C1: The Creep

Hindi ito kwentong binabasa nang minamadali.

Jack, All Around ay umiikot sa mga pagitan ng pagnanasa at konsensya, lambing at karahasan—sa pagnanais na alam mong mali pero hindi mo maiwasan. May mga chapters na mabagal, may mga eksenang hindi komportable, at may mga sandaling parang masyadong totoo, minsan ay garapal. Sinasadya ko ’yon.

Hindi ko gustong gawing perpekto ang mga tauhan. Ang nais kong ikwento ay ang mga taong may bahid, ang mga desisyong walang malinaw na tama o mali, at ang mga damdaming dumarating kahit hindi mo hinihingi.

Kung may bahagi ng kwento na nagpabigat, nakalito, o parang pamilyar—salamat sa pananatili. Ang bawat like, comment, at silent read ay hindi lang numero para sa akin. Patunay ito na ang kwentong ito ay nararamdaman, hindi lang binabasa.

Dahan-dahan lang.At kung may kabanatang bumakat sa isip mo, malaya kang mag-iwan ng marka.

— KkidD

---

Naalimpungatan ako nang biglang huminto ang bus na sinasakyan ko sa tabi ng isang maliit na eatery. Isa-isang nagsibabaan ang mga pasahero—may mga mukhang gutom na gutom, may iba namang halatang pigil na pigil na ang ihi matapos ang napakahabang biyahe. Halos pito o walong oras na kaming nasa kalsada, at sa itsura ng paligid, mukhang malayo-layo pa kami sa Maynila.

Ako si Joachim Sandoval—hindi Joaquin, kundi J-O-A-C-H-I-M. German variant ng Joaquin, para malinaw. Madalas nagkakamali ang mga tao, kaya “Jack” na lang ang ginagamit ko. Mas madaling bigkasin. Ang nanay ko kasi ay dating GRO. Doon siya nabuntis ng isang Aleman na nagbakasyon dito sa Pilipinas—at matapos noon, wala na. Kahit anong bakas o balita, wala. Taglibog lang siguro sila nu’n kaya heto ako ngayon, lumaking iba ang kinikilalang ama.

Nag-iisa akong anak ng nanay ko, at ’yung asawa niya namang biyudo ay may dalawang batang anak. Sila ang itinuturing kong totoong pamilya. ’Yung totoo kong tatay? Hayaan mo na ’yun, hindi ko naman siya iniisip. Hindi ako galit; wala lang akong nararamdaman na kahit ano sa kaniya. Gutom lang ang aabutin ko kapag inisip ko pa siya.

Kumakalam na ang sikmura ko. Hindi kasi ako kumain bago umalis kagabi, at ngayon ay parang puputok na rin ang pantog ko sa lamig ng aircon ng bus. Kaya gusto ko na ring bumaba kahit saglit—makapag-unat, makapag-painit, at makalabas man lang sa sasakyang ilang oras na akong nakakulong.

Masakit na rin ang likod ko sa tagal ng pagkakabaluktot sa upuan. Mas lalo pang lumala dahil sobrang laki ng katabi ko. Siksik na siksik kaming dalawa, at panay pa ang likot niya; kung saan-saan napupunta ang kamay. Hindi ko naman masaway dahil nahihiya ako—baka magdamdam o magalit pa. Buti na lang at nauna siyang bumaba. Kung hindi, siguradong mahihirapan akong kumilos palabas. Mukha naman siyang mabait, talagang maliit lang ang upuan at hindi ginawa para sa mga katawang may kalakihan.

Malaki rin akong tao: 5’9“, alaga ang muscles na hindi naman sobrang putok pero halatang pinaghirapan. Katawang pansinin. Pang-kama, ganu’n.

Burdado rin ako: full-sleeve Japanese irezumi na dragon sa kanang braso, at simpleng wrist tattoo lang sa kaliwa. May Celtic knotwork sa batok, at isang Imoogi na gumagapang mula sa bewang patungo sa loob ng sweatpants ko, kung saan ang pinaka-ulo ay nasa pundilyo. Hindi ako mayaman; nagagawa ko lang ’to dahil sa mga nagkakagusto sa aking matrona at bading. Sila ang gumagastos sa lahat. ’Pag nakakatanggap ako ng biyaya ay siguradong damay ang pamilya, kaya naman kahit papaano ay nakakaraos kami.

Pagkatapos kumain at umihi ay agad akong umakyat ng bus. Napansin kong wala na ’yung dati kong katabi. Hanggang sa makaalis ang bus ay hindi na siya bumalik; siguro ay doon na talaga ang uuwian niya.

Madilim pa rin at wala pang senyales na sisikat na ang araw. Hindi ko macheck ang oras dahil patay na ang telepono ko—palowbat na kasi at kakailanganin ko pa ito pagdating sa Maynila. Umayos ako ng upo at naghanda na ulit matulog. Hindi ako sanay sa mahabang biyahe kaya idinadaan ko na lang sa tulog; nasusuka kasi ako kapag tumitingin sa bintana.

Nang medyo dinadalaw na ako ng antok ay naramdaman kong may tumabi sa akin. Iminulat ko ang aking mga mata at tiningnan siya. Nang magtama ang aming mga paningin ay ngumiti siya. Ngumiti rin ako at medyo umusog. May kaliitan ang lalaki, kaya naman hindi sumikip ang upuan masyado.

Hindi ako mapakali. Pakiramdam ko ay may nanonood sa akin. Napamulat ulit ako, kunyari ay tinitingnan kung nasaan na kaming lugar. Paglingon ko sa katabi ko ay nakatingin na naman siya sa akin. Nawiwirduhan ako dahil mainit ang tingin niya. Alam ko ang tingin kapag may gusto sa akin ang isang tao, pero hindi ’yun ang nakikita ko sa kaniya—o baka nagkakamali lang ako at sadyang ganu’n lang talaga ang mata niya. Hinayaan ko na lang ulit at muling pumikit.

Maya-maya, nabulabog kami dahil sa biglaang preno ng bus. May tumawid o may biglang huminto sa harapan. Napahawak ang lalaki sa hita ko sa halip na sa braso. Ilang sandali pa ang lumipas ay nandoon pa rin ang kamay niya. Hanggang sa maramdaman kong dumidiin na ito.

Ngayon, sigurado na ako kung bakit mainit ang mga mata niya. Hindi ko siya sinaway at hinayaan lang sa trip niya. Pumikit lang ulit ako, pero hindi na ako inaantok. Marahang humimas ang kamay niya—sobrang dahan-dahan pero mabigat na ang lapat. Nakapikit ako, pero ang isip ko ay naglalaro na. Ito kasi ’yung mga pagkakataong gusto ko: ’yung may nagbibigay ng atensyon sa akin. Kahit anong itsura, basta ramdam kong may gusto siyang mangyari, tinatablan ako kaagad.

Hindi ko siya pinansin habang patuloy na dumudulas ang kamay niya sa sweatpants ko. Pinatigas ko ang muscle sa hita ko para makapa niyang mabuti. Doon ay naramdaman kong mas uminit ang kamay niya at may halo na ring kaunting panginginig.

Hindi ko siya binigyan ng pagkakataon na maglakbay agad ang kamay sa kung saan-saan. Nakatakip ang bag ko sa harapan ko kaya hanggang doon lang siya sa bahagi ng hita na malapit sa tuhod. Pabalik-balik lang siya, naghihintay ng tyansang makalusot.

Inabot ng halos sampung minuto na ganu’n lang ang ginagawa niya. Hindi ko iminumulat ang aking mga mata at hindi rin ako kumikilos, pero medyo nabubuhay na ang alaga ko. Kaya naman, pinagbigyan ko na nang kaunti. Umayos ako ng upo kaya bigla niyang binawi ang kamay niya. Ibinaba ko ang bag ko at nag-inat—nag-flex ng biceps sabay taas ng kamay para mabanat ang kalamnan. Kitang-kita ang hubog ko sa suot na muscle-fit white shirt. Napansin kong napako na ang mata niya sa akin; sa dibdib, sa braso, at sa bakat sa suot ko siya nakatutok.

Dahil wala na ang bag sa harapan ko ay kumuha ako ng jacket dahil pinasok na ng lamig ang katawan ko. Pagkasuot ko ay ibinalik ko ang bag, pero sa pagkakataong ito, sa kanang binti na lang ito nakapatong. Ang kaliwang bahagi ko, kung nasaan ang lalaking panay ang himas, ay malaya na.

Pumikit ulit ako at hinintay ang susunod niyang galaw. Lumipas ang isa, dalawang minuto. Tahimik. Wala siyang ginagawa. Naisip ko na baka natakot na siya kaya matutulog na sana ako ulit. Pero hindi pa ako tuluyang nahihimbing ay nag-umpisa na naman siya. Mas mataas na bahagi na ng hita ko ang naabot niya. Ganu’n ulit: himas dito, himas doon. Hindi na siya nahihiya.

Iba na ang pinupuntahan ng kamay niya, papasok na sa loob ng hita ko. Kahit hindi niya direktang nahahawakan ay ramdam kong nasasagi na niya ang bayag ko. Bigla akong umupo nang maayos kaya binawi niya ulit ang kamay niya. Sa oras na ito ay matigas na talaga ako. Kumambyo ako nang hindi niya nakikita dahil natatakpan ng jacket. Ipinwesto ko ang ulo ng alaga ko paturo sa kaniya—inilabas ko ito nang bahagya sa sweatpants, ulo lang, saka ako sumandal nang halos nakahiga na ang posisyon. Pumikit ulit ako.

Paulit-ulit ang galaw niya, pero ngayon ay nag-level up na. Madiin at mainit ang mga kamay niya. Sa isang balik ng kaniyang palad, tumama ang hinliliit niya sa katawan ng alaga ko. Nanigas ang kamay niya. Hindi nagtagal ay iginalaw niya ang daliri—marahan, parang kumakamot sa matigas na bagay sa pagitan ng mga hita ko, sinisiguro kung tama ba ang hinala niya. Pinagalaw ko ang batuta ko sa loob para makumpirma niya. Doon ko naramdaman ang labis na panginginig ng kamay niya habang patuloy na kumakamot.

Marami na ang nagbababaan. Karamihan ay mula sa likod at sa pinakaharap kaya marami nang bakanteng upuan. Pero tuloy lang sa pagsalat ang katabi ko. Nababagalan ako sa kaniya; halatang hindi siya sanay sa ganito. Kaya naman, dahan-dahan akong gumalaw. Kinuha ko ang kaniyang kamay, hinawakan ang kaniyang hintuturo, at ipinahipo sa kaniya ang ulo. Pinaikot-ikot ko ang daliri niya sa butas. Madulas na; may precum na ako.

Kumikibot ang kamay niya, parang gustong humawak nang buo, pero hindi ko siya pinagbigyan. Rinig ko ang impit na hininga niya—mabilis pero pinipigil. Sobrang init ng palad niya. Nang mapansin kong nag-e-enjoy na siya ay saka ako umayos ng upo. Binitawan ko ang kamay niya pero hindi ko ipinasok ang matigas kong alaga. Kinuha ko ang bag ko at tumayo, akmang lalabas na para maghanap ng ibang mauupuan.

Nakita ko ang panghihinayang sa mga mata niya. Tiningnan ko siya nang diretso. Iniwas niya ang paningin, siguro ay nahiya. Pero bago ako tuluyang lumabas ay nakiraan muna ako sa kaniya.

“ Excuse lang ha, “ sabi ko. Napatingin siya sa nakalabas ko pa ring batuta. Sinundan niya ito ng tingin habang sumisingit ako sa harapan niya. Hindi siya gumagalaw, naestatwa na. Kitang-kita niya ang ulo na patuloy na nilalabasan ng precum.

Dahan-dahan akong tumawid, kunyari ay nahihirapan ako, nang bigla kong itukod ang braso sa ibabaw ng upuan niya. Kinabig ko ang ulo niya papalapit sa akin. Nakanganga lang siya, at nang malapit na ang mukha niya ay tsaka ko ipinasak ang manoy ko sa bibig niya. Marunong siya; malikot ang dila at masikip sumuso. Mainit. Ipinatikim ko lang sa kaniya ang pinaghirapan niya.

Masarap, pero sandali lang. At bago ako tuluyang makalabas ay binayo ko ng isa ang lalamunan niya para maramdaman niya kung gaano ito kalaki. Nabilaukan siya. Napangisi ako sabay hugot at pasok sa loob ng pants. Tsaka ako tuluyang pumunta sa harapan at doon na naupo.

C2: Roommate

Sa wakas, nakarating din sa Maynila pagkatapos ng tila sampung taong biyahe. Pakiramdam ko ay tumanda ako sa loob ng bus, pero at least hindi ako nagsuka, at may napaligaya pa akong isang kaluluwa.

Paglabas ko ay agad akong sinalubong ng matinding init, alikabok, at amoy ng lumang gasolina. Napakaraming tao—mas marami kaysa sa normal kong nakikita sa probinsya. Kahit ang palengke doon ay hindi tinatambakan ng ganito kalaking masa.

Nakita ko ’yung lalakeng pinatikim ko kanina; nasa gilid siya ng bus at nakatingin na naman sa akin. Nginitian niya ako at kinindatan ko naman siya. Hindi na siya lumapit. Bakas sa mukha niya na kontento na siya sa ginawa ko sa kaniya. Ayos na ayos sa akin ang ganoong klase ng tao. Ayoko kasi ng nangungulit o hihingi ng number pagkatapos. Para sa akin, ’pag natapos na kitang paligayahin, tapos na. Kung gusto mong umulit, sabihin mo agad. ’Pag hindi na, huwag nang mangulit.

Agad kong tinawagan ang pinsan ko para sabihing nandito na ako. Naghihintay na rin pala siya sa malapit kaya naman hindi na ako nahirapan pang maghanap.

“ Insan, kumusta? Tagal nating ’di nagkita ah, “ sabi ni Kuya Carlo, pinsan ko na dalawang taon lang naman ang tanda sa akin. Mas matangkad ako pero kaunti lang; nasa 5’8“ siguro siya o mababa pa nang kaunti.

“ Oo nga, Kuya. Hindi na kasi kayo dumalaw ng Ilocos, “ sabi ko sabay yakap sa kaniya. “ Bata pa tayo nang huli tayong magkita eh. “

“ Hayaan mo na, magtatagal ka naman dito eh. Makakabawi tayo, “ sabi niya sabay tapik sa balikat ko. “ Tara, nandoon ’yung sasakyan ko. “

Sa loob ng sasakyan—malinis, mabango, pero iba ang bango. Hindi mo iisiping lalaki ang may-ari. Matamis kasi ang amoy, parang ice cream. Babaeng-babae. Pero sa sarili kong pananaw lang ’yun. Kung ako kasi ang may-ari ng sasakyang ito, malamang amoy yosi at tamod na ’to.

Sa tabi ni Kuya ako naupo. Inilagay ko sa likod ang bag ko at ang jacket. Hindi naman na kasi ganoon kalamig sa kotse niya, hindi kagaya sa bus na parang refrigerator ang ginaw.

Tahimik lang si Kuya habang nagmamaneho. Ganoon din ako dahil ang totoo niyan, wala akong maisip na pagkwentuhan. Kahit na matagal kaming hindi nagkita, nagkakachat pa rin kami, kaya halos lahat ng balita tungkol sa kaniya at sa asawa niya ay alam ko. Malapit kami sa isa’t isa kahit na hindi naman talaga kami magkadugo. Ang mama niya kasi ay kapatid ni Tatay—’yung biyudo na asawa ng nanay ko. Bale, pinsan ako sa labas, kung meron mang ganoong katawagan.

Inililibot ko ang mata ko sa paligid. Kahit saan may tao; abala, parang lahat may pupuntahan. Pero marami ring nakahinto lang, mga mukhang naghihintay ng kung ano, at ’yung iba parang nakatambay lang. Maraming sasakyan, tindahan, maingay. Buhay na buhay.

Napansin ko ang pagbagal ng takbo namin. Biglang nagka-trapik at sunod-sunod ang mga busina sa labas. Pero hindi ko na inusisa; sa balita pa lang sa TV, alam ko nang ganito talaga rito sa Maynila.

Napainat ako, pilit itinuwid ang paa. Kagagaling ko lang sa mahabang biyahe na puro upo at baluktot, kaya ang katawan ko ngayon ay tila gustong kumawala. Sa pag-iinat ko, hindi ko maiwasang bumakat sa pants ko ’yung batuta ko. Medyo matigas—taglibog pa rin ako dahil hindi naman ako tuluyang nakapagpalabas kanina sa bus. Medyo masakit na rin sa bayag; gusto ko na talagang magbawas ng karga.

Pero paano? Hindi naman ako nagjajakol. Ayokong trabahuhin ang sarili ko kung alam kong may mga taong handa namang paligayahin ako.

Sa harap lang ako nakatingin, pero sa gilid ng mata ko, napansin kong pasulyap-sulyap si Kuya Carlo sa pagitan ng mga hita ko. Hindi lang isang beses. Sinadya kong bahagyang ibuka ang mga binti ko para mas lalong bumakat ang ulo ni manoy. Ramdam ko ang biglang pagbabago ng hangin sa loob ng kotse. Humigpit ang hawak ni Kuya sa manibela.

“ Nasaan ang asawa mo kuya? “ tanong ko, kunyari ay walang napapansin.“ Ah… wala. Nasa probinsya pa sila ng anak ko, dinalaw ang mga biyenan kong babae na may sakit. Isang buwan pa bago bumalik, “ sagot niya. Medyo garalgal ang boses niya, at napansin kong napalunok siya ng laway.

Napangisi ako sa loob-loob ko. Alam ko ang ganoong klaseng tingin at reaksyon. Malayo ang asawa, barado ang tubo, at heto ako sa tabi niya—isang tuksong hindi niya inaasahang makita sa pinsan niya. Alam ko naman kasi, dati pa, na malambot ito. Nagulat nga ako nang bigla siyang mag-asawa.

Naalala ko pa noong mga bata kami, siya lang ang pinsan kong mahilig tumitig sa akin habang naliligo ako sa ilog, laging nagpiprisintang kuskusin ang likod ko. Siguro ’yung pag-aasawa niya, para lang maitago ’yung pagkatao niya. Pinagchichismisan kasi siyang bading sa probinsya namain. Pero kahit anong balot niya sa sarili bilang padre de pamilya, hindi nagsisinungaling ang kaniyang mga mata—lalo na ngayong barakong amoy ko lang ang namumuo sa loob ng malamig na sasakyan.

“ Ah, kaya pala ikaw lang ang sumundo sa akin, “ sabi ko sabay ayos ng upo, na lalong nagpa-umbok sa suot kong sweatpants. “ Mahirap nga naman ’pag mag-isa lang sa bahay. Nakakawala ng bait. “

Hindi na siya nakasagot. Nanatili siyang nakatitig sa kalsada, pero ang kaniyang kaliwang kamay ay panay ang laro sa kaniyang hita, tila hindi mapakali. Alam kong nakuha ko na ang atensyon niya.

Makalipas ang sampung minuto, unti-unting umandar ang trapiko. “May nagbanggaan nga,” sabi ni Kuya habang nilalagpasan namin ang kumpol ng tao sa sidewalk. Saka siya mabilis na dumiretso at nag-U-turn.

Pumasok kami sa isang mas maliit na kalye hanggang sa huminto kami sa tapat ng isang medyo may kalakihang apartment.

“ Jack, dito ang apartment nila Mama. Dito ka tutuloy, “ bungad ni Kuya Carlo nang ma-i-park ang kotse. “ Pero huwag kang mag-alala, malapit lang ang bahay namin dito. ’Pag lumiko ka sa kanto na ’yan, ’yung pangalawang bahay ang sa amin. “

Bumaba kami at kinuha ang mga gamit ko. Pagpasok namin sa gate, ramdam ko ang tingin ni Kuya sa likuran ko, partikular sa bewang ko kung saan bahagyang sumisilip ang bahagi ng Imoogi tattoo ko tuwing yumuyuko ako para kunin ang bag.

Itinuloy namin ang pagpasok sa loob ng apartment. Pagbukas ng pinto ng kwarto, bumungad sa amin ang malinis na paligid. May dalawang kama, pero gaya ng sabi ni Kuya, kurtina lang ang naghihiwalay sa mga ito. Ipinatong ko ang bag ko sa bakanteng kama.

“ Check mo na rin ’anong kailangan mo, Jack. Sabihin mo kung anong kulang para mabili na natin, “ sabi ni Kuya Carlo habang nakatayo sa may pinto.

Hindi siya pumasok nang tuluyan, parang natatakot na baka may mangyari kapag sumikip ang espasyo sa pagitan naming dalawa. Pero hindi ko siya hinayaang manatili lang doon.

“ Ligo muna ako, Kuya. Nasaan ang CR? “ tanong ko habang nagsisimulang maghubad ng t-shirt sa harap niya.

Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Hinubad ko ang suot kong muscle-fit shirt, inilantad ang matitigas na muscle sa dibdib ko at ang dragon tattoo na bumabalot sa kanang braso ko. Napansin kong napako ang tingin niya sa katawan ko. Nanatili siyang estatwa sa may pinto, napalunok na naman ng laway.

“ Ah… dito, sa kaliwa ng kwarto mo, “ sagot niya, pero hindi gumagalaw ang mga paa niya.

Kinuha ko ang tuwalya pero sinadya kong hindi magdala ng brief. Pagpasok ko sa banyo, mabilis ang naging kilos ko. Maarte ako sa katawan kaya siniguro kong mabango ang bawat singit ko, lalo na ang mga parte na alam kong laging pinagpapantasyahan. Nang matapos, nagtapis lang ako ng tuwalya at lumabas.

Pagbalik ko sa kwarto, nandoon pa rin si Kuya Carlo, nakaupo sa kama ko at parang malalim ang iniisip. Nang makita niya akong nakatapis lang, agad siyang napatayo.

“ T-tapos ka na pala. “

“ Oo, Kuya. Nakalimutan ko kasing magdala ng brief sa banyo kaya dito na ako magbibihis, “ sagot ko nang may kasamang nakakalokong ngiti.

Hindi ako nagmadali. Dahan-dahan kong ibinaba ang tuwalya, sapat lang para makita niya ang kalahati ng Imoogi tattoo ko na gumagapang mula sa bewang. Kitang-kita ang panginginig ng mga kamay niya habang hawak ang kaniyang cellphone.

“ G-Ganda ng tattoo mo, Jack, “ bulong niya. Garalgal ang boses, parang hirap lumabas sa lalamunan. “ Pero nasaan ang ulo? “

“ Gusto mo bang makita, Kuya? “ tanong ko habang dahan-dahang lumalapit sa kaniya. “ Nasa loob ’yung ulo na hinahanap mo. “

Eksaktong nasa tapat na niya ako nang biglang may kumatok nang malakas sa pinto ng kwarto.“ Kuya Carlo? Andyan na po ba kayo? “

Boses ng teenager. Malumanay pero seryoso. Parang nabuhusan ng yelo si Kuya Carlo at agad na lumayo sa akin. Mabilis kong isinuot ang shorts ko habang inaayos niya ang kaniyang sarili.

Binuksan ni Kuya ang pinto, at doon tumambad ang isang lalakeng may salamin, malinis ang gupit, at bitbit ang isang tumpok ng mga libro.

“ O, Aaron! Kanina ka pa? “ tanong ni Kuya Carlo, pilit ibinabalik ang normal na tono ng boses.

“ Kakarating ko lang po, “ sagot ng lalaki sabay tingin sa akin. “ Sila na po ba ’yung bagong roommate ko? “

Tumingin sa akin si Aaron. Walang malisya ang mga mata niya, pero matalas ang kaniyang obserbasyon. Dito na magsisimula ang bagong kabanata ng buhay ko sa Maynila. Isang pinsang madaling matukso, at isang roommate na mukhang mahirap basahin.

“ Jack, si Aaron. Aaron, si Jack, “ pakilala ni Kuya Carlo.

Ngumiti ako kay Aaron, ’yung ngiting alam kong magmamarka sa kaniya. “ Jack na lang. Nice meeting you, roommate. “

C3: Free Cut

Lumipas ang unang linggo ko sa Maynila nang hindi ko namamalayan. Masasabi kong mabilis akong nakapag-adjust sa bagong buhay. Ang araw-araw ko ay nagsisimula sa tunog ng alarm ni Aaron tuwing alas-singko ng umaga. Inuumpisahan ko ang araw ko sa pag-eehersisyo, saka ko gagawin ang mga dapat kong gawin.

Isa sa mga dahilan kung bakit ako ang napili ni Tiya na magbantay dito ay dahil sa dami ng alam ko sa pagkukumpuni. Maging tubero, mekaniko, o construction, kaya ko. Hindi ako ganoong kalinis sa bahay pero marunong naman akong magwalis. Kanya-kanya ring linis ang mga nangungupahan kaya hindi masyadong matrabaho. May pumupunta ring babae rito linggo-linggo para maglinis ng bakuran. Sa madaling salita, ang magbantay, maningil, at magkumpuni lang ang papel ko rito sa apartment.

Kahit papaano ay palagay na rin ang loob ko kay Aaron. Hindi siya maingay at mas madalas na ako pa ang makulit sa aming dalawa dahil napakaseryoso niyang bata. Pero nakakapagkwentuhan na rin kami. Hindi personal, pero nalaman ko na bente-anyos na siya. Nagkukwentuhan kami tungkol sa probinsya at kung ano-ano pang mga bagay na hindi naman talaga mahalaga.

Madalas, sinasadya kong matulog nang walang suot na damit maliban sa manipis na boxers. Gusto kong makita kung paano siya simpleng sumusulyap sa tuwing mag-iinat ako, sadyang ibinibida ang mga tattoo ko sa braso at bewang. Napansin ko kasing may pagka-tagilid itong batang ’to, kaya binibigyan ko ng magandang tanawin. Pag nagkataon, magkakaroon na ako ng regular na taga-sipsip ng bara sa tubo ko.

Isang gabi, habang wala si Aaron dahil sa klase, naisipan kong mag-ehersisyo sa loob ng kwarto. Nakahubad ako at tanging manipis na shorts lang ang suot. Tagaktak ang pawis ko habang gumagawa ng push-ups nang bigla siyang dumating. Nag-cha-chat siya sa cellphone niya kaya hindi niya ako nakita kaagad. Pero nang umangat ang ulo niya…

“ Ay, sorry! “ mabilis niyang sabi sabay talikod.

“ Ayos lang, Aaron. Kwarto mo rin naman ’to, “ natatawa kong sagot habang tumatayo. Sinadya kong lumapit sa kaniya para maamoy niya ang init at pawis ng katawan ko. “ Huwag kang mailang, “ sabi ko sabay inom ng tubig.

“ A-ah, sige. Pasok muna ako, Kuya, “ bulong niya. Inilapag niya ang bag niya sa kama pero ramdam ko ang panaka-nakang sulyap niya sa mga muscle ko.

Tumuloy ako sa banyo para magbanlaw. Paglabas ko, tanging tuwalya lang ang nakasabit sa bewang ko. Nakita ko si Aaron na nakaupo sa kama niya, nakaharap sa higaan ko. Nagbabasa siya pero halatang hindi nakatutok ang isip sa libro. Ang kaniyang mga mata ay dumulas sa basa kong dibdib, pababa sa V-line ng bewang ko kung saan nakasilip ang bahagi ng aking tattoo.

“ Masarap? “ panunukso ko habang nagpapatuyo ng buhok.

“ Ha? Ano? “ sagot niya nang hindi tumitingin nang diretso.

“ Wala. Masarap maligo kako. Napakainit kasi. “

“ Oo nga, mainit, “ sagot niya.

Bumalik siya sa pagbabasa nang biglang tumunog ang cellphone niya.

“ Kuya, nag-chat si Kuya Carlo. Hindi ka raw matawagan, “ sabi niya, pilit binabasag ang tensyong namumuo sa pagitan namin. “ Doon na raw tayo kumain sa bahay niya. “

Napangisi ako. Si Kuya Carlo na naman. Mukhang hindi na talaga makatiis. Nabuburyo siguro sa kanila.

“ Ah, low-batt kasi ako. Sige, punta kamo tayo, “ sabi ko habang dahan-dahang kinukuha ang aking brief sa harap niya, sinisigurong makikita niya ang bawat bakas ng katawan ko bago ako magbihis.

“ Matagal ka pa ba diyan? “ tanong ko.

“ Mauna ka na, susunod na lang ako. Sandali na lang ’to. “

Lumabas ako ng kwarto habang sinusuot ang damit kong putol ang manggas at wakwak ang tagiliran. Sumisilip ang utong ko sa tuwing tatamaan ng hangin. Palagi akong gumagawa ng paraan para makita ang tattoo ko sa bewang; ito kasi ang nagdadala sa akin ng swerte.

Napansin ko ang isang bading na panay ang tingin sa akin sa harap ng isang parlor. Nasa kanto ito bago lumiko kina Kuya Carlo. Medyo maganda ang parlor at mukhang mamahalin. Sumulyap ako sa loob at nakita ko ang isang babaeng ginagawa ang buhok ng isang matandang customer. Lumapit ako sa bading na nasa labas.

“ Magkano ang gupit? “

“ Two hundred, Kuya. Pero kung sa akin ka magpapagawa, libre na, “ sabi niya sabay tawa. Medyo may edad na siya at manipis na ang bunbunan. Ginantihan ko siya ng ngiti.

“ Ah, dalawang daan. Sige, balik ako mamaya. Kakain lang ako. “

Bago ako tuluyang lumakad ay binigyan ko pa siya ng isang kindat para siguradong malibre ako. Ang totoo niyan, wala pa talaga akong pera dahil hindi pa ako binibigyan ni Kuya Carlo.

Pagdating ko sa bahay nina Kuya Carlo, dumiretso agad ako sa kusina. Nandoon na siya at may nakalatag nang kanin at isang malaking lalagyan ng mainit na ulam—Sinigang na Baboy.

“ O, Jack. Akala ko natutulog ka na, hindi kita matawagan eh, “ bungad niya.

“ Nag-exercise lang nang kaunti, Ya. Saka low-batt kasi telepono ko, “ sabi ko habang umuupo sa tabi niya.

Sumunod na rin si Aaron pagkatapos ng ilang minuto at sa harap namin siya naupo. Tahimik ang paligid, tanging ang kalansing lang ng mga kutsara ang naririnig.

“ Kain lang nang kain ha, marami akong niluto. Dito muna kayo kumain habang wala pa ang asawa ko, “ sabi ni Kuya Carlo. “ Wala pa ring balita kung kailan eksaktong balik nila eh. Baka ma-extend pa dahil lumala ang lagay ng biyenan ko. “

“ Naku! Eh ’di matatagalan ka niyan bago makabayo ulit sa asawa mo? “

Sabay silang napatingin sa akin. Mukhang hindi sila sanay sa ganoong klase ng biro. Binalingan ko ng tingin si Aaron. “ Napakaseryoso mo naman, Aaron. “

Medyo nagulat siya. “ Ah, hindi naman. Pagod lang ako sa school. “

“ Mabait na bata ’yan si Aaron, Jack. Scholar ’yan kaya huwag mo masyadong istorbohin sa pag-aaral, “ biro ni Kuya Carlo, pero may halong babala sa tono niya.

Napangisi ako. Siguro kaya nasabi ni Kuya ’yun dahil natatakot siyang malipat ang atensyon ko kay Aaron—o baka natatakot siyang maunahan siya ng bata. Kaya naman naisip kong subukan ulit kung handa na ba siyang bumigay.

Ibinaba ko ang kamay ko sa ilalim ng mesa. Kunwari ay kakamutin ko lang ang binti ko. Pinatama ko ang gilid ng tuhod ko sa tuhod niya. Nagkiskisan ang mga tuhod namin saka siya napalingon. Simpleng tumingin sa ilalim ng mesa. Nang makita ko ’yun ay ibinuka ko ng medyo malaki ang mga hita ko. Sapat para makita niya ang bukol sa suot kong jersey shorts.

Napahinto siya sa pagnguya. Huminto ang panga sa paggalaw at humigpit ang hawak sa kutsara. Alam kong hindi pa rin naalis ang pagsilip niya sa pagitan ng mga hita ko. Pinagalaw ko ang alaga ko sa loob, bakat na bakat ang ulo at lalo pang tumataba.

“ Ya, pinagpapawisan ka. Ayos ka lang? “ tanong ko, seryoso ang mukha ko pero tumatawa ang mga mata.

“ A-ayos lang. Mainit lang ’yung sabaw, “ mabilis niyang sagot habang sunod-sunod na uminom ng tubig.

“ Higop na higop ka kasi eh, dahan-dahan lang, “ tukso ko pa.

Pagkatapos kumain, nagpresinta si Aaron na maghugas ng plato. Si Kuya Carlo ay naupo sa sala at ako naman ay nagyosi muna sa labas. Pagkapasok ko, nanood kami ng pelikula. Seryoso lang ako at hindi ko na siya tinukso ulit dahil nagustuhan ko ang pinapanood namin.

Nang matapos si Aaron, “ Tara na, Kuya Jack, uwi na tayo. “

“ Mauna ka na, tapusin ko lang ’tong palabas. “

Lumabas si Aaron at nauna na sa apartment. Naiwan kaming dalawa ni Kuya sa sala. Tahimik lang kami, paminsan-minsang nagre-react sa mga eksena. Maganda talaga ang palabas—sakto lang ang timpla. Nang matapos ang pelikula, napansin kong gabi na rin. Tumayo ako, inunat ang katawan, at nagpaalam kay Kuya na tumango lang bilang sagot.

Medyo lumamig na ang hangin sa labas. Sa daan ko pauwi ay napansin ko ulit ’yung bading na nakatayo sa harap ng parlor. Nakasara na ang roll-up pero bukas pa ang ilaw sa loob. Siya na lang ang nandoon; mukhang hinintay niya talaga ako.

“ Sarado na pala, balik na lang ako bukas, “ sabi ko habang akmang aalis.

“ Pwede pa naman. Sinara ko lang ’yung roll-up dahil wala na ring customer, pero may daan dito sa gilid. Tsaka ngayon libre ang gupit; bukas may bayad na dahil marami akong customer na darating, “ paliwanag niya.

“ Okay lang ba sa’yo? “

“ Oo naman, okay na okay, “ masayang sagot niya.

Hindi na ako tumanggi. Pumasok kami sa isang maliit na gate sa gilid ng parlor. Pagpasok sa loob ay naamoy ko agad ang bango na hinaluan ng amoy ng mga kemikal sa buhok. Itinuro niya ang upuan, pero hindi ako umupo agad. Naisipan ko munang laruin ang pasensya niya para mas sipagin siya sa paggugupit.

“ Pwede ko bang hubarin ’tong damit ko? Para hindi malagyan ng buhok, “ sabi ko.

Hindi ko na hiningi ang sagot niya. Agad kong hinubad ang suot ko. Tumambad sa harap niya ang matigas kong dibdib, ang mga prominenteng abs, at ang mga tattoo na kumukulay sa balat ko.

Napalunok siya nang malalim habang nanginginig ang kamay na hinahatak ang tray ng kaniyang mga gamit. Ang kaninang masayang mukha ay napalitan ng matinding kaba at pagnanasa. Napangisi ako sa loob-loob ko. Mukhang mahaba-habang gupitan ito.

C4: Deep Cut

Malamig ang aircon sa parlor, pero nakahubad ako. Ipinapakita ko ang muscles ko sa braso, dibdib, at abs. Hinahayaan ko munang matakam ang bakla sa masarap na putahe sa harap niya.

“ Ang ganda ng mga tattoo mo, “ sabi niya.

“ Puro drawing ba katawan ko? “ sabay ngisi ko.

“ Oo, pero maganda. Hindi madumi tingnan. “ Medyo may panginginig sa boses niya at halatang nag-iinit na rin ang kaniyang mga mata. “ Upo ka na. “

Nang makaupo ako ay saka niya ako tinakpan ng balabal. Angel pala ang pangalan niya, kahit daw sa birth certificate niya ay iyon din ang nakalagay. Kaya iyon na rin ang gamit niya sa gabi. May edad na si Angel, kwarenta na raw siya. Buti sinabi niya, akala ko kasi ay singkwenta na dahil sa nipis ng buhok niya. Marami pa siyang naikwento gaya ng dati niyang boyfriend, na ikina-boring ko naman.

Nasa harapan ko siya at tini-trim ang buhok ko sa unahan. Sa gaan ng kamay niya ay medyo inaantok ako, hanggang sa bigla na lang nalaglag ang suklay sa kandungan ko—na siya namang gumising sa diwa ko.

“ Ay, sorry! Nadulas sa kamay ko, “ paumanhin niya. Napangiti lang ako. Hindi ko muna pinansin dahil baka aksidente lang. Pero nang maulit pa ng isa pang beses, alam ko na. Inuumpisahan niya na ako.

Habang pinapagpagan niya ng brush ang gilid ng mukha ko ay uminat ako nang kaunti. Simple kong dinukot ang alaga ko na ngayon ay matigas na dahil sa pasimpleng tsansing niya. Pumunta siya sa likod ko at ipinagpatuloy ang ginagawa niya. Inilabas ko ang batuta ko at pinagalaw ito; mabilis itong nagtaas-baba sa ilalim ng balabal. Kitang-kita sa salamin ang pag-alon ng tela. Naramdaman ko na lang na nanginginig ang kamay niya kaya napangisi ako sa sarili. Ipinasok ko ulit ang “ sawa “ sa shorts ko dahil patapos na kami.

Pagkatapos maggupitan ay pinatayo niya ako at pinagpagan ang natirang buhok sa leeg. Tumuloy kami sa banlawan. Hindi na siya nagsasalita, at damang-dama ko ang panginginig ng kaniyang mga daliri. Sino ba namang hindi mangangatog ang tuhod kung ang kaharap mo ay burdadong macho na nakahubad?

Seryoso ang mukha niya habang binabanlawan ang ulo ko.“ A-anong tattoo ’yan? Ahas ba ’yan? “ garalgal na tanong niya.

“ Ah, ito ba? “ Sabay himas ko sa abs ko kung nasaan ang tattoo. “ Sawa, “ sagot ko sabay ngisi.

Kahit malamig ang tubig ay hindi nito napatay ang init ng kamay ni Angel. Namumula na ang mukha niya at hindi na makatingin nang diretso sa akin. Bakat na bakat na ang batuta ko sa loob ng jersey shorts, gumagalaw-galaw pa ito na lalo niyang ikinataranta.

“ Ba-kit ganyan… walang ulo? “ napuputol na ang tanong niya, kahit halata naman kung nasaan ang hinahanap niya.

“ Hanapin mo, “ hamon ko na nagbigay-pahintulot sa kaniya. Pero hanggang sa matapos ang banlaw ay wala siyang ginawa.

“ Pwedeng makita ang ulo? “ pakiusap niya, libog na libog na ang mga mata.

“ Oo ba, basta ikaw ang maghahanap, “ panunukso ko. “ Ito ’yung buntot, sundan mo lang, “ sabay turo ko sa aking tagiliran.

Hindi na ako tumayo; hinintay ko lang ang gagawin niya. Lumuhod siya sa gilid ko. Iniangat ko ang kanan kong braso para masundan niya ang linya mula sa pinakadulo. Hinipo niya ng hintuturo ang buntot ng ahas, sinundan ang linya pababa sa bewang ko. Umikot-ikot ito, nakakakiliti, hanggang sa marating niya ang ilalim ng pusod ko.

Sumulyap siya sa akin, parang nanghihingi ng permiso kung pwedeng ituloy. Tumango lang ako. Ibinaba niya pa nang isang pulgada ang daliri hanggang sa bungad ng shorts ko. Muli akong tumango gamit ang kilay. Doon siya nagkalakas ng loob na kalasin ang nakabuhol na tali. Ibinaba niya nang kaunti, nanginginig ang kamay, hanggang sa lumabas ang tumutubo ko nang balahibo.

“ Naputol na, wala namang ulo, “ mahina niyang sabi.

“ May ulo ’yan. “

Ibinaba niya pa ulit hanggang sa makita na niya ang katawan ng ari ko. Doon na nagliyab ang init sa kaniyang mga mata. Matiyaga niyang hinanap ang ulo hanggang sa hindi na kayang pigilan ng shorts ko ang pagtukod ng matigas kong batuta. Umalagwa ito na parang de-spring; natalsikan ng precum ang mukha ni Angel. Pinahid niya ito ng daliri at tinikman. Akmang hahawakan niya na ang katawan nito pero agad kong tinapik ang kamay niya.

“ Bawal hawakan, “ sabi ko. Doon ko nakita ang paborito kong hitsura ng mga nagnanasa sa akin—ang mukha ng panghihinayang na may halong pagmamakaawa. Gutom na gutom.

Doon ako tumayo at hinablot ang manipis niyang buhok. May diin. May gigil. Pinasandal ko siya sa pader at hindi binigyan ng pagkakataong makatayo. Hinawakan ko ang batuta ko at pinagsasampal ang pisngi niya. Namula ang mukha niya pero hindi siya nagreklamo.

“ Nganga! “

Mabilis pa sa segundo ang pagnganga niya. Agad kong ipinasak sa bibig niya ang burat ko. Binayo ko ang lalamunan niya na ikinaduwal niya naman. Itinutulak niya ang hita ko, tila nahihirapang huminga.

“ Sige, iluwa mo, sa iba na lang ako papachupa! “

Napahinto siya kaagad. Hinugot ko hanggang dulo ang burat ko para bigyan siya ng pagkakataong huminga. Binitawan ko sandali ang ulo niya at tumukod ako sa pader. Lumikot ang dila niya; hinayaan ko muna siyang lasapin ang lasa ko. Mukha siyang batang kumakain ng lollipop. Napapikit ako sa sarap ng ginagawa niya, lalo na nang maramdaman kong sinususo niya na ako nang mahigpit. Parang hinihigop ang karga ng bayag ko.

“ Ah, tangina, kaya ayoko mag-jakol eh, “ napapapintig na ang sawa sa bibig niya. “ Mas masarap talaga ’pag bibig ang nagtatrabaho. “

“ Sabi ko na nga ba malaki ’to eh, “ sabi niya sabay pasada ng dila sa katawan nito nang hindi hinahawakan. “ Kanina ko pa tinitingnan sa salamin. “

“ Nakita mo na ba ang hinahanap mo? “ Ungol lang ang isinagot niya dahil puno ang bibig. Isinubo niya nang buo ang ulo saka sinipsip kasabay ng pag-ikot ng dila. Halos putukan na ako, pero pinipigil ko pa.

“ Kaya mo ba ’yan sa tingin mo? Sagot! “

“ Oo, kaya ko ’to. “

Muli kong hinablot ang buhok niya at ipinasak ulit sa bibig niya. Dahan-dahan ang pasok-hugot na ginawa ko. Pinipilit kong ipasok nang buo, pero sa tuwing maduduwal siya ay hinuhugot ko muna. Tapos uulitin ko na naman ang ganoong ritmo. Sobrang sensitibo na ng ulo ng burat ko sa loob ng bibig niya.

Umulos ulit ako, at sa pagkakataong ito ay pinwersa ko nang ipasok. Nasasanay na siya; sobra sa kalahati na ang pumapasok sa lalamunan niya. Hindi ko na hinugot, hinayaan ko lang sandali na masanay siya bago ko biglang binayo.

“ Gwark! “

Hindi ko inintindi ang duwal niya. Huminto ako sa paggalaw habang nakababad sa lalamunan niya ang buong burat ko. Tinatapik niya na ang binti ko, pero pinasok na ako ng demonyo kaya wala akong pakialam. Ilang sandali pa ay binarurot ko na ang bunganga niya. Pinapalo niya na ako at pinipilit umalpas pero lalo ko lang ibinabaon.

Lumalakas ang pagduwal niya sa tuwing tatamaan ko ang lalamunan niya, pero ayokong tumigil. Medyo masakit na ang ulo ng titi ko pero gustong-gusto ko ang ganito. Kinantot ko nang kinantot ang bibig niya hanggang sa mapuno na ng laway ang damit niya.

“ Sarap ba ng burat ko, ha!? Gusto mo ’yan!? “ Sunod-sunod ang matitindi kong bayo. Idiniin ko nang husto hanggang sa dumikit na ang ilong niya sa puson ko. Naramdaman ko rin ang pagbaon ng kuko niya sa binti ko.

“ Ahhhhh! Lunukin mo ’to! “

Sabay sirit ng tamod ko sa lalamunan niya. Isa, dalawa, tatlo… anim na pintig ang naramdaman ko bago ko ito hinugot.

Natumba siya sa sahig, sunod-sunod ang ubo at naghahabol ng hininga. Halos tatlong minuto siyang nakahandusay doon. Binanlawan ko ang titi ko sa shower para alisin ang laway niya, tinuyo ng towel, at isinuot ulit ang shorts ko.

Nang makaupo na siya, pagod pa rin at hinang-hina, kumuha siya ng pera sa drawer. Limang libo. Inabot niya ito sa akin. Nagtaka ako pero hindi ko tinanggihan dahil wala talaga akong pera.

“ Salamat ha, “ sabi ko.

“ Tangina, para kang demonyo kanina, “ reklamo niya. “ Pero ngayon ang bait-bait mo na naman. “

“ Bakit, ayaw mo ba ng ganoon? Kung ayaw mo, iba na lang ang i-booking mo, “ sagot ko. “ Hindi ako nasasarapan ’pag chupang pabebe lang eh. “

“ Okay lang naman. Pero pahingahin mo naman ako. Parang mamamatay na ako kanina eh. “

“ Ayoko. Gusto ko, ako ang masusunod, “ tanggi ko sabay baba ng shorts para ipakita ang burat kong medyo matigas pa rin. “ Kung gusto mo nito, magtitiis ka. “

Lumabas ako ng parlor at dumiretso sa apartment na libog pa rin ang nararamdaman. Napangisi ako habang iniisip ang roommate ko.

“ Kantutin ko kaya si Aaron ngayon? “ bulong ko sa sarili habang binabaybay ang daan pauwi.

C5: Imoogi

Sobrang init paglabas ko mula sa lamig ng parlor; agad lumagkit ang katawan ko sa singaw ng kalsada habang naglalakad pauwi. Pagpasok ko ng apartment, patay na ang fluorescent at tanging ang dim light na lang ni Aaron ang nakabukas. Naiirita ako. Gusto ko pa sana siyang tuksuhin, pero maaga na naman siyang natulog. Saka ko naalala ang exam nila kinabukasan. Bitin, pero wala akong magawa.

Kumuha ako ng tuwalya sa kwarto at dumiretso na sa banyo para maligo. Napakalagkit talaga ng balat ko; hindi ako makakatulog kapag ganito. Mabilis lang akong naligo, hindi man lang inabot ng sampung minuto. Habang nasa loob, narinig ko ang pagbukas ng gate sa labas at ang malakas na kwentuhan—magkahalong boses ng babae at lalaki. Naisip ko na lang na baka ’yung mga boarder na ’yun.

“ Alas onse na pala, “ bulong ko sa sarili dahil ganoong oras talaga sila karaniwang umuuwi.

Sa ganitong oras lang rin nagkakabuhay ang apartment. Sa buong araw kasi, mula umaga hanggang alas diyes ng gabi, ay wala kang maririnig na ingay dito. Wala ka ring ibang makikita kundi ako, si Aaron, at ’yung mga nagtatrabaho sa hypermart kapag day-off nila. May nakahiwalay kasing gate patungo sa itaas.

Nagtapis ako ng tuwalya saka lumabas. Agad bumungad sa akin ang dalawang babae at isang lalaki na nag-uusap sa tapat ng gate. Napalingon sila sa akin, sandaling napako ang mga paningin nila sa aking katawan bago ko sila nginitian at tuluyang pumasok sa kwarto. Ramdam ko ang pagsunod ng mga malalagkit nilang tingin, kaya naman unti-unting nagkabuhay si manoy.

“ Tanginang kalibugan ’to, “ bulong ko.

Nagsuot lang ako ng maluwag na shorts at ’yung paborito kong sando na wakwak ang tagiliran—halos kita na ang utong at abs ko sa tuwing gagalaw. Lumabas ako para magyosi at nagpunta sa gilid ng apartment kung nasaan ang lutuan at ang mahabang lamesa na madalas kong tambayan. Sumandal lang ako sa pader, naghihintay ng himala na makaisa pa ngayong gabi, hanggang sa makarinig ako ng yabag na papalapit sa kinaroroonan ko.

Nanghinayang ako dahil akala ko babae ang lalabas, pero sumulpot si Sherwin—utility clerk sa hypermart, trenta anyos, payat, at halatang babad sa aircon. Siya ’yung lalaki na parating bumabati sa akin na pilit pinatitigas ang boses, pero sa pandinig ko ay malamya talaga. Ito ’yung mga kagaya ni Kuya Carlo na pinipilit magpakalalaki pero bumibigay naman kaagad sa kaunting tukso.

“ Kain tayo, Kuya, “ alok niya habang naglalapag ng ulam sa lamesa.

Nginitian ko siya nang tipid. “ Sige lang, tapos na ako. “

Nagsindi ako ng pangalawang yosi. Hindi ako makwento, maliban na lang kapag gusto kong tirahin ’yung kausap ko—doon ay handa akong makipagbolahan. Nakipagkwentuhan siya sa akin at hinayaan ko siyang magsalita habang tinititigan ko ang bawat galaw ng lalamunan niya sa tuwing lulunok siya. Kumpirmado—bading ’to.

Inaya niya akong makipag-inuman dahil wala raw siyang pasok kinabukasan. Hindi na ako tumanggi dahil gusto ko talagang magpalabas ngayon. Siya na ang naghanda ng lahat: yelo, juice, pati pulutan. Nang mag-umpisa kami ay naging dire-diretso na ang tanong niya hanggang sa umabot kami sa katawan ko.

“ Nag-gy-gym ka ba, Kuya? Ang ganda kasi ng built mo… lalo na ’yang mga braso mo, “ tanong niya, habang ang mga mata niya ay hindi na makaalis sa biceps ko. Itiniklop ko nang dahan-dahan ang braso ko, hinayaang pumutok ang muscles sa harap niya.

“ Bakit, mukha bang matigas? “ bulong ko. “ Gusto mo bang malaman kung gaano katigas ’to? “

Namula ang mukha niya sa sinabi ko. Sa haba ng kwentuhan namin ay nakaramdam na ako ng pagkabagot. Ayoko nang patagalin ’to dahil gusto ko na ring matulog, pero hindi ako makakatulog kapag ganitong bitin ako.

Umiwas siya ng tingin pero agad ding bumalik sa braso ko. “ Ang ganda ng tattoo mo. Bukod diyan, may iba ka pa bang tattoo? “

Medyo ikinainis ko ang tanong niya. Nakita niya na akong nakahubad kanina at alam niyang may iba pa akong tattoo; hindi na lang niya diretsahin na gusto niya akong maghubad. Pero kahit naiinis ako ay hindi ko ipinahalata. Sinakyan ko na nang sinakyan ang trip niya para lang makapagbawas na ng karga itong bayag ko.

“ Marami, “ sagot ko habang nakatitig nang diretso sa kaniyang mga mata. “ Gusto mo bang makita ulit? Nang mas malapit? “

“ O-oo… kung pwede. “

Tumayo ako at lumapit sa kaniya. Imbes na ipakita lang, hinubad ko ang damit ko sa harap niya upang malantad ang pawisang dibdib ko sa ilalim ng ilaw. Bakat na bakat sa manipis kong shorts ang alaga ko na kanina pa nakapaling sa kanan, tila nakaturo sa direksyon niya. Lalo siyang namula at ramdam ko na ang init ng kaniyang kamay. Itinuro niya ang tattoo ng ahas sa tiyan ko.

“ Ahas ba ’to? “ tanong niya, ang daliri niya ay nanginginig habang hinahaplos ang linya ng tinta.

“ Imoogi, “ paliwanag ko. “ Parang sawa na naghihintay lang maging dragon. Delikado ’yan kapag nagising. “

“ N-nasaan ang ulo? “ halos pabulong na tanong niya, habang tumatama na sa balat ko ang kaniyang hininga.

Napatawa ako; kitang-kita na ang libog sa mukha niya pero gusto pa ring maglaro. Kaya naman pinagalaw ko ang alaga ko na halos nakatapat na sa mukha niya.

“ Puta, dukutin mo na lang. “ Sabay nguso ko sa burat ko. Tiningnan ko siya nang mababa. “ ’Wag ka nang mahiya. “

Nakatingala siya sa akin habang ibinababa ang aking shorts. Nanlaki ang mga mata niya nang makalabas ang aking batuta—halos kasing haba ng mukha niya at kasing taba ng payat niyang braso. Pumatong iyon sa mukha niya at naramdaman ko ang pagdila niya sa ilalim nito.

“ Kuya, gaano kalaki ’to? “ tanong niya, manghang-mangha sa kalakihan ko.

Nainis ako at hinawakan ang kaniyang panga sabay bulong sa kaniyang tenga. “ Tangina, daming tanong ng bibig mo. Gusto mo bang kantutin ko ’yan o matutulog na lang ako? “

Tumahimik siya at hindi na muling nagsalita pa. Binigyan ko siya ng pagkakataon para lasapin ang aking kahabaan. Napapikit ako nang dilaan niya ang bayag ko kasunod ng pagsilindro niya sa katawan nito. Nakakakiliti ang likot ng dila niya, patunay na hindi ako ang unang lalaking sinerbisyuhan niya. Marahan akong napakadyot nang sipsipin niya ang ulo; banat na banat ang labi niya sa laki.

“ Alisin mo ’yang kamay mo, “ utos ko, na agad naman niyang ginawa.

Kinadyot ko nang mababaw at dahan-dahan, ninanamnam ang higpit ng kaniyang pagsuso. Umiikot ang dila niya sa ulo hanggang sa masaid niya na ang paunang katas ko. Marahan kong itinulak ang kaniyang noo.

“’ Yan ba ’yung hinahanap mong ulo? “

“ Uhm, “ sagot niya.

Pinaatras ko siya at pinasandal ang ulo niya sa gilid ng lamesa. Hinimas ko ang kaniyang mukha gamit ang batuta ko at napapikit siya nang ilang ulit ko itong isinampal sa kaniya.

“ Gusto mo ng burat, ’di ba? “ nakangising tanong ko. Gusto kong siguraduhing alam niya kung anong pinapasok niya. May pag-aalinlangan sa mukha niya pero napatango na lang siya. Saka ko piniga ang kaniyang panga.

“ Nganga nang malaki, pagkakasyahin natin ’to sa lalamunan mo. “

Natakot ang mukha niya sabay huminga siya nang malalim. Ipinasok ko na ulit sa bibig niya at marahan akong umabante; nang makita kong wala pa sa kalahati, mas idiniin ko pa ito.

“ Lakihan mo pa. “ Halos mabanat na ang buong mukha niya nang pilit niyang nilakihan ang pagnganga. Tumukod ako sa lamesa at saka muling inabante ang sarili, mas puwersado na.

“ Gwark! “ Naduwal siya kasabay ng paglabas ng maraming laway, kaya naman lalong dumulas ang kaniyang bibig. Itinuloy ko pa ito hanggang sa mamula na ang mukha niya—isang tanawing gustong-gusto kong makita.

“ Kaya mo ’yan, “ sabi ko bago ko muling binayo para sumagad. Itinulak niya ako pero hinatak ko ang buhok niya para hindi matanggal ang pagkakabaon. Ilang bayo pa ang ginawa ko bago ko ito tuluyang hinugot. “ Hinga kang malalim. “

Nanatili akong nakatayo, nakatukod ang dalawa kong kamay sa lamesa habang nasa ilalim ko si Sherwin. Wala siyang kawala. Bawat dighay at duwal niya ay lalong nagpapatigas sa akin. Hindi ako tumitigil; bawat hila ko sa buhok niya ay hudyat na kailangan niyang tanggapin ang bawat baon ko.

“ Sabi ko sa ’yo, kaya mo ’yan, “ bulong ko habang pinapanood ang luha sa gilid ng mga mata niya.

Hindi ko na siya hinayaang makahinga nang matagal. Muli kong isinagad ang batuta ko sa lalamunan niya. Ramdam ko ang pangingisay ng kaniyang panga habang pilit niyang nilalabanan ang pakiramdam na parang nasasakal. Pero para sa akin, iyon ang mas masarap dahil mas sumisikip. Binayo ko siya nang mas mabilis at mas madiin—wala nang halong lambing.

“ Ubusin mo lahat ’to, “ madiin kong utos.

Sa huling sandali, naramdaman ko ang pagakyat ng semilya ko. Hinawakan ko nang mahigpit ang kaniyang ulo, hindi hinahayaang makakalas, habang mabilis at marahas kong isinagad ang huling tatlong bayo. Doon ko ibinuhos ang lahat sa kaniyang lalamunan. Naramdaman ko ang sunod-sunod na paglunok niya, pilit na tinatanggap ang bawat buga ng tamod ko.

Hiningal ako bago ko hinugot. Hinayaan kong tumulo ang tira-tirang katas sa kaniyang baba at dibdib. Hinawakan ko ang burat ko at jinakol ng kaunti para masaid ang tamod sa loob. Itinaktak ko sa mukha niya. Nanatili siyang nakasandal sa lamesa, nakatitig sa kawalan at tila nawalan ng lakas.

Kinuha ko ang sando ko at isinuot nang walang pakialam. Tiningnan ko siya—wasak, luhaan, at puno ng ebidensyang nakantot ang bibig niya.

“ Sabi ko naman sa ’yo, delikado ’pag nagising ’yung ahas eh, “ sabay ngisi ko.

Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Tumalikod na ako at naglakad papasok sa apartment, iniwan siyang tulala. Tapos na ang bitin ko ngayong gabi. Siya naman ang siguradong hindi makakatulog sa kaka-isip sa nangyari.

C6: The Guardian

Nagising ako bago pa man tumunog ang alarm ni Aaron. Alas-singko pa lang ng umaga. Kahit madaling araw ay sobrang init pa rin dahil pinatay ko ’yung bentilador. Napakaingay kasi, mukhang bibigay na anomang oras. Umupo ako sa gilid ng kama, pinatunog ang aking leeg, bago ako nag-inat-inat para gisingin ang kalamnan.

Tumayo ako at nagsimulang mag-push-ups sa sahig—sunod-sunod hanggang makaabot ng isang daan. Ramdam ko ang pagdaloy ng dugo sa aking mga braso at dibdib habang ang pawis ay mabilis na namumuo at tumutulo sa semento. Kasunod nito ay ang sit-ups hanggang sa mamasa ang aking sando. Kailangang manatiling nasa kondisyon ang tanging armas ko—ang katawan ko.

Paglabas ko ng kwarto, medyo naging malamig ang pakiramdam ko. Kinuha ko ang walis-tingting sa sulok. Hindi naman ako ’yung tipong maglilinis nang todo, pero ayaw ko ng kalat sa paningin ko. Ilang hagod lang sa hallway, sapat na para maalis ang mga dumi na dala ng hangin.Nagpunta ako sa gilid ng apartment, doon sa mahabang lamesa kung saan kami uminom ni Sherwin. Mukhang natuto ang gago; wala nang bakas ng nangyari kagabi. Malinis ang lamesa, walang natirang bote o basura, pero kinuha ko pa rin ang basahan at muling pinunasan ang ibabaw nito. Gusto kong sigurado na walang naiwang lagkit o amoy na pwedeng pagmulan ng tsismis. Pagkatapos, binuksan ko ang gripo at binasa ang semento sa paligid ng lamesa para lang mawala ang alikabok.

Pumunta ako sa lutuan at nag-umpisang magluto ng almusal ko. Isinalang ko ang rice cooker at nagprito ng ilang itlog at hotdog. Habang hinihintay kong maluto ang kakainin ko, lumabas si Aaron mula sa kwarto. Gusot ang buhok at namumungay ang mga mata habang inaayos ang kaniyang salamin. Humila siya ng upuan sa tapat ng lamesa at tumingin sa niluluto ko.

“ Aga ng gising natin, Kuya ah, “ hikab niya.

“ Hindi ako masyadong nakatulog eh, ang init, “ sagot ko habang inililipat ang pagkain ko sa plato. “ Exam mo ngayon, ’di ba? Ba’t nakatunganga ka pa? “

Nagluto na rin siya ng kakainin niya at hinintay ko ito para sabayan na.Maya-maya pa ay narinig ko ang dahan-dahang yabag mula sa dulo ng hallway. Lumabas si Sherwin. Halatang puyat, mugto ang mga mata, at halos hindi makatingin nang diretso habang papalapit sa lababo para magmumog. Ramdam ko ang kaba niya mula rito; bawat kilos niya ay may pag-aalangan, parang natatakot na gumawa ng kahit anong ingay na kukuha ng atensyon ko.

Tiningnan ko siya, diretso at walang emosyon, habang sinusubo ko ang hotdog na may pang-aasar.

“ Sherwin, “ bati ko sa kaniya, sapat lang para marinig ni Aaron. “ Aga natin ah. “

Napatigil siya, dahan-dahang lumingon sa akin, at biglang napaiwas ng tingin nang makitang inilalabas-masok ko sa bibig ko ang hotdog. Napangisi ako, sarap talaga asarin ng mga ganito.

Habang kumakain ako, napansin ko ang pag-aalangan sa mukha ni Aaron. Ilang beses niyang hinalo ang kape niya pero hindi naman iniinom. Tumingin siya sa akin, halatang may gustong sabihin pero tinatantiya ang mood ko.

“ Kuya Jack… “ panimula niya. “ Kailangan daw ng guardian sa school mamaya. Hindi ako papayagang kumuha ng major exam hangga’t hindi nase-settle ’yung kulang sa clearance. Malayo kasi ang mga magulang ko kaya kadalasan si Kuya Carlo ang pumupunta, pero busy na siya. B-baka pwedeng ikaw na lang muna? “

Ipinagpatuloy ko ang pagnguya bago siya sinagot. “ Aaron, apat na taon lang ang tanda ko sa’yo. Mukha na ba akong tatay mo? “

“ Sorry. “

“ Hmm, anong oras? “ Tanong ko. Malibog lang ako pero hindi naman masama ang ugali ko para hindi maawa. Lalo na sa batang ’to, kung pahirapan lang din ng buhay ang pag-uusapan. Pareho lang siguro kaming matatawag na hampaslupa.

“ Mga alas diyes Kuya, kung pwede. “

“ Sige, pero huwag mo akong paghihintayin doon ha, kokotongan kita. “

Nakita ko ang mabilis na pagngiti niya. “ Salamat, Kuya! Mauna na ako, magre-review pa ako ng konti. “

Nang makaalis si Aaron, naiwan si Sherwin na patuloy pa ring nagpapaka-busy sa lababo. Binilisan ko ang pagkain at agad nilagok ang kape. Nakatalikod sa akin si Sherwin, naghihiwa ng sibuyas at bawang.

“ Anong lulutuin mo? “ Tanong ko sa kaniya.

“ Ahm, S-sardinas, “ utal niyang sagot.

Lumapit ako sa likuran niya at ipinatong ang pinagkainan ko banda sa harap niya. Binulungan ko siya sa tenga, pinadama ang init ng hininga ko.

“ Gusto mong mag-almusal ng hotdog? “ Inalis ko ang kutsilyo sa kamay niya at ipinatong iyon sa sangkalan. Hinawakan ko ang kamay niya tsaka ipinasok ko sa loob ng shorts ko. Dama ko na kaagad ang init nito.

“ B-baka may pumasok, “ pag-aalangan niya.

“ Maaga pa, wala pang magigising diyan, “ buyo ko pa.

Saka siya naghugas ng kamay bago lumuhod sa harap ko. Agad na isinubo ang hindi pa katigasang alaga ko. Wala akong planong maging marahas sa kaniya ngayon. Gusto ko lang magpalabas, pampagising lang. Ang init ng bibig niya lalo na ngayong umaga. Mukhang banat pa rin ang bibig dahil sa ginawa ko kagabi. Sakop na sakop ang ulo ng burat ko. Hinayaan ko lang siya na sipsipin at dilaan ang kabuuan. Saka ko hinawakan ang ulo niya at kinantot. Ulo-ulo lang, hindi ko ipinipilit. Naduduwal pa rin siya pero hindi na kagaya kagabi.

“ Ahhh. Jakolin mo ’ko, “ sabay hugot ko mula sa bibig niya.

Jinakol niya ang kahabaan ko. “ Ayan na malapit na, ’wag mong isusubo ha, babayuhin ko yang bibig mo. “

Natakot siya kaya hindi niya isinubo. Itinuloy niya lang ang pagjakol sa akin, pabilis nang pabilis, hanggang sa pumintig na.

“ Ahhh. “ Tumalsik ang tamod ko sa mukha niya. Hinawakan ko ang ulo niya para masalo lahat ng mukha niya. “ Pahirin mo, tapos kainin mo ’yung tamod sa harap ko. “

Ginawa niya lahat ng sinabi ko. Hinawakan ko ang burat ko at itinaktak sa mukha niya ang natitira pang katas. “ Sipsipin mo ’yung natirang tamod sa ulo. “ Sunod-sunuran lang siya sa lahat ng sabihin ko. Mukhang siya muna ang regular na tagalinis ng tubo ko habang hindi pa bumibigay si Aaron.

“ Pahugas na lang ng pinagkainan ko ha, “ sabi ko sa kaniya at tumango lang ito.

Sa paglabas ko, medyo kumabog ang dibdib ko. May nakita akong babae na lumiko mula rito. Tangina, may nakakita sa amin. Pero wala naman akong masyadong pakialam; kung isumbong man niya ako kay Kuya, baka kantutin ko pa sila nang sabay eh.

Bumalik ako ng kwarto at itinuloy ko ang pagliligpit. Kalalabas lang ni Aaron sa banyo at nakita ko itong nakatapis lang ng tuwalya. Hindi ko na ito pinansin dahil kakapalabas ko pa lang naman. Nang matapos akong magligpit ay humilata ulit ako. Nag-check ng cellphone ko. Napakaraming messages na pinagsi-seen ko lang pero hindi ko nirereplyan. Puro tanong lang naman kung kumusta na ako. Nanay at mga kapatid ko lang ang nireplyan ko. Pagkatapos ay pumikit ako.

Alas diyes pasado na ako nang magising. Naalala ko si Aaron kaya bumangon ako kaagad at nag-asikaso. Mag-aalas-onse na nang makarating ako sa school nila. Tirik na ang araw at ramdam ko ang init sa balat habang naglalakad sa hallway patungo sa office.

Nang malapit na ako sa dulo ng corridor, narinig ko ang tawanan—mga boses na puno ng pang-uuyam. Huminto ako nang makita ko ang isang grupo ng mga estudyante sa harap ng Dean’s Office. Sa gitna nila, nakita ko si Aaron. Nakayuko siya, hawak ang mga reviewer niya na nagkalat na sa sahig.

Nakatayo sa harap niya ang isang babaeng mestiza, nakasuot ng mamahaling damit at may aroganteng ngiti. Maganda ito at malaki ang suso. Sa likod ng mala-porselanang kutis nito ay nagtatago ang maruming pagkatao na lumalabas sa bibig niya.

“ Ang kapal din ng mukha mong pumunta sa tapat ng office ni Daddy. Tingnan mo nga ’yang sapatos mo, halos bumuka na—kasing butas ng bulsa mo. Scholar? Please. You’re just a parasite feeding on the school’s funds. Kahit anong dila mo sa mga libro, amoy linta ka pa rin. Stay in your lane, squatter. “

Nagtawanan ang mga kasama niya, ilang babae at lalaki ang nakapalibot. Nakita kong nanginginig ang mga kamay ni Aaron habang pinupulot ang mga papel niya. Walang lumalapit para tumulong; lahat ay takot sa babaeng ’yun.

“ Please, Katrina… kailangan ko lang papirmahan ang clearance ko, “ pakiusap ni Aaron, ang boses ay tila iiyak na.

“ Oh, really? Asan ang guardian mo? O baka pati ’yun, imaginary lang? “ Tumawa ulit si Katrina at sinadyang sipain ang bag ni Aaron palayo.

Doon na ako humakbang papalapit. Parang napatahimik ng bawat yabag ko ang mga bunganga nila. Nararamdaman ko ang pag-init ng ulo ko, hindi dahil sa awa, kundi dahil may nang-aabala sa “tao” ko. Bagay na hindi pupwede sa harapan ko.

Nang marating ko ang likuran ni Katrina, hindi ako nagsalita agad. Hinayaan ko silang maramdaman ang presensya ko. Unti-unting nawala ang tawa ng mga kasama niya nang makita nila ang laki ng katawan ko na nakatayo sa likod ng reyna nila.

Dahan-dahang lumingon si Katrina, ang kaniyang aroganteng ngiti ay unti-unting napalitan ng pagtataka at kaba nang makita ang madilim kong tingin.

“ Sino ka? “ tanong niya, sinusubukang panatilihin ang kaniyang postura pero ramdam ko ang pag-atras niya nang isang pulgada.

“ Ako ang guardian niya, “ baritono kong sagot, habang bahagyang iniyuko ang mukha para magpantay kami. “ Sabi mo kanina, imaginary lang ako? Mukha ba akong guni-guni sa paningin mo? “

Nakita ko ang mabilis niyang paglunok at ang bahagyang panginginig ng labi. Hindi siya nakasagot—nakatingin lang sa akin, parang may biglang nagbago sa hangin. Ang babaeng kanina lang kung tawagin si Aaron ay linta, ngayon ay mukhang lintang naglalaway, na sabik na sipisipin ako.

C7: Bul-bully

Napansin ko ang mga mata ni Katrina na mabilis na gumala sa kabuuan ko—may sumilip na kakaibang kislap sa kaniyang mga mata, isang uri ng pagnanasa na pilit niyang itinatago sa likod ng kaniyang magadang mukha. Gusto ko sanang palabasin ang baho nito pero naalibadbaran ako sa lugar na ito kaya naisip kong tapusin na muna ang pakay ko rito.

“ Tabi, “ utos ko sa kaniya. Hindi arogante pero buo ang boses ko na hindi nagbibigay ng kahit anong pagkakataon para tumanggi siya. Parang hindi niya iniisip, bigla lang gumalaw ang katawan niya paatras.

Lumapit ako kay Aaron. “ Pulutin mo ’yang mga gamit mo. “

Nang makarating kami sa tapat ng pinto ay agad ko itong binuksan. May kabastusan talaga ako ’pag mainit ang ulo. Sumunod si Aaron sa likuran ko, bitbit ang kaniyang mga nagulong papel. Pagpasok namin, bumungad ang Dean—isang lalaking nasa late 40s, maayos ang bihis pero biglang napatayo nang makita ako.

“ Magpapapirma kami ng clearance, “ bungad ko habang inilalapag ang papel sa lamesa niya.

Halata ang pagkagulat ng Dean, pero sa hindi ko malamang dahilan, hindi ito galit. Inaasahan ko na talagang galit ito dahil sa pagpasok ko nang hindi kumakatok. Mula sa mukha ko ay bumaba ang tingin niya sa katawan ko. Malisyoso ang kaniyang mga sulyap, pabalik-balik sa mga braso ko habang pilit na inaayos ang kaniyang salamin. Hanggang sa mapatingin ito kay Aaron.

“ Ah… yes. Aaron. Wait, “ pautal-utal na sabi ng Dean. Mabilis niyang kinuha ang ballpen at 

pinirmahan ang clearance nang walang maraming tanong, tila gustong matapos agad ang dapat gawin para hindi na lumala ang tensyon.

Kinuha ko ang papel tsaka kami lumabas. Nilapitan ko ulit si Katrina. Tiningnan ko siya nang malagkit, mula sa kaniyang magandang mukha hanggang sa kaniyang dibdib na bahagyang tumataas-baba dahil sa bilis ng kaniyang paghinga. May ibang klaseng panggigigil akong naramdaman. “ Iba ang timpla ng mga ganitong klase ng babae, “ sa loob-loob ko. “ Masarap paamuhin ang mga aroganteng kagaya ng babaeng ’to. “

“ Tapos na ang clearance mo, “ sabi ko kay Aaron nang hindi inaalis ang tingin kay Katrina. “ Mag-exam ka na. “

Nang makaalis si Aaron, humakbang ako nang bahagya papalapit kay Katrina. Sapat ang lapad ko para matakpan siya ng anino ko. Inilapit ko ang mukha ko sa kaniya, para maamoy niya ako. Nakita ko ang paglunok niya at ang panlalaki ng kaniyang mga mata.

“ Huwag mong masyadong pag-initan ang kaibigan ko, “ bulong ko sa kaniya, ang boses ko ay mababa at may halong libog. “ Baka kasi kapag ako ang nag-init sa ’yo… hindi mo kayanin. “

Sandali siyang natigilan, parang naubusan ng sasabihin habang nakatitig sa mga labi ko. Iniwan ko siyang nakatulala lang sa hallway. Sa labas, nandoon pa rin si Aaron na tila nakahinga na nang maluwag.

“ Tangina, nandito ka pa rin? ’Wag mong sayangin oras mo, mag-exam ka na. “ sabi ko sa kaniya.

“ Salamat talaga, Kuya Jack, “ nakangiting sabi ng bata bago naglakad patungo sa kaniyang classroom.

Pagkaalis ko sa school ni Aaron, ramdam ko pa rin ang init ng araw sa aking balat at ang panggigigil na dala ni Katrina. Kung wala lang tao doon kanina, malamang biniyak ko na ang babaeng iyon. Minsan, nababadtrip na rin ako sa sarili kong kalibugan. Tangina, kahit saan, kahit kailan, basta nalibugan ako—talo-talo na.

Pagpasok ko sa apartment, sinalubong ako ng katahimikan. Walang katao-tao, boring na naman. Ganito talaga kapag sumasapit ang hapon; nasa trabaho ang halos lahat ng mga boarder at ako lang ang madalas naiiwan para magbantay.

Agad kong hinubad ang suot kong damit pagpasok sa kwarto. Nagpalit ako ng manipis na pambahay na shorts at naupo muna para mag-scroll sa cellphone. Hindi porn ang hinahanap ko; hindi ako mahilig manood dahil mas gusto kong ako ang gumagawa. Naglaro ako sandali, hanggang sa nauwi na lang sa walang kwentang pag-swipe. Sa huli, napagpasyahan kong mag-exercise na lang para mailabas ang init ng katawan sa pamamagitan ng pawis.

Nang matapos ako, muli kong hinubad ang damit kong basang-basa na. Hindi na ako nag-abalang magsuot muli; sayang lang ang labada. Dahil wala namang tao, nagpalakad-lakad ako sa hallway na walang pang-itaas. Ang manipis kong shorts ay halos walang maitago—bakat na bakat ang kargada ko kahit hindi pa ito matigas. Lumabas ako ng kwarto para makalanghap ng hangin, ayaw kong gamitin ang electric fan dahil baka maibalibag ko lang sa sobrang ingay.Binuksan ko ang gate pero nanatili lang ako sa loob. Tumambay ako doon, ibinubuyangyang ang katawan sa mga nagdaraan, baka sakaling may lumapit na pampalipas-oras. Nagsindi ako ng yosi habang tinitignan ang mga tattoo sa cellphone ko nang biglang tumunog ang maliit na gate papunta sa itaas.

“ Kuya Jack! “ tawag ni Nico.

Sa loob ng halos dalawang linggo ko rito, marami na akong nakilala, at isa na doon si Nico. Halos kasing-tanda siya ni Aaron, o baka mas bata ng kaunti. Kayumanggi ang balat at sakto lang ang katawan. Nakagiliwan ko ang batang ito, hindi dahil sa kaniya, kundi dahil sa nanay niya. Ang nanay niya ay nasa kwarenta na siguro, pero maganda pa rin at walang asawa. Silang dalawa lang sa unit pero palaging gabi ang uwi ng nanay dahil sa trabaho, kaya hindi ko pa madiskartehan.

“ Kailangan mo? “ tanong ko habang humihithit ng yosi, hindi inaalis ang tingin sa cellphone.

“ Kuya, ayaw na naman ma-drain ng lababo. Kanina ko pa sinusundot pero ayaw mawala ng tubig, “ paliwanag niya.

“ Binarahan mo na naman, “ sabi ko bago pumasok para kumuha ng mga gamit.

Nang makaakyat kami, dumiretso agad ako sa lababo. Halos aapaw na ang tubig. Sinilip ko ang tubo at inumpisahan ang pagkumpuni. Hindi naman nagtagal dahil barado lang talaga ng mga tirang pagkain. Nang lumabas ang bara, mabilis na ang daloy ng tubig.

Tinimplahan ako ni Nico ng maiinom kahit hindi ko naman hinihingi. Naupo siya sa lamesa sa kusina, nakaharap sa kaniyang laptop, pero hindi pumipindot—parang may pinapanood lang.

“ Wala kang pasok? “ bungad ko pagkatapos magligpit.

“ Meron, pero umaga lang. “

“ Ah, kaya pala. Eh ang Mama mo, anong oras uuwi? “ usisa ko. Sinadya kong gawing kaswal ang tanong para hindi halatang interesado ako sa nanay niya. Nakatitig lang siya sa laptop, medyo namumula ang mukha, marahil dahil sa mala-impyernong init ng tanghali.

“ Baka gabihin na ’yun, Kuya. Alam mo na, may boyfriend na siya. “

Nang sabihin niya iyon, bigla akong tinamad. Mahirap diskartehan ang babaeng bihira nang makita at may boyfriend pa. Sayang lang ang effort.

“ K-kumain ka na, Kuya? “ tanong ni Nico. Napatingin ako sa kaniya; pulang-pula ang kaniyang mukha at garalgal ang boses. Nagtaka ako dahil wala naman akong ginagawang malaswa sa harap niya.

“ Oo, tapos na. Baba na ako, Nico. Maliligo muna ako, napakainit kasi. “

“ Mamaya ka na bumaba, Kuya. Samahan mo muna ako rito, “ pagpigil niya sa akin.

“ Tangina, ano namang gagawin natin dito? O gusto mo sumama ka na lang sa akin sa baba, doon ka tumambay, “ sabi ko habang tumatayo. May kung ano siyang pinindot sa laptop na tila minadali niya.

“ D-dito na lang tayo, please. Saka, pwede mo ba i-check ’tong laptop ko? Biglang huminto eh. “

Napakunot ang noo ko. Nilapitan ko siya para tignan ang problema. Lalo siyang nanginig at pinagpawisan nang husto nang tumayo ako sa likuran niya. In-isroll ko ang screen, gumagana naman, hanggang sa binuksan ko ang browser at tumambad ang dahilan ng kakaibang ikinikilos niya.

“ Tangina, Nico. Walang puke rito ah. Puro burat ’tong pinapanood mo, “ napangisi ako. Akala ko talaga ay lalaki siya, pero tinitigasan ako sa ideyang gusto niya pala akong tikman at gumagawa lang siya ng paraan para makalapit.

Inilapit ko ang bibig ko sa tenga niya. Ramdam ko ang pagbilis ng hininga niya nang lumapat ang init ko. “ Tignan mo ’yung batang lalaki, Nico… nakaluhod sa pagitan ng mga hita ng isang macho. Nanginginig siya habang inaabot ang malaking burat. Inilapit niya ang ilong niya para amuyin—mula sa bayag, pinagapang niya ang ilong sa pinaka-puno, dahan-dahan hanggang sa marating ang ulo na naglalabas na ng katas. “

Dahan-dahan kong ibinaba ang garter ng shorts ko hanggang sa kumawala ang kargada ko sa tapat ng mukha niya. Halos huminto ang paghinga niya.

“ Halos naiiyak siya sa sobrang libog. Nanginginig din ang labi niya habang papalapit ito sa ulo… saka ito sinipsip, “ pagpapatuloy ko habang itinutok ko na ang ulo ng burat ko sa kaniyang ilong.

Hinawakan ko ang kaniyang buhok, hindi masakit pero madiin, at ipinihit ang mukha niya paharap sa akin. “ Gustong-gusto niya ng burat kaya ipinahid niya ito sa buong mukha niya. 

Pabalik-balik… parang gusto niyang sipsipin ang lahat ng laman nito. At gusto niya ring lulunin ng buo pero hindi niya kaya. “

Bumulong ako sa kaniya nang seryoso: “ Subukan mong ubusin ’to, Nico. “

Hindi na siya nag-atubili. Tuluyan nang binalot ng bibig niya ang ulo ng aking pagkalalaki. Ito na ang pampalipas-oras na hinahanap ko. Mabilis ang kaniyang dila, parang uhaw na uhaw. Umatras ako ng dahan-dahan at sumunod naman siya, nakaluhod na lumalakad hanggang sa marating namin ang sofa sa sala. Doon ko siya hinayaang pagsawaan ang kargada ko habang nakatingala lang ako sa sarap.

“ Tangina ka, akala ko pa naman lalaki ka, “ sabi ko habang hinihimas ang buhok niya. “ Naunahan mo pa tuloy ang Mama mo sa burat ko. “

“ Gusto mo ba ’tong burat ko? “ tanong ko sa kaniya.

“Oo, Kuya… gustong-gusto.”

“ Pwede mo namang isubo ’yan kahit araw-araw… pero sa isang kondisyon, “ sabi ko sabay tulak sa ulo niya palayo.

“ Ano ’yun, Kuya? “

“ Kailangan makantot ko ang Mama mo. Tutulungan mo ba ako? “

Nagalangan siya. “ May boyfriend na kasi si Mama, Kuya. Pogi rin, 25 palang. “

Doon ay nagkwento siya. “ Nasubo ko na rin ang boyfriend niya, Kuya. Nung nakaraan, wala si Mama, hinila ko ang towel niya nung naligo siya hanggang sa mauwi sa kwarto. Pinasubo niya sa akin ’yung titi niya bago siya lumabas. Malaki rin, pero hindi kasing-laki nito. “

Napangisi ako. “ Pareho pala kayong mag-ina. Adik sa burat. “” Ang Mama mo kaya, sumusubo rin? “

“ Oo, nasilipan ko na sila. Nakahiga lang si Mama habang kinakantot ng boyfriend niya ang bibig niya. “

Sa bawat kwento niya, lalong tumitindi ang imahinasyon ko sa nanay niya. Nadadala ako sa gigil hanggang sa madiin kong naibaon ang burat ko sa kaniyang lalamunan. Nabulunan siya at napabitaw, naghahabol ng hininga pero nakangiti pa rin.

“ Sorry, na-imagine ko kasi ang Mama mo, “ sabi ko sabay haplos sa pisngi niya.

“ Kuya… kapag kinantot mo ba si Mama, pwede akong sumali? “

Tumingin ako sa kaniya nang diretso. “ Magpaalam ka muna sa Mama mo. Kapag pumayag siya, sige. Pareho ko kayong kakantutin. “

C8: Dual Feed

Sa halos isang buwan kong pagtira dito sa apartment ay mas marami na ang nakilala ko: ilang kapitbahay, ang mga tenant, at mga taong umaaligid sa akin. Hindi na rin ako nahihirapang punan ang libog ko dahil meron na halos maya’t maya. Doon ko napansin na mas maraming bading ang nakatira dito sa apartment. Para bang sinadya na dito ako mapunta para ambunan sila ng tamod. Minsan ako na lang ang sumusuko—hindi dahil nagsasawa ako, kundi dahil masakit na sa bayag. Minsan binabakante ko na talaga ang araw ko para naman makapagpahinga si manoy. Mahirap na, baka biglang sumuko sa libog ko.

Kabisado ko na ang mga gawain ko araw-araw. Mag-ehersisyo pagkagising, maglilinis ng kaunti, kakain, at magkukumpuni kung mayroon mang sira sa mga unit. Gamit na gamit na rin ang araw ko dahil nakikilala na ako; minsan kahit kapitbahay ay tinatawag ako para magkumpuni ng kung anomang sira sa bahay nila. Masaya at nakakapalagayan ko na rin ng loob ang ilang mga tao.

Halos alas-otso na ng gabi. Nakahiga lang ako sa kama, nakatulala sa kisame. Walang magawa dahil walang tao rito sa baba—lahat ay may pasok, at si Aaron naman ay hindi pa rin umuuwi hanggang ngayon. Hindi ko alam kung saan nagpunta ang batang ’yun, at wala rin akong balak na alamin.

Habang nakatingala, dahan-dahan kong naramdaman ang init na dumadaloy sa katawan ko. Bigla akong napahawak sa aking pagkalalaki, tinamaan ako ng libog. Naalala ko kasi ’yung usapan namin ni Nico noong nakaraang linggo. Wala pa ring nangyayari dahil madalang ko kasing makita ang Mama niya. Pero sa kabila nito, nakapagkwentuhan naman kami noong isang araw, kahit sandali lang. Hindi ako makaporma dahil palagi namang nandoon ang kaniyang boyfriend. Pero, napansin ko ang bawat pagtitig niya sa akin noong huli kaming nag-usap. Kilala ko ang mga titig na iyon—mga tinging may kahulugan at naghahanap din ng mapaglilibangan. Nasabi ko na sa sarili ko na oras lang ang kailangan naming dalawa. Kaso, ’yun ang pinakamahirap. Wala siyang oras at kung magkaroon man siya ng pagkakataon, laging nakabuntot ang boyfriend niya.

Maya-maya pa ay nag-vibrate ang cellphone ko. Tumatawag si Kuya na agad ko namang sinagot.

“ Jack, pasingil na lang ’yung sa unit 2, hindi ko kasi maabutan eh. Tapos kung sakaling masingil mo, bawasan mo ng 2k ’yung pera para may pangkain ka. Baka sa Linggo pa kasi magpadala si Mama ng pampasweldo sa’yo. Pasensiya ka na ha, medyo busy talaga pero ’pag off ko, inom tayo ha. “

“ Ok lang Kuya, nag-e-enjoy naman ako dito eh, “ sagot ko.

“ Naku, baka ibang pag-e-enjoy na naman ’yang ginagawa mo ah. Mag-ingat, baka makabuntis. “

“ Kuya naman, alam mo naman kahit noong mga bata pa tayo na malibog ako. Saka, papaano ako makakabuntis, eh puro lalamunan pa lang ng mga bakla ang nakakantot ko dito, “ sabi ko sabay tawa.

“ G-gago ka talaga. Sige na. Sa Linggo na lang. “ Gumaralgal ang boses niya sabay end call.

Lumabas ako pagkatapos ng tawag. Sinilip ko ’yung unit 2 pero wala pang ilaw kaya tumambay muna ako. Palagi akong tumatambay nang walang pang-itaas sa harap ng gate. Kaya nga siguro marami na akong kakilala dahil siguro sa katawan ko. May mga pagkakataon pa nga na napapatitig na lang sila bigla at hindi na maialis ang mga mata. Kaya gustong-gusto kong nakahubad dahil bukod sa mainit sa lugar na ’to eh marami pang nabibiyayaan ng alindog ko.

Biglang may nag-chat.

Randell: Pre tawagan kita mamaya, may ipapakita ako sa’yo.

Nag-chat si Randell, matalik kong kaibigan sa Ilocos. Kung itatanong kung bakit kami matalik na magkaibigan ay iisa lang ang sagot: pareho kaming malibog. Madalas kaming nagpapayabangan at nagpaparamihan ng natutuhog. Wala rin siyang pili; dahil macho’t gwapito din ay marami ring nahuhumaling sa kaniya. Pero kung tutuusin ay mas marami siyang nakakantot kaysa sa akin.

Ang problema sa akin ay itong laki ng kargada ko. Kapag kausap ko pa lang ang babae o bakla, libog na libog sa akin, pero umaatras na kapag nakita na ang burat ko. Madalas ay nagiging marahas ako para lang matuloy ang kantot. Kay Randell kasi ay walang problema dahil katamtaman lang ang laki ng alaga niya: pitong pulgada. Mas mahaba ang sa akin ng halos tatlong pulgada, doon lang ako nagkakaproblema sa taba. Mas mataba ng kaunti sa lata ng sardinas. Pero diretso ang titi ko, pantay lang ang puno kaya kapag nasanay ka rito, hahanap-hanapin mo na.

Na-excite ako sa ipapakita niya kaya naghintay ako. At habang naghihintay ako ay nakita ko ’yung tenant sa unit 2 na pinapasingil ni Kuya Carlo. Kagaya nga ng nasabi ko na, ay lamang ang mga baklang nakatira dito sa siyam na unit ng apartment. Iilang babae at totoong lalaki lang ang nakikita ko.

“ Hi Jack, late na ba ako sa bayad? “ agad na tanong ni Eli na call center agent. Halata mong bakla siya sa kilos at salita. Pero may itsura ito at kayumanggi ang kulay. May muscles din pero hindi kasing prominente ng akin.

“ Kahapon pa daw ang due date mo sabi ni Kuya, “ sagot ko rito.

“ Sorry na, medyo na-delay ang sahod. Ang totoo niyan iniisip ko na lumipat kasi palagi akong nadedelay. Pero nagbago talaga ang isip ko nung nakita kita. ’Pag lumipat ako hindi na ako makakakita ng kasing guwapo mo araw-araw, “ sabi nitong may landi sa boses.

“ Sus, nambola ka pa. Tara, kukunin ko ’yung pipirmahan mo, “ sabi ko.

Pinapunta ko siya sa mahabang lamesa at doon pinaghintay habang kinukuha ko ang pipirmahan niyang papel at resibo. Nakaupo siya sa mahabang kahoy na upuan sa tabi ng lamesa. Nang makalabas ako ay dumiretso akong umupo sa lamesa mismo.

“ Ba’t ka nagdamit? Nakakainis ka naman, “ may panghihinayang ang mga matang sabi niya.

“ Kanina pa ako nakahubad. Baka kabagan na ako, “ sagot ko dito sabay abot sa kaniya ng mga pipirmahan niya.

Habang pumipirma siya ay nag-vibrate ang cellphone ko. Tumatawag na si Randell na agad ko namang sinagot dahil kanina pa ako excited.

“ Ahhh. Uhm. “ Kaagad ang bumungad sa akin. Agad kong nakita ang suso ng isang babae. Maliit lang ang suso at mukhang bata pa. Hindi iyon nakaligtas sa pandinig ni Eli na ngayon ay nakatingin sa akin. Hindi niya nakikita ang screen ng cellphone ko dahil nasa harap ko siya. Nakatingin lang siya sa akin at hindi sinasabing tapos na siya pumirma.

“ Tangina mo sino ’yan? “ tanong ko. Hindi kita ang mukha ng babae, nakatutok lang ang camera niya sa puke nito habang naglalabas-pasok ang titi ni Randell. Sitting position at ’yung babae ang nagtataas-baba.

“ Kilala mo ’to, “ nanlaki ang mata ko nang makita kung sino ang binabayo niya.

“ Tangina ka pre, baka mapatay ka ng tatay niyan. Malaking gulo ’yan. “

“ Mapapatay talaga ako ’pag nahuli. Eh ito namang anak niya ang may gusto eh, “ paliwanag ni Randell.

“ Paano mo naman nakuha ’yan? “ tanong ko.

“ Nakipag-inuman ’to kila pareng Inno noong isang linggo, ’pag dating ko panay na ang kausap sa akin. Tapos habang nag-uusap kami, panay ba naman ang hawak sa titi ko. Kinantot ko nga sa CR, lupaypay siya eh. “

Habang iniisip ko ang magandang mukha ng tinitira ni Randell, ay bigla akong tinigasan. Lumabas na ang ulo ng burat ko sa shorts ko na natatakpan naman ng damit. Si Eli na nakaupo sa harap ko ay nakatitig lang sa akin at nakikinig ng usapan namin ni Randell. Hindi ako nahihiya sa kaniya dahil alam ko namang may gusto sa akin ang baklang ’to.

“ Ngayon, chinat ako, magkita daw kami. Tinatanong kung girlfriend ko na daw ba siya. Sabi ko hindi pa, kasi isang beses ko pa lang siyang nakantot. Sabi ko kailangan maraming kantot bago maging girlfriend. Kaya eto, nakabaon na naman titi ko sa puke niya. “

Patuloy na kwento ni Randell na talaga namang nagpasabog ng libog ko. May gusto rin kasi sa akin ’yung tinutuhog niya, kaso ayokong subukan dahil baka mamatay sa laki ng burat ko. Kaya hinintay ko munang makantot ng iba para lumuwag. Sa gitna ng kwentuhan namin ng kaibigan ko sa telepono ay biglang may mainit na kamay na dumapo sa tuhod ko. Si Eli na mukhang libog na rin. Hinayaan ko lang siya sa kung anong gagawin niya.

“ Baby, gusto mo makita ’yung isa mo pang crush? “ tanong ni Randell sa katalik sabay tapat nito sa mukha ng babae.

“ Hi Kuya Jack, kumusta ka… ahhh… ahhh. “ Binayo ng gago kong kaibigan habang nagsasalita ang tinutuhog niya. Si Misha—maganda siya at makinis, tapos!

“ Baby, gusto mo bang magpakantot kay Kuya Jack? “ Tanong ni Randell kay Misha.

“ Oo baby… Ah! Ah! Ah! AHHHHH! “ Binarurot ni Randell kaya napatili na ang babae. Lalong nagwala ang batuta ko at masakit na sa sobrang tigas. Habang si Eli na nasa harap ko ngayon ay lantaran nang humihimas sa hita ko. At ipinasok niya na ang kamay sa loob ng shorts ko, halos nakakalabit niya na ang bayag ko.

“ Pre, narinig mo ’yun? Gusto rin daw magpakantot sa’yo ng girlfriend ko, “ natatawang sabi ni Randell.

“ Misha, gusto mo rin magpakantot sa’kin? “ sabi kong may pang-aasar pero mas lamang talaga ang libog. Sa sobrang paghimas ni Eli sa hita ko ay pumwesto na ako mismo sa harap niya. Ang mga hita ko ay nasa magkabilang gilid niya na. Ngayon ay nakalapat na ang ilong niya sa parte ng hita ko na malapit sa tuhod.

“ Pakita mo titi mo pre, “ suhestyon ni Randell.

“ Gusto mo makita ’yung susunod na burat na tutuhog diyan sa puke mo? “ sabay tapat ng cellphone ko sa titi kong natatakpan pa ng damit. “ Eto Misha oh, surprise! “

Nag-abang ang mga mata ni Misha, at ng baklang nasa pagitan ng hita ko. Sabay dahan-dahan 

kong inangat ang laylayan ng t-shirt ko.

“ Oh shit! Ahhh! Baby anong nangyayari sa’yo? Ahhh! Tangina nasasakal burat ko! “ si Randell na umuungol sa sarap. Hanggang sa bigla na naman niyang bayuhin si Misha.

“ Tangina pre naiinggit ako sa’yo, “ sabi ko sabay hatak ko sa ulo ni Eli. Agad na sinalo ng bibig niya ang ulo ng burat ko na naglalawa na sa katas. Hinawakan ko ang buhok nito saka ko itinaas-baba sa burat ko.

“ Tangina pre nagjajakol ka na diyan? Ganon ka katigang? “ gulat na tanong ni Randell.

“ Gago. Ako? Magjajakol? ’Di siguro. “

Bigla akong tumayo sa harap ni Eli na ngayon ay nagpapakasasa sa tarugo ko. Saka ko kinantot ang bibig niya na bigla naman niyang ikanduwal.

“ Gwark! “ duwal ni Eli. Muling nanlaki ang mata ni Randell nang marinig iyon. Saka ko itinapat ang cellphone ko kay Eli na kinakantot ko ang bibig.

“ Akala ko nagjajakol ka na eh . Kumusta ka diyan Bebe gerl, busog na busog ’yang pisngi mo ah. Nganga kang mabuti, malaking hotdog ’yang kinakain mo eh, “ panunukso ni Randell kay Eli. “ Eh eto gusto mo rin ba tikman? “ dugtong pa niya sabay hugot ng burat niya sa puke at tumambad sa mata ni Eli ang matigas at nangingintab na tarugo ni Randell.

“ Hayaan mo’t dadalaw ako diyan, ako kakantot sa’yo. Mahirap magpakantot diyan sa kaibigan ko, baka mamatay ka bigla eh. “

Tinapos na namin ang tawag, dahil gusto ko na ring magpalabas, baka dumating na ang mga boarders. Ibinaba ko ang cellphone at hinarap si Eli.

“ Tangina ka, masarap ba? Ahhh! Ayan, sige, sipsip! “ habang hinihimas ko ang ulo ni Eli. Magaling siyang chumupa, higop na higop, parang lalabas na ang tamod ko kahit hindi ko pilitin. Ilang sandali pa ay lalabasan na talaga ako. Hinablot ko na ang buhok niya saka ko binayo nang binayo ang bibig niya at…

“ AAAAhhhh! “ sabay putok ng tamod ko sa lalamunan niya. Itinutulak niya ako pero hindi ko pinapakawalan ang ulo niya. Hanggang sa huling putok saka ko lang binitawan. Napaupo siya sa sahig at naghabol ng hininga.

“ Linisin mo ’yung natirang tamod sa burat ko, “ sabay tutok ko ulit ng titi ko sa kaniya. Agad naman siyang sumunod. Nang malinis na ay ipinasok ko na sa loob ng shorts ko. At inabutan ako nito ng sampung libo. Limang libo sa bahay at limang libo sa biglaang chupa. Umuwi siyang may ngiti sa labi.

C9: Gin

Lumipas ang hapon na abala ako sa pagkakabit ng bagong bisagra sa pintuan ng Unit 5 at sa pag-aayos ng tumutulong gripo sa lababo ng kusina sa ibaba. Pagkatapos noon, tinulungan ko si Aleng Nelia na linggu-linggong pumupunta rito para maglinis. Dahil sa katandaan niya, hindi na niya kayang magbuhat ng mabibigat na gamit, kaya ako na ang gumagawa ng mga iyon. Pagod. 

Kaya naman, matapos akong maligo, mabilis akong nakatulog.

Hindi ko halos naramdaman ang init ng panahon—makulimlim sa labas at parang uulan, pero hindi rin natuloy. Gayon pa man, basang-basa pa rin ako ng pawis sa dami ng trabahong natapos ko maghapon. Kaya naman, matapos akong maligo, mabilis akong nakatulog sa sobrang pagod.

Nabulabog ang tulog ko nang makarinig ako ng ingay sa labas. Tiningnan ko ang cellphone ko—halos alas-siyete na pala. Agad akong bumangon para alamin kung ano ang nangyayari. Nakita ko si Aaron na nakaupo sa gilid ng kama niya, tahimik at nakatungo.

“ Hoy, anong meron sa labas? “ tanong ko, may halong inis dahil masama talaga ang gising ko.

“ Ah… K-kuya, sorry, “ sagot niya, parang iiyak na. “ Nandiyan kasi sila Katrina. G-gusto raw nilang mag-inom dito… pasensya na talaga. Pero pinayagan naman ako ni Kuya Carlo. “

Lalo akong nainis at akma nang lalabas nang bigla niya akong habulin at pigilan. “ Kuya, please. Huwag na. Pagpasensyahan mo na lang muna. “

“ Gago ka ba? “ singhal ko. “ Nambubulabog ’yang mga putanginang ’yan tapos hahayaan ko lang? “

Mahigpit ang kapit niya sa akin, halos nakayakap na. Nanginginig ang katawan—alam kong takot iyon, wala nang iba. “ Baka mawalan ako ng scholarship, Kuya. Please. Ngayon lang ’to, hindi na mauulit, “ halos pakiusap niyang sabi.

Natigilan ako. Sa mga nasaksihan ko sa eskwelahan nila, alam kong maraming natatakot sa babaeng ’yon—pare-pareho ang dahilan. At ayokong mawala ang scholarship ni Aaron dahil lang sa akin. Alam ko kung gaano kahalaga ang pag-aaral. Isa ’yon sa pinakamalaking pinagsisisihan ko hanggang ngayon: ang hindi ko pagtatapos.

Umupo akong muli sa kama, hindi pa rin maipinta ang mukha. “ Putangina, Aaron. Ang sarap mong batukan ngayon. Nagpapa-bully ka lang sa mga ’yan? “

“ Kuya, hindi ko rin naman gusto ’to, “ sabi niya bago tuluyang pumatak ang luha.

“ Tsk. Sige na. Sige na. Dadramahan mo pa ako eh, “ iritableng sagot ko, sabay balewala sa cellphone kong kanina pa nagba-vibrate. “ Eh ano pang ginagawa mo rito? Puntahan mo na ’yung mga ’yon at asikasuhin mo. Hindi puwedeng pabayaan ’yan. Pero tandaan mo ’to ha—kapag may nasirang gamit diyan, ipupukpok ko sa ulo mo. “

Tumango siya at nanginginig na lumabas ng kwarto, pero halatang mas nakahinga na nang maluwag. Sa totoo lang, hindi ako maawaing tao. Kung hindi ko lang iniisip ang pag-aaral ni Aaron, malamang kanina pa magkakasama silang nakabulagta sa labas ng gate sa inis ko.

Nang bahagya akong kumalma, pumasok muna ako sa banyo para magsipilyo at maghilamos. Doon ko lang sinilip ang cellphone—puno na pala ng missed calls. Hindi ako tumawag pabalik; binasa ko na lang ang mensahe.

Randell: Pre, punta ako diyan sa Linggo ha. Pumayag na rin si Carlo, kaya huwag ka nang umepal. Mag-a-apply akong masahista—baka sakaling yumaman.

Isa pa ’tong kupal na ’to. Sa dami ng kamag-anak niya rito, dito pa naisip pumunta. Hindi ko na siya nireplyan. Ibinulsa ko na lang ang cellphone at nagsuot ng maluwag na sando. Paglabas ko, sinalubong agad ako ng ingay at sigawan. Huminga muna ako nang malalim para pigilan ang inis.

“ Hoy! Kung gusto n’yo mag-inuman dito, huwag kayong maingay! “

Napalingon silang lahat sa akin—tatlong lalaki at dalawang babae. Bigla silang tumahimik, maliban sa isang lalaking nakangisi pa rin. Nilapitan ko siya, hinablot ang kwelyo, at inangat hanggang magtapat ang mga mukha namin.

“ Mukha ba akong nagbibiro? “ gigil kong sabi. “ Gusto mong lumpuhin kita dito? “

Namuti ang mukha niya. Medyo gumaan ang pakiramdam ko—may napagbalingan ako ng galit. Gustong-gusto kong makita ang ganoong klase ng ekspresyon: ’yung biglang nawalan ng kulay sa takot. Lalo na’t ganitong badtrip ako.

Napalingon ako kay Katrina. Nagtagpo ang mga mata namin, at inirapan niya ako. Katabi niya ang boyfriend niyang mahigpit ang yakap sa kaniya. Nang unti-unting bumalik ang ingay, naupo ako sa tabi ni Katrina. Muli niya akong tiningnan nang masama, pero hindi ko na pinansin. Iba talaga ako pagdating sa mga babae. Kasing-haba ng titi ko ang pasensya ko sa kanila.

Lumabas si Aaron mula sa lutuan. Saglit niya akong tiningnan bago lumapit at tumabi sa akin. Yumuko siya nang bahagya at bumulong, “ Kuya, anong ginagawa mo rito? “

Ngumisi ako at sinagot siya nang malakas—sapat para marinig ng lahat. “ Gusto ko ring uminom. Aba, ang lagay, nagpunta kayo sa teritoryo ko tapos hindi ako pwedeng sumali? “

Napayuko na lang si Aaron at bumalik sa lutuan. “ Kung ayaw n’yo akong kasama, “ dugtong ko, sabay tingin isa-isa sa kanila, “ edi sa labas kayo uminom. “

Huminto ang usapan. Isa-isa silang umiwas ng tingin—pati si Katrina, na kanina lang matapang, ngayon ay hindi makatingin nang diretso. Parang nalunok ang katarayan niya.

“ O–okay lang, Kuya. Iinom tayo, “ sabi ng lalaking kwinelyohan ko kanina, halatang nag-iingat na sa tono. Sumang-ayon ang iba, isa-isa. Si Katrina lang ang nanatiling tikom ang bibig.

May isang lalaking tumayo—medyo mestisuhin ang itsura—at dumiretso sa kusina. Sinundan si Aaron. Habang naghahanda sila, hindi ko inalis ang tingin ko sa bawat galaw. Ayokong may masira rito o may mangyaring kalokohan. Isa rin ’yon sa dahilan kung bakit pinili kong makipag-inuman sa kanila: mas mabuting nandito ako, nakabantay.

“ Asan na ang alak? “ tanong ko, diretso.

“ Aaron! “ sigaw agad ng isa sa mga babae—’yung brusko kumilos, halos parang tibo. “ Bili kang alak, funda— “

“ Gin, “ putol ko, malamig ang boses. “ Gin ang bilhin mo, Aaron. “

“ What? “ reklamo ni Katrina, biglang napalingon sa akin. “ Ba’t gin? Don’t worry, may pambili kami ng pricey na alak. ’Wag lang gin, okay? Aaron? “

Napatingin si Aaron sa akin, halatang naghihintay kung sino ang masusunod. Gustong bumuka ng bibig ni Aaron na para bang may gustong sabihin pero pinipigilan ang sarili. Palipat-lipat ang tingin niya sa aming dalawa ni Katrina. Nalilito.

Napatingin kay Aaron ’yung lalaking sumunod sa kaniya sa kusina. Halatang nag-aalangan ng sasabihin, “ uh… can’t we just buy both, maybe? “ sabi nang lalaki sabay hawak nito sa likod si Aaron na parang inaalo.

Napapakunot ang noo ko sa kanilang dalawa. Napaisip kasi ako, alam kong binu-bully nila si Aaron, pero itong lalaki na ’to, parang iba ang pakikitungo niya. Hindi ko na rin masyadong pinansin at ipinilit ko ang Gin sa kanila. Sa huli, Gin ang binili nila. Panay irap na naman si Katrina na ngayon ay ikinatutuwa ko na.

Habang umiinom kami ay hindi na makausap si Katrina dahil nakikipaglampungan sa boyfriend niya. Napapailing na lang ako kasi napakahina ng lalaki. Dahil kung ako, hindi ako makakatagal ng halik-halik lang. Sa ganda ni Katrina, kung ako ang naging boyfriend niya malamang nagdudugo na ang puke niya ngayon.

Humahaba na ang inuman, hindi naman ako masyadong nakikipagkwentuhan. Naghihintay akong may mang-bully kay Aaron para masapok ko, pero wala. Isa pa, para siyang baldado dahil doon sa lalaking mestisuhin na kanina pa siya parang inaalalayan. Hindi ko alam kung napapansin ng iba, pero kung sa lugar namin ’to sa Ilocos, panay na ang kantiyaw sa kanila sigurado.

Nag-iisip ako ng paraan para mahinto na ang pambu-bully nila kay Aaron. Hindi dahil sa awa, kundi dahil gusto ko ring maturuan ng leksyon ang mga ito. Pero hindi ko alam kung paano.

“ Excuse me, you’re too close, “ sabi ni Katrina sa akin. Hindi ako gumalaw; tinitigan ko lang siya. Kaya siya mismo ang sumiksik sa boyfriend niya. May itsura at katawan din ang boyfriend niya, pero parang takot makipagbasagan ng mukha.

Nakakailang bote na kami, at halatang pinasok na ng espiritu ng alak ang ugat nila. Patuloy silang nagkukwentuhan, pero hindi ko iniintindi. Si Aaron naman ay pumipikit-pikit ang mga mata—malinaw na hindi siya sanay uminom. Pero si Katrina, habang patuloy na nalalasing ay lumalabas na ang sungay na kanina pa niya itinatago.

Nagsimula na siyang mambato ng kung ano-ano kay Aaron para lang asarin ito.

“ Kat! What are you doing? “ sigaw ng isa sa kanila habang sinasalo ni Aaron ang mga ibinabato ni Katrina. Paulit-ulit lang ang eksena—isip bata. Kaya hinayaan ko na lang. Pero nung inulit niya, hindi sinasadyang napahawak siya sa hita ko. Angbilis ng reaksyon ng alaga ko. Sa ganda ba naman kasi nitong si Katrina, kahit sino siguro titigasan kaagad. Pero sa pagkakataong ito ay hinayaan ko lang.

Patuloy ang pang-aasar ni Katrina kay Aaron na hindi ko na lang pinansin dahil parang alam ko na kung ano ang papel nung lalaking kanina pa umaaligid sa kaniya na Jiggen ata ang pangalan. Sa kabila ng pagtataray ni Katrina sa akin; napansin ko na paulit-ulit na tumatama ang kamay niya sa hita ko. “ Iba na ’to ah. “ Sabi ko sa isip ko. At nang titigan ko na ito nang may malisya ay napahinto na ito sa ginagawa niya kay Aaron at bumalik sa pakikipaglampungan sa boyfriend niya. Pero nang magtama ang mga mata namin ulit…

“ Ang init, “ sabi ko sa kaniya, sapat lang para siya lang ang makarinig. Sabay baba ko ng tingin sa mga suso niya.

Walang ibang makakapansin sa amin dahil lahat sila ay bangag na sa alak. Dahil doon, hindi na ako nag-atubiling diskartehan siya. Chinita si Katrina na may kaliitan ang height pero bawi sa hubog ng katawan, malaki ang suso. Maputi at mala-porselana ang balat na tila hindi pa nadadapuan ng dumi.

Napakanipis din ng tela ng suot niyang blusa, sapat para maaninag ko na ang disenyo ng kaniyang bra sa loob. Naka-mini skirt din siya, at sa kinang ng kaniyang relo at mga alahas, halatang nakukuha niya lahat ng gusto niya—isang “rich kid” na naghahanap ng kalinga. Na handa ko namang ibigay kahit anong oras sa paraang ako lang ang may alam.

C10: Souvenir

Habang nag-iinuman kami ng mga kaklase ni Aaron, halos lahat sila ay bagsak na at lunod na sa alak. Si Katrina, na kanina lang ay sobrang taray, ay biglang nag-iba ang timpla. Sa ilalim ng lamesa, naramdaman ko ang sadyang paggapang ng kaniyang kamay sa hita ko—isang mapangahas na haplos mula sa isang “ rich kid “ na akala mo ay manika sa sobrang puti. Habang ang lampa niyang boyfriend na si Lance ay abala sa cellphone, hindi ko na pinalampas ang pagkakataong diskartehan ang Chinitang ito na tila uhaw sa kalingang hindi kayang ibigay ng syota niya.

Kumislot na ang alaga ko nang madama ko ulit ang dulas ng balat niya na sumasadsad sa akin. Makinis. Maputi. Parang hindi siya tao. Hindi ko maintindihan kung paanong nakakapang-bully ang ganito sa school; mukha naman siyang walang lakas para lumaban. Kung ako ang nasa kalagayan ni Aaron, baka matagal ko na itong nilaspag.

“ Ilang taon ka na? “ bulong niya habang ang boyfriend niya ay naglalaro.

“ Bente-kwatro, “ maikli kong sagot nang hindi siya tinitingnan. Tinungga ko ang baso habang nakatingin kay Aaron na mahimbing na ang tulog.

“ Ako, twenty-one, “ sabi niya kahit hindi ko tinatanong.

Gumapang ang talas ng kuko niya sa tattoo kong dragon sa kanang braso. Tumingin ako sa kaniya—nangungusap ang kaniyang mga mata, kumikislap sa malisya. Saglit ko lang siyang tinitigan bago ko ibinaba ang tingin ko sa kaniyang dibdib. Kita ko ang paglunok niya habang sa loob ng isip ko ay nilalamas ko na ang suso niya.

Patuloy siya sa pagdutdot sa mga tattoo ko. Nakakakiliti. Nakakapaso.

“ Marami ’yan, gusto mo bang makita? “

“ S-sige. “ Pabulong na sagot niya.

Hinubad ko ang sando ko at ipinakita ang mga marka sa katawan ko. Dinaplisan niya ng tingin ang bawat kalamnan. Itinukod ko ang kamay ko sa upuan para mas lalong bumalandra ang dibdib at abs ko sa harap niya. Sa puntong ito, bakat na bakat na sa shorts ko ang alaga ko.

“ Gusto mo? “ sabay nguso ko sa ibaba, sadya kong pinagalaw ang titi ko sa loob ng shorts. Napakagat siya sa labi.

“Ha?”

“ Kung gusto mo ’yung mga tattoo ko, kako. “

“ Uhm, oo… ganda. “ Sagot niya, pero alam kong hindi na tattoo ang tinitingnan niya.

Nakalapat ang kamay niya sa upuan, dikit sa hita ko. Naramdaman ko ang kaniyang hinliliit na kumikiskis sa balat ko. Nagkunwari akong may kukunin at inabot ang platito ng kornik sa harap ng boyfriend niyang nakapikit na rin pala. Sinadya kong idiin ang siko ko sa kaniyang suso. Hindi siya lumayo; bagkus ay lalo niya pang idiniin ang dibdib niya sa siko ko.

“ Lambot, “ bulong ko na ikinapula ng kaniyang mukha.

Napansin kong hindi naalis ang mata niya sa ibabang bahagi ng katawan ko. Matapos kong tumagay ay hinarap ko siya.

“ Kanina ka pa nakatitig diyan ah, mahilig ka ba diyan? “ sabay ngisi ko. “ Sa tattoo? “ Tumango siya nang bahagya.

Hinawakan ko ang kaniyang kamay at iginiya ito sa buntot ng ahas na tattoo sa aking tagiliran. Pinadama ko sa kaniyang palad ang tigas ng aking abs hanggang sa dumikit ang pulso niya sa ulo ng alaga ko.

“ Eh, sa sawa? “ ngisi ko.

“ Umhp, “ ungol niya sabay marahang tango.

Hinarap ko ang lamesa at muling tumagay, hinahayaan siyang gawin ang gusto niya sa ilalim ng lamesa. Hanggang sa tuluyan na niyang hinawakan nang buo ang titi ko. Napasinghap ako sa sarap pero pinanatili kong seryoso ang mukha. Pinanood ko siyang palingon-lingon sa boyfriend niya. Lalong humihigpit ang kaniyang haplos sobrang tigas ko nang batuta.

Napainat ako at bahagyang inilabas ang dulo ng burat ko mula sa shorts. Lumiyad ako para mas lalong bumulaga sa kaniya ang laki nito. Hindi na mapakali si Katrina. Palingon-lingon sa paligid, nanginginig, at pawis na pawis.

“ Ito ba ang ipinunta mo rito? “ tanong ko sabay pinaumbok-umbok ang aking pisngi sa harap niya.

Nang masiguradong walang nakatingin, bigla siyang yumuko sa kandungan ko. Ramdam ko ang lambot ng labi niya sa ulo ng burat ko. Ginamit niya ang kaniyang dila para tikman ang pauna kong katas. Marunong siya. Alam niya ang kaniyang ginagawa hanggang sa tuluyan niyang isubo ang buong ulo nito.

Kinuha ko ang cellphone ko sa lamesa at itinutok ang camera sa kaniya. Napaliyad ako nang sipsipin niya ang dulo. Ibinaba niya ang shorts ko para makita nang buo ang kinakain niya.

“ ’Wag, “ bulong niya nang makita ang camera.

“ Souvenir ko lang. Akin lang ’to. “ Inihaplos ko ang kamay ko sa ulo niya at muling iginiya ang kaniyang bibig.

Binitawan ko ang cellphone at hinablot ang kaniyang buhok. Kinadyot ko ang kaniyang bibig, ipinapasak nang husto hanggang sa marinig ko ang kaniyang pagduwal. Napansin kong kumilos si Lance kaya agad ko siyang itinulak. Pareho kaming umayos ng upo nang magkusot ng mata ang lalaki, bago ito muling bumagsak sa antok.

“ Gusto mo pa? “ tanong ko. Hindi siya sumagot, pero ang kaniyang mga labi ay nananatiling nakaawang.

Nang mapansin kong ang lahat ay tulog pa rin, pinagapang ko ang kamay ko sa ilalim ng kaniyang maiksing palda. Hinimas ko ang kaniyang hita, kinukurot-kurot ang balat na nagpapaigtad sa kaniya. Walang pagtanggi hanggang sa makapa ko ang kaniyang panty na basang-basa na. Pinanood ko ang mabilis na pagtaas-baba ng kaniyang suso na sumasabay sa kaniyang paghinga.

Nang dumampi ang daliri ko sa kaniyang hiwa, kinamot-kamot ko iyon nang mabilis. Nakaawang ang bibig ni Katrina, nakapikit, at tila nasa langit na.

“ Umhp, “ ungol niya.

Bigla kong ipinasak sa puke niya ang daliri ko. Nilabas-pasok ko nang mabilis hanggang sa ipitin na ng hita niya ang kamay ko. Lumalakas na ang ungol niya sa sarap at nang mapansin kong mararating niya na ang dulo ay saka ko hinugot nang mabilis. Halos maiyak siya sa pagkabitin. Humarap ako sa lamesa saka tumagay.

“ Masarap? “ bulong ko.

“ Jack, please, “ pakiusap niya.

“ Ano ’yun? “

“ Umhp, “ sabay gapang muli ng kamay niya sa titi ko.

“ Kantot? “ tanong ko sabay ngisi.

Umusog ako paatras hanggang sa dulo ng upuang kahoy. Hinatak ko siya at pinahiga. Ang ulo niya ay nakadikit sa hita ng boyfriend niyang natutulog. Ibinuka ko ang hita niya pero bigla siyang nag-alala.

“’ Wag dito please. Baka magising si Lance. “ Binitawan ko siya at pinausog para makaupo ako at makatagay na lang. Nang makita niyang nawalan ako ng interes na tuhugin siya ay saka siya kusang humiga ulit at ibinuka ang sariling hita.

Pinunit ko ang panty niya at tumunog iyon. Nanlaki ang mga mata niya sabay tingin kay Lance na tulog pa rin at hindi man lang natinag. Inilabas ko ang kargada ko at marahang hinimas ang hiwa niya. Napapakadyot siya sa tuwing tatama ang ulo sa butas, pero patuloy kong pinasadahan ang kaniyang hiwa.

“ Nganga, “ sabi ko habang nakatutok ang batuta ko sa hiyas niya. Isinalpak ko sa bibig niya ang sando ko. “ Kailangan mo ’yan. “ Kinagat niya ang sando sabay hawak ng dalawang kamay niya roon.

Hinawakan ko ang dalawang hita niya at itinulak iyon hanggang sa dumikit sa suso niya ang kaniyang mga tuhod. Habang ang ulo ng burat ko ay nakabara na sa butas niya, naramdaman ko ang dulas ng hiwa niya kaya agad kong ibinaon nang walang pasabi.

“ Iiiihhhmp! “ Napamulagat si Katrina kasabay ng luha sa gilid ng mata. Umakyat ang dugo sa kaniyang mukha. Agad na nanginig ang katawan at parang nawalan ng lakas. Hindi ako gumalaw. Hindi ko hinugot. Hinintay ko siyang makabawi.

Maya-maya pa ay naramdaman ko ang sakit ng kuko niyang nakabaon sa braso ko. May lakas na siya ulit at doon ako nag-umpisang umindayog. Labas-pasok. Marahan. Malambing. Hanggang sa ang pag-ngirit niya sa sakit ay napalitan na ng impit na ungol. Nasanay na ang puke niya sa laki ng burat ko, kaya unti-unti nang bumilis ang bayo ko.

Iniangat ko ang mga hita niya at pinagdikit saka ito niyakap ng kanan kong braso. Ang kaliwa naman ay pumasok sa laylayan ng manipis niyang damit. Itinaas ko ang bra niya sabay lamas ng suso niya. Bumibilis na ang pagtuhog ko sa kaniya. Madiin ang pagkaka-pikit ni Katrina dahil sa pinaghalong sakit at sarap. Nang mangalay ako ay muli kong ibinuka ang hita at itinulak iyon padikit sa suso niya.

Ilang sandali pa ay nakita ko ang boyfriend niya na gumagalaw. Pero hinayaan ko lang at patuloy na kinantot si Katrina.

“ Babe, “ bulong ni Lance. Natulala ito at napatingin sa naglalabas-masok kong burat sa puke ng girlfriend niya. Hindi iminulat ni Katrina ang kaniyang mga mata; patuloy lang itong pumikit habang may luhang dumadaloy sa kaniyang pisngi.

Sa hindi ko malamang kadahilanan, hindi mukhang galit ang kaniyang boyfriend. Bagkus, matama itong nanonood sa bawat pagbayo ko sa babae niya. Tumingin ako sa mga mata ni Lance.

“ Pasensya na pre, itong syota mo kasi panay ang hawak sa titi ko, “ sabi ko habang nakangisi. “ Kaya eto, ibinaon ko na lang sa puke niya. “ Namula ang mukha ni Lance.

Hindi nagbago ang reaksyon ni Lance. Muling ibinaba ang paningin sa wasak na puke ng syota niya. Ibinuka ko pa nang husto ang hita ni Katrina para malayang mapanood ng boyfriend niya, at lalo ko pang binilisan ang kantot na nagpaungol kay Katrina. Maya-maya pa ay napahawak na si Lance sa sariling ari at marahang hinimas iyon sa loob ng kaniyang pantalon.

Lumibot ang mata nito sa mga kasama at nang makumpirmang tulog ang lahat ay saka ito lumapit kay Katrina. Inalis niya ang sando kong nakapasak sa bibig nito. Iminulat ni Katrina ang mata at tumingin sa boyfriend. Bubuka sana ang bibig ni Katrina para magpaliwanag pero siniil siya ng halik ni Lance.

Napatawa ako. “ Naku pre, kinantot ko rin bibig niya kanina. Baka malasahan mo burat ko diyan. “

Lalo pang dumiin ang halik ni Lance. Naglaplapan sila sa harap ko habang binibiyak ko ang girlfriend niya. Lumapat ang kamay ni Lance sa suso ni Katrina at inumpisahan iyong lamasin. Lalong umigting ang kalibugan ko sa ginagawa nila. Iniangat ko ang balakang ni Katrina para pumantay sa burat ko—halos nakabalintuwad na siya—saka ko itinodo ang bayo. Napabitaw si Katrina sa halikan nila ni Lance at tinakpan ang bibig nang marahas ko siyang binarurot.Umangat ang ulo ni Lance, tumingin sa gawi ko, at pinanood kung paano ko wasakin ang puke ng girlfriend niya.

“Maluwag na ’to pagkatapos ko,” sabi ko sabay ngisi.

Unti-unting lumapit si Lance sa puke ni Katrina para manood nang mas malapit. Banat na banat sa pagkakabuka ang butas ng girlfriend niya habang ang kargada ko naman ay baon na baon. Mas binilisan ko pa ang pagkantot hanggang sa magulat na lang ako dahil inilapit ni Lance ang mukha niya sa pagitan namin ni Katrina.

Hinayaan ko lang siya. Maya-maya pa ay inilabas nito ang dila at dinilaan ang paligid ng puke ng girlfriend niya, na lalo namang nagpaungol dito. Nadidilaan niya pati ang katawan ng burat ko.

“ Iba yata ’yang trip mo pre ah, “ sabi ko at napatitig si Lance sa mga mata ko. Napansin kong umaabot na sa manipis na bulbol ko ang dila niya.

Ibinaba ko ang balakang ni Katrina habang patuloy ang pagkantot. Gumalaw ang kamay ko at hinawakan ang ulo ni Lance. Idiniin ko ito sa pagitan namin ni Katrina. Patuloy siya sa pagdila habang nakatingin sa akin. Idiniin ko pang lalo ang ulo niya roon para hindi makagalaw, hanggang sa hugutin ko ang tarugo ko sabay pasak sa bibig ni Lance.

Walang pagtutol; tinanggap niya lang sa bibig niya ang burat ko. “ Gwark! “

Kinantot ko ang bibig ni Lance habang ang daliri ko naman ay kinakalikot ang loob ng puke ni Katrina. Binilisan ko. Lumalakas na ang ungol ni Katrina hanggang sa maramdaman ko ang napakainit na likido sa kamay ko. Ako rin, malapit na. Binayo ko nang binayo ang bibig ni Lance hanggang sa pumutok ang tamod ko sa bibig niya, sabay hugot ko para iputok sa mukha niya at sa puke ng syota niya.

Nang matapos ako ay ngumisi ako sa kanilang dalawa. Ang magsyota na panay ang lampungan sa tabi ko kanina ay parehong nakatikim ng burat ko ngayong gabi. Ipinasok ko sa shorts ko ang burat ko at kinuha ang sando ko.

“ Magsiuwi na kayo. “ Utos ko.

C11: Underdog

Tahimik na ang buong paligid. Ang tanging maririnig na lang ay ang paminsan-minsang pagdaan ng tricycle na naghahatid pa rin ng mga pasahero kung saan-saan. Nakatayo lang ako sa harap ni Katrina—na hanggang ngayon ay nakabukaka pa rin—at ni Lance, na tulala sa sahig matapos 

ang lahat ng nangyari.

“ Ano pang ginagawa n’yo? Magsiuwi na kayo, “ utos ko.

Tumalikod ako, pumasok ng kwarto, kumuha ng bagong pambihis, at dumiretso sa banyo. Nang matapos akong maligo, saka ko lang naramdaman ang sipa ng alak sa sistema ko. Hindi naman ako ganoong kalasing—mainit lang talaga ang sikmura ko.

Pumunta ako sa gilid ng apartment kung nasaan ang mahabang lamesa at sinilip ang mga kasama kong uminom.

“ Aba put— Hoy! Magsigising nga kayo at magsilayas na rito! “

Sabay kalampag ko sa lamesa nang makitang tulog pa rin ang apat—dalawang lalaki at isang babaeng mukhang tibo. Unti-unti silang nagsigisingan, halos sabay-sabay nagkusot ng mata. Hindi ko na nakita sina Katrina at Lance; mukhang nagmadaling umuwi dahil sa hiya.

Hindi ko na sila hinintay makaalis. Nandiyan naman si Aaron, kaya lumabas muna ako para maghanap ng mainit na sabaw na pantanggal-amats.

Pagbalik ko, si Aaron na lang ang natira at abala sa pagliligpit ng mga pinag-inuman. Tahimik akong lumapit at biglang dinakot ang pwet niyang gumagalaw habang nagpupunas ng lamesa. 

Gulat na gulat siyang napalingon.

“ Kuya naman ihh! “ reklamo niya.

“ Kuya naman ihh… “ ginaya ko ang lambot ng boses niya sabay tawa. Tumungo ako sa lutuan at isinalin ang binili kong lugaw. “ Tara, kain. “

“ Sige lang, Kuya. Baka hindi tanggapin ng sikmura ko ’yan. Parang nasusuka pa ako. “

“ Nakakatamad naman kayong kainuman. Puro kayo tulog, “ sabi ko habang sumusubo. “ ’Yung lalaking umaaligid sa ’yo, syota mo ba ’yon? “

“ Ha? Si Jiggen? Hindi, Kuya. Kababata ’yon ni Katrina. “

“ Parang may gusto sa ’yo. Bakod na bakod ka kanina. “

“ Sa kanilang magbabarkada, si Jigs lang ang mabait sa akin. Hindi naman ako nabu-bully ni 

Katrina dati dahil sa kaniya. Kaso lumipat na siya ng school. Dumalaw lang ngayon, tapos naisipan pang mag-inom. Kaya sumama ’yung mga kaibigan niya—sina Kat, Lance, Rain, Theo, at si Jigs. Sila talaga ang magkakabarkada, “ paliwanag niya bago umupo sa tapat ko. “ Buti na lang walang pasok bukas. Kung hindi, siguradong pagti-tripan na naman nila ako. “

“ Masyado kang takot, bata, “ sabi ko, diretso ang tingin sa mata niya. “ Mga kutong-lupa lang ’yang mga ’yan. Kanina ba may nagawa sila sa ’yo? Wala, ’di ba? May takot din sila. Hihina-hina ka kasi, kaya madali kang apihin. “

“ Gusto ko ring lumaban, Kuya. Pero isang pitik lang ni Katrina, mawawala ang scholarship ko. Kung hindi lang dahil doon, hindi naman talaga ako matatakot. “

“ Alam kong mabait ka. Matalino ka rin. Pero paminsan-minsan, gamitin mo rin ’yang utak mo para ipagtanggol ang sarili mo. ’Wag puro aral. “

“ Hindi ko talaga alam ang gagawin ko. Kung may makakatulong lang sana. Kaso wala. ’Pag pinagtripan nila ako sa school, wala namang pumapalag. Pakiramdam ko mag-isa lang talaga ako. “

“ Halika rito, “ tawag ko. “ Tabi ka sa akin. “

Nag-alinlangan siya pero tumayo rin, umikot sa lamesa, at lumapit. Nakatungo lang siya, hindi makatingin nang diretso.

“ Tangina, lumapit ka pa. Hindi kita kakantutin. “

Mas lumapit nga siya. Kinuha ko ang cellphone, binuksan ang video, at inakbayan siya para sabay naming panoorin. Nanlaki ang mata ni Aaron kasabay ng pag-init ng katawan niya.

“ Gwark! Guhk-guhk-guhk. Gwark! “

Agad na duwal ni Katrina sa video habang kinakantot ko ang bibig niya. Tinigasan ako ulit nang makita kung paano niya pinilit pagkasyahin sa bibig ang burat ko. Nakapako lang ang mata ni Aaron; ramdam ko ang unti-unting paggising ng libog niya.

“ Tingnan mo kung paano ako paligayahin ng bumu-bully sa ’yo. “

Nag-iba ako ng upo. Iniangat ko ang kanang binti at ipinatong sa upuan sa likod niya; ang kaliwa’y nanatili sa sahig. Nasa gitna na ng hita ko ang katawan niya, pero patuloy lang siyang nanonood.

“ ’Wag! “ sabi ni Katrina sa video.Hinatak ko pa si Aaron palapit hanggang maramdaman niya ang tigas ko sa tagiliran niya. Nanigas ang katawan niya, uminit ang balat.

“ Isesend ko sa ’yo ’to para may panlaban ka kay Katrina, “ bulong ko sa tenga niya. “ Pero may kondisyon—chuchupain mo ako. “

Bigla siyang napaharap sa akin, nanlalaki ang mata. Tinulak niya ako at umatras siya.

“ Sa ’yo na ’yang video mo! “

“ Kahit ’yung ulo lang, “ sagot ko. “ Hihiga lang ako. Wala akong gagawin. Hindi ko pipiliting ipasubo ng buo. Chupang pabebe lang. “

“ Kuya… “ bakas ang pag-aalinlangan sa mukha niya.

Iniwan ko ang pinagkainan sa lamesa, inakbayan siya, at pumasok kami sa kwarto. Hawak ko ang magkabilang balikat niya. Alam ko—tumanggi ang bibig niya, pero iba ang sinasabi ng katawan niya. Hindi siya pumiglas hanggang maiupo ko siya sa kama.

Humiga ako, nakataas ang mga braso sa ulunan. Nakakandado ang pinto, bukas ang ilaw. Nagkatitigan lang kami. May alinlangan pa rin sa mukha niya, pero paulit-ulit ang sulyap ng mata niya sa burat kong nakausli sa shorts.

“ ’Yung video muna, “ sabi niya.

“ Hindi mawawala ’yan. Isubo mo muna ’to. “

“ Sa ’yo na ’yang video mo, “ sabi niya sabay tayo.

“ Tangina mo! Isesend ko na! “

Bumalik siya at umupo. Sinend ko ang video. “ Sigurista, amputa. “

“ I’m a business major. I know how to minimize my losses. “

“ Nya nya nya. Ingglis-ingglis ka pa. Kantutin kita, eh. Ano na—subo na. “

Napapikit ako nang hipuin niya ang ilalim ng hita ko. Mainit ang kamay niya—hindi kasing lambot ng kay Katrina, pero madulas. Mabagal ang galaw, pabalik-balik, hanggang ipasok niya ang kamay sa laylayan ng shorts ko. Dumampi ang daliri niya sa bayag ko; napaigtad ako at napasinghap.

Inilabas niya ang kamay, pinagapang sa tagiliran ko, pataas sa dibdib. May init ang mga mata niya habang inilalapit ang mukha. Dinilaan niya ang utong ko, marahan, paulit-ulit. Isinunod ang kili-kili; doon ako napaungol.

Hindi siya tumigil. Bumaba ulit siya sa dibdib, sa abs, kasabay ng muling paghimas sa hita ko. Malikot ang dila at kamay niya, walang sayang na galaw. Nang muli niyang hawakan ang bayag ko, napabuka ang hita ko. Piniga-piga niya—may sakit, may sarap.

Maya-maya, naramdaman ko ang init ng hininga niya sa ulo ng burat ko. Gustong-gusto ko na siyang bayuhin sa sabik, pero nagtimpi ako.

“ Ahh… “

Nang dumampi ang dila niya sa puson ko, muntik ko nang hawakan ang ulo niya. Nagtiis ako hanggang tuluyang lumapat ang labi niya sa ulo ng burat ko. Marahan akong napakadyot at tinanggap niya iyon. Doon niya sinimulang susuhin ako.

“ Aaron, ayusin mo ’yan, “ babala ko. “ Sinasabi ko sa ’yo—’pag ako nabitin, kakantutin ko lahat ng butas mo. “

Hindi niya ako binigo. Sinuso niya nang mahigpit ang burat ko. Madulas ang labi niya, parang wala siyang ngipin, at damang-dama ko sa ulo ang pag-ikot ng dila niya.

“ ’Tangina, ilang lalaki na ang nachupa mo, ha? “

“ Bakit, Kuya? Magaling ba ako? “ balik-tanong niya.

“ Mas magaling pa rin si Katrina, dahil naibaon ko ’yan nang buo sa bibig at puke niya. Ikaw ba, may puke ka ba? Kaya mo bang lamunin ’yan nang buo? “ sabay ngisi ko.

Bakas sa mukha ni Aaron ang pagkainis. Alam kong gusto niyang gumanti sa pangaasar ko at umalis na lang, pero nabitag na siya ng katawan at burat ko. Sigurado akong hindi siya titigil hanggang labasan ako.

“ Bakit, nalungkot ’yang mata mo? “

“ Wala, “ sagot niya, sabay balik sa pagsubo.

“ Gusto mo bang maranasan ’yung ginawa ko kay Katrina? “

Umiling lang siya bilang sagot. Patuloy niya akong sinuso hanggang sa maramdaman kong lumalalim ang pagsubo niya. Naaabot na niya ang kalahati kahit wala akong ginagawa. Napangisi ako—kahit hindi niya sabihin, gusto niyang iparating na hindi siya magpapatalo kay Katrina.

“ Ahh… ’tangina, bilisan mo. Malapit na ’ko. “

Isinubo niya pa nang mas malalim kaysa kalahati. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Napahimas ako sa ulo ni Aaron nang lulunin niya ang kahabaan ko. Masakit—parang mababali ang burat ko—pero sinundan ng leeg niya ang pagkatuwid ng batuta ko sa ngala-ngala niya hanggang sa pumasok iyon nang buong-buo. Nakadikit ang ilong niya sa puson ko. Pulang-pula ang mukha niya, pero hindi siya gumalaw—nakabaon lang—sabay hugot para huminga.

Napatulala ako kay Aaron. Marami na ang sumuso sa burat na ’to. Marami na rin ang sumubok lumunok nito nang buo, pero wala ni isa ang nakagawa nang hindi ko pinipwersa. Pero si Aaron…

“ ’Tangina, Aaron. “

Tumayo ako sa ibabaw ng kama. Napasunod siya at lumuhod sa harap ko. Hindi ko na siya hinawakan. Hindi ko rin siya inutusan. Kusa niyang isinubo ulit ang batuta ko. Muli niya itong nilunok. Napatingala ako sa sarap. Iniluwa niya, saka muling isinagad. Nang hindi ko na kaya, saka ko kinantot ang bibig niya—walang duwal, walang ingay, walang nakabaong kuko sa balat ko.

Binilisan ko pa. Gusto kong makitang nahihirapan siya. Hinawakan ko ang ulo niya gamit ang dalawang kamay habang napabaluktot ang katawan ko, mabilis kong kinakantot ang bibig niya hanggang sa maramdaman ko ang pintig at tuluy-tuloy na dumaloy ang tamod ko sa lalamunan niya.

Pagkahugot ko, humingal siya—naghabol ng hininga—pero muli niyang hinawakan ang titi ko. Sinipsip niya ang katawan hanggang ulo, sinaid, walang itinira. Maya-maya pa, piniga niya ang bayag ko. Masakit. Masarap.

“ Ano, kaya mo pa, Kuya? “ sabi niya.

Tumayo siya at sandaling kinagat-kagat ang utong ko. Hinimas niya ang ulo ng burat ko at humalik sa dibdib ko bago tuluyang bumaba ng kama. Pinatay niya ang ilaw at dumiretso sa higaan niya, iniwan akong nakatayo roon—sa kama—nakatulala.

C12: The Hook

Sumapit ang Sabado. Bumuhos na sa wakas ang ulang ilang araw na rin nagbabadya. Basang-basa na ang buong bakuran ng apartment at kalat na ang mga dahon ng mangga. Akala ko ay simpleng ulan lang, pero halos bagyo na ang dating dahil sa lakas; wala lang malakas na hangin.

Nakahiga lang ako sa kama at nakikipag-chat kay Randell dahil nasa biyahe na ito papuntang Maynila. May kasama daw siya, pero hindi ko na tinanong kung sino dahil wala naman akong pakialam. Sila naman ang nag-usap ni Kuya Carlo kaya labas na ako sa kung ano mang balak ng tarantado kong matalik na kaibigan. Ayos na rin dahil masaya namang kasama ’yun—may kasabay ako sa kalibugan.

Umikot-ikot ako sa kama dahil sa sobrang bagot. Gusto kong matulog pero ayaw akong dalawin ng antok. Wala si Aaron; wala siyang pasok pero umalis, may pupuntahan daw. Wala ring kahit isang boarder dito sa ibaba dahil lahat sila ay nasa trabaho.

Halos ala-una na ng hapon nang lumabas ako. Sumakit na ang likod ko sa kakahiga. Marami sana akong gustong ayusin pero lintek na ulan ito, ayaw tumigil. Parang nagjakol ang langit at nilulunod sa tamod ang buong paligid.

“ Jack! “

Si Ate Ellen, ’yung magandang tenant sa Unit 1, Mama ni Nico. Bigla na lang siyang pumasok sa gate nang hindi kumakatok. Napangiti ako nang makita ang mukha niyang madalas kong hanapin. Napasadahan ko agad ng tingin ang buong katawan niya. Puro hapit ang suot: puting sleeveless blouse at pink na yoga pants na bumabakat ang bawat hubog. Parang naaninag ko pa ang bakat ng puke niya. Halos lagnatin ako habang tinititigan siya.

“ Ate, kumusta? Himala, wala ka yatang pasok ngayon, “ bungad ko.

“ Meron sana, kaso hindi na ako nakatuloy. Nadisgrasya kasi ’yung motor ng boyfriend ko. Late na rin natapos ayusin kaya tinamad na akong pumasok, “ paliwanag niya.

Dapat hindi lang nadisgrasya, dapat namatay na rin ’yung boyfriend mo, sabi ko lang sa isip ko. “ Anong kailangan mo, ’Te? “

“ Jack, baka naman maayos mo ’yung bintana namin. Hindi ko maisara, parang may nakakalang. Ayaw lumapat, eh. Basang-basa na ’yung sahig sa ampiyas ng ulan. “

Lumiwanag ang mata ko. Kahit wala siyang ipaayos, aakyat ako kahit anong oras. Lalo na kung magpapakantot siya. Nilamon kaagad ako ng libog sa mga naiisip ko habang kausap siya.

“ Siyempre naman, matatanggihan ko ba ’yang kasexyhan mo? “ Sabay kindat ko sa kaniya. “ Sunod na ako, ’Te, kukuha lang akong gamit. “

Pag-akyat ko, bigla akong nawalan ng gana. Nandoon pala ang boyfriend niya. Akala ko ay nasa ospital; sumakit lang tuloy bayag ko. Tinanguhan ko na lang ang syota ni Ate Ellen na nakaupo sa sofa saka ko tinungo ang sirang bintana sa kusina.

Kalawangin na ang bisagra at kailangan na talagang palitan, pero ginawan ko muna ng paraan. Tinaktak ko ang kalawang at nilagyan ng langis. Ibinukas-sara ko ito nang paulit-ulit hanggang sa maging swabe na ang galaw. Pero hindi ko muna sinabing tapos na ako.

Patuloy kong kinalikot ang bintana habang pasimpleng tumitingin kay Ate Ellen. Busy siya sa paghuhugas. Nakatitig ako sa matambok niyang pwet na gumagalaw sa tuwing nagkukuskos siya. Muling nabuhay ang alaga ko sa mga iniisip ko. Kalikot ng bintana, sabay tingin sa kaniya—ganun lang ang ginagawa ko hanggang sa matapos siya. Palihim ko ring pinipiga ang alaga ko sa loob ng shorts para hindi masyadong mahalata ang tigas.

Nang matapos siya, lumapit siya sa boyfriend niya sa sala. Medyo badtrip ako pero wala akong magawa. Maya-maya ay sinilip niya ako.

“ Kumusta ka diyan, Jack? “

Naglakad siya palapit sa akin pero bigla siyang nadulas sa basang sahig. Nasalo ko ang kanang kamay niya kaya hindi siya tuluyang sumubsob, pero napaluhod siya mismo sa harap ko. Nasa hita ko ang kaliwang kamay niya. Didiskartehan ko na sana, kaso biglang umepal ang syota niya. Tumakbo ito palapit at inalalayan si Ate Ellen pabalik sa sala.

Sa sandaling ’yun, hindi ko maiwasang tigasan nang husto. Halos dikit na kasi ang mukha niya sa ari ko kanina. Napansin ko ring hindi siya sa mukha ko nakatingin kundi sa malaking bukol sa shorts ko. Nagwawala ang utak ko sa mga pwedeng mangyari kung wala lang ang kupal niyang boyfriend. Ikinalma ko na lang ang sarili ko saka sinabing tapos na ang bintana.Pagpunta ko sa sala, hinihilot na ng syota niya ang tuhod niya.

“ Okay na, ’Te. Baba na ako. “

“ Pasensya ka na, Jack, ha? Hayaan mo, babawi ako sa iyo, “ sabi niya sa akin.

Tumango lang ako bago lumabas. Hindi ko maalis sa isip ko ang imahe ng mukha niya sa pagitan ng mga hita ko. Pagbaba ko ng hagdan, nakasalubong ko ang anak niyang si Nico na may kasamang kaklase. Si Jeric daw. Tinanguhan ko lang sila at dumiretso sa kwarto ko.

Agad akong humiga sa kama, pinipiga-piga ang titi ko para pakalmahin ang libog. Sa init ng pakiramdam ko kay Ate Ellen, parang gusto ko nang magjakol para lang makaraos. Putanginang syota niya kasi, palaging nakabuntot.

Pinilit kong itulog ang libog, pero nag-chat si Randell. Ikinukwento ang konduktor ng bus na pinahawak niya raw ng titi. Alam ko na ang galawan ng gunggong na ’to—siguradong titirahin niya ’yun kapag kakaunti na lang ang tao. Itinigil ko ang pakikipag-usap sa kaniya dahil lalo lang akong nag-iinit.

Naghanap na lang ako ng makakain habang nag-iisip ng paraan kung paano makaka-isa kay Ate Ellen. Napahiling na lang ako na sana ay naliliitan na siya sa titi ng syota niya at ang sa akin na lang ang hanapin niya. Dahil sa burat ko, walang maluwag na puke. Paglabas ko ng gate, may napansin akong sasakyan sa tapat ng apartment. Akala ko ay nakiparada lang, pero biglang bumukas ang bintana nito.

“ Ahm, pre? “

Nang madapuan ko ng tingin ang tumawag, napangisi ako. Si Lance, ang boyfriend ni Katrina. Na halos mabasa na ang mukha sa ulan.

“ Oh, pre, anong ginagawa mo rito? “ tanong ko.

“ Ah, nandiyan ba si Aaron? “

“ Wala. Hindi ko alam kung anong oras babalik. Kung gusto mo, hintayin mo na lang sa loob. “

Pinark niya ang sasakyan sa ilalim ng mangga at pinatuloy ko siya. Pina-una ko siyang pumasok pero hindi ko pinayungan. Hindi ko na itinuloy ang paghahanap ng pagkain dahil ayaw kong iwan ang isang ’to nang mag-isa sa bahay. Naupo kami sa tapat ng lamesa.

“ Anong kailangan mo kay Aaron? “

“ About sa project lang, pre. Magkapartner kasi kami. “

Naupo ako sa tapat niya at nag-cellphone. Tahimik lang kaming dalawa sa gitna ng buhos ng ulan.

“ Ahm, kumusta ka? “ basag niya sa katahimikan.

“ Ayos lang, “ maigsi kong sagot. Mukha siyang balisa.

“ Uhm, Kat and I… we broke up. “ Tumingin lang ako sa kaniya, pero hindi ako nagtanong ng dahilan. “ Don’t worry, hindi ikaw ang dahilan. It’s… it’s because of my sexuality. “

Tumingin siya sa akin, tila naghahanap ng simpatya. Pero hindi ko makuhang intindihin sila. Bukod sa bully sila ni Aaron, wala talaga akong amor sa kanilang pareho. Kailan ko lang naman sila nakilala at sa hindi pa magandang paraan.

“ The break-up was mutual. Nag-decide kami na mag-stay as friends. So wala namang masyadong nagbago, bukod sa fact na hindi na kami. “

“ ’Yung totoo, bakit ka nandito? “ tanong ko.

“ Ah, si Aaron talaga ang sadya ko, promise. “ Hindi ito makatingin nang diretso sa akin at alam kong hindi talaga si Aaron ang ipinunta niya rito. At dahil taglibog ako, lalaruin ko siya.

“ Gusto mo magkwentuhan tayo? Sige, ako taya, “ sabi ko, para rin mabawasan ang pagkabagot ko sa ulan na ito.

“ Nung second year high school ako… “ panimula ko, “ may first year na laging nakabuntot sa ’kin. Parang ikaw—hindi halata ang kasarian. Lalaki sa labas, pero alanganin sa loob. “ Patama ko sa kaniya.

“ Isang araw, pagkatapos naming mag-basketball, bigla siyang sumulpot. Inabutan ako ng towel at inumin. “ Inusog ko ang upuan palayo sa kaniya, sumindi ng yosi bago nagpatuloy. Bahagya kong ibinuka ang hita para makita niya ang bukol sa shorts.

“ Tinutukso kami ng mga tropa ko—‘Oy, may syota nang bading si Jack.’ Hindi ako pikunin kaya hinayaan ko lang. “

“ Lumakad ako pauwi. Nakita kong sumusunod pa rin siya. Iniligaw ko—ayokong malaman niya kung saan ako nakatira. Alam mo ba kung saan kami napunta? Sa isang abandonadong bahay. Wala nang bubong, wasak ang pader. Nilingon ko siya, ‘Anong kailangan mo sa akin?’ Ang sagot niya lang, ‘Wala.’ “

Tumayo ako at lumapit kay Lance, sa gilid niya.

“ Ayoko pa naman sa lahat ay sinungaling. Pero hindi ako nagalit, lumapit lang ako sa kaniya. “ Humarap ako kay Lance at hinimas ko ang umbok ko sa harap niya. Sa sobrang libog ko ngayon ay kitang-kita na ang bakat.

Ipinagpatuloy ko ang kwento. “ Wala akong sinabi sa kaniya. Nakita niya lang na matigas na ang burat ko, kaya dinukot niya kaagad at isinubo. Hindi ako nagalit. Siguro, swerte niya lang nung araw na ’yun. “

Hinawakan ko ang burat ko sa labas ng shorts sa harap ni Lance para makita ang taba at haba nito.

“ At malay mo, swerte ka rin ngayon, “ sabi ko sabay hawak sa ulo niya at inginudngod ko sa umbok ng shorts ko.

Maya-maya pa ay hinawakan na ni Lance ang garter ng shorts ko at ibinaba. Natira ang brief ko pero hindi na halos natatakpan ang burat ko dahil nakalabas na ang kalahati. Agad na inilapit ni Lance ang bibig niya saka iyon isinubo. Alam kong ito ang pakay niya at hindi si Aaron. Pero wala akong balak patagalin ito; kanina pa ako libog kaya gusto ko nang iputok kaagad ang tamod ko.

“ Humiga ka sa lamesa, “ utos ko. Nag-alangan siya pero sumunod din.

Nang makahiga siya ay inilawit ko ang ulo niya sa gilid ng lamesa, habang hawak-hawak ng dalawa kong kamay ang magkabilang gilid ng leeg niya.

“ Nganga. “ Sabay sagad ko sa bibig niya; hindi ko siya binigyan ng pagkakataong maduwal. 

Ramdam ko ang ilong niya sa bayag ko na lalo namang nagdadala ng libog sa akin. At sa posisyong ’yun, inumpisahan ko siyang kantutin.

Kitang-kita ko kung paanong umaalsa ang lalamunan niya sa tuwing ipapasak ko ang batuta ko. Malalim. Mainit. Masarap. Hinugot ko at hinayaan siyang huminga, at nang makabawi na siya ay saka ko ulit binira nang mabilis.

Maya-maya pa ay dinukot niya rin mula sa pantalon niya ang kaniyang alaga at nag-umpisang magjakol. Hinugot ko ulit, sabay pasak ulit para lang hindi siya mamatay, saka ko tuluyang binarurot at ipinutok sa lalamunan niya.

Nang makabangon siya ay muli siyang lumapit sa akin. Napakunot ang noo ko sa inasal niya. Hinimas niya ang abs ko, paakyat sa dibdib. Inamoy ang buong katawan ko saka niya sinabi…

“ Y-’yung ginawa mo kay Kat. Please, “ sabay huminga siya ng malalim, “ gawin mo rin sa’kin. “

Dumukot siya sa bulsa niya at iniabot sa akin ang condom. Napangisi ako nang makita kung paano makiusap ang mga mata niya. Humalik siya sa dibdib ko, kinagat ang utong, at pinasadahan ng amoy ang leeg ko.

Madiin kong hinawakan ang leeg niya, “ walang bawian ha, tuwad, “ bulong ko sa tenga niya.

At sa ingay ng buhos ng ulan, ay may ibang ingay ang aalingawngaw sa pagitan naming dalawa.

C13: Insatiable

Muling lumakas ang buhos ng ulan; parang tone-toneladang butil ng bigas ang bumabagsak sa paligid. Pero hindi ko ramdam ang lamig kahit halos hubo’t hubad na ako sa kusina. Mainit. Parang hindi naiibsan ang libog ko. Bata pa lang, alam ko nang hindi ako normal. Iba ang init ng katawan ko—matagal mapawi, parang isang sakit sa utak na lalong lumalala. Wala akong alam na gamot; ito lang ang tanging paraan para tumahimik ang demonyo sa loob ko.

Nakaharap sa akin si Lance, nakatitig sa mga mata ko na parang nagmamakaawa. Unti-unti niyang hinubad ang puting t-shirt, tumambad ang kurbadong kalamnan ng kaniyang dibdib at tiyan. Sumunod ang pagkalas ng sinturon hanggang sa tuluyang mahubad ang kaniyang pantalon at panloob.

Nanginginig siyang lumapit. Hinimas ang dibdib ko, inilapit ang mukha, at pinasadahan ng dila ang katawan ko mula leeg, kilikili, hanggang sa lumuhod siya para muling tikman ang sandata ko. Pagkatapos ay muli siyang tumayo.

“ Please, “ mahina niyang bigkas.

“ Ikaw ang humiling nito sa akin, ha, “ paalala ko. Marahan siyang tumango.

Sinapo ko ang batok niya nang madiin. May gigil. Inilapit ko ang mukha ko sa kaniya at sininghap ang amoy ng kaniyang buhok—mabango, tila amoy-babae na may halong tapang. Iginiya ko siya sa lamesa at pinatalikod. Mula sa likuran, hinawakan ko nang mahigpit ang kaniyang lalamunan at idinikit ang katawan ko upang maramdaman niya ang nagwawalang batuta ko.

Inilapit ko ang bibig sa tenga niya at bumulong, “ Tuwad. “

Doon nanginig nang husto ang katawan niya sa pinaghalong takot at pag-aabang ng sakit. Marahan siyang yumuko at ipinatong ang siko sa lamesa, pero itinulak ko ang likuran niya hanggang sa lumapat ang kaniyang buong katawan at mukha sa ibabaw nito. Iniangat ko ang kaniyang balakang. Doon, sumilip ang luha sa mga mata niya. Marahil alam niya na sa pagkakataong ito, wala nang urungan.

Dinakot ko ang kaliwang pisngi ng pwet niya. Piniga ko ito nang may matinding gigil habang tinutukso ng batuta ko ang kaniyang butas. Inabot ko ang pampadulas na dala niya, ipinahid sa kaniya at sa alaga ko. Napakibot siya sa lamig. Itinutok ko ang ulo ng titi ko at unti-unting ipinasok. Sa gitna ng ingay ng ulan, sumabay ang hiyaw ni Lance.

Sinikwat ko ang kaniyang hita, iniangat nang kaunti, at tuluyan kong ibinaon nang buo. Biglang nawalan ng tunog ang paligid; pati ang ulan ay hindi ko na marinig. Napapikit ako sa sarap. Mainit. Masikip. “ Ahhh! “

Ito ang kanina ko pa hinahanap—ang bagay na kayang pumatay sa libog na nararamdaman ko. Binilisan ko ang pag-ulos. Barurot. Kantot-demonyo.

Ilang sandali pa, hinugot ko ito at pinatihaya si Lance na ngayon ay hindi na maitsurahan ang mukha. Umiiyak. Nasasaktan. Pinahiga ko siya sa lamesa at itinulak ang kaniyang mga hita hanggang sa halos magdikit na ang tuhod at dibdib niya.

“ Ginusto mo ’to, ’di ba? “ sabi ko bago muling bumaon sa loob niya.

Nagdudugo na ang labi ni Lance sa pagkagat. Namumula ang kaniyang mukha habang patuloy ang daloy ng luha. Hindi ko maintindihan kung bakit niya ito hiniling kung hindi niya naman pala kaya, pero ang ganoong hitsura ang lalong nagpapakulo ng dugo ko. Binayo ko siya nang binayo, at sa huling ilang kadyot, ibinuhos ko ang lahat ng lakas ko para iputok ang tamod ko sa kaloob-looban niya.

Nang hugutin ko, may bahid ng dugo. Iminulat ni Lance ang kaniyang mga mata—hinang-hina. Puno ng pawis at luha ang kaniyang mukha; ang kaninang namumulang balat ay biglang namutla.

“ Thank you, “ halos pabulong niyang sabi. Marahang pumikit muli ang kaniyang mga mata kasabay ng pagbagsak ng kaniyang mga kamay at binti.

Natakot ako. Tinapik ko siya at niyugyog. “ Lance! “ sigaw ko. Agad kong tiningnan ang kaniyang pulso. Pumipintig pa rin.

Huminga ako nang malalim, pilit pinapakalma ang nanginginig kong kamay. Kumilos ako kaagad; dinamitan ko siya at maingat na binuhat papunta sa kama ko. Inayos ko ang kaniyang pagkakahiga bago ako lumabas ng kwarto. Naupo ako sa lamesa, sa mismong lugar kung saan kami nag-usap kanina. Nagsindi ako ng sigarilyo, humithit, at napapikit.

“ Putang ina ka, Jack! “ gigil na bulong ko sa sarili. Hindi ko maiwasang ma-badtrip sa sarili ko. May muntikan na namang mamatay dahil sa kalibugan ko.

Habang dahan-dahang lumalabas ang usok sa bibig ko, pilit kong hinahabol ang katahimikan sa gitna ng buhos ng ulan. Pero imbes na katahimikan, ang mga alaala ng nakaraan ang bumabalik sa akin. Simula pa noon, alam ko nang may kakaiba sa init ng katawan ko. Kapag may nagbigay ng motibo, hindi ko pinapalampas. Hindi ako namimili; basta may pagkakataon, laging may paraan.

Bumalik ang isip ko noong third year high school ako. Bilang varsity, marami ang humahanga sa amin ni Randell. Parehong matangkad, maganda ang katawan, at siyempre, pogi. Tuwing may liga sa baranggay ay palagi kaming kasali. Sikat ako sa amin kahit hindi naman talaga ako ganoong kagalingan; madalas, balibag-tae lang ang laro ko, lalo na kapag tinatamad. Pero sapat na ang itsura at katawan ko para mapansin ng mga tao.

Isang hapon, matapos ang isang mainit na laro, naanyayahan kaming mag-inuman ng Tatay ng girlfriend ko—ang Kapitan sa barangay namin noon. Malakas ang impluwensya ni Kap, at kilala siyang strikto, pero dahil paborito niya ako para sa anak niya, maluwag siya sa akin. Pero may taong sobrang init ng dugo sa akin, ang Tita ni Michelle na matandang dalaga, kapatid ng Kapitan.

“ Jack, Randell!, tara magpalamig muna tayo. “ tawag ni Kapitan habang naglalatag ng mga baso sa lamesa na nasa garahe nila. Naroon na rin ang iba pa naming kasama. Mga walo rin kaming pumunta.

Nag-umpisa ang inuman at ang kwentuhan. Napakaraming puro sila payabangan sa mga laro nila. Panay rin ang puri nila sa akin, hindi dahil sa galing ko maglaro, kundi dahil sa galing ko mang-asar. Pikon na pikon sa akin ang kabilang team kaya siguro ’yun din ang ikinatalo nila.

Habang tumatagal ang inuman ay unti-unti na rin kaming nababawasan. Dalawa na ang umuwi dahil nalasing na. Ganun din si Kapitan na halatang bangag na rin dahil napakadaldal na. Ako naman ay may kalakasang uminom dahil halos araw-araw ay may nagpapainom sa akin.Sumimple ako sa kwarto ng girlfriend ko. Taglibog talaga ako lalo na’t may alak. Siniguro kong walang makakakita sa akin at mabilis ko namang natunton ang kwarto dahil kabisado ko na ang bahay.

“ Bhe, “ bulong ko habang marahang kumakatok sa kwarto ng girlfriend ko.

“ Bakit ngayon ka lang Bhe? “ Bungad nito nang bumukas ang pinto. Agad kaming pumasok; baka may makakita sa amin.

“ Sorry na Bhe, hirap tumakas sa Tatay mo eh. “ Sabay ngiti ko, “ Bakit, hinihintay mo ba ’to? “

Kinuha ko ang kamay niya saka ipinasok sa loob ng jersey shorts ko. Ipinahawak sa kaniya ang matigas ko nang batuta. Pagkatapos ay mariin ko siyang hinalikan at isinuot ang kamay ko sa ilalim ng damit niya para lamasin ang suso niya. Napapakadyot ako sa kamay niya dahil sa lambot at sa sarap niyang humawak. Nang sandaling bumaba ang kamay ko sa bukana ng panty niya ay agad niya akong pinigilan.

“ Sorry Bhe, meron ako ngayon. “ Sabi niya. Gustong gusto ko siya dahil sanay na siya. Kayang kaya lamunin ng puke niya ang burat ko ng buo.

“ Ok lang ’yan, mas maganda nga para pwede kong iputok sa loob mo. “

“ Ew, ayoko. May dugo, next time na lang ha. “

“ Tanginang ’yan, ’wag moko bitinin. “ Inis ko. “ Subo mo na lang. “

Nang luluhod na siya ay bigla na lamang may kumatok sa pinto ng kwarto niya. nagulat kaming pareho kaya mabilis niya akong pinagtago.

“ May kasama ka ba diyan? Parang may narinig akong nag-uusap. “ Tanong ng masungit na Tita ni Michelle.

“ Wala po Tita, tumawag lang ’yung friend ko. “ Palusot ng girlfriend ko.

“ Itigil mo na ’yan, matulog ka na. “

“ Opo Tita. “

Nang makaalis ang Tita niya ay agad ko siyang niyakap mula sa likod at ikiniskis ang nagwawala kong alaga. Pero muli niya akong pinigilan na talagang ikina-inis ko na.

“ Bakit na naman!? “ Bulong ko pero rinig ang inis.

“ Babalik pa ’yun si Tita. Next time na talaga Bhe, masasabunutan ako nun kapag nakita ka niya dito. “

“ Bilisan lang naten. “ Sabi ko.

“ Next time na lang please, labas ka na muna. Bawi ako sayo next time ha. “ Pakiusap niya.

“ Tangina mo. Bahala ka nga! “ Halos padabog akong lumabas ng pinto dahil sa sobrang bitin.

Nang makababa ako ay dumiretso ako sa CR para umihi na lang. Paglabas ko ay nakita ako ng Tita ni Michelle. Masama ang tingin nito sa akin pero binati ko pa rin saka ako lumabas para bumalik sa inuman. Talim talaga tumingin ng matandang dalaga na ’yun.

“ Tangina pre, mukhang nakadale ka na naman ah, “ tukso sa akin ni Randell.

“ Tangina, hindi nga eh, may asungot, “ sabi ko saka ako naghubad para malamigan. Napaka-init ng pakiramdam ko dahil sa pinaghalong alak at libog. Malinis pa ang balat ko noon, wala pa akong tattoo, pero ang katawan ko ay sadyang maganda na dahil sa paglalaro.

Simula noong makita ako ng Tita ni Michelle sa CR ay panay na ang bantay sa akin nito. Nakaramdam siguro dahil malapit lang sa kwarto ng pamangkin niya ang kubeta. Hindi na ito lumubay ng tingin; sinisigurong hindi ako mawawala bigla.

Libog na libog na talaga ako dahil sa sobrang pagkabitin. Kung ano-ano na ang naiisip ko para makapagpalabas, dahil ayoko nang nagjajakol. Kung sakali man, mas gusto kong jinajakol ako. Kaya pati mga ka-teammate ko naisip ko na ring pag-tripan—baka sakaling may pumayag.

Pero nagbago ang isip ko nang mapansin ko ang kakaibang galaw ng Tita ni Michelle. Hindi na siya umaalis sa puwesto niya kung saan tanaw na tanaw niya ang bawat galaw ko. Sa tuwing mapapalingon ako, hindi siya umiiwas. Sa halip, dahan-dahang bumababa ang paningin niya mula sa pawisan kong dibdib, pababa sa tyan, hanggang sa tumitigil ito sa umbok ng shorts ko.

Hindi iyon tingin ng nagagalit. Nakita ko ang paglunok niya at ang bahagyang pagkagat niya sa sariling labi habang nakatitig sa akin. Isang tingin na pamilyar sa akin—ang tingin ng taong gutom na gutom pero nagpapanggap na busog.

Napangisi ako habang tumatagay ng alak. Mukhang may mapaglalabasan na ako ng init.

C14: Double Trouble

Lumalalim na ang gabi, lumalamig na ang hangin pero mainit pa rin ang katawan ko. Halos lasing na ang mga kasama namin; madaldal na si Kapitan pero tuloy pa rin ito sa pag-inom. Ilang beses na rin itong niyaya ng kapatid niyang pumasok na at matulog pero tumatanggi ito. Kaya naman, kahit lasing na ang iba pa naming kasama ay hindi makaalis dahil pinipigilan niya pa.

Nagpatuloy ang inuman at kuwentuhan, pero ako, wala na ang atensyon ko sa kanila. Panay ang titig sa akin ng Tita ni Michelle; pinapasadahan ang buo kong katawan. Sa tuwing titingnan ko ito ay tumititig din ito pabalik. Hindi umiiwas. Nginisian ko ito saka hinimas ang dibdib ko para pahirin ang pawis.

Pumasok na si Kapitan dahil talagang wala na ito sa huwisyo. Nakatulog na ito sa upuan kaya ipinasok na ito ng mga kasama ko. Nang makaalis ang mga kasama namin ay nagpaiwan kami ni Randell. Tumulong kami sa pagliligpit—siya ang nagsinop ng mga bote at ako naman ang nag-ayos ng mga upuan. Ang Tita naman ni Michelle ay nagwalis-walis habang patuloy ang pagsulyap-sulyap sa akin.

“ Tara na pre, paalam ka na, uwi na tayo, “ sabi sa akin ni Randell nang matapos kami.

Pumasok ako sa loob ng bahay para hanapin ang Tita ni Michelle na tanging natitirang gising sa bahay. Natagpuan ko ito na nakatukod ang dalawang braso sa harap ng lababo kung saan nakatambak ang maraming hugasan. Parang iniisip kung maghuhugas pa ba siya o ipagpapabukas na lang. Una kong napansin ang bilugang puwetan nito. May katabaan siya pero may hugis ang katawan. Kurbado rin kaya naninigas lalo ang kargada ko.

“ Tita, “ malumanay na tawag ko rito. Agad itong lumingon sa akin na medyo mataray ang itsura nang makita ang hubad kong katawan. “ Makikihugas lang po, “ sabi ko pero hindi ito sumagot at hindi man lang nagbago ng posisyon. Nginuso lang nito ang gripo sa lababo saka ako lumapit.

Habang nagsasabon ako ng kamay ay hindi sinasadyang dumikit ang bukol sa shorts ko sa kanang kamay niya. Nagkatinginan kami at napaatras ako. “ Sorry po, “ paumanhin ko. Pero hindi siya gumalaw o inalis man lang ang kamay. Napangisi ako sa loob ko at lalo akong nag-init dahil mukhang gusto niyang ulitin ko pa. Sa pangalawang pagkakataon ay sinadya ko nang idikit ang matigas kong kargada sa kamay niya.

“ Magbabanlaw lang po. “ Hindi niya pa rin inalis ang kamay, at habang binabanlawan ko ang sabon ay idiniin ko pa lalo para mas maramdaman niya. Gumalaw ang hinliliit niya at parang hinimas ang batuta ko.

“ Sorry ulit Tita, ayaw mo kasing alisin ang kamay mo eh, “ sabi ko. Habang nakasahod ang kamay ko sa tubig ay inuuntog-untog ko pa ang titi ko sa kamay niya. Hindi na ito mapakali at gumagalaw na rin ang lahat ng daliri niya para lalong maramdaman ang tigas. Hindi siya humaharap sa akin, parang nahihiya. Nakatitig lang siya sa pader ng lababo.

“ Matigas ba? “

“ Uhm. “ Saka siya tumango. Hanggang sa lantaran niya nang hinahawakan. Parang sinusukat, pati ang bayag ko ay hinimas niya na.

“ Lalong titigas ’yan sa ginagawa mo, “ sabi ko. Nakita kong panay na ang lunok niya ng laway. “ Nakatikim ka na ba niyan Tita? “ Umiling lang ito bilang sagot.

“ Gusto mong tikman? “ panunukso ko pa, sabay pasimple kong hinatak ang shorts ko pababa para lumabas ang ulo. “ Gusto ko ring magpadede Tita eh, “ sabi ko sabay lingon niya pababa. 

Namilog ang mata nito nang makita ang nakalabas na ulo na nakaipit sa garter.

“ Jack, “ bulong nito sa pangalan ko. “ Pwede ba? “

Napangisi ako. “ Kung kakasya sa bibig mo, “ sabi ko sabay agad siyang yumuko sa harap ko. Humawak siya sa bewang ko sabay sipsip ng ulo. Napatingala ako sa sarap.

“ Mas masarap ’yan kung isusubo mo nang buo. “ Saka niya hinatak ang shorts ko. Hinawakan ko ang ulo at panga niya. “ Nganga kang mabuti, malaking tsupon ’yang sususuhin mo. “

Inumpisahan kong umulos sa bibig niya, pero hindi pa pumapasok ang kalahati ay panay na ang duwal niya. Hindi ko rin maipilit dahil hindi bumubuka ang lalamunan niya. Mukhang virgin sa lahat ng butas niya si Tita.

“ ’Di ka marunong chumupa Tita, next time mo na lang pag-aralan ’yan. Gusto kong kumantot eh. Tuwad ka sa lamesa, “ utos ko.

“ Sandali, baka hindi ko kayanin, sobrang laki, “ pag-aalala ni Tita habang nakaluhod pa rin.

“ Sa umpisa lang ’yan masakit, at kapag nasanay ka na masarap na. “ Sabay hawak ko sa batuta ko at hinimas sa mukha niya, parang nilalambing ko siya. “ Tapos kapag nasarapan ka, pwede naman kita kantutin araw-araw. Gusto mo ba ’yun? “

Hindi siya sumagot; naglakad lang siya papunta sa lamesa. Siya na rin ang naghubad ng panty niya, iniangat ang daster, at tumuwad. Mukha siyang sabik sa burat. Nilawayan ko ang batuta ko at itinutok sa bukana niya. Hinimas-himas ko ang ulo sa labi ng puke niya. Nang maramdaman ko ang pagkibot-kibot ng butas niya saka ko unti-unting ibinaon.

“ Iiihhh, “ pigil na ngitngit niya sa sakit. Hindi ko inintindi, ipinasok ko pa rin nang dahan-dahan. Nakaramdam ako ng sakit, parang may tinamaan akong harang sa loob ng puke niya. Pero ikinadyot ko nang kaunti para mabasag.

“ Ahhh! “ sigaw niya sa sakit.

“ Tangina ka, ’wag kang maingay. Baka magising ang girlfriend ko, “ saway ko sa kaniya. Nang maipasok ko na ay tumigil ako sandali. Hinimas ko ng dulo ng daliri ko ang tagiliran ng puson niya. Pinapakalma, at nang mawala ang paninigas ng kalamnan niya ay saka ako umulos nang dahan-dahan hanggang sa ang sakit ay napalitan na ng ungol. Binilisan ko at biglang nanginig ang katawan niya.

Habang kinakantot ko ang Tita ng girlfriend ko ay may yabag akong narinig. Paglingon ko ay nakita ko kaagad ang nakangiting si Randell. Nakalabas na ang matigas nang burat.

“ Tangina ka pre, pinaghintay mo ’ko tapos nagpapakasaya ka lang pala dito. ’Di ka man lang nag-aya, “ reklamo ni Randell.

“ Putang ’to eh, hinipuan ako, kinantot ko nga, “ sagot ko.

“ Parang bakla pala ’yan, nanghihipo. “

“ Oo pre, baklang may puke. “ Sabay kaming tumawa.

“ Tita, nagkamali ka nang hinipuan. Suking suki na kami sa hipo-hipo na ’yan. Lahat ng nanghipo sa amin, kinantot namin. Siguradong mag-eenjoy ka ngayon. Dalawang malaking burat ang tutuhog sa ’yo, “

“ Sige na pre, sa ’yo bibig. Akin muna ’tong puke na ’to, “ sabi ko kay Randell. Napangisi ang gago at agad na kinabig ang ulo ni Tita paharap sa burat niya.

Ramdam ko ang lalong panginginig ng katawan ni Tita. Hindi ko alam kung sa takot o sa sobrang sarap na hindi niya maipaliwanag. Pero wala akong pakialam. Hinawakan ko ang magkabilang balakang niya, binuhat nang kaunti ang kaniyang puwitan, at muling ibinaon ang batuta ko sa loob.

Kasabay nito, pinakain naman ni Randell ang kaniyang kargada sa bibig ni Tita. Nagduduwal na siya, namula ang mukha, at pilit na kumakawala ang mga ungol na hindi mailabas dahil puno ang kaniyang bibig.

“ Tangina pre lugi, hindi marunong chumupa, “ bulalas ni Randell habang hinahawakan ang panga ni Tita para lalong ibaon ang titi niya.

“ Tangina, daming reklamo, kantutin mo nang kantutin, tapos pakainin mo nang tamod. Para matapos na agad. “ sabi ko.

Nagmistulang hayop kaming dalawa sa loob ng kusinang ’yun. Habang binabayo ko ang kaniyang puke mula sa likuran, naririnig ko ang tunog ng pagtatama ng balat namin at ang basang tunog ng pagpasok at paglabas ng aming mga alaga. Nawala na ang imahe ni Tita bilang isang matandang dalaga; ngayon, isa na siyang matandang sawa sa burat na pinagsasaluhan ng dalawang malibog na varsity.

“ Iputok na natin ’to pre! “ sigaw ni Randell nang mapansin niyang malapit na rin ako.

Hinugot ko ang titi ko sa kaniyang butas at pinatihaya ko siya sa ibabaw ng lamesa. Sinundan ni Randell ang posisyon—pumunta siya sa kabilang gilid, inilawit ang ulo ni Tita at saka muling ipinasok ang burat sa bibig nito. Itinaas ko ang kaniyang mga hita. Doon, sa bibig at sa puke, sabay kaming bumanat ni Randell. Baon na baon. Ang lalamunan niya ay punong-puno ng ungol habang ang katawan niya ay parang nakukuryente sa bawat pag-ulos namin.

Sabay kaming umungol ni Randell habang ibinubuhos ang lahat ng tamod namin sa kaniya. Ramdam ko ang init ng sarili kong tamod na humahalo sa kaniyang laman. Pagkatapos ng ilang huling kadyot ay saka namin hinugot. Hindi na umuungol si Tita, at parang hindi na rin humihinga.

“ Tangina pre, pulsuhan mo ’yan, “ sabi ko. Pareho kaming natakot ni Randell nang makitang hindi gumagalaw si Tita.

“ Kalma pre, hinimatay lang. “ Doon ako nakahinga ng maluwag.

Bigla na lang akong bumalik sa kasalukuyan at napamulat ang mga mata. ’Yun ang unang beses na nangyaring may nahimatay sa harap ko dahil sa kalibugan ko.

Kasabay ng pagkaubos ng sigarilyo sa kamay ko ay ang unti-unting paghupa ng ulan sa labas. Pero ang init sa loob ng apartment ay nananatili. Tumayo ako at dahan-dahang binuksan ang pinto ng kwarto ko. Doon, nakita ko si Lance. Bahagyang kumilos ang kaniyang mga daliri sa ibabaw ng kumot bago dahan-dahang iminulat ang kaniyang mga mata.

Blangko ang tingin niya sa kisame, bakas pa rin sa mukha ang pag-iyak, pero nang mapako ang tingin niya sa akin na nakatayo sa may pinto, isang kakaibang ngiti ang gumuhit sa kaniyang maputlang labi.

“ Jack… “ halos pabulong niyang tawag.

Hindi ako sumagot. Nanatili lang akong nakasandal sa hamba ng pinto, pinapanood ang biktima ng sarili kong kademonyohan. Sa sandaling iyon, alam ko na sa kabila ng lahat ng sakit, nakuha ni Lance ang kumpirmasyong matagal na niyang hinahanap. Ito ang unang beses kong nakaramdam ng awa.

At sa bawat pintig ng puso ko, alam ko—ang ulan ay tapos na, pero ang totoong bagyo ay nagsisimula pa lamang.

C15: The Tenant

Malamig na ang gabi, nanunoot sa kahubdan ko ang tila nagyeyelong hangin. Nakatayo lang ako sa hamba ng pinto, nakatitig kay Lance na hanggang ngayon ay nakahiga pa rin. Tinawag nito ang pangalan ko pero hindi ko sinagot. Sa unang pagkakataon ay nakaramdam ako ng awa. Pero hindi talaga ako sigurado kung awa ba talaga ’to.

Tangina, kasalanan niya rin naman. Tinukso ko siya; kumagat, pagkatapos ay humiling ng higit pa kaysa sa gusto ko lang ibigay. Hindi naman pala kaya. Kaya kung tutuusin, siya ang gumawa niyan sa sarili niya.

Pumasok ako sa kwarto at kinuha ang sando kong nakatupi sa ibabaw ng tokador. Maginaw na rin kasi at kanina pa ako nakahubad. Maya-maya pa ay tinawag ako nito sa ikalawang beses.

“ Ah, Jack, pasensya ka na, “ sabi niya at pinilit bumangon.

“ ’Wag ka munang bumangon, magpahinga ka lang. Siguradong hindi ka makakalakad nang maayos, “ sabi ko nang diretso.

“ Kaya ko na siguro, “ pangungulit niya. Pinilit niyang makaupo hanggang sa mapangirit siya sa sakit. “ Argh. “

“ Puta, patulugin kaya kita sa suntok! “ sabi ko na may inis. “ ’Pag may nangyari sa ’yo, ako pa masama niyan sigurado. Tangina kang bakla ka, papakantot ka, hindi mo naman pala kaya. Humiga ka diyan. Bibili lang akong pagkain, nagugutom na ako. “

Marahan siyang humiga ulit at napatakip ng mukha. Siguro nahiya dahil sa sinabi ko. Totoo naman, tangina, mapapahamak pa ako dahil sa kaniya.

Agad akong lumabas para bumili ng makakain. Mag-aalas siyete na rin; kanina pa ako nagugutom. Kung hindi lang dumating ’yung baklang ’yun, sana kanina pa ako nakakain. Basang-basa ang kalsada at may mga natipong tubig sa mga lubak. Tuwing may dadaan na sasakyan ay magtatalsikan ang tubig na may kasamang lupa. Kahit ’yung tsinelas na suot ko ay nagdadala ng dumi sa likuran ng binti ko.

Nakasindi na rin ang mga ilaw sa poste pero hindi lahat; may sira ata ’yung iba. Dahil hindi ko pa kabisado ang daan ay nabubuslo ako sa mga lubak kapag napadaan ako sa madilim. Nakakainis, pero mas gusto ko ang ganitong panahon kaysa naman sa sobrang init.

Nakarating ako sa lugawan. Maraming tao kaya abala si Ateng sexy na nagbabantay. Naghintay lang ako sa likod hanggang sa maubos ang mga taong bumibili. Nang makita ako nito ay agad akong binati. Isang beses pa lang ako nakabili sa kaniya pero nakapagkwentuhan na kami kaagad. May pagkamadaldal ito at sinasabi kung ano ang iniisip niya. Parang walang itinatago.

“ Hi, “ agad na bati niya. Maganda ang ngiti nito at may maliit na dimple sa ilalim ng labi.

“ Kumusta? Dami atang customer ah, “ bati ko pabalik.

“ Ayos lang, ganyan naman talaga ’pag umuulan. Gustong magpainit ng tao, “ sabi nito na may kasama pang kindat. Parang may iba siyang ibig sabihin. Kagaya nung nakaraan na siya ang nagbantay ng madaling araw. Halos puro kalibugan ang biruan namin. Kung hindi niya nga lang kasama ang anak niya noon ay malamang na pina-ungol ko na siya sa dilim.

“ Oo nga, kahit ako eh, nilalamig. Kaya nagpunta ako dito para magpainit, “ sabi ko sabay himas ng magkabilang braso ko para itaboy ang lamig. Hindi gaanong bastos ang usapan namin dahil marami pa ring tao sa paligid.

“ Sige, maglugaw ka muna, “ sabi niya sabay nagtawanan kami dahil nagkakaintindihan kami. Pero mukhang wala pa sa mood si Ate para doon kaya hindi ko na muna ipinilit. Dalawang balot ng lugaw ang binili ko. Baka kasi nagugutom na rin si Lance, kaya isinama ko na kahit hindi ako sigurado kung kumakain ba nito ang mga mayayaman.

“ Salamat, balik ka ha, “ sabay kindat ulit ni Ate.

“ Babalikan talaga kita, “ biro ko sabay tawa ulit kami.

Nang makabalik ako ay agad kong isinalin sa mangkok ang lugaw na binili ko. Pinuntahan ko si Lance sa kwarto at inayang kumain. Gusto niya rin kaya pinilit niyang makabangon. Inalalayan ko pa; nagmumukha tuloy akong nurse.

“ Tangina, ako na napagod kumantot, nagpapaalaga ka pa, “ biro ko, pero seryoso ang mukha ko.

“ Sorry talaga. First time ko kasi, “ tugon niya.

“ Pasensya lang?! May bayad ’to, uy. “ Hindi na ako nagbibiro dahil hindi ko pa nagawa ang bagay na ’to kahit kanino.

“ I’ll pay, don’t worry, “ sabi niyang seryoso habang hinahawakan ang mangkok at marahang hinihila, parang pinapainit ang dalawang kamay. Umaangat ang manipis na usok ng lugaw sa pagitan namin. “ Uhm, can I stay here for a night or two? Babayaran ko naman lahat. Kailangan ko lang muna ng matutuluyan. Saka if ever, may bakanteng unit pa ba dito? “

Napakunot ang noo ko sa pagtataka habang hinahalo ang lugaw ko. “ Nag-istokwa ka ba? “

“ Well, pinalayas ako ng dad ko. Inamin ko kasi na bakla ako. “

“ ’Yun lang, “ sabi ko, diretso, walang halong pang-aasar. Isang subo lang ng mainit na lugaw, saka ko siya tiningnan. “ Napalayas ka dahil bading ka? Lupit naman pala ng Tatay mo. “

“ You see, matagal na akong bakla, pinipilit ko lang magpakalalaki dahil ayaw ng dad ko sa bakla. My dad is a military official. Alam mo naman na siguro ’yung mga ganitong kwento; the thing is, totoo ’yung akin. “

Paliwanag niya habang marahang sumusubo, parang sinasadya ang bagal—hinihintay munang uminit ang bibig bago lunukin. Nanginginig nang kaunti ang kamay niya; hindi ko alam kung sa lamig o dahil sa nararamdaman. Hindi ko na inungkat pa ang buhay niya. Wala naman akong pakialam.

“ Bakit dito mo naisip? Ba’t ’di sa mga kaibigan mo, o kaya mag-hotel ka? Mayaman ka naman eh. “

“ Ah, honestly, limited lang ang perang dala ko. “ Huminga siya nang malalim, saka tumingin sa lugaw na parang doon lang siya pwedeng tumitig. “ Binawi lahat ni dad ang credit cards ko and naka-freeze ang bank account ko. Kung hindi nga lang dahil kay Mommy na tumulong sa aking itakas ’yung sasakyan at nagbigay ng konting pera—baka sa kalsada na ako natulog. “

Tumigil siya sandali, sumubo ulit, saka nagpatuloy. “ Dito lang ang alam kong affordable kaya dito ko naisip. And… hindi naman talaga nagpupunta dito ang mga friends ko except that one time. “ Bumaba ang boses niya sa huling linya. “ Ayoko rin kasi silang makita simula nung kumalat ang balita tungkol sa akin. “

Habang nag-uusap kami ay bigla na lamang bumukas ang gate. Pumasok si Aaron na may kasama. Nang makita kami ay agad silang natulalang dalawa.

“ Lance? “ sabay nilang banggit nang mahimasmasan.

“ Hi, Aaron, Jiggen, “ agad na bati ni Lance na parang biglang nahiya.

“ Lance, anong ginagawa mo rito? Maraming naghahanap sa ’yo. Panay ang tanong sa amin ng Mommy mo. Hindi ka man lang nagmemessage simula nung umalis ka, “ tanong ng kasama ni Aaron.

“ I’m sorry, I think hindi ako pwedeng mag-stay dito. “ Nakatungo lang si Lance at marahang tumayo. “ Aalis na ako. “

“ Saan ka naman pupunta? Dumito ka muna at tapusin mo ’yung pagkain mo. Mahirap mag-isip ’pag ganyan. Pero sa isang kondisyon ha, kailangan magbayad ka. Limang daan kada araw, “ sabi ko sabay napalingon silang lahat sa akin.

“ What!? “ gulat ni Lance. “ I just told you, wala akong maraming pera ngayon. Bakit ganoon kamahal? “

“ ’Wag ka na magreklamo, marami namang freebies eh, “ sagot ko sabay kindat sa kaniya.

“ I can pay for him, Kuya. Let me see, I have five thousand, “ sabay abot sa akin ng pera. “ I think that’s enough for ten days. “

“ Jiggen! “ sigaw ni Lance. “ What the hell are you doing?! Hindi ko sinabing magbayad ka for me! “ Medyo nanginginig na ang boses niya at parang papaiyak na.

“ Please, Lance, your mom is worried about you, “ paliwanag nung Jiggen.

“ I can pay for myself, “ sabi nito na nakakunot ang noo sa inis. “ Please, Jack, pakibalik ang pera sa kaniya. “

“ Akala ko ba wala kang pera? “ panunukso ko habang tinititigan ang seryosong mukha ni Lance.

“ I can, at least, pay that much, “ depensa nito. Kinuha niya ang kaniyang wallet at naglabas ng ilang libo. Inilapag niya ito sa lamesa, malayo sa kamay ni Jiggen. “ Kuhanin mo na ’yan, Jack. Rent ko ’yan. Jiggen, salamat, pero hindi ko kailangan ng charity. Just tell my mom I’m safe, pero ’wag mong sasabihin kung nasaan ako. “

Napakamot na lang sa ulo si Jiggen habang si Aaron ay nananatiling nakatayo sa gilid, hindi alam kung paano papasok sa usapan. Kinuha ko ang pera at ibinulsa nang walang kaabog-abog.

“ O ayan, tapos ang usapan. May pera pala eh, dami pang drama, “ sabi ko sabay simot sa huling kutsara ng lugaw ko. “ Aaron—’wag kayong tumayo diyan na parang mga tuod. Kung gusto niyo ring kumain, bumili kayo sa labas. Pero si Lance, dito muna ’to ngayong gabi. Bukas na natin ayusin ’yung bakanteng kwarto sa taas. “

“ P-pero Kuya, “ singit ni Aaron, “ paano kung puntahan siya rito ng Dad niya? Sabi ni Jiggen, galit na galit daw. “

Lumingon ako kay Aaron, pagkatapos ay kay Lance na ngayon ay nakatitig lang sa mangkok niya. “ Eh ’di barilin niya ako. Basta ang alam ko, nagbabayad siya ng upa, kaya tenant na siya rito. At sa lugar na ’to, walang pwedeng mambully sa mga tenant—maliban sa akin. “

Bahagyang napangiti si Lance sa huling sinabi ko. Isang tipid na ngiti na dumaan lang sa labi niya bago muling naglaho. Si Jiggen naman ay bumuntong-hininga na lang at tinapik sa balikat si Lance.

“ Lance, please, mag-open ka ng phone mo kahit sandali para kay Tita, “ pakiusap ni Jiggen bago hinarap si Aaron. “ Tara, Aaron? Bili na lang tayong makakain sa labas. “

Nang makalabas ang dalawa, muling bumalik ang katahimikan sa kusina. Tanging ang tunog lang ng nag-uumpisa na namang ulan sa labas at ang paghigop ni Lance ng lugaw ang naririnig.

“ Jack, “ tawag niya nang hindi tumitingin sa akin.

“ Ano na naman? “

“ Thank you. For the lugaw… and for letting me stay. “

“ Tigil-tigilan mo ako sa drama na ’yan. Nagbayad ka, ’yun lang ’yun, “ sagot ko habang tumatayo para iligpit ang pinagkainan ko. “ Hugasan mo ’yang pinagkainan mo ha. Ayoko nang makalat ang kusina. Saka, sa kama ka na matulog. Ako na lang sa lapag, tutal bayad ka naman na ng upa eh. “

Lumipas ang mga oras at hindi naman na muling lumakas ang ulan; halos ambon lang na hindi humihinto. Nakatambay lang ako sa bukás na gate, paisa-isang hitit ng yosi habang pinapanood ang basang kalsada. Umuwi na ang kasama ni Aaron matapos silang magkuwentuhang tatlo. Hindi ako nakisali—wala naman akong pakialam sa pinag-uusapan nila.

Abala ako sa pagtingin ng mga larawang sinend ni Randell habang nasa biyahe siya papunta rito. Hindi ko na siya nireplyan, at hindi ko rin tinagalan ang pagtingin sa mga larawan. Wala rin naman akong mapapala roon—puro titi lang niya, na kung kani-kanino ipinapasubo.

Nang maubos ko ang yosi, pumasok ako sa kwarto para maglinis ng katawan at magsipilyo. Tahimik na ang buong apartment—si Aaron at si Lance ay mukhang mahimbing na ring natutulog. Mabigat na ang hangin at ramdam pa rin ang lamig dahil sa ulan.

Pagkatapos kong maligo, naglatag lang ako ng makapal na kumot sa sahig at humiga para magpaantok. Pero hindi rin nagtagal—kinain ng lamig ang katawan ko. Walang kumot, at kahit bagong paligo, mabilis pa ring nanunuot ang ginaw. Sa huli, umakyat na lang ako sa kama para makikubli sa kumot.

Ilang sandali pa, may bahagyang paggalaw sa tabi ko. Umikot-ikot siya, marahang nag-ayos ng puwesto. Maya-maya, naramdam ko na lang ang bigat ng isang kamay na dumampi sa aking tagiliran. Nanatili akong nakahiga, nakatingin sa dilim. Hanggang sa muling gumalaw ang kamay niya.

“ Gusto mong pampatulog? “ Tanong ko sabay labas ng alaga kong medyo nabuhayan dahil sa pasimpleng galaw niya. Hindi siya sumagot, kusa na lang bumaba ang ulo niya.

“ Bilisan mo lang, inaantok na ako. “ Sabi ko.

At sa kalagitnaan ng gabi ay parang sanggol si Lance na sinusubukan kong patulugin habang pinapasuso ko ng malaking bote ng gatas. Hinimas-himas ko lang ang buhok niya hanggang sa maramdaman ko lalabsan na ako saka ko lang binayo ang bibig niya.

Pagkatapos ay saka kami kapwang nakatulog nang mahimbing.

C16: Arrivals

Alas-singko na ng umaga nang magising ako. Hindi dahil sa gulat o ingay—parang kusa lang nagmulat ang mga mata ko, nakikiramdam sa paligid. Nang bahagya akong gumalaw para mag-inat, doon ko lang napansin ang bigat ng isang kamay na nakapatong sa may sikmura ko.

Napalingon ako sa katabi ko. Mahimbing pa rin ang tulog ni Lance, pantay ang paghinga, walang anumang senyales na gising siya. Napangisi na lang ako—kahit sa pagtulog, parang hinahanap pa rin niya ang pakiramdam ng may nahahawakan. Marahil iyon ang paraan ng katawan niya para punan ang mga panahong kinailangan niyang itago ang sarili, at pigilan ang mga bagay na matagal na niyang gustong aminin.

Muling kumilos ang kamay niya, pasimpleng humimas hanggang sa tamaan ang alaga ko na agad namang nagpakislot dito. Pero tulog pa rin siya; mahinang naghihilik. Agad na akong bumangon at marahang inalis ang kamay niya. Ayoko namang manamantala ng tulog. Isa pa, kahit ano namang oras tumigas ito ay may makikita at makikita akong magpapakalma rito.

Nag-inat-inat ako sa gitna ng kwarto, ramdam ang pag-unat ng mga kalamnan bago dumiretso sa pag-eehersisyo. Isang daang push-ups, isang daang sit-ups hanggang sa uminit ang katawan ko at mabasa na ng pawis ang sando ko. Hinubad ko ito nang mabilisan, kumuha ng tuwalya, at nagtungo sa banyo para magsipilyo at maghilamos. Pagkatapos ay nagpalit ako ng bagong damit at tumungo sa kusina.

Agad kong naabutan si Sherwin na abala sa harap ng kalan at nagluluto ng almusal. Humahalimuyak ang amoy ng bawang sa buong paligid.

“ Bango niyan ah, amoy masarap. “ Bungad ko sa kaniya habang lumalapit.

“ Masarap talaga ’to. Pagdating sa pagluluto, wala nang mas sasarap pa sa luto ko, “ maagang pagyayabang nito nang hindi lumilingon.

“ Eh kung sabihin ko sa iyong may mas masarap pa diyan. “ hamon ko sa kaniya.

“ Alin? ’Yung mga luto diyan sa kanto na puro sinangkutsa? ’Di siguro. “

“ Mas masarap ’to diyan, Sherwin, oh. “

Marahan kong hinawakan ang magkabilang baywang niya at inuntog-untog ang medyo matigas ko nang alaga sa likuran niya. Naramdaman ko kaagad ang paninigas ng katawan nito; napatigil siya sa paghalo.

“ Pass muna. Magpalamig muna tayo, “ sabi nito nang mahina habang pilit na itinutuloy ang paghalo sa niluluto.

“ Ha? Bakit? “ tanong ko, hindi binibitawan ang baywang niya.

“ May nakakita kasi sa atin nung nakaraan. Kaya ayoko muna, nakakahiya. Saka baka magsumbong sa may-ari ng apartment. “

“ Sinong nakakita sa atin? “

“ Pasensya na, hindi ko pwedeng sabihin. Kaibigan ko rin naman ’yun, saka tayo naman talaga ang mali. “ Hindi ito lumilingon sa akin at nakatutok lang sa niluluto niya.

“ Tangina, sino ’yan? Kundi, pareho ko kayong yayariin, “ may inis kong sambit sa kaniya. 

Napabitaw ako sa baywang niya at pinihit ko siyang paharap sa akin.

“ Si Lia, pero ’wag mo na siyang usisain. “

“ Hays, tangina! “ Napalamukos ako sa mukha ko, pero kumalma naman ako kaagad. “ Ayos lang, pero kainin mo ’to mamayang gabi ah, “ sabi ko sabay kuha ng kamay niya at pinahawak sa kaniya ang harapan ko.

“ Oo na, pero Linggo ngayon, baka gabihin ako nang husto. Subukan ko na lang makauwi nang maaga. Heto, mag-almusal ka muna. “

“ Magsusundo rin naman kami ni Kuya Carlo eh. Darating ’yung kaibigan ko galing Ilocos. Saka baka mag-inuman na naman. Kaya ’pag nalasing ako, baka hindi lang kain ang magawa mo rito, “ sabay ngisi ko.

Pagkatapos ng pag-uusap namin ay ipinaghanda niya ako ng makakain. Isa sa mga gusto ko kay Sherwin ay para akong hari kapag kaming dalawa lang; inaasikaso niya ako kahit na may pasok pa siya. Pagkatapos kong kumain ay nagtuloy na ako sa paglilinis nang konti. Sinubukan ko ring i-chat si Randell para malaman kung malapit na ba siya.

Randell: Halos tatlong oras pa raw pre, sabi nitong konduktor.

Pumasok na lang ulit ako sa kwarto at humiga. Nanood-nood sa cellphone ko para magpalipas ng oras. Maya-maya pa ay kumilos si Lance sa tabi ko.

“ Aray! “ sabi nito.

“ Oh, bakit? “

“ Sakit ng pwet ko. “

Napangisi ako sa sinabi niya. “ Pakantot pa, “ pang-aasar ko sabay mahinang tawa. Hindi ko na siya masyadong pinansin at ipinagpatuloy ko na lang ang pinapanood ko. Agad din naman itong nakatulog ulit. Nang tamarin na ako sa panonood ay saka ako muling pumikit.

Halos alas-diyes na kami nakapunta ni Kuya Carlo sa terminal. Tinanghali na kasi ako ng gising; buti na lang at na-traffic pa ang bus kaya hindi rin nakarating sa tamang oras. Kakababa lang ni Randell nang makita namin ito. Nakangiti itong sumalubong sa amin—hanggang sa makita ko kung sino ang kasama niya.

“ Putangina ka talaga pre! Naghahanap ka ata talaga ng problema eh. Pauwiin mo ’yan, “ bungad ko nang makita ko si Misha na sumusunod kay Randell.

“ Hayaan mo siya, siya naman ang sumama eh, “ tugon ni Randell. Saka ito umakap sa akin at kay Kuya Carlo. “ Kumusta Kuya, pogi ka pa rin ah. “ Nagtuloy sila sa kwentuhan pero ako, si Misha kaagad ang hinarap ko.

“ Misha, anong sinabi mo sa tatay mo? Bakit ka nandito? “ tanong ko kay Misha nang hindi man lang siya kinukumusta. Talagang nag-aalinlangan ako dahil sa pagpunta niya rito. Pulis ang tatay niya at may pagkasiraulo lalo na ’pag nalalasing.

“ Tumakas lang ako, Kuya. Saka hindi naman nila alam kung nasaan ako at kung sino ang kasama ko. Maghahanap na lang ako ng trabaho rito. Pupunta ako kahit saan, basta kasama ko ’tong boyfriend ko, “ paliwanag niya sabay angkla sa braso ni Randell.

“ Bahala kayo. Basta labas ako diyan ’pag nagkaproblema kayo ah. “ Kasabay ng pag-iling ko ay tumalikod na ako at tumungo na kami sa sasakyan ni Kuya Carlo.

Isang kanto lang ang layo ng bahay ni Kuya Carlo mula sa apartment. Halos ilang segundong lakad lang kung tutuusin. Pero pagpasok namin sa gate, agad mong mapapansin na mas tahimik dito. Mas malayo kasi sa kalsada kaya hindi masyadong rinig ang mga dumadaang sasakyan lalo na ’pag isinara ang pinto.

“ Doon muna kayo sa bakanteng kwarto sa dulo, “ sabi ni Kuya Carlo habang kinukuha ang susi sa ibabaw ng ref. “ Nasabi ko na rin naman sa misis ko at pumayag naman siya. “

Agad na pumasok sina Randell at Misha. Bitbit ni Randell ang dalawang malaking bag habang si Misha naman ay nakakapit pa rin sa kaniya. Naiwan kami ni Kuya Carlo sa sala habang inaayos nila ang gamit. Maya-maya pa ay lumabas si Randell, nakahubad na ng t-shirt at tanging sando na lang ang suot. Halatang komportable na siya agad.

“ Salamat talaga, sa inyo ni Kuya Carlo, pre. “ sabi ni Randell sabay upo sa tapat ko.

“ Tangina ka, sa dami kasi ng kamag-anak mo dito, dito mo pa naisip pumunta. Saka, nagtanan ba kayo ni Misha? Na-in love ka pre? “ tanong ko habang kinukuha ang baso ng tubig.

“ Ulol, in love. Nagulat na nga lang ako, nasa terminal na ’yan. Sasama daw sa akin, kaya hinayaan ko na, “ paliwanag nito.

“ Eh anong plano niyo ngayon? “

“ Maghahanap kami ng trabaho. Si Misha, tapos naman ng college ’yan, maraming mapapasukan ’yan dito. Ako naman, balak ko pumasok sa masahihan, o kaya sa gay bar, “ sagot ni Randell, kampante ang tono. “ Saka ’wag kang praning, pre. Walang nakakita sa amin. ’Yung tatay niyan, malamang iniisip na nasa malayong kamag-anak lang siya o naglayas mag-isa. Hindi niya alam na narito kami sa Maynila. “

Napaismid ako. “ Alam ko kung gaano kahigpit ang matanda na ’yun. Kaya ’wag niyo akong sisisihin kung panay ang paalala ko sa inyo. Ayoko lang na madamay pa si Kuya Carlo rito. “

“ Relax ka lang. Masyado kang seryoso eh, “ biro ni Randell sabay tawa.

Lumabas muna kami ni Kuya Carlo sa may bakuran para magyosi habang hinihintay ang order naming pagkain. ’Di ko pa rin maialis sa isip ang problemang dala ni Randell.

“ Hayaan mo muna sila, Jack. Mas mabuti nga’t nandito sila kaysa naman kung saan-saan sila mapunta, “ sabi ni Kuya Carlo habang binubuhusan ng tubig ang iilang halaman.

“ Basta ayos sa ’yo. Kilala mo naman ang tatay niyan ni Misha. ’Pag nagkataon, baka butasin n’un mga ulo natin. “

“ Ikaw naman, hindi naman siguro gagawin ni Mang Lino ’yun. Relax ka lang. O siya, mamayang gabi, mag-iinuman tayo rito. Para naman makapagkwentuhan tayo. Sobrang busy ko kasi nitong mga nakaraang araw kaya hindi na tayo masyadong nakakapag-usap. Si Aaron yayain mo rin. “

“ Oo nga pala Kuya, may bagong mangungupahan sa apartment. Kaibigan ni Aaron, college din. Hindi ko nga lang alam kung hanggang kailan, “ sabi ko kay Kuya Carlo.

“ O talaga? Eh ’di maganda para mapunan na ’yung bakanteng unit sa itaas. Ikaw na maningil ng advance at deposit. Saka check mo na rin kung may kailangang ayusin doon sa unit para matirhan na agad. “

“ Oo, ako na bahala. Saka ito ’yung advance niya. Kulang pa ’yan, ibibigay ko na lang ’pag nag-abot na. Sa kwarto ko nga natulog ’yun kagabi eh. May kumain na naman tuloy kay manoy. “ Inabot ko sa kaniya ang limang libo sabay piga ko sa alaga ko. Napalunok si Kuya nang makita niya ang pagkakabakat nito sa suot kong shorts.

“ G-gago ka talaga, “ maigsing reaksyon nito.

Lumipas ang hapon at sumapit ang gabi. Naglabas na si Kuya Carlo ng isang case ng beer at ilang balot ng chicharon at mani sa garahe. Habang nagse-set-up kami, may tinawagan si Kuya Carlo sa kaniyang cellphone.

“ Pre, dumaan ka na rito. Nandito na sila, “ sabi niya sa kabilang linya bago ibinaba ang phone. 

“ Pinapunta ko si Vince, ’yung dating katrabaho ko. Maraming alam na raket ’yun, baka matulungan si Randell. Nagma-manage ’yun ngayon ng mga massage parlor eh. “

Hindi nagtagal, isang lalaking nasa late 20s, chubby na maputi at mukhang may kaya sa buhay, ang pumasok sa gate bitbit ang ilang bote ng pulang kabayo. Ipinakilala kami ni Kuya Carlo sa kaniya.

“ Vince, si Jack. At ito naman si Randell, “ pakilala niya. Tumango lang ako habang si Randell ay agad na nakipag-fist bump.

Nang mag-umpisa na ang inuman, napansin ko ang bahagyang pagbabago sa tingin ni Vince. Tuwing magsasalita si Randell, seryoso itong nakikinig, pero ang mga mata nito ay hindi umaalis sa mukha at malapad na balikat ng kaibigan ko.

Si Randell naman, dahil sanay sa atensyon at sadyang kumpyansa sa sarili, ay kampante lang na nagkukwento. Wala siyang kamalay-malay sa malagkit na tingin ni Vince. Para sa kaniya, normal na tropa lang ang kaharap niya, pero bilang mapagmatyag, nakikita ko kung paano pasimpleng sinusuyod ng tingin ni Vince ang katawan ni Randell tuwing humahalakhak ito.

“ Malakas ba talaga ulan sa inyo doon? “ tanong ni Vince. Marahan niyang iniusog ang upuan niya palapit kay Randell, sapat na para magkadikit ang kanilang mga balikat.

Napansin ko ring tila sinasadya ni Vince na tagalan ang pag-abot ng baso o ang pagkuha ng pulutan tuwing kailangan niyang dumaan sa harap ni Randell. May mga pagkakataon pang tuwing tumatawa si Randell at mapapasandal, hinahayaan lang ni Vince na dumantay ang braso nito sa kaniya nang hindi gumagalaw, tila ninanamnam ang sandali.

“ Oo naman, pre. Minsan abot-bewang! “ sagot ni Randell, sabay tapik sa hita ni Vince bilang pagbibigay-diin sa kwento. Normal na kilos sa inuman ng mga barako, pero nakita ko ang bahagyang paglunok ni Vince at ang pananatili ng kaniyang tingin sa kamay ni Randell bago ito binawi.

Hindi pansin ni Randell ang tensyong ’yun. Para sa kaniya, pakikipag-kaibigan at pakikipag-raket lang ang pakay niya rito. Pero si Vince, ramdam ko ang kakaibang kislap sa mata nito—isang halo ng paghanga at pagnanasa na pilit niyang itinatago sa bawat tungga ng beer.

Pinanood ko lang sila habang humihitit ako ng yosi. “ Mukhang magkakasundo kayo sa trabaho ah, “ sabi ko na may halong makahulugang tingin kay Vince.

Napa-ngiti lang si Vince, medyo namumula na ang mukha dahil sa alak. “ Maayos naman kausap ’tong si Randell. Maabilidad. Marami tayong magagawang paraan para makahanap siya ng trabaho. “

Natawa lang si Randell at muling nagsalin ng beer, walang kaalam-alam na kanina pa siya tinitimpla ng katabi niya. Nagpatuloy ang tawanan at ang tagisan ng baso sa ilalim ng malamlam na ilaw ng garahe, habang ang usok ng yosi ay unti-unting humahalo sa malamig na hangin ng gabi na nag-uumpisa nang uminit.

C17: Midnight Snack

Patuloy ang kwentuhan hanggang sa mag-umpisa na ang pagbagsak ng mahinang ulan sa labas. Unti-unti ko nang nararamdaman ang ginaw na hindi kayang takpan ng tama ng alak. Nagkakalasingan na rin pero sa nakikita ko ay kaya pa naman ng lahat uminom.

Maya-maya pa ay lumabas si Misha para kumustahin si Randell. Maigsing shorts lang ang suot nito na kitang kita ang kinis at puti ng hita. Spaghetti na hapit sa kaniyang katawan na bumabakat ang hindi kalakihang suso nito. Napakaganda pero maliit lang na babae, nasa 5’ o 4’ 11“ lang ito. Sobrang laking agwat sa kaniyang kasintahang nasa 5’ 10“.

Habang lumalapit ito ay agad itong humalik at tumabi sa kasintahan. Para itong sawang nakalingkis sa braso ng kaibigan ko. Napatingin si Vince kay Misha; halata ang pagkadismaya nito. Siguro dahil talagang maganda si Misha at malinaw na wala siyang panama rito.

“ Ay, Vince, si Misha nga pala girlfriend ko, “ pakilala ni Randell.

Nagkamay naman ang dalawa. Malamig ang naging pagtanggap ni Vince, pilit lang ang ngiti habang si Randell naman ay nagpatuloy sa pagbangka sa kwentuhan, kung saan siya pinakamahusay.

“ Grabe talaga ’yang si Randell, Vince. Kahit sa amin sa probinsya, habulin na ’yan ng babae, “ biro ko sabay tungga ng beer. Gusto ko lang makita kung anong magiging reaksyon ni Vince. “ Pero hindi lang babae humahabol diyan, mga bading din. “

“ Halata naman, “ maikling sagot ni Vince sabay inom ng diretso sa baso niya. Halos hindi na niya matitigan si Misha pero ang tingin niya kay Randell, nandoon pa rin.

“ Baka mamaya Vince, ma-pressure ’tong si Randell sa trabaho ah, kailangan niyan ng maraming panggastos dahil may binubuhay nang maganda, “ pangaasar ni Kuya Carlo.

“ Ako na bahala sa kaniya, “ sagot ni Vince, medyo paos na ang boses dahil sa alak. “ Marami tayong malalakaran na hindi niya kailangang mapagod nang husto. Basta makinig lang siya sa akin. “

Napansin ko ang pasimpleng pag-akbay ni Vince sa sandalan ng upuan ni Randell, tila sinusubukan kung hanggang saan ang distansyang pwede niyang makuha habang nandoon si Misha. Si Randell naman, dahil may tama na at sadyang komportable sa sarili, ay hindi man lang ito binibigyan ng malisya. Tuloy lang siya sa pagkukwento tungkol sa mga raket niya noon, habang si Misha naman ay paminsan-minsang humihilig sa balikat niya.

“ Nasaan nga pala si Aaron, Misha? Kanina ko pa hindi napapansin, “ tanong ko sa kaniya.

“ Umuwi na, Kuya Jack. Hinanap ka nga niya kanina pero sabi ko seryoso kayo sa kwentuhan dito. Hindi na nakapagpaalam dahil baka raw mapatagay pa siya, may pasok pa raw kasi siya sa school bukas eh, “ paliwanag ni Misha habang inaayos ang buhok ni Randell na nagulo dahil sa hangin.

Tumingin si Misha sa baso ni Randell, sunod ay bahagyang hinaplos ang dibdib nito. “ Love, dahan-dahan lang sa inom ha? Baka hindi ka magising ng maaga. “

“ Kaya ko pa ’to, Misha. Sanay ’to sa bakbakan, “ biro ni Randell sabay tawa nang malakas.

Maya-maya pa ay nagpaalam na rin si Misha. “ Sige po, Kuya Carlo, Kuya Jack, papasok na po ako sa loob. Medyo inaantok na rin po kasi ako eh. Vince, una na ako sa inyo. “

Lumingon muna siya kay Randell bago tumayo. “ ’Wag ka munang matulog ha, hintayin mo ako, “ biro ni Randell dito sabay kindat. Napangiti na lang si Misha at tuluyan nang pumasok sa loob ng bahay.

Pagkaalis ni Misha, parang doon lang nakahinga si Vince nang maluwag. Nawala ang hadlang sa paningin niya. Mas naging atentibo ito sa mga kwento ni Randell na kung tutuusin ay wala namang kwenta sa pandinig ko.

Nakakaaliw silang pagmasdan. Si Vince, tahimik lang pero malagkit kung tumitig—yung tingin na parang hinuhubaran na niya ang kaibigan ko sa isip niya. Habang si Randell naman, dahil tipsy na at sadyang kampante, ay walang kaalam-alam na tinitira na siya ng tingin sa ilalim ng malamlam na ilaw ng garahe. Pinipilit ni Vince na huwag mahalata ni Randell ang ginagawa niya, pero sa akin, huling-huli ang bawat pasimpleng sulyap niya.

Ilang minuto pa ang lumipas ay nakaramdam na ako ng init sa katawan. Nag-uumpisa nang sumipa ang alak sa sistema ko kaya naman nawala na ang ginaw.

“ Biglang uminit pre, “ sabi ni Randell saka hinubad ang damit. Napatulala si Kuya Carlo at Vince sa katawan ni Randell na parang inukit ng magaling na iskultor. Kumpara sa akin ay mas malinis ang balat nito, may ilang tattoo lang na hindi kalakihan. Hindi kagaya ko na talagang mahilig sa tattoo.

Nag-umpisa nang magtanong-tanong si Vince tungkol sa buhay naming dalawa sa probinsya. Masayang sumasagot si Randell at ako naman ay paminsan-minsan ay sumisingit din. Si Kuya Carlo naman ay tahimik na at nakikinig na lang.

“ Hindi masyadong sanay sa hirap ’yan si Randell, Vince. Alagang alaga ng mga bading ’yan sa amin. “ sagot ko habang humihitit ng yosi, pinapanood kung paano halos hindi na kumurap si Vince habang nakatitig sa dibdib ni Randell.

“ Hahaha, parang ikaw hindi ah. Pareho lang tayong inaalagaan dun uy. “ Ganti ni Randell sa pang-aasar ko.

“ Maganda kasi ang katawan at gwapings pa, “ sabi ni Vince, ang boses ay medyo gumaralgal na. “ Dito sa Maynila, bihira ang ganyang built. Sayang kung sa mabibigat na trabaho mo lang gagamitin. “

“ Bakit, pre? Ano bang alam mong trabaho na hindi nakakapagod pero malaki ang kita? “ tanong ni Randell habang pinupunasan ng hinubad niyang sando ang pawis sa leeg. Ang bawat galaw niya ay tila mas lalong nagpapatulala kay Vince.

“ Maraming paraan, “ makahulugang sagot ni Vince. “ Nagmamanage ako ng mga massage parlors, siguradong tanggap ka na agad kapag nakapag-training ka ng kaunti. “

Natawa nang malakas si Randell, hindi nahahalata ang pahiwatig. “ Sige sige magte-training ako. Basta siguraduhin mo lang na malaki ang kitaan. “

Nakita ko ang pasimpleng pagngisi ni Vince. “ Kung gusto mo talaga ng mabilis na pera, kailangan mong maging open sa mga opportunities. “

Habang nagpapatuloy ang usapan, napapansin ko na ang bawat shot ni Vince ay tila nagbibigay sa kaniya ng lakas ng loob. Ang kamay nito na kanina ay nasa sandalan lang ng upuan, ngayon ay paminsan-minsan nang tumatama sa likod ni Randell tuwing nagkakatuwaan.

“ Pre, parang kailangan ko na atang mag-CR, “ biglang sabi ni Randell, medyo lasing na ang tono.

“ Diyan ka na lang sa bakod oh mas malapit, “ sagot ni Kuya Carlo na mukhang tinatamaan na rin ng alak.

Tumayo si Randell at pumunta sa madilim na parte ng bakod sa labas ng garahe. Halos sumunod ang buong katawan ni Vince sa paglingon hanggang sa mawala si Randell. Paglingon ni Vince sa amin, nakita niyang nakatingin ako nang diretso sa kaniya.

Biglang nag-iwas ng tingin si Vince at mabilis na sinalinan ang kaniyang baso. “ Lakas uminom nung kaibigan mo, Jack. Solid, “ pag-iiba niya ng usapan, pero halata ang kaba sa boses niya.

“ Solid talaga ’yun, Vince, “ sagot ko habang dahan-dahang ibinubuga ang usok ng yosi. “ Kaya sana, solid din ang ibibigay mo sa kaniyang trabaho. Hindi ka naman malulugi diyan eh. “ Sabay kindat ko sa kaniya na lalong ikinapula ng mukha nito.

Nagtanong tanong din si Vince tungkol sa akin, sumasagot naman ako pero hindi ikinikwento ng buo. Hindi kagaya ni Randell na halos ibunyag na ang buong talambuhay namin sa isang upuan lang. Isa pa, hindi talaga ako makwento lalo na sa mga hindi ko pa talaga kilala.

Nang makabalik si Randell ay saka ko lang napansin na nakapikit na si Kuya Carlo sa upuan. Kaya naman pala hindi ko na naririnig ang pagsundot nito sa mga kwentuhan namin.

“ O, knockout na si Kuya, “ puna ni Randell sabay tawa nang mahina habang tinitignan si Kuya Carlo na bagsak na ang ulo sa dibdib.

“ Hayaan mo na, pagod din ’to sa trabaho nitong mga nakaraang araw, “ sagot ko. Tumayo ako at binuhat si Kuya Carlo. Isinampay ko ang braso niya sa balikat ko. “ Diyan muna kayo, ipapasok ko lang ’to sa loob para makahiga nang maayos. “

“ Sige, pre. “ sagot ni Randell habang nagsasalin ulit ng beer. Tumango lang si Vince, tahimik pero malalim ang iniisip habang nakatitig sa pag-alis namin.

Dahan-dahan kong ipinasok si Kuya Carlo sa kaniyang kwarto. Inihiga ko siya nang maayos sa kama at hinubad ang kaniyang tsinelas. Binuksan ang aircon saka ko siya iniwang kumportable sa higaan. Paglabas ko ay agad akong bumalik sa inuman. Naiba na ang takbo ng kwentuhan, napunta na sa paboritong topic ni Randell.

“ Edi maraming nagkakagusto sa inyo niyan? Pareho kayong gwapo at maganda ang katawan eh, “ usisa ni Vince. Ang mga mata niya ay pabalik-balik sa amin ni Randell, tila sinusuri ang bawat umbok ng muscle naming dalawa.

“ Sakto lang, ’no, pre? “ pakunwaring pagpapakumbaba ni Randell habang tinitignan ako. “ May mga babae, pero hindi rin nawawala ang mga bading. “

“ Oo, puro nag-aaya ng inom kaya halos araw-araw kaming lasing noon, “ sundot ko sa kwento sabay buga ng usok ng yosi.

“ Ano namang nangyayari kapag nagkakalasingan na? “ tanong ni Vince. Alam ko namang alam na niya ang sagot, pero nagmamaang-maangan pa ang gago para lang humaba ang usapan.

“ Tanda mo pa ’yung kila pareng Inno, pre? ’Yung nag-inom tayo sa bahay nila? “ tanong ni Randell sa akin, parang naghahanap ng magpapatunay sa kwento niya.

“ Oo, ’yung Tito niya, “ maikli kong sagot sabay ngisi.

“ ’Yung Tito ng kaibigan namin, Vince. Maton-maton tingnan, “ kwento ni Randell habang nilalaro ang baso niya. “ Medyo malayo ang bahay namin sa kanila—siguro mula rito hanggang sa kabilang barangay. Doon kami nag-inom. Noong nagkalasingan na, siyempre may pera ’yun, may sasakyan pa. Nagprisinta siyang ihatid kaming dalawa ni Jack. “

Tumigil sandali si Randell para uminom, kitang-kita ko ang paglunok ni Vince habang nakatitig sa lalamunan ng kaibigan ko. Ang kamay ni Vince na kanina ay nakasandal lang sa upuan, ngayon ay dahan-dahan nang nakasampa sa balikat ni Randell.

“ Habang nasa biyahe, bigla siyang huminto sa kakahuyan. Madilim na, iihi daw siya, “ pagpapatuloy ni Randell sabay tawa. “ Eh, ito namang si Jack, puputok na rin ang pantog kaya nagsabay na silang dalawa. Ang tagal nila, kaya sumunod na ako dahil naiihi na rin ako. Noong medyo malapit na ako sa kanila, narinig ko na lang… ‘Gwark! Guhk! Guhk! Guhk! Gwark!’ Tapos may kasama pang malulutong na ubo. Tangina, kinakantot na ni Jack ’yung bibig. “

Humalakhak si Randell habang nakatingin sa akin. Si Vince naman ay panay na ang lunok ng laway, para bang nai-imagine niya ang bawat tunog na kinukwento ni Randell.

“ Gago ’yun eh, “ sabi ko naman. “ Sumunod sa akin noong umiihi ako. Sabi niya, siya na raw ang magpapagpag ng titi ko. Edi pinayagan ko. Pero ang gago, pagkapagpag, ayaw nang bitawan hanggang sa tigasan ako. Kinulang ata sa pulutan, kaya pinakain ko na lang ng tamod. “

“ Ayun, “ dagdag ni Randell, habang hinahayaan lang ang kamay ni Vince sa balikat niya. “ Bago kami tuluyang naihatid, nakailang inom muna siya ng tamod. Sinuso pa kami ulit bago kami bumaba. “

Uminom ulit si Randell, ang paningin niya ngayon ay diretso na sa mga mata ni Vince. Ramdam ko ang lalong pag-init ng paligid kahit umuulan sa labas. Biglang tumayo si Randell, pero hindi siya lumayo. Nanatili siyang nakatayo sa harap mismo ni Vince, saktong-sakto ang malaking bukol sa kaniyang shorts sa tapat ng mukha nito.

Kunwari ay may aabutin si Randell sa itaas, kaya mas lalong bumungad ang harap niya. Hindi gumagalaw si Vince; tila naestatwa ito habang halos mahalikan na niya ang umbok sa harapan ni Randell. Napapasinghap na lang ang gago, tila ninanamnam ang amoy ng pagkalalaki ni Randell na humahalo sa amoy ng alak.

Sa isang iglap, parang aksidenteng lumabas ang ulo ng alaga ni Randell mula sa garter ng kaniyang shorts, saktong-sakto sa harap mismo ng mukha ni Vince. Biglang napanganga ang gago, hindi makapaniwala sa laki ng tumambad sa kaniya.

“ Vince, baka naghahanap ka ng pulutan, pwede ’tong burat ko. “ bulong ni Randell dito.

Lumapit ang labi ni Vince sa ulong nakaipit sa garter. Hinalikan niya ito. At sa gabing iyon, habang lumalakas ang ulan. May isa na namang kaluluwa ang mabibiyayaan ng tamod.

C18: After-Hours

Tahimik lang akong nakaupo habang gumagawa sila ng milagro sa harap ko. Kasabay ng pagbagsak ng ulan ay ang papalakas ding ungol ni Randell. Mukhang bihasa sa pagpapaligaya ng lalake ang kaibigan ni Kuya Carlo. Napangisi na lang ako sa aking naisip; ganyan din kaya si Kuya Carlo kagaling kapag sinuso niya ako.

Nakalapat lang ang likod ko sa upuan, nakabuka ang mga hita. Tinitigasan ako sa nakikita ko pero hindi ako umaalis sa kinaroroonan ko.

“ Pre, ano, manonood ka lang diyan? Biyakin mo na ’to para mas masaya. Kagaya ng dati. “ Alok nito sa akin.

“ Sige lang pre, parang may ibang gustong tuhugin ’tong burat ko eh. “ Tugon ko sa kaniya. Mukhang naiintindihan niya ang gusto kong iparating.

“ Tangina pre, lalong tumitigas titi ko. Parang gusto ko mapanood ’yan. “ Sabi ni Randell at bigla na lamang niyang kinantot ng mabilis ang bibig ni Vince. Muli itong lumingon sa akin na nakangiti. “ Ano pang tinutunganga mo diyan? Akyatin mo na. “

Nang sabihin niya iyon ay tumayo ako at lumapit sa kanila. Saka ko hinimas ang ulo ni Vince, “d ahan-dahan Vince, baka mabulunan ka. Swerte ka diyan sa kaibigan ko, hindi ’yan nakukuntento sa chupa. Siguradong may kantot ka diyan mamaya. “

Habang tinutukso ko si Vince ay bigla na lamang nitong pinagapang ang kamay niya sa ilalim ng shorts ko. Una nitong naabot ang itlog ko na agad niya namang pinaglaruan. Naramdaman ko na rin na masakit na ang titi ko sa sobrang tigas dahil buong araw akong hindi nakapag-palabas. Kung saka-sakali ay ngayon pa lang.

Nagwawala na ang alaga ko sa loob ng shorts ko. Kaya naman ipinaramdam ko kay Vince ang pinangangahasan niyang hawakan. Idinikit ko ito sa mukha niya at bigla naman siyang natigilan sa pagchupa kay Randell. Sabay kaming natawa ni Randell sa reaksyon ni Vince.

“ Gulat ka no; hindi titi ’yan, sawa ’yan. “ Pangaasar ni Randell.

“ Sa susunod mo na ’to tikman, “ sabi ko sabay layo sa mukha niya. “ Diyan ka na pre, busugin mo ’yang bakla na ’yan. “

Bago ako tumalikod ay ibinaon ni Randell nang sagad ang titi niya sa bibig ni Vince. Namumula na ang mukha nito at hindi na makahinga. Pero ayaw pakawalan ni Randell ang ulo niya. Nagngisian kami ng kaibigan ko bago ako tuluyang pumasok sa loob ng bahay.

Medyo madilim na sa loob ng bahay. Pinatay ko kasi ang ilang ilaw bago ako lumabas kanina. Pero kita naman ang daan sa patutunguhan ko. Mabilis akong pumasok ng pinto at isinara ito pero hindi ko ni-lock, baka sakaling may gustong manood.

Umupo ako sa kama at hinawakan ang bewang niya. “ Love? Tapos na ba kayo? “

“ Hi Misha. “ Bulong ko sa tenga niya.

“ Kuya Jack, “ sabi nito sabay yakap sa akin. “ Nasaan si Randell? “

“ Nagiinom pa, alam mo naman ’yun mamaya pa ’yun matatapos. “ Sagot ko sa kaniya saka ko siya siniil ng halik.

Lalong humigpit ang pagkakayakap sa akin nito at idinantay na rin ang kaniyang hita sa bewang ko. Naramdaman ng alaga ko ang pagdiin niya kaya naman hinawakan ko siya sa pwetan at lalo ko pang ipinaramdam kay Misha ang katigasan ko.

Ilang sandali pa ay muling gumalaw si Misha. Ramdam ko ang mainit niyang hininga bago niya pinagapang ang mga halik patungo sa leeg ko. Napahiga ako nang tuluyan sa kama at hinayaan ko lang siyang maglakbay sa kung saang parte man ng katawan ko niya gustong dumaan.

Dahan-dahan ang bawat dampi ng labi niya. Mula sa leeg, bumaba ito sa aking dibdib, ninanamnam ang bawat tigas ng muscle ko habang nararamdaman ko ang kiliti ng kaniyang buhok na tumatama sa aking balat. Nagpatuloy siya sa aking kilikili hanggang sa bumagtas sa aking mga abs, bawat halik niya ay tila nag-iiwan ng bakas ng init na lalong nagpapatigas sa akin.

Tahimik lang ang buong kwarto, tanging ang malalim na paghinga ko at ang banayad na tunog ng kaniyang mga halik ang naririnig. Hanggang sa maramdaman ko ang kaniyang maliliit at malalambot na kamay na muling sumalat sa alaga ko.

Sapo-sapo niya ang katigasan ko habang ang kaniyang mukha ay nakalubog pa rin sa aking tiyan. Ramdam ko ang panginginig ng kaniyang mga daliri habang hinahaplos ang bawat ugat nito, tila ba tinitignan kung hanggang saan pa ang ititigas ko. Sa bawat haplos niya, mas lalong bumabaon ang likod ko sa kutson, hinihintay ang susunod niyang gagawin habang ang buong atensyon niya ay nakatutok na sa pagitan ng aking mga hita.

“ Misha, kaya mo ba ’yan? “ tanong ko habang nakatitig sa kaniya.

Hindi siya nagdalawang-isip. Marahan niyang ibinaba ang suot kong shorts at tumambad ang kaniyang pakay. Agad niyang nilamon ang alaga ko—isang mabilis na galaw na tila ba kanina pa niya hinihintay ang pagkakataong ito. Hinawakan niya ng dalawang kamay ang katawan nito, ramdam ko ang higpit ng kaniyang kapit. Mula sa bayag, gumapang ang kaniyang basang labi, dahan-dahang binabagtas ang bawat ugat hanggang sa makarating sa dulo.

“ Ah, shit… “ napasinghap ako nang maramdaman ko ang init ng bibig niya na bumalot sa buong ulo ng alaga ko.

Hinawakan ko ang kaniyang ulo pero hindi ko idiniin. Hinimas ko lang ang malambot niyang buhok, bago ko ito tinipon sa isang kamay para mas makita ko ang ginagawa niya. Doon ay nagsimula na akong dahan-dahang umindayog, pinararamdam sa kaniya ang bawat labas-masok sa kaniyang bibig.

Basang-basa ang loob ng bibig niya; ramdam na ramdam ko ang lambot ng kaniyang mga labi na pilit na bumabalot sa katigasan ko. Kusang dumudulas ang bawat kiskisan, madulas at may kasamang mahigpit na sipsip na tila ba sinusubukan niyang ubusin ang hininga ko. Halos labasan na ako sa tindi ng ginagawa niya, nararamdaman ko na ang pag-akyat ng kiliti mula sa aking talampakan patungo sa aking baywang.

Inupo ko si Misha sa sikmura ko para mas lalong bumuyangyang ang kaniyang ganda sa ilalim ng malamlam na ilaw ng kwarto. Masarap siyang titigan—maliit pero siksik ang katawan, at ang puti ng kaniyang balat ay tila nagliliwanag sa dilim.

Hinawakan ko siya sa batok at hinatak papalapit. Inuna ko ang kaniyang leeg, dahan-dahang binibigyan ng maliliit at basang halik habang ang kaliwa kong kamay ay nakahawak sa kaniyang baywang. Ramdam ko ang kaniyang panginginig at ang mabilis na pagtibok ng kaniyang puso na tumatama sa dibdib ko.

Bumaba ang halik ko sa kaniyang mga balikat hanggang sa marating ko ang kaniyang dibdib. Nilaro ko muna ito ng aking mga kamay, hinuhubog ang bawat kurba bago ko tuluyang pinagpistahan ang kaniyang mga utong. Narinig ko ang mahina niyang ungol, isang tunog na mas lalong nagpaakyat ng dugo sa aking ulo.

“ Kuya… “ bulong niya, habang ang mga daliri niya ay nakabaon na sa buhok ko.

Hindi ako tumigil. Mula sa dibdib, sinapo ko siya ng dalawa kong kamay at iniangat. Pinagapang ko ang dila ko pababa sa kaniyang tiyan, saktong-sakto sa butas ng kaniyang pusod hanggang sa marating ko ang pinaka-sentro ng kaniyang pagkababae. Amoy na amoy ko na ang kaniyang bango—isang bango na sadyang nakakalasing at nakaka-uhaw.

Kumapit siya sa ulunan ng kama. Binabalanse ang sarili habang ang pagitan ng mga hita niya ay nasa mukha ko. Dahan-dahan kong ibinuka ng magkanilang hinlalaki ko ang pisngi ng kaniyang hiyas. Basang-basa na siya, at sa bawat dampi ng dila ko, nararamdaman ko ang kaniyang pag-igtad. Masarap siyang pakinggan habang tinitipa ko ang kaniyang kiliti; ang bawat halinghing niya ay tila musika sa pandinig ko.

Sinisipsip ko ang bawat bahagi niya, dahan-dahan at madiin, hanggang sa maramdaman kong naninigas na ang kaniyang mga hita sa tindi ng sarap. Halos ibaon niya na ang mukha ko sa butas niya, habang ako naman ay patuloy sa pag-araro sa kaniyang kailaliman gamit ang aking dila.

Nang maramdaman kong sapat na ang panginginig ng kaniyang buong katawan, dahan-dahan ko siyang hinatak pababa para muling mapantayan ang kaniyang mukha. Pawis na pawis kami kahit na malamig ang panahon sa labas. Sa pagitan ng mga hita niya ay nagumpisa nang kumiskis ang katigasan ko.

Iniangat ko ang isang hita niya para itutok ang ulo ng aking alaga. Napatukod siya sa dibdib ko upang iangat ang katawan niya ng kusa. Nakatungo siya sa ibaba at pinanood kung paano lamunin ng puke niya ang burat ko. Basang-basa na siya, kaya naman sa isang banayad na diin ng aking balakang, dahan-dahan akong pumasok.

“ Ahh… Kuya, “ ungol niya habang mariin nakapikit ang mga mata, alam kong sinanay na siya ni Randell, pero iba pa rin ang burat ko, mas malaki, mas mataba.

Hindi ko binigla. Gusto ko munang ninamnam ang higpit ng bawat pulgada habang unti-unti kong ibinabaon ang sarili ko sa loob niya. Napakaliit ni Misha kaya ramdam na ramdam ko ang pagkapit ng kaniyang laman sa katigasan ko. Noong maramdaman kong sagad na ako, nanatili muna akong nakabaon sa kaniya nang ilang sandali para hayaan ang kaniyang katawan na masanay sa laki ko.

Nagsimula akong umindayog—mabagal, pero madiin. Sa bawat paglabas-masok ko, dinirinig ko ang tunog ng aming mga balat na naglalapat at ang mahinang halinghing na lumalabas sa kaniyang mga labi. Kada tulak ko ay sinasabayan ko ng madiing halik sa kaniyang leeg at balikat.

“ Ang sikip mo, Misha, “ bulong ko sa kaniyang tainga habang nararamdaman ko ang pagkapit ng kaniyang laman. “ Masarap ba ako kumantot? “

“ Ah… oo, Kuya. Huwag mong ihinto… ibaon mo pa, “ ungol niya habang nakabaon ang mga kuko sa likuran ko.

“ Gusto mo wasakin ko puke mo? “ muli kong bulong at bigla na lamang lalong humigpit ang puke niya na parang sinasakal ang titi ko. “ Ah, tangina ka, sarap mo. Gusto mong ibaon ko sa’yo ’to araw-araw? “

Mas lalong humigpit ang kaniyang yakap, ang bawat hininga niya ay naging mabilis at gumaralgal. “ Oo… sige na please, Kuya… “

Doon ko na binilisan ang bayo. Sunod-sunod at madiin ang bawat tulak ko hanggang sa huling limang madiing baon. Isinagad ko ang aking sarili at doon ko ibinuhos ang lahat ng aking init sa kaniyang kailaliman. Napaungol kami nang sabay habang nananatili siyang nakasubsob sa aking balikat. Hinayaan namin ang bawat tibok ng aming katawan na dahan-dahang humupa.

Hinalikan ko ulit si Misha, “ Labas nako Misha ah, naghihintay na syota mo doon eh. “

“ Ulitin natin ’to Kuya ha, “ sabi niya sa akin.

“ Oo naman, “ sagot ko saka ako nagbihis at lumabas.

Paglabas ko ng pinto patungong garahe, agad na bumungad sa akin ang mukha ni Vince na nakasubsob sa sahig, nakauswad ang puwitan habang si Randell naman ay walang puknat na binabarurot siya mula sa likod. Ramdam ang init at pawis sa paligid hanggang sa huling madiing tulak ni Randell bago niya tuluyang hinugot ang kargada.

“ Sipsipin mo ’to, “ sabi niya at mabilis namang lumuhod si Vince sa harap nito. Nang tumalsik ito ay ipinasak ito ni Randell sa bibig ni Vince. “ Ahhh… lunukin mo. “ Hanggang sa kapwa sila kumalma na.

“ Uy, nandito ka na pala. Ano? Nagenjoy ka ba? “ bungad sa akin ni Randell habang nagpupunas ng pawis.

“ Tangina ka pre, swerte mo. Araw-araw kang may puke, “ tugon ko, tinutukoy ko si Misha, habang kumukuha ng upuan para maki-shot ng huling beer.

“ Sus, aarte-arte ka pa nga pagdating namin eh, “ panunukso nito sabay tawa.

“ Syempre, nakakatakot tatay nun eh. Pero dabest talaga pare, “ sabay nag-apir kami.

Sa gabing ito nag-umpisa na naman ang pinagsamang kalokohan namin ni Randell. At sigurado akong marami pa ang susunod.

C19: Territorial

Tanghaling tapat at sobrang init. Tagaktak ang pawis ko habang nakaupo sa kama, ramdam ang lagkit ng damit sa aking likuran. Tila bumabawi ang langit; pagkatapos ng sunod-sunod na malalakas na ulan nitong mga nakaraang araw, bigla namang nanalasa ang matinding sikat ng araw na parang gustong sunugin ang semento ng apartment.

Nasa tabi ko lang si Lance at abala ako sa pagpindot sa cellphone ko nang bigla siyang umaray. Nalukot ang kaniyang mukha sa sakit habang pilit na umaayos ng higa.

“ Masakit pa rin ba pwet mo? “ tanong ko. Hinipo ko ang kaniyang noo at naramdaman kong mainit siya. May sinat na ang gago. “ Magpa-ospital ka na kaya. “

“ What?! At anong sasabihin ko? ‘Doc, namamaga po ang pwet ko dahil nagpakantot ako,’ ganon? “ pairitang sagot niya.

Natawa ako habang iniilingan ang kaniyang katarayan. “ Tangina ka, nagmamalasakit na nga sa’yo, nagsusungit ka pa. Bahala ka nga diyan, titingnan ko na lang ’yung unit na titirhan mo, bago pa kita makantot ulit. “

“ Ahm, nagugutom ako, “ biglang habol niya.

“ E ’di bumili ka. Alam mo naman na yata ang address dito, magpadeliver ka na lang, “ sabi ko sabay kuha ng susi sa ibabaw ng tokador.

“ Gusto ko ’yung lugaw na binili mo noong isang araw. “

“ Ha?! Ganito kainit, lugaw?! “ Napakunot ang noo ko. “ Tumayo ka diyan, bumili ka. “

“ Hindi ko alam kung saan… samahan mo ’ko. “

“ Puta, hoy! Alalay mo b— “

“ Please! “ Putol niya sa akin sabay yakap sa balakang ko. Nakadiin ang mukha niya sa bukol ko kaya biglang kumislot ang alaga ko.

“ Chupa muna, “ sabi ko.

Gusto ko talaga siyang kotongan, pero bigla na lang niyang sinalat ang kahinaan ko. Napakamot na lang ako sa ulo; kailangan ko na talagang maayos ’yung unit na lilipatan niya para mailipat na siya doon. Masyado nang nasasanay na laging may nag-aasikaso sa kaniya rito sa kwarto ko. Pinagbibigyan ko lang kasi humuhusay na siya sa pagchupa; naisusubo na niya nang buo.

“ Ano pa ang hinihintay mo diyan? Tara na, “ nasabi ko na lang matapos niya akong mapagbigyan.

Isinuot ko ang t-shirt ko. Baka kasi kung ano pang isipin ng mga tao ’pag nakita akong nakahubad sa daan na may kasamang lalakeng halos hindi makalakad nang maayos.

“ Dahan-dahan, “ sabi ko nang makita ko siyang pilit na bumabangon. Inalalayan ko siya sa siko dahil baka bumagsak siya sa sahig at lalo pang humaba ang drama niya.

Paglabas namin ng gate, sinalubong agad kami ng singaw ng kalsada—’yung init na parang galing sa impyerno. Napamura na lang ako sa isip ko habang nakasunod sa akin si Lance na tila hihimatayin na sa paglalakad.

“ Malayo pa ba? “ tanong niya habang pinupunasan ang pawis sa noo.

“ Sabi ko sa’yo magpadeliver na lang eh, pakaarte, “ sagot ko habang mabilis ang lakad. Lumingon ako at nakitang naiiwan na siya. “ Bilisan mo, baka gabi na tayo makarating doon dahil sa kupad mo. “

Narating namin ang kanto kung nasaan ang paborito kong lugawan. Isang maliit na pwesto lang ito na may mga bangkitong kahoy at bubong na yero. Masaya sana akong pumunta rito, kaso hindi si ateng sexy ang nagbabantay ngayon.

“ Dalawang lugaw nga, ’yung may itlog at laman, “ order ko sa lalaking nagbabantay.

Umupo si Lance sa tapat ko. Namumula ang kaniyang mukha dahil sa init at sa sinat; mukha siyang basang sisiw na naligaw lang sa palengke.

“ O, ’yan na! Kumain ka nang mabilis para maasikaso ko na ’yung unit mo, “ sabi ko sabay lapag ng tubig sa harap niya. Pinanood ko siyang humawak sa kutsara; mukhang nanghihina pa ang gago. Imbes na mainis, napabuntong-hininga na lang ako.

“ Kumain ka nang marami para lumakas ka. Ililipat na kita sa 3rd floor mamaya pagkatapos kong linisin ’yung unit, “ sabi ko habang nagtitimpla ng patis at kalamansi.

“ Bakit kailangang ilipat pa ako? Okay naman ako sa kwarto mo, “ sagot niya sabay ihip sa lugaw. “ Saka, hirap nga ako maglakad ’di ba, tapos paakyatin mo ako sa 3rd floor? “

“ Kasalanan ko ba ’yan? At anong okay ang pinagsasabi mo? Masikip tayo doon. Saka istorbo ka sa mga ginagawa ko, “ pinandilatan ko siya ng mata. “ Para solo mo na rin ang banyo. “

“ O baka naman para mas madali kang makapagdala ng kung sino sa kwarto mo? “ hirit niya sabay tingin nang diretso sa akin.

“ Tangina, dami mong sinasabi. Kumain ka na lang— “Hindi ko natapos ang sasabihin ko nang mahagip ng mata ko si Misha sa kabila ng kalsada. Naka-shorts lang ito na maikli at manipis na sando, may bitbit na plastic na parang baunan. Kumaway siya nang makita ako.

“ Kuya! “ tawag niya sabay tawid palapit sa amin.

Napansin kong natigilan si Lance sa pagsubo. Naging matalim ang kaniyang mga mata habang papalapit si Misha.

“ Nandito ka pala. Kaya naman pala walang sumasagot sa apartment, “ sabi ni Misha. Tiningnan niya si Lance mula ulo hanggang paa bago bumaling sa akin. “ Sino ’to, Kuya? Bagong kaibigan? “ sabay ngisi nang nakakaloko.

Hinawakan ni Misha ang balikat ko nang bale-wala lang. Ganito talaga siya kalambing sa akin. Ramdam ko ang titig ni Lance sa kamay ni Misha.

“ Si Lance. Tenant ni Kuya Carlo, “ tipid kong sagot.

“ Ah… tenant, “ pag-uulit ni Misha. “ Hi, Lance. Ako si Misha, girlfriend ni Randell… at malapit na kaibigan ni Kuya Jack. “

Hindi sumagot si Lance. Ibinaba niya ang kutsara sa mangkok na lumikha ng maingay na kalansing, saka uminom ng tubig nang mabilis. Tumingin siya nang masama sa akin bago biglang tumayo. Naglakad siya palayo na parang uugod-ugod habang hawak ang balakang.

“ Anong nangyari doon? “ takhang tanong ni Misha.

“ Ewan ko doon, hayaan mo siya. Kumain ka na ba? “ malumanay kong tanong sa kaniya.

“ Oo tapos na. Nagpunta nga ako sa inyo para magdala ng ulam, nandito ka naman pala. “Hindi pa lumilipas ang ilang minuto nang muling sumulpot si Lance. Huminto siya sa gilid ko at mabilis na inilahad ang kamay.

“ Ano ’yun?! “ irita kong tanong.

“ Akin na ’yung susi ko sa 3rd floor, “ seryoso niyang sabi. Naninigas ang boses niya sa galit.

“ Ha?! Hindi pa ayos doon, saka wala ka pang gamit. “

“ I already paid. Kaya pwede na akong tumira doon. Akin na ’yung susi, “ pagmamatigas niya.

“ Abnormal amputa, “ bulong ko sa kaniya sabay abot ng susi. Lumakad ulit siya palayo nang hindi man lang tinitignan si Misha. Napailing na lang ako bago muling harapin ang babaeng nasa harap ko.

“ Umalis ba si Randell? “ tanong ko.

“ Oo, ako lang mag-isa sa bahay, “ halos bulong niyang sabi. Ramdam ko ang pamilyar na pahiwatig sa mga mata niya.

“ Sige, pagkatapos ko ayusin ’yung unit nung baliw na ’yon, puntahan kita. “

Nauna nang umuwi si Misha, maliligo raw siya. Ako naman ay tinapos ang pagkain ko at nagpabalot pa ng isa pang lugaw para doon sa tenant na may sayad na yata.

Pagdating ko sa apartment ay naabutan ko si Lance na hirap na hirap sa pagbubuhat ng gamit niya mula sa kaniyang sasakyan. Doon ko rin napansin na may mga dala na pala siyang mga bag ng damit, bagay na ikinainis ko lalo.

“ Tangina ka, may mga dala ka palang damit tapos panay pa ang hiram mo sa ’kin? Ginawa mo pa akong labandero. Akin na nga ’yan! “

Agad kong inagaw sa kaniya ang mga bag at isinaksak sa dibdib niya ang lugaw na binili ko. “ Hawakan mo ’yan. “

“ Anong nginingisi-ngisi mo diyan? “ tanong ko nang mahuli ko ang sandaling pagkurba ng labi niya.

“ Pake mo ba? Gusto kong ngumisi eh, “ sagot niya sabay iwas ng tingin.

“ Tangina, bibinggo ka na sa akin. Malapit na kitang bigwasan, “ iritado kong sabi saka ko siya tinalikuran at pumasok sa loob.

Mabagal ang ginawa niyang pagsunod kaya nang mailapag ko sa kama ko ang gamit niya ay naabutan ko pa siya sa gate paglabas ko.

“ Akin na ’yung susi, lilinisin ko ’yung unit mo, “ utos ko sa kaniya.

Nang maiabot niya ang susi ay agad akong umakyat sa 3rd floor dala ang mga gamit pangkumpuni at panlinis. Mas mabuting matapos ’to agad para mailipat na siya at hindi na ako maabala pa.

Pagbukas ko ng Unit 301, sinalubong ako ng amoy ng kulob at singaw ng init. Binuksan ko lahat ng bintana para makahinga ang kwarto bago ako nagsimulang maglinis. Wala namang sira; kailangan lang kuskusin ang banyo at punasan ang mga nanilaw na salamin. Habang nagbubuhos ako ng tubig, natanaw ko sa baba si Lance na dahan-dahang pabalik sa sasakyan niya. Napailing na lang ako. Matigas talaga ang ulo, ayaw pang magpahinga.

Mabilis kong tinapos ang paglilinis. Hindi ko na pinaganda, basta malinis at pwede nang tulugan, ayos na ’yun. Pawis na pawis ako pagbaba, parang naligo na rin ako dahil sa init sa taas.

Naabutan ko si Lance sa sofa, naisalin na ang lugaw sa mangkok pero hindi pa rin kinakain.

“ Tapos na. Pwede ka nang umakyat doon kung gusto mo, “ sabi ko sabay lapag ng susi sa mesa. “ Iyong mga gamit mo, iwan mo muna rito. Ako na mag-aakyat mamaya pagbalik ko. “

Hindi siya sumagot, nakatitig lang sa TV na wala namang tunog.

“ Alis na ako, “ dagdag ko. Dumiretso ako sa banyo para maghilamos at magpalit ng t-shirt bago tuluyang lumabas.

Pagdating ko sa bahay nina Kuya Carlo, pumasok ako nang tahimik. Gusto ko kasing gulatin si Misha. Gaya ng inaasahan, hindi naka-lock ang pinto. Naabutan ko siya sa harap ng lababo, nakatalikod. Nakatapis lang siya ng puting tuwalya na sa sobrang igsi ay halos iluwa na ang kaniyang pwetan. Agad na uminit ang katawan ko. Hinubad ko ang t-shirt ko at inihagis sa sofa nang walang ingay.

Dahan-dahan akong lumapit mula sa likuran. Nang maamoy ko ang bango niya, ipinasok ko ang kamay ko sa pagitan ng kaniyang mga hita. Wala siyang suot na panty. Mabilis kong nasalat ang kaniyang basang hiwa, dahilan para mapasinghap siya. Hindi siya lumingon, pero dahan-dahan niyang ibinuka ang mga hita para sa akin. Saka ko tuluyang itinusok ang daliri ko sa loob.

Habang pinapaspasan ko ng daliri ang hiyas niya ay agad ko siyang hinalikan sa leeg. Tigas na tigas na ako; nakalabas na ang ulo ng alaga ko sa shorts. Inalis ko ang tuwalya niya saka ko siya kinarga paharap sa akin. Ang hiwa niya ay kumikiskis sa ulo ng alaga ko na agad niya namang ikina-ungol.

“ Aahh, Kuya, “ anitong napahawak sa balikat ko.

Dinala ko siya sa sofa. Inilapag ko siya paupo at tumayo ako sa harap niya. Inilapit niya ang mukha sa ulo ng alaga ko, inamoy iyon na para bang nahuhumaling siya, bago sinipsip ang pauna kong katas.

“ Next time ka na sumuso. Kantot na kantot na ako eh, “ sabi ko sabay hubad ng shorts. Ipinahiga ko siya at itinutok ang alaga ko sa butas niya. Ibinaon ko kaagad ang kargada ko sa loob niya. Nanlaki ang mata ni Misha at namula kaniyang mukha; dama niya ang laki pero hindi siya nagreklamo.

“ Kantutin mo na ako, Kuya, please, “ bulong niya.

Napangiti ako at nagsimulang umindayog. Hinatak niya ang ulo ko palapit sa mga suso niya. Hindi ko siya binigo. Binilisan ko ang bawat barurot hanggang sa mapuno ng hiyaw niya ang silid.

“ Sikip mo pa rin, paluwagin ko ba? “ bulong ko sa kaniya habang ramdam ko ang bawat pitik ng laman niya sa loob.

“ Kuya, sige pa… ang sarap. Wasakin mo ’yung puke ko, “ ungol ni Misha, halos ibaon ang kuko sa likod ko.

“ Baka hindi ka na makalakad pagkatapos kitang kantutin ngayon, “ hirit ko sabay lalong binilisan ang bayo. Bawat tunog ng balat namin na nagsasalpukan ay parang musika sa tenga ko. Isinandal ko ang mga binti niya sa balikat ko para mas malalim ang pasok. Ramdam ko ang mainit na likido niya na dumadaloy sa hita ko bago ako tuluyang nagpakawala sa loob niya.

Hingal na hingal kami hanggang mapadapa ako sa kaniya. Saglit na katahimikan ang namayani, tanging tunog lang ng paghinga namin ang naririnig.

“ Una na ako, “ sabi ko matapos ang ilang minuto. Inabot ko ang shorts ko at mabilis na nagbihis.

“ Agad? Hindi ka ba muna hihiga rito? “ tanong ni Misha habang inaayos ang tuwalya niya.

“ May gagawin pa ako eh, tawagin mo lang ako pag magpapakantot ka ulit. “ Sagot ko sabay hila ng mukha niya at nginudngod sa bukol ng shorts ko.

“ Kainin ko ’yan, “ biro niya.

“ Mamaya, papakain ko sayo ’to. “ Saka ako tuluyang lumabas.

Pagbalik ko sa apartment, tahimik na ang sala at wala na ang mga gamit ni Lance sa kwarto ko. Mukhang pinilit ng gago na iakyat ang lahat mag-isa kahit hirap siyang kumilos. Pag-akyat ko sa Unit 301, tumambad sa akin si Lance na nakasalampak sa sahig, namumutla at basang-basa ng pawis habang sapo ang kaniyang balakang.

C20: Vulnerability

“ Anong nangyari?! “ bulalas ko nang makita si Lance na nakasalampak sa semento ng Unit 301, sapo-sapo ang kaniyang balakang. Namumutla ang gago at butil-butil ang pawis; bakas sa mukha niya ang matinding sakit na tila hindi na niya kayang tiisin.

“ Tulungan mo ako, please… “ halos pabulong na lang na pakiusap niya. Halatang hirap na siyang huminga sa tindi ng kirot. ’Yung tipong parang hinugot ang bituka at nilalabasan na ng malamig na pawis sa sobrang panghihina.

“ ’Yan, mag-inarte ka pa, “ sabi ko na lang, pero agad ko siyang binuhat para maiupo sa lumang sofa na iniwan ng dating tenant.

Napasandal si Lance at napapikit, iniinda ang bawat pintig ng sakit mula sa kaniyang likod hanggang sa kaniyang pwetan. Dobleng kamalasan na bagay lang naman sa katigasan ng ulo niya. Pero bago pa siya makabawi ng hininga, bigla siyang napaigtad.

“ Ano ’yung parang tumutusok sa akin? “ mahinang tanong niya na may halong pagkagulat.

“ Tumutusok sa’yo? Ewan ko, nandito titi ko oh, hindi naman umaalis, “ biro ko.

Bigla siyang tumitig nang matalim sa akin, pero maya-maya lang ay dahan-dahan siyang tumayo at nagsimulang magkamot habang pilit na inaabot ang likuran niya. Napansin ko ring may parang mala-karayom na tumutusok nga sa balat ko.

“ Shit, ano ba ’yun?! “ singhal ni Lance na hindi na magkamayaw sa pagkakamot.

“ Tangina! May surot! “ Napakamot na rin ako sa inis. “ Mukhang hindi ka pa pwedeng tumira dito. Itatanong ko muna kay Kuya Carlo kung may mga gamit siyang pwedeng ipahiram. May kama naman sa kwarto mo pero wala pang kutson. Sa ibang araw ka na lumipat, diskartehan muna natin ang mga gamit mo para kumportable ka dito. Itatapon ko na rin ’yang sofa na ’yan. “

Muli ko siyang tinulungan pababa sa kwarto namin ni Aaron. Nakakaramdam na ako ng pagod dahil nakailang akyat-baba na ako, kaya medyo nababadtrip na rin ako, dinagdagan pa nitong matinding init ng panahon.

“ Mahiga ka na lang diyan ah. ’Pag ikaw may ginawa pang kahit ano, sasapakin na talaga kita, “ pagbabanta ko kay Lance. Agad naman siyang pumikit at tumalikod, talagang nang-aasar pa ang gago kahit nanghihina na.

Hindi ko na pinatulan; lumabas ako ng kwarto para lumanghap ng mas sariwang hangin. Ramdam ko pa rin ang lagkit ng pawis ko mula sa paglilinis sa taas at ang amoy ni Misha na tila kumapit sa balat ko. Gusto ko sanang maligo pero sa ganitong klaseng init ay siguradong pagpapawisan ako kaagad, kaya mamaya na lang.

Paglabas ko ay nakasalubong ko si Milo na papuntang kusina; isa sa mga boarder na kasama sa kwarto ni Sherwin. Mas maliit ito kay Sherwin, medyo maitim, pero mas mukhang bata. May kahinhinan din siya pero hindi ko ito masyadong binibigyan ng pansin dahil madalas itong nakasimangot at parang palaging pasan ang problema ng mundo. Tinanguhan ko lang ito bilang pagbati bago ako tumuloy sa may gate.

Sumandal ako sa hamba at binuksan ang gate nang malapad para pumasok ang kaunting hangin. Humugot ako ng isang stick ng yosi at sinindihan ito. Isang malalim na hithit muna ang ginawa ko para pakalmahin ang pagod. Ilang buga pa lang ang nagagawa ko nang mamataan ko ang isang motor na huminto sa tapat ko. Sina Randell at Vince.

“ O, pre! Kumusta? “ bungad ni Randell habang bumababa.

“ Una na muna ako ha, maliligo lang, napakainit. Jack, “ sabi ni Vince bago tuluyang paandarin ang motor palayo.

“ Sige pre, salamat! “ sigaw naman ni Randell at agad na lumapit sa akin. “ Tangina pre, may tubig ka ba diyan? Painom ako. “

Sinamahan ko siyang pumasok sa kusina. Halos lagukin niya ang dalawang basong tubig nang sunod-sunod.

“ Mas nakakamatay mabulunan sa tubig pre kesa mabulunan sa pagkain, “ biro ko.

“ Tanga lang mabubulunan sa tubig, “ ganti naman nito. “ Nga pala, magtetraining na ako. Dami palang spa nun ni Vince, mukhang sinwerte ako sa koneksyon ah. “

“ Talaga? Kelan ang umpisa mo? “

“ Bukas sana kaso, hinihintay pa ni Vince ’yung boss. Kaya sa Huwebes na lang daw. “

“ Ayos ’yan. ’Wag ka mag-alala kay Misha, ako muna ang bahala dun habang wala ka, “ biro ko sa kaniya, pilit na itinatago ang ngisi dahil sa ginawa namin ni Misha kanina.

“ Tanginamo, ’wag mo araw-arawin girlfriend ko. Baka lumuwag. “

“ Eh, ’pag hindi niya ako niyaya? Kanina nga nangati na naman, kaya ayon, kinamot ko ulit. Pero sige, pwetan ko na la— “

“ Ulol! Akin ’yun pre, ’wag mong galawin. Saka usapan natin, ako palagi ang mauuna, “ putol niya sa akin sabay tawa.

Eksaktong lumabas si Milo mula sa kusina, bitbit ang isang mangkok ng ulam. Sa lakas ng usapan namin, siguradong narinig niya ang bawat bastos na salitang binitawan namin. Nagulat naman si Randell at napalingon dito; nagkatinginan silang dalawa bago sila nagngitian.

“ Mukhang masarap ’yang ulam mo ah, “ sabi ni Randell.

“ Munggo lang, meron pa sa kaserola. Pwede namang kumuha, “ mahinhing sabi ni Milo. Sa kauna-unahang pagkakataon, nakita ko siyang ngumiti. Tila lumambot ang itsura niya.

“ Sige, kuha ako ah? Gutom na ako eh. Thank you! Dito ka na lang kumain, sabay tayo, “ dagdag pa ni Randell. Natigilan naman si Milo at mukhang nag-isip, pero muling inilapag ang mga bitbit sa lamesa para sa lamesa na kumain.

“ Kain na tayo! “ sambit ni Randell na halos pakanta na ang tono. Bago umupo ay hinubad niya ang kaniyang t-shirt. “ Sandali lang, pakainit eh. “

Habang naghuhubad si Randell, napansin ko ang pasimpleng sulyap ni Milo sa abs nito. Makintab ang morenong balat ni Randell dahil sa pawis, lalong nagpatingkad sa ukit ng tiyan niya. Hindi ko na sila pinanood habang kumakain. Habang nag-uusap silang dalawa sa harap ng pagkain, naisip ko si Lance kaya iniwan ko muna sila sa kusina.

“ Ano nang pakiramdam mo? “ bungad ko kay Lance nang makitang nagdudutdot lang ito sa cellphone niya.

“ Iphone, ngayon ka lang nakakita nito? “ tukso niya nang mapansin akong nakiki-usyoso.

“ Dapat binibilhan mo ’ko niyan eh. Bayad sa chupa at sa kantot, “ biro ko.

“ 80k ’to, “ maigsing sagot niya. “ Bayad? Ni hindi na nga ako makalakad nang maayos dahil sa’yo. Saka, hello! Freebies. Ano nang nangyari sa freebies? “ irap niya sa akin.

“ Tangina, mahal naman pala niyan, “ napakamot na lang ako sa ulo. “ Bawal na chupa mamayang gabi ha. Lugi eh, laki pa naman ng burat ko tapos libre lang. “

Pagbalik ko sa kusina, abala pa rin ang dalawa. Namumula ang mga pisngi ni Milo habang nakikinig sa mga kwento ni Randell. Maya-maya lang ay natapos na rin sila.

“ May yosi ka pa diyan pre? “ tanong ni Randell habang hinihimas ang tiyan.

“ Hugasan mo muna ’yung plato mo dun. Ayokong makalat sa kusina, “ sabi ko sabay abot ng kaha.

“ Ako na po Kuya, “ singit ni Milo. Napangisi naman ang kaibigan ko.

“ Tangina, nakahanap ka pa ng katulong dito ah, “ sabi ko kay Randell.

Biglang naputol ang tawanan nang makarinig kami ng sunod-sunod na katok sa gate. “ Kuya Jack! “ Boses ni Nico.

Nagmadali akong pumunta sa gate, nakasunod si Randell. Nakita ko si Nico at ang kaklase niya.

“ Oh bakit?! “

Napako ang mata ni Nico sa likuran ko, kay Randell. “ Kuya, sino ’yan? “ tanong nito na may halong landi sa boses.

“ Katukin ko bungo mo eh. Akala ko emergency, “ inis kong sabi.

“ Ay, oo nga pala! Birthday ni Mama, iniinvite ka. Kung gusto mo raw uminom, “ sabi ni Nico, bigla akong nabuhayan. “ Sama mo rin si Kuya oh! “ sulyap niya ulit kay Randell.

“ Sige, pupunta kami. Maliligo lang kami. “ Sabi ko bago sila umalis at umakyat ulit. Lumingon ako kay Randell, “ Oh, umuwi ka na, kumustahin mo muna ’yung syota mo. Tapos maligo ka na, punta tayo sa taas. “

“ Taena mukhang may target ka dun ah. Iba ’yang kislap ng mata mo, libog ’yang nakikita ko oh. “ Sabi nito sa akin sabay tawa.

“ Kumilos ka na lang, malay mo hindi lang titi ko ang sumaya ngayon. “

Nang makaalis si Randell ay pumasok ulit ako ng kwarto para kumuha ng damit. May kausap si Lance sa cellphone pero hindi ko na inalam kung sino. Naghahalungkat lang ako ng masusuot sa tokador nang bigla siyang magtanong.

“ Saan ka pupunta? “ Tanong nito sa akin na medyo ikinainis ko.

“ Tangina, syota ba kita? “

“ Hindi pero nakausap ko kasi si Mommy, pupunta raw siya, ang sabi ko ’wag na. And, nanghingi ako ng pang-Iphone kasi sabi ko nasira ’tong ginagamit ko. Para sayo sana ’yung bibilhin ko, kaso, bakit nga naman ba kita bibigyan ng Iphone. E hindi naman kita jowa. “ Sabi niya, saka niya ako inirapan at tumalikod.

Kahit na hindi halata sa boses niya ang kabadingan, baklang bakla pa rin siya sa pandinig ko. Pero baka sakaling magkaroon ako ng magandang cellphone kaya naman, nilandi ko na rin. Binitawan ko ang mga damit na nakuha ko at ibinalik sa tokador pero hindi ko isinara. 

Lumundag ako sa kama sabay yakap sa kaniya. Idinikit ko ang bukol sa shorts ko sa pwetan niya kahit na alam kong masakit pa rin ’yun.

“ Aray! “ Singhal niya sa akin. Pero niyakap ko pa rin siya nang mahigpit at hinalikan ang batok niya.

“ Baby, kahit mayat maya mo ’ko chupain, ok lang. “ Kinuha ko ang kamay niya at isinuot ko sa loob ng shorts ko. Awtomatiko namang hinawakan niya yun. Sa lambot ng kamay niya ay agad naman akong tinigasan.

“ Bawal na chupa sabi mo di ba? “ Sabi nito na may pagtatampo pa rin. Inamoy ko ang likod ng tenga niya saka ko iyon kinagat-kagat. Ambango ni Lance kahit hindi pa naliligo, amoy pokpok angsarap gahasain.

“ Tangina mo, kung pwede lang kita kantutin ngayon, wasak ka ulit saken. “

“ Hindi na talaga ako makakalakad ’pag kinantot mo ako ulit. “

Kumakadyot nako sa likuran niya sa sobrang libog ko habang hawak-hawak ng kamay niya ang katgada ko.

“ Pagalingin lang naten ’yan, tapos kantutin kita ulit. “ Biglang humarap sa akin si Lance, yumakap sa akin nang mas mahigpit. Ang ilong niya ay nasa leeg ko, pero hindi siya gumagalaw. Walang dila, walang kahit ano.

“ Pwede bang ganito na lang muna? “ Sabi niya habang nakapikit, mabagal ang paghinga; mapayapa. “ Please, ganito lang muna tayo. Gusto ko lang ipahinga ang utak ko. Napapagod ako Jack. “ Sabi niya halos pabulong. Pero, hindi ko siya naiintindihan.

Naramdaman ko ang unti-unting paglambot ng alaga ko, pero imbes na mainis, parang mas gumaan pa ang pakiramdam ko. Sa dami ng nakatabi ko sa kama—yung mga laging naghahanap ng sarap, laging gustong sumipsip o magpabayo—ito ang unang pagkakataon na may nakatabi akong ang tanging hiling lang ay yakapin ko siya. Hindi ko kailangang mapagod, hindi ko kailangang magpakitang-gilas. Ayos din pala ang ganito.

Inihiga ko ang ulo ko sa unan at pinagbigyan siya sa gusto niyang mangyari. Niyakap ko lang siya; sa pamamagitan ng malalaking bisig ko, binalot ko siya para makapagpahinga. At sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi ako naghanap ng kahit ano.

C21: Magnetism

Malaki ang kama para sa aming dalawa ni Lance, pero parang napakaliit ng espasyo nang magsiksikan kami sa gitna. Bago sa akin ang bagay na ito; hindi ko alam kung ano ba talaga itong ginagawa namin. Ang alam ko lang, kagaya niya, pakiramdam ko ay napapayapa rin ako.

Inabot nang halos kalahating oras na yakap-yakap ko lang siya hanggang sa makaramdam ako ng pangangalay. Mabilis sana akong kakalas, pero narinig ko ang malumanay na paghihilik niya. Nakahilig pa rin ang kaniyang ulo sa leeg ko, at ramdam ko ang kaniyang ilong na halos nakabaon sa balat ko. Nang lumuwag ang yakap niya, doon lang ako marahang kumalas—kumalas sa isang bagay na masarap sa pakiramdam kahit hindi ko lubos na naiintindihan.

Bumangon ako at muling kinuha ang mga damit sa tokador. Hinubad ko na ang aking pang-itaas dahil sa totoo lang, napakainit ng yakapan namin ni Lance. Hindi ito init ng damdamin o kung ano pa man; literal na init ito na tila natutuyot ang lahat ng tubig sa katawan ko.

Lumabas ako at nagtungo sa kusina para uminom. Pagdating ko ay nandoon pa rin si Milo, nakaupo sa harap ng lamesa, hawak ang cellphone at nakatulala sa screen. Dumaan ako sa harap niya nang hindi siya pinapansin, pero ramdam ko ang malagkit niyang titig sa hubad kong katawan. Halos dito ko napatunayan na wala ngang tunay na lalaki sa bahaging ito ng apartment. Kahit si Donald, na isa sa mga boarder at kasama nila sa trabaho, ay iba rin kung makatitig. Nakasisiguro akong gusto rin nilang makatikim; nahihiya lang siguro magsabi dahil akala nila ay tatanggi ako.

Halos matapon ang tubig sa katawan ko sa sobrang uhaw. Lumagok pa ako ng isa pang baso bago dahan-dahang dumaan sa likuran ni Milo para pasimpleng silipin ang tinitingnan niya. Nang maramdaman niyang malapit na ako, bigla siyang nagulat.

“ Kuya, ikaw pala, “ parang nahihiya niyang sabi. Lumapit ako sa gilid niya at itinukod ang isa kong braso sa lamesa.

“ Kanina ka pa nakatulala diyan, eh. May problema ba? “

“ Ah, wala naman, Kuya. Tumitingin lang ng… tattoo. Tumitingin lang ako ng tattoo. “

“ Mahilig ka pala sa tattoo. Patingin nga, “ sabi ko sabay upo sa tabi niya. Medyo nanginginig ang kaniyang kamay at hindi siya makatingin nang diretso sa akin.

Puro lalakeng hubad ang nasa screen—mga naka-sweatpants o brief lang, at puno nga ng burda ang katawan. Pero hindi lang tattoo ang naroon; puro mga macho na bakat na bakat ang kargada sa harap.

“ Tangina, gaganda nga ng tattoo, ah, “ biro ko. “ Magpapa-tattoo ka ba? “

“ Ah… hindi naman. Tumitingin lang, “ nangangatal niyang sagot.

“ Sige lang, scroll mo lang. “

Habang nag-i-scroll siya, napansin kong ang iba ay wala namang tattoo. Mga lalaki lang na halos hubo’t hubad na at ang iba ay lantaran nang ipinapakita ang pwet.

“ Mga jumbo hotdog na ’yan, ah, “ puna ko nang makakita kami ng larawan ng lalakeng tila wawasakin na ang brief sa sobrang tigas ng kargada.

“ Ha? Ah, oo nga… parang hindi totoo. “

“ Totoo ’yan, “ sabi ko sa kaniya habang nakatitig sa kaniyang mga mata. “ Ito, jumbo, “ sabay nguso ko sa ibaba ko. Pinagalaw ko ang alaga ko sa loob ng shorts para lalong bumakat. Namula ang mukha ni Milo at napalunok siya ng laway.

Isinukbit ko ang tuwalyang dala ko at tinapik ko siya sa balikat bago ako tumayo. “ Maliligo lang ako, “ sabi ko nang nakangisi. Dumaan ako sa likod niya at ipinaramdam ang kahabaan ko sa kaniyang balikat, na nagpanginig sa kaniya. Sinundan niya ako ng tingin hanggang sa lumiko ako papunta sa banyo.

Nang makarating ako sa banyo, agad kong hinubad ang shorts ko. Nakaipit na sa garter ng aking brief ang ulo ng alaga ko. Humarap muna ako sa salamin para magsipilyo, nang makarinig ako ng mahinang yabag. Nakita ko si Milo sa repleksyon ng salamin, nakasilip sa awang ng pintong hindi masyadong nakasara.

“ Kanina ka pa diyan. May kailangan ka? “ tanong ko.

“ M-may hinahanap lang, Kuya, “ garalgal niyang palusot.

“ Halika, pumasok ka. “

Dahan-dahan siyang pumasok at isinara ang pinto. “ Anong hinahanap mo? “ patuloy kong tukso habang nakatingin sa kaniya sa salamin. Pulang-pula na ang kaniyang mukha. Nanlaki ang kaniyang mga mata nang mapako ang tingin sa ulo ng alaga kong nakalabas na nang bahagya sa garter.

“ Kunin mo na kung ano man ’yung hinahanap mo, maliligo na ako. “

“ Ah… Kuya… “ Lumapit si Milo, tila nangangapa ng lakas ng loob habang nakatitig sa ulo ng alaga ko na nilalabasan na ng paunang katas. Nakaawang ang kaniyang mga labi, halos naglalaway.Hindi nagtagal, gumalaw ang kaniyang kamay at hinipo ang batuta ko. Nang makita niyang wala akong reaksyon, lumuhod siya sa harapan ko at inilapit ang kaniyang ilong sa punong bakat sa aking brief.

“ ’Yan ba ang hinahanap mo? “ tanong ko.

Hindi siya sumagot. Ibinaba niya ang aking brief at tuluyang lumaya ang bagay na kanina pa niya pinagmamasdan. Hinawakan niya ang katawan nito at agad na dinilaan ang ulo. Inabot siya ng ilang minuto sa ganoong posisyon, pilit na pinagkakasya ang kargada ko sa loob ng kaniyang bibig. Halatang baguhan, pero ang mahalaga ay ang init na unti-unting pumapawi sa pagod ko.

Nang maramdaman kong malapit na ako, hinawakan ko siya sa buhok at bahagyang hinatak palayo. “ Tama na ’yan, baka mapatagal pa tayo rito. May lakad pa ako. Bawi ka na lang sa susunod, tikim lang muna ngayon ha, “ sabi ko habang hinihingal. Pinanood ko siyang tumayo, may bahid pa ng laway sa labi at tila wala sa sariling nakatitig sa akin. “ Magsabi ka lang kung gusto mong sumuso. Nandito lang naman ’tong burat ko eh. “

“ S-salamat, Kuya, “ halos pabulong niyang sabi bago mabilis na lumabas, parang takot na may makakita sa kaniya.

Binuksan ko na ang gripo at hinayaan ang malamig na tubig na bumuhos sa akin. Mabilis lang ang ginawa kong paliligo—sapat lang para maalis ang lagkit ng maghapon at ang amoy ng mga taong dumila sa katawan at kargada ko. Paglabas ko ay diretso bihis agad: itim na t-shirt na hapit sa dibdib at maong na pinutol para maging shorts. Sinilip ko muna si Lance; mahimbing pa rin ang tulog nito.

Sakto namang paglabas ko ng gate ay nakasalubong ko si Randell. Naka-t-shirt siyang kulay gatas at pulang jersey shorts. Mukhang bagong ligo rin dahil maputi ang mukha niya kahit moreno, litaw na litaw ang hati sa dulo ng kaniyang kilay mula sa lumang hikaw niya roon noong high school.

“ Tangina, iiwanan na sana kita, eh, “ sabi ko.

“ Pasensya na, pre. Hinawakan ni Misha titi ko, eh. Kaya tinuhog ko muna, “ depensa niya.

Napailing ako. “ Grabe ’yang syota mo, adik sa burat. Hindi pa nasiyahan sa titi ko, pina-isa ka pa? “

“ Gusto mo tuhugin natin nang sabay? “ suhestyon niya.

“ E ’di matutuwa nang husto puke niya, mapapasukan ng dalawang malaking burat. “

“ Happy pepe! “ sabi ni Randell sabay kaming nagtawanan bago tuluyang umakyat sa ikalawang palapag.

Pagdating namin sa Unit 201, sakto namang palabas si Nico kasama ang kaniyang kaibigan. Sinalubong niya kami at isinama papasok. Hindi ganoon karami ang bisita—nandoon ang isang bading, ang boyfriend ng mama niya, isa pang lalaki, at dalawang babaeng may edad na rin.

“ Uy, Jack! Halika, pasok. May kasama ka pala, “ paanyaya ni Ate Ellen.

“ Ah, bestfriend ko ’te, si Randell. Kaibigan din ni Kuya Carlo. “

“ Halikayo, magsiupo kayo roon, “ turo niya sa sofa. “ Ipaghahanda ko lang kayo ng pagkain. “

“ ’Wag na, Ate. Kakakain lang namin. Inom na lang, “ sagot ko nang mapansin kong ’yung dalawang babae lang sa kusina ang nag-iinuman.

Naupo kami sa mahabang sofa. Nasa pinakagilid ako habang nasa gitna si Randell, katabi ang baklang bisita. May kaunting distansya pa sa bawat isa, ’yung tipong nagpapakiramdan pa. Sa kanan ko naman ay nakaupo ang kaibigan ng boyfriend ni Ate Ellen, tahimik lang din.

Naglapag ng isang case ng Stallion ang boyfriend ni Ate Ellen sa harap namin. Medyo malakas ang bagsak nito, parang sinadyang basagin ang katahimikan. Sumunod si Ate Ellen dala ang yelo at mga baso.

“ Magpakalasing kayo, ah? Marami ’yan, “ biro niya.

Nagkatinginan kami ni Randell hanggang sa siya na ang unang ngumisi. “ Ayos ’yan, Ate. Hindi kami mahihiyang tumagay. “

Doon na unti-unting lumuwag ang pakiramdam. Umupo sina Ate Ellen at ang kaniyang boyfriend sa maliit na sofa sa gawing kaliwa namin.

“ Oo nga pala, Jack, “ turo niya sa katabi niya, “ ito si Winston, boyfriend ko. Nagkikita na kayo pero hindi ko pa kayo naipapakilala nang pormal. “

Nagkamayan kami ni Winston—magalang pero ramdam ang pagpapakiramdaman. Sumunod na nagpakilala si Randell nang may kampanteng boses. Ganun din ang iba pa naming mga kasama. Maya-maya, may nagbukas na ng bote at may unang lumagok. Sa pagitan ng tunog ng yelo at maikling tawanan, napansin ko—hindi na pala kami masyadong estranghero sa isa’t isa. Maya-maya pa ay bumalik na sila Nico na may bit-bit na inihaw na manok. Nginitian ako ng mga ito saka tuluyang dumiretso sa kusina.

Habang nag-iinuman ay nakaramdam ako ng pagkainip. Tumayo ako, “ yosi lang ako sandali. “ Saka ako tumuloy sa labas at doon nagsindi ng sigarilyo. Habang humihithit ako ay sumunod ’yung lalakeng kaibigan ni Winston.

“ Pre, may yosi ka pa? Paarbor muna, hindi kasi ako nakabili. “ Sabi nito saka ko naman ito nginitian at inabot ang kaha ng yosi. “ Kanina ko pa tinitignan ’yang tattoo sa braso mo. Ganda, saan mo pinagawa ’yan? “

“ Ah, ito ba? “ Sabay baluktot ko ng braso na nagpalabas naman sa dagadagaan ko. “ Sa Ilocos ko pinagawa ’to, ganda no. Babae gumawa niyan. “ Sabi ko at parang sinusuri niya ang bawat detalye ng tinta sa braso ko.

“ E ’di matagal ginawa ’yan, detalyado eh. Mukhang masakit. “ Tanong niya.

“ Medyo, halos sampung session ’to eh. “ Sagot ko, “ pero mas matagal nagawa ’to. “ Sabay angat ko ng laylayan ng t-shirt ko para ipakita ang Imoogi sa kaniya. Namilog ang mata niya sa ipinakita ko.

“ Tangina, ganda din niyan ah. Pero bakit mas matagal? Eh, mas detalyado ’yang nasa braso mo. “ Tanong niya na nagiging palagay na sa pagtingin sa katawan ko.

“ ’Yung ibang parte hindi naman ganun katagal. Dito kami natagalan. “ Sabi ko at medyo ibinaba ko ’yung shorts ko ng kaunti para ipakita kung saan papunta ang ulo na halos kita na ang buhok ko doon. Nag-umpisa nang mamula ang mukha niya, “ masakit, parati siyang nagkakamali kaya paulit-ulit. ’Pag nasasaktan niya ako sinasaktan ko rin siya. “

“ Sinasaktan? “ Hindi na maayos ang paghinga niya, malalim na at may kasama nang garagal ang boses.

“ Oo, pinapadugo ko puke niya sa kantot. E gusto rin, kaya dinalasan niya na magkamali, e ’di dumalas din kantutan namin. Kaya tumagal. “ Paliwanag ko sa kaniya na halos kami lang dalawa ang nakakarinig. Hanggang sa bigla niya na lang idinutdot ang dulo ng hintuturo niya sa bukana ng shorts ko. Parang nakuryenta ang titi ko at nag-umpisang mabuhay.

“ Ah, sorry, “ paumanhin niya nang mapansing nakatingin lang ako sa kaniya. Naisip ko na lang na mukhang titi rin ang gusto nito.

“ Bili tayong pulutan, pandagdag. “ Pag-aaya ko sa kaniya, para hindi naman siya matakot. Agad naman itong pumayag para makabili din daw siya ng sigarilyo. Bumaba na lang kami at hindi na nagpaalam. Madilim na sa labas, siguro mga alas siyete na. Hindi ko kasi dinala ang cellphone ko kaya hindi ko matukoy ang oras.

Nang makababa kami ay idinaan ko siya sa gilid ng apartment kung saan may puno ng mangga. Hindi ito dinadaanan ng tao dahil may nakaharang na ‘no trespassing.’ Parte pa kasi ng lupa ni Tiya ang lugar na ito. Pero mula dito ay makakalusot ka kaagad sa palengke.

Habang naglalakad kami ay tahimik lang ang kasama ko. Kaya ako na ang bumasag ng katahimikan.

“ Ano na nga ulit pangalan mo? “

“ Edrian, “ sagot niya.

“ Iihi lang ako ha, “ paalam ko at tinignan ko siya na may kasamang kindat. Tumungo ako sa likod ng mangga. Binuksan ko ang butones ng maong kong shorts at dinig na dinig niya ang pagbaba ko ng zipper. Marahan siyang sumunod sa likuran ko. Napalingon ako sa gawi niya, napapakagat na ito sa labi niya. Nginitian ko lang siya hanggang matapos ang pag-ihi ko.

C22: Double Play

Madilim sa paligid namin ni Edrian. Tanging ang mga ilaw lang na sumisikat mula sa malalayong poste ang nagbibigay-liwanag para makita namin ang isa’t isa. Halos tapos na akong umihi; kakaunti na lang ang likidong lumalabas sa titi ko, pero hindi ko pa rin ito ipinapasok sa brief.

“ Bigat ng titi ko, nakakangalay sa braso, “ tukso ko sa kaniya. Napangiti siya nang maliit, halatang tensyonado.

“ M-mabigat ba? “ garalgal niyang tanong.

“ Oo, eh, “ sabi ko sabay lingon sa kaniya. Pinaumbok-umbok ko ang pisngi ko sa harap niya, napakagat siya sa labi habang nakatitig siya sa akin. “ Edrian, ayos ka lang? “

“ Ha? Oo… ahm, tapos ka na ba? “

“ Oo. Pakipagpag nga, “ utos ko.

Hindi siya sumagot, pero hindi rin siya tumanggi. Kusang gumalaw ang katawan niya papalapit sa kinaroroonan ko. Nanginginig ang kaniyang kamay nang abutin ang titi ko. Napasinghap ako nang maramdaman ang init ng kaniyang palad habang ipinapagpag niya ito nang marahan.

“ Ayos na siguro ’yan. Ipasok mo na sa brief ko, “ utos ko ulit.

Imbes na sundin ako, unti-unti niyang hinimas ang alaga ko. Jinajakol na niya ito—mabagal pero madiin. Doon ay lalong tumigas ang titi ko, na naging dahilan para lalong manginig ang kaniyang kamay. Masarap siyang humawak, mukhang sanay. Pinapasadahan niya ang buong katawan nito bago hahagurin hanggang sa dulo, pagkatapos ay papalibutan ng buong palad ang ulo at marahang papaikutin. Nakakakiliti; parang gusto ko nang labasan agad.

“ Sabi nila, masarap daw tamod ko, “ bulong ko sa tenga niya. “ Gusto mong paputukin ko ’yan sa bibig mo? “ Ipinadama ko ang init ng hininga ko sa kaniya habang nagsasalita.

Ipinasok niya ang isa niyang kamay sa loob ng t-shirt ko. Hinagilap niya ang dibdib ko at hinimas pababa hanggang sa tiyan. Hinubad ko na ang aking damit para hindi siya mahirapan. Kitang-kita ang libog sa kaniyang mukha na tinatamaan ng sinag ng ilaw mula sa poste. Nakatingin siya nang diretso sa mga mata ko bago unti-unting inilapit ang kaniyang mukha. Sinimulan niyang amuyin at halikan ang leeg ko, pababa sa balikat at dibdib, hanggang sa bumaba siya sa puson at balutin ng kaniyang bibig ang ulo ng burat ko.

“ Bilisan mo lang, “ sabi ko sa kaniya.

Agad na nagtaas-baba ang kaniyang bibig sa burat ko—mabagal noong una hanggang sa bumilis. Napapasabunot na ako sa kaniyang buhok sa sarap.

“ Edrian, “ tawag ko sa kaniya, at agad naman siyang napahinto.

“ Hmm? “

“ Bilisan natin, baka hanapin tayo. Kantutin ko na lang bibig mo, kaya mo ba? “

“ A-ang laki. Isasagad mo ba sa lalamunan ko? “ Magkahalong takot at pagkasabik ang nababanaag ko sa kaniyang mukha, pero patuloy pa rin ang kamay niya sa pag-jakol sa akin.

“ Oo, kung kakasya, “ sagot ko sabay haplos sa kaniyang mukha. “ Ayaw mo ba? Alis na tayo kung ayaw mo. “

Huminga siya nang malalim, tila kumukuha ng huling lakas ng loob. Nang makita kong handa na siya, hindi na ako nagpaligoy-ligoy pa. Mahigpit kong hinawakan ang kaniyang panga at buong lakas na binayo ang bibig niya. Hinablot ko ang kaniyang buhok para pigilan ang anumang tangkang pag-atras ng kaniyang ulo. Marahan pero madiin kong ibinaon muli ang kargada ko hanggang sa kaniyang lalamunan. Agad siyang napaduwal, ramdam ko ang panginginig ng kaniyang katawan sa bawat piglas, pero hindi ako huminto.

Ramdam ko ang kaunting sakit dahil hindi niya pa kontrolado ang kaniyang lalamunan—masyadong masikip at parang hindi kakasya ang laki ko. Pero dahil nagmamadali kami, inumpisahan ko na siyang kantutin sa bibig. Nang maramdaman kong lalabasan na ako, hinugot ko ito nang bahagya hanggang sa ulo na lang ang nasa loob para masipsip niya nang maayos.

“ Ayan na… lunukin mo, ’wag mong sayangin. “

Kasabay nito ang pagpulandit ng masagang katas na halos mapuno ang kaniyang bibig. Hindi siya magkamayaw sa paglunok. Nang matapos ay hinawakan niyang muli ang titi ko, saka dinilaan at sinimot ang bawat patak na natira.

“ Ano? Masarap ba? “ tanong ko.

“ Ang sarap, “ sabi niya sabay haplos sa bayag ko. “ Meron pa ba? Pwede pa bang makaisa? “

“ Sa ibang araw na. Bumalik ka na lang dito, papaliguan kita ng tamod. “

Sinungkit niya ng dila ang gilid ng kaniyang labi para lunukin ang natitirang tamod na lumabas sa kaniyang bibig. Siya na mismo ang nagpasok ng titi ko sa loob ng brief at siya na rin ang nagsara ng zipper at butones ng shorts ko. Matapos ang lahat, inayos namin ang aming mga sarili bago tumuloy para bumili ng pulutan.

Habang naglalakad kami, nagkuwentuhan kami ni Edrian hanggang sa umabot ako sa isang tanong na kanina pa gumugulo sa isip ko.

“ Kaibigan mo si Winston, ’di ba? “ tanong ko nang may pagtataka. “ Alam ba niya na bakla ka? “

“ Ha? Ah, bisexual ako. May girlfriend ako, pero pumapatol din ako sa lalaki. Pareho kami ni Winston, “ diretsong sagot niya.

Napakunot ang noo ko. “ Ah, ganoon pala ’yun. “ Wala naman kasi akong pakialam sa mga tawag-tawag na ’yan. Basta masarap sila sumuso at napapalabas nila tamod ko, talo talo na sakin kahit sino pa ang sumubo nitong burat ko. “ E ’di nagchupaan na kayo ni Winston? Sabi mo, pareho kayo. “

“ Uhm, isang beses. Nalasing, naglibog, nagchupaan. “

“ Sumusubo rin si Winston? “ tanong ko.

“ Uhm, atin-atin lang ha. Medyo masikretong tao ’yun, eh. Pero oo, sinubo niya rin ako noong isang beses na ’yun. “

Nang makabili kami ng pulutan ay agad na kaming bumalik sa apartment. Pero hindi muna ako pumasok sa inuman. Pinauna ko siyang umakyat at pumasok muna ako sa kuwarto ko sa ground floor para kumustahin si Lance. Hindi ko alam kung bakit, pero bigla lang siyang pumasok sa isip ko. Pakiramdam ko ay kailangan ko siyang tingnan. Para na nga akong totoong nurse.

Naabutan ko siyang gising na at nagdudutdot na naman sa cellphone niya. Umupo ako sa kama, sa tabi niya. Parang kusang gumagalaw ang katawan ko kahit hindi ko na isipin. Napansin ko na lang ang sarili ko na tinatapik-tapik nang marahan ang ulo niya habang nakasandal ako sa uluhan ng kama.

“ Kumain ka na? “ tanong ko. Para siyang batang umiling na may malungkot na labi, saka siya yumakap sa baywang ko.

“ Gutom na ako, “ sabi niya.

“ Tangina, ang tanga mo naman. ’Pag nagugutom, dapat kumakain, “ sabi ko sa kaniya, at muntikan ko na siyang mabatukan. Bigla siyang kumalas sa pagkakayakap sa akin.

“ Ang pangit mo, “ sabi niya saka tumalikod ng higa. Imbes na mainis ay natuwa pa ako.

“ Mag-order ka na lang ng pagkain, ha? Aalis na ako, “ sabi ko habang tumatayo.

“ Saan ka pupunta? “

“ Birthday ng kaibigan ko, diyan lang sa second floor. Nag-iinom ako. Alagaan mo muna sarili mo, mamaya pa ako uuwi. “

“ Kuya Jack, isabay ko na siyang bilhan ng pagkain. Bibili rin naman ako para sa akin, eh, “ biglang singit ni Aaron na nasa kabilang kama na pala. Hindi ko man lang napansin ang pagdating niya.

“ Andiyan ka na pala. Kayo na ang mag-usap nitong si Lance, bahala na kayo riyan. Akyat na ako. “

Pagkapasok ko kina Ate Ellen ay bidang-bida na naman sa kuwento si Randell. Tawanan nang tawanan ang mga kasama namin sa kaniya, lalo na si Sammy—ang baklang bisita na kanina pa tila nakadikit na sa balat ni Randell.

Kitang-kita ko kung paano pasimpleng humahawak si Sammy sa braso ni Randell tuwing tumatawa ito. Hindi naman lumalayo ang gago; sa halip ay lalong nagpapaka-macho, ibinibida ang mga kuwento niyang alam kong kalahati ay imbento lang para magmukhang astig. Nakita ko pa ngang hinawakan ni Sammy ang tuhod ni Randell at nanatili doon ang kamay niya nang ilang segundo bago dahan-dahang hinagod ang tela ng jersey shorts nito. Nagkatinginan kami ni Randell—ngumisi lang siya, ’yung ngising alam mong natutuwa sa atensyong natatanggap niya.

Kaming dalawa naman ni Edrian ay pasimpleng nagtitinginan at nagngingitian lang habang nagtatagay. May kakaibang kislap sa mga mata niya, para bang sariwa pa sa kaniyang alaala ang lasa ng pinakain ko sa kaniya kanina sa ilalim ng puno ng mangga.

Halos alas-nuwebe na ng gabi nang umuwi na rin ang dalawang babaeng kanina pa nag-iinuman. Mukhang tinamaan na sila dala ng walang tigil nilang hagalpakan. Pagkaalis ng dalawa, pumalit naman sa kusina si Nico at ang kaniyang kaibigan. Doon na nag-inuman ang dalawa, masaya ring nagkuwentuhan pero malayo sa ingay namin sa sala. Hindi nagtagal ay nagpaalam na rin si Edrian dahil kailangan na niyang umuwi, na hinatid naman ni Winston hanggang sa labas.

Nang makabalik si Winston, siya namang pumalit sa puwesto ni Edrian sa maliit na sofa sa kanan ko. Dahil doon, mas lumapit ang distansya namin sa isa’t isa. Noong makabalik siya ay napansin kong nag-iba ang tingin niya sa akin. Ngayon ay may halo nang lagkit. Mukhang naikwento ako ni Edrian sa kaniya.

Naiwan na lamang kaming apat sa sala: ako, si Winston—ang boyfriend ni Ate Ellen—si Randell, at si Sammy. Pumasok na rin si Ate Ellen sa kuwarto, mukhang tuluyan na ring tinamaan ng alak.

Tahimik na ang paligid, tanging ang mahinang tugtog at ang maharot na bulungan nina Randell at Sammy ang naririnig ko. Napansin kong muling nagsasalin ng alak si Winston. Pero sa halip na sa sarili niyang baso, ay inabutan niya ako habang ang kaniyang mga daliri ay bahagyang dumidikit sa kamay ko.

Napatingin ako sa mga mata ni Winston nang tanggapin ko ang baso. Walang malisya para sa ibang makakakita, pero para sa aming dalawang nakakaalam ng itinatago niya, iba ang ibig sabihin ng haplos na iyon. Sinadya niya ang pagdikit ng kaniyang daliri sa balat ko—matagal, mainit, at puno ng imbitasyon.

Naalala ko ang sinabi ni Edrian kanina: “ Sinubo niya rin ako noong isang beses na ’yun. “ Kaya nagkaroon ako bigla ng interes sa boyfriend ni Ate Ellen. Kung hindi pa panahon para makantot si Ate Ellen, baka itong boyfriend niya muna ang una kong patikimin.

Tumingin ako sa saradong pinto ng kuwarto ni Ate Ellen, pagkatapos ay kay Randell na tila nawawala na sa sarili dahil sa paglalaro ni Sammy sa kaniyang hita. Hindi ko alam kung anong oras na ngayon, pero sa init ng paligid at sa malagkit na tingin ni Winston, mukhang hindi lang pala pulutan ang mauubos ngayong gabi. Isinandal ko ang likod ko sa sofa at bahagyang ibinuka ang aking mga binti, hinahayaang mahagip ng paningin niya ang bakat sa aking shorts.

“ Tagay, Jack, “ mahinang sabi ni Winston, halos bulong na para sa aming dalawa lang.

Ngumisi ako bago inubos ang alak. “ Tagay, Winston. Marami pang dapat inumin. “

C23: Chuparty

Nanatiling mahina ang tugtog sa loob ng Unit 201, sapat lang para makapagpahinga ang mga katabing unit pero sapat din para tabunan ang maliliit na tunog sa loob ng sala. Sa kabilang dulo ng sofa, tila nasa sariling mundo na sina Randell at Sammy. Panay pa rin ang kwentuhan nila pero mukhang hindi na kami kasali.

Muli kong ibinaling ang tingin ko kay Winston. Nakatingin siya sa kawalan, pero ramdam ko na ang bawat galaw niya ay kalkulado. Nagsalin siya ulit ng alak, pero sa pagkakataong ito, hindi niya na ibinigay sa akin ang baso. Sa halip, ininom niya ito nang dahan-dahang habang ang mga mata niya ay gumagapang mula sa mukha ko pababa sa aking dibdib, hanggang sa tumigil ito sa pagitan ng aking mga hita.

“ Lakas uminom ni Randell, pero mukhang mabilis tamaan, “ mahinang puna ni Winston. Malalim ang boses niya, parang may panginginig na tanging ako lang ang nakakaramdam.

“ Ganyan talaga ’yan pero hindi pa ’yan lasing, “ sagot ko.

Ibinaba ni Winston ang baso sa maliit na lamesa sa harap namin. Sa pag-abot niya sa mesa, sadyang dumikit ang kaniyang braso sa hita ko. Hindi siya agad lumayo. Nanatili ang balat niya sa balat ko nang ilang segundo—mainit, bahagyang basa ng pawis. Tinitigasan na ako sa pasimpleng daplis na ’yun. Bumabakat na sa maong kong shorts at mahirap nang itago. Pero hinahayaan ko lang siya. Sa kabila ng lantaran niyang pagtitig sa mukha ko ay pilit niya pa ring itinatago ang malisya.

Habang lumalalim ang gabi ay mas nagiging tahimik ang paligid. Ang dalawang batang nag-iinuman sa lamesa ay pumasok na rin sa kwarto. Apat na lang kaming natitira; si Randell at si Sammy na hanggang ngayon ay naghahagikhikan, at si Winston na kitang tensyonado na. Hindi na siya halos nagsasalita, pero paikot-ikot ang mga mata.

Nakakainip. Napatayo ako para manigarilyo sa labas. Dumaan ako sa harap ni Winston, bakat na bakat ang harapan ko sa sobrang tigas. Nang tumapat ako sa kaniya ay sa pundilyo ko nakapako ang mata niya. Napangisi ako nang makita kung paano nagiinit ang mukha niya habang pinagmamasdan ang bagay na gusto niya pero hindi pa niya alam kung pwede niya bang hawakan. Bago ako tuluyang lumabas ay piniga ko sa harapan niya ang kahindigang nasa loob ng shorts ko. Napanganga si Winston at napailing lang ako.

Ilang saglit pa ay sumunod siya sa akin. Kahit medyo madilim ay kitang-kita ko kung paano siya lumunok ng laway habang pinagmamasdan ako. Itinukod ko ang braso kong may hawak na yosi sa pader. Hinimas ko ang tiyan ko at bahagyang itinaas ang laylayan ng damit ko para mas makita niya ang ahas na tattoo na gumagapang sa bewang ko papasok sa shorts. Nakatitig lang ako sa kaniya, blangko ang mukha.

Napatalikod siya bigla, marahil nahiya dahil ginantihan ko ang titig niya. Mas lalo lang akong tinigasan sa ginawa niyang pag-iwas. Inubos ko ang yosi sa ilang hithit lang. Lumapit ako sa kaniya para itapon ang upos at sinadya kong idikit ang umbok ko sa kamay niyang nakatukod sa semento. Idiniin ko ito para mas maramdaman niya. Hindi niya iniusog ang braso, at ramdam ko ang pasimpleng hagod ng mga daliri niya sa alaga ko bago ako marahang lumayo at pumasok sa loob.

Pagpasok ko, bumungad ang tunog na pamilyar na pamilyar sa akin: Gwark! Gugk, guhk, guhk.

Nakita ko si Randell na nakatayo, ang isang binti ay nasa sofa habang hawak ang ulo ni Sammy na nahihirapang tanggapin ang pagbayo ng kaibigan kos a bibig niya.

“ Tangina, nagyosi lang ako ah, “ sabi ko sa kanila. Akmang itutulak ni Sammy si Randell pero pinigilan siya nito at muling binira.

“ Sabi ko kasi ihahatid ko na lang siya, para sa labas na lang siya sumubo. Eh atat, hinipo titi ko, e ’di pinasuso ko na rito, “ nakangising sabi ni Randell.

Naramdaman ko si Winston sa likuran ko. Nilingon ko siya at inakbayan. Inilapit ko ang bibig ko sa tenga niya. “ Winston, pasensya na ha. Nagutom kasi ’yung kaibigan mo, kaya pinakain ni Randell… Ako nga rin eh, parang gusto ko ring magpakain ng taong gutom. “

Kumalas ako sa pagkakaakbay sa kaniya; umupo sa sofa nang nakabukaka at hinubad ang tshirt. Binuksan ko ang butones ng shorts ko at inilabas ang ulo ng aking alaga. Doon na tuluyang nawala ang pagpipigil ni Winston. Lumapit siya at kusang lumuhod sa pagitan ng mga hita ko.

Binuksan niya ang zipper ko saka hinatak pababa ang shorts at brief. Pero bago siya makasipsip, kumuha ako ng baso ng beer. Uminom at hinayaan kong umapaw ang alak mula sa bibig ko, umagos sa katawan ko, pababa sa dulo ng burat na nakatapat sa bibig niya. Nakanganga siya kaya naman nasalo niya ang lahat ng beer. Inulit ko pa ng ilang beses.

“ ’Wag puro alak, magpulutan ka rin, “ nakangisi kong sabi sabay nguso sa titi ko. Doon niya isinubo at sa sandaling iyon ko napatunayan na totoo ang sinabi ni Edrian. Marunong nga siyang sumuso.

Napalingon si Randell sa amin at nagngisihan kaming dalawa. Napabaling ang paningin nito kay Winston. Mukhang nahihiya ang lalaking nakaluhod, dahil mukhang gutom na gutom siya sa paraan ng kaniyang pagsubo.

“Tangina, kulang yata isang burat sa’yo ah,” sabi ni Randell sabay hatak kay Sammy para pagtabihin sila ni Winston. Bakas sa mukha ni Sammy ang pagkagulat nang makitang nakapasak sa bibig ng kaibigan ang burat ko. Mukhang hindi rin alam ni Sammy ang tungkol dito.

“ Chuparty na! “ Sabi ni Randell at sabay kaming nagtawanan.

Umabante si Randell at pinasuso ang titi niya kay Winston. Salitan kaming sinusubo ng nakaluhod na lalaki. Ilang saglit pa ay hinawakan ni Randell ang buhok ni Winston at iniunat ang bibig nito gamit ang burat niya habang isinisingit ko naman ang sa akin sa natitirang espasyo. Nakatingin lang si Sammy sa kaniyang kaibigan. Hindi pa rin makapaniwala sa nakikita.

Banat na banat ang mukha ni Winston habang sinusubukang pagkasyahin ang dalawang malalaking burat sa bibig niya. Bigla na lamang siyang itulak ni Sammy nang malakas na ikinagulat namin pareho ni Randell. Tumilapon si Winston at tumama ang ulo sa sofa. May galit sa mata ni Sammy—mukhang nagselos o hindi nagustuhan ang pakikihalo ni Winston sa teritoryo niya. Nang makabawi si Winston ay inundayan niya agad ng suntok si Sammy.

“ Tangina, bitin pre. Bihis ka na lang, “ sabi ni Randell. Nawalan na kami ng gana. Nandidiri kami kapag nagbubugbugan na dahil lang sa burat. Hindi namin sila inawat at agad kaming lumabas matapos naming magbihis.

Rinig hanggang sa baba ang kalabugan at sigawan nila. Napailing na lang ako sa pagkadismaya.

“ Pre pahugas muna ako. Nilapa ako ng husto ni Sammy eh, “ sabi ni Randell nang makapasok kami sa gate sa baba. Dumiretso siya sa banyo at ako naman ay pumasok sa kwarto.

Nang makapasok ako ay naabutan ko si Lance na gising pa rin at nagse-cellphone. Sa tuwing makikita ko ang mukha niyang maaliwalas ay parang nakakahinga ako ng maluwag. Lumapit ako sa kama at humiga sa tabi niya, dikit na dikit. Gusto ko siyang asarin, dahil natutuwa rin ako sa mukha niya kapag napipikon siya.

“ Ba’t gising ka pa? “ Tanong ko at mas lalo pa akong sumiksik sa kaniya. Isiningit ang ulo ko sa pagitan ng nakaangat niyang braso habang pumipindot siya. Humiga ako sa dibdib niya, doon ko lang naaramdaman na may ipagmamalaki din pala si gago. Pero walang panama sa akin. Hinihintay ko siyang mainis, pero imbes na maasar siya ay naramdaman ko na lang ang pagdikit ng ilong niya sa ulo ko. Parang inaamoy ang buhok ko.

Ilang sandali pa ay namatay ang liwanag ng cellphone at bumalot sa katawan ko ang braso niya. Ito na naman ’yung pakiramdam na ’yun. Parang ang sarap mahimbing kapag ganito ang nararamdaman ko. Kumalas ako kaagad saka ako humiga ng normal. Tumingin ako sa mga mata niya, nakangiti lang siya habang nakabaling ang ulo niya paharap sa akin. Nag-iisip ako ng sasabihin gusto kong magkwentihan kami, pero walang pumapasok sa utak ko.

“ Chupain mo ’ko. “ Bigla ko lang nasabi, pero wala naman talaga akong balak na magpasubo sa kaniya. Kusa lang lumabas sa bibig ko. Kumunot ang noo ni Lance, sumimangot saka tumalikod. Ako man nabigla rin, pero hinayaan ko na, tumayo na lang ako at naghanap ng bagong damit at tuwalya.

“ Makapagpachupa na nga lang sa iba. “ Sabi ko sabay kamot sa ulo. Kahit nabigla lang ako sa sinabi ko ay nandoon pa rin ang panghihinayang. Bitin ako at kailangan kong makapagpalabas. Kung matutulog ako ng ganito ay baka makantot ko lang siya nang ’di oras kahit na alam kong masakit pa rin ang pwet niya.

Paglabas ko ng kwarto ay siya ring sulpot ni Randell mula sa banyo. Nakabusangot ang gago at alam ko na agad ang dahilan.

“ Pre, wala ba tayo diyan? “ reklamo niya sabay kamot sa ulo. “ Tangina, ansakit na ng bayag ko. Bitin na bitin ako kay Sammy. “

Bumalik ako sandali sa pinto para silipin si Aaron, pero mahimbing na ang tulog nito. “ Naku pre, tulog na ’yung bata ko e. Sayang, magaling pa naman sana ’yon, “ sagot ko na lang. “ Tangina ka, hanap ka nang hanap nandoon naman si Misha, ba’t ’di mo kantutin nang kantutin ’yon hanggang sa mamatay ka? “

“ Ayaw natin ng paulit-ulit pre, masarap kung iba-iba, “ depensa niya habang inaayos ang kaniyang shorts.

“ E kung wala nga— “ Hindi ko natuloy ang sasabihin ko nang biglang bumukas ang gate at bumungad si Ate Ellen.

Gulo-gulo ang buhok niya at mugto ang mga mata. Umiiyak itong pumasok at agad na lumapit sa amin. Bakas sa kaniya ang galit na hinaluan ng labis na pagkadismaya.

“ Jack… Randell… totoo ba? “ tanong niya, nanginginig ang boses.

“ Ang ano, Ate? “ tanong ko, kahit alam ko na kung saan patungo ang usapan.

“ Na bakla si Winston? Chinupa niya kayo nang sabay? “

Hindi kami agad nakasagot ni Randell. Nagkatinginan lang kaming dalawa ng kaibigan ko. Hindi namin balak pagtakpan si Winston, pero hindi rin naman namin siya ganoon kakilala para magsalita. Pero sapat na ang katahimikan namin para makuha niya ang sagot.

“ Pinalayas ko na silang dalawa. Ayoko na silang makita pa, “ halos pabulong pero rinig ang galit ni Ate Ellen, sabay haplos sa kaniyang mukha na tila ba gustong burahin ang imahe ni Winston sa alaala. “ Akala ko pa naman, nakatagpo na ako ng matinong lalaki. Akala ko siya na… “

Humikbi siya nang malakas. Nilapitan ko siya at hinawakan sa balikat. Sa kabila ng pag-iyak niya, napansin ko ang suot niyang manipis na duster—bakas ang hubog ng kaniyang katawan na kanina ko pa pinagnanasaan. Alam kong hindi lang puso ang masakit sa kaniya ngayon; may pangangailangan din siyang hindi natugunan ni Winston.

“ Tahan na, Ate. Sayang ang ganda mo sa lalaking ’yun, “ pag-alo ko sa kaniya.

Bigla siyang tumigil sa pag-iyak at tumingala sa akin. Pinunasan niya ang kaniyang luha at pilit na ngumiti. “ Hays, ’di bale na. Marami pa namang lalaki sa mundo, “ sabi niya, sabay tingin sa aming dalawa ni Randell. “ Gusto niyo pa ba uminom? Marami pang alak at pulutan sa taas. Sayang naman kung itatapon ko lang. “

Nagkislapan ang mga mata namin ni Randell. Pareho kaming bitin sa libog at sa alak. At kung titignan si Ate Ellen, mukhang tama ang hinala ko—gutom din siya. Gutom sa atensyon ng tunay na lalaki.

Inakbayan ko siya nang madiin at pinaramdam ang init ng braso ko sa kaniyang balikat. Inilapit ko ang mukha ko sa kaniya, sapat para maamoy niya ang alak sa hininga ko.

“ ’Wag ka mag-alala, Ate Ellen. Nandito naman kami ni Randell, eh, “ bulong ko. “ Kami muna ang magiging boyfriend mo ngayong gabi. Pwede kaming sabay… kung gusto mo. “

Naramdaman ko ang bahagyang pagkilig at pagsandal ng katawan niya sa akin. Ang lungkot sa mga mata niya ay dahan-dahang napalitan ng isang mapanuksong kislap. Hinawakan niya ang kamay ko at dahan-dahang piniga.

“ Ngayong gabi lang? “ sabi niya sabay tawa, na tila ba nakalimutan na ang gulo nina Winston at Sammy sa itaas. “ Bakit hindi na lang natin gawing everyday? “

Ngumisi ako kay Randell na nasa likod lang namin at abot-tenga ang ngiti. “ Tara na sa taas, Ate. Ayaw naming pinaghihintay ang biyaya. “

Sumunod kami kay Ate Ellen paakyat ng hagdan. Habang pinapanood ko ang kaniyang balakang na gumigewang sa harap ko. Hindi pa tapos ang chuparty, mukhang marami pang saya ang naghihintay sa amin sa itaas.

C24: The After-Party

Pagpasok namin sa Unit 201, sinalubong kami ng amoy ng alak at ng mabigat na tensyong naiwan nina Winston at Sammy. Naroon din si Nico at ang kaibigan niya na katatapos lang magligpit ng mga kalat. Nakita ko rin si Eli na mukhang nagising dahil sa narinig na gulo mula sa kabilang unit. Napatingin silang lahat sa aming dalawa, may mga pag-aalinlangang ngiti, tila ba tinitimbang pa kung ano ang magiging reaksyon ni Ate Ellen.

“ Tara, ituloy natin ang inuman. Eli, sumali ka na para mas masaya, “ anyaya ni Ate Ellen. Bahagyang gumaan ang pakiramdam ng lahat nang mapansing kahit papaano ay kalmado na siya.

“ Sige na nga. Akala ko pa naman makakatulog ako nang mahaba dahil wala akong pasok, “ reklamo ni Eli, pero hindi nakaligtas sa akin ang malalagkit niyang tingin.

“ Leche, e ’di matulog ka bukas buong maghapon. Kahit hindi ka na gumising, pwede rin, “ pabalang na asar ni Ate Ellen.

“ Kung hindi na ako magising bukas, okay lang. Hindi mo naman kasi sinabing in-invite mo pala ’tong si Jack. E ’di sana naki-party na lang din ako kanina, “ hirit ni Eli habang hinahagod ng tingin ang katawan ko.

Mabilis na nabura ng tawanan ang pait ng nakaraang gulo. Habang naghahanda sila ng bagong tagay, lumabas muna kami ni Randell sa pasilyo para manigarilyo.

“ Pre, wala nang boyfriend. Mukhang makakasingit ka na, “ bulong ni Randell patukoy kay Ate Ellen.

“ Tangina, may mga kasama eh. Puro burat din ang gusto ng mga ’yan, “ reklamo ko.

“ Ako na bahala sa kanila. Dumiskarte ka na lang sa target mo. “

“ Panalo ka talaga, pare. “ Pinag-untog namin ang aming mga kamao—para sa isang selyadong kasunduan.

Pagbalik namin sa loob, nasa kusina na silang lahat, nakapalibot sa lamesa. Kasama nina Ate Ellen at Eli sina Nico at ang kaibigan nitong si Jeric. Naupo ako sa tabi ni Ate Ellen, habang si Randell naman ay pumuwesto sa kabilang dulo kasama sina Nico at Jeric. Si Eli naman ay nakahilig sa gitna.

“ Oh, tagay na! “ hiyaw ni Ate Ellen habang iniaabot ang unang baso sa akin at isinunod ang kay Randell. “ Jack, Randell, ubusin niyo ’yan. Kayo ang special guest ko ngayon dahil kayo ang pinag-awayan ng mga baklang ’yon. “ Humagalpak siya ng tawa.

Ininom ko ang alak sa isang lagok lang habang nakatitig sa kaniya. Damang-dama ko ang tingin ni Eli mula sa gilid; hindi talaga itinatago ng isang ’to ang gigil niya sa tuwing nakikita ako.

“ Jack, ang init naman dito sa loob. Baka gusto mong maghubad na ulit? “ tukso ni Eli.

“ Hayaan mo siya, Eli. Atin siya ngayon, hindi ’yan uuwi, “ sagot ni Ate Ellen na tila ba nakikipag-agawan sa atensyon ko.

Nagkatinginan kami ni Randell. Inumpisahan na niya ang kaniyang bahagi ng plano.

“ Eli, halika rito. Kwentuhan mo naman ako tungkol sa trabaho mo, “ pang-aakit ni Randell. Mabilis namang iniusog ni Eli ang kaniyang upuan palapit sa kaibigan ko, habang isinasali na rin ni Randell sa atensyon niya sina Nico at Jeric.

Dahil sa ingay nila, tila nagkaroon kami ng sariling mundo ni Ate Ellen. Inilapit ko ang upuan ko hanggang sa magdikit ang aming mga hita. Ramdam ko ang init na nanggagaling sa kaniyang katawan sa bawat pagkiskis ng aming balat.

“ Ate, mukhang malungkot ka pa rin ah, “ bulong ko sa kaniya.

“ Hindi kasi natuloy ’yung birthday gift ni Winston, “ sagot niya habang isinasandal ang kaniyang ulo sa balikat ko. “ Walang dilig kaya malungkot. “

Inabot niya ang kamay ko sa ibabaw ng mesa at dahan-dahan itong piniga. Ang dating malungkot niyang boses ay napalitan ng malalim na pagnanasa. Hindi na ako nag-aksaya ng panahon; ibinaba ko ang aking kamay at dahan-dahang iginapang sa ilalim ng laylayan ng kaniyang duster.

Sa ilalim ng lamesa, habang nagtatawanan ang iba, nagsimula na ang tunay na laro. Napasinghap si Ate Ellen nang marating ng daliri ko ang kinis ng kaniyang hita. Imbes na lumayo, mas lalo pa niyang ibinuka ang kaniyang mga binti para bigyan ako ng daan.

“ Jack… “ halos pabulong niyang ungol, sabay inom ng alak para itago ang tensyong namumuo.

Tiningnan ko si Randell. Abala siya sa pakikipagtagayan pero alam kong binabantayan niya ang paligid para sa akin.

“ Ate, hindi lang dilig ang gagawin ko sayo. Bombero ako, ano kaya mo ba? “ alok ko sabay gapang ng mga daliri ko hanggang sa maabot ang gitna ng kaniyang hita. Siya na mismo ang umusog para idikit ang kaniyang kaselanan sa mga daliri ko. Pinasadahan ko ng isang madiing guhit ang kaniyang hiwa. Napangisi ako nang maramdaman kong basa na siya.

“ Jack, please, “ bulong niya na halos hangin na lang.

“ Mauna ka na sa kwarto, kung gusto mong magpatuhog dito, “ sagot ko habang ipinapakapa sa kaniya ang nagngangalit kong alaga sa ilalim ng lamesa. Nanginig ang kamay ni Ate Ellen sa laki nito bago siya tuluyang tumayo.

“ Kayo na muna ang bahala rito. Hihiga na ako, “ paalam niya sa lahat. Dahil abala na ang kabilang panig, wala nang masyadong pumansin sa kaniya. Mabilis siyang pumasok sa kwarto at isinara ang pinto.

Nagkatinginan kami ni Randell at nagngisihan. Tagumpay ang plano. Naghintay pa ako nang ilang sandali bago ako sumunod. Pagdaan ko sa gawi nila, nakita ko na ang sitwasyon: wala nang salawal si Randell at ang mga kasama niya ay panay na ang himod sa kaniya. Si Eli naman ay halos lumuwa na ang mata sa pagsuso rito.

“ Huwag kayong mag-agawan. Lahat kayo makakasubo, walang malulugi, “ narinig ko pang sabi ni Randell bago ako pumasok sa kwarto.

Pagpasok ko, binuksan ko ang ilaw. Nakahiga na si Ate Ellen, tanging itim na bra at panty na lang ang suot. Litaw na litaw ang kaniyang kaputian, pati na ang mga marka ng kamot sa kaniyang tiyan at tagiliran na tila nagdagdag pa sa kaniyang kariktan. Balingkinitan pa rin ang kaniyang katawan at malulusog ang kaniyang mga suso.

“ Lights on ka pala, “ puna niya habang mabilis na tumatayo para salubungin ako.

“ Gusto kong makita ang ganda mo, “ sagot ko bago siya niyakap nang madiin, tila ba gusto kong mabali ang kaniyang katawan. Siniil ko siya ng halik habang mabilis niyang hinuhubad ang suot ko. Nang kalasin niya ang zipper ng shorts ko, napasinghap siya.

“ Ump… “ ungol niya nang mahawakan ang gabakal kong burat. Ginantihan ko ang kaniyang kahalayan. Isinuot ko ang kamay ko sa loob ng panty niya at madiing itinusok ang daliri ko sa kaniyang butas.

“ Ahhh! Putangina! “ Napakapit siya sa braso ko. Inangat niya ang kaniyang binti, at sa tuwing gagawin niya iyon, lalo kong pinapaspasan ang paglabas-masok ng daliri ko. Kinapitan niya ang sariling binti para lang hindi maputol ang sarap na nararamdaman niya.

“ Masarap ba, Ate Ellen? “ bulong ko.

“ Oo… ’wag kang huminto, please. “

“ Mas masarap ’yan kung papasukin ng sawa ko. “ Ginawa kong tatlo ang daliring nakapasok at pinanggigilan ang kaniyang butas habang ang hinlalaki ko ay nilalaro ang kaniyang kuntil.

“ Ahhh! Jack! Putangina mo! Parang mawawasak ang puke ko! “ hiyaw niya bago ako hinalikan nang madiin, halos kagatin na ang dila ko. Ilang sandali pa, umagos ang mainit na dagta sa aking kamay.

“ Gusto mo na ba ng totoong kantot? “

“ Oo… kantutin mo na ako, please, “ nanghihina niyang hiling.

“ Susuhin mo muna ’to. “ Pinaluhod ko siya. Pagkahubad niya ng brief ko, pumalo sa mukha niya ang aking kahabaan. Halos matabunan ang mukha niya sa laki nito.

Nagpakasawa si Ate Ellen sa pagsuso. Nakatingin lang ako sa kaniya, nakangisi, habang pinipilit niyang isagad iyon. Nang maramdaman kong malapit na ako, hinatak ko siya patayo at pinunit ang kaniyang natitirang saplot. Sinibasib ko ang kaniyang mga suso bago ko muling itinaas ang kaniyang binti.

Idiniin ko siya sa pader. Pinagmasdan ko ang kaniyang puke na banat-na-banat at mukhang naghihintay nang buratin. Sisiguraduhin kong pagkatapos nito, wala na siyang hahanaping iba.

“ Please, Jack… kantutin mo na ako. “

“ Ikaw na ang magtutok, “ utos ko. Hinawakan niya ang aking kahindigan at itinama sa kaniyang bukana.

Sa isang madiing bayo, ibinaon ko ang buong burat ko sa kaniyang kaloob-looban. Halos maduling si Ate Ellen sa sakit at sarap ng biglaang pagpasok nito. Nanginginig ang kaniyang katawan habang sinisimulan ko ang madiin at malalim na pag-indayog. Ang bawat baon ko ay tila sumasagad sa kaniyang kaluluwa—isang sarap na hinding-hindi niya makakalimutan.

“ Ang laki Jack. “ Pagkasabi niya noon ay bigla ko siyang binarurot. Napaangat ang katawan niya sa laki na halos hindi kayang tanggapin ng puke niya. “ Ahhhh! Jack! Ahhhh! Ahhhh! “ Hiyaw niya saka siya napayakap nang husto sa leeg ko. Hinawakan ko ang isa niya pang binti para lalong bumukaka. Lalo ko siyang idiniin, mukha na siyang gagambang nakadikit sa pader sa pagkabukaka niya.

Sobrang sarap kantutin ni Ate Ellen, dikit na dikit ang laman ng puke niya sa burat ko. Parang may sariling buhay na pinapaligaya ang kahabaang nakatuhog. Masikip, malagkit, humihigop. Nademonyo na ako kaya naman mabibilis na baon ang ginawa ko. Dinig na dinig ang salpukan namin at kitang kita ang pagngirit niya. Nakanganga, lukot ang mukha. Pinaspasan ko ulit ang bayo saka ko hinugot nang mabilisan. Sumirit ang likido mula sa kaniyang butas. Tumirik ang mata niya at tumulo ang laway.

“ Pokemon ka pala Ate, ikaw ba si Squirtle? “ Pang-uuyam ko sa kaniya. Pagkatapos ay binuhat ko siya at pinatuwad sa kama. Idiniin ko ang likod niya, at agad namang umangat ang pwetan niya. Itinutok kong muli ang aking kargada sa butas. Baon. Barurot. Kantot demonyo. Sabay hugot ulit para panoorin ang muling pagsirit niya.

Ang sarap panoorin ng pangingisay niya sa sarap. Napahiga si Ate Ellen, habang sumisirit ang likido. Tirik ang mata, pinipilit tusukin ang sariling butas habang nakabukaka sa harap ko. Tinabig ko ang kamay niya at tinampal-tampal ang puke niya. Napakasarap panoorin.

Muli ko siyang pinasok, pero sa pagkakataong ito ay hindi ko na kayang pigilan. Ramdam ko na ang pagputok na nagmumula sa bayag, kumukulo paakyat sa puno ng burat ko.

“ Saan ko ipuputok? “ Mabilis kong tanong.

“ Iputok mo sa loob, hindi na ako mabubuntis. “ Nang marinig ko iyon ay muli kong ibinaon ng husto hanggang sa… “ Ahhhh. Ito na ang regalo ko sayo. Happy Birthday. Ahhhh. “ Sabay sirit ng tamod ko sa kaloob-looban niya. Sabay na nanginig ang katawan namin at muli na namang naduling si Ate Ellen. 

Ibinagsak ko ang katawan ko sa tabi niya. “ Demonyo ka pala sa kantutan. Ilang beses akong siniritan ah. “ Sabi niya sabay tawa namin nang sabay.

“ Sabik sayo titi ko eh. Ano gusto mo pa ba? Kaya ko pa. “ Sabi ko.

“ Baka himatayin nako sa sarap Jack, sa ibang araw naman. ’Yun eh kung gusto mo pa. “ Sabi niyang nakangiti.

“ Kahit araw-araw ’te. Gusto ko. Kung pwede nga isali pa natin ang anak mo. “ Sabi ko sa kaniya sabay wasiwas nang burat kong naguumpisa nang lumambot dahil ayaw na ni Ate Ellen.

“ Hmm, hindi naglilihim sa akin si Nico at alam ko ’yung ginawa niyo dito. “ Sabi niya sabay tawa, “ at alam ko rin na dati mo pa akong target. Sige, subukan nating tatlo, paliligayahin ka rin naming magina. “ Sabi niya sabay nag-apir kami bago ako tuluyang lumabas na bitbit lang ang mga damit ko. Si Ate Ellen naman ay nagbihis na at nahiga sa kama.

Nang makalabas naman ako ay nakita ko si Randell na nakatayo sa harap ng mga nakaluhod na kasama. Puro ito nakanganga at naghihintay ng grasya mula sa burat ni Randell.

“ Ayan na! Ayan na! “Sabi niya habang pinapaspasan ang pagjajakol hanggang sa pumulandit ang tamod na tumama sa mga mukha ng mga kasama niya. Natalsikan silang tatlo pero si Eli ay hindi nakuntento at isinubo ang burat na patuloy na naglalabas ng tamod. Sumunod naman ang dalawang katabi niya hanggang sa magsalo silang tatlo sa kargada ni Randell. Nakangiti si Randell habang hinihimas ang ulo ng tatlo. Napatingin ito sa akin at nagngisian lang kami.

Nang matapos sila ay kaniya kaniya na kaming bihis. Lumapit pa sa akin si Eli at hinawakan ang titi ko.

“ Swerte naman ni Ate Ellen, sana ako din ulit. “ Sabi niya,

“ Sa susunod na, paduduguin ko ’yang pwet mo. “

Saka kami lumabas ni Randell. Kapwa nakangiti nang mapawi ang pagkabiting akala namin ay hindi na maiibsan. Muli naming pinag-untog ang aming mga kamao, para naman sa tagumpay ng aming plano.

C25: The Matriarch

“ Tangina, ano ’yang dala mo? Cellphone?! “ singhal ko kay Lance nang makitang wala itong buhat habang nagpapakapagod kami sa pag-akyat ng mga bago niyang gamit na pinabili niya sa Mommy niya.

“ Tumulong ka naman, tadyakan kaya kita para gumulong ka sa hagdan. “ Agad naman akong tinitigan nito nang matalim saka tumalikod at bumaba.

Halos ilang linggo rin ang lumipas simula nung birthday ni Ate Ellen. Ngayon nga ay biglang dumating itong delivery ng mga gamit ni Lance. Mga bagong sofa, mattress, appliances—sobrang kumpleto para sa iisang taong titira sa Unit 303. Nakakapagod, mabigat na, mainit pa. Tapos may kasama ka pang asungot na ganito ang ugali.

Katulong ko sa pagbubuhat sina Randell, Aaron, ang mga nag-deliver, at isang kaibigan ni Lance na si Jiggen. Habang pabalik-balik kami sa pagbubuhat, si Lance naman ay parang prinsesang walang ginagawa kaya ang aga-aga ay nakakainit ng ulo. Alas diyes pa lang ng umaga pero mukha na akong maghapong nagtrabaho.

“ Lance, sipain kaya kita! “ muli kong bulyaw sa kaniya. Natakot na ang mga kasama namin sa dilim ng mukha kong nakatitig kay Lance. Nagbabaan na sila para kunin ang iba pang dapat iakyat. Pero ang taong ito na nasa harap ko ay napakatamad at sobrang sarap nang tirisin.

“ Ano?! May bitbit na ako oh, “ sabi niya sabay angat ng laptop bag niya—ang tanging ‘mabigat’ na bagay na dinala niya. “ H’wag ka na magalit, injured, remember? “

Ramdam ko ang pag-init ng ulo ko, pero bago pa ako makasigaw ulit, mabilis na lumapit ang gago. Bigla niya akong niyakap at naramdaman ko ang dampi ng labi niya sa pisngi ko.

“ H’wag ka na magalit ha, “ sabi niya na may kasama pang pamatay na ngiti. Ni hindi man lang siya natakot sa talim ng tingin ko. “ Dapat ba sa lips kita kiniss? “

Itinaas ko ang kamao ko, akmang susuntukin siya sa inis, pero sinalubong niya lang ito ng isa pang yakap. Isinubsob niya ang mukha niya sa balikat ko at bumulong sa tenga ko, sapat lang para kilabutan ako.

“ Subo kita mamaya ha, para hindi ka na magalit. Isasagad ko na. “ Suhol niya sa akin na ikinahupa naman agad ng galit ko.

Sa halos ilang linggo naming magkatabi sa kama at araw-araw na pagkikita ay marami na kaming napagkwentuhan. Nandiyan pa ngang humagulgol siya isang gabi at pinahid ko ng burat ang luha niya. Natatawa ako sa kaniya sa tuwing titingin siya sa akin nang masama hanggang sa mauwi na sa chupaan ang biro ko sa kaniya. Halos gabi-gabi ay nakapasak ang titi ko sa bibig niya. Medyo magaling na rin ang pwetan niya, kaya isang araw, baka pwede ko na siyang pasukin ulit.

Pero sa kabila ng kahalayang ginagawa namin araw-araw sa kung ano pa mang oras ay hindi ’yon ang madalas kong hanapin sa kaniya. Ang hinahanap ko ay ’yung isang bagay na pinatikim niya sa akin: ’yung yakap na walang halong kalibugan. Tahimik na yakap lang na parehong kumakalma ang magulo naming mga mundo.

Sumapit ang alas dose; hindi pa namin naiakyat lahat dahil sa dami. Ipinadeliver na din kasi ng mama ni Lance pati ang mga damit nito. Ayon sa kwento ni Lance, sikreto lang lahat ito kaya naman isang bagsakan nang dumating. Nagpahinga muna kami at maya-maya pa ay dumating na ang pagkaing inorder ni Jiggen sa online.

“ Sorry guys, Max’s lang kaya ng budget ko. I’m kinda broke for this week hanggang sa maayos ang bangko ko. Na-hack kasi, “ paliwanag ni Jiggen. Sa totoo lang, hindi siya nagyayabang, ’yan na ’yung pagiging humble niya. Hindi niya sinasadya kung tunog kayabangan ’yung sinabi niya. Sigurado ako, dahil sa ilang beses ko siyang nakita, sinsero siya sa lahat ng sinasabi niya, lalo na kapag si Aaron ang kaharap.

“ Tangina, ang mahal ng restaurant na ’to, nila-lang-lang mo lang? “ si Randell na naglalaway na sa pagkain. “ Kayo talagang mayayaman, dami niyong mga arte. Tara na! Chibog na tayo. “

Nagkaniya-kaniya na kaming kuha ng pagkain. Pinanood ko si Lance na hirap na hirap mag-himay ng manok gamit ang tinidor at kutsara. Napailing na lang ako.

“ Akin na nga ’yan, para kang bata, kinakamay ’to Lance, kinakamay! “ Sabi ko sabay hablot sa plato niya. Ginamit ko ang kamay ko para himayin ang manok at inilagay sa tapat ng bibig niya. “ Oh, subo. “

Ngumiti ang gago, kinuha ang manok gamit ang bibig pero sinadya niyang idikit ang labi sa daliri ko. “ Salamat. Praktis ba ’to para mamaya? “ sabi niya na rinig ng lahat.

“ Liit-liit niyan, “ asar ko, pero ramdam ko ang init sa mukha ko. “ Ayusin mo ang pagsubo mo rito, baka mamaya ngalay na ’yang panga mo. “

“ Challenge accepted, “ sagot niya sabay kindat.

“ Ako Lance, kailan mo ’ko chuchupain? “ walang prenong tanong ni Randell. Nakita kong napapaismid na si Aaron sa naririnig na usapan habang ang katabi namang si Jiggen ay natatawa.

“ Sige mamaya, para hindi masyadong malaki. Ayoko na dito, “ sagot ni Lance kay Randell sabay nguso sa akin.

“ Gago, malaki rin ’to. Pakita ko sa’yo mamaya, “ hirit ni Randell.

“ Grabeng mga bunganga naman ’yan. Nasa harap tayo ng pagkain, ano ba? “ si Aaron na hindi na napigilan ang asar.

“ Ulol, parang hindi mo ’ko— “ naputol kong sasabihin.

“ Kuya! Kumain ka na lang. Tsk! “ Halos naiiyak na ito sa asar. Sa kanila talagang tatlo, si Lance lang talaga ang palaban sa amin ni Randell.

Biglang umusog si Jiggen palapit kay Aaron. Sinalinan niya ng juice ang baso nito bago marahang inakbayan ang katabi. “ Hayaan mo na sila, “ malambing na sabi ni Jiggen. Kinuha niya ang plato ni Aaron at siya na ang naghimay ng manok para rito. Nakita kong lumambot ang mukha ni Aaron at namula ang kaniyang mga tenga.

Nang matapos kaming kumain ay nagtulong sina Jiggen at Aaron na maghugas ng pinggan. Si Lance na prinsesa ay nagpunas naman ng lamesa kahit papaano, dahil alam niyang kaunti na lang ang pasensya ko sa katamaran niya.

Lumabas kami ni Randell para manigarilyo, at nakita naman namin sina Aaron, Lance, at Jiggen na naglakad papunta sa palengke. Hindi na namin tinanong kung anong gagawin nila doon. Dahil busog at masarap ang hangin ay parang nakakaantok, kaya tinamad na rin akong sumigaw pa.

“ Buti wala kang pasok ngayon, kundi, halos ako lang ang mag-aakyat ng mga ’to, “ sabi ko kay Randell sabay hithit ng yosi.

“ Puro binibini ’yung mga kasama mo eh. Lalo na ’yung bata mong si Lance. Ke macho-macho, mas prinsesa pa kay Misha. “ Napatawa na lang kaming sabay.

“ Makokotongan ko na nga ’yon eh, “ sabi ko na lang.

Sa ’di kalayuan ay nakita ko si Angel, ’yung baklang may-ari ng parlor na chumupa sa akin. Nasundan pa naman ’yun nang isang beses pa pero naging busy na siya pagkatapos. Naglalakad ito papunta sa parlor niya sa kanto, may dalang plastic na mukhang pagkain ang laman. Napalingon ito sa amin at agad na ngumiti.

“ Papa Jack! “ sigaw niya sabay malanding tumakbo sa kinaroroonan namin.

“ Ano ’yang dala mo? “ bungad ko nang makalapit siya.

“ Ah, tanghalian ko. Daming tao kaya ngayon lang ako kakain, “ paliwanag niya. “ Hi! “ pagbati niya nang makita si Randell.

“ Nga pala, pagupit kami nitong kaibigan ko, “ sabi ko sa kaniya at bigla namang namula ang mukha niya. Mukhang iniisip ang pwedeng mangyari kung sakaling magpagupit kami.

“ Oo ba, ikaw pa ba? Malakas ka sa akin eh. “

“ Sige mamaya, “ sabi ko sabay ngisi. “ Namiss ka na nitong burat ko eh. Tapos, may bago ka pang sususuhin. “ Nginuso ko si Randell na pinapabakat na ang korte ng batuta niya sa manipis na shorts gamit ang kamay niyang ibinalot sa kargada. Napabasa ng labi si Angel at napalunok ng laway. Mukhang natuyuan sa narinig at nakita.

“ Gandahan mo gupit sa ’kin ha. Hayaan mo, tatamuran kita mamaya, “ pang-aakit ni Randell. “ O kung gusto mo, pwede mo nang tikman dito sa loob, “ sabay turo niya ng gate.

“ Tara, “ pag-aaya ko habang walang mga tao. “ Sa loob tayo, Gel. “

Hindi na nag-atubili pa si Angel at sumama na nga sa amin. Pinaupo ko siya sa harap ng lamesa. Nanginginig ang katawan niya sa libog at pulang-pula na ang mukha. Agad na kinabig ni Randell ang ulo nito at inginudngod sa harapan niya.

“ Ramdam mo ba? Matigas? “ may libog na tanong ni Randell. Hindi na nakapagpigil si Angel sa gwapong nagpaparamdam ng kaniyang katigasan. Hinagilap ni Angel ang garter ng shorts at agad na inilabas ang batutang pinananabikan. Madaling kinantot ni Randell ang bibig nito. Tinigasan din ako sa nakikita ko kaya naman hindi ako nagpahuli at inilabas din ang kargada ko hanggang sa salitan na niya kaming sinususo.

Nang maramdaman na naming malapit na kaming labasan ay pinahinto namin si Angel na gustong-gusto nang matikman ang mga katas namin.

“ Mamaya na, “ natatawang sambit ni Randell sabay sampal ng burat sa mukha ni Angel bago namin ipinasok ang mga alaga sa loob ng shorts.

“ Mamaya, Gel ha? Magaling pa naman kumantot ’tong kaibigan ko, “ sabi ko kay Angel na bakas sa mukha ang pagkabitin.

“ Please, punta kayo mamaya ha, “ pagmamakaawa naman nito.

Nagngisihan kami ni Randell sa sandaling kalokohan na pareho naming naisip. Iba talaga kapag nandito ang kaibigan ko; may pumapantay sa kalibugan ko. Masaya talaga siyang kasama. Nang makalabas si Angel ay agad na kaming tumuloy sa pagbubuhat ng gamit ni Lance sa itaas.

Nang maiakyat na namin lahat ay siya namang sulputan ng mga taong galing sa palengke. May dala itong mga prutas at mga inumin na sakto naman sa pagod naming dalawang nagbuhat. Hindi ko na naisip bulyawan sila sa pagod. Napapasok na lang ako sa nakabukas na kwarto at nahiga sa malambot na kamang wala pang sapin. Sinundan ako ni Lance at dumagan ito sa ibabaw ko. Nakahilig ang ulo niya sa dibdib ko kasunod ng yakap niya.

Hindi ko alam, pero inaantok talaga ako kapag niyayakap ako ni Lance. Parang may kapangyarihan ang yakap niya para gawing kalmado ang isip at kalamnan ko. Kahit ang titi ko ay hindi tumitigas kahit nasa ibabaw ko siya. Kung ibang tao ang gumawa sa akin nito, malamang nag-aalburoto na ang burat ko at siguradong makakantot ko ang taong iyon. Pero si Lance, hindi.

Inamoy ko ang buhok ni Lance. Hindi na amoy pokpok sa pang-amoy ko. Mabango pero hindi na nakakalibog, kundi nakakahumaling na.

“ Tangina, inaantok ako. Umalis ka na diyan, marami pang gagawin, “ sabi ko kay Lance.

“ Mamaya na, “ at lalo niyang isiniksik ang ulo niya paakyat sa leeg ko. Napayakap na lang din ako sa kaniya at saka ako pumikit.

Nang makabangon kami ay agad kaming lumabas ng kwarto. Nanatili muna kami rito sa itaas para ayusin kahit papaano ang mga gamit. Tinanggal ang mga balot para naman magamit na. Pagkatapos ay lumabas si Randell para magyosi sa tapat ng unit. Si Jiggen at Lance naman ay naupo sa mga bagong sofa. Nag-iisang naiwan si Aaron sa ibaba, pero maya-maya pa ay humahangos itong tumatawag sa akin.

“ K-kuya, “ hingal na hingal dahil sa pagtakbo sa hagdan. “ May naghahanap sa ’yo. “

“ Sino? Sabihin mo umakyat siya rito, “ sagot ko kay Aaron.

“ Magandang babae, pero may edad na, blondie. “ Paglalarawan niya sa naghahanap sa akin. Umigting ang dibdib ko sa narinig.

“ Si Tita Sonya? “ singit ni Randell.

“ Sandali, paakyatin ko, “ sabi ni Aaron at akmang lalabas na siya nang pigilan ko kaagad.

“ Gago ’wag, babatukan ako nun! “ nasabi ko na lang sa takot.

“ Who’s Tita Sonya? “ pagtataka ni Lance sa nakitang reaksyon ko.

“ Mama ng boyfriend mo, “ sagot naman ni Randell. Hindi ko na sila pinansin at agad akong napatakbo sa baba.

C26: Homefront

Nagkukulay kahel na ang langit. Malagkit ang pakiramdam ko—pagod, at pakiramdam ko’y ang dumi-dumi ko na sa pinaghalong alikabok at pawis. Mabilis akong bumaba ng hagdan para salubungin ang isang napakahalagang bisita: ang nanay ko.

Pagdating ko sa ibaba, agad kong nakita ang dalawang pigura. Ang isa ay katamtamang tangkad na babae—balingkinitan, may buhok na kulay mais. Ang isa naman ay kasing tangkad niya, medyo maitim, at bruskong-brusko ang tindig. Sa suot pa lang nila, alam mong hindi marangya ang buhay. Doon ko agad napagtanto—hindi lang si Mama ang dumating, pati si Papa na hindi nabanggit ni Aaron. Pero wala ang mga kapatid kong matagal ko nang namimiss.

“ Ma, Pa! “ tawag ko, sabay takbo palapit sa kanila. Ngumiti ako habang mahigpit silang niyayakap. “ Anong ginagawa n’yo rito? “

“ Pumuputi ka rito ah, “ biro ni Papa.

“ Oo nga anak, lalo kang pumogi, “ sundot ni Mama. “ Iba yata ang tubig dito. “Sabay-sabay kaming natawa.

Pinapasok ko sila sa gate at pinaupo sa kusina—ang tanging maayos na lugar sa ibabang bahagi ng apartment para tumanggap ng bisita. Kumuha ako ng tubig at inilapag sa mesa. Pagkatapos ng maikling kumustahan, ramdam kong hindi lang simpleng dalaw ang pakay nila.

“ Anak, “ bungad ni Papa, “ gusto sana naming personal na makausap si Carlo. Nahihiya kaming puro tawag lang. “

“ Eh bakit hindi n’yo ako chinat? “ tanong ko, nakahilig ang ulo sa balikat ni Mama. “ Nasundo ko sana kayo. “

“ Biglaan lang kasi, “ paliwanag ni Mama. “ Ayaw ka na rin naming istorbohin. Alam naman namin ang lugar. At saka alam na rin ni Carlo—hindi lang yata nasabi sa’yo. Pauwi na rin daw siya. “

Napakunot ang noo ko. “ Para saan ba ’to? May problema ba? “

Nagkatinginan silang dalawa. Kita sa mukha nila ang pag-aalala.

“ Naalala mo ’yung may-ari ng lupang sinasaka ng papa mo? “ sabi ni Mama. “ Namatay ’yon nitong nakaraang buwan, noong kakaalis mo pa lang. Ngayon, dumating na ang anak niya galing abroad. Pinapaalis na tayo sa lupa. “

Parang may humalukay sa sikmura ko.

“ Hindi pa naman sapilitan, “ dugtong niya agad. “ Binigyan pa tayo ng palugit. Pinapapili kung gusto pa nating manatili o tuluyan nang umalis. “

“ Kung mananatili tayo, “ salo ni Papa. Bahagya siyang huminga nang malalim, saka iniiwas ang tingin. “ Kailangan nating bilhin kahit ’yung bahaging kinatitirikan ng bahay natin. Maayos naman kausap ang anak—hindi gahaman, walang balak manggulo. Gusto lang niyang linawin kung hanggang saan ang puwede niyang galawin, dahil may plano siyang patayuan ng negosyo ang lupa. “

Pinaglaruan niya ang basong nasa harap niya, marahang iniikot sa mesa, parang naghahanap ng masasandalan sa mga salitang sasabihin.

“ E, anak, “ dagdag niya, mas mababa na ang boses, “ wala talaga tayong ibang mapupuntahan kapag nawala ang bahay natin. “

Saglit siyang tumigil. Napahawak siya sa batok, saka napabuntong-hininga.

“ Nakausap ko na rin ang Tiya mo, “ sabi niya. “ Inaalok niya ’yung lupang katabi ng apartment. Pero hindi pa ako makasagot. “ Napailing siya, bahagyang napayuko. “ Sa totoo lang, sobrang laki na ng utang na loob natin sa kaniya. Nahihiya na talaga ako. “

Tahimik akong napalunok. Naiintindihan ko si Papa—hindi ito tungkol sa pride, kundi sa pakiramdam na unti-unti na naming sinasamantala ang kabaitan ni Tiya. Siya ang kapatid niyang nasa abroad, ang may-ari ng apartment na ako ang nag-aasikaso ngayon.

“ Pero… “ mahina kong sabi, halos pabulong, “ wala tayong pera. Magkano ba ang kailangan nating bayaran? “

“ Isang milyon, “ sagot ni Papa. Walang paligoy. “ Kung tutuusin, mura na ’yon sa lawak ng bahaging ibebenta. Parang regalo na nga sa atin ’yung sobrang lupa. Pero kahit gano’n… “ huminto siya sandali, saka marahang umiling, “ malaki pa rin talaga ang halaga para sa atin. “

Parang biglang sumakit ang batok ko sa narinig ko.

Putangina. Saan naman kami kukuha ng gan’ong halaga?

May kaya si Tiya—alam kong kaya niya kaming pautangin. Pero doon lalong bumibigat ang problema. Kahit makakuha kami ng pera, saan naman namin huhugutin ang pambayad? Habang umiikot ang tanong sa isip ko, isang bagay ang sumulpot na ayaw ko sanang isipin.Sana hindi ako nagloko.

Kung nakapagtapos lang sana ako ng pag-aaral, mas malaki sana ang naitutulong ko ngayon.

At sa mga ganitong sandali lang bumabalik ang galit ko sa tunay kong ama.

Putangina niya.

Kung nasaan man siya ngayon, sana mamatay na siya.

“ I–I can talk to my mom, “ biglang sabi ni Lance. “ Pwede siyang magpahiram ng pera… kung gusto n’yo. “

Mula sa gilid, nakita ko ang pag-aalala sa mukha niya. Nang magtagpo ang mga mata namin, agad siyang napayuko—parang biglang nagsisi kung tama bang nagsalita siya. Halatang nagdadalawang-isip, pero hindi na niya nabawi ang sinabi. At doon ako tinamaan.

“ Putangina, ’wag ka ngang mangialam dito! “ sigaw ko.

Napaatras si Lance. Hindi siya umalis—nabigla lang. At sa sandaling ’yon, ako rin. Alam kong sumobra ako, pero hindi ko napigilan ang sarili ko. Hindi biro ang problema namin. Hindi ito usapang puwedeng salihan ng kahit sino.

Tinitigan ko siya nang matalim—hanggang biglang may dumapo sa ulo ko.

Isang malakas, marahas na batok.

Parang mababali ang leeg ko sa lakas.

“ Punyetang bunganga ’yan, Jack! “ isang malakas na sigaw. “ Nag-aalok na nga ng tulong ang tao, minumura mo pa! “

Si Mama.

Ang nanay kong kanina lang ay banayad ang boses, halos hindi makabasag-pinggan. Ngayon, ibang anyo ang lumitaw—isang anyong kinatatakutan naming lahat. Siya ang dahilan kung bakit may dragon akong tattoo sa braso. Hindi ito simbolo, paalala ’to na ganito ang nanay ko kapag napuno.

Siya ang tunay na dragon sa buhay ng pamilya namin.

Kapag nagalit siya, kahit si Papa—ang lalaking iginagalang sa lugar namin—ay natuto nang tumahimik.

“ Ma, may mga tao, “ reklamo ko, sabay lingon sa paligid.

Sakto namang sumulpot si Randell sa likod ni Lance, humahagikhik pa, halatang naaliw sa eksena.

“ Putangina ka, “ sigaw ni Mama, sabay dutdot sa ulo ko. “ Humingi ka ng tawad sa kaibigan mo. Hindi lang batok ang aabutin mo sa ’kin, Jack. “

Nanlilisik ang mga mata niya. Diretso. Walang paligoy-ligoy. Alam ko na ang susunod kung hindi ko gagawin ang gusto niya—at ayokong umabot doon.

Bigla kong inayos ang mukha ko. Malambot na ngayon, ibinaba ang balikat, saka tumingin kay Lance.

“ Pasensiya na, “ sabi ko, pilit ang ngiti. “ Hehe. “

Medyo nakapikit si Lance habang ngumiti pabalik—halatang naiilang pero tinatanggap naman ang paghingi ko ng tawad.

“ Hahahaha! Wala! Tiklop ang siga! “ tawa ni Randell sa likod, halos maluha sa kakatawa.

“ Tahimik! “ sigaw ni Mama, ngayon ay nakatitig na kay Randell.

Parang may humampas na masamang hangin sa mukha niya.

“ O-opo, Tita, “ sagot ni Randell, biglang tuwid ang tindig, seryoso.

Sa pagitan naming lahat, iisa lang ang batas.At si Mama ’yun.

Ipinakilala ko sina Lance, Aaron, at Jiggen sa mga magulang ko. Kung may matatawag man akong malalapit na kaibigan sa lugar na ’to, sila na ’yon. Si Randell naman ay kilala na nila simula pagkabata—pamilya na ang turing namin sa kaniya.

Nang dumating si Kuya Carlo, lumipat kami sa bahay niya para doon mag-usap nang maayos. Si Jiggen ay naihatid na ni Aaron. Si Lance naman ay bumalik sa kwarto ko at muling nahiga—hindi pa rin namin tapos ayusin ang unit niya. Iniwan ko lang siyang nagse-cellphone, tahimik, parang pagod din sa bigat ng araw.

“ Kung malalakad natin sa gobyerno, bakit hindi, “ sabi ni Kuya Carlo habang nakaupo kami sa harap ng hapag-kainan. Nakahilig siya sa sandalan ng upuan, seryoso ang mukha. “ Ang problema, private property ’yon. At sigurado akong hindi papayag sa hulugan. Malaki ang lupa—at sa totoo lang, sobrang mura na nga ng presyo. Isang milyon? Hindi ka makakakita ng gano’n kababang halaga para sa gano’ng kalawak na lupa. “

Napabuntong-hininga si Papa. “ ’Yon na nga ang problema. Wala talaga kaming pagkukunan ng gano’ng kalaking pera. At nahihiya na rin ako kay Ate, “ sabi niya, sabay iwas ng tingin.

Sandaling tumahimik ang mesa. Mabigat ang problemang nakapatong sa pagitan naming lahat. Hindi naman kami mayaman—at kahit may kaya sina Kuya Carlo, gaya nga ng sabi ni Papa, nakakahiya na talagang umasa pa.

Ramdam ko ang bigat sa dibdib ko; alam kong bakas na bakas sa mukha ko ang pag-aalala para sa pamilya namin.

Napatingin si Kuya Carlo sa akin na nasa tabi ko lang. Matagal. Parang sinusukat niya kung gaano na kalalim ang pinapasok kong responsibilidad. Pagkatapos, dahan-dahang lumapat ang kamay niya sa tuhod ko at marahang piniga. Hindi siya sanay na makita akong ganito.

“ May ipon naman ako, “ sabi niya, diretso. “ At hindi ko kayo matitiis. Halos kayo na rin ang nagpalaki sa akin e. “ Inabot ang pitsel ng tubig at nagsalin sa baso niya. “ Hindi muna ako papasok bukas. Aasikasuhin natin ’to ha. ’Wag kayong mag-alala. “

Doon ako napasandal sa upuan.

“ Kuya, “ sabi ko, “ paano ka naman namin mababayaran? “ Huminga ako nang malalim bago ko itinuloy. “ Ganito na lang—’yung sahod ko kay Tiya, sa’yo ko na lang ibibigay. Huwag mo munang galawin. Ipasok mo lang sa bangko hanggang makabuo ng isang milyon. Wala akong pakialam kahit gaano katagal. Ang mahalaga, mabayaran ka namin. Kung papayag ka. “

“ Oo naman, “ sagot niya agad, may bahid ng ngiti. “ Matatanggihan ko ba ang paborito kong pinsan? “ Muli niyang inilapag ang kamay sa tuhod ko, mainit at panatag. “ Alam n’yo, mas maganda siguro kung mag-inuman tayo mamaya. Para mabawasan ’yang mga lukot sa mga mukha n’yo. Bukas na bukas, lalakarin natin ’to. Ayos? “

“ ’Yan! ’Yan ang kanina ko pa hinihintay! “ biglang singit ni Randell, sabay bilis sa pagsubo ng pagkain. Sa gilid, nakatitig lang si Misha sa kaniya, hindi malaman kung maiinis o matatawa.

“ Naku, Randell, “ umpisa ni Mama, kita ang inis na bumabalik, “ pati ba naman dito, inom pa rin ang nasa isip mo? Pag-uuntugin ko na kayong dalawa ni Jack. “

“ Hindi naman araw-araw, ’Tita, “ depensa ni Randell, kunwaring mahinahon. “ May trabaho na ’ko—gabi nga lang ang pasok. Kaya pwede akong uminom ngayon. “ Sabay nguso niya sa akin. 

“ Ayan oh, siya ang kotongan n’yo. Tsaka sa totoo lang, hindi naman ganun kahirap ang problema n’yo. Kung gugustuhin lang ni Jack, kahit ilang milyon pa ’yan, kaya niyang kitain. “

“ Gago ka talaga, “ sabi ko, sabay iling ni Kuya Carlo. “ Kumain ka na nga lang. Ikaw na rin bumili ng beer. “ Huminga ito ng malalim saka tumingin kina Mama at Papa. “ Tamang-tama rin ’to para makatulog tayo nang maayos. O, ngiti na diyan, Tiya at Tiyo. Maraming paraan. ’Wag na tayong malungkot ha. “

Lumipat kami sa garahe ni Kuya Carlo—’yung kalahating bubong lang, may mahabang mesa na bakas na ang ilang tag-init at tag-ulan na pinagdaanan nito. Doon madalas ang inuman; sapat ang ilaw, sapat ang hangin, at sapat ang ingay para hindi marinig ang sarili mong iniisip.

Bumili si Randell ng dalawang case ng beer na para bang birthday niya. Si Papa ang unang pinagsalinan ni Kuya Carlo, maayos ang galaw, parang may seremonyang sinusunod. Si Mama naman, naupo na sa gilid, hindi naman talaga ito galit sa inuman, galit lang ito pag araw-araw na.

“ O, para sa bahay natin, “ bungad ni Papa, sabay taas ng baso.

“ Sa pogi kong anak, “ dagdag ni Mama.

“ At sa… pogi din ako, “ singit ni Randell, sabay untog-untog ng baso.

Nagkatawanan kami. Maging ako, hindi na napigilang ngumiti. At nagsimula ang gabi na masaya at wala nang halong pangamba.

C27: Kinship

Maagang natulog sina Randell at Misha. Napagbulungan pa nga namin ni Randell si Angel—balak sana naming dumaan doon, pero minabuti na naming ipagpaliban para hindi maabala ang lakad nila kinabukasan. Hindi na rin nila tinapos ang inuman dahil sasamahan ni Randell si Misha sa pag-aapply nito. Sa sala na lang sila natulog; pansamantala nilang ipinagamit ang kwarto sa mga magulang ko. Sina Mama at Papa naman ay agad ding nahiga.

Kami na lang ni Kuya Carlo ang naiwan sa garahe, tuloy pa rin ang inuman. Tahimik ang paligid, tanging tunog ng bote at paminsang huni ng kuliglig ang sumisingit sa pagitan ng mga basyo.

“ Kuya, “ umpisa ko, binabasag ang katahimikan, “ ’yung napag-usapan natin kanina… ayos lang ba talaga sa’yo ’yon? Baka kasi may iba ka pang pinaglalaanan ng pera. Alam mo namang hindi ko ’yon mababayaran agad. “

Ramdam ko ang bigat ng pag-aalala sa sarili kong boses. Kahit masaya ang naging kwentuhan kanina, hindi pa rin maalis sa isip ko na baka biglaan lang ang naging desisyon ni Kuya Carlo—na baka nadala lang siya ng sitwasyon.

“ Oo naman, “ sagot niya agad, kalmado. “ May educational plan naman ang pamangkin mong si Uno. At kung sakali man, may matitira pa rin sa ipon ko. May bahay naman kami, maayos ang trabaho ko. Kaya ’wag kang mag-alala. Para lang sa retirement ko ’yung perang ’yon. “

Tumango ako, kahit hindi pa rin tuluyang gumagaan ang pakiramdam.

“ Ah… oo nga pala, “ sabi ko, saka lumagok muna ng beer bago magpatuloy. “ Matagal nang hindi umuuwi sina Ate Sab, ’no? Ang tagal na yata ng extension nila. Hindi pa ba magaling ang biyenan mo? “

Sandaling natigilan si Kuya Carlo. Umiling siya nang bahagya bago sumagot. “ Ahm… hayaan mo na. Baka gusto lang nilang lumanghap ng sariwang hangin, “ sabi niya. Ngumiti siya, pero kita ko ang lungkot na dumaan sa mga mata niya—mabilis, pero hindi nakaligtas. Alam kong hindi totoo ang sagot niya. At alam ko ring may mga bagay na hindi pa siya handang ikwento. Kaya hinayaan ko na lang, tahimik na ibinalik ang tingin sa bote sa kamay ko.

“ Anong plano mo ngayon, Kuya? “ tanong ko. Gusto ko lang maputol ang katahimikan.

“ Tulungan ang paborito kong pinsan, “ sagot niya, diretso. “ Magtrabaho. At hayaan na lang mangyari ang mga bagay-bagay. “

Napangiti ako nang bahagya. “ Bakit mo ’ko paborito? “ Sa pagkakataong ito, diretso na akong tumingin sa kaniya. “ Hindi naman tayo magkadugo. “

Doon siya napatingin sa akin. Matagal. Parang may gustong sabihin pero nagdadalawang-isip kung ilalabas ba sa bibig niya.

“ Wala akong kapatid, Jack, “ simula niya, mabagal ang salita. “ Bata pa ako nang mamatay si Papa. Itong bahay lang na ’to ang naiwan niya sa akin. “ Saglit siyang tumahimik bago nagpatuloy. “ Pagkatapos noon, nag-abroad si Mama para mabuhay kami, at siguro para makalimot na rin. Nakahanap na rin siya ng bagong asawa doon. Kaya bihira na lang din siya makauwi. “

Huminga siya nang malalim. “ Kaya mas madalas akong nasa inyo noon, dahil hindi ko pa kayang mag-isa. Ikaw lang ang itinuring kong kapatid, kasi wala namang ibang pagpipilian. “ Bahagya siyang napatawa. “ Halos Mama at Papa mo na ang nagpalaki sa akin. “

Muling bumalik ang tingin niya sa akin—diretso na ngayon, wala nang pagkailang. “ Kaya kung tatanungin mo ako, Jack—kung bakit kita paborito—ikaw na mismo ang sagot. Madalas mo akong tuksuhin sa iba’t ibang paraan, pero kahit minsan, hindi mo ako hinusgahan. “

“ Minsan ba, “ tanong ko, nasa pagitan ng biro at seryoso, “ naisip mong bumigay sa mga tukso ko? “

Sandali siyang natigilan bago bahagyang napangiti—ngiti ng pagod na. “ Uhm… minsan, “ pag-amin niya. “ Sa gwapo mong ’yan, sa katawan mong ’yan—sino ba naman ang hindi? “ Huminga siya nang malalim. “ Naalala ko pa nga noong mga bata pa tayo. Nakita kitang nagsasarili sa bukid. Natulala na lang ako. Pero hindi kita nilapitan. “

“ Pero pinanood mo ako? “ tanong ko.

Marahan siyang tumango.

“ Anong naramdaman mo noon, habang pinapanood ako? “

Umiling siya nang bahagya, parang nahihiya sa tanong. “ Ano ba namang tanong ’yan. Bata ka pa noon pero… gwapo ka na. Maayos ang tindig mo. Kahit sino— “

“ Nalibugan ka ba? “ putol ko.

Muli siyang tumango. “ Pero alam kong hindi puwede, “ dagdag niya agad. “ Pinsan kita. “

Hindi pa rin ako tumigil. “ Kahit hindi sa akin, Kuya… minsan ba, pinagbigyan mo ang sarili mong gawin ’yung totoong gusto ng katawan mo? “

Tumango siya ulit—pero ngayon, biglang nanginig ang balikat niya. Hindi na niya napigilan. Dumaloy ang luha mula sa mga mata niyang kanina pa pinipilit na maging matatag. “ Isang beses, “ sabi niya, basag ang boses. “ Pero hindi maganda ang nangyari.“ Napapikit siya sandali. “Iniwan ako ng asawa’t anak ko. “

Tahimik ang paligid. Ramdam ko ang bigat ng bawat salitang binibitawan niya.

“ Kaya pinagsisihan ko ’yon, “ patuloy niya. “ Kaya kahit anong tukso mo sa akin mula nang dumating ka rito… pinipilit kong hindi bumigay. “ Tumingin siya sa akin, puno ng takot na matagal nang kinikimkim. “ Dahil baka… pati ikaw mawala rin sa ’kin. “

Hindi na ako nagpatumpik-tumpik. Lumapit ako at niyakap si Kuya Carlo habang tuluyan na siyang humagulgol. Tama pala ang hinala ko—iniwan talaga siya ng asawa niya. Pero hindi ko inakalang dahil iyon sa lalaki.

“ Hindi kita iiwan, “ sabi ko agad. “ Ano ka ba, tanggap kita Kuya. E ano ngayon kung bading ka, e ’di may pinsan na akong bading. “

Suminghot siya, pilit na tumatawa sa pagitan ng luha. “ Grabe ka talaga, “ sabi niya, paos ang boses.

“ Pasensiya na, hindi ko alam kung paano pagagaanin ang loob mo eh, “ sagot ko. “ Hindi naman ako ginawa para mang-alo ng tao. Ginawa lang yata ako para kumantot eh. “

Biglang—

“ Punyeta talaga ’yang bibig mo, Jack! “

Sabay kaming napalingon. Si Mama—nakikinig pala. Hindi galit ang mukha niya, kundi puro pag-aalala. Lumapit siya agad kay Kuya Carlo at niyakap ito nang mahigpit. “ Jusko po, Carlo, “ sabi niya habang hinahaplos ang likod nito. “ Bakit hindi ka nagsasabi? Hindi mo kailangang sarilinin ’yan. “

“ Ayaw ko pong istorbohin pa kayo, Tiya, “ nanginginig na sagot ni Kuya. “ Ayoko ngang may makaalam. “

“ Anak, hindi pwede ’yan, “ mariing sabi ni Mama. “ Ruben! Halika nga rito. “

Tinawag ko si Papa. Nang marinig niya ang kuwento, niyakap din niya si Kuya Carlo—dalawa silang bumalot sa kaniya. “ Makikinig kami, “ sabi ni Papa. “ Pero kailangan din may gawin. Para sa anak mo. Para sa sarili mo. “

Tumango si Kuya, mas buo na ngayon ang paghinga.

“ Tanggap ka namin, Carlo, “ dagdag ni Mama. “ Buong-buo. Walang kondisyon ha. “

Nagbiro na ako para pagaanin ang paligid. “ Kuya, kung naghahanap ka ng boyfriend, ako na lang ha. “

“ Jack! “ singhal ni Mama.

“ Ma? “ sagot ko agad. “ Joke lang ’yun. “

Napangiti si Kuya Carlo sa gitna ng pamumula ng mga mata. At doon ko lang naintindihan—kahit bulok ang pag-iisip ko minsan, sapat na pala kahit ang manatili lang.

Ako na ang nagligpit ng mga pinag-inuman. Si Mama naman ay halos palayasin na ako; wala talaga siyang tiyaga sa mga ganitong eksena ko. Maging sina Randell at Misha ay naalimpungatan sa nangyari, pero agad din namang nakatulog muli.

Pagkatapos maglinis, agad akong lumabas. May ilang bote pa akong dinala at inuwi sa apartment. Doon na lang ako nagpatuloy uminom, mag-isa, sa tahimik na lugar. Nang maubos ang laman ng bote, diretso na akong pumasok sa banyo at naligo—hinahayaan ang tubig na hugasan hindi lang ang balat ko, kundi pati na rin ang lahat ng tensyong namuo sa katawan ko.

Nang matapos ako ay saka ako humiga sa kwarto. Katabi pa rin si Lance na tahimik kahit alam kong gising pa siya. Madalas kapag nakahiga na ako ay kusa nang umiikot ang katawan niya para yumakap sa akin. Pero ngayon, wala. Hindi naman ako nangulit, hindi ko na rin siya pinansin. Baka hanggang ngayon ay galit pa rin dahil napahiya ko siya kanina. Ayaw ko namang humingi ng tawad nang paulit-ulit. Swerte nga siya, narinig niya akong nag-sorry na hindi ko naman ginagawa kapag hindi ko gusto.

“ Hindi ka man lang magso-sorry sa akin? “ biglang sabi niya. Naimulat ko naman agad ang mata ko.

“ Tangina, nag-sorry na ako kanina ah, “ sagot ko na may inis ang tono.

“ Iba ’yun, inutos lang sa’yo ng Mama mo ’yun, “ ganti niya. “ Pero ikaw, hindi ka pa talaga nagso-sorry sa akin. “ Dinig na dinig ang pagtatampo niya. Hinatak ko na lang siya at inihiga ang ulo niya sa dibdib ko. Napadantay siya sa akin, ang tuhod niya ay nasa ibabaw ng bukol ko sa shorts.

“ Ang baho mo, “ bulong niya.

Hinawakan ko ang kamay niya at ipinasok sa loob ng shorts ko. “ Pero ’yung burat ko, mabango. “

Binawi niya ang kamay niya saka siya sumampa sa ibabaw ko. Nakatukod ang dalawang kamay niya sa dibdib ko habang ang pwetan niya ay dumiin sa ulo ng alaga kong nag-uumpisa nang tumigas. Dumausdos ang mga kamay niya sa leeg ko, ang mga labi niya ay mainit na kumikiskis sa tenga ko.

Napayakap ang isa kong braso kay Lance habang ang isa ay dumiin sa pwetan niya, halos kadyutin ko siya sa bawat paghigpit ng kapit ko. Iba ang tama kapag nagsama ang alak, libog, at ang amoy ni Lance. Gumapang ang kuryente sa buong katawan ko nang dilaan niya ang tenga ko—isa sa pinakamatindi kong kahinaan na bihirang may gumagawa.

“ Lance, itigil mo ’yan. Makakantot kita nang ’di oras, “ bulong ko, pigil ang ungol. Umupo siya nang tuwid sa ibabaw ko at may inabot sa gilid ng kama na inihagis sa dibdib ko: condom at lubricant. Lalo akong nag-init.

Mabilis naming hinubad ang lahat ng saplot. Sinimulan niyang dilaan ang leeg ko pababa sa dibdib. Itinutulak ko na ang ulo niya pababa sa kargada ko pero hindi siya sumusunod; sa halip, bigla niyang kinagat ang utong ko. Masakit, pero masarap.

“ Ahh, tangina mo ka. “ Iginudngod ko siya sa dibdib ko hanggang sa dumako na siya sa kanina ko pa hinihintay. Walang pasabi, nilulon niya ang burat ko nang buong-buo.

“ Ahhh… Lance… “ Mariing ungol ko sabay baon ng mga daliri sa buhok niya. Wala siyang preno. 

Ramdam ko ang bawat dulas ng lalamunan niya, sinasagad ang bawat pulgada hanggang sa marinig ang tunog ng laway na sumasabay sa kadyot ng ulo niya. Hinihigop niya pati ang natitirang tama ng beer sa utak ko.

Binuhat ko siya nang pabaliktad at inihiga sa kama. Sa ilalim ng madilim na silid, tanging ang malalim naming hininga ang naririnig. Mabilis kong isinuot ang proteksyon. Sa bawat haplos, ramdam ko ang panginginig niya—hindi dahil sa takot, kundi sa pananabik. Sa pagkakataong ito, alam kong handa na siya.

“ Kaninang umaga ka pa makulit ha, tuhog ka sa akin ngayon, “ bulong ko bago dahan-dahang pumasok.

“ Ahbp! “ Ungol niya sabay pigil ng hininga. Marahan kong hinugot at ibinaon ulit hanggang sa masanay siya. Nang lumuwag na, binarurot ko na ang pagkadyot.

Niyakap ko siya at ibinaon nang sagad. Binaligtad ko ang posisyon—ako ang nasa ilalim habang nakapasok pa rin ang kargada ko. Niyakap ko siya nang mahigpit saka ko binarurot paakyat. Kinagat ko ang balikat niya sa gigil. Nakakapit lang siya sa leeg ko hanggang sa makaramdam ako ng mainit na likidong dumaloy sa tiyan ko. Nilabasan siya nang hindi man lang nagjajakol.

Ipinagpatuloy ko ang pagbayo hanggang sa maramdaman ang sarili kong pagputok. Tatlong madidiin at malalalim na kadyot hanggang sa…

“ Ahhh! “ Iniangat ko ang pwetan ko, baon na baon. Bumagsak si Lance sa dibdib ko, kapwa kami kapos sa hininga.

“ Okay na ba ’tong sorry ko? “ tanong ko. Muling bumalot ang braso niya sa leeg ko.

“ Hindi pa. Gusto ko gawin mo ulit sa banyo. “

“ Gusto mo paliguan kita ng tamod? “ Muling tumigas ang titi kong nasa loob niya pa rin.

“ Gusto kong lunukin, “ sagot niya na muling nagpainit sa akin.

Sa kalagitnaan ng madaling araw, binuhat ko siya patungo sa banyo—nananatiling nakakabit ang katawan namin sa isa’t isa habang unti-unting napapalitan ng tunog ng umaagos na tubig ang katahimikan ng gabi.

C28: The Substitute

Umaambon. Hindi mainit at maganda ang ihip ng hangin. Mukha namang hindi lalakas ang ulan dahil hindi naman ganoong kadilim ang kalangitan. Naglalakad ako papunta kina Kuya Carlo matapos kong palitan ng bagong bintana ang unit nina Ate Ellen. Wala namang nangyaring mahalay sa amin dahil nandoon ang ilang barkada ng anak niyang si Nico, kaya hindi rin kami makapuslit kahit hipo-hipo lang. Bawi na lang daw kami sa susunod.

Nang makarating ako sa gate nina Kuya Carlo ay agad siyang bumungad sa akin. Ito ang kauna-unahang pagkakataon na nakita ko siyang maaliwalas ang mukha. Walang pilit na ngiti, kahit na ramdam pa rin na may dinadala siyang mabigat sa loob.

“Kuya, nasaan sila Mama?” agad kong tanong nang makalapit ako sa kaniya.

“Ah, pinuntahan ’yung kaibigan ni Tiya, ninang mo raw. Malapit lang daw dito.”

“Ah, baka si Ninang Jenny. Baka papasok si Mama bilang Mama-sang sa club,” biro ko sabay tawa.

Bahagyang nakatuwad si Kuya sa harap ko habang nagwawalis. Ginagawang abala ang sarili para hindi makapag-isip ng kung ano. Alam ko, nagkausap na sila ni Ate Sab dahil pinilit silang pag-usapin nina Mama. Nagkapatawaran na raw, pero mukhang nakakita na ng bago si Ate kaya kahit papaano ay may lungkot pa rin sa mukha ni Kuya Carlo. Nakakaawa. Kung may magagawa lang ako para pasayahin siya, gagawin ko.

Napansin ko ang pag-atras ni Kuya papalapit sa akin. Nakatuwad pa rin siya pero hinayaan ko lang siyang makalapit. Isang hakbang pa niya paatras ay bigla na lamang bumunggo ang likuran niya sakto sa bukol ko na idiniin ko pa nang kaunti para mas maramdaman niya. Bigla siyang napatayo nang tuwid at napatingin sa akin.

“Ikaw, puro ka kalokohan. Kumain ka na ba? May niluto ako diyan, si Lance yayain mo rin,” sabi niya. Nilapitan ko siya at niyakap. Walang halong biro, walang kalokohan. Naaawa talaga ako sa Kuya ko.

“Kuya, ’pag nalulungkot ka, puntahan mo lang ako ha,” sabi ko at lalo ko pang hinigpitan ang yakap sa kaniya. Pero dahil ayaw ko ng madramang tagpo, biniro ko na rin siya. “Kung naghahanap ka ng lalaki, nandito lang ako. Gwapo, macho—” pagyayabang ko sabay kuha ng kamay niya, “at may malaking titi.”

Napakislot ang alaga ko sa loob ng shorts nang hawakan niya ito. Damang-dama niya kung paano ito unti-unting tumitigas sa kamay niya.

“Jack, top ako eh,” napakunot ang noo ko sa sinabi niya. “Nagpapakantot ka ba?”

“Ulol. Sa laki ng titi ko, magpapakantot ako? ’Di siguro,” sabi ko sabay hawak sa kamay niya para i-jakol sa labas ng shorts. “Ikaw na lang kantutin ko. Promise, masasarapan ka.” Matigas na talaga ang alaga ko nang bigla niya itong pigain nang sobrang sakit—banda pa naman sa may itlog kaya lalo akong napangirit. Mas masakit pa kaysa sa pingot ni Mama. “Araaay!”

“Makulit ka ha,” sabi niya saka niya binitawan. Napaluhod ako sa sakit habang sapo-sapo ang alaga kong biglang lumambot. “Kumain ka na diyan,” sabi niya saka nagpatuloy sa pagwawalis na tila natatawa pa.

“Tangina, ang sakit talaga, Kuya,” sabi ko na hindi pa rin makatayo. “Daming naghahabol sa burat ko tapos sasaktan mo lang.”

“Pinipilit mo ’ko eh,” sabi niya sabay tayo nang tuwid sa harapan ko. “Jack, kahit na aminado akong nalilibugan ako sa’yo, hindi ko pa rin magagawang patulan ka. Ikaw lang ang kapatid ko sa mundong ’to. Mahal na mahal kita at hindi ko sisirain ang relasyon natin dahil sa kalibugan. Natuto na ako sa isang pagkakamali ko. Kaya ikaw, kumain ka na lang diyan at maghanap ng ibang kukulitin.”

“Eh, papaano ka nga? Gusto lang kitang pasayahin. Saka ito lang ang alam kong paraan para sumaya ka.” Unti-unti akong tumayo para magkausap kami nang maayos.

“Hindi na kailangan ’yan. Masayang-masaya na akong nandiyan kayo para sa akin. Saka kung maghahanap man ako ng ganiyang klase ng saya, marami akong pagkukunan niyan. Aba, wala ka yatang tiwala sa akin eh. Marami ring nagkakagusto sa akin, mahal ko lang talaga si Sab.”

Sa sandaling iyon ko lang naintindihan na hindi lahat ng tao ay kaya kong pasayahin sa paraan ko.

Sinabayan ako ni Kuya sa pagkain; halos mag-aala una na rin kaya medyo nagutom na ako. Habang nasa hapag kami ay siya namang dating nina Randell at Misha.

“Oh, kumusta na ang lakad niyo?” bungad na tanong ni Kuya Carlo.

Napatingin ako kay Randell. Sa halos isang linggo nilang paglakad sa aplikasyon ni Misha ay bakas na ang pangangalo-mata niya. Mukhang hindi na siya natutulog; papasok sa gabi sa spa ni Vince at pag-uwi naman ay maghahanda na para samahan si Misha. Pero sa ngiting dala ni Randell ngayon, mukhang may magandang balita.

“Nakapasok din sa wakas!” masiglang sagot niya. “Orientation niya sa isang araw. Tapos pwede na akong matulog nang maayos. YES!” Napangiti kaming lahat sa balita bago sila sumalo sa pagkain.

“Mabuti naman. Congratulations, Misha,” pagbati ni Kuya Carlo.

“Sobrang saya ko, love. Parang makakantot kita mamaya,” ang walang prenong bibig ni Randell sabay pisil sa pisngi ni Misha.

“Sali ako,” singit ko naman.

“Kumain na nga lang tayo. Ang hirap niyo talagang kakwentuhang dalawa,” ani Kuya Carlo sabay kuha ng ulam.

Naayos na nina Kuya Carlo at ng mga magulang ko ang pag-transfer ng pera sa bangko ni Papa. Nakausap na rin nila ang anak ng may-ari ng lupa na masaya namang naghihintay sa pormal na paglipat ng titulo. Naisip ko ring tawagan ang mga kapatid ko sa Ilocos, pero sandali lang kaming nagkausap dahil nasa school pa sila.

“Ay pre, sumama ka pala sa akin kina Vince,” paalala ni Randell habang nagyoyosi kami sa garahe. “Ipapaayos daw ’yung lababo niya. Magpapaalam din akong hindi muna papasok. Kailangan ko talagang matulog, nahihilo na ako sa daan eh.”

“Sige,” sagot ko na may halong inis. “Para pagkatapos kong tanggalin ang bara sa tubo ng lababo niya, ipatanggal ko rin ’tong bara ng tubo ko. Tangina kasi nitong si Lance eh, napakaarte.”

“Bakit, ano na namang ginawa?”

“Eh, sinanay niya kasi akong chinuchupa tuwing umaga. Kaya kanina, habang tigas na tigas ako, inakyat ko siya. May lakad daw siya; bawi na lang daw ako mamayang gabi. Tangina, nilayasan ako nang hindi man lang tinitignan ’tong burat ko! Hindi rin ako makaiskor kay Ate Ellen dahil nandoon ’yung mga barkada ni Nico. Si Kuya Carlo naman, walang pag-asang bumigay. Sa bitin ko ngayon, pre, baka magjakol na lang ako rito.”

Natawa si Randell sabay tapik sa balikat ko. “Tara na nga, puntahan na natin si Vince. Delikado na ’yan—baka pati ako, makantot mo na.”

Pagdating namin sa bahay ni Vince ay naghihintay na siya sa gate. Agad kaming pumasok sa loob at dumiretso sa lababo, pero lalo lang akong nabuwisit pagkakita sa sitwasyon. Akala ko kasi ay mag-isa lang si Vince. Nandoon din pala ang kaibigan niya, at nag-iinuman silang dalawa.

Hindi na maipinta ang mukha ko sa pagka-badtrip. Pilit na lang ang bawat ngiti ko dahil talagang masakit na ang bayag ko sa bitin.

“Vince, kailangang tibagin ’tong semento,” sabi ko matapos suriin ang lababo. Mali ang drainage system at maliliit ang tubo na direktang nakabaon sa semento. “Pahingi ng ballpen at papel, ililista ko ’yung kailangang bilhin.”

Nang maiabot ang kailangan ko, seryoso kong inilista ang lahat. “Kailangang kumpleto ’yan para matapos ’to ngayon. Sisimulan ko na ring tibagin para pagbalik niyo, ikakabit na lang.”

“Cha, maiwan muna kita ha? Sandali lang kami,” paalam ni Vince.

“Sige lang, kahit tagalan niyo pa,” sagot ng babae sabay kindat kay Vince.

Nang maiwan kaming dalawa, agad kong hinubad ang damit ko at nagsimulang tumibag. Tagaktak ang pawis ko sa hubad na katawan nang matapos ako. Bahagyang gumaan ang pakiramdam ko pero nandoon pa rin ang inis at bitin sa loob ko.

“Hi, I’m Cha. Uminom ka muna,” alok niya habang inaabot ang baso ng beer.

“Jack,” maikli kong sagot sabay pilit na ngiti. “Salamat, pero hindi ako umiinom ’pag may trabaho.”

“Ganoon ba?” Pinasadahan niya ng tingin ang bawat kalamnan ko. “Nice muscles… ang hot din ng mga tattoo mo.” Ramdam ko ang lagkit ng tingin niya habang binabasa niya ang kaniyang labi—isang paanyayang hindi mahirap basahin.

Napangisi ako. Maganda siya, maputi, at bakat na bakat ang malulusog na suso sa hapit niyang damit. Kitang-kita na wala siyang bra sa ilalim. Kung siya na mismo ang naglalatag ng motibo, sino ako para tumanggi?

Bigla siyang tumalikod para kumuha ng paper towel sa sala. Pagbalik niya, imbes na iabot ito ay direkta niyang idinikit ang papel sa leeg ko para punasan ako. Sa sobrang lapit niya, sinadya kong idikit ang kamay ko sa ilalim ng suso niya. Hindi siya umatras.

“Nice snake tattoo. Pero bakit tago sa loob ng shorts?” tanong niya habang nakayuko sa harapan ko sabay tingala sa akin. “Nahihiya siguro dahil bulate lang ’yan at hindi totoong ahas.”

Napangisi ako sa pang-iinsulto niya. “Baka mapunit ka diyan,” sagot ko sabay piga sa suso niya. Hinila ko ang kamay niyang may towel at idiniin sa matigas na bukol sa shorts ko. “May pawis din dito… punasan mo.”

Namilog ang mga mata niya nang makapa ang sukat ng bulate na sinasabi niya. Pasimple kong inilabas ang ulo ng alaga ko na punong-puno na ng paunang katas.

“Sorry, nagalit. Tinawag mo kasing bulate ’yung sawa,” sabi ko sabay tabig sa mukha niya para dumikit ang labi niya sa ulo ng alaga ko. Mas lalo akong napangisi nang kusa siyang lumuhod at ibinaba ang shorts ko. Halos lumuwa ang mata niya nang makita ang kabuuan.

“Pagmasdan mong mabuti.” utos ko. “’Yan ang bulateng tutuhog sa dalawang bibig mo.” Buong gigil kong hinalbot ang buhok niya para itingala ang mukha niya, bago ko pinagsasampal ng batuta ko ang kaniyang pisngi at labi. Nang umagos ang katas ko sa ilong niya, agad siyang ngumanga—at doon ko na ipinasak nang malalim ang alaga ko sa lalamunan niya.

Matapos ko siya kantutin sa bibig, isinalya ko siya sa pader at hinablot ang laylayan ng kaniyang damit. Wala ngang bra.

“Band-aid? Tangina,” asar kong sabi nang makita ang dalawang bilog na nakatakip sa mga utong niya. Marahas ko itong hinablot at tinanggal. Napaungol siya sa hapdi, pero agad kong nilunod ang boses niya nang sumuso at kumagat ako sa dibdib niya nang may gigil.

Habang nilalamas ko ang mga suso niya, gumapang ang kamay ko sa ilalim ng miniskirt niya. Pagkapa sa manipis na tela, walang pasabi kong pinunit ang kaniyang panty mula sa pundilyo.

“Wala akong baong panty…” hingal na reklamo niya.

“Hindi mo kailangan niyan. Siguradong hindi ka rin makakalakad pauwi pagkatapos kitang tuhugin,” banta ko. Ipinasok ko ang tatlong daliri ko sa butas niya at mabilis siyang kinalikot. Matambok at basang-basa ang puki niya, tila sanay na sanay sa araw-araw na kantutan.

Pinatayo ko siya nang tuwid, idinikit nang husto sa pader habang ang dalawang kamay ko ay nakasakal nang bahagya sa leeg niya. Napatingala siya, pilit na naghahabol ng hininga. Bahagya kong ibinaluktot ang tuhod ko bago ko itinutok at isinagad ang buong kargada ko sa loob niya.

Napatingkayad siya sa lalim ng pagkabaon. Hinugot ko ito hanggang sa dulo na lang ang nakapasok, bago ko muling ibinaon nang buong puwersa.

“Ahhh!” hiyaw niya habang binobomba ko ang kaniyang butas nang walang preno.

Sa tindi ng sarap, kusa na siyang sumampa sa akin. Inangkla niya ang magkabilang binti sa baywang ko habang ang mga braso ko ay nakatukod sa pader. Bigla akong tumigil sa paggalaw. Sa pagdulas ng katawan niya, tuluyang nahugot ang titi ko. Kumapit siya sa leeg ko at pilit na ginagabayan ang batuta ko pabalik sa kaniyang puki.

Nanatili akong walang kilos, napapangisi lang habang pinapanood siyang nahihirapang ipasok ulit ang burat ko sa loob niya. Nang magtagumpay siya, muling nilamon ng kaniyang hiwa ang buong haba ko, pero hinayaan ko lang siyang gumalaw mag-isa.

“Please, Jack, kantutin mo ’ko,” pagmamakaawa niya, hirap na hirap igalaw ang balakang para lang makuha ang lalim na hinahanap niya.

“Tangina pre, nagmamakaawa na ’yan oh.” Sabay kaming napalingon nang marinig ko ang boses ni Randell, mabilis nitong isinara ang pinto. Si Vince naman ay nakatulala habang pinapanood ang kaibigan na pilit ipinapasok ang titi ko sa butas niya.

Nagngisian kami ni Randell, alam kong pareho kami ng iniisip.

C29: The Showpiece

Pilit na isinasampa ni Cha ang kaniyang mga binti sa baywang ko. Nakakapit ang isang braso niya sa leeg ko habang ang kabilang kamay ay pilit na itinitutok ang batuta ko sa kaniyang butas. Nakatukod lang ako sa pader, nananatiling estatwa at hindi kumikilos. Nang matagumpay niyang maipasok ang ulo, biglang dumulas ang binti niya kaya muling nabunot ang alaga ko.

Pinanood ko lang kung paano siya maghirap na maipasok ulit ang burat ko. Bakas na ang inis sa mukha niya, pero nginingisian ko lang siya. Inulit niya ang ginawa niya kanina, itinutok, at sa wakas ay naisagad ang pagkakabaon sa sarili niya.

“Please, Jack… kantutin mo ’ko,” pagmamakaawa niya, hirap na hirap igalaw ang balakang para makuha ang lalim na hinahanap.

“Tangina pre, nagmamakaawa na ’yan o,” sabay kaming napalingon nang marinig ang boses ni Randell. Mabilis niyang isinara ang pinto habang si Vince naman ay nakatulala, parang hindi makapaniwala sa nakikita—ang kaibigan niyang pilit na nagpapakantot sa akin.

Nagngisian kami ni Randell. Alam ko ang iniisip niya. Nang masiguro niyang naka-lock ang pinto, agad siyang naghubad ng lahat ng saplot. Dahil hindi pa ganoon katigas ang kaniyang alaga, binalingan niya si Vince.

“Patigasin mo ’to ng bibig mo, Vince.” Akmang luluhod na si Vince pero pinigilan siya ni Randell. “Maghubad ka muna. Lahat kami nakahubad na, o.”

“Andiyan si Cha… nahihiya ako,” halos pabulong na sagot ni Vince.

“Tangina, tingnan mong mabuti kung paano ikiskis ng kaibigan mo ’yung burat ni Jack sa puki niya. Babae ’yan, hindi nahihiya—ikaw pa? Hubad na! Alam kong na-miss mo ’to.” Iwinasiwas ni Randell ang kaniyang titi sa mukha ni Vince at agad na hinabol ng bibig nito. “Kung gusto mong makantot din gaya ng kaibigan mo, bilisan mo.”

Ilang sandali pa, hubo’t hubad na rin si Vince. Lumitaw ang malagubat niyang bulbol at maliit na patutoy na tila kinakain na ng taba ng kaniyang puson. Walang pasabi namang pinagpupunit ni Randell ang manipis na kurtina ni Vince.

“Akin na ang kamay mo,” utos ni Randell.

“Anong gagawin mo?” may takot na tanong ni Vince.

“Gusto mo bang makantot o ayaw mo?”

Hindi na sumagot si Vince. Pinaupo siya ni Randell sa sofa nang nakaluhod bago itinali ang kaniyang mga kamay at paa sa grills ng bintana. Walang ibang pagpipilian si Vince kundi ang manatiling nakabukaka at nakaluhod sa sofa, habang ang kaniyang patutoy ay nagsisimula nang umusli pero hindi niya ito mahawakan.

Sinimulan ni Randell na jakulin ang sarili at nilaro ito sa mukha ni Vince. Pinapalo-palo niya ang kaniyang titi sa mukha nito at paminsan-minsang tinutuksong ipasok sa bibig na agad namang hinahabol ni Vince. Bago pa makatikim, aatras si Randell hanggang sa tumulo na lang ang laway ni Vince sa pagkakanganga. Sa huli, binusalan ni Randell ng sariling brief si Vince at tinalian ang bibig nito.

Matapos ang preparasyon ni Randell, binuhat ko si Cha at pinaluhod sa lamesita sa gitna ng sala. Lumapit din ako kay Vince para ipahid ang matigas kong alaga sa mukha niya. Inilapit niya ang ilong para amuyin ang kargada ko.

“Mabango? Masarap? Pero papaano mo isusubo kung may takip ’yang bibig mo?” panunukso ko habang tinatampal-tampal siya ng ari ko sa pisngi.

Ilangs andali pa ay narinig ko ang pagduwal ni Cha. Umatras ako para panoorin naman kung paanong kantutin ni Randell ang bibig nito. Naduduling na ang babae sa tuwing isinasagad ni Randell ang kargada sa kaniyang lalamunan. Dikit na dikit ang ilong ni Cha sa bulbol ni Randell sa bawat baon.

Iniharap namin si Cha kay Vince. Inusog ang lamesita nang mas malapit—isang dangkal na lang ang layo sa mukha ni Vince. Kitang-kita niya ang dalawang malalaking burat na hawak ng kaniyang kaibigan.

Mapang-asar din si Cha; ipinapakita niya kung gaano kasarap sa bibig niya ang mga ari namin. Didilaan niya ang ulo ng alaga ko bago ito hihigupin. Nandiyan ding ipinapasak ni Randell ang kaniyang batuta sa lalamunan ni Cha hanggang sa umungol ito. Kitang-kita ang inggit sa mga mata ni Vince, pero wala siyang magawa.

Sinimulan na namin ang totoong laro. Pinahiga namin si Cha sa lamesita, nakalawit ang ulo at bukang-buka ang puki.

“Handa ka na bang masarapan, Cha?” tanong ko.

“Oo… kanina pa ako naghihintay makantot ulit,” sagot niya sabay buka nang husto at kinalikot ang sariling hiwa.

“Tangina pre, ako muna buburat diyan,” ani Randell sabay tapik sa kamay ni Cha. Pinagdikit niya ang hita ng babae at itinulak hanggang sa dumikit sa mga suso nito. Pagkatapos ay kinalikot ng daliri ang nakangiwing butas.

Isa. Dalawa. Tatlong daliri ang ipinasok ni Randell na agad niya namang pinaspasan. Tumingin si Randell kay Vince habang tuloy tuloy na naglalabas masok ang mga daliri sa butas. Pagkatapos ay huhugutin at didilaan ang daliri sa harap ni Vince.

Ibinuka ni Randell ang mga hita ni Cha at muling itinulak palapit sa akin na nasa ulunan. Hinatak ko ang mga binti niya pabuka. Nakatungo si Cha, pilit na pinapanood ang pagpasok ng katigasan ni Randell habang si Vince naman ay tila sasabog na ang ari sa panonood.

“Vince, ikaw sana ’to, o,” tukso ni Randell bago biglaang isinagad ang titi sa puki ni Cha.

“Ahhh!” Namula ang mukha ni Cha nang maramdaman ang kantot-demonyo ni Randell. Sa bawat bayo, umaalingawngaw ang hiyaw niya. Dahil naiingayan ako, binitawan ko ang binti niya at ipinasak ang burat ko sa kaniyang bibig. Ibinaon ko nang sagad; kitang-kita namin pati na ni Vince kung paano bumakat ang hugis ng titi ko sa leeg ni Cha.

Kantot sa baba, kantot sa taas. Maligayang-maligaya ang bawat butas niya. Ginamit ko ang kaniyang malulusog na suso para pang-suporta sa bawat pagbaon ko sa kaniyang bibig.

Nang matapos, muli naming inasar si Vince. Inalis ang lamesita at pinalitan ng maliit na sofa sa tapat niya. Umupo ako at winasiwas ang titi ko sa harap niya bago hinatak si Cha para umupo sa kandungan ko. Sumunod naman ang katawan ni Cha, nakabukaka sa harapan ni Vince. Kitang-kita niya ang bawat detalye ng pagpasok.

“Ikaw ang magpasok, Cha,” utos ko. Tumuwad siya sa harap ko at itinutok ang kargada ko sa kaniyang butas.

Nang makapasok ang ulo, biglang nanginig ang katawan niya nang hatakin ko siya nang mabilis para bumaon nang sagad. Walang pasakalye, walang bwelo—biglang baon. Hindi agad nakakilos si Cha sa sakit at sarap ng biglaang pagpasok. Sisigaw sana siya pero agad siyang sinalubong ni Randell na sumampa sa armrest ng sofa para pasakan ang kaniyang bibig.

“Masarap ba, Cha?” tanong ko. Ungol lang ang isinagot niya. “Sabihin mo kay Vince kung gaano kasarap.”

“Vince… ang sarap maging babae… sana may puke ka ring ganito,” liyad niya habang ipinapakita ang paglabas-masok ng alaga ko. Kinalikot niya rin ang kaniyang kuntil para lalong bumaha ang dagta.

Itinulak ko ang sofa gamit ang mga binti ko para umatras kami. Kinidatan ko si Randell. Pinaharap ko sa akin si Cha habang nakabaon pa rin ang alaga ko at nilamon ang kaniyang mga suso habang binabayo ko siya pataas.

“Ah! Vince, ikaw sana ’to kung naging babae ka lang! Wasakin mo ang puke ko, Jack!” pangaasar ni Cha. Nang marinig iyon ni Randell, pumwesto siya sa likuran ni Cha. Bahagyang tumuwad ang babae sa pag-aakalang sa pwet papasok, hanggang sa iangat ni Randell ang pwetan nito at itunok din sa puke.

“Huwag please… mawawarat ako!” pagmamakaawa niya. Ipinasok ko ang apat kong daliri sa kaniyang bibig para kagatin niya. Ilang sandali pa, ibinaon na rin ni Randell ang kaniyang kargada. Nag-umpisang magkiskisan ang dalawa naming titi sa loob ng iisang butas.

Nabingi ako sa sarap. Napansin ko na lang na nagdudugo na ang kamay ko sa pagkagat ni Cha, pero wala akong naramdamang sakit. Hinahayaan ko lang ang pagkiskis ng titi ni Randell na magpasarap sa akin hanggang sa ako na rin ang bumayo.

“Cha, saan namin ipuputok?” tanong ko nang maramdamang malapit na ako.

“Sa bibig ko… tamuran niyo ’ko please.”

Naunang humugot si Randell. Binuhat ko si Cha at sandaling binayo nang patayo bago ko siya inilapag sa sofa.

“Ha! Ha! Ha! Ayan na!” sigaw ni Randell. Idinikit niya ang ulo ng kaniyang burat sa mukha ni Vince bago nagpakawala ng masaganang semilya. Bakas ang inis kay Cha dahil parang gusto rin niyang matikman ang katas ni Randell, kaya sa akin na lang siya humarap.

Tinabig niya ang kamay ko at siya na ang nagjakol sa akin. Sa lambot ng kamay niya, lalo akong nanggigil. Nang malapit na ako, binawi ko ang batuta ko, idinikit ang ulo sa kabilang pisngi ni Vince, at doon ibinuhos ang lahat ng tamod ko hanggang sa matabunan ang kaniyang mukha.

Nang matapos kami ay doon lang namin napansin na nilabasan si Vince. Tumutulo ang tamod mula sa sofa hanggang sa sahig. Nagkatawanan kami ni Randell bago namin siya kinalagan. Nang makawala si Vince ay huminga ito ng malalim at paismid na tinignan si Cha.

“Sana naging bading ka para matamuran ka sa mukha.” Balik pang-aasar niya rito. Kita naman ang inis sa mukha ni Cha na sa larong ito, mukha siya pa ang natalo dahil hindi siya ang natamuran.

“Oh, ’wag na mag-away. Nasarapan ka naman Cha ’di ba?” Tanong ni Randell at agad namang tumango si Cha. “O, Vince, mamayang gabi, hindi ako papasok, kailangan ko talagang matulog. Pupuntahan kita ng alas dose, ikaw naman ang magpakasawa dito.” Pangako ni Randell habang marahang sinasalsal ang titi niya.

Agad namang lumapit si Vince at dinilaan ang ulo ng malambot na burat ni Randell. “Mamaya na, para mas masarap. Pagod ako eh, saka puyat. Pagpahingahin mo ako, buburatin kita mamaya, ha?”

Matapos kaming magbihis, tinulungan ako ni Randell na tapusin ang lababo ni Vince. Bago kami umalis, inabutan kami ni Vince ng tig-limang libo—galing daw sa kanila ni Cha. Tinanggap ko iyon, pero siningil ko pa rin siya sa labor ng pagtutubero. Magkaibang serbisyo ang kantutan at ang pagkukumpuni.

Alas-siyete na nang makauwi ako. Wala pa rin sila Mama kila Kuya Carlo kaya tuluyan na akong umuwi sa apartment. Kasabay naman niyon ang pagparada ng sasakyan ni Lance sa ilalim ng mangga. Hindi ko siya pinansin; diretso lang ako sa loob.

“Uy! Ano na namang nagawa ko?” habol niya sa akin. “Ba’t galit ka na naman?”

Tumuloy lang ako sa kwarto para kumuha ng damit. Pagod ako pero mas lamang ang lagkit ng katawan. Sinundan niya ako at niyakap mula sa likod ng mahigpit.

“Anong amoy ’yon?” kunot-noong tanong niya habang inaamoy ang leeg ko. “Parang malangsa na ewan… Maligo ka na nga, ang baho mo.” Inamoy ko rin ang sarili ko at amoy ng pinaghalong tamod at katas ni Cha na sinabayan pa ng pawis.

Pagkatapos ay tinitigan ko lang si Lance, walang emosyon. Ngumiti siya at may inilabas na paper bag. “May regalo ako sa’yo.” Inabot niya ang isang iPhone.

Ibinalik ko ito sa kaniya. “Ayoko niyan.”

“Sabi mo gusto mo nito? Ang mahal nito, tatanggihan mo lang?” halatang inis na siya.

“Ayoko niyan. ’Di mo pinansin titi ko kaninang umaga,” sagot ko nang seryoso. Napahinto siya, bago dahan-dahang hinawakan ang bukol ko sa shorts at hinalikan ang umbok.

“Ligo ka muna. Ang baho mo talaga,” reklamo niyang parang bata kaya napangiti na rin ako.

“Tara, sabay tayo,” yaya ko.

Habang naguusap kami ni Lance, isang pamilyar na tinig ang narinig namin mula sa kabilang kama. “Aray…” halos pabulong.

Dahan-dahan kaming sumilip ni Lance. Napangisi kami nang makita si Jiggen na pilit na ibinabaon ang kaniyang kargada kay Aaron. Hinayaan na namin sila—may sarili din kaming laro na gagawin ni Lance sa banyo.

Hanggang sa matapos ang araw, pinilit ni Lance na bumawi sa pagkabitin ko. Umakyat siyang iika-ika sa unit niya pagkatapos, at sinundan ko na lang siya ng tingin habang may malapad na ngiti sa aking mga labi.

C30: Beyond the Lust

Maaliwalas ang panahon pero medyo maalikabok. Nakaupo kami ni Lance sa tapat ng lamesa, nagkukutingting ng cellphone. Inililipat namin ang laman ng luma kong unit sa iPhone na regalo nitong katabi ko. Kailangan kong matapos ito ngayon para maipadala kina Mama; ibibigay ko sa bunso kong kapatid bago sila umuwi bukas.

Nakakunot ang noo ko sa inis. Hindi ko alam kung paano gumagana ang putanginang cellphone na ’to. Ilang sandali pa ay lumabas si Aaron mula sa kwarto.

“Kuya, hindi ka raw matawagan ni Kuya Carlo,” bungad niya. “Pinapapunta ka sa bahay niya, importante raw. Tungkol yata kay Kuya Randell at Misha.”

Napalingon ako nang marinig ang pangalan ni Randell. Biglang kumabog ang dibdib ko. “Sabihin mo inaayos ko ’tong cellphone ko,” sabi ko, pilit na nagpapakalma. “Bakit daw ba?”

Nagkibit-balikat lang si Aaron. “Tangina, paano ba ’to?!” singhal ko sabay muntik nang ipukpok sa lamesa ang iPhone.

“Akin na nga, napakainit ng ulo!” agaw ni Lance sa cellphone. “Umalis ka na, pinapatawag ka na o,” pandidilat niya sa akin. Tinitigan ko muna nang masama ang cellphone bago ako tumayo.

“Ayusin mo ’yan ha. ’Pag ako naasar ibabato ko ’yan,” banta ko.

Bago pa ako makalabas ng gate, narinig ko pang bulong ni Lance kay Aaron: “Bente-kwatro pa lang ’yan, ha? Paano pa kaya ’pag umabot na ’yan ng singkwenta? Napaka-mainitin ng ulo.” Babalik sana ako para batuhin siya pero mas mahalaga ang tawag ni Kuya Carlo.

Pagdating ko sa bahay nina Kuya, agad ko silang tinawag mula sa gate. “Kuya ko! Bakit mo ’ko hinahanap? Magpapakantot ka na ba sa akin?” biro ko pagkapasok.

Pero imbes na tawa, isang marahas na kamay ang lumipad at dumapo sa ulo ko. Pak!

“Tangina, tahiin ko na lang kaya ’yang bibig mo!” Si Mama, nakatayo sa gilid ng pinto.

“Mama naman,” reklamo ko habang hinihimas ang ulo. “Kaya siguro ako nabobo, dahil palagi mo akong binabatukan.”

“Sinisi mo pa ako!” gigil na sabi niya sabay dukdok ng daliri sa sentido ko. “Ang sabihin mo, nabulok na ’yang utak mo dahil sa kalibugan mo. Batang ’to!”

Doon ko napansin na walang tumatawa.

Tahimik ang buong sala—hindi ’yung komportableng katahimikan, kundi ’yung klase na parang may nakaambang sasabog. Magkatabi sina Misha at Randell sa isang dulo; magkahawak ang kamay pero kapwa bakas ang kaba sa kanilang mukha. Sina Mama at Papa nama’y nakatayo lang sa gilid, tila may binabantayan, parang handang sumalo ng anumang mangyayari.

At doon—

Sa maliit na sofa, katapat ni Kuya Carlo.

Nanlaki ang mga mata ko.

Nakaupo si Mang Lino.

Diretso ang titig niya sa akin—malamig, mabigat, at parang mangangain ng buhay. Hindi ko namalayang umatras ako, halos mapatabi kina Mama.

“Ma,” bulong ko, halos ilong ko lang ang nakakarinig. “Anong ginagawa ni Mang Lino rito?”

“Tumahimik ka na lang,” bulong din niya sabay hatak sa akin palapit sa kaniya. “Dito ka.”

Maya-maya pa’y itinuloy na nila ang usapang mukhang naudlot dahil sa pagdating ko. Humarap si Mang Lino kina Randell at Misha—pero ang mga mata niya’y nakapako lang kay Randell, na ngayo’y nakatungo at hindi makatingin nang diretso sa matanda.

“Anong desisyon mo, Randell?” mariing tanong ni Mang Lino.

“Pa,” mabilis na singit ni Misha, sabay higpit ng hawak sa kamay ni Randell. “Sasama na lang ako pauwi. ’Wag mo na siyang pilitin. Ako lang naman ang may gustong sumama dito.”

Halata ang takot sa boses niya, pero pilit niyang tinatapangan ang loob.

“Hindi kita kinakausap!” sigaw ni Mang Lino. “Tumahimik ka!”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Misha; agad siyang napayuko, nanginginig ang mga balikat.

“Pareng Lino,” mahinahong singit ni Papa, “baka pwede namang huminahon tayo kahit kaunti. Tinata­kot mo ang mga bata. Walang mapupuntahang maganda ang usapang ’to kung hindi sila makakasagot dahil sa takot.”

Napabuntong-hininga si Mang Lino, mariin, parang pilit nilulunok ang galit.

“Pasensya na, pare,” sabi niya, pero hindi humuhupa ang bigat sa tinig. “Hindi ko lang talaga matanggap. Sa lima kong anak na halos puro barako, si Misha lang ang nag-iisang prinsesa ng buhay ko. Tapos sa tarantadong ’to lang mapupunta?” Tumawa siya nang mapait. “Nakakagalit.”

Umiling si Papa, saka humarap sa kaniya.

“Ikaw naman, pare, para kang matanda sa una,” sabi niya, kalmado pero matatag. “Iba na ang mga bata ngayon. Nasa tamang edad na sila—may sarili na silang desisyon. Hindi ka ba natutuwa na may naglakas-loob na mahalin ang anak mo?”

Huminga muna siya bago nagpatuloy.

“Ilang taon na si Misha? Bente tres. Umabot siya sa ganiyang edad at tanging si Randell lang ang naging kasintahan niya. Dahil lahat ng nanligaw sa kaniya, tinakot mo—minsan, literal pang tinutukan mo ng baril. Anong gusto mong mangyari sa anak mo? Magmadre? Tumandang dalaga?”

Saglit siyang tumigil, sinukat ang reaksyon ni Mang Lino.

“May trabaho naman na si Randell. Oo nga at may pagkatarantado ’yan—gaya ng anak kong si Jack. Gaya rin ng mga anak mong lalaki. Pero hindi siya masamang tao.” Bahagyang lumambot ang boses ni Papa. “Para na rin ’yang anak ko. Responsable ’yan. Kaya dahan-dahan ka rin naman sa pananalita, pare.”

Muling huminga ng malalim si Mang Lino at humarap magkasintahan.

“Magsalita kayo, anong gusto niyong mangyari ngayon?” Mas mahinahon na, mukhang tumalab ang sermon ni Papa. “Ilang buwan kayong nawala, at nabalitaan ko na lang na nandito kayo. Kung hindi pa sinabi ni pareng Ruben, hindi ko pa malalaman.” Muling nagbuntong hininga ang matanda.

Napatingin ako kay Papa. “Papa naman, ikaw pala nagsabi eh,” bulong ko sa kaniya.

“Anak, tatay din ako, kahit ikaw na lalaki, nag-aalala pa rin ako kapag hindi kita nakikita. Si pareng Lino pa kaya na babae ang anak?” Paliwanag nito, “saka, matanda na sila, dapat alam na nila ang responsibilidad na pinapasok nila. Kaya ikaw, magtino ka na rin ha.”

Hindi ako nakasagot. Ang totoo, matino naman ako, malibog lang pero malinaw ang isip ko at sigurado akong ganun din ang matalik kong kaibigan. Muli akong lumingon kina Misha at Randell. Naghihintay ng sagot nila sa tanong ni Mang Lino.

“Pa,” mahina ngunit buo ang boses ni Misha, “sasama na po ako sa inyo pauwi.” Bumagsak ang mga balikat niya. Bakas sa mukha ang lungkot at pagod—kanina pa kami naghihintay ng sagot, pero nanatiling tahimik si Randell. Dahan-dahang bumitaw si Misha sa kamay ng kasintahan.

“Huwag niyo na siyang pilitin,” dagdag niya, pilit pinipigil ang panginginig ng boses. “Hindi ako mahal ni Randell.”

Biglang umangat ang ulo ni Randell.

Napatingin siya kay Misha, namumula ang mga mata, nangingintab sa luha. Saglit siyang nagsalita, saka muling huminga nang malalim.

“Mahal kita,” sabi niya, halos pabulong.

Muling tumungo si Randell, piniga ang sarili niyang kamay na parang doon ibinubuhos ang lahat ng kaba at takot.

“Pero hindi pa ako handa,” dugtong niya. “Sobrang laking pagbabago nito para sa akin. Hindi ko gustong pumasok sa isang pangakong kalahati lang ang kaya kong ibigay.”

Huminga siya nang malalim bago muling tumingin kay Misha.

“Plano talaga kitang pakasalan,” sabi niya, nanginginig ang tinig. “Pero gusto ko, kapag dumating ang araw na ’yon, buo na ako para sa’yo. Ayokong mangako habang ako mismo, hindi pa sigurado sa sarili ko.”

Bahagya siyang napangiti—mapait, puno ng pagsisisi.

“Hindi ko ’to sinasabi noon kasi gusto ko lang muna na masaya tayo. Walang bigat, walang takot. Nandiyan ka, nandito ako—simple lang.” Napalunok siya. “Hindi dahil sa hindi kita mahal.”

Saglit siyang tumigil. Muling inabot ang kamay ni Misha at marahang hinatak paupo paharap sa kaniya.

“Gusto ko lang munang may mapatunayan sa sarili ko… bago kita pakasalan.”

Natahimik ang lahat. Si Mama ay nakatingala na para pigilan ang luha. Si Kuya Carlo naman ay tuluyan nang nilagpakan ng butil ng luha sa pisngi. Hanggang sa biglang tumawa nang mahina si Mang Lino. Ang kaniyang mga mata ay magaan na ngayon.

“’Yan bata, ’yan ang gusto kong marinig.” Tinapik niya ang balikat ni Randell. “Ang mahalaga sa akin, may plano. May gagawin—hindi basta lang ikinakama ang anak ko nang walang patutunguhan. Randell, hindi kita pinipikot. Hangga’t gusto ka ng anak ko, sige, pumapayag na ako. Pero sa oras na lokohin mo siya, mananagot ka sa akin.”

Nagkatinginan sina Randell at Misha, kapwa luhaan pero may ngiti na sa mga labi. Mabilis na kinuha ni Randell ang kamay ng matanda at nagmano.

“O-opo… P-papa,” nanginginig pa ring sabi ni Randell.

Pagkatapos ng usapan ay nauwi na naman sa inuman ang lahat. Aaminin ko na, halos puro lasinggero ang mga tao sa lugar namin. Kaya konting kibot; inom. Ganyan na yata ang buhay namin.

Hindi muna ako sumali sa inuman. Umuwi muna ako sa apartment para tignan kung ano nang nangyari sa bago kong cellphone. Para huminga na rin nang maluwag dahil kahit hindi ako kasali sa usapan ay naramdaman ko ang tensyon sa katawan ko. Takot talaga ako kay Mang Lino, kahit sa probinsya pa. Ilang beses ko ring tinangkang ligawan si Misha pero hindi natutuloy dahil laging nakaharang ang matanda. Hindi lang ako nagagalaw noon dahil nagga-galangan sila ni Papa.

Habang naglalakad ako ay napaisip ako. ’Yung tungkol sa pagmamahal na ’yan. Hindi ko alam kung naramdaman ko na ’yan dati o hindi pa talaga. Marami akong naging girlfriend at mga bading na kasintahan. Pero hindi ko alam kung naramdaman ko ’yon. Madalas kasi ang habol ko lang ay kantot. Mahal ko kung sino man ang may kakayahang tanggapin ang laki ng burat ko.

Pero si Randell, ngayon ko lang siyang nakitang ganun. Sobrang seryoso at ang sabihing mahal niya ang isang tao ay sobrang bago sa pandinig ko. Hindi niya pa ’yun nasabi kahit kanino, ito pa lang ang unang pagkakataon. Totoo ba ’yun o dala lang ng takot niya kay Mang Lino? Nakakalito.

“Anong nangyari? Ayos na ba?” Tanong ko kay Lance nang makapasok ako sa apartment. Nandoon pa rin silang dalawa ni Aaron sa lamesa at seryoso ang mga mukhang nagkukwentuhan.

“Ayos na,” mataray na sagot ni Lance. “O ayan ihagis mo na,” dugtong niya pa at inabot sa akin ang cellphone, sabay baling ulit nito kay Aaron.

“Anong pinag-uusapan niyo? Magkakantutan kayo? Doon o sa kwarto, maluwag.” Sabi ko sabay nguso sa bandang kwarto. Sabay silang napatingin sa akin ng masama.

“Wala bang magandang lalabas diyan sa bibig mo?” Sabi ni Lance, “nagsosorry lang ako kay Aaron nung time na na-bully ko siya. Kasi nakwento niya na humingi na rin ng tawad si Katrina sa kaniya.”

“Kumusta na nga pala ’yun si Katrina? Papuntahin niyo nga dito ’yun, namimiss na kamo siya ng titi ko.” Biro ko sa kanila habang pinag-aaralan kung paano gamitin ang bagong cellphone ko.

“Tara Aaron, punta tayong palengke. Bili tayong pagkain, hayaan mo ’yang manyak na yan diyan.” Pagaaya ni Lance at sabay silang tumayo habang nakatitig ng matalim sa akin.

“Manyak? Ikaw nga ’tong hawak nang hawak sa titi ko eh. Kala mo kakantutin kita mamayang gabi? Managinip ka uy, magsasalsal na lang ako.” Sabi ko na parang hindi na nila narinig dahil biglang tumunog nang malakas ang gate.

Nang mabagot ako sa pagkalikot ng cellphone ay saka ako naligo at bumalik sa bahay ni Kuya Carlo para makitagay. Nakahiwalay ang mga matatanda at sa loob sila ng bahay umiinom. Kami lang nina Misha at Randell ang makakasama sa garahe.

“Paano ’yan pre, wala na akong makakasama sa kalibugan.” Bungad ko, pabulong lang, “mukhang magseseryoso na kayo eh. Hindi ko na makakantot si Misha niyan.”

“Napag-usapan na namin ’yan, ’di ba love?” Sagot ni Randell, “syempe, pareho kaming malibog ng mapapangasawa ko eh. Gusto mo i-DP ka namin, love?” Sabay hawak sa suso ng kamay niyang nakaakbay kay Misha.

“Shh! Marinig kayo nung mga matatanda.” Saway ni Misha sa amin. “Pag-alis ng mga ’yan, try naten. Kaso baka hindi magkasya, dito pa nga lang nahihirapan na ako. Dalawa pa kaya.” Sabay haplos ni Misha sa bukol ni Randell.

At nagtuloy-tuloy ang bulungan namin sa ganoong klase ng usapan. Hanggang sa umuwi na ako para matulog na napapaisip pa rin tungkol sa putanginang pagmamahal na ’yan na hindi ko talaga naiintindihan.

C31: The Hypocrite’s Toll

Nagising ako na para bang blangko ang pakiramdam ko. Pabalik-balik sa isip ko ang mga nangyari kahapon. Ganun pa rin si Randell; malibog pa rin, ganun din si Misha. Pero bigla ko nalang naramdaman ang napakalaking pagbabago. Tapos ngayon, parang may kulang sa akin na hindi ko matukoy kung ano.

Inihahanda namin ang mga dadalhin nila Papa pauwi. Paulit-ulit kong inihabilin kay Mama ang cellphone na para sa bunso kong kapatid—baka kasi kung saan mailagay. Mahaba pa ang oras bago ang biyahe kaya nakuha pa nilang magkape at magkwentuhan sa sala.

Habang isinasakay namin ni Randell ang mga bag sa kotse ni Kuya, bigla akong tinawag ni Mang Lino. Kinabahan ako. Akala ko’y isinumbong ako ni Misha tungkol sa nangyari sa amin, kaya halos ayaw kong lumapit. Pero dahil nandoon si Papa sa malapit, nabawasan ang takot ko.

“Bakit po?” tanong ko pagkalapit. Magaan naman ang tingin niya sa akin kaya tumuloy ako.

“Dati mong kasintahan ’yung anak ni Kapitan, ’di ba? Si Michelle?” Napatigil ako. Napatango lang ako bilang sagot. “Nakita ko ’yon kahapon sa terminal. Diyan pala nakapangasawa sa Binondo.”

“Ah, ganoon po ba?” Walang kwenta kong sagot. Hindi naman ako interesado sa buhay niya, pero aminin ko man o hindi, nakaramdam ako ng lungkot. Si Michelle ang pinakamatagal kong naging girlfriend. Siya lang ang tanging naaalala ko ang mukha dahil maganda talaga siya. Pero simula noong maghiwalay kami dahil sa pagiging two-timer ko, hindi na kami nagkita ulit. Galit na galit sa akin ang babaeng ’yun.

Ayokong pahabain ang usapan kaya sinabi ko na lang na baka bisitahin ko—kahit wala naman talaga akong balak. Pero kung sakali mang magkrus ang landas namin, siguradong kakantutin ko siya ulit bilang pangungumusta. Masarap din kasi siyang bayuhin.

Alas-diyes ng umaga nang ihatid namin sila sa terminal. Tirik ang araw; naka-sando at jersey shorts lang ako kaya kapit na kapit ang usok at alikabok sa balat ko.

“Umusog ka diyan, pre. Tangina, damang-dama ko titi mo,” reklamo ni Randell sa motor. Sa kaniya kasi ako umangkas dahil puno na sila sa kotse ni Kuya Carlo.

“Ang laki kasi ng pwet mo, pre, sarap tuhugin,” biro ko sabay diin pa lalo sa likod niya.

“Gago, mababangga tayo, sinasabi ko sayo!” tawa niya. “Umatras ka!”

Nang makasakay na sila sa bus, hindi na kami naghintay ng pag-alis. Sumama na ako sa kotse ni Kuya Carlo at si Misha naman ang umangkas sa Motor. Sa biyahe, hindi ko mapigilang mangulit. Ini-higa ko ang upuan at sinadyang iliyad ang katawan para bumakat ang kargada ko sa manipis na shorts.

“Tangina nitong alaga ko, ang laki talaga,” sabi ko sabay pisil nang mariin sa sariling bukol.

“Akin na, pigain ko,” natatawang banta ni Kuya Carlo.

“’Wag na, ’yung piga mo nakakabaog e,” takip ko sa alaga ko. “Gusto ko pang magkaanak.”

Ipinagpatuloy ko ang pangungulit. “Kuya, wala ka bang mga kaibigan diyan? Bading, babae, kahit sino—basta gustong magpakantot. Parang nalulungkot ako, eh. Gusto kong bumayo. Nagsasawa na ako sa mga nasa apartment. Walang bago, nakakatamad.”

Napailing si Kuya Carlo. Seryoso na ang tingin niya sa kalsada. “Mag-ingat-ingat ka nga. Baka mamaya magkasakit ka na sa pinaggagawa mo. Saka, nagsumbong nga pala sa akin si Lia. Nakita raw kayo ni Sherwin sa kusina. Kahit saan na lang talaga tumatama ’yang kalibugan mo, ’no? Magpatingin ka na sa doktor, baka may diperensya na ’yang utak mo.”

“Ang tino-tino ko, ’no. Malibog lang pero ginagawa ko ng maayos ang trabaho ko. Saka ’yung Lia na ’yun? Naiinggit lang ’yun. Hindi lang siguro makasingit sa pila,” depensa ko.

Hindi na ako nagsalita pa ulit dahil baka lalo lang siyang mainis. Sa bahay na nila ako kumain. Maya-maya’y umalis na si Misha para pumasok, habang si Randell naman ay natulog na.Nagdidilig ng halaman si Kuya Carlo nang lapitan ko siya at yakapin mula sa likuran. Inihilig ko ang ulo ko sa balikat niya. Blangko ang utak ko. Nalulungkot ako nang walang dahilan.

“Kuya, baka may matatawagan kang kaibigan… papuntahin mo na rito,” paglalambing ko.

“’Yan pa rin ang nasa isip mo? Jack, itulog mo ’yan. Puyat ka lang,” sabi niya kaya napakalas ako.

“Uuwi na ako. Wala namang makakantot dito,” sabi ko at lumabas ng gate nang hindi siya nililingon.

Pagdating sa apartment, lalo akong binuryong. Wala talagang pumapasok sa utak ko. Nagpagulong-gulong ako sa kama, humiga sa sahig, nag-ehersisyo nang paulit-ulit hanggang sa manginig ang kalamnan ko, pero wala pa rin. Sobrang buryong-buryo ako. Isinara ko ang pinto, pinatay ang ilaw, at humiga ulit sa malamig na sahig. Tinakpan ko ang tenga ko gamit ang mga kamay hanggang sa doon na ako tuluyang nakatulog.

Nagising ako nang maramdamang may yumuyugyog sa dibdib ko.

“Jack!”

Luminaw ang pandinig ko. Boses ni Lance. Pagmulat ko, nandoon din sina Aaron at Kuya Carlo.

“Bakit ba?” iritado kong tanong.

“Ba’t sa sahig ka natutulog? Akala namin patay ka na!” singhal ni Lance. “Naka-lock pa ’yung gate, inistorbo pa namin si Kuya Carlo para lang makapasok!”

Dahan-dahan akong tumayo at nag-inat. “Anong oras na?”

“Alas diyes na ng gabi.” Sagot ni Kuya Carlo, lumapit ito sa akin at hinipo ang noo ko. “Mainit ka, Jack, ano bang nangyayari sayo? Nagdala na ako ng pagkain, kumain ka na bago magpahinga ng mas maayos.”

“Ah, wala lang ’to, kulang lang siguro sa kantot.” Sabi ko sabay baling ng tingin kay Lance. Pinilit kong ngumisi, pero ramdam ko ang panginginig ng labi ko.

Ang totoo, kahit isang patak ng libog, wala akong maramdaman. Isang bagay na imposible para sa isang gaya ko. Naisip ko tuloy—hindi kaya namamatay na ang titi ko sa sobrang daming kinantot? Ewan! Nakakatakot isipin na ang tanging bagay na nagpapatunay na buhay ako, ngayon ay parang nawawalan na ng saysay.

Nagsalo-salo kami sa pagkaing dala ni Kuya Carlo, pero bawat subo ko ay parang papel—walang lasa. Pagkatapos magligpit ay natulog na si Aaron. Si Kuya naman ay umuwi na rin dahil may pasok na siya kinabukasan. Si Lance ay tipid na tumingin sa akin bago umakyat sa unit niya.

Mag-isa na lang ako. Kahit nangangatog ang tuhod at mabigat ang ulo, tumuloy ako sa banyo. Gusto kong hugasan ang lahat ng ’to. Gusto kong malunod sa lamig ng tubig ang blangkong pakiramdam na ’to, kahit pa mabinat ako pagkatapos.

Mabilis ang ligo ko kahit nanginginig sa ginaw. Banlaw, kuskos, sipilyo—hanggang sa makalabas akong nakatapis. Sa labas, narinig ko ang tawanan at yabag ng mga boarder, pero hindi ko na inintindi.

Nasalubong ko si Lia sa hallway. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, malagkit ang tingin na tila may kinakalkal sa katawan ko. Hindi ko siya pinansin at diretso ako sa kwarto. Pagkahubad ng tapis, napatingin ako sa manoy ko. Hinaplos ko ito, at sa isang iglap, biglang tumigas. Napangisi ako.

“Tangina, akala ko dedbol ka na,” bulong ko sa alaga ko.

Hindi na ako nag-brief; diretso jersey shorts na agad. Hindi ko pa naisusuot ang t-shirt nang may kumatok. Akala ko si Lance, pero pagbukas ko—si Lia. Seryoso ang mukha, naka-makeup at uniporme pa mula sa trabaho.

“Bakit? Anong kailangan mo?” malamig kong tanong.

“Magbabayad lang… saka magpapaalam,” sagot niya, pero ang mga mata niya ay nakapako sa hubad kong dibdib. Namumula ang pisngi niya habang inaabot ang pera. “Aalis na ako sa isang linggo. Nakausap ko na si Kuya Carlo.”

Tinanguhan ko lang siya at tumalikod para kunin ang notebook, pero humirit pa siya. “Hindi naman sana ako aalis kung hindi lang malaswa ang mga tao rito.”

Napalingon ako. Nakatungo siya malapit sa hamba ng pinto, tila diring-diri pero hindi umaalis.

“Bakit Lia? Ano bang nakita mo?” Lumapit ako sa kaniya. Isinandal ko ang braso ko sa pinto, sapat para maamoy niya ang bagong ligong katawan ko at makita ang bakat ng kargada ko. Napalunok siya.

“Nakita ko kayo ni Sherwin sa kusina. Tapos naulit pa kay Milo sa banyo. Hindi ba kayo nahihiya?” matapang niyang tanong, pero ang mga mata niya ay pasimpleng dumadaplis sa bukol ko.

“Dami mong ligoy. Ano nga ang nakita mong ginagawa namin?” Lalo akong lumapit hanggang sa bumulong ako sa tenga niya. “Kung hindi mo alam ang nakita mo, baka guni-guni mo lang ’yun, Lia.”

Tumalikod ako at kinuha ang notebook sa tokador. “Halika rito, pirmahan mo ’to.”

Lumapit siya, umupo sa gilid ng kama para pumirma. Nakapamewang ako sa harap niya—ang mukha niya, tapat na tapat sa bukol ko. Nangangatog ang kamay niya sa paghawak ng ballpen.

“Nagugutom kasi sina Sherwin at Milo noon. Pinapakain ko lang sila,” bulong ko habang idinidikit ang binti ko sa tuhod niya. “Mahilig kasi akong magpakain, Lia.”

Binitawan niya ang ballpen. Ang daliri niya, dahan-dahang kumakamot sa balat ng binti ko. 

“Masarap siguro kaya kinakain nila,” sabi ko habang nakangisi. “Pwede mo ring subukan. Kung gaano kasarap.”

Doon ko napatunayan kung gaano siya kaipokrita. Nanginginig ang kamay niyang sumunggab sa batuta ko. Humiga ako sa kama, unan ang magkabila kong kamay, at hinayaan siyang pagsilbihan ang sarili niya.

Wala akong ginawa. Hindi ako bumayo. Pinanood ko lang siyang hubaran ang sarili, tanggalin ang uniporme at bra hanggang sa lumantad ang pagkababae niya. Isinubo niya ang alaga ko nang may gigil, dinidilaan mula itlog hanggang ulo, pilit isinasaksak sa lalamunan niya hanggang sa maduwal. Malaway ang bawat higop niya, ramdam ko ang sarap pero nanatili akong estatwa.

Tumingin sa akin si Lia at parang naghihintay na kumilos ako. “Tinatamad ako Lia, kung gusto mong matuhog ng burat ko, ikaw na ang bahala. Pero wala akong balak kantutin ka. Kung gusto mong masarapan ’yang hiwa mo, paghirapan mo.” 

Bakas ang pagkapahiya niya sa sarili pero nilamon na siya ng libog at ipinagpatuloy ang gustong gawin. Nang hindi na makatiis, sumampa siya sa hita ko. Hinimas-himas niya ang burat ko sa puki niyang mabuhok, dinudukit ang sarili habang pilit na ibinabaon ang katigasan ko sa kaniya. Tuwing titingin siya sa akin para humingi ng tulong o makiusap na kantutin siya ay pumipikit ako.

Hinayaan ko siyang mapagod sa sarili niyang kalibugan.

Tumayo si Lia sa ibabaw ko, nanginginig na itinututok ang alaga ko sa kaniyang bukana. Umupo siya nang bahagya pero agad napaatras sa hapdi; sandaling dinukit ang sarili para lumuwag bago muling sumubok.

Nang maitapat niya ulit, doon na ako kumilos. Sinunggaban ko ang likod ng kaniyang mga tuhod at sa isang malakas na hatak, bumagsak siya sa harap ko, tuhog na tuhog ng burat ko ang puki niya. Naduling si Lia; nagkulay-dugo ang mukha niya sa biglaang pagbaon. Namilipit siya sa sakit habang nakangisi lang ako, at muling inunan ang mga kamay ko.

Hindi nagtagal, muling nanaig ang libog niya kaysa hapdi. Sumampa siyang muli, dahan-dahang kinabayo ang kalahati ng alaga ko. Nang maramdaman kong malapit na siya, hindi ko na siya pinag-isip—muli kong hinatak ang mga tuhod niya pababa hanggang sa bumaon nang sagad.

Nawalan siya ng lakas habang bumabaha ang mainit niyang dagta sa batuta ko. Nanginginig niyang hinugot ang alaga ko sa loob niya. Napabaluktot siya sa kama mariing hinahawakan ang kepyas niya. Matapos ang ilang minuto, marahan siyang tumayo. Ilang beses din siyang nawalan ng balanse dahil sa sakit na nararamdaman. Dahan-dahang isinuot ang panty; hirap na hirap ibuka ang mga hita. Pagkatapos ay isinuot ang kaniyang uniform.

Hindi ko siya kinausap. Hinayaan ko lang siyang lamunin ng sariling kahihiyan. Iyong babaeng dati’y nandidiri sa kalaswaan, ngayon ay parang nanggahasa pa ng lalaking nakahiga lang. Napailing ako, “walang hiyang babae.”

Hindi makapaglakad ng diretso si Lia, sapo-sapo ang puki niyang winakwak ng burat ko. Napangisi na lang ako sa kaniya at hinayaan ang sarili kong bitin sa kantot. Dahil ’pag ganito ang pakiramdam ko. Alam ko at sigurado akong buhay pa ako. Mas madaling ibsan ang pagkabitin ko, pero ang blangkong espasyo sa loob ko ay mahirap punuin.

C32: Unspoken Fill

Matapos ang ginawa sa akin ni Lia ay agad akong bumangon para hugasan ang alaga ko; lumagkit ito dahil sa kaniyang katas. Matigas pa rin ito at ramdam na ramdam ko ang pagkabitin. Pagkalabas ko ng banyo ay nakasalubong ko siya ulit, may dalang tuwalya at habonera. Halos nakayuko itong naglalakad, tila ramdam pa rin ang sakit ng pagkakabiyak niya.

Napangisi ako nang magsalubong ang mga mata namin. Nilapitan ko siya. Kitang-kita niya kung paanong gumalaw ang matigas kong alaga sa loob ng shorts ko.

“Lia,” bulong ko, “kantot, gusto mo pa? Matigas pa ’to oh,” sabay nguso ko sa banyo at bahagyang inilabas ang ulo ng burat ko sa garter. “Joke lang, mag-finger ka na lang. Dapat sinulit mo na kanina, kasi hindi mo na ’to matitikman ulit.”

Hindi siya sumagot. Napatungo lang siya at nanginig ang katawan. Inilapit ko ang labi ko sa tenga niya at muling bumulong nang mas mahina.

“Alam mo ba kung bakit ayaw kitang kantutin? Mga kagaya mo kasi ang pinaka-ayaw kong tao: mga nagmamalinis, pero mas garapal pa sa mga bading na pinaligaya ko. Sa pagitan niyo ni Sherwin at Milo, ikaw ang totoong nakakahiya. Nadidiri ako sa mga katulad mo.”

Lumakad ako matapos kong sabihin ang gusto kong sabihin. Madalas akong manigaw para manakot, pero ang totoo, mas nakakabingi pa sa kahit anong ingay ang bulong ko. Ganito talaga ako ’pag totoong galit. Tahimik, pero malulunod ka.

Iniwan ko si Lia na umiiyak habang pumapasok ng banyo. Wala akong pakialam kung ano ang gusto niyang gawin. Kahit ngayon mismo ay umalis siya; hindi ko siya pipigilan. Ayokong may nagmamalinis sa teritoryo ko.

Pumasok ako sa kwarto para kumuha ng damit, saka ako lumabas sa gate para manigarilyo. Hindi ako dinadalaw ng antok. Bitin ako kaya naisip kong maghanap. Mas gusto ko ang ganitong pakiramdam; natatakpan nito ang mga bagay sa loob ko na hindi ko kayang pangalanan.

Pero imbes na pansinin ang mga nagdadaang malagkit ang tingin sa akin, napatulala lang ako sa kawalan. Wala akong iniisip. Nakatingin lang ako sa tindahang nasa harap ng apartment pero tila tumatagos doon ang mga mata ko. May mga taong naglalakad paroon at parito, may mga ilaw ng sasakyan at maingay na makina. Parang mabilis ang galaw ng paligid; ako lang ang nakahinto.

“Hi, Jack,” sabi ng lalaking nagbabantay sa tindahan sa kabilang kalsada. “Jack, uy!”

Ulit niya bago lang ako napabalik sa ulirat. Doon ko lang din napansin na ang sigarilyong sinindihan ko ay naubos na lang nang hindi ko hinihithit—isang mahabang abo na lang ang natira bago ito tuluyang nalaglag.

Tinignan ko ang nagbabantay sa tindahan saka ako matipid na ngumiti, pilit na ibinabalik ang sarili sa reyalidad. May sinasabi siya; naririnig ko ang boses niya pero parang galing sa ilalim ng tubig. Huminga ako nang malalim at dahan-dahang tumawid sa kalsada. Mabigat ang bawat hakbang ko, tila dala-dala ko pa rin ang pagod mula sa lagnat at sa nangyari kanina.

“Lalim ng iniisip ha,” biro sa akin nito pagkalapit ko. “Ano naman ’yang iniisip mo at nakatulala ka pa riyan?”

“Ah, wala,” sabi ko sabay bungisngis nang pilit. “May kailangan ka?”

“Oo, kanina pa kita hinahanap, wala kasi akong mapakiusapan. ’Yung tabla ng kisame doon sa kwarto ko, natanggal ’yung pako eh, nakalundo na. Ako na lang sana ang magpapako kaso hindi ko abot kahit may bangko. Alam mo na, pandak at mataba,” paliwanag niya habang nakalusot ang ulo sa maliit na bintana ng tindahan.

“May bayad ha,” sabi ko. Nakakabiruan ko na rin ito dahil dito ako madalas bumili ng sigarilyo. Mahiyain ito noong una, laging walang tiwala sa sarili dahil madalas siyang tuksuhin ng mga batang bumubili. Pero unti-unting naging masayahin nang mabiro-biro ko na siya.

“Ngayon na ba o bukas pa?” tanong ko.

“Ngayon na sana, Jack, kung ayos lang sa’yo. Matutulog na rin sana ako eh, kaso lang baka may ahas na biglang sumulpot sa kisame. Natatakot ako,” mahinhing tugon nito sa akin.

“Sige, kukuha lang ako ng gamit.”

Medyo natagalan pa ako bago makabalik dahil hinanap ko pa ang martilyo at mga pako. Nakapagsara na siya nang makarating ako kaya tinawag ko na lang siya sa pinto.

“Rocky,” tawag ko. Hindi naman nagtagal ay lumabas na ito at agad akong pinapasok. Habang sinusundan ko siya ay doon ko lang napansin ang suot nito: manipis na sando at maigsing shorts na humahapit sa taba ng katawan niya. Matambok ang pwet na kumekendeng. Hanggang dibdib ko lang siya, maitim pero makinis ang balat sa braso at binti. May pigsawat sa noo, singkit, para siyang siopao ’pag ngumiti.

Nang makarating kami sa kwarto niya ay agad akong napatingin sa taas. Doon ko nakita ang nakalundong kisame. ’Yung tablang ’yun, ganoon ang pakiramdam ko—pinipilit lang kumapit sa natitirang pako para hindi tuluyang bumagsak.

“Papalitan mo na kasi ’tong kisame niyo. Mabubulok na eh, masyado kang nagpapayaman,” biro ko.

“Yaman ka diyan, pag-iipunan ko pa,” sagot nito.

“Tulog na yata mga kasama mo, magpupukpok pa ako?” tanong ko nang mapansing tahimik ang paligid.

“Wala naman sila Mama, sinundo ’yung lola ko sa probinsya. Dito na kasi titira.”

“Ah ganun ba. Pahiram na nga ng bangko para matapos na ’to.”

Bumungad ito sa pinto bitbit ang kahoy na bangko na mukhang mabigat para sa kaniya. “’Di ka nagsabing mabigat, buhat ka nang buhat. Mamaya malaglag matris mo eh,” biro ko.

“Okay lang malaglag, baog naman matris ko, hindi mabubuntis,” ganti niya. “At wala rin namang bubuntis.”

“Maniwala ako sa’yo, sa ganda mong ’yan? Kahit ako, bubuntisin kita eh.”

Kinilig si Rocky saka ako pinalo sa braso. “Iiih, sinungaling ka! Sabi nga ng mga bata sa akin, mukha daw akong baboy-ramo. Maitim na, mataba pa.”

“Ano ka ba? ’Wag mo silang intindihin. Basta hindi ka plastik at totoo ka sa sarili mo, maganda ka,” sabay tapik ko sa balikat nito. “Para sa akin, maganda ka.”

Inumpisahan ko nang ipako ang kisame sa gitna ng hatinggabi. Habang nagpupukpok ako, naramdaman ko ang paggewang ng bangko dahil sa hindi pantay na sahig. Agad itong inalalayan ni Rocky. Nasa harapan ko siya at sa gilid lang nakatingin, iniiwasang iharap sa akin ang mukha niya dahil siguradong tatama ang labi niya sa bukol ng shorts ko. Pero nakita ko ang pasimpleng tingin niya rito, na agad namang nagpakislot sa titi ko.

“Rock, walang ahas sa kisame niyo,” sabi ko. Napatingala siya sa akin. “Sa loob ng shorts ko meron.” Sabay ngisi ko sa kaniya. Bumaba ang tingin niya sa shorts ko saka ko pinapintig ang batuta ko. Napatawa siya at pinalo ako sa binti.

“Oh, tapos na ’to.”  

Bumaba ako at napaupo sa kama. Hinubad ko ang damit ko dahil pinagpawisan ako. Ilang sandali pa ay bumalik si Rocky na may dalang walis.

“Wala man lang bang pa-Coke diyan?” walang hiya-hiya kong sabi habang nakatukod ang dalawa kong braso sa kama, nakaliyad at hinahayaang pumatak ang pawis mula dibdib hanggang tiyan. Tumingin si Rocky nang malagkit sa akin pero pinipilit niyang pakalmahin ang sarili.

Pagkatapos magwalis ay inaya niya ako sa kusina at pinaghanda ng tinapay at softdrinks.

“Oh ayan, dahil inayos mo ang kisame ko at tinawag mo akong maganda,” sabi niyang nakangiti sabay abot ng limang daan.

“Simula ngayon ang tawag ko na sa’yo, Ganda. Para palagi akong may limang daan,” biro ko.

“Isang beses lang ’yan no! ’Di na kita babayaran sa susunod, palagi mo naman akong binobola eh.”

“Hindi bola ’yun ha. Bakit, hindi ka ba naniniwalang maganda ka?”

“Paano naman ako maniniwala? Nakikita ko naman ang sarili ko sa salamin. Siyempre ikaw, hindi mo na kailangang magtanong kung pogi ka dahil kitang-kita naman. Pero ako… heto, thank you pa rin. Kahit binobola mo lang ako, sumasaya naman ako.”

Ramdam ko ang kalungkutan niya. Oo nga naman, ganun ang tao—nagbabase lang sa kung ano ang nakikita. Pero ako, hindi. Wala akong nakikitang kasarian o mukha. Basta tumigas ang titi ko at alam kong may gustong tumikim, pinapatikim ko.

“Rock, gusto mo patunayan ko sa’yong maganda ka?”

Napalingon siya sa akin. “Paano?”

“Tumayo ka diyan at pumikit.”

Kahit naguguluhan, tumayo siya at mariing pumikit. Inilabas ko ang matigas ko nang batuta. “Bawal sumilip ha.”

Inilusot ko sa laylayan ng damit niya ang kahabaan ko. Diretsong nakalapat ang mainit na alaga ko sa tiyan niya habang niyayakap ko siya mula sa harap. Napamulat siya nang maramdaman ang mainit at pumipintig na bagay sa balat niya.

“Ayos na Rocky.” Nakadikit ang labi niya sa dibdib ko. Niyakap ko pa siya nang mas mahigpit. “Nararamdaman mo ba kung gaano ka kaganda?”

“Jack,” saka ito napayakap sa akin ng husto, idinidiin ang tiyan sa alaga ko.

“Kung hindi ka maganda, hindi ako titigasan sayo.” Bulong ko sa kaniya, hinawakan ko ang magkabilang pisngi niya at itiningala ko sa akin.

“Gusto mo bang tikman?” Nanginginig ang labi nitong tumango. Kumalas ako sa kaniya at bumalik sa upuan ko nang nakaliyad. Hindi na ito nagpatumpik-tumpik pa at agad na lumuhod sa harap ko. Hinawakan nito ng dalawang kamay ang kahindigan ko saka tumingin sa mata ko.

“Dedehin mo na ’yan Ganda. Tumigas ’yan dahil sayo.” At sa sandaling iyon, walang humpay niyang nilamon ang burat ko. Hindi siya nagsawang sipsipin ang ulo, dilaan ang katawan. Nariyan ding isinusubo niya ang mga itlog ko na lalong nagpapasarap sa akin.

Nang maramdaman ko nang paputok na ako ay tumayo ako at hinablot ang buhok niya.

“Malapit na ’ko,” saka ko kinantot ng mabuti ang bibig niya. “Marami rami ’tong lulunukin mo. Maganda ka kasi, kaya pupunuin ko ng tamod ’yang bibig mo.” Hanggang sa ipasak ko nang mariin. Naduwal siya pero hindi natuloy dahil itinuhog ko ng husto ang burat ko sa lalamunan niya.

Nang matapos akong magpakawala ay hiningal ako. Ganun din si Rocky na nauubo pa pero hindi magkamayaw sa paglunok ng tamod ko. Pagkatapos ay muli niyang hinawakan ang batuta ko. Hinimod at sinaid ang tamod sa kahuli-hulihang patak. Napangiti ako habang hinihimas ang buhok niya.

“May next time pa ba?” nakangiting tanong niya.

“Oo naman, hangga’t gusto mo. Pero kailangan mong mag-praktis. Next time, bubuntisin na kita.”

Lumabas ako ng bahay nila Rocky na medyo gumaan ang pakiramdam. Ang dating mabigat na blanko sa isip ko ay napalitan ng antok. Binaybay ko ang kalsada pabalik sa apartment. Tahimik na ang paligid, ang tanging maririnig na lang ay ang huni ng mga kuliglig at ang sarili kong mga hakbang.

Pagkapasok ko sa gate, tiningnan ko ang bintana ng kwarto nila Lia. Patay na ang ilaw. Dumiretso ako sa kwarto ko, pagod na pagod na ang katawan. Pero pagbukas ko ng pinto, natigilan ako.

Nakahiga si Lance sa kama ko, yakap ang unan ko at tila mahimbing na natutulog. Sa ilalim ng malamlam na ilaw mula sa labas, kitang-kita ang amo ng mukha niya. Marahan akong kumuha ng damit para maglinis ng katawan. Pagkatapos ay humiga ako nang walang ingay sa kama para hindi ko siya maistorbo. Pero biglang nagmulat ang mga mata niya, kumikinang sa dilim.

“Saan ka galing,” malamyos pero paos ang kaniyang tinig.

“May inayos lang ako diyan sa tapat.” Sagot ko.

Gumalaw ang kamay ni Lance at hinipo ang noo ko. “Mainit ka pa rin, dapat ipinagpabukas mo na lang ’yon.”

“Hindi kasi ako makatulog,” sabi ko at bahagya pa akong lumapit sa kaniya. Ganun din ang ginawa niya, parang kusang gumalaw ang braso ko para yakapin siya. Yumakap rin siya pabalik, mahigpit, mainit, nakaka-kalma. Nasa dibdib ko ang mukha niya at doon ako nakaramdam ng antok, nang maamoy ko ang buhok ni Lance.

“Matulog na tayo.” Inaantok na sambit ni Lance.

At sa gabing iyon, ang blangkong espasyo sa loob ko ay napunan ng init; kakaibang klase ng init na hindi kayang ipaliwanag ng katawan at isip ko.

C33: Kubeta

Nagising ako nang maaga sa alarm ni Aaron. Maginaw, dahil lang sa lamig ng madaling araw, hindi na dahil sa masama ang pakiramdam ko. Pero ngayon, malakas ang kiliting nararamdaman ko sa pagitan ng aking mga hita.

Yakap-yakap ko pa rin si Lance, na ngayon ay nakatalikod na sa akin. Nakausli ang pwetan nito, saktong-sakto sa pagkalalaki ko. Kaya lalo pa akong napahigpit ng yakap sa kaniya, parang gusto ko nang ibaon sa suot niyang pajama ang katigasan ko.

Pinipilit kong matulog ulit, pero hindi ko mapigilang kumadyot sa pwetan ni Lance. Malambot kasi ang pwet niya—parang walang buto—malaki pa. Kaya ’pag kinakantot ko siya, sobrang ingay ng tunog. Madulas pa ang pajama na suot niya, at parang wala siyang brief o boxers man lang.

Sa sobrang higpit ng akap ko sa kaniya, bigla na lang siyang nagising.

“Mmm, Jack. Ang aga-aga eh.”

Nang marinig kong nagsalita siya, hinalikan ko ang batok niya. Ramdam na ramdam niya ang tumutubo kong bigote na nagbibigay ng kiliti sa kaniya. Umikot siya—napahinto ako at natulala—nang dumikit ang labi niya sa labi ko.

Dumiin pa lalo nang ilusot niya ang braso niya sa pagitan ng braso at tagiliran ko. Natanggal lang ang labi niya sa labi ko nang tuluyan siyang yumakap sa akin. Nakadantay ang binti niya sa bewang ko, at halos nakahiga na ang kalahati ng katawan niya sa katawan ko.

Bumulis ang tibok ng puso ko.

Pero hindi ako gumalaw. Ayokong magbago ang posisyon namin kahit isang pulgada.

Maya-maya pa ay muli siyang kumilos at isiniksik sa leeg ko ang ulo niya. Natahimik ang paligid—rinig na rinig ko ang sarili kong paghinga. Unti-unting kumalma ang pakiramdam ko nang maamoy ko ang buhok niya. Nakaka-antok.

Pagkatapos, kusa na lang lumapat ang labi ko sa noo ni Lance, na ngayon ay nag-uumpisa nang huminga nang malumanay. Hanggang sa makatulog na rin ako ulit ng mas mahimbing kaysa.

Nagising ako nang maramdaman kong medyo mainit na. Kumapa ako sa tabi ko pero napamulat ako nang wala akong mahawakan. Wala na si Lance. Hinagilap ko ang cellphone ko at tinignan kung anong oras na; alas onse na ng umaga. Napakunot ang noo ko at napabangon bigla. Tadtad na rin ako ng tawag mula sa hindi ko kilalang numero. Tangina, namatay ba ako kagabi?

Paglabas ko, malinis, walang dahon ng mangga. Wala naman talaga akong masyadong gagawin pero ayaw ko nang nagigising ng tanghali. Hindi na ako nakapag ehersisyo at may gumawa na ng mga nakasanayan kong gawin sa umaga. Muli kong tinignan ang cellphone ko. 

Bukod sa sandamakmak na tawag na hindi ko nasagot. Isang message lang naman ang meron.

Lance: Kumain ka pagkagising mo, binilhan din kita ng gamot. Inumin mo pagkatapos kumain.

Sa totoo lang napakatamad ko magreply sa mga mensahe. Pero ginawa ko sa isang ’to, dahil bigla na lang akong nilayasan. Naupo ako sa kama at doon ko siya pinadalhan ng mensahe.

Ako: San ka? Bat umalis ka kagad… di mo ko ginising.

Lance: Sana, good morning muna noh. Nandito ako sa taas, kumain ka na diyan.

Ako: Gudmorning-gudmorning, isang oras na lang tanghalian na gudmorning? Baba ka dito.

Lance: Bakit na naman ba?

Ako: Dali na pls, tigas titi ko oh, kawawa. Walang morning chupa.

Hindi ko alam kung paano ko sasabihin nang malambing ang mga sinabi ko sa kaniya dahil hindi naman ako gumagamit ng mga emoji ; puro tawa lang ang alam ko dun.

Hindi ko na siya kinulit. Tamad talaga ako mag-chat. Pumunta na lang ako sa kusina at doon ko nakita ang pagkain kong may takip; sa tabi niyon ay ang gamot na binili niya.

Habang kumakain ako ay biglang nag-vibrate ang cellphone ko. ’Yung number na kanina pa tawag nang tawag. Hindi ko na pinatagal at sinagot ko na.

“Sino ka?” tanong ko matapos ilagay sa loudspeaker ang telepono.

“Hello, Jack. Uhm, kilala mo pa ba ang boses ko?”

Nabitawan ko ang kutsara ko sa pinggan. Kumabog ang puso ko nang napakalakas, parang lalabas sa dibdib ko. Hindi ako agad nakapagsalita.

“Jack? Nandiyan ka pa ba?”

“O-oo, Michelle… kumusta?”

“Heto, ok naman. Pasensiya ka na, kinuha ko ’yung number mo sa Papa mo.”

“Ayos lang, ba’t ka pala napatawag?” Ipinagpatuloy ko ang pagkain ko habang kausap ko siya.

“Uhm, balita ko nandito ka raw sa Maynila. Gusto mo magkita tayo?” Sabi ni Michelle na medyo napangisi ako dahil sa tumatakbo sa isip ko. Alam kong may asawa na siya pero gusto pa rin makipagkita sa akin. Paluluwagin ko ang butas niya para hindi masarapan ang asawa niya sa kaniya. Parang ganti ko na rin dahil bigla niya na lang akong hiniwalayan nang hindi nakikinig sa paliwanag ko.

“Akala ko ba galit ka sa ’kin, ba’t gusto mong magkita tayo?”

“Syempe, two-timer ka eh. Hahaha, pero tagal na nun, ano ka ba?”

“Hinarot lang ako ng babaeng ’yun, ayaw mo lang maniwala sa ’kin eh.” Paliwanag ko.

Simula nang maghiwalay kami ni Michelle, ito ang paulit-ulit kong sinasabi sa kaniya. Ayaw niyang maniwala, papano nga ba naman, nahuli niyang hinahalikan ako nung babaeng ’yun. Lalake lang ako, at babae na ang lumalapit sa akin. Sa klase ng kalibugan ko, matatanggihan ko ba ’yun?

Sobrang badtrip ko nung gabing ’yun dahil nakipaghiwalay siya kaagad nang hindi man lang pinapaniwalaam ang paliwanag ko. Mas naniwala pa siya sa sulsol ng mga kaibigan niya. Wala siyang kamalay-malay na dalawa dun sa mga kaibigan niyang ’yun nagpakantot na sa ’kin. Hindi niya alam na ’yung mga pinagkakatiwalaan niya, eh tinatraydor siya. Sinira kami, akala kasi nila so-syotain ko sila pagkatapos.

’Yung babae namang nahuli ni Michelle na humahalik sa ’kin, isang linggo yatang hindi nakalakad. Sa sobrang inis ko; dahil sa kaniya hiniwalayan ako ng pinakamaganda kong syota. Kaya ayon, ibinigay ko ang gusto niya; tinuhog ko nang tinuhog lahat ng butas niya. Pati pwet niya kinantot ko, pagkatapos naghabol pa siya sa akin. Bandang huli, nalaman ko na lang na nagpakantot na rin pala kay Randell.

“Hmm, sige na, naniniwala na ako.” Sagot ni Michelle sa akin.

“Ngayon pa? Huli na, hiniwalayan mo na ako. Pero kalimutan na natin ’yun. Saan tayo magkikita?” Tanong ko na parang naimagine ko kaagad ang mukha niya na mariing nakapikit at panay ang ungol.

“Sa mall, chat na lang tayo ha.” Sabi niya. Ilang sandali pa ay narinig ko ang boses ni Lance na tumatawag sa akin.

“Jack!” Sigaw nito sa labas ng gate.

“Sige na Michelle, chat na lang, bye.” Mabilis kong ibinaba ang telepono sa hindi ko malamang dahilan.

Ilang sandali pa ay pumasok na si Lance at ako naman ay kunwaring matamlay kumain. Unti-unti lang ang subo ko sa pagkain na samantalang kanina parang kakainin ko pati plato dahil sa gutom.

Napahinto sa tapat ko si Lance at may pag-aalalang nakatingin sa akin.

“Damihan mo ang kain, para kang manok sumubo. Para makainom ka na ng gamot. Dapat kasi talaga ipinagpabukas mo na lang yung ginawa mo. May sakit ka na nga nagtrabaho ka pa. ’Pag may sakit kasi, dapat nagpapahinga.” Sermon niya, tapos bigla kong hinawakan ang ulo ko para kunwari, kumikirot.

“Hindi ko naman kailangan ng gamot na ’yan. Isang chupa mo lang, gagaling na ako kaagad.” Biro ko saka niya ako tinitigan ng matalim.

Pagkatapos kong kumain ay wala akong nagawa kundi inumin ang gamot na binili ni Lance kahit wala naman na akong sakit. Patuloy ang pagkukunwari ko dahil sinusundan niya ako ng tingin. Mula sa pagliligpit ko ng pinagkainan, sa paghuhugas, hanggang sa bumalik ako sa kama para mahiga.

“Higa ka na dito, dali na.” Tawag ko sa kaniya habang nakatayo siya sa gilid ng kama at nakatingin sa akin. Humiga naman ito at agad ko siyang hinatak payakap. Hinawakan ko ang kamay niya saka ko pinahawak ang matigas kong pagkalalaki. Hindi naman siya tumanggi kaya napangiti ako.

“Ano ba ’tong ginagawa natin,” sabi niyang natatawa. “Para tayong mag-asawa.”

“Bilis mo naman, asawa agad. Syota muna.” Tutol ko sa kaniya, “at ang magsyota, dapat nagkakantutan din.” Sabi ko sabay yakap ng mahigpit sa kaniya at bumayo-bayo. Pinipilit kong itulak ang ulo niya pababa sa kargada ko. Hindi na rin siya pumiglas, nasasabik ako sa pagsuso niya sa akin.

Wala nang sabi-sabi, ibinaba niya ang shorts ko at saka dinilaan ang batuta ko mula puno hanggang ulo. Sanay na sanay na siya sa laki ko. Halos araw-araw ba naman siyang magpraktis eh. Hindi na rin siya gaanong nahihirapan kahit na bayuhin ko ng bayuhin ang bibig niya. Kabisado niya na kung kailan ako babayo at kung kailan ko ibababad ang burat ko sa bibig niya.

Hindi lang ’yun, kabisado niya na rin kung kailan siya dapat maghubad. Ayoko kasi nang nakahubad na kaagad, tinatamad ako sa ganun. Ilang damit na nga ni Lance ang napunit ko sa sobrang gigil ko sa kanya. Ilang brief at shorts, pero para siyang may pabrika ng damit. Hindi siya nauubusan.

Habang nagpapakasawa si Lance sa kahindigan ko ay biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

“Lance, saglit, natatae ’ko.”

“Seriously?!” Kunot noo nitong singhal sa akin, “ngayon talagang libog na ’ko?”

“Saglit lang ako, ha?” Sabi ko sabay hatak sa kaniya para maabot ko ang pwetan niya, “wait lang baby, kakantutin ka ni Daddy mamaya.” Kausap ko ang pwet niya at hinalikan iyon sa ibabaw ng shorts. Pinalo ko pa ito ng malakas sa gigil ko, tangina—lambot .

Hindi ko na hinintay na pumayag si Lance. Dala ang telepono ko ay nagmadali akong tumakbo sa kubeta. At doon sinilip ang mensahe ni Michelle.

Habang binubuksan ko ang mensahe ni Michelle ay bigla na lang ako napatulala sa pader ng kubeta. At lumabas sa isip ko ang mga tanong na: Ba’t ako nagtatago? Bakit ako kabado?   Hanggang sa mapailing na lang ako dahil ngayon ko lang naisip ’yung mga pinaggagagawa ko.

Michelle: Kita tayo sa SM, 2:00 pm, see you later. (May papuso pa, para akong kinilig na ewan.)

Ako: Sige, ligo lang ako.

May mensahe pa si Michelle na hindi naman mahalaga kaya hindi ko na siya nireplyan. Nagtagal pa ako ng kaunti sa loob ng kubeta para hindi halatang may itinago lang ako.

Nang makabalik ako sa kwarto ay nakahiga si Lance na medyo nakakunot ang noo. Pagkatapos ay agad itong tumayo at lumapit sa akin. Lumuhod at ibinaba ang shorts ko. Pero ipinakita ko sa kaniyang malungkot ang mukha ko kaya napahinto siya kaagad at tumayo. Hinawakan ang magkabilang pisngi ko na may pag-aalala.

“Bakit anong nangyari?” Tanong niya. Niyakap ko siya nang mahigpit at kumadyot-kadyot sa harap niya.

“Gusto na talaga kitang bayuhin, kaso may pinapalakad sa akin si Kuya Carlo.” Palusot ko, bigla ring nalungkot ang mukha niya.

“Unahin mo na muna ’yon, mas mahalaga ’yon eh. Hintayin na lang kita ha.” Sabi nito na may ngiti.

Hindi ko maintindihan kung bakit parang totoong naiiyak ako. Napapikit na lang ako habang niyayakap ko ng mahigpit si Lance. Nakakaramdam ako ng awa. Para akong tanga sa totoo lang. 

Napapailing na lang ako sa isip ko dahil, wala akong naiintindihan sa nararamdaman ko.

“Dito ulit ako matulog mamaya ha?” Nakangiting suhestyon ni Lance.

“Sige,” sagot ko sabay bulong sa tenga niya, “tamuran kita sa mukha ah.”

“Ihh, gusto ko lunukin.” Paglalambing niya.

“E ’di, tatalsikan kita sa mukha, tapos ’yung kalahati lunukin mo, ayos ba ’yun.” At tumango-tango naman siyang masaya. Ngumiti lang rin ako, pero nang maglakad ito sa labas ng pinto ay naglahong bigla ang ngiti ko. Sinulyapan ko pa siya habang lumalabas ng gate.

At sa gitna ng kalituhan ko sa isip ko ay isang salita ang lumabas sa bibig ko na hindi ko basta-basta sinasabi.

“Sorry.”

C34: The Adobo Truth

Medyo mahalumigmig ang araw na ’yon—parang may tubig ang hangin. Mabigat sa dibdib, nakakalunod. Kakababa ko lang sa napag-usapan naming lugar ni Michelle. Habang naglalakad ako papunta sa eksaktong tagpuan, unti-unti ko siyang namataan sa di-kalayuan.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko—lampas sa normal. Hindi ako agad makalapit; parang bumigat ang mga paa ko. Hindi ko maipaliwanag ang pakiramdam, pero tila kalahati ng katawan ko’y nakalubog sa ilalim ng dagat. Gusto kong magmadali, gusto kong marating siya kaagad—pero may kung anong humihila sa akin pabalik. Isang hindi ko mapangalanang pakiramdam na parang may tinatapakang linya na hindi ko alam kung kailan ko iginuhit.

Nakaupo siya sa tapat ng isang bilog na mesa. Sa harap niya ay tatlong baso ng kape—halatang kanina pa naghihintay. Nakatungo sa cellphone, pero halata sa galaw ng daliri ang pagkainip. Paulit-ulit niyang hinahawi ang buhok na nalalaglag sa gilid ng mukha niya, isinusukbit sa likod ng tenga na para bang kabisado na ng katawan niya ang galaw na iyon. Ang maputi niyang mukha ay sinasalubong ng dilaw na ilaw ng lugar—kumikinang, nakakahumaling ang ganda.

Lalong bumagal ang lakad ko. Parang siya lang ang nakikita ko. Nawalan ng kulay ang paligid, nawalan ng ingay ang mundo. At doon ko naramdaman ang kakaibang kirot—hindi dahil sa kaba, kundi dahil sa pakiramdam na parang may ginagawa akong hindi tama.

“Jack!”

Napabalik ako sa ulirat nang tawagin niya ako. Nakangiti siyang kumaway, parang walang nagbago, parang hindi lumipas ang mga taon sa pagitan namin. Paglapit ko, agad niya akong sinipat mula ulo hanggang paa—mabilis, direkta—saka napangiti at bahagyang napailing.

“Hindi ka pa rin nagbabago,” sabi niya. “Hindi ka pa rin nag-eeffort sa damit.”

Umupo ako sa tapat niya, pilit tinatawanan ang sarili. “Bakit, pangit ba?”

Sinulyapan ko ang damit ko. Puting t-shirt na hindi naman hapit, pinutol na maong, at tsinelas. Hindi talaga ako naniniwala sa pag-aayos ng sarili, maliban na lang kung bibiyahe ako ng malayo.

At doon, biglaan lang—mula sa kawalan—pumasok sa isip ko si Lance. Kung siya iyon, wala siyang pakialam kahit ano pang suot ko. Kapag tinitignan niya ako, parang ako na ang pinaka-poging tao sa mundo.

“Jack, nasa mall ka, hindi naman masamang mag-ayos kahit kaunti.” Umiling si Michelle. “Buti na lang, gwapo ka.”

Napangiti ako bago pa ako nakapag-isip. “Maganda ka pa rin.”

Napabungisngis siya. “Hay naku. Mambobola ka pa rin.” Itinulak niya ang isang baso ng kape papunta sa akin. Mainit pa. Amoy pa lang, alam kong mahal na. “Kumusta ka na? Buti na lang may social media ang Papa mo. Kung wala, siguro hindi na talaga tayo magkikita ulit.”

“Bakit mo ako hinanap, bhe?”

Nang marinig niya ang dati naming tawagan, bahagya siyang namula. Agad niyang hinawi ang buhok niyang bumabagsak sa mukha—isang galaw na pamilyar, pero ngayon, hanggang tingin na lang ako. “Bhe ka diyan,” sabi niya, pilit tinatawanan.

Tapos bigla siyang tumingin sa akin—diretso, walang biro. “Well… seriously, namiss kita.”

Hindi ko alam kung gusto kong umusad o umatras. Ang alam ko lang—may gusto akong hawakan, at may isa akong bagay na pakiramdam ko’y unti-unti kong pinapakakawalan… kung ano man iyon, pinahihirapan niya ang loob ko.

“Ubusin mo na ’yang kape mo, let’s go somewhere else,” sabi niya. Napatingin ako sa isa pang baso ng kape saka ako bumuntong-hininga; nakahinga ako nang maluwag.

“Akala ko talaga may hinihintay tayong kasama, eh.”

“Natuwa ka pa ah, dapat makonsensya ka. Nakadalawang baso ako ng kape sa sobrang tagal mo.” Inirapan niya ako pero pabiro.

Pagkaalis namin, kagaya ng dati, hindi ko siya hinintay. Nauuna akong maglakad dahil nababagalan ako sa kaniya. Pero bigla na lang siyang humabol at inangkla ang mga braso niya sa braso ko. Napatingin ako sa kaniya nang malagkit nang maramdaman ko ang lambot ng suso niya sa siko ko.

“Baka nasa paligid lang ang asawa mo. Hindi ka ba natatakot?” tanong ko at dinaplisan ko ng tingin ang dibdib niya.

“Kapag nahuli tayo, patulugin mo kaagad sa suntok,” sagot niya. Napangisi ako at inipit kong lalo ang braso niya sabay hawak sa kamay. Ito ang isa sa pinakagusto kong sitwasyon—’yung may kaba, mas lalo akong ginaganahan.

Malayo ang minaneho niya, halos tatlong oras kaming nasa kalsada. Kuwentuhan lang kami nang kuwentuhan. At noong sandaling napatawa niya ako nang hindi ko pinipilit—bigla na lang nawala lahat ng iniisip ko. Masaya pa rin siyang kakuwentuhan; may pagkaseryoso pero marunong sumabay. Isa pang pinakagusto ko kay Michelle, sanay pa rin siya sa dumi ng bunganga ko.

Nakatitig lang ako sa mukha niya habang seryoso siyang nagmamaneho. Pinagmamasdan ko kung paano siya kumurap at kung paano humihigpit ang hawak niya sa kambyo.

“Akin ka na lang ulit, Chel,” tukso ko na ikinangiti niya naman.

“Nagsisisi ka na ba sa pakikipaghalikan mo sa babae mo?” Pagpapaalala niya ng isang bagay na gusto ko nang kalimutan.

“Ayan na naman tayo, eh. Hinarot lang ako ng babaeng ’yon. Hirap kasi sa iyo, masyado kang nagpapaniwala sa mga sulsol ng mga kaibigan mo,” paliwanag ko. Sumandal ako lalo sa upuan, pilit nagpapaka-kalma kahit ramdam ko na ang init ng usapan.

“Jack, halos mag-sex na kayo noong mahuli ko kayo sa likod ng covered court. Gusto mo pa bang ipaalala ko sa iyo kung ano ’yung mga nakita ko?” tutol niya. Ramdam ko ang diin ng boses niya. “I saw you kissing her. Sa itsura niyo noon? Hindi ko nakitang tumatanggi ka. Para ngang lalamunin mo pa siya ng buo, eh.”

“Kilala mo naman ako pagdating sa babae. Tinanggihan ko siya, pero mapilit lang talaga. Mahina ako pagdating sa mga kagaya niya. Si Trisha nga, nagsabunutan pa kayo, eh. Pero hindi mo ako hiniwalayan. Bakit doon sa babaeng hindi mo kilala, hiniwalayan mo ako?”

“I can tolerate kissing. Pero sex? Never.”

“Sige. Nahuli mo kaming naghahalikan. Nasaan ang kantutan doon?”

“Almost, Jack, almost! Nakapasok ang kamay ng babaeng ’yon sa shorts mo habang naghahalikan kayo. Nakababa rin ang jeans nung babae mo—kita ko na ang panty niya! Proof ’yun na na-finger mo na siya!”

Napalakas na ang boses niya. Doon ako lalong ginaganahan. Tumagilid ako ng upo at tinitigan ko siya nang mariin. “’Yan ang hirap kapag hindi mo nakita ang buong pangyayari, eh. Dinukit niya ang sarili niya para akitin ako. Alam mong isa iyon sa kahinaan ko. Ginagawa mo rin iyon tuwing gusto mong magpakantot sa ’kin, ’di ba? Masisisi mo ba ako doon?”

“Basta, nakita ko kung anong nakita ko. Hinahawakan niya ang titi mo, Jack. Kahit ano pang sabihin mo, nakakagalit iyon.”

“Eh, kung naiinggit ka lang pala, eh ’di sana nagpakantot ka sa akin noong araw na iyon para hindi ako bitin. Tangina, noong umaga niyon, nakatutok na burat ko sa ’yo hindi mo pa ako pinatuhog. Tapos malalaman ko na lang, nakipagkita ka lang pala sa mga kaibigan mo.”

“Usapan na kasi iyon, hindi na ako pwedeng tumanggi,” pagdadahilan niya.

“Tanginang mga kaibigan mo, mas mahalaga pa ba sila sa akin? Mas nagtitiwala ka sa kanila?”

“Of course, I trust them. They are my best friends. Dahil nga sa kanila, nahuli ko kayo noong babae mo, eh.”

Napailing ako at napangisi, isinusuka ng isip ko ang pagtitiwala niya sa mga traydor. “Sino na nga ’yung adviser niyo noong fourth year? Si Kabayo ba?” Tumango siya; si Ms. Carballo ang tinutukoy ko, iba lang ang tawag ko.

Sinimulan ko ang kuwento tungkol kay Eunice—ang best friend niya. Ikinwento ko kung paano kaming inutusan ni Kabayo na pumunta sa bahay nito. Pagdating doon, madilim at walang tao. 

“Natatakot daw siya kaya panay ang yakap sa akin. Tinigasan ako, kasi ramdam ko ’yung suso niya sa braso ko, eh.”

Huminto ako para pigain nang kaunti ang batuta ko dahil matigas na.

“Tapos biglang may dumaang daga. Napayakap siya sa harap ko; matagal. Naiipit niya ang burat ko na lalong lumalaki kasi kumikiskis sa kaniya. Sabi ko, ’Eunice, wala na ‘yung daga.’ Pero hindi pa rin siya kumalas. Mas humigpit pa ang yakap niya sa akin.”

Huminga ako nang malalim. “Dahil ayaw niyang umalis, eh ’di idiniin ko na rin ang burat ko sa tiyan niya. Kumakadyot na ako noon pero hindi siya gumagalaw. Sabi niya, ’Jack, basa ‘yung damit mo, hubarin mo.’ Ginawa ko naman agad tapos yumakap ulit siya sa akin. Mainit na ang katawan niya. Eh, tigas na tigas na rin ako, hindi ko na napigilan. Kinurot-kurot ko na legs niya.”

“‘Jack, may kumakagat sa legs ko.’ Tapos inangat niya palda niya. ’Saan banda ‘yung kumagat?’ Pinakapa niya sa akin ’yung loob ng hita niya.”

Muli akong napahinga nang malalim dahil sa pag-init ng sarili kong katawan. “Kinamot ko ang hita niya, pagkatapos ay idinikit ko ang burat ko sa hita niya. Humihingal na siya noon hanggang sa mahawakan ko na puki niya. ’Ito ba ‘yung makati?’”

“Saka ko kinamot ang hiwa niya gamit ang daliri ko. ‘Hindi naman dapat kuko ang pangkamot dito, eh,’ bulong ko sa kaniya. ‘E-eh, ano?’ tanong niya habang nanginginig na ang boses. ‘Gusto mo kamutin ko nito?’ Tumuwid ako at inilabas ko na ang burat ko sa harap niya. Hinawakan niya iyon agad—madiin. Itinuloy ko ang pagkamot sa puki niya, hanggang sa itinusok ko na ang daliri ko sa loob. ‘Eunice, makati pa ba?’ Tumango siya habang umuungol na. ‘Kantot, gusto mo rin?’ Tumango ulit siya. ‘Isubo mo muna.’”

Huminto ako sa pagkukuwento at ibinaling ang tingin kay Michelle. Namumula na siya nang husto; ang mga kamay niya sa manibela ay nanginginig na sa tindi ng naririnig. Akala ko magagalit siya, o baka sampalin ako sa tindi ng pagtatraydor ng best friend niya.

Pero dahan-dahang itinabi ni Michelle ang kotse sa isang madilim na bahagi ng kalsada. Pinatay niya ang makina. Nakabibingi ang katahimikan bago siya dahan-dahang humarap sa akin, ang mga mata ay naniningkit; nag-aapoy.

“Anong nangyari pagkatapos noon?” tanong niya, waring gusto pang ituloy ko.

“Bakit mo pa tinatanong? Alam mo naman na ang kasunod noon.”

“Gusto kong marinig,” sabi niya, at dahan-dahan kong inabot ang kamay niya.

“Kinantot ko ang bibig niya bago ko siya tinuhog. Sarap na sarap siya, Chel—walang tigil ang ungol habang naglalabas-masok ang burat ko sa kaniya. Gustong-gusto niya ’yung pagbaon ko, ’yung sagad. Ilang beses ko siyang pinatirik ang mata habang kinakantot ko siya nang patayo. Pagkatapos, nagmakaawa siyang lunurin ko ng tamod ang ibabaw ng puki niya.”

Inilabas ko ang burat ko. Agad itong sinalubong ng kamay ni Michelle—hinahaplos, taas-baba.

“Alam mo kung anong pakiramdam niyon, ’di ba? Dahil ikaw ang madalas kong tuhugin. Alam mo kung gaano kasarap kapag ako ang kumantot.” Dinukot ko ang kaniya. Kusang bumuka ang mga hita niya, sumasabay sa pagpasok ng daliri ko. Basang-basa na siya.

“Kung gusto mong kantutin kita, alam mo na ang gagawin.”

Hinugot ko ang daliri ko sa loob niya. Lumipat siya sa likod ng sasakyan at sinundan ko lang siya ng tingin. Sumandal siya sa upuan, halos nakahiga na. Idinantay niya ang mga paa sa ibabaw ng sandalan ng upuan sa harapan. Kitang-kita ko sa harapan ko ang kulay rosas niyang panloob na seda ang tela.

“Jack, punitin mo na,” sabi niya. Napangisi ako—kabisadong-kabisado niya ako. Sa isang iglap, narinig ang pagkapunit ng tela. Doon na niya inumpisahang daliriin ang sarili habang nakatitig sa akin.

“Jack, please… pasukin mo na ako.”

“Gusto mo na bang isaksak ko ’to diyan?” Ipinakita ko ang batuta ko sa harap niya. Halos maiyak si Michelle sa libog nang makita kung gaano katigas iyon, tila iniisip na agad ang sakit at sarap na mararamdaman niya.

Sa kabila ng pakikipagtagisan ko sa kamunduhan, biglang nag-vibrate ang cellphone ko. Pasimple ko itong tinignan.

Lance: Nag-try ako magluto ng adobo. Nahihiya ako, hindi ko alam kung masarap, pero sinunod ko naman ’yung nasa tutorial. Uwi ka kaagad ha, nagugutom na ako, pero hinihintay kita.

Pagkabasa ko ng mahabang mensahe ni Lance, biglang bumagsak ang balikat ko.

Napamura ako sa isip ko. 

Putang ina mo, Lance, bakit mo ginagawa sa ’kin ’to.

C35: Tinoyoang Baboy

Sa gitna ng dilim na kinaroroonan namin ni Michelle, nag-umpisang mag-ingay ang utak ko—mas malakas pa sa ungol niya. Nakatindig pa rin ang pagkalalaki ko dahil sa nakikita kong pagpapaligaya niya sa sarili, pero ang isip ko ay hindi na malaman kung saan babaling. Nahahati ako sa dalawa: kay Michelle na hinahanap ng laman ko, o sa katahimikang matagal ko nang pangarap para sa pagkatao ko.

Habang pinipilit kong mamili sa gitna ng matinding tensyon, muling nag-vibrate ang cellphone ko.

Lance: Anong oras ka uuwi? Kung male-late ka, aalis na muna ako ha.

Hindi ko napigilan ang kamay ko. Parang kusa lang gumalaw at sumagot.

Ako: Sandali na lang.

Ipinasok ko muli ang cellphone sa bulsa. Sa bawat segundo, lalong nanunuot ang nakakahumaling na amoy ni Michelle sa loob ng sasakyan. Nahahatak ang isip ko na tapusin ang sinimulan ko. Muling pumintig nang malakas ang kargada ko kaya naman, sa halip na tumigil, ay sinundan ko na si Michelle sa likod ng sasakyan.

Nang makalapit ako, agad niyang hinawakan ang batuta ko at tinangkang isubo iyon.

“’Wag na, Chel. Hinahanap na ako ni Kuya Carlo. Bilisan na lang natin ha,” ang boses ko ay nasa pagitan ng paglalambing at panginginig.

Agad namang bumukaka si Michelle, handang-handa nang tanggapin ang ibabaon ko. Itinutok ko ang kargada ko sa kaniya, pero bahagya akong nahirapan dahil masikip ang sasakyan at malaki akong tao. Maingat ko siyang isiniksik sa kanto ng upuan para mas makakuha ng bwelo bago ko muling ibinuka ang kaniyang mga hita.

Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras. Itinutok ko ito nang maigi, at nang maramdaman kong kumibot ang kaniyang butas, doon ko na itinuhog nang buong-buo.

“Uhmp!” Ungol ni Michelle sa halo-halong sakit at sarap. Parang nakamot ang kating hindi kayang abutin ng daliri niya. Ramdam ko ang pagkapit niya sa braso ko kaya hindi ako gumalaw kaagad. Hinayaan ko munang tanggapin ng katawan niya ang laki nito.

“Sige lang, Jack… kaya ko ’yan. Masasanay ulit ako.”

Nang marinig ko iyon ay muli akong umulos. Doon ko na binilisan ang kadyot. Panay na ang ungol ni Michelle, wala nang pakialam kung may makarinig man sa amin sa gitna ng madilim na kalsada. Inabot niya ang leeg ko saka ako hinalikan nang mariin.

Nasa kalagitnaan ako ng pagpapasarap nang muling mag-vibrate ang cellphone ko sa bulsa. Sa pagkakataong ito, hindi lang isa—sunod-sunod ang yanig nito.

Putang ina,  mura ko sa isip ko.

Napahiyaw si Michelle nang bigla kong hugutin nang tuluyan ang kargada ko. Bitin na bitin siyang naiwang nakabukaka habang mabilis kong nilalabas ang telepono.

“Why?!” inis na tanong ni Michelle, halatang nanggagalaiti sa pagkabitin. Pero hindi ko muna siya pinansin. Binasa ko ang chat.

Kuya Carlo: Nandito si Lance, tinatanong kung nasaan ka.

Nanlaki ang mata ko. Biglang naglaho ang libog at napalitan ng malamig na kaba.

Ako: Kuya, anong sinabi mo?

Kuya Carlo: Wala pa. Nandun, kausap pa si Misha.

Ako: Kuya, sabihin mo inutusan mo ako at pauwi na kamo.

Kuya Carlo: Ah, sige.

Bumalik ang paningin ko kay Michelle na nag-aalburoto na. Alam kong hindi pwedeng basta-basta na lang ako aalis nang ganito, kaya muli ko siyang hinalikan para amuhin.

“Chel, sa susunod na lang, please. May emergency kasi sa bahay,” paliwanag ko, na lalo namang ikinalukot ng maganda niyang mukha.

“Shit! Shit! Shit!” sunod-sunod na mura niya habang ipinapadyak ang mga paa sa sahig ng sasakyan.

“’Wag ka na magalit. Babawi ako, mas masasarapan ka,” sabi ko sabay dampi ng halik sa kaniyang noo.

“Jack, please… malapit na ako, eh,” pagmamakaawa niya, ang boses ay malapit nang maiyak.

“Ayos lang ’yan. Alam mo naman, mas bitin, mas halimaw ang kantutan sa susunod.” Piniga ko ang kaniyang suso nang madiin para ipaalala sa kaniya ang gigil ko.

“Bhe, konti na lang talaga…” Ginamit niya na ang dati naming tawagan, sinusubukang pasunurin ako sa kaniyang gusto.

“Bhe, sa Linggo magkita ulit tayo kung gusto mo. Pero sa ngayon, magpakantot ka muna sa asawa mo. Tapos kapag nagkita ulit tayo, hindi na kita bibitinin. Ayos ba ’yon? Pagsasawain ko sa burat ’yang puki mo ha. Tatamuran pa kita sa mukha.”

Nasilaw siya sa pangako ko, pero may naalala siya bigla. “May nakalimutan ka pa, eh.”

Napakunot ang noo ko habang inaayos ang shorts ko. “Ano?”

“Hindi mo na kakantutin bibig ko?”

Napangisi ako. Ito ang dahilan kung bakit gustong-gusto ko si Michelle—kapag nilamon na siya ng libog, demonyo na rin ang isip niya sa kantutan. “Pwede ba iyon? Alam mo namang paborito kong busugin ’yang bibig mo. Lahat ng butas mo, papasukin nito sa Linggo.”

Pinahawak ko sa kaniya ang alaga ko na unti-unti ko nang pinapakalma.

“Bhe, kita ulit tayo sa Sunday ha? Please!”

“Oo, sige. Pero ihanda mo ang sarili mo, Bhe. Siguradong lulumpuhin kita sa kantot.”

Ngumiti na siya, isang matamis pero malanding ngiti, bago ako binigyan ng huling halik sa labi. Lumipat kaming muli sa harap ng sasakyan para humarurot pauwi. Naipit kaming muli sa traffic pero hindi naman ganoong katagal. Panay ang tapik ko ng daliri sa bintana habang nasa daan kami. Napapansin iyon ni Michelle at makikita na sa mukha niya ang pag-aalala sa akin, pero hindi siya nagtatanong.

Nang makarating kami sa sakayan papunta sa amin ay mabilis akong bumaba. Saglit lang akong nagpaalam kay Michelle at humarurot na rin siya pauwi; siguro hinahanap na rin siya ng asawa niya.

Sa bahay ni Kuya Carlo ako nagpababa, pero pagdating ko doon ay sinabi nitong wala na si Lance. Kaya tumakbo ulit ako pauwi sa apartment. Wala rin doon si Lance, kaya napilitan na akong mag-chat.

Ako: Nasaan ka? Nandito na ako sa bahay, gusto ko nang kainin ’yung adobo mo.

Nang maipadala ko ang mensahe ay umupo ako sa kusina. Hindi ko man lang nagawang tingnan ’yung adobong niluto niya. Panay pa rin ang tapik ng daliri ko saan ko man ito maipatong, matiyagang naghihintay ng sagot. Ayoko nang magpadala ulit ng isa pang mensahe dahil ayokong magmukhang desperado.

Matapos ang halos sampung minutong paghihintay ay walang sagot na dumating. Ni hindi man lang niya tinignan ang mensahe ko. Naipalo ko ang kamay sa ibabaw ng lamesa na gumawa ng malakas na tunog. Saka napatukod ang siko sa mesa at sinapo ang mukha ko.

Hanggang sa naglabasan sa isip ko ang mga reklamong kanina ko pa gustong sabihin.

“Putanginang araw na ’to. Dalawa ’yun oh, parehong paborito kong kantutin. Pero walang natuloy. Putangina talaga!” sabi ko sa isip ko dahil sobrang sakit na ng puson at bayag ko sa labis na pagkabitin. Masakit na rin ang balakang ko, parang nagrereklamo ang buo kong katawan sa tamod na kanina ko pa gustong paputukin.

Kating-kati na akong kumantot kaya naghahanap na ako ng kahit sino, nang bigla kong makita si Lia na papunta sa kusina. Nakatungo itong naglalakad pero hindi ko siya pinansin. Matapos ang ilang kalansingan sa lababo ay muli itong lumabas. Hahayaan ko lang sana siya pero huminto siya sa harap ko.

“Anong kailangan mo? Lia, kung mambibwisit ka lang, ’wag ngayon. Baka ipalo ko sa iyo ’tong lamesa sa sobrang sama ng tama ko,” halos bulong kong sabi sa kaniya. Pinipigil ko ang sarili kong magalit nang husto.

“J-Jack… p-please, sorry na.” Halos hindi siya makatingin nang diretso sa akin, pero pinapalakas niya ang loob sa gitna ng galit ko. Tumango na lang ako nang nakapikit sa sobrang badtrip ko.

Nang mapansin kong nakatayo pa rin siya sa harap ko ay muli akong nagsalita. Pinipilit ang sariling maging mahinahon. “Lia, sa susunod kasi, ’wag kang gagamit ng pangalan ng ibang tao para lang magmalinis. Tapos sasabihin mo pa sa kanilang nadidiri ka, eh pakantot ka rin naman. Mas malala pa nga, kasi sina Sherwin at Milo, marunong makiusap. Ikaw, dinadaan mo pa sa pagkukunwaring santa.”

Pinili ko nang husto ang mga salita ko para hindi ko masyadong masaktan ang damdamin niya. Kinikilala ko pa rin ang pagkababae niya kahit papaano.

“Sorry, Jack, hindi ko naman gustong gawin ’yon. Pero hindi kasi ’yon normal para sa akin,” paliwanag niya.

“Sige na, ayos na. Basta ’wag mo nang uulitin. Sige na, makakaalis ka na,” sabi kong nakapikit. Kumakalma na ang loob ko. Pero pagmulat ko ay nandoon pa rin siya. Nakatungo at hindi kumikilos kahit isang pulgada. “Lia, anong kailangan mo?” Mas malakas na ang boses ko.

“Jack, pwede pa ba akong tumira dito? Hindi na ako aalis,” sabi niya.

“Hindi kita pinapaalis, Lia. Desisyon mo ’yan. Bahala ka kung anong gusto mong gawin,” sabi ko, saka lang siya umalis.

Panandaliang nawala ang isip ko kay Lance nang makausap ko si Lia. Hindi pa rin ako gaanong palagay sa kaniya, pero kahit papaano ay nabawasan ang tensyon sa loob ko. Pero nang makaalis siya, biglang bumalik ang badtrip ko sa pagkabitin at sa hindi pagsagot ni Lance. Kaya bumalik na naman ako sa pagpapakalma ng sarili.

Nang makatayo ako, hindi ko napigilan ang sarili kong sumuntok sa pader. Inulit ko pa nang isa pang beses para ilabas ang namuong galit ko.

“Anong ginagawa mo? Baliw ka na?” Natauhan ako nang marinig ko ang boses.

Si Lance.

May bitbit siyang mga supot na naglalaman ng kung ano-anong pagkain. Kumabog ang dibdib ko, at sa pagkakataong ito, parang nanghihina ang katawan ko. Nilapitan ako kaagad ni Lance at inilapag ang mga bitbit sa mesa. Saka niya hinawakan ang kamay ko at tinignan ang sugat na nakuha ko nang suntukin ko ang pader.

“Sandali, kukuha lang ako ng panlinis,” sabi niya at akmang aalis na siya pero hinatak ko siya paharap sa akin.

“Hindi ka sumagot sa chat ko.” Hindi ko marinig ang tono ng sarili kong boses. Parang hindi ko rin halos malaman kung lumabas ba iyon sa bibig ko o inisip ko lang.

“Naiwan ko cellphone ko, humabol lang ako sa grocery. Binili ko ’yang mga ’yan oh,” sabay nguso niya sa mga pinamili niya. “Natikman mo na ’yung adobo ko?”

Hindi ako sumagot dahil hindi ko man lang sinilip iyon. Nakatingin lang ako kay Lance. Ang masayang mukha nito. Ang reaksyon niya kapag naiinis—kagaya na lang nang tawagin niya akong baliw kanina lang. Ang mukha niya, walang itinago na kahit ano. Kung anong lumalabas sa bibig niya, iyon din ang makikita mo sa kaniya. Hindi kagaya ko. Para akong hindi tao. Peke ako.

“Ay, walang sagot. Hindi masarap?” May pagtatampo sa boses niya.

“Ha? Hindi,” sagot ko.

“Hindi nga, hindi masarap.” Lalong bumagsak ang mukha niya. “Iaakyat ko na lang.”

“’Wag,” habol ko.

“’Wag na natin kainin.” Kita ko sa mata niya ang panghihinayang. Naiinis naman ako sa sarili ko dahil hindi ko tinatapos ang sasabihin ko. Para kasing hindi ko marinig ’yung lumalabas sa bibig ko.

“Lance.” Tawag ko sa kaniya.

“May binili—”

“Patapusin mo muna kasi akong magsalita!” Napasigaw na ako, at doon ko lang narinig ang boses ko. Natulala si Lance sa gulat.  

“Galit yarn? Ano bang nangyayari sa iyo, Jack?” tanong niya na may pang-aasar, tapos pinaikot ang hintuturo sa sentido niya. “Alam mo, gutom lang ’yan. Tara na, kumain na lang tayo. Ako rin mamamatay na sa gutom. Bumili na lang tayo ng ulam sa labas.”

Hindi ko masundan nang maayos ang sinasabi niya pero naintindihan ko naman ang kabuuan.

“Gusto kong kainin ’yung adobo mo,” sabi ko sa pinakamalambing na boses na alam ko.

“Sabi mo hindi masarap,” nakanguso pa ito sa pagtatampo.

“Hindi ko sinabi ’yon. Napakadaldal mo kasi kaya hindi ko natatapos. Hindi ko pa natitikman, tara na kumain na tayo.” At tuluyan na nga akong kumalma.

Puro toyo ang adobo ni Lance. Hindi siya lasang adobo, lasa siyang tinoyoang baboy. Buti na lang at gutom ako, kaya masarap pa rin ang kain ko. Siya na mismo ang nagreklamo sa luto niya.

“Ang alat pala. Sana prinito ko na lang ’to.” Reklamo niya.

“Ayos lang ’yan, masarap naman ang kakainin mo mamaya eh.” Sabi ko.

“Iisipin ko dapat ’yung mga pinamili ko, pero dahil ikaw ang nagsalita, sigurado akong titi mo na naman ’yan. Oo na, Jack, kakainin ko ’yan mamaya. Oo na, magpapakantot ako sayo mamaya. Oo na, tamuran mo na ako mamaya. Ok ka na?” Mahabang litanya nito sabay mwestra ng thumbs up.

Napatawa ako ng malakas sa kaniya na para bang biglang gumaan ang nakakalunod kong mundo. Ngayon ko lang naisip na, mas masarap pa rin talaga sa bahay.

C36: Sinigang Republic

“Tangina, hindi ka na yata pumapasok sa eskwelahan, ah? Puro pagpapakantot na lang ang inaatupag mo.” Bungad ko kay Lance nang pumasok ito sa gate, bitbit ang mga supot ng lulutuin.

“You make it sound like I’m a pokpok.” Sagot niya habang pabagsak na inilalapag sa lamesa ang mga pinamili. “Sayo lang naman ako nagpapakantot, ah!” Sabay irap niya sa akin na halos mamuti ang mga mata.

“Nag-usap na kami ni Mommy. Lilipat na ako ng school. Kasi kalat na kalat na sa campus na ang dating sigang boss ng mga estudyante ay isa palang bading.”

Napatigil ako saglit. Binunot ko ang isang stick ng sigarilyo, pero hindi ko muna sinindihan. Inasar ko na lang ulit siya, para hindi tuluyang masira ang umaga.

“Pakadrama mo. Dahil lang doon, hindi ka na papasok? E, ’di pagsasapakin mo para makita nila kung sino ang binabangga nila. Saka, bakit ka ba dito laging nagluluto? Doon ka sa unit mo; hindi ka naman nag-aambag ng pambili ng gas, eh,” hirit ko pa, pilit ibinabalik ang usapan sa pera, para hindi mauwi sa drama niya.

“Paka-damot mo naman! Wala pa nga akong kalan doon, paano ako magluluto? Saka, hello! Hindi ka bumibili ng pagkain dahil mga luto ko ang kinakain mo. ’Yon na ang ambag ko. At anong akala mo, pinulot ko lang ’tong mga rekadong ’to?!” singhal niya sa akin nang mapikon na.

Napangisi ako habang pinapanood siyang mag-ayos ng mga lulutuin. Masarap siyang bwisitin, dahil mabilis uminit ang ulo niya. Sa ganitong paraan ko lang siya kayang pakitunguhan nang hindi ako naiilang. Kinuha ko ang isang kamatis sa lamesa at pinaglaruan ito sa kamay ko.

“Galit agad? Nagtatanong lang naman ako. Ano bang ulam ’yan?”

Habang papunta ng kusina ay lumingon siya, nakataas pa rin ang isang kilay. “Sinigang. Ayaw mo? ’Di ’wag kang kumain.”

Tinitigan ko ang batok niya. May mga maliliit na buhok doon na basa ng pawis. Sa halip na sumagot, ibinaon ko ang mukha ko sa leeg niya at huminga nang malalim. Amoy pinaghalong pawis at pabango—amoy grocery, amoy bahay.

Matama siyang nakatitig sa cellphone niya habang pinapanood ang babaeng nagtuturo kung paano lutuin ang masarap na sinigang na baboy. Habang hawak ko ang bewang niya, hinalikan ko siya sa balikat pero hindi iyon nakasira sa konsentrasyon niya.

“Gusto ko sa sinigang ’yung maraming siling green. Dagdagan mo ha,” sabi ko, saka ko siya binitawan. Lumabas muna ako ng kusina para magsindi ng sigarilyo.

Tumambay ako sa labas ng gate para magpahangin. Maganda ang panahon ngayon, hindi gaanong mainit. Pero ang malamig na hangin ay iba ang pakiramdam. Hindi maitim ang ulap, pero sapat para takpan ang kalangitan. Sa tingin ko, uulan sa mga susunod na araw. Sa ngayon, ito ang pinakamasarap na pagkakataon para magpahinga.

Napansin kong paubos na ang yosi sa kamay ko at isang hithit pa’y ipinitik ko ito sa gitna ng kalsada. Kumapa ako sa bulsa ko para kumuha pa ng isa pero, wala. Nakalimutan ko na ipinatong ko pala sa ibabaw ng lamesa ang kaha ng sigarilyo kasama ng telepono ko. Papasok na ako nang biglang tumawag si Lance.

“Jack! May tumatawag sa cellphone mo. Si… Michelle?” Sigaw ni Lance at agad akong napatakbo sa loob. Paglapit ko sa mesa ay… “Sino ’yan—number two mo?” Dugtong niya pang tanong.

“Number two?” Kunot ang noo kong nagtanong pabalik. “Wala ngang number one, two pa kaya.”

Natahimik si Lance. Tumango-tango siya, nawala ang ekspresyon sa mukha—hindi ko mabasa ang iniisip niya. Pakiramdam ko ay may nasabi akong mali na hindi ko matukoy kung ano. Tinignan ko lang siyang maglakad ng marahan pabalik sa kusina. Ang ingay ng cellphone niya ay biglang nawala, nakita ko lang iyon na isinuksok niya sa bulsa niya.

“Nakabisado mo na ba ’yang niluluto mo? Bakit pinatay mo na ’yung tutorial?” Tanong ko, nanatili lang ako sa pwesto ko at nakatingin sa likuran niya. May kung anong humahagod sa dibdib ko; kirot? Kaba? Basta, hindi ko pa ito naramdaman dati.

“Baka magkamali ka, paano—”

“Jack, alam ko. Hindi ako tanga.”

Biglang nilamon ng katahimikan ang buong paligid. Tanging ang tunog ng kumukulong sinigang at ang kalansing ng sandok na humahalo rito ang nagbibigay-buhay sa kusina.

Hindi na ako nagsalita, kahit na pakiramdam ko ay kailangan kong magpaliwanag. Hindi ako nagpapaliwanag kapag wala akong malinaw na dahilan—at kadalasan, wala rin akong pakialam sa iniisip ng mga tao sa paligid ko. May iilan lang na mahalaga sa akin: ang pamilya ko, at si Kuya Carlo, na matagal ko nang itinuring na kapatid.

Ngunit sa pagkakataong ito, may isang taong gusto kong unawain. Si Lance. Gusto kong malaman kung bakit biglang nagbago ang tono niya—kung bakit biglang nawala ang ingay, ang saya, at napalitan ng lamig. Pinili ko na lang ang manahimik—dahil wala akong lakas ng loob na magtanong.

Ilang segundo rin akong nakatunganga sa likod ni Lance. Napansin ko na lang ang pag-vibrate ulit ng telepono ko kaya napabalik ang atensyon ko dito. Tumatawag nga pala si Michelle. Dinampot ko ang kaha ng sigarilyo at tahimik akong lumabas sa gate. Hinayaan ko na lang sa loob ang mga bagay na hindi ko kayang alamin. Hinayaan ko na lang ang mga tanong na manatiling walang sagot.

“Chel, napatawag ka?” Bulong ko nang sa wakas ay masagot ko ang tawag ni Michelle.

“Chel na lang? Hindi na Bhe?” Tampo niya sa kabilang linya. “Akala ko pa naman tayo na ulit.”

Napangisi ako ng pilit, “napag-usapan ba natin ’yon?”

“Ayaw mo ba?” Kinabahan ako sa tanong niya at hindi ko ito nasagot kaagad.

“A-akala ko kasi, tinawag mo lang ako ng ganun dahil gusto mong magpakantot sa ’kin eh.”

Mahina kong sambit, bigla na lang akong napahawak sa mukha ko. Gusto pa rin ba niya akong syotain kahit na may asawa na siya?

“So, ayaw mo nga?!” May inis na sa boses niya.

“Gusto!” Mabilis kong sagot dahil baka biglang magbago ang isip niya. Napalingon ako sa nakabukas na gate, sinisilip si Lance—baka lumabas. “Bale, tayo na ulit?” Tanong ko nang makita kong walang tao.

“Oo,” sagot niya kasunod ng malanding hagikhik. “Bhe, baka makalimutan mo sa Sunday ha. Magtatampo talaga ako.”

Napangiti ako nang marinig ang tunog tuta niyang boses, “hindi ko makakalimutan ’yon, kelan ko ba nakalimutan ang kantutan naten? Nanggigigil na nga ako sayo eh, kakainin talaga kita sa Linggo.” Sabi ko, kahit na sumasaya na ang boses ko ay nakatingin pa rin ako sa gate.

“’Wag ka mag-alala, Bhe, pagagapangin kita pau—”

“Bye na muna, Bhe, bumalik asawa ko.” At bigla na lang naputol ang linya. Pero imbes na mainis ako ay lalo lang akong nanggigigil kay Michelle. Naiisip ko na ang mga gusto kong gawin sa kaniya. Seryoso akong pagagapangin ko siya pauwi. Napapiga na lang ako sa harap ko dahil tinitigasan na ako sa usapan namin. Sa loob, nakita ko si Lance na naghahanda na sa lamesa.

Tahimik lang akong pumasok at isinara ang gate. Tinignan ko lang si Lance habang naglalapag ng pagkain sa mesa. Hindi ito kumikibo, ni—hindi man lang ako nito tinitignan. Hanggang sa matapos niyang ilagay ang ulam at kanin at… isang pinggan sa harap ko.

“Kumain ka na.” Mahina nitong sambit sa akin.

“Asan ang plato mo?” Kunot noo kong tanong sa kaniya.

“Hindi ako gutom.” Sagot niya at naglakad ito patungong gate.

“Lance,” mahinahon kong pigil dito. “Anong problema? Ba’t ganiyan ka?” Marahan ko siyang hinawakan sa magkabilang braso. Tiningnan ko siyang may pagtataka sa mukha.

“Jack…” tumingin siya sa mga mata ko, bahagyang salubong ang kilay niya. At sa pagkakataong ito, alam kong totoong galit siya. “Hindi ako nagugutom, kumain ka na lang.”

Tumango lang ako. Wala akong makuhang sagot sa kaniya kaya binitawan ko ang mga braso niya saka ako tumalikod. Umupo ako sa harap ng mesa at nag-umpisa nang sumandok ng ulam. Ayaw ko siyang pilitin ’pag ganito siya kaseryoso, baka lalong magalit. Hinayaan ko na lang siya, malamang napagod sa pagluluto.

“Grabe ka, Jack.” Mabigat na sambit ni Lance. Agad naman akong napalingon.

“Ha?” Pagtataka ko, muli akong lumapit sa kaniya, “Bakit? Ano ba kasing nangyayari sayo?”

Hindi pa rin siya sumagot, nanatili lang siyang nakatingin sa mga mata ko.

“Putangina naman, Lance! Ba’t kasi ayaw mong sumagot?! Anong gusto mo? Hulaan ko kung anong nangyayari sayo? Tanginamo ka, ikaw na nga inaalala, pahirap ka pa.” Nakaramdam na ako ng pagkabwisit sa kaniya.

“Jack, anong tingin mo sa ’kin? Ano ako para sa ’yo? Ano ba tayo?” Sunod-sunod niyang tanong na parang bombang sumasabog sa ulo ko. Parang nalunok kong bigla ang dila ko. Hindi ko masagot kahit isa man lang sa mga tanong niya. Hindi ako sigurado sa dapat kong isagot dahil hindi ko rin alam kung ano nga ba kami.

“A-ano nga ba?” Mahina kong tanong na bigla na lang lumabas sa bibig ko.

“So, ibig mong sabihin, wala lang ’to? Trip-trip lang natin? Ha?! “ Bwisit na rin ang tono niya, mukhang hindi na rin kayang huminahon.

“Ayaw mo ba n’on? Nasasarapan ka nang walang problema? Saka, paborito kita. Kahit pilahan pa ’ko diyan, basta nandiyan ka, ikaw ang pipiliin ko.” Inginuso ko pa siya, “sarap mo kasi eh.” Sa loob ko, kinikilig na ako sa sinasabi ko. Kaya hinihintay ko rin ang reaksyon niya, at sigurado akong may tama ’yon dahil totoo ’yon.

“So, sex lang talaga ang habol mo sa ’kin?!” Lalong nagalit ang tono niya na ikinagulat ko naman. “Jack, never ako nagluto sa tanang buhay ko, dahil marami kaming kasambahay. Pero pinag-aralan ko—eh magluto nga ng pancit canton ginu-google ko pa. Pero putangina, Jack! Sinigang ’yan!”

“E-e ’di salamat.” Utal ko. Alam kong kailangan kong magsalita. Napakamot na lang ako sa ulo ko, kasi sa totoo lang, hindi ako sigurado sa isinagot ko.

Si Lance para siyang test-paper, nakakainis, pero kailangang sagutin, dahil sasapukin ako ni Mama kapag bumagsak ako. At kagaya ng palagi kong ginagawa noong highschool—hula-hula na lang.

Sa gitna ng pagkainis ni Lance sa akin ay bigla na lang siyang natawa. Napangiti din ako; para kasi siyang galit na pusa na biglang umamo.

“Jack!” May gigil na muling tawag niya sa akin habang nagpapadyak sa sahig. “Sabi mo masarap ako ’di ba? Hindi mo man lang ba ako jojowain?”

Napakunot na naman ang noo ko, “mahalaga pa ba ’yon? Hindi ka pa ba kontento sa kung anong meron tayo? Masaya ka, masaya ako, masaya tayong pareho.”

“Pero hanggang kailan? ’Pag sobrang luwag na ng pwet ko at hindi na sumasadsad diyan sa titi mo? Hanggang magsawa ka na? Na kapag ayaw mo na, wala na lang? Jack, kailangan ko ng label! Para, at least, may karapatan akong suntukin ’yong number two mo.”

Napangiti ako ng malaking malaki. Bigla ko na lang siyang niyakap ng mahigpit at hinalikan ang noo niya. “Bakit ka ba nagmamadali? Hindi pa luluwag ’yan, masikip na masikip ka pa nga eh. Saka, dahan-dahanin natin ’yang rela-relasyon na ’yan.”

“Grabe ka naman, halos gabi-gabi mo akong kinakantot, tapos wala lang ako sayo?”

“Lance, espesyal ka sa akin. Hindi lang dahil masarap kang kantutin. Pero alam mong ganito na ako bago mo pa ako makilala ’di ba?” Seryoso kong paliwanag habang nakayakap ako sa kaniya.

“Kaya hindi ko pa ibinibigay ’yong relasyon na nararapat para sa ’yo. Dahil, gusto kong sigurado ako sa atin. Pinipilit ko namang magbago, pero hindi ko alam kung hanggang kailan pa ’yon. “
Huminto ulit ako at patuloy akong nag-isip ng magagandang sabihin.

“Alam ko, gusto mong makasiguro sa relasyon na ’to. Hindi ko man maibigay pa sa ngayon ang gusto mo, isa lang ang nakakasiguro ako.”

Hinawakan ko ang magkabilang pisngi niya at hinalikan ko siya sa ilong. Tumingin ako diretso sa mala-tsokolate niyang mga mata.

“Gusto kita—” malambing na pahayag ko sa kaniya.

at sana, sapat na muna ’yon sa ngayon. Dugtong ko sa isip ko.

C37: The Shane Effect

Habang dumadaloy sa katawan ko ang malamig na tubig, iisa lang ang malinaw sa isip ko: tapusin kung ano ang sinimulan namin ni Michelle noong huli. Ayokong mag-isip ng iba. Dati, hindi naman ako ganito—pero ngayon, kahit anong taboy ko, sumusulpot pa rin ang mukha ni Lance kahit saan ako lumingon.

“Tangina,” mura ko sa sarili ko. “Ano bang ginawa sa ’kin ng gagong ’yon?”

Mas binilisan ko ang pagkuskos sa katawan ko, pilit inililihis ang utak ko sa kung ano mang ayaw kong harapin. Hindi ito tungkol sa kaniya. Hindi dapat.

Si Michelle—sa pagitan nilang dalawa ni Lance, mas pamilyar sa akin ang nararamdaman ko kay Michelle. Siguradong paluluwagin ko siya.

Paglabas ko ng banyo, dumiretso ako sa tokador at dinampot kung ano ang unang masagi ng kamay ko. Hindi ko na inisip kung bagay o hindi. Hindi naman ako naniniwala roon. Kung may titingin, bahala sila. Kung wala, mas mabuti.

Huminto ako saglit sa harap ng salamin. Ayos na ’to. Sapat na.

Sinilip ko ang oras sa cellphone ko. Malapit na. Kung ano man ang mangyari ngayon, ’yon lang ang mahalaga. Wala nang iba.

Habang naglalakad ako papunta sa sakayan ng tricycle ay biglang nanginig ang telepono ko. Tumatawag si Michelle. Hindi ko pa sana sasagutin dahil nasa kalye ako, pero naisip ko na baka mahalaga, kaya naman tumungo muna ako sa isang tabi at doon ko sinagot.

“Bhe, sorry ha,” bungad niya na medyo ikinakaba ko dahil baka hindi kami tuloy. “May kasama ako, pero kilala mo naman. Kaya punta ka na, may titingnan lang kami sandali tapos diretso na tayo sa pupuntahan natin.”

“Sino ba ’yan?” tanong ko.

“Si Shane, remember? Dito na lang kayo magkumustahan ha. Papunta ka na ba?”

“Oo, pasakay na ako ng tricycle,” sagot ko.

“Okay, Bhe. Mwah!” Sabay baba ng telepono.

Sabi ko sa isip ko: Si Shane. Habang sumasakay ako ng tricycle, napangisi ako at napailing.

Nakakabingi ang busina ng mga sasakyan. Dahil Linggo, napakaraming tao. Papatawid ako sa kabilang kalye kung nasaan ang mall na pagkikitaan namin ni Michelle. Sumabay lang ako sa pagtawid ng mga tao at ilang sandali pa ay naglakad na ako roon sa kapehan.

Nasulyapan ko kaagad si Michelle at ang kasama niyang balingkinitan na babae. Mas matangkad ng isang pulgada kay Michelle. Kulot ang buhok, morena, at maganda. Hindi ko halos namukhaan, pero nang magtagpo ang mga mata namin ay siya nga… si Shane na kaeskwela namin ni Michelle dati.

Si Shane ang unang nakakita sa akin; nakilala ako nito kaagad. Parang kahapon lang kaming hindi nagkita sa paraan ng pagkindat nito sa akin. Wala pa rin siyang pagbabago—malakas pa rin ang dating.

“Hi, Bhe!” Nang makita ako ni Michelle, agad itong napatakbo sa akin at yumakap. Wala talaga itong takot, walang pakialam kung sino ang nasa paligid.

“You sound like you don’t have a husband, Chel. Isusumbong kita kay Donny ’pag masyado kang malandi,” biro ni Shane sabay tawa nang malakas.

“Gosh! Are we even friends?” si Michelle na mukhang nakaramdam ng takot.

“Chel, biro lang. Pwedeng mag-joke, ’di ba, Joachim Sandoval?” Napatawa ako sa pagtawag niya sa pangalan ko na para bang Presidente pa rin siya ng Student Council.

“Musta, Shane. Parang lalo kang gumaganda ah,” sabay kindat ko rito.

Para naman siyang simpleng kinilig nang kumagat siya sa kaniyang labi habang nakatingin sa mga mata ko. Lahat ng iyon ay hindi napansin ni Michelle dahil nagbabayad ito sa counter ng mga kapeng inorder nila.

“So, Jack, kumusta ka naman? Bukod sa pagiging kabit ng pukerat na ’to?” Walang prenong bibig ni Shane. Kung pagaspangan lang din ng bibig, ang babaeng ito ang kakumpitensya ko. Bitbit namin ang kani-kaniya naming mga kape habang umuupo sa harap ng mesa.

“Oh, sorry! I’ll stop talking, masyado ko nang nao-overshadow ’tong kaibigan ko. Ang sabi ko kasi sa ’yo, Michelle, bagay sa ’yo ang tan. Look at you—yes, you’re pretty, but too white; that makes you look weak.”

Napatingin nang masama si Michelle kay Shane, pero binawi niya rin nang hindi siya inurungan nito. Nakita ko kung paano siya tumungo saka ibinaling ang atensyon sa ibang bagay.

“Aww. May nang-aaway sa syota ko. Kawawa naman. I love you, Bhe,” sabi ko sabay tingin kay Shane. Bigla na lang kaming napatawa nang sabay at nag-apir pa. “’Wag mo ngang inaaway ’tong Bhe ko.”

“Hey, girl! We’re just kidding. Kumalma ka nga diyan,” pang-aalo ni Shane kay Michelle.

“Akala ko may titingnan kayo? Ano ba ’yon? Pwede ba ’tong suot ko roon?” tanong ko sa kanila.

“Bhe, nakalimutan ko kasing sabihin, papasok tayo ng boutique, tapos ganiyan ang suot mo,” sabi ni Michelle na nakasimangot ang mukha. “Sinabihan na kasi kitang mag-ayos ka naman.”

“Saan ba ’yon? Kung hindi pwede, e ’di maghihintay na lang ako rito,” suhestyon ko.

“What’s wrong with Jack’s outfit? He looks super hot,” sabi ni Shane sabay tumapik sa noo. “I forgot, you like guys in suits and ties. Boring.”

“Sige, larga na. Iwanan niyo lang ako ng pambiling kape ha,” sabi ko pa.

“No, Jack, we won’t leave you here. Bibili si Michelle ng ireregalo sa asawa niya. Because tonight is her husband’s birthday,” paliwanag ni Shane na ikinakunot naman ng noo ko.

“Ano?! Birthday ng asawa mo? Tanginang ’yan, e ba’t pa tayo nagkita?” singhal ko kay Michelle.

Napailing din si Shane. “Hays, lucky girl. May asawang mayaman at may syotang hot. Ba’t ’di mo angkinin na lang lahat, Michelle?” Saka ito tumingin sa akin na pailing-iling ulit.

“S-sorry,” mahinang sagot ni Michelle.

“Alam mo, uuwi na lang ako. Malaking kalokohan ’to!” iritado kong sambit. “Nagsayang lang ako ng pamasahe sa ’yo, putangina ka.”

“Ooh, harsh. Your fault, girl,” gatong ni Shane.

Nang makita namin itong papaiyak na ay nagtinginan kami ni Shane at nagtawanan. “Joke lang, Bhe, hindi ako uuwi. Mas lalong sayang ’yong pamasahe ko. Kailangan magawa natin ’yong gagawin natin,” sabi ko sa kaniya sabay tapik sa balikat niya. “Sige na, lakad na kayo, bilisan niyo lang.”

“Tara na, Michelle. Mukhang magkakantutan pa kayo ni Jack eh,” bulong ni Shane sa syota ko.Tumayo si Shane at nang makita ito ni Michelle ay bigla itong nataranta. Hindi malaman kung tutuloy pa ba o hindi na.

“B-bhe, wait for me, okay? Uhm, here.” Sabay abot sa akin ng credit card niya. Nagtaka ako bigla kung bakit ito ang ibinibigay niya.

“Hindi ako marunong gumamit nito!” sabi ko, at lalo namang nataranta si Michelle. Kinuha ni Shane ang credit card ni Michelle sa kamay ko at ibinalik ito rito. Kumuha siya ng pera sa wallet niyang mukhang liyamado rin ang laman at inabutan ako nito ng dalawang libo.

“Jack, I know you’re being very patient with my friend. Pero please, hayaan mo na lang ha. And excuse us, maiwan ka muna namin. Alam mo na, simula pa noon, hindi nagfa-function ang babaeng ’to ’pag walang kaibigan sa tabi niya,” paumanhin ni Shane.

“Weak,” dugtong pa nitong pabulong. “We’ll be right back!” habol pa niya habang naglalakad sila palayo.

Hindi ko na sila sinundan ng tingin. Kanina pa kasi nanginginig ang telepono ko, kaya agad ko itong tiningnan. Si Lance; sunod-sunod na ang chat.

Lance: 

The menu for today is Menudo!  

Lance:

Uwi ka kaagad, ingat!  

Lance:

Napaso ako.

Napahigpit bigla ang pagkakahawak ko sa telepono.

Lance:

Jack  

Lance:

Jack!  

Lance:

Sorry sa exclamation point.  

Lance:

Luto na, iinitin ko na lang mamaya ’pag uwi mo.  

Lance:

Kulit ko.  

Lance:

Hindi ko alam kung pwede ko ’tong sabihin.  

Lance:

’Wag magpagabi ha.  

Lance:

Enjoy ka lang diyan.  

Lance:

ily

Napakunot ang noo ko sa huling mensahe. Hindi ko naiintindihan.

Lance:

…  

Lance:

Pulutan ko Menudo.  

Lance:

Baka malasing ako ha.  

Lance:

Sige, bukas na lang tayo magkita. ily

Ibinalik ko ang cellphone sa bulsa. Nakatingin lang ako sa kawalan habang hinihintay ang pagbalik nina Michelle. Puta. Nakaramdam ako ng pagkasuya. Suya sa kape—para akong nasuya sa lahat ng bagay.

Ilang sandali pa, habang nakatulala lang ako sa kape ko, may biglang nagsalita sa likuran ko.

“So, feeling mo ’yang hotness mo kayang painitin ulit ang kapeng ’yan?” Bigla akong napalingon at napangiti. Si Shane. Siya lang mag-isa.

“Nasaan si Michelle?” agad kong tanong.

“Her husband called. Babalik na lang daw siya—asikasuhin daw muna kita,” paliwanag niya.

“Ayos lang, mas masaya ka namang kasama kaysa roon,” sabi ko nang may ngiti.

“Hmm. Kilala ko ’yang tingin na ’yan, Jack. Hindi tayo kanina lang nagkakilala. I know you very well. I know you even better than Michelle.” Sabay inom nito ng kape sa baso ko, dahan-dahan, at muling inilapag sa harap ko. “You’ve changed, Jack. Iba na ’yang mga mata mo.”

“Sige nga,” sumandal ako nang maayos sa upuan. “Anong meron sa ’kin?”

“Tapping your fingers on the table constantly. Usually, titi mo ang kinakapa mo kapag nakakita ka ng babae, but this time, kinakapa mo ’yong cellphone mo as if kating-kati ka nang tingnan. Anong meron, Jack?” litanya niya saka siya tumayo at bumili ng bagong kape.

Gusto kong sumagot. Gusto kong itanggi lahat ng sinabi niya. Pero putanginang babae ’to, manghuhula yata. Maya-maya pa ay bumalik siya na dala na ang kape at muling umupo sa harap ko.

“How many times have we fucked? Hindi ko na mabilang. Like, baka konti lang ang agwat sa akin ni Michelle sa numbers,” tanong nito sa akin na sinagot niya na rin.

“Bakit, namiss mo ba?” habang nakangisi ako.

“Of course, yes. Lalo na ngayon. But even if I want to, I can’t.” Inihipan niya ang kape bago humigop.

“Ikaw yata ang nagbago eh. Palaban ka sa akin palagi, pero naduduwag ka na ngayon.” Gusto ko siyang hamunin para magpalipas kami ng oras.

“Hindi ako duwag. Yes, I’ve changed—I think for the better. You know what I learned, Jack?” Lumapit ito nang husto sa lamesa para mas makita ang mga mata ko. “I learned something like… love.”

Ngumisi siya na may kasamang mahinang tawa. Napaseryoso ang mukha ko. “Uneven blinking, trembling lips, and… a sudden change of expression tell me that you do, too.”

Hindi ko malaman kung sasandal ba ako o ibabaling ang katawan ko sa lamesa. Napatawa na lang ako sa sinabi niya. “Kalokohan. Hindi ko alam ’yang pinagsasabi mo. Tangina, magkantutan na lang tayo at patunayan mo sa akin na hindi ka duwag.”

“You know what, Jack? I like you, I really do. Strong muscles, handsome face, and now… hot tattoos. Ooh, you’re making me wet right now. The problem is, you already know it — you just deny it. And sorry, alam kong namiss mo rin akong kantutin. Pero mahal ko ang asawa ko kahit medyo tatanga-tanga ’yon. I learned to love him. Imbes na lokohin ko ang asawa ko at makipag-sex sa ’yo, magfi-finger na lang ako.” Sabay angat ng kamay at itinaas ang gitnang daliri sa mukha ko.

“P-paano mo tinanggap ’yan? Maraming nagkakandarapa sa ’yong mga lalaki. Papaano mo minahal ang asawa mo nang siya lang?” seryoso kong tanong.

“Hmm, hindi ko pinilit ang sarili ko. Pero hindi ko rin itinanggi. At first, nabobohan talaga ako sa kaniya. Masyado niya akong mahal and that makes everything boring. Gusto natin ng thrill eh.” Tumingin si Shane sa likuran ko at ngumiti, pero hindi ako lumingon. Seryoso lang akong nakatingin sa mga mata niya.

“Jack, hindi ka bobo, alam nating pareho ’yan. Pero ang sinasabi mo na duwag ako? You’re misunderstanding the whole thing here. Between us, ikaw ang duwag, hindi ako.” Saka siya tumayo. Doon ko na siya sinundan nang tingin, at nang lumingon ako ay nakikipagbeso-beso na ito kay Michelle.

Tiningnan ko siya na para bang nagmamakaawa ako na ’wag niya akong iwan dito. Hanggang sa lumapit na sa akin si Michelle at hinalikan ako. Ang mata ko ay na kay Shane pa rin; nakatayo lang ito at nakatingin sa amin ni Michelle.

“Tara na, Bhe,” pag-aaya ni Michelle sa akin. Pero muli kong ibinaling kay Shane ang mata ko, nakikiusap sa huling pagkakataon na hugutin niya ako rito.

Pero…

“Your fault,” sabi niya sa mga mata ko, at tuluyan na siyang lumabas ng pinto. Hindi na muling lumingon pa.

C38: Weight of Menudo

Mainit ang paligid, pero may lamig na gumagapang sa ’kin—hindi lang sa loob, kundi hanggang sa mga talampakan ko. Alingawngaw na lang ng boses ni Shane ang natira sa ulo ko na unti-unti na ring nawawala. Hindi ko maramdaman ang dapat kong maramdaman habang kasama si Michelle. Para akong lumulutang at tahimik lang ang utak ko… masyadong tahimik.

Papalubog na ang araw nang makarating kami sa motel. Habang papasok ako ng pinto ay hirap na hirap akong ihakbang ang mga paa ko. Parang manhid; mabigat. Alam kong nagsasalita si Michelle pero hindi ko maunawaan ang sinasabi niya. Ugong lang ang naririnig ko na mula sa mahina ay bigla na lang lumakas at nagdala ng pangangati sa loob ng tainga ko.

“Jack!” sigaw ni Michelle, salubong ang kilay habang nakatingin sa akin.

“Ha?!” gulat kong tanong.

“Kanina pa kita tinatanong kung okay lang ba ’tong regalong nabili ko, pero parang wala akong kausap! Siguro, iniisip mo si Shane. Hindi ka na talaga magbabago.” Ang malakas na boses niya ay napalitan ng pagtatampo.

“Ah, hehe, pasensya na. Naisip ko lang sila Mama,” palusot ko.

Ang galit niyang mukha ay naging pag-aalala. “Bakit? May problema ba? Kung pera ang problema, I can help… but you need to satisfy me as payment.” Sabay yakap niya sa akin kasunod ng mariing halik. Gusto kong gantihan ang halik niya, pero parang paralisado ang labi ko; ayaw gumalaw.

“Wala namang problema, namimiss ko lang siguro sila,” sabi ko nang mabilis akong kumalas sa halikan namin. Tumalikod ako at umupo sa kama.

Ngumiti si Michelle habang nakatingin sa akin. Malumanay na ipinatong ang kaniyang bag sa ibabaw ng maliit na lamesa sa tabi ng kama. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin at sumampa sa kandungan ko. “Bhe, tayo lang dalawa rito. ’Wag ka nang mag-isip ng iba. O baka naman, you want to have sex with Shane? I understand naman; she’s hot, sexy, and pareho kayo mag-isip.” Hinawakan ko lang ang baywang niya, walang sagot na lumabas sa bibig ko. Nakatingin lang ako sa gitna ng katawan niya.

“Pero ako ang nandito, kaya ako lang muna ha.” Humalik siya sa noo ko. “Don’t worry, I’m not the same jealous girl as before. Kahit kanino ka makipag-sex, wala akong pakialam. Basta once I call you, kailangan walang ibang appointment. Saka, I’m your favorite, right?”

Bumaba ang halik ni Michelle sa labi ko. Pero sa pagkakataong ito, gumanti na ako—pilit. At habang hinuhubaran niya ako ay wala ang isip ko sa kaniya; hindi ko alam kung nasaan. Itinayo niya ako matapos niyang hubarin ang suot kong damit. Inumpisahan niyang kalasin ang shorts ko. At nang maibaba niya na ay…

“Ooh, first time kong makita ’tong malambot. You need me to work for it, huh? Challenge accepted,” sabi niya saka niya hinalikan ang puson ko pababa. Pataas, pagilid, tinutukso niya ako. Kahit papaano ay nararamdaman ko ang libog sa tuwing didikit sa balat ng mukha niya ang ulo ng alaga ko.

“So physical isn’t enough? How about something visual?” Naghubad siya sa harap ko. Blouse, palda, hanggang sa bra at panty na lang ang matira. Nakatingin lang ako sa ginagawa niya at unti-unting nabubuhay ang alaga ko. Pero hindi dahil sa kaniya.

Malanding ngumiti sa akin si Michelle habang hinihimas ang kaniyang sariling katawan. Piniga niya ang sarili niyang suso, ang isang kamay naman ay gumapang sa loob ng kaniyang panty. Bakas na sa mukha niya ang pag-iinit.

“Bhe?” pumipiyok na ang boses sa libog. Kinagat niya ang kaniyang labi at ang mga mata niya’y kakikitaan ng sarap sa pagpapaligaya sa sarili. Saka niya mabilis na pinagalaw ang kamay sa loob ng panty niya.

“Bhe, please tell me… anong gusto mong kainin?” libog na tanong niya.

“Menudo,” mabilis kong sagot.

Nang huminto siya ay saka ko lang naintindihan kung ano ba talagang tinatanong niya. Ngumiti na lang ako at sinabing, “Joke lang, siyempre ikaw ang gusto kong kainin.”

Lumapit ako sa kaniya. Ako ang nag-umpisa nito, kaya kailangan kong tapusin. Hinalikan ko siya, tinanggal ang natitira niyang saplot. Pero hindi ako kasing galing nang madalas kong estilo. Ngayon diretso lang ang ginagawa ko. Wala akong ibang iniisip kundi ang tapusin ang araw na ’to nang walang nagiging aberya kay Michelle.

Inihiga ko siya sa kama. At sinubukang paligayahin kagaya ng hinahanap niya sa akin. Ako pa rin si Jack; ako pa rin ’to. Hindi ako magbabago. Wala akong karapatan sa pagbabago. Makipagkantutan lang ang gusto ko, wala nang iba.

“Ahh, sa wakas, matigas na rin,” sabi niya matapos ang ilang minutong pagpipilit kong patigasin ang alaga ko. Kumakadyot-kadyot na siya habang humihimas ang pagkalalaki ko sa bukana niya. Patuloy ako sa pagpasada ng halik sa labi, sa leeg, hanggang sa makarating ako sa dibdib niya.

“Bhe, talk dirty to me,” libog niyang pakiusap.

“Hindi mo ba mahal ang asawa mo?” seryoso kong tanong habang patuloy ang ginagawa ko.

“What the hell, Jack?” nainis niyang sabi. “Ba’t mo dinadamay ang asawa ko? I told you to talk dirty.”

“Pasensya na,” sagot ko. “Syinota mo kasi ako eh. Ano ba talaga ako sa ’yo?”

Napabuntong-hininga siya. “Mahal ko ang asawa ko. Pero hindi niya ako nasasatisfy sa kama tulad mo.”

“Bakit?” tanong ko, walang emosyon.

“’Wag mo nang alamin,” mabilis niyang putol, pilit ibinabalik ang libog. “Hinahanap ko ’yang galing mo sa kama. Gusto kita sa loob ko. Jack… fuck me.”

At ginawa ko nga ang gusto niya. Hindi ako makapag-isip ng magagandang bagay na magpapagana sa akin at sa kaniya, kaya ipinasok ko na lang at hinayaan siyang mabaliw. 

Marami akong gustong malaman. Gusto kong alamin ang mga natutunan ni Shane. Gusto ko ring maging matapang kagaya niya, pero hindi ko alam kung paano dahil hindi niya naman itinuro sa akin.

Hanggang sa kalagitnaan ng pagtatalik namin ni Michelle ay bigla na lang lumabas sa bibig ko ang tanong na akala ko ay simple lang, pero naging malakas na sampal sa mukha ko.

“Bhe, anong ibig sabihin ng ILY?”

“What the fuck, Jack!” sigaw niya, sabay tulak sa akin. Maya-maya’y bumalik siya at yumakap. “Sorry. Naiinis lang ako sa mga tanong mo, masyadong inosente. Please, don’t ask me that. Just fuck me.”

“’Yan lang ba talaga ang habol mo sa ’kin?”

Napakunot-noo siya. “Jack, malinaw naman ’to. Sex lang. Ganito lang naman ang gusto mo ’di ba?”

Umupo siya sa harap ko, matalim ang tingin. “Mahal ko si Donny. Pero ikaw, ikaw ang magaling sa kama. Kaya pinasok ko ’tong relasyon na ’to dahil walang halong feelings. You’re not capable of that. Alam ko ’yan noon pa.”

Huminga siya nang malalim at lalong dumiin ang tingin niya sa akin.

“Jack, sinanay mo ako sa ganoon, ’di ba? You never take responsibility for those damn feelings. Tapos ngayon, out of nowhere, tatanungin mo ako niyan? Hindi bagay sa ’yo, just stay what you are.”

Lumapit siya at idinikit ang utong niya sa labi ko. “You have the right to feel, but you don’t have the right to ask. Kagaya ng ginawa mo sa ’kin.”

Kumirot ang dibdib ko sa sinabi niya pero hindi ako makaimik.

“Pinaluwag mo ’tong puke ko kaya walang kumakasya kundi titi mo lang. Kaya pwede ba, kantutin mo na lang ako.” Mahina; nanunukso.

Parang biglang nawalan ng laman ang loob ko sa sinabi niya. Ibinigay ko sa kaniya ang hinahanap niya. Gusto niya ng kantot, e ’di kinantot ko siya. Gigil. Hanggang sa maghihiyaw na lang siya at hindi na makapagsalita. Sa wakas ay kapwa kami nakaraos at tuluyang tumahimik.

“See? Mas masarap kapag walang iniisip, ’di ba, Bhe?” sabi niya sa akin bago humalik sa pisngi ko. “I need to rush, may kailangan pa akong gawin before going to the party. Mauna na ako sa ’yo, ha.”

“Ouch!” inda niya nang bigla siyang tumayo at humawak sa puson. “Grabe ka talaga,” dugtong niya pa.

“Ginusto mo ’yan, ’di ba?” sabi ko, walang ekspresyon sa mukha.

“Oo, pero medyo masakit lang. Hindi pa talaga ako nasasanay ulit. Kaya next time, be gentle nang kaunti,” tugon niya sa akin at nagpunta sa banyo para tuluyang maligo.

Nang makabalik siya ay agad siyang nagsuot ng damit. Nag-makeup sa harap ng salamin at inayos ang buhok. Tumayo ako at hinalikan ang balikat niya.

“No, stop. Baka maiwan ang amoy mo. Next time na lang ulit, Bhe, ha,” sabi niya sabay dampot ng bag. Dumukot siya ng pera at iniwan iyon sa mesa. Nakangiting naglakad patungo sa pinto at kumaway sa akin.

“Bye, Bhe! Chat kita, ha? Mwah!” Sabay halik niya sa hangin. Isinara niya ang pinto at iniwan akong mag-isa, nakatingin lang sa kawalan.

Dapat masaya ako, ’di ba?  Bulong ko sa sarili.

Huminga ako nang malalim at tuluyang pumasok sa banyo para maligo rin. Kinuskos ko nang husto ang katawan ko para mawala ang lagkit—para walang makaamoy, para malinis ako tignan. Para kunwari, walang nangyari. Kagaya lang ng dati.

Pero hindi na ganoon ang pakiramdam ko ngayon.

Nang makapagdamit ako, nakapa ko sa bulsa ko ang perang ibinigay ni Shane, at sa lamesa naman ang perang iniwan ni Michelle. Nang damputin ko ito ay doon ko lang napansin: Parehong pera pero magkaiba ng timbang. Mas magaang ang pakiramdam ko sa pera ni Shane, pero ang kay Michelle, mabigat.

“Tangina,” bulong ko sa sarili ko bago tuluyang lumabas ng silid.

Madilim na nang makarating ako sa kanto ng apartment. Sa kabila ng dilim, buhay na buhay pa rin ang kalsada sa dami ng taong nasa labas; Linggo nga pala. Mabagal lang ang lakad ko, bawat hakbang ay tila may pumipigil. Parang ayaw kong umuwi, pero wala naman akong ibang mapupuntahan.

Nang makarating ako sa harap ng apartment, agad akong tumingala at tinignan ang unit ni Lance. Nakabukas pa rin ang ilaw. Doon ko lang naalala na tingnan ang telepono ko na kanina ko pa iniiwasang silipin.

Limang mensahe na puro galing kay Kuya Carlo ang sumalubong sa akin.

5:03 PM - Kuya Carlo:

Kumpleto kami sa bahay. Walang pasok si Misha at Randell. Nagiinom kami. 

6:25 PM - Kuya Carlo:   Dumating sina Lance at Aaron dito, parehong nakainom.

7:02 PM - Kuya Carlo:

Paborito mo Menudo ’di ba? Nagdala si Lance isang kaserola.

7:30 PM - Kuya Carlo:

Masaya na rito, nasaan ka na?   7:49 PM - Kuya Carlo:

Jack, nag-aalala nako sayo ha. Magreply ka.

Tumingin ako sa oras—alas-otso na pala. Agad akong napatakbo patungo sa bahay ni Kuya Carlo.

Malayo pa lang ay rinig na rinig ko na ang ingay nila. Videoke, at halos naghihiyawan pa gamit ang mic. Medyo napangiti ako dahil dinig ko ang saya.

Pero nang hawakan ko ang gate, bigla na lang akong kinabahan. Hindi ako natatakot. Klase ito ng kabang masarap sa pakiramdam. Ang dibdib kong kanina’y walang laman. Ngayon ay unti-unting napupuno. Umiinit ang mukha ko. At parang nanghihina ang kalamnan ko. Ang likot ng puso ko.

Binuksan ko ang gate; nakangiti. Kumakanta si Randell, si Aaron, Misha, at Lance naman ay napakalakas ng kwentuhan, pinipilit magkarinigan sa gitna ng matinding ingay. Kalalabas lang ni Kuya Carlo sa pinto, may dalang mangkok.

Napalingon silang lahat sa akin hanggang sa lalong umingay ang paligid. Sinalubong ako ng masasayang mukha at amoy ng alak. Mukhang magulo ang paligid pero magaan sa pakiramdam. Bagay na kailangang kailangan ko ngayon.

Tinitigan ako ni Lance, agad itong tumayo at pumasok sa loob ng pinto ni Kuya Carlo. Hindi nagtagal ay lumabas din ito na may dalang mangkok.

“Paborito mo raw ’to sabi ni Kuya Carlo. Kaya kinabahan ako bigla. Since nandiyan ka na. Pwede mo na ’tong tikman; pero bawal laitin ha.” Sabi niya.

Nakapako lang ang paningin ko sa mga mata niya, bahagyang namumula dahil sa alak. Nakangiti. Kita ko ang pinong lukot sa ilong niya. Ang mga butil ng pawis sa noo niya. Ang maputi niyang ngipin. Ang mapula niyang labi na kumikibot sa tuwing titibok ang puso niya. At …  mayroon pala siyang napakaliit na nunal sa dulo ng kilay? Ngayon ko lang napansin.

Tinikman ko ang Menudo: ang pinakapaborito kong ulam. At sa loob ng manhid kong dila. Kumalat ang init at sarap, ang lasang pakiramdam ko ay matagal ko nang hinahanap.

C39: Back to Default

Napakaraming tumatakbo sa utak ko. Hindi ko malaman kung alin ang dapat unahin kong isipin. Pero nang tamaan ako ng alak ay agad ko namang naitaboy ang mga ingay sa ulo ko—dahil na rin siguro sa nakakatulig na boses ni Randell na parang wang-wang ng bombero.

“Nasaan nga pala si Lance?” tanong ni Misha, na wala namang eksaktong tao na tinatanong.

“Ewan, ’di ko napansin. Nandito lang ’yon kanina eh. Dami pa naman nang nainom n’un, naka-limang bote na ata,” sagot ni Aaron dito.

Sa gitna ng pag-uusap nila ay bigla na lang akong napasingit. “Naghahanap ng kalamansi ’yon kapag lasing na,” sabi ko sa kanila.

“Kalamansi?!” kunot-noong tanong ni Aaron.

“Pantanggal amats,” paliwanag ko. Tumango-tango lang silang dalawa.

Ilang sandali pa ay sumulpot si Lance sa pinto, ngasab-ngasab ang kalamansing hindi man lang hiniwa. Isinasawsaw niya lang sa asin at kinakain nang buo. Napanganga si Aaron at Misha nang makita si Lance; kasunod n’un ay bumaling ang mga mata nila sa akin at sabay silang pumalakpak na hindi ko alam kung bakit. Lumapit si Lance banda sa akin at pabagsak na umupo. Lasing na talaga si gago.

Nakatingin lang ako sa videoke, sinusundan ang lyrics ng kinakanta ni Randell. Nakabusangot na si Misha sa kaniya pero ayaw pa rin tumigil.

“Nakakarindi na ’yung bunganga mo, love,” sabi ni Misha kay Randell na ayaw huminto sa pagkanta. Nagtawanan kaming lahat, pero hindi man lang siya nakaramdam ng hiya. Wala talaga siyang pakialam.

Nang matapos siyang kumanta ay inabot niya sa akin ang mic. “Oh, pre, ikaw naman. Masisira na ang boses ko, kanina pa ako nagco-concert.”

“Love, walang masisirang boses. Nag-iingay ka lang kanina pa,” muling pang-aasar ni Misha, na sinundan na naman ng hagalpakan. Hindi natural na madaldal si Misha—maliban na lang kung nakainom na.

“Grabe, parang siya magaling. Maganda lang boses mo kapag umuungol kasi tunog anime,” ganti ni Randell sa kasintahan.

“Aray!” biglang sigaw niya nang kurutin siya ni Misha sa tagiliran.

“Kuya Jack, kanta ka na!” sigaw naman ni Aaron bago tunggain ang bote niya. “Ako maghahanap. Ano ba’ng gusto mo?”

“Hanapin mo ’yung ‘Talk,’” sabi ko. “Coldplay ang kumanta.”

Kung may pinapakinggan man akong mga klase ng kanta, ganito ang mga gusto ko. Isa ang kantang ito sa tumatak sa utak ko dahil sa marami nitong tanong na wala namang sumasagot. Agad niya naman itong hinanap sa songbook at pinindot ang numero. Inabot ko ang mic sa lamesitang nasa gitna namin. Madalas namang makapal ang mukha ko, kaya hindi ko na iniintindi ang mga makikinig sa akin.

Nag-umpisa nang tumugtog ang kanta: lead guitar na sinundan ng dagundong ng drums. Inayos ko ang boses ko. Kampanteng-kampante akong nagsimula hanggang sa makaabot ako sa kalagitnaan.

“Do you feel like a puzzle, you can’t find yo…” Napahinto ako at nakaramdam ng kaunting kaba. Bigla kasi akong napalingon kay Lance at nakita ko siyang titig na titig sa akin. Napalunok ako; parang natuyong bigla ang lalamunan ko. Lasing na lasing na ang mukha niya. Hindi na siya kumukurap hanggang sa bigla na lang itong maduling at bumagsak sa dibdib ko.

Nakaramdam ako ng napakainit na pakiramdam, gumagapang mula sa dibdib hanggang sa pagitan ng mga hita ko. Lalong bumilis ang kabog ng dibdib ko; hindi normal. Naulit pa ng isa, dalawa, tatlong beses. Pumintig na ang sentido ko at humigpit ang panga. Napaangat ang ulo ko; napapikit nang mariin kasunod ng maasim na amoy.

“Lancelot!” Hindi ko na napigilan. Gusto ko siyang kaltukan. “Tangina, puro suka na ako!”

Humagalpak ang tawanan ng mga tao sa paligid ko. Agad namang lumapit sina Misha at Aaron para tumulong. Binuhat nila sa magkabilang braso si Lance at dinala sa gilid ng garahe para ipatuloy na ang suka.

“Pakipunasan na lang ’yan. ’Wag niyong lalagyan ng sabon ’yung bimpo, mangangati ’yan,” bilin ko sa kanilang dalawa. “Kuya, pahiram akong damit. Maliligo ako.”

Dumiretso na ako sa banyo ni Kuya Carlo at tuluyang naligo. Hindi na ako nag-brief; shorts na diretso na hiniram ko rin kay Kuya. Paglabas ko ay tuloy ang inuman nila sa garahe. Si Lance naman ay namataan kong nakahiga na sa sofa—wasak na wasak.

Lumapit ako sa sofa at tiningnan kung ayos lang ba siya. Ayos naman ang pagtulog, pero may nakita pa akong kanin-kanin sa ilalim ng baba niya. Hindi siya napunasan nang maayos. Humanap ako ng bimpo at binasa ko ng tubig. Lumuhod ako sa gilid ni Lance at pinunasan ko ang mga natira pang dumi sa katawan niya. Meron din sa damit pero pinunasan ko na lang din muna; mamaya ko na siya papalitan.

“Nurse na naman tayo nito,” sabi ko sa isip ko matapos kong ayusin ang pagkakahiga niya. 

Nilagyan ko pa ito ng hangin—bentilador na pinabanda ko lang sa pader para mapreskuhan siya. Hindi ko itinutok dahil ako mismo, ayoko ng ganoon dahil lalo akong nalalasing.

Bumalik pa ako sa labas para makipag-inuman pa, pero hindi na rin nagtagal dahil lasing na rin si Kuya Carlo. Maga-alas onse na rin kasi at may mga pasok pa sila kinabukasan.

“Oh, paano ’to si Lance?” tanong ni Randell.

“Hayaan mo ’yang mamatay diyan,” sabi ko habang pinupulot ko ang cellphone ni Lance na nalaglag mula sa bulsa niya. Ibinulsa ko na lang din ito dahil baka kung saan ko pa maipatong.

“Sandali, isara mo ’yung gate,” sabi ko kay Randell.

Lumapit ako sa natutulog na si Lance at sinubukan ko itong ipasan sa likod ko. Namula ang buong ulo ko at mukha akong natatae sa pagbuhat sa kaniya. Muntikan pa kaming matumba noong patayo na ako; buti na lang nandiyan si Randell. Kundi, iiwan ko talaga itong taong ’to dito.

“Puta! Lalambot-lambot, pero parang baka sa bigat,” sabi ko kay Randell habang pilit na inaayos ang pasan ko.

“Akala ko ba, hahayaan na lang nating mamatay ’yan diyan?”

“Ha?” Nalito ako sa tanong niya. “Hindi ko iiwan ’to dito, naglalakad ’to ng tulog.”

Napangisi si Randell at napailing. “Pre, napapansin mo ba sarili mo?”

“Ano?” Naguguluhan ako kay Randell kaya hindi ko na masyadong pinansin. “Pre, iayos mo nga siya sa likod ko.” Agad namang ginawa ni Randell at tuluyan na akong lumakad palabas.

Madilim na sa labas. Ramdam ko na ang lamig kahit may tama ako ng alak. Gusto ko na ring mahiga pero hindi ako makapagmadali dahil talagang mabigat si Lance. Ilang beses ko pang inayos ang pagkakapasan ko sa kaniya dahil nalalaglag ang kamay niya.

Ilang sandali pa sa kalagitnaan ng paglalakad namin ay muli siyang kumilos. Tiningnan ko siya at dahan-dahan niyang iminulat ang kaniyang mga mata. Napatingin ito sa akin at napangiti.

“Ngiti-ngiti ka pa diyan, ihagis kita eh,” medyo inis kong sabi sa kaniya.

“Dapat iniwan mo na lang ako. Nagbuhat ka pa tuloy,” parang nakokonsensya ang boses niya.

“Pwede ba kitang iwan doon? ’Di mo kabisado ang bahay. Mamaya umakyat ka pa sa kuwarto nila Randell habang tulog eh. Sa kuwarto ka na matulog, ah. Hindi kita iaakyat. Tangina, pakabigat mo,” paliwanag ko sa kaniya.

Umayos ang kamay nito na nakayakap sa akin. Mas naging kumportable ang pagbubuhat ko sa kaniya dahil wala nang biglang galaw. Idinukdok niya ang mukha at hinalikan ang leeg ko saka tuluyang sumandal ang ulo niya.

“Sa kuwarto mo ako matutulog? Magse-sex ba tayo?” hirit niya.

“Makakantot ba kita nang ganiyan ka? Mamaya sukahan mo pa titi ko eh. Bakit kasi iinom-inom, hindi naman pala kaya?”

“Nag-aya kasi si Aaron kaninang hapon. Eh, chinat siya ni Kuya Carlo na nag-iinuman din sila doon kaya lumipat na lang kami. Malay ko bang magpapabaha ng alak si Randell,” kuwento niya.

“May menudo pa ba?” tanong ko nang kumalam ang sikmura ko. “Nagugutom ako.”

“Wala na, dinala ko na kasi doon lahat,” sagot niya. Tiningnan ko siya nang masama. “Dinala mo lahat doon? Hindi ka man lang nagtira, tss.”

“Bakit, masarap ba?”

“Mmm,” paungol kong tugon. Nang marinig iyon ni Lance ay lalong humigpit ang yakap niya sa akin. Isinandal na lang ang ulo niya sa leeg ko at pumikit.

Sinusulyapan ko ang parte ng kamay niyang namumula. Nasabi niya sa akin sa chat na napaso siya—totoo nga. Napabuntong-hininga na ako. “’Wag ka nang magluto ulit kung tatanga-tanga ka, ha.”

“Ayoko. Gusto ko magluto, pero hindi ako magbabayad ng gas.” Napangiti ako sa tono ng boses niya at ilang sandali pa ay nakarating na kami sa harap ng gate.

Ibinaba ko siya sa harap ng gate para buksan ito. Inalalayan ko na lang siya papasok sa kuwarto at inihiga nang maayos. Isa-isa kong hinubad ang mga saplot niya.

“’Wag po!”  biro niya sabay ngisi.

“Sapakin kita eh.” Muli akong kumuha ng bimpo at plangganang may tubig para linisan siya nang maayos. Kumakapit pa rin kasi ang amoy ng suka; ayokong may katabing mabaho.

“Matulog ka na, ha. ’Wag ka nang makulit. Kundi palalabasin kita,” bilin ko sa kaniya. “Bibili lang akong lugaw, nagugutom talaga ako.”

“Tutulog na talaga ako. Hindi ko na kaya eh.” Saka siya tumagilid at sinandayan ang unan na ginagamit ko. Hinayaan ko lang; sanay naman akong walang unan kapag siya ang katabi ko. 

Hindi kasi siya makatulog ’pag walang ganoon.

Papalabas na ako ng gate nang mag-vibrate ang cellphone ko. Si Michelle. Napahigpit ang panga ko habang sinasagot ang tawag.

“Kailangan mo? Papakantot ka?” bungad ko.

“I want to, pero masakit pa rin ang ginawa mo kanina. Next time na lang,” bulong niya. “Anyway, Bhe, gusto mo bang mag-escort?”

Kumunot ang noo ko. “Escort? Ano ’yon?”

“Entertainment, Jack. Sex. Sasamahan mo lang ang business partner ng asawa ko. Malaki ang ibabayad ko sa ’yo, at sigurado akong bibigyan ka rin n’un. Biyuda ’yon, baka nga asawahin ka pa.”

Parang binubugbog ang utak ko, pero naisip ko ang utang kay Kuya Carlo. “Trabaho lang ’to,” sa isip ko. “Walang personalan.”

“Sige, chat mo sa ’kin ang detalye. At Michelle? ’Wag ka ngang biglang tatawag sa ’kin. Tandaan mo, kinakantot lang kita. Baka mamaya magselos ’yung ibang syota ko. Maliwanag?”

Ibinaba ko ang telepono nang hindi hinihintay ang sagot niya. Bahagyang gumaan ang pakiramdam ko; sa wakas, pakiramdam ko ay nabawi ko ang kontrol sa sarili ko.

Nagtuloy ako sa paglakad papunta sa lugawan. Hindi ko na masyadong inisip pa ang mga sinabi ni Michelle; ayoko nang dagdagan pa ang maraming bagay sa utak ko. Kung titingnan naman kasing mabuti ay tama siya—hindi ko naman siya minahal noon man o ngayon.

Huminga ako nang malalim at napangisi. Kung gagamitin lang ako, gagamitin ko rin sila para hindi ako lugi.  Kantot lang ang habol ko sa kanila, at sigurado akong ’yon lang talaga ang gusto ko. Kagaya ng iba ko pang mga nakakasiping, mas madali ’yon para sa akin.

Pagdating sa tapat ng lugawan, napansin ko ang isang dalagang nakatambay. Mula sa pundilyo ko paakyat sa mukha ang naging hagod ng tingin niya. Nginitian ko lang ito. Parang nahiya siya pero hindi umiwas ng tingin; ngumiti rin ito sa akin bago ako humarap sa bantay.

“Oh, Boy, wala si Mama mo?” tanong ko sa bantay ng lugawan nang makalapit ako.

“Wala kuya eh, dumating kasi si Papa,” sagot nito sa akin.

“Ah, naglabing-labing ’yon malamang,” sabi ko, at napansin ko ang paghagikhik ng dalaga. Tumingin ako diretso sa mga mata niya at kinindatan ko siya.

Saka ako muling bumaling sa bantay. “Dalawang order nga, may laman.” Mabilis naman itong kumilos at inihanda kaagad ang binibili ko.

“Ito, kuya,” iniabot sa akin ang supot. Ibinigay ko sa kaniya ang bayad. “Keep the change, Boy,” sabi ko.

Bago ako tumalikod ay muli akong tumingin sa dalaga; hindi na naalis ang mata nito sa akin. Muli ko siyang kinindatan saka ako lumakad palayo.

C40: Cold Porridge

Maginaw kahit na nakainom ako. Tahimik at halos puro kahol lang ng aso ang maririnig. Walang masyadong tao sa daan; maraming madilim na parte dahil sira ang ilang poste ng ilaw. Ramdam ko sa paligid ang ilang mga matang nakatitig sa akin. Para bang may nanonood sa bawat galaw ko.

Medyo hapit sa akin ang t-shirt na pinahiram ni Kuya Carlo. Manipis pa ang tela ng shorts kaya naman kitang-kita ang alaga kong gumagalaw sa loob. Hindi ko maiwasang makaramdam ng libog. Bukod kasi sa mga matang nakatingin sa akin ay kumikiskis pa ang titi ko sa tela. Medyo nabubuhay si manoy kaya mas lalong bumabakat sa harapan ko.

Malapit na ako sa apartment, tanaw ko na ang sasakyan ni Lance na nakaparada sa ilalim ng punong mangga. Sa unahan n’un ay gate na papasok sa amin. Bahagya akong nagulat nang marinig ko ang sunod-sunod na yabag—patakbo, pero hindi ako lumingon. Ilang sandali pa ay nasa unahan ko na siya. Namukhaan ko ang suot niyang damit. Siya ’yung dalagang nakatambay sa lugawan. Malandi itong tumatakbo sa hindi ko malamang dahilan, o baka nagpapapansin lang.

Babalewalain ko na lang sana siya nang bigla itong matapilok at sumalampak sa kalsada.

“Landi pa,” sabi ko sa isip ko saka ako bahagyang napangisi. “Kaya niya ’yan,” dugtong ko pa habang didiretso na sana ako.

“Kuya, patulong naman.” Pakiusap niya, na bahagyang nakangiti dahil siguro sa pagkapahiya, pero lamang ang sakit sa mukha niya kaya naisip kong tulungan na lang.

“Bakit ka kasi tumatakbo?” napapatawang tanong ko sa kaniya.

“Tinatakbuhan ko kasi ’yung aso, bigla na lang akong hinabol eh,” paliwanag niya nang maitayo ko siya.

Imbes na kumapit lang ito sa braso ko ay halos nakayakap na siya. Ramdam ko rin ang init ng balat niya. Hindi siya makatayo mag-isa, mukhang masakit ang pagkakatapilok niya. Nakaangat ang isang paa at hindi maitapak. Inalalayan ko siya sa gutter para doon paupuin sa tabi ng sasakyan ni Lance.

Nang makaupo siya ay itinukod niya ang magkabilang braso sa likuran niya at mas inangat pa ang paa. Napailing ako; tinulungan mo na nga, mukhang magpapahilot pa. Nang sa tingin ko ay okay na siya ay tumayo ako, hindi ko pinansin ang paa niyang nakaangat.

“Kuya, pahilot naman saglit. Masakit talaga.” Habol nito sa akin nang makita niya akong lalakad na. Hindi ko naman siya matanggihan kaya muli akong lumuhod sa harap niya. Nakatukod ang tuhod ko sa semento at nakaangat naman ang isa na nagpalilis naman ng shorts ko.

Inumpisahan kong piga-pigain nang marahan ang paa niya. Wala naman akong alam sa paghihilot kaya hindi ko rin alam kung alin ang dapat pindutin. Pero maya-maya pa ay napansin ko na ang mukha niyang nasasaktan kanina ay nakatingin na sa mukha ko, hindi na sa paa niya.

“Anong pangalan mo, Kuya?” tanong nito. “I’m Gina.”

Napapangisi ako sa harap niya. “Gina… call me Jack.”

“Ha?!” Iba siguro ang pagkakaintindi niya kaya naman nilinaw ko na. “Jack ang pangalan ko kako.”

“Aww!” inda niya sa sakit nang medyo pigain ko nang madiin. “Masakit, Kuya… ahh,” sabi niya na parang umuungol pa. Naramdaman ko na lang na binibigatan niya ang paa niya at ipinatong sa hita ko. Nang gawin niya ’yon ay kumislot ang alaga ko. Pero ipinagpatuloy ko lang ang paghilot.

“Masakit pa ba?” tanong ko nang gaanan ang pagpiga.

“Gusto ko ng masakit, pero ’wag naman sa paa.”

Napangisi ako sa sinabi niya. Humihimas na sa hita ko ang kaniyang paa. Hindi ko masyadong makita ang reaksyon ng mukha niya dahil madilim sa parte kung saan siya nakaupo. Ako lang ang natatamaan ng kaunting liwanag at ang paa niya. Hinahayaan ko lang siya sa ginagawa niya, pero talagang tinitigasan na ako. Malambot kasi ang paa niya at makinis ang balat. Habang ginagawa niya iyon ay bigla na lamang itong napaigtad at napasapo sa singit.

“Shit!” mura nito sabay mabilis na hinimas ang singit.

“Bakit, anong nangyari?”

“Kinagat ako ng langgam,” sagot nito.

“Ah, baka matamis ’yan,” sabay nguso ko sa pagitan ng mga hita niya.

“Walang joke, Kuya, tingnan mo pa.”

“Sige nga, patingin.” Alam kong iniisahan niya lang ako; akala niya naman tatanggi ako. 

Pinagapang ko ang palad ko sa hita niya paakyat sa singit.

“Dito?” “Taas pa.” “Dito ba?”

Nakapa ko na ang singit niya; hinihimas ko na ito ng hintuturo ko. “P-parang pumasok ’yong langgam, Kuya.” May hingal na sa pagsasalita niya.

Nakakatawa siya. Talagang kantot ang hinahanap niya. Hindi lang siya makapagsabi—babae nga naman kasi siya. Pero alam ko na ang mga estilo niya; naalala ko tuloy ang isa kong kaeskuwela. Ganitong-ganito rin ’yon, kung ano-ano pang ginawa, gusto lang palang magpatuhog.

Ilang sandali ko pang hinimas ang singit niya. Mainit na ang balat niya at ramdam ko na ang panginginig ng katawan. Hanggang sa ipinitik ko ang daliri ko at natamaan ang pisngi ng puki niya sa ibabaw ng panty. Napaangat ang katawan niya pero hindi siya nagreklamo.

“Sorry, dumulas,” palusot ko.

Isang pitik pa ang ginawa ko pero hindi ko na binawi ang daliri ko. Hinimas ko na ang pisngi. “Makati rin ba dito?” tukso ko.

“Uhm,” paungol niya lang na sagot habang nakatingin sa akin.

Nagwawala na ang batuta ko, gustong-gusto nang kumantot. Medyo minadali ko na ang paglalaro. Madiing guhit ng dulo ng gitnang daliri ko sa hiwa niya. Umangat ang puwetan niya sabay ungol.

“K-kuya, ’yung ano mo… nakalabas,” sabi nito.

“Ang alin?” Saka ko lang naramdamang may parang malamig sa burat ko. Nang tumungo ako ay nakalabas na pala ito sa butas ng hita ng shorts ko. “Ah, pasensiya na, gusto yatang magpakain dito.”

Sabay lihis ko ng panty niya saka ko itinarak ang daliri ko sa loob ng puki niya. Napakapit siya sa kamay ko at parang gusto pang ibaon sa loob kasunod ng matinding ungol niya. Sarap na sarap na siya nang bigla kong hugutin at tumayo ako.

“K-kuya.” “Ha?!”

“Saan ka pupunta, Kuya?” garalgal na tanong nito.

“Uuwi na, pasensiya na. ’Di ako kumakantot ng ’di ko kilala kapag walang balot. Wala akong dala ngayon eh.” Saka ko kinuha ang lugaw na nasa ibabaw ng sasakyan ni Lance. Pero hindi pa ako nakakaalis nang muli siyang nagsalita.

“Meron ako, Kuya.”

Napatawa ako sa sinabi niya. Muli kong ipinatong sa hood ang supot ng lugaw at lumapit sa kaniya. Sinapo ko siya sa kili-kili. May kaliitang babae siya pero medyo mabigat—malaman kasi. Isinandal ko siya sa likod ng puno ng mangga. Wala kaming ibang posisyon kundi tayuan. Napansin ko na lang na maayos naman siyang nakakatayo.

“Hindi na masakit ang paa mo?”

“Sarap mo kasi manghilot, Kuya eh.”

“Mas masarap kung ito ang ipanghihilot ko.” Sabay kuha ng kamay niya at ipinahawak ang burat kong nakalabas na sa shorts. Nanginginig ang kamay niya at bigla na lang siyang tumungo. Isinubo niya nang walang tanong-tanong, ayun, kinantot ko kaagad ang bibig niya.

Ilang minuto pa’y hinubad ko na ang shorts niya. Sandali ko siyang dinaliri para mas lalong paglawain ang puki niya. Isinuot ko ang condom at muli siyang itinulak pasandal sa puno ng mangga. Hinimas ko ang puki niya gamit ang ulo ng burat ko. Gusto niyang ibuka ang hita niya pero pinigilan ko. Itinarak ko ang burat ko sa pagitan ng hita niya. Itinaas at hinanap ang butas niya. Medyo mahirap na estilo, pero posible sa mga malalaking burat kagaya ng akin.

Nang matagpuan ko ito ay bahagya akong umulos para pumasok ang ulo. Muli siyang gumalaw para paghiwalayin ang hita pero sa ikalawang pagkakataon ay pinigilan ko ito.

“Kagatin mo kamay ko.” Saka ko isinubo sa kaniya ang kamay na ginamit ko sa pagdukit sa puki niya. Nang kagatin niya ay isang malakas na bwelo, saka ko tuluyang ibinaon. Masakit ang pagkakagat niya.

“Uhmppp!” Kung wala ang kamay ko ay siguradong gagawa siya ng malakas na ingay. Doon ko lang siya pinayagang ibuka ang hita niya para bigyang-daan ang barurot ko.

Nasa kalagitnaan kami ng bayuhan nang may mamataan akong tao na naglalakad sa kalye. “’Wag kang maingay ha, may dumadaan,” bulong ko sa kaniya bago ko inalis ang kamay ko sa bibig niya. “Ibuka mo pa,” utos ko para ibuka pang lalo ang hita niya saka ko siya ulit binayo nang malalakas.

Tatakpan sana niya ang kaniyang sariling bibig pero pinigilan ko. Lalo ko pa siyang binarurot habang hawak ang isa niyang kamay; ang isa naman ay buhat ang kaniyang hita para ibukas ang puki niya.

“Ahrg! Uhmp! Uhmp!” mga ungol niya sa nararamdamang sakit at sarap.

“Ito ba ’yung sakit na hinahanap mo?” saka ko pa lalong ibinaon. “Hindi mo naman kailangang magdrama sa harap ko eh. Kakantutin kita basta magsabi ka lang.”

Hindi na siya nagsalita at niramdam na lang ang kantot ko sa kaniya. Gumagawa pa rin siya ng ingay pero magaling siyang magpigil. Mukhang sanay sa pasimpleng kantutan. Nararamdaman ko na nang husto ang sarap; binilisan ko na at lalong lumakas ang tunog ng salpukan ng ibabang parte ng katawan namin. Ganoon din ang basang tunog ng paglabas at pagpasok ng burat ko sa puki niya. Napakasikip; sakal na sakal ang burat ko.

Ilang madidiing bayo pa ay saka ko itinuhog nang buo.

“Ahhh!” kumawalang boses niya. Napaangat ang katawan sa sakit. Nang marinig ko iyon ay bigla na lamang pumintig ang alaga ko kasunod ng pagsumpit ng tamod ko. Dumagan ako sa kaniya habang kumakadyot-kadyot nang kaunti.

Nang matapos ako ay saka ko hinugot. Hinubad ko ang condom na puno ng tamod at isinalpak sa bibig niya. “Ayan na, gusto mong matikman ’yan, ’di ba?” sabi ko habang humihingal.Isinuot kong muli ang shorts ko at nilingon siya. “Kung gusto mo ng kantot, pasukin mo lang ako dito oh,” sabay turo ko sa gate.

Tumalikod ako at kinuha ang malamig nang lugaw na nasa ibabaw ng hood ng sasakyan ni Lance. Iniwan ko si Gina na nakahubad pa rin at hinahimas ang mahapdi niyang puki.

Pagpasok ko sa loob ng gate ay muntik ko nang mabitawan ang bitbit ko. Doon, sa hamba ng pinto, nakasandal si Lance. Nakapikit ang mga mata nito at bahagyang nakabuka ang bibig. Napabuntong-hininga ako. Naglalakad na naman siya ng tulog.

Sandali kong ipinatong ang lugaw sa ibabaw ng mesa saka ko siya binalikan at binuhat pahiga sa kama. Kahit ilang beses ko na itong ginawa ay hindi pa rin masanay ang kalamnan ko sa bigat niya. Hindi naman ganoong kalaki ang katawan niya. Pero prominente ang kalamnan niya sa braso, dibdib at tiyan; siguro dahil matagal na siyang swimmer.

Nang mailapag ko ito sa kama ay doon siya nagmulat ng mata na medyo ikina-inis ko naman. Pero hindi na ako nagsalita. Bigla niya akong hinatak padagan sa kaniya.

“Tulog na tayo.” Sabi niya sabay yakap ng mahigpit sa akin.

“Kakain pa ako at maliligo.” Sagot ko.

“Ako rin, gutom na.”

“’E ’di tara na, para makaligo na rin ako.”

Muli ko siyang inakay papunta naman ngayon sa lamesa. Para akong nag-aalaga ng matandang ulyanin dahil sa taong ’to. Nang makaupo siya ay mabilis kong isinalin ang lugaw sa isang malaking mangkok. Umupo ako sa tabi niya at nang lingunin ko siya ay nakanganga na ito paharap sa akin.

Wala akong lahing intsik pero naniningkit na ang mata ko sa kaniya. “Tangina naman. ’Wag ka nang iinom ha. Makita ko lang na may hawak kang alak ipupukpok ko ’yon sa ulo mo.” Sabi ko dahil para siyang baldado sa inaasal niya. Wala lang talaga akong magawa sa kakulitan niya.Sumandok ako ng lugaw saka ko isinubo sa kaniya. Sa gigil ko ay parang gusto kong ipalunok sa kaniya pati kutsara.

“Hmm, bakit malamig na?” Reklamo niya.

“Natagalan kasi ako sa labas.” Diretso kong sagot.

“Ahy, may binembang na naman siya sa labas. Nandito naman ako.” Pagtatampo niya.

“Lance, wala kang pake sa ginagawa ko ha. Kumain ka na lang.”

Muli ko siyang sinubuan ng lugaw pero sa pagkakataong ito ay nakanguso na siya. Ayaw ibuka ang bibig.

“Mag-sorry ka muna.” Sabi niya.

“Lance an-”

“Mag-sorry ka!” Malakas na boses niya pero tunog tampo pa rin.

Huminga ako nang malalim, “sige, sorry na… po.” Saka niya isinubo ang lugaw at yumakap sa akin.

Dito ko lang napagtanto. Hindi lang katawan niya ang mabigat. Putangina.

C41: Kanin General

Nagising ako sa tunog ng bentilador—paulit-ulit. Iisa lang ang tono, parehong tiyempo, parang hindi gumalaw ang oras kahit isang segundo. Mabigat ang ulo ko, hindi dahil sa alak, kundi dahil sa lahat ng mga bagay na hindi ko naman gustong isipin. Hanggang sa masulyapan ko na lang ang pagsilip ng liwanag sa kurtina; maputlang liwanag, parang tinatamad ding sumikat ang araw.

Hindi ako bumangon, tulala lang.

Naramdaman ko ang bahagyang paglundo ng kama sa gilid ko nang umikot siya paharap sa akin. Ang init ng katawan ni Lance, ang hininga niyang mabagal, malumanay; parang agos ng tubig sa sapa. Hindi siya nakayakap ngayon, pero ang distansya niya ay sapat na para maalala kong hindi ako natulog mag-isa.

Ipinikit ko uli ang mata ko. Mali pala.

Noong makita ko ang dilim sa pagpikit ko ay nagsulputang muli ang mga bagay na nangyari kagabi. Ang lamig ng kalsada, ang mga matang nakatingin sa akin, pati na rin ang init ng balat ng taong hindi ko kilala. Lahat ’yon dinaanan ko; tinapos para lang makauwi. Para humiga. Para magising dito… sa tabi niya.

Maingat akong bumangon, pakiramdam ko ay may nagawa akong mali. Hindi naman dapat ganito ang pakiramdam ko. Humugot ako ng malalim na hininga bago ako maupo sa gilid ng kama. Sandaling napasapo sa mukha at nang lumingon ako ay nakita ko ang repleksyon ko sa salamin sa gilid ng pinto. Magulo ang buhok, may marka sa leeg, at isang mukhang nalilito kung ano ba ang totoo sa kaniya.

Muling kumilos si Lance sa likuran ko. Sa pagkakataong ito ay bumangon siya. Dinig ko ang paghinga niya ng malalim at pag-inda niya ng sakit.

“Ang sakit ng ulo ko,” sabi niyang mahina ang boses. Paos. “Anong oras na?”

“Maaga pa,” sagot kong hindi lumilingon. “Matulog ka pa.”

Sandali siyang tumahimik. Akala ko naman ay susunod siya sa akin pero hindi. Muling yumugyog ang kama pero hindi siya umalis sa pwesto niya.

“Gusto ko ng lugaw,” sambit niya na may mahinang tawa na nawala rin kaagad. “Pero baka matagalan ka na naman. Madagdagan pa ’yang chikinini mo.”

Napapikit ako. Hindi dahil sa kaba—kundi dahil sa inis. Ayokong marinig. Ayokong magpaliwanag.

“Maligo ka na lang,” sabi ko, walang emosyon. “Para magising ka na.”

Tumayo ako para lumabas ng kwarto, pero hinawakan niya ang pulso ko. Hindi mahigpit. Hindi marahas. Pero sapat para mapahinto ako.

“Jack,” tawag niya. Hindi rin malakas—pero malinaw.

Hindi ko maiwasang mapalingon. Hindi siya nakatingin sa akin tulad kagabi—walang lambing, walang nang kalasingan. Gising siya ngayon. Pero mas tahimik, hindi kagaya ng bawat gising niya sa kwarto ko tuwing umaga.

“May ginawa ba akong mali?”

Hindi ko agad sinagot. Pinagmasdan ko muna ang kamay niyang nakahawak pa rin sa pulso ko. Namumula pa rin ang balat niya sa halos buong magdamag na yakap at pagsiksik sa akin kagabi. Nakasanayan ko na ’yon. Dapat hindi ko na masyadong hinahanap.

“Wala,” mahina kong sagot. “Baka lasing ka pa, matulog ka na lang ulit.”

Hindi pa rin niya binibitawan ang pulso ko. Sa halip, bahagya niya iyong hinigpitan—hindi para hatakin, kundi para makiusap na dito lang muna ako.

“Hindi, Jack,” sabi niya. “Ramdam ko.”

Napatawa ako—maikli, walang saya. “Ramdam mo lahat kapag lasing ka.”

“Hindi,” sagot niya agad. “Jack, iba ’to.”

Tumahimik ulit kami. Sa pagitan namin, naroon ang lahat ng mga bagay na hindi ko sinasabi—at ang katotohanang kahit anong gawin ko sa labas, dito pa rin ako bumabalik. Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa pulso ko.

“Lance,” sabi ko, mababa ang boses. “Huwag mong gawing komplikado.”

Saka ako tumayo at naglakad. Sumandal siya sa ulunan ng kama, bakas ang pagkawala ng gana at panghihina. Pero hindi siya nagalit. Hindi rin siya nagtampo.

“Nahihirapan lang kasi ako sa ganito, Jack. Kaya naitanong ko,” mahina niyang sabi. “Para malaman ko kung hanggang saan lang ako puwedeng mahulog.”

Huminto ako sa may pinto.

“Puwede bang hanggang diyan lang?” sagot ko. “Lance, mabigat ka masyado—baka kasi ’di ko makayang saluhin ka.”

Ito ang unang beses na pinilit kong sagutin ang ganitong klase ng tanong. At pinipili ko ang salitang lalabas sa bibig ko. Pero hindi ko alam kung naintindihan niya iyon bilang biro o katotohanan. Hindi ko na hinintay pa ang sagot niya. Marahan kong isinara ang pinto.

Tapos na ang usapan, hanggang doon lang ang kaya kong sabihin. Alam naman niya kung sino ako bago niya ako nakilala. Hindi ko naman siya niloloko. Anomang meron sa pagitan naming dalawa; ’yon na ’yon, hanggang doon lang ang kaya kong tanggapin.

Dumiretso ako sa banyo at agad na ni-lock ang pinto. Isinandal ko ang likod sa malamig na pader at pumikit. Ang tunog ng tumutulong gripo ay paulit-ulit—parehong tiyempo ng bentilador sa kwarto, parang sinusundan ako kahit saan. Binuksan ko ang shower—malamig. Hinayaan ko lang na tumama sa mukha ko, hindi para magising, kundi para may maramdaman ako kahit malamig.

Ayaw matanggal ng amoy ng alak sa balat ko; hindi rin kayang banlawan ng tubig ang mga nangyari kagabi. Habang nagsasabon, napasilip ako sa leeg ko. Naroon pa rin ang marka—matingkad, mapula. Palatandaan mula sa labi ni Gina. Isang ebidensiyang hindi ko kayang itanggi, at hindi ko naman talaga kailangang ipaliwanag.

“Hanggang diyan lang,” bulong ko para sa sarili ko—hindi lang siya ang binibigyan ko ng hangganan, ako rin.

Hindi naman kasalanan ni Lance na magtanong. Alam kong ramdam niya. Lagi naman niyang nararamdam. Pero iyon ang hindi niya nauunawaan: ang mga bagay na nararamdaman ay hindi palaging dapat panghawakan. May mga bagay na mas madali kung hindi na lang susubukan.

Hindi ako nagbibigay ng sagot. Hindi ako nagsasabi ng kahit anong pangako. Ako ang uri ng taong pwedeng samahan pero dapat iwanan na lang pagkatapos. At kanina, sa mukha niya, nakita ko ang isang tanong na hindi ko masagot dahil natatakot ako sa kalalabasan namin sa dulo.

Palagi akong nakakaramdam ng kaba sa tuwing hinahaplos ko siya. Parang nadudungisan ko ang balat niya ng duming galing sa mga taong hindi niya na kailangang makilala. At mas nakakatakot pa, dahil si Lance… siya ang tipo ng taong kumakapit kahit hindi na masaya.

“Putangina,” mura ko sabay suntok sa pader—hindi dahil galit ako, kundi dahil kailangan kong huminto sa pag-iisip. Pinatay ko ang shower. Nagpunas. Huminga.

Paglabas ko ng banyo, wala na si Lance sa kama.

At sa katahimikan ng kwarto, doon ko lang naramdaman kung gaano katahimik ang lugar na pinili ko. Mas ayos na ang ganito. Hindi ko kailangang maguluhan pa. Umupo ako sa kama, tiningnan ang parte kung saan humiga si Lance. Hindi ko sinasadya, kusang gumapang ang kamay ko para haplusin iyon.

Totoo ’to, masaya ako para sa kaniya dahil sa pagkakataong ito, pinili niyang iligtas ang sarili niya.

Pagkatapos kong magbihis ay agad akong lumabas. Ginawa ko ang lahat ng dapat kong gawin para itaboy ang mga iniisip ko. Hindi lang pagwawalis ang ginawa ko; binuhusan ko pa ng tubig na may sabon ang semento sa labas. Iniskoba ko nang madiin at muling binanlawan hanggang sa magmukhang malinis ang sahig. Wala nang alikabok. Mas maayos nang tingnan.

Nang matapos ang lahat ay saka lang ako nagkape. Naglaro ako sa cellphone, tumingin ng mga tattoo design hanggang sa nauwi na lang sa walang kwentang pag-scroll kahit wala naman akong hinahanap. Nanood, tumayo, naglakad pabalik-balik, at umupo ulit. Hanggang sa humiga na lang ako sa ibabaw ng lamesa at tumitig sa bubong; tulala, hinahayaan ang bawat segundo na lumipas nang walang saysay.

Hindi nagtagal ay tumunog ang tarangkahan. May pumasok sa gate. Babangon sana ako para tingnan kung sino, pero huli na—bumungad na kaagad ang mukha niya. Nagtataka ako kung bakit siya nandito; akala ko iniwan niya na ako dahil sa mga nasabi ko. Pero nandito siya, may bitbit na mga supot.

Para akong nabulunan ng hangin at bigla akong sininok. “Tangina, bakit ako kinakabahan?” tanong ko sa isip ko.

Sa loob ko, gusto kong ngumiti dahil nandiyan na ulit siya, pero ayaw kong ipakita sa mukha ko. Napaupo ako habang naglalakad siya. Natulala lang ako. Hindi siya nagsasalita, ni hindi man lang siya tumingin sa akin. Naglakad lang siya patungong lutuan at doon niya inihanda ang lahat. Tiningnan ko lang ang likod niya. Gusto kong magsalita, gusto kong magtanong, pero nanatili akong nakapako sa kinauupuan ko.

Ilang sandali pa ay lumabas siya dala ang plangganitang may lamang karne. Kasama nito ay ang kutsilyo at sangkalan. Nakatingin lang siya sa ibabaw ng lamesa habang naglalakad, tahimik, seryoso ang mukha. Pagkalapit niya ay halos mapalundag ako. Pabagsak niyang inilapag ang mga bitbit niya sa tapat ko.

“Hiwain mo ’yan,” sabi ni Lance. Malamig ang boses niya. Hindi ako nito tiningnan at agad na tumalikod para bumalik sa lutuan.

Kinuha ko lang ang kutsilyo. Hindi ako nagreklamo, ginawa ko lang ang sinabi niya. Habang hinihiwa ko ang karne, naririnig ko ang kalansing ng mga kaldero sa likuran ko. Napapalingon ako at napapailag sa tuwing may babagsak. Kinakabahan. Ang katahimikan niya ay hindi na tulad ng dati na komportable; ngayon, bawat tunog ay parang bigla niya akong babatuhin.

Nang matapos kong hiwain ang baboy ay binitbit ko ito at dahan-dahang tumungo sa kusina. Sobrang marahan at hindi ako gumawa ng kahit anong ingay. Paglapit ko sa kaniya, napapikit ako; parang nakakasulasok ang hangin sa paligid niya. Madalas kapag galit siya, maingay siya at kung ano-ano ang sinasabi, pero ngayon, wala.

“L-Lance,” malumanay kong tawag, parang pari sa simbahan ang kausap ko. Magalang na magalang. “Nahiwa ko na ’tong baboy.”

“Ilagay mo diyan.” Napaigtad ako kahit na mahina lang ang pagkakasabi niya. Inilapag ko sa gilid ng lababo gaya ng utos niya. Pagkatapos ay dahan-dahan ulit akong lumabas.

Ngayon lang ako natakot nang ganito sa isang tao. Kaya naisip ko na lang sampalin ang bibig ko. Basura talaga ’tong bibig ko kahit kailan, palagi na lang ako nitong pinapahamak. Kung ano man ang nasabi ko kanina ay hindi ko na dapat sabihin kailanman.

Hindi na ako umalis sa pagkakaupo ko sa lamesa. Pinanood ko lang ang likuran niya. Gusto ko sanang itanong kung ano ang niluluto niya pero ayaw lumabas sa bibig ko dahil mula kanina ay wala pa siyang inutos na kung anoman. Pero nang maamoy ko, napangiti ako. Inulit niya ’yong menudo. ’Pag ako, kahit sampung araw na sunod-sunod ganyan ang ulam, hindi ako magsasawang kainin.

Hindi nagtagal ang mga ngiti ko dahil bigla siyang humarap sa kinaroroonan ko. Seryoso pa rin at dala pa rin ang madilim na hangin sa paligid niya. Lumapit ito na may dalang mangkok, medyo nagmamadali dahil siguro mainit. Nang mailapag niya ay umupo siya sa tapat ng lamesa sa kabilang gilid. Hindi pa rin siya tumitingin sa akin.

“Plato’t kutsara.” Napatango ako bigla; sinabi niya lang naman ang mga kailangan pa pero walang kasunod na utos.

Napatayo ako at paghakbang ko ay sumabit ang tsinelas ko sa upuan; muntikan akong madapa pero hindi naman natuloy, saka ako kumuha ng pinggan at kutsara. Pagbalik ko ay marahan kong inilapag ang mga kinuha ko sa ibabaw ng lamesa, pinipilit na ’wag kumalansing. 

Pagkatapos ay naupo ako sa harap niya. Sa pagkakataong ito ay napatingin na siya sa akin. Matagal. Napapalinga ako dahil ’di ko matagalan ang mata niya.

“L-Lance,” mahina kong sambit ng pangalan niya. Itatanong ko sana kung bakit siya nakatingin nang ganoon.

Pagbaling muli ng paningin ko sa mga mata niya ay matalas na ito, saka sinabi… “Kanin.”

“PUTANGINA, LANCE! Walang gumagawa sa akin ng ganito. Kahit si Kuya Carlo, hindi nagawa ’to sa akin. Para kang si Mama, nabibwisit na ako sa’yo ha! Grabe ka! Lalaki ako, Lance! Ang laki-laki ng katawan ko oh, napakarami kong tattoo. Puta, tapos gaganyanin mo lang ako?”

Sabi ko lang sa isip ko, saka ako tumayo at kumuha ng kanin.

Napailing na lang ako sa sarili ko.

“Tanginang buhay ’to.”

C42: Collateral Damage

Paglapag ko ng kanin sa lamesa. Tahimik. Putangina, tahimik na naman!

Walang umiimik sa aming dalawa habang kumakain. Nakikiramdam lang ako sa kaniya; hindi mapalagay. “Tangina, sana pala hindi ka na nagluto,” sabi ko sa kaniya na hindi naman lumabas sa bibig ko.

Napansin kong kinukutingting niya ang pagkain niya, inihihiwalay ang mga ayaw niyang kainin. Inusog ko ang plato ko palapit sa plato niya—palagi ko itong ginagawa para ilipat niya sa akin ang mga ayaw niya para walang masayang. Pero sa pagkakataong ito, hindi niya man lang tinignan ang plato ko.

“Pakaarte!” sabi ko sa isip ko.

Iisa lang ang mangkok ng ulam, mas malapit sa kaniya. Kanina ko pa tinitipid ang nasa plato ko dahil ayokong umabot sa harapan niya. Nang maubos, sinulyapan ko siya—diretso lang ang tingin niya sa pagkain, walang pakialam. Inilapit ko ang kutsara ko sa mangkok. Wala siyang reaksyon. Kaya dinamihan ko na ang kuha para hindi na ako umulit.

Walang halong biro, masarap talaga ang luto niya. Sa isip ko: “Ang sarap ng luto mo—badtrip.”

Ngumanga ako, ngumunguya kahit wala nang gana. Para kaming dalawang taong nagpapatagalang matapos. Inabot niya ang pitsel at nagbuhos ng tubig sa baso niya. Hindi man lang ako tinanong kung gusto ko rin ba. Dati, matic na ’yon. Ngayon, hindi.

Tinuloy ko lang ang pagkain na parang wala akong napansin. Rinig na rinig ko ang bawat pagtama ng metal na kutsara sa plato niya. ’Yon ang tanging bagay na gumagawa ng ingay sa kusina. Nauuna siyang tumayo. Kinuha ang plato at baso, dumiretso sa lababo nang walang lingon. Parang sanay na siyang walang kasama.

Naiwan akong nakaupo, may kalahating subo pa sa bibig. Nilunok ko na lang, hindi ko na nginuya. Tumayo rin ako. Nang lumapit ako sa lababo, bahagya siyang umatras—konti lang, pero sapat para maramdam ko ang pag-iwas niya. Inilayo niya ang sarili niya na para bang kusa lang na gumalaw ang katawan niya.

Nilapag ko ang plato sa gilid. Hindi ko muna hinugasan. Nagpatuloy lang siya. Kuskos. Banlaw. Tahimik. Maayos. Ayaw mag-iwan ng kahit anong kalat.

“’Yong sa gas,” sabi niya nang hindi pa rin ako tinitingnan. “Mamaya na lang.”

“Hindi ko naman—” nagsimula ako, pero pinutol ko na rin dahil alam kong wala namang patutunguhan. Tumango na lang ako, kahit hindi niya nakikita.

Lumakad siya palabas ng kusina. Hindi padabog, hindi rin mabagal. Sakto lang. Yung lakad ng taong tapos na magdesisyon kahit wala pang sinasabi. Tiningnan ko ang mangkok ng ulam—nilinis niya. Laging gano’n si Lance. Ayaw ng kalat. Ayaw ng tira-tira.

Hinugasan ko na ang plato ko. Isang kuskos, isang banlaw. Tapos na. Pinatuyo ko ang kamay sa shorts ko at sandaling tumigil. Tahimik ulit. Iba na ’yong katahimikan ngayon. Mas malinaw na. Mas nakakabingi. At mas mahirap iwasan.

Lumabas ako sa gate para manigarilyo. Naupo ako sa gutter, hithit-buga, baka sakaling sumama sa usok ang gulo sa utak ko. Ilang sandali pa ay nanginig ang cellphone ko.

Lance:

Nagbayad na ako ng upa kay Kuya Carlo, ’yong sa gas ilalagay ko na lang sa ibabaw ng ref bago ako umalis.

“Aalis? Saan ka pupunta?” tanong ko sa isip ko. Icha-chat ko sana pero pinigil ko ang sarili ko.

Muling nag-vibrate ang telepono. Akala ko siya na—si Michelle pala.

Michelle:

3pm sa mall. Bibili tayo ng damit mo para sa escort service mo.

Sumagot ako ng “sige.” Nakaramdam ako ng kaba sa dibdib, hindi dahil natatakot ako, pero parang may bagay na ayaw ko nang ulitin na hindi ko matukoy kung ano. Escort? Sabi ni Michelle, kantutan lang daw ’yon, sasamahan, aaliwin. Doon ako bihasa at doon ako komportable.

Nagsindi pa ako ng isa pang yosi, pero bago ko pa masindihan ay huminto na ako. Masyado na akong nakakarami. Tumayo ako para pumasok, pero bago pa man ako makahakbang ay narinig ko ang kalabog ng kabilang gate.

Paglingon ko, mabilis ang mga hakbang ni Lance palapit sa akin.

PAK!

Isang malakas na hampas ng palad sa balikat ko. Parang latigo sa sakit, putangina. Tiningnan ko siya na nanlilisik ang mata, pero natalo ako sa tinginan—mas galit si Lance. Sinundan niya pa ’yon ng sunod-sunod na palo sa dibdib at sa leeg. Wala siyang pakialam kung saan tumama ang bawat hagupit niya.

Napakuyom na ang kamao ko sa pikon. Gusto ko siyang sapakin pero pinigil ko ang sarili ko.

“Aray, Lance! Ang bayolente mo naman! Isa pa, sasapakin na kita!”

Lumapit siya sa akin, halos magkadikit na ang mga ilong namin. Humihingal siya sa galit, nanlilisik ang mga mata. “Sige! Sige! Sapakin mo ’ko!” balik na sigaw niya.

“Bwisit ka! Bwisit ka! Hindi mo man lang ako ni-replyan!” Sabay palo ulit sa braso ko. Gigil na gigil. Doon ko na siya hinila at kinulong sa yakap ko para lang tumigil siya.

“Tama na kasi!” sabi ko.

“Bitawan mo ’ko!” nagpupumiglas siya, sinusubukang kumawala.

“Ano bang problema mo?!” nanggigigil ko na ring tanong.

“Hindi mo man lang ako sinuyo! Napaka-sama mo! Bwisit ka!”

Biglang nawala ang bigat ng loob ko. Natawa ako nang bahagya. “Tama na, ang sakit na ng katawan ko sa’yo oh. ’Wag ka na kaya mag-muscle, magpalagay ka na lang ng dede,” tukso ko sa kaniya.

“Bitawan mo ako!” Pero imbes na bitawan, lalo ko pang hinigpitan ang yakap. “Mahirap ka palang maging asawa, napaka-bayolente mo.”

“Nakakainis ka! Naku, nanggigigil ako sa’yo, Jack! Bitaw!” Sigaw niya. Pero kahit ganito ang gulo namin, nagpasalamat ako dahil hindi siya umiyak. Hindi ko kasi alam ang gagawin ko kapag nakita ko ’yon.

“’Wag ka na magalit. Ba’t ka ba kasi mainit ang ulo mo? Meron ka ba ngayon?”

“Sinong ’di magagalit sa mga sinabi mo? Napakasama mo.”

“Grabe ka na sa ’kin ha. Eh, totoo naman kasi ’yong sinabi ko. Pwede bang hanggang dito lang muna tayo? Kagaya lang ng palagi nating ginagawa. ’Wag na muna tayong sumobra pa doon.”

Tinigil niya ang pagpupumiglas pero nanatili siyang nakasandal sa dibdib ko. “Pero sabi ko sa’yo, sabihin mo sa akin kung makikipag-ano ka sa iba, hindi ba malinaw ’yon?”

“Eh ’di lalo kang nagalit… Tama na, Lance. Bati na tayo ha, okay ba?”

“Mangako ka munang sasabihin mo sa akin kapag may aanuhin ka.” Seryoso ang tono niya, hindi nagmamakaawa.

“Hindi ko maipapangako sa’yo ’yon, Lance.” Diretsong sagot ko. “Iba na lang.”

“Nakakainis ka talaga.” Huminga siya ng malalim at napapikit. Nang imulat niya ang mata niya, 

“Kiss mo na lang ako.” Utos niya. Walang paligoy-ligoy. Matapang ang tingin niya sa akin. Napangiti ako pero kinabahan din.

“Sige na, sige na. Isa lang ha.”

Marahan kong hinawakan ang magkabilang pisngi niya. Palakas nang palakas ang kabog ng dibdib ko habang unti-unti kong inilalapit ang mukha ko sa kaniya. Napapahinto ako sa pagitan ng gusto ko ba talaga ’to? o kailangan ko lang siyang amuin? Pero tumuloy ako.

Ramdam ko ang pag-init ng mukha ko at ang pangangatal ng labi ko hanggang sa lumapat ito sa labi niya. Isa lang. Sandali lang. Pero parang buong buhay na akong nandoon sa sandaling iyon bago kami muling naghiwalay.

“Okay ka na?” tanong ko nang seryoso.

“Mmm,” sagot niya.

Napabaling ang mukha ko kung saan-saan. Ayoko na ng katahimikan. “Kanina pa mainit ang ulo mo, ah. May alam akong magpapalamig diyan.”

“Ano?”

“Gusto mo plak-plak tayo? Doon oh,” sabay nguso ko sa ibabaw ng lamesa. “May naka-miss sa’yo eh,” sabay diin ko ng umbok sa hita niya.

“Ayoko, may lakad ako,” tanggi niya.

“Saan?”

“Magkikita kami ni Mommy. Nasa ospital daw si Dad.”

“Oh, eh ’di lumakad ka na. Nasa ospital pala tatay mo eh. Malay mo ’pag nakita ka nun doon, patawarin ka bigla.”

“Hindi mangyayari ’yon. Inatake lang ng altapresyon, madalas naman mangyari sa kaniya ’yon kapag nagagalit.”

“Akala ko iiwan mo na ako eh,” lambing ko sa kaniya. “Pa-kiss nga ulit.” Hinalikan ko siya sa noo.  “Ayaw mo talaga? Matigas na ’to oh, hindi mo kasi sinubo kanina.”

“Eww. Malay ko ba kung kanino mo ibinaon ’yan kagabi,” diring-diri ang mukha niya. “Maliligo lang ako, aalis na ako.”

“O sige. Baka umalis din ako ha? ’Pag nauna kang umuwi, dito ka matulog ha? Sakit ng katawan ko dahil sa’yo eh, kaya lulumpuhin kita mamaya.”

Sinalat niya pasimple ang alaga ko bago siya tumalikod. Sa gigil ko ay kinagat ko ang tenga niya at bumulong, “Chupa na lang, please? Dali na?” Pero tumanggi ulit siya kaya wala na akong nagawa.

Hindi ko na siya hinabol. Pinanood ko lang siyang lumabas ng gate. Tumambay muna ako sa harap ng lamesa, iniisip kung icha-chat ko ba si Michelle o diretso na lang ako doon. Hanggang sa marinig ko ang pag-start ng sasakyan ni Lance. Hindi na ako lumabas para silipin; parang normal ulit ang lahat.

“Tangina,” mura ko sa hangin.

Pumasok ako sa kwarto at umupo sa gilid ng kama. Alas-dos y medya na. May oras pa. Tumunog ulit ang cellphone ko.

Michelle:

Andyan ka na ba, Bhe? Traffic. Don’t be late. Ayokong maghintay.

Ako:

Kalma ka lang. Hindi ako nawawala.

Naligo ako nang mabilis. Dating gawi ng suotan, walang arte. Paglabas ko ng bahay, napalingon ako saglit sa pinto. “Ayusin mo ’to, Jack,” sabi ko sa sarili ko.

Sa jeep papuntang mall, siksikan at mainit. Pero mas madali itong intindihin kaysa sa katahimikan sa bahay kanina. Pagdating ko, nasa coffee shop na si Michelle, naka-sunglasses kahit nasa loob.

“Tagal mo, Bhe,” bungad niya.

“Bakit, miss mo ’ko?” umupo ako agad nang nakangisi.

Tinanggal niya ang salamin niya at tiningnan ako mula ulo hanggang paa. “Anong nangyari sa’yo?”

“Wala. Ganito lang talaga ako ka-pogi.”

“Tigilan mo ’ko,” sabi niya. “Hindi basta-basta ’yong kikitain mo. Kailangan malinis at hindi mukhang ‘fuckboy.’”

“Ang arte naman ng puki niya,” sagot ko. “Ganoon din naman, magsusuot ng maganda tapos ihahagis lang kung saan kapag magkakantutan na.”

Sinamaan niya ako ng tingin. “Jack.”

“Teka lang, joke lang. Sige na, ikaw na pumili ng damit.”

Tumayo siya. “Tara. Damit lang talaga ang kulang sa ’yo.”

Habang naglalakad kami, ramdam kong bumibigat ang dibdib ko. Dapat mas kompiyansa ako dahil ito ang linya ko—makipagkantutan. Madali lang ’yon. Mas madali kaysa umamin, mas madali kaysa magpaliwanag kung ano ba talaga kami ni Lance.

“Uy,” sabi ni Michelle habang may inaabot na polo. “Focus, Bhe.”

“Nakatingin ako,” sagot ko agad habang nakatitig sa dibdib niya.

Ngumiti siya. “Mamaya mo na tingnan ’yan.”

“Bilisan natin para happy pepe ka na pagkatapos.” Sabi ko sabay kindat.

Mas lalong tumindi ang kaba ko nang mahawakan ko ang damit. Huminga ako nang malalim. “Wala nang atrasan ’to,” sabi ko sa isip ko.

Nalula ako sa presyo ng binayaran ni Michelle. Napailing, “sayang ’yong pera.”

Pagkatapos mamili, diretso kami sa motel—iyong pinakamura para tago at walang hinala. Lapag ng gamit, hubad, sabay bayo agad. Wala nang kuskos-balungos. 

Habang nasa gitna kami ng bakbakan, biglang tumunog ang cellphone niya.

“Sandali lang, Bhe,” hingal niya. Tumayo siya at tumukod sa tapat ng salamin para sagutin ang tawag.

Pinanood ko siya mula sa kama—nakatuwad, habang masayang kinakausap ang asawa niya. Napangisi ako. Dahan-dahan akong lumapit at hinimas ang hiwa niya habang nakatingin siya sa salamin. Sa ganoong posisyon, muli ko siyang tinuhog.

Sanay na siyang magtago ng ungol, pero ayoko ng kampante. Gusto ko ng gulo.

Habang binabayo ko siya patalikod, bigla kong itinarak ang daliri ko sa pwet niya. Nanlaki ang mata niya; hindi makasigaw dahil sa kausap. Pilit niya akong tinatapik para awatin, pero mas hinigpitan ko pa. Pinalitan ko ng hinlalaki ang daliri ko—mas malaki, mas ramdam. Nanginginig na ang tuhod niya.

“Ha? Wala, Hon… Mainit lang kaya ako hinihingal,” pagsisinungaling niya sa telepono.

“Kaya ka ba sa akin nagpapakantot kasi maliit ang titi ng asawa mo?” pabulong kong asar. “Laki ng burat ko, ’no? Mas masarap.”

Lalo siyang namutla nang itutok ko ang ulo ng burat ko sa butas ng pwet niya. Sinubukan niya akong itulak pero huli na—buong lakas ko itong ibaon hanggang dulo.

Nawala siya sa sarili. Hindi na malaman kung tatalon o hihimatayin sa halo-halong sarap at kaba habang ang asawa niya ay nasa kabilang linya. Nakangisi lang ako sa harap ng salamin.Siya ang may kasalanan nito. Dinemonyo niya ang dati nang demonyo.

C43: Cheap Places, Expensive Secrets

“Shit,”    mura ni Michelle habang namimilipit sa kama matapos ang kamunduhan naming dalawa.

“Tangina, ang arte mo. Parang first time mo, ah,” puna ko habang nagsisindi ako ng sigarilyo. Nakahiga lang ako, nakataas ang isang tuhod, itinataktak ang upos sa sahig ng motel.

“Jack, it’s been years noong huling ginawa mo sa ’kin ’to. Hindi na ako sanay—at hindi rin ako prepared. What if narinig tayo ng asawa ko? Anong gagawin mo?” Sabay malakas na palo niya sa balikat ko, ikinatawa ko lang.

“E ’di patutulugin ko sa suntok kagaya ng sinabi mo sa akin,” sagot ko, binugahan siya ng usok habang tatawa-tawa.

“And what if hiwalayan ako nun?” Sunod-sunod na naman ang mga palo. “Hindi ka talaga nag-iisip!”

Napangiwi ako. Medyo napipikon na rin—lalo’t masakit pa rin ang mga latay ng palo ni Lance sa katawan ko kanina.

“Isa pa,” sabi ko para tumigil siya, “titira­hin ulit kita sa pwet. Sinungaling ka naman, eh. Sabi mo mahal mo ang asawa mo, pero nandito ka pa rin—nagpapakantot sa ’kin. Baka in-love ka na ulit sa ’kin niyan?”

Tumawa siya nang malakas, saka ako tiningnan nang mababa—iyong tinging nanunukat.

“Ako?” sabay ngisi. “I’ll never go back to that stupidity, Jack. Yes, niloloko ko ang asawa ko because I’m looking for better sex. Pero hindi ibig sabihin nun, hindi ko siya mahal. He gives me everything I want—pera, luho, real love. Lahat. Pero ikaw? Anong mapapala ko sa ’yo? Gwapo ka lang, maganda ang katawan, malaki ang titi.”

Umupo siya sa kama at sumandal sa uluhan. Hinawakan niya ang pisngi ko at pilit na iniharap sa kaniya.

“You have no money. Wala kang pangarap sa buhay. I could never love someone like you. At sa totoo lang, tayo pa lang sa Ilocos, Donny was already courting me. Kaya ’wag masyadong malaki ang ulo mo.”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa tuwing bumubuka ang bibig niya.

“Kaya nung makita kong nakikipaghalikan ka sa babae mo… naisip ko na hindi talaga ikaw ang para sa akin. And guess what? Hindi ako nahirapan—because you gave me the reason to do so.”

Masakit. Sobrang sakit. Pero binalewala ko.

Kung si Lance ang unang nagparamdam sa akin ng takot, si Michelle naman ang unang nambastos sa pagkatao ko nang ganito. Gaya ng dati, hindi ko ito pinahintulutang lamunin ako nang buo.

Sinapo ko ang batok niya at hinalikan siya nang mariin.

“Ang init ng ulo mo,” bulong ko. “Kulang ka pa siguro sa kantot.”

Hindi siya tumanggi.

Doon ko ginawa ang lahat ng gusto niya. Doon ko ipinakita kung saan ako totoong magaling—at kung bakit, sa kabila ng lahat ng panlalait niya, hinahanap-hanap pa rin niya ako.

Pagkatapos, sabay kaming naligo.

Habang nagbibihis na, muli niyang hinawakan ang alaga ko, pilit na pinatitigas. Hinawi ko ang kamay niya at ngumisi.

“Hayok ka masyado. Sa susunod naman. Baka hindi ka na makalakad niyan,” biro ko habang isinusuot ang damit ko. “Saka nagugutom na ako.”

“Okay, fine,” sagot niya, nag-aayos ng lipstick. “Let’s eat. My treat.”

“Sasama ka pa? Tangina, wala ka talagang takot,” sabi ko.

“Don’t worry, Jack. Masyado kang kabado.” Kinuha niya ang pera sa bag at iniabot sa akin. “Here—twenty thousand. Bayad sa sex. You’ll get the real money pagkatapos mong i-entertain ang business partner ng asawa ko.”

Kibit-balikat kong tinanggap at ibinulsa.

Wala akong dala kundi telepono at isang libong piso. Lahat ng kinikita ko, pinapadala ko sa Ilocos. Basta maayos ang mga magulang at mga kapatid ko—kahit wala nang matira sa akin—hindi ako nagrereklamo.

Nagpunta kaming muli sa mall.

Wala akong pakialam sa ayos ko: putol na maong, puting t-shirt, tsinelas na manipis na. Kumpara sa kaniya na naka-dress at ayos na ayos, mukha talaga akong boy—lalo’t ako ang may bitbit ng mga paper bag ng mamahaling damit na binili niya para sa akin.

“Walang sisihan kapag nahuli tayo ng asawa mo, ha,” paalala ko.

“Don’t worry,” sagot niya. “Kaya dito ako nakikipagkita sa ’yo—hindi naman ’yon pumupunta sa ganito ka-cheap na lugar.”

Papalapit na kami sa pinto ng restaurant nang bigla siyang napatigil.

Namumutla. Halos kapareho ng kulay ng pader.

“Ninang?” bulong niya.

Sa tapat ng pinto, parang gusto kong lumubog sa kinatatayuan ko.

Bumungad ang mukha ni Lance—kasama ang isang may edad na babae, simple ang suot pero bakas ang pagiging elegante.

“Michelle? Oh, ikaw nga! What a surprise,” malambing na bati ng babae. Lumapit agad si Michelle at humalik sa pisngi nito.

Napatingin sa akin si Lance.

Nanigas ang buong katawan ko habang nakatitig siya sa akin. Ramdam ko ang kaba—lalo nang mapatingin na silang tatlo sa akin.

“Ah, Ninang! Yes, nag-grocery lang po and had a quick meeting,” pilit na ngiti ni Michelle. Tumalim ang tingin niya kay Lance. “Lance, hindi mo man lang binati si Ate.”

“H-hi, Ate Che,” sagot niya, maiksi.

“Michelle, sino siya?” tanong ng Mommy ni Lance, nakatingin sa akin.

Huminga nang malalim si Michelle, tinaasan ang noo, saka ako tinuro.

“This is Jack. He’s my… new personal driver and assistant. Isinasama ko lang para magbuhat ng kailangan sa office ni Donny.”

Driver. Assistant. Boy. Tangina.

Tiningnan ko si Lance. Kita ang pagkalito sa mga mata niya, pero nanatili siyang tahimik—nilulunok ang emosyon.

“Driver?” ulit ng Mommy niya. Lumapit siya nang bahagya. “He looks young. Pero ang suot… hmm. Okay lang, gwapo ka naman. Next time, wear something to fit the place. And—nice tattoos. Driver, hmm.”

“S-salamat po, Ma’am,” sagot ko. “Nagmadali po kasi kanina.”

Putangina. Parang sasabog ako.

“Mom, tara na? Baka hinahanap na tayo ni Dad sa ospital,” mahinang singit ni Lance habang inakbayan ang Mommy niya.

“Oh, oo nga pala. Donny said na na-ospital si Ninong. Dadaan sana ako after this.” Hinawakan ni Michelle ang kamay ng Ninang niya, saka muling tumingin kay Lance. “Nag-uusap na pala kayo ni Ninong?”

“Mabuti na lang talaga,” sabi ng Mommy ni Lance. “Kung hindi, baka nauna pa akong mamatay sa Ninong mo.” Tumawa siya sandali, saka bumulong, “By the way, Michelle—pupunta ka ba sa birthday ni Lance next week? Small gathering lang. Gusto ko lang mag-celebrate siya… nagbati na sila ng Daddy niya.”

Ngumiti si Lance sa Mommy niya—totoo, tahimik. Paglingon niya sa akin, wala na ang ngiti.

“Sige, Ate Che. Mauna na kami.”

Hindi niya ako tinignan.

Pinanood ko silang maglakad palayo—kung paano niya inaalalayan ang Mommy niya sa gitna ng tao. Samantalang ako, naiwan sa tabi ni Michelle: tsinelas, paper bag, dalawampung libo sa bulsa.

Hindi kami pumasok sa restaurant.

Sinipat niya ako mula ulo hanggang paa, hindi na itinago ang pagtaas ng kilay.

“Sa foodcourt na lang,” bulong niya. “Hindi ka papapasukin doon. Sayang lang ang oras. At honestly… sa cheap na lugar ka lang talaga bagay, Jack.”

Diretso. Walang paligoy.

Tumawa ako nang mahina. “Wow. Bagong linya ’yan.”

“Hindi,” sagot niya. “Matagal ko na ’yang sinasabi. Ngayon mo lang pinansin.”

Sa foodcourt, umupo kami sa malagkit na mesa. Maingay. Amoy mantika. Umorder ako ng tortang talong at maraming kanin.

“Tungkol kanina,” sabi niya, “huwag mo nang uulitin ’yon. ’Pag may kakilala ako, tumungo ka lang. Huwag mo akong ipahamak.”

Ngumisi ako. “Arte mo rin. Driver lang naman ako, ’di ba?”

“Exactly. Driver. Assistant. Gano’n lang ang papel mo sa mundo ko. Kaya kita hinanap ulit dahil predictable ka. Hindi ka nagtatanong. Hindi ka umaasa. At higit sa lahat—alam mo ang lugar mo.”

“Lugar?” tanong ko. “Gaya nito?”

“Oo. At gaya ng trabahong ibinibigay ko sa ’yo.”

Tinapos ko ang pagkain ko nang tahimik. Pinahid ang bibig sa likod ng kamay ko.

Habang naglalakad kami palabas, isang bagay lang ang malinaw sa akin: Hindi ako sinasaktan ni Michelle dahil galit siya. Sinisira niya ako dahil kaya niya—at hinahayaan ko. Dahil mas madali iyon kaysa harapin ang mga mata ni Lance kanina… na parang hindi niya ako kilala.

Matapos ang lahat ng gustong ipagawa sa akin ni Michelle para ihanda ako sa pakikipagkita sa business partner ng asawa niya ay umuwi na ako. May iba pa siyang gustong gawin pero hindi na ako pumayag. Ayos na ’to, hindi ko naman kailangan ng kung ano pa. Tiwala naman ako sa itsura ko.

Madilim na nang makarating ako sa lugar namin. Mabagal ang lakad ko, parang sinasadya kong pahabain ang distansya bago makauwi. Mabigat ang paper bag sa kamay ko—mamahalin ang laman, pero parang bato ang binubuhat ko.

Nakita ko ang sasakyan ni Lance sa ilalim ng punong mangga. Doon lang ako ng kaba.Pagpasok ko, nakatayo siya malapit sa pinto. Nakatitig lang. Iba na ang suot, iba na ang relo. Para bang hinihintay niya ako nang matagal na. Hindi ako nagsalita. Tumungo lang ako at dumiretso sa loob.

“Jack,” tawag niya. Hindi ako lumingon.

Hinawakan niya ang braso ko—magaan, marahan. Para lang ipaalala na nandoon siya. “Jack,” ulit niya, mas mahina na.

Hinarap ko siya. Blangko ang mga mata ko. Walang kahit anong buhay. Hindi ko alam kung anong ekspresyon ang gusto niyang makita, pero wala akong maibigay.

Ngayon ko lang napansin ang mga bagay na hindi ko napapansin sa kaniya dati. Malinis ang balat. Mahal ang suot. Tahimik ang tindig, mukhang edukado—iyong uri ng taong hindi kailangang magtaas ng boses para pakinggan.

Unti-unti akong napatingin sa sahig. Bigla akong nanliit. Parang doon ko lang narinig ang lahat ng sinabi ni Michelle kanina—isa-isang bumabalik, parang malalakas na suntok na ngayon ko lang iniinda.

“Jack,” sabi niya ulit. Hindi na bilang tawag, parang patanong. Hindi pa rin ako nagsalita.

Huminga siya nang malalim. Isang hakbang palapit. Parang binabasa niya ako.

“Tungkol sa kanina,” sabi niya. Walang galit. “Wala kang kailangang ipaliwanag.”

Napatingin ako sa kaniya. Hindi niya binanggit si Michelle. Pero alam ko—pareho naming alam.

“At kahit kailan,” dugtong niya, mas mahina pa, “wala kang kailangang patunayan sa akin.”

May bumitaw sa loob ko. Nanginginig na ang baba ko, doon ko lang naramdaman—parang bigla akong napagod. Pumatak na lang sa mga mata ko.

Lumapit lang siya at pinahid ang pisngi ko, dahan-dahan, na parang mababasag ako kapag napuwersa. Hinila niya ako sa yakap niya—mahigpit. Para bang sinasabi niyang, dito, pwede na akong masaktan.

Sa pagitan ng paghinga naming dalawa, bumulong siya—

“Jack,” bulong niya, halos di na marinig, “ikaw ang pinaka-gusto kong tao sa buong mundo.”

Wala akong naisagot. Nakasubsob lang ako sa balikat niya. Hinaplos niya ang likod ko, paulit-ulit, parang inaayos ang niya ang paghinga ko.

“Ikaw kasi,” mahina niyang dagdag.

Mas humigpit ang yakap ko sa kaniya. Ayaw kong bumitaw.

Tahimik kaming pumasok sa kwarto. Sa pagkakataong ’to, hindi niya pinatay ang ilaw. Inilapag ko lang sa sahig ang mga dala ko at humiga. Doon ko lang naramdaman kung gaano talaga ako pagod. Pero kahit gano’n, nakakahinga na ulit ako.

Humiga si Lance sa tabi ko, paharap sa akin. Tinitigan ko siya sandali—bubuka na sana ang bibig ko para magsalita, para magpaliwanag—pero pinigilan niya ako.

Huminga siya nang malalim, nakatingin sa kisame.

“Alam mo ba,” marahan niyang simula, “na siya ang dahilan kung bakit nalaman ni Daddy na bakla ako?”

Hindi ako gumalaw.

“Dahil alam kong may lalaki siya.” Sandaling tumawa, walang saya. “Ngayon, ikaw naman.”

Saglit siyang tumahimik.

“Hawak niya ako sa leeg dati,” dugtong niya. “Sinabi niyang sisirain niya ako kapag hindi ako tumahimik. Pero sinabi ko pa rin kay Kuya Donny ang totoo.”

Huminto siya. “Hindi siya naniwala,” sabi niya. “Mahal na mahal niya si Ate Che. Sobrang mahal—naging tanga na.”

Napapikit siya.

“At ayun,” mahina niyang sabi, “sinabi niya kay Daddy na bakla ako. Para makaganti.”

Tahimik ang kwarto. Ilang segundo lang kaming nakahiga, magkatabi, walang galaw.

“’Di ko alam,” dugtong niya, halos pabulong na, “na nakakatanga pala ang pag-ibig.”

Lumihis ang tingin niya sa kisame at tumingin sa akin.

“Ngayon ko lang talaga napatunayan na totoo ’yon.”

C44: One-Day Forever

Sa kalagitnaan ng hatinggabi, nakahiga lang kami sa kama. Mainit na ang likod sa tagal ng pagkakahiga. Ngalay na ang braso ko na ginawang unan ni Lance, pero hindi ako gumagalaw. Inaamoy ko lang ang buhok niya—at sa tuwing sumisinghot ako, parang humuhupa ang bigat sa dibdib ko. Paulit-ulit ko siyang hinahalikan sa noo, marahan, malambing.

Ang katahimikan namin ngayon ay hindi tulad ng mga nakaraang araw na punô ng bigat. Tahimik pa rin—pero payapa na. Para bang nawalan na ng bisa ang mga salitang kanina lang ay dumudurog sa ’kin.

Nakasubsob si Lance sa leeg ko. Nakapikit siya, pero alam kong gising pa rin. Sa sobrang tahimik, dinig na dinig ko ang bawat tunog sa loob ng kwarto: ang lagitik ng bentilador, ang mahinang hilik ni Aaron sa kabilang kama, at ang banayad, pantay na paghinga ni Lance.

Niyakap ko siya bilang pag-uumpisa ng tanong.

“Kung may ginawa nang masama sa inyo si Michelle,” basag ko sa katahimikan, mababa ang boses, “bakit malapit pa rin kayo sa kaniya?”

Hindi agad siya sumagot.

“Si Mommy,” sabi niya kalaunan, “wala siyang alam sa totoong nangyari. Ang alam lang niya, kumalat ang tsismis sa school.” Huminga siya nang malalim. “Si Daddy naman, pinagtatakpan siya. Hindi binabanggit ang pangalan niya—parang mas piniling ibaon na lang ang lahat.”

Bahagya siyang gumalaw, mas sumubsob sa akin, parang doon humahanap ng pahinga.

“Ako lang talaga ang tinamaan,” dugtong niya. “Pero hindi na ako makapagreklamo. Hindi ako pinaniwalaan ni Kuya Donny—at ayokong magmukhang ako pa ang masama sa harap nila.” Sandali siyang tumigil. “Malapit kasing kaibigan ng pamilya namin sina Kuya Donny. Bata pa lang ako, madalas na ako sa kanila.” Bumaba ang boses niya. “Kaya kahit ganito… naaawa pa rin ako sa kaniya. Kapatid na ang turing ko.”

Tahimik uli ang kwarto.

Mas niyakap ko siya—mahigpit. Hindi na bilang tanong, kundi bilang sagot.Sa kabila ng kapayapaan, sumingit pa rin sa isip ko ang mga sinabi ni Michelle kanina. Mas kaya ko na—pero masakit pa rin. Wala kang pangarap.

“Ang pangarap ko,” sabi ko bigla, tila sa kawalan, “mapatayuan ng magandang bahay ang pamilya ko.” Hindi ko siya tinitigan. “Yumaman. Ibigay sa kanila lahat ng hindi ko naranasan.”

Bahagya kong niluwagan ang yakap—biglang uminit ang paligid.

“Ikaw, Lance?” tanong ko. “Mayaman ka na. Ano pa bang pangarap ng taong kumpleto na?”

Bahagya siyang ngumiti. Bumangon siya at sumandal sa uluhan ng kama. “Marami,” sabi niya. “Mas mahirap pa nga siguro kaysa sa pangarap mo.” Tumigil siya sandali. “Pero kung tutuusin… simple lang.”

Tumingin siya sa akin.

“Sa ngayon, ang pangarap ko—makasama ka.”

Napakunot ang noo ko. “Tanga ka ba? Magkasama na tayo. Ano ’to, guni-guni mo?” Bigla niyang pinitik ang tenga ko, napaangat ang ulo ko sa gulat.

“Kahit isang araw lang,” sabi niya, seryoso na. “Ituring mo akong totoong asawa mo.” Lumapit ang kamay niya sa braso ko. “Isang araw na wala kang iba kundi ako. Isang araw na akin ka lang—wala kang tatakbuhan, wala kang aalalahanin. Ako lang.”

Ang simple ng pangarap niya, nakakainggit.

Kung ito lang naman ang hinihiling niya, kayang kaya ko naman ibigay.

Bumangon ako at sumandal din sa uluhan ng kama. Ibinalot sa kaniya ang kanan kong braso at inilapit sa akin ang katawan niya. Muli kong sininghap ang buhok niya. Napayakap naman siya sa bewang ko at sumandal sa dibdib ko.

“Honey.” Sabi ko, gusto kong gawing biro pero tumibok nang malakas ang puso ko. Napapikit na lang ako bago magpatuloy sa pagsasalita. “Tulog na tayo.”

Hindi siya sumagot, pero ramdam ko ang paghigpit ng yakap niya sa bewang ko.

At sa gabing ’yon, natulog kami.

Magkayakap na para bang kami lang ang natirang tao sa mundo.

Mainit. Napakainit.

At…

“Ano ’yon?” Tanong ni Lance habang sumisinghot.

“Hmm?” Sinighot ko rin, parang amoy ng nasusunog na goma. Hanggang sa bigla na lang may pumutok at sandaling umapoy. Napabangon kami ni Lance kaagad. Tumakbo siya para buksan ang ilaw. At doon, nakita namin ang pag-usok ng putang-inang bentilador na, sa wakas, sumuko na rin.

Hinugot ko ang pagkakasaksak ng bentilador.

“Putanginang bentilador ’yan, kaya pala uminit bigla.” Sabi ko at sa inis ko, binuhat ko ito sa labas ng gate at ibinalibag sa gilid. May mga tumama pang nabasag na plastic sa sasakyan ni Lance.

Nang makabalik ako ay nasa labas na si Lance at isinasara ng marahan ang pinto.

“Saan ka pupunta?” Tanong kong may inis pa rin.

“Sa taas na tayo matulog para may aircon. Hindi tayo makakatulog sa init dito.” Paliwanag niya.

“Tara, baka sunugin ko pa ’yang bentilador na ’yan.” Sambit ko habang nagkakamot ng ulo sa sobrang banas. Lumapit si Lance sa akin at niyakap ako.

“’Wag ka na magalit.” Napatitig naman ako sa mukha nito na ikinalusaw naman kaagad ng inis ko. Napayakap na rin ako sa kaniya. Kita ko ang namumuong pawis sa noo niya. Ang ganda ng kulay tsokolate niyang mga mata. Hanggang sa mapako ang paningin ko sa mapupulang niyang mga labi.

Kumalas ako sa pagkakayakap at marahan kong hinawakan ang magkabilang pisngi niya. Hindi niya hiniling. Wala siyang sinabing kahit ano… at hindi rin siya tumanggi. Basta lumapit na lang ang mukha ko sa mukha niya. Nagwawala ang puso ko na para bang gusto nitong lumabas sa dibdib ko.

Hanggang sa… tuluyan ko na siyang mahalikan.

Sandali lang, at nang maghiwalay ang mga mukha namin ay kapwa kami nakangiti. Napatingin lang ulit ako sa mga mata niya, kumakabog pa rin ang dibdib ko. Sa likod ng magagandang mga mata na ito, ay nandoon ako, bahagi ng mga pangarap niya.

Parang malalim na tubig ang nararamdaman ko. Palubog ako ng palubog at hindi ko mapigilan. Pero sa pagkakataong ito ay hindi ako pumiglas. Kahit ngayon lang; hinayaan ko ang sarili kong malunod.

“Ayatko.”

Kumunot ang noo niya, dahil hindi niya naintindihan. Pero hindi siya nagtanong, ngumiti lang dahil sa kabila ng salitang hindi niya alam ang kahulugan. Alam kong sapat na ang boses at titig ko sa kaniya para maramdaman niya ang ibig sabihin.

Wala na kaming iba pang napagusapan pag-akyat namin. Pareho na talaga kaming inaantok kaya dumiretso na kami sa tulog. Hindi na nga ako nakapag-palit ng damit kahit na marami akong damit sa aparador ni Lance.

Tanghali na ako nagising—halos alas otso. Mabigat ang ulo ko sa puyat, pero bago pa ako tuluyang magreklamo, may humila na sa akin palabas ng kwarto: amoy ng bawang at pinipritong tosino. ’Yung klase ng umagang payapa lang.

Bumangon ako at sinundan ang halimuyak hanggang kusina. Nandoon si Lance, nakatalikod, seryosong-seryoso sa rice cooker na pinilit niyang gawing kawali.

“Bumili ka na kasi ng kalan,” sabi ko, sabay lapit sa likod niya. Isinubsob ko ang mukha ko sa leeg niya at hinalikan ang mainit niyang batok. “Pinapahirapan mo lang sarili mo.”

“Wala man lang good morning?” sagot niya. May ngiti sa boses kahit nagrereklamo. Bahagya siyang humarap para halikan ang pisngi ko—sabay pffft.

Pumutok ang tosino.

Nagtalsikan ang mantika. Napamura ako nang makaramdam ng hapdi sa braso. Si Lance, mabilis na ginawang panangga ang hawak na plato habang hinuhugot ang saksak ng rice cooker. Halos mapuno ng usok ang kusina.

Pinalo niya ang rice cooker gamit ang sandok, parang sinisisi ito sa lahat ng nangyari.

“Cute,” bulong ko, nakatitig sa mga mata niyang nanlilisik pa rin sa lutuan.

Inilapag niya ang pagkain, saka humarap sa akin—’yung tingin na alam mong may kasunod. 

Bigla niyang niyakap ang leeg ko, mariin, at bago pa ako makapagtanong, sumampa na siya sa akin. Nasalo ko ang mga binti niyang pumulupot sa bewang ko. Ramdam ko ang bigat at init niya habang binubuhat ko siya hanggang maisandal ang pwet niya sa gilid ng mesa.

“Kain na tayo,” sabi niya, malambing, nakangiti.

“Papaano tayo kakain kung nakapulupot ka sa ’kin?”

“Sorry, hindi ko mapigilan, sobrang saya ko lang.” Sagot niya saka siya bumitaw at bumaba.

Umupo ako sa harap ng pagkain. At si Lance naman ay nagtimpla ng kape para sa aming dalawa. Nang makaupo siya sa tabi ko ay doon ko lang napansin ang parte ng kamay niyang namumula. Tinamaan siguro ng mantika. Kinuha ko ang kamay niya at hinimas ang namumulang parte.

Marahan kong hinalikan, “sana mapagaling ng halik ko lahat ng masakit sayo.” Hindi ko pinag-isipan—kusang lumabas.. Hindi na siya nagsalita, ngumiti na lang at nagtuloy na kami sa pagkain.

“Malapit na pala ang birthday mo,” sabi ko kay Lance habang ngumunguya.

“Oo nga, eh. Tumatanda na ako, pero wala pa ring nagmamahal nang totoo sa akin,” sabi niya na biglang napanguso.

“Lance—”

“Joke lang. Okay na ako sa ganito. Mas masaya na ako rito kaysa wala.”

“Siguradong hindi ako papapasukin sa inyo ’pag pumunta ako. Kaya ngayon ko na ibibigay ang regalo ko sa birthday mo. Gusto kong—”

“Kung sex na naman ’yan, Jack, halos araw-araw nating ginagawa ’yon. Iba naman.” Papasubo siya ng pagkain.

“Gusto kong maging asawa ka, kahit isang araw lang,” sabi ko.

Napahinto siya. Nakanganga pero hindi maisubo ang kutsara. “Pero kung ayaw mo, ayos lang. Happy birthday na lang,” dugtong ko.

“Pwede bang umpisahan na natin ngayon?” tanong niya. Tumango lang ako nang nakangiti. “Anong itatawag mo sa akin? Mas mararamdaman ko kapag sa ’yo nanggaling, eh.”

“Ikaw na mag-isip. Wala naman akong alam sa mga ganiyan.”

“Ayoko, gusto ko ikaw.”

“Tangina naman.”

“’Wag na, ayoko na lang. Gusto ko ’yong totoo lang. Ayaw kong pinipilit. Alam kong masyado akong makulit pero—”

“Nay.”

Natigilan siya sa pagsasalita nang putulin ko siya. “’Yon ang tawagan ni Mama at ni Papa, eh—Nay at Tay. Ako ang Tay, ikaw ang Nay,” paliwanag ko.

Akala ko matutuwa si Lance sa sinabi ko, pero bigla na lang niyang inilapag ang kutsara niya. Tumayo siya at pumunta sa lababo. Nag-alala naman ako kaya sinundan ko siya. Hinawakan ko ang balikat niya; nanginginig ito. Maya-maya pa ay humugot siya ng paper towel at ipinahid sa mata.

“Kung ayaw mo—”

“Sorry, ang corny ko. Masyado akong emotional. Sobrang tagal ko kasing itinago ang sarili ko. At ito ’yong bagay na pinakapangarap ko… ang mangyari ito sa harap ko. Ang hirap palang i-contain,” paliwanag niya.

Niyakap ko na lang siya mula sa likod. “Tahan na. Ba’t naman umiiyak ang asawa ko kaagad? Honeymoon pa naman natin ngayon.”

Gusto kong magbiro para huminto siya sa pag-iyak. Bigla siyang humarap sa akin at yumakap nang mahigpit. Tumingin siya sa mga mata ko.

“Tay, thank you sa regalo.”

Parang sumikip ang dibdib ko sa sinabi niya. Putangina, para akong nahirapang huminga bigla, pero masarap sa pakiramdam. “I love you.”

Napakunot ang noo ko. Naalala ko ’yong “ILY” na chat niya sa akin dati. Bigla ko na lang naintindihan. Napangiti ako. Tangina, ito pala ang ibig sabihin niyon.

Hindi ako sumagot, kinarga ko lang siya at sinabing, “Dapat ang mag-asawa, nagkakantutan.”

At doon umalingawngaw ang halakhak ni Lance. “Kumain muna tayo. Panira ka ng mood, eh!”

Pinanood ko siyang tumatawa habang pilit na kumakawala sa karga ko para bumalik sa pagkain. Sa bawat hagalpak niya, pakiramdam ko ay may mga bahagi sa loob ko na unti-unting nahihilom, mga sugat na hindi ko naman inakalang mayroon ako pero ngayon lang tila humihinto sa pagkirot.

Hindi ko alam kung anong tawag sa ganitong pakiramdam—iyong parang biglang gumaan ang hangin sa paligid at ayaw mo nang matapos ang bawat segundo. Basta ang alam ko lang, sa gitna ng magulong pag-iisip ko; ngayon ko lang naranasang manahimik at makontento.

C45: Ren

Parang impiyerno sa init ang buong barangay—lalo na pagkatapos pumutok ng bentilador kagabi. Putangina, wala na ngang bentilador, wala pang kuryente ngayon. Kaya heto ako, nakahilata sa ibabaw ng lamesa, parang ibinilad na daing. Dito lang kahit papaano may pumapasok na hangin. Sa kwarto ko? Mas mainit pa yata sa budhi ng demonyo.

Ngalay na ang braso ko kakapaypay. Halos isang oras na akong naghihintay kay Lance—umakyat para kunin ’yong portable fan na sa buwan niya pa yata kukunin. Nakakabanas. Pakiramdam ko pati pawis ko natutuyo na lang—parang hindi na dumadaan sa balat ko, diretso singaw na agad.

Bubuksan ko na sana ang cellphone ko para i-chat siya nang marinig ko ang papalapit na iyak ng isang bata. Sumilip ako sa gate—at hayun—bitbit ni Lance ang isang umiiyak na baby.

“Anong gusto ng baby na ’yan?” tanong niya habang inaalog-alog ito, pilit pinapatahan.

“Tangina, sa tagal mo, nagka-anak ka na,” reklamo ko. “Saan ka ba galing?”

“Pababa na sana ako, eh,” paliwanag niya, pawisan din ang noo. “Nakita ako ni Eli sa taas. Pinabantayan muna ’tong pamangkin niya—kailangan daw niyang puntahan ate niya sa ospital. Dinugo raw.”

“Dinugo? Nakunan?” napataas ang kilay ko. “Isang taon pa lang ’yang anak niya ah, buntis na naman?”

“Tumigil ka nga,” singhal niya. “Nangingialam ka sa buhay ng ibang tao.”

“Wala akong pakialam sa buhay nila,” sagot ko. “Sila ’tong nang-iistorbo. Kita mo ’yan? May alagain ka tuloy.”

Lalong lumakas ang iyak ng bata.

“Shht! Tumahimik ka nga,” saway ko. “Ang init-init na, ang ingay mo pa.”

Hindi ko pa tapos ang pangaasar nang biglang lumapit si Lance at tangkang sisipain ang alulod ko. Agad akong napaiwas.

“Bwisit ka,” sabi niya. “Lalo mo lang pinapaiyak, eh.”

Umupo siya sa harap ng lamesa, binuksan ang maliit na portable fan, at iniharap sa bata. Ilang segundo lang—humupa ang iyak. Naiinitan lang pala, kaya iritable rin.

“Paano ako?” reklamo ko. “Naiinitan din ako. Kaya mo nga kinuha ’yan para sa’tin, eh.”

“Anong gusto mo, umiyak lang ’tong bata?” sagot niya, sabay ikot ng fan sa mukha nito na parang nilalaro. Unti-unting napatawa ang baby dahil sa hangin.

“Tangina, hinintay-hintay pa kita,” singhal ko, may halong tampo. “’Yang bata lang pala uunahin mo.”

Napatingin sa akin ang bata, tila nag-iisip kung iiyak na naman ba siya.

“Lumayo-layo ka nga,” sabi ni Lance. “Natatakot sa’yo.”

“Pagbuhulin ko kayong dalawa eh,” banta ko. Napatingin ulit sa akin ang bata, kaya lalo ko pang tinakot. “Tinitingin-tingin mo ha? Suntukan tayo?”

Humagulgol na naman. Habang ako, natatawa lang.

Sinamaan ako ng tingin ni Lance, hinubad ang tsinelas niya, at ibinato sa akin.

“Tahan na, baby,” bulong niya. “Hayaan mo ’yang pangit na ’yan. Gusto mo, bili tayo ice cream?”

Lumapit ako at umupo pasaklang sa kahoy na bangko sa tagiliran ni Lance. Niyakap ko ang baywang niya at inihiga ang ulo ko sa balikat niya. Hinalikan niya ako sa noo. Napangiti ako, saka tumingin sa bata—sabay belat, patago.

Nang mapansing papaiyak na naman ang bata, pumikit ako at nagkunwaring tulog—kunwari wala akong kasalanan. Pero siniko ako ni Lance, kaya napatawa na naman ako.

“Tay, naman,” sabi niya, irita pero halatang naaaliw. “’Wag mo nang asarin, kasi!”

Lalo ko pang inasar ang bata habang mas hinihigpitan ko ang yakap kay Lance.

“Wee, Nay ko ’to,” sabi ko, sabay dila. “Akin ’to, ha.”

Imbes na umiyak, bigla na lang tumawa ang bata—parang mas natuwa pa sa kabastusan ko kaysa natakot. Biglang gumaan ang mukha niya. Mukhang naninibago lang talaga—hindi niya kilala ang mga nagbabantay sa kaniya.

At masaya rin ako. Hindi dahil tumigil siyang umiyak—kundi dahil nakikita ko, nang sobrang lapit, ang ngiti ni Lance.

Hindi ko namalayang lumipas na pala ang halos buong maghapon. Umiikot ang oras sa iyak, tawa, at kalat ng baby powder sa lamesa. Ibinili namin siya ng ice cream, na pinagtulungan naming pakainin dahil pinaglalaruan lang ng bata. Bumili rin ako ng diaper sa tindahan—mali pa nga ang size, kaya tatlong beses akong pabalik-balik sa kalsada habang nagmumura sa ilalim ng init.

Pinaliguan namin siya sa lababo. Halos bumaha sa kusina dahil sa likot ng bata. Panay din ang tawa ni Lance habang pinupunasan siya; binihisan ng sando ko—masyadong malaki—kaya pinerdible at itinali niya sa likod para magkasya.

Tinimplahan ko siya ng gatas. Marunong ako—naging tagapag-alaga ako ng bunso kong kapatid na si Jiro habang si Mama at Papa ay nasa bukid.

Pinahiga namin ang bata sa ibabaw ng lamesa, sa gitna naming dalawa. Unti-unti siyang nakatulog, marahang umaangat-bumababa ang dibdib, habang kami ni Lance ay tahimik na nakatingin—pagod, pawisan, pero ewan… napahiling na lang ako sa isip ko na sana, ganito na lang palagi.

Alas kuwatro nang dumating si Eli para sunduin ang bata. Nagpasalamat siya nang paulit-ulit bago umalis. Nang maisara ang gate, doon ko napansin ang bahagyang lungkot sa mukha ni Lance—parang may natapos na isang bagay na hindi niya inaasahang magugustuhan naming pareho.

“Malungkot na siya,” biro ko. “Wala nang laruan.”

“Parang ang sarap magka-anak,” sabi niya, sabay yakap sa akin.

Yumakap din ako, inilapit ang bibig ko sa tainga niya.

“Halika, Nay,” bulong ko na may ngising aso. “Subukan natin. Baka mabuntis ka.”

“Sira!” natawa siya, itinulak ako palayo.

Kumalas ako sa yakap at naglakad papunta sa gate, iniunat ang kamay ko pabalik sa kaniya.

“Tara.”

“Saan?”

“Basta. Sumama ka na lang.”

Paglabas namin, mainit pa rin ang hangin—pero hindi na kasing lupit ng tanghali. Naglakad kami nang mabagal, walang direksiyon. Medyo nauuna ako dahil sobrang bagal niya maglakad. Nang lingunin ko siya, nakita kong nakikipaglaro siya sa anino ko—hinahabol, tinatapakan, tumatawa mag-isa.

Nakipaglaro rin ako. Binilisan ko ang lakad, at sinabayan niya. Hanggang sa pareho na kaming hinihingal pagdating sa palengke. Kumain kami ng fishball, uminom ng palamig, at nagpatuloy sa paglalakad sa kalsadang sementado pero putol ang dulo—isang bahagi ng barangay na tila nakalimutang tapusin.

Walang dumadaang sasakyan. Malilim dahil sa malaking gusaling humaharang sa araw.

“Tay,” biglang sabi ni Lance, kasabay ng hakbang ko. “What if… magka-anak tayo? Anong ipapangalan mo?”

Alam kong imposible, pero ayokong patayin ang ngiti niya.

“Gusto ko tunog Japanese,” sagot ko, seryoso na ngayon. “Taro ang  unang anak ni Mama at Papa. Si Jiro ang bunso. Kaya kung magkaka-anak tayo—simple lang. Ren.”

“Hindi ba dapat ikaw ang Taro? Ikaw ang panganay, ’di ba?” tanong niya.

Tumigil ako sandali sa paglalakad.

“Hindi kasi ako totoong anak ni Papa, Lance. Buntis na si Mama nang magkakilala sila.”

Napahinto rin siya, bahagyang nanlaki ang mata.

“Ay… sorry,” mahina niyang sabi.

“Okay lang. Mahal na mahal naman ako ni Papa. ’Yong totoong tatay ko? Wala akong pakialam dun.” Inakbayan ko siya para hindi siya makonsensya.

“GRO kasi si Mama dati. Puro Hapon ang madalas niyang ka-table. Magaling nga mag-Japanese ’yon eh—kaya doon niya hinugot ang pangalan ng mga kapatid ko.”

Tumingin ako sa kaniya at ngumisi.

“Ako naman, ipinangalan sa totoong tatay ko. Kaya hindi Japanese. German Shepherd ako, eh—na sa sasakyan lang in-assemble.”

Napatawa siya, kahit pilit.

“Marunong ka mag-Japanese? Anong ibig sabihin ng Ren?”

“Kinakausap kami ni Mama ng Japanese kapag ayaw niyang maintindihan ng ibang tao, kaya marunong kaming magkakapatid. At Ren… ibig sabihin no’n, Lotus.”

“Lotus? Hindi ba pambabae ’yon?”

“Sa Japan, walang kasarian ang pangalang ’yon. Mas ginagamit pa nga ng lalaki, eh.”

Tumingin ako sa dulo ng putol na kalsada.

“Pinili ko ’yon kasi… dahil ako ang putik. Ikaw ang tubig. Kung may anak tayo, gusto kong mamukadkad siya nang malinis. Na habang nandiyan ka—hindi ko marurumihan ang mga talulot niya.”

Nakatingin lang si Lance sa akin, para bang nakikita na niya sa isip ang mga bagay na alam naming hindi naman mangyayari—pero masarap pa ring pangarapin.

“Ang ganda ng pangalan ng anak natin,” sabi niya, ngumiti at yumakap sa akin nang mahigpit.

Pabalik na kami nang makasalubong namin si Randell at Misha. Napabitaw ako kaagad kay Lance—pero nang makita ko ang gulat sa mata niya, agad kong inakbayan ang balikat niya at piniga ito nang bahagya, parang sinasabing walang ibig sabihin ’yon.

“Pre, ang pangit naman ng lugar ng date niyo,” bungad ni Randell sabay ngisi.

“Date? Gago, naglalakad lang kami,” sagot ko. Napansin kong nawala ang ngiti sa mukha ni Lance. Humigpit ang pagkakahawak niya sa laylayan ng t-shirt ko.

“May masarap na kainan diyan oh. Mura lang, isang daan unli-rice na,” sabi ni Randell sabay nguso sa kabilang kalye. “Baka naghahanap kayo, saka tatanggi ka pa eh—magsyotang magsyota dating niyo.”

“Oo nga, mukha kayong magjowa,” sundot ni Misha.

Tumingin ako kay Lance.

“Hindi ah,” sagot ko sa kanila. Sandaling tumahimik ang paligid.

“Bakit ko naman syosyotain ’to?”

Lalong napatungo si Lance. Ramdam ko ang panginginig ng balikat niya.

“At hindi kami nagde-date,” dugtong ko, seryoso ang boses. “Naglalakad lang kami ng asawa ko, ’di ba Nay?”

Namula ang mukha ni Lance, mula leeg hanggang tainga. Bigla niya akong pinalo sa braso habang tumatawa sina Randell.

“Pagpasensyahan mo na ’yang bestfriend ko, Lance. Gago talaga ’yan, eh,” tawa ni Randell. “Tara na nga, unli-rice na tayo.”

Papalubog na ang araw noon, lumalamig na ang hangin. Nang makarating kami sa kainan, agad kaming umorder. Gutom na rin kami—hindi pa kami nagtatanghalian. Hindi kasi nakapagluto si Lance; tinamad dahil sa sobrang init kanina.

“Love, gusto ko na ring magka-baby,” bungad ni Randell sa syota niya.

“Siraulo ka, gusto mong mapatay tayo ni Papa? Magpakasal muna tayo,” sagot ni Misha.

Sumingit si Lance at nagtanong kung ano ang gusto nilang maging anak—babae ba o lalaki. Magkaiba sila ng sagot, kaya nauwi sa diskusyon.

Habang nagkukwentuhan silang tatlo, biglang nag-vibrate ang cellphone ko. Nang silipin ko, tumatawag si Michelle.

“Yosi lang ako ha,” paalam ko, saka lumabas.

Nang masagot ko ang tawag, agad kong sininghalan si Michelle.

“Putangina, sabi ko mag-chat ka na lang eh. ’Di na kailangan tumawag!”

“Sorry na, bhe. Importante lang talaga. Bukas gustong makipagkita nung business partner ng asawa ko sa’yo. Kaya bukas magkita tayo ng maaga. Para ma-prepare kita nang maayos.”

“Anong oras ba?”

“Same time. Alas dos ng hapon. Gabi ang meet-up niyo. Hindi ako pwedeng sumama, kaya kailangan maayos na maayos ka bago makipagkita.”

Sinisilip ko silang tatlo sa loob. Ang totoo, ayaw ko nang pumunta. Pero sa tuwing naiisip ko ang utang namin kay Kuya Carlo, napipilitan ako. Pagkakataon ko na kasi ito para makapaghulog ng malaki-laki.

Napatingin ako kay Lance—masaya, nakangiti, nakikisabay sa kwento.

Napabuntong-hininga na lang ako. Mahalaga siya sa akin, pero hindi sapat para kalimutan ko ang obligasyon ko sa pamilya ko.

“Sige,” mahina kong sabi. “Pupunta ako. Siguraduhin mo lang na malaki ang kikitain ko dito.”

“Akong bahala sa’yo, bhe.”

Pagkababa ng tawag, nanatiling nakadikit sa tainga ko ang cellphone. Nakatingin lang ako sa pinto ng kainan—sa loob, nandoon sila, nagtatawanan, nagkukwentuhan. Doon ko nakita si 

Lance na tumatawa, iniaabot ang baso ng tubig kay Misha.

Kanina lang, aliw na aliw ako sa mga pangarap namin. Kanina lang, para kaming mga totoong magulang. Pero bukas, kailangan ko nang bumalik sa realidad.

Sa mundong ’to, walang puwang sa akin ang mga ganitong pangarap. Pero hangga’t hindi pa sumisikat ang araw bukas, hahayaan ko munang maniwala si Lance na pwedeng maging totoo ang lahat.

Huminga ako nang malalim, pilit ibinubuga ang usok ng sigarilyo kasama ng konsensya ko. Pinunasan ko ang mukha ko, inayos ang t-shirt, at ibinalik ang ngising aso bago pumasok muli sa loob.

Kailangan kong sulitin ’to.

Dahil bukas, tapos na itong lahat.

C46: Kimi Nashi No Jinsei

Tanghali nang sumunod na araw, nag-iikot kami ni Lance sa isang tindahan. Para itong maliit na mall na kumpleto ang paninda, pero hindi ’yong tipong pinupuntahan para mamasyal. Hindi ito kalayuan sa palengke; pwedeng mag-tricycle o kaya naman ay lakarin na lang.

Naghahanap kami ng bagong bentilador. Masaya si Lance habang tumitingin, natutuwa sa mga presyong nakikita niya.

“Ang mura naman dito. Sayang, pwede na sana akong bumili ng stove ko,” sabi niya, at bakas sa mukha ang panghihinayang.

“Bakit sayang? Eh ’di bumili ka na ngayon para magamit na. May extra namang tangke sa bahay ni Kuya Carlo,” sagot ko habang tumitingin ng magandang klase ng bentilador.

“Ah, Jack…” mahina niyang tawag, parang nag-aalinlangan. Hindi ako lumingon; hinihintay ko lang ang sunod niyang sasabihin. “Ahm, ano kasi…”

Huminga siya nang malalim, tila hindi masabi nang diretso ang dapat niyang sabihin.

“Pinapauwi na ako ni Daddy.”

Kumirot ang puso ko, pero hindi pa rin ako lumingon. Ayaw kong makita ang malungkot na mukha ni Lance. Kung ito man ang huli naming pagsasama, gusto kong maalala ang masayang mukha niya. Kaya ayaw ko siyang tingnan.

“Eh ’di mas mabuti. Mas maayos doon sa inyo. Hindi mo na kailangang magluto,” sabi ko na lang, pinipilit pasiglahin ang boses. “Ito na lang ang kukunin ko. Mas mura,” dugtong ko sabay bitbit ng isang kahon ng bentilador at naglakad papunta sa counter.

Matapos kong magbayad ay agad namang itinali ng tindera ang kahon. Saka ko ito binitbit palabas. Tahimik lang na nakasunod si Lance sa akin. Gusto ko na talagang matapos ang usapan na ito dahil ayoko nang malungkot na araw. Kaya naman, pinilit ko na lang pagaanin ang hangin sa pagitan namin.

“Nay, gusto ko ng menudo,” malambing na sambit ko kay Lance. Mabilis itong umangkla sa braso ko at ngumiti.

“Nagro-roleplay pa rin tayo?” masayang tanong niya.

“Ayaw mo ba? Ituloy na natin hanggang makaalis ka,” sagot ko. “Kailan ba ang alis mo?”

“Sa isang araw. Ipapahakot pa ni Mommy ’yong mga gamit bukas, eh. Baka may kailangan ka doon, kunin mo na para hindi na masama sa paghakot,” sabi niya. Napabuntong-hininga na lang ako.

“Akin na lang ’yong rice cooker para hindi na ako mahirapang magsaing sa kalan,” nasabi ko na lang, pero hindi ko naman talaga gustong kunin ’yon.

Naglakad na lang kami hanggang palengke. Namili si Lance ng mga kakailanganin sa menudo. Pagkatapos ay naglakad na lang din kami pauwi sa apartment.

“Ikaw na maghiwa ng baboy, ha? Grabe naman kasi ’yong tindero, sabing liitan ang hiwa pang-menudo. Eh, pang-adobo ’to, oh,” reklamo niya habang inilalabas ang mga pinamili.

“Hindi na ako makakapaghiwa. May lakad ako, kailangan ko nang maligo.”

“Saan ka pupunta?”

“Ah, diyan lang, may tatrabahuhin. Ipagtira mo ako, ha? Hindi ako kakain doon, para marami akong makain na menudo mamaya,” sabi ko. Hindi ko alam kung bakit ganito ang pakiramdam ko. Malungkot na iritado, pero pinipilit kong pasayahin ang sarili ko.

“Sana makapunta ka sa birthday ko. Pero…” putol na sabi niya, hindi alam kung itutuloy.

“Ayoko sa mga sosyal na lugar. Kaya hindi mo ako kailangang imbitahan.”

“Simple lang naman kasi dapat ’yong handaan. Si Mommy lang masyadong na-excite. Kaya ayun, nag-invite ng marami. Eh, di naging official business party na.”

“’Di bale na. Kung sakali, padalhan mo na lang ako ng tirang pagkain,” sabi ko na lang sabay tawa. Niyakap ko na lang siya at nakangiti naman itong yumakap pabalik.

“Sige, magpapadeliver ako dito bago mag-start ’yong party,” nakangiti niyang sambit. “Tay, pa-kiss,” sabi niya sabay nguso sa akin.

“Nakakarami ka na, ha.” Hindi ko siya pinagbigyan sa gusto niya; sa halip, pinagbigyan ko ang sarili ko dahil ito ang gusto kong gawin. “Tatlong beses na lang pwede, ha?” dugtong ko pa.

“Okay, ito ’yong isa.” Tumingkayad siya at inabot ang labi ko.

Lumayo nang bahagya ang mukha niya matapos niya akong halikan pero agad ko itong sinundan.

“Ito ’yong pangalawa.” Hinabol ko ang labi niya at mariin ko siyang hinalikan. Mas matagal, mas ramdam. Tinignan ko ang mata niya, at hindi ko na napigilan ang bibig ko.

“Mou… kimi nashi no jinsei wa, chotto muri da.”

“Huh?” Kunot ang noo niya sa sinabi ko.

“Wala, ang sabi ko lang, mamaya na ’yong pangatlo kapag masarap ’yong menudo,” sagot ko sabay talikod sa kaniya.

Pumasok ako sa loob ng banyo. Binuksan ang shower at hinayaang dumaloy ang malamig na tubig sa buong katawan ko. Dinig na dinig ko ang lagaslas ng tubig; sa bawat patak ay pinipilit kong pakinggan ang ingay nito, baka sakaling matabunan ang mga iniisip ko ngayon.

Nagsabon ako, hindi lang para alisin ang dumi ng katawan ko kundi pati na rin ang mga pakiramdam na hinayaan kong dumikit sa akin—mga pakiramdam na tinikman ko lang naman para hindi ako maging ignorante. Nagsipilyo ako nang mas mabuti kaysa sa madalas kong gawin. Inahit ang lahat ng kailangang ahitin. Handa na ako.

Parang hindi lang ako basta naligo; parang hinubad ko ang isa kong pagkatao na isinuot ko lang nang sandali.

Hindi kagaya ng nakagawian ko na suotin kung ano mang damit ang madapuan ng kamay ko, ngayon ay isinuot ko ang mga damit na binili sa akin ni Michelle. Medyo lukot nang kunin ko pero nahatak naman ng katawan ko kaya tumuwid din. Inayos ko ang sarili ko sa harap ng malaking salamin sa tabi ng pinto. Pero hindi na ako nagtagal; matapos kong suutin ang bago kong sapatos ay lumabas na ako ng pinto.

“Lance, alis na ako,” paalam ko sa kaniya. Magpapa-pogi sana ako sa kaniya, pero hindi niya ako nilingon.

“Sige, ingat.” Normal lang ang boses niya. Hindi ko na rin hinintay na lumingon siya. Mas mabuti ’yon. Mas magaan ang lakad ko kapag ganito.

Lumabas ako ng gate at umupo muna sa gutter para magsindi ng sigarilyo. Nasa pagitan ako ng pag-alis na bukal sa loob at ng paghiling na sana ay hindi ito matuloy. Maya-maya ay nag-chat ako kay Michelle.

Ako:

Paalis na ako.

Michelle:

Okay, sa dati pa rin.

’Yon lang. Diretso, walang pasakalye. “Trabaho lang ’to,” ang tanging pampalubag sa loob ko.

Habang naglalakad ako patungong sakayan ay napangisi na lang ako. Ano bang dinadrama ko? Kantot at pera—’yan lang ang mga bagay na gusto ko. Madali, walang gulo, walang kailangang maramdaman. Ngayon, makukuha ko nang sabay ang dalawang bagay na paborito ko sa buhay. 

Bakit naman ako aayaw?

Nang magkita kami ni Michelle sa dating tagpuan ay hindi na kami nagtagal pa. Dumiretso na kami sa pupuntahan namin. Pinalinis ang mukha ko, nag-sauna, at nagpamasahe. Magaan na magaan na ang katawan ko pagkatapos.

“May mali diyan sa suot mo, hindi ko alam kung ano,” sabi ni Michelle habang naglalakad kami papunta sa sasakyan niya. “Ipa-alter muna natin sandali. Saka may dadaanan din ako kaya hintayin mo na lang ako doon.”

Nang makapasok kami sa sasakyan ay doon lang ako nakaramdam ng lamig. Sa dami naming ginawa ay parang inaantok na ako, pero hindi ako pwedeng matulog. Pinaandar niya lang ang sasakyan. Hindi ko alam kung saan kami pupunta, pero hindi na rin ako nagtanong pa.

Nakarating kami sa isang sosyal na tindahan ng damit. Pagkapasok namin ay agad kaming sinalubong ng isang lambuting lalaki na hindi ko malaman kung pambabae ba o panlalaki ang suot. May katandaan na ito; puti ang lahat ng buhok niya, payat, at mukhang liliparin kung sakaling umihip nang malakas ang hangin.

“Hi Madame, buti nandito ka na. How have you been?” sabi ng lalaki kay Michelle bago sila nagbeso.

“Bernie, this is Jack. Jack, this is Bernie,” pagpapakilala ni Michelle sa aming dalawa. “Ipapa-alter ko ’yong suot niya, or kung mayroon ka diyang mas bagay sa kaniya. Hindi ako kontento sa suot niya, eh.”

“Hmm, very masculine and fair complexion, mali lang ang terno. Ako nang bahala, Madame.”

Sinipat ako ni Bernie mula ulo hanggang paa na parang isang karne sa palengke. Sanay na ako sa ganoon, pero sa pagkakataong ito, pakiramdam ko ay lalong bumigat ang suot kong damit.

“Okay, may lalakarin lang ako, ha? Ikaw na muna bahala sa kaniya. Babalik din ako kaagad,” paalam ni Michelle.

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng tindahan, naghihintay lang kung anong ipapagawa sa akin. Inaya ako ni Bernie sa loob ng isang silid kung saan may mas marami pang damit na nakabalot. Panay ang tingin nito sa akin at sa mga damit na pagpipilian.

Nabuburyo ako sa paghihintay sa kaniya, kaya naman lumipad na naman ang isip ko. Siguro sa mga oras na ito, kumakain na si Lance; mag-isa, hinihintay ako. Putangina. Ayoko ng ganito. Buti na lang at nagsalita na si Bernie kaya mabilis ding nawala si Lance sa isip ko.

“Pwede mo bang hubarin ’yang top mo?” utos niya na agad ko namang sinunod.

Binuksan ko isa-isa ang mga butones ng suot kong long sleeves. Tumambad sa harap niya ang mga ukit ng katawan ko at ang tinta ng mga tattoo na nasa balat ko. Lumagkit ang tingin nito sa akin, pero hindi ko siya binigyan ng pansin.

Lumapit sa akin si Bernie at sinukat ang baywang ko. Isinunod ang braso at dibdib ko. Nakatingala lang ako at hindi ko alam kung anong reaksyon niya, hanggang sa maramdaman ko na lang ang init ng kamay niya sa balat ko.

“Hmm, medyo hindi naka-fit itong pants mo,” sabi niya, sabay suksok ng kamay niya sa bungad ng pantalon ko sa bandang tagiliran. Pinalakad niya ang kamay hanggang sa gitna. Napahinto siya nang makapa ang bagay na mukhang inaasahan niya namang makapa. “S-sorry,” paumanhin niya.

Hindi ko binigyan ng pansin ang mga gusto niyang gawin. Sanay naman na ako sa ganito.

“Pwede bang hubarin mo rin itong pantalon para maayos ko na?” tanong niya matapos niyang tantiyahin ang sukat.

Hindi pa siya nakakaalis sa harap ko ay kinalas ko na ang butones at zipper nito, saka ko ito hinubad sa harap niya. Namula ang mukha niya. Maya-maya pa ay lumuhod ito sa harapan ko, nanginginig habang iniikot ang medida sa hita ko. Tiningnan ko lang ito pababa. Panay na ang lunok niya ng laway hanggang sa muli niyang masanggi ang alaga ko. Alam kong sinasadya niya na.

Napangisi ako. “Baka lagnatin ka diyan.”

Napaangat ang ulo niya sa akin at tiningnan ko lang siya nang nakangisi. “Gusto mo bang ipasak ko ’yan sa bibig mo?”

Kita ko na ang libog sa mukha niya, at unti-unti na rin akong tinitigasan. Masyado nang malapit ang bibig niya sa pagitan ng mga hita ko nang biglang may sumigaw.

“Bernie? Jack?” sigaw ni Michelle sa labas. Agad namang napabalikwas si Bernie at naghanap ng maisusuot ko.

Pinagsuot niya ako nang kung ano lang ang madampot niya. Noong pantalon na ang isusuot ko, bumulong ako kay Bernie. “Pasensya na, may asungot.” Hinawakan ko ang kamay niya at pinadukot ang burat ko. “Laki ba? Tikman mo na lang sa susunod.” Saka ko inalis ang kamay niya at isinuot nang tuluyan ang pantalon.

Lumabas ako at naghintay na matapos ang totoong damit na isusuot ko. Nagkwentuhan lang sila ni Michelle sa loob; ako naman ay sinilip ang cellphone ko. Walang kahit anong chat. Walang tawag. Walang nakaalala. Napahugot na lang ako ng malalim na hininga.

“Mas mabuti na ang ganito,” pangungumbinsi ko sa sarili ko.

Matapos ang halos isang oras ay naisuot ko rin sa wakas ang damit ko. Hindi ko na tiningnan ang itsura ko; mas mabuti nga kung mukha akong tanga, baka sakaling tumanggi ang magiging kliyente ko.

“Iiwan lang kita sa restaurant,” bungad ni Michelle nang makapasok kami sa sasakyan. “Heto ang pera at credit card ko. Kung sakaling hindi siya matuloy, i-chat kita kaagad. Ang mahalaga, hindi mo siya pinaghintay,” paliwanag niya na para bang bata akong binibilinang manahimik sa eskwelahan.

Pumasok kami ni Michelle sa isang mamahaling restaurant. Nag-order siya ng makakain pero tumanggi ako. Kaya inumin na lang ang in-order niya. Matapos ng paulit-ulit niyang habilin ay iniwan niya na ako. Nakatunganga at panay lang ang scroll sa cellphone ko.

Mag-isang oras na akong naghihintay rito sa restaurant. Nasisikipan ako sa suot kong damit, nangangati na ewan.

Biglang tumahimik ang paligid. Isang matandang babae ang pumasok. Elegante ang lakad, amoy pera—puti ang buhok niya, pero may bagsik pa rin ang ganda ng mga mata niya.

Tumigil siya sa tapat ko. Sinipat niya ako mula sapatos hanggang buhok, parang tinitingnan kung sulit ba ang ibabayad sa akin.

“So,” mababa ang boses niya. “You must be Joachim.”

Hindi ako nakapagsalita. Napalunok na lang ako.

“Masyado kang pormal para sa isang taong balak kong bilhin ang buong gabi.” Sabi niya habang nakatayo pa rin at nakatingin sa akin. Napangiti ako, sumandal, at bahagyang ibinuka ang mga hita. Tumitig ang matandang babae sa pundilyo ko saka niya ako kinindatan.

Gusto ko ang babaeng ito. Prangka at walang ligoy.

“Very nice,”   sambit niya.

C47: Joachim’s Price

Maganda siyang babae. Matalim ang mga mata, mapagmasid, at tila sanay sukatin ang halaga ng isang tao sa isang tingin lang. Malumanay siyang gumalaw, elegante, pero halata mong marunong siyang makipaglaro.

Habang tinititigan ko siya, pasimple niyang sinisipat ang kabuuan ng katawan ko. Hindi niya itinatago; parang sinasadya pa nga. Sa tuwing nahuhuli ko siya, napapangisi na lang ako.

“Hmm,” aniya sabay muling pasada sa mukha ko. Parang tinitingnan kahit ang kaliit-liitang nunal na makikita niya.

Ilang sandali pa ay may lumapit na babae sa kaniya at bumulong dito. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin. “Follow me,” sabi niya at agad siyang tumayo. Naglakad siya kasunod ng babaeng mukhang manager yata rito.

Pinasunod niya lang ako habang naglalakad kami patungo sa dulo ng restaurant. Binuksan ng isang waiter ang mabigat na pinto ng isang private room—soundproof, malamig, at kami lang ang tao. Dito, kahit sumigaw ako, walang makakarinig sa labas. Doon lang ako nakaramdam ng kaba, pero hindi ko ipinahalata.

Nang makaupo kami, isang waiter ang lumapit at naghain ng mamahaling alak. Nakatingin lang ako sa bote habang binubuksan ito ng waiter. Tahimik nitong isinalin ang laman sa aming mga baso bago umalis. Sa kabila ng kaba ko ay pilit kong pinapakalma ang sarili. Hindi ako takot mamatay, pero kung may kinatatakutan man ako, ay ang maiwan ang pamilya ko na nasa mahirap na buhay pa rin. ’Yon lang ang tanging bagay na tumatakbo sa isip ko palagi.

“So, Joachim—” bungad niya.

“Jack,” putol ko.

“Jack. I’m Victoria,” pakilala niya nang may bahagyang ngiti. “Sabi ni Michelle, first time mo ’to.”

“Mag-escort? Oo. Pero sa kama… hindi,” sagot ko. Sumandal akong kampante sa upuan; hindi ako magpapalamon nang buhay sa babaeng ’to.

Tumawa siya nang mahina. “I like you. Arogante pero sexy. Walang pasakalye.” Dinampot niya ang baso, pinaikot ang laman, at inamoy—pero hindi uminom. Inilapag niya lang itong muli. Dahil doon, hindi ko na rin ginalaw ang sa akin.

“Don’t worry,” sabi niya habang sumasandal. “Wala lang ako sa mood uminom.”

“Wala rin akong balak,” sagot ko.

“How about food? Masarap ang pagkain dito.”

Biglang sumagi sa isip ko ang menudo ni Lance. Wala akong pakialam kahit gaano pa kasarap ang pagkain dito—menudo lang ang gusto kong kainin. “Salamat na lang.”

Nakangiti siyang umiling. “Hindi tayo iinom, hindi rin kakain. Let’s not waste time. Feel free to order if you change your mind, but I’m ready to talk business.”

“Magkantutan na tayo para matapos na ’to,” sabi ko habang nakatingin sa mga mata niya. 

Pinapasadahan ko pa lang ng tingin ang mukha niya, tinitigasan na ako. Iba ang dating niya sa akin. May takot, may libog, halo-halo—kaya mas lalo akong ginaganahan.

Tumingin siya nang seryoso sa akin, parang tumatagos sa bungo ko ang talim ng mga mata niya. “Nagmamadali ka ba?” tanong niya. Hindi ako nakasagot, kaya itinuloy niya ang pag-usisa habang tumatayo para hubarin ang jacket at iabot sa lalaking nasa likuran niya. “Anong pinagkakaabalahan mo, Jack?”

“Caretaker ng isang apartment,” maigsi kong sagot.

“Anong klaseng trabaho mayroon ka roon?” muli niyang tanong bago umupo nang maayos. Ang pinakaayaw ko sa lahat ay ang magmukhang mahina. Ito ang isang bagay na hindi mangyayari kailanman. Tinaliman ko rin ang titig sa kaniya. Sinabayan ko ang ere niya para iparamdam na hindi ako madaling laruin.

“All around: tagaayos ng mga sirang bagay, karpintero, tubero, mekaniko, lahat… pati na rin taga-kantot ng mga gustong makantot,” seryoso kong sagot.

“Paano naman ako makikipag-sex sa iyo pagkatapos ng mga narinig ko? Kung sino-sino lang pala ang pinapaligaya mo,” sabi niya, tila sinusubukang pababain ang presyo ko.

“Hindi naman natin kailangang gawin ’to kung ayaw mo.” Binuksan ko ang ilang butones ng polo ko para makita niya ang dibdib ko. “Bayaran mo ang nasayang kong oras para makauwi na ako. Hindi ako namimilit.”

“Hmm. May potensyal kang maging negosyante,” malumanay niyang puna. “How about health? Paano ako makakasigurong safe ka?”

“Maingat ako ’pag nakikipagkantutan,” sagot ko. Tumango-tango siya, tila nakumbinsi.

“Kamukha mo ang asawa ko noong kabataan niya. Kaya siguro nagustuhan kita,” panimula niya sa kaniyang kuwento.

“Malaki rin ba ang titi niya kagaya nito?” tanong ko sabay himas sa umbok ko sa ilalim ng mesa. Sinundan niya lang ng tingin ang braso ko, kahit nahaharangan ng mesa. Parang nais niyang tingnan ang ilalim pero hindi niya magawa.

“I surrender, tinatablan ako sa iyo. Pero hindi ako ang paliligayahin mo.” Nagulat ako sa sinabi niya. “I want you to meet my son, Jack.”

“L-lalaki? Ilang taon na?” halos nauutal kong tanong. “Anong gusto mong gawin ko sa anak mo?”

“He’s twenty-two. Gay; tanggap ko naman. But a guy broke his heart. Hindi na siya bumalik sa pag-aaral, laging nakakulong sa kwarto… and there were several suicide attempts. I want you to bring him back to normal,” paliwanag niya na ikinakunot naman ng noo ko.

“Magaling ako sa kantutan, pero hindi ako magician. Paano ka naman nakasigurong magagawa ko ’yon?”

Nang itanong ko iyon ay iniabot niya ang kaniyang kamay sa likuran nang hindi lumilingon. Lumapit sa kaniya ang lalaking kanina pa sumusunod-sunod sa kaniya at iniabot ang isang envelope.

“Alam mo ba kung bakit ka pinapunta ni Michelle dito?” tanong niya at inihagis sa harapan ko ang envelope. “Tingnan mo. Matatakutin ang babaeng ’yon kaya madaling paikutin.”

Nang buksan ko ito ay tumambad sa akin ang mga litrato namin ni Michelle—mula sa kapehan hanggang sa motel. Napangisi lang ako. Hindi ito isang bagay na dapat kong ikatakot.

“Pinapasundan mo kami? Magsusumbong ka sa asawa niya?” Inihagis ko pabalik sa kaniya ang envelope. “Gawin mo.”

Tumawa siya nang malakas. “You’re misunderstanding this, Jack. Ipinapaalam ko lang sa iyo na nakita na kita. I know your relationship with Michelle is purely transactional. Siguro dahil hindi masarap si Donny sa kama.”

Kinuha niya ang kaniyang sigarilyo at nagsindi. Hinugot ko rin ang sa akin mula sa bulsa. Nang makita niyang gusto ko ring manigarilyo ay inilapag niya ang kaniyang gintong lighter at pinadulas sa ibabaw ng mesa palapit sa akin. Hindi ko iyon pinansin; ginamit ko ang sarili kong lighter na may flashlight sa puwetan panindi.

“Pareho lang na nakakasunog,” sabi ko matapos kong sindihan ang yosi ko. “Kung gusto mong sirain si Michelle, gawin mo.”

“Wala akong pakialam sa relasyon niyo. Hindi ako ganoon kababaw. Kapag sumira ako ng tao, sisiguruhin kong hindi na siya makakabangon ulit,” seryoso niyang sabi. “Gusto kita dahil kamukha mo ang asawa ko. My son loved his father so much. Baka sakaling matauhan siya kapag nakita ka.”

Napatawa ako nang malakas. “Kamukha ko ang tatay niya, tapos gusto mong kantutin ko siya? Iba yata ang trip ng pamilya niyo, Madame.”

“Hindi ko alam kung anong gusto niyang gawin sa iyo. Kung gagawin ka ba niyang tatay, boyfriend, o fuck buddy—I don’t care. Psychiatrists, rehab… it was torture for the both of us, pero walang gumana.” Inihilig niya ang katawan niya palapit sa mesa.

“Five million. May dagdag pa kung magtatagumpay ka. Ang kailangan mo lang gawin ay makipagkilala sa kaniya. If the plan doesn’t work, you still get the five million and then we forget each other. Deal?”

“’Yon lang? Wala nang ibang kailangang gawin?”

“Oo, ’yon lang. I’ll do anything for my son, and you’ll do anything for money. We are in the same boat, Jack.”

Hindi na ako nag-isip nang matagal dahil wala naman akong lugi. “Deal.”

“Just fake it. Pero ’wag mo siyang sasaktan. I’ll need you to be medically tested regularly.” Tumango lang ako. Inabutan niya ako ng isa pang sobre. “Hundred thousand para sa nasayang mong oras.”

Napatango ako; halos abot-kamay ko na ang pangarap ko para sa pamilya ko. Pagkatapos naming mag-ayos ng detalye, inginuso niya ang pinto. “Bukas na lang. Tatawagan na lang kita.”

Tumayo ako at tinungo ang pinto, pero muli akong lumingon. “Sayang ’tong isang daang libo. Ayaw mo talagang magpakantot sa akin?” Sabay himas ko sa harapan ko. Tumalikod ako at hindi ko na hinintay ang sagot niya.

Paglabas ko ay doon lang nanginig ang kalamnan ko. Sa pagod siguro, sa saya, o sa kaba. Halos mag-aalas onse na ng gabi kaya nag-taxi na ako pauwi.

Tahimik na ang kwarto pagpasok ko, tanging bentilador lang ang umuugong. Napangisi ako nang makita si Lance na natutulog at yakap ang unan ko. Agad akong nagpalit at tumabi sa kaniya.

“Nay, nandito na ako.” Saka ko siya hinalikan sa noo. Hindi siya nagising kaya humiga na lang ako nang maayos. Dinadalaw na ako ng antok nang biglang mapabalikwas si Lance.

“Oh, nandito ka na pala. Ba’t ’di mo ako ginising?” agad na tanong niya.

“Ginising kita, pero ang sarap na ng tulog mo,” sagot ko.

Hinagilap niya ang cellphone niya. “Mag-aala una na pala, kumain ka na ba?” Umiling lang ako at hinatak ko siya payakap sa akin. Hinalikan ko ang pisngi niya sabay bulong sa tainga, “Nagugutom na nga ako, eh.”

Sa halip na bumangon, pumatong siya sa ibabaw ko at inihiga ang ulo sa dibdib ko. “Five minutes,” sabi niya at hinatak niya ang braso ko para yakapin siya nang mahigpit. Pinikit ko ang mga mata ko habang damang-dama ang bigat niya.

Hindi ko naisip noon na papasukin ko ang mga bagay na wala akong alam. Mga bagay na hindi ko naiintindihan pero bigla ko na lang nararamdaman. Kay Lance… sa kaniya ko unang naramdaman ito. Masarap sa dibdib pero nakakatakot. ’Pag nawili ako sa ganitong pakiramdam, baka… hanap-hanapin ko.

Pagkatapos ng limang minutong katahimikan, kusa siyang kumalas at umupo sa gilid ng kama.

“Tay, may binembang ka na naman ba sa labas?”

Napaupo ako dahil sa tanong niya. “Wala! Wala talaga.”

“Totoo?”

“Oo, amuyin mo pa titi ko. Kawawa na nga ’to eh, lagi mong binibitin.”

Tumayo si Lance at hinatak ang kamay ko. “Tara, kain ka na.”

“Sige, pakainin mo ’ko, tapos mamaya ikaw naman papakainin ko,” sabi ko, saka niya ako piningot patungong kusina. Ipinaghain niya ako ng ulam. Habang abala ako sa pagsubo, nakatingin lang siya sa akin, parang pinapanood kung paano ako ngumuya.

Bigla niya na lang akong hinalikan sa pisngi. “Lambing naman ng asawa ko ngayon, walang regla,” nakangiti kong sambit sa kaniya.

“Mamimiss kita.” Saka niya inihiga ang ulo niya sa mesa at tinitigang mabuti ang mukha ko, na para bang kinakabisado niya kung saan ba banda nakalagay ang ilong ko. “Hinintay lang talaga kita, gusto ko kasing makita ang mukha mo bago ako matulog nang tuloy-tuloy.”

“Aalis na ako bukas, marami kasi kaming kailangang puntahan ni Mommy. May papapuntahin na lang ako dito para mag-asikaso ng paghahakot ng gamit. Ibinaba ko na rin ’yong rice cooker, nasa ibabaw ng tokador mo.” Maya-maya pa ay tumayo na siya. “Sa taas na ako matutulog, ha. Ayoko ng goodbye sex, ’di masarap.”

“Hindi ka ba makakadalaw dito ’pag umuwi ka na?” tanong ko.

Umiling siya. “Jack, gusto kong ayusin ang buhay ko. ’Yong sapat para hindi ako maging option lang ng mga tao. Nakakapagod ’yong ganun, akala ko kasi kaya ko.”

Tumango lang ako sa paliwanag niya. Hindi dahil wala akong masabi, kundi mas mabuti nang hindi magsalita kaysa naman maging malungkot pa ito. Muli niya akong hinalikan sa pisngi bago tuluyang lumabas ng gate nang hindi na lumingon.

“Single na ako, ulit.”

Napapailing kong sabi sa sarili ko. Maganda dapat ang pakiramdam ko dahil marami akong natanggap na pera ngayong araw. Pero hindi, wala akong maramdaman. Gusto kong ngumiti, pero hindi talaga ako masaya.

C48: Static

Nagising ako sa tunog ng wala. Putangina.

Wala akong narinig na alarm. Walang yugyog ng kama na sanay akong maramdaman kapag may gumalaw sa tabi ko. Wala ring init ng katawan na nakasiksik sa likod ko na nakikipag-agawan sa unan. Ang meron lang ay amoy ng pabango ni Lance na ini-spray niya sa kurtina at kama dahil ayaw niyang nangangamoy yosi ang kwarto. Pati na rin ang malamig na hangin mula sa bentilador na binili namin kahapon—masyadong bago, masyadong malakas, masyadong malamig.

Umupo ako sa gilid ng kama at napatingin sa tokador. Nandoon ang rice cooker—malinis, maayos na nakatupi ang kurdon. Kahit na bago, makikita ang bangas mula sa pagpalo ni Lance ng sandok noong nakaraang araw. Sa tabi nito, isang maliit na piraso ng papel; pamilyar ang sulat-kamay.

Mag-ingat ka palagi, Tay, huwag papagutom. Inilagay ko na sa freezer ’yung natirang menudo, iinit mo na lang.

Hindi ko ito pinunit. Hindi ko na rin binasa pa ulit. Tahimik ko lang itong itinupi at isinuksok sa loob ng cabinet, sa ilalim ng mga luma kong t-shirt—sa lugar kung saan ko tinatago ang mga bagay na ayaw kong isipin pero ayaw ko ring mawala.

Eksaktong alas-diyes nang mag-vibrate ang cellphone ko. Hindi ko kilala ang numero.

Victoria:

The car is outside. Be ready in ten minutes, Joachim.

Joachim. Napatawa ako—maikli, walang saya. Tangina, isang gabi lang ang lumipas at nakalimutan na niya agad ang pangalang Jack. Bobo ata, o baka hindi niya kailanman inalala. Mukhang kailangan ko na talagang masanay sa totoo kong pangalan.

Mabilis akong naligo at nagdamit ng pormal, pero hindi kasing pormal kaysa kahapon. Habang itinatali ko ang sapatos, napatingin ako sa salamin. Tiningnang mabuti ang sarili—mukhang ayos na.

Sa labas ng gate, naghihintay ang isang itim na sasakyan. Tahimik akong pinagbuksan ng pinto ng driver. Sa loob, nandoon si Victoria—naka-salamin kahit nasa lilim, may hawak na tablet, may kung anong binabasa at walang pakialam sa mundo.

“You look sharp,” sabi niya, kahit hindi tumitingin. “Ready to meet Gwaine?”

“Tara, ipakilala mo na sa akin ang anak mo. Wala naman akong ibang lakad, eh,” sagot ko. Pinipilit kong yabangan ang boses ko—kahit na hindi niya naman pinapansin.

“Good.” Sa wakas, tumingin siya sa akin. “Remember the rules, Jack. Give him whatever he needs to feel… stable. Pero huwag kang magpapakita ng emosyon na wala sa script. This is business. Hindi ’to charity.”

“Pikunin ako, Victoria. Kung sakaling makulit ang anak mo, baka masapak ko lang siya. Ayos lang ba sa ’yo ’yon?” seryoso kong tanong. Babawiin ko rin naman, nililinaw ko lang kung hanggang saan ako pwedeng gumalaw.

“He’s twenty-two. Traumatic ang naging karanasan niya sa pag-ibig. Physically, he’s fine. He has a good build, and I guess he can take a punch or two if it comes to that. Pero ’wag mong sosobrahan,” sagot nito habang patuloy sa pag-scroll sa tablet niya. “Dahil kapag ginawa mo ’yon, ipapapatay kita.”

Tumango ako.

Habang umaandar ang kotse, napansin ko ang pagbabago ng tanawin—mas tahimik ang kalsada, mas malinis, mas mataas ang mga bakod. Mga bahay na parang may sariling mundo. Parang kapag nagkamali ka, hindi ka na makakalabas nang buhay.

Huminto kami sa harap ng isang dambuhalang gate. Pagbukas nito, bumungad ang isang malawak na hardin—maganda, malinis, mukhang hindi kailanman pinabayaan. Sa dulo, isang mansyon na gawa sa puting bato at salamin. Kaaya-ayang tingnan pero mukhang walang laman.

“Nasa third floor siya,” sabi ni Victoria habang bumababa kami. “Huwag kang mabibigla. Gwaine is… fragile.”

Pinaghandaan ko na ang lahat ng pwedeng mangyari. Hindi naman ito ang unang beses na makakakita ako ng taong may sakit sa utak. Pero pagpasok namin sa loob, isang malakas na kalabog ang sumalubong sa amin—tunog ng nabasag na kung ano man mula sa itaas, kasunod ang isang sigaw na galit na galit.

“I don’t want to see anyone! Get out!”

Tumigil si Victoria. Tumingin siya sa akin—walang bakas ng gulat. “That’s your cue, Joachim,” sabi niya. “Third floor. Black door, end of the hall.”

Huminga ako nang malalim bago umakyat. Sa bawat hakbang, parang mas bumibigat ang paa ko—hindi sa pagod, kundi sa pakiramdam na hindi ako dapat nagpunta rito. Pagdating ko sa harap ng isang itim na pinto, huminto ako saglit. Amoy gamot. Amoy ospital na hindi ko mawari. May halong mamahaling pabango—pamilyar, katulad ng kay Victoria.

Dahan-dahan kong pinihit ang doorknob. Madilim ang loob. Ang tanging liwanag ay galing sa kurtinang bahagyang nakaawang. Sa gitna ng kwarto, may lalaking nakaupo sa sahig, napapalibutan ng mga bubog ng vase at mga librong punit-punit. Parang may giyerang katatapos lang.

Hindi man lang ito tumingin sa akin. “Sabi ko lumabas kayo, ’di ba?”

Hindi ako sumagot. Lumapit lang ako; sinadya kong iparinig ang bawat hakbang—ang tunog ng sapatos ko sa sahig. Dahan-dahan siyang tumingala. Kung aatake siya, handa ako. Sasapakin ko na lang kung sakali. Nanlaki ang mga mata niya. Nanginig ang labi. Tila natakot siya nang ilang saglit, pero agad ding nawala at napalitan ng pangungulila ang kaniyang paningin.

“Dad?” bulong niya.

Hindi ako nakasagot kaagad. Hinintay ko pang maaninag niya ako nang husto upang malaman niyang hindi ako ang ama niya. Hindi nagtagal, ang pangungulila sa mga mata niya ay napalitan ng pagkalito. Saka siya umiling at muling tumitig sa sahig.

“Hindi… hindi ikaw ang daddy ko,” sabi niyang medyo mas malakas kaysa kanina.

“Hindi nga,” sagot ko lang.

“Anong ginagawa mo rito? Ang sabi ko ayaw kong makakita ng kahit sino.” Pagkatapos ay isinenyas niya sa kamay na lumabas na ako.

“Tumayo ka riyan,” utos ko.

Mabilis na napaangat ang ulo niya at nakakunot ang noo na tumingin sa akin. “Excuse me? Who are you to tell me what to do?”

Hindi ko siya sinagot. Nagtungo ako sa pinto at ini-lock iyon. Pagkatapos ay hinawi ko ang mga kurtina at binuksan ang mga bintana. Sumabog ang liwanag sa loob ng kwarto na ikinasilaw naman ni Gwaine. Pero nagulat ako sa kaniya; kalmado lang siya at hindi nagwala.

“Inutusan ka ba ni Mommy?” mahina pero galit niyang tanong. “Umalis ka na lang, wala kang mapapala sa ’kin.”

Nagpatuloy lang ako sa ginagawa ko na para bang wala akong naririnig. Iniligpit ko ang mga nakakalat na bagay-bagay sa sahig. Inayos ang mga upuan at ibinalik sa dapat nilang kalagyan. 

Hindi talaga ako masipag maglinis pero ayaw ko ng magulong paligid, kaya kahit papaano ay ginagawa ko rin paminsan-minsan.

Habang kumikilos ako ay puro alingawngaw ng boses ng taong ito ang naririnig ko. Nakakairita. Nangangati ang tainga ko sa ingay niya.

“May tao ba riyan sa labas? Palayasin niyo ang lalaking ito ngayon na!” panay na ang sigaw niya. “Hindi niyo ba ako naririnig?”

Lilinisin ko na sana ang mga nabasag na vase sa sahig nang magngangangawa siya.

Napikon ako.

Tiningnan ko siya nang matalim at hinablot ang damit niya nang dalawang kamay. Buong lakas ko siyang initsa sa kama niya. Doon lang siya natahimik.

Ilang sandali pa ay nanghingi ako ng plastic bag at walis sa mga taong nasa labas. Nang maiabot na sa akin ang mga kailangan ko ay sinabihan ko sila na ’wag silang papasok kahit anong marinig nila. Utos kako ng amo nila. Mga nagsitango naman silang lahat at iniwan kaming dalawa sa loob ng kwarto.

Tinipon ko ang mga punit na papel at basag na vase sa sahig. Isinilid ko sa plastic bag ang lahat ng kalat na nakikita ko. Kung meron man sa mga ilalim-ilalim, wala na akong pakialam. 

Pagkatapos ay inilagay ko lang ang mga plastic bag ng mga basura sa labas ng pinto.

“Kung ano man ang inutos ni Mommy sa ’yo, please, kalimutan mo na. Hindi ko kailangan ng kahit anong therapy. Umalis ka na lang, hindi ako baliw, okay?”

“E ’di ’wag kang umastang baliw, ayos ba?” sagot ko sa kaniya.

“I’ll pay you, umalis ka lang. Please!”

“Sumusunod lang ako sa taong mas maraming pera. ’Yong ibabayad mo sa ’kin, hihingin mo lang doon sa nagbigay ng trabahong ’to sa ’kin. Wala kang totoong pera kaya doon na ako sa mas sigurado.”

“Hindi ako makikipag-usap sa ’yo. Hindi ko sasagutin ano man ang itanong mo. Sinasabi ko sa ’yo, wala kang mapapala sa akin.” Determinado siyang palayasin ako.

Hindi na ako sumagot. Kagaya ng sinabi niya, wala rin talaga akong balak kausapin siya. Ilang sandali pa ay natahimik na siya. Ako naman ay paikot-ikot lang, tumitingin sa labas ng bintana at sumusulyap sa ibaba. Inaaliw ang sarili sa ganda ng lugar. Itinataboy ang ano mang isipin tungkol kay Lance.

Hindi ako masyadong pinagpawisan sa mga ginawa ko. Hindi rin ako nakapag-ehersisyo kaninang umaga kaya naman hinubad ko ang pang-itaas ko at initsa ko lang sa sofa. Sinusundan lang ako ng tingin ni Gwaine, pero wala na siguro itong masabi kaya tahimik na lang.

Inumpisahan kong mag-ehersisyo: isang daang push-ups, isang daang sit-ups. Pakiramdam ko ako si Goku—nakakulong sa isang malawak na espasyong mabigat sa pakiramdam at pinipilit na kinakaya ang lahat sa pamamagitan ng pag-eehersisyo.

Pawis. Pagod. Pero mas magaan na ang pakiramdam ko kaysa kanina. Hindi ko pinapansin si Gwaine, nagtuloy lang ako sa banyo. Naghanap ng pamunas. Nang matuyo ko ang katawan ko ay muli akong bumalik sa bintana at sumilip doon. Nakita ko ang ilang mga babae’t lalaki na abala sa mga ginagawa nila.

“Tangina, ilang tao kaya ang binabayaran ni Victoria? Yaman,” sabi ko. Alam kong naririnig ni Gwaine pero hindi ito sumasagot.

Nang pakiramdam ko ay tuyong-tuyo na ang katawan ko ay saka ko muling isinuot ang polong hinubad ko. Hindi ko isinara ang mga butones. Humiga na lang ako sa sofa at banda sa pwesto ko ay kitang-kita ko kung paano ako titigan ni Gwaine. Pero hindi ko ito tinapunan ng pansin. 

Pumikit na lang ako at nagkunwaring tulog.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal naidlip. Nagising na lang ako dahil sa mahinang kaluskos malapit sa sofa. Hindi ako agad dumilat. Pinapakiramdaman ko muna ang paligid—isang bagay na nakasanayan ko ’pag trip akong tsasingan ni Lance, noong bago pa lang siya sa apartment. Narinig ko ang mabigat na hininga niya. Papalapit ang yabag niya at lumalakas ang amoy; amoy bagong paligo.

“Tulog ka ba talaga?”

Boses ni Gwaine. Mahina, parang takot na baka sumabog ako ulit gaya kanina. Hindi ako sumagot. Mas lalo kong hinalukipkip ang mga braso ko sa dibdib para mas lalong bumakat ang kalamnan ko—pasimple lang, para alam niyang kayang-kaya ko siyang itupi ’pag na-badtrip ako.

“I know you’re awake. Nakita kong gumalaw ang talukap ng mata mo.”

Doon na ako dumilat. Tumambad sa akin ang mukha niya—maputlang labi, malalim na mga mata, pero kung tititigan mong mabuti, may itsura. Halatang galing sa mamahaling lahi. Naupo siya sa sahig may dalawang metro mula sa sofa, yakap ang mga tuhod niya.

“O, anong kailangan mo?” tanong ko. Umupo ako nang maayos at sinandal ang mga siko sa tuhod. “Akala ko ba ayaw mong makipag-usap?”

“Why did you do that?” tanong niya, hindi pinansin ang sinabi ko. “The push-ups. The cleaning. Everyone else who comes here either treats me like a fragile glass or a science project. Ikaw… itinapon mo ako sa kama na parang basura.”

Napangisi ako. “Basura ka ba? Kasi kung basura ka, naitapon na kita sa labas kasama nung mga basag na vase kanina.”

Bumakas ang konting inis sa mukha niya. “You’re rude.”

“At ikaw, baliw. Kwits lang tayo,” sagot ko habang kinakamot ang batok ko. “Pangalan mo? Gwaine? Wala akong pakialam sa drama mo sa buhay. Binabayaran ako para bantayan ka, hindi para makinig sa ngawa mo. Kaya kung gusto mong tumunganga riyan habambuhay, sige lang. Basta ayoko nang makalat at maingay.”

Tumitig siya sa akin nang matagal. Parang sinusuri niya kung totoo ba ako. “You look like him. My dad.”

“Sabi nga rin ng nanay mo. Pero tangina, bente dos ka, ako bente kwatro, hindi mo ako pwedeng maging tatay. At kung sakali, siguradong mas masama ang ugali ko sa kaniya,” diretsahan kong sabi.

“Actually,” mahina niyang sagot, “mas masama ang ugali ni Mommy. She’s the stricter one.”

“Bobo amputa, ganun talaga ang mga Nanay. Istrikto lang ang Mommy mo masama na siya?  E ano pang tawag mo sa Nanay ko, dragona?”

Tumayo ako at inayos ang polo ko; binotones. “Alam mo, ang problema sa inyong mga mayayaman, masyado kayong maraming oras mag-isip. Sa mundo namin, kapag minalas ang buhay mo, wala kang oras maupo sa sahig at magbasag ng vase. Kasi kapag ginawa mo ’yon, wala kang lalamunin kinabukasan.”

Lumingon ako sa kaniya bago ako lumakad papuntang pinto. “Gutom na ako. May menudo ba dito?”

Sandali siyang natigilan, tapos parang may dumaang manipis na ngiti sa labi niya na agad ding nawala. “There’s a kitchen downstairs. I… I can tell them to cook menudo.”

Binuksan ko ang lock ng pinto. “Tumayo ka riyan. Kakain tayo. At huwag kang magkakamaling magngangawa ulit, kundi babangasan kita.”

C49: Sunder

Habang bumababa kami ng hagdan, may naglilinis, may paikot-ikot, at may mga mukhang abalang-abala kahit halatang wala namang silbi. Pero isa lang ang sigurado ako: ramdam ko ang mga mata nilang nakatitig sa amin ni Gwaine. Hindi na ako nagtaka, at wala rin akong balak magtanong. Ang tanging bagay na tumatakbo sa isip ko ngayon ay ang kumakalam kong sikmura at… tangina; ngiti ni Lance .

Papasok na kami ng kusina nang biglang mapahinto ang lahat doon.

“…and don’t forget my appointment with Mrs. Barza—” Naputol ang habilin ni Victoria sa assistant niya nang makita ang anak na papasok sa kusina. “Oh, my dear Gwaine, finally!”

Nasa unahan ko si Gwaine at kahit hindi ko kita ang mukha niya, sa galaw pa lang ng balikat niya ay alam ko na: hindi niya gustong makita ang kaniyang ina. Lalapit na sana si Victoria nang bahagyang umatras ang anak. Nababasa ko na ang paligid, at dahil gutom na ako, ayokong makakita ng hindi magandang tanawin.

“Nagugutom na ako, nagpasama lang ako kay Gwaine,” sabi ko na lang para maiwasan ang pagkapahiya nilang mag-ina.

Napatingin sa akin si Victoria at ngumiti—’yung klase ng ngiting hindi kailangang magsabi ng kahit ano. “Ipaghanda sila ng makakain,” utos niya nang hindi lumilingon. Pagkatapos ay humarap siya kay Gwaine at ngumiti. “Eat well, son. By the way, have you seen the invitation?”

“What invitation?” takang tanong ni Gwaine.

“Check your room, baka kasama sa mga pinunit mong papel.” Lumapit siya sa anak at humalik sa pisngi nito bago tuluyang tumalikod. Iniwan niyang tulala si Gwaine sa tanong na hindi naman niya sinagot. Napailing na lang ako. Ganito pala ang pagmamahal dito.

Matapos ang eksenang nagpahinto sa paligid, biglang naggalawan na uli ang lahat. Pagdating namin sa kusina, isa-isa nang inihahanda ang pagkain.

“Can we have menudo?” tanong ni Gwaine. Napatingin ang mga kusinero sa kaniya, hindi maitago ang pagtataka sa mga mukha.

“Ayos na kung anong meron,” sabi ko na lang. Pero walang nakinig sa akin; lahat sila ay naghihintay sa sagot ni Gwaine.

“I said, I want menudo,” mahinahon pero ramdam ang pagkairita sa boses niya. Doon lang sila kumilos at muling kinuha ang mga pagkaing nakahain na.

Putangina. Pagkain na, naging hangin pa, sabi ko na lang sa isip ko. Hinugot ko ang cellphone ko at nagsimulang mag-scroll.

“Just wait a little, Mr…?” tanong ni Gwaine.

“Nobody,” sagot ko bilang biro, pero parang patay yata ang Diyos sa loob ng bahay na ’to. 

Walang marunong tumawa. Kung si Lance ’to, may tawa na—may kasama pang pingot sa akin. Dito, napakatahimik.

Habang naghihintay, biglang nag-vibrate ang cellphone ko. Biglang dumaloy ang dugo sa mukha ko na kanina lang ay parang tumigil dahil sa lungkot ng bahay na ’to.

“Kaibigan ko tumatawag,” sabi ko kay Gwaine. Tumango lang siya. Lumayo ako nang kaunti pero tanaw ko pa rin siya. “O, pre, bakit?”

“Nasaan ka, pre? Nandito si Lance, hinahanap ka.” Parang sandaling naputol ang hininga ko kasabay ng mabilis na kabog ng dibdib.

“Sabihin mo, may tinatrabaho lang. Hintayin niya kamo ako,” halos natataranta kong bilin. “Yayain mo mag-inom, sabihin mo pa-despedida niya.”

“Gago, nagpapahakot na ng gamit. Akala niya raw nandito ka,” halos bulong-sigaw ni Randell sa kabilang linya.

Habang abala ako, may isang kasambahay na kanina pa tingin nang tingin sa akin. Kung ibang araw lang ’to, malamang pinatos ko na ’to. Pero wala ako sa huwisyo; ibang saya ang hinahanap ko ngayon.

“Bahala kayo mag-usap,” sabi ni Randell, at ibinigay ang phone kay Lance.

Papalapit sa akin ang kasambahay, may dalang tubig at halos pakendeng-kendeng maglakad. Sakto namang narinig ko ang boses sa kabilang linya.

“Tay.” Kumabog ang puso ko. Ang sarap marinig. Parang ito talaga ang hinahanap ko.

“Nay ko,” sagot ko. Hindi ko namalayang nakangiti na pala ako at kusa ring lumambot ang boses ko. Doon ko naramdaman kung gaano ko ka-miss ang ganoong lambing.

Pero sa gilid ng paningin ko, nakita kong luminsad ang takong ng sapatos ng kasambahay. Natapilok siya. Nalaglag ang tubig at nabuhos sa sahig. Isang maikling sigaw ang kumawala sa kaniya—hindi malakas, pero sapat para marinig sa kabilang linya.

Sapat para marinig ni Lance.

“Busy ka pala,” malamig niyang sabi. “Bye.”

“Lance—” Putol.

Nablangko ang utak ko. Natulala lang ako sa babae. “Sorry, ser. Pasensiya na po talaga,” hingi niya ng dispensa.

Hindi ko na alam. Nanginginig ang kalamnan ko at parang ang babaeng ito lang ang nakikita ko sa mundo. Pinipigilan ko ang sarili ko, pinipilit ayusin ang reaksyon ko, pero putangina… ngayon lang ako nagpigil ng ganitong galit.

“Umalis ka sa harap niya,” narinig kong utos ni Gwaine sa babae. Lumapit siya sa amin.

“Ser, sorry po talaga,” muling paumanhin nung babae.

Napatingin ako kay Gwaine, nanginginig ang bibig ko. Muli akong bumaling sa babae; matalim ang aking mata. Inilapit ko ang nanginginig kong labi sa tainga niya at gigil na bumulong.

“Tanga.”

May sinasabi si Gwaine, pero parang nasa ilalim ng tubig. Hanggang sa unti-unti itong luminaw.

“Mr. Nobody!” May kalakasan ang tawag niya. Doon lang ako nakawala sa hatak ng demonyo sa utak ko. Huminga ako nang malalim, napatingala, at pumikit sandali. Pagbuga ko ng hangin, doon ko lang naramdaman ang matinding panghihinayang.

Mahahabol ko pa ba? Maniniwala pa ba siya? Sa tunog ng boses niya, buo na ang nasa isip niya.Napalingon ako sa kasambahay. May luha na sa mga mata niya habang paulit-ulit na humihingi ng tawad. Ikinalma ko ang mukha ko at tumango na lang. Tumalikod ako at tumungo sa hagdan.

“Balik na tayo sa kwarto mo. Wala na akong gana kumain,” halos hinang-hina kong sabi kay Gwaine.

“Pero niluluto na. Hintayin na natin,” pigil niya.

“Bahala ka sa gusto mong gawin. Wala na akong pakialam.” Tuloy-tuloy lang ako sa pag-akyat.

Pagbalik sa kwarto, naupo ako sa sofa at isinandal ang ulo. Masarap manapak, pero wala na ako sa wisyo. Ngayon lang pumapasok sa isip ko ang mga tanong niya nitong mga nakaraang linggo—mga tanong na hindi ko pa rin masagot. Ano nga ba talaga kami?

Ramdam ko ang presensya ni Gwaine sa may pinto; tahimik lang siyang sumunod. Nang pumasok siya, narinig ko ang pag-lock ng pinto. Nag-ikot-ikot siya sa kwarto na tila may hinahanap, pero wala akong pakialam. Humiga lang ako at pumikit, pinipilit pakalmahin ang sarili.

“M-mr. Nobody,” tawag niya. Hindi ako sumagot o dumilat.

“Ahm, pwede mo ba akong samahan sa party? I mean, it’s your job to follow me, right? Like a bodyguard or whatever.”

“Mm. Sige,” maigsi kong sagot. Napakadaling umoo kapag wala ka nang pakialam kung saan ka mapunta.

“I’ll tell Mom to prepare a suit for you,” patuloy niya habang papalapit sa sofa. “And… can you pretend to be my boyfriend?”

Doon ako napadilat. Kunwari na naman. Putanginang buhay ’to, punong-puno ng pagpapanggap.

“I know it sounds pathetic,” dugtong niya agad. “Pero hindi ko kayang humarap sa kaniya nang ganito ako. At least, I want him to see that I’ve moved on—that someone loves me. Pero hindi mo naman kailangang gawin kung ayaw mo. We can just arrive together, then you can go back to the car or go home after a few minutes.”

“Magbabayad ka ba?” tanong ko. Ayokong gumawa ng mga bagay na walang kapalit.

“Of course,” sagot niya. Tumayo siya nang matuwid at tinitigan ako, hindi na bilang isang nagtatagong bata, kundi bilang isang anak ng negosyante. “And you look like you have a problem to fix, so you can go home now. I’ll be fine. Just come back tomorrow at 1:00 PM. We’ll leave by 6:00 PM, but I need to prepare you for the party first.”

Napaupo ako. “Anong trip mo?”

“Wala,” sagot niya habang nakatingin sa malayo. “I just don’t want you looking like you’re at a funeral tomorrow. Go fix your mess so you can do your job properly.”

Sumandal ako at tumingin nang diretso sa kaniya. “Bakit ganiyan ka umarte? Gaano ba kayo katagal at kailangan mo pang magbayad para lang magkunwari akong syota mo?”

“Well, hindi naging kami,” malumanay niyang sabi habang pinapalakas ang loob. “He said he liked me too, but he couldn’t take responsibility for those feelings. Then he suddenly got a girlfriend. That’s what hurt me.”

Napailing ako. Hindi ko alam kung paano siya aaluin. “Sige, sasakyan ko ’yang trip mo. Isipin mo na ang presyo ko. Uuwi na ako.”

“Whatever you want,” sagot niya habang pabalik sa kama.

Tumayo na ako. Hindi ko na siya tiningnan. Ang mahalaga, binigyan niya ako ng pagkakataong makahinga.

“Mr. Nobody,” tawag niya bago ko mahawakan ang doorknob. Napahinto ako pero hindi lumingon. “May naghihintay na driver sa ibaba. You can go now.”

“Sige, diyan ka na,” maikli kong tugon at lumabas na.

Tahimik ang biyahe pauwi. Sa bawat kanto, lalong bumibilis ang tibok ng puso ko. Pagliko ng sasakyan sa apartment, tanaw ko agad ang truck na nakaparada sa tapat. Nanikip ang dibdib ko. Pero hindi ako tumakbo; tinanaw ko lang ang unit ni Lance mula sa ibaba bago ako pumasok sa sarili kong kwarto. Bahala siya, tangina niya.

Paglapit ko sa kama, natigilan ako. Nandoon siya, nakaupo at nakatungo. Napasalubong ang kilay ko. Naiinis ako.

“Anong ginagawa mo rito?” mahina kong tanong. Nilingon niya ako pero hindi sumagot. Blangko ang mukha niya. Tumayo siya at naglakad papunta sa pinto.

“Galit ka na naman,” halos pabulong kong sabi. “Putangina ka.”

“Bakit parang ikaw pa ang mas galit?” tanong niya. Madalas kaming magsigawan, pero ngayon, mas nakakabingi ang bulungan namin.

“Hindi ba pwedeng ako naman ang magalit?” Napailing ako. “Tangina, anong gusto mo? Matuwa ako? Nakakapagod ka, tangina mo ka.”

“Pagod ka na?” muli niyang tanong habang nakahawak sa pinto. “Ako rin. Pagod na akong manghula kung ano ba tayo.” Huminga siya nang malalim. “Pwede bang ako naman ang magmura? Duwag kang putangina ka.”

“Mabuti na lang, pauwi na ako. Hindi ko na kailangan isiksik ang sarili ko sa ’yo.” dugtong pa niya.

“Lance, sinabi ko nang gusto kita,” umupo ako sa kama at huminga ng malalim. “Ano pa bang gusto mo?”

“Iba ’yon, Jack.” sabi niya, napalingon ako sa kaniya. “Putangina ’pag inatake ka ng libog lahat ng tao gusto mo.”

“Ako napipikon na ’ko sa bibig mo ha.”

Lumingon din siya sa akin, “bakit? Hindi ba totoo?” hindi ako nakasagot. “Akala mo astig ka dahil lahat kaya mong makantot ’pag gusto mo? Karuwagan ’yon, Jack. Malaki lang titi mo pero, wala kang bayag.”

Wala akong nasabi. Lumabas siya ng pinto at hindi na lumingon. Doon ako tuluyang napagod.

Author’s Note:

Hindi ko alam kung paano tatapusin ang Chapter 50 nang hindi sila broken, especially since they’re both broken people to begin with. Gusto ko lang malaman ang opinyon niyo:

C50: The Third Kiss

Makulimlim sa labas matapos kong gawin ang mga dapat kong gawin dito sa apartment. Ang blangko ng paligid. Malamig at malagkit ang hangin—nagbabadya ng ulan na ayaw namang pumatak. Klase ng panahon na masarap lang sanang itulog, pero sa pagkakataong ito, pati pagtulog ay hindi ko magawa.

Pagkatapos kong maligo ay nahiga lang ako sa gilid ng kama, nakatitig sa bintanang malabo ang salamin. Parang ang laki ng kwarto. Masyadong malinis. Masyadong tahimik.

Wala na ’yung mamahaling tsinelas na laging nakakalat sa tapat ng pinto. Pero nandito pa rin ’yong amoy ng pabango ni Lance na mukhang matagal-tagal pa bago mawala. Pati na rin ’yong alingawngaw ng sinabi niya kagabi.

Duwag nga ba ako? Putangina.

Isang mahinang kulog ang dumagundong mula sa malayo, pero hindi nito naitago ang tunog ng sasakyang huminto sa tapat ng apartment.

Tumayo ako at nagsuot ng medyo pormal. Hindi ko inayos ang buhok ko. Hindi ako tumingin sa salamin. Basta isinuot ko lang ang polo at itim na pantalon na nakatiklop pa mula sa mga labadang tiniklop ni Lance kahapon nang magpunta siya rito. Kulang sa plantsa, pero wala akong pakialam. Mas gusto ko ’tong suot.

May kumatok sa gate. Dalawang beses. Pagbukas ko ng pinto, naroon ang driver. Nakayuko nang bahagya.

“Sir, naghihintay na po si sir Gwaine.” Tumango lang ako at isinara ang pinto.

Tahimik ang biyahe papunta sa mansyon. Mas tahimik kaysa dati. Pagdating ko, hindi ako dumaan sa main entrance. Pinapasok ako sa gilid—doon sa mas pribadong pasukan.

Sa loob ng kwarto ni Gwaine, bukas ang ilaw at nakahilera ang mga damit sa kama. Tatlong suit. Isang itim, isang kulay abo, at isang navy blue na may manipis na guhit. Nakatayo siya sa harap ng salamin, nasa kalahati pa lang ng polo ang naibobotones niya.

“You’re late,” sabi niya, pero wala namang galit sa tono. “Hindi pa naman tayo aalis,” sagot ko.

Sa repleksyon ng salamin, nagtagpo ang mga mata namin. Mas maayos siya ngayon. Hindi mukhang baliw. Mas may kulay na ang mukha niya pero medyo maputla pa rin. Lumapit siya sa kama at hinawakan ang navy blue na suit.

“This one,” sabi niya. “Bagay sa ’yo.”

“Hindi ako model,” sagot ko, pero kinuha ko rin ang damit.

Hinubad ko ang polong suot ko. Isinuot ko ang navy blue suit. Mabigat ang tela. Malamig. Lumapit siya sa akin at inayos ang kwelyo ko. Maingat ang galaw ng mga daliri niya. Hindi nanginginig. Sanay.

“Relax your shoulders,” mahinahon niyang sabi. “You look like you’re about to kill someone.”

“Baka nga,” sagot ko, pero hindi siya ngumiti.

Tahimik kaming nagbihis. Pagkatapos, tumayo kami pareho sa harap ng salamin. Dalawang lalaking nakaayos. Presentable. Disente. Walang bakas ng gulo. Walang bakas ng pagkasira.

“Remember,” sabi ni Gwaine habang inaayos ang manggas ko, “just hold my hand when we enter. Stay close. Look calm.”

“Magkano muna?” tanong ko bigla. Gusto ko lang marinig. Gusto ko lang ipaalala sa sarili ko na may bayad ’tong ginagawa ko.

Saglit siyang tumingin sa akin. Hindi na siya mukhang binatang nasisiraan ng bait. “Enough.“Tumango ako.

“So, anong itatawag ko sa ’yo, Mr. Nobody?” tanong niya, doon ko lang naalala na hindi ko pa nga pala sinasabi ang pangalan ko sa kaniya.

“Joachim.”

“Okay, babe.”

Pagbaba namin ng sasakyan, tumambad ang isang enggrandeng lugar. Isang garden party na kinatitirikan ng malalaking tent laban sa banta ng ulan. Ang amoy ng mamahaling alak at halimuyak ng bulaklak ay sumalubong sa amin. Madilim na pero napakaraming ilaw na nagpapaliwanag sa lugar.

Mahigpit ang kapit ni Gwaine sa braso ko. Ngumiti siya sa mga unang taong bumati sa amin—isang ngiting kabaliktaran ng lungkot sa mga mata niya kanina.

“Smile, Joachim,” bulong niya. Ngumiti ako.

Ginalingan ko na ang pag-arte, lalo na sa mga nakasalubong namin na mukhang malalapit na kaibigan ni Gwaine. Nariyang hahawakan ko ang mga kamay niya sa tuwing may kakausap sa kaniya. O kaya naman ay hahalik ako sa noo niya sa tuwing maglalambing siya sa harap ng mga kaibigan.

Habang naglalakad kami, biglang may tumawag kay Gwaine.

“Gwaine?”

Kumabog ang dibdib ko sa boses na narinig ko. Ayokong lumingon, putangina. Parang nanigas ang buong katawan ko. At doon ko lang napansin na lalong humigpit ang kapit ni Gwaine sa braso ko. Pagkatapos ay marahan siyang lumingon. Pinipilit kong alisin ang kamay niya sa braso ko.

“Don’t leave me here,” bulong niya.

“Natatae ako, sasama ka ba?”

“My God! Why now? Lance Barzaga is here. He’s the guy.”

“Kaya mo ’yan, babalik ako kaagad.”

Kilala ni Lance ang tattoo sa batok ko. Pero siguro naman maraming taong may tattoo na kagaya nito; ewan. Basta kailangan kong makalayo rito. Hindi ko maintindihan ang sarili ko, bigla akong nahiya. Parang gusto ko na lang lumubog sa lupa at ’wag nang umahon.

Nang makalabas ako ng venue ay naghanap ako ng lugar na matatambayan. Hindi ko alam kung anong parte ito ng bakuran nila Lance. Hindi masyadong maraming halaman dito. Umupo na lang ako sa gilid kung saan nakaparada ang maraming mamahaling sasakyan.

Ilang sandali pa, umugong na ang malakas na tunog. May nagsasalita sa mic, ipinapakilala si Lance. Tunog mayaman ang salita niya. Nakaka-intindi ako ng Ingles pero sa pagkakataong ito, medyo mabilis ang salita—hindi ko mahabol. Pagkatapos magsalita ni Lance ay nagpalakpakan ang lahat. At tuloy-tuloy na ang tugtugang medyo malumanay.

Napailing na lang ako at napatawa sa sarili ko. ’Pag minamalas ka nga naman, ’yon pang taong inaway ko kagabi ang may birthday. ’Yong taong wala namang ginawa kundi alagaan ako.

Tumingala ako at pumikit, iniisip ang mga bagay na hindi ko naman talaga mapipigilan kagaya na lang ng kapalaran. Si Gwaine, ako, at si Lance; siguro pare-pareho lang kaming mga sirang bagay na pinilit ng mundo na huminga ng iisang hangin.

Ayoko na talagang bumalik pero putangina, naiihi ako. Sumilip ako sa paligid, may ilang mga security ang nagiikot. Hindi ako makaihi sa pader kaya naman naghanap ako ng CR. Lumapit ako sa isang security at nagtanong kung saan ito.

“Doon po kayo sa guest wing, sir,” sagot sa akin ng isang medyo matandang security.

Pagkarating ko sa CR, sinalubong ako ng amoy hotel at balot ng marmol na mas malaki pa sa kwarto ko sa apartment. High-tech ang inidoro na kusa pang bumubukas ang takip at may pampainit pa ng upuan. Nakakahiya kahit umihi; masyadong malinis ang lugar na ’to para sa isang gaya ko. Putangina, pwede nang tulugan ’to ah.

Pagpasok ko sa isang cubicle ay agad kong kinalas ang sinturon ko. Habang umihi ako ay may narinig akong ilang kalalakihan na nagkukwentuhan sa labas. Pamilyar ang boses ng isa, parang boses ni Jiggen, pero hindi ako lumabas. Sa ganitong lugar, parang ayokong makita ng kahit sino.

Tapos na akong umihi pero hindi pa ako lumalabas. Hinihintay kong mawala ang mga tao sa labas ng cubicle. Nang wala na akong marinig na kwentuhan o kahit anong yabag ay saka ako lumabas.

Papalapit na ako sa pinto nang kusa itong bumukas. Tumambad sa harap ko ang gilid ng ulo ni Lance na nakangiti habang nakalingon pa sa kausap bago tuluyang pumasok sa loob. Gusto ko sanang magtago pero parang napatid ang hininga ko at hindi ko maigalaw ang katawan ko.

Nang lumingon siya sa gawi ko ay napahinto rin siya. Nagulat man ay hindi niya ipinahalata sa mga nakasunod sa kaniya. Hinatak ko siya sa loob at ini-lock ko ang pinto. Hindi ko hinayaang makapasok ang mga kasama niya.

“Jack! What are you doing? ’Di mo pwedeng gawin ’yan dito, ipapakulong ka ng Daddy ko,” halos pabulong na sigaw ni Lance sa akin.

“E ’di ipakulong niya,” sagot ko na lang.

“Ano bang kailangan mo sa ’kin?” tanong ni Lance, pilit na pinapakalma ang boses niya kahit mabilis ang paghinga. Nakatingin siya sa dibdib ko, hindi sa mga mata ko. “Saka, iniwan mo si Gwaine mag-isa doon.” Saglit siyang napalunok. “Teka… paano kayo nagkakilala ni Gwaine? There’s no way na magkakilala lang kayo sa kanto… matagal na ba kayong magkakilala?”

Hindi ako agad sumagot. Tinitigan ko lang siya. Pinagmasdan kung paano niya iniiwas ang tingin niya sa akin, kung paano niya kinukuyom ang mga daliri niya sa gilid ng coat niya.

“Alam mo?” tanong ko nang mahina. “Nakita mo ako?”

Napatingin siya sa akin, at doon ko nakita ang galit. At ang sakit.

“Anong palagay mo sa akin, tanga?” sagot niya, nanginginig ang boses kahit pilit niyang pinapatigas. “Nakita ko na lahat sa ’yo.” Napatawa siya nang mahina, pero walang saya. “Kahit anino mo siguro, makikilala ko.”

May kung anong bumigay sa dibdib ko. Napangiti ako—hindi dahil nakakatawa, kundi dahil wala na akong maitago. Hinawakan ko ang braso niya. Saglit siyang nanigas, pero hindi siya umiwas. 

Hinila ko siya palapit. At niyakap ko siya.

Mahigpit. Mahigpit na parang kapag binitawan ko siya, mawawala siya.

“Trabaho lang ’yon, Lance,” bulong ko sa buhok niya. Nararamdaman ko ang init ng katawan niya, ang bilis ng tibok ng puso niya laban sa dibdib ko. “Wala naman kaming totoong relasyon. Baka naman pati siya pagselosan mo pa.”

Hindi siya gumanti ng yakap. Nanatili lang siyang matigas sa loob ng mga braso ko.

“Jack…” mahina niyang sabi, at marahan niya akong itinulak sa balikat. Hindi sapat para makawala—sapat lang para magkaroon ng distansya. “Please. Wala na akong pakialam kung sino ang gusto mong makasama.” Napatingin siya sa gilid, pilit na pinipigilan ang kung ano mang nasa loob niya. “After this party… mag-aaral na ako abroad.”

Huminga siya nang malalim bago muling tumingin sa akin. “So wala na akong pakialam kung gusto mo ako o hindi. Okay?”

Tinitigan ko lang siya. Pinagmasdan kung paano niya pilit pinapatay ang sarili niya sa harap ko.

“Ayos lang,” sabi ko. Lumapit ulit ako. “Hihintayin kita.” Bahagya siyang natawa—mapait.

“Hihintayin kita,” ulit ko, mas mahina na. “Hindi ko na gagawin ang mga ayaw mo.”

“Like I said,” sagot niya, umiiling habang umaatras ng kalahating hakbang, “bahala ka.” Napapikit siya sandali. “Wala na akong pake.”

Pagdilat niya, mas malamig na ang mga mata niya. “Pagod na ako sa ’yo.”

Mas masakit ’yon kaysa kahit anong mura.

“Lance,” sabi ko, at muli ko siyang hinila palapit. Hindi ko siya pinakawalan. Nararamdaman kong pinipilit niyang umiwas, pero hindi niya ako itinutulak nang may pwersa. “Makinig ka,” bulong ko. “Sorry na ha.” Napapikit ako sandali, dinidiin ang noo ko sa gilid ng ulo niya. “Alam kong gago ako. Pero ikaw talaga ang gusto ko.”

Nararamdaman ko ang paghinga niya—mabigat, hindi pantay. “Hindi ako nakatulog sa mga sinabi mo sa akin kagabi,” dagdag ko. “Please. Maniwala ka.”

Bahagya siyang gumalaw sa yakap ko. “Inuuto mo ba ako?” mahina niyang tanong. Hindi siya galit. Mas masahol pa. Pagod na siya. “Tama ka na, Jack,” bulong niya. “Gawin mo na kung anong gusto mo.” Napalunok siya. “Ayoko na… please.”

Hindi ko siya binitawan. Dahil alam kong kapag ginawa ko ’yon, tuluyan na siyang mawawala sa akin. Hinawakan ko ang magkabilang pisngi niya. Mainit ang balat niya. Pinilit ko siyang tumingin sa akin. Dahil kanina pa siya tumitingin kung saan-saan. Maliban sa akin.

“Hindi ako nakakatulog kapag iba ang katabi ko,” sabi ko.

Bahagyang kumunot ang noo niya. “Puro kantutan lang kasi ang gusto nila sa akin.” Napangiti ako nang mahina. “Pero ikaw… hindi ka gano’n.”

Pinagmasdan ko ang mga mata niya. “Alam mo ba,” bulong ko, “kapag tulog ka… ganito lang ang pwesto ko.” Ipinakita ko gamit ang mga kamay ko—maliit na espasyo. “Gusto mo, sa ’yo lang ang kama. Pero mahimbing ang tulog ko kahit gano’n.”

Hindi siya nagsasalita. Nakikinig lang siya. Kaya muli ko siyang niyakap. Mas marahan na ngayon. Mas totoo.

“Malikot ka matulog,” bulong ko. “Sinisipa mo ako. Sinisiko.”

Bahagya siyang napasinghap.

“Pero kapag itinulak kita… pinipilit mo akong yakapin.” Napapikit ako. “Tuwing naaamoy ko ang buhok mo… inaantok ako.”

Bahagya niya akong itinulak. Hindi para lumayo. Para lang makahinga.

“Ginawa mo pa akong sleeping pill mo,” sabi niya, pero mahina na ang boses niya ngayon. Hindi na matalim.

Napangiti ako. “Dahil sa ’yo lang ako nakakapagpahinga. Tangina, kahit tunog ng paghinga mo, gusto ko.”

Tahimik siya. Nakatingin lang. Napagod na rin sigurong lumaban.

“Mahal kita.”

Hindi ko pinag-isipan. Hindi ko pinlano. Sinabi ko lang.

Nanlaki ang mga mata niya. Nalukot ang mukha niya. At sa unang pagkakataon—nakita ko siyang malapit nang umiyak. Bumuka ang labi niya pero walang lumabas na salita.

Hindi niya ako niyakap. Hindi rin niya ako itinulak.

Nakatayo lang siya sa harap ko, parang hindi na niya alam kung saan niya ilalagay ang sarili niya.

At doon ko naintindihan—

hindi sapat ang mga salitang  mahal kita para ayusin ang mga bagay na ako mismo ang sumira.

END OF BOOK ONE

Some confessions don’t fix anything. They only make losing someone more real.

Book Two: Jack: Reassembled (Coming Soon)