaharap ni Cheng. “Siya nga pala si Darren and yung katabi niya naman…” ibinaling ko naman ang tingin ko sa lalaking itinuro niya. Nakangiti na iyong nakatingin sa akin dahilan upang samaan ko siya ng tingin. “Siya naman si

Dion.“ pakilala pa nito na tinunguhan ko naman. Nagulat pa ako nang ilahad nito ang kamay niya sa akin kaya taka ko naman iyong tinignan.

“Dion nga pala.” Nakangiting paglalahad niya kaya wala akong choice kundi ang kunin iyon at magpakilala rin.

“Greg.” Maikling sambit ko at ngumiti naman siya.

“Nice to meet you Greg.

Ngayon

pwede mo na akong

bayaran

sa

utang

mo last time “ agad na umikot ang mata ko sa sinabi niyang iyon. Talagang hindi niya pa nakakalimutan ang nangyari nung nakaraan. Tsk…

“

Utang

?

Anong

utang?“ Taka namang tanong ni Teejay at tinignan lang naman siya ni Dion.

“Basta samin na lang yon.

Ano

ikaw magbabayad ng pagkain ko ah.“ Nakangiting sambit pa nito. Medyo naaalibadbaran na ako dahil panay ang ngiti niya. Mukha siyang nakangiting angry birds kaya hindi ako natutuwa sa mga ngiti niyang iyon. “Nga pala hindi mo man lang ba

ipapakilala

ang mga kasama mo?“ Muling baling niya sa akin na ang tinutukoy ay sina Cheng at Jelai. Bumuntong hininga pa ako at walang ganang tumingin sa kaniya.

“Hindi kasi ako na inform na kailangan pala.” walang ganang sambit ko, oo alam ki na medyo nakakabastos iyon pero hindi ko lang trip ang lalaking nasa harapan ki ngayon.

“

Sungit

naman neto.“ Rinig kong bulong niya pero hindi ko na iyon pinansin pa dahil ayoko nang humaba pa ang conversation namin dahil nauurat talaga ako sa kaniya.

“Hindi ko na

ipapakilala

itong babaeng ito dahil mukhang kilala niyo na rin naman sya. Pero sige

iintroduce

ko na lang.

Siya

si Angelica, Jelai for short. And eto namang katabi ko ay si Chrizahne, Cheng for short.“ mahabang pagpapakilala ko pa at mukha naman siyang tangang tumango tango.

’

Adik

talaga ’

“Hey, I’m Darren.” Agad akong napalingon nang ilahad ni Darren ang kamay niya kay Cheng. Taka ko namang tinignan si Cheng na parang kinikilig pang kinuha ang kamay na iyon nung Darren.

“Cheng, nice to meet you.” Kinikilig pang tugon nito dahilan upang tapikin ko siya nang bahagya.

“

Huy

gago may jowa kana.“ Bulong ko sa kaniya pero hindi niya naman ako pinansin.

“Nga pala, hindi ko alam na

magkaclose

na pala kayo nyan. Parang nung nakaraan ah stranger pa kayo pero ngayon eto na kayo.“ Biglang sambit ko. Natinag naman ang tatlo at napapahiyang umiwas ng tingin. “Don’t get me wrong po, kasi as I’ve remembrance, halos

magkasabay

lang tayong kumain nung nakaraan pero ngayon ay

magkasabay

na tayo but still look strange parin kasi sa akin.“ hindi ko alam kung bakit nakukuha kong mag-english, di ko tuloy alam kung tama ba ang mga pinagsasabi ko.

“

A-Ahh

yeah hehe. That time na nakita kasi namin kayo parang may kung ano kasi samin na gusto namin kayong samahan. Don’t get me wrong pero yun talaga iyon. Di ko rin alam kung

nakakabastos

iyon pero nung nakita naming bumaba silang dalawa ay bumaba rin kami at

naglakas

ng loob na kunin ang fb ni Jelai. And after non ay

nag-start

na kaming mag-usap. Actually silang dalawa kilala na namin.

I-Ikaw

lang talaga ang hindi. Pasensya na.“ kwento niya pa at napabuntong hininga naman ako. Nagmukha tuloy akong sawsaw suka rito. Nakaramdam din ako ng hiya dahil sa inasal kong hindi tama.

“A-Ahh it’s ok lang naman.

“ napapahiyang sambit ko pa hanggang sa mangibabaw naman ang katahimikan sa aming tatlo nabasag lang iyon nang biglang sumenyas si Teejay at doon ay kinuha na ang orders namin.

“Order na kayo, my treat.” nakangiting sambit naman ni Teejay. Na excite naman ang dalawang babae dahil sa libre habang ako naman ay nahihiya dahil hindi ako sanay sa nililibre ako.

“

Masyado

ka namang

nagpapalakas

nyan tsk… Baka mamaya niyan

sagutin

agad kita.“ Rinig kong biro ni Jelai kaya agad na napukaw sa kaniya ang atensyon ko.

“

N-Nililigawan

ka niya?“ di makapaniwalang tanong ko na ikinatungo niya naman. Nasapo ko tuloy ang aking noo dahil sa kakaibang babaeng ito.

Hindi na ako muling nag-usisa pa kaya naman ay nanahimik na lamang ako sa gilid at nakinig na lang sa usapan nila.

“Can I have a

seet

?“ Nabigla ako nang biglang tumayo si Darren at nakangiting gumitna sa pagitan namin ni Cheng. Taka ko naman siyang tinignan at nilakihan naman ako ng mata ni Cheng kaya wala na akong nagawa pa kundi ang umusod dahilan upang makatabi ko si Dion na napakalawak na ng pagkakangiti.

“So sa susunod kana niyan

makakabawi

sa akin dahil libre tayo ni Teejay ngayon.“ Nakangising sambit nito, tinaasan ko naman siya ng kilay at iritang tinignan siya.

Kumuha ako ng 200 sa wallet ko at inilahad iyon sa kaniyan. Taka niya naman iyong tinignan dahilan upang lalong mangunot ang noo ko.

“

Nuyan

?“ tanong niya pa, napapikit naman ako sa inis.

“Pera “ nauubusang pasensya na tugon ko. Nangunot naman ang noo niya at muli akong tinigna sa mata.

“

Ayoko

nyan.“ Tanggi niya dahilan upang makaramdam ulit ako ng inis. Hindi na ako nagsalita pa, inilagay ko na lang ulit ang 200 ko sa loob ng wallet ko. Kinuha ko ang phone ko at tinignan kung may message ba si George. Nang wala akong makitang message mula sa kaniya ay kinuha ko na lang ang earphones ko at saka nagplay ng music. Agad ko ring nailayo ang earphones sa tenga ko nang biglang mag play ang PARALUMAN. Mariin akong pumikit at iginala na Lang muli ang aking paningin.

“

Ano

sainyo?“ Tanong ni Teejay at nagsisalita naman ang mga kasama namin hanggang sa dalawa na lang kami ni Dion ang hindi pa nakaka order. Bumuntong hininga ako at saka tumingin sa kumukuha ng order namin.

“Sizzling Tonkatsu po.” muling bumagsak ang balikat ko nang makita ang reaksyon nito. Ito na yung pangatlong beses ako na oorder non pero wala parin hanggang ngayon.

“Sorry sir hindi parin po available ang sizzling Tonkatsu eh. Pasensya na po.”

“Try mo yung Hungerian nila, masarap yon.” Napatingin naman ako kay Dion nang issuggest niya iyon. Kunot noo naman akong umiling dahilan upang matawa sina Jelai at Cheng.

“

Ayaw

niya ng Hungerian weird daw Kasi g itsura kaya ayaw niya.“ Napatingin naman ang tatlong lalaki nang sabihin iyon ni Jelai na ngayon ay nanahimik dahil sinamaan ko ng tingin.

“

Paanong

Weird ba?

Tsaka

tatlong beses ko nang naririnig na inoorder mo ung tonkatsu ah. Hindi ka pa

nakakatikim

non?“ sabat naman ni Dion upang lingunin din siya ng lahat.

“

Nakatikim

na, eh yun ang gusto ko eh. Tsk…

Sige

pi gaya na lang po ng dati ate.“ Sambit ko at umalis naman na ang babae. Matapos non ay nagkaroon na ulit ng kaniya-kaniyang mundo ang apat habang kami naman ni Dion ay hindi na nag-iimikan pa.

“Pero grabe ah, hindi ko maiwasang hindi kiligin nung narinig kong kumanta si Dion. Ang ganda pala ng boses mo. Hindi lang halata hahaha.” Sambit ni Jelai at natawa naman silang lima habang ako naman ay nakikinig lang sa pag-uusap nila.

“Kaya ko rin naman yon eh.

Maganda

rin naman boses ko.“ Pagbibida naman ni Teejay sa sarili niya dahilan upang matawa naman ang dalawang lalaki. Tila kinilig naman si Jelai sa sinabing iyon ni Teejay.

“

Sige

nga

sampolan

mo ako.“

“

Sige

basta kapag

katapos

ko oo na ang sagot mo ah… Hehe biro lang.“ Tumayo si Teejay at saka kinuha ang songbook at naghanap ng kakantahin. Nang may makita na siya ay inilagay niya na iyon sa videoke at naglaglag ng coins at ilang sandali pa ay nag-umpisa nang tumugtog ang kantang napili niya.

{ NOW PLAYING: IKAW LANG BY

NOBITA

}

🎶Oh, kay gandang pagmasdan

Ang iyong mga mata

Kumikinang-kinang

’Di ko maintindihan🎶

Panimula niya at nakangiti naman siyang tumingin kay Jelai na hindi pa man ganon katagal na kumanta ay kinikilig na. Napabuntong hininga naman ko sa kalandian ng babaeng ito. Kahit kailan tsk…

🎶Ang iyong mga tingin

Labis ang mga ningning

Langit ay bumaba

Bumababa pala ang tala🎶

Feel ni feel niya ang pagkanta, maganda rin ang boses niya pero hindi kasing ganda nung kai George at kay Dion.

Hindi ko alam kung bakit bigla na lamang akong napatingin sa gawi ni Dion. Nagtama ang mga mata namin at doon ay muli na naman akong namangha sa mga mata niya nang bigla itong kumislap. Ganon na lamang din ang gulat ko nang bigla niyang sabayan sa pagkanta si Teejay habang ang mga mata ay nasa akin.

🎶Tumingin ka sa ’king mga mata

At hindi mo na kailangan pang

Magtanong nang paulit-ulit

Ikaw lang ang iniibig🎶

Pagsabay niya pa, hindi ko alam kung bakit mas nangingibabaw ang tinig niya kesa sa boses ni Teejay. Kahit mahina iyon ay rinig na rinig ko naman. Sakto lang na kaming dalawa ang nakakarinig. Bumibilis din ang tibok ng puso ko sa tuwing magtatama ang aming mga mata.

Kaya agad kong iniwas ang mga mata ko dahil mali itong nararamdaman ko. Kailangan kong pigilan ito dahil maling mali ito.

Natapos kumanta si Teejay at nagpalakpakan naman ang mga nanonood. Nang lumapit si Teejay kay Jelai ay para itong tangang kinikilig. Napapikit pa ako dahil sa kabaduyan niya. Hindi ko alam na may ganyan pala siyang side. Mukha siyang tanga.

Nag-umpisa na naman silang mag-usap at nakinig na lang ulit ako sa kanila hanggang sa maging ako ang naging topic nila dahil inopen up ni Teejay ang nangyari kagabi.

“So boyfriend mo pala yon?” Tanong niya at napapahiya naman akong tumango. Agad namang nangunot ang noo niya at ewan ko, gaya nung nakita ko sa mata ni Dion noong nakataan ay may nakita akong awa sa mga mata nito. Hindi ko maintindihan kung bakit ganon na lamang ang mga mata nila sa paningin ko. Dahil don ay napatingin naman ako kay Dion na nakikipaglabanan ng tingin kay Teejay. Tila nag-uusap sila gamit ang kanilang mga mata. Hindi ko na iyon pinansin pa at nakinig na lang ulit sa pag-uusap nila.

“Alam mo bang sobrang sweet nila kagabi.

Kahit

ako nga na lalaki ay kinilig eh hehehe.“ Sambit ni Teejay na animo’y kinikilig nga. Mukha siyang tanga ron kaya hindi ko naiwasang hindi matawa sa itsura niya.

“Pangit mo pakyu!” Sigaw naman sa kaniya ni Dion dahilan upang mangibabaw ang tawanan sa aming anim.

“Kiss mo muna ako. Dali na.” Pangungulit ni Teejay kay Dion na kumukurap kurap pa na tila nagpapacute. Natawa ulit kami dahil sa itsura nito. Hindi bagay sa kaniya kasi mukha siyang adik.

Nagtuloy tuloy pa ang asaran nila hanggang sa kusa na silang tumigil nang dumating na ang inorder namin.

Isa-isa nang inilapag sa mesa ang lahat ng pagkain namin at agad kong iniwas ang paningin ko nang dumako iyon sa plato ni Dion na may nakahaing hungerian. Agad na nagsitayuan ang balahibo ko nang makita iyon. Mas wirdo pa pala iyon sa personal kesa sa pictures.  Itinuon ko na lamang ang atensyon ko sa plato ko at marahang ginulo ang nakaayos na kanin.

Nakakatuwa lang na kahit na kagagaling ko lang dito kagabi ay hindi ko man lang nakuhang magsawa.  Nag-umpisa na kaming kumain pero nang makita ko ang halo-halong gulay na tulad ng Greenpeace, carrots, mais at iba pa ay dahan-dahan ko iyong itinabi. Balak kong ibigay kay Jelai iyon dahil kumakain naman siya non.  Kaya nung Ibibigay ko na sana ang mga pinaghalong green peace, mais carrots at iba pa kay Jelai ay  napatigil ako nang pandilatan niya ako ng mata at pabebe na ibinigay ang gulay niya kay Teejay. Bumaling naman ako kay Cheng na ngayon ay ibinibigay na rin ang gulay niya kay Darren. Nangunot ang noo ko dahil sa kapabebehan ng dalawang ito. Sa aming tatlo ay ako lang ang hindi kumakain non kaya alam kong nag-iinarte lang sila.

Napabuntong hininga naman ako at gulat na napatingin kay Dion nang makita ang nakangiting mukha nito. Pinipilit ko ring tapunan ng tingin ang plato niya dahil ayokong makita ang hungerian na naroon sa plato niya. Mas weird na kasi siya sa personal kesa sa pictures.

“Kumakain ka niyan?” Turo niya sa gulay ko at nahihiya naman akong umiling. “Akin na lang, mukhang ayaw rin naman ng mga kaibigan mo.” Dagdag niya pa at inilapit ko naman ang plato ko sa plato niya at inilagay sa plato niya ang gulay na nasa plato ko. Sinimot ko ang gulay na nasa plato ko at inilagay yon sa kaniya. Nang matapos ay nakangiti na naman siyang tumingin sa akin. “salamat.” Tungo na lamang ang sinagot ko at saka nagpatuloy na sa pagkain.

Maging sa pagkain ay naging maingay kami. Parang ang grupo nga lang namin ang maingay dito dahil halos lahat ng nandito ay tahimik maliban sa grupo namin.

Napuno ng tawanan ang aming pagkain. Hindi ko alam na ganito pala kakalog ang mga ito lalo na kapag nag-uumpisa nang mag-asaran sina Teejay at Dion. Si Darren naman ay mukhang seryoso pero may minsan namang nakikitawa sa amin.  Nakikisakay rin sina Jelai at Cheng sa pang-aasar habang ako naman ay tahimik lang na kumakain at nakikitawa sa kanila.

Habang seryosong kumakain ay hindi ko maiwasang hindi matuwa dahil mayroon kaming bagong kaibigan na talaga namang nakakasundo namin. Hindi sila yung tipong feeling close dahil ikaw mismo ay magkukusang kaibiganin sila kapag nakilala mo na ang isa sa kanila.

Hindi sila mahirap pakisamahan  kahit ako na hindi ganoon kagaling na makipag socialize sa iba ay nakukuha kong makipagsabayan sa kanila.

Kaya natutuwa ako at nagpapasalamat dito dahil kung hindi dahil sa stall na ito ay hindi namin makikilala ang mga ito ngayon.

KABANATA 10

“Woah!!

Nabusog

na naman ako.“ sambit ni Teejay na nag-unat unat pa ng kaniyang braso na isa namang damoves para makaakbay kay Jelai. Napaismid naman ako sa kakornihan niyang iyon.

“Oh ano yang ginagawa mo?”  biglang tanong ni Dion nang makitang sinasamsam ko na ang mga pinagkainan namin. Hindi ko naman siya inimik at nagpatuloy sa pagsalansan ng mga plato.

“Ganyan talaga yan si Greg. Training niya yan kasi nagbabalak pumasok sa crew.”,  Biro naman ni Cheng na agad na ikinatawa nilang tatlo. Sinamaan ko lamang sila ng tingin at nagpatuloy sa paghihiwalay ng mga buto kutsara at disposal na baso.  Taka naman akong napatingin kay Dion nang tumayo siya at magsalansan din ng platong pinagkainan namin hanggang sa nagsigayahan na rin silang lahat kaya ayon malinis naminh nilisan ang aming lamesa.

Sabay sabay kaming naglakad papalabas ng kanto hanggang sa mauna sina Jelai at Teejay. Nagsabay naman sina Darren at Cheng at habang ako naman ay walang choice kundi ang makasabay ang lalaking ito.

Hindi kami nag-iimikan hanggang sa malagpasan na namin ang kanto ng Leyte st.  Dumaan naman kami sa kanto ng Taal  St upang doon ay mag-abang ng masasakyang jeep.

Nguni’t kamalas malasan namang halos lahat ng dumadaan ay punuan na habang ang iba naman ay hindi na bumibyahe kaya ang ginawa namin ay kaysa mag-abang ay naglakad na lang kami papauwi.

“Ang tahimik mo pala talaga.”  bigla ay basag ni Dion sa katahimikang bumabalot sa aming dalawa. Sabay parin kaming naglakad dahil nanguna na ung apat at kami na lang ni Dion ang nandito sa likod.

“

Sakto

lang naman.“  tugon ko at saka nagpatuloy sa paglalakad. Humabol naman siya sa akin kaya nagsabay na kaming dalawa.

“Nga pala, hindi ka ba

nagalit

kay Teejay or sa grupo namin?“  Tanong niya at napatingin naman ako sa kaniya.

“Wala naman akong dahilan para magalit sa inyo. Wala naman kayong ginawang mali

pata

kagalitan ki kayo. Pero

nabigla

lang din ako kasi parang nung nakaraan lang eh stranger pa kayo, sabay lang tayong kumain nang hindi kilala ang isa’t-isa pero ngayon ay hindi lang tayo sabay kung kumain, kilala na natin ang isa’t-isa at masayang

nagsalosalo

. “  mahabang sambit ko na ikinatango niya naman.

“I see, eh sakin hindi ka ba nagagalit?”  muli ay tanong niya. Napabuntong hininga naman ako at saka muling humarap sa kaniya.

“Hindi naman ako galit sayo pero

nayayabangan

ako sayo lalo na nung mga pinagsasabi mo nung nakaraan.“  Tugon ko at natigilan naman siya.

“

Naaalala

at natatandaan mo pa yon? Lakas naman ng utak mo.“  Biro niya pero natigil din iyon nang samaan ko siya ng tingin.

“

Oo

, natatandaan ko lahat yon dahil ang lakas ng self-confidence  mo assuming pa.“

“Ouch naman sakit naman non lods. Hindi ba pwedeng binibiro ka lang?”  Kunyaring nasasaktang sambit niya at my pa aktingan pang pahawak hawak sa dibdib niya na animo’y nasasaktan talaga.

“Hindi naman kita kilala that time, hindi rin naman tayo ganon

kaclose

para

biruin

mo ko ng ganon.* Muling sambit ko at tahimik naman siyang yumuko.

“Ewan ko rin eh, hindi ko alam kung bakit ko ginawa yon sayo. Abnormal lang siguro ako kaya ko nagawa yon sayo kaya ngayon ay humihingi na ako ng pasensya.” Malumanay na sambit niya at ngumiti naman akong tumingin sa kaniya. Nang magtama ang mga mata namin ay gulat siyang napatingin sa kin at iniwas ang tingin.

“

Ayos

lang nangyari na rin naman eh.“

“Nga pala, boyfriend mo ba talaga ung kasama mo kagabi?”  Muling tanong niya kaya taka ko naman siyang tinignan.

“

Oo

naman,

duda

ka ba sa akin?

Grabe

ah…

Oo

ganto ako, pwede mo na rin akong

husgahan

.“  hindi ko alam kung bakit nakaramdam ako insulto sa tuwing tanungin nila kung boyfriend ko ba talaga ai George.  Naiinsulto ako dahil parang pinapamukha sa akin na bawal kong gawin iyon. Tsk

“

Woy

di naman sa ganon ok?

Nagtanong

lang eh.

Sige

di na ko magtatanong.“  Nakangusong sambit niya at saka muling naglakad at iniwan ako sa likod.  Pinakatitigan ko pa ang likod niya hanggang sa tuluyan na siyang nakalayo. Kinuha ko ang earphones ko at isinaksak iyon sa phone ko at agad na nagplay ng music.

Mga ilang saglit pa ay nakita kong bumalik si Dion, nagtataka naman akong tinignan siya nang muli siyang sumabay sa akin.

Tahimik parin kaming naglakad, hindi na nagkibuan pa hanggang sa napatigil ako nang bigla niya akong kalabitin. Taka ko muli siyang tinignan, pilit ang ngiti siyang humarap sa akin, napabuntong hininga naman ako at saka tinanggal ang isang earphone na nasa kanang tenga ko.

“

Bakit

?“  kunot noo’ng tanong ko sa kaniya. Pilit naman siyang ngumiti bago nagsalita.

“Galit ka ba?”  Tanong niya at umiling naman ako. Para naman siyang nakahinga nang maluwag nang sabihin ko iyon.

“Badtrip lang.” dagdag ko pa at natigilan naman siya. Natawa pa ako dahil mukha siyang tanga kaya agad ko ring binawi iyon dahilan para muli siyang napabuntong hininga.

Nagpatuloy na kami sa paglalakad at hindi na nasundan pa ang pag-uusap naming iyon.

Nagkaniya-kaniya na kaming uwi at naghiwa-hiwalay na rin. Nagpresinta pa ang tatlo na ihatid kami sa bahay namin pero tumanggi ako at sina Cheng at Jelai na lang ang hinatid nila. Ewan ko pero panatag naman ako na wala namang gagawing masama ang tatlong iyon sa mga kaibigan ko.

Nang makapasok sa bahay ay naabutan ko si daddy na tutok sa kaniyang laptop at halatang busy kaya hindi na ako masyadong nakipag usap kay daddy dahil baka maabala ko siya. Sinilip ko naman si mommy sa kwarto nila, nakita kong natutulog na siya kaya hinalikan ko na lang siya sa kaniyang noo at saka lumabas ng kwartong iyon at umakyat na na papunta sa kwarto ko.

Padapa kong inihiga ang aking katawan at hinayaang sumubsob ang mukha sa malambot kong kama. Nang magsawa sa ganong posisyon ay tumihaya ako at malalim na nag-isip habang nakatingin sa kisame.

Sa hindi inaasahan ay biglang lumitaw ang mukha ni Dion. Bigla non pinabilis ang tibok ng puso ko kasabay non ay ang boses nitong nagpaulit-ulit at rumehistro sa isip ko ang paraan ng pagkanta niya kanina. Tila nasa tabi ko lamang siya dahil napakalakas non sa pandinig ko dahilan upang lalong bumilis ang tibok ng puso ko.

Agad kong inalis sa isip ko ang mukha ni Dion nguni’t nananatili lamang iyon sa isip ko. Napapikit pa ako nguni’t agad ko ring naimulat ang mata ko nang biglang lumitaw ang nakangiting mukha niya sa paningin ko. Napasabunot naman ako sa buhok ko at naguguluhang tumingin muli sa kisame.

“Hindi na ako natutuwa ah. Tumigil kana pakiusap lang.”  inis na sambit ko na bahagya pang pinipitik ang noo ko na nagbabakasakaling mawala ang isipin kong iyon.

Sa ilang minutong nakatunganga sa kisame. Kinuha ko ang phone ko at nagmessage na lamang kay George na hindi man lang ako nagawang tawagan or imessage sa buong maghapon.  Nang maisend na ang message ko ay chinarge ko na iyon at saka muling ipinikit ang aking mga mata.

Sa pagkakataong ito ay payapa na ang utak ko, hindi na ulit lumitaw o sumagi sa isip ko si Dion kaya naman ay agad rin akong dinalaw ng antok at ilang sandali pa ay nakatulog na ako.

Lumipas ang isang linggo nang gulong gulo ang isip ko. Masyado rin akong busy dahil ibinigay na lahat ng gagawin namin para sa finals namin. Ewan ko ba sa mga prof na nagsasabing ’ PARA RAW HINDI NA KAMI

MAHIRAPAN

PA SA FINALS AY MAY

IBIBIGAY

RAW

SILANG

MADALING

ACTIVITIES PARA LESS STRESS

DAW’

  pero amporchop! Mas gugustuhin ko pang magsagot ng final exam kesa sa gumawa ng mga Activities na pang out of this world jusko. ’ Less stress

utot

nila

menk

! ’

Lumipas din ang buong linggo nang wala akong natatanggap na replay kay George. Halos walang araw na hindi aki nagmessage sa kaniya. Medyo nalulungkot ako kasi malapit lang naman kami sa isa’t-isa pero parang napakalayo niya. Gustuhin ko mang puntahan siya sa kanila pero baka makita ako ng daddy niya. Against ang daddy niya sa relasyon namin ni George. Palibhasa ay pulis kaya ganon na lang ang ugali. Pero dahil importanteng tao siya kay George ay iintindihin ko na lang din at gagalangin. Wala rin naman akong magagawa pa lalo na’t daddy yon ni George.

Kasalukuyan ako ngayong naglalakad dito sa NBS sa loob ng Robinson, naghahanap ng bagong librong babasahin. Natapos ko na rin kasing basahin ang lahat ng librong nasa kwarto ko kaya ngayon ay bibili ako ng bago. Naglakad ako sa book section at agad na napatigil nang makita si Zion kasama ata ang girlfriend niya. Papunta sa gawi ko si Zion kaya inabangan ko na lang din para kausapin.

“A-Ahh Zion!”  Tawag ko sa kaniya at napatingin naman siya sa akin. Agad siyang ngumiti at bahagyang kumaway. Si Zion ay kaklase ni George magtatanong lang ako kung sumama ba siya sa immersion nila ngayon sa NSTP. Naalala ko kasi na ngayon din ang last immersion nila, sinabi iyon nu George sa akin last time.

“Oh Greg!

musta?“  nakangiting bati nito at tinunguhan ko naman siya. “

Ahh

… Eto nga pala si

Aira

girlfriend ko.“ pakilala niya sa girlfriend niya na nginitian naman ako.

“Nice to meet you

Aira

, and btw ayos lang naman ako. Di ko na

itatanong

kung ayos ka lang kasi mukhang ayos na ayos ka naman hehe.“  Biro ko at natawa naman silang pareho. “May

itatanong

lang sana ako. Hindi ba ngayon ang last Immersion niyo? Hindi ka sumama?

Ilang

days na rin kasi kaming hindi nag-uusap ni George eh.“  pagkasabi ko non ay gulat naman niya akong tinignan. May ibang reaksyon akong nakikita sa mga mata niya pero ayokong bigyan ng ibang kahulugan yon. Ayoko nang mag-usisa pa dahil baka maabala ko na sila. Nakakahiya

“

Ahh

.. hindi eh actually tapos na siya last week pa. And wala na rin kaming

masydong

ginagawa kaya eto ako ngayon

nakaka–

“  hindi na niya natapos pa ang sasabihin nang pigilan ko na siyang magsalita.

“A-Ahh sige sige… Salamat, pasensya na sa abala.

Ingat

kayo!“  putol ko sa sasabihin niya, alam kong kabastusan iyong ginawa ko pero ayoko nang makarinig pa ng salita mula sa kaniya. Tinapik ko na lang ang balikat niya at nagpaalam na aalis na. Nagtataka naman niya akong tinignan pero hindi na siya nakapag tanong pa dahil nakalayo na ako sa kanila.

Ewan ko, dahil sa sinabing iyon ni Zion ay bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ko rin sinabi sa kaniya na sinabi ni George sa akin na ngayon ang last immersion nila kaya nagulat lang ako nang malaman mula kay Ben na tapos na ang immersion nila. Lalo lang nadagdagan ang bigat ng loob ko nang sinabi niyang wala na silang masyadong ginagawa.

Ayokong mag-isip nang kung ano-ano, pinipilit kong iniiwasang mag-isip dahil baka hindi iyon kayanin ng isip ko kaya pinipigilan ko talaga.

Nanghihinga akong lumabas ng NBS, nakalimutan ko na rin ang pinakapakay ko kaya ako pumunta rito. Huminga ako nang malalim at muling iwinaglit sa isip ko ang nalaman kong iyon kay Zion. Nguni’t kahit anong gawin kong pagkalimot ay patuloy lamang itong rumerehistro sa isip ko dahilan upang pangiliran ng luha ang mga mata ko. 

Pinipilit ng puso ko na baka nagpapahinga lang si George kaya buong linggo siyang hindi nagparamdam sa akin, pero taliwas don ang sinasabi ng isip ko.

Nasasaktan ako sa kadahilanang nagsinungaling sa akin si George. Nasasaktan ako sa katotohanang wala akong magawa para alisin itong sakit na nararamdaman ko.

Pinahiran ko ang luha sa aking mga mata at saka nagpatuloy sa pagalalakad. Ayokong mag break down dito dahil ayokong gumawa ng eksena.

Muli kong kinuha ang phone ko at muling binasa ang mga messages ko na sinend ko mula nung huli naming pagkikita hanggang sa message ko sa kaniya kaninang umaga.

Muling kumirot ang dibdib ko, hindi ko matanggap na kailangan niya pang nagsinungaling sa akin. Maiintindiha. Ko naman ang rason niya eh. Pwede naman siyang magsabi sa akin na magpapahinga siya ng isang linggo para hindi ako mag-alala kung ano ang mga ginagawa niya. Pero hindi niya naisip yon, ayokong mag-isip ng masama patungkol sa kaniya kaya kahit anong mangyari ay iintindihin ko siya at pilit na uunawain kahit alam kong magmumukha akong tanga kapag ginawa ko iyon.

KABANATA 11

Hindi ko alam kung paano ako nakarating sa bahay nang hindi ko namamalayan. Masyadong lutang ang isip ko kaya maging ang pagkilos ko ay hindi ko na alam. Masyadong mabigat ang dibdib ko kahit na pinipilit kong pagaanin iyon ay hindi parin naiibsan ang sakit na nararamdaman ko.

Masyadong masakit sa akin ang mga nalaman ko kanina. Ayoko mang mag-overthink dahil hindi ko pa nalalaman ang rason niya kung bakit hindi siya nagrereply sa mga messages ko. Ayokong masamain iyon dahil baka nagpapahinga lang siya, ang kaso hindi eh. Dati kasi kahit gaano siya ka-busy nakukuha niya pang magchat at tumawag sa akin. Minsan nga nagpapaalam pa siya sa akin na baka hindi kami makapag-usap ng araw na iyon dahil busy siya o di kaya ay ipapahinga niya muna ang isip niya. Ang kaso iba ang ngayon eh. Hindi na niya ginagawa ang dati niyang ginagawa sa akin noon.

May parte sa puso ko ang nagsasabing baka nga busy lang talaga siya pero may parte sa isip ko na nagsasabing nagsinungaling na siya. Pero kahit ganon ay hindi ko iyon lubos na maisip dahil kilala ko naman si George.

’

Bigyan

mo lang ako ng sapat na dahilan Babe, mawawala na tong sakit na nararamdaman ko.

Magpaliwanag

ka lang sa akin ay ayos na ako. Magiging panatag na ako.’

Nilunod ko ang utak ko sa kakaisip sa mga bagay-bagay na maaaring magpabawas sa pag-iisip at sakit na nararamdaman ko ngayon. Sa hindi inaasahan ay biglang lumitaw sa paningin ko ang mukha ni Dion noong nakaraang araw. Muli kong narinig sa isip ko ang paraan niya ng pagkanta. Tila muli ay nasa tabi ko siya ngayon dahil sobrang lakas non sa isip ko na kung aakalain ko ay nasa tabi ko lang siya. Sa hindi mapaliwanag na dahilan ay biglang gumaan ang pakiramdam ko. Ewan ko kung paano nangyari iyon pero ayos na rin para kahit papaano ay naibsan ang sakit na nararamdaman ko.

Nang magmulat ako ng aking mga mata ay sakto namang tumama sa aking kalendaryo. Nanlalaki ang mga matang tumayo ako at muling pinakatitigan ang kalendaryo na iyon. Sa Ika-25 ng Mayo ngayong buwan at bukas na rin iyon, ay ang nalalapit na anniversary namin ni George.

Sa katotohanang iyon ay lumakas ang loob ko. Nagkaroon ng pag-asa ang puso ko. Nanumbalik ang saya, ngiti at kilig sa puso ko. Muling nanumbalik sa isip ko ang hindi pagmessage at pagtawag sa akin ni George pero hindi na lungkot at sakit ang nararamdaman ko ngayon dahil tuwa at kilig na.

Biglang nabuhayan ang puso ko nang isiping baka ginawa iyon ni George para surpresahin ako bukas.

Sa isiping iyon ay hindi ko maiwasang hindi mapangisi at mapaindak sa kilig. Iisipin ko palang na makakasama ko siya bukas sa anniversary namin ay wala nang paglagyan ang tuwa at kilig sa puso ko.

’ Kaya pala hindi ka nagparamdam nang b

uong linggo ay dahil

babawi

kana naman. Tsk… Pinag-alala mo ako nang husto George.’

Kinuha ko ang phone ko at pinindot ang icon niya, nagchat ako sa kaniya at muli siyang kinamusta. Hindi ako nakaramdam ng galit kahit nakita kong tadtad ko na ng chats ang messenger niya.

Nakaramdam ako ng antok kaya muli akong humiga at pagod na pumikit. Hinayaan kong lamunin ng antok ang diwa ko hanggang sa tuluyan na akong nakatulog.

MAY 25

Nagmulat ako ng mata nang maramdaman ang pag-uga sa aking paahan. Nakita ko si mommy na nakangiti na sa akin. Tumayo ako sa agad na humalik sa kaniya. Naghilamos ako at nang makita muli ang kalendaryo ay agad na kumalat ang kilig sa buong katawan ko. Kinuha ko ang phone konat tinignan ang message niya na wala paring laman bukod sa mga messages ko, pero hindi ko parin maiwasang hindi kiligin sa tuwing iisipin kong baka isa ito sa parte nh sorpresa niya. Wala pa mang nangyayaring maganda ay para na akong nakalutang sa alapaap dahil sa isiping mayroong surpresa si George sa akin ngayong anniversary namin. Sobrang saya ko rin ngayon dahil hindi ko akalain na aabot kami ng ganito katagal.

Muli akong napangiti nang biglang sumagi sa isip ko kung gaano ako kamahal ni George. Masyado nga talaga akong swerte, hindi man ako perpekto pero pakiramdam ko ay nasa akin na ang lahat.

Mayroong mabait at mapagmahal na mommy at daddy. Mababait na kaibigan, hindi kami sulot sa pera, nakukuha ko ng lahat ng bagay na gustuhin ko man o hindi. At higit aa lahat, NASA AKIN ANG PAGMAMAHAL NI GEORGE.

Nang makababa ay naabutan ko sila mommy and daddy na sabay na kumakain. Lumapit ako sa kanila at ginawaran sila ng halik sa kanilang pisngi. Nakangiti naman akong naupo at si daddy ng naglagay ng pagkain sa plato ko.

“

Maghapon

kang natulog kagabi baby.

Ginigising

kita kagabi para kumain pero hindi ka

gumigising

.

Sobrabg

himbing

ng tulog mo kaya hindi na kita pinilit pang

gisingin

.“ bungad ni mommy, hindi ko rin alam kung bakit buong maghapon akong natulog kaya ngayon ay nag-aalburuto na ang aking tiyan dahil sa gutom.

“

Napagod

ka ba son?“ napatingin naman ako kay daddy nang tanungin niya iyon. Nag-isip naman ako kung saan ako napagod pero wala naman akong ibang ginawa kahapon. Siguro dahil naubos ang lakas ko kahapon dahil sa sakit na nararamdaman ko.

“Hindi naman po dad, pero siguro po napagod lang po ata ako.” Tugon ko sa tanong nu daddy, ayoko namang sabihin sa kanila yung about sa amin ni George, hindi ko kayang sabihin sa kanila na nasasaktan ako dahil isang linggo kaming hindi nag-uusap. Ayoko namang mag-alala sila sa akin kaya mas minabuti ko na lang na ilihim kesa sabihin.

“

Kamusta

naman mga school works mo?“ Muling tanong ni daddy, ngumuya pa muna ako at uminom ng tubig bago nagsalita.

“

Tapos

ko na po lahat dad nung nakaraan pa,

hinihintay na lang po namin mag end ang finals then after na po non ay distribution na po ng grades.

Siguro

po kahapon ko

naibuhos

ang pagod ko nung nakaraan kasi tinapos ko na rin lahat ng pinagawa sa amin dahil iyon na raw po ang finals namin.“ Kwento ko at tumango tango naman siya habang sumusubo ng pagkain.

“Baby baka masyado mo nang

pinapagod

ang sarili mo sa study mo.

Natutuwa

kami na you’re doing your best sa pag-aaral mo, sobrang saya namin dahil nakikita ka naming nag-aaral talaga. But,

ireremind

lang namin sa iyo na hindi ka namin pinepressure baby. Mas mahalaga parin sa amin ng dad mo iyang health mo. Kaya huwag mong

pagurin

iyang katawan mo lalo na iyang isip mo.

Kapag

feel mong mag breakdown sa mg acads mo we’re here lang ng dad mo. We will help you basta magsabi ka lang ok?“ hinaplos ang puso ko sa sinabing iyon ni mommy. Totoo ang sinasabi niya, parati nila akong tinatanong about sa acads ko at lagi nilang sinasabi na huwag kong ipressure ang sarili ko sa acads, mas mahalaga parin daw ang kalusugan ng katawan ko maging ng isip ko dahil mas mapapanatag daw sila kapag maganda ang kalagayan ko. Totoo rin na never kong naramdaman na pinepressure nila ako sa pag-aaral ko. Dahil simula nung nag-umpisa akong mag-aral ay hindi nila ako minamanduhan na dapat ganito ang gawin ko, na dapat ganito ang marka ko, na dapat ay lagi akong number 1 sa klase. Hindi ko naramdaman at narinig mula sa kanila iyon kaya mas naeenjoy ko ang pag-aaral ko dahil suportado nila ako.

“Hindi naman po mom,

wala rin naman po akong ginagawa lately kaya naisipan ko pong tapusin na lahat ng Activities ko para hindi na rin po ako mahirapan sa paggawa ng ibang Activities kung meron pa.“ paliwanag ko at tumango tango naman silang dalawa ni daddy. Nagpatuloy na kami sa pagkain at silang dalawa na lang ni daddy ang nag-uusap habang ako naman ay tahimik na nakikinig sa kanila at tahimik na nag-iisip.

“By next week hahanap na tayo ng

yaya

.“ napatingin naman ako kay daddy nang sabihin niya iyon.

“

Bakit

po dad? I mean kaya pa naman po natin eh.“

“Kaya nga natin pero iba parin kapag meron tayong

yaya

. Hindi rin kasi natin kaya minsan ang simpleng

paglilinis

ng bahay maging ang

paglalaba

. Hindi na pwedeng ang mommy mo ang siyang gagawa ng lahat ng gawain dito sa bahay.

Nag-usap

narin kami ng mommy mo about dito.

Si

Tito Nic mo naman ang

tutulong

sa atin sa paghahanap. May kilala raw siya eh iyong dating nag-alaga sa anak niya and baka by next week

papupuntahin

ko na siya rito sa bahay para

maiguide

.“ tango na lamang ang isinagot ko kay daddy at saka muling nagpatuloy sa pagkain. Nang matapos na kami ay nagpresinta ako na ang maghuhugas ng plato at maglilinis ng kusina. Nang matapos ay umakyat na ako ng kwarto ko para maligo. Nang matapos ay kinuha ko ang phone ko at sunod-sunod naman ang pagtunog non. Bigla akong kinilig nang sumagi sa isip ko na si George ang unang babati sa aming dalawa. Nguni’t nalungkot ako nang wala man lang akong natanggap na reply, message o kahit simpleng pagbati mula sa kaniya ay wala.

Tinignan ko naman ang ibang messages ko, 2 gc lamang ang maingay ngayon sa messenger ko. Una ang gc naming tatlo nila Cheng at Jelai, pangalawa ay itong bagong gc namin na ginawa ni Jelai noong nakaraan kasama ang tatlong lalaki na sina Dion, Teejay, At Darren. Kahit wala pang isang linggo ang gc namin na iyon ay sobrang ingay na. Bihira lamang akong lumapag don at panay seen lang naman ang ginagawa ko. May minsan pang napupuna ako ni Teejay pero sinesandan ko lang ito ng nakangiting emoji.

Binuksan ko ang message ng FOODTRIPPERS

, iyan ang pangalan ng gc namin, kakornihan ni Jelai yan. Pagkabukas ko ay nalula ako sa 500 unread messages doon kaya ang pinaka recent na message ni Jelai na lang ang binasa ko. May sinend siyang place na nakakaakit sa mata. Isa iyong stall na puro sweet ang servings. Sa pictures pa lang ay nakakatakam na ang pagkain ano na lang kaya kapag nakikita na namin sa personal?

{@TJ…. BABE G BA KAYO

MAMAYA

? PUNTAHAN

NATIN

TO, JAN LANG YAN SA

PASIG

LINE

DALI

NA.}

-JELAI

Nangunot ang noo ko nang mabasa ang message na iyon ni Jelai. BABE huh?

{ANO YANG BABE NA YAN? KAYO NA BA?}

• ME

Takang reply ko sa chat ni Jelai pero sineen naman nila. Halos lahat sila ay sineen iyon pero bigla akong nacurious nang makita ko ang icon ni Dion. Pumunta ako sa info ng gc namin at tinignan ang members doon. Mula nang iadd ako rito ay ngayon ko lamang iyon titignan kaya nung makita ko na ay agad kong hinanap ang pangalan ni Dion na hindi naman ganon kahirap hanapin. Naka one name lang ito at tanging ang pangalan niya lang talaga ang nakalagay. Nang pindutin ko ang icon niya ay hindi ko sinasadyang mapindot ang video call kaya naman ay natataranta kong inend iyon, nag-aalala ako na sana hindi magnotif iyon sa kaniya. Pero ganon na lamang ang kaba ko nang biglang nangibabaw ang icon niya sa notification bar ko. Ang bilis ng tibok ng puso ko at kasabay non ay ang panlalamig ng buong katawan ko. Binalik ko na sa messenger at bumungad sa akin ang chat ni Dion. Nanginginig ko iyong pinindot at binasa pero ganon na lamang ang inis na naramdaman ko nang maramdaman ko na naman ang kayabangan nito.

{

INI-STALK

MO NA AKO

NOH

? TSK… HINDI KA NA TALAGA

MAKATIIS

KAYA TINAWAGAN MO AKO.

NAPUTOL

TULOY

ANG

PAGTULOG

KO. PERO

AYOS

LANG NAMAN, IKAW NAMAN ANG

TUMAWAG

.}

-DION

Napapikit pa ako nang mabasa ko ang message niyang iyon. Naghalo ang kaba, pagkapahiya, at inis sa dibdib ko. Iyon pa lamang ang sinabi niya pero iba na agad ang tibok ng puso ko. Hindi yon ibang klaseng tibok dahil tibok iyon ng pagkainis.

Nag-usap usap sila sa gc at nagset na pupunta roon sa Sinend ni Jelai na stall. Kinausap rin nila ako kung sasama raw ba ako pero humindi ako dahil baka mag-aya o pumunta dito si George mamaya. Sinabi ko rin sakanila na anniversary namin ngayon kaya hindi na sila nangulit pa at binati na lamang nila ako.

Lumipas ang maghapon nang hindi parin ako nakakatanggap ng message mula kay George. Binati ko na rin siya kanina pa pero simula nung naghiwalay kami, yung mga messages ko mula noon hanggang ngayong araw ay hindi niya parin nasiseen iyon. May parte sa puso ko ang nalulungkot at nasasaktan pero pinipilit kong pinalalakasan ang loob ko dahil baka nga isa iyon sa surprise ni George sa akin.

Kasalukuyan ako ngayong naglalakad sa loob ng Robinson. Naghahanap ng maaaring ibigay na regalo kay George. Sa paghahanap ay hindi ko maiwasang hindi kabahan dahil hindi ko alam ang bibilhin ko.  Lumipas ang oras nang hindi parin ako nakakapili hanggang sa ang nabili ko na lang ay simpleng necklace na panglalaki. Natuwa ako dahil ang ganda non, silver siya at may crescent moon na pendant. Couple necklace iyon, ang isa naman ay may sun na pendant at kapag inilapit mo iyon ay kusa silang magdidikit at iilaw. Kapag nakahiwalay naman ay liliwanag kapag nasa dilim. Simple lang iyon pero maganda.  Napangiti pa ako nang pagmasdan iyon. Tiyak na magugustuhan iyon ni George.

Alas sais na ng gab nang makauwi ako. Madilim dilim narin. Umakyat na ako ng kwarto at itinabi ang regalo na ibibigay ko kay George. Kinuha ko ang phone ko at muli akong nakaramdam ng lungkot nang wala parin akong natatanggap na replay or messages mula kay George.

Aamin ako, nalulungkot ako at nasasaktan ngayon. Ayoko mang isipin pero pakiramdam ko ay nakalimutan na iyon ni George. Nakalimutan na ni George ang araw na meron ngayon. Hindi ko na kayang patatagin pa ang loob ko dahil hindi ko na kayang magsinungaling sa sarili ko.

Pumatak ang luha sa pisngi ko at ninamnam ang sakit na nararamdaman ko. Hindi ko na kayang magkunwaring malakas gayong noong nakaraang araw ay hinang hina na ako. Gusto ko siyang puntahan sa kanila pero ayokong magkaron ng eksena sa kanila kaya nagtitiis na lang ako pero ngayon ay hindi ko na kaya kaya bumulwak ang sakit na nararamdaman ko. Hindi naman ako tanga para isipin na busy’ng busy siya gayong tapos na rin naman ang ginagawa nila ayon kay Zion. Ayokong mag-isip  nang mag-isip pero hindi ko rin kayang patatagin pa ang loob ko.

Sa katotohanang nagdududa ako ay parang dinudurog non ang puso ko.

Ayokong lunurin sa sakit ang nararamdaman ko ngayon kaya naman ay kinuha ko ang phone ko at nagmessage kay Jelai na sasama na lang ako sa kanila. Nagtaka naman siya pero hindi ko na lang sinabi dahil ayokong pati sila ay mag-alala.

Ayokong maglugmok dito dahil baka hindi ko kayanin ang mag-isip. Mabuti na lang din ay hindi pa sila nakakaalis dahil hinihintay pa raw nila si Dion. Nag-ayos na ako at tinignan ang sarili sa salamin. Mabuti na lang din ay nawala ang bakas ng pamumugto ng mata ko kaya confident akong lumabas.

Nagpaalam ako kina mommy at pumayag naman sila. Naghabilin na huwag na akong magpapagabi. Paglabas ko sa kanto ng Renaissance pasalubong sa Felix ay napatigil ako nang makita si Dion na nakakunot ang noo’ng nakatingin sa akin. Lumapit siya at tinignan ako sa mata.

“

Umiyak

ka?“ biglang tanong niya dahilan para matigilan ako. Umiling naman ako at nagpatuloy sa paglalakad. Sumabay naman siya sa akin at muli akong natigilan nang bigla siyang magsalita muli. “

Maloloko

ako ng salita at

pag-iling

mo pero hindi ako

maloloko

niyang mga mata mo.“ Gulat ko siyang tinignan nang sabihin niya iyon.  Hindi ko alam kung paano niya napansing umiyak ako gayong bago ako umalis ay inayos ko muna ang sarili ko. Hindi ko na pinansin pa iyon at sumunod na lang ako sa kaniya hanggang sa marating na namin ang Ministop. Doon ay nakita namin ang apat na naghihintay. Taka naman nila kaming tinignan.

“

Nagkita

kayo?“  Tanong ni Jelai nang mapansing magkasabay kami.

“Hindi.”  Tipid na tugon ko. Ayokong umusap nang umusap dahil baka mamaya ay biglang mag crack ang boses ko malaman pa nila.

“Eh bat sabay kayo?” Muling tanong ni Jelai at sabay naman kaming napabuntong hininga ni Dion. Binalot kami ng katahimikan nang ilang segundo hanggang sa si Teejay na ng kusang bumasag non.

“So complete na tayo tara na?”  Yaya pa nito at tumango naman kaming lima. Agad naman silang nagkanya kanya na sila ng lakad, nauna sina Teejay at Jelai, magkasabay naman sina Cheng at Darren kaya naiwan kaming dalawa ni Dion dito sa likod.

Tahimik kaming naglalakad, ni isa sa aming dalawa ay walang nagsasalita hanggang sa marating na namin ang lugar na iyon. Pinagmasdan ko ang signboard nito.

BREAD ’N BREW

ang pangalan ng shop.

Napakaganda ng labas, makaluma ang disensyo pero nakakaakit tignan lalo na kapag nakita mo ang dim light na nakapaligid sa bawat haligi ng shop.

Nauna na silang pumasok habang ako naman ay pinag-aaralan pa ang paligid. Sa paglilibot ko ay bigla akong natigilan nang marinig ko ang pamilyar na boses. Hinanap iyon ng mata ko at ganon na lamang ang gulat ko nang makita ito.

Ang kirot sa dibdib ko ay binalot ang buong katawan ko dahilan para mamanhid ang katawan ko at hindi makakilos. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko sa mga oras na ito. Hindi ako makapaniwalang nakikita ko siya ngayon dito.

Nanginginig ang katawan ko nang muli ko silang makita. Suot suot niya pa ang sweater na binigay ko sa kaniya noong nakaraan.

Muling binalot ng sakit ang puso ko at hindi ko alam ng gagawin ko. Nasasaktan ako s nakikita ko ngayon. Masayang nag-uusap sina George at Venice habang nakaakbay si George sa kaniya.

Sa hindi inaasahan ay biglang bumagsak ang mundo ko, tumigil ang paligid ko, silang dalawa na lang ang nakikita ko sa mga oras na ito. Ang luha kong pinipigilan kong tumulo kanina ay nagkusa na. Para iyong gripo, walang katapusan sa pagtulo.

Marahang inilapit ni George ang mukha niya kay Venice at nakapikit namang sinalubong ni Venice ang halik ni George. 

Sobrang sakit ng nararamdaman ko ngayon. Hindi ko mapaliwanag ang pakiramdam na ito ngayon dahil ngayon ko lang ito naramdaman.

Hindi ko alam ang gagawin, kung tatakbo ba ako papalayo o magdederetso papunta sa gawi nila.

Patuloy ang pagpatak ng luha ko at hindi ko alam kung paano iyon patitilain. Wala nang paglagyan ang sakit sa puso ko. Sa hindi inaasahan ay may bisig na bumalot sa katawan ko at payakap na iniharap sa kaniya. Nakita ko ang lungkot sa mga mata niya.

“

Huwag

mo nang tignan kung alam mong nasasaktan ka na.“ Marahang sambit niya habang nakayakap sa akin. “

Ilabas

mo sa akin iyang sakit na nararamdaman mo, nandito lang ako sa tabi mo.

Tahan

na.“ parang automatiko ang luha ko nang sunod-sunod iyong umagos pababa sa pisngi ko nang marinig ang sinabi niyang iyon. Hindi ko alam pero nakaramdam ako ng payapa sa puso ko.

’ Salamat

Dion.’

KABANATA 12

Binalot ng sakit at kirot ang puso ko, hindi ko alam kung saan ko ibubuhos iyon para maibsan ang sakit na nararamdaman ko. Masyadong masakit sa parte ko na, siya lang ang iniiisip ko mula noong nakaraang linggo at hanggang ngayon, at ang mas nakakatawa pa, sa mismong anniversary namin ko pa siya nakita. Sobrang sakit, hindi ko maipaliwanag ang sakit na nararamdaman ko. 

Hinayaan kong tumulo nang tumulo ang luha ko. Wala akong pakialam sa mga nakatingin sa akin ngayon dahil ang mahalaga lang sa akin ay kung paano ko haharapin ang sakit na nararamdaman ko ngayon.

Masyado akong nanghihinga sa katotohanang sa mismong harap at sa mismong mukha ko pa sila naghalikan. Nakakatawa na ang taong inaakala mong hindi niya gagawin saiyo ang mga bagay na nakikita mo sa iba ay siya palang taong gagawa ng ganito kasakit sa puso mo.

Muli akong napangiti nang mapait, ipinikit ko ang aking mga mata nguni’t muli na naman akong nakaramdam ng kirot sa dibdib nang biglang lumitaw ang mga mukha nilang nag-eenjoy na magkasama.

“Hello Teejay tara lipat muna tayo? Wag muna tayo jan.”  Rinig ko pang sambit ni Dion na kausap sa phone si Teejay. Hindi ko na sila pinansin pa at nakatulalang tumingin sa kawalan. Hanggang ngayon ay hindi parin naiibsan ang sakit na nararamdaman ko, parang lalo pa nga atang nadadagdag iyon sa tuwing sasagi sa isip ko kung paanong paaran hinalikan ni George si Venice.

Muli kong hinayaan ang pagtulo ng aking luha pababa sa aking pisngi, hinayaang yakapin ng malamig na hangin ang aking katawan.

“

G-Greg

?“  marahan kong iminulat ang aking mata nang marinig si Vin. Nasa harapan ko na siya ngayon, agad na tumama ang mata ko sa mata niya. May kung anong lungkot at pagsisisi akong nakikita sa mga mata niya.

’ Alam kong may alam ka Vin pero bakit hindi mo sinabi sa akin?’

Sa isiping iyon ay hindi ko maiwasang hindi siya kamuhian. Alam kong maiipit siya sa pagitan naming dalawa ni George at alam kong mas papanigan niya si George dahil siya naman ang tunay na kaibigan nito at hindi ako.  Nginitian ko siya at pinunasan ang luhang patuloy na tumutulo sa aking mga mata.

“

V-Vin

.* Wala pa man akong ibang nasasabi ay nagcrack na ang boses ko. Kita ko ang awa sa mata niya kaya agad niyang inialis ang paningin niya sa mata ko.

“S-Sorry Greg.”  Muling sambit niya at doon ay muling kumirot ang dibdib ko.

’ I knew it. May alam nga siya.’

“

H-Hindi

ayos lang. Pasensya na, sige na samahan mo na sila ron.“  pinipigilan ko ang emosyong nagkukumawala sa dibdib ko pero hindi ko kaya, masyadong masakit sa dibdib kaya hindi ko kayang labanan ang sakit.  Napapikit ako at muling ngumiti sa kaniya.

“

Ayos

ka lang ba Greg?“  Tanong niya, hindi ko alam kung tanga ba siya o nagtatangatangahan? Hindi ako ok, at kung sino mang tao ang nasa pusisyon ko ngayon ay  makakaramdam ng insulto sa tanong niyanh iyon. Sinong hindi magiging ok? Nag cheat ang boyfriend mo, anniversary niyo pero may iba siyang kahalikan.

Nakakalokong ngumisi ako at muling pinatatag ang sarili ko.

“Wala naman akong dahilan para hindi maging ok Vin.”   Nakakalokong tugon ko sa kaniya. Masyadong nakakatanga ang tanong niyang iyon.

Hindi ko na siya pinansin pa dahil kung haharapin ko pa siya ay baka sa kaniya ko maibuhos ang galit ko. Ayokong idamay si Vin pero hindi ko rin maiwasan ang hindi magalit sa kaniya.  Nang makaalis na siya ay siya namang paglabas ng mga kasama namin. Nagtataka silang tumingin sa gawi namin ni Dion na hindi ko alam na kasama ko pa pala. Pumara ako ng jeep at sumunod naman sila. Magtatanong pa sana si Jelai pero tinignan ko lang siya at alam niyang hindi ako ok. Umandar na ang jeep at siya namang paglabas ni George sa shop. Tumakbo siya at agad na nagtama ang aming mga mata. Kita ko ang gulat sa kaniyang mga mata. Ngumiti ako sa kaniya at hinayaang umagos muli ang luha ko sa pisngi ko. Hinayaan ko ang sarili ko na ipakita sa kaniya na mahina ako. Hinayaan ko ang sarili ko na ipakita sa kaniya na sobrang nasasaktan ako.

’ Hindi ko

akalain

na magagawa mo sa akin ito. Pwede mo naman sabihin sa aking ayaw mo na hindi iyong

naglihim

ka pa. Mas

maiintindihan

ko pa kung nagsabi ka pero sa ginawa mo ngayon,

malabong

maintindihan kita.’

Ipinikit ko ang aking mga mata at muling hinayaan ang luha ko na umagos sa pisngi ko. Patuloy ako sa paghikbi, wala akong pakialam ngayon sa kung sino ang nakakakita sa akin ngayon. Naramdaman ko naman ang pag-akbay ni Dion. Isiniksik niya ako sa tabi niya,  hinawakan ang ulo ko at isinandal sa balikat niya. Sa ginawa niyang iyon ay nakaramdam ako ng masasandalan. Umiyak ako nang umiyak sa balikat niya hanggang sa nagsawa na ako sa paghikbi kaya tumigil na rin ako. Wala na rin akong mailuha pa dahil mukha ubos na ang luha kong kanina pa umaagos pababa sa pisngi ko. Inayos ko ang sarili ko at bumaba nang bumaba na sila Jelai.

Ngayon ay nakaupo na kami sa hindi ko alam na shop. Masyadong maganda ang paligid pero hindi ko iyon ma appreciate ngayon dahil nangingibabaw parin ang sakit na nararamdaman ko ngayon.

Hindi ko na alam ang gagawin ko, hindi ko alam kung kaya ko pa bang makita si George. Hindi ko parin alam kung paano ko uumpisahan ang sariling pag-usad gayong alam kong napakahirap.

’

Napaka

daya

mo, ikaw nakapag move on na habang hindi pa tayo

naghihiwalay

habang ako ay hindi alam kung paano

humakbang

paabante

makalimutan lang ang sakit na nararamdaman ko.’

Dumating na ang inoder ni Dion nguni’t nakatulalang tinignan ko lang iyon habang muling umaagos ang luha sa mga mata ko.

Gusto ko nang alisin ang sakit na nararamdaman ko ngayon dahil talagang hindi ko kaya.  Nanlulumo akong tumingin sa kawalan at hinayaang balutin ng sakit ang kalooban ko. Hindi ko rin magalaw ang pagkaing nasa harapan ko ngayon.

Gutom ako pero hindi ko nararamdaman ang gutom sa tiyan ko. Maingay ang paligid pero nabibingi ako sa katahimikan ng grupo namin. Hindi ko alam kung may ideya na sila kung bakit kami nandito.

“You should eat this.

Masarap

yan.“  Natinag ako nang inilapit ni Dion ang pagkaing nasa harapan ko. Tinignan ko lang siya saglit at muling iniwas ang tingin ko. Para naman siyang napahiya kaya hinayaan niya lang ako at kumain na lang siya ng kaniya. Nakaramdam naman ako ng guilt sa iniasta kong iyon pero hindi ko magawang umusap ngayon dahil pakiramdam ko ay kapag magsasalita ako ay magkacrack lang ulit ang boses ko.

Muling nanumbalik sa isip ko ang itsura ni George kanina habang papalayo ang jeep na sinasakyan namin. Hindi ko alam kung totoo pa ba ang nararamdaman niyang iyon, kita ko sa kaniya ang lungkot, awa, at pagsisisi. Hindi ko rin alam kung kaya ko pa ba siyang harapin sa kabila ng panloloko niya sa akin. Masyadong masakit dahil hindi lang siya nagsinungaling sa akin, nakuha niya pang magcheat.

Napabuga ako ng hangin at muling tumingin sa kawalan. Wala na akong mailuha pa dahil mukhang naubos na kanina. ’ Sana yung nararamdaman ko rin ay parang luha, kusang

mauubos

hanggang sa wala nang

mailabas

na sakit.’  sana ganon na lang nga…

Natapos sila nang hindi ko parin ginagalaw ang pagkain ko. Gulat pa nga ako nang kunin iyon ni Dion at nakangiting tumingin sa akin at saka sinabi ang salitang

“

SAYANG

“

Tumayo na sila at lumabas. Nagpahuli naman ako dahil gusto kong mapag-isa, pero ang pagkakataong iyon ay hindi nangyari dahil kasabay ko parin sa paglalakad si Dion.

“

Nandon

kasi yung boyfriend ni Greg, may

kahalikang

babae. Boyfriend ba ni Greg yon?“  Napatingin naman ako kay Darren nang sabihin niya iyon kay Cheng. Nagulat naman ang tatlo at saka gulat na tumingin sa akin.

“

S-Si

George?“  Takang tanong ni Jelai at tumango naman si Darren.

“

Gagong

yon ah… Kaya pala kanina pa to tahimik at ganon na lang

kamaga

ang mukha. Kingina, tara hanapin natin si George!“  Galit na sambit naman ni Cheng.

“

Daliii

taraaa

nanggigigil

ako gusto kong

kalbuhin

si George!! At ikaw!“  Baling naman sa akin ni Jelai. Tinignan ko lang naman siya at muling itinuon ang paningin sa kawalan.

“

Bakit

hindi mo sinabi sa amin?“  Galit na tanong ni Cheng. Huminga naman ako nang malalim at tinignan siya.

“Wala namang mangyayari kung sasabihin ko pa sainyo.

Nangyari

na kaya hindi ko na

kailangang

sabihan pa. Tama nang

nasaktan

ako sa nakita ko kanina, ayoko nang

dagdagan

pa ang sakit ng nararamdaman ko kapag sinabi ko sainyo at puntahan niyo pa siya.

K-Kasi

baka hindi ko na kayanin ang

s-sakit

kung

maririnig

ko pa ang rason niya.“ Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas ng loob na sabihin iyon sa kanila. Humihikbi kong nasabi iyon. Akala ko ay wala na kong iluluha pa nguni’t nagkakamali ako. Naramdaman ko ang yakap nilang dalawa at doon ay hindi ko na nakayanan pang hindi umiyak at humikbi muli.

Nagpatuloy na kami sa paglalakad hanggang sa dalawa na lang kami ni Dion na sabay maglakad papauwi. Nagpresinta sila na ihahatid nila ako pero tumanggi ako.

Tahimik lang kaming naglakad ni Dion at ni isa sa amin ay hindi nagsasalita hanggang sa maratinh ko na ang kanto ng Renaissance habang si Dion naman ay magpapatuloy pa sa paglalakad hanggang sa gawi papuntang Delas Alas St.

Akala ko ay may sasabihin pa siya kaya tumigil ako, pero nang wala akong narinig na salita mula sa kaniya kaya nilingon ko siya. Hindi ko alam kung bakit lalong tumamlay ang katawan ko nang makitang nagpatuloy siya sa paglalakad at hindi man lang ako nilingon o kahit nagpaalam man lang.

Mabigat ang loob na nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa marating ko na ang gate ng bahay namin. Inayos kong muli ang aking sarili bago ako tuluyang pumasok sa loob. Naabutan ko sina mommy na nanonood sa sala pero umakyat na ako agad dahil ayokong makita nila na ganito ang itsura ko. Alam ko ring nagulat sila sa iniasta ko kaya ngayon palang ang humihingi na ako ng sorry.

Pumasok ako ng banyo at hinubad ang lahat ng suot ko. Binuksan ko ang shower at hinayaang lamunin ng malamig na tubig ang buong katawan ko.

Muling umagos ang luha ko kasabay ng pagpatak ng tubig sa mukha ko. Kahit anong pilit kong kalimutan ang mga nangyari ay hindi ko magawa dahil para itong sirang plaka na nagpaulit-ulit sa isip ko dahilan upang lalo akong makaramdam ng kirot sa dibdib ko.

Hindi ko rin maiwasang hindi mapatanong sa sarili ko. Naging sapat ba ako? Nagkulang ba ako? ’

Saan

ako nagkulang?’ ang daming katanungan sa isip ko, hindi ko mahinuha kung alin ba ron ang kaya kong sagutan o kung mayroon ba akong kakayahan na sagutan ang mga katanungan kong iyon.

Hindi ko alam kung paano ako natapos sa pagligo at pagsuot ng aking pantulog. Hindi ko namalayan ang sarili ko na nakahiga na ako ngayon at malalim ang iniisip.

Hinayaan kong muli ang sarili ko na umiyak nang umiyak dahi iyon lang naman ang kaya kong gawin para maibsan ang sakit na nararamdaman ko ngayon. Masyado paring masakit sa dibdib ko.

Sa hindi inaasahan ay biglang sumagi sa isip ko ang nangyari noong nakaraang. Inumpisahan ko sa birthday ni Vin. Sumagi sa isip ko ang paraan ng pag-uusap nila George at Venice. Doon ay napagtanto ko na may dahilan na pala ako para magselos sa kaniya. Muling kumirot ang dibdib ko sa tanong ko na ’

KAILAN

PA?’  Sunod kong inalal ang pagpunta namin ni George sa King Street, ang mga sweet at nakakakilig na mga ginawa niya, ang pagkanta niya at ang paghalik at pagyakap niya sa akin. Muli na naman akong nakaramdam ng kirot sa tanong ko na ’ AKO PA BA ANG NASA

PUSO

MO THAT TIME? PARA

SAAN

PA

YUNG

GINAWA MO NA YON? PAMPALUBAG SA DIBDIB?’  pinahiran ko ang luhang kanina pa tumutulo sa aking pisngi. Nasasaktan ako pero patuloy kong binabalikan ang nakaraan. Doon ay mas lalo akong nasaktan sa isipin na, ’ Kaya pala ganon na lang ang nararamdaman ko nang humingi ka ng sorry sa akin dahil may ginawa kana pala talaga.’  muling umagos ang luha sa aking mga mata. Hindi ko parin matanggap na sa ganitong uri ko pa siya masasaksihan. Nakakapang lumo.  Ipinikit ko ang aking mga mata, hinayaang lamunin ng emosyon ko ang buong katawan ko.

’ Hindi ko alam na ganito pala kasakit ang

kapalit

ng

kaligayahang

naramdaman ko nung nakaraan. Kung alam ko lang na ganito kasakit ang kapalit non ay hindi ko na sana hinayaan ang puso kong maging masaya.’

KABANATA 13

Iminulat ko ang aking mga mata, yumakap agad ang kalungkutan sa puso ko dahilan upang tamarin akong tumayo.  Hindi parin nawawala ang sakit na dulot ng nakita ko kagabi. Nakarehistro parin sa aking isip ang paraan ng paghalik ni George kay Venice. Gusto kong magalit pero pakiramdam ko ay wala na akong karapatang gawin iyon, pakiramdam ko ay wala na akong karapatang magalit dahil baka lalo lang akong masaktan kapag lumabas na ang buong katotohanang hindi na ako.

Umakyat ang kirot sa puso ko dahilan upang mangilid muli ang aking luha. Ipinikit ko ang aking mga mata at tumayo. Nagtungo ako sa banyo at muling inayos ang sarili ko.

Pinakatitigan ko ang aking repleksyon sa salaming nasa harapan ko. Pinag-aralan ko ang kabuohan ng mukha ko. Masyadong namamaga ang ibaba ng aking mata. Namumula-mula na tila nagmula o katatapos lang sa pagluha. 

Lumabas na ako ng banyo at walang ganang bumaba. Nakita naman agad ako ni mommy at agad na nilapitan.

“

Omygad

! What happen to baby?“  Nag-aalalang tanong nito. Pilit na ngiti lamang ang iginanti ko sa kaniya at hinalikan siya sa pisngi. Tahimik akong kumain at hindi narin ako tinanong pa ni mommy. Nang mtapos ay muli akong umakyat sa kwarto at nakahigang pinakatitigan ang kisame.

Hindi ko alam kung paano ako uusad ngayon gayong sakit ang aking nararamdaman. Alam ko ring sa paglipas ng mga araw, linggo, buwan o taon ay lilipas din ang aking nararamdaman.

Masyado akong nasanay na nasa tabi ko siya kaya ngayon ay iisipin ko pa lang na wala na kami ay parang hindi ko na kaya. Para akong inagawan ng kasiyahan kaya puro lungkot na lang ang aking nararamdaman.

Tahimik akong humikbi at hinayaang muling  lamunin ng sakit ang aking dibdib.

Lumipas ang buong maghapon na nagmukmok lang ako sa kwarto. Hindi ako lumabas at bumaba. May minsan pang naririnig ko mommy na kumakatok sa pinto, kinakamusta ako pero sinasabi ko lang na ok ako at may klase ako. Totoo na may klase ako pero hindi ako totoong ok.

Nakikinig ako pero nakalutang ang isip ko kaya wala akong naiintindihan sa mga  huling lesson namin ngayon. Ilang beses na rin akong tinawag at napagalitan kanina pero bale wala lang iyon sa akin dahil wala naman don ang isip ko.

Dumating ang gabi nang marinig kong kumatok muli si Mommy. Kaya naman ay inayos ko na ang sarili ko at pinagbuksan siya ng pinto. Nakangiti siyang lumapit sa akin at yinakap ako. Gumaan naman ang pakiramdam ko kaya yumakap ako pabalik sa kaniya. Hinalikan ko siya sa pisngi at malungkot naman siyang tumingin sa akin.

“I know na you have a problem baby. Hindi mo man sabihin sa amin pero nararamdaman ka namin ng daddy mo.”  Panimula ni mommy, pinipigilan ko naman ang emosyon ko. Tumingala ako upang pigilan ang nagbabadyang pagtulo ng luha ko.

“Gaya nung mga sinasabi namin sa iyo dati na kapag may problema ka nandito kami ni daddy, makikinig sa iyo.

Huwag

mong

solohin

ang problema mo baby, nandito kami ng daddy para

tulungan

ka. Oh siya you have a visitor.

Magprepared

kana kasi kanina pa siya nandito mabuti na lang din ay

pinagbuksan

mo na ako ng pinto.“  Pagkasabi non ni mommy ay bumilis ang tibok ng puso ko. May kung ano sa dibdib ko ang nagkaroon ng kasiyahan. Hindi ko na rin tinanong kung sino iyon dahil kilala ko na agad siya.

Minadali ko ang pagligo kaya ilang minuto lang din ay natapos na ako. Hindi na ako namili pa ng damit na susuotin at tinignan ko pa ang sariling repleksyon sa salamin. Huminga ako nang malalim at sa di inaasahan ay nakaramdam ako ng kaba. Hindi ko alam kung paano siya haharapin ngayon. May balak din akong kausapin siya about sa nangyari. Sa maghapong pag-iisip ko ay nakabuo ako ng isang desisyong makakapagbigay ng kalayaan sa nararamdaman naming dalawa.

Marahan kong hinawakan ang doorknob at nakapikit pa ang mga matang pinihit iyon.  Pagkababa ko palang ng hagdan ay agad akong napansin ni George. Mabilis na tumibok ang puso ko nang magtama ang aming mga mata. Hinintay niya akong makalapit sa kaniya at pinagpag pa ang kamay sa kaniyang puwetan.

“

G-Greg

can we talk?“ Bungad niya nang makalapit ako sa kaniya. Tumango naman ako bilang pagtugon. Ayokong magsalita dahil baka mag crack ang boses ko. Nanginginig din ang tuhod ko sa mga oras na ito.

“A-Alis po muna kami

t-tita

.“ ilang na paalam ni George kay mommy. Tumango naman ito at nakangiting hinatid kami sa labas ng gate.

“Please take care of our baby George ok?” nakangiting habilin pa ni mommy at tumango naman si George. Tumingin naman ako kay mommy at pinapalakas niya naman ang loob ko. Pilit ang ngiting kumaway ako sa kaniya.

Kasalukuyan kami ngayong nakaharap sa motor niya. Kinuha niya ang helmet at akma niyang isusuot iyon sa akin nguni’t umiwas ako at kinuha iyon.

“Ako na.”  Malamig na pag-iwas ko, pagkakuha ko ng helmet ay isinuot ko naman agad iyon at saka sumakay. Para naman siyang napapahiyang sumunod. Nang makasakay na ay agad niyang pinaharurot ang kaniyang motor.

“

Humawak

ka.“  Rinig ko pang sambit niya na kinuha pa ang kamay ko upang iyakap iyon sa kaniya pero iniwas ko ulit iyon at sa likod ako ng motor humawak.  Naging mabilis ang biyahe namin kaya narating agad namin ang Kapetolyo. Masyado nang maganda ang paligid dahil sa nga nagliliwanagang dilaw na ilaw na nakapalibot sa Kapetolyo samahan pa ng mga dilaw rin na ilaw na nakasabit sa bawat puno ng mangga. Masyadong tahimik ang paligid at tanging ingay ng kuliglig at ng banda ang nagbibigay ng ingay. Hindi masakit sa tenga dahil napakasarap pakinggan non. Pumasok na kami at agad na umupo. Pumunta siya sa counter kaya may time pa akong libutin ang paligid. Ilang sandali pa ay bumalik na siya at umupo sa harap ko. Makakabinging katahimikan ang bumalot sa aming dalawa. Tanging ang banda lamang na tumutugtog ang siyang maririnig.

“Ang kantang ito ay para sa mga taong gustong mag move on pero hindi

makausad

because of some reasons. This song is for you babes.“  Rinig kong sambit ng bokalista ng banda at naghiyawan naman ang ilang nakikinig. Hindi ko alam na may ganito na pala sa Kapetolyo. Kaya nagtataka parin ako kung bakit mayroon na ritong banda pero ok na rin dahil nakakagaan din ng loob lalo na kapag nag-umpisa na silang tumugtog.

{ NOW PLAYING:

HULING

SANDALI

BY DECEMBER AVENUE}

🎶 Hindi mapigil ang bugso ng aking puso

Sa tuwing ako’y papalapit sayo

Maaari bang hingin ang iyong kamay

Hawakan mo’t huwag mong bitawan🎶

Nag-umpisang tumugtog ang banda habang kaming dalawa ni George ay hindi parin nag-iimikan hanggang sa siya na rin ang bumasag sa katahimikang bumabalot sa aming dalawa.

“

K-Kamusta

ka?“  Tanong niya habang nasa kinakain ang paningin.

“

Ayos

lang naman ako, wala naman akong dahilan para hindi maging ok eh.“  Sarkastikong sabi ko na ikinaangat ng ulo niya. Napapahiya siyang tumingin sa akin at nang magtama ang aming mga mata ay siya na ang kusang umiwas.

“

Ikaw

kamusta ka?“  Hindi ko alam kung saan ako kumukuha ng lakas ng loob at kung paano ko nakukuhang makipag usap sa kaniya nang diresto ang aking pananalita.

“

E-Eto

busy, pero hindi na

ganoon

hindi katulad nung nakaraan.“ Tugon niya habang nasa iba ang tingin. Muling kumirot ang dibdib ko sa isiping ’ KAYA

SIYA

NAGING

BUSY DAHIL MAY IBA NA SIYANG

PINAGKAKAABALAHAN.’

  Hindi naman ako tanga para hindi isipin iyon dahil alam ko namang iyon ang totoo.

“Good for you.”  Nakangiting sambit ko at saka nagpatuloy sa pagkain. Muling nangibabaw ang nakakabinging katahimikan sa aming dalawa, ang banda ay patuloy parin sa pagkanta.

“And by the way, I’m about to call you kanina buti naunahan mo na akong puntahan.”  Nag-angat siya ng tingin sa akin, bumuntong hininga siya at diretsong nakatingin sa akin.

🎶Kahit sandali palayain ang pusong ’di mapigil

Sana’y tayong dalawa sa huling pagkakataon na hindi na para sa’tin🎶

“Let’s end up here.”  Walang pakuwaring sambit niya. Agad na bumilis ang tibok ng puso ko. Ang kirot ay muling kumalat sa buong katawan ko.  Huminto ang paligid ko, expected ko na ito pero hindi ko akalain na ganito parin pala kasakit. Inihanda ko na ang sarili ko rito pero hindi ko pa pala kaya.  Umiling ako at nangunot naman ang noo niya.

“H-Hindi,

bawiin

mo iyang sinabi mo.“ Hindi ko na kayang kontrolin ang emosyon ko kaya sa pangalawang pagkakataon ay hinayaan kong ipakita sa kaniya na mahina ako. Umiling siya at muling tumingin sa akin.

“Hindi ko kaya Greg. Ayoko na.” muling nadagdagan ang kirot sa dibdib ko nang sabihin niya iyon. Ang luha ko ay nagpaunahan na sa paglandas paibaba sa aking pisngi.

“

B-Bawiin

mo yan, Tngina naman George! sinabi ko lang na bawiin mo yung sinabi mo hindi ko naman sinabing bumalik ka. Tngina eh, inagawan mo ako ng linya!  Gusto kong ako mismo ang magsabi niyan dahil alam ko namang hinihintay mo lang ako na ako mismo ang magsabi nyan sa ating dalawa. “ sigaw ko sa kaniya dahilan upang matinag siya at umiwas ng tingin. Hindi siya nakasagot sa sinabi kong iyon at doon pa lang ay alam ko nang tama ako. Mabuti na lang din ay masyadong tutok sa banda ang ilang nandito sa loob kaya hindi nila kami masyadong napansin, mabuti na lang din ay masyadong malakas ang  sound na nagmumula sa banda kaya hindi rin nila narinig ang pagsigaw ko.

“

S-Sige

, wala na rin naman akong magagawa pa. Ito rin naman ang sadya ko kung bakit gusto kong

makipagkita

sa

’yo

.“  tumayo ako at sa huling pagkakataon ay tumingin ako sa kaniyang mga mata. Wala man lang akong nakitang pagsisisi roon. ’ Hindi na talaga ako.’ Mapait na sambit ko sa isip ko.

Matamis akong ngumiti sa kaniya at pinahiran ang luhang kanina pa tumutulo sa aking pisngi. “Ibibigay ko na ang

kalayaang

gusto mo. Kaya simula ngayon, mahirap mang gawin ito pero gagawin ko at

susubukan

kong

kalimutan

ka. Congrats George! Malaya kana.“   nakangiting sambit ko at patakbong lumabas ng Kapetolyo. Masyadong masakit ang mga nangyari kaya hindi ko alam kung paano ko pahuhupain ang sakit na nararamdaman ko ngayon.

Tumakbo lang ako nang tumakbo, hindi ko alam kung saan ako dinadala ng mga paa ko, tumingin pa ako sa likuran ko, nagbabakasakali na baka hinabol niya ako pero wala, wala akong nakitang George na humabol sa akin.

Lakad takbo ang ginawa ko hanggang sa hindi ko namalayan na nakababa na ako sa underpass at kasalukuyang nasa harapan ng Intramuros. Masyado nang madilim ang langit, mabuti na lang din ay may ilaw ang waiting shed kaya kahit papaano ay nagbibigay iyon ng liwanag sa daan.  Nagpatuloy ako sa paglalakad nguni’t agad ding napatigil nang harangin ako ng gwardiya.

“

Saan

po ang punta natin boss?“  tanong nito nguni’t hindi ko siya pinansin. Pumanhik na lang ako pabalik at muling bumaba ng underpass at saka muling bumalik sa taas.  Hindi ko alam kung saan na ako pupunta. Muli kong hinayaan ang paa ko na maglakad lakad.  Nang makita muli ang Kapetolyo ay lumihis ako ng daan at dumiretso papuntang City Hall.

Masyadong lutang ang isip ko kaya maging ang pagkilos ko ay hindi ko na alam. Dire-diretso lamang akong naglakad hanggang sa marating ko na ang Faura. Hindi ko alam kung ilang oras na akong naglalakad, hindi rin ako makasakay ngayon dahil nakalimutan kong dalhin ang phone at wallet ko sa bahay.

Mula sa kinatatayuan ko rito sa Manila Science High ay natatanaw ko ang Paco Park kaya kahit madilim ay pinuntahan ko iyon. Sa kasamaang palad ay bawal na palang pumunta roon kapag gabi kaya naman ay muli akong naglakad patungong Paco Market at nagpatuloy na lang sa paglalakad papuntang riles.

Nang malagpasan ang Paco Market ay wala sa sarili akong tumawid, hindi napansin ang pumapaharurot na jeep. Nasilaw ako sa liwanag ng ilaw non kaya agad kong natakpan ang aking mukha gamit ang aking braso at wala sa sariling hinayaan ang jeep na bumangga sa akin. Nguni’t ilang sandali pa ang lumipas nang may maramdaman akong kamay ang humila sa braso ko at marahas akong hinigit at namalayan ko na lang na nakayakap na siya sa akin.  Iminulat ko ang aking mga mata at gulat na napatingin sa kaniya.  Bumilis bigla ang tibok ng puso ko nang makita ang nanggagalit niyang mga mata. Hindi ko rin alam kung bakit ganon na lang ang nakikita ko sa mga mata niya, wala rin akong  mahitang dahilan para maging ganon katindi ang tingin niya.  Pinagmasdan niya ang kabuohan ko, ang kaninang nanggagalit na mga mata ay napalitan ng sakit at lungkot. Hindi ko alam kung paano niya nagawa iyon sa mabilis na segundo pero sa ginawa niya ngayon ay nakaramdam ako ng kaluwagan sa dibdib. Gumaan ang pakiramdam ko nang makita ko sa mga mata niya ang pag-aalala.

’

S-Salamat.’

KABANATA 14

Kasalukuyan parin akong nakayakap kay Dion, ramdam ko ang mabilis na pagtibok ng puso niya. Siguro marahil ay nabigla din siya at natakot kaya ganito na lang kabilis ang tibok ng puso niya. Ayokong mag-isip ng kung ano-ano dahil alam ko namang hindi tugma sa sitwasyon. Nang makarecover ay kusa na siyang bumitaw sa pagkakayakap sa akin at galit muling tumingin sa akin.

“

Magpapakamatay

ka ba?“ Galit na sambit niya at napaiwas naman ako ng tingin dahil hindi ko kayang tagalan ang mga titig niyang iyon. May kung ano sa loob ko na parang kinukuha ang kaluluwa ko, ewan bakit ko nararamdaman iyon sa tuwing titingin ako sa mga mata niya.

“

Sabihin

mo lang kung

magpapakamaty

ka dahil ako mismo ang

papatay

sa

’yo

ora mismo.“ Muling galit na sigaw niya kaya natahimik ulit ako. Ewan ko rin kung bakit sa tuwing naririnig ko ang boses niya ay kumakalma ako, gumagaan ang pakiramdam ko. Hinawakan niya ang aking baba at iniharap iyon sa mukha niya. Marahan niya namang inilapit ang kaniyang mukha sa akin at saka ngumisi. Sa pagngisi niyang iyon ay muling tumibok nang mabilis ang puso ko. Hindi ko alam kung anong pakiramdam iyon pero bigla na lang akong kinakabahan sa tuwing ngingiti o di kaya ay ngingisi siya sa harapan ko. “

Sa

paanong paraan mo gustong mamatay?

Ung

paunti-unti

o yung biglaan?“ Iyon lamang ang sinabi niya pero bigla akong napalunok dahil sa kakaibang pag-iisip. Natatarantang lumayo ako sa kaniya. Marahan muli siyang lumapit sa akin at hinawakan ang braso ko at hinapit papunta sa kaniya. “Dito ka lang sa tabi ko, ayokong nawawala ka sa paningin ko dahil hindi ko alam kung anong magagawa ko kapag may

nangyaring

masama sa ’yo.“ Nakaramdam ako ng pagkagitla sa sinabi niyang iyon. Masyado siyang seryoso, hindi ko rin narinig ang pabirong tono kaya ang lumabas sa akin ay napakalaking epekto non. Sumobra rin ang tibok ng puso ko dahilan upang matulala na lang ako sa kaniya. Ilang sandaling pagkagulat ay natinag ako sa malakas na pitik nya sa noo ko.

“Assuming ka hindi yon gaya ng iniisip mo hoy.” Naka hinga ako nang maluwag nang sabihin niya iyon pero hindi ko alam kung bakit may parte sa loob ko ang nanlumo sa sinabi niyang iyon.

“A-Ano bang ginagawa mo rito?” biglang tanong ko, nangunot naman ang noo niya at saka muling tumingin sa akin.

“

Nililigtas

ka.“ Tugon niya pero hindi non nasagot ang tanong ko.

“I mean bakit ka napunta rito.”

“Nakita kita kanina at nung nakita kitang wala sa sariling

tatawid

ay tumakbo agad ako sa gawi mo then ayon na nga…“ Napapikit ako sa inis sa sagot niyang iyon. Inis naman akong tumingin sa kaniya at malapad na ngiti naman ang iginawad niya sa akin.

“De

jok

lang.

Galing

kasi akong Robinson, pumunta ako sa National Bookstore para bumili ng mga art materials. Then gaya nung sinabi ko, habang nasa jeep ako nakita kita sa di

kalayuan

kaya bumaba ako dahil wala ka sa

katinuan

. Then nakita ko yung katangahan mo na tatawid ka na wala ka sa

ulirat

ay agad akong tumakbo

papalapit

sa iyo then kinuha ko ang braso mo at

niyakapa

.ka

kaagad

. Baka yung

pagyakap

ko eh

masamain

mo at bigyan mo pa ng

malisya

.“ Kwento niya at napapahiya naman akong umiwas ng tingin. Hindi ko alam na ganon na pala kalala ang nararamdaman ko kanina. To the point na pati ang iba ay nahahalata na. “Kung ano man iyang nararamdaman mo hayaan mo lang. Hindi ko naman sinabi na huwag mong

alisin

,, ang ibig kong sabihin ay hayaan mo lang ang sarili mo na maramdaman iyan dahil alam kong after nyan ay maganda na ang

kalalabasan

.

Ngayon

nasasaktan ka sa sitwasyon pero sa mga ibang araw ay

lilipas

din yan at

mapapalitan

ng panibagong memories, maaaring saiyo mismo o di kaya sa ibang tao.“   Napatingin ako sa kaniya nang sabihin niya iyon. Hindi naman ganon kalalim pero naiintindihan ko naman ang pinupunto niya. May kung ano rin ang humaplos sa puso ko nang marinig ko ang sinabi niyang iyon. Gumaan ng kaonti ang pakiramdam ko. Hindi ko alam kung bakit bigla akong napatingin sa mga mata niya. May kung anong kislap akong nakikita roon. Nang magtama ang aming paningin ay ako na ang umiwas dahil hindi ko kayang tagalan ang titig niyang iyon. Pakiramdam ko ay hinihigop non ang kaluluwa ko.

Panandaliang katahimikan ang bumalot sa aming dalawa hanggang sa ako na rin mismo ang bumasag non.

“

S-Salamat

, mauuna na ako.“  Pasasalamat ko at akmang tatalikod na ako ay muli niyang hinigit ang braso ko. Taka ko naman tinignan ang kamay niyang nakahawak sa braso ko at habang dahan-dahang ibinaling ang tingin sa kaniya.

“Sabay na tayo.” Aniya at sinabayan ako sa paglalakad. “

Minsan

masarap din sa pakiramdam ang may kasabay kang maglakad sa ganitong sitwasyon, sa ganitong lugar.

Madilim

pero hindi

ganoon

ka

tindi

. May ilaw pero hindi ganon kaliwang.

Balanse

ang liwanag at dilim kaya sa ganitong lugar ay masarap maglakad lalo na kapag may kasama ka.“  Muling sambit niya at napatingin muli ako sa kaniya.  Nakatingin siya sa daan kaya hindi niya alam na nakatingin ako sa kaniya. Tama siya, madilim ang paligid pero hindi naman ganoon nakakatakot. May ilaw pero hindi ganoon kaliwanag. Balanse ang dilim maging ang liwanag.  “Pero syempre mag-iingat ka parin kasi baka kapag

nakalagpas

kana rito ay

may gripo

ka naman sa tagiliran mo.“  Biro niya dahilan para bigla akong kabahan.  Nahalata niya siguro na natigilan ako kaya muli siyang ngumiti sa akin dahilan upang muling bumilis anh tibok ng puso ko. “Joke lang.”  Bawi niya sa sinabi at napairap naman ako. Hindi ako natuwa sa biro niyang iyon.

“H-Hindi nakakatawang biro yan ah.

Paano

kung mangyari iyon sa

a-akin

?

Sa

i-iyo

?

Sa

a-atin

?.“  Angil ko at ngumuso naman siya. Nang gawin niya iyon ay nakaramdam ako ng tuwa sa puso ko. Parang ang cute niya kasi ron. Pero hindi parin ako natutuwa sa biro niyang iyon.

“Biro lang naman yon. At isa pa hindi mangyayari iyon ngayon.”

“At paano ka naman

nakakasiguro

?“

“

Dahil

hindi ko

hahayaang

mangyari iyon sa ’yo.

Siya

muna ang mawawala sa mundo bago ikaw o kahit ako.“  Muli akong napatingin sa kaniya nang sabihin niya iyon. Masydong seryoso ang tono niyang iyon dahilan upang pabilisin nang husto ang puso ko.

May kung anong enerhiya ang mata niya dahilan upang mapatitig ako ron. Kung anong seryoso ng  pananalita niya ay mas higit pang seryoso ang mga mata niya.

Muli kong iniwas ang mata ko dahil hindi ko ulit kayang tagalan ang titig niyang iyon. Masyadong seryoso pero nanghihigop ng pagkatao.

Hindi na ako nagsalita pa at ganon din naman siya. Matinding katahimikan ang bumalot sa aming dalawa hanggang sa malagpasan na namin ang riles. Sa pagalalakad ay nakaramdam ako ng pagkulo ng tiyan ko, senyales na nagugutom na ako. Hindi ko pala gaanong kinain ang pagkain ko kanina dahil sa sobrang sakit ng nararamdaman ko. Nang mapadaan kami sa bakery at maamoy ang mabangong amoy ng tinapay ay lalo akong nakaramdam ng gutom kaya hindi na nito naiwasang hindi tumunog. Napatingin naman agad sa akin si Dion nang marinig ang pagtunog ng tiyan ko.

“Nagugutom ka na?”  Tanong niya at tumango naman ako, hindi ko na nagawa pang magsinungaling dahil gutom naman talaga ako. “Tara kain muna tayo.”  Pag-aya niya at saka hinila ang kamay ko.

“

W-Wala

akong

dalang

pera. Actually kaya ako naglakad kanina kasi

w-wala

akong dalang wallet nung sunduin ako ni

G-George

.“ Gulat naman siyang tumingin sa akin, nang banggitin ko ang pangalan ni George ay muli akong nakaramdam ng sakit.  Nawala na rin ang panandaliang sayang nararamdaman ko kanina. Biglang nangilid ang luha ko kaya agad ko iyong iniwas sa kaniya.

“

U-Umiiyak

ka?“  Tanong niya at hindi naman ako sumagot sa tanong niyang iyon. Pinahiran ko ang aking luha at tumingin sa kawalan. 

“Tara na?” Pag-aya niya at sumunod naman ako sa kaniya.  Pumasok kami sa isang shop, lagi namin itong nadadaanan pero hindi pa namin ito nakakainan. Umorder na si Dion at ilang sandali pa ay naiserve na rin sa amin ang milk tea, fries at chicken wings.

“

S-Salamat

.“

“Kain kana, ubusin mo yan ah.”  Ngumiti lang ako sa kaniya at saka nag-umpisang kumain. Tahimik kaming dalawang kumain hanggang sa muli siyang magsalita.

“May I ask lang kung anong ginagawa mo kanina ron. And ika mo

sinundo

ka ni George bat hindi mo siya kasama?

Ayos

lang din naman sakin kung hindi mo sasabihin.“  Aniya at bahagya pang ngumiti.  Huminga ako nang malalim at saka nagsalita.

“

H-Hiwalay

na kami ni G-George.“ Wala pa man ay parang tutulo na agad ang luha ko. Umiwas naman siya ng tingin at ganon din ako. Wala rin naman sigurong masama kung magsasabi ako sa kaniya. Besides para rin naman sa akin ito kaya kailangan ko rin ng makakausap tungkol dito.

“H-Hindi ko alam kung

kailan

pa nagsimula pero wala eh. Wala parin pala akong 

panapat

don sa ex niya. Sabagay, babae yon at eto lang ako.“  Muling kwento ko. Masyadong masakit lalo na ang katotohanang babae si Venice at ganito lang ako. Napangiti ako nang mapait at muling nagkwento. “

Nakakatawa

lang na hindi niya na lang sinabi sa akin

ayaw niya na pero hinayaan niyang ako pa mismo ang makakita sa

kagaguhan

niya.“  patuloy ko at nakinig naman siya. May kung anong gumaan sa pakiramdam ko nang sabihin ko iyon. 

Muling nangibabaw ang katahimikan sa aming dalawa. Hindi na ako nagkwento pa dahil baka hindi ko kayanin ang sakit at dito pa ako mismo sa harap niya mag breakdown.

“Sorry,

naitanong

ko pa.“  Aniya at napatingin naman ako sa kaniya.

“Hindi ayos lang, natutuwa nga ako kasi hindi ko

akalaing

ikaw ang

makakasam

ko sa ganitong sitwasyon. Hindi ko rin

maimagine

na ikaw na

nakasabayan

lang naming kumain non ay nakakausap at

nakakasabay

ko ulit kumain ngayon.“  natawa naman siya sa sinabi kong iyon. Pero totoo, hindi ko expected na makikilala ko siya, makakausap at makakasabay ngayon gayong nagkasaby lang naman kaming kumain sa isang shop.

“

Nakakagulat

noh? Parang dati lang

pinipiktsuran

mo ako pero ngayon ay

nakakasabay

mo na ako ngayon.“  Hindi ko alam kung nagbibiro ba siya o hindi. Masyadong mahangin sa sarili ampt…

“Lakas ng loob ah.

Saan

mo nakukuha yan?“  Biro ko pa at natawa naman siya. Masaya kaming nagpatuloy sa pagkain hanggang sa panandalian kong makalimutan ang sakit na nararamdaman ko. Nang matapos kaming kumain hanggang sa pag-uwi ay magkasabay kami. Nagpresinta siyang ihatid na ako kaya wala na rin akong nagawa pa kaya  nagpahatid na lang ako. Kasalukuyan kaming nasa gate ngayon.

“Oh siya salamat ulit ah. Hindi ko ito ineexpect pero maraming salamat ulit.”  Buong loob na pasasalamat ko. Ngumiti naman siya nang matamis.

“

Bawal

na ang salamat ngayon brad.

Bayad

bayad din.

Dalawa

na ang utang mo sa akin. Last time tapos ngayon.“  Sa sinabi niyang iyon ay napanguso ako. Kakaiba talaga ang sapak ng isang to.

“

Oo

na babayaran kita sa sunod.

Sige

na mauuna na ako. Salamat sa

paghatid

!“  Walang magawang sambit ko. Pinauna ko na siya at nang hindi ko na siya makita ay isinara ko na ang gate. Pagkasara ko ay agad na nawala ang panandaliang sayang naramdaman ko kanina. Muling kumalat sa katawan ko ang sakit na nararamdaman ko.  Kaya bago pa ako tuluyang maiyak dito ay pumasok na ako sa loob. Agad naman akong sinalubong ni mommy kaya agad akong napayakap sa kaniya. Doon ay hindi ko na naiwasang hindi humgulgol. Sa balikat ni mommy ko nilabas ang lahat ng luhang kanina ko pa pinipigilan.

“What happen baby?”  tanong niya habang hinihimas ang aking likuran. Umiyak lang ako nang umiyak sa balikat ni mommy. Para akong batang inaway at nagsusumbong sa mommy. Akala ko ay wala na akong mailuluha pa pero nagkakamali ako.  Masyado paring masakit to the point na hindi ko alam kung paano ko aalisin ang sakit na nararamdaman ko ngayon.  Hindi ko alam kung paano ako uusad. ’ Paano

ko na iyon gagawin nang mag-isa?

Makakayanan

ko ba?’

KABANATA 15

“

Shhh

… It’s ok baby,

tahan

na.“  Pagpapatahan ni mommy sa akin. Tumigil ako sa pag-iyak at saka pinunasan ang kumalat na luha s aking mukha. “

Sabihin

mo kay mommy kung ano ang nangyari ok?“ dagdag niya pa at inalalayan akong umupo sa sofa. Tahimik akong humikbi at ikinuwento ang lahat kay mommy maliban na lang sa nangyari kagabi. Tinanong niya ako kung ano raw ang naging dahilan ni George kung bakit siya nakipaghiwalay. Hindi ko sinabi na mayroong third party na naganap at iyon ang naging dahilan ng pakikipaghiwalay ni

“It’s ok baby, part of growing up yan hihi. It’s ok na masaktan ka dahil you love him.

Isipin

mo na lang na yung sakit na nararamdaman mo ngayon ay consequences ng pagmamahal mo sa kaniya. Kaya

tahan

na ok?“  Pagpapagaan pa ng loob ni mommy, medyo huminahon na rin ako nang maikwento ko kanina ang lahat.

“Thanks mom, gumaan ang pakiramdam ko.”  sambit ko at yumakap sa kaniya. Totoong gumaan kahit papaano ang pakiramdam ko nang magkwento ako kay mommy. Wala parin talagang tatalo kapag parents mo na ang sinasabihan mo makakatanggap at makakaramdam ka talaga ng totoong karamay.

“Face the consequences baby, ok?

Ayos

lang na masaktan ka dahil nga

nagmahal

ka. Mas ayos sa isang relasyon iyan, ang umiyak dahil

nasaktan

. Pero sana kapag

nagheal

iyang pain mo ay hindi na sarado sa iba.“  Makahulugang dagdag pa ni mommy. Tumango naman ako at humalik sa kaniya.

“

A-

Akyat

lang po muna ako mom. I love you! Sleep well ok?“  tumango naman siya at hinalikan din ako sa pisngi nang halikan ko siya sa kaniyang pisngi.

“If you want to talk don’t hesitate to call me ok? I love you too baby.”  tumango na lang din ako at tipid ang ngiting tumalikod sa kaniya.  Pagkapasok ko ay pagod kong ibinagsak ang katawan ko sa malambot kong kama. Wala na ang aking pagluha pero ang sakit ay nananatili parin sa loob ko. Masyado parin akong nasasaktan sa katotohanang hindi parin pala ako sapat para sa kaniya.

Sabagay sino nga naman ba ako para isiping hindi ako kayang lokohin ni George?

Napangiti ako nang mapait sa isiping iyon. Masyadong nakakaloko ang katotohanang babae si Venice samantalang ako naman ay ganito. Hindi na rin katakataka na mas pipiliin niya parin si Venice, si Venice na maganda, si Venice na matalino, si Venice na approachable at higit sa lahat, si Venice na isang babae. Si Venice na pwedeng ipagmalaki sa iba.

’ Pasensya na, ganito lang ako.’

Inalis ko sa isip ko ang isiping iyon dahil lalo lang akong nasasaktan sa katotohanang babae si Venice. Sa totoo lang hindi naman talaga ako nagseselos sa mga lumalapit at kumakausap kay George. Ewan ko ba, masyadong panatag ang puso ko na kahit lumapit at kausapin ng iba si George ay alam kong sakin parin naman titingin si George sa huli. Isang bagay lang naman ang ikinaseselos ko eh, iyon ay ang  babae sila at eto ako.

Ipinikit ko ang aking mga mata at muling ninamnam ang sakit. Nang dumilat ako ay agad iyong tumama sa napakaganda at napakaliwanag na buwan. Nakaharap kasi ako ngayon sa Bintana ko kaya kitang kita ko ang kagandahan ni Luna. Hindi ko alam kung bakit biglang pumasok sa isip ko si George, siguro marahil ay para din siyang buwan.  Dahil kagaya ng buwan ay lilisan din siya kapag dumating na ang araw.

Muli kong ipinikit ang aking mga mata at muling hinayaan ang isip na mag-isip nang malalim. Wala akong ibang magagawa kundi gawin ito dahil ito lang naman ang kaya kong gawin.

Muling nanumbalik sa isip ko ang mga nangyari noong kasama ko si George, kung paano ko siya nakilala, kung paano ko siya nagustuhan, at kung paano ko siya sinagot. Lahat ng iyon ay tandang tanda ko pa. Lahat ng binitawan niyang salita ay tanda ko pa. Ang mga lugar na naging memorable sa amin ay tanda ko pa. Ang mga reaksyon niyang nagpahulog sa loob ko ay tandang-tanda ko pa.  Mahirap at masakit aminin na nagtapos na ang relasyon namin ni George, mahirap tanggapin pero kailangan kong kayanin. Hindi ako makakausad kung patuloy kong iluluklok ang sarili ko sa nakaraang lumipas na. Maaaring hindi ko iyon makakalimutin pero sana ang nararamdaman ko ngayon ay makalimutan ko na.

Ipinikit kong muli ang mga mata ko, hinayaang lamumin ng antok ang aking diwa. Hanggang sa kusa na akong nakatulog sa kawalan.

’ Sana sa

paggising

ko ay mawala n ang sakit na ito.’

Nang magmulat ng mata ay muling yumakap sa akin ang sakit. Muling nangilid ang aking luha nguni’t agad ko rin iyong pinunasan gamit ang ibabaw ng kamay ko. Akala ko sa pagmulat ng mga mata ko ngayon ay wala na ang sakit na nararamdaman ko nguni’t nagkakamali ako.

Hindi ako kumilos, hindi rin ako tumayo. Hinayaan ko lang ang sarili ko na nasa ganitong sitwasyon. Masyadong nanghihina ang buong katawan ko. Parang pagod ang isip ko. Inaantok ako pero hindi ko kayang matulog.

Hindi ko alam kung paano ko paaalisin ang sakit na ito, ayoko nang maramdaman ito, pero wala akong alam na paraan para mawala ito nang biglaan.

Dumaan ang tanghali pero hindi parin ako bumabangon. Tinatawag ako nila mommy pero hindi ko sila kayang sagutin. Kumatok na rin si daddy pero miski siya ay walang nagawa kundi ang hayaan ako.

Nararamdaman ko ang gutom pero hindi ko nararamdaman ang pagkulo ng tiyan ko. Masyado parin akong lunod sa pag-iisip ng mga bagay-bagay kaya hindi ko iyon nararamdaman.

Masyado kasing nangingibabaw ang sakit na nararamdaman ko kaya ang ibang pakiramdam ay hindi ko na maramdaman.

Lumipas ang maghapon nang nasa ganito parin akong sitwasyon. Nakahiga at nakatulala. May minsan pang kinakausap ang kisama. May minsan ding tinatanong ko ito kung saan pa ako nagkulang.

’

Nagkulang

nga ba ako o hindi lang siya nakontento sa mga pinapakita ko?’ 

Muli na naman akong napangiti nang mapait.

’ Hindi naman siya

maghahanap

ng iba kung naging sapat ako hindi ba?’

Mapait ang katotohanan pero tinanggap ko dahil iyon lang naman ang kaya kong gawin.  Ang tanggapin ang mga bagay na siyang hindi ko kayang higitan mula sa iba. 

Muling lumipas ang oras at masyado nang madilim. Kahit ang pagbukas ng ilaw ay hindi ko magawa. Salamat sa buwan na siyang nagbibigay ng kaunting liwanag sa kwarto kong madilim.

Ipinikit ko ang aking mga mata, hinayaan ang luhang dumaloy sa aking pisngi.  Hinayaan kong muli ang antok na lamunin ang diwa ko.

’ Sana sa muling paggising ko ay wala na ang sakit na nararamdaman kong ito. Sana sa pagmulat ng mga mata ko ay ayos na ulit ako. Sana sa

pagbukas

ng mga mata ko ay hindi na siya ang

hahanapin

ko..’

KABANATA 16

Iminulat ko ang aking mga mata, agad akong napatingin sa labas ng aking bintana. Masyado pa pala akong maagang gumising. Ilang linggo na rin ang lumipas magmula nang break-up namin ni George. Sa loob ng ilang linggo ay muli kong hinanap ang sarili ko. Sa pagkakataong ito ay sa sarili ko na lang muna ipofocus ang atensyon ko.  Hindi ako lumabas nang ilang linggo kaya maging ang pamamamasyal ay hindi ko na nagawa dahil sa labis na pagmumukmok sa loob ng silid ko. Ilang linggo akong walang ganang kumain, walang ganang kumilos, para akong patay pero buhay ang aking kaluluwa.

Tumayo ako at naghilamos ng mukha. Nang matapos ay  bumaba ako upang uminom ng tubig. Patay parin ang mga ilaw kaya ako palang ang gising sa aming lahat dito.

Noong nakaraang linggo rin ay dumating na ang bago naming yaya. Mabait siya at nakakagaan ng loob. Mayroong katandaan pero hindi halata sa katawan dahil napakamasigla pa. Palaging nakangiti at sa mukha palang ay mabait na.

May ilang beses na rin kaming nagkukwentuhan kaya agad niya ring nakuha ang loob ko. Masyadong mabait si Nanay Nelia, siya yung tipo ng tao na hindi mo pag-iisipan ng masama dahil kahit sa mukha nito ay napakabait. May kahinhinan pero sakto lang naman iyon para sakaniya.

“Oh

iho

ang aga mo naman atang gumising ngayon.“ bungad ni Nanay Nelia nang makita akong nag-iipis ng tubig sa baso.

“

Ahh

nauhaw

lang po Nay

Nelia

kaya bumaba po ako para uminom.“

“

Ganoon

ba?

Ikaw

ba’y

nagugutom,

ipaghahanda

kita.“

“Ayy nako po nay Nelia huwag na po.

Magpahinga

na lang po muna kayo. Bukas na lang po ako kakain. “ pagtanggi ko at wala naman na siyang nagawa pa.

“Oh siya sige, kapag

nagutom

ka ay magsabi kana lang sa akin para

maipaghanda

kita.“

“Sure po.

Akyat

na po ako nay, salamat po.“ matapos kong magpaalam ay umakyat na ako at muling humiga. Sa pagkakataong ito ay hindi na ako muling dinalaw ng antok kaya napagpasyahan ko na lang na lumabas at magtungo sa terrace ng kwarto ko.  Iniangat ko ang aking ulo at pinagmasdan ang kagandahan ng maliwanag na bituin.

Napakaganda ng kulay ng himpapawid sinabayan pa ng kumikinang na iba’t-ibang kulay ng mga bituin. May mga matitingkad, may mga maliliit, at mayroong nagbiblinkblink.  Sa pagkakataong ito ay nabura ang ilang isipin ko, gumaan ang pakiramdam ko kahit papaano.

Dumaan ang ilang linggo magmula nang magbreak kami ni George. May parte parin sa puso ko na umaasa na babalik pa siya, pero may parte naman sa akin na nagsasabing malabo na iyong mangyari, nasasaktan parin ako, hindi ko naman maiaalis sa akin iyon lalo na’t nagtagal din kami ni George kaya napakahirap niyang kalimutan at huwag isipin.

May mga pagkakataon pang nagkukusa ang kamay kong imessage at tawagan siya pero pinipigilan ko ang sarili ko na gawin iyon dahil ayoko nang saktan pa lalo ang sarili ko kaya matinding pagkokontrol ang ginawa ko para huwag iyong gawin. Marami parin akong katanungan sa isip ko na alam kong siya lang ang may kakayahang makasagot non, pero ang mga katanungan na iyon ay hindi ko na iniisip pa dahil baka maabala ko pa siya at makaramdam muli ng panibagong sakit sa mga posibleng dahilan niya.

Upang tuluyang makalimutan siya ay blinock ko na siya sa lahat ng contacts maging sa lahat ng social media accs ko para hindi ko na rin siya macontact sakaling traydurin ako muli ng kamay ko.  Sa ilang linggo kong pamamalagi sa bahay ay hindi ko maiwasang hindi mamiss ang pag-alis alis. Namiss kong gumala sa kung saan-saan. Namimiss ko nang maghanap ng mga kaninang patok sa social media.

Sa isiping iyon ay hindi ko maiwasang hindi mapangiti lalo na nang maalalang tapos na ang klase namin. Marami na akong oras at panahon para magbulakbol.

Ilang sandali pa ang lumipas ay dinalaw na muli ako ng antok. Ipinikit ko ang aking mga mata at hinayaan ng sarili na mahimbing na matulog.

Nagmulat ako ng aking mga mata at saka nag-unat unat ng katawan. Masyadong maganda ang umaga kaya maganda rin ang gising ko.  Ikaw ba naman ang gumising nang wala ng iniisip na school activities ay talagang gaganda ang gising mo.

Ngayong araw ay feel ko ito na ang unang araw ng bakasyon ko kahit noong nakaraang linggo pa natapos ang klase namin.

Hindi ko alam kung bakit ganito na lang kaganda ang gising ko. Wala na rin ang bigat sa dibdib ko. Napawi ang sakit nang hindi ko namamalayan.  Alam kong may kaunting sakit pa pero hindi ko na iyon ininda pa dahil gusto ko na ring umusad kahit papaano. Wala rin naman akong mapapala kung patuloy kong imumukmok ang sarili ko sa kakaisip sa kaniya. Tama nang naging tanga ako, kaya ngayon ay hindi ko na ulit iyon uulitin. Hindi na rin ako umasang babalik pa siya dahil hindi naman siya maghahanap ng iba kung hindi siya masaya sa kasama niya ngayon. At isa pa, kung bumalik man siya ay hindi ko na siya kayang tanggapin pa.  Tama nang nasaktan at pinagmukha niya akong tanga nang isang beses. Sapat na iyon na dahilan para hindi ko na siya balikan pa.

Bumaba ako at agad kong nakita sina mommy kasama si Nay Nelia na naghahanda na ng makakain.

“Good morning

jorjus

!

“  Masiglang bati ko at lumapit ako kay mommy at hinalikan siya sa pisngi. Agad namang lumitaw ang matamis na ngiti ni nanay Nelia nang yakapin ko siya.  Sa ilang linggong pamamalagi ni nanay Nelia ay gumaan agad ang loob ko sa kaniya. Isa pa ay pamilya na rin ang turing namin sa kaniya kahit na ilang linggo pa lang siyang namamalagi rito.

“Magandang umaga rin sa iyo iho, maupo kana riyan at ipaghahanda kita.” aniya at umupo naman ako sa harap ni mommy. Gaya ng sinabi ni nay Nelia ay inasikaso niya ang almusal ko. Siya na ang naglagay ng kanin at ulam sa plates ko.

“Thank you Nay Nelia!”  Nakangiting pasasalamat ko at ngitinitian niya naman ako. Nag-umpisa na kaming kumain. Sa pagkain ay sabay-sabay na rin kaming kumain. Nung una ay nag-aalangan si nay Nelia pero pinaparamdam naman namin sa kaniya na hindi na siya iba sa amin.

Masaya naming pinagsaluhan ang pagkaing nasa mesa at nang matapos ay nagpresinta ako na ako na lang ang maghuhugas ng pinagkainan namin pero tumutol don si Nay Nelia. Nagpulit ako na ako na lang ang maghuhugas pero mas nagpumilit siya na siya na lang daw dahil wala na rin naman na daw siyang gagawin kaya wala na rin akong nagawa pa kundi ang hayaan na lang si Nay Nelia.

Dahil sa kaburyuhan ay lumabas ako at nagtungo sa garden namin at diniligan ang mga halaman. Nang matapos ay muli na naman akong nakaramdam ng pagkaburyo, sinabayan pa ng init kaya lalo akong nakaramdam ng katamaran.

Umakyat ako ng kwarto at kinuha ang phone ko. Agad na lumawak ang ngiti ko nang may makitang messages akong natanggap mula kina Cheng at Jelai. Ang ngiti ko ay agad ding napawi at napalitan ng gulat nang makita ang friend request ni Dion, naka one name. Hindi ko alam kung iaaksep ko iyon o hindi pero namalayan ko na lang na nasa timeline niya na ako at nag-iiscroll ng puro shared post niya. Dumako naman ako sa friendlist niyang naka hide kaya naman ay nagtungo naman ako sa kaniyang photos. Kakaunti ang photos niya, maging ang profile picture niya. Siguro ay naka only me lahat ng profile niya.  

Nang wala akong makita sa album niya ay tinignan ko na lang ang profile niya. Hindi ko alam kung bakit bigla akong nakyutan sa kaniya.  Malawak ang pagkakangiti niya at halos hindi na makita ang kaniyang mga mata sa sobrang pagkakangiti.  Litaw rin ang dimples niya na lalong nagbigay ng kakyutan sa kaniya. Dumagay din ang oversized niyang DBTK na shirt, cute at ang angas niyang tignan don. Para siyang ulzzang kung susuriin. 

Nang ibaback ko na ay hindi ko sinasadyang matap ang like botton kaya natataranta ko iyong inunlike at natatarantang napindot ang accept. Maya maya pa ay nakatanggap ako ng message at mula iyon sa kaniya.  Nasapo ko ang aking noo dahil kung ia-unfriend ko siya ay baka isipin niyang snob ako kahit totoo naman.

{

UYY

!! INI-STALK NIYA TALAGA AKO OH. TSK…

MANG

I-STALK

NA NGA LANG LIKE PA. HINDI MAN LANG

NAG-EFFORT

NA

IHEART

ANG PP KO.

KAMUSTA

PANG-ISTALK

?

NAKAKITA

KA BA NG

POGI

?}

-DION

Nang mabasa ang message niyang iyon ay nakaramdam ako ng hiya at inis. Masyado siyang assuming at mahangin.

{

ANGAS

MO NAMAN

LODS

,

SAAN

MO

NAKUHA

YAN?

BALIK

MO NA.}

tugon ko at nakita ko namang typing na siya.

{ SECRET BAKA

PUNTAHAN

MO RIN EH.

MAKAKUHA

KA PA NG

LAKAS

NG

LOOB

NA

UMAMIN

SA AKIN.}

-DION

Agad akong napangiwi nang basahin ang reply niyang iyon. Masyado talagang mahangin ang kigwa.

{ EXCUSE ME?}

• ME

{

DADAAN

KA?

DAAN

KANA

• DION

{ SA

BUHAY

KO ;)}

DION

{ KORNI MO

PALANG

KAUSAP

.}

{ KORNI NA BA YON?

SIGE

HINDI NA.}

-DION

Hindi ko alam kung bakit nakaramdam ako ng lungkot nang basahin niya iyon. Ewan masyadong magulo isip ko at ayoko nang dagdagan pa.

{ NGA PALA

KAMUSTA

KA NA? HINDI KA NA

NASAMA

SA BONDING NAMIN AH.}

• DION

{ BAT MO NAMAN

NAITANONG

?

TSAKA

KELAN

TAYO

NAGBONDING

? }

• ME

{

WUSHOO

WUSHOO

.!!

SUNGIT

MO

PARIN

.}

• DION

{ BAKA

NAKAKALIMUTAN

MONG MAY

DALAWANG

UTANG

KA SA AKIN.}

• DION

Napabuntong hininga na lang ako nang mabasa ang chat niyang iyon.  Nagtagal ang pag-uusap namin na puro asaran, mas pikon nga lang ako dahil napaka nonsense ng mga pinag-sasabi niya.

Sineen ko na lang ang huling message niya dahil sa sobrang inis na nararamdaman ko sa kaniya. Masyado talaga akong nayayabangan at nahahanginan sa kaniya. Hindi naman siya pogi… Slight lang… Ah basta hindi parin niya mahihigitan si George sa ket anong larangan.

Agad akong napangiwi nang bigla kong naalala si George. May kung ano paring kumurot sa isip ko na about kay George. Akala ko ay wala na pero kahit papaano ay maykakaunti parin palang sakit sa dibdib.

Hindi ko namalayan ang oras, masyado na palang mahaba ang naging conversation namin ni Dion at hindi ko alam kung paanong umabot ng 2 oras mahigit ang pag-uusap namin na puro batuhan

ng pang-aasar. 

Lumipas ang oras habang nananatili parin ang pagkaburyo sa aking katawan. Gusto kong gumala pero hindi ko alam kung saan.   Kinuha ko ang phone ko at tinignan ang messages nila Jelai kung nag-aaya ba sila nguni’t wala akong nakitang bagong messages na nagmula sa kaniya kaya naman ay muli kong ibinaba ang aking phone.  Ilang sandali pa ang lumipas nang may narinig akong kumakatok sa pintuan ko kaya naman ay tumayo ako at agad iyong binuksan. Pagkabukas ko ay agad na sumalubong sa akin si Cheng kasama su Jelai.

“

Ano

na teh?  Magmumukmok kana lang jan for life?“  Bungad ni Cheng at agad na yumakap sa akin. “

Namiss

kita bakla ka. Hahaha.“  Agad ko siyang sinambunutan nang sabihin niya iyon kaya naman ay napaaray siya at sabay naman kaming natawa.

“Tara gala tayo daliii nag aaya sina Teejay. Ok kana ba Greg?”  Si Jelai. Tumango naman ako at bumuntong hininga naman sila.

“Ok naman na ako ket papaano. So tara na dalii kanina pa ako

nabuburyo

rito. 

Huwag

  narin nating

pag-usapan

pa yung nangyari. Enjoy na lang natin ang

bakasyon

.“ Sambit ko at napangiti naman sila. 

Nagpaalam kami kay mommy at masaya naman siyang pumayag. Natutuwa pa nga raw siya dahil nakikita niyang ok na ako kahit papaano. 

Sa mga reaksyon nilang iyon ay hindi ko maiwasang hindi ma curious sa sarili ko.  Ganon na lang ba talaga ako

kahabag

para

kaawaan

?’  napangiwi ako sa sariling isipin.

“San pala punta natin?”  Tanong ko at ngumiti naman silang pareho at sabay na nagsalita.

“KING STREET”  agad na bumagsak ang balikat ko nang marinig iyon. Hindi ko alam kung kaya ko na bang harapin ang lugar na iyon gayong fresh parin sa isip ko ang nangyari sa pagitan namimg dalawa ni George doon.

“

B-Bakit

?“  Takang tanong ni Jelai at umiling naman ako.

“Ay oo nga pala.

Antanga

naman natin. Gusto mo bang hanap na lang tayo ng ibang place?“  Si Cheng, muli akong umiling kaya napabuntong hininga naman silang dalawa.

“

Ayos

lang sakin noh.

Pagkain

naman ang pupuntahan natin don eh. Hindi yung memories hahaha.“  Biro ko at tinignan lng naman nila ako.b

“ Sure ka?“  Paninigurado pa ni Jelai at muli na naman akong tumango.  Nag-abang na kami ng jeep at agad na sumakay. Ilang sandali pa ay narating na namin ang  King Street. 

Wala pa man ay bumibigat na ang dibdib ko dahil sa ala-alang binigay ni George sa akin dito.  Nanginginig ang paang humakbang ako paakyat.  Pero tinatagan ko ng sarili ko dahil kailangan ko iyon.

“ Sweetie dito!!“  Agad kaming napalingon na tatlo nang marinig ang sigaw ni Teejay.  Lumapit naman kaming tatlo sa pwesto nilang iyon. Naupo si Jelai sa tabi ni Teejay samantalang naupo naman si Cheng sa tabi mi Darren, at habang ako naman ay mag-isa rito sa upuan ko. Sa hindi malamang dahilan ay mayroong hinahanap ang mga mata ko kaya panay ang lingok ko.

Malapit kami sa Videoke kaya lalong bumigat ang pakiramdam ko dahil muli kong naalala ang nangyari sa aming dalawa ni George rito.  Upang hindi na ko lalong makaramdam ng sakit ay iniwasan ko na ang pag-iisip. Gaya nang sinabinko sa kanila kanina ay huwag nang intindihin a g nakaraan.  Pero tila sadyang nanadya ang panahon nang  biglang tumugtog ang kantang SANDALI

LANG BY SILENT SANCTUARY

{ NOW PLAYING: SANDALI LANG BY SILENT SANCTUARY 🎶}

🎶 Wala na ’kong magagawa

Para mapigilan ka

Tinatanong ko ang sarili

Kung sa’n ako nagkamali🎶

Biglang pumasok sa isip ko ai George nang marinig ang liriko ng kanta. Tila ako ang  persona ng kantang iyon.

🎶 Di ko rin inakala

Na ika’y mag-iiba

Oh, kay saya ko sa ’yong piling

Bibitaw ka rin pala🎶

Parang ang lahat ng lirikong binibitawan ng kumakanta ay patama ko kay George.  Tila ito ang mga salitang gusto kong sabihin sa kaniya.

🎶Di ka ba nanghihinayang sa atin?

K

ailangan na bang tapusin?

Sandali lang

’Wag mo munang sasabihing ayaw mo na

’Di ba pwedeng pag-usapan ang lahat ng ito?🎶

Parang gusto kong patigilin ang kumakanta sa mga oras na ito. Nandito ako para libangin ang sarili ko hindi para makaramdam ako ng sakit na tulad ng ganito.

Masyadong sakto sa akin ang kantang iyon. Ako ang persona at ang bawat liriko ay siya namang salitang gusto kong sabihin kay George.

Masyado akong natataman ng kanta, hindi ako makailag dahil kahit umilag ako ay panigurado na matatamaan parin ako. 

Nakaramdam ako ng kirot sa dibdib ko dahilan upang makaramdam ako ng pangingilid ng luha ko. Umiwas ako ng tingin upang punasan ang nagbabadyang luha na gustong umagos sa pisngi ko.

Akala ko ay kaya ko na, pero nagkakamali pala ako.

“ Kung nasasaktan ka sa naririnig mo, hayaan mong

ipagamit

ko saiyo ito para mawala ang sakit na nararamdaman mo. “  Nagulat na lamang ako nang biglang may kamay na nagtakip ng magkabilang tenga ko.  Tumayo rin ang  balahibo ko nang maramdaman ang lapit ng labi niya sa bandang tenga ko. Ramdam ko ang init ng hininga niya at amoy ko ang amoy mint nitong hininga. Hindi na aki manghuhula pa kung sino siya dahil isa lang naman ang taong laging dumadating sa tabi ko kapag nakakaramdam ako ng ganito.

KABANATA 17

🎶

AYAYAY

AYM

YOR

LITEL

BATERPLAY

~

AYAYAY

AYM YOR LITEL

BATERPLAY

~~🎶

Agad kong naialis ang earpod niya sa tenga ko nang marinig ang kantang iyon. Napakalakas non, parang masisira ang eardrums ko. Ang luha ko ay umurong at napalitan ng inis. Inis ko siyang tinignan nang maupo siya sa tabi ko. Malapad ang pagkakangiti niya at halatang nang-aasar. Pero aaminin ko, sa ginawa niyang iyon ay gumaan ang pakiramdam ko. Nawala ang sakit sa dibdib ko. Pakiramdam ko ay mayroon akong kasama. Pero kahit ganon ay hindi ko parin maiwasang hindi maasar sa kaniya lalo na sa ginawa niya ngayon.

“

Ayos

ka na ba?“  Nakangiting sambit niya. Halos hindi na makita ang mata sa sobrang pagkakangiti. Itinaas ko ang gilid ng aking labi, nginiwian siya.

“

Oo

kanina, pero nung dumating ka hindi na.“  Pambabara ko. Nagkunyari naman siyang nasaktan. Mukha siyang tanga dahil nakahawak pa siya sa kaniyang dibdib na animo’y nasasaktan talaga.

“Ouch… Pain…

Pighati

…

Lumbay

…

Sakit

naman nyan lods.

Sige

ayos lang.“  Natawa ako nang palihim sa sinabi niyang iyon. Ayokong ipakita sa kaniya na natawa ako dahil baka may masabi na naman itong iba. Masyado pa namang malikot ang utak, kung ano ano ang iniiisip.

“Para kang adik.”  Pang aasar ko sa kaniya at ngumiti naman siya nang malapad at bahagyang inilapit ang kaniyang mukha sa harapan ko.

“

Adik

sa ’yo, pwede rin.“  Aniya at kumindat pa bago tumayo at agad na nagtungo sa videoke. Hindi ko inaasahan ang ginawa niyang iyon, may kung ano akong naramdaman sa loob ko. Bumilis din ang tibok ng puso ko.  Iniwas ko ang aking paningin nguni’t agad na tumama iyon sa nakatitig na si Cheng. May kung anong pang-aasar akong nababasa sa mga mata niya kaya pinandilatan ko siya nguni’t kumindat lamang siya sa akin.

Napaupo ako nang maayos nang biglang naupo sa harapan ko si Dion dala ang mikropono na hindi ko alam kung paano umabot dito. Hindi ko nakita ang wire ng mic kaya doon ko napagtanto na wireless pala ito.

{ 🎶 NOW PLAYING:

YAKAP

SA

DILIM

BY: ORANGE AND LEMONS🎶}

Bago magsimula ang intro ay bigla siyang tumitig sa akin at muling ngumiti nang matamis.  Muling bumilis ang tibok ng puso ko sa mga oras na ito. Nang hindi na makayanan ang mga titig niya ay umiwas na ako ng tingin.

🎶Sandal mo sana ang ulo mo sa unan

Katawan mo ay aking kukumutan

Mga problema’y iyong malilimutan

Habang tayo’y magkayakap sa dilim🎶

Agad na nagtayuan ang balahibo ko sa lalim ng boses niya. Ibang genre ang kinanta niya ngayon kesa sa unang kantang narinig kong kinanta niya noon. Malumanay ang pagkakanta niya noon, pero ngayon ay kakaiba.

🎶 Huwag mong pigilin kung nais mapaluha

Pakiramdam mo sana’y guminhawa

Kung gusto mo ay magsigarilyo muna

Bago tayo magkayakap sa dilim🎶

Aaminin ko, napakasarap talaga sa tenga ng boses niya. Ang sarap pakinggan, may kung ano kang nararamdaman sa loob mo dahilan upang magtayuan ang mga balahibo mo. Hindi ko masyadong ma explain ang ganitong pakiramdam dahil ngayon ko lang ito naramdaman.

May mga naririnig na akong kumakanta nito pero kakaiba ang dating ng pagkakakanta ni Dion.

🎶  Heto na ang pinaka-hihintay natin

Heto na tayo magkayakap sa dilim

O kay sarap ng mga nakaw na sandali

Habang tayo’y magkayakap sa dilim 🎶

Masyadong agaw atensyon ang pagkanta niya, kaya ngayon ay may ilan nang mga kababaihan  ang pinanonood siya. Hindi ko naman sila masisisi dahil ang ganda talaga ng boses ni Dion.

🎶 Habang tayo’y magkayakap sa dilim

Heto na ang pinaka-hihintay natin

O heto na tayo magkayakap sa dilim

O kay sarap ng mga nakaw na sandali

Habang tayo’y magkayakap sa dilim🎶

Nang dumating na ang chorus ay lalong gumaganda ang boses niya. May kung anong pigil at pagkulot sa tono niya. Hindi ko alam kung tama ba ang pagdedescribe ko pero talagang habang tumatagal ay paganda nang paganda ang boses niya. Nang matapos ang kanta ay agad na nagpalakpakan ang mga taong nanonood s kaniya. Gusto ko ring pumalakpak pero hindi ko ginawa. Baka makita niya eh magyabang ulit, lumaki pa ang ulo.

“Idol talaga!

Woahh

!! One

moreee

!!“  Sigaw ng isang babae, agad naman kaming napalingon sa kaniya nang isigaw niya iyon. Napatingin naman sa kaniya si Dion at kita mo sa kaniya ang pagkahiya.

’ Nahiya

pa siya sa lagay na yan ah? Kung

makakanta

siya kanina ay akala mo siya lang ang tao kung

makakanta

ay bigay na bigay.’

Pero hindi ko maitatangging napakagaling talaga niya. Siguro kung hindi lang ako naiinis sa tao’ng ito ay masasabi ko nang napakaperpekto niya na. Bukod sa good looking ay nabiyayaan pa ng talento na siyang nagbigay ng angas sa kaniya. Medyo tagilid lang kasi hindi ko pa masyadong alam ang ugali niya. Pero kung hindi ko lang talaga siya kilala ay baka pati paa ko ay pinalakpakan na siya.

Hindi parin naaalis sa kaniya ang atensyon ng lahat kaya kitang kita mo na sa kaniya ang pagkailang. Sa iniasta niya ay hindi ko maiwasang hindi matawa. Nang napansin niya iyon ay biglang nangunot ang noo niya.

“

Anong

nakakatawa?“   Inis na tanong niya dahilan upang lalo akong mapangiti. Nilaparan ko pa ang ngiti ko, ginagaya ang paraan ng pagkakangiti niya. Inaasar ko siya at sa pagkakataong ito ay kita mo sa kaniya na napipikon siya.

’

Ngayon

ako naman ang

mang-aasar

sa

‘yo’

“ Wala naman.

Natawa

lang ako.“  Nakangising tugon ko na lalong ikinanoot ng noo niya.

“ At saan ka naman natatawa?“ Muling tanong niya at nagkibit balikat naman ako na lalo niyang ikinainis.

’ Yan! Ganyan!

Namnamin

mo ang inis na nararamdaman ko sa ’yo kanina.

Teluk

ka ah.’

“ Wala nga, bat mo ba

inaalam

?“

“Eh gusto ko eh.

Saan

ka nga natatawa?

Sa

akin ba?“ Nanggagalaiting sambit niya. Muli akong natawa dahil ito na ang Dion na kilala ko. Ang Dion na pikunin.

“Eh sa wala nga eh, tsaka bat naman ako matatawa sa ’yo? I mean bat naman kita

pagtatawanan

?

Galing

mo nga eh.

Kulang

na lang

ipalakpak

ko ang paa ko sa sobrang galing mo.“  Pang-aasar ko pa na lalong ikinanuot ng noo niya. Inis niyang iniwas ang tingin sa akin. At dahil don ay nakaramdam ako ng matinding tuwa.

’ I WON!!!!’

Masiglang sigaw ko sa isip ko, nagtatago parin ng tuwa.  Ilang sandali pa ay nagsimula na silang umorder. Si Darren naman ang nanlibre ngayon kaya ang dalawa ay tuwang tuwa na naman dahil hindi na naman sila gagastos.

“Nuks

! nakaligtas

ka na naman.“  Nairolyo ko ang aking mata nang marinig kong nagsalita ulit si Dion. Alam kong ako ang pinariringgan niya kaya hindi ko na kailangang magtanong pa.

’

Bumalik

na naman siya sa pagiging

abno

.’

“

Grabe

talaga ang ganda ng boses mo Dion, grabeee siguro kung hindi ko lang nakita itong si Teejay ay baka kasali na ako sa

fansclub

mo.

Makalaglag

penti

yung boses eh.

Samahan

pa ng mukha, oh pak! Ang

perpek

!“  Natawa silang lima sa birong iyon ni Jelai habang ako naman ay nakangiwing tinignan lang sila.  Nagpatuloy ang pagkukwentuhan nila habang ako ay tahimik lamang na nakinig sa usapan nila. Maya maya pa ay biglang inopen ni Teejay ang nangyari sa amin ni George rito kaya naman ang atensyon ng lahat ay napunta sa akin.

“

N-Nga

pala Greg, if ok lang

na iopen

up yung about sa inyo nung ano… Sino nga yon Sweetie?“

“George.”  Tugon ni Jelai sa tanong ni Teejay. Napabuntong hininga na lamang ako dahil wala na rin naman akong

“ George ba?

Sige

, wait ayos lang ba sa ’yo Greg?“  Muling tanong niya, wala naman na akong choice kundi ang tumango na lang.

“

A-Ayos

lang naman.“

“Kol! so ayon nung time na nakita namin kayong dalawa rito at yung mga

pinaggagawa

nung George sa ’yo ay medyo

naguluhan

kami. Actually mas naguluhan itong si Dion haha… Hehe “  agad niyang iniwas ang tingin kay Dion nang samain siya nito ng tingin. Medyo nacurious ako sa sasabihin ni Teejay kaya itinutok ko ang atensyon ko sa kaniya.

“Lalo na yung time na

ehem

… Nag kiss kayo…

Ehem

ulit… Di namin alam kung anong meron kayong dalawa non pero kung naaalala mo or napapansin mo sa min na medyo

naawa

kami sa ’yo kasi, ilang beses na rin naming nakikita yung George na yon na kumakain dito kasama yung babaeng ehem…

Kasama

niya last time ron sa

Pasig

Line. Sorry kung hindi namin sinabi sa ’yo kasi wala kami sa posisyon na gawin iyon at isa pa, hindi pa naman tayo

magkakilala

that time.“  Sa kwentong iyon ni Teejay ay nakaramdam ulit ako ng kirot sa dibdib ko.  Nasasaktan ako sa katotohanang matagal na pala nila tinatago sa akin na may relasyon sila. Nakakatawa na masyado akong kampante na hindi gagawin ni George sa akin ang nga bagay na iyon, pero nangyari na.

Hindi ko na iyon inisip pa dahil kung iisipin ko pa iyon ay baka lalo lang akong makaramdam ng sakit. Pero may parte sa loob ko na natutuwa dahil kahit papaano ay kaunting sakit na lang ang nararamdaman ko sa mga oras na ito. Alam kong pagtumagal ay tuluyan na itong mawawala sa loob ko.

Nagsimula na kaming kumain, patuloy parin sila sa pagkukwentuhan samantalang ako naman ay nakikinig at nakikitawa na lang sa kanila. Kanina ko pa rin napapansin ang mga titig ni Dion sa akin, hindi lamang ako makatingin sa kaniya dahil baka mapansin ko sa plato niya ang Hungerian. Ayoko talagang makita ang itsura non, masyadong weird sa paningin ko.

Ilang saglit pa ay natapos ko nang kainin ang pagkain ko habang sila ay kumakain parin. Masyadong maraming orders ang binili ni Darren pero wala akong masyadong ganang kumain dahil sa nalaman ko kanina.  Ilang saglit pa ay may isang babae ang lumapit  at nakangiting tumingin sa akin.  Hindi naman iyon napansin ng apat dahil busy sila sa pagkwkuwentuhan kaya kaming dalawa lang ni Dion ang nakapansin sa kaniya.

“

Kakapalan

ko na ang mukha ko, can I have a seat?“  Aniya at nakakagat pa sa ibabang parte ng labi niya. Tumango naman ako at inilahad ang bakanteng upuan sa tabi ko pero hindi parin siya umuupo.  Siguro ang gusto niya ay ang upuan ko, panigurado na fan girl ito ni Dion.

“Sorry makapal talaga mukha ko, pwedeng

palit

tayo? May sasabihin lang kasi ako sa kaniya.“  Baling niya kay Dion na hindi naman agad na nakaimik.  Na starstruck siguro, masyado rin kasing maganda ang babae, siguro mas matangkad pa siya sa akin. Singkit ang mata niya at bumagay ang nakalugay niyang makapal at itim na itim na buhok at mas lalong bumagay sa kaniya ang pagkakulot ng dulo ng buhok nito.  Hindi na talaga ako magtataka kung bakit ganyan na lang ang naging reaksyon ni Dion.

“

A-Ayos

lang, tapos na rin naman akong kumain.“  Hindi na niya ako tinignan pa nang makaupo na siya sa inuupuan ko kanina. Medyo nakaramdam ako ng inis sa babaeng ito, mabuti na  lang din talaga ay nauna na niyang sinabing makapal ang mukha niya.

“So how are you?”  Masiglang tanong niya kay Dion na nasa akin naman ang atensyon. Nakakunot ang noo niya at halatang may inis sa akin.  Napansin naman ng mga kasama namin ang babae pero nagtaka aki dahil hindi man lang sila ng react. Siguro nakakasama na nila ito noong nakaraang hindi ako nakakasama sa kanila.

“

Mukhang

ayos ka naman.“  Napapahiyang sambit ng babae nang walang nakuhang tugon mula kay Dion.  Nangibabaw ang katahimikan sa amin. 

“

Balita

ko lilipat na kayo this week, sinabi sa akin ni tita.“ Muling sambit pa ng babae. Malakas namang bumuntong hininga si Dion kaya agad akong napatingin sa kaniya. Kita ang irita sa mga mata niya, mukhang hindi gustong makaharap ang babae.

“

Ano

na naman ba

’to

Eunice?“  Mahina ngunit iritang sambit ni Dion. Pinipilit na pakalmahin ang sarili.

“

Anong

klase tanong yan Dion? Look nandito na ako,   hindi ba dapat matuwa ka because I am here? I’m back.“  Pilit namang pagpapa-intindi nung Eunice kay Dion. Napapikit naman si Dion sa inis. Nakaramdam naman ako na parang kailangan kong umalis, mukhang may dapat silang pag-usapan na hindi ko dapat malaman o marinig.  Kaya naman ay marahan kong inusog ang upuan ko at dahan-dahang tumayo. Napansin naman agad ako ni Dion pero hindi ko na siya pinansin pa. Akmang aalis na ako ay hinigit niya ang kamay ko.

“

Saan

ka pupunta?“  Tanong niya, napatingin naman ako sa mata niya. May kung ano akong nababasang lungkot sa mga mata niya. Tila nangungusap ang mga mata, nagsasabi na huwag akong aalis at samahan ko siya.  Hindi ko alam ang gagawin ko, hindi ko alam kung saan ako pupunta.

“

Maghuhugas

lang ako ng kamay sa baba.“  Tugon ko habang hindi inaalis ang tingin sa kaniya. Bumuntong hininga naman siya at binitawan ang kamay kong hinawakan niya.

“Oh Hi! Btw I’m Eunice.”  Agad naman akong napatingin kay Eunice nang iabot niya ang kamay niya sa akin. Tinignan ko lang iyon, taka naman niya akong tinignan pero iniwas ko na lang ang tingin ko.

“I’m Greg, nice to meet you.”  Pilit ang ngiting tugon ko.  Napapahiya naman niyang ibinaba ang kamay niya. Kabastusan man ang ginawa ko pero masyadong marumi ang kamay ko baka kapag nakipagshake hands ako sa kaniya ay madumihan ko pa ang palad niya.

“Nice to meet you too Greg.”

“Baba muna ako, enjoy.”  Sambit ko pa at saka sila tinalikuran. Nang makababa ay agad kong hinanap ang banyo pero hindi ko iyon makita kaya inilibot ko ang aking mga mata upang hanapin ang mga nag-aassist para mapagtanungan. Pero mukhang hindi ko na iyon kakailanganin pa dahil nakita ko na ang cr. Pumasok na ako at naghugas ng kamay.

Habang naghuhugas ay biglang sumagi sa isip ko ang pag-uusap ng dalawa kanina. Bigla tuloy akong nacurious kung anong meron sa kanila, pero ang ipinagtataka ko ay kung bakit ganon na lang ang naging reaksyon ni Dion nang makita siya. Ang daming tanong sa isip ko pero miski iyon ay hindi ko alam kung saan nagmula. Pero may isang bagay na pumasok sa isip ko at pakiramdam ko ay tama ako.

’ Maaaring

mag-ex

ang dalawa.’

Sa isiping iyon ay nagkaroon ako ng iba’t-ibang konklusyon at sa huli ay si Dion ang naisip ko. Kaya siguro ganon na lang ang naging reaksyon niya dahil hindi niya inaasahang makikita niya rito ang ex niya. Maaaring ganon na nga.

Hindi ko na inisip iyon at nagpatuloy na lang ako sa paghuhugas ng kamay. Nang matapos ay nagpatuyo ako ng kamay at saka lumabas.

Pagkalabas ko ay agad kong nasalubong ang lalaking unang nagserve sa amin ng foods noong first time namin dito.  Gulat niya rin akong tinignan at iyon na naman kakaibang ngiti niya.

“Welcome back po sir!

Tagal

niyo pong hindi pumunta rito ah.“  Masiglang sambit niya pa. Nakaramdam naman ako ng hiya dahil pormal naman ang pagkakasabi niya.

“

Ahh

naging busy lang kaya ngayon na lang ulit nakapunta.

Ano

ngang name mo ulit?“

“

Brix

po sir, maaari ko po bang tanungin ang pangalan niyo?“

“Sure, btw I’m Greg.” Tugon ko at inilahad pa ang kamay ko. Gulat naman niya iyong tinignan at walang pasubaling inabot ang kamay ko.

“Nice to meet you

Brix

. Wag mo na rin siguro akong

oopohin

jusko ka parang

magkasing

edaran

lang naman tayo.“  Nakangiting sambit ko at tumango naman siya.

“Yes po.”  Tugon niya at natawa naman ako.

“Oh siya mauna na ako ah. Nice to meet you ulit. “

“Enjoy your stay Mr. Greg.”  Kunyare ko siyang sinamaan tingin dahil sa pagkapormal niya. Kinawayan ko na siya at akmang aakyat na nang mapatigil ako at agad na sumalubong sa akin ang galit na titig ni Dion. Hindi ko alam kung ano ang nagawa ko kung bakit ganon na lang siya kung makatitig sa akin. Kaya nang hindi ko matagalan ang titig niya ay iniwas ko na ang mata ko. Medyo nakaramdam din ako ng kaba, hindi ko alam pero iyon ang totoo. May kung anong kaba akong naramdaman sa titig ni Dion, hindi ko alam ang dahilan pero kung ano man iyon ay wala akong pakialam.

KABANATA 18

“Sino ’yong kausap mo?” tila galit ang tonong tanong niya sa akin. Hindi ko alam kung bakit biglang ganito ang inasal niya, sa pagkakaalam ko ay wala naman akong ginawa para magalit siya.

“

Akala

ko ba maghuhugas ka lang?

Mukhang

nag-eenjoy

ka ah.“ Sarkastikong sambit niya. Hindi ko siya maunawaan dahil wala akong nahihinuhang dahilan para magkaganyan siya sa harap ko.

“Teka nga, ano bang

kinagaganyan

mo?

Angas

mo ah, bat nagagalit ka?“ Pigil ang inis na sambit ko. Tumingin lang siya sa kanan niya at kitang kita ko naman ang pag-igting ng kaniyang panga. Ayokong bigyan ng ibang meaning itong ginagawa niya pero sa iniasta niya ay hindi ko maiwasang hindi bigyan iyon ng meaning lalo na kapag titingin ako sa mga mata niya. Ayokong magbitaw ng salita dahil baka kasi hindi iyon tugma. Kita ko ang selos sa mga mata niya. Ayokong mag-assume dahil baka iba ang dahilan niyang iyon.

Hindi ko na siya hinintay pang sumagot nang umakyat na ako sa taas at naupo sa kaninang pwesto. Hindi ko na nakita si Eunice sa table namin kaya nilapitan ko si  Cheng.

“Bat nawala ung babae?”  Bulong ko rito at ikinibit balikat niya lang ako. Napabuntong hininga ako at lumapit kay Jelai.

“

Nasan

na ung babae?“  Tanong ko kay Jelai at naupo naman siya nang ayos.

“

Ahh

umalis na, hindi

pinapansin

ni Dion eh.

LQ

siguro?

Chika

ko sa ’yo mamaya. Nga pala saan ka galing?“

“

Naghugas

lang ng kamay, medyo

naurat

lang ako ron kay Dion. Ang korni ampt, biglang nagalit di ko naman

inaano

.“ Kwento ko at nanlaki naman ang mga mata niya. “

Korni

mo rin.“  Inis na bulong ko sa kaniya at natawa naman siya.

“Eng kasi teh, kanina ka pa hinahanap non.

Apakatagal

mo naman kasi maghugas jusko ka.“  Aniya at nangunot naman ang noo ko. Hindi na ako nagtanong pa sa kaniya at naupo na lang sa tabi niya. Ayokong maupo ron sa pwesto ko kanina. Medyo nauurat parin ako kay Dion sa ginawa niya kanina.

Medyo nacurious din ako kung bakit niya ako hinahanap kanina eh gayong alam niya namang maghuhugas ako ng kamay.

’ Ket

kelan talaga me sapak ang isang yon.’

Ilang sandali pa ang lumipas ay bumalik na si Dion pero ganon na lamang kakunot ang noo niya nang tumingin sa akin. Hindi maipinta ang mukha, masyadong nakabusangot, halos magdikit na rin ang kaniyang kilay sa sobrang pagkakunot ng noo.

Iniwas ko ang aking tingin nang magtama ang aming mga mata. Hindi ko alam kung bakit ganiyan na lang kakunot ang noo niya, hindi ko na siya pinansin pa dahil wala naman akong pakialam sa kung anong iniisip niya.

Lumipas pa ang ilang sandali nang tuluyan na kaming natapos. Gaya nung nakaraan ay sinalansan ko ulit ang aming pinagkainan at hanggang sa nakigaya na rin sila. Iniwan naming malinis ang aming table, naiwan na lamang doon ay ang metal na plato, hindi ko alam kung anong tawag don basta ung pinagkainan na lang namin ang naiwan doon.

Nauna nang bumaba ang apat habang naiwan naman kaming dalawa ni Dion. Hanggang ngayon ay hindi ko parin siya pinapansin kaya nauna na rin akong bumaba sa kaniya. Naramdaman ko rin ang pagsunod niya hanggang sa tuluyan na kaming makalabas nang hindi parin nagpapansinan. Hindi ko alam ang rason niya kung bakit bigla na lang siyang nagkakaganyan, kung ano man ang rason niya ay wala ulit akong pakialam.

Ilang minuto ang lumipas nang lumabas na rin ang apat. Taka naman nila kaming tinignan kaya taka ko rin silang tinignan.

“

Taray

LQ

rin kayo?“ Pang-aasar ni Jelai sa amin nang makalapit siya. Sinamaan ko lang siya ng tingin nguni’t binigyan niya lang ako ng nakalolokong tingin. Katulad kanina ay hindi ko na sila pinansin pa hanggang sa makasakay kami ng jeep ay hindi na ako muling kumibo. Panay parin ang kwentuhan nila habang ako ay nakikinig lang sa kanila habang ang mga mata ay nakatuon sa labas.  Katabi ko si Dion ngayon pero miski siya ay hindi rin kumikibo, katulad ko ay nakatingin lang din siya sa labas kaya parehas kaming hindi nagpapansinan.

Pero sa totoo lang ay hindi ako sanay na ganito katahimik itong si Dion.  Masyado akong nasanay na medyo maingay siya kaya ngayon ay naninibago ako sa katahimikan niya. 

Hanggang sa nakababa na kami ng jeep ay hindi parin siya umiimik. Nauna nang umalis ang apat habang kami naman ni Dion ay tahimik na naglalakad. Hindi ko na siya inisip pa at nagpatuloy na lang ako sa pagpalakad. Hanggang sa malagpasan na namin ang Ministop at mapunta kami sa kanto ng street namin nang hindi parin siya umiimik. Kaya naman ay bumuntong hininga ako at saka tumigil. Nakita niya naman ako kaya napatigil din siya sa paglalakad.

“

M-Mauna

na ako.“  Utal na sambit ko, kinakabahan sa hindi malamang dahilan. Tinignan niya naman ako na parang wala lang at saka siya tumango at nagpatuloy na sa paglalakad. Taka ko naman siyang sinundan ng tingin hanggang sa makaliko na siya sa kanto ng Delas Alas.

Bagsak ang balikat akong nagpatuloy sa paglalakad hanggang sa marating ko na ang bahay namin. Walang ganang binuksan ko ang gate at pumasok.  Naabutan ko naman si Nay Nelia sa sala at napansin niya naman ako.

“

Napagabi

ka ata iho.“  Aniya at ngumiti naman ako sa kaniya.

“

Matagal

po kasing kumain ang mga kasama ko eh.

Tsaka

matagal din po ang service nung

kinainan

namin.“

“

Ahh

ganoon ba oh siya hindi na kita ipaghahanda ng pagkain, alam ko namang kumain kana sa labas.

Sige

na magpahinga kana sa kwarto mo, baka bukas ay aalis kayo.“

“

Saan

naman po

manang

?“

“Jan lamang sa Delas Alas,

bibisitahin

ang bagong bahay ng Tito Nic mo.

Sige

na magpahinga kana, mukhang pagod kana rin.“ 

“Salamat po

manang

. Kayo rin po, magpahinga na rin po kayo.“ Nginitian lamang ako ni manang at saka tumango. Umakyat na rin so sa kwarto ko at agad na ibinagsak ang katawan sa kama. Muling sumagi sa isip ko ang naging asal ni Dion kanina. Hindi ko alam kung bakit ganon na lang ang galit niya sa akin kanina nang may nakita siyang may kausap ako. Sa pagkakalam ko ay wala naman siyang dahilan para makaramdam ng galit sa akin.

’ Baka wala lang sa mood dahil sa Eunice na iyon.’

Sa isiping iyon ay muling sumagi sa isip ko si Eunice. Bigla tuloy akong nacurious kung  meron bang namamagitan sa pagitan nila ni Dion. Muling nanumbalik sa akin ang itsura ni Eunice. Masyado siyang maganda, konti na lang ay masasabi mo nang perfect. Maganda ang mukha, maliit ngunit bagay lamang sa kaniya. May kakapalan ang magandang korte ng kilay. Singkit ang mga mata na mayroong nagpipilantik na pilikmata. Matangos ang ilong at hugis  pusong labi na kulay pinkish. Wala pa siyang make up sa lagay na yon pero ang ganda na niya. Bumagay pa sa kaniya ang bagsak at makapal niyang buhok na hindi ko alam kung natural ba ang pagkacurly ng dulo non at mayroong magandang hugis ng katawan. Masyadong attractive si Eunice, siguro kung naging straight ako ay baka magustuhan ko rin siya.

Sa isiping iyon ay hindi ko maiwasang hindi maging insecure, hanggang insecure lang naman ako pero never ko namang hiniling na maging kagaya rin ako nila. Masya ako sa katawang meron ako kaya never pumasok sa isip ko ang mga bagay na iyon. Pero ang katotohanang babae sila at ganito ako ay sadyang nakakalungkot sa lagay ko.

Biglang sumagi sa isip ko ang nakalimutang chika na sasabihin sa akin ni Jelai tungkol sa kung anong meron kina Dion at Eunice kaya agad kong kinuha ang phone ko at nagchat sa gc naming tatlo.

{ @Jelai ano na?

Nasan

na yung chika na

sinasabu

mo??}

{

BUKAS

NA

LANGZ

INAANTOK

NA

AKEZ

. GOOD NIGHT!}

-JELAI

Naipikit ko ang aking mga mata sa inis, sarap sabunutan ng babaeng iyon.

Ibinagsak ko na lang sa gilid ko ang phone ko at saka tumayo at nagtungo sa banyo upang maligo. Ilang minuto lang ang tinagal ko sa loob dahil medyo napapagod na rin ako. Nang makapag-ayos na ay chinarge ko ang phone ko at inihiga ang sarili sa kama. Ilang sandali pa ay nakaramdam na ako ng antok kaya naman ay hinayaan ko na ang sarili ko na makatulog.

KABANATA 19

Kasalukuyan ako ngayong naghahanap ng masusuot. Gaya ng sinabi ni Nay Nelia kagabi ay pupunta kami ngayon sa bahay nina Tito Nic. Sa paghahanap ay bigla kong nakita ang sweater na kulay gray. Walang ano-anong kinuha ko iyon. Ilang araw na rin pala ang lumipas nang hindi na sumasagi sa isip ko si George. Natutuwa ako dahil sa kadahilanang kapag naririnig ko o nababanggit ko ang pangalan niya ngayon ay wala na sa akin. Ngayon ay masasabi ko nang nakapagmove on na ako kahit papaano. Ewan ko na lang kung ano ang mararamdaman ko kapag nakita ko na siya.

Pero sa katotohanang iyon ay hindi ko naiwasang hindi mag-isip. Ilang taon din kami ni George pero bakit ganito na lang kabilis ang pagmomove on ko? Wala pa nga atang dalawang buwan magmula nung naghiwalay kami eh.

’ Hindi imposible pero kataka-taka’

Hindi ko na iyon inisip pa dahil dapat kong ikatuwa iyon dahil finally! nakapag step forward na ako. Kataka-taka man pero anong magagawa ko? Ganon kabilis nawala ang sakit na binigay niya.

“Are you done na ba baby?” Rinig kong tanong ni mommy sa pinto kaya pinagbuksan ko naman siya ng pinto.

“Yes po, pero pwede naman pong mauna na lang kayo ron.

Medyo

sumakit

po ang tiyan ko mom.“ Sambit ko at agad naman siyang nag-alala. Totoo rin iyon, bigla na lang akong nakaramdam ng sakit ng tiyan. Isa lang din ang dahilan non, tinatawag ako ng inang kalikasan.

“Are you ok baby?” Nag-aalalang tanong ni mommy at tumango naman ako bilang tugon.

“Yes po mom.

Medyo

nakaramdam lang ako ng tawag ng kalikasan hehe. Mauna na lang po kayo ron, susunod na lang po ako. Baka kasi hinihintay na kayo ni Tito ron. Mag share location na lang po kayo.“

“Are you sure baby?” Paniniguro niya at muli na naman akong tumango. “Ok sige, take care ok?

Sumunod

ka.“ Muling sambit niya pa at muli naman akong tumango. Pagkalabas ni mommy ay agad akong pumasok ng banyo at doon naglabas ng hinanaing sa mundo.

Nang matapos ay naghugas ako ng kamay at lumabas. Kinuha ko naman ang phone ko at tinignan ang message ni mommy. Narecieve ko naman ang shinared location ni mommy kaya pagkalabas ko ay agad kong tinungo ang daan papunta sa bahay nina Tito Nic. Wala pang limang minuto ay narating ko na ang bahay nila. Hindi naman ganoon kalayo, medyo tanda ko rin naman dahil madalas ko na rin naman iyong nakikita, hindi ko lang alam na matagal na pala itong nabili nila Tito Nic.

Nang marating ang gate ay nagdoorbell na ako. Ilang beses ko iyong pinindot hanggang sa may taong nagbukas ng gate s akin. Ganon na lamang din ng gulat ko nang makita si Dion ang nagbukas ng pinto. Gulat din itong napatingin sa akin, hindi kami nag-imikan, parehong hindi inaasahang makita ang isa’t-isa.

“

A-Anong

ginagawa mo rito?“ Gulat na tanong ko sa kaniya, tinignan niya lang ako sa mata bago magsalita.

“

I-Ikaw

anong ginagawa mo rito?“ balik na tanong niya sa akin. Agad ko namang nairolyo ang aking mata sa tanong niyang iyon.

“Hindi

masasagot

ang tanong ko ng isang katanungan Dion. Ako ang unang nagtanong kaya nararapat lang na sagutin mo muna ang tanong ko bago mo ako tanungin. Tsk…

Engot

!“ Singhal ko naman sa kaniya at napangiwi naman siya.

“Hindi ba obvious? Dito ako

nakatira

. Engot!“ Agad na nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niyang iyon. Hindi ko inaasahan ang pangyayaring ito.

“

Ngayon

, ikaw naman ang sumagot sa tanong ko.“ Natinag ako nang muli siyang nagsalita. Napatitig naman ako sa kaniya at agad na sumilay ang ngisi sa labi niya. May naramdaman akong kakaibang pintig sa dibdib ko. Hindi ko maipaliwanag ang kabang nararamdaman ko sa mga oras na ito nang makita ko ang paraan ng pagkakangisi niya. “Dinadalaw mo ba ako? Tsk…

Magkasama

palang tayo kagabi miss mo na agad ako?“ Agad na bumusangot ang mukha ko sa sinabi niyang iyon.

“

Angas

mo rin eh noh? Ang galing mo sa critical thinking, assuming pa.“ Muling singhal ko sa kaniya at natawa naman siya.

“Hindi mo sinagot ang tanong ko kaya wala namang ibang dahilan para pumunta ka rito.” Pang-aasar niya pa. Muli kong nairolyo ang aking mata sa kaassumang taglay niya.

“Ewan ko sa ’yo hanap kang kausap mo.” Akmang tatalikod na ako ay agad niyang hinawakan ang braso ko at marahang iniharap sa kaniya. “

Ano

na naman ba?

Nakakailan

ka na ah!

Patikimin

kita jan eh.“ Inis n singhal ko muli sa kaniya. Nginisihan niya lang ulit ako, mukhang may panibagong banat na naman ang kigwa.

“

Papatikimin

ng ano ba yan?“ hindi lang pala siya assuming, masyado pang madumi ang utak.

“

SIPA

!! want mo??“ inis na sigaw ko sa kaniya nguni’t natawa lang siya sa ginawa ko.

“Ang cute mo talagang magalit ampt.” Nakangiting sambit niya at eto na naman ng pakiramdam na parang may kung anong gumagalaw sa loob ng puso ko dahilan upang pamulahan ako ng mukha. Hindi ko alam kung anong nangyayari sa akin pero naiinis ako sa katotohanang napapahiya na ako sa harapan niya. “

Gagi

wag kang kiligin. Biro lang yon hahahah!“ sinamaan ko siya ng tingin nang sabihin niya iyon. Wala talagang pinapalampas ang isang to sa pang-aasar. Tila mas gugustuhin ko pang makasama ang Dion na tahimik katulad kagabi kesa sa Dion na nasa harap ko ngayon.

“Oh Greg

narito

ka na pala.

Bakit

hindi ka pa napasok sa loob?“ si Tito Nic.

’ Eh paano ho ako

makakapasok

kung ganito ba naman ang nakaharang sa gate niyo

Tito.’

Gusto kong sabihin iyan kay Tito Nic pero nahihiya lang ako at baka mabastusan siya sa akin. Tho hindi ko naman ginagawa talaga iyon pero pwede ko siyang gawin ngayon kapag kaharap ko ang angry birds na ito.

“

Ahh

kararating

ko lang din po eh.“

“

Ahh

ganon ba? Oh ikaw Dion bakit hindi mo pa

pinapapasok

si Greg?

Tila

nagtatalo

pa kayo.

Pumasok

kana rito dahil kanina ka pa hinihintay ng daddy at mommy mo.“

“Hindi naman siya dad nagsabi na papasok siya eh.” gulat akong napatingin kay Dion nang sabihan niyang Dad si Tito Nic. Hindi ako makapaniwala sa mga nalaman ko ngayong araw.

’

Grabe

napakaliit

naman ng mundo jusko!’

“Loko ka talagang bata ka.

Halika

na rito Greg pumasok kana.“ Tango na lamang ang tinugon ko sa kaniya at pumasok. Hindi ako makatingin nang diretso kay Dion dahil gulat parin ako at hindi makapaniwala s mga nalaman ko ngayong hapon.

’ So siya pala iyong tinutukoy ni Tito na anak niyang gala at matigas ang ulo. Tsk… Di na nga kataka-taka kung bakit ganon na lang ang

deskripsyon

sa kaniya ni Tito dahil talagang

napakaloko

ng isang to.’

Hindi ko na masyadong nilibot pa ang mata ko dahil nawalan ako ng gana dahil sa lalaking iyon. Pero maganda naman kahit papaano. Mas malaki ito kumpara sa amin dahil mayroong malaking puno ng Star apple sa gitna ng garden nila. Mapapansin din kasi agad ang garden dahil nasa bungad ito. Ah basta… Tinatamad akong mag explain.

Pagpasok ko sa loob ay agad akong sinalubong ni mommy, iginiya niya ako papunta sa upuang katabi nila. Napatango naman agad ako nang makita ang asawa ni Tito. Ngayon ko lamang siya nakita kaya medyo nakaramdam ako ng kaba dahil mukha siyang strikto. Hindi ko rin alam kung bakit biglang pumasok sa isip ko si Dion, siguro mukha lang strikto ang mommy niya pero baka hindi. Hindi naman siguro magiging loko ang isang yon kung strikto ang parents niya. Si Tito Nic naman ay kilala ko, ang mommy niya lang talaga ang hindi.

“

Nga

pala, this is our son.“ turo sa akin ni mommy, agad naman akong nakaramdam ng hiya kaya agad akong nagbow. “Gregory

greet your

Tita

Maris.“

“

H-Hello

po

Tita

, good afternoon po. Nice to meet you po.“ Nakatungong sambit ko pa, hindi ko nakita ang naging reaksyon niya dahil nakayuko akong nakaharap sa kaniya.

“You may sit na iho.” Malumanay ang boses ni Tita Maris. Hindi naman mukhang masungit kaya nakaramdam ako ng relieved.

“Salamat po tita.” pasasalamat ko at saka umupo. Napatingin naman ako kay tito Nic nang magsalita siya.

“

Nga

pala, ito naman ang anak kong si Dion, magkasing

edaran

lang kayo nyan.

Siya

yung tinutukoy ko noong nakaraan.“ Sambit ni tito at natawa naman ako.

“Seryoso dad?” Nakabusangot na sambit ni Dion.

“Why?” Natatawang tanong naman ni Tito kay Dion na lalong ikinabusangot ng mukha nito.

“Actually

magkakilala

na po kami ni

D-Dion

Tito. Hindi ko lang po alam na anak niyo po pala siya.“ Gulat na napatingin sa kin ang lahat. Si Dion naman ay umiwas lang ng tingin.

“Really? How?” Curious na tanong ni tito at inilahad ko naman lahat kung paano ko nakilala ang isang yon.

“Una po kaming nagkita noon sa King Street po, sa San Andres. Then sa pagkikita po naming iyon ay nasundan pa dahil yung dalawang friends niya pong sina Teejay at Darren ay mukhang

pinormahan

ang dalawa kong

kaibigang

babae po hanggang sa ayon po, nagtuloy tuloy na po ang

pagsasama

namin as a group na po. Until now nga po hindi ko parin po maisip kung paano po kaming naging

magkaclose

eh. Kasi po parang nung una po ay hindi pa kami

magkakakilala

pero ngayon po ay iba na.“ Mahabang kwento ko at nakangiting nakinig naman si tito. Habang si tita naman ay seryosong kumakain at si Dion naman ay nakatungo lang.

“

Akalain

mo nga naman ang pagkakataon.“ Napatingin naman ako kay tito nang sabihin niya iyon. Medyo nacurious ako pero hindi ko pinahalata.

“Hindi mo na siguro natatandaan, may minsan na rin kayong nagkita noon.

Medyo

bata pa kayo non, siguro nasa

walo

o

sampung

taon na rin kayo non.

Iba

pa mga mukha niyo noon kaya siguro hindi niyo na

namumukhaan

ang isa’t-isa ngayon.“ Muli akong napatingin kay Tito Nic nang sabihin niya iyon. Bumaling din ang mata ko kay Dion na ngayon ay nakatingin na rin sa akin. Nagtama ang aming mga mata at sa hindi inaasahan ay muling kumislap ang mata niya sa paningin ko. Kasabay non ay ang mabilis na tibok ng puso ko. Nang makaramdam ng pagka- awkward ay parehas naming iniwas ang aming mga mata sa isa’t-isa.

Nagpatuloy ang kwentuhan nila nguni’t sa pagkakataong ito ay ang bahay na nila Tito ang topic nila. Tahimik lang akong kumain at nakinig sa kwentuhan nila. Nag-isip-isip rin ako, iniisip ko yung sinabi ni Tito Nic. Totoong hindi ko na matandaan ang sinabing iyon ni Tito. Pinipilit kong alalahanin iyon pero wala talaga akong maalala. Hindi ko na pinilit pa ang sarili ko na isipin iyon dahil sumasakit lang ang ulo ko.

“Nga pala

kailan

ang

kabuwanan

mo

Lory?“ Baling ni tito kay mommy. Ngumiti pa muna si mommy bago sumagot.

“This October na hihi.” Masiglang tugon naman ni mommy. Nagpatuloy parin ang pag-uusap nila at nang matapos kaming kumain ay nilibot na kami ni Tito sa bahay nila. Masyadong malaki ang bahay nila kaya umabot din ng halos kalahating oras ang inabot namin sa paglilibot.

Gabi na rin nang napagdesisyonan naming umuwi ng bahay. Ako na ang nagbukas ng gate dahil wala si Nay Nelia, pinauwi muna siya ni Daddy.

Nagpahinga at nagkwentuhan pa muna kami sa sala at nang makaramdam na ng pagod ay nagtungo na kami sa kaniya kaniya naming kwarto.

Pagpasok ko palang ay agad kong ibinagsak ang katawan ko sa kama ko at nakatulalang napatitig sa kisame.

Muling sumagi sa isip ko ang mga pag-uusap namin ni tito kanina. Curious parin ako kaya pinipilit kong alalahanin ang panahong sinabi ni tito. Pero kahit anong pilit ko ay hindi ko na talaga maalala. Maging ang lugar kung saan kami nagkita noong bata pa kami ay hindi ko talaga matandaan.

Muli kong iwinaglit sa isip ko ang isiping iyon. Masyado nang sumasakit ang ulo ko sa kakaisip sa panahong iyon.

Tumayo na ako at nagtungo sa banyo upang maghimasa ng katawan. Ilang minuto lang ang tinagal ko ron at nang matapos akong magbihis ay natulog na ako.

KABANATA 20

****FLASHBACK

---

“HOY

BATA

!

ANONG

PANGALAN

MO?“

tanong ng batang lalaki sa batang

paslit

na nakaupo sa carabao grass.

Walang

gana naman siya nitong tinignan at hindi

inimik

.

“

PWEDE

BANG

MAKIPAGKILALA

?“

Muling tanong ng batang lalaki sa batang

paslit

.

Muli

ulit siya nitong tinignan nguni’t sa pagkakataong ito ay tila

nauuyam

siyang makita ang batang lalaki.

“

NAGLALARO

KA BA NG BASKETBALL?

TARA

LARO

TAYO.“ 

Pangungulit pa nito nguni’t gaya parin ng kanina ay dedma siya ng batang paslit.  

“

NAKAKAPAGSALITA

KA BA? PIPE KA BA?“ 

Hindi parin tumigil sa pangungulit ang  batang lalaki sa batang paslit.

Halos magkasing edaran lamang sila pero halata mo sa batang paslit na lalaki na siyang nakaupo sa carabao grass ay mukha itong

masungit

. Pero kahit ganon ay hindi parin tumigil ang batang lalaki sa pangungulit sa batang paslit.

Tila

natutuwa pa ito sa

pinapakitang

reaksyon ng batang paslit.   Kaya kahit hindi pinapansin ay natutuwa parin siya rito.

“GUSTO MO BANG

MAGPALIPAD

NG

SARANGGOLA

?

MAGALING

AKONG

MAGPALIPAD

.“

 

Hindi parin

sumusuko

ang bata na kausapin ang batang paslit.

Malakas

na bumuntong hininga ang batang

paslit

at inis siyang tinignan nito.

“

PUWEDE

BA HUWAG MO AKONG

KAUSAPIN

DAHIL HINDI NAMAN KITA

KILALA

!“ 

iritang sigaw nito sa harap ng batang lalaki, pero imbis na

maiyak

o

mapahiya

ang batang lalaki ay malapad niya itong ngitinitian na lalong

nagpadagdag

ng inis sa batang paslit.

“ANG CUTE MONG

MAGALIT

HEHE

, HINDI BALE

DADATING

DIN ANG

PANAHON

NA

MAKIKILALA

KITA.“ 

nakangiting sambit pa nito at saka umalis.

Naiwan

namang

napamaang

ang batang paslit sa sinabing iyon ng bata. 

END OF FLASHBACK

Nagmulat ako ng aking mga mata dahil sa panaginip na iyon. Nakikita ko ang batang ako habang ang isang bata naman ay hindi ko alam kung sino.  Ang batang iyon ay ang nangungulit sa akin.

Pinipilit kong aninagin ang itsura ng lalaking kumakausap sa akin nguni’t hindi ko na matandaan ang itsura ng mukha niya.

Muli kong ipinikit ang aking mga mata, gustuhin ko mang bumalik sa pagkakatulog nguni’t hindi iyon nangyayari.  Kusang lumilitaw sa isip ko ang napanaginipan ko.

Gustuhin ko mang aninagin ang mukha niya ay hindi ko magawa dahil hindi ko na talaga maalala. At isa pa, hindi ko rin siya napagtuonan ng pansin noon dahil may sarili akong mundo. 

Iwinaglit ko na sa isip iyon, tumayo ako at nagtungo sa banyo upang magsipilyo. Kinuha ko ang phone ko at hinintay na lang na mag-umaga. Lumipas ang oras, sumikat na rin si Haring araw.  

Masyadong nakakatamad ang araw na ito, gusto kong lumabas at gumala pero ang init naman kaya lalo akong tinamad lumabas.

Lumipas ang umaga, tanghali hanggang sa maghapon na ay buryong buryo parin ako. Kinuha ko ang phone ko at sakto namang nagchat si Cheng kaya nabuhayan ako kahit papaano.

{ GUYS

ALIS

US WANT NIYO?

TAYONG

TATLO

LANG

WALANG

BOYS. I MEAN YUNG

BAGO

.}

-CHENG

Natinag ako nang mabasa ko ang message na iyon ni Cheng. Medyo nagtaka ako dahil bihira lang siyang mag-aya kaya panigurado ay mayroong problema ang babaeng ito.

{ SHOREE SHOREEE!!!

KANINA

PA AKO

NABUBURYO

RITO.

ALIS

NA

ALIS

NA RIN AKO EH.

TARAAAA

!!}

{

OYY

SAMEEE

MAGHAPON

AKONG

WALANG

GINAWA

KUNDI

ANG

HUMIGA

LANG. BUSY SI TEEJAY EH KAYA WALA AKONG

KAUSAP

. }

• JELAI

{

NAKOOO

!! BAKA SA IBA MAGING BUSY YAN

NAKO

HAHAHAHA. GOOD LUCK NA LANG SA ’YO}

{

GAYA

MO PA

SIYA

KAY

GEORGE, DI NAMAN YON

MAGAGAWA

NI

TEEJAY

NOH.}

• JELAI

{

WUSHOOO

WUSHOOO

!!

NASABI

KO NA RIN YAN NOON

KAY

GEORGE NOH. HINDI NIYA MAGAGAWA PERO

TIGNAN

MO NOW,

ASAN

NA KAMI?}

{ DI KA PA BA

NAKAKAPAG

MOVE ON GREG?}

• CHENG

{ SECRET, KITA NA LANG US SA MINISTOP. NGA PALA SAAN TAYO

PUPUNTA

NOW?? @JELAI}

{ DI KO RIN KNOWS EH. AYY MAY

BAGONG

BUKAS

NA STALL SA

KALENTONG

. 

PUTOK

BATOK

ANG NAME NG SHOP.

MUKHANG

MASARAP ANG SERVINGS

NILA

RON.}

• JELAI

{

TARAAAAA

!!!}

wala na akong sinayang na sandali kaya agad na akong kumilos. Hindi na ako naligo dahil nakaligo na rin naman na ako kanina. Nang matapos ay  nagpaalam na ako kay mommy na sa aalis muna ako kasama sina Jelai at Cheng. Pumayag naman siya at saka naghabilin na huwag masyadong magpagabi.

Lumabas na ako ng bahay at naglakad papuntang Ministop. Ilang sandali pa ay natatanaw ko na ang dalawa kaya naman ay sinalubong ko na sila.

“

Anong

meron bat namamaga yang mata mo?“  Takang tanong ko kay Cheng na natawa lang.

“Doon na natin

pag-usapan

wag na rito.“  Tugon niya. Pumara na kami ng jeep papuntang Kalentong, ilang minutong biyahe bago bumaba ng tulay ang bumaba na rin kami. Si Jelai ang nagsilbi naming navigator ngayon dahil siya lang naman ang nakakaalam kung nasaan ang Putok Batok na sinasabi niya.

Ilang minutong paglalakad ay narating na namin ang Putok Batok na sinasabi niya. May kalakihan ang shop na ito, mukhang masasarap din ang servings nila. Napakaraming side dishes na unlimited. Actually lahat ng pagkain nila ay unlimited pero may kaukulang oras din.  Gaya lang din ng ibang unlimited foodshop, bawal mag take out, eat all you can.

Pumasok na kami at naghanap ng mauupuan. Tatlo kaming nagtungo sa counter upang magbayad. Self service ang shop na ito kaya ikaw mismo ang kukuha ng gusto mong kainin.

Kumuha ako ng plato at nilagyan iyon ng kaunting kanin. Konting kanin lang ang nilagay ko dahil baka mabusog agad ako  at baka hindi ko maenjoy ang pagkain dahil sa kabusugan.  Mayroon din silang iba’t-ibang uri ng drinks.  May milk tea, juice, shake at maging Soju ay meron din.

Nang makaupo ay agad akong napatingin sa mga kinuha nila. Mas marami ang kinuha nilang putahe kesa sa akin. Pare-pareho rin kaming may Soju.

“

Taray

sinusulit

ang 499 pesos ah hahahaha.“  Biro ko kay Jelai at natawa naman kaming tatlo.

“

Oo

naman teh noh, mukhang masarap eh. Wala namang masama kung kukunin ko lahat ng want ko.“

“

Aysusss

baka sinusulit mo lang ang 499 hahahaha.“ muling pang-aasar ko pa at muli kaming sabay na natawa.

“Nga pala what’s the tea?”  baling naman ni Jelai kay Cheng na kanina pa tahimik. Sumubo pa muna siya ng sushi bago nagsalita.

“

Ayon

na nga, nakipag break na ako kay Aries.“  Gulat kaming napatingin ni Jelai kay Cheng nang sabihin niya iyon. Kaya naman ay agad kaming pumalakpak dahil finally natauhan na siya!

“

WOWW

WOWWW

ARMYYY

GRAPEEE

!! Edi CONGRATSAVILITYFICATIONIABLE!!!

Natauhan

kana!“  Sigaw ni Jelai at natawa naman kami.

“So sa paanong paraan ka

nakipagbreak

sa kaniya? Waiting sa

pacoffee

nila bukas.

Mamamatay

pa.naman daw siya kapag nawala ka.

Eww

korni.“ Nakangiwing sambit ko, nang-aasar.

“

K-Kagabi

lang.

Naabutan

niya kami ni

D-Darren

na magkasama kaya yung time na rin na yon

umamin

na ako na kami na ni Darren.

Sinabi

ko rin na ayoko na dahil

nasasakal

na ako sa kaniya.“  Kwento niya pa at nakinig naman kami ni Jelai habang patuloy na sumusubo ng pagkain.

“

Tapos

tapos???“  Pang-uusisa ko at bumuntong hininga naman siya.

“

A-Ayon

nung nalaman niyang kami na ni Darren nagalit siya at

nagwala

.

Sinugod

niya si Darren at

sinapak

.

Mabuti

na lang din ay hindi siya

pinatulan

nung isa kasi kung lumaki ang gulo

mayyari

kami pareho. Alam niyo naman sina mama.“

“Yun naman pala eh. Pero bat ka pa

nagkakaganyan

?“  Muling tanong ko at tumingin naman siya sa akin.

“

N-Natatakot

lang ako dahil

pinagbantaan

niya si Darren na

huwah

siyang

magpapakita

sa kaniya kundi ay

malalagot

daw si Darren.

Medyo

natatakot ako dahil kilala ko si Aries.“

“Eh ano nang plano mo ngayon?”

“H-Hindi ko alam.”  Ramdam ko ang takot at lungkot ni Cheng. Alam ko ring nahihirapan siya sa sitwasyon ngayon. Kilala namin si Aries, kung ano ang sabihin niya ay gagawin niya talaga. Nakakabinging katahimikan ang bumalot sa aming tatlo pero hindi naman iyon nagtagal nang magbiro si Jelai.

“Hindi naman siguro siya

pababayaan

nina Dion at Teejay kaya huwag ka nang

mangamba

.

Manalig

ka*  sa sinabing iyon ni Jelai ay nawala ang pagiging seryoso namin.

“

Jusko

hayaan niyo na yan! Nandito tayo para

magrelax

kaya, CHEERS!!“  sigaw ko at agad na itinaas ang shotglass na naglalaman ng soju. Naglagay rin sila ng soju sa shotglass nila at nakipag cheeres sa akin.

“CHEERS!!!”

Sabay na sigaw naming tatlo at sabay-sabay na tinungga ang basong naglalaman ng soju.

“Oh ikaw ano nang balita sa ’yo?” baling naman sa akin ni Jelai. Naibaba ko naman ang kuyertos na gamit ko. Uminom muna ako ng ice tea bago sumagot.

“Tao parin naman ako.”  Nakangiwing tugon ko at napairap naman sila sa sagot kong iyon.

“Cheng hawakan mo ako, may

sasaksakin

lang ako daliii!!“  Inis kunyaring sabi ni Jelai at natawa naman kaming tatlo.

“Ay goo! Bat pa

hahawakan

?

Saksakin

na yan!!“ Segunda naman ni Cheng at sabay ulit kaming natawa.

“Wait!

Anong

gamit mong

pangsaksak

?“ 

“

Malamang

kutsilyo

!

Alangan

namang tea teh ang gamitin ko sa ’yo dzuh! Pero pwede rin ehe hahahaha.“  Muli kaming natawa sa birong iyon ni Jelai. Kung ano-ano na rin ang lumalabas sa bibig niya, senyales na lasing na. Napaka weak ng babaeng to, pati sa soju mabilis malasing.

“So ano nga?

Kamusta

na ung nararamdaman mo ke George? May nararamdaman ka parin ba?“  Balik na tanong ni Jelai. Napabuntong hininga naman ako at saka sumagot.

“Bukod sa wala naman akong dahilan na

magstay

pa sa nakaraan namin, kahit papaano ay masasabi kong

nakakapagstep

forward na rin ako. Hindi ako katulad noon na maisip,

mabanggit

at makita ko lang ang mga bagay na may kinalaman sa kaniya ay nasasaktan na ako. Pero ngayon kahit ilang beses kong marinig ang pangalan niya, kahit ilang beses kong makita ang mga bagay na may kinalaman sa kaniya ay parang normal na lang sa akin.

Tsaka

naisip ko na rin noon na masyado na akong naging tanga sa kaniya kaya wala na akong dahilan pa para bumalik sa kaniya.“  Mahabang kwento ko at agad namang pumalakpak ang dalawa. Sinamaan ko naman sila ng tingin pero nagpatuloy parin sila. Muli akong bumuntong hininga at nagpatuloy sa pagsasalita. “ Nung last time nga lang ay nagtataka pa ako eh,

napapatanong

pa ako na kung bakit ganito na lang kabilis kung

magmove

on ako. Hindi imposible pero kataka-taka.“  Dagdag ko pa at saka muling tumungga ng soju. Nangunot naman ang noo ko nang wala akong natanggap na tugon sa dalawa kaya nang matapos akong uminom ulit ng soju ay taka ko silang tinignan. Agad na nangunot ang noo ko nang makita kung gaano katamis ang ngiti nila.

“What??”  Takang tanong ko at umayos naman sila ng upo.

“Well first, let me educate you.” sambit pa ni Jelai at saka muling umayos ng upo. Irita ko naman siyang tinignan pero inirapan niya lang din ako.

’

Abno

rin talaga tong babaeng to eh.’

“Ganito kasi yan, kaya ganyan na lang kabilis mawala yang nararamdaman mo

kase

…“  Pambibitin niya pa sa sasabihin. Lumaghok pa muna siya ng soju bago muling nagpatuloy sa pagsasalita. “

Kase

nabaling

na sa iba ang atensyon mo. Hindi naman yan mawawala agad kung hindi nabaling sa iba ang atensyon mo.“  Makahulugang dagdag pa niya. Napaisip naman ako sa sinabi niyang iyon.

“At kanino naman

mababaling

ang atensyon ko? Hindi naman siguro yon ganon. Baka napagod or

nagsawa

lang ako noh. Hindi porke mabilis lang nakapag move on eh nabaling na sa iba ang atensyon ko.

Kalokohan

yan.“ Tutol ko sa sinabi niya. Totoo naman eh, maaaring napagod or nagsawa lang ako kaya bigla akong nakaramdam ng ganito ngayon. Tsk kalokohan iyan.

“

Maaaring

ganon nga, pero ilang taon din kayo ni George kaya alam ko, namin na hindi mahirap magmove on at hindi ganon kabilis. Pero ang katotohanang nabaling na sa iba ang atensyon mo ay isang napakalaking epekto non sa ’yo kaya ganyan na lang kabilis mawala iyang nararamdaman mo kay George.“  Mahabang paliwanag niya pa, alam ko ang sinasabi niya pero hindi ko parin siya maintindihan. Paano ko siya maiintindihan gayong wala naman sa iba ang atensyon ko.

“Kalokohan yan! At kanino ko naman

ibabaling

ang atensyon ko?“

“Aba malay namin sa ’yo.

Ikaw

ang nakakaramdam hindi kami. Pero base sa mga

kinikilos

mo nitong mga nakaraan ay kilala ko na kung saan nabaling ang atensyon mo.“  Muli akong napatingin sa kaniya nang sabihin niya iyon.

“At sino naman yang tinutukoy mo?”

“Sino pa nga ba?

Kanino

ka ba madalas magalit?

Kanino

ka ba madalas

uminit

ang ulo?

Dzuh

kung makikita mo ang itsura mo sa salamin eh mas obvious ka pa sa obvious.“ Muli akong napaisip sa sinabi niyang iyon. Sa hindi inaasahan ay biglang sumagi sa isip ko si Dion. Hindi ko alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko nang biglang pumasok siya sa isip ko.

“

Ano

may ideya ka na kung sino?“  Tanong niya pa at natahimik naman ako.

“Kalokohan yang theory mo. Hindi yon ganon ok? Never

mababaling

kay Dion ang atensyon ko.“ Sa sinabi kong iyon ay nanlalaki ang matang natakpan ko ang bibig ko.

“See? Wala akong tinutukoy pero ikaw na mismo ang

nagkusa

, tsk. Kalokohan ang theory ko? Sige lang

itanggi

mo lang iyan dahil jan sa

kakatanggi

mo ay mas lalo kang

mahuhulog

sige ka. Pakiramdam mo rin ang sarili mo dahil kung kami ang

tatanungin

ay halata ka

dre

, halata ka.“  Natulala ako sa sinabing iyon ni Jelai. Hindi agad ako nakasagot, sobrang bilis din ng tibok ng puso ko.

’ HINDI

GANON

YON,

KILALA

KO ANG

SARILI

KO.

ALAM

KO ANG NARARAMDAMAN KO SA ISANG TAO KAYA IMPOSIBLE ANG SINASABI NIYA.’

KABANATA 21

“Alam niyo ba na galing kami sa bahay nila ehem.. nila Dion kahapon.” Sambit ko habang ang tingin ay nasa pagkain. Ayokong makita ang magiging reaksyon nila dahil paniguradong aasarin na naman nila ako kay Dion.

“

Ano

namang ginawa niyo ron?“ Tanong ni Cheng nguni’t nananatiling sa pagkain parin nakatuon ang atensyon ko.

“Daddy pala ni Dion yung bestfriend ni daddy, hindi ko rin naman alam na si Dion pala ang tinutukoy ni Tito Nic na anak niya. Pumunta rin kami ron kahapon kasi

inimbitahan

kami ni Tito na

maghapunan

don dahil

kalilipat

lang din nila kahapon.“ Kwento ko at nagpatuloy sa pagkain.

“Nuks!! Wala pa nga

namamanhikan

na. Tsk… Magandang blessings yan.“ Agad kong sinamaan ng tingin si Jelai nang sabihin niya iyon.

“Gaga

dumi

ng isip mo! Walang ganon!“ pangongontra ko sa sinabi niya. Naiinis ako dahil pinagpipilitan niya ang teorya niyang wala namang basehan. Kalokohan iyon!

“

Wushoo

…

Wushooo

…

Huwag

nga kami,

nasasabi

mo yan ngayon kasi

indenial

ka pa.

Hayaan

mo

darating

din ung araw na

marerealize

mo na gusto mo nga siya. Pero sana sa araw na iyon ay hindi pa huli ang lahat.

Dahil

kung sa araw na iyon ay

narealize

mo na gusto mo siya pero yung araw rin na iyon ay ang araw na hindi na siya dapat pang gustuhin.“ Makahulugang dagdag niya pa, sa sinabing iyon ni Jelai ay bigla akong nakaramdam ng kaba sa hindi malamang dahilan. May kung anong takot akong nararamdaman pero mas lamang ang kaba. Alam ko ring nasasabi niya ang mga bagay na iyon dahil lasing na siya pero hindi ko parin maiwasang hindi kabahan sa sinabi niyang iyon.

Hindi na ako umimik pa at nagpatuloy na lang sa pagkain. Hindi na rin ako masyadong uminom ng Soju dahil kung magpapakalasing ako ay baka hindi ko mahatid nang maayos ang dalawang ito. Mahirap na rin kung malalasing ako baka hindi na kami makauwi.

Nang matapos kaming kumain ay napagdesisyonan na naming umuwi. As usual, medyo bangag na si Jelai pero maayos parin namang nakakapaglakad. Sumakay na kami ng jeep at hanggang sa marating na namin ang Ministop. Pumasok muna kami ron at bumili ng chills kahit papaano ay mahimasmasan ang dalawa. Nang maubos ay una kong hinatid si Jelai na jan lang sa Bungad ng Kahilom nakatira, habang si Cheng naman ay sa Sta. Maria. Alam kong mapapalayo ako pero kailangan kong gawin iyon para lang maihatid ang dalang iyon.

Kasalukuyan akong naglalakad pabalik nguni’t doon ko lang napagtanto na madadaanan ko ang Delas Alas St. na kung saan ay madadaanan ko mismo ang bahay nina Dion. Hindi ko alam kung bakit  bigla akong kumaliwa papuntang Hollywood, medyo malayo layo rin ang lalakarin ko ngayon dahil dito ako sa Hollywood dadaan. Wala na rin namang iba pang short cut para hindi ko madaanan ang bahay na iyon. Hayts

!

’

Dapat

pala sa palengke na lang ako dumaan, ang tanga tanga ko!’

Bumuntong hininga ako at nagpatuloy na sa paglalakad. Ilang minutong ang ginugol ko sa paglalakad hanggang sa marating ko na ang dulo ng Delas Alas St na kung saan ay nakatayo ang 7/11. Sa taas ng 7/11 ay nakatayo ang shop ng sikat na shop ngayon ang BIG BREW. Umakyat ako at agad na nagtungo sa counter upang umorder.

“Good evening sir, can I get your order po?”  Nakangiting tanong ng lalaking nasa counter. Napatingin naman ako sa menu nila at napaisip. Hindi ko alam ang gusto ni Nay Nelia kaya siguro ipapares ko na lang din siya gaya ng kay mommy.

“

Dalawang

Wintermelon Grande po at isang Hot

Brusko

, tatlong buffalo twister

mojos

and twister fries with additional cheese melt please.“

“Let me repeat po sir, two Wintermelon Grande, one Hot

Brusko

, three orders of Buffalo twister

mojos

and one twister fries with additional cheese melt.“  Tango na lamang ang itinugon ko sa kaniya. “Three hundred thirteen pesos po lahat sir” kinuha ko ang wallet ko at inabot ang 500 pesos.  “I received 500 pesos and here’s your change sir 187, can

I get your name po sir?“

“Greg po.”

“Ok Mr. Greg paki wait na lang po ng order niyo, thank you po. Enjoy your stay po.” Nakangiting sambit pa nito at nginitian ko rin siya.  Lumabas muna ako ng shop at itinukod ang magkabilang kamay sa railings na nagsilbing harang dito.

Sumalubong agad sa akin ang malamig na simoy ng hangin. Gabi narin kaya ganito na lang kalamig ang simoy ng hangin. Mula rito sa kinatatayuan ko ay makikita ang bungad ng Manila River City. Agad kong iniwas ang tingin nang mapagtantong dito nakatira si George.

Hindi ko tuloy maiwasang hindi mapaisip sa nakaraan namin noong bago kami nagbreak.

Ganito lang kami kalapit, halos isa o dalawang kanto lang ay mararating na namin ang isa’t-isa, hindi naman ganoon kalayo ang lugar namin pero bihira kaming magkita.

Napangiti ako nang mapait dahil sa katotohanang iyon. Totoong malapit lang kami pero bihira ang aming pagkikita dahil tutol parin ang parents niya sa relationship namin ni George. Kaya kapag lalabas kami ay talagang malayo rito.

Sa isiping iyon ay natuwa ako dahil wala akong sakit na nararamdaman sa dibdib ko. Masasabi ko na siguro na nakapag move on na ako.

And about naman sa mabilis na pagmomove on ko ay biglang pumasok sa isip ko ang naging usapan namin kanina.

Imposible talaga ang sinasabi ni Jelai, paano ko magugustuhan ang lalaking iyon eh wala pa namang ginagawa yon eh nag-iinit na ang ulo ko. Siguro natutuwa lang ko sa paraan niya ng pagkanta dahil talagang magaling siya pero hanggang doon lang iyon.

“

Lalim

ng iniisip natin ah, kasama ba ako jan?“ Agad na bumilis ang pintig ng puso ko nang marinig ko ang pamilyar na boses na iyon. Agad na nagtayuan ang balahibo ko, bigla akong nakaramdam ng kaba.

Eto na naman ang pakiramdam na kakaiba kapag nasa tabi ko siya o di kaya ay malapit siya sa akin.

Hindi agad ako nakasagot sa kaniya dahil sa gulat. Hindi ko inaasahan ito. Napabuntong hininga ako sa katotohanang nawalan ng saysay ang pag-iwas kong makita siya o makita niya ako sa harap ng bahay nila dahil sadyang napakasama ng tadhana. Ang taong iniiwasan kong makita ay narito siya sa tabi ko ngayon, kinakausap na ako.

“

Ano

na naman ba?“ Iritang tanong ko kay Dion na napakalapad na ng ngiti ngayon. Agad kong iniwas ang tingin ko ron dahil para akong hihigupin ng mga ngiti niyang iyon.

“Grabe nagtatanong lang eh

banat

agad?“  Nakangusong aniya at ewan ko kung bakit bigla siyang naging cute sa mata ko.

’ WTF??’

Agad kong inalis sa isip ko ang cute thingy na iyon. ’

Anong

cute cute yang pinagsasabi mo Greg?

Maghilom

ka

diha

uy

!’

“Eh ano ba kasing ginawa mo rito?”  Inis muling tanong ko, nawawalan ako ng salita dahil patuloy parin sa pagtibok nang mabilis ang puso ko. Tila umuurong din ang dila ko kapag nasa harap ko siya. Hindi ko alam kung ano ang nangyayari sa sarili ko. Masyado itong wirdo.

“

Nabili

syempre,

engot

ka rin pala eh…. Hehe biro lang.“ 

bawi niya nang bigla ko siyang samaan ng tingin. Naalibadbaran talaga ako sa lalaking ito. Paano ko naman magugustuhan ang lalaking to gayong inis at galit ang nararamdaman ko? Kalokohan talaga ang sinasabihan ni Jelai.

“San ka pala galing? Kita kitang dumaan sa

Carreon

ah, anong ginagawa mo ron?“  agad naman akong napatingin sa kaniya nang muli siyang magsalita. Taka ko siyang tinignan.

“

Pati

ba naman yon nakita mo pa?

Tsaka

ano bang pake mo?“

“

Oo

naman yes! Basta may kinalaman sa ’yo nakikita ko hehe.

Tsaka

tinatanong lang eh.

Bawal

maging curious?“

“

Bawal

!“

“Sungit mo parin talaga ampt,  pero cute mo parin.” Muling bumilis ang tibok ng puso ko sa sinabi niyang iyon. Ewan ko ba kung bakit nagiging ganito ang nararamdaman ko kapag nagbibitaw siya ng ganong salita.

“Mr. Dion here’s your order na po.”  hindi na ako nakapagreact pa nang tawagin na siya sa counter. It’s a good thing narin para kahit papaano ay kumalma ang pakiramdam ko.

“Una na ako, mag-iingat ka.”   hindi ko na siya inimik pa kaya pumasok na lang din ako sa loob dahil kapag nag stay ako sa labas ay baka makita ko pa siya.

Ilang sandali pa ang lumipas nang tawagin na rin ang pangalan ko.  Kaya nang marinig ko ang pangalan ko ay agad na akong nagtungo sa counter upang kuhanin ang order ko.

“Thank you po sir, enjoy!”  Tinanguhan ko na lang ang lalaking nasa cashier at saka umalis na. Pagkababa ko ay ganon na lamang ang gulat ko nang makita si Dion.

“Tagal mo naman.”  Aniya at taka ko naman siyang tinignan.

“

A-Anong

ginagawa mo pa rito? Bat di ka pa umuwi?“  Takang tanong ko. Kakamot-kamot naman siyang umiwas ng tingin.

“Hinintay lang kita, tsaka ayoko pa kasing umuwi eh.

Buti

na lang din ay nakita kita kaya natuwa ako na may

makakasabay

ako. “

“Eh bat ka naman natutuwa?”

“Ewan ko. Basta natutuwa lang ako.” May parte sa loob ko ang hinaplos nang marinig ang sinabi niyang iyon. Agad kong iniwas ang mukha ko dahil alam kong namumula iyon dahil nag-iinit ang pakiramdam ng mukha ko.

“Hindi na, mauuna na ako.”  Tanggi ko, hindi ako tumitingin sa kaniya dahil ayokong makita niyang namumula ang mukha ko. Baka kung ano pang isipin niyan masyado pa namang feelingero ang isang to.

“

Gagi

wag, bata ka pa.“  Agad akong napatingin sa biro niyang iyon. Natawa naman siya sa naging reaksyon ko pero nginiwian ko lang siya. “Biro lang, dali na.

Sasabay

lang naman ako sa ’yo eh.“ Dagdag niya pa, napabuntong hininga naman ako at hinarap siya.

“

Magkaiba

tayo ng daan, dito sa kanan ang daan ko at dito ka naman sa

kaliwa

.

Mapapalayo

ka.“

“

Yieh

concern siya, ayos lang na

mapalayo

ako.

Ikaw

naman ang kasama ko.“  Nakangiting sambit niya pa. Masyadong matamis ang ngiti niya kaya hindi ko nakayanang tignan iyon.

“

Dami

mong lernings.

Bahala

ka, sumabay ka lang pero huwag mo akong

kakausapin

.“  pagtataray ko pa at lalong lumawak ang pagkakangiti niya.

“Aye aye captain!!”  masiglang sambit niya pa at saka nagsalute. Mukha siyang tanga pero ang cute niya.

Agad kong natuktukan ang ulo ko nang masabi ko na naman ang salitang cute sa isip ko. Parang nasusuka ako eh. Yoks

Hindi ko na siya pinansin pa at nagpatuloy na sa paglalakad. Naramdaman ko naman ang pagsunod niya, kasalukuyan na kaming nasa kanto ng Renaissance. Pero agad akong napatigil nang bigla siyang tumigil sa harapan ko at bigla akong inamoy amoy na parang tanga. Matapos non ay pinag-aralan niya ang kabuohan ng mukha ko.

“Amoy alak ka ah.

Umiinom

ka?“  takang tanong niya  nang matapos siyang pag-aralan ang mukha ko.

“

Mangangamoy

alak ba ako kung hindi? Tsk.. diba sabi ko sumabay ka lang at huwag mo akong kakausapin?“

“

Oo

nga,

natanong

ko lang kasi mas amoy pa ang

alak

sa katawan mo kesa sa

bango

ng dala mo.“ napapikit ako sa inis dahil sa kakulitan ng isang to.  Muli akong nanguna sa paglalakad at muli kong nararamdaman ang pagsunod niya.

“Grabe ganyan mo ba ako

kaayaw

kausap?“  bigla akong napatigil nang sabihin niya iyon. May kung anong lungkot akong naramdaman sa tono ng pananalita niya. Napatingin naman ako sa mga mata niya at doon ay may nababasa akong lungkot. Hindi ko alam kung iyon ba talaga ang pagkakabasa ko, hindi ako sigurado. Ayokong mag-assume dahil wala rin naman akong alam kung ano ang nararamdaman niya.

“

Oo

, kaya huwag mo muna akong kausapin.“  matigas na tugon ko. Agad naman siyang natigilan, biglang nagbago ang itsura ng mukha niya. Biglang nawalan ng buhay maging ang mga mata niya ay nagbago rin. Hindi ko alam kung bakit pati ako nasasaktan nang makita ko sa mga mata niya na nasaktan siya sa sinabi ko. Parang gusto kong bawiin ang sinabi kong iyon.  Nagiguilty ako pero hindi ko na kayang bawiin pa ang sinabi ko. Nasasaktan ako sa dahilang nasasaktan siya sa harap ko. Hindi ko alam kung paano niya nagagawang iparamdam sa akij ang sakit na nararamdaman niya. 

Tumingin siya sa akin at saka pilit na ngumiti.

“Sige, pasensya na. Hindi ko alam na ganyan pala ang nararamdaman mo.

Sige

, hindi na kita kakausapin. Pasensya na.“  may kung anong kumurot sa puso ko nang sabihin niya iyon.

“

Mauuna

na ako, mag-iingat ka.“ Dagdag niya pa at saka tinalikuran ako. Agad kong naiwas ang tingin ko. Gusto ko siyang habulin at bawiin ang sinabi ko sa kaniya. Masyado akong nagiguilty sa paraan ng pakikitungo ko sa kaniya. Pero gustuhin ko mang bawiin ang sinabi ko pero hindi ko na rin maaalis ang sakit na nararamdaman niya nang sabihin ko iyon.

’ S-Sorry’  mahinang sambit ko habang tinitignan siyang pumapalayo na.

KABANATA 22

Nang makauwi ay ibinigay ko na kina mommy ang binili ko. Matapos non ay umakyat na ako at muling ibinagsak ang sarili sa kama.

Nagiguilty ako sa mga sinabi ko kay Dion kanina. Hindi ko naman kayang bawiin ang lahat ng iyon dahil nasabi ko na.

Ipinikit ko ang aking mga mata, nguni’t mukha ni Dion ang una kong nakita. Kitang kita ko ang paraan ng pagpalit ng emosyon niya. Kitang kita ng mga mata ko na nasaktan siya sa sinabi ko. Gusto kong humingi ng sorry pero hindi ko alam kung paano.

’ Masyado na ba akong naging harsh sa kaniya? ’

Tanong ko sa isip ko nguni’t alam ko na ang sagot sa tanong ko na iyon.

’ Hindi ko naman makikita sa mga mata niya iyon kung hindi ako naging harsh sa kaniya.’

Gusto kong sisihin ang sarili ko dahil napaka insensitive ko. Alam ko namang wala naman siyang ginagawang masama, sadyang masama lang talaga ang ugali ko.

Pero paano ko nga ba maiiwasan iyon? Makita ko lang siya ay naiinis na ako?

Napabuntong hininga na lamang ako at hinayaang lamunin ng antok ang diwa ko.

Lumipas ang dalawang araw nang wala akong sa mood. Matamlay ang katawan ko, palagi akong tinatamad at gusto laging nakahiga. Dinaig ko pa nga ang broken hearted eh. Dinaig pa nito ang sakit na naramdaman ko noong nag break kami ni George.

Lumipas ang dalawang araw na patuloy akong nagiguilty sa ginawa at sinabi ko kay Dion. Parang gusto kong puntahan siya sa kanila at humungi ng sorry at bawiin ang lahat ng masasakit na salitang binitawan ko. Gusto kong gawin iyon pero hindi ko alam kung paano dahil wala naman akong lakas ng loob na gawin ang bagay na iyon.

Nahiga ako sa kama at napatitig sa kisame. Nag-iisip ng mga bagay na maaari kong gawin. Nang walang maisip ay tumayo akong muli at lumabas patungong Terrace. Napatingala ako sa kalangitan, agad na nakaramdam ng kapayapaan. Napakanda ng mga bituin sa gabing madilim. Napakarami nila at maliliwanag at kumikinang. Sa mga oras na ito ay muling gumaan ang pakiramdam ko. Nawala ang isipin ko nguni’t ang bigat ay nananatili sa dibdib ko.

Lumipas ang isang linggo na wala akong ginawa kundi ang magmukmok dito sa loob ng bahay. Pero ayos na rin iyon dahil nakakapagbonding parin kaming tatlo nina Daddy at mommy.

Lumipas ang dalawang linggo nang hindi ako sumasama sa anumang gala nila Jelai at Cheng kasama ang mga boyfriend nila. Isa lang ang dahilan non kung bakit hindi ako sumasama, ayokong makita si Dion dahil nahihiya parin akong harapin siya.

Pero sa dalawang linggo na iyon ay walang araw na hindi ko siya inaalala. Nasasaktan parin ako sa katotohanang nasaktan ko siya.

Hindi ko alam kung bakit nakakaramdam ako ng lungkot sa tuwing sasagi sa isip ko na nasaktan ko siya. Sa loob ng dalawang linggo na iyon ay parang gusto ko siyang makita. Hindi ko alam kung bakit ko ito nararamdaman pero gusto ko talaga siyang makita.

Sa hindi maipaliwanag na dahilan ay bigla akong napaisip.

’ May gusto na ba ako sa kaniya? Pero paano?

Kailan

nagsimula ang nararamdaman ko?’

Tanong ko sa isip ko nguni’t maging ito ay hindi alam ang sagot sa katanungan ko.

Upang masagot lahat ng tanong sa isip ko ay muli kong binalikan ang mga araw na pagkikita namin mula sa umpisa hanggang sa huli.

Muli kong inalala ang una naming pagkikita na kung saan ay hindi pa namin kilala ang isa’t-isa.

Nag-uusap-usap kaming tatlo nila Cheng at Jelai nang bigla kaming matahimik dahil sa ingay ng tatlong lalaki na bagonh dating. Sinundan namin sila ng tingin hanggang sa maupo sila sa kabilang mesa na medyo salungat sa amin pero hindi naman naging hadlang iyon para hindi namin makita ang isa’t-isa. Sa kanilang tatlo ay agad kong napansin si Dion dahil siya ang kaharap ko. Natatandaan ko pa kung gaano kaganda ang mga mata niya nang tumingin siya sa akin at nagtama ang aming paningin. Sa unang pagkakataon ay kumabog nang mabilis ang pumuso ko. Kakaibang pakiramdam iyon dahil noon ko lang iyon naramdaman. May minsan namang nakikita ko siyang tumitingin sa gawi ko pero hindi ko iyon pinapansin dahil ayoko namang mag-assume dahil baka nililibot niya lang ang paningin niya. Nang matapos kaming kumain ay naiwan ako rito sa taas habang sina Jelai at Cheng naman ay bumaba para maghugas ng kamay. Bumaba rin sina Teejay at Darren kaya naiwan kaming dalawa ni Dion. Bumilis ang tibok ng puso ko nang maramdaman ang paglapit niya. Naaalala ko pa hanggang ngayon kung paanong nagtayuan ang balahibo ko nang magsalita siya sa tabi ko, bagaman ang tingin ay nasa yelo ba iyon? Hindi ko na matandaan. Naaalala ko pa ang mga sinabi niya sa akin noon dahilan upang makaramdam ako ng inis sa kaniya dahil sa kahanginang taglay niya. Doon na siguro nagsimula ang uyam na nararamdaman ko sa kaniya hanggang ngayon.

Inalala ko ulit ang pagkikita namin sa Ministop. Hindi ko inaasahan iyon dahil hindi ko naman alam o hindi naman sumagi sa isip ko na dito rin siya nakatira.

Sa pangatlong pagkakataon ay muli kaming nagkita sa Street King, ito yung gabing Birthday ni Vin. Kasama ko non si George.

Naalala ko rin iyong una naming pagsasama as a group, doon ko nakilala si Dion. Sa gabi ring iyon ay humanga ako nang husto sa kaniya. Napakaganda ng boses niya. Ang sarap sa tenga at ang sarap pakinggan.

Inalala ko ang lahat ng pagkikita namin, nung araw rin na kasama ko siya nang makita ko si George na kasama si Venice. Naalala ko rin yung gabing niligtas niya ako at muli akong nagkaroon ng utang sa kaniya. Lahat ng may kinalaman sa kaniya ay inalala ko.

Hindi ko tuloy namalayan na nahulog na pala ako sa kaniya simula pa lang nung una. Hindi ko man lang namalayan na ang inis na nararamdaman ko ay napalitan ng pagkagusto ko sa kaniya. Dumagdag pa ang mga bagay na nagawa niya sa akin kaya siguro hindi ko na namalayan ang nararamdaman ko para sa kaniya. Akala ko inis lang iyon, iba na pala.

Pumasok na ako sa loob nang makaramdam na ako ng antok. Ibinagsak ko ang aking katawan sa kama at hinayaang balutin ng antok ang diwa ko.

Kinabukasan ay nagising ako nang maramdaman ang init sa paahan ko. Tumayo at ako agad na nagtungo ng banyo upang mahilamos. Nang matapos ay bumaba na ako, nadatnan ko naman sila mommy, daddy, at nay Nelia sa kusina. Umupo na ako at saka kumuha ng pagkain.

Nakinig lang ako sa usapan nila hanggang sa natapos kaming kumain ay hindi parin ako umiimik. May minsan namang kinakausap ako nila mommy pero hindi rin nagtatagal iyon.

Matamlay akong umakyat pabalik sa kwarto ko. Sa ilang linggong lumipas ay para akong patay. Sobrang tamlay, at walang gana sa lahat ng bagay.

Alam kong higit pa rito ang dahilan kung bakit ako nagkakaganito. May parte sa akin na parang gusto ko nang sumuko dahil hindi ko na kayang tiisin pa ang nararamdaman kong ito.

Para akong tangang umiiwas sa isang taong wala namang alam sa nararamdaman ko. Isa rin sa ikinatatakot ko kaya iniiwasan kong sumama sama sa gala nila. Kinatatakot ko na baka hanggang kaibigan lang ang turing sa akin ni Dion.

Napailing na lamang ako, ako itong laging pikon pero ako itong biglaang nahulog. Tsk… ’

Kakaiba

ka kung

pumana

kupido

’

ito na siguro marahil ang karma ko.

Natinag ako nang marinig ko si nay Nelia na kumakatok sa pinto ko kaya agad akong nagtungo sa pintuan at pinagbuksan siya.

“

Iho

nariyan

ang mga kaibigan mo, hinahanap ka. Dalian mo nang bumaba dahil mukhang may lakad kayo.“
Hindi na ako nagtanong pa kung sino iyon dahil alam ko namang sina Jelai at Cheng iyon. Nag-asikaso na ako at nang matapos ay bumaba na ako. Agad naman akong sinalubong ni Jelai nang nakataas ang kilay.

“Ang tagal mo talaga.

Bawal

pa namang

paghintayin

ang magaganda. Ang

umangal

pangit.“
Nginiwian ko naman siya at napatingin sa tabi niya.

“Hello Greg hehe. Ganda pala ng bahay nyo. Pasensya na hindi kami

nakapagsabi

.“
Bungad ni Teejay. Bigla ay bumilis ang tibok ng puso ko, may kung anong tuwa, saya, at excitement naramdaman nang makita si Teejay. Hindi ko alam kung bakit bigla akong nasabik na makita siya. Kaya naman lumagpas ang tingin ko kay Teejay hanggang sa makita ko si Darren. Bumalatay ang lungkot at disappoinment sa dibdib ko nang hindi ko nakita si Dion.

“H-Hindi, ayos lang noh. Tara na?” Tugon ko at tumayo naman na sila. Nagpaalam na kami kina mommy at nang makalabas ay sabay-sabay na kaming sumakay sa jeep.

“

Saan

pala ang punta natin?“
Tanong ko, nilingon naman ako ni Jelai. Narito ako ngayon sa tabi ng driver habang si Jelai naman ay nasa pinakadulo ng jeep, dito sa harap, kaya nagagawa pa naming makapag kwentuhan.

“Jan lang sa Rob.

Nag-aya

ang boys eh.“
Tugon niya at hindi na ako nagtanong pa. Hindi ko na rin tinanong kung nasaan si Dion dahil baka mag-usisa ito, malaman niya pa. Pero it’s a good thing narin na hindi ko siya makita dahil hindi pa rin ako handa na harapin siya. Pero aaminin ko na nalulungkot ako dahil hindi ko siya makikita. Hindi na ako muling nag-isip pa hanggang sa narating na namin ang Robinson.

KABANATA 23

Kasalukuyan naming tinatahak ang daan patungong Tom’s world. Ilang sandali pa ay narating na namin iyon. Napakaraming tao, maraming bata, magkakaibigan at higit sa lahat, mga COUPLE.

Napangiwi ako at iginala na lang ang paningin. May kalakihan ang loob, may, karaoke booth, billiard hall, arcades hall, bowling, basketball, at kung ano-anong pang nakikita sa mga arcades. Nalungkot lang ako dahil hindi available ang just dance. Sa lahat kasi, iyon ang pinakapaborito ko.

“

Woi

Greg san ka pupunta?“ Puna sa akin ni Cheng nang lumayo ako sa kanila. Napangiwi naman ako at nginuso ang arcade hall.

“Doon lang ako, nakakahiya naman maging third wheel sainyo tsk.

Nag-aaya

kayong pumunta rito nang me kasama samantalang ako

nganga

?

Gg

jan na nga kayo.“ Tugon ko at natawa naman silang dalawa ni Darren.

“

Hayaan

mo,

parating

na rin yung magiging partner mo.“ Pang-aasar naman ni Darren na kumikindat kindat pa. Sinamaan ko lang siya at nginiwian ng labi. Ang korni kasi eh.

Nilayasan ko na sila at nagtungo sa mga claw machines. Nagtungo ako sa cashier at bumili ng card. Nang makabili ay agad akong nagtungo sa mga chibi stuff na naroon. Iba’t-ibang klase iyon halos lahat ay cute pero yung isang chibi ang mas pumukaw sa atensyon ko.

Hindi ko alam kung bakit bigla kong naalala si Dion sa chibi na iyon. Magkamukha kasi sila. Iyung buhok ni Dion nung una naming pagkikita ay ganoon ang buhok ng chibi na nakikita ko. Makapal din ang kilay non at may kasingkitan ang mata. Napangiti ako at gusto kong kunin ang isang iyon.

Kahit walang experience ay iniswipe ko na ang card at kinontrol ang joy stick ata ito, basta itong controler. Ginalaw galaw ko ang controller at nang sumakto na sa chibi na iyon ay saka ko pinindot ang red button at unti-unting bumababa ang claw na nagsisilbing tagakuha ng mga bagay na nasa loob.

Agad na umakyat ang excitement sa loob ko dahil na-claw niya iyon pero nang aangat na ang claw ay bigla iyong bumitaw. Nasapo ko ang aking noo at muling nag swipe. Marahan kong ginalaw galaw ng controller at nang matapat na sa target object ay pinundot kong muli ang red button at unti-unting naman itong bumaba. Katulad ng kanina ay na-claw nila ang ulo ng chibi nguni’t agad din iyong bumagsak. Kaya naman ay muli akong umulit nang umulit hanggang sa nakasampu na ako na hindi ko pa rin nakukuha. Gusto kong magwala dahil sa inis na nararamdaman ko. Gustong gusto kong kunin ang bagay na iyon. Pero anong magagawa ko? Hindi ko naman kaya iyon.

Muli kong iniswipe ang card ko at muling kinontrol ang machine. Nang sumakto na ay muli kong pinindot ang red button nguni’t hindi man lang nito nahawakan ang chibi kaya muli akong nag swipe nang nagswipe hanggang sa napagod na ako.

Halos umabot na rin ng 20 na try ang ginawa ko pero sa 20 na iyon ay wala man lang akong nakuha. Para tuloy gusto ko na lang bilhin ang chibi na iyon pero hindi ko naman alam kung saan ko bibilihin iyon.

Bagsak ang balikat na umalis ako sa claw machines. Labag sa loob ko ang umalis don nang hindi nakukuha ang chibi na iyon. Nagtungo naman ako sa ibang arcade games pero sadyang hindi ko talaga naeenjoy dahil wala akong kasama.  Kaya nang makita ko sina Jelai ay pumunta na ako sa kanila at naki thirdwheel.

“Greg look oh! Ang dami hehe.”  Bungad nito sa akin na ipinakita pa ang iba’t-ibang uri ng stuffed toys na mukhang nanggaling sa mha claw machines.

“Oh andito na pala sila eh.

Kamusta

kayo?“  Bungad din ni Cheng kaya napatingin naman kami sa kanilang dalawa. Tulad ni Jelai ay marami rin siyang kapit na stuffed toys, mas marami kumpara kay Jelai.

Agad akong nakaramdam ng inggit sa kanila. Inggit, hindi dahil sa may kasama silang maglaro at may boyfriend silang kasama, naiinggit ako kasi andami nilang stuffed toys. Huhuhu

’

Dapat

talaga hindi na lang ako sumama rito eh.

Nagmumukha

akong kawawa

huhuhu’

“Nuks ang dami ng iyo ah.”  Puna naman ni Jelai nang makita ang hawak hawak ni Cheng. Agad namang ngumiti nang malawak si Cheng at animo’y kinikilig pa.

“True! Di ko knows na magaling pala itong si Darren hehe. Btw Greg ikaw nasan ang iyo?”  Agad akong napasimangot sa pagpuna sa akin ni Cheng. Napatingin naman sa akin ang lahat, hinihintay ang sagot ko.

“

Nasan

ang ano?“  Maang-maangang tanong ko, medyo naiirita ako sa dalawang ito. Alam kong nang-aasar eh.  Palibhasa alam nilang mapipikon ako.

“Yung ganito mo.”  Tugon naman ni Cheng na kanina iniangat pa ng mga stuffed toys na hawak niya. Napabuntong hininga naman ako at sinagot siya.

“

Aanhin

ko yan?

Tsaka

d-di

naman ako

n-naglaro

ng ganyan eh.“  Pagsisinungaling ko, ayokong aminin na naka 20 na ko na try pero wala parin akong nakukuha.

“Eh anong ginawa mo rin kanina? Hindi nga kami makalapit sayo kasi ang seryoso mo eh.

Nakuha

mo ba ung kanina mo pang

kinukuha

?“  Napapikit ako nang mariin nang marinig ang sinabi niyang iyon.  Hindi ko alam na pati pala iyon ay nakita niya pa.

’

Pinaalala

pa talaga ampt.’  wala tuloy akong nagawa kundi ang ikwento sa kanila.

“Gusto mo ako na lang kumuha?”  Napatingin naman ako kay Darren nang magpresinta siya. Agad namang nagliwanag ang mukha ko nang sabihin niya iyon kaya kahit nahihiya ay mabilis akong tumango.

“

P-Pwede

ba???“  Puno ng excitement na tugon ko. Ngumiti naman siya at saka naglakad papunta sa pinuntahan ko kanina, sumunod naman kami sa kaniya at agad ding tumigil nang marating na ang machine na pinaglaruan ko kanina.

“

Alin

ba rito yon?“  Tanong niya pa at lumapit naman ako sa kaniya at hinanap ang mini chibi na iyon. Pero agad na bumalatay ang lungkot sa dibdib ko nang hindi ko na iyon makita pa.

“Hala wala naaa!”  Sambit ko at lumapit naman silang apat.

“

Ano

bang itsura?“  Tanong ni Darren habang ang tingin ay nasa loob ng claw machine.

“Mini chibi siya na parang

bao

na army cut ang

gupit

basta di ko

maexplain

ang tawag sa buhok na iyon.

Tas

ung mata may

kasingkitan

. Khaki ang color ng damit non.“  Tugon ko habang patuloy na hinahanap ang Chibi na iyon pero kahit saang sulok ay hindu ko na makita.

“Eh wala na nga oh, hanap kana lang ng iba.”  Presinta naman ni Cheng pero umiling ako.

“

Hayaan

mo na nga, nag iisa na lang din yon kasi kanina eh.

Kaumay

tong machine na to may

daya

ata.“  Nakasimangot ang mukhang sambit ko. Mabigat parin ang loob.

“Eto Greg ayaw mo neto?

Kamukha

mo oh

eheh

.“  Napatingin naman ako sa tinurong iyon nu Jelai. Agad kong pinag-aralan iyon at totoo nga.  Medyo maliit ang mukha, hawi ang buhok sa gitna na paalon, medyo bilugin ang mata at may nunal sa kaliwang mata. Hindi ko napansin ang isang iyon kanina, masyado kasi akong focus dun sa kaninang kinukuha ko kaya hindi ko ito nakita.

“

Oo

nga noh?

Sige

sige, pwede ba yun Darren?“  Pagsang ayon ko at agad ko naman iyong tinuro kay Darren.

“

Oo

naman, Teka.“  Tugon niya at napangiti naman ako. Nang iiswipe ko na ang card ko ay naunahan niya ako kaya wala na akong nagawa pa kundi ang panoorin na lang siyang kuhanin iyon.

Nang mag start na ay marahan niyang ginulo-gulo ang claw sa loob na naimoy pinaiikot ilot lang. Pagkasentro non sa katawan ay pinindot ni Darren ang red button at ilang sa dali pa ay unti-unti nang umaangat ang claw hawak hawak ang  chibi na iyon.  Pigil ang hiningang pinanood ko kung paano mahulog sa butas ang Chibi na iyon at nang mahulog ay agad iyong kinuha ni Darren at agad na ibinigay sa akin.  Napangiti ako nang malawak nang mahawakan ko iyon.  Natutuwa ako dahil ngayon lamang ako nagkaron ng ganito. Noong kami pa kasi ni George ay hindi kami pumupunta sa ganito. Madalas kasing movie marathon ang bonding namin tsaka kain.

“Owemjie thank you!!!!”  Masiglang pasasalamat ko kay Darren habang ang mga mata ay tutok sa mini chibi na hawak ko.  Kung titignan mo ay para akong nagpacommision ng sarili kong chibi dahil hawig na hawig ko. Sayang nga ay may nakakuha na sa unang Chibi, iyon namang kahawig ni Dion. Siguro kung nakuha ko iyon ay pwede mo silang ipartner, same lang kasi sila ng damit eh, pati kulay.

Kasalukuyan kami ngayong nakaupo rito sa videokehan. Mabuti na lang din ay kami na lang ang taong narito, ubos na rin kasi ang bakanteng room dahil lahat ay okupado na.

“San ka pala galing?

Tagal

mo ah.“ Agad naman akong napatingin kay Teejay nang magsalita ito. Agad na hinanap ng mata ko kung sino ang tinutukoy niyang matagal at ganon na lamang ang bilis ng tibok ng puso ko nang makita si Dion.  Hindi ko alam kung anong pakiramdam ito, may kung anong gumagalaw sa loob ng tiyan ko. Kinakabahan ako nguni’t lamang ang kilig na makita siya. 

Ilang linggo ko rin siyang hindi nakita, sa loob din ng linggong iyon ay hindi siya nawawala sa isip ko. Sa loob ng ilang linggo na iyon ay doon ko narealize ang totoong nararamdaman ko.

“Jan lang.”  Agad na nagtayuan ang balahibo ko nang marinig ang malamig niyang tugon. Hindi ko alam pero pakiramdam ko ay malamig ang tono ng pananalita niya.

“Oh sino yang kasama mo? Nuks ganda ah.”  Agad akong napatingin kay Jelai nang magsalita siya. Hinanap naman agad ng mata ko ang tinutukoy niya. Doon ay nakita ko ang isang babae, payat, mahaba ang kulot na buhok, bumagay ang bangs niya sa mukha. Bilugin din ang mga mata, magandang korte ng kilay at pinkish ang labi.

Sa nakita kong iyon ay bigla akong nakaramdam ng sakit. Hindi ko pa man kilala ang babaeng ito pero pakiramdam ko ay maaaring girlfriend ito ni Dion.

Sa isiping iyon ay muli akong nakaramdam ng kirot sa dibdib ko. Iniwas ko ang tingin ko at pasimpleng pinunasan ang luhang nagbabadyang tumulo.

Ito n siguro marahil ang karma ko, ang mahulog sa kaniya. Masyado rin siguro akong assuming na maaaring magustuhan niya rin ako. Sa isiping iyon ay hindi ko maiwasang hindi masabihan ng DESPERADO ang sarili ko.

Hindi tumugon si Dion sa tanong na iyon ni Jelai. Bagkus ay naupo siya sa harap ko. Tutok ang mata ko sa kaniya kaya lahat ng kilos at galaw niya ay nakikita ko.

Muli akong nakaramdam ng kirot sa dibdib nang makitang naupo rin ang babae sa tabi niya. Hindi parin siya tumitingin sa akin, siguro ay may galit parin siya sa akin sa ginawa kong pananaboy sa kaniya sa gabing iyon. Siguro ay pinaninindigan niya ang sinabi niyang hindi na niya ako kukulitun pang muli.

Sa katotohanang iyon ay muli akong nakaramdam ng sakit sa dibdib.  Kasalanan ko rin naman ito eh. Nararapat lang na pagdusahan ko.

’

Kakaiba

talaga kung maglaro ang

tadhana

. Kung

kaila’ng

doon ko na

naamin

sa sarili ko na gusto ko siya, ganito naman ang nangyari. ’

Gusto kong sisihin ang sarili ko dahil bakit ngayon ko lang ito narealize. Hindi ko tuloy maiwasang hindi maalala ang sinabi ni Jelai.

Mukhang tama nga siya, narealize ko na gusto ko siya pero mukhang hindi na pwedeng ipagpatuloy pa.

“

Uyy

Dion kanta ka naman.“  Natinag ako sa pag-iisip nang biglang magsalita ang babaeng kasama ni Dion. Tinignan lamang siya nito at saka nakangiting tumayo. Simpleng interaksyon lang nila iyon pero grabe na ang sakit na dulot sa dibdib ko.  Nasasaktan ako sa katotohanang wala akong karapatang magselos sa mga oras na ito.

Nakakatuwa lang na ang lahat ng nararamdaman ko na mayroon man o walang kinalaman kay Dion ay hindi ko naramdaman noon kay George. Gaya nito, hindi naman ako agad-agad na nagseselos sa ibang babaeng lumalapit kay George, pero itong nararamdaman ko kay Dion at sa kasama niya ay kakaibang selos.  Gusto ko mang alisin ang nararamdaman kong ito pero hindi ko alam kung paano.

Hindi ko namalayan ang paglapit mi Dion sa karaoke, kasalukuyan niyang nilalagay ang kakantahin niya. Hindi ko tuloy maiwasang hindi mapatingin  sa kaniya. Masyadong seryoso ang kaniyang mukha. Walang kulay akong nakikita sa mga mata niya hindi katulad noon na kahit sa malayuan ay makikita mo ang buhay sa kaniyang mga mata.

{ 🎶NOW PLAYING:

HABANG

BUHAY

BY

ZACK

TABUDLO

🎶}

Bago magsimula ang kanta ay naging marahan ang pagkilos niya, at saktong pagharap niya ay sa akin agad siya tumingin hanggang sa hindi na iyon naalis pa. Bumilis ang tibok ng puso ko sa paraan ng pagtitig niya, hindi na seryoso ang mukha niya na hindi katulad kanina. Kita ko na ulit ang buhay sa mga mata niya.

Napangiti ako dahil ito na ang Dion na kilala ko.

🎶Aking sinta

Ano bang mayro’n sa iyo

’Pag nakikita ka na

Bumabagal ang mundo🎶

Masaya ang kanta, todo bigay rin kung kumanta si Dion kaya nabibigyan niya ng hustisya ang totoong kumanta ng kantang ito.  Hindi ko alam kung ano pang klaseng genre ang kaya niyang kantahin, kung gaano kasigla ang kanta ay ganon din kasigla ang emosyon niya. Nakakahawa.

🎶

Pag ngumingiti ka para bang may iba

’Pag tumitingin sa’kin mapupungay mong mga mata

Wala akong takas sa nakakalunod mong ganda (ha)

Halika nga (ha ha ha)🎶

Sa pangalawang pagkakataon ay muling nawala ang  tao sa paligid ko. Tanging kami lang ni Dion ang nakikita ko. Masyadong mabilis ang tibok ng puso ko, nagtatayuan din ang balahibo ko. Hindi ko alam kung paano niya nagagawa iyon, parang ayoko na ring tanggalin ang nararamdaman kong ito. Parang hindi ko kakayanin.

🎶

Tingnan mo lang ang aking mga mata

’Wag kang titingin na sa iba

Akin ka na wala nang iba (ha ha ha)

Andito ’ko hanggang sa ’ting pagtanda🎶

Lalong sumigla ang tono ng pagkanta niya. Enjoy na enjoy siya sa ginagawa. Hindi ko tuloy maiwasang hindi kiligin sa tuwing magtatama ang aming paningin, pero ang kilig na iyon ay hindi ko pinapakita.

Natinag ako at napaiwas nang tingin nang ngumiti siya nang matamis sa akin. Kumabog ang dibdib ko sa ngiti niyang iyon. Napakagwapo, kitang kita mo ang maputi niyang ngipin habang kumakanta nang nakangiti.

“

Grabee

ang pogi niya huhu…“  Agad kong hinanap ang pinanggalingan ng boses na iyon at doon ay nagulat ako sa nakikita ko. Ang kaninang kami-kami lang ang narito, ngayon ay hindi na, animo’y may artista silang pinanonood.

“

Trueee

!

Tapos

ang ganda pa ng boses huhu.. I love him na!“  Rinig kong segunda pa ng katabi nito. Doon ay pinag-aralan ko ang nakapalibot sa karaoke booth.  Masyadong maraming tao ang nanonood, karamihan ay babae. Hindi na rin ako magtataka pa dahil talagang napakagwapo ni Dion. Plus points pa yung galing niya sa pagkanta.

“Pero grabe yung mga

ngitian

niya jusko,

makalaglag

panty!“

“TRUEtificationiablelism! Pero may jowa na, look oh. Yung paraan ng

pagkakatingin

niya ron sa girl kakaiba eh.“  Nakikinig parin ako sa kanila. Ang kaninang kilig na nararamdaman ko ay napalitin ng inggit at selos nang mabanggit nito ang babaeng nasa harapan ko na todo ang pagkakangiti kay Dion.

“Ay weh ba?

Gg

akala ko dun siya sa guy nakatingin. Dun sa likod nung girl Hahaha“  kumabog ang dibdib ko nang marinig ko iyon.

“Ay true ba? Owemjie!! Yaoi!”

“

Oo

dzai!

Kanina

ko pa rin

tinitignan

ung tinitignan niya eh. And confirmed na dun nga siya nakatingin sa guy na

nasalikod

ni girl.“

“Owemjie!! Kinikilig ako

yaahh

!“ hindi ko alam kung bakit ako natutuwa sa sinasabi nilang iyon. Pero sobra ang tuwa ko dahil hindi uyam o pandidiri ng narinig ko. Kahit na ganoon ay natutuwa ako na kahit papaano ay may ilan paring open sa ganitong uri ng relasyon.  Natutuwa lang ako kasi ngayon lang ako naka encounter nang ganito kung kiligin sa nakikita niya. Masyado kasi akong nasanay sa pandidiri ng iba sa tuwing makakakita ng relasyon na taliwas sa isip nila.

Natapos nang kumanta si Dion at  agad naman siyang pinalibutan ng palakpak mula sa nanonood at nakikinig sa kaniya. Nagulat siya sa nakita at napapahiyang naupo sa tabi ng babae habang kakamot-kamot pa sa kaniyang ulo.

“Ang galing mo talaga!”  Bungad ng babae nang maupos si Dion sa tabi niya. Agad na kumirot ang dibdib ko nang bigla niyang yakapin sa harap konsi Dion. Hindi naman agad nakapag react si Dion nang halikan siya nito sa pisngi.

Sa nasaksihan  nakaramdam ako ng kirot sa dibdib ko. Kakaibang sakit na hindi ko naranasan kay George. Hindi ko alam kung bakit lahat ng nararamdaman ko ngayon ay bago sa pakiramdam ko.  Masyadong masakit, hindi ko alam kung paano alisin ang sakit na ito. Nagseselos ako pero Wala naman akong karapatang magselos dahil ako lang naman ang nakakaramdam nito, hindi sila at lalong hindi siya.

KABANATA 24

Tumayo ako at agad naman nilang napuna ang pagtayo kong iyon. Napatingin naman sa akin si Dion pero agad niya ring iniwas ang tingin niyang iyon sa akin.

“Oh saan ka na pupunta?”
napatingin naman ako kay Jelai nang magtanong siya. Tipid naman akong ngumiti at saka tumugon sa tanong niya.

“

Uuwi

na, natatae ako eh.“
Pagdadahilan ko, alam kong hindi siya o sila maniniwala o naniniwala sa rason kong iyon, pero wala na akong pake kung ano ang iisipin nila. Gusto ko nang umuwi, wala na rin naman akong rason pa para magstay pa rito. Ayokong pagmukhaing tanga at katawatawa ang sarili ko rito.

Kasama ko sila Jelai pero pakiramdam ko ay hindi ako belong sa grupong ito. Hindi naman sa sinasabi kong lumalayo ang loob nila Jelai sa akin, ang punto ko is lahat sila by partner samantalang ako, mag-isa, walang kasama.

“

Korni

mo naman.

Mamaya

kana tumae.“
pagpupumilit niya pa nguni’t sinamaan ko lang siya ng tingin.

“

Oo

nga naman Greg. May banyo rin naman jan eh. Gusto mo samahan ka pa namin sa loob hehe.“
Si Teejay. Nginitian ko lang siya, nahihiya ako dahil maging ang dahilang iyon ay rinig pa nila. Nakaramdam tuloy ako ng kahihiyan nang mapagtantong narito nga rin pala itong si Dion na kanina pa ako hindi tinitignan. Ramdam ko ang pag-iwas niya pero pinipilit kong hindi iyon pansinin dahil alam ko naman ang rason kung bakit siya umiiwas ngayon. Hindi lang din kasi ako sanay na ganyan siya katahimik ngayon.

“

Namamahay

ung pwet ko eh haha kaya di ako

makakadumi

rito. Alam naman nila yon.“
Tukoy ko kina Jelai at Cheng.

“Ganon ba? Gusto mo

hatid

kana namin?“
Muli akong napatingin kay Teejay sa suhestiyon niyang iyon pero umiling ako bilang pagtanggi. Nahihiya akong baka abala ko pa sila.

“Hindi na, kaya ko naman na eh. Isa pa

mapapalayo

lang kayo.“

muling tanggi ko kay Teejay pero ang tingin ko ay nakay Dion na halata nang naiinis sa presensya ng katabi.

“

Wushoo

…

Wushoo

…

Sige

na mukhang hindi ka na namin

mapipilit

pa.“
Tumayo si Jelai at lumapit sa akin. Isinukbit niya ang kamay sa kaliwang braso ko at saka bumulong. “Siguraduhin mo lang na

ikukwento

mo sa akin yan.

Lagot

ka sakin bukas.“
Bulong nito at sinamaan ko lang siya ng tingin.

“

Letse

dami mong lernings, walang ganon.“
Bulong ko rin sa kaniya pero nginisihan niya lang ako. Nagpatuloy kami sa paglalakad.

“

Huwag

nga ako Greg, hindi mo nakikita ang sarili mo kaya manahimik ka. Alam kong may kinalaman yan kay Dion, bakit nasaktan ka ba? Tsk… Sabi sa iyo eh.

Bukas

o kahit mamaya

pagkauwi

mo ikwento mo lahat…. Kung hindi, ako mismo ang

magsasabi

sa kaniya.“
Nanlalaki ang matang tinignan ki su Jelai. Nag peace sign naman siya nang akma ko siyang babatukan.

“Gago ka, ge na mauna na ako.”
Humiwalay ako sa pagkakasukbit niya at bahagyang lumayo. “Siguro sinama mo ko rito para

inggitin

. Nuks, nice! Congrats!

Nagwagi

ka letse.

Ge

na mauna na ako.“

Hindi siya tumugon sa sinabi kong iyon. Mukhang nagmamadali ang gaga.

“Yung sinabi ko huwag mong kakalimutan!”
Rinig ko pang sigaw niya, binigyan ko lang siya ng flying kiss at saka kumaway. Sa huling pagkakataon ay napatingin ako sa gawi ni Dion na kasalukuyan na rin palang nakatingin sa akin. Nang magtama ang tingin namin ay siya na rin ang kusang umiwas.

Kumirot ang dibdib ko sa katotohanang umiiwas na nga siya. Ito na rin siguro iyong sinasabi ni Jelai na huli na ang lahat. Kung kela’ng narealize ko na gusto ko siya ay ito namang araw na hindi ko na siya dapat gustuhin pa. Masakit ang katotohanan pero kailangang tanggapin.

Habang pababa sa escalator ay hindi ko maiwasang hindi mapangiti nang mapait. Ito na siguro marahil ang karma ko sa lahat ng inis na nararamdaman ko kay Dion, may gawin man siya o wala.

Hindi ko tuloy maiwasang hindi mapaisip, lahat ng mga ginawa niya ay napakalaking puntos non kaya siguro ganito na lang kabilis na nahulog ako sa kaniya.

’ Grabe naman kasi kung makipag kaibigan, pakiramdam ko ay mayroong

halong

harot

.’

Mula rito sa kinatatatuyan ko ay kitang kita ko na ang dilim ng gabi. Kinuha ko ang phone ko at napatingin sa oras. Alas sais na rin pala ng gabi, ilang minuto na lang din ay mag-aalas siyete na rin. Masyadong mabilis ang oras, hindi ko namalayang gabi na pala.

Nang makalabas ay yumakap sa akin ang malamig na simoy ng hangin. Masyado nang maraming tao maya ganon na lang din ang dami ng sasakyan. Palibhasa kasi uwian na ng mga trabahadoor kaya medyo mahirap na ring sumakay sa ganitong ora.

. Naglakad na ako papunta sa waiting shed at doon ay naghintay ng Jeep na papuntang Sta. Ana. Nang may tumigil sa harapan ko ay akma na sana akong sasakay nang may biglang humawak sa braso ko. Nanginig ang buong katawan ko at agad akong nakaramdam ng takot, hindi agad ako nakakilos. Mabilis kong hinigit ang braso kong hawak hawak ng di kilalang tao at nang nakawala ay agad ko siyang hinarap. Ganon na lamang ang gulat ko nang makita ko si Dion sa harapan ko.

“

D-Dion

,“
utal na pagtawag ko sa kaniya. Humihingal naman siyang tumitig sa akin.

“

Putek

ka,

muntikan

na akong mamatay sa sakit sa puso ron ah.

Aatakihin

ako sa takot jusko ka.“ histerikal na sambit ko sa kaniya. Pero nananatili parin siyang tahimik habang nakatingin sa akin. Medyo nauurat na ako kasi panay lang siya ganiyan. ’

Napipe

na ata ampt.’

“Hoy!

Sasakay

ka ba o hindi?

Lintek

na! bumaba kana kung hindi ka sasakay! Sayang ang

pasahero

! T*

ngina

mo bakla!“ Agad akong nakaramdam ng hiya nang isigaw iyon ng driver. Agad akong napababa dahil sa hiya. Bigla akong nakaramdam ng sakit sa dibdib ko nang marinig ang panlalait na iyon ng Driver. Pakiramdam ko ay ginusgahan na niya ang buong pagkatao ko kung makapagmura siya.

Agad naman akong napatingin kay Dion nang bigla siyang umakyat sa loob habang hawak hawak ang kamay ko. Nagpatianod lang ako sa kaniya hanggang sa maupo kami sa pinakadulo ng upuan. Hindi ako makatingin sa paligid ko dahil pakiramdam ko lahat ng pasahero ay nasa akin ang paningin. Agad naman akong napatingin kay Dion nang hawakan niya ang kamay ko at marahan iyong pinisil. Sa ginawa niyang iyon ay gumaan ang pakiramdam ko, kasabay non ay ang mabilis na pintig ng puso ko.

Napatingin ako sa mga mata niya, ganon na lamang ang gulat ko nang makita kung gaano nangangalit ang mga mata niya. Pakiramdam ko ay anytime magwawala siya sa galit. Wala pa man siyang ginagawa pero nararamdaman ko na ang galit niya.

“

Manong

anong isinisigaw mo kanina?“
Mahinahon nguni’t halatang galit na tanong ni Dion. Napatingin ako sa kaniya, pilit na pinapahinahon.

“

W-Woy

, ano ka ba.

P-Pabayaan

mo na lang.“
Sambit ko nguni’t tinignan lang ako nito.

“

Bakit

nasaktan ka huh?“
Maangas namang tugon ng driver. Kitang kita ko ang pag-igting ng panga ni Dion. Humigpit din ang pagkakahawak niya sa kamay ko pero hindi naman ganoon kariin.

“

Binastos

mo tong kasama ko eh.“
Sambit muli nu Dion pero nginisian lang siya ng driver.

“Pake alam ko? Bata kung

manggugulo

ka ay bumaba kana lang. Bakit boyfriend mo ba yan? T*angina alam niyo bang kasalanan yan?“ Muli akong napayuko nang muling magmura ang driver. Hindi ko alam na ganito pala kasakit ang makatanggap ng mura mula sa ibang taong hindi mo naman kilala. Grabe pa kung husgahan ka.

“Eh gago ka pala eh. Gusto mo bang mawalan ng trabaho?”
Galit na talagang sigaw ni Dion kaya naman ay napahawak na ako sa braso niya, pilit na pinahihinahon. Natatakot ako sa maaaring mangyari sa pagitan ng dalawa. Ayokong may mangyari sa isa sa amin ni Dion sa loob ng jeep na ito. Kung magpapatuloy kami ay paniguradong talo kami ni Dion.

“Gago! bakit sino ka ba sa tingin mo? Hoy bata hindi ka kawalan kaya bumaba kana.”

“Hindi mo ako kilala pero si Nicolai Cordova kilala mo ba?” Napatingin muli ako kay Dion nang banggitin niya ang pangalan ni Tito Nic.

“Boss ko yan baket?”
Maangas muling tugon ng driver, napangisi naman bigla si Dion.

“

Buti

naman,

sasabihan

ko siyang bukas na bukas din ay alisin kana.

Nga

pala, Dion Cordova kung hindi mo ako kilala.“
Ang kaninang maangas at matapang na mukha ng driver ay biglang namutla at kitang kita ang takot sa mga mata niya. Dali dali naman siyang humarap sa amin at agad na nagmakaawa. .

“

B-Boss

wala namang

ganyanan

.

Patawad

sa mga nasabi ko.

Huwag

mo lang akong alisin sa trabaho ko. Ito na lang ang

bumubuhay

sa

pamilya

ko boss. May mga anak pa akong nag-aaral, kaya sana boss, patawad sa mga nasabi ko.“
Pagmamakaawa naman nito, kulang na lang din ay lumuhod siya sa harap namin. Agad naman akong nakaramdam ng awa sa kaniya.

“

Sa

kaniya mo na lang sabihin yan bukas.

Lumuhod

ka narin kung

kinakailangan

.

Sa

susunod din ayusin mo yang

bunganga

mo.“ walang ganang sambit ni Dion at muli akong hinila pababa.

Nang makababa ay hinila niya muli ako sa tabi at doon ay nakapumewang na nakatingin sa akin. Napatungo naman ako, hindi makapagsalita.

Narinig ko ang buntong hininga niya kaya naman ay nag-angat ako ng tingin sa kaniya.

“

Ayos

ka lang ba?“ Nag-aalalang tanong niya. Tumango naman ako bilang pagtugon.

“

A-Ayos

lang naman ako. Sana hindi mo na ginawa iyon baka

mapahamak

ka pa.“
Nakatungong tugon ko. Hindi n ulit tumingin sa kaniya. Alam kong magkasalubong parin ang kilay niya.

“

Anong

hayaan?

Adik

ka ba?

Binastos

ka eh.“ Lalo kong naitungo ang ulo ko sa hiya. Hindi ko alam kung bakit biglang pumatak ang luha ko. Pero aaminin ko, natatakot talaga ako. Hindi ko pa kasi naranasan ang ganoon kaya ganito na lang ang takot ko. Pero grabe ang bilib ko kay Dion sa mga oras na ito.

“

U-Umiiyak

ka ba?“ Lumapit siya sa akin at hinawakan ako sa magkabilang balikat ko at iniharap sa kaniya. Doon ay nakita niya akong umiiyak. Muli akong napatingin sa mga mata niya, ang kaninang galit na mata ay napalitan ng sakit. Hindi ko alam kung iyon ba talaga iyon o mali lang ang interpretasyon ko.

“

Tahan

na.“
Aniya at hinawakan pa ang magkabilang pisngi ko at gamit ang dalawa niyang hinlalaki ay pinunasan niya ang luha sa mga mata ko.

Doon ay pinakiramdaman ko ang kamay niya, malambot iyon at makinis. Mahaba rin ang mga daliri kaya kayang kaya niyang sakupin ang mukha ko gamit ang isang kamay.

Natulala ako nang bigla niya akong yakapin, hindi mahigpit, hindi rin maluwag. Sakto lang para makaramdam ako ng kapayapaan. Napapikit ako at ninamnam ang sandali. Hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko. Kinakabahan ako, masyadong mabilis ang tibok ng puso ko. Gustuhin ko mang itulak siya nang bahagya pero hindi ko magawa. Sa kabilang banda ay nakaramdam ako na ligtas ako sa yakap niyan. May kung ano sa loob ko na nagsasabing sana’y magtagal pa ang ganitong posisyon namin. Aaminin ko, napakasarap sa pakiramdam ang yakap niyan. Bigla nitong inalis ang isipin ko, gumaan din ang pakiramdam ko. Talagang kakaiba.

Ilang minuto kaming nasa ganoong posisyon nang siya na rin ang kusang humiwalay sa pagkakayakap sa akin.

“

Huwag

mong ipakita sa akin na nasasaktan ka at

umiiyak

ka, dahil sa tuwing nakikita kitang ganyan doble ang sakit na nararamdaman ko. Kung pwede lang na

akuin

ko ang sakit na nararamdaman mo ay ginawa ko na, hindi lang kita makitang umiiyak at nasasaktan.“
Hindi agad ako nakapagreact sa sinabi niyang iyon. Masyadong mabilis ang tibok ng puso ko, hindi ko maipaliwanag ang kiliting nararamdaman ko sa loob ng dibdib ko. Ang sarap sa tenga ang marinig ang boses niya, pinapakaba naman nito kapag nagsasalita na siya.

“

Huwag

mo rin akong

pipigilan

na gawin ang mga bagay na iyon lalo na kapag involved ka, dahil hindi ko alam ang kaya kong gawin kapag may nakita akong

butil

ng luha na pumatak jan sa mata mo.“
Hindi ulit ako nakagalaw sa sinabi niyang iyon, hindi parin nagsisink in sa isip ko ang sinabi niya kanina lang, at eto na naman, may panibago na na naman siyang salita na nagpaulit-ulit sa tenga ko.

Ayokong mag-assume pero alam kong gusto niya rin ako.

KABANATA 25

Tulala parin ako at hindi makapagsalita. Hindi parin nagsisink in sa utak ko ang matatamis  na salitang binitawan ni Dion. Sa mga sinabi at sa mga ginawa niya ay gumaan talaga nang husto ang pakiramdam ko. Pakiramdam ko ay safe na ako nang yakapin niya ako.

“S-Salamat,”  hindi ko inaasahan na masasabi ko iyon. Kita ko rin kasi na tila hinihintay niya rin akong magsalita. Wala talagang salita ang lumalabas sa utak ko. Hindi ko talaga alam kung ano ang sasabihin ko sa kaniya, hindi ko alam kung ano ang maitutugon ko sa matatamis niyang salita. Masyado parin akong nagugulat sa mga pinapakita at pinagsasabi niya ngayon.

Napabuntong hininga siya, hindi gusto ang sinabi kong iyon. Gusto kong maiyak dahil nauubusan talaga ako ng salita kapag nanjan siya sa tabi ko, lalo na ngayong magkalapit lang kami.

“Yun na yon?” di makapaniwalang tanong niya, napayuko naman ulit ako sa hiya.

“

S-Sana

hindi mo na lang ginawa yon.“ nakayukong dagdag ko pa. Lalo siyang napabuntong hininga at nakapamewang na sinapo ng noo.

“

Sa

dami ng sinabi ko yan lang ang sasabihin mo?

Hanep

ka rin ah. Alam mo ba kung gaano kahirap sabihin yon sa ’yo?“  hindi makapaniwalang sambit niya pa. Nag-angat ako ng tingin at sinalubong ang mga mata niya. Seryosong seryoso siya dahilan para magsalubong ang dalawang kilay niya.

Nang makita ang reaksyon ng mukha niya ay hindi ko maiwasang hindi mapangiti nang palihim. Ang gwapo niya kasi, nagmumukha pang cute kapag nagagalit.

“S-Sorry na.”

“

Anong

sorry? Hindi yan ang kailangan kong marinig Greg!“ Napipikon na sambit niya pa. Wala talaga akong ideya kung ano ang tinutukoy niya. Hindi ko rin alam ang sasabihin ko. Masyadong magulo ang isip at nararamdaman ko.

“Eh bat ba kasi nagagalit ka?”  inis rin na sambit ko. Muli siyang bumuntong hininga at umayos ng tayo.

“

Hayaan

mo na nga.“ Wala nang magawang sambit niya. Dismayado.

“

S-Sige

na, mauuna na ako.“

 

Akmang tatalikod na ako nang muli niyang hawakan ang braso ko dahilan upang matigilan ako.  Mabuti na lang din talaga ay may kadiliman itong  parte na tinatayuan namin sa harap ng St. Paul kaya hindi kami ganoon kakita ng mga taong dumadaan sa kabilang kalsada. 

“

Sa

akin kana sumabay.“  Aniya

“H-Hindi na.”  pagtanggi ko at muli na naman siyang bumuntong hininga.

“ It’s ok Greg, alam ko na.“ Agad na nanlaki ang mga mata ko at mabilis na tumibok ang puso ko. Hindi ako makapaniwalang tumitig sa kaniya.

’ Hindi pwede huhu.

Yari

ka sakin bukas

Jelai.’

“A-Alam mo na ang alin?”  Kinakabahang tanong ko. Masyadong mabilis ang tibok ng puso ko sa mga oras na ito. Hindi pa ako handang umamin sa kaniya.

“Alam ko na.” pambibitin niya pa, lalong  bumilis ang tibok ng puso ko sa mga oras na ito. Mukhang wala na akong magagawa pa, mukhang sinabi na rin ni Jelai sa kaniya. Humanda

ka lang talaga sa akin bukas na babae ka. Pero pwede ko paring

itanggi

. 

Oo

tama!’

“H-Hindi totoo ang sinabi ni Jelai. H-Hindi kita crush.”  Utal na pagtanggi ko. Pero imbis na magulat siya ay bigla lang siyang ngumisi. Hindi ko alam kung para saan ngisi niyang iyon o kung meron ba dapat siyang ikangisi. Lalo tuloy akong kinabahan dahil sa ngisi niyang iyon.

“

Talaga

ba?“  Nakangising tanong niya, nanghahamon.  Naiwas ko ang tingin ko dahil pakiramdam ko ay hinihigop ang kaluluwa ko sa mga titig niyang iyon.

“

O-Oo

,

h-hindi

kita crush. H-Hindi totoo yung sinabi ni Jelai.“ tugon ko at naramdaman ko naman ang paglapit niya sa akin.

“Pero hindi yan ang inaasahan kong sasabihin mo. At isa pa, wala naman kaming napag-usapan ni Jelai tungkol dito.”  Agad akong napatingin sa kaniya nang sabihin niya iyon.

’

Ibig

sabihin ba non?…. Porchop malala!!! Wala

naaaa

…

Huhuhu

malay ko bang hindi pala sila nag-uusap ni Jelai huhu. Wala na talaga patay na ako nito!’

Napaatras ako nang marahan siyang lumapit sa akin. Atras ako nang atras habang siya naman ay abante nang abante. Nang wala na akong maatrasan ay lalong bumilis ang tibok ng puso ko. Ipinukol niya ang kaliwang kamay sa side ko dahilan upang ma corner niya ako. Akmang iiwas ako ng tingin nang bigla niyang hawakan ang baba ko gamit ang kanan niyang kamay at saka iniharap ang mukha ko sa kaniya. Lalo niya pang inilapit ang mukha niya sa mukha ko dahilan upang maibaba ko ang ulo ko. Pero hindi iyon sapat dahilan upang tuluyan na niyang mailapit ang mukha niya. Hinliliit na lamang ang pagitan ng aming mukha dahilan upang maramdaman ko ang mainit at amoy na amoy ko rin ang amoy mint niyang hininga.

“

Ngayon

mo sabihin sa akin na hindi mo ako gusto.“  Nakangising hamon niya pa. Napalunok ako dahil sa kaba. Hindi agad ako nakapagsalita. Muli siyang ngumisi at lalong inilapit ang mukha sa akin.  Hindi ko alam ang gagawin ko kaya napapikit na lang ako. Inaabangan ang susunod niyang gagawin. Ilang minuto ang lumipas nang wala akong nararamdaman pagdampi ng labi niya sa labi ko kaya agad kong iminulat ang mga mata ko at agad namang nagtama ang aming paningin. “

Maaaring

ang isip mo ay kayang magsinungaling pero ang mga mata mo hindi. Kung anong sinasabi at salitang lumalabas sa bibig mo ay siya namang taliwas sa sinasabi niyang mga mata mo. Mas honest pa ang mata mo kesa sa isip mo tsk…“  hindi agad ako nakapagsalita sa sinabi niyang iyon.

“

Bakit

may gusto kana ba sa

’kin

?“  natulala ako sa diretsong tanong niyang iyon. Lalo akong hindi nakaimik. Pakiramdam ko ay sobrang pula na ng mukha ko dahil sa hiya na nararamdaman ko. Kung pwede lang magpalamon sa lupa ay nagawa ko na.

“Silence means yes.”  nakangising sambit niya pa kaya napamaang naman ako.

“A-Anong? Hoy ang

kap–

“  hindi ko na naituloy ang sasabihin ko nang bigla niyang idikit ang hintuturo niya sa labi ko upang pigilan akong magsalita.

“

Oo

na,

sinasagot

na kita. Wait.“  Aniya at kinuha pa ang phone niya. May kung ano siyang tinignan don at pagkatapos non ay ibinalik na niya ang phone niya.

“July 1st, sa oras na 7:58 pm,

tandaan

mo yan dahil yan ang araw at oras na sinagot kita.“ muli akong napamaang sa sinabi niyang iyon. Hindi ko alam kung ano ba talaga ang sapak ng isang to.

“

T-Teka

nga! Teka nga! Hindi kita maintindihan eh.

Kanina

lang eh hindi mo ako pinapansin tapos ngayon

naggaganyan

ganyan kana sa harap ko.

Hanep

ka rin ah.

Kakaiba

ang sapak mo!“ hindi ko na napigilan ang kwestyunin siya sa ginagawa niya. Naiirita ako eh, kanina para akong hangin sa tabi niya, miski ang tignan ako ay hindi niya magawa tapos ngayon naggaganyan ganyan siya sa harap ko. Sarap niyang sapakin.

“Oh bakit anong meron kanina?”  maang-maangang tanong niya, inirapan ko naman siya at saka bumuntong hininga.

“Eh ano bang ginagawa mo rito? Hindi ba kasama mo ang babaeng yon kanina? Dun ka sa kasama mo wag ka rito!”

“Grabe hindi pa naman tayo

nagtatagal

pero grabe kana agad kung magselos.“

“Selos?

Neknek

mo

uy

!

Lakas

ng

confi

mo ah.

Bigwasan

kita jan eh.“  inis na sambit ko pa at napanguso naman siyan

“Eh sa gusto kitang makasama eh. Tsk… Pangit mo kabonding, matapos kong kumanta

lumayas

layas

ka.  Hindi ko tuloy nagawa ang tampo

epek

ko tsk… Pasalamat kana lang din dahil hindi ko kayang magtampo sa ’yo. Makita lang kita agad pakiramdam ko buo na ang araw ko.“ May kung anong humaplos sa puso ko nang marinig ko ang sinabi niyang iyon. Iniwas ko ang tingin ko dahil baka mahalata niya ang pamumula ng mukha ko.

“Hindi mo alam kung gaano kasakit para sa akin ang tanggapin yung sinabi mo nung nakaraan. Gusto kong

tigilan

na pero hindi eh. Hindi kana talaga mawala sa

sistema

ko.“ Napalingon ako sa kaniya nang marinig ko ang sinabi niyang iyon. Wala akong nararamdaman na panunumbat mula sa kaniya pero biglang nangibabaw ang guilt sa loob ko.  Hindi niya man sabihin na nasasaktan siya pero nararamdaman ko naman iyon. Hindi ko alam kung paano niya nagagawa iyon. Ang iparamdam sa akin na nasasaktan siya kahit hindi niya sabihin.

“H-Hindi ko alam kung bakit ang

rupok

ko pagdating sa ’yo.“ umiwas siya ng tingin at kita ko kung paano niya pinunasan ang mga mata niya. Muli akong nakaramdam ng guilt sa loob ko. Hindi ko alam kung paano ko pahuhupain ang sakit na nararamdaman niya sa mga oras na ito.

Marahan akong lumapit sa kaniya at dahan dahan siyang niyakap. Ramdam ko ang pagkagulat niya pero hindi ko iyon pinansin.

“S-Sorry, hindi ko alam kung ano ang gagawin ko para

pahupain

yang sakit na nararamdaman mo. Pasensya na.“

“Kiss mo na lang ako para mawala na tong sakit na nararamdaman ko.”  Agad kong nailayo ng katawan ko mula sa pagkakayakap sa kaniya. Sinamaan ko siya ng tingin nguni’t nginitian niya lang ako. Ang inis ko ay biglang napawi at napalitan iyon ng kiliti sa dibdib.

“Kiss mo mukha mo! Pakers ka!”

“

Wushoo

…

Wushoo

!!

Yumayakap

yakap kana ngayon  ah. Baka sa sunod niyan ano na…“  Pambibitin niya sa sinasabi. Sinamaan ko naman siya ng tingin.

“

Ano

?“  Curious na tanong ko, muling sumilay ang ngisi sa labi niya.

“Kiss na..”  agad siyang lumayo nang akma kong hahampasin ang braso niya. Nakakaurat talaga ang lalaking to.

“Tara na nga umuwi na tayo. Baka masyado akong matuwa sa ’yo baka hindi kana makauwi sa inyo.”  Pilyong sambit niya pa at pinisil pa ang ilong ko.

KABANATA 26

“

Sige

na mauna ka nang umalis.“

“

Pinapaalis

mo na ba ako? Grabe ka naman, ilang  araw kong

tiniis

ang hindi ka makita ah.

Tas

ang makasama ka ngayon ay limitado pa,

pinapaalis

mo pa ako. Grabe ka lods,

buhayin

mo ulit puso ko argh!!“ Natawa ako sa kaniya nang umakto siya na parang nasasaktan talaga.

“

Mukha

ka talagang angry birds.“  Natatawang sambit ko, sumeryoso naman siya at napanguso.

“Grabe talaga, bukod sa pinapaalis mo na ako

nilalait

mo pa ako. Grabe kana talaga lods. Hindi mo alam kung gaano mo

pinapatay

nang paunti-unti ang puso ko.

Patay

na nga ito noong nakaraan eh, lalo mo pang

pinapatay

.“ hindi ko alam kung seryoso ba siya sa sinasabi niya o nagbibiro lang siya. Natatawa talaga ako sa pag-iinarte niya. Para siyang tanga.

“

Dami

mong alam kasalanan mo rin naman yon.“

“Eh sa gusto lang kitang makasama that time eh. Pakiramdam ko kasi ikaw na lang ang pwede kong

makausap

non, pero that time

sinungitan

mo pa ako kaya ayon, nadagdagan ang sama ng loob ko. Ang hirap pala talagang gustuhin ka, pero ayos lang, kung ang masaktan ako habang

ginugusto

ka ay tatanggapin ko.“ muli akong nakaramdam ng guilt sa puso ko nang marinig ang sinabi niyang iyon. Tumitig ko sa mga mata niy, malamlam iyon, kitang kita mo ang lungkot. Hindi ko tuloy maiwasang hindi mahawa sa lungkot na nakikita ko sa mga mata niya.  Nakangiti siya pero malamlam ang mga mata niya.

’ Hindi ko alam kung paano ko

maiibsan

iyang lungkot na nararamdaman mo. Pakiramdam ko tuloy ako ng

sanhi

niyang

lungkot na nararamdaman mo.’

“S-Sorry”  hindi ko naiwasang hindi humingi ng sorry sa kaniya. Muling binalot ng guilt ang loob ko. Sinungitan ko siya nang hindi ko man lang napapakinggan ang side niya. Pero siguro kung hindi ko ginawa iyon siguro hindi ko parin maaamin sa sarili ko na gusto ko na siya.

“Hindi ayos lang, wala ka rin namang ideya that time at isa pa hindi ko naman agad sinabi sa ’yo.”

 

Aniya, hindi agad ako nakapagsalita. Biglang nangibabaw ang katahimikan sa aming dalawa.

“

Pwedeng

magtanong?“ Nag-angat siya ng tingin sa akin at ngumiti nang bahagya.

“

Oo

naman yes, huwag lang confidential hehe.“

“Di ko alam kung confidential ba ito pero gusto ko lang

itanong

kung bakit gusto mo ng

makakausap

that time?“

“

Ahh

yun ba? Wala naman, bored lang ako.“  Pilit ang ngiting sambit niya. Hindi ako naniwala ron dahil may kakaibang lungkot akong nababasa sa mga mata niya. Alam kong may malalim na dahilan iyon kaya hindi niya masabi sa akin. Muli tuloy akong nakaramdam ng guilt sa loob ko.

“

K-Kung

may problema ka pwede ka namang magsabi sa akin.

Mahirap

din minsan ang itago yan lalo na kapag mag-isa ka lang.“

“

Ayos

lang ako, pero salamat.“

“

Nasasabi

mo yan kasi pinipilit mo. 

Huwag

mong solohin ang problema mo ok? Maghanap ka ng pwede mong

pagsabihan

.“

“

Edi

ikaw na lang ang

pagsasabihan

ko lagi hehe.

Tsaka

mas ok na rin siguro na solohin ko na lang din.

Ganon din naman eh. Solohin mo man o hindi masasaktan ka parin naman. Hahaha mas mainam na punan mo na lang ung pagkukulang na hindi nila binibigay sayo nang hindi umaaasa sa iba. Wala rin naman kasing mangyayari ket may kasama ka. Panandaliang mawawala ung sakit pero kapag mag isa kana doon mo ulit mararamdaman ung sakit na panandaliang nawala.“ Muli akong napatitig sa kaniya. Masyadong malaman ang sinasabi niya. Gets ko ang punto niya. Sa mga sinabi niya ay humanga ako sa maturity ng isip niya. Hindi ko tuloy maiwasang hindi hawakan ang kamay niya at marahan iyong pinisil. Ramdam ko ang pagkagulat niya.  Hindi ko alam kung para saan itong ginagawa ko pero pakiramdam ko ay dapat kong gawin iyon lalo na para sa kaniya.

“Hindi ko man

nararanasan

yang nararamdaman mo ngayon pero gusto kong

ipaalam

sa ’yo na simula ngayon ay nandito na ako palagi sa tabi mo,

pakikinggan

kita hanggang sa magsawa ang tenga ko.“  Bukal sa loob na sambit ko. Napatitig naman siya sa kamay kong nakahawak sa kamay niya, maya maya pa’y bigla na lamang siyang ngumisi. Kumunot ang noo ko at takang tinignan siya.

“Sabi sa ’yo eh. Bukod sa yakap may kasunod pa eh. May nalalaman ka nang

HHWC

ah.“  Nakangising aniya dahilan upang mabitawan ko ang kamay niya.

“

Ano

naman yang

HHWC

?“  Takang tanong ko, medyo naiirita na rin ako sa kakaibang ngisi niyang iyon.

“HOLDING HANDS WHILE

CHIKACHIKA

“ 

“

Korni

mo naman. Umalis kana nga.

Kahit

kailan talaga hindi ka

makausap

nang

matino

.“

“

Toh

naman parang binibiro ka lang eh. Gusto pa nga kitang makasama eh.

Sorna

.“  Panunuyo niya pero sinamaan ko naman siya ng tingin.

“Pero grabe ah,

kakaumpisa

pa lang natin ngayon grabe kana kung

gumanyan

.

Sorna

kasi.“

“Ewan ko sa ’yo, sige na mauna ka nang umalis.

Inaantok

na rin ako eh.

Medyo

gabi na rin. “

“

Mamaya

na galit ka pa eh.“

“Hindi nga ako galit.”

“

Galit

ka eh. Sorry na kasi.“  Napairap ako dahil sa kakulitan ng isang to. Hindi ko alam kung saang banda o parte ko nagustuhan ang lalaking ito. Kakaiba talaga.

“Hindi nga ako galit ok? Tsaka wala naman akong dahilan para magalit tsk.

Sige

na masyadong nang gabi umuwi kana rin baka hanapin kana nila Tito Nic. “  Bumuntong hininga siya sa kawalang magawa. Gusto ko na rin kasing ipahinga ang binti ko nangangalay na rin.

“Magkita na lang tayo bukas. Sige na mauna ka nang umuwi.”  agad na nagliwanag ang mata niya nang sabihin ko iyon.  Hindi ko alam pero napangiti ako sa loob ko nang makita ko ang reaction niyang iyon.

“

Nukss

naman talaga, bakit

idedate

mo ba ako?“ 

“

Hinde

, umuwi kana bukas na lang ulit tayo mag-usap.“  agad na napalitan ng pagkangiwi ang kaninang maaliwalas niyang mukha.

“Hayst… Ang

kuripot

mo.

Sige

na, mauna ka nang pumasok sa loob.

Pagkapasok

mo uuwi na rin ako.“  Tumango na lang ako at hindi na nagsalita pa. Bago ko isara ng gate ay kumaway pa muna ako sa kaniya at nakangiti naman siyang kumaway din.

Bahagya kong isinara ang pintuan, pinakiramdaman siya. Sumilip ako sa may awang at doon ay kitang kita ko kung paano siya magsaya.  May naririnig pa akong “YES”  mula sa kaniya. Pinanood ko pa siyang umalis habang nakapamulsa at sumisipolsipol sa kalsada. 

Sa nasaksihan ko ay hindi ko maiwasang hindi mapangiti at kiligin.  ’ Kakaiba talaga ang isang yon.’

Pumasok na ako at nakita ko naman sila mommy sa sala. Naupo ako ron at nakipagkwentuhan sa kanila. Nang makaramdam si mommy ng pagkaantok ay sumabay na rin akong umakyat papunta sa kwarto ko.

Pagkalock ko ng pinto ay agad akong lumundag sa kama at ibinagsak ang katawan sa malambot kong kama.

Para akong nakalutang sa sobrang sarap sa pakiramdam. Hindi ko maipaliwanag ang saya, tuwa, at kilig na nararamdaman ko sa mga oras na ito.  May mga pagkakataon pang sinasampal sampal ko ang sarili ko dahil baka nananaginip lamang ako pero sa tuwing masasaktan ako ay doon rumerehistro sa isip ko na nasa reyalidad ako.

Ganito pala talaga ang pakiramdam na magustuhan ka rin ng taong gusto mo. Tho naramdaman ko rin naman ito kay George pero hindi naman ganito. Hindi ko maipaliwanag ang sayang nararamdaman ko dahil hindi ko ito inaasahan.

Sa hindi inaasahan ay hindi ko tuloy naiwasang hindi maipagkumpara si George at Dion. Tho hindi naman na ito importante pero gusto ko lang makita ang pinagkaiba nila.

Si George ay loko pero sweet, samantalang ito namang si Dion ay loko rin. May mga bagay kay Dion na hindi mo inaasahang magugustuhan mo. Siya kasi yung tipong kahit walang ginagawa ay mauurat ka na. Paano pa kaya kapag kinausap kana niya.

Si George naman ay may pagkaseryoso, masyado ring showy si Dion hindi katulad ni George. Mas madali nga lang basahin ng isip ni George kesa kay Dion.

May mga bagay na lamang si George kay Dion pero hindi naman ganon karami di katulad ng kay Dion. Maraming bagay ang meron si Dion na hindi ko nakikita kay George. Iyon siguro ang  Mga bagay na nagpahulog sa akin dahilan upang magustuhan ko siya.

Ipinikit ko ang aking mga mata, hindi na muli silang pinagkumpara.

Masyado akong natutuwa sa araw na ito dahil sa mga nangyari. Hindi ko rin alam pero pakiramdam ko ay napakaraming nangyaring kaganapan sa buong maghapon.

Masigla kong ipinikit muli ang mga mata ko at hinayaang lamunin ng antok ang kabuohan ko.

KABANATA 27

BRISK…. BRISK…

Napamulat ako ng aking mga mata nang marinig ang sunod sunod na pagtunog ng phone ko. Kinuha ko iyon at tinignan ang messages na natanggap ko habang kinukuskos-kuskos ang kaliwang mata ko gamit ang kaliwang kamay ko.

Nang makita ang mga messages ay hindi ko alam kung matutuwa ba ako o maiinis dahil sa tadtad na messages ni Dion.

15 unread messages…

From Dion:

5:30 am

Hello! Gising kana ba? Ako gising na actually,

kagigising

ko lang tas ikaw agad unang pumasok sa isip ko hehe….

Received.

From Dion:

5:31 am

Ay nakalimutan ko, Good morning pala hehe.

Gising

ka na ba? Gusto kitang

makausap

. Gusto kitang tawagan pero baka tulog ka pa kaya ichachat na lang muna kita.

Received.

From Dion

5:35 am

Woi

grabe naman

puyat

ka ba kagabi?

Siguro

iniisip mo ako noh? Tsk kaya pala hindi ako makatulog kagabi nang maayos eh. Sabi kasi sa mga nababasa ko sa fb at tiktok kapag daw hindi ka makatulog ibig sabihin non may taong

umiisip

sa ’yo. Kaya siguro hindi ako makatulog kasi ikaw yung

umiisip

sakin noh?

Umamin

kana

, aamin

din ako.

Received.

From Dion

5:45 am

A morning text doesn’t only mean Good morning. It also means I think about you when I wake up.

Received.

From Dion

5:51 am

Masyado ba akong

magaang

nagising? Tsk siguro nga alas

singko

palang pala ng umaga hehe. Pasensya na po.

Sige

balik na ko sa tulog, sleep well sana sa paggising mo ako agad ang

hahanapin

mo kasi nung gumising ako ikaw agad ang hinanap ko haha.

Received.

Ilan lang yan sa mga messages na sinend niya, habang binabasa ko lahat ng iyon ay hindi ko maiwasang hindi mapangiti sa kakornihan niya. Pero aaminin ko kinikilig ako habang binabasa lahat ng iyon. Hindi ko alam na may ganitong side pala si Dion. Ang cute lang kasi si George hindi naman ganito. Parang si Dion lang ang kilala kong ganito.

Ibinaba ko ang phone at saka nagtungo sa banyo upang maghilamos at magsipilyo. Nang matapos ay muli kong kinuha ang phone ko at saka bumaba.

“Good morning po Nay Nelia.”
Bungad na bati ko kay Nay Nelia nang maabutan ko siyang naglilinis ng lababo. Napatigil naman siya at pinunasan ang kamay bago lumapit sa akin.

“Magandang umaga rin sa iyo iho, hindi kana

ginising

ng mommy at daddy mo dahil

napakahimbing

ng tulog mo.

Nga

pala,

nakaalis

na sila papunta sa ob ba iyon? Basta magpapacheck up ang mommy mo.“

“Ganon po ba? Sayang hindi ako

nakasama

.“

“

Paano

ka

isasama

eh ang

himbing

ng tulog mo.

Maupo

kana riyan at nang

maipaghanda

na kita.“
Gaya ng sinabi ni nay Nelia ay naupo na ako at ipinaghanda niya naman ako ng makakain.

“

Saan

ka nga ba

nanggaling

kagabi? Tila pagod na pagod ka.“
tanong ni nay Nelia habang nilalagyan ng sinangag ang plato ko.

“Jan lang po kami sa Rob

namasyal

… Salamat po.“

“

Ikaw

na bata ka huwag mong masyadong

sanayin

na umuwi ng gabi. Masyado pa namang maraming loko ngayon.“

“

Opo

nay Nelia, kasama naman po namin ang mga boyfriend nina Cheng at Jelai eh.“

“

Oo

nga pero kahit na, mas maiging

nag-iingat

parin kayo, lalo kana. Oh siya sige kumain kana riyan.

Tawagin

mo na lamang ako kapag tapos kana.“
Tango na lamang ang isinagot ko kay nay Nelia.

TING!!

Hindi pa man ako nakakasubo ay biglang tumunog ang phone ko kaya naman ay agad ko iyong inilabas at tinignan kung sino ang nagmessage.

From Dion:

Gara

niseen

lang ako. Ang dami kong sinabi pero ni isa wala akong natanggap na tugon kahit good morning wala.

Hayst

…

Napakakuripot

mo naman. Ang aga mong patayin ang puso ko :’((

Received.

’

Jusko

ang agang

magdrama

.’

Napangiti ako nang mabasa ko iyon. Ibinaba ko ang kutsarang hawak ko at saka nagreply sa kaniya.

To Dion:

Grabe naman kasi kung magchat ka.

Nangwawarshock

eh.

Tsaka

jusko ka ang

aga-aga

dami mong kakornihan.

Sent.

Ibinaba ko ang phone ko at akmang susubo na ay muling tumunog ang phone ko.

From Dion:

Grabe naman sa kakornihan, masama bang ikaw agad ng hanapin ko sa umaga? Tsk..

Received.

Natawa naman ako sa kadramahan niya. Hindi ko tuloy lubos na maisip kung si Dion nga ba talaga ang taong ito.

To Dion:

Wala naman akong sinabing ganon pero grabe naman kasi ikaw. Ang aga mo kung gumanyan, baka nga hindi ka pa

tumatayo

jan sa

higaan

mo eh. Yaks

Sent.

Reply ko at wala pang isang minuto ay nakatanggap agad ako ng reply mula sa kaniya.

From Dion:

Hehe….

Hinintay

kasi kitang

magreply

.

Received.

{DION SENT A PHOTO}

Ay nasend hehe…

Received.

Ramdam ko ang nagkumawalang ngiti sa labi ko nang makita ko ang sinend niyang picture. Nakahiga siya habang nakatapis ng kumot ang dibdib niya, magulo ang buhok pero hindi masagwa ang itsura bagkus ay nagpadagdag appeal sa kaniya. Sabayan pa ng matamis niyang ngiti. Hindi ko tuloy maiwasang hindi kiligin.

To Dion:

Mukha

ka paring angry birds hahahaha.

Sent.

Muli akong natawa nang i-angry react niya iyong reply ko sa kaniya. Napaka asar talo ng mokong.

“Oh bakit hindi mo pa ginagalaw iyang pagkain mo? natinag ako nang marinig na nagsalita si nay Nelia.

“May

nireplayan

lang po.“

“

Kumain

kana baka

lumamig

yang pagkain mo.“ Tango na lang ulit ang itinugon ko kay nay Nelia. Nag-umpisa na rin akong kumain, hindi na ako nakatanggap pa ng message mula kay Dion.

Ilang sandali pa ang lumipas nang muling tumunog ang phone ko. Pero sa pagkakataong ito ay hindi na message. Kundi tawag na. Agad kong nilock ang phone ko para hindi mag appear ang name ni Dion. Pero ilang sandali pa ay muli siyang tumawag at muli ko ring nilock ang phone ko.

“Oh bakit hindi mo sagutin iyan?

Mukhang

kanina pa tawag nang tawag ah.“ napatitig naman ako kay nay Nelia. Malawak ang pagkakangiti nito sa akin. Hindi normal sa paningin ko.

“

I-Iba

po ang ngiti niyo nay Nelia ah. H-Hindi ho iyon ganon.“ Utal na tanggi ko. Alam kong wala pa siyang sinasabi pero kutob ko na may punto ang pangiti-ngiti niyang iyon.

“Aba wala naman akong ginagawa ah. Ang sabi ko lang eh sagutin mo na dahil baka kako importante ang sadya.” hindi na ako muling nagsalita o kumontra pa. Nagpatuloy ako sa pagkain hanggang sa muli na namang tumawag si Dion sa akin.

“Kung ako sa iyo

SASAGUTIN

ko na iyan.“ Muling sabat ni nay Nelia na pinakadiinan pa ang salitang ’ SASAGUTIN’
pakiramdam ko tuloy ay hindi malabong walang alam si Nay Nelia.

Hindi ko na ulit iyon pinansin pa, nagpatuloy na ako sa pagkain nguni’t muli akong napatigil nang muling nagsalita si Nay Nelia.

“Kayo

ba’y

nagkakamabutihan

ng alaga ko?“
Halos mabilaukan ako sa diretsong tanong na iyon ni nay Nelia. Agad akong uminom ng tubig at nang makabawi na ng hininga ay gulat akong napatingin sa kaniya.

“Hindi na ako magtataka pa ron, alam mo bang matagal ka nang hinahanap ng batang iyon?

Walang

araw na hindi ka niya

naikukwento

sa akin.“
Nakangiting dagdag pa ni Nay Nelia. Napatitig ako sa kaniya, hindi makapaniwala sa narinig.

“

P-Papaano

pong nangyari iyon? I mean paanong matagal na niya akong hinanap?“
hindi makapaniwalang tanong ko. Hindi ko inaasahan ang pangyayaring ito.

“Mas maiging siya na ang iyong tanong

sapagkat

wala ako sa posisyon upang sabihin ang lahat ng

lalaman

ko. Mas maiging sa kaniya mo malaman

kaysa

sa akin. Oh siya, ipagpatuloy mo na iyang pagkain mo.

Tawagin

mo na lamang ako kapag tapos kana. “
hindi na ako nakapag-react pa nang biglang umalis si nay Nelia.

Ang daming tanong sa isip ko na gusto kong masagot. Kaya nang matapos ay agad kong hinugasan ang pinggan na ginamit ko at saka umakyat sa kwarto ko.

Kinuha ko ang phone ko at tinignan kung mayroon bang bagong chat si Dion, nang wala akong makita ay bagsak ang balikat ba nahiga ako sa kama.

Sa maghapong iyon ay hindi na muling nagchat pa si Dion, hindi na rin ako nagchat sa kaniya. Wala tuloy akong ginawa buong maghapon kundi ang matulog.

Lumipas ang oras at hindi ko namalayan na madilim na pala. Nang tignan ko ang labas ay madilim na. Kinuha konanh phone ko at tinignan ang oras. Alas siyete na ng gabi, grabe ang itininulog ko.

Binuksan ko ang phone ko at doon ay muli akong nakatanggap ng sunod-sunod na messages mula kay Dion. Hindi ko pa man nababasanlahat ay hindi ko na agad maiwasang hindi mapangiti.

6 unread messages…

From Dion:

Good afternoon, kamusta ka? Pasensya na hindi ako

nakapagchat

sa ’yo, busy sa Liga eh. Btw

panalo

kami. Next week na ang finals. Btw miss na kita hehe. Kung pwede nga lang na nandito ka sa tabi ko kanina siguro lalong

gumanda

ang laro ko.

{DION SENT A PHOTO}

Ramdam ko ang pagkapula ng mukha ko. Sa simpleng message niyang iyon ay napangiti ako, pero ang ngiting iyon ay napalitan ng kilig nang makita ang sinend niyang picture.

Naka jersey siya na kulay white at may number na 1, nakangiti siyang hawak-hawak ang bola gamit ang kanan niyang kamay.

Sa sinend niyang iyon ay hindi ko maiwasang hindi kiligin. Ang pogi niya lalo sa suot niyang jersey. Kita ko rin ang butil ng pawis niya pero nakakatuwa lang na kahit mukhang katatapos lang ng laro ay parang hindi man lang namantsahan ang Jersey niyang kulay puti.

{ DION IS CALLING }

{ 🎶NOW PLAYING: ISA LANG BY

ARTHUR

NERY

}

Agad na na nagtayuan ang balahibo ko nang bigla siyang maghumming. Hindi ko inaasahan ang ginawa niyang iyon. Hindi ko alam kung paano niya nagagawa sa akin itong nararamdaman ko ngayon. Masyadong mabilis ang tibok ng puso ko,

🎶

Pag-usapan muna natin ang iyong gabi

Ikaw ang pahinga ko, mahal

Lumiliwanag aking ngiti kapag kausap na kita

Pasensya lang kung🎶

Muling nagtayuan ang balahibo ko dahil sa napakalalim ng boses niya, hindi masakit sa tenga bagkus ay napakasarap pakinggan non. Kuhang-kuha niya ang paraan ng pagkakanta ng tunay na kumanta non. Nakakamangha.

🎶

Babalik pa rin sa atin

Kahit ’di mo ’ko hanapin

Magpapaalipin lang sa ’yo

Pinapawi mo ang uhaw ng aking puso

Oh, sabik sa lalim

Ng pagtingin mo para sa ’kin

’Pag napansin mo na ako

Ipapaunawa ko agad sa ’yo na🎶

Muli akong humanga sa galing at sa ganda ng boses niya. Halos mapapikit na ako dahil sa sobrang sarap sa tenga ang marinig siyang kumanta. Acapella siyang kumanta, walang background music kaya lalong lumabas ang ganda ng boses niya.

🎶

Kung mang-aakit, akit ka na naman

Pwede bang sa akin, akin lang?

Kung mang-aakit, akit ka na naman

Pwede bang sa akin, akin lang?🎶

Kakaiba talaga siya kung kumanta. Damang dama mo ang bawat lirikong kinakanta niya dahil sa emosyon na pinaparamdam niya sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya. Siya palang ang kilala kong may kakayahang iparamdam sa nakikinig ang totoong emosyon ng kanta. Pakiramdam ko tuloy ay siya ang persona at idinaan niya na lang sa kanta ang nararamdaman niya. Masyadong nakakamangha.

KABANATA 28

“

Woi

!

Anjan

ka pa?“  Natinag ako nang marinig ko ang bahagyang pagsigaw niya. Hindi ko namalayan na tapos na pala siyang kumanta.

“

A-Ahhh

,

o-oo

…

Oo

.“  Agarang tugon ko. Hindi agad nakapag react. Masyado parin akong lunod sa kagandahan ng boses niya. Pakiramdam ko ay parang nasa tabi ko lang siya habang kinakanta niya ang kantang iyon kanina.

{ “

Kamusta

yung kanta ko?“}

“

A-Ah

… A-Ayos lang.“

{

Ayos

lang?}

“

Oum

.“

{

Bukod

sa ayos lang?

Ano

pa?}

“

M-Maganda

.“

{

Bukod

sa maganda, ano pa?}

Agad akong napapikit dahil sa inis dahil sa dami niyang tanong.

“Ang dami mong tanong. Bahala ka jan.” Inis na sambit ko at rinig ko naman ang mahinang pagtawa niya.

{ Cute mo.}

Iyon pa lang ang sinabi niya pero matindi na agad ang impact sa akin. Ramdam ko ang pamumula ng mukha ko, muli akong nakaramdam ng kakaibang kilig sa puso ko. Ewan ko ba, kapag siya na ang nagbibitaw ng ganyang salita sa akin ay masyadong oa ang nagiging reaksyon ko.

“

Dami

mong alam.

Ano

na naman ba?“ Inis kunyaring sambit ko. Tinatago ang kilig.

{ Grabe galit agad,

kinantahan

lang naman kita hayst… Hindi ba pwedeng kiligin ka na lang?} 

Naiimagine ko ang mukha niya nang marinig ko ang hinanaing niyang iyon, masyado siyang cute sa imagination ko. Sa imagination nga lang hehe.

“Eh ano naman ba kasing gagawin ko?”

{ Ang

mamiss

ako gaya ng

pagkamiss

ko sa ’yo.}

Hindi agad ako nakaimik sa mabilis niyang sagot. Hindi ko iyon inaasahan kaya ganito na naman ang impact ng sinabi niya sa loob ko.  Siguro kailangan ko nang sanayin ng sarili ko sa mga ganitong banat niya na kahit korni at cringe ay hindi ko parin maiwasang hindi kiligin.

{

Natahimik

ka na naman.

Kinikilig

yarn?}

“

Gagi

haha.

Kapal

mo naman lods“  natawa ako sa sinabi niya at ganon dim naman siya, ang cute lang kasi ng pagkakasabi niya ng word na ‘YARN’

{ Biro lang hehe.

Nga

pala namimiss na kita. Gusto kitang makita ngayon pero alam kong hindi ka naman

papayag

.} 

Malungkot na aniya, napangiti naman ako.

“

Namiss

din naman kita.“  Tugon ko at natigilan naman siya. Matagal bago siya nakaimik. Ramdam ko ang pagkagitla niya, dahil don ay muli akong napangiti.

{

T-Talaga

?} 

’di makapaniwalang usal niya.  Mahina naman akong natawa sa naging reaksyon niyan.

“

Sige

hindi na lang.

Ayaw

mo ata eh.“  Biro ko

{

W-Woi

wag ganon!

Walang

ganyanan

aba

.

Saglit

, wait ka lang jan! I miss you too!} 

Tarantang aniya at napangiwi naman ako nang bigla niyang patayin ang call. 

Napabuntong hininga ako at tinignan ang call namin na inend niya. Sa hindi inaasahan ay nakaramdam ako ng lungkot.  

’ Gusto ko pang marinig ang boses niya.’

Natulala ako nang mapagtanto ko ang nasabi sa isip.

Hindi na ako muling nag-isip pa ng kung ano-ano. Naibaba ko ang phone ko kasabay ng pagbagsak ko sa kama. Nakatulalang napatitig ako sa kisame, nag-isip-isip.

Hindi ko alam kung tama bang pagdudahan ang nararamdaman ko kay Dion. Hindi naman sa ano pero hindi ko talaga minsan maiwasang hindi mapaisip. Medyo natatakot din ako, hindi ko maiwasang hindi matakot minsan lalo na’t medyo sariwa pa para sa akin ang nangyari sa pagitan namin ni George.  Pero sa tuwing sasagi sa isip ko ang mga actions at reaksyon na pinapakita niya sa akin ay gumagaan ang pakiramdam ko. Nawawala ang alinlangan, takot at pangamba sa loob ko.

Masyadong gwapo si Dion at hindi ko talaga maipagkakaila iyon. Hindi ko lang din talaga maiwasang hindi mapaisip minsan lalo na’t ganito lang ako.

Inahon ko ang isip ko sa pagkalunod mula sa pag-iisip.  Muli akong nahiga, umabot ng kalahating oras nang nasa ganon akong posisyon nang makatanggap ako ng call. Agad na lumiwanag ang mukha ko nang makita ang pangalan ni Dion. Tumikhim pa muna ako bago sagutin ang call.

“H-Hello” ginawa kong parang inaantok ang tono ng pananalita ko.

{ Matutulog ka na ba?}

Tanong niya,  mukhang hinahapo pa.

“Inaantok lang, maya-maya lang din ay baka matulog na rin ako. Ikaw ba?” Tugon ko, kahit hindi naman talaga ako inaantok o matutulog. Gusto ko lang mag-inarte.

{ Ganon ba? Sayang naman nandito na kasi ako sa harap ng bahay niyo eh.} Biglang lungkot na aniya. Nakaramdam naman ako ng guilt.

“A-Anong ginagawa mo riyan?”

{ Gusto kitang makita eh. Miss na kasi kita, mukhang hindi na talaga kita makikita ngayong araw.} Malungkot na talagang sambit niya. Nahawa ako, bumuntong hininga ako at inalis ang nag-iinarte kong ugali.

“Sige wait baba ako.”

{Hindi na, baka maistorbo kita.} Hindi ako kumibo, tinurn off ko ang mic para hindi niya marinig ang pagbukas ko ng pinto maging ang pagbaba ko.  Saktong paglabas ko ay muli siyang nagsalita.  Marahan akong naglakad habang pinakikinggan siya.

{Anjan ka pa ba? Mukhang tulog ka na ata. Sige na bukas na lang ulit. Good night. Maha– gusto kong sabihin na mahal kita pero baka magitla ka. Hindi ko alam kung maririnig mo pa ito. Gusto kong iparamdam sa ’yo na hindi lang pagkagusto ang nararamdaman ko sa ’yo dahil ang nararamdaman ko ay mas mabigat pa ron. Masyado na naman akong madaldal tsk.. ewan ko ba pagdating sa ’yo eh nagiging ganito ako.  Good night, tahanan ko.} Lumamlam ang mata ko, tumibok nang mabilis ang puso ko. May kakaibang kiliti akong naramdaman sa loob ko. Kaya nang iend niya ang call ay binuksan ko na ang gate.

“G-Greg” gulat na sambit niya. Mukhang hindi niya inaasahan ang paglabas ko. Lumapit ako sa kaniya at agad siyang niyakap. Hindi niya ulit iyon inaasahan. Hindi ko rin iyon inaasahan. Hindi ko alam kung bakit biglang nagkusa ang katawan ko na bigla siyang yakapin.

Tahimik lang kami ni Dion habang nakayakap parin ako sa kaniya. Hindi ko alam ang sasabihin ko, hindi ko rin alam ang gagawin ko kung bibitiw na ba ako o hahayaang siya na ang kusang bumitaw.

Pero hindi ko maiwasang hindi mapaisip muli, ganito pala ang pakiramdam, Masyadong matangkad si Dion kumpara sa akin kaya ang tenga ko ay nasa dibdib niya, dahilan upang marinig ko ang tibok ng puso niya, nararamdaman ko rin ang mainit at mabango niyang hininga at nararamdaman ko ang katawan niya sa katawan ko.

“Damoves kana naman ah.” Agad kong inalis ang pagkakayakap ko sa kaniya nang marinig ko ang mahinang bulong niya. Nakangisi na siya ngayon kaya agad ko siyang sinamaan ng tingin.

“Anong damoves? Kapal mo!”  pag-angil ko na lalong ikinangiti niya. Ewan ko kung para saan ang ngiti niyang iyon pero ang gwapo niya sa pagkakangiti niyang iyon.

“Bakit hindi pa ba damoves kung matatawag ’yon?” Pang-aasar niya pa.

“Bahala ka jan.” Asar na sambit ko, akmang tatalikod na nang bigla niyang hawakan ang braso ko at agad na idinikit sa kaniya.

“Huwag mong ugaliing talikuran ako, pero ayos lang patuloy parin naman kitang hahabulin kahit tumalikod o tumakbo ka man.”   ramdam ko muli ang pagkapula ng mukha ko. Hindi ko na maitago ang nagkukundawalang kilig sa loob ko.

“Kainis ka, dami mong nalalaman sa buhay. Eh ano nga ba ang rason mo bakit ganitong oras eh ginigimbala mo ang pahinga ko?”

“Namiss kita eh.” Tugon niya na pinisil pa ang tip ng ilong ko. “Pagod rin naman ako, kaya nga ako pumunta rito kasi ikaw ang pahinga ko.” dagdag niya pa at saka marahang inilapit ang mukha niya at saka ginawaran ako ng halik sa noo.  Matapos non ay humiwalay na siya mula sa pagkakayakap sa akin at saka inabot ang isang plastic bag na naglalaman ng pagkain. Hindi ko iyon napansin kanina kaya gulat ko iyong tinignan.

“Ano yan?” Takang tanong ko kahit na obvious naman na pagkain ang dala niya.

“Shawarma rice at melkti, fries at burjer” natawa ako sa kaniya dahil sa pagkakapronounce niya ng ‘MILK TEA AT BURGER’

“Nako nag-abala ka pa. Tsk… Napakarami pa nito.” Angil ko na ngiti lamang ang itinugon niya. “Tara pasok ka, doon natin to kainin sa loob.”  Yaya ko at nagliwanag naman ang mukha niya.

“T-Talaga? Nakakahiya naman. Akina yan.” Aniya at kinuha ang plastic bags na dala niya. Pinagbuksan ko siya ng pinto at saka niya ako hinintay sa loob. Sabay na kaming pumasok dahil nahihiya raw siya kasi gabi na rin ika niya, na baka maistorbo niya ang nasa loob. Sinabi ko naman na ayos lang dahil ganitong oras ay nanonood pa sila mommy at daddy ng tv sa sala.  Pagkapasok namin ay agad naman kaming napansin ni mommy na nanlalaki pa ang mga mata.

“Oh Dion anak buti’t napadalaw ka.” Bungad ni mommy na si Dion agad ang inasikaso. “Come here, sana nagsabi kang pupunta ka edi sana nagbake ako ng cupcakes.” inalalayan niya si Dion hanggang sa makaupo siya sa upuan sa loob ng kitchen. Napasimangot naman ako dahil nakalimutan na ako ni mommy.

“Mom! How about me po?” Nakangusong sambit ko. Nagseselos. Napangiti naman si mommy sa akin. Napatingin naman ako kay Dion na ang lawak ng pagkakangiti sa akin. Tila nahiya ako dahil sa iniasta kong iyon.

“You’re  big boy enough na baby. And isa pa magkasama na tayo buong maghapon hehe. Come here na, I will prepare your foods.”  Lumapit na ako at saka inilapag ang pinamili ni Dion..

“Bumili na po siya mom.” Sambit ko na itinaas pa ang plastic bags.

“Hokiiee…”  Tugon niya at saka pinaupo ako. Siya na rin ang naglabas ng shawarma rice, milk tea, fries at malaking burger.  Bale lima lahat iyon, lima ang shawarma rice, same with milk tea, fries and burger.

“You’re so sweet naman. Hihi, para sa amin ba itong excess?”  Malambing na tanong niya kay Dion, tinutukoy ang ilang food na binili niya.

“Yes po tita.” Magiliw namang tugon ni Dion na lalong ikinalawak ng ngiti ni mommy. Nang maihain na sa amin ang pagkain ay naupo na rin si mommy sa harapan ni Dion. Tahimik kaming kumain ni Dion habang si mommy naman ay nakapangalumbabang tinitigan si Dion. Ramdam ko naman ang pagkaconcious nito kaya hindi ko maiwasang hindi mapangiti.

“You look so gwapo. I like your eyebrows, your eyes, your lips. Lahat ng anggulo ng mukha mo ay gusto ko. Sayang kung napaaga ang dating mo rito ay ikaw sana ang pinaglihian ko hihi.”  Sabay kaming nasamid ni Dion nang sabihin ni mommy iyon.

“Mom?” panunuway ko pero lalo lamang siyang ngumiti.

“Can I ask something?” Tanong niya na na kay Dion ang paningin.

“Sure po tita.” Nahihiyang tugon ni Dion. Lalong lumawak ang pagkakangiti ni mommy.

“When pa?” muli akong nasamid sa tanong na iyon ni mommy. Napatingin naman ako kay Dion na parang proud pa na humarap kay mommy.

“Actually po noong nakaraan lang, nauna ko pong sinagot ang anak niyo kaya po ngayon ay nililigawan niya na po ako.” di makapaniwalang napatitig ako sa kaniya. Sinamaan ko siya ng tingin pero ngumiti lang siya sa akin. Hindi kita mata.

“H-Hoy! Anong nililigawan kapal mo ah.” Angil ko, natawa naman siya.

“Totoo naman ah.”

“Hoy! Anong totoo ka jan, ikaw nga tong bigla-bigla ma lang nagsasabing ‘Oo, sinasagot na kita’ out of nowhere. Kapal ng peslak mo ah.” Asar na sambit ko na ikinatawa niya.

“Ang cute niyo hihi. You look so in love with each other.” Kinikilig na sambit ni mommy, muli naman akong nasamid habang si Dion naman ay todo ang ngiti. Mukhang sang-ayon pa ata sa sinabi ni mommy.

’ Kung alam ko lang na ganito edi sana hindi ko na inimbitahan ang lalaking ito.’

KABANATA 29

Matapos ang pagsalo-salo namin ay nagpasya nang umuwi si Dion. Masyado na ring late kaya nang makapagpahinga siya matapos kumain ay nagpasya na siyang umuwi.

“Kung pwede lang na makasama ka buong magdamag ay nagawa ko na.” Malumanay na sambit niya. Malamlam ang mga matang tumitig siya sa akin. “Parang ayoko nang matapos ang gabi basta ikaw ang kasama ko. Ampangit lang kasi mukhang nagmamadali ang oras, masyadong mabilis ang takbo, tsk…” Dagdag niya pa at napangiti naman ako dahil parehas kami ng nararamdaman.

“Gusto rin kitang makasama pero wala eh need mo paring umuwi.” nagliwanag ang mukha niya nang sabihin ko iyon. Nahawa ako sa ngiti niya kaya napangiti narin ako. Ang cute eh.

“Jan na lang ako tulog, tabi tayo.” Pilyong sambit niya at bahagya ko naman siyang hinampas sa braso.

“Loko ka!” Namumulang suway ko, lalo akong nakaramdam ng pamumula nang lumawak lalo ang ngiti niya. Nang-aasar.

“Eh ano ngayon?, Pareho naman tayong lalaki.”

“Adik ka talaga eh noh?” Namumula ang mukhang umiwas ako. Hindi ko alam kung saang rason, kung sa kilig ba, sa inis, o sa hiya? Kung anu-ano kasi ang sinasabi niya. Nakakawindang!

“Maybe sa ’yo, yes. Isusuplong mo ba ako kung sakaling maadik lalo ako sa ’yo?” Pakiramdam ko ay kulay kamatis na ang mukha ko dahil sa pinagsamang inis, hiya, at kilig na nararamdaman ko.  Tahimik naman siyang tumawa pero hindi iyon naligtas sa tenga ko dahil narinig ko parin. “Ang cute mo lalo na kapag kinikilig ka, gaya ngayon.” dagdag niya pa na lalong nagpabilis ng tibok ng puso ko at nagpainit lalo ng mukha ko.

“Sige na mauuna na ako masyado ng late. Pahinga kana.” lumapit siya sa akin at hinawakan ang magkabilang pisngi ko. Napapikit naman ako nang maramdaman ang marahang paghalik niya sa noo ko. “Good night, have a sweet dreams. Sleep well.” napangiti ako at marahang nagmulat ng mga mata. Nagtama ang aming tingin, muling kumislap ang mata niya sa paningin ko. Nangungusap din ang kaniyang mga mata, tila mayroon pang gustong sabihin nguni’t tila nagtatalo ang isip at puso nito.

“Good night, sleep well.” Nakangiting sambit ko, muli niya akong niyakap hanggang sa siya na ang kusang bumitaw.

“Sige na pumasok kana sa loob.”

“Hintayin kitang makaalis bago ako pumasok.”

“Hindi na, sige na mauna ka na saka ako aalis kapag nakapasok kana sa loob.” wala na akong nagawa pa kundi ang pumasok na lang. Pagkapasok ko ay hinintay niya pa munang ilock ko ang gate bago siya umalis.  Pagkapasok ko sa loob ay hindi ko na naabutan sila mommy sa sala, wala ng tao. Umakyat na ako at agad na ibinagsak ang katawan sa malambot kong kama. Agad namang tumama ang mata ko sa kisame at doon ay nag-isip. Biglang lumitaw ang pogi at nakangiting mukha ni Dion. Hindi ko tuloy maiwasang hindi pamulahan ng mukha lalo na nang maalala ang paraan ng pagyakap at paghalik niya sa noo ko.

Nagawa naman na ni George iyon sa akin noon pero iba parin ang pakiramdam kapag si Dion na ang gumawa. Parang bago sa akin.

Nalunod ang isip ko sa kakaisip hanggang sa hindi ko na namalayan na nakatulog na ako.

KINABUKASAN, nagmulat ako ng aking mga mata nang marinig ang pagvibrate ng phone ko. Inaantok ko iyong kinuha at agad na sinagot ang call.

{Morning.} napabalikwas ako ng tayo nang marinig ang malalim at malambing na boses ni Dion. Hindi agad ako nakapagreact dahil sa gulat.

{Nagising ba kita?} Muling dagdag niya, huminga muna ako nang malalim saka siya sinagot.

“M-Morning, hindi naman. Kagigising ko lang din.” tugon ko, mahihimigan parin ang pagkaantok.

{Ahh… Kumain kana?}

“Hindi pa, kagigising ko lang eh. Baka after kong maghilamos ay bababa na ako. Ikaw ba?”

{Kanina gutom ako, pero nang makausap kita, nawala bigla ang gutom ko hehe.}

“Ang aga ng kakornihan mo.” nakangiwing sambit ko, tinatago ang kilig,  rinig ko naman ang mahinang pagtawa niya.

{Kamusta pala tulog mo? Ako ba ang nasa panaginip mo?} tanong niya pa, napaisip naman ako kung anong pakiramdam ko habang natutulog.  Nang walang maisip ay sumagot na ako.

“Bukod sa hindi ko alam ay ayos naman ang tulog ko. Hindi kasi ikaw ang nasa panaginip ko.” biro ko, rinig ko naman ang pagtiim bagang niya. Napangiti ako. Pikon eh.

{Sama ng ugali mo talaga, ang aga-aga mong patayin ang puso ko tsk.} angil niya dahilan upang matunog akong mapatawa.

“Binibiro ka lang eh. Sorry na.” panunuyo ko, matunog naman siyang napangiwi.

{Apology accepted, pasalamat ka talaga hindi kita matiis kahit mapanakit ka. }

“Kasi baka hindi na ako magising kung ikaw ang nasa panaginip ko.” dagdag ko, hindi ko inaasahan. Nagkusa ang bibig ko. Ramdam ko rin ang pagkagitla niya. Parehas kami.

{G-Greg…} utal na pagtawag niya sa pangalan ko.

“Ows?” napapangiting tugon ko. Hindi niya parin kuha ang biro ko.

{Yung sinabi mo, totoo ba?} tila kinakabahan siya. Ramdam ko natetense siya kaya tahimik akong napalabi.

“Oo naman yes! Horror kasi eh. Hahahaha” doon ay hindi ko na naikubli ang nagkukundawalang pagtawa. Wala akong nakuhang reaksyon mula sa kaniya, nagtaka ako.

“Woi! Nanjan ka pa? Sorry” paghingi ko ng sorry, naguilty ako dahil baka na-offend ko siya.

{Sorry san?}

“Na o-offend kita.”

{Di naman, na amaze lang ako kasi ngayon lang kita narinig na tumawa nang natural kaya hindi agad ako nakapagreact.}  Sa sinabi niyang iyon ay ako naman ang hindi nakapagreact. Matagal na namutawi ang katahimikan sa aming dalawa.

{May gagawin ka ba mamaya?} tanong niya, napaisip naman ako. Wala naman kaming napag-usapan nila Jelai at Cheng na aalis kami mamaya, wala na rin naman akong gagawin kaya wala talaga akong gagawin mamaya.

“Wala naman, bakit?” tugon ko.

{Gusto mong gumala tayo? Tayong d-dalawa lang hehe.} napangiti ako sa tono ng pananalita niya. Nahihiya. {P-Pero ayos lang naman kung hindi.} dagdag niya pa.

“Sige… Sige… What time ba? Tsaka saan?” nakangiting tugon ko. Siniglahan ko pa ang tono ng pananalita ko para hindi na siya makaramdam ng lungkot.

{T-Talaga?} excited na tanong niya. Hindi ako nakapagsalita. {Intra us? Mga 5 sunduin kita. Sige maya na lang ulit. See you later! I miss you na agad.} Dagdag niya, hindi na naitago ang excitement. Pagkababa niya ng call ay napangiti ako at tinignan ang pangalan niyang unti-unti nang nawawala sa screen.

Tumayo na ako at nagtungo sa banyo para maghilamos. Nang matapos ay bumaba na ako. Naabutan ko sila mommy at nay Nelia sa kusina na nag-uusap naputol lang iyon nang mapansin nila akong papalapit sa kanila.

“Good morning mom!” bati ko at hinalikan siya sa magkabilang pisngi. “Good morning po nay Nelia!” Bati ko rin kay nay Nelia at hinalikan din siya sa pisngi. Hindi na rin ako naiilang na gawin iyon dahil hindi narin naman iba sa akin si Nay Nelia.

“Ayiehh… Mukhang maganda ang gising ng baby namin ah.” mapanuksong sambit ni mommy. Napanguso ako.

“Lagi naman pong maganda gising ko mom ah.” nakangusong angil ko. Lalo lamang lumawak ang pagkakangiti niya.

“But today hits different hihi.” lalong nanunuksong sambit niya. Hindi na lang ako nagsalita pa dahil paniguradong aasarin ako lalo ni mommy.  Nagpatuloy na kami sa pagkain at hindi parin nawawala ang panunukso ni mommy na sinabayan pa ni Nay Nelia. Lalo pa nila akong tinukso nang magpaalam ako na aalis kami mamaya.

Lumipas ang oras at hindi na ako mapakali. Naeexcite ako na sumapit ang alas singko ng gabi. Pero parang ang tagal ng oras.  Hindi narin nagparamdam si Dion kaya buryong buryo ako sa paghintay ng oras.

Nang mag-alas kuwatro na ng hapon ay nag-asikaso na ako.  Habang naghahalungkat ng damit sa closet ay naiistress ako. Hindi ko kasi alam ang susuotin. Hanggang sa nauwi na lang sa plain t-shirt na kulay cream at khaki pants na hindi abot sa aking paa ang isinuot ko.

“Baby yiehh, nanjan na si Dion hinihintay ka.” rinig kong sambit ni mommy, kinikilig pa.

“Yes mom! Coming!” ilang sandali pa nang makontento na sa suot ay lumabas na ako. Medyo nakakaramdam din ako ng kaba sa hindi malamang dahilan. Hindi ko alam kung saan nagmumula ang kabang ito. Siguro dahil ito ang unang beses na aalis kami ni Dion nang kaming dalawa lang.

Pagkababa ko ng hagdan ay agad na nagtama ang aming mga mata. Kumislap ang mata niya sa paningin ko, kasabay non ay ang mabilis na tibok ng puso ko.

“Good evening.” Nakangiting bati niya nang tuluyan na akong nakababa. Bahagya siyang lumapit sa akin at doon ay marahan niyang hinawakan ang magkabila kong pisngi, naramdaman ko na lang ang labi niya na bahagyang hinalikan ang aking noo. Hindi agad ako nakapagreak, hindi rin agad ako nakakilos. Nakaramdam din ako ng hiya dahil nandito sa harapan namin si mommy na kahit hindi ko lingunin ay alam kong kinikilig na.

KABANATA 30

“S-Sorry, di ko mapigilan eh.” aniya nang humiwalay na siya sa pagkakalapit sa akin. Pakiramdam ko naman ay nag-iinit na ang mukha ko dahil sa hiya.

“Yiehh so sweet ng mga nakshie ko.” parehas kaming umiwas ng tingin ni Dion nang marinig ang panunukso ni mommy. “Oh siya sige na you may leave na. Baka abutin kayo ng gabi sa date niyo hihi. Take care of our baby Dion anak ok?” nakangiting tumango naman si Dion.

“Yes po tita, kinuha ko po siya nang kumpleto at ibabalik ko rin po siya nang buo at walang kulang hehe.” nagtawanan naman sila ni mommy sa birong iyon ni Dion. Hindi ko alam kung saang part ang biro ron, hindi kasi ako natawa eh.

Nauna na akong lumabas dahil masyado na akong nahihiya sa mga pinagsasabi ni mommy. Tahimik akong naghintay at ilang minuto din ang lumipas ay sumunod na si Dion papalabas.

Habang naglalakad siya papunta sa gawi ko ay doon ko lamang napag-aralan ang kabuohan niya. Napakagwapo niya sa suot niyang black bomber jacket at nagbigay angas sa kaniya ang plain white shirt na talagang mas bumagay sa kaniya. Napangiti ako nang makalapit siya sa akin.

“Cute mo.” Nakangiting bungad niya matapos akong lapitan. Ramdam ko ang pamumula ng mukha ko kaya agad akong tumalikod sa gawi niya.

“Woi nagmamadali ka naman. Excited kana bang masolo ako?” Napahinto ako sa paglalakad nang marinig ang sinabi niyang iyon. Medyo napalakas din iyon kaya alam kong narinig iyon ng mga nagpepedikab. Narito na kasi kami sa Laundry shop dito sa dulo ng Felix, harap kasi non ay ang waiting shed na kung saan ay doon pumapara ng sasakyan.

“Asa ka.” Pagtataray ko pa sa kaniya, natawa naman siya at hinawakan ang kamay ko at saka ako kinaladkad pasakay ng jeep. Medyo punuan ang sakay kaya hindi na kami nagkatabi sa pag-upo. It’s a good thing narin dahil ayokong magkatabi kami ngayon. Naaalibadbaran ako sa kahanginan ng lalaking ito.

Umandar na ang jeep kaya hunawak na ako sa railings na nakasabit sa itaas ng kisame ng jeep. Nang makita ako ni Dion ay ginaya niya ang ginawa ko. Napatingin ako sa kaniya at ganon na lamang kalawak ang pagkakangiti niya sa akin nang magtama ang aming mga mata. Inirapan ko siya dahilan upang lalong maningkit ang mga mata niya sa pagkakasingkit. Iniwas ko na lang ang paningin ko dahil nararamdaman ko na ang mga titig ng ibang pasahero sa amin.  Hindi man nila sabihin at hindi ko man nababasa ang isip nila ay nahihinuha ko na sa isip ko na ang ibang kasabay namin dito ay hinuhusgahan na ako. Sa kabila ng mga negatibong pag-iisip ay hindi ko na iyon pinansin pa. Wala rin naman akong mapapala kung iintindihin ko pa ang mga panghuhusga nila. Wala namang maidudulot sa akin iyon kaya mas magandang dedmahin ko na lang.

Nagpatuloy ang biyahe, patuloy parin ang pagsulyap ni Dion sa akin. Medyo nako- conscious na ako pero may parte sa loob ko na kinikilig sa tuwing magtatama ang aming mga mata at ngingiti siya nang malawak. Kanina ko parin napapansin ang ilang pasaherong kumukuha ng sulyap sa kaniya. Hindi ko naman maipagkakaila na gwapo talaga si Dion. Lalo ngayon na bagay na bagay sa kaniya ang outfit niya. Kaya hindi na ako magtataka pa na may-ilang pasahero ang nagnanakaw ng tingin sa kaniya lalo na ang dalawang babaeng nasa harapan ko. Nasa kanang side kasi ako napaupo habang siya naman ay sa leftside dahil nga sa punuan ang jeep kanina.

Napairap na lang ako nang muling magtama ang aming tingin at sinabayan niya pa ng pagkakangiti na halos hindi na muli makita ang mga mata niya.

Nagpatuloy ang biyahe hanggang sa bumaba na kami sa Faura at muling naglakad papunta sa 7/11 Pedro Gil upang sumakay ng jeep papuntang City Hall. Nang makasakay ay ilang minutong biyahe pa ay narating na namin ang City hall. Napakaliwanag ng paligid dahil sa nga ilaw na nakasabit sa mga puno ng mangga. Bumaba naman kami sa underpass at naglakad papasok sa Intra. Masyado na ring madilim, kakaunti lang ang ilaw dahilan upang kapusin ito sa pagbibigay ng liwanag sa paligid.

Agad akong napatingin kay Dion nang hawakan niya ang kamay ko. Nakaramdam naman ako ng kapayapaan nang gawin niya iyon at nang makita ang ngiti sa kaniyang mga mata.

Ngayon lamang ako nakapunta rito ng ganitong oras kaya medyo nangangamba ako kanina.

“Ang ganda maglakad sa ganito lalo na kapag ikaw ang kasama ko.”  Muli akong napatingin kay Dion nang sambitin niya iyon. Sa salita niya ay ramdam ko na ang sinseridad pero hindi na ako nag-alinlangan pa na hindi iyon paniwalaan dahil sa nakikita ko mismo ang sinseridad niya sa kaniyang mga mata.

“Salamat dahil ipinaramdam mo sa akin kung paano magmahal at kung gaano

kasarap

ang magmahal.“  Muli na naman akong natahimik nang bigla siyang magbitiw ng salita.

“Hindi ko naman sinasabi na mahalin o gustuhin mo rin ako, kaya ko namang

maghintay

eh. Ang hindi ko lang kaya ay iyong hindi mo ako

bibigyan

ng pagkakataon na iparamdam sa iyo kung gaano kita

kagusto

.

Mukhang

nagkamali ako.“  Napatigil kami sa paglalakad nang bigla siyang tumigil. Hinawakan niya ako sa magkabila kong pisngi at ipinagdikit ang aming mga noo.

“

Nagkamali

ako dahil hindi lang pala kagustuhan itong nararamdaman ko. Pwede ko bang sabihin na mahal kita?“ Hindi ulit ako nakakilos nang magbitiw ulit siya ng salita. Masyado ring mabilis ang tibok ng puso ko sa mga oras na ito. Iba-iba rin ang nararamdaman ko sa loob ko. Pero hindi iyon naging hadlang para hindi ko pakinggan ang mga sasabihin niya, dahil para sa akin ay napakasarap sa pakiramdam ang marinig ang lahat ng salitang binibitawan niya.

“Natatakot

kasi ako na baka kapag sinabi kong mahal kita, mabigla ka. Hindi naman ako natatakot na hindi ako makarinig ng tugon mula sa ’yo, ang kinakatakot ko ay baka mabigla kita at biglang magbago yang nararamdaman mo. “ Hindi ko alam kung bakit biglang kumirot ang dibdib ko nang makita kong magluha ang mata niya. Hindi ko alam ang sasabihin ko, hindi rin ako makakilos nang maayos dahil masyadong nanghihina ang mga tuhod ko dahil sa mga salitang binitawan niya, hanggang sa hindi ko na namalayan na nakayakap na pala ako sa kaniya.

“

H

indi

naman kita minamadali, maghihintay pa rin ako basta payagan mo lang ako na iparamdam sa ’yo na mahal kita at masabi sa ’yo na mahal talaga kita.“  Humiwalay siya sa pagkakayakap sa akin habang ako naman ay marahang napapikit at hinintay na lumapat ang labi niya sa aking noo.

’ Hindi ko man masabi na gusto rin kita, pero

pangako

,

ipararamdam

ko rin sa iyo ang mga bagay na dapat ay maramdaman

mo’

.