AUTHORS NOTE

editing…

PROLOGUE

JAIL BREAK PROLOGUE

AKO SI DADA AT HINDI AKO ISA SA MGA MAGAGALING NA MANUNULAT SA LARANGAN NG WATTPAD. ISA LANG AKONG ORDINARYONG BAKLA AT WALA NANG IBA PA, INSPIRED LANG MAGSULAT ’YUN LANG NOTHING SPECIAL ABOUT ME. ANG AKING MGA LIKHA AY WALANG KATOTOHANAN AT ITO’Y ISANG KATHANG ISIP LAMANG. ANG MGA TAO, HAYOP,  BAGAY, PANGYAYARI AT LUGAR NA NABABANGGIT SA KWENTO AY HINDI TOTOO AT KUNG MERON MAN ITO’Y HINDI SADYA AT NAGKATAON LAMAN

G

PROLOGUE

Mga Minamahal na bilanggo ,

     Ako’y katulad niyo rin, ako’y isang anak ng presidente, nagbebenta ng droga, nambubugaw ng mga babae o bata, isa din akong makasalanang nilalalang.

    Gusto kong magbago, gustong kong mamuhay ng normal, gusto kong umalis sa kulungan na ito ng makita ko kung ano ang dahilan kung bakit gustong-gusto kong makalabas dito dahil gusto kong makita niya akong nagbabago.

     At ito nga, nakita ko ang taong iyon, labis ko iyong mahal, noong wala pa ako sa kulungan

.

     Ang nais ko lang iparating sa inyo, lahat ng bagay may dahilan at lalong may paraan

at hindi sa lahat ng panahon ay may sulosyon, marahil may mga bagay na dapat na ating sukuan.

    Kung sumuko ka man, marahil hindi mo ito nakayanan, siguro ang pinaka importante doon ay may natutunan kang leksyon sa bagay o pangyayaring iyon.

   Walang hadlang sa mga taong kumakapit kay bathala. Walang bagay na pipigil sa iyo. Pero hindi natin alam kung hanggang saan itong pakikipaglaban mo kay tadhana.

     Kalimutan ang dati at magsimula muli…

Nagmamahal….

Krisbal Duterte.

JAIL 1

AKO SI DADA AT HINDI AKO ISA SA MGA MAGAGALING NA MANUNULAT SA LARANGAN NG WATTPAD. ISA LANG AKONG ORDINARYONG BAKLA AT WALA NANG IBA PA, INSPIRED LANG MAGSULAT ’YUN LANG NOTHING SPECIAL ABOUT ME. ANG AKING MGA LIKHA AY WALANG KATOTOHANAN AT ITO’Y ISANG KATHANG ISIP LAMANG. ANG MGA TAO, HAYOP, BAGAY, PANGYAYARI AT LUGAR NA NABABANGGIT SA KWENTO AY HINDI TOTOO AT KUNG MERON MAN ITO’Y HINDI SADYA AT NAGKATAON LAMAN

G

“Someones Point Of View”

“ Guilty!

“ Sambit ng nag-iisang  district judge sa gitna ng pag-pupulong at tsaka pina-ingay ang  Gavel.

Malakas iyon na tatlong beses at halos marinig ng mga tao sa loob na iyon.

At sa tunog na iyon at tila ba nanikip ang dibdib ko. Kasabay ng tunog na iyon ang pagtibok ng puso ko. Rining na rinig ko ito nang sabay.

Sa tunog na iyon ay para akong pinagsakluban ng lupa.

Sinira nitong lahat ang pangarap na mayroon ako.

Alam ko sa sarili ko na inosente ako. Wala akong kasalanan sa mga paratang na natatanggap ko!

“ Teka, wala nga akong kasalanan, eh!

“ galit na sigaw ko ng hatulan ng pang habang buhay na pagkakakulong.

“ H

indi ko kayang gawin ang mga bagay na ipinaparatang niyo sa akin! Inosente ako at walang ginawang kasamaan.

“ halos magkanda piyok-piyok kong sagot.

“ Biktima rin ako… Sana pinaniwalaan niyo ang mga sinabi ko.

“

“ Sana inintindi niyo muna ang mga sinabi ko.

“

“ May ibang tao sa likod nito… Maniwala kayo.

“

“ May taong gustong mapapunta ako sa loob ng kulungan.

“

“ Ikaw, oo ikaw! sabihin mo ang totoo!

“ galit na sigaw ko habang patuloy na hinihila ng mga armadong pulis.

“Masisira lahat ng pangarap ko.”

Tinuro ko ang isang ginang na hindi ko kilala. Nagpanggap itong kasambahay at nakaligtas sa ginawa ko. Isa siya sa mga taong hindi ko makakalimutan.

“Sabihin mo!” Sigaw ko habang pinoposasan ulit. “Please, sabihin mo na ang totoo.”

“Tumahimik kana bata!” Bulyaw sakin ng pulis.

“Isinusumpa ko sa diyos na kung sino man ang taong nagbigay ng kasalanan na ako ang magbabayad… Isinusumpa ko na darating ang panahon na ako mismo ang haharap sa iyo.”

“Saan ba ito? ililipat?” tanong ng isa pang pulis.

Hinila ako nito palabas ng bulwagan. Masaya ang abogado sa kabila na tila nanalo sa malaking kaso na naka-ukit sa kaniyang achievement dahil sa bagong kasong naipanalo, habang malungkot naman ang prosecutor ko habang buhat-buhat ang mga gamit.

Nag-pupunas pa ito ng luha habang nakatingin sa akin.

Lumapit ito sa akin, “ Naniniwala ako, pero sadyang mahina ang laban natin sa mga ebidensya tuwing hearing… I’m sorry hindi ko nagawa ng maayos ang trabaho ko.

“

Hinawakan ko ito sa kamay, “Wala ka dapat ipangamba, ginawa mo ang lahat, ginawa mo nang maayos Ang trabaho mo. Sadyang ganito talaga ang batas.”

“Hindi ko nakuha ang hustisya na meron ka dapat ngayon. Huwag kang mawalan ng pag-asa. Aayon din sa atin ang panahon..” saad pa nito at mabilis pinunasan ang luha.

“Maging propesyonal ka. Huwag mo akong iyakan dahil lalong nalulungkot ako.” saad ko at tsaka tumalikod, “Sige na. Talikuran mo na ako. Ayokong makita mo ako na ganito Ang sitwasyon.” 

“P-pero?” angal niya at ikina-ngiti ko ito.

“Thankyou, ginawa mo ang lahat… atleast kahit ikaw manlang, alam mo ang totoo at okay na ako roon. Atleast ikaw naniwala sa akin.” sagot ko at nagpunas ng luha habang pino-posasan ang dalawang kamay.

Tumango siya at dahan-dahan tumayo. Ngumiti ito sa akin, “Maghihintay ako…” Ngumiti rin ako pabalik ngunit ito ay ngiti ng walang pag-asa…

Nagsalita ulit ang pulis, “Saan nga ulit ito ipapasok?”

Naka-suot ako ng polo na kulay puti at slacks na kulay itim… kakagaling ko lang kasi sa aking kamag-anak bago dumiretso rito sa kadahilanang sila ang magmamahala ng kumpanyang naiwan ng aKing mga magulang na nasawi.  Pumirma ako ng kontrata na sila muna Ang mamamahala sa kumpanya habang ako ay nasa kulungan. 

Kaliwa’t-kanan ang media… kahit tanghali pa lang ay masisilaw na ako sa dami ng camera na nakatutok sa akin… Hindi naman kasi karaniwan na pamilya ang mayroon ako. Kung kaya Ang krimen na nangyari ay halos mabalita nationwide with the information that they can get. Which means I am the culprit. I am the murderer of my own family!

Sa pilipinas, the principle of being innocent until proven guilty ay applicable sa mga murder cases na nakaso sa akin… Bail ang aking naging sulosyon upang mahanap ang taong gumagawa sa akin nito… Ngunit wala sa paglipas ng buwan… Dahil sa paulit-ulit kami nakakakuha nang ebidensya na may tao sa likod nito ngunit malakas ang kaniyang laban dahil sila ay may witness nang sa gayon ay na ging mahaba ang proseso ng sa paglitis ng kaso.

Ngayon ang kasong kinakaharap ko ay reclusion perpetua with 40yrs imprisonment… 

“Doon sa St. John Paul, Maluwag na daw roon.” sambit ng isa pang pulis.

“Oks, kayo na ang bahala mag-hatid, may gagawin pa ako sa office. May susunduin pa atang iba.” sagot naman ng isang police.

Tumango naman ang isang pulis.

Isinakay nila ako sa isang patrol

Yumuko nalang ako habang tinitignan ang paglagaslas ng hangin saking balat, tila ba nawalan nako ng pag-asa pang lumaya sa kulungan at himpilan ng mga taong masama sa mata at mga isip na sarado na mga tao. Napatulala na lang ako nang ilang oras ni-hindi ko na nga mabantayan ang oras dahil ang tanging nasa isip ko lamang ay ano ang mangyayari sa akin sa loob ng fourthy years in prison?

Hindi ba nila alam?

Sila ay may mga pinag-aralan na tao ngunit sinasabi ko na Ang mga bagay na totoo ngunit bakit hindi sila nakikinig. Dahil ba sa propesyon na kung hindi nakikita? ay Hindi totoo? ang katotohanan ba ay nakabase sa mas marami? 

Ako daw ay mamamatay tao?

Pinatay ko daw ang sarili kong pamilya?

Nakita ko kung ano ang itsura ng aking mga magulang kung anong posisyon sila nakahandusay.

Nanginginig ang dalawa kong paa ng pababain ako sa naturang patrol.

Dahil sa mga ala-alang iyon na paulit-ulit kong naiisip. Kung minsan pa nga ay nahihirapan ako sa pag-tulog tuwing naaalala Ang mga iyon…

Inalalayan ako pababa at sabay kinausap ang isang pulis. Tinuro ako at tsaka tumango ito. Agad naman pumunta sakin ang dalawang pulis at pinahila ako sa kinausap na nito.

“aba’t bata pa ito?” tanong nito sa lalaki. “Ano’ng kaso nito?”

“Murder… Reclusion Perpetua.” Paunang sabi ng pulis at tsaka ako tinuro, “Bata pero tuso! akalain mo? Sa ganyang payat niyan eh? pinatay niya ang driver, at mga pamilya niya!” natatawang saad ng pulis na para bang iniinsulto ang kalagayan ko.

Tinignan kolang ito ng masama.

Ang larangan ng katayuan sa buhay ay parang isang sirkulo ng paa at lapag. Kung ikaw ay nakaka-angat ng isang bagay sa isang tao ay patuloy mo itong lalakaran upang mapanatili ang ka-angatan sa buhay, pasensya na lang doon sa malalakaran at matatapakan mo. The worst way ay wala ka nang pake kung sino iyon. Even they paved the way to you… wala ka nang pake just to gain from that. What a human nature isn’t?

Agad naman ako pinasok sa loob ng establisyemento. Malaki ito kung ikukumpara sa Manila City Jail. Closed Area rin ito na. Ang sabi sa akin ng abugado ay nasa Isla sa pagitan ng cavite at Bataan. Ang akala ng iba ito ay tulay na project na magdurugtong Mula sa dalawang lalawigan ngunit ito pala ay tulay patungo sa pinaka-malaking kulungan sa pilipinas… Tama nga nung tumingin ako sa paligid… Isang mahabang tulay.

Ang St. John Paul ay himpilan ng mga taong hinatulan ng Kamatayan, Panghabang buhay na pagkakakulong at mga katulad ko na may matagal na pagkakakulong. Ito’y proyekto ng kasalukuyang presidente sa bansa na sa hindi alam na dahilan kung bakit ito ay kaniyang pinag-tuunan nang pansinin… karamihan sa mga nakakulong dito ay mga malalaking sindikato at malalaking opisyal ng pamahalaan ang mga nakakulong dito… Ang iba ay mga NPA(New Peoples Army)… 

Habang naglalakad kami papasok ng kulungan ay pinag-masdan ko ang buong lugar. It looks like a big deal prison. Malalaki ang himpilan at hindi masikip. Hindi rin mainit dahilan may ventilation ng hangin… 

“Art Velaquesta, Room 102.” sambit ng naturang pulis. Ang kabuoan ng presinto na ito ay umaabot sa 500 na himpilan. Mahigit 4 hanggang 5 na tao sa isang precint. Sa gayon ay may 20-25k na nakakulong dito. LIteral na triple ang dami ng nakakulong kaysa sa Manila City Jail or Old Bilibid Prison na may 5-10k person, partida siksikan na roon ngunit dito ay maluwag with great facilities. 

Agad ako hinawakan sa likod at tinignan ang katawang uri.

“Ikaw bata, teka!” sambit nito saken. “Makinis ang iyong balat? Mala porselana ang puti? Maganda kang dalaga! este binata, para kang babaeng binaba ng diyos at dapat sambahin ng mga taong makasalanan, “ pangangasar nito.

Sabay sabay naman nagtawanan ang mga magkakasamang pulis..

Tumingin lang ako sa kanila.

Dun naging awkward at tsaka ito tumigil sa paghalakhak. “Oh? ito ang instructions namin dito. Makinig ng mabuti ayokong sasabat ka uli.” 

Tumango ako.

“Ang bawat silid na ito ay may dalawa o sa apat na tao. Ang iyong pagkain ay nasa oras, ang inyong pagtulog ay nasa oras, kailangan sa pagsapit ng 10:00 ng gabi ay kayo’y nasa rehas na. Ang inyong pakikisalamuha sa mga ibang preso ay 7:00 ng umaga hanggang 9:00 ng gabi. Galangin ang nakatatanda lalo na ang mga pulis na mas nakakataas. Maging mabuting Preso upang maging mabuti din ang iyong lagay sa loob ng himpilan.” sambit ng pulis sa akin at tsaka ipinasok sa loob ng rehas.

Hindi na niya ako hinintay pa na sumagot marahil wala naman siyang paki doon at malakas na isinara ang kulungan. Tumingin ako sa orasan na naka-sabit sa gitnang bahagi ng kwarto. 8:00pm na pala, ni-hindi ko namalayan kung anong oras na. Agad naman ako nag ikot nang tingin sa kulungan. 

Doon ko nakita ang Tatlong lalaki.

Sumalubong sa akin ang naturang tatlong lalaki na kasalukuyang nakahiga.

Isang matcho na tama lang at isang matangkad na matcho at isa namang pangit na matcho.

Para bang ako lang naiiba dahil isa lang akong payat.

“Ano’ng ingay iyon?” tanong nito ng lalaking may pinakamaayos na mukha sa tatlo.

Agad naman ako napaatras ng makita nila ako.

“Ay? mga pare! may bagong salta!” sigaw nito sa mga kasama para magising ito.

Tumalon ang dalawa sa taas ng doble deck at ang isa naman ay tumayo habang nagpupunas ng mata.

Tinignan nila ako ng seryoso. Parang kinikilatis nila kung ano ako.

Tumawa naman ang isa.

“Joke lang pre! ikaw naman hindi mabiro!” sambit ng isang matchong matangkad mukhang bumbayin ito.

Napakunot noo ako nung inilahad ng tatlo ang kanilang kamay sa harap ko.

“Ako pala si Bonie, Bon nalang.” sambit nito para ako ay tumango. Napakamot din ako sa ulo. Nagulat kaya ako.

“Ako naman si Justin , Tintin nalang!” sambit naman ng matchong tama lang. Medyo gwapo ito sa paningin ko dahil sa ilong nitong matangos at singkit na mata lalo na kapag ngumiti at may katangkaran. Ganto na kasi ang mga tipo ng kababaihan at kabaklaan na kagaya ko. ’Di ko naman tinatanggi na isa akong bakla.

“Ako naman si Rodney. Rod nalang.”  habol nito nung pangit at nakakasawang mukha.

Teka? bakit ko ba sila kinikilatis eh? 

Yumuko ako at nagbigay galang sa kanila.

“Art po pala.” sambit ko.

Sabay sabay silang ngumiti.

“bakla kaba?” tanong nila sabay sabay para ako ay matawa.

“Opo.” sambit ko habang nakangiti.

“Astig , Ano naman ang kaso mo? binibini?” tanong ni tintin.

“Ano’ng binibini? nagpapatawa ka ba, Tintin.” Natatawang sagot ni Rod.

“Murder, Reclusion Perpetua, 40 years.”  sambit ko at pinakita ang apat na daliri. 

Ngumunot nuo sila.

“Napaka bigat ng kaso mo.” opinyon ni Bon.

“Ginawa mo iyon o Frame Up lang?” tanong naman ni Rod.

“wala, wala naman ako sinaktan .” sambit ko at lumuha.

“Kami din naman, ngunit hindi na kami nag asam ng kalayaan dahil katagal tagal na rin naman kami nandito. Itong si Tintin ay tatatlong taon na. Si Rod naman ay mag aapat na taon na at ako naman at halos limang taon na.” sambit ni Bon sa akin.

“Mahirap ba rito?” tanong ko.

“Hindi naman, kung marunong kang tumahimik at makisama, tyak! tatagal kana katulad namin. Tsaka kung ayaw mo naman sa gulo… unang-una pa lang hindi ka na didikit sa mga trouble makers eh.” sambit nito ni bon habang nakangiti at tumingin kay justin na parang may double meaning.

“Ano’ng ibig mong sabihin, Kuya Bon?” tanong ko rito para ito ay ngumiti.

“May mga malalaking tao tayong kasama rito.” pag-umpisa nito.

“Gaano kalaki? mas malaki pa ba sa inyo? mga malalaking bulas na kayo at siguro hindi na talaga ako aalis sa loob nito kung may mas malaki pa sa inyo.” pangatwiran ko.

Natawa naman si Bon, “At literal na malaking tao nga ang nasa-isip mo.”

“Ang ibig namin sabihin ay ang katayuan nito sa buhay mga big-time at sobrang yaman.” paglilinaw ni Tintin.

Tumingin naman ito sa mga kasama niya na dalawa at tumango ito.

“Pero bago pa namin ikwento… may dala ka bang personal na gamit?”,  tanong ni Bon.

“Wala, bukas pa lang dadalhin ng personal assistant ko.” sagot ko habang nakahawak sa noo na tila nahihiya.   

“Oh, mayaman ka pala? do you have your own company?” usisa ni Rod. “My parents owns it, but they died…”

“Parang I saw you something eh, you’re quite familiar…” taka sa sarili na sabi ni Rod, “Artista ka no?” agad naman siya tinapik ni Bon, “Gago, pre? siya ata yung laman ng Balita na halos every month… nakasubaybay nga ata yung ibang precint diyan…”

“Enough, you all are making him uncomfortable,” sabat ni Justin.  “Okay, may unan at kumot na riyan dahil binalita sa amin na baka magkaroon ng punuan, puwede ka naman makihiram muna ng damit.”  suggest ni Tintin. “We actually don’t mind, since you are part of this family.”

“Okay, thank you… Hindi ganito yung expectation ko if makulong Ako. It’s actually great to be with you all guys… sandali lang.” sagot ko at tsaka kinuha Ang damit na ini-handa ni Tintin.  “Nasa kanan yung palikuran,” habol pa nito.  

inumpisahan ang pag-aayos ng sarili ko, medyo ilang ako marahil nakatingin sila sa akin nung lumabas ako. Agad naman nila tinuro kung sayang parte ako ng kulungan, napatawa naman Ako dahil para itong low budget na room for rent na nakatiklop nang maayos ang unan at kumot katapat ng kama nito ang malinis na plastic cabinet. Dalawa iyon isa ay occupied na.

Pagkatapos kong mag-ayos ay umupo ako at tsaka biglang nagulat.

“Booo! WHAHAHAAH” sigaw nila kaya bigla ako ay nagulat, tumawa pa sila.

“Hindi kayo nakakatuwa.” sigaw ko dito.

“Umpisahan niyo na.” sabi ko agad na ikinanuot ng noo nilang apat.

“Hindi kami ganoon.” tanggi agad ni Bon.

“Huh? ano? iyung ikukwento niyo sa akin. Nakalimutan niyo agad? wala pa sa 20mins iyon bago niyo isinabi.” sagot ko na medyo nalilito sa kanila.

“Ahhhh…”  sabay-sabay nilang sabi habang patango-tango pa.

“ Where should we start? hmmm… may dalawang naghahari sa kulungan na ito. Ito ay Si Basilyo at Kris..“ umpisa ni Bon, “That rings a bell…”, singit ko.  “

Magkapatid sila na nakulong dahil sa illegal na droga, kapwa sila anak ng ating Presidente Duterte.“ sabi  ni Bon kaya kapwa ako namangha at kunwaring nagulat.

“Naghahari? patawa ba sila. Kulungan na nga ito at may pahari-hari pa sila. Gusto ba nila pumalit sa trono ni satanas, oh? baka sila talaga si Satanas.” natatawa kong saad.

“Ang alam ng mamamayan ay ang anak ni President Duterte ay si Lira Duterte at dalawa pang anak na kala nila ay Mayor ng sangguniang Duterte, ngunit sila’y pala’y mga drug pusher kaya’t galit na galit si Duterte sa Drugs, kasi ito ang sumira sa buhay nilang pamilya.” paunang sambit nito.

“Eh, bakit hindi niya nalang palayain ang dalawa niyang anak rito at itago.” Pagbibigay ko ng opinyon. “He’s a president after all,”

“Hindi kinukunsinti o tinotolerate ni Duterte ang kahit ano basta tungkol sa droga. Wala itong sinasanto o pinipili. Walang kinikilala o kaibigan kapag ika’y nalaman niya na gumagamit nito o nagbebenta. Simula’t sapul.” Pagpapaalam ni Tintin na nagpatango sa akin.

“Kapwa’t magaling ang magkapatid sa paglipas ng pagkukulong nila, sila’y kinulong ng panghabang buhay o puwede ring mag pyansa ngunit ang pyansa ay wala pa sa kalahati ng yamang Duterte at isa lamang ang makakalabas. Walang pinili si Presidente Duterte dahil alam niyang magaaway lalo ang dalawa niyang anak kung sakaling mamili siya. Kapwa niya mahal ang dalawang anak walang may matimbang o hindi. Parehas at balanse.” Pagputol nito sa pagpapaliwbah ni Bon, “

sabi na rin ng hukuman dahil silang magkapatid pala ang source at kapitan ng mga drugpusher sa natura nating bansa. Nakakalungkot lang na anak pala ni Duterte ang pinaka bigating Druglord sa ating bansa.“ sambit pa ni Bon.

“A-ano pa?” curious kong tanong.

“Ngunit, ang magkapatid ay nagkaroon ng alitan, at bumuo ng dalawang groupo na dati ay isa. Dati ang namumuno sa naturang groupo ang nakakabatang kapatid na si Kris dahil sa inggit at poot ay tinangka ni Basilyo na paslangin o patayin si Kris ngunit nalaman ito ni Kris kaya’t tinanggal sa posisyon si Basilyo bilang kanang kamay , at pinalit itong si….” putol nito sabay turo kay Justin na ngayo’y nakangisi na.

Tumaas ako ng kilay.

“Ang tanga naman nila sa part na, nakakulong na nga sila at nagkasala, ano pang dahilan ng pagkakakulong nila at pagbabayad sa salang nagawa nila sa batas kung gagawa pa rin sila rito ng pinagbabawal ng hukuman dito sa loob ng himpilan.” natatawa kong sabi.

“Alam mo kung bakit si Justin?” tanong pa nito ngunit di ko alam .

“Hindi ko alam.” sagot ko.

“Dahil isa ding Druglord yang si Justin at pinsan ng magkapatid.” sagot naman ni Rod.

Napalaki naman ako ng mata.

“Inunahan moko!” pag ayaw ni Bon.

Tawa naman ng tawa ang naturang si Justin.

Biglang isang kilabot sa akin iyon. Kasama ko sa kwarto ang kanang kamay ng isang kinakatakutan na tao sa loob ng himpilan.

ITUTULOY……

JAIL 2

JAIL BREAK

2

AKO SI DADA AT HINDI AKO ISA SA MGA MAGAGALING NA MANUNULAT SA LARANGAN NG WATTPAD. ISA LANG AKONG ORDINARYONG BAKLA AT WALA NANG IBA PA, INSPIRED LANG MAGSULAT ’YUN LANG NOTHING SPECIAL ABOUT ME. ANG AKING MGA LIKHA AY WALANG KATOTOHANAN AT ITO’Y ISANG KATHANG ISIP LAMANG. ANG MGA TAO, HAYOP, BAGAY, PANGYAYARI AT LUGAR NA NABABANGGIT SA KWENTO AY HINDI TOTOO AT KUNG MERON MAN ITO’Y HINDI SADYA AT NAGKATAON LAMAN

G

“Arts Point Of View”

“Bumuo rin ng sariling grupo si Basilyo na ngayon ay kinakalaban ang grupo ni Kris. Parehas silang may kapit sa mga kapulisan kaya’t malaya silang nananakit at nangaalipusta ng mga preso.” Sambit ni Bon na halata ang pangamba.

“Hindi naman ata tama at makatarungan iyon. Pare-parehas lang naman tayong nakakulong.” angal ko.

“Iyon nga ang ikinatatakot ko. Lagi silang nag-aaway sa mga bagay na maliit man lang.” sagot ni Tintin na halata sa mukha ang pangamba. “Halos lahat ng bagay ay pinapagtalunan nila, ngunit hindi man lang ito kayang pigilan ng sandahang pulis dahil may bilin ang presidente na hayaan na lamang dahil nakakulong naman daw sa loob ng himpilan.”

“Unfair sa katulad nating  mga normal na nakakulong. Kung tayo’y limitado sa mga bagay na nais nating gawin ay sana ganoon din sila.” umiiling-iling kong sagot. “May special treatment pa rin pala talaga… I thought we are here para bayaran ang kasalanan natin not just here to play their connections.”

Hinawakan ako sa balikat ni Rod “Maaring huwag ka muna lumabas ng selda na ito at maaring huwag ka makipag usap kahit kanino, maiinit ka ngayun sa mga preso dahil sa iyong kaso na naka broadcast sa buong bansa… telenovela sa gabi. At tsaka lahat ng bagong salta rito ay kinakasta at inaasawa.” sagot ni Rod.

“Kinakasta at inaasawa? nagpapatawa na talaga kayo. Malabo iyon dahil puro barako ang nandito at mga galit sa baklang kagaya ko.” natatawa ko pang sabi.

“Ayon na rin ang punto nila. Ang pananakit ng puson ay walang pinipili. Lalaki ka man o babae, kung ikaw ang natipuhan ng kaniyang alaga, malas ka.” natatawa niyang sabi ni Rod.

“Naalala ko pa noon? nung unang pasok ko rito? Pinuwetan ako at inihian sa mukha?” sambit ni Rod at halata sa kanyang salita na maaring maranasan ko rin ang naranasan niya.

“At ako naman ay binugbog, ayos lang naman sa akin pero pinaso ako ng sigarilyo sa betlog at ngayon ay peklat na.” Pagmamalaki naman ni Bon.

“Kayo ang malas, marahil naranasan niyo iyon. Siguradong mag-iingat ako dahil alam ko na ang mangyayari kung sakaling malabag ko ang mga warning ninyo.” patango-tango kong saad.

“Basta, Art. Mainit ka ngayon sa magkabilang panig, mag ingat ka.” sambit ni Justin na busy magbasa ng libro.  “Mas makakabuti na balaan na kita bago ka pa makatikim ng welcome paddle.”

“Welcome Paddle? kala ko sa palabas lang iyan.” naiintriga kong sagot.

“May iba’t ibang klase ng paddle sa loob ng himpilan.

“ paliwanag ni Bon.

“Huh? iba’t ibang klase? anong ibig mong sabihin?” naguguluhan kong tanong sa kanila.

Biglang sumabat si Bon, “Noong iisa pa lang ang gang dito ay nagbigay ng utos ang magkapatid na ang lahat ng ipapasok sa himpilan na ito ay dadaan muna sa kanila bago ito maging tahimik. Kumbaga, kung nais mo sumali sa gang nila ay sila na ang bahala kung anong uri ng paddle ang ibibigay sa iyo.” tumango naman ako habang pinapakinggan ang mga sinasabi ni Bon.

“Ang hindi lang maganda roon ay kung wala kang interes na sumali sa gang nila ay tiyak na pahihirapan ka. Guguluhin ka o minsan pa nga ay binubully nang kung sino-sino. Mabuti na lang at nandito si Justin na sumasalo palagi sa amin, sa atin. Kung kaya’t kahit papaano ay magaan ang pamumuhay natin…” 

“Nung naging dalawa na ang gang ay roon naging magulo ang lahat. Palagi nila pinag-aawayan ang mga bagong salta kung kanino ito kabilang. Kumbaga nagpaparamihan sila ng tao. Mas marami, mas maganda. Mga gago lang ano?” 

Napatawa naman si Justin mukhang nakikinig ito, “Basta ako bahala sa iyo, Art. Kung sakali man na sugudin ka rito ng kahit alin sa dalawang gang ako ang bahala sa iyo basta banggitin mo lang ang pangalan ko titigil yan sila kung walang pahintulo’t sa amin.” 

“Okay, sana lamang ay hindi mangyari ang mga bagay na naiisip ko. Ayokong masaktan manlang sa kahit na anong paraan. Pisikal na lang ang mayroon ako. Wasak na wasak na yung kalooban ko sa mga mangyayari tapos dadagdag pa yung pangamba na hindi ako safe rito.” sambit ko habang nakapikit at pilit sinisiksik sa utak na maintindihan ang lahat na puwede ako mapahamak. 

“Si Justin pa? salo ka niyan. Basta wag kang lalabas sa selda. Once na malaman naman ni Kris na salo ka ni Justin for sure hindi ka masasaktan. Trust me.” dagdag assurance ni Rod. 

“Salamat. Hindi tayo sigurado pero ngayon pa lang humihingi ako nang utang na loob sa inyo… lalo na sa iyo Justin kung sakali.”

Ngumiti lang si Justin at nagtaas ng kilay. 

---

Kinabukasan……

Dumilat ako dahil sa sinag ng araw na tumatama sa aking mukha at ako nalang ang mag-isa sa selda at may nakaiwan na sulat na nakadikit dito sa pader.

Dear Art,

Kung maaari ay huwag kang lumabas dahil sabi ko nga mainit ang mga mata ng magkabilang panig sayo.

May almusal na diyan sa lamesa, welcome sa selda.

Nagmamahal,

Tintin, Rod, Bon.

Napangiti naman ako na tila ba nakakita ako ng mahalahanin na mga tunay na kaibigan.

Ang suwerte ko sa kanila.

Pangiti-ngiti ako habang binabasa paulit-ulit ang nakasulat sa papel.

Ganito pala pakiramdam kapag pinoprotektahan ka at pinapahalagahan.

Napakasarap sa pakiramdam. Sobrang ginhawa.

Hindi ko namalayan na naglalakad na pala ako sa hallway ng naturang selda kaya nakatingin pala silang lahat sa akin ay mula ulo hanggang paa.

May nag sisipulan na tila nakakita ng artista yung iba pa ay nagbubulungan. Napatawa ako nang maalala na tila telanovela nga pala ang kaso ko sa buong bansa at sigurado ako na lahat sila kilala ako. Damn. 

May mga nagbubulungan at nagtatawanan bigla na parang predicted na agad nila ang mangyayari sa akin.

Napapikit ako, “Huwag naman sana… Huwag naman sana…” bulong ko sa sarili ko.

Agad ako tumakbo patungo at pabalik sa aming selda at doon ay nabangga ako ng hindi ko kilalang mga lalaki na mas malaki sa akin. 

“Arayy!!!” daing ko sa sobrang tigas na nakabangga ko. Napahawak naman ako sa noo at balikat na unang tumama. 

Tila naman parang walang naramdaman na pwersa ang naramdaman nang nakabangga ko at bigla pa ako nito itinulak nang hindi kalakasan. Agad ako natumba at nawalan ng balanse. Nauna ang likod ko kaya napa-aray ulit ako.

“Arepkupp!! p-putangina.” pag-daing ko ulit.

At nadulas.

Bumagsak ako sa lapag at tawanan ang namayani sa buong hallway.

“Ikaw ba si Art? ang bagong Salta rito?” Tanong ng lalaking maraming tattoo at may panyo sa noo. “Tama nga at mukha kang anghel. Nung nakita ko mukha mo sa TV para kang babae.”

“Ano namang paki mo?” pagsusungit ko habang inaayos ang sarili sa pagkakabagsak.

Napakabadboy niya tignan.

“Edi ikaw nga?” parang hindi makapaniwalang tanong niya sa akin.

Tumayo ako.

“Ako nga. Anong kailangan niyo sa akin? “ tanong ko.

“Wala naman, pero ang ganda mo nga, ika nga nung isang pulis na humahanga sa kagandahan mo.” saad nito at tsaka hinawakan ang mukha ko.

Nagsipulan naman ang nasa paligid na tila nakekesohan sa sinabi ng lalaki.

Tinapik ko iyon, “Huwag mo ako hawakan! Kadiri ka!”

“Boss, mukhang maarte.” bulong ng isang nasa likod niya at narinig ko naman.

“Ang bobo mo naman doon sa part na bumulong ka pero rinig na rinig namin ang sinabi mo? anong maarte? Tsaka bakit ba kayo nakaharang dadaan ako.” mataray kong tanong sa kaniya at tsaka nagpumilit na lumagpas sa kanila.

“Padaanin niyo nga ako.” pilit ko na pagdaan sa kanilang gilid ngunit hinaharangan nila ito gamit ng kanilang bilugang braso na parang nililok sa tamang hubog.

“Ang akala ko ay wala na makakatalo kay Madam Viera. Tignan mo ang isang to?” tanong at sambit ng isang lalaking matangkad. 

“Bakit mo ako ikinukumpara sa iba? Please let me go. Baka hanapin na nila ako. Tsaka hindi pa ako nakakapag-almusal. Nagugutom na ako eh.” angal ko sa kanila at pilit na dumadaan sa gilid nila.

“Hindi pa kami tapos binibini.” pigil ng boss kuno nila.

“eh? bakit naman? wala naman kayong makukuha sa akin.” usal ko sa kanila at tsaka hinarap ang boss, “Sino ba kayo at bakit ninyo hinaharangan ang daan ko!” sigaw ko at marahang iuurong sila para makapasok sa loob ng selda.

“Hindi mo ba kami kilala? Hindi ba kami nabanggit ng mga lalaking maswerteng nakasama ka?” nakangisi nitong tanong na nagpatayo sa balahibo ko.

“Kilabutan ka nga sa sinasabi mo. Wala akong interes sa mga lalaking katulad mo.” depensa ko.

“Sakto nagugutom ka, baka kapag nakita at natikman mo ito baka ang sinasabi mong walang interes baka paginteresan mo nang todo.” natatawa niyang saad sa akin.

“Teka? ang bastos mo ah?” angal ko sa sinabi niya at tsaka siya tinulak.

“Maganda kang bata, sumunod kasakin kung hinde ay malilintikan ka? ’di mo ba ako kilala?” tanong nito saken habang nakasunod ako sa kanya ang mahalaga ay di ako nasasaktan.

“Hindi kita kilala.” Sambit ko. “Tsaka huwag mo ako bastusin dahil pare-parehas lang tayong nakakulong dito!”

Ngumisi ito at hinipo ang aking kamay, hinalikan niya ito na para bang isa akong Prinsesa. Kinuha ko agad iyon.

“Ako si Basilyo. Aking Prinsesa.” pagpapakilala nito , bahagyang nahila ko ang kamay ko sa gulat.

“Okay ka na? please let me go.” sambit ko sa takot.

“Aba? medyo pahirapan pala ang isang tulad nito.” natatawa nitong sabi na tila medyo napipikon na sa pagiging masingit at maarte ko.

At tila napahinto ako nang maalala ang ngalan nung lalaki, “B-basilyo?”

“Oo,” sagot nito na tila natutuwa na binanggit ko ang ngalan niya.

Nakatatak sa utak ko ang pangalan niya at hindi ko makalimutan.

Agad ako nanakbo ngunit sadyang mabilis at matikas silang gumalaw kung kaya’t nahawakan agad nila ako sa kamay. Makabilang kamay.

at agad naman nakaharang ang kanyang mga alagad.

“Pumasok ka!” pagsigaw nito at agad ako hinila papasok. “Sabing pumasok ka! huwag kang sutil!”

“Bitawan ninyo ako! Mga walang hiya! Isusumbong ko kayo kay Justin!”  galit na sigaw ko at nagpumiglas sa hawak niya.

“Putangina! BWAHAHAHAHAHA” hagalpak ang tawa ni Basilyo. “Sa tingin mo kaya ko protektahan ng gang nila Kris?”

“Oo kapag nalaman nila itong gagawin niyo sa akin masisigurado ako na hindi ito papalampasin ng kapatid mo!” sigaw ko rito. 

“Bakit? BWAHAHAHAHA Delusional ka! Maganda ka kung tutuusin at kung pagmamasdan ay para kang binibini, ’di tulad ng babae ng kabilang groupo, mukhang ulupong.” sambit nito sabay sampal sa akin para ako ay madapa at kumapit sa kama. “Sumunod ka lang sa akin kung ayaw mo masaktan ng lubos! May bakla na roon sa gang ni Kris. Ikaw, para ka sa amin.”

“Mahaba ang iyong bohok na hanggang baba nang teinga? mabango at hinde amoy pawis. Masarap ka sa maikling na salita.” sabi nito saken at agad na dinilaan ang aking leeg.

Natulak ko ito.

“Bastos ka!” sigaw ko dito tsaka ko siya hinagisan ng mga kung anong madampot ko.

Ngumiti ito .

At tsaka nasasalo ang nga bawat bato ko. Marahil malakas ang kanyang resistensya .

“Gusto ko ang iyong tapang kahit ikaw ay nasa panganib, Binibini.” sambit nito sabay haplos ng aking mukha at inayos ang aking buhok.

“Wag mo akong hawakan! bastos ka!” Sigaw ko . “Bastos!”

“Ngunit nakakainis din naman ito.” sambit nito sabay bitaw ng isang suntok sa aking tyan at sampal sa aking mukha dahilan para ako ay manghina at tumumba.

Pinisil niya ang aking hita na lalong nagpabigat ng aking damdamin na hindi ko alam kung bakit ako nanghihina.

“Arrghhh!” pag angal ko .

Maya maya ay naghubad na ito ng pangitaas na damit at sinunod ang kanyang pangibabang kasuotan at bumungad saken ang kanyang sandata na mahaba at matigas na hanggang pusod.

Lumuha na rin ang ulo nito ng paunang katas.

Ngumisi ito at tsaka niya sinira ang damit ko tinignan niya ang aking pustura at tsaka inangkin.

Ngumiti pa ito tsaka may isang salitang binanggit.

“Masarap…” sambit niya ng ipasok niya ang kanyang manong.

AT DUN NIYA NA NGA AKO NAHAGKAN.

---

Mabilis ang pangyayari hanggang sa natagpuan ko nalang ang sarili kong naliligo sa isang shower room.

Umiiyak ako.

At tsaka nagsasabon na kahit papaano mabura ang kahayupan ng basilyo sa aking katawan.

“P-putangina.. P-putangina” paulit-ulit na pagmumura ko.

“Ang dumi-dumi ko na…” pagiinarte ko kahit alam kong lalaki rin naman ako at walang nawala sa akin.

Habang nasa ganong paglilinis ako ng katawan ng biglang sumulpot ang hubad na katawan sa aking tabi.

Nagulat ako ngunit ’di ko nalang din pinansin.

Umiyak lang ako nang umiyak.

At tsaka ko tinignan ang mukha niyang naliligo .

Nakapikit ito at ninanamnam ang ragasa ng tubig sa katawan.

tumingin siya sa akin at ngumiti.

tumingin lang ako sa kanyang mga mata.

Para bang hinihigop niya ang aking kaloob looban.

Kasabay nito ang kanyang pag ngiti.

At sinambit ang salitang.

“Art.” iyon ang binitawan niya , marahil ay putok na nga ang aking ngalan..

“Sino ka?” tanong ko sa kanyang kahubadan. “Huwag kang lalapit o magtatangkang hawakan ako!”

“Tama na! sapat na sa akin iyung naranasan ko sa kamay ng putanginang basilyo iyon! huwag mo na dagdagan pa.” naluluha kong saad sa kaniya at inilalayo agad ang sarili sa taong ito.

“Ako ay isang kakampi. Kris ang ngalan sa akin “ sambit niya sabay ngiti.

Napahinto ako, “H-hindi kita kilala.”

“Hindi na kita kilala.” dugtong ko pa.

“Kinalimutan mo na ba talaga ako?” natatawa nitong tanong.

Doon ako nagulat kaya agad agad akong tumakbo papunta sa cubicle at nag bihis.

Baka isa din siya ng gumamit at bumaboy sakin.

maya maya. May kumatok.

Pinunasan ko ang luha ko.

“Hinde mo pa ba kakausapin ang iyong kaibigang si Kris?” tanong nito sa akin.

hinde ako umimik at binuksan ko ito laking gulat ko ng makita siyang nakahubad at naka ngisi.

“Marahil, ika’y nagulat ngunit ang aking katawan ay nais ang iyong kaloob-looban,” sambit nito sabay kagat sa sariling labi.

“Huwag po… maawa na kayo… sobrang pagod na pagod na ako…” halos wala nang lumabas sa mata kong luha, said na said na ang luha ko.

“Ako ang iyong panginoon!” sagot nito sa sakanyang tanong kayang napaatras ako.

“H-huwag mokong galawin!” sambit ko dito at tsaka naglakad patalikod hanggang sa mabungo ko ang toilet. “M-maawa ka!”

Tumitig lang ito sa akin.

at naglakad palapit.

Palapit nang palapit.

Nakorner niya ako at nakasandal na ako sa pader at siya naman at nakapatong ang kanang kamay niya sa pader para makita ko ang buhok niya sa kili-kili.

tumutulo na ang tubig galing kanyang basang buhok sa pagkakabasa.

“Hindi kita gagalawin , Papasarapin lang naman kita.” sambit niya sabay halik sa aking labi.

Mainit.

Nakakakiliti ang mga halik na iyon. Napahalinghing ako.

Bumalik ang ulirat ko ng kagatin niya ang ibabang labi ko, “H-huwag…” saad ko at mabilis siyang tinulak.

Nagulat ako at agad niya naman hinawakan ang kamay ko.

“Please maawa ka…” Lumuluha kong saad.

“Ang iba sa preso ay Gustong gusto mahawakan ang aking katawan, samantala ikaw sayong sayo na, umaarti kapa!” galit na tugon nito. “Napaka-arti mo!”

“Puwes huwag mo ako itulad sa kanila. Hindi ako katulad ng mga taong patay na patay sa pananakit ng puson!” galit na sigaw ko. “Hindi ako ganoong tao.”

Nanlisik ang dalawang mata nito, “Ni hindi ka ba nagandahan sa pustura ko, ha!”

“At bakit ko magugustuhan ang katulad mong demonyo! Walang hiya! Buhay ka pa ngunit ang kaluluwa mo’y sigurado akong sinusunog na sa impyerno!” sambit ko habang nag pupumiglas sa mga hawak niya.

“Kung ganoon ay isasama kita sa impyerno!” Bulyaw nito at hinawakan ng mahigpit ang kamay ko.

Pilit niya pinapahawak ang kanyang ari saken. “Hawakan mo! tutal diyan naman kayo mahilig, ’di ba? sa burat!”

Pinipilit niya na laruin laruin ko ito.

Umiling-iling ako, “A-ayoko!”

Ngunit bigo siya kahit ilang bangga niya na sa kanyang ari ay hindi parin siya nag wagi na hawakan ko ang kanyang kahabaan.

Isang suntok na malakas ang tumama saking mukha para hawakan kona ang kanyang ari at nagtaas baba.

“Ayan ganyan nga! aking kaibigan!” sigaw na sambit niya na para bang nag dedeliryo sa sarap.

DI LANG DOON NATAPOS DAHIL PINASOK NIYA DIN AKO AT TULAD NGA NI BASILYO SI KRIS AY HALOS MABALIW DIN SA MAKIPOT NA DAAN SA AKING BUTAS.

“masikip! makipot! mainit! para ba akong hinihigop! uhhh uhhh ahhh uhmmm uhppp uhhh~” Tila ba naging ritmo na ang kanyang ungol.

At tila nadadala ako sa kaniyang pagroromansa.

ITUTULOY….

JAIL 3

JAIL

BREAK 3

AKO SI DADA AT HINDI AKO ISA SA MGA MAGAGALING NA MANUNULAT SA LARANGAN NG WATTPAD. ISA LANG AKONG ORDINARYONG BAKLA AT WALA NANG IBA PA, INSPIRED LANG MAGSULAT ’YUN LANG NOTHING SPECIAL ABOUT ME. ANG AKING MGA LIKHA AY WALANG KATOTOHANAN AT ITO’Y ISANG KATHANG ISIP LAMANG. ANG MGA TAO, HAYOP, BAGAY, PANGYAYARI AT LUGAR NA NABABANGGIT SA KWENTO AY HINDI TOTOO AT KUNG MERON MAN ITO’Y HINDI SADYA AT NAGKATAON LAMAN

G

Wala akong laban.

Mas matagal na siya dito.

“Ano ang gagawin ko?”

tanong ko sa kaibigan .

“T-tulungan mo naman ako.”

Huminga ako ng sorbrang lalim

.

Umiling siya,

“Hintayin mo nalang ang dapat. Pabayaan mo na iyon kay tadhana.”

“

Hintayin ang pagkatalo? randam na randam ko na.“

pag amin ko sa kanila .

“Para matapos na, ibigay mo nalang sa kanyang yung kailangan niya para tapos.”

Kumento niya.

“Ayoko hindi ko makakaya!”

angal ko.

“May tiwala ako sa iyo. Makakaya mo iyon!”

sambit niya at mabilis na inilihis ang kamay para akapin ako.

“Art’s P

oint Of View

“

Natapos ang mga kababuyan nila sa aking dalawa nakakainis lang na wala akong kalaban laban.

Ni-hindi ko naprotektahan ang sarili ko. Wala akong kalaban-laban sa kanila.

Ni hindi ko manlang naipagtanggol ang aking sarili laban sa kanila sa kahit anong paraan.

Binaboy nila nang husto ang aking katawan at pinagrausan ng kanilang tawag laman. Tama ba iyon?

Wala akong nagawa para sa sarili ko. Ganoon ako kawalang laban.

Pagkarating ko nga sa selda nang hapon, wala naman akong galos o gasgas sa gatawan, kinayanan naman iyon ng katawan ko, ngunit para bang may malaking kawalan sa sarili ko.

Medyo ika-ika lang ako maglakad marahil dahil doon sa dalawang putanginang gagong iyon.

Kinamumuhian ko sila nang sobra.

“Oh? ’di ba sabi ko sa iyo?” Pang iinsulto ni Justin. “Binalaan na kita na huwag kang lalabas pero sadyang makulit ka iyan tuloy ang napala mo sa kamay ng mga tauhan ng magkabilang grupo.”

“Kakapasok ko pa lang ’di ba?” inis na saad ko sa kanila.

Napa-upo ako sa double-deck na kama.

Bumuntong hininga ako.

Maya-maya pa at nagsilapitan sila sa akin. Tinignan nila ang braso ko, tuhod, noo, batok o kahit ano pang parti ng katawan ko.

“Ano ba iyon?” iritable kong tanong sa kanila.

“Anong ginawa sa iyo ng tauhan nila? parang hindi ka naman napano, wala ka naman galos.” tanong agad ni Justin.

Tumingala ako at pinakita ang mga pulang marka sa leeg ko. Marami iyon. “Ito.”

Umiling ako, “Tsaka hindi ang tauhan nila ang gumawa sa akin nito.”

“Eh, sino naman? wala kaming nakikitang iba kundi iyon lamang. Karamihan dito ay mga takot at duwag.” Takang sagot ni Rod.

“Walanghiya sila.” sambit ko sabay upo.

Dun nalang tumulo ang luha ko.

“Paano ka namin maiintindihan? ni hindi mo sinasabi kung sino-sino iyang gumawa sa iyo.” Angal ni Bon sa akin.

Tinignan ko silang tatlo, “Si Basilyo at Kris. Mga walang hiya sila. Mga utak aso at sobrang libog. Maraming preso dito bakit hindi iyon ang wasakin nila!” huminga ako ng malalim at pinagpatuloy ang sinasabi, “Kinuhanan na nila ako ng reputasyon. Irereklamo ko sila.”

“Irereklamo ko sila.” pag uulit ko na sabi ko sa kanila.

Nang bigla silang tumawa nang malakas.

“B-bakit kayo natawa? walang nakakatawa sa nangyari sa akin.” naiinis kong sabi sa kanila.

“May malaki ka bang pera?” tanong ni Rob.

“Wala pero mali kasi yung ginagawa nila.” Sagot ko sa kanila. “Malaking kaso iyon.”

“Nako, pag ginawa mo ’yan , malaki ang grupo na iyong binabangga.” sambit ni Bon. “Tsaka wala ring sense dahil forever na sila dito sa kulungan. Nonsense lang ang pagrereklamo mo.”

“Kumbaga nagdagdag ka lang ng kulubot sa pangalan nilang puros kulubot na sa sobrang daming kasong nakapatong.” sabat naman ni justine.

“Kung ako sa iyo manahimik ka nalang, mas safe ka kung shut up kalang.” sambit naman ni Rod habang si Justin e nakatingin lang sa akin.

“Pero hindi talaga tama ang ginawa nila sa akin!” angal ko sa kanila.

“Pero mas lalala ang gulo kung magpupumilit ka. Oo matapang ka na kasi nakayanan mo ang bagay na iyon pero hindi iyon sapat para banggain mo ang mga taong ganoon kataas.” tutol sa akin ni Rod.

“Kataas? mataas ba talaga sila para mang-alipusta nang kung sino-sinong matipuhan nila rito sa loob ng selda? hindi iyon tama! hindi makatwiran!” reklamo ko sa kanilang tatlo.

“Wala tayong magagawa, ganoon talaga sila kalakas at makapangyarihan sa loob ng selda,” tamemeng sagot ni Rod sa akin.

Yumuko ako at pinunasan ang luha, “Ayokong makaramdam ng ganito pero liit na liit na ako sa sarili ko. Ni wala akong nagawa, hindi ko napagtanggol ang sarili dahil kinain ako ng takot sa kanilang dalawa.”

pinunasan ko ang luha ko, “Sobrang duwag ko. Napaka-duwag ko.”

Niyakap ako ni Rod, “Hindi naman ibig sabihin na tumututol kami sa iyo ay wala kaming paki. Nalulungkot din kami dahil wala din kaming magagawa kundi tanggapin ang lahat.”

Tumango si Justin, “We’re just concern. Masuwerte ka nga at nakakalakad ka pa. Hindi katulad ng iba na natuluyan malumpo o mabulag minsan ay mamatay sa hirap.”

Dahil sa sinabi ni Justin ay lumuha ulit ako, “Sinasabi mo ba na maswerte ako dahil sa Basilyo at Kris ang nakakuha ng reputasyon ko?”

“Hindi, ang ibig kong sabihin ay maswerte ka pa dahil nabubuhay ka pa ng maayos kaysa sa iba.” pagpapaliwanag ni Justine.

“Ni walang tao ang gustong gawing parausan ng isang lalaking nangangailangan. Ang bababoy nila! Tangina!” galit na sigaw ko.

Doon nalang ako umiyak nang todo-todo.

“Bakla ka diba? si Basilyo at Kris na iyon? ano pabang iniiyak mo jan?” tanong ni Justin habang tumayo sa harap ko at nakatingin lang sa akin, agad naman ito umupo sa tabi ko. “Walang mawawala sa iyo, at all.”

“Ang mga bakla dito sa

St. John Paul

e iniingatan at hindi pinapabayaan, marami na nga ang baklang naging maton dito sa laging pinuwetan, suwerte ka lang dahil mukha kang respetado na bakla.“ sambit naman ulit ni Justin.

“Parang pakiramdam koba? malaki yung nawala sa akin, kaya ako nagkakaganito, para bang ninakawan nila ako ng malaking halaga sa sarili.” sambit ko sa kanila.

Pinunasan ko naman ang luha kong kanina pa bagsak nang bagsak.

“Hindi ka dapat maging mahina, tatagan mo ang loob mo, bukod sa sikmura mo e yang damdamin mo.” Sabi nito sabay turo sa dibdib ko ni Justine. “Alam namin na matibay na matibay ka.”

“Marami dito sa preso nakakaranas ng pananakit ng kapwa preso ngunit mas masakit pa riyan kung sa pulis. hindi lang katawan mo ang bugbog pati ang damdamin nila, baka dila at butas ng puwet mo lang ang walang gasgas. Tandaan mo, Art. Dito kana hanggang mamatay kaya walang dahilan para ikaw ay makalaya? natatandaan mo?” sambit nito habang nakangiti ni Rod.

“Kumbaga sa labas ng seldang ito ay parang ganoon din dito. Nagtatrabaho upang magkaroon ng pera sa bulsa, bumibili ng mga kailangan, nagbago lang naman ang mundo na nilalakaran mo, may hangganan na pader at kulungan.” dugtong ni Justine.

“Hindi ba lagi sinasabi ng magulang mo? matuto kang tumayo sa sarili mong mga paa, ’di lahat ng pagkakataon e nandiyan ’yang mga magulang mo. Eh? ngayung wala na?” sagot naman ni Bon para umiyak ako. “Kailangan matuto kang tumayo sa sarili mong mga paa,”

Umiiling-iling ako, “Sobra na kasi eh, sobra na. Sobrang sakit na.”

“Bayaan mo, art. Nandito naman kaming tropa sa iyo. Mahalaga kana sa amin dahil ka selda ka namin.” sambit ni Justine na tila ba lalo pakong pinaiyak.

“Sobrang hirap,” reklamo ko sa kanila.

Umiyak ako nang umiyak hanggang sa isara na ang selda at makatulog nalang ako sa bigat ng aking talukap.

“Wala tayong magagawa, maski ako ay walang magawa. Tanggapin na lang natin dahil ito’y nangyari na. Kung mas maganda siguro na mag-ingat na lang sa susunod. Atleast may natutunan ka, ’di ba?” saad ni Justin habang nakatingin sa amin.

“Tama ka doon, Justin. Sa mga bagay na nararanasan natin may kalakip itong pangangaral. Hindi para sa masaktan ka lang , madurog o mawalan.” sagot naman ni Rod.

Napa-iyak na lang ako nang tuluyan dahil sa kanilang mga sinasabi. Nagtaklob ako nang kumot at namaluktot.

Iiyak na lamang ako dahil ito sa tingin ko ang pinaka-mabisang paraan upang mahilom ang kawalangyaang ginawa sa akin ng dalawang iyon.

---

“Masaya ako na makasama kita.”

sambit ko sa kanya habang nakangiti at nakayakap sa matipuno niyang katawan.

“Ako rin naman, nagkaroon ng patutunguhan ang aking buhay dito sa kulungan dahil sa iyo, Art. Hindi ko alam na mararanasan ko pala ang ganitong ginhawa at saya sa loob ng kulungan. Ang akala ko puro lungkot lang, Salamat.”

Sagot niya naman sabay hinalikan ang aking noo.

“Mahal na mahal kita.”

saad ko sa kaniya at niyakap siya ng mahigpit.

“Parang nananaginip ako. Totoo ba ang lahat na ito? Mahal na mahal din kita.”

Malambing ang tono ng kaniyang pananalita.

Ti

la ba binaba ng langit sa akin itong lalaking ito at napakasaya ng aking buhay sa loob ng himpilan wari’y parang walang dadaang delubyo saming dalawa kinabukasan.

“Masaya talaga ako nang sobra sobra marahil bumalik ka na sa akin.”

---

Maaga akong nagising dahil maaga akong nakatulog, maganda ito sa akin hindi katulad dati na dis-oras ako nakakatulog at maaga nagigising.

Naalimpungatan na kasi ako ukol doon sa panahinip ko.

Matagal tagal nadin pala akong nandito sa loob ng kulungan mag i-isang linggo na nung nangyari ang isang kababuyan na ’yun.

Nasikmura ko na din ang mga pagkaing ilang init na ang ginawa at mapapanis na. Patatagan talaga nang sikmura dito.

Hindi naman ganoon parati ang kinakain namin dahil may trabaho naman sila at nakakabili kami ng mga masasarap na pagkain. Double nga lang ang presyo.

Kung hindi mo kaya ay magugutom ka rin.

Tinulungan din ako nila Rod, Bon at Tintin sa mga ginagawa nila minsan na mga handcrafts.

May parol at may mga dipokpok na mga bakla i mean na kahoy tas i uukit ang nga artista at celebrity, may mga bracelet naman at mga kwintas na gawa sa mga beads, tas may wallet din na gawa sa balat ng kape, nakakamangha lang na dito pala karamihan galing ang mga binebenta sa labas ng preso.

Ngayun ay ginagawa ko ay bracelet, naging gamay ko na kasi ang pag gawa nito. Plus magaling ako sa blending colors.

“Ang ganda naman ng mga gawa mo Art!”

“Napaka-tingkad. Napaka-saeap sa mata tingnan,” sambit ng mga ka-preso ko sa tuwing nakikita nila sa bungad ng selda namin ang aking mga likhang palamuti sa kamay.

Hindi din naman ako palalabas ng selda namin, kapag pinatawag lang, naliligo at dumudumi kasama ko rin doon si Rod, Bon at Tintin sa tuwing lalabas ako ngayon ay wala sila dahil sila ay gumagawa sila sa construction site sa likod na gagawing kulungan ng mga preso, sila lang ang naging kaibigan ko sa loob wala nang iba, binalaan din kasi nila ako na huwag basta basta magtitiwala kahit sino rito.

Nasa ganung pag gagawa ako ng lumapit sa akin ang mga kalalakihan.

Nasa tapat lang din naman ako nang selda kaya hindi ko na lang din pinansin.

“Hoy! bata!” pag tawag sa akin ng lalaking may tattoo.

Hindi ko ito pinansin at pinagpatuloy lang ang ginagawa ko.

“Bingi ka ba?” tanong ulit nito.

Tumingin lang ako at pinagpatuloy ulit ang ginagawa.

“Aba’t tumitigas na ata itong batang ito.” sambit ng isang lalaki.

Aambahan ako nito ng suntok sa mukha.

Bigla akong tumayo

“Anong kailangan ninyo sa akin?” direktang tanong ko. “Nananahimik na ako, ha? Wala akong balak istorbohon kayo sa anumang bagay. Pero kayo itong mga utak talangga na parang inaano ko kayo?”

“Amin na ang mga benta mo kundi bubugbugin ka namin. “ sambit nito sa akin. “Kung hindi ka pa sa amin susunod ay, masasaktan ka lang. Akin na at tumahimik ka na.”

Aktong papasok na ako sa loob ng selda upang umiwas sa kanila ngunit humarap sila sa pintuan non.

Napa-iling ako at pumikit.

Huminga ng malalim at isang iglap ay nagbigay ng nakakalokong tingin.

“A-ano ba ang mapapala ninyo sa ginagawa niyo ha? wala naman ’di ba?” tanong ko sa kanila.

“Hindi namin kailangan ang opinion mo bakla. May magagalit kung sakaling hindi ka sumunod sa kaniyang kagustuhan.” direktang sagot nito.

“At sino naman ang magagalit kung gayon ay hindi ko ibibigay ito? walang espesyal sa akin.” natatawa kong sagot. “Ito bang pera na kakapiranggot na kinita ko rito sa pinaghihirapan ko?”

“Aba’t napaka-kulit nga talaga nito.” natatawang saad ng isang lalaki at inambahan ako ng suntok.

“Edi bugbugin niyo na ako? ’di ba? riyan naman kayo magaling? manakot at manuthot ng mga preso? bugbugin niyo na ako!” sambit ko sa kanila.

“Bugbugin niyo na ako?”

“ano pang hinihintay niyo?”

“Ano?!?!” paghahamon ko sa kanila.

Sabay nito ang pagsuntok at tadjak ng mga lalaki sa akin.

“Napaka-ingay mo bakla!” sigaw ng isa.

May humampas din na matigas na bagay saking likod para ako ay nakadapa , at tsaka hinila ang buhok at tsaka kinuha ang wallet ko.

“Mga walang hiya kayo!” sambit ko sa kanila. “Akin na iyan! at hindi ko tinatae ang pera! pinag-ipunan ko rin iyan!”

“Eh? kung binigay mo nalang? edi sana wala kang latay ngayun?” tanong niya sabay sipa sa akin ngunit sa pagsipa niya dun naman siya natumba.

“Arekup!” pag-aray nito sa pagkakasubsob sa semento. Nagdurugo ang bunganga nito.

“Mga gago kayo ah? anong karapatan ninyo at manguha ng mga bagay na hindi sa inyo?” sigaw nito.

Tumingin ako sa kanya kasabay nito ang pagdilim ng paningin ko.

“Kris.” huling lumabas sa bunganga ko.

Tinignan lang ako nito at tsaka bumigat ang mga talukap ng dalawa kong mata.

---

Pagkagising ko bumungad sa akin ang ’di pamilyar na lugar.

Isang selda parin ngunit may tunog ng TV at may boses na natawa.

Malakas iyon at dahil ata sa tawa na iyon ay nagising ako.

“HAHAHAHAHA TANGA !” Sigaw nito at halakhak.

Tawa niya lang ang namamayani sa buong selda.

Pagdilat ko ay nagulat ako, nakahiga ako sa braso niya at nakayakap habang siya ay nanonood ng TV.

Agad ako nag kunot nuo .

“Kris!” sigaw ko kaya pati siya ay nagulat.

Tumingin lang ito sa akin at tsaka ngumiti.

Tinaasan ko ito ng kilay at tsaka tumayo.

Tinignan ko lang ito.

“Kumain kana.” Utos nito sa akin.

“Hindi ako nagugutom.” tugon ko dito sa kanya.

Agad naman ako tumayo at akmang bubuksan ang selda niya ng di ko ito mabuksan at tumingin ako sa orasan. It’s Already 10:00 .

“Gabi na at sarado na ang selda. Hindi kana makakalabas.” Sambit nito.

“K-kailangan ko makauwi marahil ay hinahanap na din ako ng mga kaselda ko.” sagot ko at inalog-alog ito.

Nakatutok lang ito sa kaniyang pinapanood.

Napagod naman ako agad.

Nakahubad ito ng pang-itaas na damit. Kitang kita ko ngayon kung gaano siya kamatcho.

Agad naman ako naupo sa isang upuan.

“Mabubusog ka ba sa pagtitig sa akin? baka maubos ako.” iritableng sabi niya sa akin.

“Ha? a-ano? huh?” tameme kong sagot sa kaniya.

Umiwas naman ako nang tingin.

“K-kumain kana.” utos nito sa akin.

“Hindi nga ako nagugutom,” ulit ko dito.

Ngunit nagulat ako ng tumaas ang boses nito.

“KAPAG SINABI KONG KUMAIN KA? KUMAIN KA!!!! HUWAG KANG MAARTE!?!” inis na sambit nito sabay titig sa akin na parang papatay. “Naiintindihan mo ba?”

Nanlambot ang tuhod ko sa takot.

Agad ako umupo sa harap ng lamesa.

Nanginginig pa ang aking mga kamay habang nakuha ng plato at kutsara.

“Kumain kana, bago pa maginit ang ulo ko sa pagmumukha mo.” Irap nito sakin. “Makatitig sa katawan ko…”

Agad naman nito nilipat ang naturang channel.

“Bakit ka may TV?” tanong ko sa kanya.

Kasi naman, may flatscreen siyang TV sa itaas ng selda niya e bawal naman iyon dito sa loob.

“Wag mona isipin yun ang mahalaga, kumain kana dahil alam kong ’di kapa nag gagabihan. Kain na, pinabili kopa iyan sa labas,” Sambit nito na nakangiti. “Baka ibang kain ang gusto mo.”

“Ha?”

“Wala, kumain kana diyan. Bawiin ko iyan. Sayang at masarap. Minsan ka lang makakain niyan dito.”
saad nito sa akin.

Agad ko naman nilunok ang Pride ko at tsaka nagsandok ng pagkain.

Agad ako kumain sa tindi ng gutom. Grabe ikaw pa naman hindi kumain ng kalahating araw at sobrang pagod kapa.

ITUTULOY……..

JAIL 4

JAIL

4

AKO SI DADA AT HINDI AKO ISA SA MGA MAGAGALING NA MANUNULAT SA LARANGAN NG WATTPAD. ISA LANG AKONG ORDINARYONG BAKLA AT WALA NANG IBA PA, INSPIRED LANG MAGSULAT ’YUN LANG NOTHING SPECIAL ABOUT ME. ANG AKING MGA LIKHA AY WALANG KATOTOHANAN AT ITO’Y ISANG KATHANG ISIP LAMANG. ANG MGA TAO, HAYOP,  BAGAY, PANGYAYARI AT LUGAR NA NABABANGGIT SA KWENTONG AY HINDI TOTOO AT KUNG MERON MAN ITO’Y HINDI SADYA AT NAGKATAON LAMAN

G

“Umilag ka!”

Sigaw ko nang muntikan na siya matamaan ng isang pamalo na inihampas sa kanya ng kabilang groupo.

Mabilis naman siya naka-ilag at salamat diyos dahil unti lamang ang galos na natamo niya.

“Salamat.”

pasasalamat niya sa akin.

“T-tumakbo ka na! Bilisan mo!”

Patuloy lang siya sa pakikipag-basag ulo sa mga kapwa namin istudyante.

Tumango-tango ako,

“Walang anuman.”

sambit ko sabay ngiti.

Wala pang ilang segundo ay nakipagbuno rin ako.

“A-ang sinabi ko ay, tumakbo ka na! napaka-kulit mo talaga! takbo!”

  inis na sigaw ako at pilit na pinaaalis.

“Ayoko…”

angal ko at nasa likod niya at hinahampas hampas ng pamalo ang mga sumusugod sa kaniya kaya madali lang na napapatumba ang mga dumadali sa kaniya.

“Oh? ’di ba”

“ Art’s POV ”

Kinabukasan…….

Maaga akong nagising dahil sa kalam nang aking tiyan.

Iminulat ko ang aking mga mata at nag unat.

Bukas na ang selda at tulog parin si Kris.

Marahil napagod ito.

I mean wala na itong lock.

Nakahiga lamang ito at ang dalawang kamay ay nakapatong sa batok upang makita ko ng buo ang kaniyang gandang katawan na parang nilinok sa magandang hubog.

Hindi ko na ito hinintay magising.

Baka kasi kung sakaling magising ko ito ay magalit at kung ano pa ang gawin sa akin.

Alam ko naman na pinanganak itong hambog at mahangin.

Dahan dahan kong binuksan ang gate.

At dahan dahan lumabas baka kung sakaling marinig ako nito ay magising siya.

At tsaka bumaba nang naturang Floor nila. 2nd Floor kase kami at sila ay 4th floor.

Mabilis akong naglalakad. Baka kung sino pa kasi ang makasalubong ko.

Nasa ganoong paglalakad ako ng makasalubong ko ang isang bakla na maraming alagad.

May pamaypay din itong hawak na pinapaypay sa kanyang leeg.

Matangkad ito at kulay puti ang mga buhok. May kandaan na kasi.

Ang mata nito ay mapungay na tila lagi kang kinikilala.

Tinignan kolang ito at tsaka yumuko.

Ngumisi ang bakla.

ngunit nasa ganung pag daan ako nang biglang hawakan ng bakla ang aking kamay.

“Saan ka pupunta sis?” tanong nito saken para ako ay mapaluhod. “Matuto kang magbigay galang sa mga taong nakaka-angat sa iyo.”

“Uuwi po ako at magpapahinga.” sambit ko dito habang nakayuko.

“Echos ka sis ha. Sa pagkakaalam ko, doon ka daw nagpahinga sa jowa ko.” sambit nito para marindi ang utak ko. “Actually, ikaw talaga ang pinunta ko rito. May nagbalita sa akin na may kasamang baklita ang NOBYO ko.”

idiniin niya ang word na NOBYO siguro para ipabatid sa akin na may kasintahan na si Kris.

“Wala naman ho kaming ginagawa tulad nung nasa isip niyo. Malinis ang turing ko sa taong iyon. Walang bahid ng kung anong pakiramdam. Kung iniisip niyo na may nangyari sa amin ay sasabihin ko na ho sa iyo na nagkakamali ka dahil wala. Wala pong namamagitan sa amin.” mahabang lintahan ko sa kaniya.

“Tinatanong lamang kita? guilty?” natatawa-tawahang sagot nito. “ Guilty ka? tinatanong lang kita, okay?“

“H-hindi ako apektado doon. Ang sa akin lang ay huwag mo ako pag bintangan sa mga bagay na ni minsan ay hindi ko ginawa.” sagot ko sa kaniya para ang mga mata niya ay manlisik. “Hindi ako ganoong tao katulad ng iba riyan at isa pa, walang kaagaw-agaw sa pinapag-laban mo. Napagsawaan ko  na rin iyon.”

“At?! sinasagot-sagot mo ako?” saad nito at tsaka hinawakan ang mga panga ko. “Sino ka ba talaga? ha?”

“Doon lamang ako nagpalipas ng gabi, wala ng ibang nangyari,” sabi ko dito.

“Tinatanong ulit kita. Paano ka napunta sa kwarto ni Kris?” taas kilay na sagot nito. “At sino ka? sino ka?”

“Simple lamang, ang lalaking iyon ay tumulong sa akin laban sa mga taong bumugbog sa akin. Nawalan ako nang malay at pag-gising ko ay gabi na at nandoon na ako sa kwarto ni Kris. Ayon lamang, kung sa tingin mo’y ako’y nagsisinungaling ay wala akong pakialam ang sa akin ay nasabi ko ang katotohanan, hindi ko kontrolado ang iyong isipan.” sagot ko pa sa kaniya. “At ako? sino ako?” pagkasabi ko ay tiningnan ko ang sarili ko, “Maski ako hindi ko na kilala ang sarili ko.”

“Atleast, alam ko na kung paano ka napunta doon, ’di ba? mas mabuti iyon dahil kung tutuusin ay dapat hindi lang iyan ang abutin mo sa aking mga kamay. Kampante ako na malinis ang turing mo kay Kris. Kaya kung mababalitaan ko na kinakalantari mo siya ay titiyakin ko na, BUTAS LANG NG IYONG PWET  ANG WALANG GALOS AT GASGAS. Naiintindihan mo ba?” tanong ulit nito sa akin. “Art… Hahahaha Gets. Malaki pala ang parte mo sa buhay ni Kris. Now i know. Ngayon ay mas iingatan ko siya.”

Tumango-tango ako, “Naiintindihan ko po nang lubos.”

“Magaling! ikaw ay si Art. ’di ba? ang nagbebenta ng mga walang kwentang kwintas at bracelet? “ tanong nito sa akin.

Tumango ulit ako bilang pag-tugon.

“Once na malaman ko na kinakalantari mo si Kris? malilintikan ka sa akin. Tingnan mo at tandaan ang aking mga mukha.” nananakot na sambit nito sabay bitaw sa akin kaya ikinatalsik ko ito. 

“Naiintindihan mo naman ’di ba?” tanong nito sabay tango ko ulit.

“ SAGOT!“ sigaw nito. “Hindi ko kailangan ang iyong pagtango.”

“Sagot!!!” sigaw pa nito sa teinga ko naman tsaka siya humalaklak.

“O-opo.” sambit ko habang nakayuko.

“Magaling! Maari ka nang umalis. Baklita ka .” Sambit nito sabay tulak sa akin patalikod para ako ay masubsub sa hagdanan pababa.

Mabilis akong tumayo at tumawa naman sila.

Doon ko naradaman ang pagkakahiya at tsaka tumulo ang aking luha.

Pagdating  sa aming selda dun nagulat ang aking mga kaibigan.

“Buti buhay kapa?”

“Uy? buhay ka papala?”

“Hoy! buti walang nangyari sayo?”

“Kala namin ay kung saan ka na pumunta!”

“Saan ka ba galing?”

“Kala namin ay hindi ka na babalik”

“Pinag-alala mo kami nang lubos”

Saad nila sabay sabay.

“Teka? huh? isa-isang tanong lang at kakagising ko lang. Gandang almusal iyan.” natatawa kong katwiran at umupo sa kama.

Mukang nagalala sa akin sila nang husto, bakas sa mukha nila ang pag-aalala.

“Saan ka nagpalipas nang gabi?” Tanong ni tintin sa akin.

Nakasandal ito sa gilid ng selda. Ang mata nito ay namumula na tila inis na inis sa nangyayari.

“Grabe ka naman makatitig sa akin. Ikaw ata ang papatay sa akin. Tintin.” sagot ko ulit.

“Malaki ang magiging kasalanan at pagsisisi sa konsensya ko kung sakaling mawala ka. I mean, mawala ang isa sa atin dito sa selda.” pangatwira nito at tinapunan ng tingin si Bon at Rod na tila humihingi ng depensa.

“Huwag mo nga ibahin ang usapan. Saan ka ba natulog? huh? sa tingin mo ba ay makakaligtas ka sa akin?” tanong nito ni Tintin ulit.

Bumuntong hininga ako.

“K-kala… K-k-kris…” sambit ko.

Napatayo naman si Bon ay Rod samantala si Tintin naman ay napa straight ng tayo.

“Ano? kala kris? kamo?” Paglilinaw ni Bon sa akin.

“Oo nga. Kala kris.” pagpapatunay ko.

“Nako? lintik ka!” pag papaalam ni Rod sa akin.

“At bakit naman malilintikan? Nung paglabas ko nga nung selda niya ay may nakasalubong ako na sa tingin ko ay syota niya.” sagot ko pa at lalo pa silang napanganga.

“may nobya iyang si Kris kaya mag ingat ka.” sambit ni Tintin sa akin. “Siguro iyung naka salubong mo ay iyon ang syota niya.”

“’Yung bakla?” tanong ko sa kanila.

“Hindi lang isang bakla, kundi isang mayamang bakla.”  Paguumpisa nito ni Bon.

“Iyung maputi na ang bohok na tila sa sobrang katandaan mukhang mamamatay na?” natatawa kong sagot. “M-mayamang bakla? Ano ang ibig ninyo sabihin? deretsohin niyo na kaya ako.” prankang unang sabi ko.

“Ano bang meron dito sa loob ng selda parang hindi naman isang selda ang pinasukan ko, wari’y isang impyerno. “ Sambit ko sa kanila tsaka umupo.

“Hindi lang isang Impyerno, kundi ang mga nakakukong ay mga dimonyo.” sambit ni Rod.

“ May mga nakakulong dito na may taning na ang buhay at mga nasa Deathrow, katulad ni Rod. Mga nahatulan sa hukuman nang Death Penalty, “ Pagpapaliwanag ni Tintin.

“Deathrow? Death Penalty? legal na ba sa atin iyon? if i know… mga mabibigat lang na kaso ang binibigyan non.” wika ko.

Bigla nalang nag iba ang pistura ni Rod nang marinig ang salita ni Tintin.

“Tama ka roon

dahil si Rod ay ang magbabayad ng kasalanan na kahit mismo siya ay hindi niya kilala kung sino ang totoong gumawa.“ sagot ni Bon.

“Nakakalungkot na magkakasama tayo sa selda na mga nadamay lang sa mga kagaguhan nang iba.” natatawang banggit ni Tintin.

“Ikaw nadamay? saan?” takang tanong ko.

“Edi mismo kay Basilyo at Kris. Ang alam ko ay magroroadtrip lang kami papunta sa Quezon City, mamamasyal ngunit ito pa lang dalawa kong pinsan mga siraulo at may tinago pala na droga sa likod ng kotse at dineliver doon. Sakto na sakto at nasipat ng mga pulis ang pagbibigay nang droga. Walang kawala. Wala akong nagawa kundi ang pumarito kasama sila.” natatawang banggit ni Tintin.

“Ahhhh…” tango-tango ko nang biglang sumabat si Rod.

“Ba’t mo pa pina-alala, lintek ka! imbis na walang alam si Art tungkol doon at magulat na lang siya at wala na ako kinabukasan.” kunwaring natatawang saad ni Rod pero sa loob looban niya ay natatakot siya.

Natatakot siya mamatay.

Natatakot siya mag-bayad sa mga kasalanan na kahit mismo siya ay hindi niya alam kung sino ang may sala.

Ni-hindi niya nakuha ang kalayaan niya, kagaya ko.

Siguro masuwerte pa ako dahil pang-habang buhay na pagkakakulong lang ang hinatol sa akin at hindi kasing bigat katulad nang kay Rod. Masuwerte pa ako sa lagay na ito 

“Siguro may paraan naman upang malinis ng pangalan mo. Hindi pa huli marahil may susunod ka pang hiring.” pagpapalakas ko nang loob kay Rod.

Umiling silang tatlo, “Nahatulan na siya, hinihintay na lang ang hudyat ng nasa itaas.” sagot ni Bon sa akin. 

Doon nalang unti-unting bumagsak ang luha ko at kasabay nito ang pagluha ni rod.

“Kailan naman siya dadating sa Deathrow?” Tanong ko. “Wala na bang ibang paraan para maiba anh hatol?”

“Wala na talaga. Baka ibitay ako Ngayong taon? susunod na taon? mamaya? bukas? pede ngayun.” Saad ni Rod habang nagpupunas ng luha.

“Ito ang katotohanan Art.” sambit ni Tintin.

“Sino ba ulit iyung nobya ni Kris?” pag-iiba ko nang usapan marahil masyado na kami nadadala sa kadramahan.

Naluluha pa rin ako.

“Puwede bang huwag na lang ulit natin pag-usapan ang ganoong bagay? nanghihina ako lalo’t isang mabuting kaibigan sa atin si Rod. Kung maaari iwasan natin ang ganoong usapan.” sambit ko sa kanila sabay labas ng mga kagamitan ko dahil magsisimula na ulit ako sa trabaho at kailangan mabawi ko ang aking kinita ko sa aking pagtratrabaho at tsaka ko pinunasan ng luha si Rod ay iniabutan ng isang panyo.

“Para ka namang bakla niyan, Pareng Rod.” Pagpipigil ko sa kadramahan sa loob ng silid.

Tumikhim si Tintin.

“Si Madam Viera, isa itong mayamang sindikato sa labas ng kulungan at hanggang ngayun e , patuloy lamang ang kanyang pag yaman. Sa Katunayan ay marami siyang kasangkot sa loob ng kulungan na ito. Bukod sa may TV at Magagandang gamit sa loob ng selda niya at may internet Connection din ito kaya parang nagbabakasyon lang siya sa lagay niya dito sa loob ng himpilan ngunit katulad ni Rod  may taning na rin ang buhay nito at nasa deathrow nadin ito kaya kapag nawala siya ay si Kris ang magmamana nito. “ saad ni Tintin.

“Kaya di magawang iwan ni Kris iyang si Madam Viera.” saad naman ni Rod. “Dahil alam niya, kung makitilan na ng buhay si Madam Viera ay magagawa niya na ang nais niya. Makakalaya na siya rito at mayaman na siya at mas yayaman pa siya.”

“Kailan naman ito ibibitay?” tanong ko sa kanila.

“Sa susunod na Taon.” saad ni Tintin.

“Parang ang dami mong alam sa mga kwento rito, Justin.” Saad ko sa kanya.

“Kailangan ay marami kang malaman dito sa loob ng Himpilan kung wala kang alam? Hindi mo alam? mamamatay kana.” sambit niya sa akin.

“Sinaktan kaba ni Madam Viera?” tanong niya sa akin ni Tintin.

“Hindi. Hindi niya ako sinaktan. Wala nga akong galos, ’no!” sagot ko agad.

Sabay tunog nang kampana sign na magsisimula na ang agahan.

Pumila lahat kami at lumabas ng silid.

Sabay sabay lumabas lahat at kinapkapan marahil ay baka magkaroon ng gulo sa hapag kainan.

Agad naman kami naglakad patungo sa kainan sa Gymnasium habang nakapila ng maayos. Iisa lamang kame ng suot at yung iba ay topless.

Maraming pogi, pangit, hipon at kung ano anong kutong lupa ito.

Masyadong expose sila sa mga kapangitan at kagwapuhan nang iba. Iyung iba puwede na talaga mag artista.

Maraming nga preso ang nakain.

Mga 1k+ kami rito.

Nakapa-puno at ingay nang selda. Puros tawanan ang namamayani sa buong gymnasium.

Agad kami pumunta sa mga pagkain. At nakakagulat dahil mukhang masasarap ito.

“Aba’t hindi na ipis at kung ano-anong insekto ang ating kakainin?

“ saad ni Rod at tsaka kumuha nang plato.

Nakita naming nakaupo sa taas ng stage si pangulong duterte habang kausap ang dalawang anak.

Ngumiti si Kris na halatang masaya na makausap ang kanyang ama habang si Basilyo ay hindi naman maipinta ang mukha.

Bigla nalang nagsalita si Duterte sa lahat.

Nakatitig lang ako sa stage.

“Kumain kayong lahat dahil isang selebrasyon ang ating ipapagdiwang!” sambit nito para lahat ay magpalakpakan.

“ Ngayun ang kaarawan ng aking anak nasi Kris,“ saad nang pangulo kaya nag-hiyawan ang mga presong kagaya ko.

“Masaya ako na kasama ko pa rin na ipapagdiwang ang karaawan na kasama sila.

Kaya’t naparito ako ulit upang ipagdiwang ito, Panglimang taon na naming pinapagdiwang  ang kanyang kaarawan sa loob ng himpilan na ito kaya’t okay lang sa akin na dito ipagdiwang ang kaarawan ng aking minamahal na anak! kaya’t magsaya tayong lahat at huwag isipin ang ating mga problema ngayong gabi at ipagsintabi muna , sa oras na ito kayo’y hindi bilango kundi kayo ay mga bisita para sa akin, maligayang kaarawan aking anak, at maligayang umaga sa lahat.“ sambit ng kanyang ama at itinaas ang kanyang hawak na baso.

“Cheers!” sambit ng lahat, kaya’t lahat na ay umupo at tumayo para lamang palakpakan ang presidente ng pilipinas.

May naghihiyawan pa na tila nagustuhan nila nang sobra ang sinasabi ng Presidente at kinantahan nila ng HAPPY BIRTHDAY SONG si Kris

Bigla na lamang dumating ang iba pang mga pagkain.

May nga letchon at iba’t ibang uri ng ulam at mga ilaw na para bang hindi na ito isang Gymnasium ng isang Kulungan kundi para na itong Reception ng isang lugar.

Nagmistulang party area ito.

“ Masasarap ang mga pagkain mukhang mabubusog ako nito!“ sambit ni Bon na agad nilantakan ang mga pagkain sa harapan.

“Aba’t? hindi lang ata pagkain ang nandito? ayun oh!” sambit nito ni Tintin sabay turo sa isang kumpol kumpol na alak na ipinamimigay ng mga waiter.

“Masarap ang umagahang ito,

“ sambit ni Rod habang hinihimas himas ang kanyang tiyan.

Agad naman may nag abot sa amin ng isang case ng alak at tsaka naman agad binuksan ang isa. Sakto namang may tangeran na ito at ang naging Tangero ay si Tintin nga.

“Namiss ko uminom nang alak.”

ITUTULOY..

..

JAIL 5

JAIL 5

AKO SI DADA AT HINDI AKO ISA SA MGA MAGAGALING NA MANUNULAT SA LARANGAN NG WATTPAD. ISA LANG AKONG ORDINARYONG BAKLA AT WALA NANG IBA PA, INSPIRED LANG MAGSULAT ’YUN LANG NOTHING SPECIAL ABOUT ME. ANG AKING MGA LIKHA AY WALANG KATOTOHANAN AT ITO’Y ISANG KATHANG ISIP LAMANG. ANG MGA TAO, HAYOP,  BAGAY, PANGYAYARI AT LUGAR NA NABABANGGIT SA KWENTO AY HINDI TOTOO AT KUNG MERON MAN ITO’Y HINDI SADYA AT NAGKATAON LAMAN

G

“Art’s POV”

Naging masaya ang buong maghapon naging maingay at magulo.

Lalong lumalakas ang mga tugtog, lalong dumagungdong ang ingay.

Tila ang tugtog ay kumakalabog sa aming dibdib.

Ang ilaw na sumasayaw sa paligid.

Ang hiyawan ay lalong lumalakas tila pinaparamdam nito na nasa oras na ito’y kami’y malaya muna.

May mga sumasayaw sa gitna at sinasabayan nila ang tugtog. May mga iilan ang magaling sumayaw at ang iba naman ay napasayaw lamang dala ng kalasingan at hindi na kaya ang sarili.

“Party!!! woh!” karamihan sigaw ng lahat.

Wari ay hindi nila alam na sila ay isang mga preso at ang iba ay may taning na ang buhay dahil sa Deathrow o Death Penalty.

“Cheers!” Sigaw ni Rod na para bang sinusulit niya na ang mga araw niya kasabay nito ang pagbabangga ng aming hawak na baso na may alak.

“Cheers!” Sigaw nang lahat.

Grabe ang alak na ito.

Ang lakas ng tama para sa akin, Humahagod sa lalamunan ko.

Mainit pa sa kalamnan.

“Cheers!!!” Sambit pa ng lahat.

Alas otso na pala ng gabi at palalim na ito nang palalim. Maingay pa rin at nagsasaya ang iba.

Nang biglang magsalita si Kris sa i entablado o stage.

“Nag request ako sa aking amang gwapo at maginoo. Inextend ito na hanggang mamayang umaga, so… Let’s enjoy it! “ Sambit nito sabay angat ng kanyang hawak na baso.

Nakayakap naman sa kanya si Madam Viera na sobrang ngiting ngiti na hanggang tainga.

Nakapalupot sa kaniya ito na parang sawa.

Napabulong naman ako, “Parang sawa kung maka-dikit kay Kris. Kala mo maaagawan si Tanga.”

Hinalikan siya nito sa labi ni Madame Viera na wari’y okay lang ata sa presidente ang kanilang relasyon.

Napa-snob naman ako, “Buti nakakaya niya ito? Over my dead body na ipapahalik sa iyo ang matandang iyan.”

biglang nag hiyawan ang mga preso.

“Awwieeee!” sigaw ng lahat ngunit ako ay nakatingin lang sa kanila.

“Nag-awie pa ang mga ito. Anong nakakakilig sa ganiyang sitwasyon? SORRY HA? GODBLESS ang peg. Jusko. Hindi ko talaga kayang tingnan ang sitwasyon nilang dalawa. Gusto kong dukutin ang mata ko ngayon,” iritable ko pang bulong sa sarili.

Napasnob naman ako at tila nasusuka sa nakikita. “Hindi ko na kaya ang atmosphere rito”

“Sobrang mahal na mahal ko itong Magandang dilag sa tabi ko.” pagmamalaki ni Kris kay Madam Viera.

Hindi ko naman maitatanggi na magandang bakla si Madam Viera. Singkit ang kanyang mata at matangos at pinkish na labi at tsaka maputi at makinis at may height na 5’9 na tila ba isa siyang anghel kung titingnan at hindi aakalain na isang preso.

Nakasuot siya ng isang floral dress, isang takong at hawak hawak ang kanyang pamaypay.

Tingnan mo naman ako.

Isang bakla lang walang ipagmamalaki.

Teka? bakit ko naman ito sinasabi. Wala naman dapat akong pakialam sa dalawang iyan. It’s not my business.

Tsaka bakit ko ba pinagkukumpara ang sarili ko sa baklang iyan.

“Bakit ko naman ida-down sarili ko eh? alam kong mas better ako.”

Nilunok ko ang buong laman ng aking baso ngunit isang kamay ang pumigil dito.

“Hinay hinay Art! para kang Broken Hearted.” sambit niya saken ni Tintin.

“Che!” sambit ko sabay sandal sa kanyang balikat. “Kahit ilang bote ang inumin ko, walang pumipigil. Dahil ito lang naman ako, hindi ako katulad ng baklang nasa entablado.”

“Huh? tinatanong lamang kita. Halata ka ha.”

“Hindi naman ako broken hearted e.” Tutol ko.

“Sus, tinatanggi mo pa. Halata naman.”

“Ha? anong halata. Nalulungkot lang ako, dahil ang mga bagay na nagagawa ko noon sa labas ng seldang ito ay malabo ko na magawa ulit,” pekeng dahilan ko at pinunasan ang luhang tumulo galing sa dalawang mata ko.

“Magkaiba ang mukha nang nalulugkot sa nagseselos.” saad pa ni Justin 

Hinampas ko si Justin sa balikat na ikinangiwi naman nito.

“Letche.”

“W

eh? ba’t ganyan ka umasta? para kang sinakluban ng pagkakataon? Broken ka kanino?” tanong nito habang inaayos ang buhok ko na mahaba.

“ Hulaan mo?” Pag huhula ko rito.

Napatingin naman ito nang diretso sa akin.

“ So mayroon nga?” Sambit nito habang nakangiti.

Inakbayan ako nito at tiningnan sa mata.

Nanlalamig ang mga pawis ko dahil sa hindi mapigilang nararamdaman.

Parang may kung anong pwersa ang kumikislot sa loob ng aking tiyan.

Tinapat nito ang kaniyang bunganga sa aking teinga. “At mayroon nga? sino? gusto ko malaman.”

“ Wala kaya!” Natatawa kong sambit sabay hampas sa dibdib niya.

Tumawa lang ito na parang aso.

“Binibiro lamang kita. Sigurado kang wala ha? ayokong makita kang malungkot.” si Justin.

“Trust me, wala talaga. Kung mayroon man. It’s not of your business.” suplada kong sagot kay Tintin na ikinangiwi niya.

Ginaya niya naman ang huli kong sinabi na, “It’S n0t y0uR BuS1nEs$ blah blah.”

Natawa naman ako sa ginawa niyang kaabnuyan.

Biglang nagsalita si Bon sa pwesto namin. Napatingin kaming dalawa rito.

“N

gayon ko lang napansin na medyo bagay kayo ni Pareng Tintin.” saad ni Bon.

Napatanga naman ako, “Huh? ano’ng bagay? sinong bagay? kayo kung ano ano pinag-iisip ninyo.”

“ Yieeee!” Pahabol pa nito .

Binaltukan nga ni Tintin ito.

“Arekup!!! masakit iyon ha.” reklamo ni Bon.

“ Siraulo ka talaga. Kaibigan natin si Art kaya mas malaki pa sa mga manoy niyo ang respeto rapat natin sa kaniya. Kayo talaga!” pag didipensa nito at tsaka hinagkan ang aking bewang.

Umiiling-iling pa ito habang niyayakap ako.

“Ah? so kailangan may pag yakap?”

Napatawa naman siya at ngumisi, “B-bakit? ayaw mo ba?”

“Hindi naman.”

“Sweet.” saad ng dalawang hunghang na si Bon at Rod.

“ Ewan ko sa inyo!” sambit pa nito.

“Yiieee. Basta kami boto kami lay T

intin” Saad ni Rod.

“Anong boto-boto? hunghang.” natatawa kong tanong sa kanila.

“C

heers! para sa naguumpisa na si Art at Tintin.” sigaw ni Bon.

Nag cheers naman sina Bon at Rod. Napakamot ulo naman si Justin at marahang initaas ang hawak na basong naglalaman ng alak.

Tawa ako nang tawa sa kalokohan nila, medyo halata na rin ang kanilang kalasingan sa paglalim ng gabi.

Nang biglang Tumugtog ang isang kanta.

FADED

BY: Allan Walker

You Are the

Shadow to my light

,

Did you feel us?

Another Star

you fade away?

Afraid

our rain is out of sight ,

Wanna see us?

Alive?

Where are you now?

Where are you now?

Where are you now?

What it is all my fantasy?

Where are you now?

We’re imaginary?

Where are you now?

(Beat playing Sound)

Atlantis?

Under the sea

,

Under the Sea, ih

.

Where are you now

,

Another Dream,

The Monsters running Wild inside of me!

Im faded

.

Feel na feel ko ang kanta na para bang may pumapasok saking pag-uugali na para bang mas pinapatibay nito ang loob ko sa loob ng himpilan na para bang nalulunod ako at nasasakal sa mga gawain nito sa loob.

Isa na rito ang mga parang panaginip at sa palabas lang nangyayari na kala natin madali lang ang makulong o nangyayari sa loob ng kulungan , ngunit mahirap.

Sobrang hirap, para ba akong pinapatay nito.

Unti-unti akong tinatalo.

Gusto ko makita ang araw na palubog ang araw kasama ang aking mamahalin pang habang buhay , Gusto kong makita.

Ayoko na laging naananig ang ilaw sa loob ng isang kulungan at ang aking anino ang lagi kong kasama.

Doon nalang tumulo ang aking luha at humikbi. Palakas nang palakas.

“ Umiiyak kaba?” Tanong nito sa akin ni Tintin.

“Ako?”

“Umiiyak?” sabay turo ko sa kaniya.

“ Hindi ah? “ pag aalangan ko ngunit bigat na bigat na ako at hindi ko na nakakayanan pa sa loob ng kulungan, gusto kong lumabas dito at unti unti nakong napupuno sa mga pang aalipusta at pang aapi nila sa akin.

“Ako pa ang niloko mo eh, naririnig ko ang mga hikbi mo.” Una nitong saad.

“Huwag mo na itanggi umiiyak ka eh? huwag mo na itanggi nandito lang naman yung balikat ko para sa iyo at hindi na ako aalis pa sa tabi mo. As a Friend hA? walang halong biro, libog lang.” Saad nito sa akin sabay yakap.

Pinunsan din nito ang aking mga luha na pumatak sa aking mga pisngi.

“Okay na sana eh, iyung dulo lang.” Natatawa kong saad dito.

“

eh? iyun gusto ko! wala ka ng magagawa hehe.” saad pa nito.

“ Ewan ko sayo, ang pilyo mo.” Pag sambit ko rito para ngumiti naman siya.

“ Basta? kapag may nangyari sa iyong hindi maganda? nagaalala ako nang husto. Ilang Weeks palang naman kitang kilala pero parang matagal na matagal na kitang kilala.” Saad niya sa akin para ako magkunot noo.

“Weird feelings, magaan nga rin ang loob ko sa iyo.” pag-sangayon ko sa kaniya, “Ito ata iyung tinatawag na attach ka na sa tao. Kumbaga, comportable.”

“Tama, mutual feelings.” tumango-tango nitong sagot habang namumula ang dalawa nitong teinga.

“ Ano iyun? Creepy mo naman minsan, ang weird weird mo lagi.

” Paglalabas ko ng Expression sa kanya.

Ngunit ngumiti ito.

“Parang nakita na kita. Nagkita na ata tayo sa panaginip, hindi ko mapaliwanag ngunit matagal na matagal na kitang nakilala.” pag aamin niya.

“Alam mo lasing ka la

ng.” Pagtatama ko rito para lahat ay matawa sa sinabi ko.

Tinuktok ko ang ulo niya na ikinareklamo niya.

“Arekup! mapanakit ka talaga kahit kailan.” reklamo ni tintin.

“Kaya masanay ka na. Ganiyan talaga ako sa mga pilyong kagaya mo.”

“Loko loko ka talaga.”

Sambit niya tsaka ako ay hinalikan sa noo.

“Ang baho kaya nang hininga mo.” reklamo ko sa kaniya kahit hindi naman talaga mabaho ito.

Kahit umiinom kami ng alak ang amoy ng kaniyang hininga ay mint.

“Basta masaya ako na nakilala ka namin at nakilala kita.” sambit niya. “Pero alam kong mas suwerte ka kasi nakilala mo ako.”

“Ewan ko sa iyo,” sambit ko ngunit para bang kinikiliti ang aking tiyan kaya napahawak ako rito.

Kinikilig ata ako.

Hinawakan niya lang ang aking bewang at hindi na binitawan muli.

Ibayong saya ang aking nararamdaman ngayon tila ba hindi ko alintana na may ibang tao o ibang nakikiusosyo sa aming dalawa.

Hindi ko naman sinasabi na gusto ko siya at type, pero tangina ’di ba? sinabi kona, tipo ko siya.

Sino ba namang hindi magkakatipo sa isang gwapo at maginoo na uri ng nilalalang sa mundo, sa kulungan ko lang pala makikilala ang magpapahalaga sa tulad kong bakla.

I mean, gays are not worthless. Nas judgmental society lang talaga tayo. Kumbaga, pakalat kalat pa rin talaga ang mga Homophobic na tao.

Kung minsan ay hindi na sila nakaka earn ng respect kaya they throw it back too. We’re unrespected. So we don’t do too.

“Gusto pa kita makilala, gusto kita kilalanin pa.” sambit niya sa akin.

Tsaka siya tumitig sa akin sa dalawa kong mata nang diretso.

May sinseredad ang kanyang pag titig at pag tingin tila ba gusto gusto niya ako talaga kilalanin. Hindi naman sa mapungay yung mata niya kaya nasabi kong sinseredad para bang may something na ano? alam mo yun? ay di mo alam yun kase wala kang lovelife. Echos ka.

“Ako rin naman, gusto rin naman din kita makilala, tayong dalawa gusto natin ang isa’t isa.” Saad ko na ikinanuot ng noo ni tintin, “What i mean is tayong dalawa gusto natin makilala ang isa’t isa.” pagsasalita ko rito sabay ngiti.

Uminom naman kami sabay ng alak bago inumin ito ay pinagbangga na ang aming baso. “Cheers!”

Tila ba nagiinit lalo ako.

Humahagod e.

Napahawak ako sa sintido ko.

Grabehan na yung hilo ko.

Bigla itong nagtapon ng tingin sa akin na ikinangunot ng noo ko.

“Uh?” takang asal ko sa kaniya.

“Curious lang ako.” nakangiti niyang sabi pero nakatitig pa rin siya sa mga mata ko, maski ako pinapatulan ko ang mga titig na iyon.

Ngumiti ako, “About saan sa buhay ko?”

“Tama, sa buhay mo. Kung puwede ba ako sumama sa buhay mo puwede rin panghabang buhay.” sabay kindat niyang sabi sa akin.

Napatawa naman ako, “Curious ka about saan? puro kapilyuhan ang pinag-sasabi mo e.”

“Sa buhay mo before ka ma detain sa kulungan na ito.” saad niya sabay ngiti ulit.

Ngumiti naman ako ulit, napaka palangiti ng taong ito.

“Buhay ko?” sabay turo sa sarili ko at umiling-iling. “Wala naman ispesyal sa akin na marapat mo malaman.”

“So, sinasabi mo mga ispesyal na tao lang ng mga tinatanong niyan?” sabay nito ang kaniyang paghalakhak.

“Ano bang buhay? buhay? trabaho? pinagkaka-abalan ko sa buhay ko?” nagtataka kong tanong sa kaniya habang nagkakamot ng ulo.

“Oo nga. Paulit-ulit.” iritableng sabi niya at tinungga ang alak na nasa baso. “Ahhhh, humahagod.”

Napalunok naman ako sa ginagawa niya, Damn. He was so hot.

“Ah eh, mag-isa akong nagmamanage ng company namin since nakapag piyansa ako nung una. Kaya about 2-3years akong nasa labas at naka proseso ang kaso.” una kong saad sa kaniya.

Napatango-tango naman siya, “Ahhhh, halata nga sa pananalita mo na nagmamanage ka ng company ninyo. CEO?”

“CEO? maybe? pero i don’t treat myself as CEO.” Paalam ko sa kaniya para aware siya na hindi ako mukhang pera. “Kala mo naman kapag CEO ang mata ay nasa pera. Don’t tell me ganoon din ang tingin mo sa mga CEO.”

Napatawa naman siya, “Maybe, you’re right. CEO having a lots of money and they want to live perfectly comfortable.”

“Sab

ihin na natin na we’re rich as what they’re reach nabibili ang gusto. Ngunit ang nakakatuwa, hindi ako ginanon ng magulang ko. Lahat ng bagay pinapaghirapan to make that things na mas mahalaga sa iyo. Just like the tree. Ikaw ang puno at magulang mo ang ugat. Ang bunga nito ay hindi mangyayari kung wala kang magulang.” mahabang sabi ko sa kaniya at tsaka ngumiti ng peke. “I miss my mom as well.”

“And actually if makakalabas pa ako, i want to protect my company against sa mga kamag-anak ko pero alam ko ngayon sila na ang humihiga sa pera at ginagasta nito. Ayoko mauwi sa wala ang mga bagay na pinagpaguran ng magulang ko.” saad ko habang lumuluha sa harap niya. “Sorry masyado na ata ako madrama.”

“No, it’s okay. Ilabas mo lang iyan.” sagot niya sa inasal ko at tumawa.

His laugh makes me laugh too in different way. Laugh of being underated happiness.

“You? how about your life 3-4yrs ago right?” tanong ko sa kaniya.

“Just like what you said, there’s no important about my life.” sagot ni Tintin sa akin. “My family have no business, may prefer nila ang politics.”

Napatango naman ako, “Sabagay, having a good image is one of the important that they have if you are become politician.”

“Tama ka, malaking kasiraan sa Duterte ang nangyari sa aming tatlo. Pero hindi mo rin masisisi kasi napabayaan talaga kami ng mga parents namin.” pangatwiran ni Justin, “Lagi silang naglalagak ng pera para sa bayan before na magka puwesto sila and now sila na ang nilalagakan.”

Kinindata niya ako, “I don’t want to be politician. I want to be sea man if kapag hindi pinalad, criminal ma lang like this.”

Binatukan ko siya, “Gago!”

ITUTULOY……..

JAIL 6

JAIL

6

AKO SI DADA AT HINDI AKO ISA SA MGA MAGAGALING NA MANUNULAT SA LARANGAN NG WATTPAD. ISA LANG AKONG ORDINARYONG BAKLA AT WALA NANG IBA PA, INSPIRED LANG MAGSULAT ’YUN LANG NOTHING SPECIAL ABOUT ME. ANG AKING MGA LIKHA AY WALANG KATOTOHANAN AT ITO’Y ISANG KATHANG ISIP LAMANG. ANG MGA TAO, HAYOP, BAGAY, PANGYAYARI AT LUGAR NA NABABANGGIT SA KWENTONG AY HINDI TOTOO AT KUNG MERON MAN ITO’Y HINDI SADYA AT NAGKATAON LAMAN

G

“ Art’s POV “

Doon na nga nag umpisa ang aming solid na pagkakaibigan ni Justin o si Tintin.

Tinanong ko siya kung ano bang meron sa aming dalawa sabi niya.

Mahalaga raw ako sa kanya at ayaw niya na mawala ako sa tabi niya.

Iyung tipong nagtatampo na ako at nawawalan nang gana tas ’yung narinig ko iyon? Ay beh? may pag asa!

Ilang buwan na rin pala ako sa kulungan mga isa’t kalahating buwan.

Maayos naman ang pananatili ko sa loob nito at wala nang gulo pang dumating sa akin dahil kay Kris na kinakatakutan nila at kay Justin.

Ganto lang kami ni Tintin.

Masaya na kami sa ganito kahit na turingan namin ay more than friends e alam namin at malinaw sa aming dalawa na magkatalik lang kaming mag kaibigan.

Natanggap ko naman iyon sa paglipas ng araw.

At tungkol naman kay Kris? Iniwasan ko na siya at umiiwas ako sa tuwing nakakasalubong ko rin si Madam Viera. Tila ba naging ilag ako sa kanila.

Ewan siguro iyon na rin ang tama ang umiwas sa gulo. Lalo’t alam naman natin na iyon ang makakabuti sa lahat. So, we can live properly without hesitation and that’s fine.

May time nga na nakakasalubong ko si Madam Viera at nagpaparinig ito sa dinaraanan namin ngunit ako dedma lang sa kaniya.

May time pa nasusugurin ako nito ngunit para lang siyang kumaka-usap sa hangin na walang response sa kaniya.

Naalala ko pa ang mga tagpong iyon.

Abala ako sa pag-sasampay ng mga damit naming apat nila Bon, Rod, Tintin at Ako nung biglang dumaan sa harap ko si Madam Viera.

“Kamusta buhay kabit?” mataray na sabi nito habang tinitingnan ako.

“Kabit?” natatanga kong tanong pabalik sa kaniya.

“Oo, kabit.” unang saad nito habang naka-taas ang isang kilay. “Kabit, Mistress, Kirida, pangalawa, third party, malandi, haliparot, pokpok at walang kwenta.”

“Ah, sige. Sabi mo eh.” patango-tango kong sagot sa sinabi niya.

“You’re not mad?” takang tanong niya ulit.

“Why I’m getting mad? you don’t and you can’t hurt me.” sagot ko sa kaniya.

“You literally a bitch!” sigaw nito sa akin na aktong sasampalin ako.

“Try to slap my face? go on.” sabi ko sa kaniya at pumikit sa harap niya at hinihintay na sasampalin niya ako.

“See? you can’t. Btw, you call me bitch ’cause you can’t blame me. You Dumb.” nagtatawa-tawahang sagot ko sa kaniya.

Pero bigla na lang humampas sa mukha ko ang malakas niyang sampal.

“Sorry but not sorry, dinumihan mo pa ang kamay ko.” may pagkamalditang saad niya na ikina-ngisi ko.

“That’s why Kris can’t love you back. He loves your money. Pera pa rin talaga.” maangas na sabi ko sa kaniya habang hawak hawak ang mukha.

Nanlaki ang dalawang mata niya, “What did you say?”

“I said, pera lang ang habol sa iyo ni Kris to get out in this jail.” sagot ko pa sa kaniya.

“Paano mo naman nasabi? Kris and me having a sex everytime na inaaya ko siya and now, he’s being nice ’cause minsan siya na ang nag-aaya sa akin. Pero alam mo ba ang masakit? Ni-minsan hindi niya nabanggit ang pangalan ko sa ungol niya at Art na pangalan mo ang naririnig ko!” may halong poot na sabi niya. “Binigay ko lahat pero bakit parang kulang pa?”

“Kasi, hindi ka naman niya mahal!” bulyaw ko sa kaniya.

“Mahal niya ako! He literally say that i love you to me. He kiss me everytime in my lips at sa tingin ko iyon ang magandang dahilan para sabihin ko sa iyo na mahal niya rin ako.” pangangatwiran niya at halata sa kaniya na galit na galit na siya at puputok na sa galit.

“Okay, i don’t have any care both of you too. Kakakilala ko lang sa inyong dalawa and i have no idea about why Kris say my name in his moan.” pangatwiran ko sa kaniya.

M

abuti na lang at nasa likod kami ng jail at walang katao-tao.

“But you know, you’re better than me. Mali ka lang talaga ng taong minahal.” may concern na tono sa sinabi ko.

Napatawa siya, “That’s why i am here. To say goodbye.”

Ayon ang huling sinabi niya.

Kaya clarify na sa akin ang lahat. Madam Viera really loves Kris. Iba talaga kapag tinamaan ka nang pagmamahal. Gagawin mo ang lahat upang mapasayo lang talaga.

Masaya na rin naman ako sa meron ako. I’m so fine hindi ko na kailangan pa maghanap ng iba kasi nakita ko na si Tintin.

Ibayong saya naman sa tuwing niyayakap ako ni Tintin tuwing gabi bago kami matulog. Ang yakap na iyon ay sobrang higpit.

Naalala ko pa ang tagpong iyon.

“Na-miss kita buong araw.” bulong ni Tintin sa teinga ko at tsaka niyakap nang sobrang higpit.

Napatawa naman ako, “Ako rin naman, na-miss ko buong mag-araw ang presensya mo sa tabi ko, Tintin.”

“Kamusta araw mo? ginugulo ka pa rin ba nung baklang hipon?” tanong nito ni Tintin na ikinatawa ko.

“Baklang Hipon ampota. Ako na mismo naiwas doon kay Madam Viera, kanina nga lang nanlilisik an mga mata nito nung dumaan ako sa gitna nang landian nilang dalawa ng pinsan mo.” pagkuwento ko kay Tintin.

Napatango-tango naman siya “Na-miss talaga kita kayakap, kumain kana ba?”

“Actually hindi pa, hinintay kita e. This past few days nagagabi ka na. Ano bang pinagkaka-abalahan mo?” takang tanong nito.

Nag-iba ang ekspresyon ng mukha nito at sumeryoso, “Wala naman, inutusan lang ako ng mga tamad na pulis. Ang mahalaga nakaka-uwi naman ako nang buo.”

“Kain na tayo. Tulog na ang dalawang hunghang.” pag-aya ko sa kaniya.

Hinigpitan ko naman ang kapit niya sa kamay ko patayo at niyakap ulit siya.

Nawawala lahat ng agam agam ko at problema sa Tangka ni Madam Viera .

Iniiwasan ko naman talaga si Kris ngunit madaya naman talaga si Tadhana kinukulit pa rin ako nito at kadalasa’y rito ako pinapatulog sa kanyang selda at pag uwi ko problema ulit dahil magtatampo si Tintin na bakit doon ako natulog baka raw may namamagitan sa aming dalawa ni Kris ngunit parati kong sinasabi na walang kami para magselos siya etchos! at wala dapat siyang ipag selos dahil wala namang namamagitan sa amin sadyang malakas lang ang topak ni Tintin at malakas ang trip ni Kris sa akin.

Ngunit ibayong takot at kaba pa rin sa akin sa tuwing binabantaan ako ni Madam Viera na kinakalantari ko ang asawa niya.

As if naman na asawa rin ang turing sa kaniya ni Kris.

Inaamoy panga ang hininga ko at hinahampas ang pwet ko, ngunit talagang wala naman nangyayari sa amin ni Kris kay Tintin lang oo. Hehe.

Hindi ko naman itatago sa inyo.

Bakla rin ako natutukso rin at kailangan may magdilig sa kalandiang taglay.

Basta ang mahalaga, saad ni Tintin sa akin ang mahulog talo. Ang magmahal, talo.

Kapag sinalo, edi maayos. “We won’t work.”

Napapasaya ko ang sarili ko at napapasaya ko rin naman si Tintin. That’s all and I’m fine on it.

Alam maman ng tropa ang namamagitan sa amin at sa buong selda.

Marahil isa ngang kanang kamay ni Kris itong si Justin kaya’t kilala rin ito sa pagkakakilalang Malakas at pogi.

Minsan may mga bortang bakla na gustong nagpatira sa kanya ngunit hindi naman napagyag si Justin dahil sa aking butas lang ang kaniyang nanaisin.

Enebe! pag ako lumuwag…. Napatawa naman ako habang kaharap siya.

“ Oh? ano nanamang iniisip mo?“ Tanong ni Tintin sa akin habang nakahiga sa kama.

“

Wala, masaya lang ako na kasama kita tas malungkot din ako, ewan ko ba.“ Saad ko ngunit ibang pag aalala at lungkot ang aking nadarama pagkatapos kitilan ng buhay si Rod.

Tama kayo, nakitilan na nga ng buhay si Rod na sumailalim sa death penalty.

Napakalungkot lang talaga isipin na ang taong gumawa ng isang kasalanan ay isang taong walang alam at labis na naapektuhan sa krimen.

“ Tungkol ba iyan kay Rod?” Saad niya sabay yakap sa akin.

“Masaya na si Rod kung nasaan man siya at sigurado ako na kumpleto na silang buong pamilya.” nakangiting wika ni Justin.

“Halo halong emosyon ang nararamdaman ko, gusto ko manlumo ngunit wala tayong magagawa kundi ang tanggapin na wala na si Rod,” naluluhang saad ko habang nakatingin ng diretso sa dalawang matang namumula na tila may magbabadyang luha sa mga mata ni Justin.

Napangiti siya at halatang peke, “Hindi kasi talaga ako makapaniwala na mismo siya hinihintay ang araw na kitilan siya ng buhay. Tinanggap niya ang bagay na sabi niya sa akin, iyon ang nakatadhana upang makumpleto ulit sila.”

“Tama nga ako,” napangiti ako habang pinupunasan ang mga luha. “Tatanggapin mo ang lahat at gagawin mo ang lahat upang sumaya ulit.”

“

Masaya ako para kay Rod alam mo kung bakit? dahil tahimik na ang buhay niya at hindi niya na mararanasan ang mga kademonyohan sa lugar na ito.” unang saad niya at huminga ng malalim, “

Masaya ako para sa kanya alam mo bayun? namimiss ko siya pero sinasabi ko sa sarili ko na mas masaya roon. Mas masarap ang buhay sa kabilang mundo.” Saad ni Justin na garalgal ang boses.

“Tama ka, sa kabilang mundo hindi mo mararanasan na magutom, makaranas ng sakit, makaranas ng kahit anong karamdaman na ikakalungkot mo.” sang-ayon na sabi ko. “Siguro isa rin iyan sa dahilan kung kaya’t mas piniling tanggapin na lang ang lahat kaysa lumaban pa.”

“Payaba kumbaga.” si Justin.

Niyakap ako nito, “Aral na rin siguro ito sa akin at atin na pahalagahan ang bawat taong nasa paligid mo dahil hindi mo alam baka bukas wala na sila sa tabi mo.”

“Hindi ko gagawin ang ginawa ni Rod na iwan ka.” nakangiting wika ko at pinunasan ko naman ang pisngi niya.

Ngumiti siya ng tipid at hinalikan ako sa noo, “Makakalaya pa rin tayo at sigurado ako na makakapagsimula tayong dalawa ng maayos.”

Napangiti naman ako sa sinabi niya, “Hindi ako aasa pero sana mangyari nga iyan.”

Napatawa naman siya, “Why not, Art?”

Napabuntong  hininga naman ako, “Hindi naman natin hawak ang tadhana. Katulad ng nangyari kay Rod. May mga bagay na dapag natim tanggapin.”

Natawa si Justin, “Eh? ang mahalaga naman sa ngayon ay magkasama tayo. Magkasundo tayo sa mga bagay-bagay malabong mangyari na hindi tayo aabot sa dulo.”

“Sabagay, hindi na muna rapat iniisip ang mangyayari ang dapat isipin ay ngayon. Ano ang gagawin mo? ano ang sasabihin mo? ano ang mararamdaman mo.” may himig ng tuwa sa pinakitang pagiging positive person ni Justin sa akin.

Napataas kilay naman si Justin at tila nagustuhan rin niya ang binanggat ng kaibigang mahalaga.

“Ang isipin mo muna na mahalaga tayo sa isa’t isa. Hindi na mahalaga ang mangyayari bukas o sa susunod pang bukas, week, month o taon.” sabi pa ni Justin at hinawakan ako sa kamay, “Alam kong nandito ka lang sa tabi ko. Ngayong malungkot nga ako sa pagkawala ni Rod ay hindi mo ako pinabayaan. Kumbaga ni comfort mo pa ako. Napakasuwerte ko sa iyo na pinapahalagahan ang nararamdaman ko.”

Napayuko naman ako at tila kinikilig sa sinabi ni Justin, “Pakilig ka masyado. Maiintindihan kita sa lahat ng bagay basta alam ko may tuwiran kang pangangatwiran. Lahat ng bagay iintindihin ko para lang mapabuti ang pagsasama natin.”

“Tsaka mas suwerte ako kasi tinanggap mo ako kung sino ako.” dugtong ko pa.

“Wala na rin siguro iyan sa kung sino ang mas suwerte sa ating dalawa. Gaya ng sabi ko, mahalaga tayo sa isa’t isa kaya masasabi ko na parehas tayong suwerte sa isa’t isa.” hinigpitan pa lalo ni Justin ang yakap niya sa akin habang binabanggit ang kataga, “I have you and you have me and that’s the important thing that we need to prevent. Hold my hand and i will hold you too.”

Hinampas ko siya sa balikat, “Pakilig ka! sasakalin na kita.”

“Edi nawalan ka na ng bebe?” takang tanong nito na halatang nagbibiro.

“Bebe your face! kapilyuhan mo!” kinikilig na wika ko.

---

“

Pasensya kana.”

sambit niya sa akin ng lalaking nakatalikod sa bandang kaliwa ko.

Boses pa lang ay kilala ko na.

“Hind

i  yata ako at siya ang para sa iyo.”

Saad niya habang nakatalikod sabay turo sa lalaking nakatalikod din.

Hindi ko  talaga mamukaan ang dalawang lalaki pero kilala ko ang kanilang boses.

“

Sino ka?”

Tanong ko para siya ay matawa.

“

Isang kaibigan.”

saad niya roon ako nagulat.

“K-kaibigan? wala akong kaibigan na kagaya mo! masama ka at kinakamuhian kita.”

galit na wika ko sa kaniya.

“Pero malalim ang pinagsamahan ninyo,”

wika naman ng isa pang lalaki na unang nagsalita.

“Sabihin mo na hindi ito tooo. Wala akong balak na kaibiganin siya ulit dahil galit na galit ako sa ginawa niya!”

pangangatwiran ko tsaka napaluhod.

“Napaka walang hiya mo para gawin sa pamilya ko at sa akin ang mga kagaguhan mo! Hindi kita mapapatawad!”

---

ITUTULOY………

JAIL 7

JAIL

7

AKO SI DADA AT HINDI AKO ISA SA MGA MAGAGALING NA MANUNULAT SA LARANGAN NG WATTPAD. ISA LANG AKONG ORDINARYONG BAKLA AT WALA NANG IBA PA, INSPIRED LANG MAGSULAT ’YUN LANG NOTHING SPECIAL ABOUT ME. ANG AKING MGA LIKHA AY WALANG KATOTOHANAN AT ITO’Y ISANG KATHANG ISIP LAMANG. ANG MGA TAO, HAYOP,  BAGAY, PANGYAYARI AT LUGAR NA NABABANGGIT SA KWENTO AY HINDI TOTOO AT KUNG MERON MAN ITO’Y HINDI SADYA AT NAGKATAON LAMAN

G

“ Art’s POV “

Kinabukasan……

Maaga akong nagising dahil kailangan ko paghandaan ng almusal ang dalawang kumag na sina Bon at Tintin na tulog na tulog pa sa ngayon at humihilik pa.

Pasado alas singko pa lang ng umaga ngunit rinig ko na rin sa labas an ingay na sila rin ay naghahanda ng almusal.

Napahikab ako at tsaka tumayo na sa pagkakahiga at kaagaran na nagmumumog at iniluwa ito sa lababo. Ewan ko ba kung nakakulong ako o nakatira sa isang dorm. Halos kumpleto eh.

Nagtoothbrush naman ako at nag mouthwash, always ready rapat.

Pagkatapos ko gawin gawin lahat ng ka-artihan ko sa buhay ay mabilis na kinuha ko ang kawali at ang iba pang kagamitan sa pagluluto upang umpisahan ang aking pagiging kusinero.

Napatawa naman ako sa naisip ko na tinawag kong kusinero ang sarili ko.

Habang nasa ganoong pagluluto ako nang may yumakap sa bewang ko na ikinagulat ko.

“Pisteng yawa! Nang-gugulat ka ba, Tintin.” may inis sa tono nang pananalita ko habang maingat na binabaliktad ang mga hotdog.

“Uh? Good Morning, babes.” pangbobola ni Tintin sa akin at hinalikan ako sa leeg.

“Isa! alam mong nagluluto ako eh.” kinikilig na sambit ko pero gustong gusto ko talaga ang ginagawa niya dahil nararamdaman ko ang titeng matigas niya sa pwetan ko.

Oh, malandi!

“Kala mo naman putahe ang niluluto mo kung magseryoso ka. Wala bang good morning chupa riyan?” pilyong tanong nito na nagpakunot ng noo ko.

“Kung iprito ko kaya iyang hotdog mo at ipalamon ko sa iyo! Kinginamo, umagang umaga kalibugan agad nasa bunganga mo.” iritableng saad ko at siniko ko ang braso niya.

Pero nanatiling nakatingin sa akin ito at nakangiti na parang baliw.

“Para kang engot! pag nasunog iyung hotdog na ito baka hindi na makain.” nagtatampong saad ko at tsaka inilagay ang hotdog na niluto ko sa plato na may tissue para masipsip nito ang mantika at hindi oily ang hotdog. That’s a life hacks!

“Ba’t iyung akin, Art? kulay brown pero kinakain mo pa rin.” sagot pa nito.

Tiningnan ko ito nang masama at tsaka umiling-iling.

“Kumain ka na, alam kong mahirap ang trabaho mo

sa kamay ni Kris,”

Ng biglang pumasok si Bon na mukang may pasa sa mukha.

“Hindi naman gaano kahirap, syempre alam mo naman na crush ka non tapos baby na kita. Nagseselos ata pinsan ko.” saad nito ni Tintin na ikina-iling ko.

“Over my dead body na iisipin ko na may gusto sa akin ang halimaw na iyon. Tsaka mahal ni Madam Viera si Kris.” pailing-iling na saad ko habang kumakain.

“Hindi mo rin masasabi. May mga bagay kasi na marapat mong habulin sa tao para makalawa ka sa kadena.” saad ni Tintin habang nakatingin sa labas ng selda.

“Huh? may ibig sabihin ka ba?” nagtatakang tanong ko sa kaniya.

“W-wala!” sabi nito bigla at tsaka biglang sumingit si Bon sa usapan namin.

“Bolaga!” pang-gugulat nito.

Napatakip naman kaming dalawa ni Tintin ng ilong sa ginawa ni Bon.

“Argh! ang baho ng hininga mo, kupal ka nagtooth brush ka na ba?” natatawang wika nito ni Tintin habang nakatakip ng isang kamay ang ilong.

Napatakip naman ng ilong si Bon, “Aish! ikaw rin naman, mabaho ang hininga mo hindi ka ba nahihiya kay Art.”

“Huh?” takang saad ni Tintin at inamoy ang sariling hininga. Napa-iling-iling naman siya na makumpirma na may mabaho ngang amoy.

Napatawa naman ako, “Hindi ko na pinansin kaya nga naiinis ako kanina pa. Amoy patay na daga ang hininga. Kumain muna kayo bago mag toothbrush para isahan na lang.” nginitian ko silang dalawa. “Morning Bon, nagluto ako ng hotdog.”

“Bakit kay Bon nag good morning ka? sa akin hindi. Pagkayakap ko sa iyo kanina eh? reklamo ka agad.” may inis sa tono ng pananalita ni Tintin.

Nginitian ko siya, “Mag toothbrush ka muna.”

“Sus!” angal na saad nito at nag pout ulit.

“Alas Sais na ng Umaga, alas siyete ng gabi kailangan naroroon ka na sa trabaho mo kay Kris.” saad ko rito sa kaniya at napatingin si Bon kay  Justin. “Oh? anong tinginan iyan?”

“W-wala…” si Bon

“WALA” si Justin

Napatawa naman ako, “Oh easy lang. Nagtatanong lang ako.”

“Sa tingin mo may tinatago kaming sikreto sa iyo.” nakangising wika ni Justin.

Nag patay malisya naman ako.

“Ano naman isisikreto namin sa iyo?” gatong naman ni Bon.

“I don’t know.” sagot ko tsaka kumagat ng hotdog at sumubo ng kanin.

Tumango-tango naman si Justin. “Oo nga ano bang isisikreto namin sa iyo. Ito makapag hinala.”

Nagdikit ang dalawang kilay ko, “Wala naman akong sinasabi. Tsaka pinapagkatiwalaan ko kayong dalawa sa tingin niyo ba hindi ako maniniwala sa mga salitang nanggaling sa bunganga niyong mabaho.”

“Oh ba’t nangangatwiran ka.” sagot ni Justin upang baliktarin ako.

Akmang tutusukin ko siya ng tinidor, “Eh kung tusukin ko kaya mata mo.” tiningnan ko siya nang masama, “Nangangatwiran-nangangatwiran eh? nagtatanong ka.”

“Oh ba’t ka galit.” si Justin.

Napangiti naman ako ng peke, “Sa tingin mo ba wala akong tiwala sa inyo. Tingin niyo sa akin may Trust Issues.”

Napahinto naman ako sandali.

“Wala nga ba?” takang tanong ni Justin.

“Wala.” proud kong sagot sa kaniya at kumagat ulit ng hotdog.

Mabilis naman nila tinapos ang pagkain at nag-ayos na rin sila ng sarili.

Nung ako nalang mag-isa sa selda ay nag linis muna ako at tsaka gumawa ng mga maaaring gawin sa loob.

Sa mga ganitong oras may free time ako para sa sarili ko. Tipong nirerefresh ko lahat laman ng utak ko. Nakakapag isip ako. Basta parang ang luwag lang sa pakiramdam.

Habang nasa kahigaan ako at ineenjoy ang maghapong nakahilata.

Mukha namang akong tamad. Sabagay, tapos ko na rin naman ang mga gagawin dito sa loob ng selda at kinabukasan mag lalaba naman ako.

Nasa ganoong pagpapahinga ako nung biglang bumukas ang pinto sobrang lakas kasi tila binomba. Kaya napatayo ko.

“Putangina!” sigaw ko kay Bon.

Hindi ko pa nakikita ang itsura nito pero alam ko si Bon ito.

Hingal na hingal ito at tinapunan ko na ng tingin. Napalaki mata naman ako nung nakita ang kalagayan niya.

“ Ano’ng nangyare sa iyo?” Tanong ko rito habang nanlalaki pa rin ang mga mata.

Nakasimangot ito.

Hingal na hingal pa rin ito na tila tumakbo nang sobrang haba at bilis.

“

Nakipag buno kami sa mga tauhan ni Kris!” Saad nito.

“Huh? anong nakipag buno? hunghang ka ba eh doon kayo nagtatrabaho at kampo niyo iyon.” iritableng sagot ko sa kaniya.

Tumayo ito at umupo sa sofa.

Mabilis akong kumuha ng tubig at ini-abot sa kaniya.

“Nasaan pala si Tintin, kasama ba siya sa binugbog?” tanong ko rito at napahawak sa dibdib nung tumango ito.

“Oo.” pag-oo nito sa tanong ko.

“Nasaan na siya? bakit hindi mo siya kasama?” kinakabahan na tanong ko sa kaniya.

“Pinatakbo niya na ako nung alam niyang napupuruhan na ako. Kaya siya na lang mag-isa ang nakipag-buno roon sa kampo ni Kris.” paliwanag ni Bon.

Bumuntong hininga naman ako.

“

Bakit ba kasi kayo nakipag buno eh ang alam ko boss niyo si Kris.” tanong ko dahil sa malamang na malamang e bugbog sarado si Tintin. “Pinapag-alala mo ako lalo kay Tintin.”

“Hindi naman kasi talaga mangyayari iyon kung hindi nagkainitan sa pag-uusap ang magpinsan na iyon.” sagot pa nito habang umiiling iling.

“Ano bang pinag-usapan nila? mahalaga ba ito? magkapamilya sila marapat lang na hindi sila gumawa ng gulo sa loob ng selda.” pangatwiran ko pa habang unti-unting tumulo ang luha ko.

“Hindi ko alam. Ang natandaan ko lang ay pinapili ni Kris si Tintin sa dalawang bagay. Pero hindi naman siguro aabot sa ganoon dahil nag-ngingitian pa sila nang una pero nung bandang huli biglang sinuntok ni Tintin si Kris sa mukha na ikina-alarma ng kampo.” unang saad nito at tumingin sa akin bigla, “Ang sumunod na pangyayari bago kami makipag sugapa ay tumiwalag na kami sa kampo ni Kris.”

“Ano?!?!” gulat na saad ko sa kaniya.

“Nung malaman niya na balak na talaga namin tumiwalag ay nagalit siya. So we ended like this.” sagot nito habang hinihimas ang mukha na may pasa.

“K-kailangan ko puntahan si Tintin doon.” sagot ko sa kaniya.

Umiling siya.

“ Tumiwalag na sa pagiging kanang kamay si Tintin kaya’t ayun ligwak! Crek!” saad nito tsaka nag action na pinatay.

“

Tumigil ka ng di magandang biro yan.” saad ko.

Napatawa rin naman si Bon pero halata sa mukha ni Bon na nag aalala rin siya sa kalagayan ng kaibigan na si Tintin.

“Kailangan mo makapunta sa kampo. Para sigurado ako na ligtas pa siya pauwi.” saad ko at isang buntong hininga ang binitawan ko.

Tsaka naman pumasok sa loob si Tintin na puno ng dugo at pasa sa mukha.

Napapikit naman ako at pinigil ang nagbabadyang luha sa mata ko.

Huminga rin ako nang sobrang lalim at doon bumuhos ang luha ko.

“J-justin…” nauutal kong tawag.

“Okay pa rin ako.” nakangito nitong wika. “Ako yata ang pinakamalakas na tao sa buong mundo.”

Pinunasan ko naman ang luha ko, “Pinag-alala mo ako at lalo akong nag-aalala kasi nakita kita sa ganiyang sitwasyon.”

Ngumiti naman ito at tinitigan ako ng makahulugan, “Buhay pa ako. Sa tingin mo ba kaya ko puruhan ng mga alagad nung Kris na iyon.”

“Ang yabang mo. Puro pasa nga mukha mo e.” bulyaw ko sa kaniya habang pinupunasan ang pisngi.

“Pinapagalala ka lang sa husto ni Bon, naniwala ka naman.” natatawa nitong sagot at lumapit sa akin at niyakap ako nang mahigpit.

“Eh? bakit ba kasi kailangan mo pa makipag suntukan. Madadaan naman sa maayos na usapan ang pag alis ninyong dalawa ni Bon sa kamay nung pangit na Kris na iyon. Nanggigigil ako sa kaniya gusto ko siya bugbugin!” galit na tugon ko kay Tintin.

“Sorry.” sagot ni Tintin sa akin at nagkamot ng ulo.

“Madadaan naman kasi sa maayos na usapan. Kayong mga lalaki, puro angas kasi nasa isip ninyo. Puro kamao eh ang tunay na lalaki, nakakaintindi ng mga sitwasyon.” pangangawiran ko sa kaniya.

Umiling-iling naman siya, “Ayan si Kris? maiintindihan ang salita ko? eh puta sarado nga ang utak ng putanginang gago na iyon sa pagintindi ng mga bagay bagay.”

Bigla naman nagsalita si Bon, “Labas muna ako, punta ako sa clinic kuha lang ako betadine, bulak tsaka alcohol.”

Tumango naman ako, “Mag-ingat ka.”

Tinaasan lamang ito ni Tintin ng kilay.

Umalis na rin kaagad si Bon at umupo naman si Tintin sa sofa at tinapik-tapik ang malaki niyang hita na sign na umupo ako sa kandungan niya.

Nakasimangot naman ako habang naka-kandong sa kaniya. Nakabukaka ako paharap sa kaniya.

“Nice.” saad niya sabay nito ang pag ngiti niya.

“Hoy iyung ngiti mo. Kutusan kita. huwag ngayon baka lalo madagdagan sugat mo sa mukha. Malagyan ka rin sa likod.” natatawa kong banggit sa kaniya.

Umiling-iling naman si Tintin at tiningnan nangl maigi ang kaharap na mahalagang kaibigan.

“Mahalaga ka na sa akin.” saad ni Tintin.

“Ako rin naman. Labis nga ako ’di ba nagalala kanina. Kala ko kung ano na ang nangyari sa iyo. Ikaw na lang ang meron ako sa loob ng selda tapos mawawala ka pa.” may lungkot ng himig sa boses ko.

“Alam mo natatawa ako sa tuwing naalala ko iyung tagpong galit na galit si kris sa sinabi ko.” natatawa niyang banggit sa akin na ikinangiwi ko.

“Huh? ah oo nga pala may nabanggit sa akin si Bon na nag-usap kayo bago ka jombagin.” naalala kong tugon sa kaniya. “A-ano bang napag-usapan niyo?”

Napangiti ito, “Napag-usapan? not his business. Bigla ako kinausap kung anong meron sa atin. After that, bigla niya ako inalok sa bagay na mahirap sagutin. ART o PWESTO SA KAMPO.”

“Alam ko na kapag nawalan ka ng pwesto sa kampo, magiging patapon ang buhay mo sa loob ng selda. Alam kong ginagamit niyo rin ito para protektahan ang mga kaibigan niyo sa loob, like me.” sagot ko sa kaniya.

“Pero my answer is you.” sagot niya bigla.

Napatanga ako, “H-huh?”

“Pinapili ako ni Kris. That time, i was so shock dahil for what? big deal ba sa kaniya ang relasyon na binubuo natin? Did he actually have care in our relationship?” nalilitong sagot niya.

Umiling ako, “Pero hindi pa rin talaga marapat na talikuran mo ang pwesto mo sa kampo ni Kris.” Bumuntong-hininga ako, “Dapat pinaliwanagan mo siya nang maayos.”

“Ayon ang ginagawa ko but his mind is closed enough. Ang pinaniniwalaan niya lang ang sarili niya. He’s not monster ’cause he’s demon.” sagot ni Tintin, “At dahil sa paliwanag ko na iyon eh, pumutok siya at sinuntok ako. Mahal kita art, kaya pinaglaban kita pero ang umiikot sa isip ko, bakit niya iyon ginagawa?”

“Did you and Kris have a past?” huling tanong ni Tintin sa akin.

Napalaki ako ng mata sa tanong niya, “W-wala. I don’t know him. Nakilala ko lang siya nung pumasok ako rito sa Selda.”

“You’re lying.” sagot ni Tintin agad.

ITUTULOY…

JAIL 8

JAIL

8

AKO SI DADA AT HINDI AKO ISA SA MGA MAGAGALING NA MANUNULAT SA LARANGAN NG WATTPAD. ISA LANG AKONG ORDINARYONG BAKLA AT WALA NANG IBA PA, INSPIRED LANG MAGSULAT ’YUN LANG NOTHING SPECIAL ABOUT ME. ANG AKING MGA LIKHA AY WALANG KATOTOHANAN AT ITO’Y ISANG KATHANG ISIP LAMANG. ANG MGA TAO, HAYOP,  BAGAY, PANGYAYARI AT LUGAR NA NABABANGGIT SA KWENTO AY HINDI TOTOO AT KUNG MERON MAN ITO’Y HINDI SADYA AT NAGKATAON LAMAN

G

“

Art’s POV

”

“Did you and Kris have a past?” huling tanong ni Tintin sa akin.

Napalaki ako ng mata sa tanong niya, “W-wala. I don’t know him. Nakilala ko lang siya nung pumasok ako rito sa Selda.”

“You’re lying.” sagot ni Tintin agad.

“No, I am not.” maang-maangan ko.

“Why he knows you? mas kilala ka pa niya kaysa sa akin na palagi mong kasama. About sa mga favorites mo mga bagay na hindi ko alam tungkol sa iyo ay alam na alam niya.” pangatwiran pa ni Tintin.

Bumuntong hinunga naman ako, “He ask me about my like and dislike.” 

“But he knows your parents name.” gatong pa ni Tintin habang nakatingin sa aking mga mata na parang magsabi ako ng totoo.

“Because he ask me rin kung anong full name ng parents ko. He ask me everything and sinagot ko iyon.” sagot ko pa sa kaniya.

“Pero hindi lahat ng bagay na iyon ay matatandaan niya sa isang pag-uusap niyo lang!” sigaw sa akin ni Tintin.

“H-he ask me e-everytime.” nauutal na sabi ko sa kaniya.

Hinawakan niya ako sa mukha, “Tell me the truth,” saad ni Tintin.

“We don’t have past but––” pangangatwiran ko nung bigla siyang sumigaw.

“Kilala rin kita noon, Art! Ikaw iyung kaibigan ni Kris noon! Bakit mo pilit kinakalimutan ang mga ala-alang humuhubog sa iyo ngayon!” sigaw niya sa akin para mag simulang mamula ang aking dalawang mata.

“Because i know that’s the only thing that i can do to help myself asking always that why i am not enough?” unang kong sabi sa kaniya, “Why do people always leave me? why do always people hurt me? Hindi ako naging mahalaga sa mata niya kaya marapat lang na kalimutan na namin iyung bagay na nabuo naming dalawa.”

“P-pero bakit mo sinekreto sa akin?” takang tanong ni Tintin, “Nalilito pa ako nung unang makita kita rito. Because you look na hindi mo siya kilala since kinuwento naming tatlo noon ang dalawang kambal.”

“Ma-maski si Kris alam niya na hindi ko siya maalala.

I pretend na nawalan ako ng ala-ala since alam kong nakulong siya and na meet ko na siya before ako makulong. He was a big time drug lord.” natatawang banggit ko. “M-minsan kailangan natin magpanggap na walang nangyari marahil magandang way na rin iyon para sabihin mo na, it’s okay. Pinapatawad na kita pero huwag kang magugulat kapag iba na ang treat ko sa iyo.”

“H-hindi mo naman k-kasi naranasan mabaliwala at naaalala ka lang sa tuwing kinakailangan ka.” sagot ko kay Tintin.

Umalis ako sa pagkakandong sa kaniya at hinarap siya.

Ngumiti si Tintin, “Tell me more about your friendship between Kris.”

“We met before right? Kaarawan ata ni Basilyo iyon when he turn 18. That time, i am only 12 yrs old and Kris is 15yrs old.” unang sambit ko sa kaniya.

“Yeah, you’re the one na bakit maraming pumunta sa kaarawan ni Basilyo. They want to see Buenavista Only child.” Saad ni Tintin, “Kasama ako sa mga tao at batang gusto makilala ang nagiisang anak ng isa sa mga pinaka-mayamang pamilya sa buong pilipinas.”

“Yes, that time feeling ko napaka-importante kong tao. The way Kris talk to me. The way Kris hold my hand. Bata pa lang kami non pero alam ko, iba si Kris sa nararamdaman ko. Iyung tipong mahalaga na siya na hindi mo mapunto kung ano.” natatawa kong sabi sa kaniya.

“More please.” Si Tintin.

Lumunok ako sa tuyot kong laway, “Tumagal lalo ang pagkakaibigan namin since bata pa kami, actually when we’re born. When i turned 18, my mom decide to celebrate ng debut kuno ko na maengrande. Kris  is my last dance.”

“Just like, debut sa mga babae. Ganoon. Pero hindi ako naka gown. Disgusting. After the party, nag-usap kami ni Kris. Ang alam ko, nag-aaral na siya ng kolehiyo and he actually na inadmit niya na, tinatakot niya ang mga lalaking gustong maging suitor ko.”

“I was so shocked that time, possible nga na oo dahil ni-isa walang suitor na kumakausap sa akin. Even sa Fb acc my only friends is my classmate and kapitbahay ko specially mga kamag-anak ko. Lahat ng pictures ko naka private.”

“Going back to the situation which is naguusap kami. The location was so romantic. The streetlights are so beautiful lalo na ang buwan.”

Huminga ako nang malalin , “Iyon din ang na na araw na naniwala ako sa sinabi niya mga pangko niya na napako. Sa mga susunod na buwan, inamin ko kay Kris ang nararamdaman ko…”

F L A S H B A C K

“Hold my hand, Baby Little.”

saad ni Kuya Big sa akin.

I don’t know kung bakit pero ang cute ng tawag niya sa akin.

“Para naman akong sanggol sa tawag mo. I’m 18 na! Legal age na ako!”

bulyaw ko sa kaniya na ikinatawa niya.

“You’re cute in that. Say it again?”

si Kuya Big.

“No.”

matapang na sagot ko.

“Ikaw lang kasi ang baby ko! Ikaw lang ang pinaka dabest na tao para sa akin na ipagmamalaki ko kaya ganito kita iniingatan.”

saad ni Kuya Big bigla para mapahinto ako sa paglalakad namin sa Side Walk.

“Did i say something wrong?”

nag-aalalang tanong niya.

“W-wala, Kuya Big.”

“Kamusta naman ang pakiramdam na nasa legal age ka na?”

tanong niya sa akin habang mahigpit na hinahawakan ang kamay ko. Naka holding hands ito.

“Just like before, maayos naman ako nakakahinga. Lol.”

natatawang banggit ko sa kaniya.

Napailing-iling naman siya sa ginagawang pagsagot ko sa katanungan niya.

“Uhm? may wish sana ako sa iyo?”

tanong ni Kuya Big sa akin.

Hinawakan ako nito sa kamay,

“You promised me na susundin mo ito?”

“Uhm? ano ba iyan?

dapat good para sundin ko kasi kapag bad iyan ako mismo tutuktok sa utak mo.”

nakangiting wika ko sa kaniya.

The night was so romantic.

Ang hangin na malamig ang nagbibigay sa akin. Ang magkahawak naming kamay ang nagbibigay ng init sa katawan namin.

“Mag promise ka kay Kuya Big na hindi ka tatanggap ng Suitor.”

sagot niya bigla na may ngiti sa mga labi.

“S-suitor? K-kuya Big w-wala pa akong nagiging s-suitor all of my life.” 

sagot ko sa kaniya. Sigurado ako marahil wala naman talagang nalapit sa akin.

“Eh? ano naman ako?”

tanong niya sa akin.

Napatanga naman ako,

“Eh? hindi rin naman kita suitor. Kumbaga, all of this kind of shit sa kalandian, nasa iyo na ang lahat. Hindi ko na kailangan ng suitor kasi i have you!”

“P-pero promise mo kay Kuya Big na never ka tatanggap ng Suitor. Legal Age kana at natatakot si Kuya baka magkaboyfriend ka at…”

hindi na natuloy ang sasabihin nito nung napatawa ako at dinugtungan ang sinabi niya.

“As if naman kuya na mabuntis ako.”

natatawa kong wika sa kaniya.

“Naninigurado lang.”

palusot niya habang namumula ang teinga.

“Promise, Kuya Big. Hindi ako tatanggap ng Suitor. Pero puwede ko ba sabihin na may boyfriend na ako tapos ikaw ’yun?”

paalam ko sa kaniya na lalong ikinapula ng mukha niya.

Napanganga naman ako,

“Mainit ba? ang lamig kaya, Kuya Big bakit pinapag-pawisan ka?”

takang tanong ko sa kaniya at kinuha ang panyo sa kamay at agad ibinigay sa kaniya.

“Art, sorry kasi when you turned 16 maraming gusto maging suitor mo. Alam mo na over protective ako sa iyo kaya binabantaan ko sila na bubugbugin o babanatan. Kaya hindi nila tinutuloy.” 

wika ni Kris.

“Tinatakot ko sila, kasi bata ka pa non.”

“H-huh? You mean? Ikaw ang dahilan kung bakit wala akong suitors?”

takang tanong ko sa kaniya.

Tumango si Kris,

“Right! kasi feeling ko may something sa nararamdaman ko na naiinis ako or what kapag nakikita kang may ibang kausap na lalaki.”

“Baka crush mo ako, Kuya Big!”

malakas na sabi ko sa kaniya kaya napahinto siya sa paglalakad.

“Maybe, pero alam ko hindi na ito crush. Mahalaga ka na sa akin since we’re child pa. Naalala mo, pinipilit ko maglaro ng Tea Party at Bahay-bahayan para lang masigurado ko na hindi ka makikipag laro sa ibang boys.”

mahabang lintanya niya sa akin.

“I like you, Art. Please hintayin mo ang right time para maipakita ko sa iyo na ako lang ang para sa iyo. I am the right person for you. Like what you said sa mga like and dislike mo sa future husband mo.”

si Kris.

I am so speechless.

“K-kuya…”

iyon lang ang lumabas sa bibig ko. Bumilis din ang tibok ng puso ko.

“Alam ko parang sobrang bilis dahil we treat each other na magkapatid. We’re bestfriends nga ’di ba? Pero we did something na ginagawa ng magkasintahan.”

sagot niya,

“I’m confused. I think, hindi na normal sa isang magkaibigan ang ginagawa natin. Why not kung i-upgrade natin into Relatiobship.”

“W-walang masama sa sumubok kuya… Pero hindi ka ba natatakot ma judge. Lalo’t papa mo tatakbong presidente.”

may lungkot ang himig sa aking pagsalita.

“Normal ang mahusgahan, Darling. We don’t need their fucking judgement. Ang mahalaga, we’re happy of what we did and what we have.”

hinigpitan niya pa lalo ang kapit niya sa akin.

Hinaplos niya ang mukha ko.

Ngumiti siya,

“Bigyan mo ako ng pagkakataon para patunayan ko ang sarili ko sa iyo.”

Nasa ganoong paghaplos niya ang mukha ko nung bigla niyang sunggaban ang labi ko.

This is not the first time that ww kissed.

But this is the one na pinaka masarap na halik galing sa kaniya.

His lips was so soft.

Kinagat niya bigla ang ibabang labi ko para mapanganga ako,

“K-kuya we’re in the public place. B-baka may makakita sa atin.”

“You like it, Baby Little?”

tanong niya sa akin.

He was so handsome sa pang office niyang suot.

His hair ay naka brush up.

His brows, napaka-kapal.

Kumagat labi pa siya.

“Tapos ka na ba suriin ang future husband mo?”

tanong niya sa akin at inayos ang neck tie niya.

“Is this true, g-gusto mo ako?”

tanong ko sa kaniya ulit.

“Yes, darling at wala ka na magagawa roon kundi tanggapin ang nararamdaman ko para sa iyo.”

Tumikhim ito at hinakawan muli ang pisngi ko,

“Gusto kita makasama sa pagtanda. Kasama humarap sa mga problema. Gusto kita makasama humarap sa simbahan at ipakita kay God kung gaano natin kamahal ang isa’t isa.”

“And that’s a promise.”

huling saad niya sa akin.

E N D     O F     F L A S H B A C K

Pinunasan ko ang dalawa kong mata habang naalala ang tagpong iyon.

Pangakong napako. Tama siya, kalimutan ang dati at magsimula muli.

Tiningnan ko si Tintin, “Dumating sa punto na hulog na hulog na rin ako. Walang kamalay malay ang mga magulang ko na naaangkin na ako ng isang tao habang sila abala sa pag-aayos ng pag-alis ko.”

“Umasa ako sa mga pangako niya at  humantong sa punto na gusto na namin mag tanan. Pero i know, he have a clear plan para sa future namin.” sagot ko pa kay Tintin.

“My father, didn’t like me of what am i. Hindi niya ako tanggap na bakla ako. Syempre walang sikretong hindi nabubunyag kaya nalaman niya rin ang relasyon namin noon ni Kris.” Bumuntong hininga ako, “He was mad. Siguro ganoon na lang ang nasabi niya kasi hindi na nga niya tanggap na bakla ako at may karelasyon pa akong tao na matagal niya nang kilala.”

“W-what happened next?” curious na tanong ni Tintin.

“Syempre, halo-halong emosyon ang nararamdaman ko. Hindi ko maintindihan kung marapat ba akong mainis, magalit o puot na ang nararamdaman ko kay Daddy.” nakangiting wika ko haban naalala muli ang tagpong iyon.

“I saw Kris expression. I think, nagalit siya sa mga sinabi nito sa akin at sa kaniya. Hindi niya expect na lalabas sa bunganga ng aking ama ang mga ganoong salita.” napahawak ako sa dibdib ko, “Ayon ang kinakatakot ko, Tintin.”

“Takot ako sa judgement ng ibang tao at lalong mas masakit kasi hinusgahan ako mismo ng ama ko.” tumulo na ang luha ko pinunasan ko ito gamit ang kaliwang kamay ko.

“Yeah, you’re right. Mas okay pa ma judge ng ibang tao na hindi mo kilala marahil you don’t have any care.” nag-aalalang wika ni Tintin.

Napangiti ako at naalala ang mga masakit na salita na nagmula sa ama ko. Ang tagpong iyon ay sobrang sakit, mahirap kalimutan ang ganoong senaryo.

F L A S H B A C K

Palubog na ang araw at pa-angat na ang buwan.

Narito kami ni Kris sa aking kwarto. Masayang pinapagsaluhan ang bawat oras na magkasama.

We’re talking about sa mga nonsense. Ang mahalaga lang naman talaga ay magkasama kami.

Pinagsasaluhan namin ang oras habang magkasama and that’s fine.

Matagal-tagal narin pala nung sinagot ko siya. Tapos na rin siya ng Kolehiyo. Ngayon, nagdadalawang isip si Kris kung susunod siya sa yapak ng ama niya sa politics o magiging lawyer minsan nga niloko pa ako nito na kung hindi siya papalarin ay baka criminal na lang.

“Let me hug you.”

wika niya

Nasa ganoong pagyayakapan kami nung bumukas ang pinto.

Malakas ito at tila kalabog.

Iniluwa ng pintuan na iyon ang aking amang namumula ang mga mata.

Alam kong nagulat din siya sa nasaksihan na magkayakap kami ni Kris.

“D-daddy…”

tanging lumabas lang sa bibig ko.

“Ano’ng ibig sabihin nito?” 

nalilitong wika ni Daddy.

“M-mali kayo ng iniisip Daddy.”

saad ko.

“Sorry, Tito. Kung tinago namin ito sa inyo.”

si Kris.

Sabay naming wika.

Napatakip naman ako sa noo dahil sa kahunghangan na nagawa.

Tiningnan ko si kris. He’s still calm. Alam kong namomoblema na rin siya.

“At balak mo pa talagang itago, Art? You disappoint me.”

wika ni daddy.

“Tito, we’re loving each other wala naman masama kung nagmamahalan ang dalawang tao.”

wika ni Kris. Malalim din ang pag-hinga nito.

Sigurado na kapag nalaman ito ng family ni Kris, mas lalong malaking gulo ito.

“In the same time, same gender? Nakakahiya.”

pailing-iling na wika ni Daddy.

“Tito, wala naman sa gender iyan. Nasa tao iyan kung totoo ba ang nararamdaman mo o hindi. Mahal namin ni Art ang isa’t isa. J-just support us.”

wika ni Kris.

“I didn’t expect this. Nakakahiya kayo!”

unang lintanya niya at marahang lalapit sa akin.

“You difenitely a useless person! Bakla! Mga salot!”

sigaw pa ni papa.

“Tito, m-magpapaliwanag kami.”

kalmadong saad ni Kris.

Binigyan niya ako ng matamis na ngiti na nagsasabing,

“Calm down, everything will be fine.”

“Tama ang hinala ko, kailan pa kayo may relasyon? Weeks, Months o years? b-bakit you didn’t tell me, anak?”

may himig ng lungkot

.

“Daddy, natatakot ako. Hindi mo pa ako lubos na tanggap sa pagiging gay ko tapos nakipag relasyon agad ako. Sorry, daddy. I love, kris.”

pangangatwiran ko sa kaniya.

“N-nasa legal age na kayong dalawa kaya alam niyo na ang tama sa mali at mga hangganan ng mga bagay bagay. Bakit hindi niyo inisip ang bagay na pinapasok ninyo? Kahihiyan iyan and fuck that kind of love!”

sigaw niya sa aming dalawa.

Dahil sa sigaw na iyon at narinig ko rin ang boses ni mommy.

“Mommy…”

wika ko habang nakatingin kay mommy na walang ekspresyon at naguguluhan.

“Ano’ng ingay ang naririnig ko? W-what happened?”

tiningnan niya si daddy na nakatiklop ang mga kamay at sa aming dalawa.

“Bakit nasigaw ang ama mo?”

“Your son and this man, they have a secret relationship. They love each other, disgusting. Kahihiyan iyan.”

saad ni Daady.

“Bakit kasi, Tito? bakit hindi mo tanggap na your son is gay and he having a love affair with me?”

takang tanong ni Kris.

“B-bakit? sino’ng matutuwa na makita ang anak mo na pinagtatawanan ng madla? Sino’ng ama ang matutuwa na ang nagiisa mong anak na lalaki ay isang bakla? Hindi mo alam ang dahilan ko kasi may kapatid ka. Siya lang ang meron kami at gagawin namin ang lahat para maprotektahan siya at ang pamilya namin. Dahil alam ko sa kabaklaan niya, mauuwi sa lahat ang mga pinagpaguran namin.”

pangangatwiran pa ng ama niya.

“Maghiwalay kayo sa ayaw at gusto niyo.”

wika ni daddy.

“And act like you didn’t know each other. Isipin niyo na hindi ito nangyari.”

“If malaman ko na may relasyon pa rin kayo. Sasabihin ko ang nakakadiri ninyong relasyon sa ama mo, Kris. Sigurado ako na mas matindi pa ang aabutin mo.”

ITUTULOY…

JAIL 9

JAIL

9

AKO SI DADA AT HINDI AKO ISA SA MGA MAGAGALING NA MANUNULAT SA LARANGAN NG WATTPAD. ISA LANG AKONG ORDINARYONG BAKLA AT WALA NANG IBA PA, INSPIRED LANG MAGSULAT ’YUN LANG NOTHING SPECIAL ABOUT ME. ANG AKING MGA LIKHA AY WALANG KATOTOHANAN AT ITO’Y ISANG KATHANG ISIP LAMANG. ANG MGA TAO, HAYOP,  BAGAY, PANGYAYARI AT LUGAR NA NABABANGGIT SA KWENTO AY HINDI TOTOO AT KUNG MERON MAN ITO’Y HINDI SADYA AT NAGKATAON LAMAN

G

“

Art’s POV

”

“Maghiwalay kayo sa ayaw at gusto niyo.”

wika ni daddy.

“And act like you didn’t know each other. Isipin niyo na hindi ito nangyari.”

“If malaman ko na may relasyon pa rin kayo. Sasabihin ko ang nakakadiri ninyong relasyon sa ama mo, Kris. Sigurado ako na mas matindi pa ang aabutin mo.”

“For what tito? Pinapahirapan niyo lang kami.”

takang tanong ni Kris. Hinawakan nito ang kamay ko.

“H-hindi kayo matututo sa sirkulo ng buhay kung palaging puso lagi ang inyong inuuna. Para saan pa ang utak niyo at ang mga pinag-aralan ninyong dal’wa kung mapupunta lang sa wala dahil sa katarantaduhan ninyo.”

wika ni daddy.

“Daddy, parang sobra naman ata. We love each other. Daddy, kahit kailan hindi ako humingi o humiling ng mga bagay. Sana naman this time, Daddy. Kahit ito lang.”

paghiling ko kay daddy,

“Kahit ito lang.”

“Alam mong hindi ako nagtotolerate ng kamalian.”

sagot agad ng kaniyang daddy at alam niya na agad na hindi ito papayag.

“K-kamalian? this is can’t be wrong. I think, yes we both legal age so we can choose or think of what we want to do and what we can do about ourselves.”

matapang na wika ni Kris.

“Kris… stop… pinapalala mo lang ang galit ni Daddy.”

pagsuway ko sa kaniya.

“So you’re scared? Kasama mo ako, magtiwala ka.”

wika ni Kris.

“You’re actually wrong. Hindi mo makukuha ang anak ko sa puder ko. Unless, yes. He have right to choose but mas better kami marahil family niya kami and you’re just his boyfriend.”

matapang na sagot din ni daddy.

“He can trust me, Tito. But you, he can’t. He can’t trust you. You want him to be a man and having a wife and daugthers nor sons and now you’re afraid that let not happen because of me.”

sagot pa ni Kris.

“H-hindi kami maghihiwalay ni Art,”

nakangiting wika ni Kris.

“You can’t hurt your own son.”

“Right, darling?”

wika ni Kris.

Namula ang mga mata ko at tumango.

“Daddy, this time tama ka na dapat isipin muna ang sariling kasiyahan at alam mong mapapabuti ka. Daddy, hindi ko hihiwalayan si Kris alam ko na pagsubok lang ito sa relasyon namin.”

wika ko na ikinatawa ni Daddy.

“Sure.”

sagot ni daddy at ngumiti,

“Kuhain mo na ang gamit mo sa kwarto na ito at sumama sa gagong lalaking iyan.”

Dumako ang mata ko kay Mommy na naiiyak lang sa gilid.

“Mom, do something…”

wika ko kay Mommy.

“Nak, i can’t napag-usapan na natin na tanggap kita sa  pagiging gay man mo pero ang makipag relasyon sa malaking pamilya na kagaya nila ay hindi ko kaya. Alam mong, magkaibigan ang ama ninyong dalawa.”

pangangatwiran ni Mommy.

Napapikit ako.

Naramdaman ko na bumitaw si Kris sa kamay ko at bumuntong hininga.

“Okay, fine. Maghihiwalay na kami ni Art.”

Nung sinabi niya ito ay parang isang sirang plaka na paulit-ulit sa kokote ko.

“Okay, fine. Maghihiwalay na kami ni Art.

”

“Okay, fine. Maghihiwalay na kami ni Art.

”

“Okay, fine. Maghihiwalay na kami ni Art.

”

“Okay, fine. Maghihiwalay na kami ni Art.

”

Nginitian niya ako,

“Darling, i love you much hindi ito ang right time para sa atin.”

“K-kris. Don’t sasama ako sa iyo. Aalis ako rito, maguumpisa tayong dalawa.”

paki-usap ko sa kaniya.

“and right person,”

dugtong ni Daddy.

“You can go now and forget whatever happened.”

nakangiting wika ni daddy.

“Lalaki ako, Tito. May bayag ako

alam kong mas matanda ako kay Art ng ilang taon kaya’t ako rapat ang unang makaintindi. Gagawin ko ito, para sa aming dal’wa at hindi para sa iyo, Tito.”

wika ni Kris.

“W-why?”

nauutal kong tanong sa kaniya.

“Tama si Tito. Masisira ang lahat sa relasyon natin.”

poker face na wika niya.

“Malaki ang expectation sa akin ni papa, art. Kapag gumawa ako ng kagaguhan baka masira iyon at iyung pangarap ko baka hindi ko maabot.”

pangangatwiran niya pa.

Ngayon ay nasa harap ko na silang tatlo.

“You mean, mas pinipili mo ang future mo kaysa sa akin?”

biglang tanong ko sa kaniya.

Tumango siya,

“Because this is the right thing.”

“Right thing? sa tingin mo ba tama na kalimutan mo iyung mga panahong magkasama tayo? Parang pinaasa mo lang ako. Parang pinaikot mo lang ako sa mga matatamis mong pangako.”

sagot ko pa sa kaniya.

“Pero ito ang tamang gawin natin para sa sarili natin. Para sa sarili nating dalawa, art.” 

sagot niya pa.

“Fuck you!”

sigaw ko sa kaniya.

“Hindi ganoon kadali ang kalimutan ang bagay na iyon! Hulog na hulog ako, Kris! Hulog na hulog ako.”

Huminga ako nang malalim,

“Habang nahuhulog ako ay iniaangat mo ako sa ere. Para akong nasa alapaap, Kris. Kung gaano kasarap sa itaas, nung binitawan mo ako, ganoon din kasakit bumagsak!”

Pinunasan ko ang luha ko,

“Kris, hindi iyon madali malimutan na basta sabihin mo lang na move on ka na ay move on ka na!”

“Napaka selfish mo!”

sigaw ko sa kaniya.

“Minsan, art. Kailangan natin maging selfish for your own safety and para sa ikakatahimik ng lahat.”

sagot niya pa sa akin at tumikhim.

“At minsan kailangan mo rin isipin ang damdamin ko! Kung anong mararamdaman ko kung okay lang ba sa akin na kalimutan at balewalain ang matagal nating pinagsamahan!”

dugtong ko sa sinabi niya.

“Fuck your words! Pero you look like na wala lang sa iyo! You said, you love me pero bakit kung umasta ka ngayon eh parang wala kang pagmamahal sa akin!”

bulyaw ko sa kaniya at agad ko siyang tinulak.

“Magsama kayo ni Daddy! Mga selfish! Mga close minded! Mga ayaw maka recieve ng flaws sa buhay! Gusto niyo perpekto kayo!” 

“Watch your words.”

saad ni mommy.

“Mommy, I can’t. Bakit hindi ko manlang maranasan sumaya nang totoo? bakit kailangan laging may nagpaparamdam sa akin kung gaano ako kawalang kuwenta.”

sagot ko kay Mommy.

“You’re not worthless. You’re just loving the wrong person.”

saad Kris.

“No…. This is can’t be true.”

natatawang saad ko sa kanilang tatlo.

Tanging sunod na nangyari ay lumayo ang loob ko sa aking mga magulang.

Naging taong labas ako at napatropa.

I’m just wasting my life without Kris.

Yes, naging taong bar ako.

Marami akong nakilalang tao.

Maka naka-one night stand ko.

Pero i think it carefully.

Why i do that kind of shit? so i stop it early before masira ang lahat.

Hindi ko alam pero because of Kris. It ruined all my straight paths.

“Bro why you’re starring at that guy?”

takang tanong ng Kaibigan ni Kris na katapat ko lang.

Yeah he’s infront of me.

Months past of our fucking breakup infront of my parents.

And now… He’s here.

Nakasama ko siya sa table kasi may nakilala ako na boy and hindi ko naman alam na tropa niya si Kris na kasama niya ngayon.

“Uh? in that guy?”

takang tanong niya pabalik.

“I-i don’t know him. He’s literally disgusting.”

“Yeah, narinig ko kanina na mahilig siya makipag one night stand sa mga taong nakikilala niya sa bar.”

natatawang wika ng lalaki.

“Poor gay.”

natatawa ring banggit ni Kris.

“I heard na kaya raw naging ganiyan iyan kasi nabigo sa pag-ibig. If i am the man of that guy i will not let it happen. Nakikita ko sa guy na iyan na he was so good before and i heard na nasa mayamang pamilya iyan.”

wika naman nito kay Kris.

“Ah? talaga? Why he don’t think na nakakadiri ang tinatahak niyang gawain.”

taka-takahang tanong nito.

“Halata naman sa kaniya na he’s good. Pero ang hindi ko lang talaga maintindihan siguro ganoon na lang sa kaniya kasakit ang lahat kung kaya’t nagawa niya ang mga bagay na iyon.”

saad nito kay Kris.

Napangiti ako nung marinig iyon.

Nakita naman ni Kris ang pag-ngiti ko.

“I think… Art is listening in us.”

tulirong wika ni Kris.

“Who’s Art?”

takang tanong ng lalaki.

“Uhh… nothing… Don’t think it.”

Sagot agad ni Kris.

E N D  O F  F L A S H B A C K

“You are… that guy?” takang tanong ni Justin sa akin.

“Huh?” takang tanong ko sa kaniya.

“I am with kris and naalala ko ang tagpong iyan… Right… you’re the guy na nakita namin… And doon pa lang napagtanto ko na magkakilala kayo. Namumukaan kita noon and na point out ko lang kung sino ka nung titigan ka ni Kris… Right… You’re that guy!” wika pa ni Justin.

“So you mean? kilala mo ako

?” tanong ko pa ulit.

Nagbigay siya ng isang nakakalokonh ngiti.

“So that’s why you and Kris have a big issue in each other.” patango-tangong sagot niya sa akin.

“Hindi naman ganoon kalaki, besides pinapatawad ko na rin siya sa mga nagawa niya sa akin.” sagot ko at tsaka napatingin sa kaniya, “Pero i have you right now.”

“Yes, you have me as your friend.” wika pa nito at napakunot noo ako.

“Huwag ka nga magsalita ng ganiyan. Past na iyon at alam kong 100% na akong sure na naka move on na ako.” wika ko pa sa kaniya. “I’m ready to love again.”

“Pero bakit hindi ka handang masaktan? ang pagmamahal ay may kaakibat na sakit.” mabilis na sagot niya sa akin.

“Pero parang sinasabi mo na… I am into Kris pa rin.” sagot ko rin sa kaniya.

“It is up to you…” sagot niya at napahawak naman siya sa ulo niya.

Nasa ganoong tagpo kami ng biglang pumasok sa loob si Bon habang hawak hawak ang kinuhang pang-gamit sa pasa at sugat nila.

Napa-yuko na lang ako.

“Nandito na ako.” wika ni Bon at tsaka pumasok sa loob.

“Ah… eh… sige… Kaya niyo naman ata gamutin ang sarili niyo. M-magpapahinga na ako.” wika ko at tsaka tumalikod at binagsak ang sarili sa kama.

Kaya ko pa kaya ito?

Kaya ko pa ba magkunwari na tila nagkukubli sa rehas na itong wari’y sinasabi na kami pa rin talaga?

Narinig ko pa na nagsalita si Bon, “Anong problema nun? alam niya na ba?”

Alam ang ano?

May sikreto ba sila?

Siguro.

Pero i don’t have care anymore.

“He’s not. Sabi niya, he’s tired.” sagot na lang ni Tintin at napatawa naman si Bon.

“Siraulo ka talaga.”

---

Kinabukasan…

Habang naglalakad ako pauwi sa selda namin.

Galing kasi ako sa labas ng selda at naglaba ng mga gamit gamit nila Bon at Tintin pati ako.

Bawal kasi maglaba rito sa loob ng selda at baka pag nakita ka malatigo ka pa sa likod. Just Kidding.

Nakagawian kona ako na ang maglaba ng aming mga damit dahil hindi naman sila marunog maglaba. Marunong naman ngunit hindi lang talaga ganoon kasanay magkusot ng mga damit katulad ng mga maong.

Magkusot nga ng damit pahirapan pa sa kanila kaya’t nag volunteer na ako nalang ang maglaba ng mga damit nila.

Nasa ganoong pagbubuhat ako ng mga natuyong sinampay papasok nako ng selda.

Masyadong hinapon na ako marahil ay hinintay ko pa ito mapuno at babalikan ko roon ang aking mga bracelet sa labas. Iyung mga handicrafrs ko kung saan kumikita rin ako ng pera kumbaga, extra income.

Alam kong pagod si Justin dahil sa pag sisideline nito na Construction worker doon sa likod ng Himpilan at magkaroon ng pera. Kaya’t ganitong oras nagpapahinga ito at gusto ko rin siya kausapin to clear everything.

Clear Everything? Lol.

Gusto ko lang iopen up ang sa amin. Na kaya niya ako hindi nagugustuhan maging kasintahan dahil alam niya na  I am into Kris.

no!

I mean, me and kris have a past.

That’s enough.

Marahan kong binuhat ang balde ng damit namin at…

Hindi kopa binubuksan ng makarinig ako ng mga ungol.

“ Uhmmmmppp! sige pa! yan ganyan! putangina!” Gigil na sigaw ni Justin.

“ Gantes ba? uhmmp! nakakalerki iyung nota mo huh? medyo mataba at mahaba pero keri ko. Si Art ba? kaya ba ang gento.” saad ng kilala kong boses.

This is not true.

Hindi ko alam bakit sobrang affected ko.

Alam kong wala pero feeling ko parang naramdaman ko ulit iyung hindi pinagkatiwalaan.

Iyung benaliwala.

Iyung ikaw lang kasi ang nandiyan kaya he takes its’s granted.

“ Hindi, ngayun kolang naramdaman yan. Arrghhh..” saad din ni Justin para ako ay mapahawak sa dibdib ko.

“Ganiyan, sige! Uhmpk! Isa

gad mo pa.” saad pa ni justin para hilahin ko ang nakaharang dito.

Twalya lang ito dahil may butas ang aming kama para pasukan ng hangin.

Ngayun kitang kita ko na gamit ang dalawa kong mga mata kung paano at gaano sila nagpapasasa sa isa’t isa.

Paano sila magpainit na dalawa.

Ngayun malinaw sa dalawa kong mata kung sino ang kasama niya sa kababuyan na ginagawa nila.

In his voice alam ko na kung sino.

Nakasilip ako roon ng mabitawan ko ang hawak kong mga nilabhan.

nag cause ito nang ingay .

“ Sinech itey iyan?” Tanong ng bakla na si Madam Viera.

Oo tama kayo.

Si madam Viera, tsaka sino lang naman malandi at pakantutin dito sa kulungan ’di ba? tsaka lahat nakukuha niya kase nga mayaman siya.

“ Don’t mind it, baby. You’re mine and im yours. P-pasayahin mo ako… This is what you like right?” saad naman ni Justin doon na ako napuno kaya agad agad ako nagsalita.

“Ako ito Justin. Pakibuksan, dala dala ko iyung mga nilabhan ko

!!” Sigaw ko para marinig ang pagmumura ni Justin sunod sunod ito.

“

Putangina. Puta!!!” Sigaw nito at agad naman binuksan ni Madam Viera ang selda.

Doon nakita ko si Justin na abala sa pasuot ng brief.

Gulat pa rin ito ng makita ako.

“ Hi sister?” pag bati sa akin ni Madam Viera.

“Ano’ng ginagawa ninyo?” taka-takahang tanong ko sa kanilang dalawa.

Napangiti si Madam Viera.

Tinaasan ko lang ito ng kilay.

“Remember me?”

tanong ni Madam Viera para tumango ako.

“Bakit kita makakalimutan?” nakangiti kong wika.

“You literally a bitch!” lintanya ni Madam Viera.

Hindi ko iyon pinansin at tinignan si Justin.

Napasinghap ako, “Ah ewan ko.”

“Sorry.” tanging lumabas sa bunganga ni Justin.

Napa-kunot noo naman ako, “Huh? may nagawa ka ba sa akin na mali? ano bang ginagawa ni Madam Viera rito?”

“Just pretend that you didn’t see us.” sagot pa ni Justin.

Napakagat labi ako, “Am i strong enough huh?”

“Iba ang strong sa martyr tandaan mo.” si Justin.

Napabuntong hininga ako.

“Oh? fine. Did you and this…” saad ko ng tumaas ang kilay nito ni Madam Viera. “This faggot.”

“ Did you enjoy each other? nakaistorbo ba ako?” saad ko sa kanila tsaka kinuha ang damit ni Justin at hinagis ito sa kanya.

Isang T-shirt lang ito at nasalo niya sa mukha.

“ Kadiri kayo.” Sambit ko sa kanya ngunit bakas pa rin sa mukha ni Justin ang gulat at pagkahiya.

Ito nanaman iyung pakiramdam na naramdaman ko noon.

Nanikip bigla ang dibdib ko dahil sa luhang nag babadya sa aking dalawang mata. Pero hindi, hindi na dapat ako masaktan sa mga ganito.

“ Masarap iyang si Justin ah? Mas mataba lang yan kaysa kay Kris pero bet! bet ko!” sambit ni Madam Viera.

“Hindi ka na nahiya. Lahat nalang ng lalaki rito.” saad ko kay Madam Viera.

“Hindi ko sila papatulan kung hindi sila ang lumalapit sa akin. Tandaan mo.” sagot ni Madam Viera.

Di ko siya pinakinggan tsaka ako lumabas ng selda.

Nakakadiri.

Tumakbo ako nang tumakbo hanggang marating ko ang rooftop.

Pigil ang aking pag hinga dahil sa mga luhang babagsak na.

Ayoko talaga ng pakiramdam na ito.

Hindi ako nasasaktan sa nakita ko dahil we’re totally okay na kami ni Justin. Ang hindi ko lang maintindihan, hindi ba ako katiwa-tiwala?

Dahan dahan akong umakyat sa hagdanan ng building papunta sa roof top habang pinupunasan ang luha ko.

“This feeling again…” sabi ko at tsaka naka ngiti, “Hindi ba talaga ako deserve pagkatiwalaan? did i do wrong po ba?”

Agad ako lumapit sa dulo ng building at pinakiramdaman ang simoy ng hangin.

Malamig ito sa pakiramdam at natutuyo rin ang luha kong sunod sunod ang pagpatak.

Agad ko ibinagsak ang sarili ko.

ITUTULOY…

JAIL 10

J

AIL 10

AKO SI DADA AT HINDI AKO ISA SA MGA MAGAGALING NA MANUNULAT SA LARANGAN NG WATTPAD. ISA LANG AKONG ORDINARYONG BAKLA AT WALA NANG IBA PA, INSPIRED LANG MAGSULAT ’YUN LANG NOTHING SPECIAL ABOUT ME. ANG AKING MGA LIKHA AY WALANG KATOTOHANAN AT ITO’Y ISANG KATHANG ISIP LAMANG. ANG MGA TAO, HAYOP,  BAGAY, PANGYAYARI AT LUGAR NA NABABANGGIT SA KWENTO AY HINDI TOTOO AT KUNG MERON MAN ITO’Y HINDI SADYA AT NAGKATAON LAMAN

G

“

Art’s POV

”

Agad ko ibinagsak ang sarili ko at napaupo sa sahig.

Mabilis kong niyakap ang sariling tuhod ko at napayuko.

“Ano pa bang kulang sa akin?”

“Lahat ng problema sinalo ko na. Tinanggap ko ang mga bagay na wala naman akong alam.”

“Kung sino man ang tao sa likod nito sigurado ako na siya na ang papalit kay satanas sa trono nito sa sobrang kademonyuhan non.”

Nagpunas ako ng luha at nakahikbi, “Alam kong makikita ko rin ang taong iyon at sisiguraduhin ko na mabubulok siya sa impyerno.”

“Sobra na ang sakit na ito at hindi na biro ang mga nararamdaman ko sa loob na ito. Nais ko man magsalita ngunit walang maniniwala.”

Agad ako tumayo at nagpagpag.

Hindi ko alam kung anong mukha ang ihaharap ko kay Justin.

Bakit ako mahihiya? hindi ko alam kung bakit pero nanginginig ang mga paa ko sa inis o galit.

Napa-buntong hininga ako, “Kaya ko pa.”

“Tandaan mo, Art. Dito ka na mabubuhay rito ka na rin malalagutan ng hininga.”

“Dapat masanay ka na sa mga sakit. Dahil dadating ang panahon na mas dodoble pa ito ng pasakit.”

Agad ako napatingin sa kalangitan, “Mama, miss na miss na kita.

Bakit mo ba pinaparanas sa akin ito? alam kong malaki ang pagkakamali ko nung nagsimulang guluhin ko mismo ang sariling buhay ko. Pero alam kong nagsisisi na ako.”

Mabilis ako tumayo sa pagkakaupo at marahang tinignan ang sarili, “Hindi ako ito. Hindi ako ganito. Hindi dapat ako nasa loob ng himpilan na ito dahil ako, mismo sa sarili ko. Set up lang ito at sisingilin ko ang taong iyon once na malaman ko kung sino siya.”

“Hindi pa ito tapos dahil nag uumpisa pa lang.”

Agad ako napahawak sa ulo, “Pero bakit ganoon? paulit-ulit ko na lang nararamdaman ang maging useless sa mata ng ibang tao? Ganoon ba talaga ako kawalang kwenta?”

Nagbitaw ako ng isang malakas sa pagtawa, “Hindi na ako nasanay eh halos paglaki ko eh nahubog ako sa pagiging walang kwenta.”

Agad ako humarap mula sa pagkakatalikod isang malakas na hangin ang humampas sa aking katawan.

Malamig ang simoy ng hangin at binabalot ng makulimlim na ulap ang kalangitan.

Sapat na iyon para masabi ko na napakawalang kwentang panahon.

At napakawalang kwentang tao na nasa harapan ko.

“Ano nanaman bang kailangan niyo?” takang tanong ko sa kaniya at tsaka ako umiyak.

Huminto na ako sa paghikbi at nung bumungad ang taong nasa harapan ko ay nagsimula ulit ito umagos.

Nanginig ang dalawang kamay ko, “Can you leave me alone! Gusto ko mapag isa at huwag ka sumabay pa!”

“I’m here to comfort you. Narinig ko lahat.” Saad ni Krisbal.

“H-Hindi… alam ko na likaw ang bituka mo! May balak ka na hindi lo alam.” tulirong wika ko sa kaniya at tsaka ako napapikit. “This pain is like hell.”

“Pwede ba na intindihin mo naman ang sitwasyon ko? ” Tanong ko kay Krisbal.

Tumango siya, “Matagal ko na naiintindihan ang sitwasyon mo.”

“Eh bakit at paano mo ako hinayaan na maging mapag isa? bakit mo sa akin pinaranas ang mga bagay na hindi naman way na isa kang concern? Isa kang tinik sa buhay ko! Kris! Isa lang tinik na mahirap tanggalin!” sigaw ko sa kaniya.

“Dahil alam ko kilala mo ako.” sagot niya sa akin. “Kilala mo ako, Art. Kilalang kilala.”

“Oo, tama ka. Kilala kita bilang isang taong hindi tumutupad ng pangako! Kilala kita bilang isang Sinungaling at Manloloko!” sagot ko sa kaniya.

Bumuntong hininga siya, “Can you understand me? Ginawa ko iyon to test everything about you.”

“T-Test? Test everthing about me? Kris sa ginawa mo lalo akong naguluhan.” Wika ko sa kaniya at tsaka siya hinarap, “Kris, bakit ako nandito.”

“Kasi ito ang tadhana na ginawa ng diyos para sa iyo. Ang kailangan mo lang gawin at hanapin ang dahilan.” Humakbang si Kris papalapit sa akin.

“Huwag mo idamay ang diyos sa argumentuhang ito dahil hindi siya konektado sa punto ko!” wika ko sa kaniya.

Nakita kong namula ang dalawang mata ni Krisbal…

Alam ko rin na kahit ganiyan siya ka yabang may damdamin pa rin siya dahil tao pa rin siya.

“Don’t look at me.” saad ko sa kaniya dahil hindi ako makapaniwala na sa muling pagkakataon ay iiyak muli siya sa harapan ko.

“I’m s-sorry for e-everything, Art.” utal utak na sabi niya. “Literal na gago talaga ako dahil sinaktan kita lalo. Gusto ko lang naman ng intensyon mo.”

“Intensyon? Naririnig mo ba ang sarili mo? Kris may utak ka. Nagtapos ka sa mataas na kurso at nagkamit ng mataas na grado pero puta, Kris. Bakit iyung utak mo nasa talampakan?” inis na sabi ko sa kaniya, “Kung concern ka sa akin, una pa lang sinabi mo na sa akin hindi iyung nakita kita… Pinagsamantalahan mo pa ako.”

“But you like it. You moan my name and saying na, you miss me.” Sagot ni Kris para mapatulala ako. “Admit it that you like it too!”

Alam kong isa iyong masarap na pangyayari sa buhay ko rito sa himpilam at sa panahong iyon ay siya rin ang laman ng isip ko.

“And i know, ginamit mo lang si Justin… para mapuwangan iyon.” gatong nita pa.

“H-huwag mo idamay si Justin dito! Dahil kasalanan mo kung bakit ako galit na galit sa iyo! Peste ka sa buhay ko! Ginawa mong impyerno ang buhay ko!” sigaw ko sa kaniya tsaka ako lumapit sa kaniya.

“Forgive me for everything. I’ll do my best at m-mag s-simula ulit tayo, Art. We’re free to start again.” Sa pag sabi niyang iyon ay agad niya ako niyakap.

Mahigpit ito.

“Kilabutan ka sa mga sinasabi mo. Pangalawang beses mo na ako sinaktan at mas malala pa ito.” walang ganang sagot ko sa kaniya.

Agad ko siya itinulak para mapigtas ang pagyakap niya sa akin.

“Hindi ganoon kadali magpatawad at humingi ng tawad, Krisbal.”

“At hinding-hindi kita mapapatawad kahit mamatay ka man ngayon na.” napangisi ako, “Alam mo, lagi kong pinapagdasal na sa sobrang bait mo baka sumobra ka pa sa langit at mapunta ka sa impyerno.”

“Pagod ka lang.” Isang malakas na buntong hininga ang pinakawalan ni Krisbal pagkatapos sabihin ang kataga.

“Tama ka, pagod ako. Pagod na pagod. Actually gusto ko na nga maglaho bigla at pagkagising ko tapos na ito lahat.”

Agad ko siya sinampal sa mukha, “Kalaban kita, Kris. Hindi kita kakampi rito.”

Napapikit si Kris, “H-Hindi mo pa nga naririnig ang point ko dahil inuuna mo ang galit mo sa akin.”

“Ano ba kasing kailangan mo? Wala kang pakialam kung magmukmok ako rito dahil wala ka naman dapat na pake!” sigaw ko sa kaniya at tsaka napahawak sa dibdib.

“Krisbal, dahil sa ginawa mo naapektuhan ang lahat sa akin. Lalo na ang pagtitiwala ko sa mga taong nakapaligid sa akin!” bulyaw ko sa kaniya.

Tinulak ko si Krisbal, “Dahil sa iyo at sa punyetang past natin ay nahirapan ako bumangon kasi sobrang sakit iiwan sa ere! Kris, hindi ganoon kadali bitawan iyon at hindi ganoon kadali kalimutan iyon!”

“S-Sorry, gumawa naman ako ng way para mapalapit ulit sa iyo non kaso mahigpit talaga ang Daddy mo sa iyo… Hindi ako makalapit manlang e.” pangangatwiran ni Krisbal sa akin.

“So? Sinisisi mo ang mga magulang ko kung bakit sa akin nangyari lahat ng ito? Ganoon ba, Krisbal?” sarkasmong tanong ko sa kaniya.

Umiling-iling si Krisbal sa akin, “H-Hindi…. Ang nais ko lang namn sabihin kung hindi sila tutol sa relasyon natin edi sana ngayon marami na tayong naachieve sa buhay magkasama. Art, nasaktan lang kita pero doesn’t mean na wala na akong nararamdaman sa iyo.”

“Nagpaka-martyr ako sa lahat, Art. Hindi rin ganoon kadali ang mga naranasan ko rito at sa labas ng himpilan.”

“So stop. Kung nagsisisi ka sa mga nagawa mo dapat una palang inisip mo na ang mga maaaring mangyari if nagawa mo na. Just liket his. We’re messing up.” pangatwiran ko sa kaniya, “Kris, hindi yan ang sapat na dahilan. Alam kong may iba pa. A-Alam kong hindi mo magagawa ’yun kung mahal na mahal mo ako.”

Napatawa naman ako, “K-kung mahal na mahal mo ako noon.”

“Nope…” Umiling iling si Krisbal at tsaka ako hinawakan sa braso, “I will tell you this… I’m still into you.”

Napangiti ako nang peke, “Stop it!”

Kumalas ako sa pagkakahawak niya at tsaka siya hinarap, “K-Kalimutan mo na sinabi mo iyan sa akin pati itong nanayari this whole argument, forget it.”

“P-Pero…—” hindi natuloy ang sasabihin ni Krisbal sa akin nung tinakpan ko ang bunganga niya gamit ang hintuturo.

“Sssshhhhh….” napangiti ako, “Masasaktan lang lalo natin ang isa’t isa if ipupush pa natin itong nararamdaman natin.”

“Nararamdaman NATIN?” Napakunot noo siya at tsaka napangito, “

Bakit kailangan pa pigilan kung alam mo naman na meron pa?”

“

Alam mo kung bakit?” napangiti ako nang pilit, “Kasi ayoko. Ayoko na ikaw ang laman nito!” sabay turo ko sa dibdib ko.

“Naiinis ako kasi, hindi ba ako nadala nung una mo akong sinaktan? Hindi ba ako nadala na maiwan sa ere? Hindi ba ako nadala nung naranasan ko maguhp ang mundo ko at mapariwara? Krisbal, ayoko na.” Tinulak ko siya sa dibdib, “This is all your fault! Kung hindi dahil sa iyo at sa punyetang relasyon na iyan maayos ang damdamin ko! Baited na baited ako.”

“I know, kasalanan ko ang lahat. Pero Art, give me a last chance. I’ll promise na hindi ko na ito sasayangin.” wika niya at hinawakan ang kamay ko.

“N-no…”

“We’re done. Ang librong inumpisahan natin basahin ay hindi na tayo ang paksa.” matalinghagang saad ko at tsaka tinanggal ang pagkakakapit niya.

“Art, please? Give me the last chance…” Pamimilit sa akin nito.

Napailing-iling ako, “Krisbal, binigay ko na iyon. Una at Huling pagkakataon.”

Pagkasabi ko non ay agad ko pinunasan ang luha ko.

“Let’s act that we don’t care each other. Kung mahal mo ako pagbibigyan mo ako sa kagustuhan ko na mawala sa puso mo. You deserve someone better.” sagot ko sa kaniya.

“Nabaliktad nga ang sitwasyon.” natatawang sabi ni Krisbal at umiling-iling.

“Tama ka at mas sobrang sakit pa ang naramdaman ko kaysa sa sakit na nararanasan mo ngayon.” saad ko at tsaka naglakad palayo.

Iniwan ko si Krisbal sa roof top, saktong palubog na rin ang araw naghihinayang tuloy ako.

Hindi ko manlang nakita kung paano lumubog ang araw dahil sa taong iyon.

Naudlot pa ang pagdadrama ko.

Napabugtong hininga ako.

May point si Krisbal…

“We can start the new chapter but i don’t want to.” wika ko sa sarili habang naglalakad.

pabalik ako sa selda namin.

Mabagal ang paglakad ko at binibilag ko ito kasing bagal ang isang segundo ang bawat pagyabag ko.

Ang oras ay tila huminto… ewan basta sobrang lungkot ko.

Nang makarating ako sa pinto ng selda ay nagbitaw ako ng isang mabigat na buntong hininga.

I can act na walang nangyari and ask Tintin na kung puwede ay kalimutan na lang namin ang lahat.

i think healthy naman atleast we can talk each other pa and…. We don’t need to flirt para maenganyo sa isa’t isa.

Marahan kong tinulak ang pinto ng selda.

And…

And naabutan ko roon si Justin na naka-upo at balisa.

Nang maramdaman niya ang presensya ko ay agad siyang napatayo at yumakap sa akin.

“I’m sorry.” paghingi niya ng patawad sa akin, “I’m sorry for everything.”

“Don’t say sorry, parehas lang tayong nagsinungaling sa isa’t isa.” wika ko sa kaniya at tsaka tinanggal ang kaniyang pagkakayakap.

“But… I think this is a big issue for us.” wika pa ni Tintin.

Napangiti ako, “Accept the fact that we don’t deserve each other and walang patutunguhan ang FRIENDSHIP w/ BENEFITS na ito.”

Napahinto siya, “Art…”

“Yes?” pilit ngiti kong tanong sa kaniya.

“Kailangan ko kasi gawin ito, wala akong sapat na pera eh, gusto kong magumpisa ulit eh.” wika niya at naluha sa harap ko.

“And having affair with Madam Viera is not a good idea.” dugtong ko sa sinabi ni Justin.

ITUTULOY…

JAIL 11

JAIL 1

1

AKO SI DADA AT HINDI AKO ISA SA MGA MAGAGALING NA MANUNULAT SA LARANGAN NG WATTPAD. ISA LANG AKONG ORDINARYONG BAKLA AT WALA NANG IBA PA, INSPIRED LANG MAGSULAT ’YUN LANG NOTHING SPECIAL ABOUT ME. ANG AKING MGA LIKHA AY WALANG KATOTOHANAN AT ITO’Y ISANG KATHANG ISIP LAMANG. ANG MGA TAO, HAYOP,  BAGAY, PANGYAYARI AT LUGAR NA NABABANGGIT SA KWENTO AY HINDI TOTOO AT KUNG MERON MAN ITO’Y HINDI SADYA AT NAGKATAON LAMAN

G

“Art’s POV”

“And having affair with Madam Viera is not a good idea.” dugtong ko sa sinabi nj Justin.

“Yes, tama ka. Pero, Art. Kailangan eh.” pangangatwiran niya sa akin.

“Do i care, Justin? May pake ba ako kung kailangan mo ito o hindi? pero hindi pa rin tama yon kaso Madam Viera is into Kris! Nakikiapid ka!” bulyaw ko sa kaniya.

“I am not! Ako ang pinili ni Madam Viera.” sigaw niya sa akin para mapahinto ako.

“So anong gagawin ko, Justin? Mag cecelebrate? Hindi ako belong sa desisyon mo na iyan kaya hindi ko marapat malaman yan.” pangatwiran ko pa.

“Because, Kris love you so much.” agad ngumiti nang pilit si Justin.

“Walang konek si Kris sa usapan natin, Justin! So shut the fuck up kung makikipag talo ka lang sa akin ng mga bagay na wala naman kabuluhan!” sigaw ko sa kaniya.

“Kris loves you so much that’s why gusto niya mapasakaniya hanggang huling hininga ni Madam Viera ay nasa piling niya ito.” sagot pa niya. “Para sa iyo rin yon!”

Umiling-iling ako, “You’re pointless!”

“Si Madal Viera, bibitayin na siya. 1month after. Kaya naisip ko na para makasigurado dahil likaw ang bituka ni Kris.”

“I don’t want to hear it. Kung para sa akin lang. Para saan? hindi ka ba nalulungkot na mawawala si Madam Viera na kahit ganoon iyon kasama ay naging parte pa rin siya ng buhay mo!” Sigaw ko pa rin sa kaniya.

Tinulak ko si Justin.

“Hindi kita maintindihan, Justin! Anong para sa akin!”

“Madam Viera is having a lot of money na naiwan sa bangko at wala itong nababawas at nadadagdagan lalo sa kaniyang investment sa mga kompanya. Kapag sumailalim na si Madam Viera sa Deathrow maiiwan sa kulungan ang pera at tanging kasintahan o kaibigan niya lang ang makakakuha nito.” paliwanag niya sa akin. “Kapag nakuha ni Kris ang Pera, maaring makapag piyansa siya at iwan ka rito.”

Napahinto ako, “W-Wala akong paki kung maiwan ako rito, Justin.”

“P-Pero… Paano ka? Mahal na mahal ka ni Kris, Art. Ginawa ko ito para masigurado ko na makakalabas ka sa selda na ito.” wika ni Justin kaya napakunot noo ako.

“M-Makakalabas ako rito sa kulungan? Tangina justin kahit makalabas ako rito sirang sira na ako sa labas! Wala na akong mukhang maihaharap!” pangangatwiran ko at tsaka ako napaupo.

“Art, habang may hininga ka palaging may pag-asa. Ako, gusto ko mag umpisa ulit at gawin ang nararapat. Magbabagong buhay ako, Art.” paliwanag sa akin ni Justin at bigla niya akong hinawakan sa balikat.

“Then? Anong gagawin ko? sasama ako sa iyo? Anong gagawin ko sa labas? Ganoon lang din, Justin. Kahit malaya ako at hindi nakakulong may mga huhusga pa rin sa atin.” tiim bagang kong sagot at pumunta sa lababo at binuksan ang gripo.

“Tsaka, Kris. Hindi mo na kailangan pa gawin yon. Kontento na ako rito sa loob.”

“No, you’re not fine.” tutol niya.

“Yes, I am not! Kasi palagi niyo na lang sa akin pinaparanas kung gaano ako kawalang kwenta, Justin! Bakit mo nagawa sa akin iyon? Bakit niyo sa akin ginawa ito!”

“Dahil kailangan nga!” sigaw rin sa akin ni Justin.

“Nung nalaman ni Kris na kinakalantari ko si Madam Viera ay hindi siya nagalit. Natuwa siya dahil alam niyang secured ang plano niya at sa akin niya iyon binigay! It’s for clout! Iyung binugbog niya ako ay hindi totoo! ginawa niya iyon para isipin ng mga tao na wala na ako sa kampo at hindi na niya ako kapartido! Kaya’t nung nasa akin na si Madam Viera, nasa akin niya lahat ipinangalan ang mga ari-arian niya!”

“At sa perang iyon mabubuksan muli ang mga kaso natin at makakapag piyansa na si Krisbal, Ako, ikaw si Bon at si Basilyo! Makakalaya na tayo!” 

Napakagat labi ako, “Sure ba kayo? Na magiging sucessful ang plano?”

Tumango si Justin, “Oo, one month for now mag uumpisa na tayo. Pagkatapos ng deathrow ni Madam Viera.”

“Kapag nabuksan ang kaso ko habang nasa labas ako ay… malalaman ko kung sino ang gumawa ng karumal dumal na iyon sa pamilya ko.” sagot ko.

“Right, you’ll get the justice tsaka yayaman na tayo sa labas may mag aabang na sandamakmak na pera sa atin!”

Napatawa naman ako.

“Siraulo ka, Justin!” naluluhang wika ko at tsaka hinampas siya sa balikat.

“Iyung gripo naiwan mong nakabukas!” sigaw ni Justin kaya napalaki mata ako.

“Ay!!!!” sigaw ko at agad isinara ito.

Napailing iling naman si Justin habang tinatapik-tapik ang balikat ko.

---

Ayon nga at lumipas ang linggo, araw araw umaalis si Justin upang puntahan si Madam Viera.

He need to do this para sa aming lahat.

Ewan ko since that day, lumapit na ulit ang loob ko kay Kris.

Palagi niya akong pinupuntahan sa selda kasama si Basilyo. We’re okay na since alam din naman ni Basilyo ang plan.

Nagsorry na rin naman si Basilyo nung nagkita ulit kami. Pormal ito at alam mong sincere. Maiiyak na nga siya e.

Kaya ayon, we’re totally okay na besides… About sa amin ni Kris….

Pinapatawad ko na siya. Everyone deserve chances.

Parang sa pagtaya lang ng lotto. Puwede ka tumaya kahit ilang beses gusto mo, matalo ka man o manalo.

Sumugal ulit ako, ewan ko ganito siguro talaga ako karupok.

Biglang bumukas naman ang pinto ng selda at pumasok dito si Krisbal na pawis na pawis mukhang kagagaling lang sa work out niya. May gym kasi rito na pwede ka magbuhat ng mga barble or whatever.

Eh abala naman ako sa paghuhugas ng pinggan kaya agad ako naghugas ng kamay at tinigil muna ang paghuhugas ng pinggan at marahang abutan siya ng tubig.

“Oh, Kris. B-Bakit ka rito dumeretso? magpahinga ka muna kaya sa selda mo.” wika ko sa kaniya habang hawak hawak ang tubig.

Pawis na pawis ito.

Marahang bubuksan niya sana ang electric fan nung pinigilan ko siya.

“Gago ka magkapulmunya ka!” Sigaw ko kaya napangiti ka.

“Anong ngini-ngiti ngiti mo riyan? tigilan mo nga ako.”

“Wala po.” ngiting asong wika ni Krisbal kaya napailing nalang ako.

inabot niya naman ang tubig at ininom.

“Bakit ka rito kamo dumeretso? Wala ka bang selda.” tanong ko sa kaniya kaya napailing siya.

“Nandito kasi iyung pahinga ko.” wika ni Krisbal kaya napatingin ako sa kama.

“Bawal ka matulog sa kama!”

“Gago, hindi naman higaan tinutukoy ko. Ikaw yun, napakaslow mo talaga.” sagot niya sa akin.

Napa-snob naman ako. “Alam mo istorbo ka.”

“Ayaw mo ba ako makita?” tampong wika ni Krisbal sa akin.

“Oo talaga, ayaw kita makita sa ganiyan ang dugyot dugyot mo. Hindi ka pa ata naliligo. Maligo ka na nga.” utos ko sa kaniya.

Napatawa naman siya at inamoy ang sarili, “Hindi naman ah? amoy downy nga ako eh ikaw ’di ba naglaba ng damit ko.”

“Ikaw nga rin naglaba ng brief ko e.” dugtong pa ni Krisbal.

“Ang bastos mo! walang malisya yon. Edi hindi ko na lalabhan damit mo nangungutya ka pa.”

---

Lumipas ang ilang linggo…

Naging maligaya ang paglipas ng araw kasama ang mga taong aking pinagkakatiwalaan.

Mga taong tumutulong din sa akin.

Tumutulong na mahuli ang taong nag frame up sa akin. Hindi na ako makapaghihintay pa.

“Tama sila, habang humihinga may pag-asa. Hindi ka marapat na sumuko.” 

Napangiti ako habang binabanggit ang kataga.

Maraming nagbago nung nawala si Madam Viera sa selda.

Tama si Justin. Hindi niya ako binigo.

Ngayon bukas na ang mga kaso namin at naguumpisa na ulit dumaloy ang kaso.

Hindi ko alam kung paano nila nabuksan ang kani-kanilang kaso pero kapag may pera ka…

Walang imposible. Lahat magagawa mo.

Kayang pumatay ang pera.

Pera ang nagpapagulo sa mundo.

Pera rin ang ibang sulosyon sa problema na kinakaharap ng bawat tao ngayon.

Ang sabi sa akin ni Krisbal, nagawan daw nila ng paraan na mabuksan ang kaso ko dahil nung hinusgahan at ako’y nag-guilty ay hindi naman mabigat ang evidence which is not good.

That’s why hinahanap namin ngayon ang nag testigo na babae na katulong kuno namin ngunit hindi ko naman talaga kilala iyon at higit sa lahat ay hindi namin siya naging kasambahay.

Napabuntong hininga ako at napangiti.

Ang liwanag ay lumalapit na sa akin.

Ang pag-asa ng buhay ay makakamtan ko rin.

Ang kalayaan ay mapapasakamay ko na.

Wala na itong atrasan. Papagbayaran ng taong yon ang mga naranasan ko sa loob ng seldang iyon.

Napakapit ako sa manggas ng damit ko at pinunasan ang luhang bakas ng kasiyahan ko.

“Oh? ba’t nag eemote-emote ka riyan?” natatawang wika ni Krisbal at agad ako niyakap.

“W-wala! Masaya lang ako, ’no.”

“Alam ko ang dahilan kung bakit ka masaya at ako rin syempre. Masaya ako. Sa sobrang saya ko hindi ko na alam gagawin ko e.” wika ni Krisbal ang mahigpit akong niyayakap.

“Uhmpk! hindi ako makahinga sa yakap mo!” reklamo ko sa kaniya.

“Masama na ba yakapin ang future asawa ko?” tampo-tampuhang tanong ni Krisbal at nag pout pa.

He’s so very cute.

Kung hindi lang nag adik.

Agad ko tinanggal ang pagkakayakap niya, “Asawa your face!”

“I miss you,” paglalambing niya sa akin.

“Corny mo, Krisbal. Kanina pa tayo magkasama. Alam mo ang pangit mo mainlove iyung iba ang sweet sweet tipong magkakadiabetes ka sa sobrang tamis tapos ikaw… ang cringe! nakakauta!” reklamo ko sa kaniya.

“Gusto mo kasi may Thrill. Kung kantutin kaya kita tatlong beses sa isang araw hanggang sa malumpo ka.” proud na bulong nito sa akin.

Napahagikgik naman siya.

Tinaasan ko siya ng kilay, “Alam mo kapag sa kagaguhan talaga marami kang nalalaman. Kapag pinompyang ko ulo mo magigising ka sa katotohanan na ang korni korni mo! Yawa!”

“Aminin mo, kinikilig ka minsan sa pagiging manyakis ko.” pangiti-ngiti niyang sabi habang tinataas taas ang dalawang kilay.

“Yuck, iw. Sino kikiligin… A-ako?” taka-takahang tanong ko sa kaniya.

Napatango naman siya, “Oo naman. Bakit ka pa aangal.”

“Napaka feeling mo. Hindi ka naman gwapo! Tsaka ang baho baho ng kili-kili mo ang asim asim. Kahit anong pick up lines mo ang babaduy.”

“NEVER, hindi ako kikiligin sayo!” pagrereklamo ko sa kaniya.

“Sus! kunware ka pa eh. Sino bang hindi kikiligin sa katulad kong gwapo at malaki ang kargada. Tipong kapag niratrat kita pati loob ng tumbong mo naungol sa tuwa.” pangangatwiran niya at biglang kinuha ang kamay ko at…

Pinasok sa loob ng shorts niya.

Naramdaman ko tuloy yung batuta niya na tulog pero malaki. WTF.

“Putangina!” sigaw ko sa gulat.

“Nagiinarte ka na saan ka ba makakahanap na kasing gwapo ko na. Tapos baliw na baliw pa sa iyo.” wika nito at natawa tawa.

Pinipilit ko kasi tanggalin ang kamay ko sa loob ng shorts niya kaso hinahawakan niya yung brado ko.

“A-aray! Putangina ang sakit ng hawak mo! Mahigpit!” reklamo ko.

“Sus nung nakaraang araw nga natulog ka habang nasa bunganga mo itong burat ko.”

“Tigilan mo nga ako. Pag ako nainis hindi kita kikibuin buong magdamag.”

Napakunot noo naman si Krisbal, “Buong magdamag lang?”

“Eh bakit? sige buong buhay ko hindi na kita kikibuin just like na pumasok ako rito sa selda.” wika ko sa kaniya.

Agad niya ako niyakap at ngumiting aso, “Syempre joke lang ayokong mawalay ulit sa akin itong tumbong mo. Sawang sawa na kaya ako sa mariang palad ko.”

“Tsaka may goodnews ako kaya ako narito.” dugtong niya.

Napakunot noo ako habang nakatingin sa kaniya, “Goodnews? Ano’ng goodnews mo?”

“About ito sa kaso mo.”

“Spill the tea.” saad ko at hinawakan ang kamay niya.

“Bukas na bukas…”

“Anong mayroon bukas?” takang tanong ko sa kaniya.

“Makakalabas na tayo, nakapag piyansa na ako at ikaw nabuksan na ang kaso mo at pwede ka magpiyansa kapag dumadaloy pa ang kaso mo. Makakalaya na tayo bukas, Art. Makakapag umpisa na ulit tayo!” nakangiting wika niya.

Napatulala naman ako…

“Ano? makakalaya na tayo? s-seryoso ka ba?”

Tumango si Krisbal at hinawakan ako sa mukha.

Tumulo naman ang mga luha ko.

Agad niya ito pinunasan.

“Oo, makakalabas na tayo sa loob ng selda! Magaling ang lawyer mo. Nagawan niya ng paraan para mabigyan ka ng isa pang pagkakataon para kilitisin ang kaso mo.”

Napakagat labi naman at napayakap bigla kay Krisbal.

“I-I c-cant expect that goodnews, Krisbal!” wika ko habang nakayakap sa kaniya at patuloy pa rin na lumuluha. “Is this true? nananaginip lang ba ako?”

“Yeah, this is true.” natatawang wika ni Krisbal at niyakap din ako na nakahapit ang dalawang bilugang braso sa bewang ko.

Malapit na, Art. Malalaman mo rin kung sino ang taong ito.

ITUTULOY…

JAIL 12

JAIL 12

AKO SI DADA AT HINDI AKO ISA SA MGA MAGAGALING NA MANUNULAT SA LARANGAN NG WATTPAD. ISA LANG AKONG ORDINARYONG BAKLA AT WALA NANG IBA PA, INSPIRED LANG MAGSULAT ’YUN LANG NOTHING SPECIAL ABOUT ME. ANG AKING MGA LIKHA AY WALANG KATOTOHANAN AT ITO’Y ISANG KATHANG ISIP LAMANG. ANG MGA TAO, HAYOP,  BAGAY, PANGYAYARI AT LUGAR NA NABABANGGIT SA KWENTO AY HINDI TOTOO AT KUNG MERON MAN ITO’Y HINDI SADYA AT NAGKATAON LAMAN

G

“Third person point of view”

Mabilis na inakyat ni Krisbal ang isang mataas na pader patungo sa tirahan ni Art.

Hindi siya makapayag na magkahiwalay sila at gagawa gagawa siya ng paraan upang masilayan at mahawakan ang minamahal na binata.

Agad siya nagpatihulog sa damuhan kung saan binagsakan niya ang likod bahay kung saan nagtatanim ang ina ni Art.

Alam niya ang lugar na ito dahil minsan natakas sila ni Art para gumala kung saan saan.

Alam niya na rin ang pasikot sikot sa mansyon na ito dahil itinuring niya na rin itong pangalawang tirahan.

Agad siya tumungtong sa hagdanan na gawa sa kahoy at idinikit sa dingding ng mansyon, nasa ikalawang palapag kasi ang kwarto ni Art at kapag pumasok siya mismo sa may pintuan nito ay baka makita siya ng mga maid.

Alam niyang pinagbawalan na siya rito.

At kilala rin naman siya ng mga maid kaya wala talaga siyang takas kung sakaling mahuli siya ng mga ito.

Nang maka-akyat siya ay agad niya kinatok ang malaking bintana sa terrace ng kwarto ni Art.

Alam niyang ganitong oras busy pa si Art mag asikaso para sa eskwela dahil kadalasan ay naririto siya upang matulog.

Ang dami nilang nabuong ala-ala ay hindi niya iyon kaya kalimutan basta basta lang.

Nang maramdaman ni Art na may kumakatok sa bintana niya ay alam niya na agad kung sino ito.

Agad nanakbo si Art patungo sa bintana.

Marami silang paguusapan ni Krisbal.

Agad binuksan ni Art ang bintana at tinulungan si Krisbal na maka-akyat.

“What are you doing here? What if we’re caught? anong mangyayari, Krisbal! Pinapahamak mo lang ang sarili mo!” bulyaw ni Art ngunit mahina lang.

Napabuntong hininga si Krisbal, mabilis na hinagkan niya ng yakap si Art.

“Hindi ko talaga intensyon na saktan ka, Art. It was all lie lahat ng sinasabi ko nung kaharap natin ang ama mo. Hindi kita kaya bitawan!” pangangatwiran ni Krisbal.

“Kris, kung ayan lang pinunta mo rito, maari ka nang makaalis. Mapapahamak din ako

sa ginagawa mo.” sagot ni Art at tumalikod. “Makakaalis ka na.”

“P-pero… Art… Just give me some time na mag explain…” pagpilit nito ni Kris at tsaka ako hinawakan sa kamay si Art.

“Can you stop? We’re done, Krisbal. We’re done!”

“We’re not! At alam ko sa sarili ko, Art na mahal mo pa rin ako!”

Mabilis na niyakap ako ni Krisbal.

“Pero in the first place! hindi mo ako pinaglaban!

” Proklama ni Art kay Krisbal at agad nagkakawala sa yakap nito sa kaniya.

Naramdaman ni Art na humikbi si Krisbal, “Maayos pa natin to, Art. Pagsubok lang ito sa relasyon natin. Alam kong kaya natin to lagpasan.”

Napangiti si Art ng peke, “Hindi ko alam gagawin ko, Krisbal. Kung ano anong thoughts ang pumapasok sa utak ko. Ang alam ko, ikaw ang bumitaw sa relasyon na meron tayo.”

“Krisbal hindi mo ako kayang ipaglaban.”

Bumuntong hininga si Krisbal, he’s being butthurt of what every Art saying.

“S-Sorry for that.” Tanging lumabas lamang sa bibig ni Krisbal.

Napakagat labi si Art, “See? Krisbal, i just want to be feel na importante ako. All of those memories na nabuo natin hindi ko manlang maranasan na ipakilala mo ako sa kahit isang tao sa buhay mo.”

“I feel so betrayed.”

“Pinaglaban kita sa harap ng magulang ko at hinanda ko ang sarili ko sa ano mang consequences kasi alam ko sasama ka sa akin.”

“Natakot ako, Art. Natakot ako sa puwedeng mangyari sa ating dalawa.” Wika ni Krisbal at bumuntong hininga.

“Huwag ka mawalan ng pag-asa para sa ating dalawa, Art. Makakagawa tayo ng paraan para makasama muli natin ang isa’t isa. Alam ko, mahal na mahal mo ako at ganoon din ang nararamdaman ko sayo.”

Umiling-iling si Art, “Impossible. You can’t do anything. Ang tanging magagawa mo lang ay tanggapin na wala na talaga tayo. Hindi ako tanga para baliwalain iyung mga lumabas sa bunganga mo habang kaharap natin ang mga parents ko.”

“Maniwala ka naman sa akin, Art.”

“Matagal na ako naniniwala sayo, Kris at sa paniniwalang iyon nadurog lang ako.” Sagot ni Art at pinunasan ang luhang pumapatak sa pisngi.

“It was all lie, believe me. Hindi totoo yung mga sinabi ko kaharap ang parents mo.”

Marahang hinawakan ni Krisbal si Art sa balikat.

Ayaw ni Krisbal ang ganitong sitwasyon para siyang sinasaksak ng kutsilyo sa puso na paulit-ulit itong tumutusok.

Nanghihina siya sa nakikita niya.

“Kasi takot ka na bumaba ang expectation sayo ng parents mo! Dahil ikinahihiya mo ako once na malaman ito ng ama mo! I know!” Bulyaw ni Art.

“Hindi kita kahit kailan ikinakahiya. I’m so proud to have you in my life. I’m so very blessed na binigay ka ni god sa akin. But isn’t good to us na itago ang relasyon natin?” Sagot ni Krisbal.

Napakagat labi si Art, “I just want to feel important. Iyun lang eh, iyung kahit nasa ilalim tayong dalawa hindi mo ako tatapakan para lang umangat ka.”

“Krisbal, hindi mo ako maiintindihan dahil ikaw ang may dahilan kung bakit ako nagkakaganito! Kaya kong tanggapin lahat ng hurts para lang magmahalan ulit tayo pero….”

“Krisbal, sawang sawa na ako sa set up natin and is not healthy anymore.”

Mabilis na niyakap ni Krisbal si Art, “No, baby. Is not true, hindi mo ako kailangan i let go! Mahal pa natin yung isa’t isa at sapat na dahilan yun para hindi natin iwan ang isa’t isa.”

“We need to.” Tanging lumabas lamang sa bunganga ni Art.

Marahang hinawakan ni Krisbal ang mukha ni Art. “I can’t… Hindi kita kaya mawala sa buhay ko. You’re my life. Hindi ko na alam mangyayari sa akin if mawala ka. Ikaw na lang iyung meron ako!”

“Krisbal, wake up. Hindi natin deserve ang isa’t isa. Sasaktan lang natin yung sarili natin!”

“We don’t need to let go each other as long that you love me and i love you, we have some reason to fullfil this relationship.”

Mabilis na lumapat ang palad ni Art sa mukha ni Krisbal.

“Fuck you.”

“Tanggapin mo na ikaw ang unang bumitaw sa relasyon na ito.”

Ngumiti ng pilit si Art, “Wala ng tayo, Krisbal. That’s all.”

“I can’t end this! Alam kong mahal mo pa ako at hindi naman mabigat na dahilan ang sinabi ko sa harap ng magulang mo, Art. Hindi yun totoo. M-Maniwala ka n-naman…” pangangatwiran pa ni Krisbal.

Mabilis na humampas sa mukha ni Krisbal ang nanggagalaiti na kamay ni Art, “Hindi mo kasi alam kung anong mararamdaman ko nung sinabi mo sa harap ng magulang mo na iiwan mo ako! Tangina. Sobrang sakit, Krisbal. Magulang ko na yun hindi mo pa ako naipag-laban.”

“Kaya nga babawi ako sa iyo. Babawi ako sa iyo. Hintay lang tayo ng tamang oras at panahon. Please? Give me one more chance?” pagmamakaawa nito at agad hinawakan ang kamay ni Art na nanginginig sa inis.

“Hindi ko alam eh, dissapointed ba ako o may hinihintay ako na sasabihin mo pero wala eh.” malakas na pag-iyak ni Art habang binabanggit ang mga kataga.

“Natatakot ako, Art. Hindi mo alam kung anong kayang gawin ng papa mo sa akin.”

“Kasi ang iniintindi mo na lang ay yung sarili mo! Ang inaalala mo yung ikaw lang! Krisbal, sira na ako. Pero bakit parang mas sira ka pa sakin? Tanginamo.”

Agad na pinagtulakan ni Art si Krisbal sa loob ng kaniyang kwarto palabas sa  bintana kung saan pumasok si Krisbal.

Naniniwala si Art na wala na talaga patutunguhan ang relasyon nila ni Krisbal, ni-hindi siya nito naipaglaban sa harap ng kaniyang mga magulang sa magulang pa ni Krisbal kaya?

Nasasaktan siya na kinahihiya ni Krisbal na nagmahal siya ng kaparehas niya ng kasarian at alam ni Art na hindi ito tanggap ng sarili ni Krisbal.

“You should find yourself more.” saad ni Art kay Krisbal.

“I find myself to you because I am into you.” huling lumabas sa bunganga ni Krisbal at tsaka mabilis na pinalabas sa bintana ni Art.

“U-Umalis ka na please?”

Napangiti na lang nang pilit si Krisbal nasa isip niya ganito pala talaga ang pakiramdam ng pagtabuyan.

Napakasakit na parang paulit-ulit na tinatapakan yung puso mo ng walang pakung-dangan.

Umakyat si Krisbal sa bintana bitbit ang ngiting binitawan sa kaniya ni Art. Sapat na yon para maintindihan niya na wala na nga talaga sila.

Wala na sila, dahil sa kaniyang nagawa. Tama si Art sa mga sinasabi sa kaniya, hindi niya ito kaya ipaglaban at ayun ang pagkakamali niya.

---

Lumipas ang araw, linggo, buwan taon sa dalawang dating magkasintahan.

Ni-hindi nila nasilayan ang isa’t isa. Kahit man mag krus ang landas nila ay hindi.

Malayo na ang narating ni Krisbal, nakapasok siya sa mataas na kumpanya dahil na rin siguro sa kaniyang mataas na pinag aralan.

Habang si Art naman ay hindi alam kung saan tutungo ang buhay.

Hindi niya alam kung “Enjoying hisl life” ang ginagawa niya o “Destroying his own life”

Siguro ganon na lang talaga ang buhay, kung hindi para sa iyo, hindi talaga para sa iyo.

Parati na lang naikot sa isip ni Art ang mga panahong magkasama pa sila ni Krisbal, ilang taon na ang lumipas pero sariwa pa rin ang mga ala-alang iyon sa kaniya.

Ni-hindi niya nagawa mag move-on kasi he’s still hoping dahil alam niya darating ang tamang panahon para sa kanila ni Krisbal.

Sa umaga at gabi parati sa lumuluha at tinatanong kung ano bang mali sa kaniya kung bakit hindi niya manlang maranasan maging mahalaga.

Nalilito siya kung bakit… Anong dahilan…

Ano nga ba?

Sa isang banda naman ganoon din ang nararamdaman ni Krisbal, he’s hoping na magkakabalikan pa rin sila.

There are so many girl na nag chachase sa kaniya but he always says “I’m not ready.” kung minsan pa nga ay handa ang babae ibigay sa kaniya ang dignidad nito kaya lalong it’s a big no.

Ewan niya alam niyang may pag-asa pa. Nakapit pa siya.

Sa tuwing nag ku-krus ang landas ng ama ni Art at si Krisbal. Hindi maiwasan ni Krisbal na kausapin ang ama nito. Ito lang talaga ang problema ni Krisbal.

Ang ama ni Art ay kasing ugali ng demonyo. Kung hindi magkakamali si Krisbal, mas masahol pa ito sa demonyo. Mukhang ito na ang papalit sa trono ni satanas kung sakaling mawalan ito ng hininga sa ibabaw ng lupa.

Naalala pa ni Krisbal ang naging usapan nila ng ama ni Art. It’s was all mess. Lalo lang siya na degrade nito sa kung ano siya at kung ano ang narating niya.

The father of Art was so strange. Hindi ito isang ordinaryo na negosyante kundi ito ay may background.

May mga tauhan ito na gumagawa ng mga bagay na hindi ka-aya aya.

Alam niya ito dahil siya mismo inalok ng Ama ni Art para pumasok sa groupo nito.

Naalala niya ang usapang iyon…

[

FLASHBACK ]

Mabilis ba nanakbo si Krisbal nang makita muli sa matagal na panahon ang taong kinkatakutan niya.

Sa isang galaw lang na mali niya sa harap nito, nakakatiyak siya na masisira ang buhay niya sa mata ng kaniyang mga magulang.

Ngunit alam niyang nasilayan din siya nito, alam niyang nakita rin siya nito.

“Forget it, Kris.” sagot sa sarili ni Krisbal habang nakatayo sa likod ng ama ni Art.

“Yes? Mr. Duterte?” magalang at buong ngiting bating tanong sa kaniya  ng ama ni Art.

“You look so g-good sir.” Tanging lumabas sa bibig ni Krisbal at napatingin sa mata ng Ama ni Art na parang pinapasok ang kaloob-looban niya.

Just like Art eyes.

“I know na may kailangan ka and if tungkol yan sa anak ko, Mr. Krisbal Duterte, makakaalis ka na sa harapan ko.”  nakangiti ito upang hindi makita ng tao sa paligid na ayaw niya sa presensya ko. “By the way, you look good too.”

“Well, yes. Kamusta na pala ang anak mo? Nasa magandang sitwasyon ba siya at nagagabayan mo sa maayos?” pilit na ngiti ang sunod na ibinigay ni Krisbal habang binanggit ang kataga.

Napataas ang kilay ng ama ni Art.

“Sa tingin mo, Krisbal. Mukha ba akong pabayang ama? I can handle

my son situation at wala kang karapatan na kwestunin ang pagiging ama ko.” sagot ng ama ni Art.

“Hindi ako sigurado. Pero alam ko darating yung araw na magiging masaya ulit kami ng anak niyo.” wika ni Krisbal at binigyan ng nakakalokong ngiti ang ama ni Art.

Ngumisi ang ama ni Art, “Well, I thought naintindihan mo ang sinabi ko sa iyo noon but i find it, it was just a lie.”

“Hindi ka makakalapit sa anak ko, Krisbal. Tandaan mo yan. Kilala mo ang binabangga mo, Krisbal.”

“Hindi kita binabangga. Wala akong ginagawa sa iyo, Tito. Ang sa akin lang naman, tingnan mo yang mga moves mo baka mismong anak mo ang lumayo sa iyo.” nagtatawa-tawahang wika ni Krisbal.

“May saltik ka ba, Mr. Duterte? Nag usap na tayo about this. May kasunduan tayo bakit gusto mo ba masira ka sa pamilya mo?” matapang na sagot ng ama ni Art.

Ipinasok ng ama ni Art ang kamay nito sa bulsa.

“No, magulang ko yun, maiintindihan nila ako. Huwag mo itulad ang pagiging magulang mo sa magulang ko. Ako alam ko, nandiyan sila para sa akin, ewan ko lang talaga sa anak mo.” sagot din ni Krisbal.

“Pero in the first place, Mr. Duterte. Wala na kayo ng anak ko.” 

“Alam ko at aware ako. Gusto ko lang naman makamusta ang sitwasyon niya sa katulad mong ama.” sagot ni Krisbal.

“May problema ka ba sa pagiging ama ko?” takang tanong ng Ama ni Art.

Napatawa naman si Krisbal, “May sinabi ba akong problema?”

“But you’re acting na may mali sa ginagawa ko? ikaw hindi mo ba itatanong sa sarili mo kung anong pagkakamali mo?” pambabaliktad sa kaniya ng ama ni Art mabilis itong napangiti ng maramdaman na natamaan si Krisbal sa sinabi niya.

“Walang perpektong tao, pero may mga tao naman kasi na hindi na nga perpekto patuloy pang gumagawa ng kasakiman sa mundo.” malalim ang ibig sabihin ni Krisbal sa sinabi.

Napatawa naman ang ama ni Art, “Ano ba yang iniisip mo? Tanga ka ba, Mr. Duterte? Kayang kaya kita ipaligpit.”

“Ha? I-Ipaligpit? Nagbibiro ka ba?” sarkastikong sambit ni Krisbal.

“Hindi ka makakalapit sa anak ko, ayan ang tandaan mo.” pananakot ng ama ni Art.

Napailing-iling na lang si Krisbal, hindi niya kayang yanigin ang ama ni Art. Masyado itong malakas kumpara sa katulad niya.

Tama ang ama ni Art, kaya siya nito ipaligpit kahit kailan.

Hindi niya alam ang gagawin. Para muli sila magsasama, hindi na rin siya makapag hintay.

Nalipas ang panahon, ang oras ay mahalaga. Hindi dapat ito sinasayang.

Alam niya na darating ang araw kung mapagtagumpayan ni Krisbal ang kaniyang plano para sa panibagong panimula sa kanila ni Art eh, matanggap nito ang dahilan.

Ewan, natatakot ata siya.

Natatakot siya na iwan lang siya ni Art sa kung anong gawin niya o hindi kaya’y pangunahan ito ng galit at hindi intindihin ang kaniyang punto.

Pero alam niya, mamahalin nila ang isa’t isa kahit sa maikling panahon lamang ang mahalaga kapag napagtagumpayan niya na lahat ay masikreto na lang ito at mabaon sa limot.

Kung sa ganoon tatagal sila sa isa’t isa.

Alam ni Krisbal na mali, pero ayon lang ang alam niyang paraan para maging masaya ulit sila ni Art.

[ END OF FLASHBACK]

ITUTULOY…

JAIL 13

JAIL 1

3

AKO SI DADA AT HINDI AKO ISA SA MGA MAGAGALING NA MANUNULAT SA LARANGAN NG WATTPAD. ISA LANG AKONG ORDINARYONG BAKLA AT WALA NANG IBA PA, INSPIRED LANG MAGSULAT ’YUN LANG NOTHING SPECIAL ABOUT ME. ANG AKING MGA LIKHA AY WALANG KATOTOHANAN AT ITO’Y ISANG KATHANG ISIP LAMANG. ANG MGA TAO, HAYOP, BAGAY, PANGYAYARI AT LUGAR NA NABABANGGIT SA KWENTO AY HINDI TOTOO AT KUNG MERON MAN ITO’Y HINDI SADYA AT NAGKATAON LAMAN

G

“Art’s Point of View”

Marami nang nagbago nung nakalabas kami ni Krisbal ng selda.

Tama kayo, nakalabas na kami ng selda. Pero hindi ko alam bakit pakiramdam ko ay hindi pa rin ako malaya.

Siguro ganoon na lang talaga ang lahat kailangan tanggapin natin yung mga bagay na nangyari na.

O ang mga bagay na parati umiikot sa utak mo palagi na kesyo ganito, ganiyan. Ewan, ayun siguro talaga ang toxic sides ko.

Lahat na lang binibigyan ko ng mga kahulugan.

Minsan nalilito ako kung totoo ba yung mga hinala ko sa paligid ko kaso… pinapangunahan ako na dapat magtiwala na ako nang lubos dahil hindi niya naman ako iniwan.

Marami na talagang nagbago simula ng makalabas kami ng selda. Hindi pa ako lubusan na malaya pero nakapag piyansa ako.

Magaling ang abogado ko at napilitan buksan muli ang kaso ko na hinukay sa pagkakalibig ng ilang buwan.

Napapikit ako bigla ng maramdaman ang kamay ni Krisbal na nakapatong sa kamay ko sa ibabaw ng lamesa.

Napatingin ako kay Krisbal.

“Ano’ng iniisip mo, Love?” takang tanong ni Krisbal.

“W-Wala…” pilit ang mga ngiti ko habang nakatingin sa kabilang table.

Tinignan ni Krisbal ang tinitingnan ko sa kabilang table.

It was a happy family having a family lunch sa tinitingnan kong table.

Napangiti si Krisbal, “Ilang beses ko ba sa iyo ipapaliwanag na I’m okay with our situation. Bago kita mahalin tinanggap ko na talaga ang mga bagay na hindi mo kaya ibigay sa akin.”

“It not just that…” pag-pigil ko kay Krisbal mula sa pagsasalita. “Kung ikaw tanggap mo, ako hindi.”

Napayuko ako, “Alam kong gusto mo na magka-anak.”

Napabuntong hininga si Krisbal, “We can’t talk here. Siguro pag-uwi na lang natin. I-enjoy natin itong lunch natin.”

“We can.” Pag-sagot ko sa kaniya.

“We can’t, hindi ka ba nahihiya na baka pag tinginan tayo ng ibang tao rito sa restaurant.” poker face na wika ni Krisbal sa akin.

“Bakit ako mahihiya? hindi kita kinakahiya. Kaya ko sabihin sa kanila at ipag sigawan kung gaano kita kamahal.” sagot ko sa kaniya.

“Stop it. Kung gusto mo mag-usap tayo

doon na sa bahay. We can clear this and solve this hindi natin kailangan ng mainit na argumento. Okay?“ nagbigay si Krisbal ng isang napakatamis na ngiti.

Napapikit ako at dinamdam ang ngiting iyon.

Sa ngiti na ’yun. Iyon ang nagsisilbing tali sa panahong bitaw na bitaw na ako.

Mga ngiting iyon nagpapalakas ng loob ko na naniniwala ako na hindi na ulit ako masasaktan hindi na ulit ako luluha ulit para sa kaniya.

Kung luluha man ulit ako sinisigurado ko na ito’y dulot ng kasiyahan at hindi kalungkutan.

Nang matapos kami sa lunch date namin ay agad kami lumabas ng restaurant.

Ganito ang buhay namin. Ang pera ay parang papel lang sa buhay namin. Pero ang kasiyahan ng isa’t isa ang pinaka mahalaga para sa amin.

We have a lot of money at alam ko ginagasta namin ito sa mabuti at nakakatulong kami hindi lang sa pansarili naming pangangailangan kundi para na rin sa iba.

We have charity at minsan talaga ako nandoon para mawala sa utak ko ang mga naranasan ko sa loob ng seldang iyon. Tanggal stress ko na rin yun sa tuwing nag aaway kami ni Krisbal.

Sa Tondo, Manila itong charity namin actually kararating lang namin don. Binisita namin at napakasaya tingnan na lumalaki na ito at nakikilala sa lugar na iyon.

Isa lang naman kasi iyung Educational Charity kung saan tinuturuan ang mga bata magbasa, magsulat at magbilang ng mga numero.

At marami rin kaming donation na natatanggap worldwide at nakakuha na rin kami ng iba’t ibang parangal and it’s not only for that. Nakakatulong na rin kami sa pami-pamilya ng mga batang nasa charity namin. We are giving them some relief goods.

Tungkol naman sa relasyon namin ni Krisbal…

Hindi naman talaga maiiwasan ang mag away o magtampuhan sa loob ng isang relasyon. Walang perpekto sa mundo. Hindi rin naman maiwasan saktan ang isa’t isa base sa mga ginagawa namin at sinasabi.

Napangiti ako at naalala kung gaano kasolido ang pagmamahalan namin ngayon ni Krisbal.

Mabilis na pinuntahan ni Krisbal ang kotse niya na kasing mahal ng isang house and lot.

Hindi ko alam kung bakit iyan ang gusto niya eh halos silang mag kakaibigan sa kompanya nila ay triple ang presyo ng kaniyang kotse sa kotse ng katrabaho kaya hindi talaga maiwasan na pagtingin siya ng mga kababaihan.

At hindi ko iyon gusto. Dahil alam ko hindi ako tunay na babae at nakakahigit sila sa akin.

May mga bagay na hindi ko kayang gawin na kayang gawin ng babae at sa tingin ko may mga bagay rin ako na kayang gawin na hindi kaya ng isang babae.

Wala na akong hihilingin pa sa buhay ko. Kung meron man sana maibalik ang buhay ko pero the rest? It was so perfect at all.

Sweet na ka-live in.

Wealthy na pamumuhay.

May maayos na trabaho.

At malaya.

Ngunit yung kasiyahan na paulit-ulit gumuguhit sa labi ko? Nag-aalinlangan pa ako.

Agad pinaandar ni Krisbal ang kaniyang mamahaling kotse at huminto sa harap ko.

Binuksan niya ang pinto para sa akin.

Tinaasan ko siya ng kilay.

“Kaya ko naman buksan ng sarili ko ang pinto ng kotse mo.” mataray na saad ko sa kaniya.

Napakamot si Krisbal ng batok at napangiti, “Eh? alam ko ibabalibag mo nanaman yung pinto. Nung nakaraan nasira yung pinto nito kasi sinipa mo.”

“Huh? bakit kapag ba nasira ’to? wala kang pampagawa? wala kang pampapalit?” takang wika ko at umupo sa passenger seat.

“Meron, kaso maghihintay pa ako. Nakakatamad.” natatawang wika niya.

“Tigilan mo ako.” iritableng wika ko sa kaniya at napahawak sa noo.

“Don’t stress yourself, Love.” wika ni Krisbal habang pinapaandar pauwi sa aming mansyon.

“I know, pero iniistress mo ako.” sarkastikong wika ko sa kaniya.

“Napaka-init ng dugo mo ngayon hindi ka naman nireregla para mag inarte ng ganiyan.” sagot nito sa akin habang nakatuon ang pansin sa pagmamaneho.

Napataas ako ng isang kilay at inilabas ang mobile phone, “Ah? so do you think nag-iinarte ako? uh?”

“Hindi iyon ang mean ko,” depensa ni Krisbal.

“Pero iyun ang sinabi mo.” buwelta ko sa kaniya.

“I mean, kanina ka pa galit sa akin hindi ko naman alam yung dahilan kung tungkol ba sa nakaraan o yung tungkol sa kagustuhan ko magkaanak.” malungkot sa tono ng pananalita ni Krisbal habang nagmamaneho.

Napatingin ako sa bintana, “Both.”

“Ilang beses ba ako magsosorry sa iyo, ginagawa ko na ang lahat pero i think yung sakit na nagawa ko sayo noon puwedeng ibaon na natin sa limot.” naramdaman ko na bumuntong hininga si Krisbal, “

We need to start our new story hindi iyung dinudugtong mo yung ngayon sa mga dating parte ng librong iyon.”

“That’s deep.” tanging lumabas sa bunganga ko.

“That is what i mean, you’re not maarte. You’re just being insensitive and in the same time––” hindi natuloy ni Krisbal yung sasabihin niya nung bigla akong nagsalita.

“I’m just being insensitive and in the same time being a toxic. Iyan yung mean mo.” wika ko habang nakatingin sa bintana ng kotse.

“No.” depensa niya agad.

Tumaas lang ang kilay ko at ipinikit ang mga mata ko.

I’m tired.

Matagal ang pagpikit na iyon at napaiglip ako.

Pagdilat ng mata ko ay buhat buhat ako ni Krisbal sa sala patungo na sa kwarto namin.

Agad ko siya hinawakan sa mukha.

“You are just being a overthinker. Don’t think to much. Maistress ka talaga.” nakangiting wika niya.

Napangiti ako habang buhat buhat niya ako.

Sa hindi malamang dahilan ay agad ko siya siniil ng halik.

“Natatakot lang ako, pero huwag ka mag alala. Hindi ako bibitaw sa pangako natin sa isa’t isa.” wika ko habang hawak hawak ang pisngi niya.

Na kay Krisbal na ang lahat ng hinahanap mo sa lalaki.

Hindi ko rin alam bakit siya natamaan sa akin nang todo. Pero ang alam ko, swerte ako kasi may krisbal na nagmamahal sa akin at handang gawin ang lahat para lang mapasakaniya ako.

And it was so sweet for me.

“Inumpisahan mo ako, Art.” nakangising wika niya. “And matagal na rin nakalipas nung…”

tinignan niya nang nakakaloko ang katawan ko.

Nanlaki ako ng mata, “No…”

“Please? I want to taste you.” pamimilit niya at hinawakan ako sa bewang.

“Puro na lang tayo stress. We need to relax.” Wika niya at dahan dahang umaakyat sa hagdanan patungo sa aming bedroom.

“Magrerelax din naman tayo pag akyat.” sagot ko sa kaniya kaya napangiti siya.

“Gusto mo rin eh no?” natatawa-tawahang wika ni Krisbal habang buhat buhat ako.

“Why not? besides wala na rin naman makakapigil sa atin if we do some make love.” nakangiting wika ko sa kaniya.

Marahang binuksan ni Krisbal ang pinto ng aming kwarto kung saan parati kami magkatabi matulog.

Nang mabuksan niya ito ay mabilis na tumungo sa king size bed namin.

Napaigtad ako nung dahan dahan niya ako ibinaba.

Napatingala ako nang tumama sa ari ko ang kaniya ring ari na gising na gising.

Nakasaludo na ito at tila handa na itong rumatrat.

Mabilis na sinunggaban ako nang halik ni Krisbal.

“Uh…Uhmmmm… ohhh holy god.” ungol ko nang halikan at sipsipin niya ang aking leeg.

Krisbal was so good if we talk about sex.

He’s a god.

Mabilis na bumaba ang kaniyang mga halik papunta sa aking dibdib na tila may roon akong naglalakihang dibdib sa tindi ng kaniyang pagsupsop rito.

“Ahhhhmmm…” impit na ungol ko sabay napahawak sa kaniyang ulo at diniin pa lalo sa aking dibdib.

Napatingala naman ako sa kakaibang sensasyon na nadarama sa tuwing sinisipsip ni Krisbal ang aking utong.

“Ahhh… nakakaakit sobra ang iyong amoy… I’m addicted to you.” wika ni Krisbal habang unti unti niyang ibinababa ang aking salwal kasama ang aking underwear.

Sa hindi mapigilan na romansahan ay tinanggal ko unti unti ang pagkabutones ng kaniyang polo habang hapit-hapit niya ang aking bewang at patuloy na nilalamutak gamit ang sariling bunganga ni Krisbal ang aking dibdib.

Nang matapos ko ang pagtanggal ng butones ay pina-angat ko ulit siya at nagsugpo ulit ang aming mga labi.

He’s a good kisser.

And…

Hindi ako magpapatalo kaya agad ko kinagat ang kaniyang labi at siya ay napanganga.

Sa pagkakataon na iyon ay pinasok ko ang aking labi at hinuli ang kaniyang dila at nilaro ito.

“Uhmmmmm… Ahhhhmmm… Uhmmm.” ungol ni Krisbal.

Nang matapos ang halikan na iyon ay tinignan ako ni Krisbal nang nakakalokong mga ngiti.

Napakagat labi na lang ako nang binangga niya ang kaniyang gitnang bahagi sa aking butas.

He’s mine at sakaniya lang din ako.

Wala na makakapag-bago non.

Our love never faded… I swear.

Agad ko hinawakan ang malaking umbok sa gitna ni Krisbal.

Nilamas ko ito at nararamdaman ko na pintig nang pintig ito.

“Suck me first.” wika ni Krisbal habang nakatapat sa akin at inaalis ang sinturon sa kaniyang suot na slocks.

Napatango ako, “As always.”

Napangiti siya at mabilis na iniluwal ang kaniyang alaga sa aking harap.

Ganoon pa rin ang itsura nito pag lipas ng ilang taon at tila lalong sumarap ito dahil sa pagkapula nang ulo nito.

Naglalaro sa sukat na pito o walong pulgada ang haba nito at ni hindi ko nga ito mahawakan nang isang kamay lang.

Kaya panigurado, pilay nanaman ako nito nang ilang araw.

“Nanginginig ka.” puna sa akin ni Krisbal.

“Kinakabahan lang ako.” wika ko sa kaniya habang hinihimas ang ulo at ang kaniyang itlog.

He’s clean. Mabango ito at nakaka-akit talaga hawak-hawakan.

“Huwag ka kabahan, masasanay ka rin kapag inaraw-araw natin.” wika ni Krisbal habang nakabukaka sa aking harapan at nakatayo sa aking harap ang kaniyang ari na saludong saludo at tila isang matigas na bakal sa sobrang tayo. *S-Subuin m-mona.”

Huminga ako nang malalim at tsaka dinilaan ang ulo nito.

Nilaro-laro ko ito sa aking bunganga kaya napaigtad ang pwetan ni Krisbal at tila nakikiliti sa aking ginagawa.

“Uhhhh… Uh…. oh… Fuck!” ungol niya nang sipsipin ko ang ulo nito.

Nang mag sawa ako kakadila, kakasupsop at kakahalik sa ulo ng ari ni Krisbal ay agaran ko itong sinubo.

Nabaduwal ako sa sobrang laki.

Ni-hindi na nga ata kasya sa lalamunan ko.

blurk

blurk

“Huwag mo sagarin kung hindi mo talaga kaya, it’s okay.” may pag aalalang wika niya sa akin.

Umiling ako at pinagpatuloy pa rin ang pasubo nang sagad ng kaniyang ari na tigas na tigas pa rin.

“Uhhhh-ohhhh~s-shit fuck!” ungol ni Krisbal. “Enough, love. I’ll gonna fuck you now.”

Napataas ako nang kilay.

“I’ll be gentle…” dugtong niya pa habang iniaangat ako papantay sa kaniya.

“Ilang beses mo na rin yan sinabi pero grabe ka pa rin kung bumarurot sa puwerta ko.” angal ko sa kaniya.

Napatawa siya, “Masasanay ka rin.”

“Matagal na natin ’to ginagawa pero hindi talaga ako masanay-sanay sa laki ng ari mo. Tangina.” reklamo ko pa.

Marahan niyang hinawakan ang hita ko at hinampas ang puwet ko.

Agad siya pumaibabaw sa akin at ipinatong ang dalawa kong hita sa balikat niya.

“I just want to see your reaction while I fucking you.” nakangiting saad ni Krisbal, “Interesting right?”

Patango pa lang ako nang mapanganga ako dahil naramdaman ko na unti unti nang pinapasok ni Krisbal ang ulo ng kaniyang ari sa loob ng aking tumbong.

“Uhhhhhhmp….” impit na ungol ko.

“Moan, well. Wala naman makakarining sa atin dahil sound proof itong room natin.” nakangiting asong sagot ni Krisbal.

“Ahhhhhh!!!!” pag aray ko nang ibaon pa ni Krisbal ito. “A-aray… hmmmm…”

“Masakit o masarap?” natatawang tanong ni Krisbal.

“Hmmmm uhmmmm… both ahmmm! shit! fuck! ahhhhh~~~” sagot ko sa kaniya habang hindi mapigilan ang pagkaungol dahil sa nararamdamang sakit at sarap.

“I’ll stop if it hurt you too much.” wika pa nito habang patuloy na binabayo ang aking pwetan.

“Kung kailan mawawala na yung hapdi? No! Ahhhh! Tamaan uhh mooo ohh uhhh yan! oo yan!!! holyshit!” ungol na sagot ko sa kaniya at tsaka napapikit sa sarap.

“This???!?” tanong niya sa akin habang binabayo ako nang sobrang lakas.

“uhhh~ yeah! fuck! uhmmmm!” ungol ko.

Napakapit ako sa bedshit at napapikit.

Wala na itong sakit at purong kiliti na lamang ang aking nararamdaman.

Mabilis na rin kung bumayo si Krisbal at sinisigurado nito na sa bawat pagbayo ay natatamaan nito ang kadulo-duluhan.

Hindi malayo na tamaan niya ito dahil sobrang laki talaga ng kargada nito na tila kaya wasakin ang butas ng aking puwetan.

Nagpatuloy ang mabilis na pagbayo sa akin ni Krisbal hanggang sa naabot namin parehas ang rurok ng kasiyahan.

ITUTULOY…

JAIL 14

JAIL 14

AKO SI DADA AT HINDI AKO ISA SA MGA MAGAGALING NA MANUNULAT SA LARANGAN NG WATTPAD. ISA LANG AKONG ORDINARYONG BAKLA AT WALA NANG IBA PA, INSPIRED LANG MAGSULAT ’YUN LANG NOTHING SPECIAL ABOUT ME. ANG AKING MGA LIKHA AY WALANG KATOTOHANAN AT ITO’Y ISANG KATHANG ISIP LAMANG. ANG MGA TAO, HAYOP, BAGAY, PANGYAYARI AT LUGAR NA NABABANGGIT SA KWENTO AY HINDI TOTOO AT KUNG MERON MAN ITO’Y HINDI SADYA AT NAGKATAON LAMAN

G

“Art’s Point of View”

Maingay ang paligid ko ngayon ngunit sa ingay na iyon ay hindi ko maiwasan mapangiti.

Dahil nasisilayan ko ang mga matatamis na ngiti galing sa mga batang kasama sa aming charity event.

Palagi kasi namin ito ginagawa pagsapit ng araw na linggo. Ni-minsan nga lang ako mapadalaw dahil busy rin ako sa pagtulong sa mansyon namin ni Krisbal.

Kasama ko rin dito sa pagdalaw ngayon at pagtulong sa staff si Krisbal.

Yung ginagawa namin dito is yung pagtulong sa pagturo sa mga young kids kung paano magsulat at magbasa.

Ang nakakatuwa rito, they have attendance para kung sino palagi nakakacomplete ng one line no absent may free candies. 

Kaya nakakataba talaga sa puso na magbigay ng pera at gumastos ng pera sa mga bagay na alam mong may dulot at may sense rather than things you bought but it was your own happiness.

Yeah, kailangan mo rin sumaya pero mas iba ang saya kapag nakakapag share ka sa ibang tao. Right?

Tirik na tirik din ang araw dahil inaabot talaga kami nang tanghali sa tuwing pumupunta kami rito sa Tondo, Manila.

We all know that… Tondo, Manila was the best one of the province na need ng ganitong tulong.

At hindi lang naman talaga pagtulong ang pakay ko rito sa lugar na ito.

Nandito rin yung taong may alam kung sino ang nasa likod ng pagkakakulong ko sa selda.

Kung hindi man siya, siguro napag-utusan.

Hindi natin alam ang mga puwedeng mangyari. Mga circumtances na may mga bagay na hindi ka alam na patuloy mo na hindi malalaman. Kaya you’ll find that thing in your own without help of other kahit sino pa yan.

But curiousity can kill you.

Remember that thing.

Pero I will set it beside muna since my focus here is to help this hopeless people.

Walang sikretong hindi nabubuko.

Lalabas at lalabas pa rin ang katotohanan na wala akong kasalanan.

Ako ang biktima rito.

I’ll find my justice in my own way.

Makukuha ko pabalik yung mga bagay na kinuha sa akin. Alam kong hindi na maibabalik ang buhay ng pamilya ko pero atleast naipakita ko sa kanila kung gaano sila kahalaga sa akin lalo na nung nawala sila sa tabi ko.

Pagbabayaran ng taong gumawa nito sa akin at sisiguraduhin ko sa kaniya na mas masisira ang buhay niya kaysa sa akin. Kahit sino pa siya. I will assure that thing.

Nasa ganoong pagkatulala ko nang tapikin ako ng isang staff.

“Sir, I saw Sir. Krisbal umalis naka kotse.”  wika nito sa akin.

Napapitlag ako at naputol ang pagmumuni-muni.

“Ha?” tanging lumabas sa bunganga ko, “Ha?  I mean, ano ulit sinabi mo?”

“Malalim po ba iniisip niyo? May problema po ba kayo?” takang tanong nito kaya napatawa ako.

“Nope, I have no problems. Nakakasira ng ganda ’yan.” pilit ang ngiti habang sinasabi ang kataga, “Ano ulit sinabi mo kanina? Hindi ko narinig.”

She’s smile, “I saw Sir. Krisbal umalis gamit kotse.”

“Saan daw ba kamo pupunta? Hindi manlang nagpaalam sa akin ang kumag.” Iritableng tanong ko sa kaniya.

Nagkibit balikat lang ito, “Hindi ko alam sir. Pero marami nakakita na nagmamadali ito umalis.”

“Ahhh…” patango-tango na sagot ko, “Baka may emergency or anything siya na kailangan puntahan sure ako na about pa rin yan sa kumpanya nila.”

“May point ka naman Sir. Pero iba talaga yung mukha niya para pong nagmamadali.” pangangatwiran pa nito sa akin.

“Baka nga tungkol ito sa kumpanya. I know your Sir. Krisbal the company for him is very important.”

“Btw, what’s your name?” Tanong ko sa kaniya.

“Ako po si Bianca.” wika nito at tsaka nagbitiw ng isang napaka-tamis na ngiti.

“Sorry, hindi ko kasi talaga kilala lahat ng staff here sa charity. I have no time eh.” Pangangatwiran ko, “It’s nice to meet you, Bianca.”

“Wala yun sir. Tsaka sobra-sobra na yung natutulong niyo sa amin. Hindi matutumbasan ng salitang THANKYOU ’yung mga bagay na naibibigay mo parati sa aming lugar.” wika nito at tsaka pinunasan ang luhang pumatak sa mata.

Napabuntong hininga ako.

Swerte na ako kung tutuusin sa buhay na mayroon ako ngayon.

Maraming tao ang nangangarap sa sitwasyon na meron ako.

Itong sitwasyon na pagiging mayamang tao at hindi roon sa sitwasyon na nakalaya ako galing sa pagkakakulong.

Pero bakit pakiramdam ko may hindi tama sa pakiramdam ko? Hindi ako ganoon kasaya sa buhay na ito.

I know I’d really love Krisbal but It was a great maturity to understand what my feelings really feel like so strange.

May something na hindi ko alam kung ano iyun.

Nakaupo nga lang ako sa isang bench dito at hawak hawak ang isang basong tubig. I feel like I’m not well everytime.

Parati naikot sa isip ko yung mga bagay na hindi naman dapat na isipin dahil tapos na.

I mean it’s not end at all dahil naghehearing pa rin naman ang kaso ko and may possibility pa rin na makulong ako soonest.

At ayun ang problema ko.

Paano kung bumalik ako sa loob ng kulungan? Magiging sobrang malaya ng taong gumawa sa akin ng kagaguhan na iyon at hindi iyon kakayanin ng konsensya ko.

Na… sa tingin at pananaw ng iba ako ang totoong pumatay sa mga magulang ko at kasama sa tahanan. I can’t do it.

Wala akong alam sa nangyari.

Wala akong masabi dahil wala naman ako nung mangyari ang krimen sa tahanan.

It was all set up. Lahat malinis at walang butas. Ang tanging may alam tungkol sa taong may kagagawan nito ay ’yung babaeng hindi ko kilala.

Iyung babaeng testigo na nakatakas dahil sa ginawa kong krimen.

At kailangan ko siya mahanap sa mabilis na panahon dahil she is too old na. Hindi natin hawak ang kapalaran na kung ano ang puwedeng mangyari.

And i have some impormation na taga Tondo, Manila ito. So that is the reason why I am here.

I’m chasing from that girl to say the truth in the judge and she will be safe.

She will not go in jail. Sigurado ako.

I need to find that girl so i hired a secret agent. Kaibigan iyon ng abugado na humahawak sa kaso ko at naniniwala siya sa sinasabi ko na wala akong kasalanan and that agent can’t believe the reason why i need to find that woman.

He say, he will not believe na i can do that thing in that case. I’m not capable to do such a thing.

I’m just a normal guy.

And I don’t have a power to kill over 20persons in just one day. So that’s why my case will open again at nakapag piyansa ako habang binabasa ang kaso ko sa hukuman.

I need to find that woman to clear everything.

Marahan kong kinuha ang phone ko na nasa bulsa ng aking pantalon.

Agad kong tinawagan ang numero ni Krisbal, nakakainis naman iyung lalaking iyon. Agad-agad umaalis at hindi nagpapaalam sa akin.

Naka-ilang ring pa ito bago magsalita ang…

“

The number that you dialed bla bla bla.”

“Fuck, saan kaya ito pumunta?” takang tanong ko sa sarili at tinawagan ulit.

Nag ring ulit ito nang ilang ulit at tsaka sinagot ni Kupal.

“Tanginamo, saan ka pumunta?” takang tanong ko sa kaniya.

“Ahhh? sa company ako may emergency.” sagot agad nito kaya napatawa ako.

“Sure ka?” sarkastikong wika ko sa kaniya.

“Yeah, why?” proud na sagot nito sa akin.

Napabuntong hininga ako, “It’s sunday, Krisbal. Sarado ang company.”

“Oh…” sagot niya.

“So nasaan ka?” tanong ko ulit sa kaniya at napahawak sa batok.

“Nasa party ako,” wika ni Krisbal.

“Anong party yan? bakit ang aga-aga?” inis na saad ko sa kaniya. “I need you here, kailangan kita rito.”

“Hindi pa ako nakakapunta sa party at inaasahan nila na pupunta ako roon.” pangangatwiran pa nito.

Napabuntong hininga ako, “And you’ll meet some sexy girls and——”

Hindi natuloy yung sasabihin ko nung magsalita siya, “Stop––, promise saglit lang ako rito and I will comeback agad diyan sa venue. They need to see me in that party, okay?”

“Mahalaga ba ’yung party na yan.” pangangatwiran ko sa kaniya, “Tsaka, matatapos na rin ’yung charity event. Magpakasaya ka na diyan sa party. I can wait you in our house.”

“Tsk? hindi ko alam kung tutuloy ba ako o hindi eh. Pwede naman ma bumalik na ako diyan.” ani ni Krisbal.

“You don’t need. Tsaka ’di ka naman natulong sa staff. Nagmamasid ka lang rito at ’yung mukha mo parang bagot. ’Wag ka na rin magpakita rito mukhang ’di bukal sa loob mo yung pagtulong…”  sunod sunod na wika ko sa kaniya.

“La? Babalik na nga ako riyan eh.” reklamo ni Krisbal at narinig ko na bumuntong hininga siya.

Napangiti ako, hindi talaga ako matitiis nitong kupal na ito pag dating sa tampo-tampuhan.

“Go, pakibilis ng pagbalik.” utos ko sa kaniya.

Sa pagkatuwa nito ay hinalikan ni Krisbal ang telepono at narinig ko ito.

“Yuck!” usal ko sa telepono.

“Yes, master babalik na ako riyan.”

---

“Krisbal Point Of View”

Habang nagmamasid ako sa kapaligiran ng Tondo, Manila. Yeah as usual puro ito dikit-dikit na bahay at mga drainage na puro barado kaya ang mga tubig sa kanal ay umaapaw at mabaho ang amoy dahil sa mga madudumig bagay na nagsasama-sama.

It was very nice here. I saw some people having like a luckiest day in their life in everyday they woke up.

Kumbaga, kuntento na sila sa kung anong meron sila and I am too.

Kuntento na ako sa kung anong meron ako at hindi ko hahayaan ang mga bagay o tao na ito na mawala ulit sa akin.

Kaya gagawin ko ang lahat para mag-stay lang siya sa akin at maipakita sa kaniya na perpekto na ang bawat detalye sa buhay niya.

Ipaparanas ko rin sa kaniya iyung mga bagay na hindi ko naibigay sa kaniya noon. Mga bagay na natakot akong gawin sa kaniya o ibigay sa kaniya because I’m too scared in everything.

Ngayon wala na ang mga taong pipigil sa amin at nasa tamang edad na rin naman kami. We’re capable to do such this thing and besides…

We can handle our own life.

Napabuntong hininga ako. Everything was so alright now.

Wala kaming problema ngayon sa relasyon ni Art and I like that.

I want to see him always smiling kaya gagawin ko talaga ang lahat para ako palagi ang dahilan non.

Ngayon nga ay abala siya sa pag aasikaso sa mga bata. He always like kids and besides… ayon din ang minsan pinagtatalunan namin.

He can’t give me a child.

I always asking him na mag sorrogate na lang kami pero he alway says he don’t like it. I mean… it’s not the right time to us na magkaroon ng anak. We are still recovering sa nangyari sa amin.

And that fact na alam ko na hindi pa siya malaya… he always reminding to me na huwag ako mangako sa kaniya nang tapos.

and I hate that… I always reminding to him na malaya na siya pero still say no… yeah… may pagkakataon at malaki ang posibilidad na makulong pa rin siya dahil siya ang primary suspect sa nangyari sa pamilya niya.

Nasa ganoong pamamasid at pag-iisip nang mag ring ang aking cellphone. Agad ko ito kinuha at binasa kung sino ang natawag…

Napakunot naman ako nang mabasa ito. Is there something wrong?

“Uh? napatawag ka?” walang ganang sagot ko. “If it’s about money… maibibigay ko naman… since maayos mo nagagawa ang trabaho mo at—–”

hindi ko na naituloy ang sasabihin nang magsalita ito…

“Manang rosita wants to expose your wrong doings boss.”

Napataas ako ng kilay, “What? that old woman? ano bang iniisip niya? kala ko ba tapos na at nakatulong na ako sa kaniya? Even her daughter? tinulungan ko na makapag-tapos?”

Napabuntong hininga ang kausap ko sa call.

“Boss hindi naman siguro bawal na ibagsak na lang itong matanda? para wala na tayong problema.” suggestion niya. 

“Ganiyan na ba ang pag-iisip mo? We can’t kill her! Hindi tayo ganoon.” iritableng saad ko at agad napakuyom ng kamay. “I’ll go there.”

“Sige boss, hihintayin ka namin dito.”

Agad ko binaba ang call at inilagay ang cellphone sa bulsa. Nagmasid naman ako sa paligid at as usual head turner talaga ako.

Tumalikod ako at tingnan si Art. Good busy siya.

Nginitian ko naman ang mga tumitingin sa akin at agad nilapitan ang itim naming kotse ni Kris agad kong kinuha ang susi sa aking bulsa at binuksan ang pintuan nito.

Napabuntong hininga ako.

I know, darating talaga sa panahon na malalaman at malalaman ni Art ang totoo. But I just want to make him happy… gusto ko ako lang ang dahilan ng mga ngiti niya o ako ang pinagmulan.

Damn… I love him so much.

Nang makarating ako sa venue ng secret hide out namin ay lumapit ang secret investigator ko.

“She’s in the balcony boss.” wika nito at pinakita sa akin ang cellphone.

CCTV footage ito na siya ay papasok ng province police station.

“And thanks to god dahil ang napag reportan niya is tauhan mo. Clearly… that police officers niligpit na namin. 5 silang nasa office right now 3 of them are with us and then the 2 are wanted to expose and arrest you.”

Napangisi ako, “Nasaan na sila? saan niyo tinapon ang bangkay?”

“With their families… uh pinalabas naming massacre ang pagkamatay eventually we deleted those cctv footage na nasa police station sila… sorry but nadamay sila.” walang ganang sagot ng secret agent ko.

“Are you with us?” takang tanong ko sa kaniya. “Tatagan mo loob mo. You need this too.”

“Boss ang daming nadadamay dahil sa mga humaharang sa plano mo. Naaawa lang ako dahil nangingielam pa sila.” walang ganang sagot nito at tumingin sa akin. “At ayoko rin humantong na pati konsensya ko ay kalaban ko na rin.”

“How about… kay Mr. Fernandez?” tanong ko sa kaniya at agad nag-umpisa maglakad papasok ng hide out namin.

Hindi ko na siya tinanong pa muli na tungkol sa konsensya niya dahil ako rin naman ay hindi nagugustuhan ang ginagawa.

Ang pangako ko sa sarili ko ay makita niyang nagbabago ngunit ang ginagawa ko ngayon ay pinapalala ang mga sitwasyon.

“About Mr. Fernandez… Ang humahawak ng kaso ni Art ay…” Sagot nito at huminto sa pagsunod sa paglalakad ko. “We need to turn down him.” 

Napakunot ng mata si Krisbal at agad tumingin sa Secret Agent. “Huh?”

“Unti-unti na siyang nakakaroon ng alam sa mga nangyari. Una… there’s someone behind this crime and pangalawa… nagawa siya ng paraan upang ma-trace si Manang Rosita.  Kung sakaling malaman niya na—–” nahinto ito sa pag sasalita nang mag salita ako.

“Edi… alam na natin ang sagot.” natatawang wika ni Krisbal. “Ayoko na ulit gumawa ng karahasan pero… bakit ganito.”

“Tawagan mo ang personal doctor ko.” saad ko at tsaka naglakad papasok sa hide out namin.

nag bow naman ito sa akin at kinuha niya ang cellphone sa bulsa niya at tinawagan ang doctor na aking pinapatawag.

Agad tinuro ng mga tauhan ko kung nasaan si Manag Rosita.

Agad ko binuksan ang pinto.

Nagulat ito nang bumukas ng pinto at inuluwa nito ay ako.

“Sir. Krisbal…” may lungkot sa kaniyang mga mata. “Huwag niyo galawin ang apo ko… ako na lang…”

Napangisi ako. “Bakit? ganoon ba kasama ang tingin mo sa akin? Ganoon na ba ang tingin mo sa akin?!?”

Nakatayo lang si Manang Rosita sa loob ng kwarto at nakatitig sa bintana.

“Mananf Rosita… Remember… I give my full support to your dearest grand daughter at ito ang ibabalik mo sa akin?” 

Napangiti si Manang Rosita, “Hindi na kaya ng konsensya ko… Kahit sa panaginip ko ay hinahabol ako. Nag aalala na rin ang apo ko sa tuwing naaalimpungatan ako nang madaling araw.”

Nagpamulsa si Krisbal, “Wala akong pake sa kung anong nararamdaman mo dahil umpisa pa lang Manang Rosita ikaw ang lumapit sa amin at hindi ako! Nangailangan ka at ibinigay ko! Kung iisipin mo na kriminal ako? Hindi dahil wala ako roon! ikaw ang naroroon! kayang kaya kita baliktarin, Manag Rosita. Naawa rin ako sa iyo!”

Napapikit si Manang Rosita at tumingin kay Krisbal, “Patawarin mo ako Krisbal… Hindi na kasi talaga kaya ng konsensya ko… palagi na lang akong balisa…”

“If… ayan ang sasabihin mo. I think kukuhain ko ang apo mo. I can make her life misserable and you can’t live happily because I will hunt you and kill you.” sagot ni Krisbal habang nakayuko. “I can kill you now.”

Napasinghap si Manag Rosita at bumagsak na ang mga luha alam niyang wala siyang kawala ngayon bukod sa mahina na ang katawan niya ay wala talaga siyang masasabing reason kung bakit niya iyon nagawa.

“Mapapatawad mo ba ako, Sir. Krisbal?” garalgal na boses ni Manang Rosita.

“Hindi ko alam… Paano kung natuloy ka sa ginawa mo? Paano na ako? paano na ang relasyon namin ni Art? Nagkasala na ako ng isang beses at binigyan niya ako ng pangalawang pagkakataon…” naglakad papalapit si Krisbal kay Manang Rosita. “Ayokong masayang ulit iyon… Si Art ang buhay ko Manang Rosita… I can kill those person na gustong humarang sa akin…”

“Including you…”  dugtong ko at tsaka bumukas ang pinto at pumasok ang aking personal doctor.

Ngumiti ako sa doctor at tila alam niya na ang gusto kong iparating.

“Are you sure, Krisbal?” nagtatakang tanong ng aking personal doctor.

“I know… this is too much bro.” pilit na ngiti ang ibinigay ni Krisbal.

He’s with me a long time ago pa before ako makulong.. He know his work.

He will inject the virus… an ebola virus.

It can kill you just in hours.

Nang marinig ito ni Manang Rosita ay nagsimula na itong humagulgol…

“Anong gagawin niyo sa akin?!?” takang sigaw ni Manang Rosita.

Mabilis akong lumabas kasama ang aking secret agent upang mag suot ng protective gear and suit.

We need to be safe… That virus have no cure yet.

Nang matapos kami magpalit ng gear ay kita ko kung paano mangisay ang katawan ni Manang Rosita.

“Her health was so low na bro that’s why yung virus mabilis kumalat sa kaniya. Maybe after 2hours she’s dead.”

Napangiti ako nang makita ang nangingisay na si Manang Rosita.

“We can burn her body after 5hours. Alam na rin naman ng mga tauhan mo kung paano i-despose ang katawan na iyan.”

I can kill kung sino ang haharang sa akin.

Nasa ganoong paglalakad kami palabas nang Hide Out nang mag-ring ang cellphone ko.

Napahinto naman ang mga kasama ko.

Tiningnan ko sila sa mga mata na tila parang kinabahan sila.

“Joke… Its Art.” napangiti kong sagot sa kanila at parang isang tinik ang natanggal sa lalamunan nila. “Wait me here… Sasagutin ko lang.”

Napatango naman sila.

Nang matapos ako sa pakikipag-usap kay Art ay bumalik na ako. Yet… mga tao ko nga sila. Hinintay ako e kaya may trust ako sa kanila.

Nang makabalik ako sa Tondo Manila ay nandoon pa rin sila Art nagliligpit. Hapon na rin pala… Mukhang pagod na rin siya.

Agad akong lumapit sa kaniya at tsaka niyakap.

“Amoy alcohol ka.” puna ni Art sa akin pagkatapos ko siya yakapin.

“Di ba galing ako sa party.” natatawa kong tugon sa kaniya.

Napakunot siya ng mata, “Ungas, alcohol talaga.”

Napa-isip naman ako at kunware tumango tango, “Ahhhh… naglagay kasi ako para kapag niyakap kita malinis di ba? hehe.”

“Baduy.” puna niya ulit sa sinabi ko at agad tinulungan ko siya magligpit ng mga upuan na ginamit kanina.

“Nag eenjoy ka ba sa ginagawa ko, krisbal? I’m serious.” out of nowhere na tanong ni Art.

Napatingin ako sa kaniya, “Mahal… Of course as long na nangiti ka masaya na ako. Ikaw lang ang rason ng kasiyahan ko kahit minsan masungit ka.”

napakagat labi siya. “Ang swerte ko na talaga sa iyo. Uhmmm I think… Paglulutuan kita ng… Adobo?”

“Uhmmm… Sige ba pero may isa pa akong gustong kainin.” sagot ko sa kaniya at inayos ang upuan.

“Ano?” takang tanong niya sa akin at tsaka bigla napahinto, “Ang bastos mo talaga! Manyakis.”

Napatawa naman ako.

Art is the reason why I am always smiling.

ITUTULOY…

JAIL 15

JAIL 1

5

AKO SI DADA AT HINDI AKO ISA SA MGA MAGAGALING NA MANUNULAT SA LARANGAN NG WATTPAD. ISA LANG AKONG ORDINARYONG BAKLA AT WALA NANG IBA PA, INSPIRED LANG MAGSULAT ’YUN LANG NOTHING SPECIAL ABOUT ME. ANG AKING MGA LIKHA AY WALANG KATOTOHANAN AT ITO’Y ISANG KATHANG ISIP LAMANG. ANG MGA TAO, HAYOP, BAGAY, PANGYAYARI AT LUGAR NA NABABANGGIT SA KWENTO AY HINDI TOTOO AT KUNG MERON MAN ITO’Y HINDI SADYA AT NAGKATAON LAMAN

G

Maagang nagising si Art dahil sa alarm niya as always…

Gigising siya na mukha ni Krisbal ang nakabungad sa umaga niya and It feels like heaven.

When you see the soft version of Krisbal iba ang epekto kay Art nito.

Napangiti si Art. He always feels the butterflies in his stomach.

Agad hinawakan ni Art sa mukha si Krisbal, “You’re so handsome, Mahal.”

Pumikit si Art, “Sana hanggang dulo na ito.”

“Ayoko na mabigo ulit. Huling pagkakataon na ito.” nakangiting wika ni Art.

Pag-dilat ni Art ng kaniyang mga mata ay bumungad sa kaniya si Krisbal na nakangiti.

“Goodmorning, Mahal.” nakangiting pag-bati ni Krisbal.

Napakagat labi si Art, “Did you hear what am I saying ba?”

“Actually… No. Narining ko lang is… Huling pagkakataon na ito.” sagot ni Krisbal at hinawakan sa bewang si Art. “I will not let this chance na mabigo ulit. Pangako.”

“Nangangako ka nanaman. Nung huling narinig kita mangako…—–” Napayuko si Art, “Huling rinig ko sa iyo na nangako sa akin ay nung iniwan mo ako dahil kay Daddy.”

“It was just a past, Art.” hinawakan ni Krisbal si Art sa baba, “Look at me, Mahal.”

Agad nag-angat ng tingin si Art.

“Wala na makakapigil sa atin, Okay?” saad ni Krisbal at tsaka mabilis na hinalikan si Art.

“Then, marry me.” biglang lumabas sa bunganga ni Art.

Napahinto si Krisbal sa paghalik niya sa leeg ni Art.

“Why did you stop?” napatawa kunware si Art, “I’m just kidding.”

umayos ng pagkaupo si Krisbal at tumalikod kay Art, “Huwag mo isipin yon…”

“Huwag mo isipin sa sarili mo na hindi kita kayang pakasalan, Art.” dugtong ni Krisbal. “Papag-awayan nanaman ba natin ito.”

“Look, Krisbal. I’m just making you laugh.” Pangatwiran ni Art habang nakahiga.

“Walang nakakatawa ron. Huwag ka mag-isip ng ganon.” pangatwiran ni Krisbal.

“Then prove it.” sagot agad ni Art at agad tumayo. “I’m going to use bathroom first.”

Aktong kukuha naman si Art ng towel na biglang magsalita si Krisbal.

“Are you insane? papag-awayan natin ito?” inis na wika ni Krisbal at tumayo.

“Una tungkol sa pagsalo ng kumpanya, pangalawa sa kagustuhan kong magkaroon ng anak, pangatlo itong kagustuhan mo na pakasalan kita.”

Napabuntong hininga ako, “It’s ju—–”

“Alam mong di ako naniniwala sa kasal…” sagot agad ni Krisbal.

Alam naman ni Art na Krisbal didn’t believe in wedding.

“I know… you’re being insensitive na Krisbal. Kumalma ka.” sagot agad ni Art at tsaka lumapit kay Krisbal, “I’m sorry.”

“Hindi sa hindi ako naniniwala sa kasal, Art. Ang haba pa ng panahon. Maybe kapag sarado na ang kaso mo… We can plan it naman.” sabi ni Krisbal sabay hawak sa baba ni Art.

Napangiti si Art, “We can’t make it.”

Hinawakan ni Art ang kamay ni Krisbal na nakahawak sa baba niya at inilagay ito sa pisngi niya. “We all know na hindi maka-usad ang kaso ko dahil binuksan lang ito. We’re actually can’t find na old woman, Krisbal.”

“If bumalik man ako sa kulungan… be good here.” pilit na ngiti ang sinabi ni Art.

“No… Hindi na mangyayari iyon. Kahit anong gawin nila or kung sino pa sila gagawin ko ang lahat para di ka na bumalik sa kulungan.” Mabilis na hinalikan ni Krisbal si Art sa bibig. Smack lang. “I’ll do everything for you.”

“Sige na… Let’s shower na.”  pag-aya ni Art kay Krisball.

Napangiti naman si Krisbal. “Magandang almusal ito.”

“Bastos. I will not let you do that.” pagbabanta ni Art habang nakayakap kay Krisbal. “Besides… hindi pa ako nakakapag douche at kumain ako ng grains this night.”

Napatawa naman si Krisbal, “Nananadya ka ba? We can use condom naman.”

Hinampas naman ni Art si Krisbal sa balikat. “yuck.”

---

Matapos nila maligo ay agad naman sila bumaba at agad inasikaso ni Art ang kusina.

Pinagmasdan lang ni Krisbal si Art na para bang house wife na talaga. It just can’t belive na anak na lang talaga ang kulang to make their own perfect family.

“Ang pangit mo ngumiti.” sabi ni Art habang inihain ang nilutong pagkain.

“I love your fried rice talaga. Napaka-perfect ng brown color.” nakangiting wika ni Krisbal habang sinasandukan siya ni Art sa kaniyang plato.

“We need to hire some maid.” biglang saad ni Art, “Hindi ko na rin kaya, napapagod ako bigla.”

“Napansin ko rin… Pag-uwi ko galing work mas pagod ka pa sa akin.” natatawang sabi ni Krisbal habang nagsasalin ng Orange Juice sa baso.

Napakunot naman si Art nang makita ang suot ni Krisbal, “You forgot something…”

Napataas kilay naman si Krisbal, “Huh?”

“Where’s your CEO name tag?” takang tanong ni Art. “Ngayon ka lang nawalan ng name tag.”

Napaisip naman si Krisbal, “Saan napunta iyon? hindi naman sa laundry ’di ba?”

Napa-taas ng kilay si Art, “Hoy wag mo ako sisihin sa pagiging pabaya mong tao. Tsaka gold yun oh, medyo may kamahalan.”

“I can make a new one naman, bakit ka nag aalala.” natatawang wika ni Krisbal habang nakain.

Tinanggal naman ni Art ang apron niya at tsaka umupo sa upuan. “Wala, something bothering me. Kanina pa ako kinakabahan.”

“Kinakabahan?” takang tanong ni Krisbal at inayos ang suit na suot.

“Nevermind…” napapikit na wika ni Art at tsaka nag umpisang kumain. “Siguro, stressed lang ako sa mga ginagawa ko dahil I am being so busy.”

Napangiti naman si Krisbal habang nakain, “Mas mastress ka kapag may mga chikiting na tayo, mahal.”

Naiiritang tawa naman ang isinukli ni Art.

Nasa ganoong pagkain sila nang mag ring ang phone ni Krisbal.

“Nakain tayo.” puna ni Art.

Tumingin naman si Krisbal kay Art, “I think it was a urgent call.”

Napataas na lang ng kilay si Art, “Okay.”

Nang matapos ang call ni Krisbal ay tila hindi ito mapakali at gusto na nitong umalis kaya nag mamadali na itong kumain.

Napakunot naman ng noo si Art, “Mahal, dahan-dahan.”

“I have something important to do in our company office.” sagot agad ni Krisbal at pagkatapos kumain ay uminom ng tubig.

“Tapos ka na ba mag toothbrush?”  takang tanong ni Art.

Tango naman ang isinagot ni Krisbal at kinuha ang bag at isinuot nito sa shoulder nito.

“Goodluck, Kiss ko?” takang tanong ni Krisbal at nakanguso ito.

Napangiwi si Art at dahan dahan niyakap si Krisbal nang sobrang higpit at hinalikan.

Malalim ang halikan na iyon mga ilang minuto ang itinagal.

Napayuko naman si Art nang matapos.

“Don’t be shy, Mahal. Your kiss was the sweetiest dessert for me.” nakangiting wika ni Krisbal habang nakayakap sa kaniya si Art.

“I-I L…love you…” dahan dahang banggit ni Art kay Krisbal.

“I love you too, Mahal.” sagot ni Krisbal at agad tumalikod.

Suminghap naman ng sariwang hangin si Art.

Hindi niya talaga kayang tingnan si Krisbal na nasa ganoong sitwasyon. Napaka-gwapo talaga nito at tila isang imahinasyon lang ang lahat.

Super manly ng appearance nito pati ang ugali napaka gentlemen.

Agad sumunod si Art sa pinto ng kanilang bahay. Nakita niya sa kaliwang bahagi ng bahay nila si Krisbal na nagmamaneho ng kaniyang kotse palabas ng kanilang mansyon.

Krisbal really gave him everything.

Lahat ng karangyaan ay naranasan niya na pero iba pala talaga pakiramdam kapag naramdaman mo ito sa espesyal na tao para sa iyo.

agad isinara ni Art ang pinto ng kanilang mansion nung hindi niya na nakita sa kaniyang dalawang mata ang kotse ni Krisbal.

Ngayon oras naman na ng pagiging housewife niya.

Agad siyang nag-asikaso ng mga gawaing bahay, mula sa paghuhugas ng pinggan, paglalampaso ng sahig, paglalaba ng damit at bedsheets, towels, kurtina at iba pa. Tuwing araw ng Monday ganito ang ginagawa niya pero sa susunod na apat na araw ay magaan na lang naman ang mga gawain niya.

Napansin niya na kanina pa tunog nang tunog ang cellphone niya dahil sa ilang text.

Alam niyang si Krisbal lang ito dahil talagang makulit ito at pag-dating sa kaniya ay napaka-isip bata.

Agad tumayo si Art mula sa pagkakaupo sa isang bangkito.

Dahil kakatapos niya lang mag washing ng mga damit at ngayon ay kinukusutan niya ulit. Sanay naman siya sa ganoong paglalaba dahil sensitibo si Krisbal sa lahat ng bagay ayaw niyang magalit ito sa kaniya.

Mahal niya si Krisbal… Pero sumosobra rin ito sa pagiging mahigpit sa kaniya. Tila nga ayaw na siya nito palabasin ng kanilang tahanan ang tanging paglabas niya na lang ang pag-punta sa charity at nasingit siya ng oras sa secret schedule niya sa hinire niyang secret agent and secret lawyer.

Everything is not fine.

Agad niya tiningnan ang text.

It’s not, Krisbal.

Kundi si Bianca.

“What the fudge…” Tanging lumabas sa bibig niya na halos 200 message ang natanggap niya at putol putol dahil sa mga typos.

Di niya na lang ito pinansin at tsaka nagbalik ng text.

From: 09*********

Hi, Bianca? Are you the one sa charity right? what’s the problem?

Sent. 10:31am

Ngunit hindi naman ito nagbalik ng text.

Napakunot noo na lang si Art na biglang nawala ang 200messages ni Bianca.

Sigurado siyang nakita niya iyon dahil tunog nang tunog ang phone nito. Hindi naman siya bingi.

“Nagdaday-dreaming ba ako?” tanong nito sa sarili at tsaka napa-isip. Sigurado akong may nabasa talaga ako, ano ba itong nangyayari sa akin? minumulto ba ako ng mga magulang ko?

Napa-buntong hininga na lang si Art ng malalim at tsaka ibinaba ang phone.

He miss his old life. Like, work-house-family lang ang puntahan niya Everything in that ay tingin niya ay perpekto na. Okay na siya roon but someone is ruining his life.

He love, Krisbal. So much. But… Iba pa rin talaga sa kaniya ang pagmamahal ng magulang. Napaka-precious nito.

Nakangiti siyang nagkukuskos ng mga labahin. Hindi niya ba alam kung sinasadya ni Krisbal na palabhan lahat ng mga mamahaling formal suit nito sa kaniya kung pwede naman ito palabhan sa dry and wash  store. Gusto ni Krisbal na suotin mga nilalabhan ni Art at di naman daw ito maarte para bumili pa ng bago.

Pero nakikita niya linggo-linngo may dala dalang paper bag ng iba’t ibang brand.

Nang matapos siya sa paglalaba ay nagsampay naman siya. Pagkatapos nito ay nagluto siya ng ulam para sa tanghalian. Kailangan niya magluto dahil minsan agad agad umuuwi para mag lunch si Krisbal sa bahay nila at aalis pagkatapos nila mag-sex.

Sanay na siya rito.

Simpleng adobo lang naman niluto niya dahil 10:30am na siya natapos at natapos siya magluto ay saktong 12:10pm ngayon ay nagwawalis siya sa sala. Agad niya itinali ang buhok na mahaba at inikot ikot dahil di niya makita ang mga winawalis na kalat.

Nasa ganoong pagwawalis siya nang may bumusina sa gate ng garahe. Nandito na si Krisbal.

“Wait lang, mahal!” nakangiting wika ni Art.

Agad siya nanakbo patungo sa gate ng garage at tsaka binuksan ito. Bumungad sa kaniya ang kotse ni Krisbal. Tinted ang salamin ng kotse nito kaya napangiti siya kunware na nakikita ito sa loob.

Agad nito pina-andar ang kotse at ipinarada sa garage na may 10+ iba’t ibang klase ng sasakyan.

Malaki talaga ang bahay na tinitirhan nila ni Krisbal. Mansyon na mansyon. Pwede pa nga ata 5 iba’t ibang events sa loob ng bahay nila dahil meron silang 3guestroom na sobrang laki at 2lounge na kung di mo matatanong ay sobrang laki rin.

Ang pool naman ay napaka-ganda hindi ordinaryong architech ang gumawa, halatang pinagplanuhan sa interior nito.

Agad lumabas si Krisbal sa kotse at kumaway ito sa kaniya.

“Bakit ka pa umuwi?! May trabaho ka pa!” sigaw ni Art sa loob ng garahe at nag echo ito sa loob.

Napatawa si Krisbal at napa-iling iling.

Napakunot noo si Art nang makitang binuksan nito ang pintuan ng likod ng kotse.

Espesyal ba ang araw ngayon at mukhang may sopresa sa akin si Krisbal? tanong sa sarili ni Art.

Ngunit napalaki ito ng mata si Art na hindi regalo ang dala nito kundi isang babae.

Hindi niya maaninag ang mukha nito dahil mahaba ang buhok. Matangkad at maputi.

Kamukha ni Bianca.

Naglakad ito palapit nang palapit.

Napangiti lang si Art nang makita ang babae.

“Hey, Bianca? right?” tanong ni Art na naninigurado.

Tiningnan lang siya ni Bianca na walang ekspresyon.

“What’s wrong with her?” takang tanong ko kay Krisbal.

“She’s drunk, mahal. Maya na tayo mag-usap, kailangan natin siya maipasok sa bahay. You say na kailangan mo ng makakasama sa bahay at makakatulong sa gawaing bahay. She’s here.” sagot ni Krisbal at nagmamadali itong nagpapasok.

“I said maid, right? not student. Nag-aaral siya, Krisbal. Are you out of your mind?” inis na sagot ko sa kaniya habang naglalakad sa likod nila.

“Namatay na ang mother niya. She’s facing lost of money. Wala siyang mapupuntahan, right now. Wala ka bang awa?” inis na sagot sa kaniya ni Krisbal.

Napakagat ng labi si Art, “Hindi ganon.”

“Then, dito siya titira. She needs our help.” pilit ni Krisbal at tsaka binuksan ang pinto at ini-akyat ni Krisbal si Bianca sa mahabang hagdanan. “Bring some water and towel tsaka clothes sa unang room ng guestroom.”

“No, I will change her. You should eat na muna ako na bahala kay Bianca. I can handle her.” biglang lumabas sa bunganga ko.

Napatingin si Krisbal sa kaniya, wala itong imosyon. Tanging naka poker face lang ito.

“Kumain na ako kasama si Bianca sa labas. She’s passed out sa kotse ko. I don’t know why.” Sagot ni Krisbal.

---

“Krisbal’s Point Of View”

Mabilis kong ini-akyat si Bianca sa hagdanan. She’s literally a bitch huh? Blockmailing me?

Agad ko siya ibinagsak sa kama ng guestroom. “There’s no cctv here.” Sagot ko kay Bianca at tsaka niya iminulat ang mata niya. She’s so beautiful. Iba ang ganda ni Bianca.

“I will tell to that gay kung ano ang ginawa mo sa mama ko. I will make him suffer, Krisbal. If you didn’t help me to graduate specially kill me if malaman niya kagaguhan mo.” sagot ni Bianca.

“Baliw ka ba? I can make you a credit card account. Ipapasok ko na lang lahat ng pera na kailangan mo, kahit ilang milyon. Lumayo ka lang kay Art.” sabi ko habang nakatingin kay Bianca.

“There’s no thrill in that. What if mahalata ni Art na bakit ang daming laman ng Credit Card niyo and ang daming transactions. If I know, iba ang bank account ng company niyo, and bawat labas ng pera at kinukwestyon kayo ng board members. Hindi ako tanga, Krisbal.” Paliwanag ni Bianca, “I’m here to help you also.”

Napa-pameywang na lang ako habang nakatingin kay Bianca na nakahiga sa kama.

Biglang pumasok si Art at agad naman pumikit si Bianca.

Naramdaman ko ang mahigpit na yakap ni Art sa beywang ko.

“Please, wag ka magalit sa akin.” bulong ni Art.

“I’m not mad at you, mahal. Bianca really needs our help. I love you.” sagot ko habang dinadamdam ang mahigpit at mainit na yakap ni Art.

Naramdaman ko na lang ang pag-luwag ng mga yakap nito sa akin at paglabas niya ng pinto.

Napa buntong hininga ako, 3yrs lang. Aalis din si Bianca rito.

Itutuloy…

JAIL 16

JAIL 16

AKO SI DADA AT HINDI AKO ISA SA MGA MAGAGALING NA MANUNULAT SA LARANGAN NG WATTPAD. ISA LANG AKONG ORDINARYONG BAKLA AT WALA NANG IBA PA, INSPIRED LANG MAGSULAT ’YUN LANG NOTHING SPECIAL ABOUT ME. ANG AKING MGA LIKHA AY WALANG KATOTOHANAN AT ITO’Y ISANG KATHANG ISIP LAMANG. ANG MGA TAO, HAYOP, BAGAY, PANGYAYARI AT LUGAR NA NABABANGGIT SA KWENTO AY HINDI TOTOO AT KUNG MERON MAN ITO’Y HINDI SADYA AT NAGKATAON LAMANG

“Bianca’s Point Of View”

Bata pa lamang ako nung mamatay ang aking mga magulang bago ako tumuntong nang elementarya at si Lola Rosita na ang nag-alaga sa akin. Siya na ang kinalakihan kong ina at ayun din ang alam ng iba na ang totoong nanay o bilogical mother ko ay si Lola Rosita.

Ang naaalala ko lamang ay sila ay naaksidente at na-comatose at kinuha na ako ni Lola Rosita at sinabi sa akin na ang mga magulang ko raw ay sumakabilang buhay na. Naniwala naman ako dahil malungkot talaga ang kaniyang mga mukha at ayaw niya sa akin ibagsak ang mabibigat na pasanin na iniwan sa akin ng mga magulang ko kaya nag-tago kami sa Tondo, Manila at dito na rin ako lumaki.

Ang isa pang sinabi niya sa akin… Ang aking mga magulang daw ay isang business partner na pinaka sikat sa buong pilipinas ngunit nung sila ay namatay bumagsak na ito at naibenta sa isang mayamang pamilya na nangangalang Velaquesta. Naging sa kanila ang pinaghirapan ng magulang ko ngayon isa sila sa pinaka mayamang tao sa buong mundo.

FLASHBACK

“Lola, yung batang lalaki sa TV na ibinalita Velaquesta ang kaniyang apelyido.” wika ko nung ako ay bata pa habang nakatingin sa TV.

Ngumiti si Lola Rosita, “Siya ang nag-iisang anak na lalaki na bumili ng kompanya ninyo.”

Tiningnan ni Lola Rosita ang bata sa TV na nag cecelebrate ng kaniyang kaarawan, “Siya rin ang magmamana ng kompanya na pinaghirapan ng magulang mo.”

“Lola, kung hindi niyo ba ako itinakas siguro sobrang yaman ko na rin.” nakangiti kong sabi sa kaniya at hinawakan ang isang basong gatas na itinimpla niya para sa akin.

“Hindi, Bianca. Kung hindi kita tinakas malamang ay alila ka na ng pamilyang Velaquesta. Matagal na gusto kuhain ng pamilyang iyan ang kompanya ninyo at nagtagumpay sila. Hindi rin naman magtatagal iyan. Sigurado akong darating ang panahon at sisingilin din sila nito. Alam ko na ang batang iyan ay magdurusa higit pa sa nararanasan mo.”

Tumingin ako kay Lola Rosita habang binabanggit ang bawat salita. Galit at Hinanakit ang nakikita ko sa kaniyang mga mata.

Masaya ang bata sa kaniyang bonggang kaarawan ang balita pa ay ito ang kaniyang unang pagpapakita sa mga tao dahil hindi pinapubliko ang kaniyang imahe. Mukha siyang babae, maputi at singkit ang mga mata may matangos na ilong at mapulang labi. Ang kaniyang ngiti ay abot hanggang langit.

Kinaiinggitan ko siya, ako rapat ang naroroon at hindi siya.

Maraming matataas na tao ang naroroon. Halatang mga mayayaman lamang ay may kaya dumalo sa celebrasyon na iyon. Balita pa na imbitado ang presidente nang pilipinas at malapit na kaibigan mg Velaquesta ang mga Duterte. Sa business field ang mga Velaquesta ang pinaka mataas sa politics naman ay ang Duterte ang pinaka powerful. Nang matapos ito ay agad naman pinatay ni Lola Rosita ang TV.

Nung tumuntong naman ako nang highschool ay isa ako sa mga mag-aaral na may mataas na grado sa eskwelahan. Palagi ako pinapambato ng aking eskwelahan sa mga quiz bee na dinadayuhan ko nang iba’t ibang lugar at suportado naman ako nang aking Lola. Tuwang-tuwa pa ito tuwing nakakakuha ako nang award at sinasabi na nagmana ako sa aking mga tunay na magulang na natural na mga henyo.

Doon ko rin unang nakita ang nag-iisang anak ng Velaquesta. Ang pangalan niya pala ay Art!

“Thankyou Ms. Bianca Paredes. To your good self introduction and let’s meet our last contestant.”

Agad lumabas ang isang binatang nasa tingin ko ay nasa kolehiyo na. Nakatitig lamang sa kaniya ang lahat ng tao, nagniningning siya sa stage. Naalala ko na national quiz bee pala ito at walang limitation when it comes to age and year level dahil ang mga questions is really deep general knowledge.

Ngumiti siya, “Hi, Good Day everyone.”

“I’m Art Velaquesta I am proud to represent the JOAC (Joca Academy). I’m really glad to be part of this competition. Thankyou.”

dinugtungan niya pa ito ng kaniyang hobbies at mga gustong gawin. Nakatitig lamang ako sa kaniya. Hindi ako magtataka kung pati mga lalaki ay mahuhumaling sa kaniya dahil napaka-ganda niyang nilalang.

Agad siya umupo sa tabi ko at nginitian ako, “Goodluck!” saad niya sa akin at nginitian ko rin siya nang matipid.

Habang nag uumpisa ang quiz bee… tila ganadong ganado ako halos kaming dalawa lamang ang nakakakuha nang tamang sagot.

“Now we have our top 2… Bianca Paredes from Tondo National High School and Art Velaquesta from Joac Academy. High School student Vs College Student!” Nagpalakpakan naman ang mga tao ang iba ay nagbubulungbulungan. Agad kami pinaghiwalay nang upuan at tumingin siya sa akin na may ngiti sa mga labi. Nag eenjoy lamang siya. Ganoon na rin ang mga tao dahil karamihan talaga ay siya ang gusto manalo.

Agad naman nagsalita ang host, “You have a free time to think in this final question. There’s no timer and you can debunk your opponent answer if you feel it wasn’t right.”

Agad nag flash ang question sa malaking LED video wall sa stage.

QUESTION:

Who are the inventor of wi-fi?

Wala pang tatlong minuto ay nag buzzer na ako. Easy question! Haha! I got this!

“I believe that this is a woman, an actress, and inventor. Her name is Hedy Lamarr known as Mother of Wi-Fi because her 1942 patent invention named SECRET COMMUNICATION SYSTEM and now it was called Wi-Fi or Wireless Fidelity.” Proud kong sagot at wala pang isang segundo ay agad na nagbuzzer si Art!

“I oppose! I think… according to the question itself; Who are the inventor of Wi-Fi… it wasn’t a single invention but a collaborative effort with her answer which is Hedy Lamarr the Mother of Wi-Fi and Vic Hayes often called the Father of Wifi and the other contributors like CSIRO scientist, George Antell. In short story, Lamarr provided the fundamental idea and CSIRO developed the practical signal processing, and Hayes standardized it making Wi-Fi accessible to the world.” sagot ni Art and I stunned. I thought I was right and didn’t even think critically sa question because I know it. Yet still I missed! Ito ang una kong pagkatalo sa quiz bee and it was him pa!

Palagi ako nananalo sa mga quiz bee na sinasalihan ko and this is the first ever ko in television media. Not bad for the first timer.

Agad naman ngumiti ang host pagkatapos sumagot ni Art. Si Art din ang itinanghal na panalo at masaya ang buong crowd for him. Even me, he was smart, he was great and brave, perfect at all. He deserves it.

Ganoon na lamang ang gulat ko nang magsalita si Art.

“I will take this opportunity to help other student… I want the 1st runner up take the fifty thousand pesos grand prize and granted the scholarship provided by this competition will be gave to her.” walang kabang sagot niya.

Napatitig lang ako sa kaniya at napangiti. Tama, mayaman siya. Laruan lamang ang pera sa kaniya ang mahalaga sa mayaman ay imahe nila. Dito sa karanasan ko sa kaniya ay lalo ko siya kinainggitan. Kung buhay lang ang mga magulang ko ay wala ako sa sitwasyon na ito. Wala ako sa lugar kung saan pinagtitiisan ko ang mga bagay. Ako dapat ang nagsasalita sa maraming tao.

Napaluha ako nang maisip iyon. Mabilis na tumapat sa akin ang camera. Agad naman ako nagpasalamat. Ang luhang bumabagsak sa aking mata ay hindi dahil sa tuwa, ito’y kundi sa paghihinayang at inggit.

Ako ang naging sentro nang awarding.

Agad nagpalakpakan ang mga tao.

Ayon ang pagkakataon na una ko siyang kinainggitan.

END OF FLASHBACK

“Mayroon akong trabaho, Iha.” paalam sa akin ni Lola Rosita.

Agad ako napahinto sa pagpupunas ng lamesa, “Lola, mahina na ang iyong katawan. Hindi mo na kailangan magtrabaho. Sapat naman na ang kinikita ko sa part time job ko para mabayaran lahat ng gastusin dito sa bahay.”

Napa-iling si Lola Rosita, “Itong trabaho na ito, iha… aalisin tayo rito sa lugar na ito.”

“At ano namang trabaho iyan, Lola?”

“Sa Velaquesta.” sagot ni Lola Rosita at tsaka ngumiti nang malaki.

“Lola, alam kong gusto mo na ialis ako rito sa lugar na ito at ayoko na ulit mainvolve sa pamilyang iyon.” inis na wika ko at tsaka pinagpatuloy ang pagpupunas ng lamesa.

“Hindi naman Velaquesta ang magpapasahod sa akin. Anak ng elected president ang amo ko.” paalam nito at tsaka na lamang ako tumango. Hindi na ako nag usosyo pa dahil wala naman na ako interest sa mga bagay kapag tungkol sa mga Velaquesta.

“Huwag mo abusuhin ang katawan mo at tsaka kamusta na pala iyong si Art?” tanong ko. Habang pinipilit huwag alamin ang tungkol sa kaniya.

Ngumiti si Lola Rosita at tsaka hininas ang sintido, “Kasalukuyan siyang nagtatrabaho sa kompanya nila, hihintayin na lamang niya yung panahon na ibigay sa kaniya ang pangalan ng kompanya.”

“Art is inlove when he was a kid.” dugtong pa ni Lola Rosita.

Doon na sa akin ikinewento ni Lola ang lahat kung paano niya masubaybayan ang buhay ni Art dahil matagal na siyang naninilbihan sa pamilya ng elected president. Ngayon niya lang sa akin nasabi dahil sigurado siya na magagalit ako kung sasabihin niya ito na wala pa ako sa wastong edad.

“Ngayon natin ibabalik yung magandang bagay na ibinigay sa atin ng Pamilyang Duterte. Tutulungan natin siya para mapatumba ang pamilyang Velaquesta sa tingin ko ay may gusto rin siyang kunin na pagmamay-ari niya. Hindi involve roon ang kompanya.”

“Kapag nangyari yon makukuha agad natin ang kompanya at ilalabas natin ang pruweba na sa iyo nakapangalan ang kompanya na itinatag ng magulang mo para sa iyo.”

Napangiti na lang ako. Hindi ko deserve lahat nang ito.

“Salamat, Nay.” tanging sambit ko lamang at tsaka pinagpatuloy ang paglilinis ng bahay. “Hindi ko alam kung anong klase ng trabaho ang gagawin mo sa mga Duterte, ngunit alam ko napaka delikado.”

“Mawawala rin ako nang ilang buwan, Iha. Alaagan mo ang sarili mo at mag-aral nang mabuti. Iyan lang ang kaya kong ibigay sa iyo, pansamantala.” nakangiting wika ni Nanay Rosita.

Agad ako sa kaniya pumunta at binigyan nang mahigpit na yakap. “Yung pinagkalooban ako nang diyos na kasing bait at sipag mo, Nay. Doon pa lang suwerte na ako.”

“Nako, si bola naman eh” , daing ni nanay sa yakap ko.

“Totoo kaya, Nay. Kung Hindi dahil sa iyo… nasaan ako Ngayon ’di ba?” paglalambing ko.

Napatawa naman si Nanay at tsaka ako hinalikan sa noo, “mag-iingat ka ha?”

“ikaw rin po, iwasan mo na rin Nay uminom ng barakong kape at nga matatamis na pagkain. Mahirap na mag-kasakit sa panahon ngayon lalo na wala pa akong trabaho.”

Kinabukasan ay maagang umalis si Nanay at nag-iwan lang ito ng sulat gaya ng mga bilin o kung ano pa na naka-ipit sa ilalim ng basong pinag-inuman niya ng barakong kape, napahawak ako sa noo.

Isang linggo ang lumipas ay may kumatok ng pintuan alas dose ng Gabi. Kasalukuyan akong nag rereview para sa exam. Magulo ang aking itsura at namumula ang dalawang mata dahil sa pagbabasa ng mga reviewers. Dagdag pa rito ang pag inom ko ng barakong kape para magising magdamag.

“Sino ho sila?” tanong ko at maliit na binuksan ang pintong gawa sa kahoy na pinagtagpi-tagpi.

Doon ko nasilayan ang lalaking matipuno na matangkad. Naka-pormal ito at tila nagmamasid sa labas. Parang nagkamali ata ng katok? Hindi ko na lang ito pinansin. Ngunit kumatok ulit.

“Putangina naman, sino ba ’yan?” badtrip kong wika tangina nawawala focus ko sa pagrereview eh.

“Is this the house of Lola Rosita?” tanong nito nakasuot ito ng pormal na tuxedo na kulay itim. Hindi ko alam trip nitong kupal na ’to eh!

“Opo? ano pong mayroon? kayo po ba ang pinadala ng pamilyang duterte?” tumango ang lalaki. “Yes, currently Lola Rosita… hindi muna siya makakauwi kasi may kailangan pa siya gawin sa mga duterte and this money will cover your expenses for entire year, kung kulang pa tawagan mo na lang itong personal number ko.” Sagot nito at tsaka inabot ang papel na sa tingin ko ay calling card.

Tumango na lang ako at di na sumagot mabilis nito ini-abot ang sobre na makapal. Buong taon? hindi ko makikita si Lola Rosita? damn. Ano bang trabaho meron siya roon? delikado ba kaya may pa ganito pa? bwiset naman oh. Ano bang pinapasok niya?

Lumipas ang ilang buwan ay wala pa rin akong balita. Tinitipid ko naman ang pera at sobra-sobra pa nga. Marunong naman kasi ako mag budget and I don’t know how to handle this situation because I don’t really know what is happening.

Isang araw habang nanonood ako ng TV ay agad na may pumasok sa bahay. Agad ako napalingon. Si Lola Rosita!

“Lola! Nakauwi ka na!” sigaw ko habang mabilis na tumayo at yumakap sa kaniya kahit pa na may laman na chichirya ang bunganga.

“Kamusta ka na, apo?”

“Okay naman, kayo po? bakit po ang tagal niyo! na-miss po kita.”

Napasimangot ito, “basta,”

napatingin naman ako sa itaas, “Lola, puwede mo naman sabihin sa akin eh tsaka nakita ko naman sa balita yung nangyari sa mga velaquesta. Involve ka ba roon nay?”

Napabuntong-hininga si Lola Rosita, “Nakokonsensya ako anak,”

“Hindi ba dapat mas maawa ka sa akin, Lola? ako ang unang nawalan ng magulang, alam mong pamilya nila ang may kagagawan!” galit kong sagot sa kaniya. “Bakit nakonsensya ba si Art tuwing umaapak siya sa building ng kumpanya namin na hindi naman talaga sa kanila?”

“Anak, napaka demonyo ng anak ng Presidente. Nakakatakot siya, hindi siya tao.” takot na wika ni Ina.

Doon ako napatingin nang tuwid sa kaniya, “Gaano siya kasama?”

“Kung gaano kaganda ng panlabas na anyo niya, ganoon din kasama ang kalooban niya. Ginawa niya iyon upang magsama silang dalawa sa kulungan! Nagawa niya ang mga ito habang nasa loob ng kulungan ganoon siya makapang-yarihan!”

“Lola? ayun lang naman ang trabaho mo at nakabalik ka na rito.” walang reaksyon kong sagot, “Tsaka alam siguro non ang tungkol sa atin.” Ngisi ko.

Walang nagawa si Lola Rosita. Lumipas ang buwan na nasa loob ng kulungan si Art Velaquesta. Nagdidiwang ang puso ko. Ang problema ko naman ngayon ay paano ko mababawi ang kumpanya namin. Ngunit si Lola Rosita ay tila balisa araw-araw lagi siyang tulala at tila magigising sa madaling araw at mahihirapan na ulit maka-tulog.

Dumating ang kinakatakot ko, tila balita kay Lola Rosita ay nagka-ayos na ang anak ng Presidente at si Art. Tila hindi nangyari ang gusto ko na mabulok siya sa impyerno at maibalik sa amin ang kumpanya. Wala rin kasi roon ang kasunduan nila. Hindi ko alam kung magkano at gaano kalaking pera ang nakuha ni Lola Rosita sa lalaking iyon.

Dahil sa sipag ko naging kanang kamay ako ni Art, hindi niya ako nakilala. Kasama niya ko sa kaniyang mga project dito sa Tondo, Manila. Isa ang scholarship sa pangako ni Krisbal. Ayon pala ang pangalan niya. Bilang sukli ‘kuno’ ay pinapalabas kong malaking utang na loob sa kanilang dalawa. Paniwalang-paniwala naman si Art.

Dumating ang araw na ayaw ko mangyari, kainin nang konsensya si Lola Rosita, nang hindi ko ito mapansin ay tumakas na pala ito at pumunta sa presinto. Sobrang nasaktan ako nang malaman na nasawi ito. Tangina, siya lang ang meron ako. Nang pumunta ako sa SOCO ay ibinigay sa akin ang mga nakitang laman ng isang sunog na drum na gawa sa bakal. Tumingin rin ako sa loob ng Drum. Hindi pa ako nakakalayo nang ilang pulgada ay nakita ko sa malayo ang kumikinang na gold plated na hindi ko alam kung ano.

Tama, tanginang Krisbal di ko siya mapapatawad sa ginawa niya sa aking Lola Rosita. Alam ko iyon nang makita ko ang ganiyang Gold Plated Name Tag na naka-kalat sa kalsada. Tila nalaglag ito. Hindi ko rin alam kung saan itinago ni Lola Rosita ang perang nakuha niya kay Krisbal. Hindi niya sa akin sinabi. Gipit na gipit na ako at kailangan ko makapag-tapos ng pag-aaral upang mabalik ang lahat ng dapat sa akin. Isa lang ang alam kong paraan.

I block mail si Krisbal na sasabihin ko ang lahat kay Art. Knowing him? he can kill kung sino pa iyan. Pero hindi niya magagawa sa akin iyon. Isa ako sa mga kaibigan ni Art.

Napangisi ako.

ITUTULOY…