DISCLAIMER

Disclaimer:

This is a work of fiction. Names, characters,

businesses, places, events and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

All rights reserved.

No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the writer/publisher, except in the case of brief quotations embodied in critical reviews and certain other noncommercial uses permitted by copyright law.

P.S

I do not owned any of the pictures used in this story. All Credit go to the artist/ owners of the images.

This is a BOYSLOVE story. It is related to a men-to-men relationship. If you were not into these relationship nor even a certified homophobic, better leave the book.

There are some matured scenes in the book that is not suitable for minor ages below. Read at your own risk.

SYNOPSIS

Siya si Kanye Anderson. Akala niya ay maayos na ang lahat. Nasa kanya na ang lahat lahat maliban sa isang bagay. Ang isang maganda at masayang pamilya kasama ang mahal niya sa buhay. At isa na doon si Elijah ng makilala niya ito.

Pero wala siyang pag asang makamtam iyon dahil ang taong natutuhan na niyang mahalin ay asawa ng pinsan niya. Kaya naman mas pinagtuunan na lang niya ang pansin ang kanyang mga negosyo.

Until one day, na ang akala niyang matagal ng wala ay bumalik at hindi lang nag iisa, kundi may dalawa pang sangkot sa pagbabalik nito. Na gugulo at magpapaalala sa kanya sa buhay niya noong kabataan niya.

Sino siya? Sino ang taong iyong sa buhay niya?

---

Naghabol, nag stalk, nangulit siya para lang pansinin siya nito. Ipinagsiksikan ang sarili kahit alam niyang hindi siya nito seseryusuhin. At dahil sa kapangahasan at kapusukan niya noong kabataan niya ay nagbunga iyon ng isang alaala na kailanman ay hindi pwedeng basta na lang ibaon sa limot.

Siya si Raellan Charles Dela Cruz, nagmahal siya ng isang lalaki na hindi alam ang salitang pagmamahal noon. Isang laro lang ang pag-ibig para dito.

Kaya naman napilitan siyang lumayo dahil ayaw niyang mas masaktan sa piling nito dahil ipinapamukha sa kanya na isa lamang siyang pampalipas oras at hindi dapat siniseryuso.

Nasaktan, nagpakalayo, bumangon ng buong puso at kalimutan ang lalaking iyon.

Pero sadya bang mapaglaro ang tadhana? Kung kailan nakatakda na siyang magpakasal ay siya naman nagpakita ito sa kanya?

Ano ang gagawin niya? Kung ito na ngayon ang lumalapit at inaangkin ang noon pa ay dapat sa kanya?

Abangan!

Theo James

As

Kanye Anderson

---

---

V of BTS

As

Reallan Charles Dela Cruz

By:

YuChenXi

❤❤❤

PROLOGUE

This Chapter Dedicate to alkie02 na siyang nagbigay ng ibang edeya sa kwento ni Kanye. He is the one who push me na gumawa ng kwento nilang dalawa. Siya din ang nagbigay ng pangalan kay Reallan Charles na makakapareha ni Kanye at sa kambal.

Atin nang tunghayan ang kanilang kwento. Sana po magustuhan niyo.

❤❤❤ ==¤==

“Dad, lets go, tito Jason is here.” Tawag sa akin ng isa sa kambal. Si Frances.

Napangiti ako ng mapagmasdan silang dalawa. They are identical. Kaellan Frances and Kaellan Xavier. At nakuha nila lahat ng features nila sa kanilang ama. Kanilang ama na matagal ko ng ibinaon sa limot. At sila ang tanging naging naiwan sa akin at naging bunga ng kapusukan ko noong kabataan ko.

I’m Raelan Charles Dela Cruz. 23 years old. Male but can get pregnant.

Noon akala ko isang sumpa ang kalagayan ko. Na nagbuntis ako kahit lalaki. Pero naging dahilan iyon para ipagpatuloy ko ang aking buhay na minsan ng nasira dahil sa pagmamahal ko sa kanilang ama. Naging marupok ako noon, nagpadala sa nararamdaman ko sa kanya. At dahil doon nasaktan ako at nagpakalayo. Dahil wala ding magandang naidulot ang pagpipilit ko ng sarili ko sa kanya.

But time can heal. Ngayon, wala na ang sakit na iniwan niya sa puso ko dahil nag iwan naman siya ng dalawang mahalagang kayaman sa akin. And they are my twin.

“Dad, dad are you with us?” Napakurap pa ako ng hilain naman ni Xavier ang kamay ko na nakapagpagising sa akin at muling bumalik sa kasalukuyan ang aking pag iisip.

“Yeah baby. May naalala lang si daddy.” Tanging sagot ko na lang sa kanila. Magkasabay na ipinatong ko ang dalawang kamay ko sa mga ulo nila at masuyong humaplos doon. I also give them a kiss in their forehead.

“Lets go na. Kanina pa nasa baba si tito Jason eh.”

Napangiti ako at nagpahila na lang sa kanilang dalawa ng hawakan nila ako sa magkabilang braso ko.

Napakabibo nilang dalawa. Mag pi pitong taon na sila sa susunod na limang buwan. Kaya naman pinaghahandaan ko iyon ng mabuti.

Nakangiti naman tumingin sa amin si Jason na ngayon ay matiyagang naghihintay sa sala ng bahay. Tumayo pa ito sa pagkakaupo at sumalubong sa amin. Awtomatikong kinarga niya ang isa sa kambal bago lumapit sa akin and give me a kiss in my cheek.

“Your beautiful.” Bulong pa niya sa akin bago tuluyang lumayo. “Tara na, pagkatapos nating magpasukat ng damit ay mamasyal pa tayo para naman sulit na ang araw natin.” Baling naman nito sa kambal na agad na sumang ayon at masayang masaya.

Tatlong taon na simula ng manligaw sa akin si Jason at tanggap ako, tanggap ang dalawang anak ko.

Sa simula ay hindi ko na intensyong magkaroon ng relasyon sa iba simula noong lumayo ako. Dahil hindi ko na kailangan ng kalinga ng iba dahil ang kambal na anak ko ay sapat na sa akin para maging kumpleto ang buhay ko.

Pero naging masigasig si Jason sa panliligaw sa akin. At mas naging doble pa ang pagsisikap niya ng malamang sa akin mismo nanggaling ang kambal. Tanggap niya ang kambal at sinabing aakuin niya ang dalawa na parang sa kanya sila galing.

Umabot ng isa hanggang sa maging tatlong taon na din simula noon at hindi parin nagbabago ang trato niya sa akin at sa kambal. Kaya naman nakagaanan ko na ito ng loob. Na unti unti na itong nagkakaroon ng puwang sa puso ko at ipinamulat sa akin na hindi daw ako dapat magpaapekto sa nakaraan, at kailangan na harapin ang kasalukuyan ng bagong simula, bagong kakilala, at dapat bukas ang puso para sa bagong pagmamahal.

He said that he can wait until na matutunan ko na daw siya mahalin. Kaya naman heto na kami. Halos isang buong pamilya na dahil dalawang buwan na lang ay ikakasal na kami.

Dito na kami magpapagawa ng damit na gagamitin namin bago kami magtungo sa Japan para sa kasal. Mas malapit na doon. Inaasikaso na namin ang lahat para lang matapos iyon at ng legal na ang pagsasama namin.

Kaya heto ako, sinasanay na ang sarili ko na lagi siyang kasama. Sinasanay ko ang katawan ko sa presenya niya. Sa hawak niya. At sa halik niya.

Nandoon parin ang pangingilad ko, at iniiwasan pang lumagpas sa halik ang pagsaluhan namin dalawa. Sabi ko sa kanya na, saka na lang kapag tapos na ang kasal naming dalawa.

“Hey! Baby, lets go.” Untag niya sa akin sabay pisil ng kamay ko na hawak na niya ngayon. “Your mind is out of nowhere baby. Are you okay?” Tanong niya sa akin na may pag aalalang tuno.

“Okay lang ako.” Halos hindi lumabas iyon sa bibig ko dahil parang may bumara sa lalamunan ko.

“Dadday is always like that those few days tito. He always out of his mind.” Sabi ni Xavier na karga niya.

“Are you sure, that your okay?” Muli nitong tanong sa akin. “Napapansin ko din iyan simula ng magsimula nating asikasuhin ang kasal natin.” May kung anong nakita kung pag aalangan sa boses nito na parang bang nasa isip ay baka nagdadalawang isip na ako sa naging pasya ko. “Baby, tell me.” Aniya saka ibinaba si Xavier. “Go first in the car babies. Susunod kami ng daddy niyo.” Bilin sa dalawa.

Agad naman sila na tumalima at naiwan nga kaming dalawa. Hinarap niya ako at masuyong hinaplos sa pisngi habang ang isang kamay ay mahigpit na nakahawak sa kamay ko.

“Nagdadalawang isip ka parin ba hanggang ngayon?” Tanong nito sa akin na puno ng lungkot ang mga matang nakatitig sa akin.

Isang ngiti ang isinagot ko sa kanya at humaplos din ang ang kamay ko sa pisngi niya. “Wala sa isip ko ang pagdadalawang isip Jason. Kaya alisin mo iyan sa isipan mo.” Sagot ko.

“Kung nagdadalawang isip ka, sabihin mo lang sa akin Baby. Dahil kaya ko pang maghintay hanggang sa buong buo na sa puso at isipan mo ang pasya mo. I love you. And I really do. At hindi  kita pipilitin. Alam mo iyan.”

“I know that Jason. Kaya nga tinanggap ko na ang alok mo. At nagpapasalamat ako sa pagmamahal mo sa akin, at sa anak ko. At bago kita sinagot ay buong buo na ang pasya ko, dahil nagkakaroon ka na ng puwang dito.” Sabay turo ng tapat ng puso ko.

Yumakap siya sa akin ng buong higpit. Ako man ay ganun din sa kanya.

“I love you baby.”

“I love you too.” Halos pumiyok pa ako ng sagutin ko iyon. I know, mahirap bigkasin ang salitang iyon lalo na kung hindi mo talaga mahal ang isang tao.

Ang sinabi kong puwang nito sa puso ko ay hindi ako sigurado kung nasa kalahati ba iyon. O sadyang nababaitan lang ako dito.

Kung magkaganun man, ay matututuhan ko siyang mahalin ng puong puso kapag kasal na kami. Natuturuan ang puso. Oo, may tiwala ako sa sarili ko na kaya ko ng ipagkatiwala sa kanya iyon ng buong pagmamahal.

“L-lets go.” Kumalas ako ng yakap sa kanya. “Para agad na matapos. Excited pa naman ang dalawa.” Aya ko na sa kanya at ako na mismo ang humila sa kanya.

=

“Dito lang muna kayo saglit baby, natanawan ko lang kasi ang isa sa colleague ko.” Paalam sa akin ni Jason ng tumayo. At humalik sa nuo ko.

Nasa isang restaurant na kami para sa tanghalian matapos kaming magpasukat para sa mga damit naming apat.

“Sige lang.” Pagpayag ko.

“Bantayan niyo si Daddy okay. Huwag niyong hahayaan na may ibang lumapit sa kanya.” Pabirong bilin pa nito sa kambal na agad namang sumaludo sa kanya bilang sagot.

Naging magana ang dalawa sa pagkain nila habang nakatanaw ako kay Jason na lumapit sa isang lamesa sa hindi kalayuan.

Tumayo ang isa na nandoon at nakipagkamay dito. Halata na sinabi ni Jason na kasama kami dahil itinuro nito ang lamesa namin at kumaway pa sa amin. Kumaway din ako pabalik sa kanya.

Pero para akong nabuhusan ng isang drum na malamig na tubig at na estatwa ako ng makilala ang lalaking kausap niya.

Paano kong makakalimutan ang mga ngiting iyon. Ang mga malalalim na mata kung tumingin. Halos wala siyang ipinagbago sa higit anim na taon na lumipas.

Napalunok ako at nagbawi ng tingin sa gawi nila ng mapansin kong dumako na ang tingin niya sa amin.

No! This can’t be happening. Bakit dito pa? Bakit ngayon ko pa ito nakita kung kailan nakamove on na ako at nagbabagong buhay na kasama ng lalaking gusto ko ng makasama sa buhay na tanggap ako at tanggap ang anak namin.

Gusto ko sanang tumayo na. Ayain ang kambal para umalis na sa restaurant na iyon pero ayaw kumilos ang katawan ko.

Pero mas napako ako sa kinauupuan ko ng mapansin kong palapit sila sa amin.

Damn it! Jason please.

Lihim akong nanalangin na sana hindi niya ako makilala. Malaki na din ang ipinagbago ko simula noon dahil hindi na ako ang dating Reallan Charles na nakilala niya.

I hope so! I hope so.

Sandali. Ang mga anak ko.

Pinilit ko ang sarili ko na kumilos para umalis na lang. Isasama ko ang kambal para hindi niya makita. Pero…..

“Baby. What happened?” Si Jason na tuluyang nakalapit sa akin at huli na para makaiwas pa.

“N-nothing.” Halos wala ng boses ang lumabas sa bibig ko.

“You look tense. May dinaramdam ka ba?” Muli nitong tanong.

“W-wala. A-ayos lang ako.” Muli kong sagot.

Pero mas nagimbal ako ng mapansin ko na ang kambal ay napatingin sa kanya na ngayon ay nakatingin na din siya sa dalawa.

“They are cute. Mga anak niyo ba sila?” Tanong niya kay Jason. “Hi kiddo.” Sabay gulo ng mga buhok nila ng ipatong ang mga kamay niya sa ulo nila.

“Hello po.” Magalang na halos panabay din na bati nila sa kanya.

“Oo bro. They are my children.” Sagot ni Jason sa kanya pero hindi nakaligtas sa akin ang tinging ipinukol niya. “By the way, met my fiance. Allan, baby. Colleague ko si Kanye. Kanye Anderson.”

Isang ngiti ang gumuhit sa mga labi niya na nakatitig parin sa akin pero hindi maikakailang bahagyang kunot ang nuo niya na nakatitig sa akin. Nakikilala niya ba ako?

“Nice to meet you Allan.” Sabi nito sabay lahad ng palad sa akin.

Alanganin na parang ayaw kong tanggapin ang pakikipagkamay niya ng maramdaman ko ang bahagyang pagpisil ni Jason sa siko ko kung saan siya nakahawak sa akin.

“N-nice meeting you too.” Sabi ko na lang. Na agad ding binawi ang kamay ko matapos akong makipagkamay.

“If you don’t mind. You can join us bro. Para naman may kasama kang kumain. Iyon lang kung may hinihintay ka pa.” Alok ni Jason na lalong nakapagpahabag sa akin.

Ewan ko, mali pala ako ng akala. Na nakalimot na ako pero nandoon parin ang sakit na iniwan niya.

Iba din pala kapag hindi mo nakikita ang taong nag iwan ng malaking sugat sa puso mo na akala mo ay wala na iyon at naghilom na pero ngayon na nakita ko siyang muli ay bumalik lahat ng alaala na naiwan sa puso ko na matagal ng nananahan.

“Kung hindi ako nakakaabala sa date ng pamilya mo bro.” Sagot niya dito.

“Oo naman bro. Come on.” Saka nito inalok ang isang bakanteng upuan mismo sa tapat ng upuan ko.

Mabuti na lang hindi nakikisawsaw sa usapan at pumapagitna ang kambal. Para hindi niya mapansin ang pagkakatulad nila.

Hindi na ako umimik. Umupo na lang ako at pilit na iniiwas na lang na magawi ko ang tingin sa kanya na halata ko, hindi ko man derektang tignan ay napapasulyap siya sa akin.

“Daddy, I want Ice cream later.” Xavier said na katabi niya kaya halos sabay kaming napatingin dito na bumasag ng katahimikan sa pagkain namin.

“Of course baby. We will buy later.” Si Jason ang sumagot.

“Me too, me too.” Si Frances na agad din nitong sinang ayunan.

“I feel like, nakita ko na ang mga anak niyo pero hindi ko matandaan kung saan ko sila nakita.” He said na napapatingin sa dalawa.

Muli akong napalunok ng magawi ang paningin niya sa akin at huli na ng bawiin ko ang tingin ko dahil nagtama na ang mga mata namin.

May kung anong sinasabi ang mga mata niya na hindi ko naman mapangalanan.

“Siguro sa mga health school program bro. Diba madalas ka naman minsan mag volunteer sa mga ganun.”

“Mmm, I think so.” Na sinabayan ng pagtango pero sa akin parin siya nakatingin.

“Excuse me. Magbabanyo lang ako.” Nasabi ko na lang saka mabilis na tumayo.

“Go on baby.”

“Thank you.” Mabilis na tinalunton ko Comfort Room at nagkulong sa isang cubicle doon.

Doon lang ako nakahinga ng maluwag ng mawala na siya sa paningin ko at hindi na ko na ramdam ang titig niya sa akin.

“Reallan Charles Dela Cruz. Ano bang nangyayari sayo?” Tanong ko sa sarili ko na hindi ko din alam ang tamang kasagutan.

Anim na taon ng mahigit pero bakit parang naging sariwa parin ang mga nangyari noon.

“Damn it! Damn it Reallan. Damn it.” Sunod sunod na mura ko sa sa sarili. Hindi ito maari. Nakalimot na ako. Nakalimot na.

Ahhhhhhh ! Gusto kong sumigaw para lang sana mailabas ko ang kaba sa dibdib ko na nabuhay mula pa kanina.

Pero nasa pampublikong palikuran ako ay hindi ako makasigaw gaya ng nais ko.

Bigla akong nalito, ang daming katanungan sa isip ko at bumabagabag sa puso ko.

“Anong gagawin ko? Sana hindi niya ako makilala. Sana nga.”

Kinalma ko ang sarili ko. Nagpalipas pa ng ilang sandali bago ako nagpasyang lumabas sa cubicle ng makabalik na sa kanila.

Kailangan kong humarap dito na tama at hindi iyong ganito na parang may hinala na siya.

Oo, I need to act like I don’t know him. I will. And I can do that.

“It’s been a while little Kitten.”

Pero ganun na lang ang panlalaki ng mga mata ko na pagbukas ko ng pinto ng cubicle ay nakasandal siya sa sink board habang ang mga kamay ay nakasalikop sa kanyan dibdib na ngayon ay nakatingin na sa akin.

Seryuso na parang inaarok at hindi din makapaniwala na magkikita kaming muli.

And that little Kitten thing ay nagsasabing nakikilala nga niya ako.

Reallan Charles at the Multimedia

---

To Be Continue

---

PH2 #1: Reallan flashback 1.0

7 years ago…..

flashback 1.0..

1_Reallan

“Para sayo.” Nakayuko akong itinaas ang kamay ko na may hawak na isang pirasong rosas na may kasamang note.

Naglakas loob akong pumasok sa Universidad na pinapasukan niya at nag disguise pa ako na college student at nagpagawa ng pekeng I.D para lang papasukin ako ng guard.

At ngayon, inabangan ko talaga siya sa department nila kaya heto at naglakas loob akong ibigay sa kanya ang rosas at loveletter. Isang buong linggo ko iyon isinulat. Kaya dapat basahin niya.

But I feel so disappointed ng iwaksi lang niya ang kamay ko kaya nahulog iyon sa semento. Parang gusto kong maiyak dahil inapakan pa niya mismo ang bulaklak ng akma ko iyong pupulutin saka ako linagpasan.

“Get out of my way if you don’t like to get hurt.” Pagtataboy niya na may kasamang pagbabanta bago nagpatuloy sa paglalakad papasok sa department nila.

“I love you Kanye Anderson. I love you.” Sigaw ko na mas nakatawag ng pansin sa lahat maging siya ay marahas na napalingon sa akin na matalim na tinapunan ako ng tingin.

“You‐.” Hindi nito tinapos ang sinasabi at nilapitan ako at kinuwelyuhan. “Ang daming taong pagtritripan mo, ako pa talaga ang napili mo. Baka magsisi ka at hindi mo kaya ang magiging kapalit ng kapangahasan mo.” Ramdam ko ang gigil niya habang sinasabi iyon sa akin.

Napangiwi ako dahil halos umangat na ang mga paa ko sa semento dahil sa pagkakwelyo niya sa akin. Sa tanggkad ba naman niya habang ako ay nasa 5flat lang.

“Umalis ka na at huwag kang magpapakita sa akin, dahil hindi lang iyan ang aabutin mo.” Saka niya ako binitawan. Nawalan ako ng balanse at napaupo ako sa semento.

Maluha luha akong tumayo dahil masakit ang pagkakabagsak ko. Isama pa na ipinahiya niya ako sa harap ng karamihan.

Kasalanan ko ba na gusto ko siya. Hindi naman diba. Kaya hindi ako susuko. Ipapakita ko na talagang gusto ko siya kahit na ipagtabuyan pa niya ako.

Pinulot ko ang bulaklak na nasira kasama ang love letter bago ko nilisan ang University nila at nagtuloy na din ako sa school namin na sa kabilang kalsada lang. Inalis ang pinagawa kong uniform dahil sa ilalim nun ay ang uniform namin sa school.

At alam ko na sa ginawa ko ay kakalat iyon sa buong magkaharap na eskwelahan. But I don’t care. I love him.

=

“Ui Rea, ano iyong ginawa mo?” Salubong na tanong sa akin ni Cheska ng narating ko ang classroom namin.

“Ang alin?” Balewala kong balik tanong dito.

“Anong alin? Agad na kumalat ang ginawa mo kanina lang ui. Grabe ka gurl. Ang lakas naman ng loob mo, kung ako iyon, jusko. Baka magtatago na lang ako sa saya ng lola ko.”

Kikay na kikay ito kaya naman natawa na lang ako sa sinabi nito.

“Ang gwapo kasi niya bhe. Alam mo ba iyong pakiramdam na kapag tititigan ka ng mga mata niya ay matutunaw ang puso mo. Lalag panty talaga.” And I feel like I’m in heaven habang sinasabi ko iyon.

Pinagsalikop ko pa ang palad ko at isinandal iyon sa baba ko habang nakatungkod ang siko ko sa lamesa.

“Gagi, baka brief ang sayo. Tigilan mo nga iyan. Grabe ka talaga gurl. Viral na viral na agad iyong ginawa mo. Isang Anderson pa talaga napagdiskitahan mo.”

“Bhe, he is my everything, my life. I wanna live in, inside his brief forever.”

“Aaay! Itigil mo iyan, ako nalalaglagan ng panty sayo.” Kontra nito sa akin kahit ito man din ay kinikilig sa kagwapuhan ng Kanye ko.

Marami pa kaming kalukohang pinag usapan hanggang sa magsimula na ang klase namin.

Siya nga pala, ako si Reallan Charles Dela Cruz, 15, ay mag 16 na pala ako sa Jan. 14. 6 months to go pa. At isa akong scholar ng mga Anderson. Isa ako sa nabiyayaan ng kabutihan ng lolo ng pinakamamahal kong si Kanye, si Lolo Alejandro Anderson.

Ahem, nakiki lolo na ako dahil for sure, kapag sinagot ako ng love kong si Kanye ay magiging lolo ko na din ang lolo niya.

Ngising tagumpay lang ba ang gumuhit sa labi ko at nagising na lang ako sa day dreaming ko ng batuhin ako ng teacher namin ng chalk dahil kanina pa daw niya ako tinatawag sa pangalan ko para sagutan ang nasa pisara.

Napasimagot ako dahil pinagtawanan pa ako ng mga ka klase ko kasama na doon ang bwesit kong bestie.

“Reallan Charles, hindi oras ng pag day daydreaming, dahil oras ng klase ko.” Galit pa ang guro sa akin.

Pero kailangan ba na ipahiya ako. Hmmp! Kung makatarungan lang na sagutin ko siya ay ginawa ko na kung hindi lang makakarating sa lolo ng lalab ko.

Busit na guro.

Padabog man na tumayo ako at sinagutan nga ang nasa pisara. Mabuti na lang ay magaling ako kahit papaano, at kahit liparin man ang isip ko papunta kay Kanye ay ayos lang.

Nakangiti na naman ako habang sinasagutan ang napakadaling solving problem sa math sa pisara at taas nuo ko pang ibinalik sa guro namin ang chalk.

“Tapos na ma’am.” Sabi ko bago ako bumalik sa upuan ko. Kumindat pa ako kay Cheska na nag thumbs up sa akin.

Napahagikgik pa kaming dalawa ng magsikuan kami. Pinuri naman ako ng guro namain kahit papaano kaya nawala ang tampulan ng tukso sa akin.

Naging magaan ang bawat sandali habang nakikinig kami sa guro namin pero ako ay sadyang nililipad ang utak ko sa pwede ko pang gawin para mapansin ako ng lalab ko.

Mabilis na din na lumipas ang oras hanggang sa matapos na ang lahat ng subject namin sa umaga at ngayon ay tanghalian na.

Mabilis pa sa alas kwatrong nagpaalam ako kay Cheska para pumunta na naman sa kabilang kalsada para magpapansin sa lalab ko.

At hayon nga. Gaya ng ginawa ko kaninang umaga ay isinuot ko muli ang uniform nila at ang pekeng ID ko kaya agad akong nakapasok.

Tinungo muli ang department nila. Bago na namang rosas ang dala ko na binili ko lang sa gilid ng kalsada sa mga nagtitindang mga bata.

Agad ko siyang namataan, kaya patakbo akong lumapit sa kanya kahit na may kasama siya ay wala akong pakialam.

“Para sayo.” Muli kong itinaas ng kamay ko hawak ang letter at bulaklak. Pero nilagpasan lang niya ako. “I love you. Gagawin ko lahat para magustuhan mo din ako.” Sigaw ko ng makalayo siya ng ilang hakbang bago siya muling humarap sa akin. Seryuso at wala akong ibang makitang emosyon sa mga mata nito.

Napalunok ako ng lapitan niya ako. Dalawang dangkal na lang ang layo ko sa kanya kaya naman napatingala ako dahil sa tangkad niya. Nakatitig lang sa akin at hindi ko alam kung ano ang balak niyang gawin.

His face is going near and near sa mukha ko.

Is he going to kiss me.

My gosh! Kinilig ako sa naisip ko na kusang pumikit ang mga mata ko at hinintay ang paglapat ng labi niya sa akin.

Pero naghintay na ako ng ilang sigundo ay wala parin ang labi niya. Kaya naman nagmulat ako at ngisi sa mga labi niya ang sumalubong sa akin.

“Don’t think to much, you fucking slutty gay. At ito na ang huli kitang makikita, dahil hindi na lang salita ang bantang gagawin ko.” Sabi pa niya saka niya ako itinulak. Kung hindi ko siguro nabalanse ang katawan ko ay baka natumba na naman ako.

“But I love you. Hindi ako titigil.” Sagot ko sa kanya ng akma na siyang tatalikod sa akin.

“You‐.”

Hindi ko na siya hinayaang magsalita at agad na lumapit ako sa kanya at ako na ang nagtuloy sa naisip ko kanina.

Hinalikan ko siya sa labi. Parehong mulat ang aming mga mata at kitang kita ko ang panlalaki ng ng kanyang mata dahil sa ginawa ko.

Ng makabawi siya sa gulat ay agad na lumayo sa akin at marahas na itinulak na naman ako at pinahig ang labi na dinikitan ng labi ko.

Narinig ko na tumawa ang mga barkada niya kaya halos sabay kaming napalingon sa kanila. Ako na parang nahiya sa ginawa ko at siya na matalim ang ipinukol na tingin sa kanila bago ako muling binalingan.

“You bitch‐”

“You are my first kiss. Kaya tayo na. Boyfriend na kita.” Putol ko na naman sa sinabi niya na lalong nakapagpatalim ng tingin niya sa akin pero hindi ko iyon pinansin. “Oh! Ayan. Para sayo, regalo ko para sa unang araw natin.” Ngumiti pa ako sa kanya at ipinahawak sa kanya ang rosas at love letter. “Mmm, I love you, My love.” Hindi pa man siya nakakasagot ay mabilis na muling dumampi ang labi ko sa labi niya bago ako kumaripas ng takbo palayo sa kanya.

Narinig ko pa ang tawanan ng mga barkada niya at ang malutong na pagmumura niya sa mga ito.

Deretso na akong muling bumalik sa paaralan namin at parang gusto ko ng mangisay sa kilig dahil sa nangyari sa pagitan namin.

Gusto kong sumigaw sa galak dahil sa naging halikan namin.

“Aaaaaaaaaaaahhh.” Pero hindi ko na talaga mapigilan ang mapahiyaw ng marating ko ang classroom namin na ikinagulat ng mga ka klase ko.

Nadako lahat ng tingin nila sa akin.

“Anong problema mo gurl?” Si Cheska ng lapitan ako.

Kilig na kilig na nagtatatalon ako ng hawakan ko siya sa magkabilang braso at panakang yayakapin ko siya. Tapos kakalas tapos yayakap ulit ako at hihiyaw na naman ako dahil sa kilig ko.

“Bheeeeeee. My gosssh. Bhe, I’m dying.” At pati boses ko ay nanginginig na sa kilig.

“Ano? Bakit? Itatakbo na ba kita sa hospital?”

“Inhale exhale. Inhale Exhale.” Sabi ko pa. Huhugot ng malalim na hangin sa baga at ibubuga din.

“Gurl, ayos ka lang? Ipaparehab na ba kita?”

“Gagi.” Sabay tampal ng nuo nito. “Panira ka ng momemt eh. Pero…..aaahhhhh. bheeeee.. kami na ng My lovey love kong si Kanye. Kami na bheeeee.” Pasigaw na pagbabalita ko na kahit alam ko naman na walang katutuhanan. Pero basta para sa akin ay kami na dahil nakuha na niya ang first kiss ko.

Ako naman ngayon ang tinampal nito sa nuo kaya natigil ako sa kilig ko at napasimagot. Narinig ko pa ang tawanan ng mga ka klase ko at ang sinabi nilang ambisyusa daw ako.

Na ang lakas daw ng loob kong sabihin na boyfriend ko na si Kanye. Nasaan daw ang swerte ko. Ako na proud na gay, papatulan ako ng isang gwapo at isang Anderson.

Duh! Basta kami na. Pakialam nila.

“Inggit lang kayo.” Binilatan ko sila isa isa bago ko binalingan si Cheska “Bheeee, ang lambot ng labi niya. Mmmm..bheeee. ang bango bango niya.” Muli kong sabi dito na halos malaglag ang panga sa narinig niya.

“Gurl?” Saka nito tinapik ang magkabilang pisngi ko. “Nananaginip ka yata ng gising, saan mo naman napulot ang mga sinabi mong iyan?” Saad nito na hindi talaga naniniwala sa akin.

“We kissed.. aaahhhhhh.. basta we kissed. And. Aaahhhh. Bheeee. Ang lambot ng labi niya. Bhe.. ang lambot lambot.” Kinikilig na naman ako at may panaka nakang talon na naman ako dahil walang pagsidlan na ang kilig ko.

“You sure?” Paniniguro pa nito at sunod sunod naman ang tango ko bilang sagot.

Napatingala pa ako sabay hawak ng labi ko at muling nag flash sa utak ko ang pagkakadikit ng labi namin.

Pero agad ding naputol iyon ng ipitik ni Cheska ang mga daliri sa mismong mga mata ko kaya naman napatingin ako sa kanya.

Sinalat ang nuo ko.

“Gurl, malala na yan. Mainit ka. Baka nagdidileryo ka lang.”

“Gagi ka talaga. Bakit ba ayaw mong maniwala, kailan ba ako nagsinungaling sayo. We kissed,two times pa nga.” Muli kong sabi.

Kahit dampi lamang iyon, para sa akin, heaven na ang matatawag doon.

Nailing siya. Saka siya yumakap sa akin. Pahikbi pa siya kaya nagulat ako at mabilis na kumalas sa yakap nito.

“I proud of you gurl. Inggit ako sayo.” Nakalabi pa nitong sabi na sinabayan ulit ng hikbi kahit wala namang luha.

“Thank you bhe.. promise.. hindi kita makakalimutan kahit boyfriend ko na siya ngayon.” Nagkatinginan kaming dalawa dahil bigla na lang napalitan ng kunwariang drama sa pagitan namin. Saka sabay din na tumawa na ngayon ay sinabayan na din ng pagtalon talon at nakisali na siya sa kilig na nararamdaman ko.

“Congrats gurl.” Isang matamis na ngiti ang gumuhit sa labi ko. At alam kong hindi na iyon mawawala sa mga labi ko hanggat mahal ko ang lalabs ko.

Reallan at the multimedia

**

**

To be Continue

**

** *

Ayan na… Flashback muna tayo kung ano ang nangyari sa kanila sa kanilang nakaraan.

Hope you like it.

Libre po ang magcomment, pwede din pong manglait.

😂😂😂

Wala na pong edit yan.. kaya samahan niyo na lang ng mahabang pang unawa.

Enjoy Reading!!!!

PH2 #2: Reallan flashback 1.1

Typo ang grammatical error ahead!!

2_Reallan

flashback 1.1..

Hindi ko mapigilan ang ngiti ko habang naghahanda ng tanghalian para sa amin ng Kanye ko.

Ayiieh! Kinikilig ako sa tuwing sasabihin kong “KANYE KO.” Ko na siya. Basta, he is mine now. At ito ang unang araw naming magkasintahan.

Ehem! Kasi may first kiss na kami kaya naman kami na. At ngayon naman, ipaghahanda ko siya ngayon ng tanghalian na siguradong magugustuhan niya.

Bumili pa ako ng special lunchbox para lang maging mainit pa hanggang tanghalian ang iluluto ko so here I am now, maaga akong nagising para lang ipaghanda siya ng sasaluhan namin mamaya.

Mabuti na lang ako lang mag isa sa apartment na binigay sa akin ng lolo niya dahil isa na iyon sa kasama sa pagiging scholar ko.

Malayo kasi ang probinsya namin at sa kabutihang palad, kumpleto sa scholarship na bigay ng lolo niya, ahem. Lolo namin pala. At kumpleto ang allowance ko na binibigay nito. Para na nga akong buhay mayaman dahil doon. Pero di ko naman sinasayang ang scholar na ibinigay sa akin dahil nag aaral naman ako ng mabuti.

“Lala lalalala lalala.” Napapakanta pa ako habang patapos na ako sa paghahanda. “Hmmmm. Ang sharap.” Ngising ngisi pa akong ibinaba ang kutsara ng tikman ko ang niluto ko.

Ng matapos ay naligo na ako at siniguradong maayos ang hitsura ko at syempre dapat mabango ako at fresh na fresh ang hininga ko. Bumili pa ako ng listerine para lang matagalan ang fresh na hininga ko baka kasi maghalikan na naman kami.

Ayieeeh! Kinikilig na naman ako. Hmmm???? Ano kaya ang pakiramdam ng halikan niya. Iyong hindi lang dampi.

Napalunok pa ako sa sarili kong laway ng maisip ko na ipapasok niya ang dila niya sa loob ng bibig ko.

Ahhhhhh! No!!! Behave lang dapat ako sa pagkakataon ganito. Malalaman ko na lang iyan kapag hinalikan niya ulit ako.

Ay! Kapag hinalikan ko pala siya ulit, pero gagawa ako ng paraan para siya na ang kusang humalik sa akin.

Eiiiii! Me gesh! I can’t. I can’t behave kung ganito ang laman ng isip ko.

Nah! Mag fo-focus nga muna ako. Ready na akong pumasok ng paaralan.

Muli akong napapakanta habang naghihintay ng masasakyang tricycle dahil isang kilometro lang naman ang layo ng paaralan namin sa apartment ko kaya mabilis lamang akong makakarating.

Sinamahan ko pa kasi ng breakfast ang tanghalian dahil nalaman ko na madalas na maaga siya pumapasok para sa mga gagawin niya.

Doctor ang kinukuha niyang kurso, na sinasamahan pa ng extra unit para sa BSBA kaya naman working hard din siya sa pag aaral.

At habang nag aaral siya ako ang mag aalaga sa kanya. Dahil ayaw kong mapabayaan niya ang sarili sa pag aaral niya ng halos panabay na kurso.

“Ui! Rea, pagkain pa natin ang dala mo?” Kuway tanong sa akin ni Cheska ng mabungaran ko ito sa harapan ng eskwelahan namin na palaging naghihintay sa akin.

“Nah! Hindi ah! Di pa nga nag go-good morning sa akin, pagkain na agad ang nasa isip mo. Hmmp.” Kuway tampo ko naman.

“Good morning bestie.” Paglalambing naman niya at sinakyan ang kunwari pagtatampo ko saka humawak sa kamay ko. “Tara kainin na natin iyang dala mo.”

“Hindi para sayo to noh! Para sa boyfriend ko to. Ayyy! Nakita mo na bang pumasok siya?” Tanong ko pa sa kanya saka ako tumingin sa kabilang kalsada.

“Oo, kanina pa at ang gwapo niya sa suot niyang doctor suit. Ganun pala siya ka gwapo talaga. Hindi pa man siya lesensyadong doctor pero nakikinita ko ng magaling siyang umeksamin ng katawan ng tao.” Ngising sabi naman niya sa akin.

Ngisi din ako. Tapos naisip ko kung paano niya kaya ako iyeksamin ang katawan ko.

Ayyy! Baka matunaw na lang ako bigla kapag tinitigan niya ako. At buong katawan pa kaya. Kinikilig na naman ako sa nasa isipan ko.

“Ui!.” Tampal niya sa nuo ko na nakapagpabalik sa tamng huwesyo ang isipan ko.

“Naman eh! Ganda ng nasa isip ko, winala mo pa.” Napasimangot ko at tinampal ko din ang nyo niya.

“Alam ko naman ang nasa isip mo ui! Ang laswa ng nasa isip mo. Alam mo, nakikita ko diyan oh. Ayon oh.” Sabay turo sa itaas ng ulo ko na awtomatikong napatingala ako. “Ayan, malinaw na malinaw sa isipan mo na inieksamin ni Doc Kanye ang katawan mo. Tama ba ako.”

Ngising ngiwi ako. Ganun na ba napapahalata ang nasa isip ko. Pero nakikita ba niya talaga?????

“Pinagluluko mo naman ako eh.”

Tumawa siya sa sinabi ko. “Pero totoo ang sinabi ko diba.”

“Hmmp! Oo na. Oo na.”

“Kita mo to, maghunusdili ka Rea. Huwag mong isusuko ang bataan habang hindi pa jayo kasal.”

“Ang bilis mo naman mag isip eh. Hanggang kiss lang naman bestie. Duh!.”

“Tara na nga, maglilinis pa tayo ng classroom eh.”

“Mauna ka na bes, pupuslit lang ako sa kabila.” Sabay kindat dito. Hindi ko na ito hinintay na makapagreklamo dahil agad na tinalunton ko ang daan patawid sa kabilang kalsada at agad ding nakapasok sa campus nila dahil nakasuot ako ng uniform nila.

Agad na binagtas ang daan patungo sa department niya. May isang oras pa ako para sa unang subject namin kaya makikita ko pa siya at makakausap.

Ng marating ko na ang department nila ay hindi ko na kinailangang hanapin siya dahil makakasalubong ko na naman siya kasama ng mga kaibigan niya.

Ngumiti ako sa kanya pero hindi niya ako pinansin. Mabuti na lang ay nginitian ako ng apat na kasama niya kaya kahit papaano ay hindi ko naramdaman ang bahagyang pagkadisappoint.

“G-good morning.” Pagbati ko sa kanya na bahagyan pang pumiyok ang boses ko. Ang lakas talaga ng loob ko gayong kinakabahan naman talaga ako ngayong nasa harapan ko na siya.

“Good morning cutie.” Pagbati naman ng mga kaibigan niya ng matapat sila sa akin. Peronsiya ay deretso lang sa paglalakad at lumagpas sa akin.

“Kanye, my love. Hindi ka ba mag go-good morning muna sa akin.” Nilakasan ko ang boses ko para lumingon siya at nagtagumpay naman ako. Pero ang tingin niya ay para ng nakamamatay sa talim. Hindi ko na lang pinansin iyon. Nilapitan ko siya at tumingkayad ako at mabilis na dumampi ang labi ko sa pisngi niya.

“You fucking…” itinulak ako palayo. Patumba na sana ako sa sahig ng malalayan ako ng isa sa mga kasama niya.

“Relax Kanye dude. Sinasaktan mo naman si cutie eh.” Sabi pa nito.

“Shut up, kinukunsinti niyo pa ang isang iyan.” Galit na tinapunan pa niya ito ng tingin.

Tumindig ako ng tayo saka ko siya muling hinarap.

“Gusto lang naman kita batiin ng magandang umaga at sabihing gumawa ako ng tanghalian natin mamaya.”

“Wow naman! Mayroon ba para sa amin cutie?” Sabi naman ng isa kaya napatingin ako dito.

“Ay! Para sa aming dalawa lang ng my love ko. Sa susunod, igagawan ko din kayo.” Nakangiti ko namang sagot.

“Talaga, sige. Aasahan namin iyan.”

“Will you guys shut up.” Muli ay sita niya sa mga ito kaya naman sabay sabay kaming napalingon sa kanya. “At ikaw, I warned you before. At ito na ang huli kong pagbabanta sayo. Huwag ka ng magpapakita dito dahil hindi mo magugustuhan ang magagawa ko.“saka niya ako itinulak muli sa may balikat at mabilis na tumalikod. Naglakad na palayo sa amin.

Naiwan tuloy akong walang imik na naiwan kasama ng mga kaibigan niya.

“Pagpasensyahan mo na cutie.” Sabi naman ng isa.

“Ganyan talaga iyan. Seryuso. Siguro dahil sa dami ng inaalala sa mga aralin niya.” Sabi naman ng isa pa.

“At hindi siya kumakain ng tanghali cutie. Madalas iyang walang kain eh. Pero kung gusto mo paring ipilit iyang ginawa mo sa kanya. Just go at the rooftop before lunce dahil doon ang lagi niya tambayan sa tanghali at nagpapalipas ng oras.”

Tumango na lang ako. Mabuti na lang mabait ang mga kaibigan niya kaya lahit papaano ay naging magaan ang loob ko at hindi ko na pinansin ang pangbabaliwala niya sa akin.

“But one more thing cutie. Huwag kang masyadong lalapit kay Kanye, baka pagsisihan mo din at masaktan ka sa huli.”

“Huh?”

“Sige cutie. Mauna na kami sayo. Good morning ulit.” Paalam na nila sa akin. Naiwan tuloy akong walang imik habang nakatingin sa palayong imahe nila pasunod kay Kanye ko.

=

Natapos na subject namin sa umaga at ngayon ay tanghalian na. Kaya naman agad akong pumuslit sa classroom para hindi na ako mapigilan ni Cheska at kwentuhan. Kailangan kong mauna sa rooftop ng department nila bago siya pumunta doon.

Sana naman hindi lang nagbibiro ang mga kaibigan niya sa bagay na iyon.

Nakangiti na kinakabahan ako. Sana hindi na naman siya magalit sa akin kapag nakita ako. Napakaaloof niya talaga. Tama nga ang nakakalap kong balita na hindi ito basta basta nakikihalubilo sa iba.

Pero hindi niya ako mapipigilan. Hindi niya mapipigilan ang isang Reallan Charles Dela Cruz na lumapit sa kanya at gusto kong ako ang magpabago ng ugali niyang iyon.

Fighting!! Kaya ko ito. Ngayon pa na kami na.

Agad akong nakapasok ng campus nila. Tinungo ang department nila at pumuslit papunta na mismo sa rooftop na kahit pa maraming mga estudyante na ang nakatingin sa akin na iniisip siguro kung saang department ako galing.

But I don’t care, kailangan kong pumunta sa lugar na tambayan niya gaya ng sinabi ng mga kaibigan niya.

Pero nasa pinakahuli na akong huling palapag na ako ng biglang may humarang sa daraanan ko.

Napalunok ako ng makita ko na kakaiba ang mga naging tingin sa akin. Lalo na at naglalakihang tao sila.

Ngising may mga masamang balak.

“H-humaharang kayo sa daraanan ko.” Pilit kong pinatatag ang boses ko kahit pa nakaramdam ako ng takot at kaba sa dibdib.

Lima sila, gayong nag iisa lang ako. Lumingon pa ako sa paligid para sana tignan kung may ibang tao na pwedeng hingan ng tulong kung sakali pero walang ibang tao maliban sa amin.

“Nakita ka kasi namin minsan na kinukulit mo si Kanye. At bilib din ako sa tapang mo bata. Isa ka pa lang high school student pero nagagawa mong pumasok sa campus namin.” Sabi ng isa na nasa harapan at humakbang pa palapit sa akin kaya naman napahakbang naman ako paatras.

“H-he is my boyfriend.” Sagot ko dito na naging dahilan para tawanan ako.

“Haha hahahah! Narinig niyo iyon. Nakakatawa ka bata. Alam mo ba ang sinasabi mo. Faggot. Disgusting.” Sabi pa nito na biglang nakapag patigil sa akin. “Akala mo ba papatulan ni Kanye ang isang kagaya mo. Disgusting faggot.” Pang uulit pa nito.

Napatingin ako sa kanila na nawala na ang takot ko kanina.

“So what? Is none of your business.” Nilakasan ko na ang loob ko. Parang gusto ko tuloy pagkakalmutin ang mga mukha ng mga bakulaw na ito. Akala mo naman kung sino sila magsalita.

Ano ngayon kung bakla ako. Hindi ko iyon ikinakahiya. At kahit ganito ako ay kay Kanye ko lang ako magpapakababa.

“Wow! Ang tapang ah! Bakit? May maibubuga ka ba laban sa aming lima?” Ngising ulol pa ito na patuloy lang sa paglapit sa akin kaya naman patuloy lang din naman ako sa pag atras. Kinabahan na naman ako ng makita ko pang kinalas pa ng isa ang isang butones ng uniform nito.

“W-wala akong laban sa inyo. Pero huwag k-kayong lalapit sa akin. Kundi sisigaw ako.” Pagbabanta ko na kahit na tudo na ang pagragasa ng tibok ng puso ko sa kaba. Nanginginig na din ang tuhod ko sa kakahakbang paatras. But then, mas lalo akong nanlumo dahil sa huling hakbang ko ay napasandal na ako sa pader at wala na akong aatrasan pa.

“Sumigaw ka nga? Hindi kami natatakot. Dahil ikaw naman ang humahabol kay Kanye, bakit hindi ka namin subukan bata. Para maikwento namin kay Kanye kung masarap ka ba o hindi.”

At bago pa man ako nakasigaw ay mabilis na nakalapit na ito at agad na tinakpan ang bibig ko. Nanlalaki na ang mga mata ko dahil mas ipinasandal ako sa pader habang ang isang braso ay nakaharang na din mismo sa leeg ko. Kaya ang dating ay nasakal ako.

“Uhmmmm..” hindi na ako makapagsalita. Sinalakay na ako ng takot dahil hindi na ako makakilos pa ng maayos pa dahil ang dalawa pang kasama nito ay humawak na sa magkabilang braso ko.

Ngising ngisi sila.

“Nagkamali ka na umakyat ka dito. Dahil ang palapag na ito ay teretoryo namin.” Sabi pa nito.

Kinilabutan ako dahil sa pagdampi ng hininga nito sa pisngi ko. Pilit parin akong nagpumiglas pero wala parin akong nagawa, until naisip ko ang mga paa ko.

Hindi na ako nagdalawang isip na igalaw ang paa ko at agad na tinuhod ang pagitan ng mga hita nito kaya naman nabitawan ako.

Nabitawan na rin ako ng dalawa at kinuha ko na ang pagkakataong iyon para makatakbo palayo sa kanila.

Pero..

Sa pagtakbo ko ay hindi ko na nakita ang taong nakabungguan ko. Para akong bola lang na tumalsik at napaupo sa sahig.

“Ikaw?” Sunod sunod pa na sabi ng limang lalaki kaya naman napatingala na ako.

Hindi ko na alintana ang sakit ng balakang ko sa pagbagsak ko sa sahig dahil mas natawag ng pansin ko sa lalaking nakatayo na ngayon sa harapan ko na seryusong nakatingin sa limang lalaki.

---

To Be Continued..

---

PH2 #3: Reallan flashback 1.2

Typo and gramatical error ahead!!

3_Reallan

flashback 1.2..

Nakikita ko ang galit sa kanyang mga mata habang nakatingin sa mga lalaking humarang sa akin.

Ang kaba na naramdaman ko kanina ay bigla na lang nawala, dahil sa nakikita ko sa kanya.

Galit ba siya sa mga ito dahil hinarangan nila ako at pinagtangkaan?

Napangiti ako ng lihim dahil sa naisip ko.

“Tanghaling tapat may pinagdidiskitahan kayo. Wala ba kayong magawa sa mga buhay niyo?” Sa tuno nito ay nandoon ang kalamigan pero kung talagang pakikiramdaman mo ay nandoon din ang diin sa bawat salitang binitawan niya. “At ikaw.”

Napakurap ako ng bumaling siya sa akin dahil matalim ang tingin na ipinukol sa akin.

“Ano bang kagaguhan ang ginagawa mo dito.” Pasigaw na sita niya sa akin. Tatayo na sana ako pero marahas na humawak siya sa braso ko kaya mabilis akong nakatayo. Napangiwi pa ako dahil parang mababali yata ang buto ko dahil sa mahigpit na pagkakahawak niya.

“G-gusto lang naman kita dalhan ng tanghalian.” Sagot ko kahit nakangiwi parin ako.

“You fucking Idiot. Dahil sa kakulitan mo mapapahamak ka ng wala sa oras.” At marahas na patulak akong binitawan bago muling hinarap ang mga lalaking humarang sa akin. “And you! Kala ko ba nagtanda na kayo?”

Ngumisi lang naman ang lalaking unang humawak sa akin kanina. Saka taas nuong lumapit pa sa kanya. Ako naman ay bahagyang napatago sa likuran niya ng nakangising tumingin pa ito sa akin.

“Bakit? Pumapatol ka na ba sa mga bakla ngayon? Ang isang Kanye Anderson makikipagrelasyon lang sa isang kagaya niya. Bakla ka na din ba ngayon?”

“Watch your word, baka hindi mo kilala ang pinagsasabihan mo ng ganyan.” Kinuwelyuhan pa niya ito kaya bahagyang napatingkayad dahil mas matanggakad siya ng hindi hamak sa lalaki.

“Malakas lang ang loob mo dahil kilala ang pamilya niyo sa eskwelahang ito.”

“Kahit hindi kilala ang pamilya ko hindi ako natatakot sa inyo.”

“Walang gustong makipag kaibigan sayo kung hindi ka mayaman Kanye. Kaya huwag kang magmamayabang na kaya mo kami kung walang wala ka.”

“Sinusubukan mo ba ako?”

“K‐kanye.” Sumingit ako sa usapan nila at humawak pa ako sa braso niya. “H-huwag mo na lang sila patulan.”

“At sino ka para pagsabihan ako. Hindi ko sila makikita kung wala ka dito.” Galit na iwinaksi niya ang kamay ko na nakahawak sa kanya kaya naman nabitawan ko siya.

“Kung wala naman palang halaga sayo ang baklang iyan, bakit hindi mo na lang ipaubaya sa amin. Total, parang magpapaligaya lang naman yata ang hanap niya. Baka gusto lang niya makatikim kaya siya naghahabol sayo.”

Napaangat ang ulo ko at napatingin dito.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko na lumapit sa lalaki. Mabilis at malakas na dumapo ang palad ko dito. Hindi lang isa, kundi kambal na sampal.

“Ang bastos mo.” Gigil na pasigaw na sabi ko pa dito. Pero huli na yata ng nakapag isip ako dahil palanding na din ang kamao niya sa akin.

Pumikit na lang ako at hinintay na dumapo iyon sa mukha ko. Pero ganun na lang ang pagkabigla ko ng umangat ang paa ko sa kinatatatuyan ko at parang balewalang iniwas lang niya ako sa gamit ang isang kamay niya na ipinulupot niya sa baywang ko.

“You deserved that. Asshole.” Galit na naman ito. Kikiligin na sana ako dahil inisip ko na iniligtas niya ako dahil may care na siya sa akin pero nawala na lang bigla iyon ng parang isang sakong bulak lang niya akong itinapon na lang. Siguro kung hindi ko nabalanse ang katawan ko ay baka bumagsak na naman ako sa sahig. “Hindi lahat ng taong kilala mo ay ganyan ang hanap kaya ayusin mo ang pananalita mo. Isa pa, makikita mo kung saan ka dapat kalagyan.” May banta na naman sa boses nito.

“You fucking dumbass.” Hindi naman yata ito natinag sa pagbabanta niya dahil dumeretso ang suntok nito kanina na naiwan lang sa ere pero agad siyang nakaiwas.

Tama namang dumating ang mga kaibigan niyang kasama niya kaninang umaga.

“Mukhang tama lang ang dating namin ah.” Sabi ng isa at lumapit pa sa amin. Tumingin pa ang isa sa akin.

“Nakalimutan kong sabihin sayo kaninang umaga na mag ingat ka dahil sa mga taong ito. Pasensya na cutie.” Sabay kindat pa.

“You‐. Kayo ang may gawa nito kaya siya nandito?” Napansin ko ang matalim na tinapunan niya ng tingin isa isa ang mga ito.

“Pasensya na Kanye dude. Naawa kasi kami kay cutie kaya sinabi namin na sa rooftop ka laging naglalagi sa mga ganitong mga oras.”

“At alam niyo ang pwedeng mangyari sa kanya. Damn it.” Galit na talaga ito dahil kinuwelyuhan niya ang isa. Ang lalaking nagsabi sa akin nun.

“Sorry na dude. Kaya nga sumunod kami agad baka kasi mapahamak siya pero nahuli yata kami. Hindi naman namin akalain na aagahan niya ang pag akyat dito.” Sabay taas pa ng kamay nito.

“Shit.” Patulak na binitawan niya ito. “Kayo na ang bahala diyan.” Kuway utos niya saka naman niya ako binalingan. “And you, you fucking litte kitten. Pagbabayaran mo ang kaguluhang sinimulan mo.”

Hindi pa man ako nakakapagsalita ay humawak na siya sa braso ko saka niya ako hinila paakyat pa ng hagdan patungo sa rooftop.

“Enjoy dude. Huwag mong ubusin si cutie huh.” Narinig ko pang sigaw ng isa na may kasamang malakas na tawa.

“Fuck off.” Sigaw naman niya sabay sinyas ng fuck sign. Hindi na siya lumingon pa.

Halos madapa naman ako dahil sa paghila niya sa akin hanggang sa marating namin ang rooftop.

Pasalya niya akong binitawan. Matalim na nakatingin sa akin.

Napayuko na lang ako dahil nakita ko sa mga mata niya ang galit na galit niyang aura. Kung may apoy siguro sa mga iyon ay kanina pa nagliliyab sa galit.

“Ang isa sa pinakaayaw ko ay ang may bubuntot buntot sa akin. Kaya heto na ang huli na magpapakita ka. Pasalamat ka na lang, dahil walang nagyari sayo.”

“But-.”

“No more buts you-. Fucking little kitten. Fuck it. Nasaan ba ang utak mo at ang hirap mong pagsabihan na tumigil na.”

Napasimangot ako dahil sa pagsigaw niyang iyon. Sinamahan pa ng walang tigil niyang pagmumura.

Niyakap ko na lang ang dala kong lunchbox dahil doon na iniingat ingatan ko kanina pa na hindi ko mabitawan kahit pa natumba na ako sa sahig.

“Stop acting like a child will you. Your not 5 years old para ipagpilitan ang mga nais mo. Look, hindi maganda ang ginagawa mo ngayon. Kaya naman, pwede bang makinig ka.”

Muli akong napasimangot.

“Pero gusto kita.” Lakas loob kong sabi sa kanya. “Hindi lang gusto, tingin ko nga mahal na kita.”

“Damn it.” Mura niya pero sa mahinang tinig. Tinampal niya pa ang sariling nuo na para lang hindi makapaniwala. “You! Ang tigas ng ulo mo.” Kuyom ang nuo na isinenyas iyon sa akin saka nagpakawala ng isang malalim na buntong hininga. “Hindi mo alam ang sinasabi mo.”

“Alam ko.” Taas ang nuong sagot ko. “Alam ko ang sinasabi ko. At alam ko kung ano ang ginagawa ko.”

“This is ridiculous.” Pasigaw na naman sa sabi niya kaya napayuko na naman ako.

“No! It’s not. Masama ba na magkagusto sayo?” Tanong ko sa kanya. Lumunok pa ako. At muling nakipagtitigan sa kanya.

This is my chance na makausap siya. Kahit na alam kong galit na galit siya dahil hindi naman maitatago iyon sa mga mata niyang nakatitig din sa akin.

“Fuck! Bakit ba sa akin ka nagkagusto? Ang dami diyan. At wala akong panahon sa mga kalukuhan mo.”

“No words can tell why I like you. Basta gusto kita.”

“You-.”

“Just let me like you. Gagawin ko lahat. Please, just let me.” Pagpapakababa na ba ang makiusap sa kanya na hayaan akong magpatuloy na magustuhan siya? Tingin ko naman hindi. Basta gusto ko siya at gagawin ko ang lahat para magustuhan lang din niya ako.

I hope, he will like me back.

Napansin ko ang pagtaas ng balikat niya dahil sa pagpapakawala niya ng buntong hininga.

Pinid ang mga labi na parang may gusto pang sabihin sa akin pero hindi na siya nagsalita bagkus muli siyang naglakad sa may likod ng pintuang pintuang pinasukan namin kaya napasunod na lang ako.

May lilim doon na napasadya talaga.

“M-may dala akong pagkain.” Kuway sabi ko sa kanya ng maumupo na siya. “N-nasabi sa akin ng mga kaibigan mo na dito ka lang lagi naglalagi sa tanghalian at di ka kumakain. K-kaya sana, magustuhan mo.” Lakas loob pa akong lumapit talaga. Feel at ease na akong sumampa sa nakalatag na pulang carpet kung saan siya naupo.

“Hindi ako kumakain ng tanghalian. Kaya makakaalis ka na.”

“No! Dapat kumain ka ng tanghalian. Halika ka.” At mabilis na inayos ko ang dala ko.

Inilatad ko ang dala kong plastic cover at doon na maayos na inilatag ang mga pagkain.

“Kung ayaw mong humawak ng spoon, susubuan na lang kita.” Nilangkapan ko ng lambing ang boses ko at may ngiti pang gumuhit sa labi ko.

Alam ko, naiinis siya sa akin sa kakulitan ko but I don’t really care. Dahil hinayaan na niya akong lapitan siya.

“Ako pa ang nagluto nito. Sana magustuhan mo.” Sabi ko habang nagsasandok na ako ng kanin at ulam na adobong karne ng baboy na sinahugan ko ng maliit na carrot at patatas. “Ayan.” Nakangiti pa akong tumingin sa kanya ng maipagsandok ko na siya.

Pero natigilan ako dahil nakatitig pala siya sa akin. Ewan ko kung kanina pa ba siya nakatingin o sabay lang kami.

Pero kinilig na naman ako dahil doon.

My gosh!! Kalma lang. Kalma.! Sa loob loob ko.

Ang ganda talaga ng mga mata niya. At ang lalalim kung makatingin. Para na akong hinuhubaran sa mga titig niya.

Ahem! No! Erase Reallan Charles Dela Cruz. Umayos ka.! Muli ko ma namang sita sa sarili ko.

“B-bakit?” Tanong ko na lang para maalis ang ibang aurang kumalat sa paligid. Mahangin naman at natatakpan ng mga ulap ang araw pero biglang uminit na ang paligid.

“Saan ka ba ipinaglihi ng nanay mo noong ipinagbubuntis ka. Hindi ka nakakaintindi.” Wala na ang galit sa tuno niya pero nandoon naman ang kalamigan ng boses niya pero napangiti parin ako dahil totoo na ito.

Kyaaaaa! Kinakausap na ako. Hindi man sa malambing na paraan at least, nag uusap na kami.

Ngumiti ako. Kailangang cute parin ako sa paningin niya. Gender doesn’t really matter kung nagmamahal. At iyon ang papatunayan ko at bibigyan ng totoong kasagutan.

Na hindi hadlang ang parehong kasarian kung parehong nagmamahalan. And I will make him fall inlove with me the way how I love him now.

“Kain na. Please, tikman mo ang niluto ko. Promise, hindi ka magsisisi dahil magaling akong magluto.”

Nah! Ako na ang unang pupuri sa luto ko. Alam ko naman na masarap ang luto ko. At hindi lang luto ko. Ako din.

Ehh!

Bumuka ang bibig niya pero ang ngipin niya ay halatang nanggigigil lang.

“Saka mo na ako panggigilan. Kumain ka na muna.” Sabi ko. Saka ko nilagyan ng kanin at ulam ang kutsara at itinapat iyon sa bibig niya. “Ahhh! Come on. Please.”

“Sabi ko a-.” Pero hindi ko na siya pinatuloy sa pagsasalita dahil deretso na sa bibig niya ang isinusubo kong pagkain sa kanya.

Ngumiti lang ako ng panlakihan niya ako ng mga mata. Akala ko itatapon lang niya iyon pero nginuya niya naman kaya lalo akong napangiti.

Hindi man siya umimik pero sure akong nagustuhan niya iyon.

Susubuan ko na sana siya ulit ng napansin kong nilunok na niya iyon pero pinigilan na niya ako at inagaw sa akin ang pinggan na hawak ko.

“Akin na nga yan ng matapos na. Kumain ka na lang din para makaalis ka na.” Sabi pa niya sa akin. Kaya naman mas ngumiti pa ako at ginanahan na ding sumandok ng kakainin ko.

Hindi na siya umimik pa oero kinain naman ang dala ko.

“Dadalhan kita ulit bukas. Anong gusto mong ulam para iyon ang mailuto ko para sayo.” Tanong ko sa pagitan ng pagnguya ko.

Feel na feel lang ba.

Pero sa loob ko ay kanina ko pa gustong humiyaw sa kilig ko. Hinahayaan niya akong lagyan ang pinggan niya na kinakain lang niya.

“Yoi don’t need too. This will be the last.” Mataray parin na boses na sagot niya sa akin.

“Basta magluluto ako. At pupunta ako dito.” Pagpipilit ko. “Heto pa.”

“Stop it. I’m already full.” Pigil niya pero di naman iniwas ang pinggan kaya nalagyan ko parin.

Nginitian ko lang siya ng tapunan niya ako ng matalim na tingin. Hindi na niya ako madadaan sa talim ng tingin niya.

Huh! Ngayon pa. Nakalapit na ako.

Ayiieeeh! Kumalma ka lang Reallan. Ano ba?

But I can’t help.!

Ahhhhhhh! Inhale exhale. Inhale exhale.. hooo!.

At nagpakawala nga ako isang malalim ng paghinga para lang hindi ko iyon maibigkas.

“Done, ano masaya ka na?“saka niya inilapag ang pinggan na hawak. Mabilis naman na inabutan ko siya ng tubig na dala ko sa tumbler ko.

Ahem na naman! Syempre, iisa lang ang tumbler ko. Masama ba na magshare kami? Hindi naman diba.

Tinanggap naman niya iyon at agad na uminom. Napansin ko pa ang pagmumug niya bago tumayo at idinura iyon sa may kanan namin.

Napangiti ako.

Ayieeeh! Kahit sa tumbler lang lalapat ang labi niya at least, malalasaan ko din mamaya.

Hahaha! Pakulo ko.

“Hoy!.” He snap his finger in front of my face kaya napakurap ako at nagbalik sa katinuan ang isip ko.

“B-bakit?” Parang timang lang na tanong ko. Kasi naman, nakakawala naman siya sa tamang pag iisip. Kakaloka. Siya na lang lagi ang laman ng isip ko. Ng puso ko. Ng buong pagkatao ko.

“Your drooling, little kitten.” May ngisi na sa labi niya na ngayon ay nakatingin sa akin.

“N-no! I am not.” Sabay iling ng sunod sunod. Pero ganun na lang ang gulat ko ng kunin niya ang pinggan na hawak ko habang inaayos ko na iyon pabalik sa lagayan ag inilapag iyon.

Napaatras pa ako ng upo ng lumapit siya.

Ehhh! Ano ang balak niyang gawin? Bakit siya lumapit. Itinungkod ang mga kamay sa pagitan ng kilikili ko kaya ang lagay ay halos nakapatong na siya sa akin.

Napalunok ako! Ayaw na gumana ng utak ko. Parang nawalan ng saysay ang mga nasa isip ko dahil mas nanaig ang kaba na bumubdol sa aking dibdib.

Ang lakas, kumakabog talaga ng malakas na parang gusto ng kumawala sa kinalalagyan ang puso ko.

“W-what a’are you doing?” Tanong ko sa kanya. Sunod sunod ang paglunok ko dahil nababarahan na ang lalamunan ko.

“Hindi na masama, magaling ka nga magluto. Then, lets start dating. Hmmm.”

Parang fireworks na sumabog sa pandinig ko ang sinabi niya.

Gusto kong sumigaw pero nalunok ko na yata ang dila ko.

What should I do?

What should I do?

**

**

To Be Continued..

**

**

PH2 #4: Reallan flashback 1.3

Typo and grammatical error ahead!!

4_Reallan

flashback 1.3..

“A-anong gagawin mo?” Hindi ko alam kung aatras pa ba ako sa pagkakaupo ko dahil ang lapit lapit na niya sa akin.

“What do you think?”

“I-i don’t k-know.” Damn! Bakit parang wala na ang lakas ng loob ko kanina.

Dapat akong kumalma. Dapat akong mag isip para hindi maging tanga sa harapan niya.

“Mmmm.” Nagtaasan pa ang mga balahibong pusa ko ng ilapit niya ang mukha sa pagitan ng leeg at balikat ko. “Hindi na masama. You smell good.” Pabulong na sabi pa niya sa akin.

Hindi ko na mapigilan ang manginig dahil sa kiliting dulot ng hangin na lumalabas sa ilong niya na dumadampi sa balat ko.

“K-kanye.”

Ehhh! Bakit pumipiyok na ako at lukot na ang boses ko.

“Yes, little kitten. Gusto ko lang naman i sealed ang araw na ito ng isang halik para sa unang araw ng date natin.” Mas lalong nagkagulo ang tibok ng puso ko at ang takbo ng utak ko dahil sa sinahi niya.

Sandali? Tama ba ang dinig ko? Sino ba ang pwedeng tumampal sa akin para masiguradong hindi lang ako nananaginip.

Ehhh! Kasi parang napanaginipan ko na ito. Iyong hahalikan niya ako.

Napalunok na ako. Dahil nakatitig na siya sa mga labi ko.

“Well, you have a perfect shape of lips. And I want to feel it if how smooth they are.” And he use his thumb finger to touch my lower lips. “So smooth. How about I taste it?”

Badum!

Badum!

Ah! Huwag naman sanang bumuka ang lupa para lamunin ako. Huwag sana akong magising kung panaginip lang ba ito?

Is he really going to kiss me? Ano ang gagawin ko? Pipikit na naman ba ako? Baka binibiro lang niya ako ngayon gaya noong una na ang akala ko ay hahalikan niya ako?

No! Dapat hindi ako pipikit ngayon, gusto ko siyang makita na ilapat ang mga labi niya sa labi ko.

“K-kanye.” Halos wala ng boses na lumabas sa bibig ko dahil isang pulgada na lang yata ang layo ng mukha niya sa mukha ko. Nadudiling na din ako pero ayaw kung kumurap. Baka kapag kumurap ako ay mawala na lang siya bigla sa harapan mo.

“Hmmm.” Napansin ko ang paghugot niya ng hininga.

Bigla akong naalaram.

Ehhh! Nakakahiya. Hindi pa pala ako nakapag toothbrush dahil katatapos ko lang kumain.

“S-sandali.” Hindi na ako nagdalawang isip na iharang ang kanang palad ko para lang di lumapat ang labi niya sa akin. Saka ko iniwas ng bahagya ang mukha ko.

Ehhh! Awtomatiko pang inamoy ko ang hininga ko. Dahilan para marinig ko ang isang malakas na tawa mula sa kanya. Pinagtawanan ba niya ako dahil sa ginawa ko?

Siguro! Eh, inamoy ko lang naman ang hininga ko kung presentable pa ba ang hininga ko.

“Silly, little kitten.” He pat my head at bahagyang ginulo ang buhok ko kaya para na naman akong naestatwa sa ginawa niya.

He held his hand on me.

Me gesh! I can’t help. I want to jump up high sa kilig na nararamdaman ko.

And then, inalis niya ang harang sa bibig ko at muli niyang tinitigan ang labi ko.

Is he really going to kiss me? Iyon na naman ang tanong ko dahil nakita ko kung paano basain ng dila niya ang labi niya.

At sa muling paglapit ng mukha niya sa akin ay hindi na ako umiwas.

This is it! This is it!

“Just stay still.” Bulong niya. At naamoy ko talaga ang mabango niyang hininga. Bahagyan pa akong napapikit dahil doon. “I just want to taste it. It’s look delicious.”

At bago pa man ako makasagot ay magkadikit na ang labi namin.

Ahhhhhhhhhhh!

Parang bulkang Mayon na ang ulo ko na parang gustong umusok at sumabog. Parang bulkang taal na ang puso ko sa pagkabog nito ng malakas.

And his lips is so soft. I kwew it. So soft like a cotton candy. Me gesh! I want to taste them too.

At kusa na lang napapikit ang mga mata ko ng makita ko na ang pagpikit niya ng gumalaw ang labi niya sa labi ko.

“Ugh!.” Ungol ko na para akong nasasaktan ng sipsipin niya ang ibabang labi ko na sinamaham pa ng dila niya ng nasa loob ng labi niya ang labi ko.

“Uhmmm. Yeah. So sweet .” Bulong niya ng pakawalan niya ang labi ko pero agad ding pinagdikit ang labi namin at muli akong hinalikan.

“Uhmmmmp.” I moaned again when he entered his tounge inside my mouth.

Damn! Ganito ba ang pakiramdam ng tunay na halik. My first ever torrid kiss.

Nakaupo na nga ako pero ramdam ko ang panginginig ng tuhod ko. Nakakapanghina. Pero.. pero this is so damn good. Tasting his lips on mine.

Ugh! And I want more.

Nilalasaan ba niya ang loob ng bibig ko.

Nagmumog lang ako tapos ininum ko pa iyon kanina. Ugh! Damn me, dapat kasi may dala akong refreshing mouth spray.

Pero sa paraan ng paghalik niya sa akin.

“Uhmmp.” Para na akong kakapusin ng hangin sa baga lalo na ng mahuli niya ang dila ko at sipsipin niya iyon.

Ahhh! Nakalaliyong pakiramdam, parang gusto ko ng malusaw sa kinauupuan ko ngayon.

Lalo na ng maramdaman ko ang isang kamay niya na naglandas na sa may baywang ko paikot sa likod ko. At pahilang inilapit ako sa kanya.

“Uhmmm.”

At ang kaninang walang galaw na bibig ko dahil hindi ko alam kung paano tumugon ay kusa ng kumilos at ginaya ang paraan ng halik niya dahilan para magpakawala din siya ng isang mahinang ungol.

Ang kamay ko na nakasuporta kanina para di ako mapahiga ay kumilos na para ipulupot sa leeg niya. At ang lagay ngayon ay kasama ko siyang napahiga.

Pareho pa kaming natigilan sa ayos namin. Nakapwesto siya sa gitna ng mga hita ko habang nakapaibabaw siya sa akin.

At ang lakas ng tibok ng puso ko ay mas lalong nagkagulo. Ewan ko. May pahilagang kanluran at patimog silangan na yata ang pagtibok ng puso ko.

“So naughty.” Bulong niya. Pero hindi siya gumalaw para umalis sa ibabaw ko. “Alam mo ba talaga ang ginagawa mo little kitten? Huh?”

Nakatungkod ang isang kamay niya habang ang isa ay malaya ng humaplos sa pisngi ko, dumako pa na naman sa labi ko at nilaro iyon ng hinlalaki niya saka iyon ipinasok mismo sa bibig ko.

“Your playing fire little kitten, dahil sa oras na natupok ako, baka isasama kita sa apoy na ikaw ang nagsimula.”

Napalunok pa ako habang nilalaro ng hinlalaki niya ang dila ko. I don’t know what to do?

“What now little kitten? Do you want to play fire with me. Hmmm?”

Ilang beses akong kumurap. Hindi ngiti, kundi ngisi na nagbabadya ng kapahamakan ang gumuhit sa mga labi niya. Kapahamakan na matupok sa apoy na sinasabi niya.

No! Hindi pa ako handa sa bagay na iyon. All I want is to be with him. Like…. makasama siya sa tanghalian gaya ngayon, magkasabay pumasok sa eskwelahan o di kaya naman hihintayin niya ako sa labasan ng campus nila hanggang sa dumating ako. O ako ang maghihintay sa kanya kung nauna naman ako.

But the way he look at me now.. it’s dangerous.

“N-no!.” Iyon ang lumabas na sagot sa bibig ko na halos hindi ko din marinig. Ewan ko lang kung narinig niya iyon.

“Bit I think it’s to late to backout.” Saka niya ako niyuko. “Dahil sinimulan mo, tatapusin ko.” Nanginig na naman ako ng maramdaman ko ang hanging nagmumula sa bibig niya ng magsalita siya sa may leeg ko at ang hanging nagmumula sa ilong niya.

Ang lakas ng kiliti ko sa leeg, pero hindi ko akalain na sa ganung bagay lang ako makikiliti ng tudo. Hangin pa lang iyon, ano na lang kung dumikit na mismo ang labi niya sa leeg ko.

“Uhmmm. Ohhhhm! N-no.” Parang gusto kong sumigaw. Iniisip ko pa lang pero dumikit na ang labi niya sa leeg ko at ginamitan pa ng dila pataas sa tainga ko.

Nabuhay ang kakaibang kiliti sa katawan ko dahil sa ginawa niya.

At mas nakaramdam ako ng nginig when he suck my earlobe. Kaya naman napakislot ako dahil hindi ko matagalan ang kakaibang sensasyong dala ng paghalik niya sa akin doon. At nakaramdam ako ng kakaibang init sa katawan.

“Hmmm, you smell good too. Not bad.” Bulong pa niya habang pinapasadahan ng dila niya ang likuran ng tainga ko na lalong nakapagpanginig sa akin na bumalot sa buong katawan ko. Lalo na sa parteng iyon ng pagkatao ko.

Ehhh! I got hard in jist one lick at my ear back. No! This is not good. Kung hindi ako tatanggi baka…

Baka…

“K-kanye. Uhmmp.” Pero nanatili akong nakahiga at hindi ko ginawang umiwas dahil ang sarap lang sa pakiramdam ang paghalik niya sa tainga ko, sa may leeg ko.

“Yeah! Little kitten.” Bulong parin niya o mas tamang sabihin kong namamaos ang boses niyang sabi sa akin. And that little kitten thing.

Uhmm! My gosh! I love it.

“Kanye.”

Sabay pa kaming napabangon sa ayos namin ng bigla na lang may kung sino ang tumawag sa pangalan niya.

Nagka untugan pa kami dahil agad akong kumilos kanina kaya nagkatinginan pa kami bago tuluyang naghiwalay.

“What?” Narinig kong tanong niya ng makaayos na siya ng upo. Ako naman ay agad na tumalikod sa kanila dahil bigla akong nakaramdam ng pag iinit sa pisngi. Nakakahiya ba ang pwesto naming naabutan nila? Pero wala naman kaming ginagawang iba diba.

Ang mga barkada kasi niya ang dumating. At nakita ko sa mga ngisi nila ang kapilyuhan at alam ko ang nasa isipan na nila ngayon.

“May natira pa ba kayong pagkain? Baka naman pwedeng maambunan kami ng grasya Kanye?” Kuway sabi ng isa.

“Yeah! Mayroon pa natira. Just ask him if he like to share it.” Sagot naman niya dito.

“Can we cutie?”

Tumango na lang ako bilang sagot sa kanila.

“Kumusta ang mga lalaking iyon?”

“Ayon, nabigyan ng leksyon. Ang tatapang lumaban eh, di naman pala sila kakasa.”

“Yeah! At pasalamat kayo dahil walang nangyari sa kanya. Dahil kapag nahuli lang ako ng akyat kanina baka pinulot na siya sa kangkungan.” Saka niya ako tinapunan ng tingin.

Napayuko na lang ako dahil hindi ko naman alam ang sasabihin ko. Napapatingin na lang ako sa mga kabarkada niya na pinapapak na ang natirang pagkain sa lunch box na dala ko.

“Ikaw ba ang nagluto niyo Cutie?” Tanong ng isa.

“Oo.”

“Ang sarap mong magluto ah. One of the best na yata tong luto mo na natikman ko.”

“Oo nga eh! Baka hindi lang luto niya ang masarap.” Sabay kindat pa sa akin at makahulugang tumingin sa akin.

“Baka gusto mong mawalan ng paningin ngauon Jobert.” Narinig ko pang sabi niya at matalim na nakatingin na ngayon sa tinawag na Jobert.

“Haha! Ikaw naman dude. Niluluko ko lang naman si cutie eh.” Saka binawi na ang tingin sa akin pero nandoon ang isang sulyap na may ipinapahiwatig.

“Bilisan niyo na lang diyan para makaabalik na siya sa eskwelahan nila.”

“Oo na. Ilalagay nalang namin dito para mailigpit na niya.” Sabi naman ng isa saka isinalin sa paper plate ang mga pagkain.

Kaya naman iniligpit ko na nga ang lunchbox ko.

“Give me your your phone.” Kuway sabi niya sa akin ng masiayos ko na ang mga gamit ko.

Hindi na ako nagdalawang isip pa at agad na ibinigay sa kanya ang phone ko. Huli ko ng maalala na siya pala ang wallpaper ko. Ang mga nakaw na larawan kapag nakikita ko siya.

Napatingin pa siya sa akin. Pero hindi naman galit, blanko lang ang tinging ipinukol sa akin.

“This is my number. Just text me later para ma save ko ang number mo. Now go, bumalik ka na sa eskwelahan niyo.” Utos niya ng ibalik ang phone ko sa akin.

Tumango na lang ako bilang sagot. Hindi na ako sumagot pa. Pero bago ako tuluyang umalis ay mabilis na dinampian ko siya ng halik sa pisngi at mabilis na tumakbong pababa ng rooftop.

Ewan ko. Pero masayang masaya talaga ako ngayon. Hindi ko na alam kong saan ko isisilid ang umaapaw na ligayang nararamdaman ko.

Ahhhhhhh! Like kong humiyaw. Like kong isigaw ang saya at iparating sa iba ang kaligayan ko.

“This is it. Ehhhh.” Kinikilig talaga ako habang naglalakad na pabalik ng eskwelahan namin. At gusto kong ikwento kay Cheska ang lahat. Maliban sa muntik ng may mangyari sana sa amin kung hindi dumating ang asungot niyang mga kaibigan.

Yeah! Disappointed ako dahil doon, kasi nandoon na eh! Nandoon na ang pakiramdam na gusto ko ng marating ang ituktok ng kalangitan.

Ahhhhhhhh! Impit na hiyaw ko na naman sa isipan ko. Kagat kagat pa ang ibabang labi ko dahil sainiipit kong ngiti na kapag di ko mapigilan ay baka mag halupasay pa ako sa sahig sa sobrang kilig ko.

---

To Be Continued…

---

PH2 #5: Reallan

Typo and grammatical error ahead!!

Warning: R-18

🔞🔞🔞

5_Reallan

Kasalukuyan…

Bigla akong napaatras ng umalis siya sa pagkakasandal sa sink at humakbang palapit sa akin.

Bakit siya sumunod sa akin?

Huh! Masyado yata akong tiwala sa sarili ko na sumunod nga siya. What if gagamit din siya ng CR para magbawas.

Oo, baka nga. Kaya naman kailangan na makalabas na ako bago pa may kung anong mangyari.

Hindi ko naman sinasabi na may gagawin siya. Malay ko ba kung nagbago na siya at hindi siya gaya ng dati ng dati na sinakyan lang ang pagkagusto ko sa kanya at pinaglaruan.

“Don’t act like you don’t know me little kitten, dahil alam kung kilala mo kung sino ang kaharap mo ngayon.” Nakangisi pa niyang sabi sa akin habang patuloy sa paglapit sa akin.

Hanggang sa napalingon na lang ako sa likuran ko dahil wala na akong maaatrasan pa.

“A-anong kailangan mo?” Tanong ko na hindi ko na maiwasan ang hindi mag stammer dahil sa kaba ng bumundol sa dibdib ko.

Akala ko hindi ko na mararamdaman ang kabang ganito kapag nagkita kami pero bakit ganun?

“Nothing littke kitten. Just to say hi. Hmmm.” At sa pagkakasandal ko ay tuluyan na siyang nakalapit at ang ikinapiksi ko pa ay ang bahagyang paglapit ng mukha niya sa kanang bahagi ng mukha ko. Kinilabutan pa ako ng maramdaman ko ang pagdampi ng hanging lumalabas sa ilong niya sa leeg ko ng mas ilapit pa ang mukha sa akin.

“Step aside, w-what do you want?” Tanong ko at binalak na umiwas at umalis sa pagkakasandal ko pero iniharang lang niya ang mga kamay niya doon. Kaya naman sa kabila na muling binalak kong umiwas ay parehas lang din ang ginawa’t iniharang din ang isang kamay niya doon.

“Wala naman Little kitten. Gusto ko lang naman na malapitan ka, at tignan kung ano ang ipinagbago mo sa pitong taong lumipas na bigla ka na lang nawala.”

“H-hindi ko alam ang sinasabi mo. Saka p-wede bang alisin mo ang harang. Lalabas na ako.” Sabi ko sa kanya pero hindi ko naman magawang tabigin ang kamay niya ngayon dahil ayaw kong madikit ang balat niya sa akin.

“Hmmm, later little kitten. Hmmm, do you remember? How we have fun at the comfort room 7 years ago? If you didn’t remember it. Ipapaalala ko sayo.”

At bago pa man ako makasagot ay mas lumapit siya sa akin. At dahil hindi nakasara ang pintuan ng cubicle ay tuluyan na iyong bumukas kaya naman nakapasok ako sa loob kasama siya.

Hindi ko na mapigilang lumunok dahil kakaiba ang ngising nakapaskil sa labi niya at kakaiba ang kinang ng mga mata niya habang nakatingin sa akin.

“S-stop it. H-hindi ko gugustuhing maalala ang nakalipas.” Lakas loob na suway ko sa kanya pero di siya nakinig. “Sisigaw ako. L-lumabas ka na.”

Mas lalo siyang ngumisi at ang pintuan ng cubicle ay isinarado niya. “Sumigaw ka little kitten. I don’t care. Hindi lang naman ako maiiskandalo dito. At saka, okay lang. Para makita ng fiance mo na narito tayo sa loob ng iisang cubicle. Wanna dare little kitten?” May paghahamon pang saad niya.

Hindi ako nakaimik. Tama siya. Kapag sumigaw ako makikita ni Jason ang kalagayan ko. At ayaw ko na may isipin siyang iba kapag nakita kaming magkasama ngayon.

Pero kailangan kong makatakas sa kanya. But how? Nakaharang na siya mismo sa pintuan at hindi ako makakalabas maliban na lang kung umakyat ako.

“Mapapatitig ka na lang ba sa akin? Hmmm? Why little kitten? Naalala mo ba kung ano ang mga pinaggagawa mo noon? Pitong taon little kitten. And I want you to remember all those things. I’ll will remind you the things what you did before.”

At bago ko pa man mahulaan ang gagawin niya ay ipinasandal na niya ako ng tuluyan sa pader ng cubicle habang ang isang braso ay ipinulupot iyon sa baywang ko at walang babalang sinakop ng labi niya ang labi ko.

“Uhmp.” Napasinghap ako sa paraan ng paghalik niya. Mapangahas. Mapaghanap at gustong manalakay ang dila niya sa loob ng bibig ko na agad namang napagtagumpayan sa binabalak.

Damn! Hindi ako makagalaw. Hindi ko alam ang gagawin ko at sa paghalik niyang iyon sa akin ay muling bumalik sa alaala ko ang unang pag angkin niya sa akin seven years ago……..

=

Flashback..1.4..

“W-what are we doing here?” Nag aalala kong tanong dahil ng puntahan ko siyang ulit kinaumagahan matapos ang tatlong araw na lumipas ng sabihin niya “lets start dating.” Ay may mga bagay din na nakakapanakit sa akin.

Katulad na lang sa may ilang mga bagay na ikinaiinis ko lalo na at lantaran ang paglalandi niya sa iba. Lalo na at mga naggagagandahang babae. Sasabihin niya ako ng ganun pero di naman siya umiiwas sa mga lumalandi sa kanya.

Nakita ko pa minsan na may kahalikan siya. Na parang balewala lang iyon ng makita ko at sasabihin pa sa akin na. They come and goes lang kaya wala dapat akong ikainis. At sabi niya na kung gusto daw niyang magtagal ang pagsasama namin ay dapat hindi ako maging demanding at maging seloso. Pero nakakasakit naman ng damdamin iyon. Na kahit ayaw ko na may iba siyang nilalandi maliban sa akin ay hindi ko naman siya masita dahil ayaw kong mawala at lumayo siya sa akin. Ngayon pa na palagi na kaming nagkikita. Palagi ko na siyang nahahawakan at nakakasama.

“Guess what little kitten.” Nakangisi siya. Saka ang isang kamay niya ay umangat at nilaro ng daliri niya ang ibabang labi ko kuway ipapasok ang hintuturo sa loob ng bibig ko. “Hmmm? Suck it little kitten. Let me feel how warm inside your mouth.” Nakakaeskandalong utos niya sa akin. “Come on.”

Ayaw ko man sanang sundin ang gusto niya ay sinubok ko parin. Saka hindi ko alam kung paano ang gusto niyang paraan para sipsipin ko ang daliri niya gaya ng utos niya.

Then he smirked. At inalis sa bibig ko ang daliri niya at agad na pinaglapat ang labi namin na nakapanlaki ng mga mata ko.

“Uhmmp.” Isang ungol ang pinakawalan ko ng agad na nanalakay ang dila niya sa loob ng bibig ko at pinagsawang galugarin ang loob hanggang sa mahuli niya ang dila ko at sipsipin iyon.

Sa nakakaliyong pakiramdam na bumalot sa akin ay naramdaman ko pa ang kamay niyang nagsimula ng maglumikot at ipinasok ang isa sa loob ng pantalon sa likuran ko at pisilin ang umbok sa pwetan ko.

“Uhmm! So soft.” He whispered whem he left my lips for a while with a smirk in his lips.

“K-kanye.” Hindi ko mapigilan ang mabululan sa pagbanggit ng pangalan niya. Dahil sa paghawak niya doon ay ramdam ko ang init na nagmumula sa palad niya.

“Yes little kitten. So soft. And I think, magugustuhan ko itong hawakan. At pasukin ang itinatago sa dalawang umbok na ito.”

Mas napalunok ako dahil sa sinabi niya. Sandali, hindi ba masyadong mabilis ang nangyayari sa amin at sa gusto pa niyang mangyari.

Hindi ko naman plinano ang ganito. All I want is to spend time with him at hindi iyong ganito na parang gusto niyang….

“Come on little kitten. Doon din ang pupuntahan natin.” Bulong niyang muli. Padamping hinalikan ako sa labi at muli ding iniwan. Pinaglakbay ang labi niya sa may panga ko. Patungo sa tainga ko na siyang nagbigay ng hindi maipaliwanag na kiliti. Gusto kong mapatawa sa kiliting iyon pero mas nanaig sa akin ang kiliti na nababalot ng kakaibang sensasyon na agad na kumalat sa buong katawan ko at nagpakawala ako ng impit na ungol dahil ayaw kong may makarinig sa amin.

He is sucking my ear. Licking it. Kakagatin at hahalikan ng paulit ulit na siya lalong nakapag painit sa akin na parang may gustong ilabas na ang katawan ko.

Pinagsawa niya ang paghalik sa magkabilaang tainga ko. Kagat ko na lang ang ibabang labi ko dahil sa sensasyong pilit niyang sinisilaban na ako naman ay tuluyan ng natupok ng apoy na sinindihan niya.

“Ugh!.” He bite me on my shoulder na hindi ko na namalayang natanggalan na pala niya ng botones ang uniform ko at inilihis ang  kwelyuhan ng damit ko at doon na niya ako kinagat at nilagyan ng kiss mark.

“Yeah! So sweet.” Narinig ko muling bulong niya habang patuloy siya sa pagpapasasa sa balikat ko.

Napapadaing na lang ako dahil mabagyan ng humahapdi ang balat ko na hindi niya tinitigilang kagatin at sipsipin.

“E-enough! Ugh! Ahhhhh.” Hindi ko alam kung paano siya itutulak. Paano siya patitigilin kung mismong mga kamay ko ay ayaw sumunod sa  dikta ng isip ko na patigilan siya. Gayong mas nanaig ang kakaibang sarap sa bawat pagdampi ng labi niya sa mag kabilaang balikat ko.

Napaliyad pa ako ng mas hapitin niya ang baywang ko at yukuin na mismo ang isang ituktok ng dibdib ko na malaya ng nalandat sa kanya.

“Ohhh!.” Isa na naman mahinang ungol ang kumawala sa bibig ko dahil sa kakaiba na naman kiliti dulot ng pagsipsip niya sa itoktok niyon.

Kakaiba. Nakakakkiliti na hindi ko mawari kung saan ko ba dapat ihahalintulad ang pakiramdam na dahilan sa pagpapasasa ng labi niya doon.

“No one can hear us hear little kitten. Just let out you moan. I want to hear it.” Bulong pa niya ng itigil niya ang ginagawa na bahagyan akong nakaramdam ng kahungkagan dahil sa pagtigil niya.

Pero mas nagaddagan na ang init ng katawan ko ng muli niya akong hinalikan na agad ko ng tinugon. Ang kamay ko na kanina lang ay nakahawak sa magkabilang braso niya ay umangat na at ipinilupot ko iyon sa leeg niya na naging dahilan ng paglalim ng naging halikan namin.

Napakislot na lang ako at bahagyang napakislot dahil ang isang kamay niya ay muling naglumikot. Hindi na para ipasok ang kamay sa loob ng pantalon ko sa likod kundi binuksan na mismo ang botones ng pantalon ko at ibinaba na niya ang zipper.

“K-kanye.” Bahagyan kong inilayo ang mukha ko sa kanya pero mabilis din niyang muling pinagdikit ang labi namin at mapangahas na naman akong hinalikan. Nanalakay na parang gustong gusto na yata akong kainin ng buhay. “Ugh!! Uhmmmp.” Hindi ko na pinigilan ang kaninang ungol na kanina pa gustong kumawala sa bibig ko ng maramdaman ko ang kamay niya sa ibabaw sa harapan na nasa pagitan ng mga hita ko.

“Shhh! Calm down little kitten. I will make you feel better first.” Bulong niya saka niya ipinasok ang palad niya sa loob na ng panloob ko at tuluyan ng sinakop ng mainit niyang palad ang pagkalalaki ko.

“Uhmmp.” Napasinghap ako dahil doon. Hindi ko na alam kung saan ako hahawak. Sa pader ba o sa ulo niya na ngayon ay patuloy parin sa pagpapasasa sa magkabilang dibdib ko.

Nakakaliyong pakiramdam. Nakakabaliw at hindi ko na alam ang dapat na gawin. Pipikit na lang ba ako at lasapin ang pagpapaligaya niya sa katawan ko o panunuurin siya kung ano ang ginagawa niya.

Ewan. Minsan pipikit ako. Minsan titingin ako sa kanya o di kaya naman titingala na lang ako habang kagat ang ibabang labi ko at titingin sa kesame.

“Uhmp. Ohhh.” Hindi ko na mapigilan ang igalaw ng marahan ang balakang ko ng magsimula na niya igalaw ang kamay niya taas baba sa akin.

“K-kanye. Uhmmp.”

“Yes little kitten. Just enjoy it.” He answered then he kissed me again and again. Habang patuloy siya sa paglalaro ng palad niya sa harapan ko.

“Ugh! Ahhh! K-kanye.. uhmmm.. i-i gonna cum.. ugh.” Sa pagkakasabi kong iyon ay tuluyan ko ng nailabas ang katas ko dulot ng sarap ng pagpapaligaya niya sa akin.

Bigla akong nakaramdam ng pag iinit ng mukha ko dahil nakitaan ko ng ngisi ang mga labi niya. Isa pa ay niyuko niya mismo ang hawak niya na ngayon ay kumalat mismo sa kamay niya ang katas na nilabas ko.

“Then, I will use this to wet your hole little kitten.” Bulong niyang muli at huli na ng malaman ko ang ibig niyang sabihin dahil tuluyan na niyang hinila pababa ang pantalon ko at brieh hanggang sa kalahati ng hita ko at mabilis na pinatalikod niya ako sa kanya.

“W-wait. N-no.” Naalarma na ako ng maramdaman ko ang pagdikit ng kanya sa lagusan sa likuran ko at nilaro iyon at inihahampas pa sa umbok ng pwetan ko.

“Yes little kitten. Relax.” Balak ko pa sanang humarap sa kanya pero tuluyan na akong napaigik ng maramdaman ko na ang pagdiin ng tigas na tigas ng kanya sa lagusan ko.

“Ahhhhhh! Uhmmp.” Gusto kong mapasigaw dahil naramdaman ko ang pagkapunit ng balat ko sa agaran niyang pagpasok. Hindi ko sigurado kung sagad na ba iyon o hindi. Basta parang gusto ko siyang itulak para maalis niya ang kanya sa akin. Pero hindi ko magawa dahil ipinulupot na ng kamay niya sa may dibdib ko na nakahawak sa may leeg ko habang ang isa ay sa may baywang ko.

Ilang butil ng luha ang tumakas sa mga mata kp at nag unahang naglandas sa pisngi ko.

“Ugh!.” Kagat ang ibabang labi ko. At mas lalo pa akong napaigik ng gulaw pa siya at mas ibinaon ang buong laki niya sa akin. “Uhmmp.” Tuluyan na akong napaluha. Luha sa sakit ng pagpasok niya at pagkapunit bg balat ko doon.

Gaano ba kalaki. Ewan ko. Dahil sa pagbaon niya ay parang hindi natatapos iyon.

“Relax little kitten.” Bulong niya ng mas hinigpitan na ang pagyapos ng braso niya sa akin at ang kamay niya na nasa leeg ko ay ginamit niyang panghawak sa baba ko at ipinalingon ako sa kanya na agad na sinalubong ng labi niya ang labi ko. “Stop crying. Just relax. I can’t move nicely kung patuloy mo akong iniipit.” Sabi pa niya ng pakawalan ang labi ko.

“Ugh! A-ang s-sakit. Uhmp.” Kagat labi kong sabi pa sa kanya.

“Shhh! It’s okay. It’s okay. Masasanay ka din. Uhmm.” At pagkasabi niyang iyon ay tuluyan na siyang gumalaw.

“Uhmp. Ohhh. Ahhhh! E-enough. Ang h-hapdi.” Pakiusap ko sa kanya. Napahawak ako mismo sa kamay niya. Mahigpit at parang gusto ko ding ibaon ang mga kuko sa balat niya para iparamdam din kung gaano kasakit ang nararamdaman ko sa bawat paggalaw niya.

“Ugh.. ohh..yeah!! So tight little kitten.” Marinig ko pang sabi niya at mas ginanahan pa yata sa paggalaw sa likuran ko.

Hindi pinakinggan ang daing ko. Nag aalala man ako na may makarinig sa pag ungol ko ay hindi ko na mapigilan ang sarili ko. Dahil sa sakit sa bawat labas masok niya sa likuran ko.

“Ugh!! Uhmmm..”

“Uhmmm.” Halos sabay na kaming nagpapakawala ng ungol pero hindi gaya ng sa akin na halos marinig yata ng buong eskwelahan.

Tigpi tigpi na din ang pawis ko dahil na din sa pinaghalo halong pakiramdam habang gumagalaw siya sa likod ko.

Ang bawat baon, bawat hugot niya na naghahatid ng hapdi na hindi ko na gugustuhing maranasan ulit. Pero sa hapding iyon ay may kung anong kakaiba ding kiliti na biglang nabuhay at nahalinhinan ang hapdi na iyon ng ibayong sarap.

Why? Mahapdi siya pero….

“Ugh! Uhmmm…” hindi na gaya kanina napuro sakit ang nararamdaman ko. Dahil sumasabay na sa hapdi ang kiliting dulot sa pagsusumiksik ng laki niya sa loob ko.

“Uhmm. So tight.. ahhh.  Fuck.. ang sarap mo…”  at ang kamay niya kanina na nakapulupot sa akin ay humawak na sa magkabilaang balakang ko at mas pinagbuti pa ang paggalaw niya. Ang bawat labas masok niya sa akin ay bumilis na ng bumilis. Panakang lalakasan kapag nasasagad na sa kailaliman ko.

“Ugh.. uhmmm. Ooohhhhh..” nakakakiliti na. Hindi ko na ramdam ang kaninang sakit.

Oo, may hapdi pa pero mas nananaig na ang kiliti ng dulot ng paggalaw niya sa likuran ko.

“Uhmmm..”

“Yes little kitten.. ugh! So tight…ummm.” at sa huling galaw niya ay hinugot niya ang kanya. Nakaramdam ako ng kahungkagan ng dahil doon at ayaw kong matapos ang kiliting binuhay niya sa parteng iyon ng katawan ko.

Pero nagulat na lang ako ng paharapin niya ako at hinawakan ang isang paa ko at muling ipasok ang kanya sa akin.

“Ugh!” Iyon na naman ang sakit sa unang pasok niya kaya napahawak ako sa leeg niya at naglambitin doon.

“I want to see your face little kitten. Don’t gide it.” Sabi pa niya ng nalugmok ang mukha ko sa leeg niya kaya naman inangat ko ang mukha ko para makita din siya. “So cute.”

Di ko alam kung totoo ang sinabi niya. Dahil parang nakikinita ko ang sarili ko na ang pangit ko ng tignan. Lalo na ay naluluha na naman ako at tigpi tigpi na ang pawis sa mukha ko at hindi lang iyon. Kagat kagat ko pa ibabang labi ko.

Pero hindi na iyon ang mahalaga ngayon dahil mas natuon na naman ang pansin ko sa paggalaw niya.

Mas nakakapanghina pa lalo ng tuhod ang ayos namin dahil isang paa ko na lang ang nakasuporta sa katawan ko. Kaya naman mas humawak ako sa kanya.

“Ugh!!.”

“Yes little kitten. Uhm.” Kagat din niya ang ibabang labi niya. Kaya naman naakit akong halikan siya habang patuloy siya sa paggalaw. “So tight.. uhmmm.. do you like it?” Tanong pa niya ng bitawan ko ang labi niya at muli akong napasubsub sa balikat niya.

Ang bawat pasok niya ay napapakagat ako. Napapaungol.

Ramdam na ramdam ko ang laki niya na pilit na nagsusumiksik sa akin. Na nagbibigay ng kakaibang kiliti at sarap.

Hapdi na may sarap. Yeah! Ganito pala iyon. Masalit sa una pero habang tumatagal ay parang ang sarap sarap na sa pakiramdam.

“Y-yeah.. ugh!!!! I-i want m-more.” Para na akong nahipnotismo dahil sinagot ko ang tanong niya. “Ugh!! More. Deeper.” Nakakabaliw sa pakiramdam.

“Yes little kitten.” Saka mas nilakasan ang pagbaon ng kanya sa akin. Hanggang sa pareho na kaming nagpapalitan ng ungol. Halik at kung ano pa man.

At ang galaw niya ay bumilis pa ng bumilis. Hanggang sa maramdaman ko na naman na malapit na ako ulit labasan.

“Ugh!! K-kanye. I wanna cum again… ohhhh.”

“Yes little kitten. Ugh!! I gonna cum…” at mas nadoble pa ang bilis niya.

“Ugh… uhmmm…ahhhhhh.”

“Uhmm. I’m cumming.” At sa huling baon ng kanya sa akin ay doon ko na nailabas ang pangalawang katas galing sa loob ko habang ramdam ko ang mainit na likido na pinakawalan niya sa kaloob looban ko.

“Ugh!! Ahhhh.” Hingal na hingal siya. Parehong nanginig pa at inuubos ang katas naming dalawa. “So sweet.” Then he kissed me again habang nasa loob ko parin ang kanya. Pinagsaluhan ang mas mapangahas na halik na parang gusto pa ng isa pa.

Pero natigilan na kami ng marinig na namin ang pagbukas ng pintuan ng CR kung nasaan kami. Doon ko naalala na kung nasaan kami.

Nakaramdam ako ng pag iinit ng mukha dahil doon.

“Why are you smiling?” Pabulong na tanong ko pa sa kanya na sinamahan ng pag irap. Pero mas ngumisi siya.

At isa pa ay napangiwi pa ako ng tuluyan niyang bunutin ang kanya sa akin at naramdaman ko ang likidong lumabas mismo sa likuran ko.

“Ehhhhh!.” Saka ko pilit na nililingon ang bagay na iyon sa likuran ko. Pero natigilan ako ng muli akong humarap ng makita ko ang kanya na ngayon ay tayong tayo parin.

Napalunok ako. Kaya pala masakit ng pumasok siya sa likot ko.

Damn! Ang laki niya.

Paitakip ko ang mga palad ko sa mga mata ko dahil sa nakita kong pagkaaliw sa mga mata niya ng magtama ang mga mata namin.

“Do you like it? Huh?” At tinanong pa talaga niya. “It’a your little kitten. You can have this when ever you want. Where ever you want.”

Napailing ako ng sunod sunod. Pero natigilan ako ng hawakan niya ang mga palad ko para alisin ang pagkakatakin nun sa mukha ko.

“Now little kitten…..”

=

Kasalukuyan

..

“Now little kitten…” doon naputol ang eksinang iyon sa ala ala ko kung saan una niya akong inangkin.

Nandoon talaga ang pamumula ng mukha ko. Pinakiramdaman ko ang sarili ko.

Why?

Why?

Bakit ako nakaramdam ng kung anong pagkasabik dahil sa sempleng hawak niya.

“Do you remember now litte kitten? Huh?” Saka niya ako ipinasandal sa pader ng cubicle. At hinawakan ang isa sa paa ko at itinaas iyon.

Napalunok na naman ako ng sunod sunod dahil naramdaman ko ang matigas na bagay na iyon sa gitna niya na dumikit mismo sa puson ko.

“And ready to take you again. For a long time.” Bulong pa niya.

Pero bago pa man lumapat ang labi niya sa aking ng palapit na ang mukha niya ay natigilan kami pareho ng marinig namin ang pagtawag ng isa sa anak ko.

“Daddy, are you okay? Where are you?” Si Frances iyon. Kaya naman naitulak ko na siya at hindi na siya nagreklamo at binitawan ako.

“This is not the end little kitten. Magkikita tayong muli. Now, go. Bago pa magbago ang isip ko at ituloy ang gusto kong gawin.”

Hindi na ako sumagot pa. Mabilis na lumabas ako sa cubicle na kinalalagyan namin.

“Bakit po ang tagal mo daddy?” Tanong pa sa akin ng anak ko ng mamataan ako.

“Masakit lang ang tiyan ng daddy sweetie. But I’m okay now. Lets go.” Aya ko dito saka ko hinawakan ang maliit nitong kamay. Pero bago kami tuluyang lumabas ng CR ay napalingon pa ako mismo sa pinaggalingan ko na tama namang lumabas siya doon.

Agad kong binawi ang tingin ko dahil nakitaan ko na naman siya ng isang mapagbantang ngisi.

Ng makabalik kami sa lamesa namin ay agad akong nagsabi kay Jason na kung maari ay umuwi na sila.

Hindi ko na hinintay na makasagot ito. Nagpaalam na ako na mauuna na kaming pumunta sa parking lot kung nasaan ang kotse niya at siya na lang ang magpapaalam kay Kanye.

At kailangang makaiwas ako. At kung kinakailangang magtago akong muli ay gagawin ko huwag ko lang siyang ulit makita.

---

To Be Cotinued..

---

PH2 #6: Kanye

Typo ang grammatical error ahead!!

“Fuck!.” Hindi ko mapigilan ang mapamura. Why? All of places na mapupuntahan ko ay sa restaurant pa talaga na pinuntahan ko kung saan makikita ang lalaking matagal ko ng ibinaon sa limot na akala ko ay sa paglipas ng mga taon ay hindi ko na siya makikilala kung mag ko-cross pa ang landas namin.

But what a fucking shit?

Simula kaninang umalis na din ako pasunod ng iyuwi na ni Ace si Elijah dahil sa pagdukot sa kanya ni Trisha.

And I hate Trisha dahil sa pngdudukot niya kay Elijah! I want to take care of him too but I don’t have the right. At alam ko naman na hindi makakapayag si Ace doon.

Elijah has sweet innocemt face. And when I saw him, he remind me of someone. And now that someone, ay hindi ko naisip na makikita ko kanina.

“Any problem?” Napalingon ako ng maringgan ko ang boses ni Vienn.

“Why are you here? Himala yatang napadpad ka sa lugar na ganito?” Tanong ko sa kanya bago ako sumimsim ng alak sa baso ko.

Matapos ang eksina sa restaurant na iyon ay hindi ko na siya naabutan. Tanging si Jason na lang ang nandoon at nagpaalam sa akin dahil nagyaya na daw ang dalawang chikiting nila.

And about those two kids, it’s remind me na naman for someone na hindi ko lang maalala kung saan ko ba sila nakita.

Ah! What ever?

“Lagi naman ako nasa lugar na ganito insan. Ikaw nga itong ngayon lang napadpad sa lugar na ganito.” Sagot naman niya sa akin. “Kailan ba noong huli? 7 years ago?” Sabay hawak ng baba nito na parang inisip pa talaga kung tama ba ang hinala niya.

Pero totoo naman iyon. Hindi naman ako madalas nagpupunta sa mga bar gaya nito ngayon. Noong collage lang lang talaga ako noon naglalabas simula noong pumasok sa mundo ko si Reallan. My little kitten sinse then.

“May problema ba? Sa negosyo? O kay lolo? Bakit? May irereto na naman ba si lolo sayo gaya ng ginawa niya kay Ace?” Sunod sunod pa talaga na tanong niya.

“Kailan ka pa naging matanong?” Pabalang na sagot ko dito na tinawanan lang niya.

“At kailan ka ba naging palasagot? Baka nakakalimutan mo mas matanda ako sayo.”

“So what? Dalawang taon lang ang agwat ng edad natin.”

“Mukhang tinutularan mo na si Ace na pabalang kung kung sumagot ah! I asked you. May problema ka ba bakit ka nagkakaganyan?” Muli nitong tanong.

“Nothung important. Medyo marami lang nangyari ngayong araw na ito..kinidnap ni Trisha si Elijah tapos ibinigay sa akin. Kaya hayon. Ewan ko na lang kung ano ang gagawin ni Ace sa babaeng iyon.”

“Tsk! Ang pag ibig nga naman.” Naiiling na bumaling ito sa bartender. “Rum please.”

“Coming up sir.”

“Ano ba ang nasa isip ng babaeng iyon at bakit sayo ibinigay ang asawa ng pinsan natin? Din’t tell me. May gusto ka sa brother in-law natin?” May paghihinalang tanong pa nito.

“Sort of.”

“What? Kalimutan mo na iyan. Siguradong hindi ka palalampasin ni Ace kapag nalaman niya.”

“He know. Pero hindi naman ako mangangahas na makipagsiksikan sa kanila. Dahil nakikita ko na mahal ni Elijah ang pinsan natin at napapamahal na ng tuluyan si Ace sa asawa niya.”

Napalabi ito. Hindi yata kumbinsado sa sinabi ko na si Ace ay nagsisimula ng magmahal. Knowing kasi sa pinsan naming iyon. Wala sa bokabolaryo niya ang salitang pag-ibig.

“Yeah! Hindi din ako makapaniwala.” Inunahan ko na ito. “At alam mo naman kung paano siya magalit diba. Pero ngayon, ang galit niyang iyon ay mas doble pa sa paraan ng galit niya sa araw araw.”

“Mahirap yan.” Kinuha ang rum sa bartender at nagsalin sa baso.

“Yeah! At saka wala naman akong problema na hindi ko kayang resolbahan. Gusto ko lang magliwaliw kahit minsan lang.”

“And how about tita?”

“Isa pa si mama. Kaninang umaga pa siya dada ng dada. Kahit na alam na hindi ko sila kayang pagtaasan ng boses ay namimihasa na sila.”

“Nagpasakop ka kasi kay Lolo kaya ganyan.”

“Hindi maman ako nagpapasakop kay lolo, sadyang ayaw ko lang siya biguin.”

“Yeah right! Kahit kami din naman ni Wayde. Pero hindi gaya ni Ace na nasakop na ng tuluyan ang utak sa kayaman.”

“Sinabi mo pa.”

“Oops! Did I messed something?” Sabay pa kaming napatingin sa nagsalita. Mukhang sinuwerte yata na nagkatagpo tagpo ang landas namin ngayong magpipinsan. Kasi bihira na ang ganito sa aming apat na magpipinsan lalo na kay Ace dahil may sarili iyong mudo. Sa new year na lang kami halos nagkikita kita.

“Your here! May problema ka din ba?” Tanong ni Vienn dito.

“Yeah! A big problem.” Simpleng sagot nito.

“Problema na hindi mo kayang resolbahan? Himala yata. Mayroon ka bang problema na hindi mo nalulusutan?” Sabad ko naman.

Hindi ito sumagot bagkus umupo sa kaliwa ko. Kaya ang lagay ay nasa gitna nila akong dalawa.

“Maniniwala na ako sa himala kung pati si Ace ay mapupunta sa lugar na ito ngayon.” Sabi pa ni Wayde saka umurder din ng rum sa bartender.

“Asa ka pa. Tatalon ako sa taas ng gusali mo kung nangyari iyan.” Si Vienn bago tinungga ang laman na alak sa baso.

“Fuck! Isa pa iyan.”

“Why?” Sabay kaming napalingo ni Vienn kay Wayde.

“Kasi kahapon, mayroong nagtangkang tumalon sa rooftop ng building ng kompanya ko.”

“Tapos?” Sabay na naman kami.

“Then that little guy now is in my house. Hindi ko alam kung ano ang naisip ko kung bakit ko siya ipinunta sa bahay. At hayon, pinababantayan ko sa mga katulong baka magpakamatay na naman.”

“Guy! Wow! Easy lang insan. Baka mamaya pumatol ka na din sa lalaki gaya ni Ace. Oops. Not to mention you Kanye.” Sabay tinapunan ako ng tingin.

Matalim na tinapunan ko ito ng tingin. Eh ano ngayon if we fall inlove to a guy. Kung makapagsalita naman ito kala mo naman hindi pumapasok sa isang gay bar. Kutungan ko kaya.

“Shut up.” Si Wayde at itinungga din ang alak sa baso. “Interm siya sa kompanya ko. Kaya kargo ko siya kung sakali.”

“Eh ano bang problema! Tinulungan mo naman?”

“Iyon na nga. Sana ikinuha ko na lang ng sariling condo at hindi sa bahay ko itinuloy.”

“Di gawin mong yaya mo.” Na sinabayan pa ni Vienn ng tawa.

“I don’t need a gay maid.”

“So confirm na gay siya?” Tanong pa nito.

Naiiling na lang ako na nakinig sa usapan nila. Hindi na ako nakisali.

“Yeah! Dahil doon kaya siya nagpapakamatay. Dahil hindi siya tanggap ng mga magulang niya. Kahit mga kaibigan ay itinakwil siya.”

“Wow naman! Anong klaseng mga magulang at mga kapatid naman ang mayroon ang isang iyan.”

“Ewan ko. Saka ayaw kong magdala ng mabigat kapag nakonsensya ako at malaman ko na lang na namatay lang pala ang minsan ko ng iniligtas. Kaya hayon, nasa bahay siya ngayon.”

“Good yan insan. At least hindi mo na pinabayaan. Well, kung kyut naman. Baka pwede namang pagtiisan diba.”

“Fuck off Vienn.” Bahagyang lumakas ang boses nito kaya napalingon ako.

“Tumigil na nga kayo. Ang ingay niyo.” Sita ko sa kanila. Pinanlakihan lang nila ako ng mata.

“Pinapatigil mo ang mga kuya mo.” Si Vienn.

“Hindi kita kapatid para tawaging kuya. Uminom na nga lang kayo.” Saka ko muling hinrap ang iniinum ko.

“Sumusungit ka yata ngayon?” Tanong pa ni Wayde sa akin. “May dinadamdam ka din yata?”

“None of your business.” Pabalang na sagot ko.

“Aba’t-.”

“Huwag mo na lang pansinin.” Sansala ni Vienn saka hinarap na din ang iniinum.

Umiinum man kami ay nasasamahan na din ng kaunting pag uusap. Tungkol lang lahat naman sa mga negosyo.

Hanggang sa nagkayayaan na kaming magsiuwian at natapos naman ang gabi namin na kahit papaano ay nakapag usap kaming tatlo na bihirang mangyari.

Medyo natamaan na din ako ng nainum ko. Kaya ang pagpapatakbo ko ng kotse ko ay parang uugod ugod ng pagong dahil nahihilo at nanlalabo na ang paningin ko.

Pero pasalamat parin ako dahil ligtas naman akong nakarating sa bahay. Sa AP ako umuwi at hindi na sa condo unit ko.

=

Ang sakit ng ulo ko kinabukasan. Naparami talaga ako ng inum dahil na din sa mga nagyari kahapon.

At isa sa hindi mawala wala sa isip ko ay ang pagkakita ko kay Reallan.

Sapo ko ang nuo ko ng bumangon ako ng kama ko. Pinindot ang intercome na connected sa kusina ko.

“Magluto ka ng sabaw Sassy. Gusto ko ung maasim asim para sa hangover.”

“Yes sir.”

Pinilit kung bumangon at tinungo ang banyo para makapaglinis muna ng katawan at para maalis na din ang alinsangan sa katawan ko dala ng nainum ko kagabi.

At habang naliligo ako, hindi ko maalis sa isip ko ang nakaraan. At balikan ng tanaw ang mga nangyari noon…..

=

Flashback 1.5.

..

“ Sigurado ka ba sa pinasok mo dude?“ Tanong sa akin ni Carlo na isa sa kabarkada ko ng umagang iyon matapos ang mainit na tagpong pinagsaluhan namin ng little kitten ko sa CR ng department namin.

Hindi ko naman binalak iyon kahapon pero hindi ko napigilan ang sarili ko dahil ng halikan ko siya at malasap muli ang tamis ng halik niya ay nabuhayan ng dugo ang katawan ko na parang gusto ko na lang siya angkinin. At hindi ko naisip na malalasap ko ang kakaibang ligaya ng inangkin ko siya. At hindi ko na iyon pinagsisisihan na inangkin ko siya ng ganung kaaga..

Fuck!

Habang naiisip ko ang nangyari sa amin kahapon ay parang gusto na namang magwala ng alaga ko.

“Hey! Are you okay?” Tanong pa ng isa saka pumitik pa ang kamay sa mismong tapat ng mata ko kaya napatingin ako dito. “Pinagpawisan ka yata bigla?”

“Yeah! Mainit naman ang panahon.” Sagot ko na lang saka iniwas ang tingin sa kanila. “Huwag niyo ng pakialaman ang diskarte ko. Kung gusto niyang makipaglaro sa akin ng apoy, makikipaglaro ako sa kanya.” Ngisi pa akong muling tumingin sa kanila bago ako naglakad na para pumasok.

Hindi na sila umimik pa para buksan ang paksang iyon pero sumunod na din sila sa akin

Hindi naman ako paralaro pagdating sa mga ganung bagay pero gaya ng sabi ko. Siya ang nagsimula. Kaya ako ang tatapos ng sinimulang niyang iyon.

Mabilis na natapos ang kalahating araw na abala sa pakikinig. Hanggang sa oras na naman ng tamghalian. At habang paakyat ako ng rooftop ay napapangiti ako dahil darating na naman siya para dalhan ako ng pagkain at sabay na kakain ng tanghalian.

Pero iba ang naiisip ko. Parang gusto kong subukan ang maluwang na rooftop para sa kanya.

Ilang sandali pa akong naghintay hanggang sa dumating na nga siya dala ang pagkaing siya daw mismo ang nagluluto.

Well, magaling siyang magluto. At napapahanga niya ako sa sarap ng timpla niya sa mga ulam na niluluto niya.

“Kanina ka pa?” Kiming ngumiti siya at hindi makatingin sa akin ng deretso. Kaya napangiti akong lalo dahil ang kyut niya ngayon sa paningin ko sa ayos niyang iyon.

“Why?” Tanong ko sa kanya. Siguro naaalala niya ang nangyari sa amin kahapon.

Tumayo ako sa pagkakaupo sa carpet na nakalatag sa lapag at nilapitan siya. Bahagya pa siyang napaatras pero agad ko siyang hinawakan sa kamay. Kinuha ko sa kanya ang dala dalang paper bag na naglalaman ng lunch box at inilapag iyon sa baba.

Ngumisi ako. Hinapit ko siya sa baywang na ikinagulat niya dahilan para iharang niya ang mga kamay niya sa pagitan ng dibdib namin.

“Why little kitten? Ngayon ka pa ba mahihiya sa akin?” Tanong ko sa kanya. Inilapit ko pa ang mukha ko sa may tainga niya kaya naramdaman ko ang bahagyang pag nginig ng katawan niya.

“K-kasi-.”

“Shhhh! It’s okay. How are you now? Masakit pa ba hanggang ngayon? Do I take you too hard yesterday? How about, we try here? Walang aakyat dito dahil napagsabihan ko ang mga barkada ko kaya walang makakakita sa atin?” Sunod sunod na lintaya ko.

Hindi siya nagsalita. Napayuko siya.

“Come on. Ipinalasap mo sa akin ang kaluwalhatian kahapon little kitten at parang gusto ko ulit iyon maranasan.”

“P-pero-.”

“Shhh! I will not take no for an answer. I want you again little kitten. Just once. Hmmmm.” Saka ko mas hinigpitan ang pagkakayapos ko sa kanya at ipinaramdam sa kanya kung gaano na kahanda ang alaga ko. “Do you feel it? Hmmm?”

“K-kanye.”

“Hmmm, you called me My love the other day. Then? Why not now? But it’s okay even you called me by my name. Maganda naman sa pandinig ko kapag ikaw ang bumibigkas ng pangalan ko.”

“K-kanye, k-kumain na muna tayo. K-kasi m-maaga pa ako babalik sa school namin eh.” Saka niya ako bahagyang itinulak.

“Hmmm! So tumatanggi ka na sa akin ngayon? Akala mo ba aalagaan mo ako gaya ng sabi mo noong isang araw. Why not now? I feel sick down there.” Saka ko pa mas idiniin ang bahaging iyon sa kanya. “So sick little kitten.

Wala na akong pakialam. Napupuno ako ngayon ng pagnanasa na hindi ko naman laging nararamdaman at kaunting gamit lang ng kamay ko ay nailalabas ko na ang init ng katawan ko pero ngayon. Parang hindi uubra iyon dahil gusto kong maramdaman muli ang init ng nasa loob niya ang buong laki ko.

Hindi ko na siya hinayaan makasagot pa. Tinawid ko na ang pagitan ng mga labi namin at mapusok na hinalikan siya.

Damn! This is bad. Really bad dahil natayangay ako masyado sa sarap at tamis ng labi niya.

Halik lang iyon pero ganun na lang ang kagustuhan ko ng pasukin siya.

“Hmmm!.” He moaned when I enter my younge inside his mouth. Tasting how sweet he is.

At habang magkaugpong ang mga labi namin ay malaya ng naglalakbay ang isang kamay ko sa likod niya. Humahaplos hanggang sa marating nun ang umbok sa pwetan niya at pinisil iyon.

Napapiksi siya kaya bahagyang naghiwalay ang labi namin. Sa pagkakataon iyon ay kumilos na ako. Mabilis ang ginawa kong pag kalas ng botones ng uniform pants niya at ibinaba ang zipper kaya naman kusa na iyong nalaglag sa may paanan niya.

“K-kanye. Ugh.” Pabulong na tawag niya sa pangalan ko ng sakupin na ng kamay ko ang nasa gitna niya at bahagyang menamasahe.

Hanggang sa hindi na ako makatiis. Hinila ko na siya paupo sa carpet. Pinakandong ko siya sa akin ng maalis ko ang panloob niya.

Hindi ko na inabalang inalis ang pantalon ko kundi ibinaba ko na lang ng kaunti ng makalas ko ang botones at zipper ng suot ko.

“Uhmmm! Little kitten. Come on.” Saka ko siya inangat sa pagkakakandong sa akin para maitapat ko ang akin sa kanya para tuluyan ko ng mapasok ang makipot na lagusan sa likuran niya.

“Ugh!.” Nakita ko na naman ang pagkakangiwi niya ng tuluyan ng maipasok ang akin ng unti unti niyang upuan iyon hanggang sa buong laki ko na ang nasa loob niya.

“Fuck! Ugh! So… tight little kitten. Ahhhh.” I kissed him habang nakaalalay ang kamay ko sa balakang niya.

Ang mga kamay niya ay nakahawak sa mga balikat ko at ramdam ko na doon siya humuhugot ng panibagong lakas.

“Uhmmp.” Kagat labi siyang napatingin sa akin ng simulan ko ng igalaw ang balakan ko. Impit na ungol ang pinakakawalan niya dahil pilit na nilalabanan ang hindi mapaungol ng malakas. Ibinaon niya ang ulo sa balikat ko habang patuloy ako sa paggalaw.

“Little kitten. Uhmm..move. ahhh. Help me. Move your hips.” Utos ko sa kanya at ang kamay ko ay tinutulungan ang balakang niya na itaas baba pasalubong sa gakaw din ng balakang ko.

Hanggang sa kumilos na nga siya at sumabay na sa akin.

“K-kanye.. ugh.. n-no m-more.” Mahina paring boses na sabi niya. Napapakagat na din siya sa balikat ko kung saan nakabaon ang mukha niya pero okay lang kahit masakit ang kagat niya sa akin mas namayani sa akin ang sarap na nararamdaman ko habang nasa loob niya ang buong laki ko.

“Yes little kitten. Yes.” Dahil hindi ako kumportable sa ayos namin ay kumilos ako para pahigain siya sa carpet saka ko siya niluhudan.

Ngayon, kitang kita ko ang mukha niya na napapangiwi, kagat labi. At napapapikit habang bihasa na akong gumagalaw at labas masok sa kanya.

“Ahhhh. Fuck it little kitten. Ang sarap mo.” Napapamura na lang ako habang sarap na sarap na ako na inaangkin siya.

“Ugh!! Ahhhhhhhh.” Tuluyan ng kumawala ang ungol na kanina pa niya pinipigil. “K-kanye. Im gonna cum. Ohhh.”

“Yes little kitten. Lets cum together.” At mas binilisan ko pa ang galaw ko. Hanggang sa pareho na naming narating ang kaluwalhatian.

Niyuko ko siya. Kahit na hingal na hingal ako ah hinalikan ko siya para maibsan pa ang sarap na pinagsaluhan namin.

Napaigik pa siya ng tuluyan kong alisin ang akin sa pagkakabaon sa kanya. Kitang kita ko kung paano din lumabas sa likuran niya ang katas na nilabas ko sa loob niya.

Napangiti ako. I cum a lot. This is the second time na inangkin ko siya at sa loob pa talaga ng campus.

But care, no one can saw us here. I can do what ever I want. Dahil isa si lolo sa pinakamalaking contributor dito.

“Your so cute little kitten.” Naibulong ko pa sa kanya ng muli ko siyang yukuin at dinampian ng halik ang tungki ng ilong niya bago ako tuluyang tumayo. At kumuha ng tissue para pamunas bago ko inayos ang sarili ko. “Tidy uo your self. Put some tissue in your underware para hindi mabasa ang pantalon mo.” Sabi ko pa na naging dahilan para pamulahan siya.

Tumango siya. Nahihiya man siguro siyang kumilos ay gumalaw parin siya at kinalkal ang dala niyang bag.

Napapangiti na lang ako habang pinagmamasdan siya habang pinupunasan ang likod niya.

“Do you want me to help you?” Kuway tanong ko sa kanya na nakapag paangat ng mukha niya mula sa ginagawa.

“N-no! K-kaya ko.” Sagot niya sa akin na lalong pinamulahan ng mukha saka ipinagpatuloy ang ginagawa.

Ng matapos na siya sa paglilinis ng katawan niya ay saka na kami walang imikang kumain nh pagkaing dala niya.

“You really cook good.”

“S-salamat.”

“Do you want to move at my condo unit?” Tanong ko sa kanya ilang sandali ang lumipas habang kumakain kami.

“W-why?”

“We’re official right. So you can move at my place if you want.”

“N-no. I mean. I have my own apartment provided by your lolo.”

“Okay, if you say so. It’s up to you.” Sabi ko na lang. Hindi na ako muling nagsalita hanggang sa matapos na kaming kumain.

Maayos na nagpaalam siya sa akin na babalik na sa school nila. At habang pinagmamasdan siya palabas ng campus namin ay napapangiti na lang ako na may kasamang pag iling…….

=

“Fuck! Bakit kailangan kong maalala ang tagpong iyon.” Galit na naibato ko ang sabon na hawak ko ng magbalik na sa kasalukuyan ang isip ko at sa pagbabalik tanaw kong iyon ay nagkaroon ng reaksyon ang katawan ko at handang handa ng sumalakay ang alaga ko kung mayroon lang sana akong papasukan.

“Damn it. Damn it. Hindi ka na lang sana nagpakita.” Sunod subod na napapamura na lang ako at pilit na iwinawaksi sa isipan ko iyon.

Ipinagpatuloy ko na lang ang paliligo ko at tinimplahan ang tubig ng mas malamig lamig na temperatura para matupok ang pag iinit ng katawan ko. At nagtagumpay naman ako na iwaksi iyon sa isipan ko hanggang sa matapos na akong maligo.

Nandoon parin ang pagkahilo ko kaya naman ng matapos akong kumain ng agahan ay nagpasya na lang ako na huwag munang papasok ng opisina ko.

“Cancel all my appointment today Helen.” Tawag ko sa secretary ko.

“Yes sir.” Agad naman nitong sagot sa akin. No need explanation dahila alam naman niya na hindi ko din ugaling magpaliwanag at kung ano din naman ang sinabi ko ay hindi na din mababago iyon.

Kailangan ko lang muna ipahinga ang katawan ko ngayon at irelax ang utak ko.

Dahil nakapagpasya na ako. Aalamin ko ang naging dahilan ni Reallan kung bakit siya biglang nawala nalang na parang bula noon.

Seven years ago…

---

To Be Continued..

---

Alam niyo ba?

Hello, guys.

May sasabihin pala ako. Alam niyo ba na inilalagay ko ang kwento ni Kanye sa GN.

And yes, doon nga po.

Kasi kung maalala ninyo. Ay inilagay ko ang kwento ni Ace doon as a straight story. Binago ko lang ang pangalan nila. Pero ang takbo ng kwento ay ganun pa rin.

Pero ngayon, ang kwento ni Kanye ay ganun na ganun pa rin sa dati kung ano ang nabasa ninyo dito. Ang kaibahan lamang ay nabago ang pangalan ni Kanye, as Lancer Francisco.

Tulad ni Ace as Nathan Francisco. Pero sina Vienn at Wayde ay hindi na nqpalitan. Pero ilalagay ko din sila doon hanggang sa tuluyan ko silang mailagay doon lahat. As One.

Kaya kung gusto ninyong mabasa ulit iyon ay puntahan lamang ninyo sa Good Novel. Maraming salamat po.

Dyan niyo po xa mababasa. Sana po suportahan ninyo. Maraming salamat po.

PH2 #7: Reallan

Typo and gramatical error ahead!!

6_Reallan

“Are you okay?” Tanong sa akin ni Jason kinaumagahan matapos ang tagpong iyon sa restaurant.

Hindi ko na siya kinausap ng maayos kagabi ng makauwi kami dahil bigla talagang sumama ang pakiramdam ko na parang lalagnatin pa ako.

“Ayos lang ako Jay.”

“Nananamlay ka simula pa kagabi. May masakit ba sayo? Gusto mo bang pumunta sa hospital para magpa check up?”

“Hindi na kailangan Jay. Wala lang talaga ako sa mood. Kaya huwag mo na lang akong pansinin.”

“Okay! Basta kung may problema ka. Sabihan mo ako huh! Huwag mong sasarilinin ang problema mo. Alam mo naman na nandito lang ako lagi para sayo.”

“Alam ko. Kapag alam ko ng hindi ko kaya. Sasabihin ko. Pero sa ngayon, wala lang ito.” Sagot ko dito. Ayaw ko naman magsinungaling dito pero ayaw kong sabihin sa kanya ang dahilan ko. Na dahil kay Kanye kaya ako nagkakaganito ngayon.

Sa dinami dami kasi ng restaurant na pupuntahan namin bakit pa kasi sa restaurant na sa kung saan siya.

Akala ko talaga, mawawala na siya sa sestema ko sa pitong taong na lumipas pero bakot ganun? Bakit nandoon parin ang kaba na nararamdaman ko noon ng makita ko siya kahapon.

Lalo na halik niya.

“Kung ganun, maiiwan na kita. Babalik na lang ako sa hapon para sa dinner natin ng mga bata.” Mga salita na nakapagpatigil sa naiisip ng utak ko ngayon.

“S-sige. Mag ingat ka sa trabaho mo.”

“Thank you babe. Saka sa loob lang naman ako ng opisina kaya wala kang dapat ipag alala sa akin. Ang sarili mo ang alagaan mo.”

“Yeah! I will.” Isang damping halik sa labi ang iginawad niya bago tuluyang umalis.

Kaya naman inabala ko ang sarili ko sa pag aayos ng loob ng bahay habang naghihintay ako ng tanghalian para sunduin ang dalawa kong tsikiting sa eskwelahan.

Pero.. sa pag lilinis ko ay muling sinakop ng isip ko si Kanye. Hanggang sa muling magbalik tanaw na naman ako sa nakaraan…….

=

Flaahback 1.6..

“ Sino siya Kanye dear?“ Tanong ng malditang babae na lumapit sa kanya habang naglalakad kami ng magkaagapay.

Nakasanayan na maglalakad lakad muna kami sa umaga bago pumasok sa kanya kanya namins eskwelahan.

At ngayon, sinalubong kami ng isang nakakairitang babae na halos lumuwa na ang dibdib sa laki ng boobs nito. At sinadya pa talaga na hindi isarado ang botones ng uniform nito.

Sarap lang ingudngod sa semento ang mukha ba! Kagigil at halata na inaakit niya ang boyfriend ko sa paraan ng tingin nito.

“I’m his boyfriend.” Ako ang sumagot saka ko tinaasan ng kilay ang babae na halatang nagulat sa sinabi ko. Pero saglit lang ang pagkagulat nito dahil tumawa na ito na akala siguro ay nagbibiro ako. Hambalusin ko kaya ng bag ko ng makita niya. At mabura ang makapal na make up niya at makita ang tunay na anyo nito na natatakpan lang ng may pagkakapal kapal na make up.

“Nagpapatawa yata ang batang kasama mo Kanye, my dear.” Kuway binaliwala ang pagtataray na tingin ko dito. “Wanna hangout with me later my dear. You know what I mean.” At talagang nilandi pa talaga sa harapan ko.

“Hindi naman siya nagbibiro Lanie. We are dating. But sure enough! Where?”

“Hmmm! Sounds great. You are just dating. But not official.” Saka din niya ako tinapunan ng matalim na tingin.

“Kanye.” Tinignan ko din siya dahil sa pagpayag niya sa babaeng magkita sila mamaya.

“Just keep your mouth shut, Little kitten. Hindi ikaw ang mag didikta ng mga gusto kong gawin.” Seryusong sagot niya na naging dahilan para makaramdam ako ng pagkapahiya.

Hindi ako nakaimik sa sinabi niya. Nakitaan ko naman ng ngisi at pagmamayabang ang babae habang nakatingin sa akin.

“Pumasok ka na. Magkikita na lang tayo sa tanghalian.” Utos pa niya sa akin ng matapat kami sa gate ng eskwelahan namin. Ayaw ko pa sana dahil nakasunod lang sa amin ang babae pero wala akong nagawa dahil tumunog na ang bell para sa pasukan. Nag i skip na nga ako para sa flag ceremony pero hindi parin sapat ang umagang kasama ko siya.

At ngayon iiwan ko siya na kasama ang babaeng ahas na ito. Kagigil talaga.

“Go! Mag aral ka ng mabuti.” Bilin pa niya sa akin at may bahagyang patulak pa sa likod ko.

Magtatampo sana ako pero huwag na lang. Mabilis na kumilos na lang ako at dinampian siya ng halik sa labi na ikinagulat niya. Hindi lang siya kundi pati ang babae. But I don’t care. He is my man now. Kaya pwede ko siyang halikan. Public man iyan o hindi. Para maipakita ko na akin na siya kahit alam ko na ayaw na ayaw niyang nga papaangkin.

Hindi na ako umimik at mabilis na nilakad ang pagitan ng gate sa kinatatayuan namin. Pero disappointed parin ako dahil ng muli akong lumingon ay nakapulupot na ang kamay ng babae sa kanang braso niya at halos ibaon pa ang kamay niya sa pagitan ng malalaki nitong dibdib.

Grrr! Humanda sa akin ang babaeng iyan. Makikita niya.

Gigil much talaga ako.

“Ui! Anong nangyayari sayo?” Tanong pa ni Cheska sa akin ng makarating ako sa room namin.

“Wala.” Galit na sagit ko dahil hindi ko maitago ang inis ko. Nakakainis naman kasi. Kami na. Pero nakikipaglandian pa talaga siya iba. “Keso ba malaki ang dibdib niya. Gigil niya ako bes.”

“Sino? Maliit naman ang dibdib ko bes, tama lang.” Sabay hawak pa talaga ng dibdib.

“Hindi ikaw. Kunti ang mahaderang bwesit na babae na kumlantari sa boyfriend ko. Nakakagigil. Mag palagay kaya ako ng boobs.”

“Naku bes. Huwag mong gawin iyan. Hindi bagay sayo.”

“Eh! Ksi ang Kanye naman iyon. Gustong gusto pa yata na naiipit ang kamay niya sa pagitan ng dibdib ng babaeng iyon. Sarap lang ipakagat sa aso eh. Gigil niya ako.”

“Dibale bes, tutulungan kitang i dispatsa ang babaeng iyon. Sabihan mo lang ako kung kailan mo gustong dispatsahin iyon.”

“Sige. Ipapalapa ko talaga siya sa aso ni mang Kanor at ng mapagpiestahan ang boobs ng maharot na babaeng iyon.”

“At sino naman si Mang Kanor?”

“Ewan ko. Di ko din kilala.” Binatukan pa ako.

“Kala ko pa naman kung sino na yon.”

Gigil parin ako kahit na nagplaplano na ako kung paano talaga madidispatsa ang babaeng iyon.

Kaya naman sa gitna ng pag aaral ko ay tanging si Kanye na lang ang nasa isip ko. Hindi ko na naisaulo ang mga inaaral namin hanggang sa matapos na ang lahat ng subject at ang oras na palagi kong hinihintay ay ang lunch break para makita ko na naman ang my one and only love ko.

“Mauuna na ako.” Paalam ko kay Cheska. Hindi ko na siya hinintay na makasagod. Dali dali na akong lumabas bitbit ang bag na naglalaman ng lunch box. Hindi ko naman kailangang bitbitin ang bag ko na may mga lamang libro kaya iniwan ko na lang sa loob ng classroom.

Wala naman mananakaw doon. Maliban na lang sa mga larawan ng mahal ko.

Agad na tinungo ko ang rooftop sa kung saan kami lagi nagkikita pero ganun na lang ang pagsiklab ng galit ko ng makita ko na may kahalikan siyang iba sa huling palapag ng building nila. At ang mahaderang babae iyon.

Gigil na lumapit ako ng maibaba ko ang dala ko at mabilis pa sa alas kwatrong hinila ko ang buhok ng malditang babae at pinagsasabunutan ko ito.

“Ahhhh! Hayop kang bakla ka. Bitawan mo ako.” Sigaw ng babae pero hindi ko siya pinakawalan.

“Ako pa ang hayop. Kapal ng mukha mo. Boyfriend ko ang kinakalantari mo. Uubusin ko ngayon ang buhok mo.”

“Reallan, stop it.” Narinig ko pang pag awat sa akin ni Kanye pero mas nanaig ang galit ko sa babae kaya kahit na anong pagpipigil niya sa akin ay hindi ko pinakawalan ang buhok nito na hawak ko at hinila ko pa.

Kakalbuhin ko talaga siya. At nagtagumpay ako na maipahiga ito sa sahig. Agad ko itong pinaibabawan at patuloy na pinagsasabunutan.

Pero namawalayan ko na lang na umangat na lang ako sa pagkakaupo ko sa tiyan ng malditang babae ng buhatin niya ako palayo dito.

“Bitawan mo ako. Kakalbuhin ko ang babeng iyan.” Hindi ko na alintana kung may makarinig sa pagsigaw ko. Basta galit ako. Gigil talaga ako ng babae.

“Ano ba. Titigil ka ba o simulan mo ng kalimutan ako.” Galit na sigaw din na sabi niya sa akin kaya naman agad akong napatigil sa pagpipilit kong makawala sa kanya kanina at parang maamong tupa na napayuko na lang dahil hindi ko kayang salubungin ang galit nantitig  niya.

“Hayop kang bakla ka.” Narinig ko bang sabi ng babae na akmang susugot din sa akin para sana makaganti pero humarang na siya dito.

“Stop it, Martha.” Pigil niya din dito. “Makakalis ka na. Ako na ang bahala sa kanya. At sa pagsabunot niya sayo, ako na ang humihingi ng pasensya.” Pagtataboy niya dito.

Kahit papaano at nakaramdam ako ng kaginhawaan sa dibdib dahil hindi niya kinampihan ang babae.

“Pero, mapapatay ko ang baklang iyan. Hinfi yata niya ako kilala.”

“Maharot ka kasi. Kinakarengkeng mo ang boyfriend ng may boyfriend.” Sagot ko dito. “At hindi kita uurungan.”

“I said stop Reallan.” Muli ay sita niya sa akin. Napasimangot ako pero agad akong nagtago sa likod niya ng aabutin ng malditang babae ang ulo ko.

“Magbabayad ka bakla ka. Magbabayad ka.” Galit din na banta nito at padabog na tumalikod at walang lingong likod na umalis.

Hanggang sa dalawa na lang kaming naiwan.

Doon na ako hindi nakaimik. Nakayuko ako at hindi ko kayang salubungin ang nagtatanong niyang mga mata.

Pero napaangat din ako ng tingin ng hawakan niya ang baba ko para patingalain.

Iwas na iwas ang paningin ko na hindi magtama ang mga mata namin. Magkasalikop ang mga kamay ko sa likuran ko at hindi mapakali.

Anong gagawin niya. Sasaktan din ba niya ako? Susumbatan?

Pero ipinaglaban ko lang naman ang karapatan ko. Akin siya. Akin lamang at walang ibang makakaangkin sa kanya maliban sa akin.

“Look at me little kitten.” Mahina pero maawtoridad na tunong utos niya sa akin. “Look ito my eyes.” Pang uulit niya ng hindi ko siya sinunod na mas diniinan pa ang katagang binigkas.

Kaya naman napatingin na lang ako sa kanya. Pero hindi galit ang ang nakikita ko sa mga mata niya. Ano ba iyon? Pagkaaliw ba ang nakikita kong kislap ng mga mata niya?

“Don’t ever do that again little kitten, dahil ayaw ko ng naeeskandalo.” Muli ay saad niya na nakapagpasimangot na naman sa akin.

“Why not? You kissed her. Dapat ako lang hahalik sayo. Dapat ako lang ang hahalik sayo. Malaki lang ang dibdib niya pero kaya kong paligayahin ka.” Sagot ko sa kanya doon ko lang napagtanto ang ang sinabi ko ng mabahiran ng pilyong ngiti ang labi niya.

“Really? Mapapaligaya mo ako ngayon hmmm?” Sabay hapit ng baywang ko. Kaya ang mga kamay ko na nasa likiran ko na hindi mapakali kanina ay napahawak sa braso niya dahil parang matutumba ako sa pagkakaliyad ko at bahagyang pag angat ng paa ko na ngayon ay nakatingkayad na.

“Y-yes. P-pero h-hindi dito.”

“But I like it here. Huh!!  Do you feel it? Hmm? Im ready. Nadidikit lang ako sayo ng ganito ay parang gusto na naman kitang angkin.” Pabulong pa na sabi niya ng idikit ang bibig sa tainga ko. Napakislot pa ako ng bahagya akong kinagat doon na sinabayan ng pagdila. Nakiliti na naman ako at sa simpleng kilos niyang iyon ay agad na kumalat sa katawan ko ang init.

“P-pero m-may makakakita sa atin.”

“Wala iyan. And I want to take you. Right here, right now.” Bago pa man ako makasagot ay sakop na niya ang labi ko at ginawaran ng mapangahas na halik na hindi ko kayang tanggihan at agad na tinugon.

Kumilos ang kamay ko upang ipulupot iyon sa leeg niya. Hindi na naisip na may makakakita sa amin kung may ibang taong maligaw na gagamit ng fire exit kung saan kami ngayon.

“Uhmm.” I moaned when his tounge enter inside my mouth.

“Yes little kitten. Ipakita mo kung gaano ka ka wild kanina.” Saad niya ng pakawalan ang labi ko at paglandasin ang labi niya sa panga ko papunta sa tainga. Sucking my earlobe, licking pababa sa leeg ko. “Hmmmm, still sweet. Uhmm.” At bagayang inilihis ang kweluhan ng uniform ko at sa natatakpan ng damit doon siya nag iwan ng isang marka ng halik na may kasamang pagkagat na nakakapag papiksi sa akin sa tuwing mararamdaman ko ang bahagyang kirot dulot ng pagbaon ng ngipin niya sa balat ko. Pero ewan ko, kahit nandoon ang kirot ay mas nakakapag padagdag iyon ng init na kumakalat sa buo kong katawan na gugustuhin kong sabihin…

“Ugh! I want more..uhmmm.” at lumabas nga iyon sa bibig ko na nakapagpatigil sa kanya.

Huli na ng makapalag ako at makakilos ng mabilis na pinatalikod niya ako sa kanya. Gamit ng isang kamay niya ay mabilis na nakalas ang botones ng pantalon ko at naibaba ang zipper kasabay ng pagbaba nun kasama ang panloob ko.

Napahawak ako mismo sa may barrier ng hagdanan ng patuwadin niya ako at ganun na lang ang panlalaki ng mata ko ng maramdaman ko ang agarang pagpasok ng kanya sa likuran ko kasabay ng paghawak ng isang kamay niya sa nasa gitna ko.

“Ugh! Uhmmp.” Napapalaway na lang ako at nagsimula na namang magsilabasan ang tigpi tigping pawis ko ng maramdaman ko ang pilit na pagsusumiksik ng laki niya sa loob ko at paulit ulit na naglabas masok sa akin.

“Ahhhhh. Uhmmm.”

“Fuck. So tight.. ahhh. So fucki’n tight.” At mas lumakas pa ang pagbayo niya mismo sa likuran ko. Na nakakapag pakawala ng mga pigil na ungol sa bibig ko at pinilit na huwag mapaungol ng malakas.

“Uhmmmp.” Lagi bang ganito ang pakiramdam? Bakit hindi ako nasasanay sa laki niya. Masakit parin sa bawat pasok niya. Pero nandoon naman ang kiliti lalo na kapag babagalan niya ang galaw.

Pero iyong ganito, na laging nagmamadali. Hindi ko alam kung ano ang uunahin kong alalahanin sa ipinaparamdam niya sa akin.

Ang hapdi sa bawat pag ulos niya o ang kiliti sa bawat sagad niya? Ewan ko. Pwedeng sabay na lang at lalasapin ang ibayong sarap na dulot ng pag iisa ng katawan namin.

Kahit na hindi dapat sa mga ganitong lugar pero nandito na. Ang mahalaga ay napapaligaya ko siya kahit hindi ganito ang plano ko.

Ibibigay ko ang pangangailangan niya para hindi na siya maghanap ng iba.

“Fuck! Ugh! I’m cumming little kitten.” Bulong niya ng hawakan niya ang leeg ko at kagatin ako sa balikat. Nilingon ko siya. Pilit na inabot ang labi niya at hinalikan.

“Ugh!! Mmm. More.. i want to cum with you too. Ugh! Uhmmp.”

“Yes little kitten. Uhm.” At sa pagbilis ng galaw niya sa likod ko siya naman tuluyang bumalot sa akin ng init sa katawan. Hanggang sa maramdaman ko ang paglabas ng katas sa akin at ang mainit na likidong inilabas niya sa loob ko.

“Uhmmp.”

“Huh! Hmmm. So fucking good little kitten.” Hingal na ibinaon niya ang mukha niya sa balikat ko habang habol na ang hininga at patuloy sa mabagal na paggalaw parin sa likuran ko at gustong ubusin ang lahat ng katas na inilabas niya.

Ako man ay naghahabol din ng hininga lalo ng bunutin na niya ang kanya ay ramdam ko ang likidong lumabas mismo sa butas na pinasukan niya pero mabilis na kumilos siya na kinuha ang panyo sa bulsa ng pantalon niya at ibinigaya niya iyon sa akin.

“Use this. Do you have wet tissue?” Tanong pa niya sa akin. Pero hindi ako sa mukha niya napatingin kundi sa nasa gitna niya mismo na nanatiling matayog sa pagkakatayo. “I want more. But we need to stop.” Saad niya.

Nangapal ang mukha ko. Alam ko namula ako sa sinabi niyang iyon at nakita niya kung paano ko iyon tignan.

Hindi na lang ako nagsalita at nagyuko ng tingin. Pero nakita ko siya na nilapitan ang dala kong bag kanina na inilapag ko sa hindi kalayuan at kinuha iyon. Alam na alam niya na may dala akong wet tissue at doon nakalagay.

“Use this.” Humugot siya ng ilang pisaro nun at ibinigay sa akin habang siya ay kumuha din at nilinisan ang kanya. Inayos ang pantalon na hindi na inabalang alisin kanina na tanging botones at zipper na lang ang kinalas at ibinaba.

Pinunasan ko na din ang pawis ko. Siya man ay ganun din. Matapos linisan ang katawan gamit ang wet tissue ay saka siya ngumiti at tinulungan akong makatayo.

“Use napkin next time para hindi mabasa ang panloob at pantalon mo.” Bulong pa niya sa akin na para bang gustong ipahiwatig na palagi niya akong aangkinin ano mang oras niya gustuhin. At kahit saan man siya tinawag ng init ng katawan niya.

Muli akong nakaramdam ng pag iinit ng mukha ko. Ako, lalaki ako pero paggagamitin niya ako ng napkin para lang masalok ang katas na lalabas sa likod ko. Iyon ba ang gusto niya.

Nakakahiya na. Pero nakakahiya ba na gustong gusto ko din naman.

“Your so good.” Pabulong pa na sabi niya at padamping hinalakin ako sa labi. “Lets go.” Bitbit niya ang bag na dala ko habang hila niya ang isang kamay ko

Asiwa man ako sa paglalakad dahil nandoon ang hapdi doon at may mga katas pa niya na natira at ramdam ko parin ang paglabas nun sa likod ko. Hoping din na hindi mabasa ang pantalon ko dahil naglagay ako ng tissue mismo sa panloob ko kaya niya sinabi kanina ang napkin thing na iyon.

Napakalandi ko na ba talaga? Dahil nagpapadala ako sa kanya?

Hindi naman diba? Mahal ko lang siya kaya gusto ko siyang mapaligaya.

Saka……

=

Napakislot ako at bigla nawala sa alaala ko ang eksenang iyon sa isipan ko ng marinig ko ang pagtunog ng doorbell.

Pero hindi nakaligtas sa akin ang katutuhanang…

Napayuko ako sa harapan ko dahil nakaramdam ako ng kahandaan doon.

Aghh! Fuck! Ganun ba ako nadala sa napusukan ko sa nakaraan at ganun na lang ang reactiong ng alaga ko.

Hindi maari. Dapat hindi ko na naiisip ang mga bagay na iyon.

Dingdong!.

Muli akong napatingin sa may pintuan ng bahay  nawala na ng tuluyan ang nasa isip ko at minabuting pagbuksan na lang ang kung sino mang dumating.

Ano bang oras na? At sino naman kaya ang taong iyon,

Kung si Jason. Malamang bubuksan na niya iyon dahil may sarili naman siyang susi ng bahay. Kaya sigurado akong hindi si Jason ang nag do-doorbell.

“Sino yan?” Tanong ko. Pero agad ko din naman binuksan iyon at ganun na lang ang pagkatigagal ko ng mapagsino na ang taong napagbuksan ko.

“Ikaw!”

---

To Be Continued..

---

PH2 #8: Reallan

Typo and grammatical error ahead!!

Reallan Charles at the multimedia 7 years ago.

8_Reallan

“You can’t run away from me.” Hindi ko na naisara ang pintuan ng mabilis na iniharang niya ang paa at kamay sa pintuan.

Nakipagtulakan pa ako para lang hindi siya makapasok pero di hamak na mas malakas siya kaysa sa akin kaya mabilis na nakapasok siya sa loob ng bahay kahit ayaw ko man sana.

“A-anong ginagawa mo dito?” Tanong ko. Na kahit kinabahan na ako at pilit na pinatatag ko ang boses ko para ipakita sa kanya na hindi ako apektado sa presensya niya.

“What do you think little kitten.” Sagot niya saka humakbang na palapit sa akin matapos niyang maisarado ang pintuan.

Napahakbang naman ako paatras para lang makalayo sa kanya pero agad na nahawakan niya ako sa kamay at pinigilang makalayo sa kanya.

“Where do you think your going?” Tama ba ako ng dinig at pakiramdam? May pagkairita sa tinig niya na parang naiinis na hindi ko mawari kung may kasama yatang galit iyon.

Saka kung sakali man, bakit siya miirita at makakaramdam ng galit gayong siya ang pumasok ng bahay ng wala akong pahintulot at basta na lang pumapasok.

“Umalis ka na. Kundi tatawag ako ng pulis.” Pagtataboy ko sa kanya na sinamahan ng pagbabanta.

“Okay lang little kitten. Tumawag ka. Wala akong pakialam. Kaunting lagay lang sa kanila hindi nila papansinin ang reklamo mo.” Sagot niya sa seryusong tuno saka mas hinila niya ako palapit sa kanya. Kulang na lang ay hindi na makadaan ang hangin sa pagitan ng katawan namin sa lapit namin sa isa’t isa. “Makipagmatigasan ka man sa akin ngayon, wala kang magagawa.” Nakipagsukatan pa siya ng tingin sa akin na ako din naman ang unang nagbawi ng tingin dahil hindi ko kayang salubungin ang matatag na titig niya.

Nakahinga lang ako ng maluwang ng bitawan niya ako at umayos siya ng tayo. Pero hindi siya umalis bagkus naglakad pa papasok at iginala ang paligid sa loob ng bahay.

“Well, hindi na masama na maganda ang ibinigay ng lolo na bahay para sayo.” Saad niya na ikinabigla ko na naman. Paano niya nalaman na sa lolo niya galing ang tinitirahan ko ngayon.

Naipilig ko ang ulo ko. Bakit pa ako magtatanong kong isang Kanye Anderson ang kaharap ko ngayon. Mayaman at kayang ipakuha ang mga impormasyong gustong malaman sa maikling oras lang.

“Nananahimik na ako. Nakalimutan ko na ang minsan nakilala kita. Na minsan may isang makulit na maliit na pusa na palaging susunod sunod sa akin noon. At sana sa pag alis mo noon nagtago ka na lang panghabang buhay at hindi na nagpakita pa.” Kuway saad pa niya at matalim na tumingin sa akin.

Napalunok na naman ako dahil doon. Parang may kung anong tumurok sa dibdib ko dahil nakaramdam ako ng paninikip sa paghinga ko.

Ang marimig iyon mismo sa kanya ay nakakapanakit parin kahit matagal ng natapos ang tungkol sa amin.

“K-kung nananahimik ka. Bakit ka nandito. Kung gusto mo palang hindi ako makita.” Sagot ko sa kanya at bahagyang tinaasan siya ng boses.

“Hindi kita gustong makita. At hindi ko gusto ulit na makita ka. Pero.. sadya yatang napakaliit ng mundo para sa ating dalawa little kitten. Dahil pinagtagpo parin tayo makalipas ng mahabang panahon mong pagtatago sa akin.”

Muli siyang humakbang palapit sa akin kaya napaatras din ako palayo sa kanya para umiwas.

“Siguro nga! Pinagtagpo ulit tayo..” sabay ngisi at huli na ng makaiwas ako ng hawakan niya ako sa baba at bahagyang inipit iyon ng kanyang daliri. “Dahil hindi pa ako nagsawa sa iyo noon. Hmmm. At bigla ka na lang nawala.”

“B-bitawan mo ako. Hindi na ako ang dating Reallan na kilala mo.” Galit na iwinaksi ko ang kamay niya na nakahawak sa akin pero humawak naman ang isa niyang kamay sa kaliwang braso ko. Mahigpit at parang gustong manakit.

“Ikaw parin ang Reallan na kilala ko, little kitten. At walang pinagbago simula noon. Oo, pinapakitaan mo ako ngayon ng katapangan pero hindi iyan uubra sa akin.”

Napangiwi ako dahil sa humihigpit pa lalo ang pagkakahawak niya sa braso ko.

“Dahil bawat pagkibot ng labi mo ay ganun na ganun parin. Bawat kilos at pag galaw ng balakang mo habang naglalakad ay katulad parin ng dati. And for sure, ganun parin ang paraan ng paggiling mo o mas gumaling ka pa?”

“You…”

“Yes little kitten. Looking forward for it.”

“Hindi na mangyayari iyon.”

“Really? How can you say that won”t happen again. Huh! Or napapaligaya ka na ng Jason na iyon? Gaano ba siya kagaling sa kama? Nasasatisfied ka ba niya gaya ng pagpapaligaya ko sayo noon.“

Doon na tuluyang uminit ang ulo ko. Anong akala niya sa akin?

Mabigat na dumapo ang palad ko sa kaliwang pisngi niya.

“Ikaw ang walang pinagbago. At ngayon nagsisisi ako na nakilala at ikaw ang nagustuhan ko noon.” Galit na saad ko at hindi ko na pinigilan ang sarili ko na magtaas talaga ng boses.

“Talaga? Nagsisisi ka? Hmmm. I don’t think so. Dahil pagkakatanda ko gustong gusto mo ang lagi nating ginagawa noon.” Nakangisi niya miling saad. “At ngayon, iyon din ba ang palagi niyong ginagawa ni Jason. Wild ka din ba ngayon sa kanya gaya ng kung gaano ka wild noon?”

Isa na naman sampal ang iginawad ko sa kanya at sinigurado kong mas malakas iyon kaysa sa nauna.

Patulak na binitawan niya ako at matalim na tumingin din sa akin.

“Iyan na ba ang natutuhan mo sa paglipas ng mga taon. Huh? Ang manampal. Well, hindi na masama. Pero sa pagsampal mo sa akin, siguraduhin mong kaya mong bayaran. And I want you to pay me with your body.”

“You fucking-.”

“At kailan ka pa natutong magmura? Bakit? Mapagmura ba si Jason kapag inaangkin ka niya. Napapamura din ba siya kapag lalabasan na siya?”

“Wala ka paring pinagbago. Ikaw parin ang Kanye na kilala ko. Pero oo, tama ka. Mas magaling si Jason kaysa sayo. Mas masarap siyang humalik. Mas magaling siyang magdala at hindi na lang kung saan saan namin ginagawa.” Pagsasakay ko na sa sinabi niya. Ipapamukha ko sa kanya na hindi lang siya ang lalaking magaling sa bagay na iyon.

Natigilan nga siya at parang napaisip.

“Really.” Pero sa tunong binitawan niya ay parang ang bigat na sinamahan pa ng nakamamatay na tingin. “How? Iyong ganito ba?” At huli na ng makailag ako at muli niya akong hinila palapit sa kanya. Ipinulupot ang braso sa baywang ko at walang babalang sinakop ng labi niya ang labi ko.

Hindi dapat ako papatalo sa kanya. Kahit na ramdam ko kung gaano na naapektuhan na naman ang sestema ko dahil doon.

Nagpumilit akong makawala at nilakasan ang pagtulak sa kanya pero sadyang malakas siya at hindi ko man lang makalas ang braso niyang nakahawak sa baywang ko.

Kaya naman mas minabuti ko ng kagatin na lang siya dahilan para mabitawan niya ako.

“You-.”

“Nagkakamali ka kung akala mo madadaan mo ako sa paghalik mo. Umalis ka na. Bago pa ako humingi ng tulong sa mga kapit bahay ko.”

Pahid ng palad ang labi niya na nabahiran na ng dugo. Nandoon na naman ang matalim na tinging ipinukol niya sa akin.

“I said get out. At huwag ka ng babalik pa.” Muli ay pagtataboy ko sa kanya.

Isang buntong hininga ang pinakawalan niya. Nakikita ko sa mga mata niya ang hindi makapaniwala sa ginawa ko. Ako man ay ganun din pero kailangan kong gawin iyon at ipakita sa kanya na hindi na ako ang dating Reallan na patay na patay sa kanya.

Magsasalita pa sana siya ng muli na naman ako makarinig ng doorbell. Halos sabay na napatingin kami doon. Hindi ko na siya inimik at agad na binuksan ang pintuan.

Ang kambal ko, kasama ng yaya nila. Bakit ang aga yata nilang umuwi ngayon? Pero hindi iyon ang bumalot sa isipan ko. Agad akong humarang sa kanila at gusto kong itago na lang sila para hindi niya sila makita.

What if…

“You don’t need to hide them from me dahil nakita ko na sila kagabi.” Narinig kong sabi niya na nakapagpalingon sa akin. “Hello kiddo.” Kuway pagbati niya sa mga ito .

“Hello po! Kayo po ang kasama namin kagabi di po ba?” Tanong ni Frances sa kanya na ikinangiti niya.

“Yes kiddo, what’s your name again?”

“Frances and he is Xavier.” Bibong pakilala nito sa sarili.

“Nice to meet you.” Sabay lahad ng palad sa mga anak ko na agad namang tinanggap ni Frances ang pakikipagkamay dito. “And you.” But Xavier ignored him at walang pasabing nagtuloy na lumapit sa akin.

“Hi dad, how are you?” Kuway tanong pa nito sa akin. “Wala kaming klase mamaya. Kaya napaaga ang uwi namin.” Pagbabalita pa niya.

Halata na nagulat siya sa ginawa ni Xavier dahil napasunod lang ang tingin niya dito. Well, masasabi ko na nakuha lahat ni Xavier ang pag uugali niya. Mas seryuso ito at hindi gaya ni Frances na palangiti.

“Ganun ba? Good at natsambahan kayo ng yaya niyo ng pauwi. Susunduin ko pa sana kayo mamaya.”

“Okay dad, lets go Frances. Lets go upstair and change so yaya can wash our uniform.” Sabay baling sa kambal. Napansin ko pa ang pagtingin nito sa kanya.

Pagkamangha ba ang nakikita ko sa mga mata niya habang nakatingin siya kay Xaviel. Ewan ko lang pero napansin ko na parang napapaisip siya.

“Sige na babies, umakyat na muna kayo.” Utos ko na pa na sinabayan ng pagharang sa kanya sa tingin niya kay Xaviel para mawala kong ano man ang nasa isip niya.

Agad namang lumapit si Frances saka bumati din sa akin bago sila tuluyang umakyat sa kanilang mga silid.

“Makakaalis ka na mr. Anderson.“kuway baling ko sa kanya na pinapormal ang tuno ko.

Doon ko siya kumurap dahil sinundan pa talaga niya talaga ng tingin ang kambal sa pag akyak nila.

“Aalis ako ngayon pero hindi ibig sabihin nito ay makakaiwas ka sa akin Little kitten.” Sagot niya sa akin sabay hawak muli ng labi na kinagat ko kanina. “You will pay for what you’ve done.” Pero bago pa man ako makasagot ay walang babala na muli siyang lumapit humawak sa batok ko at walang pasabing humalik na naman siya.

Sa kabiglaan ko dahil nasa palagid lang ang yaya ng mga bata at hindi ako agad nakakilos at bago pa man ako makapag isip ulit na gustuhing kagatin siya ay mabilis na lumayo na siya sa akin kaya naman mas napatigil ako dahil… fuck.. hindi lang ako ang natulala dahil kahit ang kasambahay namin ay halatang nagulat din.

Napalunok ako. Hindi ko na alam ang gagawin ko?

“See you again little kitten.” At hindi pa man ako nakakasagot at nakahuma sa ginawa niya ay tuluyan na siyang naglaho sa paningin ko.

Saka lang gumana ang utak ko ng maayos ng marinig ko na ang ugong ng sasakyan niya palayo ng bahay.

“Hindi sana makakarating kay sir mo Jason ang nakita mo Arlyn.” Kuway baling ko dito na halata din na ngayon ngayon lang din natauhan.

“Y-yes sir. Magluluto na po ako ng tanghalian.” Agad itong tumalima na parang kakaripas na ng takbo.

Nanlulumo naman akong napaupo sa sofa ng ako na lang mag isa sa sala. Sakop ng dalawang palad ko ang mukha ako at sunod sunod na nagpakawala ng buntong hininga.

What should I do??

Iyon ang katanungan sa isipan ko.

Ngayon nakita ko na naman siya ay pilit na bumabalik talaga ang mga alala namin sa nakaraan hanggang sa maglakbay na naman ang isip ko 7 years ago….

Kung ano ang mga sakit na naidulot ng pagmamahal ko sa kanya….

=

Flashback 1.7

….

“Hindi ikaw ang magdidikta kung sino ang dapat kong lapitan.” Galit na sita niya sa akin matapos akong magalit dahil nakita ko na naman siya na may kahalikang babae. And almost making out kung hindi lang ako dumating. “Kaya tigilan mo ang pagtatalak kung ayaw mong maghiwalay tayo.”

Napayuko ako. Alam mo ba iyong pakiramdam na makikita mo ang boyfriend mo na may halos kaniig na. At kung nahuli pa ako ng dating ay sigurado akong nagsasaya na siya sa kandungan ng babaeng iyon kanina.

I saw that girl. Hilis ang damit, nakabukas ang butones ng uniform at luwa na ang dibdib nito na siguradong pinagsawaan niya iyon. At kaunti na lang siguro ay magagawa na nila dahil nakalihis na lang ang panty ng babae.

Naiinis ako. Nanggigil sa nakita ko. Gusto kung magwala pero kapag tatangkain kong magalit, magtalak at sabihin ang hinanakit ko ay nauuna pa siyang magalit sa akin at sasabihan akong ayaw na ayaw niya ng pinakikialaman siya at sasabihing kung hindi ako titigil ay sasabihang simulan ko na siya kalimutan.

At nakakapanakit ng damdamin iyon. Dahil wala man lang akong boses para iparamdam ang hinanakit ko sa kanya.

At ako naman si tanga na naging sunod sunuran na lang sa gusto niya dahil ayaw ko siyang mawala sa akin.. dahil mahal na mahal ko siya.

“Sorry.” Iyon ang lumabas sa bibig ko kahit na alam ko naman na wala akong kasalanan bagkus dapat sana na siya ang humingi ng tawad sa akin.

Masyado na ba akong tanga sa pagmamahal ko sa kanya na kahit alam ko at ipinaparandam niya sa akin na makamundong kaligayahan lang ang hanap niya kaya niya ako pinag titiyagaan?

Kasalanan ko ba na kahit nasasaktan na ang damdamin ko at halos madurog na sa kalamigang ipinapakita niya sa akin sa araw araw ay nagtitiis ako para lang makasama siya?

Mahal ko siya. Oo, mahal na mahal ko siya at pilit kong ginagawa ang lahat ng makakaya ko para lang mahalin din niya ako.

“Makakaalis ka na. Nawalan na ako ng ganang mananghalian.” Kuway sabi niya sa akin na mas lalong nakapagpabigat ng dibdib ko.

“Pero.. paborito mo ang mga niluto ko. Sorry na diba. Hindi na ako uulit.”

Tinapunan niya ako ng mapanuring tingin. Ewan ko. Pero sa tingin pa niyang iyon nandoon ang kalamigan na dati ko ng nakikita noon pa ng una ko siyang lapitan.

“Please.” Hindi ko na lang pinansin. Binago ko na lang ang tinig ko at pilit na pinalambing. Hindi pa ako nakontento ay lumapit pa ako sa kanya at walang babalang kumapit ako sa leeg niya. “Please.. s-sayang lang yong pagkain na niluto ko kung hindi natin kakainin.” Saka ko pa inilapit ang mukha ko sa kanya na kahit nakatingkayad na ako at maglambitin. Pilit na inabot ang labi niya para dampian ng halik.

Iniwas niya ang mukha niya sa akin pero hindi ko siya tinigilan sa paglalambing ko. Hanggang sa tuluyan ng humupa ang inis niya sa pangingialam ko. At ang paglalambing kong iyon ay sa akin nauwi ang naudlot na pakikipag niig niya sana sa babaeng iyon bago namin nilantakan ang pagkaing dala ko.

---

To Be Continued..

---

PH2 #9: Reallan

Typo ang gramatical error ahead!!

This chapter has matured content!!

Remember!

This is a BXB story!

Read at your own risk!

🔞🔞🔞

Kanye Anderson at the multimedia!

9_Reallan

Flashback 1.8….

“ Sandali.“ pasigaw na sagot ko sa kung sino man ang kumakatok sa labas ng pinto ng apartment ko.

Kalalabas ko lang ng banyo dahil katatapos ko lang maligo dahil pinagpawisan ako ng maglinis ako ng buong bahay.

Iyon na lang ang gawain ko kapag ganitong sabado at linggo na walang pasok sa eskwelahan. Kahit na gustong gusto kong makita si Kanye sa araw na ito o bukas ay sa lunes ko pa lang siya makikita kaya tiis tiis na lang muna ako.

At ngayon naman sino naman kaya ang estorbo sa pananahimik ko.

Hinayaan ko na lang na nakasampay sa ulo ko ang maliit na towel. Isang maluwang at malaking na t-shirt ang suot ko na tanging trunks na itim lang ang suot pang ibaba ko.

Ganito lang ako sa loob ng bahay kaya naman preskong presko ang pakiramdam. Saka magbababad na lang ako sa maghapon sa panunuod or maglaro sa phone ko. Mag scroll sa fb o sa instagram.

“Ano ba? Sandali lang.” Muli kong sigaw at binilisan pa ang lakad ko para marating na ang pintuan ng mapagbuksan na ang kumakatok na ito pa yata ang may ganang magalit dahil mas lumakas ang katok nito. “Ano bang kai-.” Pero ganun na lang ang pagkabigla ko at hindi ko na naituloy ang sasabihin ko ng mapagsino ang kumakatok kanina.

“What?” Tanong pa niya. Kaya awtomatikong niluwangan ko ang pintuan para tuluyan siyang makapasok.

“W-why are you here?” Tanong ko sa kanya ng maisara ko ang pintuan.

Kanina nasa isipan ko lang siya pero ngayon nasa harapan ko na at abo’t kamay ko pa.

“Bawal ba na puntahan kita dito?” Pabalang na sagot niya sa akin pero hindi ko na ininda ang tuno ng boses niya dahil mas nanaig ang kilig ko na dahil binisita niya ako sa bahay.

Mabuti na lang at nakapaglinis na ako ng bahay at nakaligo dahil kung hindi baka mapahiya lang ako.

“H-hindi naman. K-kaso hindi lang ako makapaniwala na nandito ka.” Totoong sagot ko na kahit kanina ko pa siya gustong talunin para yakapin pero nagpigil ako.

Pero hindi na iyon ang inintindi ko ulit dahil ngayon ko lang napansin na nakasuot siya ng uniform niya na pang doctor at halata na pagod na pagod ang hitsura niya.

“I wan’t to sleep now.” Kuway sabi niya. “I’m tired. Kagagaling ko lang sa OJT at malayo ang bahay ko kaya dito na ako nagtuloy.” Narinig kong paliwanag niya kaya naman agad ko na siyang nilapitan.

“G-gusto mo ba na maligo muna. Mayroon ako na mga extrang malalaking damit dyan na kasya sayo.”

“Yeah!” Sagot niya. “Where is the bathroom?” Hindi pa man ako nakakasagot ay naglakad na siya habang inisa isang tinanggal ang kasuutan. Hanggang sa marating nga ang banyo. Ni hindi na inabalang isinara ang pintuan at agad na itinapat ang katawan sa rumaragasang tubig ng buksan niya ang poset.

Napapalunok man ako dahil kitang kita ko na ng buong buo ang kahubdan niya ay agad naman akong tumalima na kuhanan siya ng pwede niyang pamalit.

Mabilis na natapos siyang naligo. Sampung minuto siguro.

“Patuyuin mo muna ang buhok mo bago ka magpahinga.” Sabi ko sa kanya ng makabihis na siya gamit ng damit na ipinahiram ko sa kanya.

“Help me little kitten.” Sagot naman niya bago siya sumampa sa kama ko at nahiga. Sumunod naman ako. Sumampa ako sa kama pero hindi mahiga din bagkus umupo ako sa ulunan at sumandal sa headboard ng kama na awtomatiko namang umunan siya sa mga hita ko.

“Pupunasan ko na lang. Wala kasi akong hairdryer eh.” Sabi ko sa kanya ng simulan ko ng punasan ang buhok niya ng tumagilid siya sa pagkakahiga paharap mismo sa tiyan ko.

“Hmmm.” Payakap pa na ipinulupot niya ang kamay sa baywang ko. Kaya hindi ko naayos ang ang pagpupunas ko ng buhok niya.

Isinubsub pa niya ang mukha sa kandungan ko dahilan para maasiwa ako dahil nakakaramdam ako ng kakaiba na para bang magkakaruon ng reaksyon ang nasa gitna ng hita ko dahil sa paggalaw ng mukha niya mismo doon.

“Stop it now. Come, sleep with me.” Saad niya at umalis sa pagkakaunan sa mga hita ko at umayos ng higa. Tinapik pa ang isang braso na nagsasabing uunan ako doon. Nakangiti pa siyang nakatingin sa akin kaya naman awtomatikong kumilos ako at sumunod sa gusto niya. “Just stay here.” Pabulong na saad niya ng makaunan na ako sa braso niya na sinabayan na ng pagharap sa akin at iniyakap ang isang braso sa akin ko kaya naman ang isa kong kamay ay yumakap na din sa kanya.

Humalik pa siya sa nuo ko pero hindi na nagsalita pa. Ako naman ay pinakiramdaman siya. At wala pang limang minuto ay tuluyan na siyang nakatulog.

Oo, sigurado akong tulog na siya dahil payapa na ang paghinga niya na sinabayan ng mga mahihinang paghilik.

Gusto ko sanang kumilos muna para tingalain siya pero mamaya na lang siguro kapag tuluyan na siyang mahimbing.

Nilasap ko na lang ang sarap na dulot ng init ng katawan niya sa ilalim ng mga yakap niya. Nakakapag papayapa ng pakiramdam iyon na para bang ligtas na ligtas ako sa mga bisig niya.

Yumakap pa ako ng mahigpit sa kanya at mas isiniksik ko na ang katawan ko sa katawan niya na naramdaman yata ang paggalaw ko kaya naman humigpit din ang yakap niya sa akin na sinabayan pa ng pagtadag ng hita niya sa mga hita ko.

Hanggang sa tuluyan na din akong nakatulog sa mga yakap niya.

=

Mabuti na lang at pagod na pagod talaga siya kaya hindi siya nagising ng maaga.

Nakatulog ako ng mahigit isang oras. Kaya naman minadali ko ang kilos ko para ipaghanda siya ng late launch at maagang hapunan.

Magluluto ako ng manok na tinola. May nabili kasi ako noong isang araw na native na manok kaya masarap iyon sabawan. Saka ko sasahugan ng dahon ng sili at kaunting papaya.

Nakangiti akong naghahanda ng iluluto ko at ginaganahan ako. Para na kasing ipinagluluto ko ang asawa ko.

Ayiiieh! Kinikilig na ako habang iniisip ko iyon. Ang pagsilbihan siya ngayon ay isa sa pinakaunang priority ko sa buhay. Syempre priority ko rin ang makapagtapos ng pag -aaral para maipagmalaki din niya ako balang araw.

Isang oras pa ang matuling lumipas. Malambot na ang manok na niluluto ko kaya mas napangiti ako dahil ang sarap na ng sabaw ng tinola ko. Hininaan ko na lang ang apoy para hindi na siya lalamig pa hanggang sa magising siya. Nakapagsalang na din ako ng kanin at ilang minuto na lang ay luto na iyon.

Muli ko siyang sinilip sa silid ko kung saan na siya nahihimbing na natutulog. Hindi pa ako nakontento at nilapitan ko pa ito. Umupo ako sa lapag at pinagmasdan siya. Hindi ako magsasawang titigan siya. Ang gwapo talaga niya. Kapag nakapikit siya ay hindi mo makikita na seryuso siyang tao. Kundi para siyang anghel sa paningin ko ngayon.

“Hindi ka ba sinabihan na hindi maganda ang tumitig sa isang tao?” Napakurap pa ako bigla at napaupo ng tuwid na nakatingin sa kanya na ngayon ay nakatingin na din siya sa akin.

Bakit hindi ko napansin na gising na pala siya and how did he know na nakatitig ako sa kanya?

“K-kanina ka pa gising?” Tanong ko.

“Just now. Naramdaman ko kasi na may tumititig sa sakin kaya nagising ako.” Sagot niya na kumilos at inilapit pa ang mukha sa mukha ko. “Hmmm, how about this.” At bago ko pa man mahulaan ang gagawin niya ay inilapat na niya ang labi sa akin na ngayon ay ginawaran ng isang halik.

Hindi amoy panis ang hininga niya. Oo, mabango parin at ang sarap sa pakiramdam ang halikan niya ako ngayon.

Ang ayos namin na nakahiga siya sa kama habang ako ay nakaupo sa sahig sa gilid ng kama.

Humawak pa siya sa batok ko at pinalalim ang naging halikan namin na hindi ko na natanggihan pa at tinugon iyon ng buong pagmamahal. Buong init gaya ng paraan ng halik niya sa akin.

Masyado na ba akong natangay ng halikan namin dahil sa isang iglap lang ay nasa ibabaw na ako ng kama at nakahiga habang nakapatong na siya sa akin.

“Little kitten. Be responsible. Hmmm, do you feel it?” At mas idiniin ang ibabang bahagi ng katawan niya sa akin at ipinaramdam ang kahandaan niya na ano mang oras ay handa ng manalakay.

“Uhmmp.” Napasinghap na lang ako ng muli niya aking halikan. Ng mas mapusok, mas mainit.

Bakit parang kakaiba ngayon? Oo, kasi nasasarapan ako kapag hinahalikan niya pero ngayon, kakaiba. Masarap na parang idinuduyan ako sa alapaap habang pinagsasaluhan namin ang mapusok na halik.

“Uhmmmm.” Isa na naman ungol ang pinakawalan ko ng pakawalan niya ang labi ko at pinalandas ang labi sa may panga ko patungo sa tainga na naging dahilan para lalo akong makaramdam ng kakaibang sarap na may kasamang kiliti. Lalo na ng maramdaman ko ang kamay niya na nasa loob na ng t-shirt ko at nilalaro na ng daliri niya ang ituktok ng dibdib ko.

“Hmmm, so small. Hmmm but soft.” Bulong pa niya na ang tinutukoy ay ang maliit na utong ng dibdib ko na sinabayan ng pagpisil doon. Ipinapaikot ang daliri, pipisilin. Paulit ulit na naging dahilan para mag init na ang katawan ko na tuluyang mabuhay ang ang dugo ko.

Hanggang sa tuluyan na niyang alisin ang damit ko.

Muli niya akong hinalikan pero hindi na iyon nagtagal dahil muling gumala ang labi niya sa tainga ko. Sa leeg, sa kabilang tainga ko. Sa leeg muli na nag iwan pa ng mumunting kagat doon hanggang sa may balikat at doon na niya pinanggigilang at nag iwan ng bite and kiss mark.

“Ugh.” Hindi ko na pinigilan ang sarili ko na hindi mapaungol. Nandoon ang kirot sa bawat kagat na iniiwan niya sa bawat marahas na pagsipsip niya sa balat ko na mararamdaman mo na lang ang hapdi doon pero nagdudulot din nv kakaibang kiliti.

“Don’t hold your moan little kitten. Just let it out. I want to hear it.” At nagpakawala na nga ako ng isang ungol ng marating ng labi niya ang isa sa ituktok ng dibdib ko at pinagpala nun ng labi niya.

“Ugh..uhmmmm….ohhhhhh.” hindi ko na mapigilan ang sunod sunod na pagpapakawala ko ng ungol dahil sa halo halong kiliti na dulot ng pagpamba ng sabi niya sa dibdib ko na sinabayan pa ng kamay niya ang isa at pinipisil iyon. “Uhhhmmmm..” pabaling baling na ang ulo ko. Hindi ko alam kung hahawak ba ako sa ulo niya o sa kubre kama lang na kapapalit ko kanina.

“Uhmm, so sweet little kitten.” At palipat lipat ang labi niya sa magkabilang dibdib ko. Ang palad na nagsisimuka ng maglikot hanggang sa maramdaman ko na nasa ibabaw na iyon ng pagkalalaki ko na kanina pa nakahanda.

“Uhmmp.. ooohhhhhhh.” Lalo na ng ipasok na niya ang kamay sa panloob ko at tuluyan na niya iyong ikulong sa palad niya. At sinimulang laruin iyon, pataas baba ang kamay na nakapagpaliyad na ng katawan ko. Nakapag pahawak ng ulo niya na parang gusto ko siyang sabunutan sa hindi ko maipaliwanag na sarap na ipinapalasap niya sa akin. Kiliti na parang may kung anong bultahe ng kuryenteng kumalat sa buong katawan ko.

“Ugh! Umppp..ooooohhh….. k-kanye.. ahhhhhh.”

“Uhmmm, yes little kitten.” At ang pagpapasasa ng labi niya sa dibdib ko ay bumaba na iyon sa tiyan ko. Hanggang sa marating niya ang pusod ko na pinaikutan pa ng dila niya bago niya iyon sipsipin.

“Uhmmmm…” nanginig pa talaga ako dahil sa kiliti ko doon. Gusto kong tumawa dahil malakas ang kiliti ko doon pero mas nanaig ang sarap na dulot nun na sinasabayan ng patuloy na paglalaro ng palad niya sa gitna ko.

Hanggang sa tuluyan na nga niyang alisin ang nagitirang bumababalot sa kaselanan ko.

“Mmmm, so small, but cute.” Narinig ko pang usal niya. Nandoon na naman ang bahagyang pagnginig ko ng dilaan niya ang ituktok ng pagkalalaki ko.

This is the first time he doing this to me. Unang pagkakataon na gagamitin  niya ang bibig para ipalasap sa akin ang walang hanggang sarap ng kaluwalhatian.

Ang pagdila niya doon sa akin ng paulit ulit ay kusa ng gumagalaw ang balakang ko. Hanggang sa tuluyan ng ipasok iyon sa loob ng bibig niya. Sucking mine inside his mouth.

“Uhmmmmm…ahhhhhh..k-kanye.. uhmmmp.” Hindi ko na yata kaya. Ang sarap. Para na akong lumilipad sa kalangitan sa kiliting dulot ng mapagpala niyang bibig.

Maliit nga ang akin na parang wala lang sa loob ng bibig niya na parang ginawang lollipop na nagpapabalik balik. Taas baba ang mukha niya sa akin.

But…. bigla akong napapiksi ng maramdaman ko ang isang daliri niya na naglalaro na sa bakuna sa likuran ko na pilit na isinisiksik iyon papasok.

“Uhmmm..k-kanye..ahhhhhh.” pero hindi ko mapigilan ang magpakawala ng malalalas na ungol dahil mas naagaw ang pansin ko sa pagpapasasa ng bibig niya sa harapan ko. Sucking it. Na parang hinihingop na niya ang buong kaluluwa ko palabas sa sarap ng ipinapalasap niya. “Ooooohhhh….uhhm.mm..”

Pabaling baling na ang ulo ko. Ipinikit ko na ang mga mata ko para mas malasap ko ang sarap. Ang kamay ko ay mahigpit ng nakahawak sa kubre kama. Habang ang mga paa ko ay nakasampay sa magkabilang braso niya.

Pero nakaramdam ako ng kahungkagan ng bigla siyang tumigil. Nagmulat ako ng mata at tinignan siya. Iyon pala.. nagtanggap lang siya ng damit at wala na ding itinirang kahit na anong saplot sa katawan.

Napalunok pa ako ng makita ang kanya na handang handa ng manalakay. Yeah! Maliit ang akin kumpara sa kanya. Hindi pa yata ako nangalahati sa kanya. Pero bata pa naman ako. Lalaki pa naman ang akin for sure.

Pero ayos lang dahil sinabi naman niyang cute ang akin kanina at gustong gusto niya.

“Why little kitten? Do you like mine that much at hindi mo na magawang kumurap pa?” Nakangisi niyang tanong. “Don’r worry little kitten. You can have and feel it inside you.” Yumuko siya sa niya ako hinalikan. Muli niyang isinampay ang mga paa ko sa pagkabilaang braso niya

Agad ko namang tinugon ang halik niyo pero saglit na lang iyon ng muli niyang paglakbayin ang labi niya sa may tainga ko. Sa leeg na nag iwan na naman ng mumunting kagat. Pero ng magkarating siya sa balikat ko ay doon niya ako pinanggigilan. At nag iiwan talag ng marka ng kagat at halik.

Ang labi niya pababa pa muli sa dibdib ko. Na muling pinagsawa ang bibig doon bago muling bumaba ang mukha niya sa nasa gitna ng hita habang hawak niya iyon at ipinalasap niyang muli ang sarap ng pagsamba niya.

“Be ready little kitten.” Saad niya ng umayos na siya sa ibabaw ko. Muli niya akong hinalikan habang nararamdaman ko na ang unti unti niyang pagpasok sa bakuna ko.

“Uhmmmmp.” Nakagat ko pa ang labi niya ng biglain na niyang ibaon ang kanya. Bakit masakit parin kahit na halos palagi na naming ginagawa. O sadyang malaki lang siya kaya hindi ako masanay sanay.

“Yeah! Little kitten. Uhmm.. so fucking tight.. uhmm.”

“Ugh… uhmmmm. Ohhhhhhh.” Hindi ko na alam kung ano bang klasing ungol ang dapat lumabas sa bibig ko dahil halo halo na naman ang nararamdaman ko.

May sakit o hapdi sa bawat paglabas masok niya sa akin na may kasama din namang kakaibang kiliti.

“Uhmmmmm..” i moaned again. Hinawakan ko pa ang mga hita ko na nakasampay sa braso niya para mas umangat ang balakang ko at makagalaw siya ng maayos.

Niyuko naman niya ako ulit at ginawaran na naman ng halik sa labi na hindi ko na magawang tugunan dahil napapanganga na lang ako o di kaya napapakagat labi sa tuwing ibabaon niya ng sadagaran ang kanya sa loob ko.

“Ugh.. uhmmmmp..ohhhhhn.”

“Ugh.. fuck.. ahhhh… so tight little kitten.. uhmmm. So fucking tight.” At patuloy siya sa mabilisang galaw. Kahit siya ay napapakagat labi narin. Titingin sa akin tapos ibabaling sa kung saan nag uugnay ang katawan namin. Hahawakan pa ang akin na minsan isasabay sa kilos ng balakang niya.

“Ughhh.” Nandun man ang hapdi at mas nanaig ang sarap na dulot nun. Ang laki niya at ramdam na ramdam ko ang pagsusumiksik niya sa loob ko.

At sa tuwing gigiling pa siya saka niya sasabayan ng pagbaon.

“Ugh…uhmmmm…ahhhh. moree… m-moreeee.” Napapahiyaw na lang ako sa sarap dahil iyon ang ipinapalasap niya sa akin.

Abot na abot ko na ang kalangitan dahil doon.

“Yeah!! Ahmmmm….uhmmm.” hindi pa siya nakuntento ay pinatagilid niya ako. Diniinan ang balakang ka kaya naman hindi ako makakilos ng maayos habang patuloy siya sa malakas na pagbayo sa akin.

“Ahhhhhhhh.. uhmmmmmmm.. uhmmmmp.. .oooohhhhh. K-kanye… give me more.. harder.. ugh..” baliw na ba ako? Dahil gustong gusto ko ang malalakas na pagbaon niya sa loob ko. Ang maramdaman ang bawat paglabas niya na parang mapupunit na ang balat ko pero humihingi pa ako ng marami. Pero iyon ang totoo. Ang sarap.

“Yes little kitten.  Uhmm.” Then he is fucking me so hard that made me moaned louder than before.

Kung hindi lang siguro matibay ang kamang kinahihigaan ko ay malamang kanina pa iyon bumigay sa bawat malalakas na paggalaw niya at pagbaon ng kanya sa loob ko.

“Ughhh! Fuck..little kitten. Ahhhh.. ang sarap mo.” Napasinghap pa ako ng bunutin niya ang kanya. Mabilis na humiga siya sa kama at binuhat niya ako paibabaw sa kanya hanggang sa muling bumaon ang kanya sa loob ko ng upuan ko iyon.

“Uhmmp.” Kagat labi na naman ako dahil ramdam na ramdam ko na naabot na yata niya ang kailaliman sa loob ko dahil sagad na dagad na iyon. Halos ayaw kong gumalaw.

“Little kitten.  Ugh..move… ahhhhh.” Saka niya hinawakan ang balakang ko at itaas iyon. Ako naman ay napasandal ang dalawang kamay ko sa dibdib niya at sinimulan ng gumalaw. Gumiling sa ibabaw niya.

“Ughh…uhmmmm.. so big.  Ahhh…K-kanye.. s-so big.” Nagrereklamo ba ako sa lagay na iyon pero patuloy naman ako sa paggalaw. Taas baba ang balakang ko. Ibabaon. Uupuan at gigiling sa ibabaw niya.

“Yeah!! Ugh.. move.. ahhh.” Kagat din ang labi niya. Hahawak ang isang kamay sa alaga ko at lalaruin niya habang ako na ang gumagalaw at nagsasagawa ng galaw para maisakatuparan at marating na namin ang kaibuturan ng kaluwalhatian.

“Uhmmm..” hanggang sa isasalubong na niya ang balakang sa bawat pagbaba ko sa kanya kaya mas nasasagad iyon. “Uhmmmp.. ahhhh..k-kanye.. i-i…. i’m gonna.. uhmmm.. cum.”

“Ahhhh.. little kitten.. ugh…ahhhh… fuck…. ahhhh.” Saka niya binilisan ang galaw habang pinigilan niya ang palakang ko at siya na ang kumilos. “Ahhh. I’m cumming. Ugh..” at mas bumilis pa. Hanggang sa hawakan niya ang balakang ko pababa para mas maibaon ang kanya. “Ughh… uhmmm.” Isinasagad.

Ramdam ko ang mainit na likidong inilabas niya sa loob ko. Marami. Ako may ay kumalat na sa ibabaw ng tiyan niya ang katas na nailabas ko.

Napayuko ako. Naisandal ko ang nuo ko sa dibdib niya na pawisan na.

“Hmmm… hmmmm.” Hindi ko na yata alam ang tamang paghinga. Dahil para na akong naghabol ng pangkarerang sasakyan sa lalim ng maghinga ko.

“Yeah little kitten. Uhmmm..hmmm.” kahit siya ay habol na din ang hininga habang patuloy siya sa mabagal na paggalaw.

“Uhmmm..” parehas kami halos ng paghinga. Nagsilabasan na ng tuluyan ang butil ng pawis sa buo naming katawan.

Ang kamay niya na nakahawak sa balakang ko ay humawak sa baywang ko habang ang isa ay sa batok ko na at hinila palapit sa kanya at ginawaran ako ng isang nag aalab na naman na halik sa labi kahit na habol parin namin ang paghinga.

“Hmmm. So sweet little kitten.” Bulong niya ng pakawalan ang labi ko at tuluyan na niya akong niyakap kaya naman naidagan ko na ang buong bigat ko sa kanya.

Ilang minuto din kami sa ganung ayos namin. Hanggang sa magpasya kaming tumayo na at sabay na tinungo ang banyo at naligo.

“N-nagluto ako kanina.” Sabi ko habang sabay kaming nagbibihis ng matapos maligo.

“Anong niluto mo?” Tanong niya. Kinuha ang boxer short na inilabas ko. Hindi na siya nag abalang magbrief.

“Nagtinolang manok ako. Mayroon kasi akong nabili noong isang araw na native na manok. Gusto mo ba iyon?”

“Yeah! Of course. Basta ikaw ang nagluto dahil alam ko naman na malinis iyon.” Seryusong sagot niya. Hindi na din siya nagsuot ng t-shirt na bigay ko. Tanging ang boxer lang ang suot niya.

“O-okay.” Ako man ay binilisan na ang pagbibihis ko kahit na nakakaramdam ako ng pamamanhid sa likod ko dahil sa ginawa namin kanina. Lalo pa at pati sa pagligo namin ay muli niya akong inangkin kanina.

“Lets go. Kaya mo pang maglakad?” Kuway tanong niya ng makitang mabagal ang naging kilos ko sa pagbibihis.

“Y-yeah. M-medyo mahapdi lang sa likod ko.” Totoong sagot ko na nakapagpangiti sa kanya.

Lumapit pa siya sa akin kaya naman bahagyang napaatras ako.

“Lets go.” Muli niyang aya at walang babalang binuhat ako kaya naman napahiyaw ako. “May puso naman ako little kitten. Kaya bubuhatin kita hanggang sa kusina mo.” Hindi na ako nagreklamo. Kumapit na lang ako sa leeg niya. “Ang liit mo. Ilang taon ka na ulit?”

“Ehhh!. F-fifteen.”

“Ang bata mo pa pala. Then saan mo nakuha ang ganyang tapang mo to chase me.”

“Because I love you.” Walang alinlangan na sagot ko sa kanya.

“Here we go.” Maingat na inilapag niya ako malapit sa lamesa. “Hindi mo pa masasabi na tunay na pag ibig iyan. Bata ka pa at maari pang magbago iyan sa paglipas ng mga araw at taon.” Sabi niya habang nilapitan ang nakasalang na ulam sa kalan.

“No! Totoo ang nararamdaman ko.”

Napatingin siya sa akin ng napalakas ang boses ko na sagot sa kanya.

“Okay! If you say so.”

Hindi na siya nagtanong pa kaya naman kumilos na lang din ako para ihanda ang kakainin namin.

“Uuwi ka na ba mamaya?” Ako na ang unang bumasag ng katahimikan ng magsimula na kamung kumain.

“Mmmmm, depende. Bakit? Pinapauwi mo na ba ako?” Balik tanong niya na bahagyang tumingin sa akin bago muling binalingan ang sabaw na hinihigop.

“H-hindi naman. Nagtatanong lang naman ako.”

“What if.. I stay here? Gusto mo ba?”

Napatigil ako sa pagsubo. Nagtama ang paningin namin. At awtomatikong kumilos ang ulo ko at tumango bilang sahot dahilan para muli siyang mapangiti.

“Good. Then lets live together from now on.”

End of flashback..

=

“Dad.. are you okay?” Napakurap ako when Frances snap his finger infront of me.

“Huh!.” Doon ko napagtanto na bumalik na naman pala ako sa alaala sa unang araw na nagsama kami ni Kanye sa apartment na tinitirahan ko. “Okay lang ako baby.” Sagot ko dito at inayos ko ang sarili ko. Ipinagpatuloy ko ang paghihimay ng dahon ng ampalaya na isasahog ko sa tinolang manok na niluluto ko.

“You always out of your mind those few days daddy, you sure you okay?”

“Yeah baby. May naalala lang ako.”

“Okay po. Dito ba mag di dinner si tito Jason?” Tanong nitong muli. Tinutulungan akong maghimay.

“Hindi baby, kasi out of town ngayon ang tito mo para sa inaasikasong kasal.”

“Mmmm, daddy. Can I ask you a question?”

“What is it?”

“Who is the guy yesterday daddy?” Tanong nito na nakapagpatigil na naman sa akin.

“Didn’t you see with your own eyes if who is he?” Sabay pa kaming napatingin kay Xaviel ng magsalita ito buhat sa pintuan ng kusina. Seryusong nakatingin sa amin ng kambal niya.

“Why?”

“Look at the mirror Frances, then answer your own question.” Sagot nito at sa akin napako ang tingin niya. “Am I right daddy?”

---

To Be Continued..

---

PH2 #10: Reallan

Typo and gramatical error ahead!!!

Reallan at the multimedia!!

10_Reallan

Flashback 1.9…..

“He is nothing.” Narinig kong boses ni Kanye iyon na nakapagpatigil sa akin tumuloy sa pagbukas ng tuluyan sa pintuan ng rooftop para mananghalian kasama siya.

“Pero lumipat ka sa apartment niya dude. Ano yon? Pagsasawaan mo siya?”

“It’s none of your business kung paano ko siya hawakan sa leeg.” Sagot niya sa kausap na nakapagpakabog ng malakas sa puso ko

“Pero dude, sinisira mo ang buhay ng bata sa ginagawa mo?”

“Hahaha!.” Pagtawa pa niya. Ayaw ko man sana sumilip pero gusto kong mas marinig at bahagyang makita sila ng mga kausap niya. Ang mga kaibigan niya ang mga iyon. “Hindi ko naman sinisira ang buhay niya. At siya ang may gusto nun. Hindi ko siya pinipilit dahil inihain niya mismo ang katawan sa akin. At saka, hindi siya babae kaya walang masisira sa kanya.”

“Pero dude..”

“Basta huwag kayong makialam sa deskarte ko.” Nasa tuno niya ang pagbabanta na kahit hindi ko nakikita ang mukha niya ay alam ko na masama ang tingin niya sa mga kasama dahil nakikita ko sa mga ito ang bahagyang pagtahimik.

“Pero aasa siya dahil sa pagsakay mo sa gusto niya. At alam mong mas masasaktan siya kapag nalaman niyang pinaglalaruan mo lang siya.”

“Sinabi ko na wala kayong pakialam kung paglaruan ko siya.”

Paglalaruan?

Pinaglalaruan?

Ouch!

Parang may sumagasa sa akin at nabundol ng rumaragasang sasakyan dahil sa naging sagot niya sa mga kaibigan niya.

Ang lakas ng pagtahip ng dibdib ko at parang mawawalan ako ng hininga.

Ano to? Bakit ako naghahabol ng hangin sa baga at naninukip ang dibdib ko. Na parang pinipiga iyon.

Ang sakit!

Nanginginig na napaatras ako at sumandal sa pader malapit lang sa pintuan. Gusto ko ng umalis para hindi ko na marinig pa ang sasabihin niya sa mga kaibigan.

Alam ko naman na ako ang naghabol sa kanya at umasa na matutugunan din niya ang nararamdaman ko. Magdadalawang buwan na din simula ng maging kami. O kami nga ba? O sadyang nangangarap lang talaga ako ng gising at paniwalang paniwala ako sa kanya na  may gusto na din siya sa akin kahit kaunti lang.

Pero…

Pero sinasakyan lang niya ang mga gusto ko at kung nagsawa na siya ay iiwan na niya ako.

Humikbi ako!

No! Bakit ako humihikbi. Bakit parang may tubig na naglalandas sa mga pisngi ko.

Kusang kumilos ang kamay ko para damahin ang likido sa pisngi ko.

Umiiyak ako. Umiiyak ako sa katotohanang isa lang akong laruan sa taong mahal ko. Ang sakit! Ang sakit pala ng ganito.

“At huwag na huwag kayong makikialam sa akin. Sa akin siya. Sa mga palad ko siya iikot at ako ang masusunod sa aming dalawa kahit na siya ang may gusto nito.”

“Sana nga dude! Huwag kang magsisi sa mga ginagawa mong panluluko kay Reallan.”

“Hindi ko pagsisisihan ang mga ginagawa ko. Pinagbibigyan ko lang siya at napapasaya naman niya ako sa pagbibigay ko.”

“Hindi ka namin maintindihan dude. Parang hindi ikaw ang Kanye na kilala namin.”

“Kung hindi ka namin mapagsabihan ng maayos, ikaw na ang bahala. Hindi na kami makikialam sayo at hindi ka na namin pagsasabihan dahil may isip ka na.” Sabi pa ng isa.

Nanginginig man ang buong katawan ko at hindi ko na yata kayang ihakbang ang mga paa ko ay pinilit kong kumilos para umalis sa kinatatayuan mo dahil sa pagkarinig ko ng mga yabag na palapit sa akin.

Mabilis na tumakbo ako palayo na halos madapa na ako dahil sa nanghihina ako dahil sa mga narinig ko mula sa kanya.

At hindi ko na alam kung saan ako dadalhin ng mga paa ko at basta na lang ako tumakbo palayo doon.

Tumutulo na ang luha ko at hindi ko na kayang pigilan ang mga iyon. Hindi ko na din alintana ang mga taong nakakasalubong ko na kahit mabangga ko pa sila.

Tumigil lang ako sa pagtakbo ng makaramdam na ako ng pagod at masiguradong malayo na ako sa department nila.

Ewan ko kung saang lupalop na ako ng unibersidad ako naroon. Basta sumandal na lang ako sa isang pader at unti unting padaos dos na napaupo sa semento.

Nabitawan ko na ng tuluyan ang hawak ko. Niyakap ang mga paa ko at ibinaon ko ang mukha ko doon.

Doon ko na ibinuhos ng tuluyan ang luha ko dahil sa sakit na nararamdaman ko.

“N-nasasaktan na a-ako.” Bulong ko habang nakayuko parin ako sa mga tuhod ko. “Pero b-bakit hindi ko m-magawang magalit sayo. K-kahit na p-pinaglalaruan mo lang ako.” Pagpapatuloy ko na halos hindi ko na din maintindihan ang sinsabi ko dahil sa paos na boses na sinasamahan ng paghikbi.

Ilang minuto?

Ilang minuto ba ako sa ganung ayos na ayaw ko ng umalis sa kinalulugmukan ko. Wala ng lakas ang katawan ko sa kakaiyak ko na kahit gusto kong pigilan ay hindi ko magawa.

Pilit ko mang kinakalma ang sarili ko ay patuloy parin ang sakit na nararamdaman ko.

Kasalanan ko ba na nagmahal ako sa isang kagaya niya? Kasalanan ko ba na sa kanya tumibok ang puso ko?

Kung kasalanan man iyon ay patuloy akong magkakasala dahil mahal na mahal ko parin siya sa kabila ng katutuhanang pinaglalaruan lang niya ang damdamin ko.

Napalunok ako na parang may bumara na sa lalamunan ko sa hindi na matapos tapos na pag iyak ko. Kinusot ko ang mata ko.

Parang wala na akong lakas loob na pumasok ngayon sa tanghali dahil sigurado ng namamaga ang mga mata ko.

Kaya naman nagpasya na lang akong i text si Cheska at sinabing bigla na lang sumakit ang tiyan ko na ginawa ko ng dahilan.

Umuwi ako ng apartment ko. At doon na muli kong ibinuhos at inilabas ang paghihinagpis ko. Hanggang sa mabilis na lumipas ang oras at hindi ko na namalayang nakatulugan ko ang pag iyak.

=

Para akong lumulutang sa ulap. May kung anong matitigas na bagay ang nakahawak sa hita ko at sa braso ko.

Hindi ko alam kung ano iyon pero ayaw ko namang imulat ang mga mata ko dahil ang bigat bigat ng mga talukap nun.

Kaya hinayaan ko na lang na damahin ang pakiramdam na nakaangat sa alapaap habang ramdam ko ang init ng kung sino man ang nakahawak sa akin.

Nakahawak?

Sandali!

Ang pagkakatanda ko ay umiiyak ako hanggang sa makatulugan ko iyon.

Tao!

Ayaw ko man imulat ang mga mata ko ay pinilit ko iyong buksan. Pero muli ay sumudhi ang sakit ng naramdaman ko ng makita kung sino ang bumubuhat sa akin.

“K-kanye.” Naibigkas ko at halatang nagulat din ng makitang nakatingin na din sa akin lalo ng tumigil siya sa paglalakad pero hindi naman niya ako ibinaba at nanatiling karga ako na tumitig sa akin.

Kunot ang nuo niya.

“Are you okay?” Tanong niya ng muling maglakad at bumalik sa kung saan niya ako kinuha kanina at ipinaupo doon. Tumabi siya sa pag upo sa akin at ipinaharap ako sa kanya.

Yuko naman ang ulo ko dahil ayaw kong makita niya ang mga luha ko na muli na namang nabuo dahil naalala ko na naman ang mga narinig ko kanina mula sa kanya.

“Look at me? What’s your problem? Bakit ka umiyak?”

“N-no! H-hindi ako u-umiyak.” Tanggi ko parin kahit alam ko na hindi na kapanipaniwala dahil nakikita naman ang ibidensya.

Nagpakawala lang ito ng isang buntong hininga at hindi na kinontra ang dahilan ko.

“Hindi na sana ako uuwi dito ngayon at dederetso na sana ako sa OJT ko pero hindi ko matawagan ang number mo para magpaalam.” Kuway sabi niya na sinabayan na ng pagtayo.

“O-okay.” Tanging nasabi ko na lang na halatang ayaw ng buksan ang paksa dahil sa pag iyak ko. O sadyang wala siyang pakialam sa akin kaya hindi na siya nag aksayang tanungin ako kung ano ba talaga ang nangyari.

“Hindi ko alam kung ilang araw ako mawawala o aabot ng linggo. Mag i-stay kami sa hospital kung saan ako mag o OJT.”

“I-ingat ka na lang. K-kailangan mo pa ba na iligpit ko ang mga damit mo?” Tumayo na din ako matapos kong punasan ang mukha ko dahil sa panlalagkit doon dala ng natuyuhang luha sa mga pisngi ko.

“No need, nakapag paimpake na ako ng mga gagamitin ko galing sa penthouse ko.”

“O-okay.” Muli ay bahagyan akong napayuko ng tumingin siya sa akin. Narinig ko na naman ang pagpapakawala niya ng isang buntong hininga. Hanggang sa naramdaman ko ang paglapit niya.

Nagulat na lang ako ng bigla niya akong yakapin at halikan sa nuo.

“Mag ingat ka din habang wala ako.” Ilang sandali pa ay muli na siyang nagpaalam sa akin.

Gusto ko pa sana siyang pigilang umalis pero nagdalawang isip na ako. Inihatid ko na lang siya sa labasan.

Na sa pagmamasid ko sa kanya habang palayo ang sinasakyan niya ay pakiramdam ko na iyon na ang huling araw ko siyang makikita.

Mas bumigat ang pakiramdam ko dahil sa naisip ko. Bakit ganun? Gusto ko siyang kumpruntahin kanina pero nahalata ko na wala siyang pakialam.

Ang sakit talaga kapag nagmahal ka na hindi kayang tugunan ng taong minamahal mo ang pagmamahal mo sa kanya.

Nanlulumo at walang kalakas lakas ang mga paa ko na muling pumasok ng apartment ko ng tuluyan na siyang nakaalis.

Muli ay nahiga ako. Walang ganang kumilos. Parang gusto kong magkulong na lang sa apartment ko ng buong buhay ko.

Parang nawalan ng saysay ang pagnanais kong ituloy ang mga ginagawa ko para paibigin siya sa akin simula ng marinig ko ang mga sinabi niya kanina sa mga kaibigan niya.

Pero…

Pero mahal ko parin siya at siya parin ang iti itibok ng puso ko kahit nasasaktan na ako. Nasasaktan ako sa katutuhanang paulit ulit na nagsusumigaw sa isipan ko na isa lamang akong laruan para sa kanya.

Muli.. sa pighating naramdaman ko sa mga katutuhanang iyon ay namuo na naman ang mga luha ko at masaganang nahulog sila sa mga mata ko.

=

“Are you okay?” Tanong sa akin ni Cheska kinaumagahan ng pumasok ako. “Namamaga yata ang mga mata mo? Umiyak ka ba? Sinaktan ka ba ng Kanye na iyon?” Sunod sunod na tanong niya sa akin. Hinawakan pa ang magkabilang pisngi ko at pinagmasdang mabuti.

Walang lakas ang mga kamay ko na iwinaksi ang kamay niya at hindi na pinansin ang mga tanong niya.

“Gurl!.” Natahimik naman siya peri hinila niya ako at niyakap ako. “Narito lang ako kapag kailangan mo ng makakausap.”

“Alam ko. At salamat na nandyan ka.”

“Pero gurl! Okay ka lang ba talaga? Namumutla ka.”

“O-okay lang ako. Medyo hindi lang ako nakapagpahinga ng maayos kahapon. Diba sabi ko masakit ang tiyan ko. Kaya heto.” Pagdadahilan ko parin.

“Iyon na nga. Magpakita ka na lang kaya sa doctor.  O di kaya naman kay Kanye. Aba! Nakikita naman niya siguro ang kalagayan mo ngayon.”

“Wala siya eh. Nasa OJT siya niya ngayon para sa klase niya.”

“Dadalhin na lang kaya kita sa clinic.”

“No! Hindi na kailangan. Nagtake na ako ng gamot.” Pagtanggi ko na kahit hindi naman talaga ako uminom ng gamot dahil wala naman akong sakit.

Sa totoo lang simula kaninang umaga ay nagbago na ang mood ko at wala na akong kasigla sigla kahit na gustuhin ko man. Nababagot ako at parang ayaw kong pumasok para mag aral.

Naiisip ko dala parin ba ito ng mga narinig ko kahapon? Siguro nga.

“Eh!.”

“A-ayos lang ako.” Pero sa pagkakasabi ko nun ay bigla akong nakaramdam ng pagkahilo.

“Hey! Rea!!! Rea.” Pangalan ko na lang ang narinig ko hanggang sa hindi ko na alam ang sumunod na nangyari.

Pagkagising ko ay nasa loob na ako ng clinic ng eskwelahan namulatan ko si Cheska na nakabantay sa akin at nakitaan ko ng tuwa ng makitang gising na ako.

“Anong nangyari?” Sapo ko pa ang nuo ko dahil nahihilo parin ako at pinilit ko ng bumango para maupo sa kamang kinahihigaan ko

“Bigla ka na lang nahilo. Kaya dinala ka na namin dito. Naitawag ko na din kay tita ang mangyari sayo. Sabi nila ay luluwas sila ngayon dito sa manila para makita ka.”

“A-ano? B-bakit mo itinawag. Ayos lang naman ako.” Kunot ang nuo ko na mabilis na hinanap ang phone ko at tinawagan sina mama at sasabihing hindi na nila kailangang lumuwas pa.

Nagdahilan ako na dala lang ng puyat ko sa pag aaral kaya nakaramdam ako ng pagkahilo. Hindi dapat sila pumunta dito dahil ayaw kong malaman nila ang kagagahan na ginagawa ko lalo na at sa apartment ko na natutulog si Kanye.

Napaniwala ko naman sila kahit papaano at binilanan na lang ako na huwag akong magpapakapuyat sa pag aaral na dapat ay may time din ako para magpahinga.

“A-anong sabi ng nag check up sa akin?”

“Anemic ka daw.” Sagot naman niya. “Kaya pwede ba gurl. Sabihin mo Kanye na iyan huh! Gigil niya ako eh.” Hindi ko naman naikwekwento sa kanya kung hanggang saan na kami umabot ni Kanye, pero alam ko ang ibig niyang ipahiwatig. “Heto, binigay ng Med head. Inumin mu daw once a day yan.” Saka niya ibinigay sa akin ang isang butilya ng gamot.

“Ferrous sulfate?”

“Oo, para sa animia.”

Tumango na lang ako. Nagpalipas muna kami ng ilang minuto sa loob ng clinic at hinintay ang Med head sa clinic.

Kaya ng dumating ito ay pinagsabihan muna ako sa mga dapat na gawin ko. At ang pagtake ng gamot na binigay nito saka kami nagpaalam.

Dahil na din sa pagkahilo ko ay pinayagan ako ng mga guro na umuwi na lang muna para makapagpahinga pa.

Pero wala ding mabuting naidulot iyon. Dahil sa mga araw na dumaan ay nadadalas ang pagkahilo ko kaya hindi na ako nakapasok pa ng halos isang linggo na at nanatili na lang ako sa bahay hanggang sa bumalik na si Kanye galing sa OJT niya at naabutan akong tamang patakbo ako sa banyo at nagduwal.

“What happened?”

---

Itutuloy..

---

PH2 #11: Reallan

Typo and gramatical error ahead!!

Flashback 1.10..

Ayaw ko man sanang ipakita ang panghihina ko pero huli na dahil dumating na siya at agad akong dinaluhan pasama sa banyo habang nagduduwal.

“Anong nangyari?” Kahit papaano ay nakaramdam ako ng pag aalala sa tuno ng boses niya habang masuyong humuhugod ang palad niya sa likuran ko.

“I’m f-fine.  Ugh….” muli na naman akong naduwal pero tanging laway lang naman ang lumalabas pero bumabaliktad talaga ang sikmura ko.

“Wait.” Iniwan niya ako. Ilang sandali pa ay may dala na siyang baso ng tubig at ibinigay niya iyon sa akin.

Kahit ayaw ko man sanang kunin iyon ay kinuha ko parin at uminom matapos makapag mumog para mawala ang pait sa panlasa ko.

“What happened?” Muli ay tanong niya sa akin habang nakaalalay siya sa akin palabas ng banyo. Nagtungo sa sala at sabay na naupo doon.

“O-okay lang ako. Medyo hindi lang maganda ang pakiramdam ko simula ng umalis ka.”

“Then? Bakit hindi mo itinawag sa akin at halos isang linggo na ng umalis ako.” May kung anong panunumbat pa sa tuno niya na hindi ko ipinaalam ang kalagayan ko.

Ayaw ko sanang umasa na sa narinig kong pag aalala sa tinig niya na mahalaga ako sa kanya at hindi lang niya ako pinaglalaruan ay hindi ko mapigilan.

Sana nga totoo iyon at nasa puso niya ang pag aalalang iyon para sa akin at hindi pakitang tao lang. Umaasa parin na balang araw ay matututuhan niya akong mahalin.

“A-ayaw ko naman na isa pa ako sa aalalalahanin mo. Kaya hindi ko na lang ipinaalam sayo. K-kumusta ka? Pagod ka ba? G-gusto mo ba na ipagluto kita ng makakain?” Pang iiba ko ng usapan na kahit wala ako sa mood na mag kikikilos sa lagay ko. Nababagot at ang bigat ng pakiramdam ko.

“Nagawa mo pang alalahanin ang kalagayan ko gayong ganyan ang ayos mo. Magbihis ka ang lets go to the hospital para mag pa check up.”

“N-no. Ayaw ko.” Agad na tanggi ko at sunod sunod ang iling na ginawa ko. Wala naman ako sakit! Dala lang ng puyat at stress ang pagkakaganito ko kaya hindi ko na kailangang pumunta sa hospital. At sabi naman ng nurse sa clinic sa school namin ay anemic lamang ako.

“Ok! Let me check you instead.” Kuway sabi na lang niya at kinuha ang bag na nasa gilid. Inilabas niya doon ang mga bagay na kadalasang ginagamit sa sempling check up lamang. Kinuhanan niya ako ng BP and also do check my blood sugar.

Then check my vital sign.

“Mababa ang blood sugar mo. Maybe we can check it later. Mag pasting ka muna sa ngayon. At anemic ka.” Kuway sabi niya sa akin. “Pero mabilis ang tibok ng puso sa normal na pagtibok nito.”

“Yes, sabi din sa akin ng head nurse sa school na anemic ako. Kaya binigyan niya ako ng ferrous.”

“Okay! Makakaramdam ka talaga ng hilo at minsan pagduduwal din sa baba ng dugo mo. Or maybe may nakain kang hindi kaaya aya kaya nag susuka ka.”

“P-pero hindi naman ako kumakain ng mga ayaw ko.”

“Yeah! Sige, magpahinga ka na muna.”

“No! Tutulungan pa kita sa pag sasaayos ng gamit mo.” Akma akong tatayo pero pinigilan lang niya ako.

“I said take a rest. Matigas din talaga ang ulo mo sa totoo lang.” May gigil na pigil niya sa akin. Pero nabigla na lang ako ng biglang umangat ang mga paa ko sa lupa.

“B-bakit?” Napakapit na lang ako sa leeg niya para umalalay at hindi masyadong mabigatan ang kamay niya sa pagkakabuhat niya sa akin.

“Tingin mo? Ikukulong kita sa kwarto para hindi ka lumabas at makapagpahinga ka ng maayos.” Eryusong sagot niya at walang kahirap hirap na dinala ako sa silid.

Maingat na inilapag sa ibabaw ng kama.

“Then rest now. Mag oorder na lang ako ng makakain natin mamayang tanghali. Ano ang gusto mong kainin?”

“Ehh!”

“Ehhh!“pang gagaya niya sa akin saka pinanlakihan ng mga mata kaya napayuko na lang ako.

“K-kahit ano na lang. Pero gusto ko may maasim na sabaw.” Sagot ko na lang sa kanya na halatang hinihintay ang sagot ko sa tanong niya.

“Okay! Just stay here. Bibili lang ako ng gamot na pwede mong inumin.” Sabi niya sa akin.

Naiwan na lang ako na nakatingin sa pintuang nilabasan niya na hindi na niya isinara pa.

Ilang sandali pa ay unti unti na akong nihila ng antok ko kaya naman at tuluyan na akong nakatulog.

End Of Flashback……

=

Kasalukuyan….

“Babe, wake up.” Mahinang boses na nakapagpagising sa akin at mahinang takip sa pisngi kaya naman kahit na mabigat parin ang talukap ng mga mata ko ay pinilit ko paring imulat ang mga iyon.

“Uhmmm!.” Sabay kusot ng mga mata ko para tuluyan ng magmulat. “Jason.”

“Yes babe.”

“Kanina ka pa?”

“Yes, at kanina pa kita pinagmamasdan. Ayaw pa sana nga kitang gisingin pero gutom na ang mga babies natin kaya bangon na.”

“Yeah! Medyo napagod lang ako sa mga drinaft ko kanina at sumakit mga mata ko kaya nakatulog ako. Anong oras na ba?” Sabay bangon sa sofa kung saan na ako hinila ng antok ko kanina habang nag dra-draft ako ng mga comics na ipa publish ko sa susunod na linggo. “Thank you.” na agad naman siyang umalalay sa akin.

“Masyado mo naman kasing pinapagod ang sarili mo. I told you, kaya ko kayong  buhayin ng mga anak mo. Natin. Kaya hindi mo na kailangang magtrabaho pa.”

“No! Kailangan ko ding kumita ng sarili kong pera para sa amin ng kambal. At hindi iyong aasa lang ako sa iyo.” Sagot ko sa kanya.

Sa totoo lang ay buwan kaming nakakatanggap ng financial na supporta para sa kambal. At kahit na hindi na nga ako magtrabaho ay pwede dahil malaki laki ang natatanggap ng kambal para sa isang buwan at may naitatabi pa ako para sa kanila at iniipon ko iyon para kapag nagkagipitan ay may mahuhugot kami.

At ang kambal ay may sari-sarili ng bank account na naglalaman na ng malaking halaga at makukuha nila kapag tumuntong na sila sa edad na labing walong taong gulang.

Pero.. hindi na lang ako basta aasa. Dahil hindi ko naman alam kung hanggang kailan kami susuportahan.

At ngayon, mag pipitong taon na sila. At pitong taon na din ang suportang natatanggap nila.

“Yeah! I know that babe. Pero kapag kasal na tayo. Gusto ko maging plain house wife ka na lang na sa amin ng mga anak mo nakatuon ang pansin mo.”

“Mmm! Yeah! Of course.” Sagot ko na pero bahagyan akong nakaramdam ng pag aalangan dahil sa nangyari nitong mga nakaraang araw. At iyon ay ang muling pagtatagpo ng landas namin ni Kanye.

“Why? May problema ka ba?”

“Huh!?” Napakurap ako. Masyado bang halata na may malalim akong naiisip? “Wala. Tara na. Nasa hapag na ba ang dalawa?” Pang iiba ko na lang ng usapan.

“Yeah! Lets go.” Magkaagapay kaming tumungo sa hapag kainan at naghihintay na nga ang dalawa kong anghel sa lamasa.

Sabay pa silang tumayo at sumalubong sa akin at humalik ng sabay sa magkabilang pisngi ko ng yumuko ako. Muli silang nagsibalik sa upuan nila kaya naman dumulog na rin kami pareho ni Jason para makakain na nga.

Naging masaga naman ang pagkain namin na para na kaming isang buo ng pamilya na sabay sabay na kumakain at parang walang darating na problema.

But then… hindi parin mawala sa isip ko si Kanye. Dalawang araw na simula ng huling araw na nagpunta siya

Dapat matuwa ako. Dahil wala na siyang paramdam at hindi na nanggugulo pero.. bakit ganun? Pilit parin siyang nagsusumiksik sa utak ko kahit ayaw ko sana siyang isipin.

“Magbihis kayo mamaya, bibili tayo ng mga fireworks natin para bukas.”

Napakurap na naman ako. Dalawang araw na lang pala ay magtatapos na naman ang taon.

“But we have a class tito.” Si Xaviel.

Oo, tama, kahit bakasyon na sana nila ay may especial class sila na dinadaluhan. Dahil na rin sa kagustuhan ng taong sumusuporta sa kanilang dalawa at balang araw daw ay malaki ang parteng ibabahagi nila dito.

Ayaw ko man sana dahil bata pa sila para mag aral ng mag aral pero wala akong magagawa. Dahil gusto din ng dalawang bata ang ginagawa nila.

Noon, pinapili ko sila. Na kung ayaw nilang mag aral para sa special class na iyon ay pwede silang tumanggi pero bukal sa puso nilang tinanggap iyon ng walang pag aalinlangan.

So kahit na ang ibang bata ay masaya na sa bakasyon nila dahil christmas at newyear na pero sila, patuloy parin sila sa pag aaral. Mga basic lang naman ang pinag aaralan nila.

Tulad ng tamang asal kung paano ka humarap sa mga matatanda. Tamang pakikitungo sa mga taong nakapaligid sa iyo. Mga basic na dapat matutunan kapag humaharap sa mga mayayamang tao. Tamang kilos sa hapag kainan.

At kung paano nila ipagmalaki kung sino sila sa tamang tindig lang at porma kahit hindi man sila magsalita.

But then.. Xaviel is one of a kind. Namana niya talaga ang ugali sa kanyang ama. Seryuso, bihira din magsalita. Madalas topakin din at madaling magalit hindi gaya ni Frances na matiisin at palangiti na gugustuhin mong kausap kaysa kay Xaviel. Magkaiba ang mga ugali nila.

“Ganun ba? Anong oras matatapos ang klase niyo Xav.”

“Dalawang oras lang naman tito.” Si Frances ang sumagot.

“Okay then, susunduin na lang namin kayo. Mamaya para deretso na tayo. Gusto niyo ba iyon?”

“Sige po tito.” Halos sabay na sagot nilang dalawa.

Muli ay nabalot na kami ng katahimikan at nagpatuloy sa pagkain namin. Hanggang sa tuluyan na nga kaming natapos.

“Sumabay na kayo sa akin at ihahatid ko na kayo.”

“Mauuna na kami daddy.” Paalam ni Frances at humalik sa pisngi ko. Ganun din si Xaviel sa akin. And also Jason, padamping hinalikan niya ako sa labi.

“Mag ingat kayo.”

“Yes dad. Take cara also.”

“Bye babe. May aasikasuhin lang din ako sa opisina saglit din uuwi din ako agad.”

“Sige babe.” Muli ay nagpaalam sila sa akin. Saka na lang ako bumalik sa loob at hinrap na naman ang ginagawa ko na natulugan ko kanina.

Isa sa pinagkakaabalahan ko ay ang magdrawing at iyon na lang ang ginagawa ko. And one of my favorate work is, making a BXB comic love story.

At nakakatanggap naman ako ng malaking halaga kapag maraming nagbabasa sa gawa ko.

Naging abala na ako at hindi ko na naman napansin ang paglipas ng oras. Hanggang sa nakarinig ako ng doorbell kaya naman napatayo na lang ako para sana buksan iyon.

“Ako na sir.” Si Arlyn na galing kusina at mabilis na tinungo ang pintuan. “Sir, nandito po si Siñor.”

Mabilis pa sa alas kwatrong muli akong napatayo at itiniklop ang laptop ko at tinungo ang pintuan.

“Magandang hapon señor. Tuloy po kayo.” Magalang na pagbati at alok ko dito para pumasok.

“Magandang hapon din apo.” Sagot naman nito saka nagtuloy ng pumasok sa loob.

Inutusan ko si Arlyn na gumawa ng meryenda para sa bisita namin.

“Maupo po kayo señor. Napadalaw po kayo?” Tanong ko ng makaupo na kaming pareho.

Napatingin lang ito sa akin ako man ay ganun din. Himala yatang napadalaw ito sa amin ngayon.

“Gusto ko lang naman kumustahin kayo ng personal apo. At ng kambal.”

“Ganun po ba? Maayos po kami ng kambal at salamat po sa pangungumusta.”

“May dala pala akong mga grocery sa kotse. Para sa inyo ng kambal. At mga regalo sa kanila. Pasensya na apo dahil hindi ko kayo nadalaw ng pasko dahil may mahalaga kasi akong ginagawa ng araw na iyon pero ngayon, mapapadalas na siguro ang pagdalaw dalaw ko dahil nagawa ko na ang mahalaga kong misyon.” Mahaba nitong paliwanag.

“Ayos lang po iyon señor. Naiintindihan naman ng kambal na hindi niyo sila nadadalaw. At busy po sila sa pag aaral ngayon gaya ng gusto niyo.”

“Maraming salamat sa tiwala apo. Pero tama ba ang nabalitaan ko na ikakasal ka na?”

Napayuko ako bago sinabayan ng pagtango bilang sagot ko.

“Hindi na ba magbabago ang pasya mo?”

Hindi ako nakaimik? Dahil parang nakikinita ko na parang hindi nito gusto ang pasya ko na magpakasal.

“Hindi naman ako tututol sa mga pasya mo apo. Pero sana isipin mo ang kapakanan ng kambal dahil may sarili silang ama na hanggang ngayon ay nanatiling lihim sa kanya.”

“Señor.” Wala akong masabi. Dahil pinakikiramdaman ko din ang sarili ko nitong huling nakaraang araw simula ng muling mag cross ang landas namin ni Kanye. At halos 50/50 na ang nasa utak ko. Dahil may bahagi na umaatras na sa nalalapit ng kasal namin ni Jason.

“Well, pag isipan mo ng maayos apo.” Saka tumayo na ito.

“Aalis po kayo agad?”

“Kailangan apo. Saka na lang ako muli dadalaw kapag nandito na ang kambal. Patulungan mo na lang ako kay Arlyn na ibaba ang mga pinabili ko para sa inyo. Kompleto na iyon, may maluluto na kayong handa para sa bisperas ng bagong taon.”

“Señor.”

Ngumiti na lang ito sa akin bago tumalikod at nagsimula ng maglakad palabas ng bahay.

Wala na akong ginawa kundi tawagin si Arlyn na gumagawa ng meryenda sa kusina para kunin ang dala nito.

Ganito kami lagi. Minsan nadadalaw ito sa amin at may sangkaterbak na dalang mga grocery at ibat iba pang mga gamit para sa mga bata. At pati ako minsan ay nadadamay na binibigyan nito.

Ayaw ko man sanang tanggapin pero magtatampo daw ito kapag hindi ko tinanggap kaya hayon. Hindi na lang ako komokontra.

“Sige apo, mauuna na ako. Mag ingat kayo ng mga kambal at pag isipan mo ng mabuti ang disesyon mo.” Bilin pa nito bago tuluyang umalis na.

Napasunod na lang ang tingin ko sa papalayong imahe ng kotse nito.

“Ang bait talag ng señor.” Narinig ko pang sabi ni Arlyn ng magsabay kaming pumasok sa loob habang bitbit pa ang hiling supot ng binigay nito.

“Oo, mabait nga siya. Na minsan sa kabaitan niya ay nagbigay linaw noon sa isipan ko ng kabataan ko.” Tanging nasabi ko na lamang at tuluyang pumasok ng bahay.

Ano po masasabi niyo sa cover na gawa ko.

---

Itutuloy..

---

PH2 #12: Kanye

Typo and gramatical error ahead!!!

Kanye at the multimedia!!

12_Kanye

“Get out.” Sa mahinahong tuno na pagtataboy ko sa inutusan kong mag imbistiga pa tungkol kay Reallan.

That brat little kitten. At saan niya nakuha ang lakas ng loob na ipagtabuyan ako noong isang araw? At sino siya para tanggihan ako?

Wala pang taong nakakatanggi sa akin?

Pero..

Natigilan ako ng mapag isip ko ang huli kong nasabi.

Yeah! Si Elijah! Tinanggihan niya ako ng umamin ako na gusto ko siya. Pero hindi naman masama ang loob ko doon. Dahil ngayon nakikita ko na magiging masaya siya sa piling ng pinsan ko.

Nahulog ang loob ko kay Elijah sa kainosentehan niya. Na nakita ko noon kay Reallan kahit pa man na magkaiba sila ng ugali. At si Reallan that brat little kitten. Kikay na maiinis ka na lang na matatawa dahil sa ugali niyang iyon pero deep inside he is innocent.

Unang kita ko noon kay Elijah ay agad akong nahulog na may bahagi sa utak ko na inaalala kung kanino ko ba nakita ang ugaling mayroon ito. At ngayon, malinaw na ang katanungan ko noon kung bakit ako nagkagusto sa kanya. Dahil nakikita ko sa kanya si Reallan na minsan ng nasaksihan ang kaenosentehan niya na nagtatago sa kakikayan niya noong kabataan niya.

At ngayon, nagkita at nag cross ulit ang landas namin ay masasabi ko na malaki nga ang ipinagbago niya. Marunong na siyang lumaban at hindi na siya ang batang laging naghahabol sa akin noon.

Pero, hindi uubra sa akin iyon. Dahil ibabalik ko ang dating siya, na nakilala ko na nakasanayan na ng buong pagkatao ko.

But damn! Bakit wala akong makalap na ano mang impormasyon tungkol sa anak niya. At kung sino ang ina ng mga bata. Hindi naman ako kumbinsado sa naisip ko na si Jason ang promoprotekta sa kung ano man ang mga lihim nila patungkol sa mga bata kung saan sila nagmula.

Malinis ang pagkakaayos tungkol sa record ng mga bata. Sa kung saan sila naipanganak o sino ang ina nila. At kahit sa school na pinag aaralan ng mga bata ay walang nakalap na impormasyon dahil nakablocked lahat ang tungkol sa dalawa. At iyon ang ikinaiinis ko. Gaano ba makapangyarihan ang taong nasa likod ng pamilya niya.

“Malalaman ko din kung sino man ang sumusuporta at nagproprotekta sayo little kitten.” May gigil na sabi ko habang nakatingin sa mga papel na naglalaman ng iba pang impormasyon tungkol sa kanya na ibinigay sa akin ng inutusan ko. “Hindi panghabang buhay na maililihim mo kung ano man ang mga naililihim mo ngayon.” Pagpapatuloy ko na nakatitig na ako sa larawan niya na may mga ngiting nakapaskil sa mga labi niya.

Kring! Kring!

Napalingon ako sa redline sa ibabaw ng lamesa ko na nasa gilid.

Si lolo! Dahil sa kanya lang nakakonekta ang teleponong iyon.

“Good morning lolo.” Magalang na sagot ko ng iangat ko ang reciever.

“Magandang umaga din sayo apo.”

“Napatawag po kayo?”

“Ipapaalala ko lang na desperas na ng bagong taon mamaya. Kaya dapat nandito ka sa bahay mamaya.”

Napatigil ako. Bagong taon na nga pala bukas. Nawala sa isip ko ang bagay na iyon dahil naukopa na ng tuluyan ang isip ko kay Reallan.

“Yes lolo. Hindi ko nakakalimutan iyon.” Sagot ko na lang dito. Pero bigla kong naisip na, kay lolo galing ang tinitirahan nina Reallan ngayon at mga bata. Hindi kaya???? “Lolo, can I ask you a question?”

“Sige lang apo. Basta kaya kong sagutin ay sasagutin kita.”

Hindi agad ako nakapagsalita. Hindi ko din alam kung paano ko iyon tatanungin. Saka, alam ko naman na hindi lang si Reallan ang natutulungan niya. At sa simula palang na isa si Reallan sa scholar niya noong nag aaral pa ito ng high school. Ewan ko na lang kung hanggang sa college dahil bigla na lang ito noong nawala at iyon ang hindi ko makakalimutan. Ang bigla niyang pagkawala ng hindi nagpapaalam.

“Nothing lolo, saka ko na tatanungin siguro. I need to go lolo, darating na lang ako mamaya diyan sa bahay niyo.” Sabi ko na lang dito ng nagpasya akong huwag na lang muna magtanong. Aalamin ko na lang ssa sarili kong paraan ang mga gusto kong malaman.

“Ikaw ang bahala apo. Sige na, hindi na kita iistorbohin.” Ilang sandali pa ay nakatitig na lang ako sa redline ng matapos ko iyong ibaba.

Muli kung itinuon ang pansin ko sa mga impormasyon tungkol sa kanya. Dalawang araw na din ng huli ko itong makita dahil nga sa gusto kong alamin muna ang lahat tungkol sa kanya sa mga nakalipas na halos pitong taon na nawala siya.

And now, ikakasal na sila ng Jason na iyon. Dalawang buwan mula ngayon. Kuyom ang kamao ko na nilakumos ang isang pisarong papel na iyon.

“Hindi matutuloy ang kasal mo little kitten, dahil walang ibang mag mamay ari sayo kundi ako lamang.” Gigil na sabi ko pa na nakatingin na ako sa kawalan. Na para bang nandoon lang si Reallan na nakatayo.

Nakikinita ko ang mga ngiti niya. Pero mas nainis ako dahil nakita ko ang mga ngiting iyon ay para sa Jason na iyon.

“Fuck! You are mine little kitten.” Gigil na naibato ko na ang papel na nilakumos ko.

Ewan ko ba pero nakaramdam ako ng matinding galit ngayon na parang gusto kong kumitil ng buhay habang naiisip ko na naangkin siya ng iba.

“Damn it! Damn it!.” Padabog na napatayo ako sa upuan ko at pasuntok ang ibabaw ng lamesa ko. Nanlilisik ang mga mata ko na parang masa harapan ko lang ang Jason na iyon.

“Hindi ko na hahayaan na maangkin ka ng iba ngayong muling nag cross ang landas natin little kitten. Dahil ako lang dapat ang aangkin sayo. No matter what it cost?” Gigil na kinuha ko ang mobile phone ko at may tinawagan.

“Good evening Mr. Anderson! How me I help you?” Hindi ko man ito nakikita ay alam ko na nakangisi ang kausap ko sa kabilang linya.

“Ibigay mo sa akin ang lahat ng impormasyon tungkol sa Jason Hernandes na iyon. Mula sa kaliit liitang impormasyon patungkol sa kanya at sa mga inililihim niya.”

“Jason Hernandes? May I know what the reason is?”

“Fuck! 1million, no more question. Dahil hindi ko sasagutin ang tanong mo.”

“Deal.” Hindi pa man ako nakakapag salita ulit ay end tone na ang narinig ko sa kabilang linya.

Ngali ngaling ibato ko ang phone ko habang mahigpit ko itong hawak na halos madurog na sa mga palad ko.

“Kung hindi ko madadaan sa iyo little kitten, gagamitin ko si Jason para muli kang maging akin.” May gigil man sa boses ko ay nabahiran naman ng ngiti ang mga labi ko.

Muli ay pinayapa ko ang sarili ko. Hindi dapat ako magpadala sa imosyon ko ngayon. Na halos ilang dekada na ng huli akong makaramdam ng ganito.

Tatlong katok ang nakapagpabaling ng paningin ko sa may pintuan bago iyon bumakas. Ang sekretarya ko. Si Helen.

“What is it Helen?” Tanong ko bago ako muling umupo.

“Trisha Warden want to see you Sir.”

Kunot man ang nuo ko sa pagkarinig ng pangalan nito ay sinabihan kong papasukin niya ito.

Tumalima ito para lumabas. Ng bumalik ay kasama na nitong pumasok si Trisha.

“Iwanan mo na kami Helen, salamat.” Utos ko dito. Binalingan ko si Trisha ng tuluyan ng makalabas si Helen. “Anong kailangan mo?” Seryusong tanong ko ng makitang palapit na ito sa lamesa ko.

“I need your help. Kausapin mo si Ace na bawiin ang pagpapabagsak ng kumpanya ng mga magulang ko.”

Lalong kumunot ang nuo ko sa sinabi nito? At sino siya para utusan ako. Gagawa siya ng kasalan tapos idadamay pa akong maglinis ng gulong sinimulan niya.

“Who do you think you are?” Hindi man ako kasing lamig ng pinsan ko na makitungo sa iba ay wala din akong ka amor amor sa babaeng ito.

“Tinanggap mo si Elijah ng ibigay ko siya sayo. Bakit ngayon ako lang ang nasisisi dito.”

“Nagkamali ka lang ng taong ninalpitan Trisha.” Sagot ko dito. “At sino nagsabi sayo na sa akin mo siya ibigay? Wala naman diba? At hindi ko siya tinanggap mula sa pagkakakidnap mo para gawan ng masama. Dahil hindi ko sasaktan ang taong minsan na nagustuhan ko para lang mapasaakin ito.”

“No! Kailangan mo akong tulungan. Hindi dapat nadadamay dito ang mga magulang ko.” At ito pa talaga ang may ganang magtaas ng boses sa loob ng opinisina ko.

“Huwag kang magtaas ng boses sa loob ng opisina ko Trisha. Baka nakakalimutan mong nandito ka sa teretoryo ko. At hindi ikaw ang magmamando sa akin para salungatin ang gusto ng pinsan ko.” Seryusong sabi ko pa na sinabayan na ng tayo at lumapit dito.

Tumitig ako sa kanya. Umangat ang mga kamay ko at gamit ang hintuturo ko hinawakan ko siya sa baba para mapaangat ang mukha niya at matignan ako.

“Ikaw ang gumawa ng ikababagsak ng pamilya mo Trisha.” Mahinang tinig pero alam ko na dinig na dinig niya. “At huwag mo akong idamay sa kabaliwan mo sa pinsan ko. Dahil hindi man ako kasing bagsik niya kung magalit, ay kaya ko ding gawin ang kaya niya sa kung anong paraan ko gusto.”

“Pero kailangan mo akong tulungan. Kung wala ka palang balak na masama sa kanya hindi mo na sana iyon tinanggap pa. Kung hindi mo ako tutulungan, hihilain din kita.”

“Hahaha!” Tumawa ako ng pagak saka ko itinulak ang baba niya na hawak ko. “Pinapatawa mo ako Trisha. Ang lakas naman ng loob mong pagbantaan ako. Ganyan ka ba humingi ng tulong? Kung ako sayo, si Elijah ang kausapin mo at sabihing pakiusapan ang pinsan ko na huwag idamay ang mga magulang mo.” Saad ko saka ako humakbang palayo sa kanya. “Pero… huwag mo ng tatangkaing lapitan si Elijah! O gawan ng masama. Dahil hindi lang ang pinsan ko ang makakalaban mo. Dahil isa na ako sa tuluyang magpapabagsak sayo kapag naulit ang kabaliwan mo.”

“You!.”

“You may go now Trisha.” Pagtataboy ko na sa kanya sa mahinahong tinig. Kung si Ace ay pasigaw ang bawat salita kapag galit, kabaliktaram sa akin. Kalamigan lang ang ipaparamdam ko sa mga taong ayaw na ayaw ko.

“Please.” Ilang sandali pa ay narinig kong pakiusap niya at bahagyang bumaba ang tinig.

“It’s your fault Trisha, dahil iba ka ng taong kinanti. Dahil hindi lang si Ace, o ako ang makakalaban mo, dahil nandyan pa ang lolo ko.”

Nakita ko ang pagkakapinid ng labi nito sa pinipigilang inis siguro. At kita ko ang pagkakakuyom ng mga kamao. Pero huwag lang siya talagang magkakamali. Dahil hindi din niya gugustuhin kung paano ako magalit.

“Now leave Trisha. At paalala ko muli sayo. Kalimutan mo na ang pantasya mo sa pinsan ko. Dahil maghuhukay ka lang ng libingan mo kapag naulit ang mga ginawa mo.”

Hindi agad ito kumilos. Pero ilang sandali pa ay padabog na naglakad na ito palabas ng opisina ko at pabalibag pa na isinarado ang pinto.

Naiiling na lang ako na sinabayan ng pagpapakawala ng isang buntong hininga. Mga babaeng baliw na baliw sa pinsan ko. Na hindi naman mabibigyan ng pansin iyon.

“Helen, linisin mo na ang dapat linisin sa lamesa mo. At pwede ka ng umuwi.” Kuway tawag ko sa intercom na nakakonekta sa lamesa nito.

“Yes sir. Thank you.”

Iilan lang ang nasa kompanya ngayon dahil sa magbabagong taon na. At ang mga pumasok lang ngayon ay ang mga empleyado na talagang kailangan ng double at makakatanggap ng Christmas bonus.

“Come inside after you finished there.”

Ilang sandali pa ay pumasok na ito sa loob ng opisina ko. Tumayo na ako at pasalubong na nilapitan ito.

“This is you bonus. Keep up the good work Helen.” Sabay abot sa kanya ng maliit na pulang sobre.

“Maraming salamat po sir.” Sinabayan ng pagyuko.

“You deserve it. You can go now. Spend your time to your family.”

“Yes sir. Thank you again.” Nagpaalam na ito sa akin.

At bago ako nagpasyang umuwi na din ay inasikaso ko muna ang ilan sa dapat kong tapusin.

=

“Mai-dedeposit mo na ba ang 1M ngayon sa bank account ko?” Tanong mula sa kabilang linya ng tumawag sa akin ang tinawagan ko kaninang umaga. Naghahanda na ako para pumunta sa bahay ng lolo para sa salo salo naming mag anak para sa pesperas ng bagong taon.

“Yeah! Of course.” Sagot ko naman habang nakatingin na ako sa laman ng emvelope na ipinadala nito na naglalaman na ng tungkol kay Jason. At isang matagumpay na ngiti ang kumawala sa labi ko ng makitang ang kompanya nito ay isa si lolo sa mga stock holder. At isa sa may pinakamalaking share dito. “Just wait a minute at matatanggap mo na ang bayad ko.” Hindi na ako nagpaalam ng maayos dito dahil binabaan ko na agad ito. Muling ipinagpatuloy ang pagbabasa ng mga impormasyong ipinasa nito sa akin.

Alam ko naman na isa si Jason sa mga ka coleague noon at hanggang doon lang ang ugnayan namin. Pero ngayon…

May ngiti sa labi akong binitawan ang mga iyon sa lamesa ng library ko. Kailangan ko ng pumunta ngayon sa bahay ng lolo at dapat na mapapayag ko itong ipasa sa akin ang share nito sa kompanya ni Jason.

“Anong kailangan mo apo?” Tanong sa akin ng lolo ng makarating ako sa bahay niya. Bibihira pa ang mga kamag anakan namin na dumating at kahit sina mama at papa ay wala pa hanggang ngayon.

“May gusto lang sana akong sabihin at hilingin sa inyo ngayon. At sana mapagbigyan niyo ako.”

Napatitig ang lolo sa akin. Tinatantya yata kung ano ba ang nakain ko at bakit ako ngayon hihingi ng pabor sa kanya na hindi ko naman dating ginagawa.

“Ano iyon apo? Mukhang seryuso yata tayo ngayon ah.”

“Yeah! And hoping that.. maibibigay mo ang bagay na hihilingin ko ngayon.”

“Okay! Say it apo.”

“Ibigay mo sa akin ang share mo sa JH Interprise lolo. Gusto kong pumasok sa kompanyang iyon, sa lalong madaling panahon.”

Hindi ko man lang nakitaan ng pagkabigla ang lolo sa sinabi ko na para bang alam na alam na  iyon ng hihilingin ko sa kanya.

“Well, ikaw ang bahala apo kung iyan ang gusto mo. Bukas na bukas din ipapaayos ko ang share ko at ipapangalan ko iyon sayo. Ano man ang dahilan mo kung bakit biglaan mong gustong makialam sa kompanyang iyon ay hindi kita pakikialaman.”

“Maraming salamat lolo.”

“Walang anuman iyon apo. Ngayon ka lang naman humingi ng pabor sa akin. Bakit naman hindi kita pagbibigyan.” Sagot naman nito. “Nandito na pala ang pinsan mo at si Elijah, baka gusto mong makisalo na sa amin sa hapunan?”

“Hindi na lolo, mananatili na lang muna ako sa silid ko at huwag na muna niyong sabihing nandito ako.”

“Ikaw ang bahala apo. At sana mapaaga din ang pagpunta dito ng dalawang iyon paran naman makapag bonding kayong apat ni Ace.”

“Huwag mo ng aasahan lolo, baka si Wayde ay pwede pang mapaaga pero si Vienn. Asahan niyo ng tamang bagong taon na siya darating.”

“Yeah! Hala sige, mauuna na ako sa hapag kainan at baka papunta na doon ang mag asawa. Pero kung gusto mong sumalo sa amin. Lumabas ka na lang sa silid mo.”

“Yes lolo. Pero hindi na kailangan. Mamaya na lang kapag dumating na ang iba nating kamag anak.”

“Sige apo. Sige.”

Nauna na akong lumabas ng library nito at nagtuloy na ako sa silid ko sa bahay ng lolo. Hindi na ako lumabas doon hanggang sa tuluyan ng nagsidatingan ang mga ibang bisita.

At ng dumating ang mama at papa ay nandoon ang matalim na tinging iginawad nila sa akin sa kagustuhang makiagaw parin kay Ace sa kayaman ng lolo.

Naiiling na lang ako at hindi iyon pinansin na kahit gustong gusto na nila akong sugurin at muling pagtatalakan at sabihang dapat gumawa ako ng paraan.

Kayamanan. Na kahit naman may sariling mga negosyo ay mas gugustuhin pang mas nakakaangat sila kaysa sa iba nilang mga kapatid. At ang mama at mama ni Ace ay hindi magkasundo. Kung magkakasalubong ang landas nilang dalawa ay makikitang puro plastikan lang ang makikita sa dalawa. Dahil ayaw ng mama kay Tita Camille na minsan ng si Lolo ang pumili dito na pakakasalan ng tito Alejandro. Alejandro na sumunod mismo sa pangalan ng lolo.

Pero dahil sa ayaw nilang magkaroon ng issue at magalit ang lolo ay nanatiling may gap sa bawat pagitan ng dalawa. Hindi na lang kami nakikialam. Bahala na sila sa mga buhay nila basta walang damayan.

“Napaaga ka yata?” Tanong na nakapagpalingon sa akin. Si Wayde na halatang kadarating lang. May kasama ito. Ito ba ang sinasabi niyang dinala sa bahay niya noong nakaraang araw?

Maybe.

“Yeah! Wala naman din akong magawa kaya mas maganda na ang nandito para naman makapag kulitan kahit papaano.” Sagot ko ma lang at binawi ang tingin ko sa kasama nito na halatang nahiya yata at nagtago ng bahagya sa may likuran nito.

“Yeah! Your right. Nasaan si Ace?”

“Nasa labas sila ni Elijah.”

“Ganun ba? Mapuntahan nga ng makilala ko ang asawa niya.” Sabi pa nito saka binalingan ang batang kasama.

Bata! Siguro bata pa ito kumpara sa edad namin.

“Dito ka na muna sa pinsan ko.” Bilin pa nito. “Ikaw na muna ang bahala sa kanya.” Hindi pa man kami parehong nakakasagot ng kasama niya ay tumalikod na ito at iniwan na nga niya ang bata sa akin.

Nakayuko na ito ng tignan ko. Muli ay nailing na lang ako.

“I’m Kanye, and you are?” Ako na ang nagpakilala dahil hindi man lang ito ipinakilala ni Wayde.

“Huh!.” Nag angat ito ng tingin bago tumingin sa palad kong inilahad ko sa harapan niya.

“Huwag kang mag alala. Hindi ako gaya ng pinsan ko na walang pakialam sa kasama.” Sabi ko na halatang parang takot sa mga taong nakapaligid sa kanya. “And don’t worry, hindi ako humuhusga ng tao batayan sa kung ano sila.”

Muli ay napatingin ito sa akin.

“Again, Kanye, and you?”

“P-perth.” Sagot niya pagkalipas ng ilang sandali pa pero hindi tinanggap ang pakikipagkamay ko. Nakita ko na nanginginig ang mga kamay niya na magkasalikop sa harapan niya.

“Okay! Nice to meet you Perth. Ilang taon ka na pala?”

“Eh!. N-nineteen.”

“Bata ka pa nga. Come on! Hintayin mo na lang ang pinsan ko dito.” Sabay pinaghila siya ng upuan na nasa malapit lang namin.

Tumalima naman ito agad at naupo. Naupo na din ako sa katabing upuan nito. “Just relax. Walang magkakamaling mangbully sayo dito kung iyan ang inaalala mo.”

Pero hindi parin ito gumalaw. Nanatiling nakaupo na lang at halatang hinihintay si Wayde na bumalik.

Hindi ko na lang ito ulit pinansin. Hanggang sa bumalik na nga si Wayde ay saka lang kumilos ito para kumuha ng makakain ng sabihan siya.

Masunuring bata. Sa isip isip ko.

Nagpatuloy ang pagtitipon habang naghihintay sa pagsapit ng bagong taon.

Nagtipon na kami lahat sa labas ng dalawang minuto na lang ang nalalabi.

Tumabi kay lolo na nasa tabi nito sina Wayde na katabi ang batang kasama at si Vienn. Na katabi naman si Ace na katabi si Elijah. Tumabi na din ako kay Elijah.

“Happy new year.” Pagbati ko kay Elijah.

  “Yeah! Same.”

  Hanggang sa tuluyan ng nagsimula ang countdown ng…

10

9

8

7

6

5

4

3

2

1

     HAPPY NEW YEAR.

Sigaw ng lahat kasabay ng pagsindi ng mga fireworks at nagsimula ng magliwanag sa kalangitan. Ibat ibang kulay, ibat ibang porma.

“Ang ganda.” Narinig kong saad ni Elijah kaya bahagyan akong napatingin sa kanya. Nakangiting nakatingala ito na ngayon ay gaya naming nakatingala sa kalangitan hawak ang cellphone at kinukuhanan ang nasabing ganda ng fireworks display.       “Happy new year mga apo.” si Lolo at inisa isa kaming tinignan. Ako, si Vienn, Ace at si Wayde. Kasama nadin sina Elijah at si Perth.

“Happy new year lolo.” Sabay sabay naming sagot dito.

Nagpatuloy iyon ng halos dalawampung minuto. At pinagsawa ang mga mata namin sa iba’t iba at nag gagandahang kulay sa kalangitan.

At ang nagsisimula ang aming bagong taon na masagana. At ang bagong taon kong may bagong misyon. Na mapasaakin ang dating naging akin na.

At iyon ay..

Si Reallan Charles Dela Cruz. At walang ibang dapat mag may ari sa kanya.

---

Itutuloy.

---

PH2 #13: Reallan X Kanye

Typo and grammatical error ahead!!

13_Reallan

“May problema ka ba?” Tanong ko kay Jason ng mapansin ko na hindi siya mapakali. “Ayos ka lang?” Pinuntahan ko kasi siya mismo sa kompanya niya g magyaya siya para sa lunch.

Hindi ko kasama ang mga bata dahil kinuha sila ni Señor para naman daw maipasyal ang dalawa kaya naman wala akong magawa kundi pumayad kahit na alanganin talaga akong iwan sila dito at hindi ako kasamang lumabas o mamasyal.

But then.. alam ko naman na walang balak na ilayo ni Seńor ang mga anak ko sa akin kaya panatag naman ako kahit paano.

“Medyo hindi maayos ang kompanya ngayon babe. Kaya medyo hindi ako mapakali.” Sagot niya sa akin na sinabayan ng pagpapakawala ng isang malalim na paghinga.

“Tulad ng ano?” Tanong ko. Hindi naman ako nakikialam sa problema niya sa mga negosyo niya pero makikita ko talaga ang pagkaaburido niya.

“Ang dalawa sa stock holder ng kompanya ay umatras sa mga deal at gustong kunin na ang mga share nila.” Sagot naman niya sa akin. “Sorry, hindi ko na dapat sinasabi sa iyo ito.”

“Okay lang iyan. Ano bang dahilan nila bakit bigla silang umatras?”

“Iyon na nga babe. Walang magandang dahilan at bigla na lang nilang pinupull out ang mga share nila. Kaya ngayon nadadamay ang iba pa. Kung kailan kapapasok pa lang ng taon ay saka naman nagkaganito.”

“Kailangan mo ba ng tulong? Kung may maitutulong lang ako sabihan mo lang ako.” Saka ako lumapit sa kanya at tinapik sa balikat bago niyakap habang nakaupo siya sa swivelchair niya.

“Hindi ko naman gugustuhin na madamay ka sa problema ko babe. Kaya salamat na lang sa pag alok mo ng tulong.”

“Ikaw ang bahala Jason. Maghihintay lang ako kung kailangan mo ng tulong ko.”

“Yes, of course.”

Niyuko ko siya saka ko hinalikan sa nuo. “Matutuloy ba tayo sa lunch o may mahalaga ka bang gagawin. Uuwi na lang ako para hindi ako makaistorbo sayo.”

“No! Kakain muna tayo. Bihira na nga tayong magsalo sa kainan tapos uuwi ka pa.”

“Ayaw ko lang ng…” natigil ako sa pagsasalita ng may tatlong katok sa pintuan kaming narinig kaya sabay kaming napatingin doon. Lumayo na din ako sa kanya at tumayo na lang sa gilid ng lamesa.

“Come in.”

Ang sekretarya niya ang pumasok.

“Magandang hapon sir. I just want to imform you that Mr. Anderson is outside and want to talk to you.” Pagbibigay alam nito.

Pero biglang sumikbo ang dibdib ko at kinabahan ng marinig ko ang apelyedong binanggit ng sekretarya niya.

“Are talking about Señor Anderson?” Tanong naman niya at tumayo sa pagkakaupo niya. Umayos ng tindig at inayos ang polo na bahagyang nalukot sa pagkakaupo niya.

“Hindi po sir. Si Mr. Kanye Anderson po.”

Lihim akong napalunok ng tuluyan ko ng marinig ang pangalan niya. Parang gusto ko na tuloy umalis na lang para hindi ko magsanga ang landas namin at hindi ko siya makita.

Huwag naman sana ngayon. Dahil ilang araw na akong binabagabag ng mga alaala sa aming nakaraan na patuloy ng bumabalik sa isip ko ngayon sa kasalukuyan.

“Okay! Let him come in.” Sagot naman niya agad na parang gusto kong tutulan. Sabihin na huwag muna at kailangan ko munang magtago pero alam ko naman na hindi ko magagawa iyon dahil magtatanong siya kung bakit?

Tumalikod na ang sekretary niya para lumabas at tawagin na siya. Pero…

“Franz, huwag na pala. Kami na lang ang lalabas para salubungin siya.” Kuway pigil niya dito. “Sabihin mo na lang na lalabas na kami.”

“Yes sir.”

“Are you okay? You look pale?” Tanong niya ng wala na sa loob ang sekretarya niya ng balingan ako.

“Biglang sumakit ang ulo ko.” Dahilan ko na lang kahit na ang totoo ay si Kanye ang dahilan.

“Are you alright? Do you need to go to the hospital?”

“N-no. Ipapahinga ko lang ito.”

“You sure? I ca-cancel ko na lang ang pag kikita at pag uusap namin ni Kanye kung kailangan mong samahan kita pauwi.”

“Hindi na. P-puntahan mo na lang siya. Papahinga na lang muna ako dito saka na lang ako uuwi kapag ayos na kaunti ang pakiramdam ko.”

May pag aalala sa mga tingin niya sa akin. Saka niya ako niyakap at dinampian ng halik sa nuo.

“Okay then, just take a rest first. Gusto ko man sana na kasama ka habang kausap si Kanye pero huwag na lang. At kung hindi pa maayos ang pakiramdam mo hanggang mamaya hintayin mo na lang ako dito.”

Tumango ako bilang sagot.

Humaplos ang palad niya sa pisngi ko. Nagtitigan kami at alam kong hahalikan niya ako kaya naman napapikit na lang ako.

But then..

“Ahem.” Sabay pa kaming napalingon ng may tumikhim sa may pintuan. “Sorry to disturb you. Hindi na kasi ako makapaghintay sa labas pa kaya pumasok na ako.” Sabi niya at parelax pa na napasandal siya sa may hamba ng pintuang pinasukan niya.

“Sorry po sir. Hindi ko na po napigilan si Mr. Anderson.” Hinging paumanhin pa ng sekretarya niya at yukong yuko pa ang ulo.

“It’s okay Franz. Just leave us now.” Seryusong utos niya. Halata na sa boses ay hindi din nito nagustuhan ang biglang pagpasok niya. “Come, have a seat.” Alok niya dito at itinuro ang upuan sa may gitna.

“Thank you.” Pasemplemg naglakad siya at kampanteng ummupo nga siya doon. Pero ang mga mata niya ay sa akin nakatingin na lalong nagpakaba ng dibdib ko. Kinakabahan na parang hindi ako makahinga sa lakas ng tibok ng puso ko.

“J-jason. M-mauuna na siguro ako. Baka may mahalaga pa kayong pag uusapan.“baling ko dito na pinilit ang mga mata na huwag mapatingin sa kanya.

“Why the sudden Mr. Dela Cruz?” Kuway sabad naman niya.

“Masama lang ang pakiramdam niya bro.” Sagot naman nito sa kanya at muli ay binalingan ako. “You can wait for me in the car babe.”

Kahit pilit man na ayaw kong tumingin sa kanya ay hindi ko mapigilan at nakita ko na nangunot ang nuo niya. Hindi naman sa mga mata ko siya nakatingin kundi sa kamay yata ni Jason na nasa pisngi ko.

“Well, nakikita ko nga he look pale. Kailangan nga niya ng pahinga.” Sabad niyang muli. “He can take a seat and rest here while we are talking. Baka kasi kapag pinabayaan mo siyang lumabas na walang kasama ay bigla na lang siya tuluyang manghina.”

“Yeah! Your right bro.” Agad naman na sumang ayon ito sa sinabi niya na hindi naayon sa gusto kong mangyari. Gusto kong umalis na para hindi ko na siya makita pero…

“M-magpapasama na lang ako kay Franz hanggang sa baba.” Muli ay sagot ko. “Hindi naman ako makakapagpahinga dito ng maayos at baka makaistorbo pa ako sa kung ano ang pag uusapan niyo.”

“Mmm, okay okay.” Ilang sandali paay tinawag nga niya si Franz at sinabihan na samahan ako palabas hanggang sa lobby ng building.

Napansin ko na parang.. oo, parang lang… parang gusto niyang sumama ng lumabas ako. Pero masyado ba akong mapagmasid at kung ano na ang naiisip ko sa mga tingin niya.

Mabilisang lumabas na ako ng nakapag paalam na ako kay Jason. Hindi ko na inabala ang ang sarili ko na magpaalam sa kanya o di kaya naman tapunan ng tingin lang.

“Thank you Franz.” Pasasalamat ko kay Franz habang naghihintay na kami na bumukas ang elevetor. “But you don’t need to follow me hanggang sa baba. Kaya ko na.”

“Pero..”

“Okay lang. Ako na ang bahala sa sir Jason mo. Bumalik ka na sa trabaho mo.” Bitin ko sa pagtanggi sana niya. Sakto naman na bumukas ang elevator at muli siyang sinabihan na huwag na akong ihatid. Hanggang sa lulan na nga ako ng elevator pababa.

Hindi ko na siya hihintayin. Magpapadala na lang ako ng mensahe sa messenger na mauuna na akong umuwi at doon na lang kakain.

Pero hindi iyon ang una na nasa isip ko. Kundi si Kanye at ano ang dahilan niya bakit siya bumisita kay Jason.

Masyado lang ba akong paranoid at kung ano ano na ang tumatakbo sa utak ko gaya ng isa siya sa dahilan kung bakit nagsialisan ang mga stock holder ng kompanya ni Jason?

No! Hindi naman siguro at sana huwag nga sanang iyon ang dahilan niya.

Sana nga….

=

KANYE POV;

“Who brought you here?” Tanong sa akin ni Jason ng wala na si Reallan at nauna ng umalis.

At hindi ko talaga nagustuhan ang kaninang nakita ko.

Kung paano haplusin ng mga palad nito ang pisngi niya. Nakakagigil. Lalo na ng muntik na silang maghalikan sa harapan ko.

Kanina naman kasi, ng lumabas ang sekretarya niya ay maghihintay na lang sana ako sa labas pero nasabi nito na kasama niya ang Jason na ito kaya nagmadali akong pumasok kahit na pinigilan ako ng sekretarya niya.

I don’t care. Buo na ang pasya. Lalo na at nasa akin na ang 45% ng share sa kompanya nito. Pareho na kamo ng share. At kung mabibili ko pa ang natitirang 10% ay mapapasaakin na ang buong karapatan ko sa kompanya at iyon ang gagamitin ko.

“Hindi naman masyado importante.” Kampanteng sagot ko dito na bahagyang nangunot ang nuo.

“Then, It’s my pleasure na binisita mo ako dito. Have a seat.”

“Yeah!” Pero hindi ako umupo bagkus iginala ko ang paningin ko sa loob ng opisina nito. Maliit lang kumpara sa opisina sa main building ng kompanya ko.

“Pasensya na. Maliit lang talaga ang opisinang ipinagawa ko.”

“Yeah! Maliit pero maaliwalas tignan.”

“Salamat sa papuri.”

“Then, you should know why I am here.”

“I don’t have any idea. Nakakagulat nga ang pagpunta mo dito.”

Isang ngiti ang gumuhit sa mga labi ko.

“Hindi pa pala nasabi sayo ng lolo na ako na ang bagong nag mamay ari ng share niya dito. And now I own 45% share here like you.” Deretsang sabi ko sa kanya at hindi na ako nagpaligoy ligoy pa.

Hindi na ako magbabaitan sa harapan nito like what I did last time ng magkita kami sa restaurant.

At saka hindi ko naman siya kaibigan. Isa lang siyang kakilala noong nag aaral pa ako.

Wala naman akong balak pakialaman ang kompanya niya pero malas lang niya dahil sangkot siya ng makita kong muli si Reallan.

Hindi man nagpahalata ay alam kong nagulat siya. Hindi man niya sabihin ngayon ay napansin ko ang pagkuyom ng kanyang kamao pero agad din niyang inirelax.

Hanggang kailan kaya siya magiging kalmado kung sasabihin ko ang totoong sadya ko. Na kung hindi niya pakakawalan si Reallan ay tuluyan kong papabagsakin ang kompanya niya. Pero kung susunod ito lahat sa gusto ko ay baka ibalik ko pa ang mga nawalang share na dapat ay sa kanya mapunta.

“Hindi ako napagsabihan ng lolo mo na sayo na pala ang share niya dito. At hindi ko inakala na ang 25% lang na share niya ay madadagdagan ng 20%.”

“Yeah! Napag alaman ko kasi na pinull out ng dalawa ang share nila. Kaya naisipan kong ano kaya kung bilhin ko na lang sa kanila.”

“Kung ganun. Hindi na ako magtataka kung bakit biglaan ang naging pasya nila. Then, the question is? What your reason, bakit mo ito ginagawa.” Kunot talaga ang nuo niya kahit na kalmante parin ang boses niyang nakikipag usap sa akin.

Ngumiti ako. Saka kampanteng umupo. Sumandal sa upuan at itinaas pa ang mga kapay ko sa sandalan.

“Sabi ko naman sayo na hindi masyadong importante. Medyo naboboring lang ako kaya ako nakikigulo sa kompanya mo.” Parelax na sabi ko pa. Kinuha ang newspaper na nakalagay sa ibabaw ng maliit na lamesa at kunway pinag interesang basahin. “Siguro, naiisip mo ngayon na sana hindi na nag cross ang landas natin noong nakaraang linggo.” Pagpapatuloy ko pa na hindi ko naman ito tinapunan ng tingin at patuloy sa pagtingin ng diaryo na para bang binabasa ko talaga.

“Well, hindi na ako magtataka nga. Kasi nasanay naman kayong mga Anderson na laging may ginagawa. Then, welcome to the company. At sana maging maayos ang pagsasama natin bilang magkatrabaho.”

Taas ang isang kilay ko na tinapunan siya ng tingin ng ilang sandali. Binitawan ang diaryo.

“Well, its up to you.” Saka ako tumayo. “Pero isa lamang sa bored ako ang dahilan ko. But my reason is….” lumapit ako sa kanya at tinapik ko ito sa balikat. “Malalaman mo din sa susunod. Hindi man ako ang mismong makikisalo sa mga meeting niyo dito. Magpapadala ako ng taong pagkakatiwalaan ko. See you Jason. Salamat sa pagtanggap mo sa akin sa opisina mo.” Hindi pa man siya nakakasagot at tumalikod na ako. Ang ngiti sa labi ko habang nakaharap sa kanya kanina ay nawala. Seryusong nakatingin sa dinadaanan ko. Itinaas ko pa ang kanang kamay ko at kumaway bago ako tuluyang makalabas ng opisina nito.

“Kay Elijah lang ako hindi nagtagumpay. Pero tanggap ko dahil alam kong kaya siyang alagaan ngayon ng pinsan ko. At ngayon, pagdating kay Reallan, siguradong magtatagumpay ako this time.” Sa loob loob ko. Hindi ko na din pinansin ang pagbati sa akin ng sekretarya ni Jason ng madaanan ko. “Minsan ka ng naging akin Reallan Charles Dela Cruz. At magiging akin ka ulit.”

Nasa ground floor na ako ng tumunog ang Cellphone ko. Kaya naman agad ko iyong sinagot.

“We got him sir.” Sabi ng nasa kabilang linya.

“Good. But make sure na hindi siya masasaktan. Or else, malalagot kayo sa akin.”

“Yes sir.”

Nakangising ibinaba ko ang phone ko at sumakay ng kotse.

“Hindi mo ako matatakbuhan little kitten. Nagkamali lang ang panahon na muling pinagtagpo ang landas natin.”

Mabilis na punasibad ko palayo ang kotse ko at tinungo ang condo kung saan siya dinala. Ilang minuto lang naman ang ibiniyahe ko bago ko tuluyang makarating doon.

---

Itutuloy..

---

May mga kaibigan ako na bago lang din magsulat. At sana po suportahan din po natin sila.

You guys can visit their profile. Here they are!!

Boyslove_04 and MoiSeekLover

PH2 #14: Reallan

Typo and grammatical error ahead!!

14_Reallan

“Pakawalan niyo ako.” Sigaw ko habang nakakulong ako sa isang silid.

Kanina kasing pauwi na ako at naghihintay sa taxi na sasakyan ko ay may kung sino na lang na biglang tumigil sa harapan ko at walang pag aalinlangan na isinakay ako.

Hindi agad ako kasi kanina nakakilos dahil sa pagkabigla at ng gusto ko ng sumigaw ay may kung ano ng ipinaamoy sa akin gamit ang panyo.

At ngayon, nagising na lang ako na nasa isang silid na ako at nakakulong. Hindi naman nakatali ang mga kamay. Dahil kaninang nagmulat ako ng mata ay walang tali ang mga kamay at paa ko, at wala ding takip ang mata o kaya naman bibig ko. Kaya malaya akong nagsisisigaw at kinakalampag ang pintuan para kung sino man ang nasa labas ay marinig nila ako at matulungan.

Nakakaramdam man ako ng takot pero pinapalakas ko ang loob ko. Dahil nagkamali kung sino man ang nagpadukot sa akin dahil hinayaan nila akong nakakagalaw ng maayos sa silid na ito.

Muli ay kinalampag ko ang pintuan at nagsisisigaw. Pipihitin ang seradura ng pinto at pipilitin na buksan pero wala parin.

Pero..

Agad akong lumayo sa pintuan ng may marinig akong may nagbubukas na sa labas. Mabilis na kumuha ako ng kung anong bagay na pwede kong ipanlaban at ang nahawakan ko ay ang lampshade na nasa ibabay ng bedside table.

Kung papasok ito. Ihahagis ko na lang.

Isa.

Dalawa..

Tatlo..

At pagbukas ng pintuan ay siya ng paghagis ko ng hawak ko pero mabilis na nakakilos at naiwasan iyon.

“Your so wild. You broked it.” Sabi niya na mas nakapagtigagal ng buong pagkatao ko.

Si Kanye ang nagpadukot sa akin?

“You!.”

Ngumisi siya at palapit na naglakad sa akin kaya napasampa ako sa kama at tumawid doon nagtungo sa kabilang gilid.

“Naging mapanakit ka na yata ngayon little kitten. Iyan na ba ang natutunan mo sa loob ng pitong taong lumipas.” at tinanong pa galaga niya. Hindi ko naman gagawin ang manira ng gamit kung walang mangyayari sa aking masama at lalong hindi ako magwawala ng ganito kung hindi niya ako dinala sa silid na ito.

“Wala kang pakialam. At ano bang pakulo ito. Bakit mo ako dinala dito.” Sigaw ko sa kanya. Hindi niya dapat ako makitaan ng pagkabahala ngayon dahil alam ko na mas magagawa niya lahat ng gusto niya kung magiging mahina na naman ako gaya ng kung gaano ako kahina sa kanya noon.

“Gusto lang naman kita makita ng tayo lang. Iyong ganito. At malaya akong malalapitan at mahahawakan ka.”

“Fuck off Kanye. Wala kang karapatan na kunin ako dito.”

“So what! Wala man akong karapatan, wala ka ding magagawa dahil gusto ko ang masusunod.” Maawtoridad na sabi niya sa akin at umikot sa paanan ng kama palapit sa akin. “You can’t run away from me this time little kitten.” Seryuso at walang maemo emosyong sabi niya. Nawala ang ngisi niya at para bang nagbabadya ng panganib ang mga tingin niya.

Sasampa na naman sana ako sa kama para lumipat sa kabilang panig ng kama pero mabilis na niya akong napigilan sa braso at pahilang inilapit sa kanya.

Napangiwi pa ako dahil sa higpit ng pagkakahawak niya doon. Parang bakal ang mga kamay niya dahil hindi ko man lang kayang iwaksi at tanggalin iyon ng isang kamay ko.

“L-let me go.” Nakangiwi kong sabi sa kanya pero hindi niya ako pinakinggan.

“Run away again?” Pabulong na sabi niya at inilapit pa talaga ang mukha sa akin kaya naman pilit na iniwas ko ang mukha ko dahil kung hindi ko gagawin iyon ay magdidikit ang mga labi namin. “I told you Little Kitten, I wont let you go this time.”

“B-bitawan mo ako. Ano bang p-problema mo at bakit mo ginagawa ito?” Kahit gusto ko man na hindi mabulol sa mga salita ko ay hindi ko magawa dahil parang gusto ng kumawala ang puso ko sa kinalalagyan nito dahil sa lakas ng tikok sa pinaghalo halong imosyon na nararamdaman ko.

“Seven years to be exact little kitten, and I want to know, kung bakit ka na lang nawala bigla ng mga panahon iyon.”

“Hindi ko kailangang magpaliwanag sa iyo. Kaya b-bitawan mo ako.”

“Okay! Kung iyan ang gusto mo.”

“Pakawalan mo na ako.”

“Nah! Nah! Nah! Why would I? Alam mo ba kung bakit kita dinala dito? Dahil dito ang magiging tirahan mo sa kung hanggang kailan ko gusto.”

“Ano? Nagbibiro ka ba? Hindi ako makakapayag.”

“I said before little kitten. Gusto mo man o ayaw mo, ako ang masusunod.”

“No!.” Tudo ang pag iling ko kasabay ng patuloy na paghila ng kamay ko na hawak niya.

Seryuso ba talaga siya sa sinasabi niya? Pero may mga anak ako at siguradong hahanapin nila ako.

“You can’t do this to me. I will sue you.”

“Really? Pangalawang beses mo ng ibinanta iyan sa akin. Pero wala iyang magagawa laban sa akin little kitten. Dahil mas hawak ko ang batas sa ating dalawa.” At ang kamay niya na nakahawak sa akin ay mas humigpit pa.

“B-bitawan mo ako. N-nasasaktan na ako.”

“Hindi ka masasaktan kung hindi ka lalaban.” Saka niya ako itinulak pahiga sa kama at mabilis na pumaibabaw sa akin.

“N-no! S-stop it.” Pigil ko sa kanya ng mabilis na pinupog niya ng halik ang leeg ko. Sa balikat.

“Uhmm..” pero hindi niya ako pinakinggan. Mahigpit na nakahawak na ang mga kamay niya sa mga kamay ko din at nakapwesto na siya mismo sa pagitan ng mga hita ko na hindi ko na magamit sana pangtulak din sa kanya.

“B-bitawan mo ako. N-no. You c-cant to this to me.” Pagpupumiglas ko at pilit na kumakawala sa kanya. Hindi ito maari. Hindi dapat siya magtagumpay sa mga binabalak niya. Hindi din dapat ako magpatangay at kailangan kong patatagin ang sarili ko.

“Lumaban ka little kitten. Mas gusto ko iyan.” Narinig ko bang sabi niya sa akin. At ganun na lang ang pagkagat ko ng ibabang labi ko ng maramdaman ko ang may kirot sa balikat ko.

“Argh!.” Kinagat niya ako. At siguradong sa kagat niyang iyon ay nagmarka ang ngipin niya doon. “Ugh! N-no!.” Mas natigagal ako ng makarinig ako ng may napunit.

Ang damit ko na tuluyan ng nasira dahil sa marahas na paghila niya.

“Uhmmm, damn. Still sweet like before.” Paos na boses niya habang patuloy siya sa ginagawa. Sa paghalik, sa pagdila sa may balikat ko ng tuluyan ng nalantad ang katawan ko sa kanya.

“S-stop. N-no.” At dahil sa naging abala na siya sa pagpapasasa ng labi niya sa balikat at leeg ko ay naging maluwang ang hawak na niya sa akin kaya nagkaroon ako ng pagkakataon na maitulak siya ng malakas kaya naman napahiga siya sa tabi ko at iyon na ang kinuha kung pagkakataon na makatayo. Pero mas mabilis siya kumpara sa pagnanais kong makalayo sa kanya kaya naman agad din niya akong nahuli at muling dinaganan.

“Don’t you dare to scape little kitten.” May gigil na banta niya at hawak ang magkabilang pulsuan ko at ipininid iyon sa kama. Inupuan ang dalawang hita ko kaya hindi na ako nakakilos pa ng maayos.

“Fuck off Kanye.” Sigaw ko sa kanya. “Hindi na ako ang Reallan na naghahangad ng pansin mo. Hindi na ako ang dating nahuhumaling sayo.” Sa pagkakataong ito ay naging matatag na din ang boses ko. Gigil din na pilit na kumakawala ang kamay ko sa pagkakahawak niya.

“Yeah! But later.” At muli niya akong hinalikan sa labi. Nanalakay. But this time, ng nagkaroon ako ng pagkakataon ay kinagat ko siya dahilan para tuluyan niya akong mabitawan at muli ko siyang naitulak na mabilis na akong nakatayo’t nakalayo sa kanya ng pahiga na naman siyang natumba sa kama.

Wala na akong pakialam kung lalabas ako ng silid kung nasaan ako ngayon na sira ang pang itaas kong damit. Ang mahalaga ay makalayo ako sa kanya.

Pero bago pa man ako tuluyang makalapit sa pinto ay nagsalita siya na nakapagpatigil sa akin.

“Subukan mong lumabas ng pintong iyan ng wala ang pahintulot ko kung ayaw mong may masamang mangyari sa pinakamamahal mong Jason na iyon.”

Marahas ang naging paglingon ko sa kanya pero wala naman akong masabi dahil nakitaan ko siya ng panlilisik ng mga mata habang pahid ang labi niyang nabahiran na ng dugo dahil sa pagkagat ko.

“Huwag mo akong sagarin little kitten, dahil kaya kong gawin ang sinasabi ko. Be kind to me, kung ayaw mong mapahamak siya at mawala sa kanya ang konpanyang iniingatan niya.”

“How dare you.”

“Yeah little kitten. Kaya subukan mong humakbang dyan kahit isang hakbang lang. Dahil isang salita ko lang. Bagsak ang negosyo ng Jason na iyon.”

Napalunok ako. Matalim din ang ipinukol ko na tingin sa kanya. Halos mabingi na din ako sa tunog ng pagkikimpian ng ngipin ko dahil sa naramdaman kong galit sa kanya.

Nakipagsukatan ako ng tingin sa kanya. Hindi ko alam kong ilang sigundo o minuto ba na nagpalitan kami ng tingin hanggang sa kumilos na siya palapit sa akin.

Gusto kong umalis. Gusto kong tumakas na ngayon dahil may pagkakataon ako. Pero kapag ginawa ko iyon.. si Jason na walang kinalaman sa kung ano man ang pinaglalaban niya ngayon at bakit niya ako dinala dito.

Pitong taon na, at may karapatan noon ako na umalis dahil nakakapagod din ang masaktan sa piling niya noon. Saka malinaw naman sa kanya noon na isa lamang ako sa laruan niya.

“Well, masasabi ko ngang mahalaga ang Jason na iyon sa iyo dahil hindi ka na humakbang ba gaya ng sabi ko.” Naringgan ko sa tuno ng boses niya ang gigil na para bang hindi din nagustuhan ang pagtigil ko.

“Uhmp.” Napakunot nuo pa ako ng sa paghawak niya sa magkabilang pisngi ko gamit lang ang isa niyang kamay at bahagyang inipit iyon.

“Ganun mo na lang ba siya kamahal kaya mas nanaisin mong sundin ang gusto ko? Na itataya mo ang sarili mo para lang hindi siya masali sa gulo nating dalawa?”

“W-wala siyang kinalaman sa ating dalawa, dahil nakaraan na lang ang mayroon tayo Kanye.” Galit na sabi ko na kahit hindi na ako makapagsalita ng maayos. Kaya ko siyang itulak pero hindi ko na ginawa dahil kapag naitulak ko siya ay mapapahakbang ako.

Matalino pa naman siya dahil sa kahit na anong klaseng hakbang pa ang gawin ko ay mabibilang na iyon sa isa sa mga banta niya.

At ayaw kong magkamali kung sakali dahil mapapahamak si Jason na walang kaalam alam sa nangyayari ngayon.

“Yeah! Nakaraan na hindi nabigyan ng magandang wakas dahil bigla ka na lang nawala. Kaya ngayon, nandito ka na, bakit hindi natin ituloy ang naudlot na kung anong mayroon tayo noon.” At saka inilapit pa ang mukha sa akin.

At dahil sa pagkakaipit niya sa magkabilang pisngi ko ay nakanguso ako at pilit na itinitiklop ang labi ko pero dumampi ang labi niya sa akin at ginamitan pa talaga ng dila at binasa ang sarili kong labi.

“Nalasaan mo? Ang dugo sa labi ko dahil sa kagagawan mo?”

Muli ay napalunok ako. At pilit na inililihis ang mukha ko para lang hindi muling dumampi ang labi niya sa akin.

“K-kulang pa yan.” Gigil na sagot ko sa kanya.

“Talaga? Kulang pa? Paano kaya kung ang Jason na iyon ang paduguin ko ang nguso. Ano kaya ang magagawa mo?” May galit na banta niya.

“Fuck off, huwag mo siyang idamay dito.”

“Damay na siya little kitten.” Sabi pa niya at ang kamay na nakaipit sa pisngi ko ay inilipat niya sa leeg ko at patulak na isinandal sa pader. “Dahil kasama mo siyang lumitaw. At sa balita ko, kulang kulang dalawang buwan na lang ay magpapakasal kayo. But sad to say, walang kasalang magaganap sa pagitan niyo.”

“You-.”

“Behave little kitten. Nadadalas ka na yatang napapamura ngayon. Iyan pa ba ang isa sa natutuhan mo sa mga panahong nawala ka? Hmmmm? O tinuturuan ka ng Jason na iyon?”

“B-bitawan mo ako.” Gigil parin ang boses ko at nakahawak na ako mismo sa kamay niya na nakahawak sa leeg ko. Nakatingala na ako dahil kung hindi ko gagawin iyon ay mas hihigpit ang hawak niya sa akin doon at tuluyan na akong masasakal.

Lalong inilapit niya ang mukha niya sa akin. Nakikipagsukatan ng tingin at tinatantyan yata kung hanggang saan ako tatagal.

Hindi na ako ang Reallan noon. Mas tumatag na ako. Mas kaya ng kontrolin ng isip ko ang puso ko kaysa noon na natatalo ang idinidikta ng isip ko kaysa sa itinitibok ng puso ko.

Sa mga nakalipas na panahon na iyon ay natutunan kong lumaban. Kaya ngayon, hinding hindi ako basta padadala sa kanya at kung makakahanap ako ng pagkakataon ay lalabanan ko siya. Hindi iyong ganito na para na akong daga na nahuli ng pusa sa lungga ko.

Pero… bakit kailangan niyang idamay si Jason. Bakit pati ito ay nadamay, at bakit mas lumala pa yata ang ugali niya kaysa noon. Ang dating batas na ang mga salita niya noon ay mas lumala pa ngayon.

“Yes little kitten, bibitawan kita. Pakakawalan kita. Pero sa isang kundisyon. Ikansela mo ang kasal niyo ng Jason na iyon.”

“N-no!.”

Ngumisi lang siya sa pagtanggi ko.

“Yes.”

“N-no. Hindi ko gagawin iyon. Hindi ikaw ang madidisesyon para sa akin.”

“Yes little kitten. Sa kondisyon kong iyan ay dalawa lang ang pagpipilian mo. Ang sundin ang gusto ko o ang suwayin ako pero magiging empyerno ang buhay ng Jason na iyon kasama ka.” Seryusong sabi niya. “Mamili ka little kitten. Ikakansela mo ang kasal niyo at mamumuhay siya ng normal o ipagpapatuloy niyo ang kasal niyo pero magiging empyerno ang buhay niya at akin ka parin kahit kasal kayo.”

“Napakasama mo.”

“Oo, little kitten. Dati pa little kitten. Nagkalimutan ko lang noong nawala ka at natahimik ako at namuhay ng payapa. Pero ngayon muling nakita kita, bumabalik ako sa dati. Kung ano ako, noong una mo akong nakilala.”

Hindi ko na alam ang sasabihin ko. Nanginginig ako hindi sa takot sa kanya kundi sa galit na nabuhay sa dibdib ko dahil sa mga banta niya.

Ano ngayon ang gagawin ko?

Ang tahimik na buhay ni Jason ay magiging magulo kung hindi ko susundin ang gusto niya. Pero hindi ko naman gugustuhin na muli siyang makasama. Tama na ang minsan ang mga naranasan ko sa piling niya.

“I let you go for now. I will give you a week to decide. Pero sa linggo na iyan. Ipapakita ko sayo ng paunti unti kung paano ko pahihirapan si Jason. Dahil pag pinatagal mo pa ang desesyon mo, hindi na ako mag aalinlangan na tuluyan siyang ilugmok pero magiging akin ka parin.”

Pinid ang mga labi ko. At nagpakawala pa ako ng isang malalim na buntong hininga ng pakawalan niya ang leeg ko at patapik pa na humaplos sa pisngi ko bago siya tumalikod sa akin.

Nakasunod lang ang mata ko sa nakatalikod niyang imahe na palayo sa akin. Kuyom ko naman ang mga kamao ko at parang gusto kong idapo iyon sa kanya pero alam ko naman na hindi niya iindain iyon kung sakali.

Nanginginig man ako sa galit ko at gustong gusto ko ng murahin siya. Pero nagtimpi ako at pilit na pinipigilan ko ang sarili ko.

Anong gagawin ko?

Bakit ba kasi ang liit ng mundo at muling nagkross ang landas namin. Kung pwede ko lang sanang ibalik ang araw ng muli kaming magkita ay ginawa ko na para muling lumayo sa kanya.

Pero ngayon.. hawak na naman niya ako sa leeg at alam niyang hindi ko nanaising may madamay na inosente. At hindi ko naman gugustuhing maghirap si Jason ng dahil lang sa magiging disesyon ko kung sakali. Pero kapag ikinansela ko naman ang kasal namin ay masasaktan din siya for sure pero hindi na mawawala at babagsak ang kompanya niya.

Ano na? Ano ba ang dapat kong gawin?

Napakurap na lang ako at nawala ang malalim na pag iisip ko ng makita ko ulit siya na palapit sa akin at inabot sa akin ang isang damit.

“Isuot mo iyan. Then go home for now. Pero huwag mong kakalimutan ang kundisyon ko little kitten. Dahil sayo nakasalalay ang kinabukasan ni Jason.” Sabi niya. Ng hindi ko agad kinuha sa kanya ang damit ay inilapit pa niya sa akin at isinampay sa balikat ko. “Take your time yo dress up, mauuna na ako. Ihahatid ka ng driver sa bahay niyo.” Hindi na ako sumagot. Hindi ko na din siya tinapunan ng tingin hanggang sa maglakad na siya palabas ng silid at tuluyan na nga siya nawala ma sa paningin ko.

At sa pagsarado ulit ng pintuan ay tuluyan ng namuo ang luha ko na kanina ko pa pinipigilan at nalaglag na sa magkabilang pisngi ko.

“I hate you Kanye Anderson. Hindi na lang sana kita nakilala noon. Hindi na lang sana ikaw ang minahal ko noon. At ng hindi ako nahihirapan ngayon.”

At ang mga tuhod ko na kanina pa nanginginig ay tuluyan ng bumigay at napaupo na ako sa sahig.

Niyakap ko ang mga tuhod ko at doon ko na tuluyang ibinuhos ang sama ng loob ko.

---

Itutuloy..

---

PH2 #15: Kanye

Typo and grammatical error ahead!!

15_Kanye

Pinagsusuntok ko ang manibela ng kotse ko ng makasakay ako. Gusto kong may pagbuntunan ng galit ko dahil sa pagtigil niya kanina ng pagbantaan ko siya.

Damn it!

Ganun na ba niya kamahal ang Jason na iyon at kaya niyang itaya ng buhay niya para lang hindi ito madamay sa gagawin kong panggugulo sa kasal nila. Kahit na lumabas siya kanina ay okay lang dahil ipapahiwatig lang nun na wala siyang pakialam kay Jason pero..

Damn it again.

But the hell I care. Hinding hindi matutuloy ang kasal nila kahit ipamukha niya sa akin na nawala na ng tuluyan ang pagmamahal niya noon sa akin at ang Jason na iyon ngayon ang mahal niya

“You are mine Reallan.” Gigil na muli kong sinuntok ang manibela bago ko binuhay ang makina at pinasibad na iyon paalis.

Sisimulan ko ang pagpapabagsak sa Jason na iyon at ipapakita ko na hindi ako nagbibiro sa banta ko. Hanggang sa tuluyan siyang umatras sa kasal nila.

Walang kahit na sino ang pwedeng aangkin sa kanya. Si Jason man iyan o hindi. At kung sino pa man ang mangangahas. Hindi ko papalagpasin.

“Masama yata ang timpla natin ngayon?” Tanong sa akin ng isa sa barkada ko ng tawagan ko ang mga ito habang nasa daan ako at pinapunta sila dito sa bar kung saan kami laging nagtatagpo kapag ganitong gusto naming magliwaliw

Bihara din akong lumabas gaya ngayon. Kasi nakatuon ang pansin ko sa mga negosyo ko at minsan sa pagpunta ko sa hospital na binibisita ang mga special na pasente ko.

“Yeah! At nakakapagpainit ng ulo ko.” Sagot ko dito na agad na itinungga ang alak sa baso ko.

“Ngayon ka na lang namin nakita sa ganyan ayos mo. Anong nangyari? Para kasing iisa lang yata ang dahilan mo ngayon at noon? Bumalik na ba siya?”

Napatingin ako dito. Oo, sila parin ang mga barkada ko noon at ngayon.

Nasabi niyo ang bagay na iyon dahil minsan na akong aburido ng ganito dahil sa kanya. Simula noong umalis siya ng walang paalam.

At maraming mga katanungan sa utak kung bakit? Ano ang dahilan niya.

I thought that we are having a good time together then but suddenly he was gone without telling anything.

Kung may hinanakit siya sa akin? Dapat sinabi niya! Dapat ipinamukha niya sa akin at ng napagdebatehan namin kung ano man ang dinadamdam niya.

At isa na iyon sa aalamin ko ngayon na muli kaming nagkita.

At walang kahit na Jason ang hahadlang sa mga gusto kong gawin at mangyari.

“Huwag iyan ang pag usapan natin. Uminom na lang tayo.” Pang iiba ko ng usapan. Dahil hindi ko ipapamahagi ang mga nasa isip ko. Ang tanging gusto ko lang ay ang may pagbuntunan ang pansin ko para hindi ako lamunin ng galit ko.

“Okay! If you say so.” Sang ayon naman nila. At nag order pa sila ng mga iinumin namin.

Inabala ang sarili sa ibat ibang kwentuhan na kahit papaano ay nakalimutan ko ang dahilan kung bakit ako umiinum ngayon.

“Hi hottie.” Halos sabay sabay na napatingin kami sa nagsalita. Isang grupo din ng kababaihan at halata na may ibang gusto kaya lumapit.

“Hi girls.” Sagot naman ni Carlo dito at nginitian. Tinignan na rin nila ang mga ito mula ulo hanggang paa na halatang naiisip din ang naisip ko na gusto ng good time ng mga babaeng ito. “Wanna join us here?” Sabay alok.

“Of course.” Agad na puwesto ang mga babae sa tabi nila. At ang isa ay akmang tatabi sa akin ng tinignan ko lang ito ng masama.

“Don’t you dare.” Mapagbantang tinig na sabi ko dito.

Kung hindi ko pa siguro nakita si Reallan at hindi ko siya naalala ay baka pumatol ako sa kanila. Pero not until I saw him again. And I only want him. No matter what.

“Just come here baby, don’t mind him.” Si Carlo na hinila pa ang babae na hindi na nagawang kumilos dahil sa talim ng tingin ko.

Hindi nagtagal at iba na ang ginagawa ng mga ito na halos dito pa lang sa inuman ay gusto na nilang makipagtalik sa mga babae kaya naman nagpasya na akong tumayo dahil hindi ko na masikmura ang halos doon na nila niroromansa ang mga babae.

“Hey! Where are you going?” Tanong pa ni Carlo.

“Uuwi na.“pabalang na sagot ko at hindi ko na ito hinintay na sumagot para pigilan ako. Deretso na ako sa counter at nag iwan ng card doon. Hanggang sa tuluyan ko ng nilisan ang bar kung saan alam kung aabot sa kung saan man ang mga barkada ko.

=

“But that deal was approved by your grandpa.” Mahinahon pero nasa tuno ang pagkadismaya sa pagpapaatras ko ng deal na isasagawa na.

Ganito ko ito papahirapan. Ang uunti untiin kong hihilain ang mga deal na matagal ng naaprobahan ng lolo at iaatras ko lahat para malaking pera ang mawawala.

Wala na akong pakialam kung pati ako ay madamay. I don’t care. Ilan lang naman ang share dito ng lolo at kaya kong puunan ang malulugi sa akin kung sakali.

“Yeah! Pero nakakalimutan mo yatang ako na ang nakahawak sa share niya.” Seryuso ding sagot ko dito. “At may nakita lang akong mali sa mga papel ng deal na iyan kaya iaatras ko ang share ng lolo diyan.”

“Pero ang pinagkakatuwalaan na niya mismo ang tumungin sa mga papeles ng nasabing deal na iyan at agad niyang inaprubahan. Kanye, nag iisip ka ba na kapag umatras ka ay malaking pera ang masasayang.”

“Yeah! Pero mas malaking pera din ang mawawala kapag ipinagpatuloy iyan.” Muli ay sagot ko na kahit ang tutoo ay malaking pera talaga ang papasok sa amin kapag ipinagpatuloy iyon. Pero buong buo na ang pasya ko.

“Hindi ako makakapayag. I want to talk to Mr. Anderson, hindi mo pwedeng i-pull out ang share mo diyan.”

“Hindi pa ba Anderson ang kausap mo.” Taas noong sabi ko dito.

“Bakit mo ba ginagawa ito? Ano bang problema mo at bigla ka na lang nanghihimasok sa kompanya ko at halatang ginugulo mo lamang ang pamamalakad ko?” May kung paghihinala na sa tuno nito na nakipagsukatan na ng tingin sa akin.

Ngumisi ako at kampanting sumandal sa kinauupuan ko. Nasa meeting room kami at halos katatapos lang ng negosasyon at iyon nga na halos lahat ng mga deal ay hindi ko inaprobahan at tumingin talaga ako ng butas doon para ma delay ang lahat.

“Now you asked? Iniisip ko talaga na galit na galit ka sa akin ngayon, at naiisip mo siguro na sana hindi na lang nag cross ang landas natin.” Kampante ko pang sabi dito.

“Pero wala akong alam na nagawang kasalanan sayo kung bakit mo ako iniipit ng ganito. We only met that night. Then, malalaman ko na lang na itinakeover mo ang share ng lolo mo? Why Kanye?” Kunot nuo ang nuo nito. Kita ko sa panga nito ang panggigigil, kamao na naikuyom nito sa ibabaw ng malaking lamesang pabilog na may butas sa pinakagitna.

Ito ang nasa harapan dahil siya talaga namang nagpundar ng negosyong pinakikialaman ko pero dahil sa malaking share ng lolo ngayon ay kaya ko ng makipagsabayan dito at pwede ko na ding tuluyang makuha ang kinaluluklukan nito.

“You can ask Reallan for that. Maybe he can answer your question.” Saka na ako tumayo. Inayos ang damit ko at ang tindig ko. “Good day.” Sabay talikod na hindi ko na hinintay na makasagot ito.

Nagsisimula pa lang ako. Hindi ko man nakuha sa magandang paraan si Elijah ng sinubukan kong kuhanin ang loob niya, magagawa ko naman kuhaning muli si Reallan sa paraan na gusto ko ngayon.

Nakarating na ako sa tapat ng elevator para sana umalis na. At sa pagbukas ng elevator ay tamang palabas naman doon si Reallan. Ang taong kanina pa tumatakbo sa isipan ko.

Halatang nagulat din ito. Parang ayaw akong makita ng mabilis na lumabas at lalagpasan na sana ako pero mabilis ang ginawa kong pagpigil sa kanya at muling hinila sa loob ng elevator.

“L-let me go.” Galit na iwinawaksi niya ang kamay ko pero hindi ko iyon hinayaan na maalis niya at isinandal ko siya sa may pader ng elevator at pasarado na rin.

Hinuli ang dalawang kamay niya at itinaas iyon sa may ulunan niya.

“What are you doing here little kitten?” Tanong ko malapit sa may tainga niya. Pero nandoon na ang inis ko dahil halata naman na kahit hindi na niya sagutin ang tanong ko ay si Jason lang ang ranta niya.

But damn it!

Damn it again!

Hindi ko napigilan ang hindi samyuhin ang amoy niya dahil ang sarap sa pang amoy ko at gusto ko ng tikman ang puong tainga niya.

And then. I did it!

I licked his ear like what I want to do that make him struggled.

“Uhmmp! Let me go.” Pilit man niya na iniiwas ang mukha sa akin ay hindi ko iyong hinayaang makalayo sa akin. “A-ano ba? K-kanye stop it.” Malakas na sabi niya at pilit na iginagalaw ang katawan para makaiwas.

“Uhmm, so sweet little kitten.” Bulong ko pa. At dahil na rin sa pinangulilaan ko ang ganitong tagpo sa pagitan namin hindi ko na napigilan ang sarili ko na kinagat siya sa may balikat ng mailihis ko ang damit niya.

“Argh! S-stop.” At mas lumakas pa ang pagpupumiglas niya kaya lalo namang humigpit ang hawak ko sa kanya. Nagpatuloy ako sa sinimulan ko.

At dahil sa parang sabik na sabik ako sa kanya ay mas nanaig ang kagustuhan kong palalimin ang paghalik ko sa leeg niya, sa balikat.

“Little kitten, I miss the taste of your skin.. mmm. So sweet.” Bulong ko pa. Licking, sucking him in his shoulder. Leaving a kiss mark, na lagi ko ginagawa noon.

Ang sarap niya at hindi nagbago sa panlasa ko kung gaano katamis, kalambot ang balat niya noon hanggang ngayon. Nananatili siya sa sa panlasa ko kahit sa haba na ng panahon na hindi ko na iyon natitikman.

“L-let me go.”

“No little kitten. Just let me taste you again and again. So sweet, so soft.” Para akong mababaliw sa pakiramdam ko. At nilukob na ako ng tuluyan ng pagnanasa ko at gugustuhin ko ng angkinin siya ngayon dito mismo. Like what I did before. Na kung saan ko naramdaman ang pag iinit ng katawan ko habang kasama siya ay aangkinin ko siya.

Pero sa pagkadala ko sa pag iinit ko ay hindi ko na napansin ang pagluwang ng pagkakahawak ko sa kanya. Nahila niya ang kamay niya mula sa akin at mabilis na dumapo ang palad niya sa pisngi ko ng maitulak niya palayo sa kanya.

Natigilan ako at napatitig sa kanya. Kitang kita ko ang galit sa mga mata niya. Nanlilisik ang mga iyon pero nangingintab na ang mga iyon dahil sa may namumuo ng luha.

Kita ko kung paano kumuyom ang kamao niya at talagang nanginginig pa ang mga iyon na parang gustong idapo sa akin.

And then.. his tears fall down in his cheeks. At doon na ako parang natauhan. Ako naman ngayon ang kuyom ang kamao at walang pag aalinlangan na isinuntok iyon sa may pagitan ng leeg at balikat niya dahilan para mapapiksi siya.

“Damn it Reallan. Damn it.” Gigil ako.

Nasaan na ba ang Reallan na una kong nakilala at sumusunod na lang sa lahat ng gusto ko at hindi nanlalaban ng ganito sa akin.

At ang Reallan na kaharap ko ay ibang iba na sa dati dahil nakikitaan ko na mismo siya ng kalamigan sa mga mata. At punong puno din ng galit sa tuwing tatangkain ko siyang lapitan gaya ngayon.

“I told you!.” Mahina pero may katigasan sa tinig ko. “I will make Jason suffer, kung hindi mo sinunod ang gusto ko.” Pang uulit ko sa banta ko.

Hindi siya sumagot. Itinulak niya ako paalis sa harapan niya at dali dali pinundot ang open botton at mabilisang lumabas doon kaya naiwan na lang akong nakatingin sa palayo niyang imahe.

And then.. I punch the wall again and again at hindi alintana ang pagkalabog ng elevator. Hindi ko din ininda ang kirot sa kamao ko na parang nadurog na yata ang mga kamao ko.

“Reallan Charles Dela Crus. No one can have you except me.”

Gustong sumabog ang galit ko. Sa sinabi ko ay hindi ko makumbinsi ang sarili ko na huwag isiping hindi siya muli mapapasaakin dahil sa Jason na iyan.

---

Itutuloy..

---

PH2 #16: Reallan

Typo and grammatical error ahead!!

❤❤❤

Kanye at the multimedia

16_Reallan

“Are you okay?” Tanong ko kay Jason ng maabutan ko siyang nakayuko habang sapo ang mukha nito at halata na problemado.

Kinalma ko muna ang sarili ko kanina dahil sa malakas na pagkabog ng dibdib ko sa ginawa ni Kanye sa elevator. At ngayon pilit na pinanatag ko ang loob ko bago ako tuluyang pumasok.

Napansin ko pa ang pagtaas baba ng balikat nito at nagpakawala ng isang marahas na paghinga.

Ito na ang simula sa mga pagbabanta niya. Sinisimulan na nga niyang ipakita sa akin kung paano nito uuntiin na pabagsakin si Jason kung hindi ako sumunod sa kanya.

“Hindi mo alam kung ano ang iisipin ko sa ngayon.” Seryusong sagot nito sa akin at kitang kita ko sa mga mata niya ang lungkot na  may kasamang pagkalito. “Why?” At sa tanong na bakit ay parang may gustong ipahiwatig.

“What do you mean why?” Balik tanong ko. Kahit alam ko naman na kung bakit ito nagkakaganito

“Wala akong matandaan na naging atraso ko kay Kanye pero bakit pakiramdam ko ang laki ng nagawa kong pagkakamali sa kanya?” Sagot nito na sa mga mata ay may gusto pang tumbukin.

Ako naman ang napabuntong hininga dahil doon? Ano pa ang ginawa ni Kanye dito? Ano pa ang sinabi niya?

“Jason.”

“Ang pagkakatanda ko ay maayos ang naging usapan namin ng lolo niya sa mga deal na naipasa pero… why? My question is why? And now, he mentioned you a while ago?” Sa mga mata na nakatingin sa akin ay may pagtatanong at gusto ng mga kasagutan.

Napalunok ako dahil doon. Nadadamay na siya at nahihirapan ng dahil sa akin. Dahil sa muling pagkikita namin ni Kanye.

Hindi ko naman ginusto na ganito ang mangyayari sa muli naming pagkikita. Na magiging tuso ang Kanye na makikilala ko ngayon.

“A-ano ang sinabi niya?”

“He said that I can ask you why he doing this? What’s going on between the two of you?” At sa mga mata ay gusto ng magandang kasagutan.

“J-jason.”

“Please, tell me. No lies babe.”

Muli ay lumunok muna ako at humakbang pa para makalapit sa kanya.

“Set down.” Sabay turo sa upuan malapit lang sa kanya.

Tumalima naman ako. Pero hinila ko ang upuan at inilapit ko sa kanya. Iyong tipong maaabot siya ng mga kamay ko.

Padamping ipinaibabaw ko ang kamay ko sa kamay niya na nasa ibabaw ng lamesa.

“I’m sorry.”

“Why?”

“A-ako ang dahilan kung bakit siya nakikialam ngayon sa negosyo mo?” Nagulat ito sa sinabi ko dahil napatitig ito sa akin.

Nagtatanong ang mga mata nito na hindi naman maibigkas kahit halatang maraming katanungan ang gustong lumabas sa bibig nito.

“J-jason. S-sorry. A-ayaw ko magsinungaling sayo ngayon dahil iyon ang tamang gawin.”

“Anong meron sa inyong dalawa?”

“Mahabang kwento.” Mahinang boses na sagot ko.

“Kahit gaano pa iyan kahaba? Makikinig ako. Ng malaman ko kung bakit siya nakikialam ngayon.”

“Jason.”

“Say it babe. At sana, wala kang itatago na kahit na isa sa kung anong mayroon kayo.”

Tumango ako. Nakipagtitigan ako sa kanya bago ko sinimulang isalaysay ang nakaraan.

Sa simula hanggang sa umalis ako at nagpakalayo.

Wala itong imik at mag kung anong pagkadismaya sa mga mata nito. Ng malaman na ang buong kwento sa pagitan namin ni Kanye.

“Alam ba niya na siya ang ama ng mga bata? And he has the right to claim your kids.” Iyon ang unang katagang lumabas sa bibig nito.

“Hindi niya alam. At sigurado akong hindi niya malalaman?”

“How can you be so sure na hindi niya malalaman?”

“Dahil hinaharangan lahat ng lolo niya ang tungkol sa identity ng mga anak ko. Kaya sigurado akong hindi niya iyon malalaman.”

“Pero nakikialam siya ngayon dahil gusto ka niyang bumalik sa kanya at ginagamit niya ang pagpapabagsak ng kompanya ko para lang sundin mo ang kagustuhan niya? Tama ba ako?”

Wala akong nagawa kundi ang tumango dahil iyon naman ang totoo. “Kaya patawarin mo ako Jason. Dahil nadadamay ka kahit wala ka namang kinalaman. Kaya ko ngayon sinasabi ito para hindi ako maglihim sayo. Kaya sana patawarin mo ako.”

“No! Don’t say sorry.” Ito naman ngayon ang humawak sa kamay ko. Masuyong humaplos ang mga kamay nito. “Nagpapasalamat ako dahil sinabi mo ang lahat sa akin. Masasabi ko na kahit papaano ay nagkakaroon na talaga ako ng puwang sa puso mo. Dahil nag aalala ka para sa akin.”

“J-jason.”

“Yeah! I know. Sinagot mo ako. Pumayag na magpakasal sa akin kahit na sa puso mo ay nagdadalawang isip ka. Tama ba ako?”

“J-jason.” Tanging pangalan niya na lamang ang lumalabas sa bibig ko dahil may katutuhanan naman iyon. Hindi ko masabi dito ng deretso.

“Okay lang iyan babe.” Sabay haplos ng pisngi ko. Kumilos palapit sa akin at dinampian ng halik sa noo. “Kaya natin ito. Huwag kang papaapekto kay Kanye. Huwag mo siyang susundin. Mawala na lahat sa akin. Huwag lang ikaw.”

“Pero tututuhanin niya ang banta niya na papabagsakin ang kompanya mo.”

Umiling ito. “I can manage it babe. Ako na ang bahala sa kanya. Ako na ang bahalang makipagmatigasan sa kanya. Basta huwag kang papaapekto sa kanya. Nagkakaintkndihan ba tayo?”

Alanganing tumango ako. Hindi ako sigurado kung makakaya kaya nitong labanan si Kanye. Dahil sa mga banta sa akin ni Kanye, at alam kung gagawin niya ang lahat para lang matupad ang mga gusto niya.

Yumakap na ito sa akin. Sa yakap niya ay ramdam ko ang higpit nun at may kung anong pag aalalang ayaw akong mawala.

“Basta huwag kang susuko. Dahil hindi kita susukuan hanggat kumakapit ka sa relasyon natin.” Bulong pa nito sa akin.

“Y-yes.” Tanging sagot ko na lamang at kusa na ding kumilos ang mga kamay ko to hug him back.

=

“Good job Reallan. Ang ganda ng na draft mo ngayon.”

“Salamat Kenji.” Pasasalamat ko dito. Ito ang co writer ko sa mga dinadraft kong kwento. Kahit na abala ang isip ko nitong nakaraang araw ay pinilit ko paring tapusin ang anim chapter na ipapasa ko para sa tatlong buwan kaya makakapagpahinga ako.

Two times a week kasi ang update ng kwento ko kaya nag advance na ako para sa susunod pang dalawang buwan dahil sa pagbabakasyon sana namin matapos ang kasal namin ni Jason.

Pero.. natigilan ako ng maisip ko iyon ngayon.

Kagagaling ko lang kay Jason at ayon nga nag usap na kami tungkol kay Kanye. And we are trying to fight back against him. Hoping that we can make it.

Gulong gulo man at nagtatalo ang puso’t isipan ko dahil may bahagi sa utak ko na hindi dapat ako papaapekto kay Kanye at dapat nga na lumaban ako. Pero ang puso ko.. nandoon ang maliit…. o maliit nga lang bang bahaging nagpapahiwatig na tumitibok parin ang puso ko para sa kanya?

No!

Hindi dapat dahil matagal na ngang natapos ang tungkol sa amin at pipilitin kong magtagumpayan ngayon ang relasyon ko kay Jason na alam kong magiging masaya din ako sa piling niya.

“Talagang pinaghahandaan mo ang pagbabakasyon mo ah. Excited ba?” Nakangisi pa nitong sabi sa akin sabay siko sa may tagiliran.

“H-hindi naman.”

“Pero alam mo ba? Noong isang araw lang nag announce si boss Patrick na may iba ng may ari ng kompanya natin ngayon. Sayang lang at hindi ka nakadalo ng ipakilala siya.”

“Bagong boss?”

“Oo.” At may kasamang kilig pa sa tuno ng boses nito. “Ang gwapo ng bagong may ari ng kompanya. At ang yummy. Ang lalalim kung makatingin. Ang mga labi. Parang ang sarap halikan. Kaya lang. Seryuso bhe. Hindi nangingiti.”

Sa mga sinabi niyang iyon ay bigla na naman siyang kinabahan. Bakit? Dahil parang nakikinita ko na kung sino ang tinutukoy nito. Pero sana naman, mali ang naiisip ko.

“Okay ka lang ba? Natigilan ka yata.” Nagulat pa ako ng ipitik nito ang daliri malapit sa mukha ko.

“O-okay lang ako.”

“Bigla ka kasing naengkanto diyan. Inihahalintulad mo ba ang nailarawan ko sa BF mo. Naku, alam ko naman na gwapo ang Bf mo. Pero hindi mo iyan masasabi kapag nakita mo na ang bago nating boss.”

“H-hindi ko na kailangang makilala siya Kenji. Dahil hindi naman ako madalas dito.”

“I know. Pero alam mo ba na babaguhin daw ng boss ang patakaran. Ang mga drafter ngayon gaya mo na pwedeng sa bahay lang magtrabaho. Ngayon ay hindi na. Dahil nagpasabi siya na dapat dumito na din kayo. May mga opisina na nakalaan para sa inyo.”

“Ano?” Nanlaki ang mga mata ko. Masyado na ba akong bilib sa sarili ko na tama ang hinala ko?

“Oo bhe. Kaya magsabi ka sa BF mo na may official na work ka na at need mo ng pumasok ng araw araw.”

“Pero…”

“But what?” Tinig na nakapagpalingon sa amin ni Kenji.

Narinig ko ang impit na tili at parang kinilig pa na makita nito ang taong ayaw kong makita.

Sadya na nga bang maliit ang mundo o sinasadya talaga niya na paliitin ang mundo para sa amin.

“We meet again little kitten.” Nakangisi siyang naglakad pa palapit sa amin.

Oo. Again. Dahil kaninang umaga lang ang tagpo sa pagitan namin doon sa elevator.

“Leave us alone.” Seryusong utos pa niya kay Kenji ng tignan niya ito na agad na kumaripas ng takbo palabas kung nasaan kami.

“What are you doing here?” Nabobong tanong ko.

“To see you little kitten. Na mi-miss kasi kita kaya kung nasaan ka. Dapat nandoon din ako. At lahat ng may kinalaman sayo. Dapat alam ko.” Kampanteng sagot niya at humakbang pa para mas lumapit pa sa akin.

Napapaatras na lang ako ng hakbang pero sadyang maliit ang espasyo sa loob dahil naramdaman ko na lang ang likod ko na lumapat sa malamig na pader.

Napalunok pa ako at titig na titig na lang ako sa mukha niya ng tuluyan na siyang nakalapitbsa akin at isandal pa ang isang kamay sa pader sa may pagitan ng leeg at balikat ko.

“Hindi ko na tatanungin kung nasabi mo na kay Jason ang tungkol sa atin dahil ayaw kong masira ang araw ko ngayon.”

Nakaramdam ako ng bahagyang kiliti ng magsalita siya sa may tainga ko pabulong na hindi ko dapat maramdaman.

“Uhmmm. You really smell great little kitten.” Na sinabayan ng pagsamyo sa akin doon.

“T-tumigil ka.” Pilit ko na namang pinapatatag ang boses ko.

Bakit ganito? Bakit natitibag ang kagustuhan kong magalit sa kanya sa tuwing malapit na siya sa akin.

“Yes little kitten. Titigil lang ako kung tuluyan ko ng bumalik sa akin.”

“Wala akong babalikan sayo Kanye. Dahil matagal ng tapos ang sa ating dalawa.”

“No! Walang natapos sa pagitan nating dalawa litte kitten. At kahit kailan ay hindi matatapos hanggat sa hindi ako ang tatapos.”

Sa sinabi niya ay muling nabuhay ang galit niya dito. Ang lakas ng loob niyang sabihin iyon. Ano ang gusto niya? Muli akong paglaruan? Muli niya akong gagamitin at kapag pinagsawahan ay maghahanap na ng iba?

No! Hindi na mangyayari iyon. May Jason ng totoong nagmamahal sa akin at iniintindi ako sa kung ano man ang nararamdaman ko. May Jason ng maalalahanin at hindi gaya niya na sarili lang ang nasa isip. Sariling kaligayan lamang at hindi na iniintindi kong sa kaligayahan niyang iyon ay nakakasakit naman ng damdamin ng iba.

“At nagsisimula pa lamang ako little kitten. Kaya hanggat hindi nauubos ang pasensya ko ay sumunod ka na lang sa gusto ko. Huwag mong hintayin na masagad ang pagtitimpi ko dahil hindi mo ako sinusunod. Dahil hindi mo talaga magugustuhan ang gagawin ko.”

“Hindi mo ako matatakot sa pagbabanta mo. Hindi kami matatakot ni Jason sa pagbabanta mo.”

“Shut up. Dahil ayaw kong marinig ang pangalan niya na lumalabas sa bibig mo. At dapat lang pangalan ko lang ang babanggitin mo. Katulad ng paraan na gusto. Gaya nito.” Hindi pa man ako nakakahuma sa gusto niyang ipahiwatig ay sakop na naman ng labi niya ang labi ko habang ang isang kamay ay nakahawak na sa batok ko.

“Uhmp.” Pinig ko ang labi ko. Hindi ko hinayaang magtagumpay na halikan niya ako sa paraan na gusto niya.

But then…

Mas malakas siya. Ang labi niya na sinamahan ng dila na kumikilos sa ibabaw ng labi konay tuluyan ng nawalan ng lakas ang pagkakapinig ng labi ko at malaya na niya akong hinahalikan.

“Uhm…”

“Yes little kitten. Just let it be.” Paos na boses ng bahagya niya akong pinakawalan bago ulit hinalikan.

Ang kamay na nasa batok ko na halos pilipitin na niya kanina ay lumuwang na ang pagkakahawak. Ang isang kamay na nasa pader kanina ay kumilos na at ipinulupot na iyon sa baywang ko.

No! Sigaw ng isipan ko dahil ang katawan ko ay ayaw ng kumilos at ayaw ng sumunod sa kagutuhan kong makaiwas at malayo sa kanya.

Damn this body of mine that ached for his touch at alam na alam parin ng pandama ko ang mga haplos niya.

At ngayon! Alam kong talong talo na niya ako. Gaping gapi na sa kanua kaya naman kung hindi susunod ang katawan ko sa gusto ng isipan ko. Isa na lang ang paraan ko.

Kanye longing for him like what he said. At iyon na lang ang paraan ko. Kung hindi ako mananalo sa kanya. Gagamitin ko ang pagkakataong iyon para siya ang mapasunod ko.

And then. I decided to kissed him back na halatang nagulat sa ginawa ko dahil bahagyang tumigil ito sa paghalik sa akin at tumitig pa sa akin.

Mata sa mata. Nakipagtitigan na kahit hindi ko talaga kaya ang makipagtalo sa kanya. Pinilit kong labanan iyon.

Hindi na siya gumalaw kaya naman ako na ang kumilos at pinagpalit ang pwesto namin. Siya ang pinasandal ko sa pader. Nakayuko at nakatinhala naman ako.

“Kiss me.” Bulong ko. Pero bago pa man siya makasagot ay hinalikan ko na siya. Kung sa init ng katawan at pagnanasa niya. Doon ko siya matatalo.

“Uhm.” Siya na ngayon ang nagpakawa ng ungol dahil sa ginawa ko. Ginawaran ng mapangahas na halik.

I wrapped my hand around his neck. At pinalalim ang halikan namin.

Oo! Plano ko nga ito pero.. sadya bang malakas ang hatak ng palitan namin ng halikan?

Muntik na akong nakalimot ng maramdaman ko ang magpisil ng kamay nito sa may umbok ng likuran ko na hindi ko na namalayang nakahawak na pala siya doon.

Kaya naman. Sa malapit na upuan ay itinulak ko siya doon at ipinaupo.

Halaga na nagugulat talaga siya sa ginagawa ko. But then.. this is what he like. At ibabalik ko sa kanya. Iisahan ko siya kung inaakala niyang papatalo ako sa kanya.

Padamping hinalikan ko uli siya. Ang mga kamay ko ay magaan na naglandas sa pay leeg niya. Sa may balikat. Sa dibdib.

“This is what you like.” Sabi ko kaysa sa patanong.

Hindi siya sumagot. Kaya nagpatuloy ako. Teqsing his nipples ng matagpuan iyon ng isa kong kamay kahit na may suot parin ito.

Naramdaman ko ang pagtigas niyon. And I smilled. Moving my finger aroud it.

“Be good.” Sabi ko. Kagat nito ang labi. Then. Moving my hand again down in his stomach. Pero bago ko pa man marating ang dapat patutunguhan ng kamay ko ay itinulak ko na siya at gumulong ang swivel chair palayo sa akin.

Tumuwid ako ng tayo at matalim na tinitigan siya.

“Hindi na ako ang pinaglaruan mo minsan Kanye Anderson. At hindi ako natatakot sayo. Hindi ka magtatagumpay.” Matigas ang tuno ng boses na sabi ko sa kanya at hindi ko na hinintay na makasagot pa.

Kailangan ko ng bilisan ang lakad ko palabas. Iyong tipong hindi na niya ako mahahabol kapag nakahuma na siya sa kabiglaan.

At bago pa man puminid pasarado ang pintuan sa silid na iyon. Narinig ko ang isang malakas na pagtawag niya sa pangalan ko.

“Reallan… you will pay for what you’ve done.” Ramdam ko ang gigil sa mga katagang binitawan niya. Kaya sa paglalakad ko palayo.

Isang ngiti ng tagumpay ang gumuhit sa mga labi ko.

---

Itutuloy.

---

PH2 #17: Kanye

Typo and grammatical error ahead

17_Kanye

Kanye_POV

Marahas na napatayo ako sa kinauupuan ko at pasuntok na dumapo ang kamao ko sa lamesa ng maiwan na lang akong mag isa sa loob.

Damn it!

Kailan pa siya natuto sa ganung trick at napasakay niya ako. At ako naman ay nagpadala agad dahil sa sabik akong mahalikan, mayakap at madama ang kalambutan ng kanyang katawan.

“Reallan.” Kuyom ko ang kamao ko habang binabanggit ang pangalan niya at nakatingin na lang ako sa pintuang nilabasan niya. “Hindi mo na akp maiisahan Reallan. Dahil ikaw ang iikot sa mga palad ko. Ibabalik ko ang dating ikaw na mahal na mahal ako.” Gigil na sumpa ko pa at nanggagalaiti talaga ako sa pagkabitin ko.

“At dahil sa ginawa mo! Uunti untiin ko ang Jason na iyon bilang kabayaran ng kapangahasan mo.” Galit na nilisan ko ang kompanyang binili ko pabalik sa main building ng kompanya ko.

“Good Afternoon sir.” Mga pagbati sa akin ng mga empleyado ko na hindi ko na magawang sagutin dahil sa galit paring nararamdaman ko.

Magtataka man siguro sila dahil hindi naman ako esnabero sa kanila ay wala na akong pakialam dahil wala ako sa mood. Baka masigawan ko pa sila ng wala sa oras pag nagkataon.

Deretso sa opisina ko at agad kung tinawagan ang isa sa mga assist ko para magsagawa ng isang gulo sa kompanya ni Jason.

“Lintik lang ang walang ganti Reallan. Sinasagad mo ang pasensya ko.” Kuyom na naman ang kamao ko. Tutop ang nuo at pinipigilan ko ang sarili kong magwala.

“Yes boss.” Sagit ng nasa kabilang linya na nasa kompanya ngayon ni Jason.

“Takutin mo lang siya. Make him panic and make sure na hindi ka mag iiwan ng bakas. Huwag ka lang papalpak.”

“Yes boss. Ako na po ang bahala.”

“Then do it.” Binabaan ko na ito. Hindi ko na aalamin kung ano ang gagawin nito para matakot at mabahala ang Jason na iyon.

At may isa pang ikinaiinis ko, at ikinahagalit ngayon. Iyon ay ang lolo.

Hindi ko na kailangang makasiguro na nakikialam nga siya. Pero magaling na lahat lahat ang mga nautusan kong mag imbistiga kay Reallan about what happen seven years ago but then… wala ni isa mang makalap ang mga ito lalo na sa kung saan nagmula ang dalawang bata sa poder ni Reallan.

Lolo behind all this. Wala naman ng ibang makakagawa nun maliban kay Lolo. He is blocking all the imformation sa lahat ng mga gusto kong malaman. At hindi ko alam kung bakit naman ako ngayon ang pinapakialaman niya gayong nakatutok siya kay Ace at kay Elijah.

At gusto kong kumprontahin si Lolo pero hindi pa ako nagkakaroon ng lakas loob hindi gaya ni Ace na kayang sagot sagutin lang ito.

Not me. Hindi ko naman kasi ugaling pabigati  ang loob ng lolo dahil na din sa mahina na ang puso nito.

Dahil mabigat na ang pasan nito dahil kay Ace na laging komokontra sa kanya at ayaw ko na iyong dagdagan baka ako pa ang dahilan na mapahamak ang kalusugan nito.

Pero kung hindi na ako makakatiis talaga at makakapaghintay ay kakausapin ko na ang lolo. No matter what it cost.

Sa pagmumuni ko at nilamon ng galit ang utak ko ay siya naman tumunog ang redline.

Naiiling na napatingin na lang ako doon. Bakit parang nababasa yata ng lolo ang mga nasa isip naming mga apo niya dahil kung kailan naiisip namin siya gaya ngayon ay bigla na lang siyang tatawag at magpaparamdam.

“Yes lolo.” Agad kung sagot ng damputin ang telepono.

“You fricking bastard Kanye. Ano bang kaguluhan ang ginagawa mo.” Sigaw nito sa kabilang linya kaya naman agad kung nailayo sa tainga ko ang telepono at napatingin pa talaga ako.

Ngayon ko lang ito narinig na sinigawan ako.

“Lolo?” Muli ay saad ko. Patanong ang tuno ng boses ko.

“Balak mo bang pabagsakin ang kompanya kung saan mo kinuha ang share ko. Alam mo bang 20% ng kita ng kompanya ang bumagsak dahil sa nakikipagtigasan ka kay Jason na iyon.”

“About it lolo. Sorry for that. But don’t worry, hindi ko naman hahayaang mawala ang kita ng share mo doon.” Kampante lang na sagot ko na lang dito.

“At ano ba kasi ang balak mo? Ano bang problema mo sa Jason na iyon?” Tanong pa nito na para bang walang alam sa nangyayari.

“Do I need to answer that lolo? How come that you are asking me a question like that?” Balik tanong ko. Nandito na lang din naman bakit hindi ko subukan na komprontahin na ito.

“At kailan ka pa natutong sagutin ang tanong k0 ng tanong din.”

“Lolo, calm down. Kahit naman na hindi ako sumagot ay alam ko ng alam mo ang sagot sa tanong mo dahil hindi ka naman tatawag sa ng walang kasiguraduhan ang sasabihin mo sa akin.” Mahabang lintaya na may katutuhanan naman. “Lolo.” Pero natigilan ako bigla ng may maalala. Hindi kaya…… “lolo, may alam ka ba sa pagkawala ni Reallan seven years ago?” Iyon ang lumabas sa bibig ko.

“At sino naman ang Reallan na iyan?” Sa boses nitonay walang halong pagkabigla. Kaya alam ko na ang sagot.

“Lolo, answer me. Only yes or no.”

“You think too much young boy.”

“I’m not young anymore lolo. You know that.”

“But your young at my age.”

“Lolo, don’t change the topic.”

“Don’t change the topic? Ako dapat ang magsabi niyan sayo.” Narinig ko ang pagpapakawala ng bunyong hininga nito. “Basta siguraduhin mo lang na hindi maapektuhan ang share mo doon sa kompanyanh iyon. Dahil kung hindi. Hindi mo makukuha ang sagot mula sa akin.”

Hindi pa man ako nakakasagot ay end tone na ang narinig ko. Pero hindi nakaligtas ang mga salitang binitawan nito.

“Your the one who fricking bastard lolo. Hindi ka man nagsasalita pero pinapaikot mo lang kami sa mga palad mo.” Nasabi ko na lang kahit na wala na ito sa kabilang linya bago ko binitawan ang telepono.

Ngayon malinaw na ang lahat sa akin kahit na wala pa akong nakuluhang sagot mula kay lolo. At tama ako, si lolo lahat ng may kagagawan ng lahat sa pagkawala ni Reallan seven years ago.

=

“I don’t think we can continue this. Hindi pa man nagsisimula, pabagsak na ang isang deal na inaprobahan mo. Tama lang ang disesyon kong nag pull out sa isang iyan.” Sabi ko kay Jason ng nasa meeting room kami ng umagang iyon.

Dalawang araw ang matuling lumipas at heto na ang resulta ng ginawa ng inutusan ko. Nakitaan ng mumurahing mga kagamitan sa constraction site sa kung saan nag invest ito ng malaking pera sa ipinapatayong kompanya ng kaibigan nito.

And now, tagumpay ako dahil kung hindi nito iyon maayos sa tamang oaras ay makukulong ito dahil doon.

“May mga sumabutahe sa mga gamit na naipadala. At ako mismo ang nag check sa mga iyon.”

“How come, you said that you are the one who check it. Then bakit ganun ang nangyari? Kaya sa iyo lahat iyan masisisi.”

“You..”

“I don’t think, I can stand more for this. Fix this with your own Jason.” Saka ko na sinabayan ng pagtayo. “I can adjourned this meeting. Then, back to your working place.” Sabi ko pa na tinignan ang ilang nakidalo ng meeting na iyon na siyang nakatoka sa negosasyong iyon. At ito ang huli kong tinignan at palakad pa akong lumapit sa kanya.

Tinapik sa balikat at binulungan.

“Goodluck.” Bago naglakad ng palabas ng meeting room na alam kong masama ng nakasunod ang tingin nito sa akin.

Wala akong pakialam. Nagsisimula pa lang ako para ipakita kay Reallan na hindi ako nagbibiro sa banta ko sa kanya. Kung magmamatigas siyang hindi makipaghiwalay kay Jason ay tuluyang mapapabagsak ko ito pero mapapasaakin parin siya at wala siyang kawala.

Dahil kapag gugustuhin ko ay kahit hindi ko na uunti untihin ang Jason na iyon ay makakaya ko lang ng isang kisap matang mapabagsak ito. Pero papakitaan ko muna ito hanggang sa ito na ang kusang sumuko at ibalik sa akin ang matagal ng akin.

Akin si Reallan, noon man at kahit ngayong muli kaming nagkita. Walang makakapigil sa akin. Kahit sa likod ng lahat ay may kinalaman si lolo sa mga nangyari noon.

Wala man akong maasahan ngayon sa mga inutusan ko ay ako na mismo ang gagawa ng paraan para alamin iyon. Sa paraan na alam ko. At sa paraan na gusto ko.

=

Halos mapantig ang tainga ko ng dumapo ng malakas ang palad niya sa pisngi ko at nanlilisik ang mga matang nakatingin ngayon sa akin.

Ang akala ko ay kaya siya naparito para sabihin niyang babalik na siya sa akin pero isang sampal pala ang isasalubong niya sa akin pagbukas ko palang ng pinto ng itawag sa akin ni Helen na nasa labas siya at gusto akong makita.

Naipilig ko ang ulo ko dahil sa naramdaman kong pagkapal ng pisngi ko dahil sa pagsampal niya saka ako nakipagtagisan ng tingin sa kanya.

“You dare to slap me little kitten, and where did you get that courage huh!.” Saka ko itinaas ang kamay ko at inipit ang magkabilang pisngi niya gamit lang ang daliri ko.

“Hayop ka! Tigilan mo si Jason. Alam kong ikaw ang may kagagawan kung bakit nagkadaletse letse ang mga deal sa kompanya niya.” Gusto man siguro niyang isigaw iyon sa akin ay hindi niya magawa dahil sa pagkakaipit ng pisngi niya.

“So that’s it.” Saka ko siya binitawan at lumayo sa kanya dahil hindi naman ang galit niya ang nasa isip ko dahil sa pagkakatitig ko sa labi niya kanina habang nagsasalita na parang gusto ko iyong kagatin at sipsip na lang para lasaan. Damahin ang kalambutan ng mga iyon na parang nag aanyaya lang na halikan ko dahil sa pagkakaipit ko.

Pilit na iwinaksi ko sa isip ko iyon at kampante na akong bumalik sa swivel chair ko at naupo. Ipinatong sa lamesa ang kamay ko. Itinungkod ang siko ko doon at nagpakalumbaba sa mga kamao ko.

“Kaya ka ba naglalakas loob na puntahan ako ngayon little kitten hmmm. Well, baka nakakalimutan mong may atraso ka sa akin noong nakaraang araw. Hindi ka ba natatakot na maningil ako sa atraso mong iyon at ako ang tatapos ng sinimulan mo?” Seryuso kong saad sa kanya na nakapagpatigil sa kanya. “Little kitten, you enter my cage fearless.” At muling nakipagsukatan ako ng tingin sa kanya.

“Hindi ako natatakot sayo dahil wala naman akong kasalanang nagawa sayo.”

“Then??”

“Tigilan mo si Jason. Dahil wala siyang kasalanan sayo.”

“How many times do you want to hear it from me. Na damay na siya dahil kasama ka niyang lumutang sa matagal mong pagkawala.”

“You-.”

“Little kitten. Ang isang linggong palugit ko sa iyo ay nabawasan na ng apat na araw. Tatlong araw na lang. At sa tatlong araw na iyon na kapag hindi ka nakipaghiwalay sa kanya. Sabihin mo kay Jason na kailangan na niyang kalimutan ang marangyang buhay dahil tuluyan ko siyang papabagsakin. Piliin ka man niya sa kayamang mayroon siya ngayon at i give up iyon. Wala parin siyang mahihita sayo dahil sa akin ka parin mapupunta.” Mahaba habang saad ko sa kanya.

Mas nadadagdagan ang kagustuhan ko ng pabagsakin ng minsanan ang Jason na iyon ngayon dahil sa pagtatanggol niya dito. Dahil ipinapakita lang niya na parang kay Jason na ang buong pansin niya.

“Now little kitten. What can you say about it?” Tanong ko pa sa pagitan ng panggagalaiti ko na halos madurog ang sarili kong ngipin sa pagkikimpian nila. “Mamili ka. Ang bumalik ka sa akin at hiwalayan siya ng mas maaga at hindi mawawala sa kanya ang kompanya niya at yaman o ang mawala sa kanya ang lahat ng yamang mayroon ito pero mapapasaakin ka parin.” Ipinakita ko ang isang ngisi sa kanya na ipinaskil ko sa labi ko. “Simple lang naman diba. Sa dalawang iyan Little kitten. Mamili ka na hanggang sa hindi pa nagbabago ang isip ko na baka bukas na bukas din ay sa kangkungan na magigisnan ang Jason na iyon.”

“Napakadumi mong maglaro.”

“Masasabi mo bang laro ang ginagawa ko little kitten? Well, nagkakamali ka. Dahil hindi lang laro ang ginagawa ko.” Tumayo akong muli. Hindi ko mapigilan ang hindi siya lapitan. Gusto ko siyang hawakan. Gusto kong madama talaga ang kalambutan ng balat niya o mas gugustuhin ko ng buong katawan niya.

Sa paghakbang ko palapit sa kanya ay hindi siya gumalaw na nasa isip ko ay aatras siya palayo naman sa akin pero hindi. Hinintay talaga niya talaga akong malapitan siya.

Pero.. sa pag akma ko na siyang hawakan ay muling dumapo ang palad niya sa pisngi ko.

“Hindi pa sapat iyan.” May panggigil sa tuno na sabi niya pero may kasamang garalgal. Kaya napatingin ako sa mga mata niya.

Namumuo ang mga luha doon na biglang nakapagpahabag ng damdamin ko.

“Why?” Iyon ang tanong mo sa kanya.

Bakit? Oo, Bakit siya ngayon naiiyak? Naiiyak ba siya dahil pinapahirapan ko si Jason? Ganun na lang ba niya talaga kamahal ang Jason na iyon at ayaw niyang nahihirapan ito. Ayaw niya pahirapan ko ito.

And then.. mas bibigat ba ang loob ko kapag pumayag siya sa lahat ng gusto ko at iwan ito para lang hindi na ito madamay? Isasakripisyo ba niya ang sariling kaligayan para lang sa Jason na iyon?

Damn it! Bakit ba iyon ang nasa isip ko ngayon?

Dapat sa akin lang ang pagmamahal niya na dati ng naging akin.

“Magsaya ka ngayon. Hindi sa lahat ng oras ay panalo ka. Magpakasaya ka Kanye. Gawin mo ang lahat pero hindi mo ako matatakot sa banta mo dahil masaya kami ni Jason kahit walang wala kami. Itatak mo iyan sa isipan mo. Hindi lahat sasaya dahil lang sa pera. Dahil lang sa mayaman ka. Dahil mas sasaya ka, kung kasama mo ang tunay na nagmamahal sayo.” Garalgal man ang boses niya ay nandoon parin ang katatagan ng bawat salitang binitawan niya.

“Pabagsakin mo man ang kompanya niya ngayon. Kunin mo man lahat ng yaman niya. Hinding hindi ako babalik sayo. Hinding hindi ko ipagpapalit ang pakayapaan sa piling niya sa iyo.”

“Well, iyan na ang pasya mo.” Tagis bagang sagot ko sa sinabi niya. At naging marahas na muling hinawakan siya. “Piliin mo man siya ay wala kang magagawa. Dahil ikaw narin ang nagpasya. Bagsak ang yaman niya. Pero akin ka parin. Reallan Dela Cruz.” At mas hinigpitan pa ang pagkakahawak ko sa braso niya pahila sa akin.

“Think twice little kitten. Think twice before you choose. Dahil sa iyo nakasalalay ang kapayapaan sa buhay ng Jason na iyon. Gaya ng sabi ko. Piliin mo man siya. Pahihirapan ko parin siya. Ipapadama ko sa kanya kung ano ang impyerno sa ibabaw ng lupa. At habang ipinapalasap sa kanya iyon. Ay ipapakita ko sa kanya na akin ka.” Gigil na binitawan ko siya.

Tumalikod na ako at agad na pinindot ang intercom.

“Helen, guide Mr. Dela Cruz, out.” Utos ko sa secretary ko. Iniwan siyang nakatayo sa gitna ng opisina ko at pinasok ang maliit na silid doon at pabalibag na isinarado ang pinto.

Damn it.

Damn it.

Damn it.

---

Itutuloy.

---

PH2 #18: Reallan

Typo and grammatical error ahead!!

18_Reallan

Hindi na ako nagtuloy ng umagang iyon ng makita ko na napakaraming tao sa labas mismo sa kompanya ni Jason na nag wewelga dahil sa sunod sunod na kapalpakan na nangyayari sa loob.

Matapos kong kausapin si Kanye noong isang araw ay mas lumala pa ang lahat lahat.

Nanlulumo na lamang ako na nakatayo sa isang gilid na nakatingin doon. Kung lalapit pa siguro ako ay baka madamay ako dahil nagkakagitgitan na ang mga tao na nagpupumilit na makapasok at isinisigaw na lumabas ang may ari ng kompanya at managot sa mga naging kapalpakan nila. Pero hindi naman sila makapasok dahil hinaharangan din sila ng nga guardiya.

“Your a monster Kanye.” Naibubulong ko na lang at kuyom ang kamao ko pero kasalanan ko din naman dahil sumugod din ako kahapos kay Kanye para ipamukha dito na hindi niya ako matatakot at mamanipula. “I hate you Kanye.”

Kahit na gusto ko na naman siyang puntahan at pagsasampalin. Ipamukha na naman sana dito na hindi niya ako mapapasunod pero kapag ginawa ko iyon ay baka mas lumala pa ng lumala ang mga nangyayari.

Isang malalim na paghinga ang ginawa ko bago ko kinuha ang phone ko sa bulsa ko. Tatawagan ko na lamang si Jason para kumustahin.

“Are you okay?” Tanong ko sa kanya ng agad niyang sagutin ang tawag ko.

“Not okay Babe. Huwag ka ng pumunta dito baka madamay ka sa gulo.”

“Ano pa ba ang nangyari at bakit bigla na lang nagkaganito?” Tanong ko pa. Maliban ba sa nakitaan ng mga pekeng materyales sa constraction site ay may iba pa ba?“

“Yes babe. Medyo mas malala ngayon. Dahil may bahagi ng gusaling ginagawa ang bumagsak at may ilang mga trabahador ang nabagsakan.”

“What?” Nagulat talaga ako. Napapasobra na ba si Kanye? Bakit kailangang may madamay na iba pang tao. “Kumusta sila? Wala naman sigurong namatay diba?” Kinakabahan kong tanong pa.

“Sad to say. Dalawang trabahador ang namatay dahil sa pagguho at sampo pa ang nasa kritikal na kundisyon.”

Napalunok ako. Nanginig ang katawan ko dahil sa balitang iyon. Hindi ko akalain na gagawa si Kanye ng ganun kasama para lang tuparin ang banta niya sa akin.

Anong gagawin ko? Bakit nauwi sa ganito ang lahat?

“S-sorry.” Iyon ang unang katagang lumabas sa bibig ko ng makabawi ako. “Sorry Jason.”

“Shhh!. Don’t say sorry babe. Wqla kang kasalanan dito.”

“Pero nangyayari ito dahil sa muli naming pagkikita ni Kanye. Kung hindi lang sana nagsanga ulit ang landas namin ay walang ganitong trahedyang mangyayari.”

“It’s not your fault babe, okay. It’s not. Ako na ang bahalang umayos ng mga ito.” Sabi niya na kahit halata sa tuno na nahihirapan sa sitwasyon ngayon. Nagpapakatatag parin siya kahit na sanga sanga na ang problemang idinudulot ni Kanye sa kanya. “Basta huwag ka na lang pupunta dito para hindi ka na madamay. I can handle this.”

“O-okay.” Tanging nasabi ko na lamang dito. Nagpaalam na ito ng maayos sa akin bago niya pinutol ang linya.

Nanlulumo parin akong ibinalik ang phone ko sa bulsa ko. Sumulyap muli sa gusaling punong puno na ng mga tao na humihingi ng hustisya para sa mga napahamak sa pagguho ng gusali.

Mabibigat ang mga paang humakbang na ako palayo. At ang distinasyon ko. Sa opisina ni Kanye para muli siyang harapin.

=

“I’m busy.” Narinig kong mula sa intercome na sabi niya sa secretary niya ng magsabi akong gusto ko siyang makausap. “At hindi muna ako tatanggap ng bisita ngayon.”

Naikuyom ko ang kamao ko. Hindi ko na hinintay na sabihan ako ng sercetary niya na hindi ako pwedeng pumasok dahil agad ko ng tinungo ang opisina niya. Walang babalang binuksan ang pintuan at agad na pumasok sa loob.

Pero..

“Uhmmm. So big.. ohhhh.”

Halos hindi ko maihakbang pa ang mga paa ko. Maikurap ang mga mata ko ng makitang hindi siya nag iisa sa loob.

Napalunok ako. Bakit sa hindi pa kaaya ayang tagpo ko siya muling nakita.

May gumigiling sa ibabaw niya na kahit natatakpan ng lamesa ang ibabang bahagi ng katawan nila ay alam ko kung ano ang ginagawa nila. Nakatalikod siya kaya hindi niya ako nakita at ang lalaking nasa ibabaw niya ang nakapansin sa akin.

“Ahhhhhhh!.” Sigaw nito. Who is he?“ Sabay itinago ang mukha sa balikat niya.

Lumingon na siya. At ang mga tingin niya at kalamigan lamang ang nakikita ko.

“Move. Tidy up yourself.” At kumilos na nga ito na umalis sa ibabaw niya. Nagtago yata sa ilalim ng lamesa habang inaayos nito ang sarili.

Habang siya naman ay tumayo na parang gusto kong bawiin ang tingin ko dahil harap harapan talaga niyang ipinakita sa akin kung paano niya ayusin ang sarili niya. Itaas ang zipper ng black pants niya at isarado ang butones nun.

Damn him!

Nagagawa pa niyang magsaya gayong ang daming buhay ang pinupuwerhesyo niya. Hindi ba niya naiisip talaga ang mga napahamak dahil sa kagagawan niya?

Ganun na ba siya ka demonyo ngayon at kahit na kumitil pa siya ng buhay ay wala lang sa kaniya? Malamang nga, dahil nagsasaya siya sa kandungan ng iba while the people around him are suffering from his evilness.

“Who allowed you to enter my office?” Kalamigan din sa tinig niya ang narinig ko. “Makakaalis ka na. Saka na natin tatapusin ang nasimulan kanina.” Kuway baling niya sa lalaking kasama na tumayo na at naayos na ang sarili na agad namang tumalima at mabilis na lumabas. “Well, who brought you here?”

“You monster.” Sigaw ko sa kanya. Kinalma ang sarili ko sa hindi ko maipaliwanag na damdaming lumukod sa dibdib ko. Pilit n binalewala ang mga nakita ko kanina kahit na may bahagi ng pagkatao ko na hindi nagustuhan ang tagpong iyon.

I don’t care kung sino man ang nakakaniig niya. It’s none of my bussiness.

Really?? Ang pasaway na bahagi ng utak ko.

Hindi ko dapat iyon isa isip.

Mabilis na humakbang ako para sana sampalin muli siya pero nahuli niya ang pulsuhan ko at mahigpit iyong hinawakan.

“You entered my office without my permission then where did you get the courage to slap me again little kitten? Wala pa akong ginagawa pero galit na galit ka na at nawiwili ka na yata sa kakasampal sa akin.” Mahina pero may katigasan ng tuno ang boses niya.

“Anong walang ginagawa? May mga namatay at nasaktan dahil sa kademonyuhan mo.” Sigaw ko sa kanya at pilit na binabawi ang kamay ko sa kanya.

“Oh! Ang pagbagsak ba ng gusaling iyon. Well, nakarating na nga ang balitang iyan sa akin. Saka hindi ko naman kasalan iyon kung iyan ang gusto mong sabihin sa pagsugod mo dito ngayon.” Kalmanteng sagot niya na parang wala lang talaga sa kanya ang nangyari. “Pero dahil ba diyan ay nakapag isip isip ka na?”

“Huwag ka ng mag mamaang maangan pa. Dahil ikaw lang naman ang makakagawa nun.”

Nakipagsukatan siya ng tingin sa akin. Saka siya nagkibit balikat. Binitawan ang pulso kung hawak niya at bumalik sa upuan at kampanting umupo doon.

“If you say so Little kitten. Isipin mo na simula pa lamang iyan ng hindi mo pagsunod sa akin. At marami pang buhay na madadamay dahil sa pagmamatigas mo. Gaya ng sabi ko. Madali lang akong kausap, pero kung magmamatigas ka. Mas matigas din ang paninindigan ko hanggang sa sumuko ka at sumunod na lamang sa mga gusto ko.”

“Your a demon, Kanye. Your a monster. Your a devil.” Sigaw ko pa sa kanya.

“Ohh! Yeah! Demon, devil, monster? Ano pa?” At balewala lang talaga sa kanya ang mga sinabi ko dahil isang ngisi ang gumuhit sa mga labi niya. “Sabihin mo na ang lahat Little Kitten, dahil kahit na ano pang mga salita ang lalabas sa bibig mo, tanging pagpayag mo lang ang pakikinggan ko. So if you don’t have anything to say. You can leave now bago ko sayo ituloy ang tagpong naabutan mo kanina.”

Napalunok ako sa huling sinabi niya. Bahagyang napaatras ako ng hakbang dahil doon.

“Masama pa naman akong nabibitin.” Saka padabog na ipinatong niya ang mga palad sa lamesa niya at tumayo. Titig na titig siya sa akin. “Now leave while I’m giving you a chance to run this time. Or else. I can’t stop myself not to take you right here, right now.” Saka siya kumilos. Mabagal na naglakad palapit sa akin at nakatitig lang siya sa akin.

Mata sa mata na para bang naestatwa na ako mismo sa mga titig niya. Nahipnutismo at hindi ko na maigalaw pa ang buo kong katawan.

Hindi ko nakikitaan ng kung anong emosyon ang mga mata niya.

Napapalunok na lang ako habang palapit na palapit siya sa akin.

“Why? Hinihintay mo ba akong malapitan kita ng tuluyan? Move little kitten. Run fast as you can.” But then. Para na akong naipako sa kinatatayuan ko hanggang sa tuluyan na niya akong malapitan at marahas na hinawakan sa braso pahila palapit sa katawan niya at ang isang kamay ay ipinulupot sa baywang ko.

“Binigyan kita ng oras na umalis little kitten pero hindi mo ginawa.” At marahas na naging kilos niya pahakbang at ipinasandal niya ako sa pintuang nakapinid na.

“Bakit hindi ka ngayon magsalita. O sadyang nasasabik ka lang gaya ko dahil sa nakita mo kanina. Then.. I will give it to little kitten.”

Hindi pa man ako nakakahuma ay marahas na niya akong hinahalikan sa may balikat ko.

“Argh!.” Nakagat ko pa ang ibabang labi ko dahil sa sakit ng maramdaman ko ang pagkagat niya sa balikat ko. Doon na ako nagising sa pagkakahipnutismo ko at malakas na itinulak ko siya.

Nakawala naman ako sa kanya. Pero mabilis din niya akong nahawakan ng tangkain kong buksan na ang pintuan para lumabas na sana.

“As if you can  little kitten.” At marahas na hinila niya ako patungo sa lamesa niya. Basta na lamang niya akong pinadapa doon at ang dalawang kamay ko ay hawak na niya patalikod sa akin.

“Ahhh! Bitawan mo ako.” Pasigaw na sabi ko sa kanya at pilit na nagpupumiglas para makawala sa kanya pero mas nanlaki ang mga mata ko ng maramdaman ko na may kung anong itinatali sa kamay ko. “No.. n-no.. kalagan mo ako.” At gusto kong itaas ang kalahating katawan ko na nakapinid sa lamesa niya pero hindi ko na nagawa dahil nakadiin na ang isang kamay niya sa likod ko.

“Little kitten. You can’t stop me this time.” Narinig kong sabi niya. Naramdaman ko na lang ang paglapat ng harapan niya sa likod ko. Damang dama ko kung gaano iyon katigas at kahanda na.

“N-no.” Muli ay nagpumilit akong makawala pero sadyang wala na akong nagawa. At mas natigagal ako ng kapain na niya mismo ang botones ng pantalon ko at walang kahirap hirap iyong binuksan at ibinaba ang zipper ng suot ko.

“Shhh! Be good! I will be gentle little kitten.” Bulong pa niya ng hawakan ako sa leeg at pinaangat ako sa pagkakadapa ko sa lamesa.

“No! Don’t do this.” Saka ko umiling ng paulit ulit para makaiwas when he staring to lick my ears.

Hindi niya ako pinakinggan. Parang hindi niya alintana ang pagpupumiglas ko at patuloy lang siya sa pag halik sa akin. Sa tainga, sa batok.

“No. S-stop it Kanye.” Mas nangilabot na ako ng tuluyan na niyang ibaba ang pang ibaba kong suot hanggang sa kalahati ng hita ko.

“I can’t little kitten. How I miss you.” Saka pa niya ikiniskis ang harapan sa dalawang umbok sa likuran ko.

“No! No.” Paulit ulit na iling ko. Itinigil na niya ang paghalik sa akin at itinuon ang pag bukas ng butones at pagbaba ng zipper ng kanya.

“Look little kitten.” He said at habang hawak ang leeg ko ay iginiya niya akong tignan ang ipinapakita niya. “Sabik na sabik sayo.” Na hindi na inabalang ibaba ang pantalon dahil tanging ang kanya na lang niya ang inilabas niya at mabilisang itinapat iyon sa pagitan ng dalawang pisngi ng pwetan ko.

“N‐no.” Muli at sunod sunod na iling ako. Muling nagpumiglas and this time inipon ko ang lahat ng lakas ko para makawala sa kanya.

But..

I still didn’t have the chance to skip dahil mas malakas siya.

Hindi pwedeng magtagumpay siya. Hindi maari.

“Yeah! So soft.” At talagang nilaro pa ang kanya sa magkabilang pisngi ng likod ko at ipinapalo pa talaga.

“Kanye. No. Tigilan mo ito. Tama na.” Sabi ko. Gaping gapi ako sa pagkakataong ito dahil wala pa sa kalahati ng lakas niya ang lakas ko kaya hindi ko man lang magawang makatakas sa kanya.

“Mamaya little kitten. Mamaya, sa ngayon. Hmmmm.” And he is kissing me again at my neck. Sa balikat ko.

Hindi ko alam kung ano pa ang dapat kung gawin. Hindi ko naman alam na ganito ang kahihinatnan ng pagsugod kong muli sa kanya para kumprontahin.

Ngayon…

“N-no.” Nanlulumong nawalan na ng lakas ang boses ko dahil nandoon na. Tuluyan ng nabigyan ng daan ang pagkalalaki niya at paunti unti ng nagsusumiksik sa lagusan ko. “Ugh..n-no.” Umiling ako. Umiiwas na kahit hawak na niya ang kabilang pisngi konat pilit na pinapalingon ako para halikan.

Then…

Kring!!

Kring!!

Kring!!

Natigilan siya sa paggalaw at hindi na itinuloy ang ipasok ang kanya sa akin. Halos sabay pa kami na napatingin sa tumunog na telepono.

“Damn you lolo.” Gigil na binitawan niya ako kaya naman tuluyan na akong nakahinga ng maluwag. Pahila pang hinawakan ang tali sa kamay ko at kinalagan ako. “Now run little kitten. Run.” Sabi niya ng basta na lang niyang inihagis ang necktie na itinali sa akin.

Mabilis na kumilos ako at inayos ang sarili ko at walang lingong likod na akong tinakbo ang pintuan palabas at umalis sa opisina niya.

=

“This is urgent! I’m Kanye Anderson. New CEO of JH interprize.” Matalim ang mga mata ko na nakatingin sa monitor ng TV namin habang nanunuod ako ng balita.

Hindi na ako lumabas ng bahay simula ng insidenteng muntik ng nagtagumpay si Kanye na angkinin ako sa opisina niya dalawang araw na ang lumilipas.

At ngayon, lumabas na siya sa balita at siya na nga ang bagong CEO ng kompanya na si Jason ang nagpatayo dahil sa mga board member na nakipagbutuhan na ang nanalonay si Kanye.

“Bilang bagong CEO ng JH ay nakikiramay ako sa mga namatayan about sa pagbagsak ng gusali na sangkot ang JH ngayon. At sa mga nabiktima ay ako na ang bahalang sumagot sa mga pinansyal na gastusin sa mga pagpapagamot ng mga nakaligtas pa. And about sa mga naiwan ng mga pumanaw na ay makakatanggap kayo ng perang pwede niyong gamiting magsimula ng panibago.” Mahabang lintaya niya habang nakatingin mismo sa mga kumukuha ng vedio sa kanya. “Nakakalungkot man ang nangyari ay hindi na po natin maibabalik ang mga nangyari na. And about sa trahedyang iyon. Ay kasalukuyan paring pinapaimbistigahan. Kaya po sana makakapaghintay ang mga pamilya ng mga nadamay. Mabibigyan po tayong lahat ng hustisya. At maasahan niya na sa paglabas ko sa publiko bilang bagong CEO ng JH ay makipagtulungan kayo sa akin.”

Damn you Kanye Anderson.

Parang gusto kong ibato ang hawak kong remote sa TV ngayon dahil ang lakas ng loob niya ngayong magsabi ng mga ganun gayong alam naman niyang siya mismo ang may gawa.

“Napakasama mo. Napakasama mo.“paulit ulit na sabi ko. At dahil ayaw ko ng marinig pa ang iba niyang sasabihin ay pinatay ko na lang iyon. “Ang dumi mong maglaro.”

But then.. hindi ko naman alam kung ano ang gagawin ko ngayong wala na ang JH kay Jason na ipinundar sa mga sariling pawis na walang kahirap hirap na inagaw lang niya.

---

Itutuloy..

---

PH2 #19: Reallan

Typo and grammatical error ahead!!

19_Reallan

Hindi na ako nagdalawang isip. Ang tanging sulosyon na lamang ay ang kausapin ang señor para sa mga ginagawang hindi maganda ni Kanye.

Alam ko na hindi makakapayag ang señor sa mga ganung masasamang mga gawain kaya naman heto ako at nagbabakasakali na papasukin ako sa pamamahay ng señor dahil pinuntahan ko talaga ito sa A.Place na tanging alam kung lugar kung saan ko ito makikita.

“Pasensya na po sir. Pero hindi po kayo makakapasok ng A.Place kung wala kayong I.D pass.” Magalang naman na sabi sa akin ng guard sa may gate kaya naman nanlumo ako dahil hindi pala basta basta ang naiisip ko.

“Can you call Señor Alejandro. Pakisabi na gusto ko siyang makausap. Reallan Charles po ang pangalan ko. Kilala po niya ako.” Sagot ko naman dito.

Alanganin pa yatang dinampot ang telepono nito sa harapan. Nakatingin parin ito sa akin habang pumipindot.

“Magandang umaga po señor Anderson. Pasensya na po sa abala pero may naghahanap po sa inyo at gusto po kayong makausap… Reallan Charles daw po ang pangalan, señor.” Tumango pa ito. “Sige po señor.” Saka na nito ibinaba ang telepono bago ako hinarap.

“Ipapahatid na lang kita sa isa kong kasama. “Justine, samahan mo siya sa bahay ng Señor.”

“Sige. Halika na.” Sumampa naman ito sa motor sa hindi kalayuan kaya naman napasunod na lang ako at sumakay doon.

Hindi naman kalayuan. Kaya naman agad kaming nakarating sa bahay ng señor na nasa pinakagitna yata ng subdibisyon at ito na yata ang pinakamatayog sa lahat ng bahay na nasa paligid.

“Maraming salamat.” Pasasalamat ko na lamang ng makababa ako. Hindi na ito bumaba sa motor nito.

“Mag doorbell ka na lamang. Sige, mauuna na ako.”

Kumilos naman ako para lumapit na sa malaking bakal na gate. Ilang sandali pa ay awtomatikong bumukas ang gate hindi ko pa man napipindot ang doorbell.

“Tuloy ka.” Salubong sa akin ng isang lalaki ng hindi pa ako humakbang papasok.

“S-salamat.” Hindi ko mapigilang igala ang paningin ko sa buong paligid ng bahay. Nakakamangha dahil kakaiba ang istraktura ng mga iyon. Iba talaga ang mayaman. Wala na ako masabi. At ang iba ng dahil sa yaman na iyan ay nagiging masamang tao. Katulad ni Kanye.

And thinking about Kanye. Siya ang dahilan kaya ako naparito at hindi ang hangaan ang mga nakikita ng mga mata ko.

“Good Morning apo.” Salubong sa akin ng señor na pababa ng hagdan.

“Magandang umaga din señor.” Na sinabayan ng pagyuko. He give me a quick hug and tap my back.

“Anong atin at biglaan yata na naparito ka. Kasama mo ba ang mga bata?” Sabay tingin sa likuran ko para tignan kung may kasama ba ako. “Nasa labas ba sila? Sana pinapasok mo na.”

“Hindi po señor. Hindi ko po sila kasama.”

“Ganun ba? Akala ko pa naman ipinasyal mo sila sa akin.”

“Sa susunod na lang po señor. May mas mahalaga po akong pakay kaya ako naparito.”

“Kung ganun. Halika. Maupo ka na muna.” Alok nito sa akin at itinuro ang sofa sa sala. “Benny, maghanda ka ng mamemeryenda.” Baling nito sa lalaking sumalubong sa akun kanina.

“Hindi na sana kayo nag abala pa señor. Hindi naman ako magtatagal.”

“Bakit parang nagmamadali ka apo. Jist take it ease. Hindi ka naman magagawi dito ang apo ko kung iyan ang inaalala mo.”

“Hindi naman iyon ang nasa isip ko señor. Ang sa akin lang po ay sabihin sa inyo ang mga ginagawa niya. Kung wala pa kayong alam.” Panimula ko. Hindi ko na kailangang magpaligoy ligoy pa at patagalin ang usapan.

I need his help to stop Kanye for what he is doing right now.

“Ang alin apo?”

“Hindi pa po ba ninyo napapanuod ang mga nangyati about sa pagguho ng gusaling sangkot ang isa sa hawak na ngayon ng apo niyo?”

“Hindi na kasi ako nanunuod ng balita apo. Matagal na. Dahil naninikip lang ang dibdib ko kapag nakakakita ng mga bagay na hindi kaaya aya. Mahina na kasi ang puso ko apo at hindi ko na kaya ang magdala ng mga mabibigat na imosyon.” Mahabang sagot nito na parang wala pa ngang alam sa ginawa ni Kanye. Pero nagdalawang isip tuloy ako kung sasabihin ko pa ba o hindi dahil sa sinabi nito. Paano kung mabigla ito na malamang nasasangkot si Kanye sa insedenting maraming napahamak dahil sa kagagawan niya.

Natigilan ako. Napalunok ako at bahagyang umatras na ang lakas ng loob ko.

“Pasensya na señor. Ayaw ko po sanang pabigatin ang loob niyo pero kailangang niyong malaman kung ano ang ginagawa ng apo niyo.”

“Sige lang apo. Hindi naman siguro iyon kasuklam suklam diba?”

But it is. Kasuklam suklam na nga ang ginagawa ni Kanye ngayon.

“I need your help señor.” Iyon na lang ang nasabi ko. Paano ko ba sasabihin dito. “I need your help to stop Kanye for doing such a horrible thing.”

“Horrible thing?” Mukhang hindi naman mabigat sa mga salita nito ng ulitin nito iyon saka tumingin sa akin. “How can you say that my grandson done horrible thing? Like what apo?” Tanong pa nito.

“Marami pong napahamak dahil sa pagbabanta niya sa akin. Señor, alam niyo po ang dahilan why he is doing this. Seven years ago when I left.”

“Iyon ba apo. Pinagbabantaan ka niya ngayon. Pero kung sinasabi mo na may napapahamak ng dahil doon ay hindi ako kumbinsado na magagawa iyan ng apo ko na magagawa niyang manakit ng ibang tao.”

“Pero nagagawa na niya señor.”

“No apo! Malaki ang tiwala ko sa kanya na hindi siya gagawa ng ikakapahamak ng iba kung iyan ang ibig mong sabihin. He is more in words but not in action. You must know what I mean. He is not a that horrible than you think apo. Dahil sa kanilang magpipinsan, ay siya ang pinakamasunurin sa lahat. At masasabi kong siya ang pinakamabait sa kanilang apat na inalagaan ko.”

Natigilan ako sa sinabi nito. How can he say now that Kanye is one of a kind among all his grandson.

“But he did it now señor. Dahil sa pagpapamanipula niya sa isang business deal nila ay may mga namatay at nasugatan.”

“You must think all over again apo bago mo pag isipan ng masama si Kanye. Kailan ba pumasok sa kompanya ni Jason si Kanye at kailan ba nasimulan ang sinasabi mong deal na iyan na ikinapahamak ng mga tao. Apo, huwag kang mag iisip ng masama laban sa isang tao kung wala ka pang patunay. Dahil sa ibinigay kung katanungan sa iyo ngayon ngayon lang. Kung kailan nagsimula at kung kailan siya nakialam. Masasagot mo na hindi magagawa ni Kanye iyan.” Mahabang paliwanag na sagot nito na may kasamang katanungan.

Natigilan ako ulit. Napaisip sa sinabi niya. May punto ito. Kailan nga ba nasimulan ang gusaling iyon? Dahil ang tanging alam ko ay wala pang isang buwan na nakialam si Kanye sa kompanya ni Jason. Hindi kaya….

“At saka apo, hindi naman magbabanta ang batang iyon kung walang ipinaglalaban. Pinagsabihan na kita ng una pa lang apo. Maliit ang mundo at darating ang araw na mag kro-kross ang landas niyo. At sinabi ko, na pag isipan mo ang pagpapakasal mo kay Jason.” Hindi na tuloy ako makapagsalita na para bang nalunok ko na ang aking dila. Bakit parang nabaligtad yata ang sitwasyon na ako pa yata ang naging masama dahil sa mga sinabi ko na ginawa ni Kanye. Na sa mata at paniniwala ng señor ay hindi niya iyon magagawa.

Hindi ko alam kung ano na ngayon ang iisipin ko.

“Hala, apo. Magmeryenda na muna tayo.” Kuway pang iiba nito ng usapan ng makalapit sa amin si Benny na may dala ng tray ng meryenda. “Come on. Minsan ka na nga lang magpunta dito. Tatanggihan mo pa ba ang lolo mo.”

Muli akong lumunok. “S-salamat po.” Mahinang tinig lang ang lumabas sa bibig ko. Hindi ko parin maitama ang pag iisip ko sa mga narinig kong mula dito.

Tiwalang tiwala talaga ito kay Kanye na hindi nito kaya ang mga naibabalita. Na may mga napahamak na kumitil pa ng buhay ng ilan.

Ano na ngayon ang gagawin ko? Ano ba ang dapat kung pagkaisipin at paniwalaan?

At kung hindi pala siya ang may kasalanan. Bakit kailangang sabihin niya sa akin. Na mas marami ang mapapahamak kung hindi ko siya susundin.

Damn it!

Kanye Anderson! Ano bang ipinaglalaban mo at bakit mo ako ginaganito?

=

“Daddy!.” Napakurap kurap ako at napatingin kay Frances na siyang tumawag sa akin at pinapik pa ako sa may balikat. Ay  si Xaviel pala.

“What it is Xaviel?” Tanong ko bg makahuma ako sa pagkagulat.

“Your out of nowhere daddy? And I should ask you that question.”

“Sorry. May naiisip lamang ako.”

“Yeah! Always thinking of something. Or I should say, someone. Daddy?”

“Your thinking to much Xaviel. Nag aalala lang ako kay tito Jason mo.”

“About what happened in his company?”

“Never mind, baby. Don’t think about it. Where is Frances?” Pang iiba ko ng usapan. Kasi sa edad nitong anim na taon at ang dami na nitong alam dahil sa pagtuturo sa kanila ng tutor niya na binabayaran ng lolo nila. And I don’t like it dahil hindi talaga nila na eenjoy ang kabataan nila.

“He is playing in the computer.”

“Then, how about you? Bakit hindi ka naglalaro?”

“It’s wasting time daddy. And grandpa told me not to fucos in game. And he told me to become matured enough than Frances.”

Naiiling na ginulo ko ang buhok nito saka ko hinila paupo sa tabi ko at niyakap.

“But you dont need too at your age now. Your still a kid.”

“I know, but I don’t like to disappoint grandpa.” Seryusong sagot niya saka tumitig sa akin.

“Ano pang sinasabi sa inyo ng lolo niyo kapag magkakasama kayo?” Tanong ko na bigla akong naalarma na baka may alam na talaga ang mga ito sa tunay nilang ama.

“Nothing. We are just enjoying our time together. He did not say anything.” Sagot naman nito. “Why dad? Is there anything that we need to know?”

“Nothing baby.” Mabilis na sagot ko. Nag bounce back agad ang tanong ko dahil ang bilis na gumana talaga ng utak nito. “Maglaro ka na lang muna dun kasama ang kapatid mo.” Utos ko na lang at tama naman na tumunog ang cellphone ko kaya may naging dahilan ako para iwan ako nito at hindi na kung saan pa humantong ang usapan namin.

“Okay dad.” Tumalima naman agad ito matapos humalik sa pisngi ko.

“Yes, hello. Napatawag ka?” Tanong ko sa kabilang linya. Si Kenji.

“Nagsipasukan na lahat ng mga drafter sa kompanya, ikaw na lang ang wala yatang balak pumasok.”

Isa pa ang trabaho ko ngayon. Masyado na niya akong iniipit ngayon lalo pa at may kontrata sa draft ko na hindi ako basta basta makakaalis hanggat sa hindi ko matatapos ang naturang kwento. Nailagay ko pa naman na nasa 80 chapter iyon at nasa 30 chapter pa lang ako kaya matagal tagal pa ang gugugulin ko sa pag dra-draft. Buti sana kung pagsusulat lang para mas madali at hindi na comics.

“H-hindi ko alam kung makakapasok ako Kenji. O babayaran ko na lang ang cost ng kontrata ko at hindi ko na itutuloy ang kwento ko.” Tanging sagot ko. Iyon na ang balak ko. Pero naisip ko din na imbes na makaipon ako ay mas nagwaldas pa ako kung sakali man na ganun na ang gawin ko.

Wala na nga akong maipon na malaki laki para sa kinabukasan ng kambal ay magiging pasanin pa ako kjng sakali. At kung hindi lang nagbibigay ng sustento ang lolo nila ay wala din kami sanang marangyang buhah ngayon.

Simulat sapol ay hindi naman kami mayaman ng pamilya ko. Lalo na ng ipinagbuntis ko ang dalawa na talagang walang wala kami. Isama pa na sinabayan ng pagkakasakit ng papa ko noon at nalaman nila ang kalagayan ko na halos hindi nila kinayang tanggapin ang kalagayan ko. At naging sunod sunod ang naging trahedya sa buhay ko.

Namatay noon ang papa, na depressed naman ang mama na siyang unti unti ding nakapagpahulig ng kalusugan nito at maaga din siyang kinuha. At tanging ako na lang mag isa ang naiwan sa katutuhanang nagdadalang tao ako.

At doon ko na naisipang lumapit sa lolo niya at ipinagbigay alam dito ang kalagayan ko. Kaya simula noon, ito na ang tumulong sa akin. Nagtago ng kalagayan ko, sumustento sa kambal kaya maluwag kami ngayon at hindi na naghihirap.

But now.. what should I do para maiwasan si Kanye kung pilit na gumagawa ito bg paraan ngayon para ipitin ako at hindi na makatanggi sa gusto niya?

“Pero malaking halaga din iyon, Rea. Hindi ka ba nanghihinayang sa perang pang bayad mo ng cost sa kontrata mo.” Sabi nito na nakapagpabalik ng katinuan ko sa isip sa kasalukuyan.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko ngayon.

“Think about it, Rea. Dahil nakikita naman dito ngayon sa kompanya na maganda ang mga nagiging takbo ng pamamalakad ng bago nating boss. Kaya huwag mo namang sayangin ang oportunidad na ito.”

Kung alam lang sana nito ang dahilan kaya ayaw kung pumasok pero di ko naman masabi.

“Sige, salamat sa paalala. Pag iisipan ko na muna ang lahat basta hindi niya ako madaliin sa pagpasok ko, total nakapasa na ako ng draft ko sa susunod na tatlong buwan.”

“Okay then, Rea.”

Nagpaalam na ito ng maayos sa akin at ako man ay nanlulumong ibinaba ang phone ko sa ibabaw ng lamesa sa harap ko.

How can avoid him now?

=

Napakislot pa ako ng may pumatong sa balikat ko at ng paglingon ko.

Nanlaki ang mga mata ko dahil dumampi ang labi ko sa kanya na hindi ko namalayang nasa likuran ko na pala.

Mabilis ang ginawa kong pagbawi at lumayo agad ako sa kanya.

Pumasok na kasi ako sa opisina kung saan ako nagpapasa ng mga draft ko at ayon nga sa kanya na sabi sa akin ni Kenji na kailangan kong pumasok ng limang beses sa isang linggo. Kahit 9 to 3 lang naman ang working hour ko ay ayaw ko parin sana pumasok dahil makikita ko siya at alam kong hindi niya ako titigilan.

Wala na kasi akong magawa lalo na at mas naiipit ngayon si Jason dahil sa mga nangyayari sa kompanya nito at iipitin niya daw ito na ito ang mapagbintangan sa kung ano mang anumalya  kaya gumuho ang gusaling ipinapatayo.

Paano ngayon nasabi ng lolo niya na hindi niya gawain iyon ngayon. He is doing cruel things, na nangdadamay pa ng mga taong inosente dahil lamang sa gusto niyang sundin ko ang gusto niya.

Hindi tuloy ako makapag isip ng maayos. Kung ano ba ang tamang gawin ko. Kaya namalayan ko na lanh ang sarili ko na I am right. He is right here, right now. At halata na nagustuhan ang pagdampi ng labi ko sa labi niya ng hindi sinasadya.

“Ganun mo na ba ako ka miss dahil agad mo akong hinalikan kahit na hindi mo pa alam kung sino ang nasa likuran mo?” Nakangisi niyang saad at niyuko pa talaga akong muli at mabilis ang ginawang pagdampi ng labi na naman sa labi ko. “Gusto ko iyon. But don’t you ever lay your lips to other, it’s exclusively mine. Do you get it.” At may pagbabanta na naman sa tuno nito na akala mo naman na talagang pagmamay ari ako.

Gigil na inirapan ko siya. Tumayo ako at lumayo sa kanya.

“Your crossing the line boss. I will sue you harrasment for taking advandage of me.” Pagtitimpi kong sabi sa kanya na kahit gustong gusto ko siyang sagutin ng pasigaw o di kay naman ay sampalin siya kung hindi ko lang iniisip na nasa trabaho ako.

But then, tinawanan lang niya iyon. “Little kitten, you always threatining me for that. But kinda cute.”

Lumunok ako ng maramdaman ko na lang na nasa pisngi ko na pala ang ang palad niya at humaplos.

Muli ay umiwas ako and step back away from him.

“Tigilan mo ako. Pumayag ako na pumasok dito para makapagdraft ako ng mabilis. But you are disturbing me for nothing.” Hindi ko na talaga napigilan ang pagtaasan ito ng boses. Total naman kasalanan naman niya at walang makakarinig sa amin sa labas na sinisigawan ko siya.

Binigyan niya ako ng sariling opisina na ayaw ko sanang tanggapin pero ipinilit niya kaya naman kanina bago ako pumasok ay sinigurado kung nakalock ang pintuan mula dito sa loob na hindi mabubuksan sa labas but.. naiisip ko. Saan siya dumaan na hindi ko namalayan kanina ang pagpasok niya.

“This is not just nothing little kitten. Look, I can hold you like this.” At muli na naman niyanh hinaplos ang pisngi ko pero agad din akong umiwas. “Even if your pushing me away. You can’t escape little kitten. Kaya huwag mo ng piliting lumayo. Dahil kahit saan ka magpunta o pumunta. Asahan mong nandoon ako at hindi mo na ako ulit matatakasan gaya ng ginawa mo noon. You disappeared without saying anything.”

“Ginawa ko lang ang tama. Ang lumayo sayo at muling buoin ang sarili ko na nakalimot dahil sa pagmamahal ko sayo noon. And past is past Kanye. Hindi mo na maibabalik ang dating mayroon tayo kung ano man iyon.” Sagot ko sa kanya. Paulit ulit na iyon ang sinasabi ko pero wala siyang pinakikinggan isa sa mga iyon.

“Maraming maibabalik little kitten.” Sabi pa niya at humakbang pa palapit sa akin habang pahakbang naman ako paatras. “Maibabalik ang ganito.” At hinawakan ako sa braso palapit sa kanya na agad na iniyakap ang isang braso sa baywang ko. “Maibabalik ang mahawakan ka ng ganito.” At mas hinigpitan pa ang pagkakayapos ng kamay niya sa akin na kahit na anong tulak ko ay hindi na ako makawala sa kanya.

He is stronger than me na hindi ko kayang tibagin ang tibay ng mga braso niya na nakayakap na sa akin.

He step forward habang paatras naman sa akin hanggang sa maramdaman ko na lang na wala na akong aatrasan pa dahil sumayad na ang likod ko sa pader.

“At maibabalik ang ganito.” At ang labi niya. Dumampi sa nuo ko. Magaan na lumapat iyon sa nuo ko. “How I missed to kiss you in your forehead habang mahimbing kang natutulog kulong ng yakap ko.”

“Stop it.” Itinulak ko na naman siya sa pagkakataon ito ay mas nilakasan ko iyon. Hindi dapat ako magpadala sa masuyo niyang pagsasalita.

No! Hindi na ako mahuhumaling sa kanya. Hindi na dapat.

Kaya mo kaya??? Tanong ng isang bahagi ng utak ko dahil sa masuyong boses niya kanina ay muntik na naman akong nakalimot. Sa masuyong pagdampi ng labi niya sa nuo ko ay nawala na naman sa huwesyo ang isip ko at parang gusto kong magpadala.

Pero naiisip ko si Jason sa mga sandaling hinahalikan niya ako. Naiisip ko ang malungkot nitong mukha ng sabihin kong kailangan kong pumasok sa trabaho at sinabi ko na si Kanye ang boss.

Inipon ko ang buong lakas ko at itinulak ko siya. Hindi dapat dahil kami ni Jason at malapit na kaming ikasal.

Natigilan siya ng tuluyan akong makawala sa kanya. Kaya naman kinuha ko ang pagkakataong iyon para makalayo sa kanya.

“Pinili kong pumasok dito dahil iyon ang gusto mo sa aming mga drafter. Pero hindi ang manipulahin mo ako.” Sabi ko sa kanya na nakatitig parin sa akin. “Hindi lahat ng mga bagay ay kaya mong manipulahin. Kaya makakalabas ka na BOSS.” Diniinan ko pa ang salitang boss sa hulian at itinuro ang pintuan.

But then.. ngumiti lamang siya pero hindi na nagtangkang lapitan ako.

“Okay little kitten. Hindi na ako makikialam sa oras ng trabaho mo. Atleast you are here. But don’t expect to much na titigilan kita.” Sabi niya. Sabay dampi ng dalawang daliri sa labi ang give me a flying kiss. “See you around little kitten.” At naglakad na nga itong palabas ng opisina.

Nakahinga na lang ako ng maluwang ng wala na siya sa paningin ko at nanghihina ang mga tuhod kong naupo.

Napatitig sa monitor ng drawing pad ko pero hindi naman kumilos ang mga kamay ko para gumihit. At nilipad na lang sa kung saan isip ko.

---

Itutuloy..

---

PH2 #20: Reallan

Typo and grammatical error ahead!

Ty for making collage for the foods

alkie02

20_Reallan

“No!.” Halos pasigaw na sagot ni Jason sa akin dahil sa sinabi ko. “Hindi ako papayag. Sinabi ko sayo. Mawala na lahat sa akin huwag lang ikaw. Kaya please, babe. Huwag mong gawin ito.”

“I’m sorry. Dahil sa akin kaya ka ngayon nagkakaganito. Ayaw kong madamay ka ngayon dahil sa nakaraan ko.”

“I don’t care.  I don’t really care.” Yumakap ito sa akin. Mahigpit ng mahigpit kaya naman awtomatikong kumilos ang mga kamay ko para yumakap din saka ko hinugod ang palad ko sa likod nito.

“I know. Pero hindi din ako o tayo matatahimik dahil hindi tayo titigilan ni Kanye.” Kumawala ako sa kanya. “At nagsampa na ang mga kapamilya ng mga taong nasawi at nasagutan ng kaso laban sayo.”

“Kaya ko silang harapin ng taas nuo dahil malinis ang konsensya ko. Nangangalap pa lang ang ng ebedensya para malinis ang pangalan ko na wala akong kinalaman doon.”

“Iyon na nga. Kahit sabihin mong wala kang kasalanan. Gumagawa si Kanye ng ikakasira mo. At iyon ang ayaw kong magpatuloy. Ayaw kung maghintay ka sa kulungan hanggang sa mapatunayan mo na malinis ang konsensya mo.”

“Please, babe. Kaya ko.. basta huwag ka lang bibitiw sa atin.”

“Pero hindi ko kaya na may nadadamay ng dahil sa akin. Dahil sa pagtanggi at pagsuway ko sa kanya nadadamay na lahat ng nasa paligid ko. At isa ka na sa nakakaranas nun.”

Humawak siya ng mahigpit sa mga kamay ko at nakipagtitigan sa akin.

“Patawarin mo ako Jason. Ayaw ko man sana lumayo sayo pero kailangan. Kailangan kong gawin para sa ikatatahimik ng karamihan at makakapagpabalik ng tahimik mong buhay.”

“Rea, babe.” Umiling ito. Paulit ulit na dinadampian ng halik ang likod ng palad ko habang ang mga mata ay nagsusumamong nakatitig sa akin.

“I’m really sorry Jason. Ito na lang ang tanging paraan para tumigil siya. Pero huwag kang mag alala, hindi ko siya babalikan ayon sa gusto niya.”

“Hindi ko kailangan ng yaman ko ngayon, Rea. Okay lang ang lahat sa akin basta huwag ka lang mawala. I love you. I really do love you.”

Ako naman ngayon ang yumakap dito. Nararamdaman ko kung gaano kabigat ang pakiramdam niya ngayon. Sa mga kilos, sa salita. Hindi na maitatatgo iyon sa kislap ng kanyang mga mata.

Kahit sinasabi man niya na wala siyang pakialam nandoon parin ang pang hihinayang.

“Gagawin ko ito hindi para balikan siya. Gagawin ko lang ito para tumigil siya.”

“Hindi mo naman kailangang makipaghiwalay sa akin.”

“Pero iyan lang ang  tanging option ko sa kondisyon na ibinigay niya. Kaya patawarin mo ako dahil nagulo lahat ng dahil sa akin.”

“No! Hindi mo naman kasalanan iyon kaya huwag kang humingi ng tawad.”

“Ganun na din iyon. Kung sana maayis na umalis ako na nakipaghiwalay sa kanya ay hindi siya nagkakaganito. At iyon ang itatama ko ngayon. Ang tapusin ng maayos ang sa amin seven years ago.”

Hindi na siya umimik pa. Nakatitig na lang siya sa akin. Sa pagkakaupo namin pareho ay ako na ang unang gumalaw para tumayo.

“I’m sorry Jason. You can back your normal life after this.”

Tatalikod na sana ako ng pigilan niya ako sa kaliwang kamay.

“Don’t do this.” Mahinang boses na saad niya. Tumulo na ng tuluyan ang kanyang mga luha.

But then. I shake my head at tinanggal ang kamay niya na nakahawak sa akin.

“But I need too.” Ang kamay ko ay masuyong humaplos sa pisngi niya na agad ko ding itinigil. “Thank you for everything Jason.” at hindi ko na siya hinintay na magsalita pa dahil ayaw kong makita ang pagdaramdam niya.

Mabigat sa dibdib ko ang putulin ang tungkol sa amin pero gaya ng sabi ko na iyon na lang ang tanging paraan.

Ngayon mabibigat ang naging paghakbang ko palayo sa kanya. Gusto ko man siyang lungunin pero hindi ko na ginawa.

Ang susunod na lang na gagawin ko ay ang sabihan si Kanye na nakipaghiwalay na ako kay Jason para maibalik na niya ang dapat para dito.

Ang malinis ang pangalan ni Jason para hindi na matuloy ang pagpapadampot ng pulis dito.

Sa paglayo ko ngayon, hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng mga paa ko. Hindi ko pa gustong umuwi ng bahay. Hindi ko din naman gusto na makita si Kanye ngayon para masabi na hiniwalayan ko na si Jason. Gusto ko munang mag isip isip.

Iyong tahimik na lugar pero saan??

=

“It’s saturday, why are you here little kitten?” But then.. Sa kompanya niya ako dinala ng mga paa ko. Ng utak ko.

“Ipaurong mo na ang kaso laban kay Jason.” Iyon ang sabi ko sa kanya na nakapagpakunot ng nuo niya at tuluyanh binitawan ang mga papel na hawak hawak.

“So you came here just to tell me that. Why? Nakipaghiwalay ka na ba sa kanya kaya mo sinasabi iyan?” Nasa tinig nito ang paniniguro at tumayo na sa pagkakaupo. Humakbang palapit sa akin. “Then lets celebrate for us.”

“Just stay, huwag kang lumapit.” Sabi ko na humakbang naman ako paatras kaya tumigil siya sa paglapit sa akin at sumandal na lang sa harapan ng lamesa niya.

“Okay. So, where did you get that courage to command me to fullout the case againts him?” Tanong niya. Pinagkross ang mga kamay sa dibdib niya.

“Panalo ka na! Nakipaghiwalay na ako sa kanya. Ngayon, masaya ka na? Masaya ka na that you manipulated us! Masaya ka na na may mga taong nasasaktan ngayon dahil sa pagkasakim mo. Na kung ano man ang ipinaglalaban mo at bakit mo ako ginaganito.” Pasigaw na sagot ko sa kanya. Nanginginig ang boses ko na hindi ko na napigilan ang pamuuan ng luha at nagsilaglagan na sa mga mata ko.

Hindi siya nagsalita. Nakatitig lang siya sa akin na para bang hindi makapaniwala sa sinabi ko.

“Magsaya ka na ngayon Kanye dahil pinapanalo na kita. Kaya dapat may isang salita ka na huwag na siyang pakikialaman pa.”

“Tsk! Tsk! Tsk!.” Pero hindi niya pinansin ang pagsigaw ko sa kanya at muling naglakad na palapit sa akin. “Good boy little kitten. Di sana noon pa lang una ay sumunod ka na sa gusto ko, wala sanang nadamay na iba. At lalong hindi madadamay ang Jason na iyon.” Hanggang sa tuluyan na siyang nakalapit. “So, thats it. I will tell them na walang kinalaman si Jason…”

“Dahil ikaw ang may kasalanan.” Putol ko sa sasabihin niya. “Dahil kagagawan mo lahat. Hindi ko akalain na sa paglipas ng mga taon ay ganito ka na. Naging mamatay tao ka na.” Pasigaw na sumbat ko sa kanya.

Hindi niya yata nagustuhan ang sinabi ko dahil naging marahas ang paghawak niya sa braso ko.

“Watch your word little kitten. You don’t know what are you talking about.” At mas hinigpitan pa ang pagkakahawak sa akin.

“Anong hindi? Ang dami ng nadamay dahil sa pangingialam mo.”

“Whatever.” At marahas ang pagbitaw din sa akin na may kasama pang pagtulak. “Isipin mo ang gusto mong isipin. Wala na sa akin iyon. Lets just celebrate dahil sa paghihiwalay niyo.” At saka naglakat patungo palapit sa lamesa niya at kinuha sa hanging rock ang coat niya. “Lets go.”

Hindi pa man ako nakakapagsalita para tumanggi ay hinila niya ako palabas.

“Kumain na muna tayo. Tiyak magugustuhan mo doon.” Sabi pa niya sa masayang tinig na para bang balewala lang sa kanya ang mga nangyayari dahil narin sa kagagawan niya.

“Bitawan mo ako.” Pahilang binabawi ko sa kanya ang kamay ko pero hindi niya ako pinakawalan. Basta na lamang niya ako hinila palabas ng opisina niya at walang salitang deretso na ipinasakay ako sa kotse niya ng makarating namin agad ang parking lot.

“Don’t waste your time to open the door, my Love.” Pabulong pa na sabi niya ng yukuin ako at siya pa mismo ang nagkabit ng seatbelt ko bago isinarado ng tuluyan ang pinto at mabilisang umikot at sumakay na din.

Matalim ang naging tingin ko sa kanya ng ngitian pa niya ako bago binuhay ang makina ng kotse niya.

“Don’t look at me like that my Love. It’s make me want to kiss you.” Sabay nginuso ang labi at pinatunog pa iyon. “Just be good, hindi na ako gagawa ng ikakagalit mo. Basta masaya ako ngayon dahil hiniwalayan mo siya kaya huwag ka ng komontra.” Saka tuluyan na niyang pinaarangkada paalis ang kotse niya.

Hindi ko na tuloy alam ang gagawin ko. Bakit ba kasi siya nagpupumilit ngayon na balikan ako gayong hindi naman niya ako seneryuso noon.

Gusto ba niya talagang ipagpatuloy ang paglalaro niya sa akin na natigil na lang dahil sa biglaan kong pag alis?

Malamang nga. Pero hindi na ako makikipaglaro sa kanya. Oo, tama na ang minsan na naging martir ako dahil sa pagmamahal ko sa kanya noon.

Hindi ko na siya tinapunan ng tingin habang nasa daan kami. Kahit siya man ay hindi na nagsalita at halatang nakatuon lang ang pansin sa dinadaanan namin.

Hanggang sa tumigil na siya sa isang restaurant na halatang bagong gawa lang yata dahil wala pang nakalagay na pangalan at tanging puting white board lang ang nasa harapan.

“Lets go.” Pinagbuksan niya ako ng pintuan. Kikilos na sana ako para tanggalin ang seatbelt ko pero mabilis na yumuko siya at siya na mismo ang nagtanggal noon at nanlaki na lang ang mga mata ko dahil bago siya tumuwid ng tayo ay mabilis na dumampi ang labi niya sa labi ko. “So soft, my love.” Bulong pa niya saka na niya ako hinawakan sa kamay at inalalayang makababa ng kotse.

“Kaya ko.” Marahas na tinanggal ko ang kamay niya sa akin na halatang hindi nagustuhan ang ginawa ko dahil napatingin siya sa kamay ko na tumampal pa sa kamay niya mismo.

Nakita ko pagtaas baba ng balikat niya but then he smiled at me.

“Hindi ako makikipagtalo ngayon sayo. But don’t let me drag you inside kaya sumunod ka akin at huwag mong subukang tumakas dahil nakasalalay parin sa akin ang buhay ni Jason.” Mahina man pero may pagbabanta sa boses niya. “Come on. Follow me, my Love.”

Malilit na hakbang ang ginawa ko dahil sa ayaw ko nga sanang sumama sa kanya pero hindi ko naman siya masuway.

“Ako na ang mag oorder. Tingin ko naman hindi pa nagbabago ang mga gustong gusto mong kainin noon.” Sabi pa niya at ipinaghila niya ako ng upuan. “Set down.” Saka niya tinignan ang upuan na hinila niya ng hindi ako kumilos para maupo. “Uupo pa ba diyan or you want to sit on my lap.”

Mabilis ang naging pagkilos ko para umupo doon at nakita ko sa kanya ang isang ngiti.

“Susunod ka din naman pala. Pero mas prefer ko na sa lap ko ka mauupo. What is that? I think you will like it too.”

“Shut up.” Iyon ang naging sagot ko sa kanya sa mahinang tinig na nakapagpatawa sa kanya.

“Pinapatigil mo ako ngayon my Love. Okay! Okay! Your my boss.” Sabay kinawayan ang waiter na nasa malapit lamang na agad namang tumalima para lapitan kami. “Prepare it now.” Sabi niya dito.

“Yes sir.”

Kunot ang nuo ko. Iyon lang? Wala na siyang ibang sinabi? Paano malalaman nito kung ano ang i pre-prepare ng waiter.

“By the way, nakita mo na wala pang pangalan ang restaurant.”

“So what?” Pabalang na binalewala ko ang sinabi niya.

“Noong nakaraang buwan ko lang nabili ito at ipinatanggal ko na ang pangalan nito dati.” Paliwanag pa niya na para bang interesado akong alamin iyon.

Mga mayayaman nga naman. Magkakaroon na lang ng ibang negosyo kung gugustuhin nila. And he is one of them dahil pinatunayan na niya iyon ng bilhin niya mismo ang kompanyang pinagpapasaan ko ng draft ko. At nabili ang ilang share ng kompanya ni Jason. “

“Naiisip ko kasi na kapag ganito na magkasama na tayo. You can manage this and stop your work as a drafter. At ikaw na ang bahalang magpangalan ng restaurant ayon sa kung anong gusto mo.”

“At parang siguradong sigurado ka na darating ang araw na ito.” Matalim ang naging tingin ko na naman sa kanya. Hindi ba niya napapansin na wala akong pakialam sa mga pinagsasabi niya dahil hindi maalis sa isip ko ang mga ginawa niyang masasama nitong mga nakaraan linggo. At parang wala lang iyon sa kanya.

Hindi ba siya nakokonsensya dahil sa mga napahamak dahil sa kagagawan niya. Malamang nga.

Pero… kumontra ang isang bahagi ng utak ko ng maalala ko ang sinabi sa akin ng señor ng nakipag usap ako.

No! Mali ang señor ngayon, dahil kay Kanye na mismo nanggaling ang mga katagang maraming mapapahamak kapag hindi ako sumunod. At ganun na siya ka demonyo para lang masunid ang mga gusto niya.

Pero bakit ako.. bakit pa niya ako iniipit ng ganito?

“Of course my Love.” Nakangiti pa niyang sagot sa akin.

“And can you stop callinv me my Love.”

“But I like it. Pero mas prefer mo ba na ang tawag ko sayo little kitten?”

“Nonsense.”

“Okay! Tigilan na nga natin ang pag aaway natin. Huwag mo ng sirain ang magandang araw ko dahil sa magandang balita na dala mo. Kung ayaw mo pangalanan sa ngayon ang restaurant na ito. Ede ganyan na lang na blanko ang harapan. Total naman kilala naman ito ng karamihan na kahit tinanggal ko na ang dating pangalan.”

Hindi na ako umimik pa para matigil na nga ang usapan namin.

Sa paglipas ng ilang minuto ay dumating na ang inorder niya na kung ano man ang mga iyon.

Hindi ko naman maiwasang lumunok dahil paborito ko nga ang inihanda ng waiter.

Pero hindi dapat ako magpadala. Hindi niya ako madadaan sa mga ganitong bagay. Hindi matatakpan ng mga pagkaing ito ang mga kasalanan niya.

Hindi.

“Kain na. Ipaghihimay na kita. Alam kong gustong gusto mo to.” Sabay kuha ng isang kalakihang hipon at binalatan iyon at ilagay sa pinggan ko pagkatapos.

“Nagbabago ang lahat. Kaya nagkakamali ka sa sinabing mong paborito ko ang mga iyan.” Sabi ko sa kanya at hindi ako gumalaw para kumain.

“Okay then.” Sumeryuso siyang tumingin sa akin bago binalingan ang mga pagkain sa lamesa. “Kung hindi mo na pala iyan paborito. Ipapatapon ko na lang.”

“Wala akong pakialam.” Sagot ko at nakipagsukatan ng tingin sa kanya. Pero may bahagi ng pagkatao ko na kumontra at nagsasabing pigilan ko siya.

Hindi na niya sinagot ang sinabi ko bagkus isininyas ang kamay para tawagin ang waiter.

Wait! Sa loob loob ko. Gagawin ba talaga niya?

“Yes sir.” Ang waiter na nagserve sa amim.

“Itapon niyo lahat ang mga ito dahil ayaw kainin ng kasama ko. Then, sabihin mo sa mga nagluto ng mga ito na gusto ko silang makausap ngayon.”

“Y-yes sir.” Alanganin na sagot nito at tumalima na nagtungo sa kitchen. Ilang sandali pa ay may mga kasama na ito.

“Pinatawag niyo daw kami sir.” Tanong ng isa na halatang ito ang isa mga sa mga chief cook.

“Pack your things now and all of you are fired now.” Walang kagatol gatol na sabi niya sa mga ito na halatang nagulat sa mga narinig nila.

Ako man ay nanlaki na ang mga mata ko.

“S-sir. Bakit naman po? May mali ba sa mga nailuto namin? We can fix it if theres any problem.”

“Ayaw ng kasama ko ang mga niluto niyo. Kaya ano pang silbi niyo kung hindi din niya gusto.” Sagot niya saka sinabayan ng tayo bago bumaling sa akin. “My driver send you home.” At tuluyan na siyang tumalikod at naglakad na palabas ng restaurant.

Halos hindi pa ako nakakabawi sa kabiglaan dahil sa agarang disesyon niya ay ako ang binalingan ng tatlong chief na para bang nagmamakaawa.

Bigla naman akong nakonsensya dahil doon. May nadamay na naman dahil sa pagsuway ko. Kapag sinasabi pa naman niya ay ginagawa niya ng walang pag aalinlangan.

Kaya naman….

“Kanye.” Malakas na tawag ko sa pangalan niya na nakapagpatigil sa kanya sa paglalakad palayo at lumingon sa akin. Hindi ko na naisip na mapapatingin lahat sa akin ang mga tao sa loob dahil hindi lang naman kami ang nandito.

Hindi ito nagsalita. Lumunok muna ako bago muling nagpatuloy.

“S-saan ka pupunta. G-gutom na ako.” Iyon ang nasabi ko. Hindi siya kumilos para lumapit bagkus tumalikod ulit siya.

Damn!

Hindi na ba siya mapipigil? Ewan ko. Bahala na.

Kumilos na ako. Mabilis ang naging hakbang ko para mahabol siya. At ng abot na siya ng kamay ko ay pinigilan ko siya sa braso.

“Sandali. Bakit ka ba nang iiwan.”

Tinignan lang niya ang kamay ko na nakahawak sa kanya.

“Hindi mo mababago ang isip ko ngayon sa ganyan. Kung sinabi kong tanggal sila sa trabaho. Tanggal sila. Kung gutom ka, kumain ka.” Sabi niya saka kinalas ang kamay ko sa kanya at muling tumalikod na nagpatuloy na sa paglabas.

Naiwan akong nakatayo na lang habang pinagmamasdan siyang palayo.

Ano ang gagawin ko?

Ng hindi na siya tanaw ng mga mata ko ay saka ko nilingon ang tatlong chief na tigagal parin dahil mawawalan na sila ng trabaho. At ang ilang waiter naman ay inililigpit na ang mga pagkain sa lamesa.

“S-sandali. Huwag niyong itatapon ang mga iyan.” Pigil ko ng makitang ilalagay na talaga ng mag ito sa itim na plastik.

“But we can’t keep it sir. Dahil baka kami naman ang mawalan ng trabaho kapag hindi namin sinunod ang gusto ng boss namin.”

“No! Huwag niyong itapon. Ibalot niyo na lang iyan para sa akin.” Utos ko sa kanila saka ko binalingan ang mga chief na akmang tatalikod na rin at lupaypay ang mga balikat. “S-sandali.” Pigil ko sa kanila. “S-sorry. H-hindi ko naman alam na gagawin niya iyon. But don’t worry. Just do your work. Ako na ang bahalang makipag usap sa kanya. Pangako, hindi kayo matatanggal sa mga trabaho niyo.”

Halatang hindi sila kumbinsado sa sinabi ko pero tumango naman sila at sinabayan ng pasasalamat.

“Ibabalot po ba namin ito sir?” Tanong sa akin ng waiter ng makaalis at bumalik na sa kusina ang tatlo tagapagluto.

“Yes, thank you. And sorry for the mess.”

Mabilisan naman ang naging kilos nila at maayos na ibinalot nga ang mga pagkain.

Sa paglabas ko ng restaurant at may naghihintay na nga sa akin doon at sinalubong ako.

“Ihahatid ko na po kayo sa inyo sir sabi ni sir Kanye.” Sabi pa nito. Hindi na ako nagtanong pa basta na lang ako sumakay ng pagbuksan ako nito ng pintuan sa backseat.

Napapabuntong hininga na lamang ako hanggang sa makauwi ako.

At kami na nga ang kumain ng inuwi kong pagkain.

Saka ko na iisipin kung paano ko na naman siya kakausapin sa pagkakataong ito dahil mawawalan ng trabaho ang mga nasa restaurant kung hindi ako gumawa ng paraan.

“Namumuro ka na Kanye Anderson.” Hindi ko mapigilang bulong ko ng mapag isa na ako sa silid ko. At nakatulugan ko na ang pag iisip ng bagay na iyon.

---

Itutuloy..

---

PH2 #21: Kanye

Typo and grammatical error ahead!!

21_Kanye

Flashback 2.01

“He heard us.” Iyon ang sabi sa akin ni Carlo ng nag aayos na kami ng gamit pauwi matapos ang OJT namin.

“About what?”

“Sa pag uusap natin sa rooftop. Nakita ko siya. Gusto sana kitang suwayin nang araw na iyon pero huli na.”

Kunot ang nuo ko sa sinabi nito.

Kaya ba ng araw na iyon ay bigla na lang siyang umuwi at napasama ang pakiramdam niya?

Ewan ko lang.

“Laro na nga lang ba ang ginagawa mo Kanye? Or nahuhulog na ng tuluyan ang loob mo sa kanya?” Tanong naman ng isa.

Hindi ako umimik. Those past few days kasi ay naging magaan na ng tuluyan ang pakiramdam ko na kasama ko siya lagi at hindi na gaya noong una na wala akong pakialam sa kanya.

Pero ng araw ding iyon na sinabi ko sa mga kaibigan ko na nakikipaglaro lamang ako ay hindi na din ako sigurado doon lalo na malaman ko na hindi maganda ang pakiramdam niya ay nag alala talaga ako.

Ayaw ko man sanang maramdaman ang ganun pero kusang sumibol iyon sa puso ko? At isang linggo na ng huli ko siyang makita dahil nga sa OJT namin. And I miss him.

Gusto ko na siyang makita ngayon. Pinigil ko lang ang sarili ko sa mga araw na nagdaan na huwag siyang tawagan through vedio call. Nagtiis na lang ako.

“Nonsense!” Pero iyon ang sagot ko sa mga ito. Hindi ko kailangang sagutin ang mga tanong nila sa ngayon. Dahil gusto ko ding makasigurado sa nararamdaman ko.

Hindi dapat ako magpadalos dalos sa mga kilos ko. Gusto ko munang tinayakin ang lahat. Kung umiibig na nga ba ako sa kanya.

Poseble ba talaga? Na magkaroon ng magandang pagsasama ang same gender relationship?

Hindi ko din malalaman kung hindi ko susubukan.

“Mag ayos na lang kayo ng mga gamit niyo. Ang dami niyo pang sinasabi.” At saka ko na ipinagpatuloy ang pag sasaayos ng mga gamit ko.

Hindi naman sa nagmamadali ako pero basta ko na lang isinilid ang mga iyon maleta ko.

“Hindi ka ba nagmamadali sa lagay na iyan?” Pansin pa ni Carlo.

“Gusto ko ng makapag pahinga.” Sagot ko. “Mauna na ako sa inyo.” At pahila na ang maleta ko palabas at hindi na pinansin ang pagtawag nila sa akin na maghintay ako. Deretso lang sa paglabas ng makauwi na ako agad sa appartment niya.

=

Hindi ko tuloy naisagawa ang balak kong pagyakap sa kanya ng dumating ako dahil naabutan ko na siyang nagduduwal at halatang nanghihina.

And now! He is sleeping like a little kitten that I always use to call him.

Hinaplos ko ang pisngi niya at pinagmasdan ko siya habang himbing na natutulog.

Ang lakas ng pagtibok ng puso ko habang pinagmamasdan siya ngayon.

Ito na ba? Ganito ba talaga ang tamang pagtibok ng puso kung umiibig na?

“Anong ginawa mo sa akin?” Tanong ko sa kanya na para bang naririnig niya ako. Pinasadahan ng hinlalaki ko ang labi niya na baghagyang nakaawang dahilan para gumalaw siya.

Mabilis na binawi ko ang kamay ko sa kanya at umalis sa pagkakaupo ko sa gilid ng kama sa tabi niya. Hindi naman siya nagising kaya naman nakahinga ako ng maluwang.

Ipinilig ko ang ulo ko bago ko siya niyuko at padamping hinalikan sa nuo.

“Sleep tight, my Love.” Bulong ko pa bago ako lumabas ng silid para ayusin na din ang gamit ko.

Naging abala na ako. At gaya ng sabi niya kanina ay gusto niya ng maasim na sabaw. Kaya naman napapaisip tuloy ako kung ano ang gagawin ko.

Mag oorder ba ako. O susubukan kong magluto?

“Yes yaya. Hello.”

“Napatawag ka hijo?”

“Paano po magluto ng maasim na sabaw?” Tanong ko dito na ito lang ang tanging kilala ko na makakatulong sa akin sa pagluluto.

“Magluluto ka ba ngayon? Ano bang gusto mo? Anong karne ang sasabawan mo?”

Bigla akong napakamot. Ano bang sabaw ang gusto niya? Basta sinabi lang niya na maasim. Hindi naman niya sinabi kung anong karne?

“Eh! Basta iuong pwedeng asiman yaya.”

“Asan ka ba ngayon? Nasa condo mo ka ba ngayon? Pupuntahan na lang kita para maipagluto kita?”

“Wala po ako sa condo ko ngayon. Sabihin niyo na lang po ang gagawin ko para mailuto ko.”

“Sige ikaw ang bahala hijo.”

Sinabi nga nito ang mga dapat kung gawin. Mabuti na lang at may kaunting pata ng baboy sa maliit na fridge nito kaya iyon ang niluluto ko ngayon.

Inilaga ko iyon. Mas malalasaan daw kasi ang karne at hindi mamantika kung hindi na daw igigisa. At sinunod ko ang paraan ng pagluluto na sinabi nito. At ginugol ko ang paghihintay ng halos kalahating oras at luto na ang maasim na sabaw ko sa tulong ni yaya.

Then, nag order na lang ako ng ibang pagkain sa labas para dagdag ng kakainin namin. At lumipas pa ang ilang sandali pa. Gising na ang little kitten ko.

“Come on. Tamang tama, kadarating lang ng mga inorder kong pagkain.” Aya ko na sa kanya na kinukusot pa talaga ang mata niya ng papasok sa maliit na kusina niya.

Napatingin siya sa akin bago ibinaling ang paningin sa lababo. Napakamot ako ng ulo.

“Nagluto kasi ako ng sabaw at wala na akong oras ligpitin ang mga ginamit ko.” Paliwanag ko na para bang kailangan kong i defend ang sarili ko dahil parang binagyo ang kusina dahil lang sa simpleng pagluluto ng sabaw.

“N-nagluto ka?” Hindi pa yata siya makapaniwalang tanong sa akin at nilapitan abg nakasalang pang kaserola sa kalan na ngayon ay katamtaman na lang ang apoy para mainit parin kapag kakain na.

“Oo, sinabi mo kasi na gusto mo ng maasim kaya nagluto na lang ako. Wala naman kasi akong alam na pagbibilhan ng ganyan online.”

“P-pero hindi mo naman dapat ginawa iyon. Ginising mo na lang sana ako at ako ang nagluto.”

“Tapos na. Kaya kumain na muna tayo. Gusto ko na ding magpahinga kasi kanina pa ako inaantok. Tinapos ko lang talaga ito para naman may pagsaluhan tayo.”

Tumulong na din siya sa pagsasaayos ng maliit na lamesa at naglagay ng kakainan namin.

“Hindi ko lang alam kung tama ang timpka ng asim niyan. Pag tiyagahan mo na lang.” Sabi ko pa ng maglagay ng sabaw sa mangkok at ibinigay sa kanya. “Why?” Tanong ko. Kasi simula ng dumating ako ay kanina pa siya napapatitig sa akin? “May problema ka pa ba maliban sa panghihina mo? Gusto mo bang pumunta na lang tayo sa hospital?” May pag aalala na namang tanong ko.

Oo, namumutla parin siya at talagng kapansin pansin ang panghihina niya.

“Kumain na muna tayo sa ngayon. Need mo talagang kumain. Saka ka na mag pasting para sa pagkuha ng dugo mo. Need mo ng lakas.” Sabi ko sa kanya. At naglagay na din ng kanin sa pinggan sa harapan niya.

“S-salamat.”

“Just eat.” Gumalaw siya para kunin ang kutsara at tinikman ang sabaw na niluto ko. Pinagmasdan ko siya para tignan ang ekspresyon ng mukha niya. At ganun na lang ang naging pagngiti ko ng tumingin siya sa akin saka ngumiti at nag thumbs up siya.

Kaya naman naglagay na din ako ng sabaw para sa akin at sinabayan na siyang kumain. Naging magana siya sa pagkain kaya naman nabawasan ang pag aalala ko dahil nagustuhan niya iyon.

“Ako na ang maghuhugas.” Sabi niya ng ligpitin ko na ang mga pinagkainan namin. “Magpahinga ka na. Salamat pala sa masarap na sabaw na niluto mo.”

“Tulungan na kita. Then lets go take a rest together.” Sagot ko naman. At pinagtulungan na nga namin ang mga hugasin. Mga kalat ko sa lababo.

“Pero huwag ka ng maglalagi sa kusina ko ah.” Kuway sabi niya habang nagpupunas na kami ng pinggan para patuyuhin.

“Bakit?”

“Dadaanan kasi ng bagyo ang kusina kapag ikaw ang nandito.”

“Hahaha!.” Natawa ako sa sinabi niya and can’t stop my self to pinch his cheek whe he pauted his lips at agad na dinampian ng halik ang mga iyon. “Stop staring at me like that little kitten. Kanina ko pa napapansin ang kakatitig mo sa akin.” At pahagyang tinapik pa siya sa pisngi.

“Hmmp!.” Saka binawi na nga ang tingin sa akin at ipinagpatuloy ang pagpupunas. Iniligpit na namin ng maayos ang sangkaterbak na ginamit ko sa pagluluto.

“Mag sho-shower lang ako. Gusto mo ba akong samahan?” Kuway tanong ko ng makapasok ako sa silid at sumunod naman siya.

“H-hindi na. N-nakapagshower na ako kaninang dumating ka.”

“Mmmm, gusto ko pa naman na paliguan mo ako. Hmmm.” Sabay kindat na nakapagpamula ng pisngi niya. Hindi ko na talaga mapigilan ang mapangiti.

Why I am feeling this way. Ang gaan ng pakiramdam ko habang nakikita siya. At namalayaan ko na lang ang sarili ko na humakbang palapit sa kanya at walang babalang niyakap ko siya.

Iyong yakap na hindi naman napakahigpit pero yakap na parang ayaw ko siya pakawalan.

“B-bakit?” Nagtataka man siguro siya dahil sa paraan ng pagyakap ko. Pero hindi ko naman alam ang dahilan ko kung bakit. Basta gusto ko siyang yakapin. Iyon lang.

“I just want to hug you.” Sagot ko saka ko dinampian ng halik ang nuo niya ng pakawalan ko siya ng yakap. “Sige na. Sandali lang ako.” Kuway sabi ko na sa kanya at agad na tinuno ang banyo para makapaglinis ng katawan.

Hindi ko na makontrol ang puso ko sa pagtibok nito. Is this bad? Mali ba ito na tumitibok na ang puso ko para sa kanya?

No! Hindi mali. Ipagpapatuloy ko na ang nasimulan ko sa piling niya. Ang gagawin ko na lang ay itama kung saan kami nagsimula.

Kung narinig man niya ang pag uusap namin sa rooftop ng mga kaibigan ko noon ay kailangan kong itama iyon. Kukuha na lang ako ng tiyempo para doon. Iyong tipong hinfi niya ako susumbatan kong binuksan ko ang paksang iyon.

=

“Tara na.” Aya ko na sa kanya kinaumagan ng lunes para sabay na kaming pumasok ng eskwelahan.

“Sandali lang. Hinahanap ko pa ang phone ko.”

“Nasa akin na.” Sabay pakita ng phone niya na hawak ko.

“Sige.”

“Sabay tayong manananghalian mamaya. Ako na lang ang susundo sa school niyo mamaya para sabay na tayong umakyat sa rooftop.” Sabi ko habang nasa daan na kami.

Tumango siya. Hindi na siya naimik hanggang sa makarating kami sa paaralan.

Napapansin ko na din na nitong mga araw talaga ay nagbago siya. Hindi na din siya palaimik gaya ng dati. At pinapahirapan siya ngayon ng animec niya dahil araw araw na nahihilo siya at nagduduwak.

Ayaw naman niyang magpunta sa hospital para mas mainam na iyon. Kung kompleto lang sana ako ng gamit ay ako na ang kusang mag tetest para sa kanya at mabigyan ng mabisang gamot at hindi lang ferrous sulfate ang mairerecomenda ko.

“Kaya mo na ba talaga? Dumeretso na lang kaya tayo sa hospital?” At muli kong binuhay ang makina ng kotse ko.

“N-no need. Hindi na kailangan. Nagiging maayos naman ang pakiramdam ko kapag ganitong mga oras hanggang hapon.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Bumaba ako ng kotse ko at pinagbuksan siya ng pintuan. Hawak ang kamay at inalalayan siya makababa.

“Don’t forget to call me kung may makaramdam ka ng hindi maganda sa katawan mo.”

Tumango naman siya. At bago man siya tumalikod ay mabilisang dinampian ko siya ng halik sa labi na ikinabigla niya at agad na iginala ang paningin sa paligid.

“Why?” Tanong ko. Nag aalala ba siya na may makakita sa amin? But I don’t care now. Dahil parang gusto kong iparamdam dito na hindi na lang basta laro ang ginagawa ko. Kundi tutuhanan na at ipapakita ko sa iba na seryuso na ako.

“B-bakit?” Balik tanong niya.

“Nevermind. Sige na. Baka mahuli ka pa sa flag ceremony niyo.”

Tumango na lang siya bago siya tuluyang naglakad na papasok ng school nila habang ako naman ay nagtuloy na din sa loob ng campus namin.

Naging magaan ang mga araw ko na nakakasama na siya. At tuluyan na ngang nahulog ang loob ko sa kanya. Halos gusto ko na palagi na siyang kasama. At hindi na lang basta lust ang nararamdaman ko para sa kanya. Dahil may kasama ng pag-ibig na ngayon ko lang nadama.

=

“Para kanino yan?” Tanong sa akin ni Carlo ng hapong iyon na napadaan kami sa isang flower shop at bumili ako ng tatlong pirasong pulang rosas.

Bumili kasi kami ng ibang gamit namin para sa pag aaral kaya naman nagtungo kami sa malapit na mall lang sa campus.

Nagpaalam pa ako sa kanya kanina na hindi na niya ako kailangang hintayin at mauna na siyang umuwi. So here I am now. This is the first time na magbigay ako ng bulaklak sa isang tao. Na kahit may naging kasintahan ako noon ay hindi ko nagawang bigyan ng bulaklak.

Hindi ko na ito sinagot. Basta may ngiti lang ako sa labi na binayaran iyon sa shop owner. At hindi ko mapigilan ang titigan ang bulaklak na hawak ko ngayon na nakikinita sa isip ko ang ekspresyon ng mukha niya na may patanong.

“Timang na nga. Tinamaan ka na ba talaga sa baklang iyon?” Tanong pa nito na nakapagpatalim ng tingin ko.

“Watch your word Carlo.” Banta ko. Hindi ko nagustahan ang huling katagang sinabi nito. Oo, nandoon na iyon dahil hindi naman maitatago na he is gay pero iba ang pagkakabigkas niya dahil may kasamang pagpapababa sa kagaya niya.

How about me? Am I gay too? Pero sigurado ako sa sarili ko na I am not but I love him.

“Sorry dud. Sige na, hindi na ako magsasalita. Mamatay pa yata ako sa tingin mo lang.” Sabay taas ng dalawang kamay bilang pagsuko.

“From now on, hindi na ako makakarinig ng mga salitang nagpapababa sa kanya.” Sabi ko pa dito bago ako tumalikod at nauna ng maglakad patungo sa kung saan ko ipinarada ang kotse ko.

Hindi ko na ito nilingon ng tawagin niya ang pangalan ko. Bahala na ito total may sarili namang sasakyan.

Saka gusto ko ng makauwi agad at ng maibigay ko na ang bulaklak sa kanya.

“Sana matuwa ang little kitten ko sa inyo.” Kausap ko pa sa bulaklak at inamoy iyon bago ko maayos na inilapag sa kabilang upuan. Hanggang sa bagtas ko na ang daan pauwi sa apartment niya na may mga ngiti parin sa labi.

Itinago ko sa likod ko ang bulaklak ng pumasok ako sa loob. Hinanap ko agad siya sa kung saan mang sulok ng bahay siya naroon at naabutan ko nga siya sa kusina na ngayon ay abalang nagluluto.

Hindi ako umimik at kumilos agad. Malayang pinagmasdan ko siya mula sa likod. Ang bawat galaw niya ng katawan niya ay kinabisado ko.

Hindi na din siya madalas mahilo ngayon. Paminsan minsan na lang. Saka bahagyang bumilog na ang katawan niya. Hindi na gaya ng dati na malakas lang yata na hangin ay tatangayin na siya.

Ng hindi na ako makatiis ay magaan ang naging hakbang ko para hindi makagawa ng ingay. At ng makalapit na ako ay agad akong yumakap sa kanya sa likod. Ipinakita sa kanya ang rosas na dala ko na halatang nagulat pa sa biglang pagsulpot ko.

Hindi man siya kumilos para tanggapin ang bulaklak ay humarap naman siya sa akin. At tama ang nasa isip ko kanina. Nasa mga mata niya ang pagtatanong na para saan ang bulaklak na binibigay ko. Agad ko siyang ginawaran ng halik sa labi.

“Ayaw mo ba?” Tanong ko ng hindi pa niya iyon tinatanggap na basta na lang siya nakatingin sa bulaklak.

“G-gusto. P-pero bakit?”

“Tinatanong pa ba iyan? Syempre, kasintahan kita kaya dapat lang na binibigyan kita ng bulaklak. Pasensya ka na huh! Walang chocolate eh. Pero next time may kasama ng tsokalate ito.”

Kinuha na nga niya ang mga bulaklak sa akin na awtomatikong dinala iyon sa ilong niya para amoyin pero napangiwi siya at parang maduduwal na naman.

“Bakit?” Nag aalalang tanong ko na agad akong tumalima at kumuha ng tubig para sa kanya. “Are you okay?”

Tumango naman siya.

“Naging sinsitebo yata ang pang amoy mo ngayon nitong mga huling mga araw mula ng dumating ako galing OJT. Pumunta na lang kaya tayo sa hospital para mapatignan ka.” Suwesyon ko pa.

Maayos na inilapag niya ang bulaklak sa ibabaw ng lamesa bago siya tumingin sa akin.

“Okay lang ako. Wala namang masakit sa akin kaya huwag ka ng mag abala pa.” Sagot niya saka muling binalingan ang naudlot na pagluluto kanina.

“Sigurado ka ba?” Lumapit ulit ako sa kanya at muling yumakap mula sa likod. Isinampay ang baba ko sa balikat niya.

“Oo, s-sandali na lang ito. Matatapos ko na. Magbihis ka na muna bago tayo kumain.”

“Hmmmm!. Then let me kiss you first.” Saka ko dinadampian ng halik ang leeg niya.

“Hey! S-sandali. Baka mabitawan ko ito.” Panunuway niya sa akin. Saka bahagyang itinulak ang nuo ko ng mabitawan ang maliit na palayok na hawak.

“Sige na. Kiss muna ako.” Sabay nguso ng labi ko.

“Okay! Okay!” Saka siya kumilos para muling humarap sa akin. At bago pa man dumampi ang labi ko sa labi niya. Nabulabog kami sa pagtunog ng telepono sa may sala.

End of Flash back..

=

Kasalukuyan..

.

Kring! Kring!

Napakurap pa ako at nabitawan ang ballpen na hawak ko saka ko tinignan ang redline sa ibabaw ng lamesa ko.

“I am not in the mood to talk to you lolo.” Pabungad na sagot ko dito.

“You bastard. At kailan ka pa nawalan ng mood na kausapin ako?” Hindi naman pasigaw iyon pero may kalakasang tinig.

“Lolo please. Kung ang tatanungin nio lang ay ang tungkol sa kaso about sa kompanya ni Jason ay huwag kayong mag alala. Bibigyan ko ng hustisya ang mga namatayan at mga nadamay doon.”

“Bata ka oo. Nadamay ka pa tuloy sa bagay na iyan. Kung hindi ka na sana nakialam pa. Ginagawan ko na ng paraan yan noon.”

“Yeah! I know. At sa akin ngayon nasisisi dahil sa pinagbantaan ko si Rea, tama ba ako. At sa tingin niya ay ako ang may kasalanan ng lahat.”

“Mali ka kasi ng ipinakitang motibo sa kanya. Kaya ayusin mo iyan.”

“I know lolo. I know.”

At hindi ko na nga pinatagal ang pag uusap namin. Wala talaga akong ganang makipag usap dito dahil nasasapop parin ng isip ko si Reallan.

“Why Reallan?” Iyon parin ang katanungan sa isipan ko. “Why?”

---

Itutuloy.

---

PH2 #22: Kanye

Typos and grammatical error ahead!!

22_Kanye

Isang sampal ang nakapagpapantig ng tainga ko ng salubungin ko siya ng puntahan niya ako sa opisina ko kinaugahan.

Kuyom ang kamao ko at nagtatagis ang bagang ko sa pilit na kinakalma ang sarili ko na huwag siyang patulan.

Kahapos nga ginawa ko na ang lahat para lang maging komportable kami sa isat isa kahit na hindi maitatagong galit na galit siya sa akin dahil sa paghihiwalay nila ng Jason na iyon. Pero binalewala lang niya ang pagsisikap kong maging kalmante sa harapan niya kahit na gusto ko siyang sumbatan na mali siya ng taong minahal ngayon at hindi nararapat ang Jason na iyon para sa kanya.

“Sinabi mong titigilan mo si Jason kapag nakipaghiwalay ako. Pero bakit natuloy parin ang kaso laban sa kanya?”

“Hindi ko na kasalanan iyon kung sa pag iimbistiga ng pulis ay siya ang culprit sa mga nangyari at hindi ko iyon pagtatakpan kung iyan ang inaakala mo.” Sagot ko sa kanya.

“Wala siyang kasalanan dahil alam ko na iniipit mo lamang siya at ginawan mo ng paraan para siya ang mapagbintangan.”

“Talaga?.” Nanggigigil na ako at halos madurog na yata ang mga buto sa kamao ko sa higpit ng pagkakakuyom ko.

“Gaano ba  siya kabait sa paningin mo? Iyong tipong hindi ba siya makakabasag ng pinggan sa kabaitan at iyong tipong iiwasan ang mga langgam para lang hindi maapakan. Well, kung ganyan siya ka santo sa paningin mo, kabaliktaran ng tunay niyang pagkatao.” Kalmante paring boses na sabi ko sa kanya saka ako tumalikod at kinuha sa isang drawer ang mga copy ng papel na naglalaman ng patungkol sa Jason na iyon at marahas ang ginawa kong paghawak sa kamay niya para ipahawak naman sa kanya iyon.

“Saka mo ako sabihan ng mga masasamang mga bagay pagkatapos mong basahin ang mga iyan. Sa ngayon, makakaalis ka na hanggat kaya ko pang magtimpi. Leave.” Sabay turo ng pintuang pinasukan niya. “Leave now.” May kataasan ng boses na pagtataboy ko sa kanya ng hindi siya kumilos pa.

Ang bigat sa pakiramdam ko ang makita siya at marinig mula sa kanya ang pagtatanggol niya sa hayop na Jason na iyon?

At ang ikinaiinis ko talaga ay kung anong kabaitang ipinapakita nito sa kanya.

Hindi na siya nagsalita pero nandoon parin ang talim ng tingin niya sa akin bago siya tumalikod at mabilis ang ginawang paghakbang palabas ng opisina ko.

Galit na bumalik naman ako sa upuan ko. Nanggagalaiti parin ako. Ano pa ba kasi ang mga nagawa ko noon, bakit niya ako iniwan at hindi sana kami ganito ngayon.

Ginawa ko naman ang lahat para maitama ang relasyon namin noon. Pero…

=

Flashback..2.02

“Nagustuhan mo ba?” Tanong ko sa kanya ng maipakita ko ang binili kong teddybear na kulay azul para sa kanya na may kasamang bulaklak na naman.

I always give him a flower simula noong una ko na siyang bigyan bg bulaklak. Kahit na ayaw niya minsan ang amoy ay binibigyan ko parin siya.

May mga oras din naman na inaamoy niya iyon kapag maayos na ang pang amoy niya at pinagmamasdan pa.

“B-bakit?”

“As a boyfriend. Dapat nireregaluhan kita para maging masaya ka.”

“H-hindi mo naman kailangang gawin ito.”

“Anong hindi. This is how I thank you for loving me then kahit na hindi maganda ang pakikitungo ko sayo. Kaso those few days kasi hindi ka na iyong dati na laging umiimik? Tinatanong kita pero ayaw mo namang sabihin sa akin. Naiisip ko tuloy, nagbago na ba ang nararamdaman mo sa akin?”

“N-no! I love you.” Mabilis na sagot niya na nakapagpangiti sa akin.

“Really?” Lumapit ako sa kanya. Ikinulong ko siya sa mga bisig ko. “And I love you too.” Bulong ko sa kanya. Ewan ko na lang kong narinig niya dahil sumabay ang pagtunig ng doorbell kaya naitulak niya ako at tumingin doon.

“Sandali lang. Baka iyan na yong inorder nating pagkain.” Sabi pa niya at mabilis na tinungo ang pintuan.

Naiiling na lang na sinundan ko siya ng tingin at pinagmasdan ang bawat at galaw ng balakang niya na halata na mas bumilog ang mga iyon. Tumataba talaga siya. Pero mas naging sexy siya lalo sa paningin ngayon na bumibilog na ang katawan niya.

Ngayon isang buwan na ding mahigit simula ng aminin ko sa sarili ko na mahal ko na nga siya. At ginagawa ko ang lahat para lang maiparamdam sa kanya iyon pero ganun parin siya. Naging malulungkutin siya. Hindi na siya palaimik. Dinadamdam parin ba niya ang mga narinig niya sa rooftop?

“Kanye.” Tawag niya sa akin kaya naman napakurap muna ako bago ko siya nilapitan. Kinuha mula sa kanya ang mga paper bag na naglalaman ng mga pagkaing inorder namin at siya naman ang pumirma sa naturang bill reciept.

Sabay na kaming nagtungo sa kusina at maayos ng inilapag ang mga pagkaing inorder.

Nakangiti akong pinagmasdan na siya habang nilalantakan na ang mga pagkain. Ang gana na niyang kumain kaya siguro tumataba na siya. Pero ang hilig niya sa mga naasimang pagkain.

Naiisip ko tuloy na kung babae siya ay naglilihi na siya ngayon kung sakali man. Ano kaya kung pwede siyang magbuntis?

Imposible naman ang naiisip ko? Dala lang siguro ng nagbabago ang appetite niya.

“B-bakit di ka pa kumakain?” Tanong niya sa akin ng iangat niya ang ulo sa hinihigop na maasim na sabaw.

“Ang sarap mo lang pagmasdan.” Sagot ko sa kanya bago ko na sinimulan ang paghigop din ng sabaw.

Madami ang inorder ko. Gaya ng grilled shirp na paborito niya. Seefoids ang pinaka sa mga paporito niyang pagkain kaya naman tinatandaan ko na ang lahat ng mga iyon. Ang lahat ng mga bagay patungkol sa kanya.

“Hmmm.”

“Sige, ipagpatuloy mo na iyan. Then lets go shower together.” Nakangiti kong sabi sabay kindat sa kanya na halatang pinamulahan siya. “Your so cute my Love.” Bulong ko pa at inabot siya ng isa kong kamay at pinisil ang kaliwang pisngi niya. “Parang ikaw ang gusto kong kainin ngayon.”

“Hmmp! T-tigilan mo ako.” Sabay pairap na binawi naman ang tingin sa akin na sinabayan ng pagtapik sa kamay ko.

Hindi na din madalas ang pag angkin ko sa kanya dahil lagi siyang wala sa mood at ayaw niya minsan ang hinahawakan ko siya. Kaya naman nagtitiis ako minsan na huwag siyang galawin kahit na gustong gusto ko na. Hindi ko naman siya pipilitin sa mga bagay na ganun kung ayaw niya. Dahil ginagalang ko na ang lahat ng kung ano ang gusto niya, ginagalang ko na ang buong pagkatao niya

“Sa lunes pala, my OJT na naman kami. Pero tatlong araw lamang iyon. Mag ingat ka habang wala ako ah.” Pagpapaalam ko sa kanya at pag papaalala sa kaligtasan niya. “Kapag may naramdaman ka na namang pagkahilo itawag mo lang sa akin o masama ang pakiramdam mo.”

“S-sige. Mag ingat ka din.”

“Of course. Mag iingat ako para sayo. Kaya mag ingat ka din para sa akin okay.” Tumango siya bilang sagot.

Ganito na ang takbo ng buhay naming sa araw araw. Naging magaan na ang pagsasama namin. Hindi man kami madalas magkita kapag school days dahil marami akong inaaral dahil sa dalawang kusrsong kinuha ko. Hindi naman na ako nagkukulang sa kanya dahil ang free time ko ay ibinubuhos ko na lahat sa kanya.

At tuluyan na din akong nagdisesyon para sa sarili ko na siya na lang ang gusto kong makasama sa habang buhay.

Nagpla plano na din ako na pagkatapos ng OJT namin sa tatlong araw na iyon ay totally mag pro-propose na ako sa kanya. At gagawing officially na ang relasyon namin.

=

“Congrats. You did it.” Nakangiti sa akin ang mga kasama ko dahil sa pagtatagumpay ng operasyong isinagaw ko at ligtas ang matandang inuperahan ko sa may bato.

“Salamat din sa tulong niyo.” Nakangiti ko ding pasasalamat sa kanila. At ngayon ay nag nagsasaayos na kami ng mga pinaggamitan namin sa operasyon matapos ilipat s recovery room ang matanda.

“Lets call this a day. Lets celebrate your first succesed operation.”

“Sure.” Pag sang ayon ko. Pero bago pa man ako nagtungo na sa lugar ng pang yayarihan ng selebrasyon ay tinawagan ko muna si Reallan para sabihin ang magandang balita.

“How are you My Love?” tanong ko agad ng saguting niya ang tawag ko.

“Okay lang naman ako? Ikaw?”

“I feel much better now dahil narinig ko na ang boses mo. At nawala ang pagod ko bigla.”

“Hmmmm.”

“Yes, and my Love. Nagtagumpay ako sa first operation ko.”

“Talaga, congrats.”

“Thank you my Love. By the way. Kumain ka na ba? Hindi mo ba pinapabayaan ang sarili mo? Kumakain ka ba sa tamang oras? Huwag kang kakain ng mga junkfoods.”

“Opo! Kumakain ako. And I’m eating right now. Kailan ka pala uuwi?”

“Bukas ng hapon siguro. Hihintayin na lang kita sa labas ng school niyo bukas then sabay na tayo uuwi. Okay!.”

“Hindi na kailangan. Dumeretso ka na lang sa bahay para makapagpahinga ka na muna.”

“Pero gusto ko sa pag uwi ko, ikaw agad ang makita ko. I wanna hug you right now my Love.”

“Hmmm, i-ikaw ang bahala.”

“Tapos mamaya may selebrasyon pala ang team namin ngayon para sa success na operasyon kaya hindi ako makakatawag sayo mamayang gabi. Pero matulog ka ng maaga okay. Huwag ka ng magpuyat sa paglalaro mo ng game.”

“Opo.”

“Good then my Love. Ingat ka ulit diyan.”

“Yes. You too. Bye.”

“I love you.” Pero kasabay nun ng pagtunog ng endtone. Naiiling na naman ako na ibinaba ang phone ko. Bakit ba sa tuwing sasabihin ko ang katagang iyon ay palaging bitin o may estorbo kaya hindi niya marinig?

Ewan ko. Bukas na nga lang ay sisiguraduhin kong maririnig niya ang mga katagang iyon mula sa akin ng malinaw na malinaw.

“Mag bibihis lang ako para deretso na tayo sa gathering.” Si Carlo.

“Sige, ako din.” Nagpalit na kami ng damit saka kami sabay na lumabas sa locker room. Deretso na kami sa pagtitipunan naming lahat.

“Nandito din ang ibang team.” Bulong sa akin ni Carlo. “Siya si Jason. Ang leader ng team nila. Kagaya mo din siya na dalawa din yata ang kursong pinagsasabay.”

“Wala akong pakialam.” Balewalang sabi ko. Saka ano naman ang pakialam ko sa iba kung sakali.

But then.. dahil iisa lang ang ranta namin kaya kami nagtipon tipon ay ang grupo ng naturang si Jason ay napasama na sa amin at iisang selebrasyon na lang ang naganap.

Hindi na naiwasan ang inuman. Hindi naman na bawal iyon sa amin dahil tapos na ang OJT namin kaya naman naparami na kami ng inum.

“Hey dud.” Si Jason dahil nagpakilala sila isa isa kanina.

Tumango lang ako.

“Lasing ka na yata dud.” Narinig ko pang sabi niya. “Kaya mo pa ba?”

“Yeah! Oo naman. Hindi naman ako mahinang uminum.”

“Okay then. Ipagsasalin na lang kita ng inumin. Gusto mo pa?”

“Yeah! Thank you.” Hanggang sa hindi ko na alam kung anong nangyari sa buong gabi dahil namalayan ko na lang paggising ko ay tanghali na kinaumagahan.

Kahit na masakit parin ang ulo ko dahil sa hangover ay mabilis na inayos ko ang sarili ko para makauwi na.

Nauna na daw si Carlo umuwi pati mga kasama namin kaya ako na nga lang ang naiwan.

Sa pag uwi ko ay dumaan na muna ako sa iaang jewerly shop at bumili ng singsing na ibibigay ko kay Reallan para alukin siya ng panghabang buhay ng relasyon na kasama ako.

Bumili na din ako ng bulaklak at isang maliit na naman na teddy para isabit sa pay leeg nito ang singsing na binili ko.

Masaya akong umuwi at nagtungo sa eskwelahan. Naghintay na lang ako sa labas ng school nila para uwian nila.

Pero lumipas na ang mga oras at nagsilabasan na ang mga estudyante gaya niya ay hindi ko parin siya makitang lumalabas.

Sinubukan ko siyang tawagan sa phone niya pero naka off iyon. Kaya naman ng nakita ko ang kaibigan niya na palagi niyang kasama ay agad ko itong nilapitan.

“Where is Rea?” Tanong ko dito na nagunot ang nuo.

“Hindi siya pumasok ng buong araw. Akala ko magkasama kayo?” Sagot naman nito. Hindi na ako nagsalita pa at agad na sumakay ng kotse at pinasibad iyon pauwi sa apartment niya.

Baka may masamang nangyari sa kanya kaya hindi siya nakapasok?

“Huwag naman sana.” Naibulong ko. Sinisi ko pa tuloy ang sarili ko dahil tinanghali ako ng gising at hindi siya natawagan kaninang umaga. “Damn you Kanye.” Mura ko pa sa sarili ko.

Mabilisan ang ginawa kong pagbaba ng kotse ko dala na ang mga binili ko para sa kanya.

Maingat na inilapag ko iyon sa lamesa sa maliit na sala at agad ko aiyang hinanap sa buong bahay. Sa kusina ako unang nagtunho dahil doon ko siya madalas nakikita pero wala siya.

Kaya naman nagtungo na ako sa silid baka natutulog lang siya pero walang Reallan akong nakita.

Sa banyo baka naliligo siya? But there is no Reallan either?

Lumabas ba siya? Pero bakit hindi ko siya matawagan? Bakit nakapatay ang phone niya? Lobat ba siya? Damn it again.

Kaya naman naghintay pa ako ng ilang mga minuto hanggang sa inabot na ako ng ilang oras hanggang sa tuluyan ng gumabi ay walang Reallan na  dumating o umuwi sa bahay?

“Damn it. Reallan saan ka ba nagpunta?” May kalakasang boses na tanong ko na may kasamang pag aalala habang sapo ko ang nuo ko na ngayon ay nakayuko ako na nakaupo sa may sala.

Alas syete? Alas otso? Alas nueve?

“Reallan?” Banggit ko sa pangalan niya na tuluyan ng binalot ng pag aalala ang buong pagkatao ko. “Where are you?” Then I dialed his number again but still out of coverage.

Lakad dito? Lakad doon? Balik sa kusina. Sa silid, sa banyo. But still he is not here.

Hanggang sa mapansin ko ang kabenet na nakaawang. At doon ko na tuluyang napagtanto na wala na siyang mga damit doon at tanging mga damit ko na lamang?

Anong ibig sabihin nito? Bakit walansiyang mga damit sa bahay?

“Rea.” Kinalkal ko ba ang lahat bg damit saloob ng closet but still. Wala akong ni isang makitang damit niya.

Hanggang sa tuluyan na akong nanlumo. Dahil lumipas pa ang mga oras. Hanggang sa mag uumaga na ay doon ko na napag isip isip na iniwan nga niya ako. Umalis siya ng walang paalam kung kailan balak ko ng hingin ang kamay niya.

Kung kailan isusuko ko na ang buong pagkatao ko sa kanya ay saka siya lumayo.

Pero hindi ako nawalan ng pag asa. Kinaumagahan ay nagtanong ako sa mga kakilala niya kung saan ang bahay nila sa probinsya. At malayo nga sa kabihasnan iyon. Pero hindi ko iyon alintana.

Hindi ko man alam kung tama ba ang daang tinatahak ko ay tinungo ko ang probinsya nila para makita siya at ibalik siya sa piling ko.

Pero ng makarating ako doon ay sinabing matagal ng lumipat ang pamilya nila kaya nanlulumo ako dahil hindi ko na alam kong saan ko siya hahanapin.

Bumalik ako ng walang wala. Nawalan ng pag asa sa sarili. Dahil wala na akong alam kung saan ko siya hahanapin.

Hindi ko alam kung sino pa ang pwede kong lapitan para mahanap ko siya.

“Cheska, tumawag na ba sayo si Rea?” Tanong ko sa kaibigan niya dalawang linggo ng lumilipas mula ng wala na akong balita sa kanya?

Umiling ito.

Sa paglipas ng mga araw at umaasa parin ako. Umaasa na isang araw ay bigla na lang siyang sumulpot sa harapan ko para bumalik sa akin.

Umaasa na maipagpapatuloy namin ang realasyon namin at kapag nangyari iyon ay hinding hindi ko na siya hahayaang umalis at lumayo sa akin.

But then, days, weeks, months past by pero tuluyan ng hindi siya nagparamdam. Hanggang sa umabot na ng mga taon ang lumipas.

One year. Two years. Three years. Four years. Five years akong naghintay na umasa parin pero sumuko na ako. Sumuko na ako dahil tuluyan na akong nawalan ng pag asa.

End of flashback..

=

Kasalukuyan..

“Then how could you explain Rea?” Hindi napansin na tumulo na pala ang luha ko na ngayon na lang ulit nagsilabasan.

Ang maalala ang mga araw na naghirap ang loob ko sa pagkawala niya. Ang minsan ko ng napabayaan ang pag aaral ko. Ang minsang napariwara ang buhay ko sakit na naramdaman ko noong iwan niya ako ng walang paalan.

“Anong dahilan mo bakit mo ako iniwan? Kung sa kasalanan ko noong una. Ang mga narinig mo. Sana sinumbatan mo ako noon. Sana isinumbat mo iyon. Dahil kaya kong lumuhod sa harapan mo para lang mapatawad mo ako. But you left without saying anything.” Kuyom ang mga kamao ko. “At ngayon magpapakita ka na may kasama ng iba. Hindi ako makakapayag. Hindi ako makakapayag na sa mga lumipas na mga taon ay naging masaya ka sa piling ng iba.”

Pinunasan sa likod ng palad ko ang ilang luhang naglandas sa pisngi ko.

“And that Jason. Ipapakita ko sayo kung ano ang tunay niyang kulay sa kabila ng kabaitang ipinapakita niya sayo.”

---

Itutuloy..

---

PH2 #23: Reallan & Kanye

Typos and grammatical error ahead!!!

Reallan POV;

Nanlulumo kong binitawan ang mga papel na binasa ko na binigay ni Kanye sa akin at ngayon hindi ko alam kung ano ang paniniwalaan ko. Ang mga nabasa ko ba o si Jason na tanging kabaitan lang ang ipinakita sa akin simula ng nakilala ko ito at hindi ko iisipin na magagawa niya ang mga bagay na makakapanakit sa ibang tao.

Gaano katotoo ang mga nakasulat sa mga papel o sadyang gumawa lang ng paraan si Kanye para idiin ito sa trahedyang nangyari sa gusaling bumagsak at maraming buhay na nadamay at nasaktan.

Maniniwala na sana ako agad sa mga nakasulat sa papel kung hindi lang siya nagbanta sa akin noong una na mapapahamak ang mga tao sa paligid ko kung hindi ko siya susundin. kaya ngayon hindi niya ako masisisi kung hindi ko siya paniwalaan.

Sapo ko ang nuo ko at hindi ko na mapigilang hilutin dahil sadyang punong puno na ang utak ko ng mga bagay na hindi inaasahan at isa na siya sa mga inaalala ko kung bakit ba niya kailangang gawin ang lahat ng ito isama pa ang pagbabanta niya sa akin.

“Are you okay dad?” napalingon ako kay Frances na siyang lumapit sa aki. agad itong humalik sa pisngi ko at nagpakandong sa akin.

“Yeah! how about you? Are you done playing?”

“No. Pero pinatigil ako ni Xaviel sa pag lalaro dahil hihina daw ang paningin ko but i always wearing my eyeglass.” sagot naman nito sa akin na sinabayan ng paglabi.

“Your brother was right baby. Huwag kang masyado mag fu-fucos sa pagharap sa monitor ng computer.”

“But I am not. I am just killing time before bedtime or after class.”

“Okay! Your not.” Naaliw ako sa paraan ng pagsagot nito. Sa kanila talagang magkapatid ito talaga ang may ugali sa tamang edad nila not like Xaviel. “And where is your brother?”

“He is calling grandpa.”

Napatango ako. “Hindi ka ba makikipag usap sa lolo mo?”

“Later daddy. I just want to take snack when I saw you. And you looks problematic. Is there something wrong?”

“Nothing baby.” Bahagyang kung ginulo ang buhok nito at dinampian ng halik sa nuo. “Sige na, kumuha ka na ng snack niyo ng kapatid mo.” pag uutos ko na lang dito na agad naman tumalima na umalis sa kandungan ko at muli na naman akong naiwang mag isa at inaalala ang mga nabasa ko sa papel na ibinigay ni Kanye.

Paano nagawa ni Jason ang mga ganung bagay sa kabila ng kabaitang ipinakita niya sa amin ng mga anak ko ng tatlong taon. Kailangan ko ba siyang tanungin kung totoo nga ang lahat ng nakasulat o hindi na lang dahil gawa gawa lamang ni Kanye ang lahat. Saka tinapos ko na ang tungkol sa amin at kung may mga dapat pa sana akong nalaman noon sa kanya ay sana naging tapat na siya kung totoong totoo sa nararamdaman niya sa akin.

Pero hindi ko pa man napapatunayan ang mga nakasulat sa binasa ko ay nagdadalawang isip na ako ngayon kay Jason.

=

“Halikana Rea.” Si Kenji. Pumasok parin ako sa trabaho ko kahit na nagdadalawang isip na ako kung kailangan ko pa bang ipagpatuloy ang pagpasok ko.

Pero heto parin ako. Trying my best to finish my works hanggang sa matapos ko na lahat para maipasa ko na ng matapos na ang kontrata ko at hindi ko na makita si Kanye sa araw araw sa kompanya.

“Patapos ko na ito. Mauna ka na.” Sagot ko naman dito at muling ibinaling ang paningin ko sa dina-draft ko.

“Nagpapahinga ka pa ba sa lagay na iyan. Easy lang, Rea. Hindi naman nag ra-rush ang boss sa mga gawa natin.”

“Okay lang. Atleast maaga ko matatapos ang story ko para makaalis na ako dito.”

Napatitig ito sa akin. Alam ko naman na naghihinala na ito kung ano ba talaga ang namamagitan sa amin ni Kanye. Ayaw lang siguro nito magtanong sa akin.

“Ikaw ang bahala. Sige mauuna na ako. Basta kapag matapos ka diyan sumunod ka na lang.”

Tumango ako hanggang sa iwan na nga niya ako.

Pasalamat pa ako dahil walang Kanye na nang istorbo sa akin ngayong araw na ito kaya naman nakapagdraft ako ng maayos at patapos na ang isa na namang chapter ng kwento ko.

Pero..

Bakit may isang bahagi ng pagkatao ko na nagtatanong kung bakit wala siya at ni anino ay hindi ko nakita.

Well, masasagot ko naman iyon dahil hindi lang naman ito ang negosyo niya. Baka nasa ibang kompanya lang o di kaya naman….

Nasa kompanya siya ni Jason na ngayon ay nasa kanya na ang buong pamamalakad dahil si Jason… tuluyan ng dinampot ng pulis dahil napatunayan ang ilang anumalya sa pamamalakad niya…

Isang buntong hininga na naman ang pinakawalan ko.

“Bakit?” Iyong ang katanungang nabubuo lagi sa isipan ko.

Bakit?

Bakit kailangan pang muling mag cross ang landas namin ni Kanye at mangyari ang lahat ng kaguluhang ganito?

Pero..

Kung hindi ba nakialam si Kanye ay patuloy na mabubulag ako sa kabaitang ipinapakita sa akin ni Jason?

Hindi ko lang alam. Hindi ko pa naman kasi napapatunayan at tanging ang mga ibinigay lang ni Kanya sa akin ang katibayan.

Nakapagpiyansa si Jason pero patuloy parin ang kaso laban sa kanya. At plano ko ulit makipag usap sa kanya para mabigyan na ng kasagutan ang mga katanungan ko pero kailangan pa rin ba na kausapin ko siya o hayaan ko na lang total tinapos ko na ang tungkol sa amin.

Ano ba ang dapat kung gawin?

Naiiling na lang ako at muling ibinalik ang pansin ko sa ginagawa ko.Hindi ko na dapat pag iisipin ang mga bagay na iyon. Ang kailangan ko na lang gawin ay magfucos sa sa trabaho ko ngayon para mabilis matapos at malaalis na ako sa konpanya ni Kanye at makalayo na sa kanya.

Naging abala na nga ako sa pag dra-draft ko at hindi ko na namalayan ang paglipas ng oras. Napatigil na lang ako ng makaramdam ako ng pagkalam ng sikmura ko. Ayaw ko pa sanang tumigil para marami akong matapos pero kailangan dahil nakaramdam ako ng bahagyang pag kahilo.

Tumingin ako sa relos ko at mag aalas tres na pala ng hapon. Nagdadalawang isip tuloy ako kung kakain pa ba ako o huwag na lang at sa bahay na lang mamaya pagkauwi ko.

“Rea!” Tawag ni Kenji sa pangalan ko matapos kumayok sa maliit na opisina ko.

“Bakit?”

“Hindi ka na sumunod kanina. Hindi ka pa ba nagugutom sa lagay na iyan?”

“Medyo.” Balewalang sagot ko saka ko na inioff ang PC ko ng mai save ko ang ang mga ginawa ko. “Ginanahan lang kasi ako sa pag dra-draft eh. Bakit pala? May kailangan ka ba?”

“Wala naman. Ibabalita ko lang na ang dati nating boss muli ang mamalakad ng kompanya. Pero si Sir Kanye parin ang big boss.”

Hindi ako naimik. Kaya siguro wala siya na nang istorbo sa akin maghapon.

“B-bakit daw?” Hindi ko mapigilang tanong.

“Hindi naman sinabi. Tapos sinabi din ng big boss na pwede na kayo na drafter na sa bahay na lang magtrabaho at hindi na kailangan ang pumasok dito. Pero nasasa inyo na din daw iyon.”

Nangunot na din ang nuo ko. Bakit biglaan naman yata? Saka akala ko ba na kung nasaan ako o anong may kinalaman sa akin ay nandoon siya. Bakit ngayon ay bigla naman yatang nagbago ang pasya niya?

Ah! Basta! Ewan ko sa kanya. Ganyan naman silang mga mayayan. Pabago bago ang disesyon.

“Pero mas pipiliin kong manatili sa bahay na magtrabaho na lang.” Sagot ko naman dito.

“Eh! Ayaw mo ba dito? Alam mo ba sa lahat ng drafter ay ikaw lang ang may sariling opisina na ganito? Hindi mo ba gusto dito?”

“Hindi naman sa ganun. Pero mas matututukan ko naman kasi ang mga anak ko kapag nasa bahay ako nagtratrabaho.”

“Well, tama ka naman diyan. Ikaw ang bahala. Saka nagpapasabi na ang bigboss na pwede na daw tayong umuwi ngayon.”

“Okay!.” Na sinabayan ko ng pagtango.

Mabuti naman at hindi siya mismo ang nagpunta at sabihin iyon mismo ng personal sa akin. At ng hindi ko pa alalahanin kung ano ang gagawin ko na namang pag iwas sa kanya na hindi galit ang isasalubong ko sa kanya.

Galit nga lang ba? Kontra ng ibang bahagi ng utak ko.

Parang gusto ko tuloy batukan ang sarili ko. Bakit ba hindi mapagkakatiwalaan ang puso ko at ibang bahagi ng utak ko na kahit na anong gawin ko ay nandoon parin ang katutuhanang si Kanye parin ang laman.

Kasalanan ko ba ang maging marupok pagdating sa kanya. Para akong tanga na ipagpilitan sa sarili ko na nakaget over na ako sa kanya at wala na siyang dating sa akin vut deep inside, ang hirap labanan.

All this time, hindi ko pala siya nakalimutan ng puso ko. At ngayon, parang naging unfair talaga ako kay Jason dahil hindi ko kayang tugunan ang pagmamahal niya sa akin at kung hindi muling nag kross ang landas namin ni Kanye ay baka matuloy na ang kasal namin at tuluyan na akong matali sa taong hindi ko naman kayang mahalin.

Pero….

Ano ba ang totoo sa mga nangyayari ngayon? Kung hindi ba dumating si Kanye ay hindi magkakagulo ang lahat at hindi ngayon nadidiin si Jason sa mga trahedyang nangyayari ngayon?

Ewan ko lang.

“Uuwi ka na ba sa lagay na iyan?“kuway narinig ko na sabi pa sa akin ni Kenji na nakapagpabalik sa kasalukuyan dahil sa kung saan saan na naman napunta ang mga pag iisip ko.

“Oo. Uuwi na lamang ako. At doon na lang ako sa bahay ulit mag dra-draft ng story ko. Salamat sa impormasyon.” Sagot ko na lang at muli ng inayos ang mga gamit ko. At isinilid na iyon sa bag.

“Sige, mag ingat ka sa pag uwi.”

“Salamat ulit.”

Ilang sandali pa ay palabas na nga ako ng kompanya. Hanggang sa mamataan ko si Kanye na palabas na din at may lalaking sumalubong sa kanya.

At kung bakit ako nakaramdam ng biglang pagsikip ng dibdib ko ay hindi ko alam ng makita kong paano niya ngitian ang lalaking iyon. Pasakay sila ng kotse niya at talaga pang binagbuksan niya ito. Hanggang sa tanaw na lang ng mga mata ko kotse niya palayo.

“You are mine? Huh! May nalalaman ka pang mga ganung salita. Kung may kasama ka namang iba.” Gigil na bulong ko na may kasamang papadyak at nagtuloy ng naglakad palabas para makauwi na din ako. “Bahala ka sa buhay mo Kanye Anderson.” Pahabol na bulong ko pa ng hindi ko malimutan ang mga ngiti niyang iyon habang nakatingin sa kasama.

GRRRR!

=

Kanye’s POV;

“Hindi mo naman kailangang pumunta ba doon.” Sabi ko kay Elijah habang nasa daan na kami pauwi.

“Malapit lang kasi sa tinitirhan ng mama kung nasaan ka kanina kaya naman dinala ko na.” Sagot naman nito sa akin.

“Pero salamat sa kakanin ah.”

“Okay lang. Pasasalamat din ni mama sa pagtulong mo sa kanya sa operasyon niya.”

“Pero sandali. Alam ba ni Ace ba lumabas ka? Mamaya niyan makita tayong magkasama at mag away naman kayo.”

“Oo, alam niya na lumabas ako at galing ako kina Geline kanina bago ako nagpunta kay mama. Pinapayagan naman na niya akong lumabas.”

“Mabuti naman. Masaya ako na makita kang masaya na ngayon sa piling ng pinsan ko.”

“Salamat. Ginagawa ko naman lahat para hindi na kami mag away.”

“I think, ginagawa din naman ni Ace iyon at napapansin ko naman ang malaking pagbabago niya.”

“Yeah! Your right.”

“Saan ba kita ihahatid? Sa opisina ba ng pinsan ko sa bahay niyo?”

“Sa bahay na lang niya.” At may pagtatama pa yata sa sinabi niyang niya sa niyo na sinabi ko pero hindi na lang ako umimik.

Kahit papaano naman ay nasagot na ang ilan sa katanungan ko kung bakit ba ako nagkagusto kay Elijah sa mga panahong wala pa si Reallan.

Pero iba ang gusto sa kung ano ba talaga ang itinitibok ng puso. Dahil may mga bagay lang pala na magkakapareha sila ni Reallan.

At ngayon, nasa isip ko na naman si Reallan. Hindi ko tuloy alam kung paano ko ulit siya lalapitan ng hindi na siya magagalit sa akin lalo na at naituloy ang kaso kay Jason.

At umaasa na sa mga ipinakita kong mga katibayan sa kanya ay paniwalaan niya ang mga iyon na hindi mabuting tao ang lalaking ipinalit sa puso niya.

Ibabalik ko ang dating pagmamahal niya sa akin. Sa kahit na anong paraan. Basta bumalik lamang siya.

“Napapansin ko na parang may problema ka.”

“Sort of.”

“Sabi mo noon na kung may problema ako o di kaya naman kailangan ng makakausap ay nandiyan ka lang. Pwede mo din naman akong gawing tagapakinig mo.”

“Saka na, Elijah. Pero tatandaan ko iyan.” Maayos na tanggi ko naman dito.

May kung ano pang mga bagay na napag usapan namin hanggang sa marating na namin ang A.Place.

“Salamat sa paghatid.”

“Salamat din ulit sa kakanin.”

Halos sabay kaming napatango at nagkangitian pa bago ako tuluyang umalis at makauwi na din.

Total nasa A.PLACE na ako ay nagtuloy na ako sa bahay ko. At hindi na bumalik sa condo ko.

Bihira lang din naman ako mamalagi dito sa A. Place dahil malayo layo ang mga negosyo ko kaya hindi ako dito madalas.

Limang bahay lang naman ang pagitan ng bahay ko sa bahay ni Ace kaya mabilis akong nakarating.

“Mabuti naman at nauwi ka ngayon hijo.” Salubong sa akin ni Yaya Silvana ng makapasok ako sa loob.

“Inihatid ko kasi ang asawa ni Ace, yaya kaya dumeretso na ako dito.

“Mabuti at hindi nagalit sayo ang pinsan mo.“may pag aalalang saad pa nito. Kilala naman kasi nila si Ace at walang kahit na sino na nakatira sa A.Place ang hindi kilala ang ugali nito na teretorial.

“Hindi naman yaya. Saka malaki na ang ipinagbago ni Ace ngayon. Hindi na katulad ng dati.” Sagot ko naman. “Ano pala makakain ngayon yaya?” Kuway tanong ko para maiba ang usapan.

“Denendeng lang ang niluto ko hijo. At kaninang tanghali pa iyon. Hindi ka naman kasi nagpasabi na uuwi ngayon kaya ganun lang ang lutong ulam ngayon.”

“Okay lang iyon yaya. Mayroon pa ba?”

“Mayroon pa hijo. Ipaghahain na ba kita?”

“Mamaya na yaya. Aakyat lang muna ako para makapagpahinga saglit. Total maaga pa naman para sa hapunan.”

“Sige hijo. Ipapainit ko na lang mamaya.”

Tango na lang ang iainagot ko bago ak9 umakyat ng silid ko.

Gusto ko pa sana munang maligo pero awtomatikong kumilos ang mga paa ko at binuksan ang vault ko sa gilid ng kama at binuksan iyon.

Hindi pera, hindi mga mamahaling mga alahas ang mga nakatago doon. Kundi..

Ang teddy bear na binili ko noon para sana sa kanya at nasa leeg parin ng stufftoy ang singsing na sana ay ibibigay ko sa kanya.

Kinuha ko ang stufftoy na iyon na sa loob ng mga taong lumipas mula ng umalis siya ay ngayon ko na lang ulit hinawakan.

“Kung hindi ka sana umalis noon. Matagal mo na sanang suot ito ngayon.” Sabay kuha ng singsing mula sa leeg nito at pinagmasdan iyon.

“Tingin ko, kakasya pa naman sayo ito ngayon dahil hindi naman nagbago ang hugis ng katawan mo.” Sabi ko pa na para bang nasa harapan ko lang si Reallan at sa kanya ko mismo iyon sinasabi.

“I will put this ring in your finger my Love. And be mine again.” Pagpapatuloy ko. Saka ko dinampian ng halik ang singsing bago ko mahigpit na ikinulong sa mga palad ko.

A minute past by bago ko iyon ibinalik sa teddybear pero hindi ko na ibinalik sa vault iton kundi sa ibabaw na lang. Para makita ko na ito araw araw at patuloy na aasa na muling mapagbigyang linaw ang tungkol sa aming dalawa.

“I still love you Rea, my Love. Kahit masakit ang pag iwan mo sa akin noon ng walang paalam.”

---

Itutuloy.

---

PH2 #24: Reallan

Typos and grammatical error ahead!!

“Dad, are you and tito Jason okay?”

Napatitig ako kay Frances ng umagang iyon. Hindi ko pa kasi nasasabi sa mga ito na wala na kami ng tito Jason nila at hindi na nga matutuloy ang kasal.

“Yes baby. We are both okay.”

“Pero bakit hindi na siya dito pumupunta?” Tanong pa nito. Hindi ko naman masabi na malaki ang kinakaharap na problema ng tito Jason nila. “Hindi na ba matutuloy ang kasal niyo?”

“Baby, busy lang ang tito Jason niyo. And about the marriege. Sorry baby.”

“That’s better daddy.” Napatingin naman ngayon ako kay Xaviel na palapit naman sa amin. “Because you can’t live a happy life if you don’t love tito Jason.”

“Why are you saying that Xaviel. Daddy loves tito Jason.” Saad naman ni Frances.

“You say so Frances.” At nagsukatan pa talaga sila ng tingin na para bang mag aaway na silang dalawa kaya naman pumagitna na ako sa kanila.

“Lets not talk about it.” Sabi ko pa at panabay na ipinatong ang mga kamay ko sa ulo nila. “Remember, Mag away na ang lahat sa paligid niyo. Huwag lang kayong mag kapatid. Dapat nagkakaintindihan kayo.”

Nagkatinginan ulit sila bago sila tumingin sa akin. “Okay daddy. We are always at your side no matter what.” Halos panabay din na sabi nila. Kaya naman niyakap ko na silang dalawa na agad naman ding silang yumakap sa akin.

“I love you babies.” Nasa ganun kaming ayos ng makarinig kami ng doorbell kaya sabay sabay kami na napatingin doon.

“Maybe it’s tito Jason.” Si Frances na patakbong lumabas para salubungin ang inaakalang si Jason.

Hindi si Jason ang nasa labas panigurado iyon dahil tuluyan ng nakulong ito. Hindi na kasi pinayagan ng husgado na makapagpiyansa pa ito at ngayon patuloy parin ang hearing ng kaso.

Hindi ko na din ito nakakausap dahil wala akong makuhang magandang timing dahil sa kung tatangkain ko ng makausap ito ay may kung anong aberya na pumipigil sa akin.

“Daddy, someone looking at you.” Pasigaw na tawag sa akin ni Frances. Pero bago pa man ako makatayo para matingnan kung sino ang dumating ay papasok na sila.

Si Kanye.

He is looking at me now habang karga na niya si Frances.

“Put me down now.” Si Frances at bagahyang pa siya nitong tinapik sa balikat na agad namang tumalima at binaba nga niya ito.

“What are doing here?” Tanong ko sa mababang tinig. Ayaw kong lakasan ang boses ko kahit na sana gusto ko pero hindi ko na ginawa dahil nasa paligid lang ang kambal. Hindi ko gustong makita nila na sumisigaw ako sa galit.

“I’m here to visit you. I just miss you so much so here I am now to see you.” Sagot niya na halatang nagkatinginan din ang kamabal sa isat isa bago nila pinaglipat lipat ang tingin sa aming dalawa.

“Daddy, we are going in our room now.” Si Xaviel na hindi na ako hinintay na makasagot ng hilain na niya ang kapatid niya paakyat sa taas kahit na nagreklamo si Frances na ayaw niyang pumunta sa silid nila. “Just follow me.” Sabi pa ni Xaviel pero hindi nakaligtas sa paningin ko ang masamang tingin na ipinukol nito kay Kanye.

“Pretty smart.” sabi niya habang nakatingin sa kambal habang paakyat na ng hagdan.

“Anong kailangan mo?” Pagalit na tanong ko na sa kanya ng wala na ang kambal. Nabaling ulit ang tingin niya sa akin sabay ngiti.

“I told you, I just miss you so I’m here.” Saka humakbang na siya palapit sa akin.

“Narito ka sa pamamahay ko, kaya ayusin mo ang kilos mo.” May pagbabanta ko pang sabi kaya naman napatigil siya sa paglapit sa akin.

Pero saglit lamang iyon at muli siyang nagpatuloy sa paglapit.

“I said stay where you are.” May kalakasang boses na sabi ko pero hindi na niya ako pinakinggan dahil mas binilisan pa niya ang paglapit at walang babalang ipinulupot niya ang kaliwang kamay sa baywang ko at inilapit sa kanya. “Ano ba?”

“Lagi mo na lamang akong pinapalayo sayo. Pero simula ngayon, hindi mo na ako matatakasan. Kahit na anong pangtataboy mo sa akin.” matatag pa sa pader ang mga braso niya na hindi ko kayang kalasin sa pagkakapulupot sa baywang ko.

Tanging nagawa ko na lang ay ang iiwas ang mukha ko dahil pilit na inilalapit niya mukha sa akin na parang gusto ako halikan. Hindi lang gusto dahil iyon yata talgaga ang balak niyang gawin dahil hinuli mg isa niyang kamay ang baba ko at pilit na ipinapaharap ako sa kanya.

“Look at me. You don’t need to hide your face my Love. And that is not the right thing to do to your husband.” at wala na nga akong nagawa ng paglapatin na niya ng mabilisan ang mga labi namin. “Much better.” nakangiti na siyang binitawan ako pero hindi naman siya lumayo. Saka sandali nga anong husband naman ang tinutukoy niya? “You look confused. Don’t worry my love. I will tell you everything. Hindi mo ba ako papaupuin muna?” at nagsabi pa pero kumilos ng naglakad pahakbang sa sofa at naupo na nga doon.

“Come here my love, set here.” sabay tapik sa tabi niya mismo. “May ipapakita ako sayo.” hindi pa man ako nakakabawi ay may kung ano na itong kinukuha sa may ilalim ng suot niya black leather jacket.

Kunot nuo na lang ako ng makita isang maliit na brown envelope iyon. “Don’t wait me to drag you my love. Come here, maupo ka sa tabi ko.” sabay tapik ng sofa mismo sa tabi niya. “Ayaw mo naman siguro marinig na nagtatalo tayo ng dalawang batang alaga mo.” sabi pa niya. “I wonder how you manage to raise two child without mother. Saka ko na tatanungin kung kaninong anak ang mga batang iyon. Ang mahalaga ngayon ay amg pag usapan natin ang tungkol sa atin.” at muli ngang tinapik ang tabi niya.

Hindi ko kumilos para sundin ang gusto niya. Nakipagsukatan ako ng tingin sa kanya. Kung akala niya ay ang gusto niya lagi ang nasusunod ay nagkakamali siya. Aba! Nasa pamamahay ko siya kaya hindi niya ako mapapasunod. Pero sa pagmamatigas ko ay may kung anon na sa tingin niya na kapag hindi ko siya sinunod ay magkakagulo.

“Reallan? Tatayo ka na lang ba diyan o uupo?” na may kasama ng pagtaas ng isang kilay niya at akma ng tatayo.

“Wala naman tayong dapat pag usapan dahil wala namang tungkol sa atin.”

“You say so my Love. But see this first. Come on.” ng hindi pa nga ako kumilos ay tumayo na nga siya at hinila niya ako paupo. Hindi na ako nakalayo dahil ang isang paa niya ay isinampay niya mismo sa mga hita ko. “I told you my love. Huwag mo akong pilitin gawin ang mga bagay na magsasaya tayong dalawa kahit na iyon ang gustong gusto ko ngayong gawin. PEro saka na ang bagay na iyon kapag nakita mo na ang ipinapakita ko.” sabay ipinahaway sa akin ang maliit na sobre na hawak niya.

Wala na nga akong nagawa kundi ang kunin iyon sa kanya. “alisin mo muna ang paa mo sa mga paa ko. Saka pwede bang lumayo ka, naalidbadbaran ako.”

Narinig ko ang pagpapakawala niya ng buntong hininga pero sinunuod naman ang gusto ko. Kaya ng umayos na ito ng upo ay saka ko na tinignan ang laman ng sobre at ganun na lang ang panlalaki ng mata ko ng makita kung ano yun.

“Anong kalukuhan ito? At paanong mayroon tayong marriege certificate?” tigagal na tanong ko. Hindi ako makapag isip ng maayos dahil hawak ko ang kapirasong papel na nagsasaad na kasal ako sa kanya. Wala akong pirma doon pero sigurado ako na akin ang fingerprint sa tapat ng pangalan ko.

“Nagpapatunay lang na asawa mo ako kaya may karapatan ako sayo at hindi mo ako pwedeng ipagtabuyan.” at bago pa man ako makapagsalita ulit ay nakalapit na siya sa akin at walang babalang ginawaran ako ng isang mapangahas na halik na nakapag pag palaki ng mga mata ko.

Namalayan ko na lang na nasa loob na ng bibig ko ang dila niya at handa na sana akong tugunin dahil natangay na ako dahil hindi ko na maipagkakaila sa sarili ko na hindi ko nakalimutan sa loob ng pitong taon ang gaan ng pakiramdam kapag magkalapat ang mga labi namin but then agad ding kaming naghiwalay ng may tumikin sa may hagdanan.

“Sorry to disturb you, but lolo is calling just now.” sabay itinaas ang phone na hawak para ipakita iyon sa amin.

Napalunok na lang ako. Narinig ang parang galit na pabulong ni Kanye. Na hindi nagustuhan ang pagkakabitin ng halik na pinagsakluhan namin.

“Pati ba naman lolo niyo, magaling tumaymimg. Bagay silang magsama ng lolo.” sabi niya sabay tingin sa akin.

“Anong sabi ng lolo niyo baby?” tanong ko at hindi ko na lang siya pinansin na parang gusto kong pagtawanan siya ngayon dahil doon. Ewan ko ba pero parang nasa paligid lang ang lolo niya na sa tuwing may mga bagay na hindi dapat mangyari ay bigla itong magpaparamdam katulad ngayon na kung hindi tumawag ay malamang hindi lalabas si Xaviel para sabihin iyon sa akin.

“Sabi niya may susundo sa amin ngayon at ipapasyal niya kami daddy.” sagot naman ni Frances. At hindi na nga nakaligtas ang isang ngiti sa mga labi niya sa narinig na sabi nito.

“Well, may maganda naman palang naidulot ang lolo mo.” sabi na niya. “Hindi naman pala gaya ng lolo ko ang lolo nila.” sabay ngumiti ng may kahulugan. “Sabihin niyo sa lolo niyo dalasan niya ang pagkuha sa inyo okay!.” na sinabayan pa ng pagkindat na tumingin sa akin.

“Shut up!” mahina pero alam kung narinig niya iyon bago binalingan ang kambal. “Maybe some other time baby.” sagot ko sa kanila. Hindi pwedeng umalis ang mga ito ngayon dahil baka kung ano ang maisipan ng Kanye na ito lalo pa at iba ang ipinapahiwatig ng titig niya.

“But we miss lolo.” si Frances na sinabayan pa ng pagsimangot. “isang linggo na namin siyang hindi nakikita.”

“You can go kiddo’s, don’t mind your daddy. Leave your daddy to me.”

“Dad.” panabay pa na tawag sa akin ng dalawa na gustong malaman ang deseswyon ko kung papayagan ko ba sila lumabas ngayon.

Papayag naman sana ako agad kung wala siya dito at nanggugulo na naman pero nagdadalawang isip ako dahil ayaw kung maiwan sa bahay na nandito si siya.

“HIndi mo naman siguro pagkakaitan ang mga bata na makasama ang lolo nila diba.” sabad pa niya kaya naman pairap na naman na sumulyap ako sa kanya.

“Please dad.” si Frances na sa mga mata talaga ang nakikiusap. Tahimik lang si Xaviel na naghihintay lang naman ng sagot ko.

“Okay! Just takecare.”

“Yes Dad,” sabay dikit ulit ng phone sa tainga nito. “Lolo, pumayag na po si daddy….oo lolo.. magbibihis lang kami ni Xaviel… okay lolo.. bye bye..” sabay baba ng phone. “Lets go Xaviel, lolo is here within 15 mins.” ito naman ngayon ang humila sa kapatid niya na hindi na nagreklamo kaya naiwan na naman kamimg dalawa ni Kanye sa sala.

“Hindi ko na talaga mahintay na hindi tanungin ito sayo. Kanino mo naman inampon ang dalawang batang alaga mo?”

“None of your business.” pabalang na sagot ko saka ko pinagkross ang kamay ko sa dibdib ko. Hindi ko sasabihin sa kanya at hindi na dapat niya malaman.

“They are now my business dahil asawa na kita remember. Kaya dapat alam ko kung saan sila galing baka kasi kapag inalagaan natin sila at bibigyan ng magandang buhay ay saka naman kukunin ng tunay na mga magulang.”

“Problema ko na iyon. Saka hindi ko alam na nagpakasal ako sayo. At pwede ba Kanye. Tigilan mo na ako.”

“My Love, hindi kita titigilan hanggang hindi bumabalik ang pag mamahal mo sa akin.” Sabi pa niya. “Now answer my question. Saan mo sila inampon, legal ba?”

Hindi ako sumagot. Hindi talaga ako sasagot sa tanong niyang iyon. Bahala siyang isipin ang gusto ang bagay na iyon na ampon ko lang ang sarili naming mga anak. Saka hindi naman siya maniniwala na ako mismo ang nagdala sa kanila ng siyam na buwan.

Hindi namna kasi kapanipaniwala iyon dahil bihira lang ang may ganun kaso gaya ko. So what for…

“Dad, were going now.” napalingon na naman kami  sa may hagdan. At hindi maipagkakaila na tila nabigla si Kanye na ,makita na bihis na bihis na ang dalawa at kunot nuo na nakatitig sa mga ito. Nakikinita na ba niya kung sino ang kamukha ng kambal? Hindi naman siguro.

Mag sasalita na sana ako ng makarinig kami mg busina galing sa labas and for sure ang sundo na ng dalawa iyon.

“Have fun babies.” nakangiti na lang na sabi ko sa mga ito at padamping ginawaran sila ng halik sa pisngi.

Pero sa gulat ko ng lapitan ni Xaviel si Kanye at hinila ang necktie niya kaya naman napayuko siya dito at parang may ibinulong ito sa kanya na nakapagpatingin ng seryuso dito.

“Watch me kid. Your Dad will be mine.” narinig ko pang sabi niya kay Xaviel at nagsukatan pa talaga sila ng tingin. Pero si Xaviel na ang naunang nagbawi ng lapitan na ito ni Frances.

“Lets go, Xaviel. Lolo is waiting for us.” hindi na ito nagsalita pa at tanging si Frances na lang ang nagpaalam ng maayos sa akin and for a moment pass by wala na ang dalawa at naiwan na nga kaming dalawa ni Kanye sa bahay. Hindi lang naman kami ang tao sa bahay dahil nasa kusina lang naman ang yaya ng dalawa at nagluluto ng pagkain para sa tanghalian.

“May ugali ang isa sa mga ampon mo. At hinahamon ba naman ako na hindi kita mapapaibig. Well, tinatanggap ko naman ang hamon niya.”

Matalim lang na tingin ang isinagot ko sa sinabi niya. Pero sa isip isip ko bakit naman naisipang sabihin ni Xaviel iyon sa kanya. Ganun na ba talaga mag isip ang mga bata nowadays.

“But I like him. Hindi pareho ng ugali ang dalawa.”

Tama ito sa sinabi niya. Hindi nga magkapariho ang ugali nila dahil may seryuso at may malambing.

At nakuha lang naman ni Xaviel ang ugali nito sa kanya while Frances ay sa akin. Si Frances ay sweet and caring and easy to please while Xaviel ay seryuso at mahirap kuhanin ang loob but he is caring too.

“Umalis ka na.” muli ay pantataboy ko sa kanya.

“Why my Love? Maganda nga wala na ang mga bata ngayon dahil makakapaghoneymoon tayo na hindi natin nagagawa nitong mga nakaraang araw kahit pa man kasal na tayo.”

“Hindi tayo kasal Kanye at saan mo ba nakuha ang pekeng mc na ipinakita mo sa akin.”

“Hindi ako gagawa ng pekeng MC my Love kung kaya ko naman gumawa ng totoong MC kaya huwag ng maraming tanong diyan.”

“At ngayon pinapatahimik mo ako, gayong involve ako sa usapang MC na iyan.”

“Yeah! okay! okay! hindi na kita patatahimikin ngayon at mas gusto ko nga marinig ang boses mo. Hindi lang sa pagkakataong ito. But in times when we are…”

Pinanlakihan ko siya ng mata ng makuha ko ang ibig niyang sabihin na nginitian lang niya ang naging reaksyon ko. “Ang kyut mo parin hanggang ngayon.” saka siya kumilos at lumapit sa akin.

“Ano?” tanong ko na may kasamang paatras. Nawiwili na yata siya sa paglapit na kahit ipinapakita kong ayaw ko siyang malapit sa akin.

“my Love. i miss you so so so much.” hindi pa man ako nakakasagot sa kanya ay yumakap na siya sa akin. Natigilan ako dahil sa mga yakap niya ngayon ay kakaiba. mahigpit iyon pero hindi naman nakakasakal. Narinig ko pa ang pagbuntong hininga niya.

“Bitawan mo ako.” pero hindi ko naman siya maitulak dahil sa lagay niya ngayon ay parang kailangan niya ng kalinga. HIndi na ako umimik ay hinayaan ko na lang siya na yakapin niya ako. Pero ngayon lang ito. Hindi ko na hahayaang maulit ito sa ibang araw.

“I miss you.” muli ay bulong niya. Mabigat ang ulo niya naisinampay na niya sa balikat ko. Hindi ko alam pero kusang kumilos na ang kamay ko na humaplos sa likod niya dahil sa sunod sunod na pagpapakawala niya ng buntong hininga.

“Ano bang nangyayari sayo. Umayos ka nga.” hindi ko na mapigilang sabihin iyon sa kanya pero hindi siya sumagot bagkus mas humigpit ang yakap niya sa akin.

“Remember, ng ipinakuha kita sa mga tao ko.” panimula niya pero hindi niya ako binitawan. “Mayroon na akong copy ng MC ng araw na iyon at ninakawan kita ng finger print. So I have the right now to hug you like this and I won’t allow others to touch you.” mahaba niyang saad. Napasimangot ako kahit hindi niya iyon nakikita. At ang lakas pa ng loob niyang umamin na ninakawan niya ako ng karapatan sa pagdidisisyon ko kung gusto ko bang magpakasal sa kanya. At saka hindi ganun ang gusto ko kasal. Oo, lalaki ako na pangarap ding maikasal. Hindi man sa simbahan at least maranasan ko ang sabay na pipirma kasama ang pakakasalan ko.

But wait, bakit na nagiging magaan na yata ang pag uusap namin at hindi ko na siya sinusumbatan. Saka bakit niya itinali ang sarili sa akin para lang sa kasal na iyan. Ganito na ba siya maglaro ngayon? Siguro, malamang, ewan ko.

“My Love. Please be mine again.” at sa tuno ay nandoon ang pagpapakumbaba na ngayon ko lang narinig sa kanya simula noon nagsama kami seven years ago.

“Hindi na dapat Kanye.” iyon ang naging sagot ko sa kanya.

Hindi siya agad nagsalita at ilang sandali pa ay kumawala na siya sa akin ng yakap at hinawakan ako sa magkabilang braso. “Why not? Dahil si Jason na ang mahal mo. Kaya ka galit na galit sa akin dahil hindi na natuloy ang kasal niyo. Na sana siya ngayon ang kasama mo at hindi ako. But I won’t let that happen my Love. At hindi siya nararapat sa pagmamahal mo. Please my Love, love me again like what you used before.”

Wala akong maapuhap na sasabihin dahil kakaiba siya ngayon. Wala ang pilyo at mapagmandong si Kanye na bagong dating kanina. Ano ba ang nakain niya nitong mga nakaraang taon at bakit siya ngayon ganito.

At sandali nga, kasal????? Kasal daw kami pero ano iyong nakita ko noong sa opisina niya na may kasama siya at nadatnan ko sa hindi kaaya ayang tagpo tapos sa nakaraang araw ay may iba na naman siyang kasama at iba ang ngiti niya sa lalaking iyon.

“Nonesense.” sagot ko at muling nasilaban ang inis ko sa kanya ng maalala ko ang nakita ko na may kasama siya.

“Why? Lets try again my Love.” at humaplos na ang isang kamay niya ss pisngi ko. “Kapag hindi mo na talaga maibalik ang pagmamahal mo sa akin noon I will set you free.” at dinampian ng halik ang nuo ko bago niya ako muling niyakap. “But that won’t happen.”

“Sandali nga. Nawiwili ka na yata sa kayayakap sa akin.” sabay tulak sa kanya pero wala naman lakas iyon. Kumalas naman siya pero hindi naman siya lumayo sa akin at hinila nga lang niya ako paupo.

“So it’s a deal. Let me be at your side.”

“Pumayag na ba ako? At parang sigurado ka na papayag ako ah!”

“Wala ka naman pagpipilian my Love. Ang tanggapin lang naman akong muli at tanggapin lang muli naman ang pagpipilian mo. Kaya wala kang pagpipiliang iba my Love.”

Muli ay pairap na tumingin ako sa kanya pero hindi na ako nagsalita. Nakipagsukatan naman siya ng tingin sa akin. Mata sa mata. At para bang mga tinging na lang namin ang nagkakaintindihan na kung anio ba ang dapat naming pagkakaintindihan.

Hindi ko alam kung ilang minutong katahimikan ang namagitan sa amin ng basagin iyon ni Arlyn at sabihing nakapagluto na siya ng tanghalian.

“Good, lets eat together. Na miss ko ang kumain ng kasama ka. At namiss ko din na ikaw ang kinakain ko.”

“Yang mga salita mo.” pinanlakihan ko na naman siya ng mata at bahagyang napatingin kay Arlyn na para bang naasiwa sa narinig. “Saka hindi naman kita inimbitahan na kumain ah.”

Ngumiti lang siya at tumayo na. Hinila na naman ako at hindi na ako hinintay na makapagreklamo ng dumeretso na ito sa kusina kasama ako.

“Hmmm, smell good.” pero hindi naman yata ang mga pagkain sa lamesa ang tinutukoy niya dahil ng pinaupo niya ako ay bahagyang siyang yumuko at sumamyo sa may batok ko na naging dahilan para tayuhan ako ng mga balahibo ko ng makaramdam ako ng liliti dahil sa hangin na dumampi sa batok ko.

Agad naman siyang umupo sa katabing upuan ko at hindi pa man ako nakakhuma ay ipinaghain na niya ako. Nilagyan ng kanin at ulam ang pinggan ko at sinabayan ng pagpapahawak niya sa akin ng kutsara at tinidor.

Hindi na nga ako kumontra dahil nasa harapan na kami ng hapag kainan at pinagtuunan na lang ang mga pagkaing inilalagay niya sa pinggan ko.

“Ano?” tanong ko ng mapansin ko paisa isa lang ang pagsubo niya dahil nakatingin siya sa akin.

Isang ngiti lang ang isinagot niya sa akin kaya naman ako naman ang natigilan at napatitig sa mga labi niya na ngayon ay ngumunguya na.

“Kumain ka pa.” sabi niya sabay lagay na naman ng ulam sa pinggan ko.

“Tama na. Kanina mo pa nilalagyan ang pinggan ko. Busog na ako.”

“Hinid pa nga lumalaki ang tiyan mo. Paano mo masasabing busog ka na. O tignan mo nga.” at sa pagkabigla ko ay hinawakan pa ntalaga niya ang tiyan ko kaya naman agad ko iyong tinapik para tanggalin.

“Biloisan mo na nga diyan ng makauwi ka na.” sabi ko na lang.

“Nah! Bakit mo naman papauwiin  ang asawa mo. At kung uuwi man ako ay isasama kita.” nakangiting sagot niya. “What if sa lolo na muna nila ang mga bata then we can stay here together na walang istorbo.” sabi pa niya sabay kindat.

And speaking of the devil.. Tumunog ang phone ko at tumatawag nga ang kambal sa akin.

“Yes baby.”

“Lolo said he want me and Xaviel to stay in his house tonight.”

“What?”

“Yes daddy. And he want to talk to you now.”

Ano bang kalukuhan ang gusto ng lolo nila ngayon at bakit parang nakikiayon na siya sa apo niya ngayon na ngiting ngiti na nakatingin sa akin.

“Bakit naman po biglaan yata na gusto niyong matulog ang kambal sa inyo senyor.” tanong ko agad ng ibigay na ni Frances ang phone dito.

“Panahon na siguro apo na ayusin niyo na ang tungkol sa inyo ng apo ko. Nakikita ko naman na hindi pa nawawala ang pagmamahal mo sa kanya. Kaya naman sana pagbigyan mo na siya. Alamin mo ang dapat alamin sa kung ano ba talaga ang nangyari sa panahong nagpasya kang layuan siya. Apo, pitong taon na ang nasayang sa inyong dalawa sana ayusin niyo na ang gusot niyo.” mahabang saad nito na hindi na ako hinayaang makapagsalita ng agad na itong nagpaalam sa akin. At sinabing ibabalik na niya sa kambal ang telepono.

“Dad, pkay lang ba na matulog kami ngayon sa bahay ng lolo?” tanong pa ni Frances.

Isang buntong hininga ang pinakawalan ko bago na ako sumagot at pumayag na nga sa gusto ng lolo nila na halatang natuwa naman ito sa pagpayag ko. Hanggang sa magpaalam na ito ng maayos sa akin at pati si Xaviel.

Napatingin na ako muli kay Kanye na ngayon ay nakatitig lang siya sa akin.

Ano pa ba ang dapat kung alamin sa nakaraan? Gayong malinaw naman na naglalaro lang siya. At masakit sa akin ang umaasa noon dahil sa magandang ipinapakita niya sa akin pero pawang mga pagpapanggap lamang.

“Anong sabi ng mga alaga mo?” pukaw niya sa iniisip ko. Pero dahil sa mga alaalang bumalik ay muli ay nawala na ang kaninang nakagaanan kaunti ang presensya niya.

Bahala siya. Kung akala niya ay muli niya akong mapapasakay sa paglalaro niya ay nagkakamali siya. Dahil kung maglalaro siya ngayon ay makikipaglaro naman ako sa kanya.

PH2 #25: Kanye

typos and gramatical error ahead!!

Napatingin na lang ako sa pintuang pabalibag niyang isinara.

Mag aalas sais na ng gabi at hindi ko pa siya nakakausap ng maayos dahil pabalang lagi ang sagot niya sa tuwing magsasalita ako kaya naman napanisan na lang ako ng laway na dahil hindi ko alam kung ano ba dapat ang paksang pwedeng pag usapan na hindi siya pabalang sumagot.

Nandoon na ang inis ko at naiisip na daanin ko na lang kaya ulit siya sa dahas na paraan para hindi na siya makatanggi pa pero nagpipigil ako dahil gusto kong mabago ang tungin niya sa aki .

“Please, my Love. Kausapin mo naman ako.” Muli ay sabi ko sa nakikiusap na tuno pero wala parin akong narinig na sagot mula sa kanya.

Ganito ba talaga ang manuyo sa taong mahal na mahal mo pero may mahal namang iba at babaliwalain lang ang pagsisikap mo?

Siguro nga pero pasasaan ba ay maibabalik ko ang pagmamahal niya sa akin lalo na ngayon hindi na makakaporma si Jason dahil nakakulong na ito.

“Hindi ako uuwi kung iyan ang gusto mo. Maghihintay ako dito. Kung gusto mo na ako kausapin nasa sala lamang ako.” Sabi ko na lang at naglakad ng pabalik sa sala at doin na nga naghintay.

Kampante na lang na naupo ako at nanuod na lang ng TV. Feel at home lang ba kaysa naman buruhin ko ang sarili ko sa paghihintay lang na walang gagawin.

Sa panunuod ko ay siya naman may tumawag sa akin.

And speaking if who is calling.

“Yes lolo, may kailangan ka?” Tanong ko agad. Hindi na ako magtataka, alam ko naman na alam nito kung nasaan ako ngayon. Nasa hangin lang ang mga mata nito kaya hindi na iyon nakakapagtaka pa.

“Busy ka yata nitong mga nakaraang araw apo?”

“Tinatanong pa ba iyan lolo. Dibale nagagawa ko naman ang mga trabaho ko ayon sa gusto niyo. And about sa company ni Jason. It’s doing great at natulungan ko na din ang pamilya ng nga naaksidente at namatayan.”

“Alam ko naman iyon apo. Pero baka naman. Tumatanda ka na. Baka gusto mo nang humanap ng mapapangasawa?”

“Mayroon na akong asawa lolo.”

“Ano?” Tanong na halata naman na hindi nagulat. As if naman hindi nito alam ang lahat ng galaw ko.

“Pero hindi kita mabibigyan ng grandson sa asawa ko lolo. But I can give you dozen if times come.”

“Bastard. Don’t tell me….”

“Yeah lolo.. kung gusto mo akong magpakasal sa isang babae.. alisin mo na sa isip mo iyan lolo dahil hindi ko iyan gagawin. Ikaw na ang pumuli ng mapapangasawa ni Ace. Pero sa bagay naman iyan. Hindi na ikaw ang pipili ng mapapangasawa ko.”

Narinig ko ang pagpapakawala nito sa kabilang linya.

“Hindi ko naman sinasabi na pinangungunahan kita sa mapapangasawa. At sabi mo nga may asawa ka na. At kailan mo naman balak ipakilala siya sa akin?”

“Soon lolo. Kapag natanggap na niya na kasal na kami.”

“Kasal ka na pala sa asawa mo pero hindi pa alam ng napangasawa mo? Anong kalukuhan iyan apo?”

“Pinangunahan ko lang lolo dahil ayaw ko ng maulit ang minsang paglayo niya sa akin.”

“Apo…”

“Don’t worry lolo. Kaya ko ng gawan ng paraan iyon. Sino ba ang hindi maiinlove sa apo niyo.”

“Masyadong malakas ang bilib mo sa sarili mo.”

“Nagmana lang ako sayo lolo. At sayo lang kami nagmana ng mga pinsan kong inalagaan mo. Kaya lolo, sana this time. Huwag mo akong pakialaman sa diskarte ko gaya ng ginawa mo kay Ace “

“Ano pa nga ba ang magagawa ko apo. Ikaw ang bahala. And make sure na hindi mo tutularan ang pinsan mo na mas pinanaig ang pride kaysa sa itinitibok ng puso.”

“Alam ko iyan lolo.”

“Sige apo. Kung saan ka masaya. Susuporta ako sayo. And if you need a hand. Just call me.”

“Yeah! Thank you lolo.” Sabi ko na lamang at magalang na nagpaalam na ako dito.

Maraming naitutulong ang lolo sa akin at isa na iyon minsan sa pagpapaalala niya sa akin noong bigla akong nawalan ng ganang mabuhay dahil sa pagkawala ni Reallan. And he is the who lift me up into darkness.

Kaya naman kahit na anong bagay na makakapagpasaya dito ay ginagawa ko. But this time, kung sakali man na hindi nito magugustuhan ang gusto kong makasama sa buhay ay kaya ko siyang suwayin.

Ipagbawal na lang nito lahat huwag lang sa taong mamahalin ko dahil hindi ako magdadalawang isip na suwayin ito.

=

Naiinip na nga ako! Hindi pa lumalabas si Reallan sa silid niya mula kaninang pumasok siya doon. Mag aalas otso na ng gabi at wala ba talaga siyang kabalak balak na kausapin ako?

Ganun na ba niya ako kinamumuhian at mas gugustihin niyang magkulong sa silid niya.

Pero hindi ito maari. Hindi pa siya kumakain ng hapunan. Gugutumin ba niya ang sarili para lang umiwas sa akin?

Kumilos na ako para tumayo sa kinauupuan ko. Umakyat sa ikalawang palapag para katukin na siya sa silid niya.

“Rea, open the door.” Tawag ko na sinabayan ng pagkatok.

Ilang beses akong kumatok pero hindi siya sumagot.

“Rea, open the door kung ayaw mong sirain ko ito.” Hindi ko na talaga mapigilan ang lakasan ang boses ko na samahan ng pagbabanta. “Isa, Rea. Huwag mo akong hamunin dahil gigibain ko ang pintuang ito kapag di ka pa lumabas diyan.”

“Umalis ka na lang.” Sigaw niya mula sa loob. “Ano pa ba ang kailangan mo. Wala na tayong pag uusapan.”

“Dalawa.” Pero hindi ko pinansin ang pagsigaw niya at itinuloy ang pagbibilang ko na sinabayan na ng malakas na pagkalampag ng pintuan niya.

“Ano ba?”

“Rea, I warned you before. Huwag mo ng hintayij na ulitun ko pa.” Muli ay sabi ko. “Lalabas ka ba diyan o hihintayin mo talaganh gibain ko ang pintuang ito.”

Wala na akong narinig mula sa loob. Kaya naman muli ay kinalampag ko ang pintuan.

“Tatlo.” Pagpapatuloy ko at muli ay nilakasan ko ang pagkalampag sa pinto at hindi ko iyon tinigilan.

“Nakakabulahaw ka na. Alam mo ba iyon?” Nabigla na lang ako at muntik pang sa kanya dumapo ang kamay ko ng bigla niya iyong binuksan.

Mabuti na lang at napigilan ko at talaga na nagulat pa siya na napapikit dahil narin siguro sa pag aakalang dadapo na ang kamay ko sa kanya.

“Sorry.” Agad na hingi ko ng tawad sa kanya dahil doon at mabilis na hinila ko siya at niyakap. “I told you. Hindi ako aalis dito. Kung aalis man ako sisiguraduhin kong kasama kita sa pag alis ko.”

Hindi siya umimik pero hinayaan lang niya ako na yakapin siya. Hindi man niya tugunan ang yakap ko. Ayos na iyon. Basta maipaparamdam ko sa kanya na hindi ako basta basta susuko. Hindi ko siya susukuan.

“Come on. Lets eat our dinner together.” Yakag ko na sa kanya na hindi na siya komontra pa. Nagpahila siya sa akin hanggang sa kusina.

Gaya kaninang tanghali ay ipinaghain ko siya. Pinagsilbihan ko siya. Ayos na sa akin ang ganito na hindi niya ako kausapin atleast hindi niya ako sinisigawan.

At u-unti untiin ko ang pagpapakita sa kanya na kaya kong gawin lahat para lang sa kanya.

“Siya nga pala. Kailan mo gustong lumipat ng bahay. Naipahanda ko na kasi ang bahay sa A.Place. Ikaw na lang ang hinihintay ko kung kailan mo gustong lumipat.“nakangiti kong sabi sa kanya ng nasa sala na naman kami matapos magdinner.

“At sino naman ang nagsabi sayo na lilipat kami?” Pabalang na sagot niya pero hindi ko na iyon inintindi.

“Ako! Dahil may karapatan na akong isama kita sa kahit na saan ko gusto.” Sagot ko naman at kumilos ako na umunan sa may hita niya na halatang ikinagulat niya. Matalim na naman ang naging tingin niya sa akin at may patulak sa ulo ko para alisin sa pagkakaunan sa kanya pero hindi naman ako pumayad dahil kumapit na ang kamay ko sa baywang niya at iniyakap doon.

Kahit na ramdam ko ang pagpipilit niyang makawala sa akin ay hindi ko na inintindi iyon.

I miss him so badly. Kahit na hindi niya gustong makasama ako ay ipagpipilitan ko ang sarili ko at hindi ako lalayo sa kanya kahit ipagtulakan pa niya ako.

“Ano ba? Ang init init na nga ng panahon eh. Lumilingkis ka pa diyan.” nasa tuno niya ang gigil at pilit na inaalis ang kamay ko sa baywang niya. Mainit?? Taglamig kaya ngayon..

“My Love naman, naglalambing kang naman ako. hayaan mo na lang mag lambing ang asawa mo.” at hindi lang ang kamay ko ang kumilos dahil ibinaon ko na ang mukha ko s may tiyan niya. “I miss you my Love.” at ang mga kamay ko ay masuyong humahaplos sa likod niya.

“Kanye, tigilan mo nga ako. Kung hindi ka tumigil itatapon na talaga kita sa labas kahit na anong mangyari.” may pagbabantang sabi niya sa akin na nakapagpangiti sa akin sa ilalim ng pagkakabaon ng mukha ko sa tiyan niya.

“As you wish my love.” bulong ko at umayos na nga ng pagkakaunan ko sa hita niya.

Tiningala ko siya na umangat na ang isang kamay ko at nilaro ang baba niya. Matalim na tingin ang ipinukol niya sa akin at iwinaksi ang kamay ko pero inulit ko lang iyon.

Ito ang gusto kong gawin noon na magkasama pa kami ang maglambing sa kanya na hindi ko na nagagawa dahil busy ako sa pag aaral at ganun din siya. At lalong hindi ko na nagawa noon dahil bigla siyang nawala.

Naiinis man siguro siya dahil hindi niya ako mapigilan sa pagjaplos sa baba, sa may tainga niya ay hinayaan na lamang niya ako at hindi na sinuway pa sa ginagawa ko.

Itinuon na lamang niya ang paningin sa pinapanuod kaya naging malaya na ako ang pagmasdan siya.

“Anong gusto mong gawin sa weekend my Love? Mamasyal kaya tayo ng mga ampon mo.” kuway pagbubukas ko ng usapan para naman hindi na naman kami mapanisan ng laway.

“At nakakasiguro ka pa na papayag ako?”

“Kaya nga tinatanong kita my Love. Pero kung gusto mo naman manatili na lang sa loob ng bahay ay mas maganda yata. Tapos alam mo na.” sabay kindat sa kanya ng tamang tapunan niya ako ng tingin. Pilyong ngiti pa ang gumuhit sa mga labi ko na na sinabayan pa ng paghaplos sa mga hita niya at naramdaman ko ang bahagyang nanginig siya.

Tinampal niya ang kamay ko. “Umayos ka.”

“My Love naman.” para na akong bata na sumimangot. “Umaayos na nga ako eh. Ano bang ayos ang gusto mong gawin ko. Iyong ganito ba?” tanong ko saka ako kumilos at mabilis na itinulak ko siya pahiga sa kama at pumuwesto ako sa pagitan ng mga hita niya.

“Ano ba Kanye.”! pinanlakihan niya ako ng mata at patulak niya ako sa may dibdib pero mas idinagan ko na ang katawan ko sa kanya saka ko ibinaon ang mukha ko sa pagitan ng leeg at balikat niya.

“My Love, mas nasasabik ako sayo sa tuwing itinutulak mo ako palayo.” At hindi ko na nga napigilan ang sarili ko na panggigilang amuyin siya sa may balikat. Na parang gusto kong kagatin iyon.

But then..

Hindi ko na nakayang pigilan ang sarili ko at binigyan ko na nga ng daan ang pananabik ko.

“Argh! K-kanye. I-its hurt.” Narinig kong reklamo niya at itinulak ako ng may kalakasan kaya naman nawalan ako ng balanse at nalaglag na sa sofa.

Tinitigan ko siya na ngayon ay hawak niya ang balikat na kinagatan ko.

“S-sorry.” Iyon na lang ang tanging nasabi ko. Aayos na sana ako ng upo sa sofa ng tumayo na siya at walang lingon likod siyang umakyat na sa taas at pabalibag na naman na isinarado ang pintuan.

Napabuntong hininga na lang ako. At muli ng naupo ng maayos habang nakatingin sa pintuang pi asukan niya.

“What a mess?” Naibulong ko na lang na parang gusto kong batukan ang sarili ko dahil doon.

Bigla na lang kasing rumagasa ang kasabikan ko ng nanuot sa pang amoy ko ang natural na bango niya na nagtulak sa akin para gawin iyon pero malaking pagkakamali at muli siyang nagalit.

Gusto kong sumigaw ngayon. Gusto kong ibuhos ang halo halong imosyon sa dibdib ko ngayon. At sa hindi ako makapag isip sa kung ano pa ba ang dapat kung gawin.

Sapo ang nuo ko na napayuko. Kamot sa ulo at pinanggigilang guluhin ang buhok ko.

Damn it! Mag isip ka Kanye!

=

REALLAN POV:

Nakatayo ako sa salamin matapos akong maligo at ngayon ay pinasadahan ng kamay ko abg marka sa balikat ko dala ng pagkagat sa akin ni Kanye kanina.

Oo, masakit iyon. Kaya naman totoong nagalit ako. Pero may bahagi ng katawan ko ang nakaramdam ng kilabot at pinantayuan ako ng balahibo dahil may kung anong kiliti na kumalat at naglandas sa bawat himaymay ng ugat ko sa katawan.

At bago pa ako matalo sa damdaming lumukob sa akin kanina ay mabilis na ang naging hakbang ko at pumasok sa silid ko.

At ngayon, hindi na ako lumabas mula kanina. Nakapaglinis na ako ng katawan at ewan ko kung nasa sala pa ba o nabagot na at umuwi na.

Saka pakialam ko ba?

Hindi ko na problema iyon. Bahala na siya sa buhay niya. Kung hindi pa siya umuuwi ay hindi ko na siya lalabasin at kung sakali mang kumatok siya at mangbubulahaw na naman ay hindi ko na talaga siya papansinin.

Pasaway kasi na puso ang mayroon ako. Hindi ako makatanggi sa bawat gustuhin niya kapag ang unang gumana ay ang tibok ng puso ko at kagustuhan ng katawan ko at natatalo ang ng isip ko na dapat hindi ako magpaapekto.

Pero kilala parin siya ng katawan ko. Ng pandama ko kahit lumipas na ang maraming taon.

Nasa sestema ko parin ang bawat hawak niya. Ang haplos niya. Ang init na nagsusumingaw sa katawan niya.

Marupok na kung marupok pero iyon ang totoo dahil hindi ko kayang labanan ang pagtibok ng puso ko sa tuwing nasa malapit na lamang siya at nawawala na lang ang itinatayo kong pader.

Nawawalan ng silbi iyon lalo na ngayon at gumagawa siya ng mga bagay na nakakagaan sa pakiramdam. Ang paglalambing niya na bihira ko naranasan noong kami pa.

Hayst!

Isang malalim na paghinga ang pinakawalan ko bago ko inayos ang damit pantulog ko at sumampa na sa kama.

Hindi ko na dapat iyon pagkakaisipin sa ngayon. Hindi man sa umaasa ako pero nawawala sa isip ko talaga na isa lamang palabas ngayon ang ginagawa niya.

Palabas na minsan na niyang nasabi hindi man sa harapan ko pero tumatak sa isipan ko iyon.

Kaya hindi din niya maalis sa akin ang hindi siya pagkatiwalaan pero hanggang saan ako tatagal? Hanggang saan ko kayang labanan ang sarili ko na huwag na muling mahulog sa kanya?

Kasasabi ko lang sa sarili ko na sasakyan ko ang palabas niya pero…. mahihirapan yata ako kapag puso ko na ang nanaig..

Ahhhhhhhh!

I want to shout. Shout out loud at gusto kong ilabas ang bigat at agam agam sa dibdib ko. At sa pagsigaw kung iyon ay gumaan man lang ang pakiramdam ko.

Pero kapag ginawa ko iyon ngayon ay malamang tatakbuhin niya ako dito paakyat kung sakali mang nandoon pa siya sa sala.

Never mind.

Inayos ko na ang pagkakahiga ko. Kahit hindi pa ako nakakaramdam ng tulog ay pinilit ko paring ipikit ang mga mata ko.

Hindi ko na alam kung ilang minuto? Ilang oras ba? Ewan.

Hanggang sa pagbukas na lang ng mga mata ko ay pasado alas dos na ng madaling araw.

Nakatulog na pala ako ng hindi ko na namamalayan at nagising dahil sa tawag ng kalikasan.

Nauuhaw na din ako.

Nawala na sa isip ko kanina ang kumuha ng tubig ko sa loob ng silid ko dahil kay Kanye. Kaya naman mapipilitan akong lumabas ngayon para kumuha ng tubig.

Pero….

Sa mapusyaw na ilaw sa sala kung saan madadaanan ko papunta sa sala ay namataan ko ang imahe niya na ngayon ay nakapamaluktot ng nakatulog sa sofa.

Naudlot na ang pagtungo ko sa kusina at kusang humakbang na ang mga paa ko palapit sa kung saan na siya nakatulog.

“At talagang hindi ka umuwi.” Bubulong bulong pa ako na nakatingin sa kanya. Hindi man malinaw sa paningin ko ang hitsura niya at pinagmasdan ko parin siya.

Para na siyang batang nakapamaluktot sa upuan. Sa tanggkad ba naman niya, paano siya kakasya sa sofa. Oo, mahaba naman ang sofa. About 5ft iyon pero tama lang na 4 ft iyon kapag hindi isasali ang sandalan sa nagkabilang panig nito.

Saka malamig pa ang panahon. Kaya siguro siya nakapamaluktot na lang dahil nilalamig na siya.

Ewan ko lang ah! Poseble naman na manlalamig siya kung sanay naman siya sa may aircon.

“Gigil mo ako Kanye.” Bulong ko pa ng mas lumapit sa kanya.

Ewan ko ba pero kusang kumilos ang isang kamay ko at tinusok ng daliri ko ang pisngi niya.

“Hey!.” Mahina lamang iyon. As if naman gusto ko talagang gisingin. But then… hinayaan ko na lang siya matulog ng mapagsawa ko ang sarili kong pagmasadan ang mahimbing niyang pagtulog. “You bastard.” Saka ako tumuwid ng tayo para ituloy na ang pagkuha ko ng tubig na maiinum.

Saka na ako umakyat sa silid ko pero hindi para matulog kundi kumuha ako ng kumot at bumaba ulit pabalik sa sala.

But then…

Naabutan ko na siyang nakaupo doon at minamasahe ang leeg niya.

Tama naman na napatingala siya sa may hagdan kung saan ako tumigil sa paghakbang na nasa kalagitnaan na ng pagbaba ko.

“My Love.” Mahinalamang iyon pero dinig na dinig ko dahil wala namang ibang ingay sa paligid.

Hindi na ako agad nakakilos na namalayan ko na lamang na nakalapit na pala siya sa akin at walang babalang binuhat ako at humakbang na pabalik sa silid ko.

Hindi na siya umimik pa. Basta na lamang niya ako inilapag sa kama ng maayos.

Hindi ko alam kung kikilos ba ako o ano ba ang dapat ikilos.

Then..

Napatitig na lamang ako ng magtanggal siya ng damit at tanging iniwan lamang niya ay ang trunks niya.

“Hey anong gagawin mo?” Tanong ko ng pasampa na siya sa kama.

Umatras ako palayo sa kanya pero nahila lamang niya ako.

Magwawala sana ako kung sakali mang may gawin siyang iba pero…

Maayos na humiga siya. Ipinaunan niya ako sa kaliwang braso niya at ipinulupot ang isa sa may baywang ko matapos hilain ang kumot pataas hanggang sa may dibdib niya.

“B-bitawan mo ako.” Sabi ko pa sa hindi malamang dahilan ay nabulol pa talaga ako.

Pero wala akong narinig na salita mula sa kanya. Kundi inayos ang sarili at sa pagkakayakap sa akin.

Ilang sandali pa ay hindi na aiya kumilos pero mahigpit ang pagkakayakap niya sa akin.

Nagpalipas muna ako ng ilang mga minuto ay narinig ko na at naramdaman ang payapa niyang paghinga. Naging maluwang na din ang pagyakap niya sa akin na nagpapahiwatig na nakatulog na nga siya.

Pero kapag tatangkain kong kalasin ang kamay niya ay hihigpit naman iyon. Kaya naman hinayaan ko na lamang.

Itanggi ko man sa sarili ko ay wala na ding kwenta. Dahil sa totoo, ay para akong nangulila ngayon sa mga yakap niya. At namalayan ko na lang ang sarili ko na kumilos para yumakap na din sa kanya. Magsumiksik sa katawan niya.

Ang sarap sa pakiramdam. Oo, dahil iyon ang nararamdaman ko ngayon. Ang gaan gaan na parang walang problemang darating sa kapayapaan ng nasa loob ng mga yakap niya.

Sa muli kong pagsumiksik sa katawan niya ay kumilos din siya at humigpit ang yakap niya.

“I love you little kitten, my Love.”

Parang tumigil ang pag inog ng mundo dahil sa narinig ko kaya naman naging marahas ang pagtingala ko sa kanya.

Nananaginip ba siya?

Ewan ko. Dahil hindi naman siya gising.

Pero sa narinig ko mas bumilis ang pagtibok ng puso ko.

O baka naman ako ang nananaginip?

Kung sa panaginip ko bang ito ay sa unang pagkakataon. Magiging masaya ako dahil ngayon ko lang narinig ang katagang iyon sa bibig niya.

Na sa mga nakaraang panaginip ko. Seven yeara ago ay wala man lang ni isang katagang namutawi sa bibig niya. Ngayon lang.

Ngayon lang talaga!!!!!

PH2 #26; Kanye

Typos and grammatical error ahead!!

Napangiti ako ng magising ako na nakayakap ako sa kanya kinaumagahan.

Para kasi akong nananginip kagabi na natulog ako sa kwarto niya pero totoo pala. Hindi man ako alam kung papaano ay masaya ako dahil heto siya nasa mga bisig ko.

Parang ayaw ko na nga kumilos baka bigla siya magising at bumalik na naman ang kalamigan niya sa akin.

“I love you my Love.” Bulong ko. Kusang kumilos ang kamay ko at masuyong humaplos sa pisngi niya.

Sa paghaplos ko ay kumilos siya pero hindi para magising kundi para mas nagsumiksik siya sa katawan ko na gustong gusto ko naman.

Parang gusto kong maiyak kung hindi ko lang naiisip na over react na ako pero sadyang nakakagaan ng pakiramdam.

Seven years ago ng huli ko siyang maikulong sa mga bisig ko ng walang problema.

Iba man ngayon dahil may mahal na siyang iba ay pasasaan ba ako na ang muling ititibok ng puso niya.

“My Love. Your heart only belong to me. And you are mine alone.” Bulong ko pa. Hindi ko na inisip na baka magising siya dahil humigpit na ang yakap ko sa kanya. Saka may karapatan na nga ako sa kanya ngayon dahil kasal na kami.

Saka ko na lang siya maayos na aalukin ng kasal kung muli na niya akong minahal. Sangayon ay pag iigihan ko na muna ang panunuyo sa kanya. At bibigyan ko siya ng magarbong kasal kahit na saan pa man niya gugustuhin iyon kung sakali man na dumating na ang panahon na iyon.

Dinampian ko siya ng halik sa nuo niya. Ayaw ko pa sanang matapos ang sandaling kayakap ko siya ay nakarinig ako ng katok mula sa labas kaya naman maingat na lang ang ginawa kong pag kalas ng kamay niya sa akin para hindi siya magising at pinagbuksan na ang kung sino man angus go.“ nagpumilit silang makawala sa pagkakahawak ko sa kanilakumakatok sa labas.

“Daddy.” malakas na tawag ng isang ampon niya kaya naman mabilis na lumabas ako at hinila silang dalawa ng akma na silang papasok sa loob.

“Shhhhh! Huwag niyo na munang gisingin ang daddy niyo.” sabi ko sa kanila at talagang hinila ko na sila palayo doon.

“let us go.” pilit na kumawala ang isa sa pagkakahawak ko pero himdi ko hahayaan na guluhin nila ang My Love ko at gisingin.

“just keep quite okay. Your dad is still sleeping.” sabi ko sa kanila at inilayo na nga ng tuluyan ang dalawang bata at ipinunta sa sala na basta ko na lang binitbit sa magkabilang kamay ko.

“Your rude. You don’t know how to carry a baby like us.” sabi naman ng isa.

“Sorry for that but you two drag me to do that. Ayaw ko lang magising ang daddy niyo.” sagot ko naman kaya dito. nakaupo na sila ngayon sa mahabang sofa habang ako naman ay sa pang isahan. At nakipagsukatan pa talaga ang dalawa ng tingin sa akin.

“Your not wearing anything.” kuway sabi na isa na ngayon ko lang napagtanto na wala nga talaga akong ibang suot maliban sa panloob ko.

Tutop ko ang nuo ko dahil doon.

“Just stay here. I will get dress first but don’t you dare to wake your dad.” sabi ko na sinabayan na ng tayo at pumanhik na muli sa silid para makapaglinis muna ng katawan bago ako muling bumaba. At para makassiguro na hindi papasok ang dalawang bata ay ikinandado ko ang pintuan sa loob.

May sariling banyo naman ang silid niya kahit maliit lamang iyon. Minadali ko na lang ang paglilinis ng katawan ko at pag matapos ay saka ako titingin ng pwedeng maisusuot sa mga damit niya. Pero bago ko pa man magawa iyon ay nakita ko ng nakatingin na siya mismo sa akin ng lumabas ako ng banyo at nagpupunas na ng katawan. Hindi ko na kasi inabala ang sarili ko na magbalabal kaya naman nayuko din ang sarili ko ng mapansin kong doon nakatuon na ang pansin niya.

“you…” hindi naman niya itinuloy ang sasabihin niya dahil agad siyang nagtalukbong ng ulo. ngumisi kasi ako kasi nakita ko ang pamumula niya. Hindi ko naman kasi akalain na magigising na siya agad. But to think of it… naging pilyo ang isip ko at naglakad pa talaga ako palapit sa kanya at umupo sa gilid ng kama.

“Why are you hiding My Love. Hindi mo ba namimiss ang katawan ng asawa mo. Hmmm!” saka ako nakipaghialaan ng kumot na nakatalukbong sa ulo niya.

“Lets it go.” at ayaw pakawalan ang kumot.

“Come on my love.” hindi na nawala ang ngiti ko habang nakikipaghilaan na ako ng kumot sa kanya. Gusto kong makita ang pamumula ng mukha niya.

“I said let it go. Ano ba?Magbihis ka na nga.”

“Tumingin ka muna sa akin.” pangungulit ko na nakikipaghilaan parin ako sa kumot niya. “Come on my love. Show me your face first. Hindi ako aalis dito at magbibihis kung hindi mo inalis ang talukbong mo.”

“Kanye Anderson, ano ba?” napalakas na ang boses niya kaya naman bahagya akong natigilan pero itinuloy ko parin ang pakikipaghilaan sa kanya. Hanggang sa pareho na kaming natigilan ng sunod sunod ang katok sa labas.

“Dad, are you okay? open the door dad.” sigaw mula sa labas at ang mga ampun niya nga.

Ba naman yan! Bakit ba kasi ang aga naman kasi inihatid ng lolo nila ang mga bata. Kung kailan nagkakaroon ako ng pagkakataong makasama ko ang My Love ko eh!

Sino ba ang lolo nila at ng makuntsaba nga at sabihing kunin na muna ang mga ampun ng asawa ko para masarili ko naman siya ng matagal tagal.

“Magbihis ka na dali.” Utos niya sa akin na ngayon ay inalis na niya ang talukbong niya at mabilis na umalis sa ibabaw ng kama.

“Pero wala akong damit.” Sagot ko naman. Tumayo na ako at humarap sa kanya. Nandoon parin ang ngiti ko ng muling mapatingin siya sa ibabang bahagi ng katawan mo na agad ding nagbawi ng tingin.

“Naman eh.” Tumungo siya sa kabenet at binuksan iyon. Ilang sandali lang ay may hawak na siyang panloob. Walking short at t-shirt. “Bilisan mo. Ano pang tinitingin tingin mo diyan.” Kuway utos niya sa akin ng maipahawak ang damit.

“Sige na nga. Dibale my Love. Saka mo na lang pagsasawain ang mga mata mo kapag wala ang mga ampon mo.” Sabay kindat na naman sa kanya.

Binuksan na niya ang pintuan ng makapagbihis ako na agad siyang dinaluhan ng dalawang bata at nagpakarga sa kanya ang isa.

“Whay happened daddy? Narinig namin na napasigaw ka?” Sabi ng isa na karga niya.

“Nothing baby.”

“You sure dad?” Tanong naman ng isa na sa akin namam nakatingin na para bang naghihinala na may ginawa akong masama sa daddy nila.

“Yes baby. Kanina pa ba kayo dumating?” Tanong niya na halatang inililihis na ang usapan sa dalawang bata. Mukha pa namang matatalino ang mga ito.

“Yes dad.” Panabay na sagot nila.

“Okay babies. Wait me outside. I just wash up for a while. And you. Lumabas ka na din.” baling niya sa akin.

Ayaw ko man sana at mas gugustuhin ko yatang sumabay sa kanya pero….

“Sige. Bilisan mo lang My Love huh!” Sabay kindat. “Lets go kiddo’s.” Ako na ang unang humakbang. Ang isa sa mabait ay kinarga ko habang ang isa ay hinawakan ko sa kamay kahit na gusto yatang hilain iyon na ayaw pahawakan sa akin.

Naghintay kami sa may sala at gaya kanina ay naupo sila sa mahabang sofa na muling tumitig sa akin ang dalawa.

“Why are you still here? I’m not being rude but do you have the reason to stay here?” Tanong ng isa.

“Of course. I have the right. Because your dad is my wife now.” Sagot ko. Ayaw ko sana itong patulan pero nakakalalaki eh. Ito ang humamon sa akin kahapon na hindi ko daw makukuha ang daddy nila dahil may mahal na siyang iba.

Aba! Aba! Marunong pa ang batang ito. Ilang taon na ba sila at kung makapag isip ay isip matanda na?

“How come? Ngayon ka lang namin nakita.”

“Malihim lang ang daddy niyo. Pero papasaan ba at sa tamang panahon ay malalaman niyo kung paano kami nagkakilala ng daddy niyo. So you two must call me papa. Diba, mas maganda yatang pakinggan.” Sabi ko pa dito.

Ang isa sa tahimik lang at hindi na nakikisali sa kapatid.

Magkaibang magkaiba talaga ng ugali ang dalawa kahit ngayon ko pa lang sila nakikilala.

“By the way. Hindi ko na naipakilala ang sarili ko kahapon. Kanye.” Pakilala ko ng pormal sa dalawa. “My name is Kanye. Your daddy’s husband.”

“But I want tito Jason to become daddy’s husband.” Sabi ng isa na napapasimangot.

Doon ako muling nakaramdam ng galit sa Jason na iyon dahil mahal na mahal yata ito ng nga ampon niya.

“Frances, you know that, its not gonna happen anymore.” Sagot naman ng isa.

“Then are you happy to see him to be daddy’s husband Xaviel? We don’t know him.” Sagot naman nito.

Ano ba ang dapat gawin sa mga ampon niya? Para makuha ang loob nilang dalawa?

Kung siguro mapapaamo ko ang dalawang batang ito ay siguro naman ay babalik na ang pagmamahal niya sa akin.

Ganun na nga. Kukuhanin ko na lang ang loob ng dalawa at sa kanila ako magpapatulong kapag napalapit na sila sa akin.

“Sorry Kiddo’s. Don’t worry, I won’t hurt your daddy kung iyan ang inaalala niyo. I love him. I love your daddy.”

Napatingin silang dalawa sa akin na para bang sinusukat nila kung gaano katotoo ang mga sinabi ko.

“Don’t look at me like that kiddo’s.” Naiirita kong sita. Hindi yata magtatagumpay ang plano kung paamuhin sila agad kung ganito na ang ipinapakita sa akin ng isa. Ipinaparamdam na hindi nila gusto na ako ang asawa na ng daddy nila. Pero nakaramdam naman ako ng kakaiba habang nakikipagtitigan sa kanila. Na para bang may kung anong kaba ang bunundol sa dibdib ko. Hindi ko lang mawari kung ano iyon. Basta magaan din ang pakiramdam ko habang pinagmamasdan sila.

“I don’t like you for our daddy.” Sabi pa nito.

“But I like him. Not just like but I love your daddy.”

“We are happy without you.”

“But he can be more happy with me.” Sagot ko pa. Nakipagtagisan ng salita sa isa.

“Hmmp!.”

“Kid. Don’t waste your time to agrue with me. Dahil hindi mo ako madadaan sa ganyan. Baka iyuwi ko ng wala sa oras ang daddy niyo at sa lolo niyo na lang kayo tumira.”

“You can’t do that. Daddy love us. He don’t love you.”

“Yeah! But soon he will love me too again.” At muli ay nakipagtagisan ito ng tingin sa akin habang ang isa ay palipat lipat na lang ang naging tingin sa amin ng kapatid niya.

“What is happining in here?” Tanong na nakapagpalingon sa amin kaya naman nawala ang nagbabagang apoy sa pagitan namin ng isa sa mga ampon niya.

Palapit na ito sa amin.

“Daddy, he is bullying us.” Sumbong nito saka patakbong lumapit at nagtago sa likod niya. Yumakap sa baywang niya at ang loko, binilatan niya ako ng hindi nakikita ng daddy niya.

“Kanye?” Pinanlakihan naman niya ako ng mata.

“Kid.” Pero sa bata ako nakatingin. “Hindi ko naman sila binubully. Sila nga itong binubully ako.” Sagot ko at napasimangot. Nagkunwaring ako ang inaapi ng mga ampon niya.

“They can’t do that. At hindi ka bata para ibully nila.” Sabi naman niya sa akin na mas binilatan ako ng ampon niya na nasa likuran niya.

Ngali ngali parang gusto kong batukan ang bata.

Mahihirapan yata ako sa isang ito while the other one ay walang pakialam pero hindi naman mawawala sa isip ko na ang Jason na iyon ang gusto nito.

But that not count on me. Wala na si Jason at hindi na ako papayag na makalapit pa ito sa kanila kaya makakagawa ako ng paraan para mabaling sa akin ang loob nila at makalimutan ito.

“Daddy, why is he still here?” Tanong pa nito na parang gusto na talaga akong umalis sa pamamahay nila.

Naku! Kung hindi lang magiging negative points sa my love ko ang patulan ito sa harap niya ay ginawa ko na.

Aba! Lakas ng loob ng ampon niya.

“I told you kid. Im your daddy’s husband.” Ako ang sumagot sa tanong nito kahit hindi ako ang tinatanong.

“Dad? Is he telling the truth?” Tanong naman ng isa at lumapit sa kanya. Hinawakan sa kamay na bahagyang hinila.

“Frances.. Xaviel…”

“Don’t worry kiddo’s.” Sumingit na ako na parang hindi niya alam kung paano ipapaliwanag sa kanyang mga ampon ang tungkol sa amin. Tungkol sa MC namin na kahapon lang niya nalaman. “Hindi niyo man nasaksohan kung paano kami ikasal ng daddy niyo ay mauulit naman iyan sa tamang panahon. And that time will be so soon.” Sagot ko. “But now, lets not talk about it. Come on. Lets grab a breakfast first.” Pang iiba ko na ng usapan.

Nagkatinginan na lang kaming dalawa.

“Oo nga. Nag agahan na ba kayo bago kayo inihatid dito?” Kuway pagsasakay niya sa sinabi ko.

“Yes dad. We took our breakfast with lolo. And it’s almost 10 in the morning.” Sagot naman ng isa.

“Okay then baby. We will take our breakfast first. Then I will ask yaya to make snack for both of you.”

“Mmmm.”

“Okay.” Panabay nilang dalawa na napatingin pa sa akin. Ang isa ay parang wala lang pero ang isa. Naku! Naku! Talaga. Sa tingin pa lang ay hinahamon talaga ako.

“Sa playroom lang kami daddy.” Paalam nila. Humalik sa pisngi niya ang mga ito bago tuluyang nagtungo sa playroon ng mga ito.

“Kailan mo balak umuwi?” Tanong niya sa akin ng lagpasan na ako patungo na sa kusina kaya naman napasunod na ako.

“Hanggang sa gusto mo ng sumama sa akin pauwi.”

“Kanye, hindi ako nakikipagbiruan sayo. Ano ba kasing gusto mong mangyari?”

“Sinong nagsabi na nakikipagbiruan ako. Saka alam mo ang sagot sa tanong mong iyan sa akin. Ang bumalik ka ng tuluyan sa piling ko.” Seryusong sagot ko sa kanya.

Napansin ko ang pagtaas baba ng balikat niya. Pinid ang mga labi na parang may gusto pang sabihin pero hindi na siya nagsalita pa at muling nagtuloy pakusina.

“Yaya, pwede bang ipaghanda mo bg meryenda ang kambal?” Kuway utos niya sa kasambahay nila na nasa kusina lang.

“Opo sir. Kayo po, ipaghahanda ko na po ba kayo ng agahan.”

“Gawan mo na lang ng snack ang dalawa. Ako na ang magsisilbi sa asawa ko.” Ako ang sumagot sa tanong nito kaya naman agad na tumalima.

Napansin ko ang pag-iling niya. “Anong gusto mo my Love? Ipagtitimpla kita ng gatas? Sandali lang, titignan ko kung ano ba ang nailutong agahan.” Sunod sunod na sabi ko. Pero bago ako kumilos para ipaghanda siya ay ipinaghila ko muna siya ng upuan. “Umupo ka na muna.” Hindi pa man siya nakakasagot ay hinawakan ko siya sa magkabilang balikat para paupuin na dahil wala yata siyang balak umupo.

“You don’t need to do this.”

“I insist my love. Kung sa paraan lamang bang ito ay bumalik ang pagmamahal mo sa akin ng paunti unti.” Seryusong sagot ko. At kumilos na para ipaghanda na siya ng agahan.

PH2 #27: Reallan

Typos and grammatical error ahead!

“Wala ka ba talagang balak umuwi?” Tanong ko na naman kay Kanye dahil hapon na naman pero nasa bahay parin siya.

“Wala hanggang sa hindi ka sumasama sa akin pauwi.” Sagot niya sa akin at tumabi pa talaga ng upo sa akin na hindi niya nagawa kaninang nasa palagid lang ang kamabal dahil halatang nag aasaran sila ni Xaviel.

At sa tuwing lalapitan niya ako ay bigla na lang lalapit din sa akin si Xaviel at magpapakarga na hindi naman nito dating ginagawa. O di kaya naman kamay uupo ako ay uupo siya sa tabi ko ay papagitna sa amin ito.

Pero ngayon, tulog pa ang kambal dahil pinapatulog ko talaga sila sa tanghali kapag walang pasok.

“Ano bang nangyayari sayo. Parang wala kang trabaho at mas gugustuhin mong manatili dito.”

“Mmmm! Marami akong trabaho. Tambak nga ako pero mas gusto kong manatili dito sa tabi mo.” Saka siya sumandal sa may balikat ko.

Itutulak ko na naman sana siya pero alam ko naman na walang silbi iyon dahil hindi naman siya lalayo. So what now! Hayaan ko na lang.

Saka nakakapagod din ang pasigaw na kausapin siya pero kung akala naman niya na madadaan niya ako sa mga ganitong kilos at paglalambing niya. Hmmmmp! Its a big HMMMP lang ang maisasagot ko dahil hindi ako basta basta maniniwala sa mga ginagawa niya.

“Mayroon naman ang sercretary ko doon na nagsasaayos ng mga bagay na dapat kong gawin. At nandoon naman ang assistant ko to do my job as well liban na lang sa mga dapat kong lagdaan.” mahabang sagot niya. Kumilos pa siya para iyakap ang mga kamay sa baywang ko. “ My love. I miss you.“ kuway bulong niya at may padampi pang halik sa balikat ko kung saan siya sumandal sa akin.

“Lumayo ka nga.” sabay tulak naman sa kanya pero hindi naman siya lumayo bagkus humigpit ba ang pagkakayakap sa akin.

“My Love naman eh. Naglalambing lang naman ako sayo.” At nagpatuloy siya sa pag halik sa balikat ko na hindi ko magawang itulak ng tama. “I miss you so so so so much my love.” Tumingala siya. Mabilis niya akong dinampian ng halik sa labi bago pumuwesto paunan sa hita ko.

Pinid ang labi ko na hindi ko na alam kung ano ba ang dapat sabihin sa kanya para tumigil siya.

As if naman di mo nagugustuhan. Sa isang bahagi ng utak ko at parang gusto kung batukan ang sarili ko.

“My Love. Magbakasyon tayo. Iyong tayong dalawa lang. Saan mo gusto?”

“Nonsense. Hindi ko iiwan ang kambal para lang sa walang kwentang pagbabakasyon na iyan.” Pabalang na sagot ko. Kahit na gusto ko siyang yukuin at tignan siya sa pagkakahilata niya sa hita ko ay mas pinanindigan kong ituon na lang ang paningin ko sa TV.

“Eh! My Love naman. Kailan mo naman tayo mag ha-honemoon niyan. Kagabi di natin nagawa kasi nakatulog ako. Hmmmm. Hindi mo ako ginising.” Sabi pa niya.

Hindi ba ginising? Nagising kaya siya kaya nga napunta siya sa silid ko diba? Ano yon? Nananaginip lang na naglakad kagabi?

“Walang honeymoon dahil hindi ko alam na naikasal ako sayo.”

“Then lets get married again. Where do you want? Name it. Ora mismo magpapakasal tayo.” At habang nagsasalita at malayang naglalakbay ang isa niyang palad sa likod ko at humahaplos kaya hindi ko na mapigilan ang hindi makiliti dahil doon.

Relax! Sa loob loob ko at pilit na binalewala iyon.

“Itigil mo nga iyan.” Kuway sita ko sa ginagawa niya ng nangahas na iyong bahagyang ipasok sa loob ng suot kong short.

“Hmmmm! My Love naman. Hayaan mo na lang ako.” At talagang wala siyang pinapakinggan sa paninita ko sa kanya.

Gigil man ako ay wala akong magawa. May nalalaman pa siyang gagawin at susundin daw niya ang gusto ko gayong sa panunuway ko sa kanya at pagsita ay hindi nga niya masunod? Ano yon?

“I said stop it.” Pinanlakihan ko na siya ng mata ng tuluyan na niyang maipasok ang kamay sa loob ny short ko sa likod. “Ano ba?”

“My Love. So soft.” Pero hindi siya talaga nakinig sa akin. Humarap pa sa may tiyan ko at iniyakap na ng tuluyan ang braso sa akin habang patuloy siya sa paghaplos sa may likod ko.

Gusto ko ng tumayo pero pigil na pigil niya ako sa may baywang at ang tanging nagagawa ko na lang ay ang itulak siya sa mukha o di kaya naman pilit na inaalis ang kamay sa may likuran ko.

“Kanye, ano ba. Nasa sala tayo.”

“Hmmmm! Then lets go to your room.” At iba pa talaga ang pagkakaintindi sa paninita ko sa kanya. Hindi ko naman ibig sabihin na kapag nasa sala kami ay papayagan ko siya sa gusto niyang gawin at hindi ko sinabi na pupunta kami sa silid ko.

Pero bago pa ako makasagot ay mabilis ang naging kilos niya na namalayan ko na lang ng bigla niya akong buhatin.

“Ahhhh! Put me down.” Napalakas na hiyaw ko. Baka magising ng wala sa oras ang kambal dahil sa sigaw ko.

Sino ba ang hindi mapapahiyaw kung bigla ka na lang aangat sa kinauupuan mo.

Pero dahil sa alanganin ako na baka mahulog ako sa sahig ay kumapit ako sa leeg niya at ibinaon ang mukga ko sa may balikat niya.

“Behave my Love.” Bulong niya at may padampi pang halik sa ulo ko bago nagpatuloy sa paghakbang paakyat.

“ Ano na?“ Sa loob loob ko. Kung hindi ako magpupumiglas ngayon ay baka isipin niya…. ..

“Ahhhhh.” Pero huli na naman ng makapag isip ako ng maayos dahil namalayan ko na lang ulit na nasa loob na kami ng silid ko at sabay kaming natumba sa kama na agad siyang pumuwesto sa ibabaw ko. “Tumigil ka Kanye. Hindi na ito nakakatuwa.”

“My Love. Hindi ako nagbibiro para matawa ka.” Bulong niya. Binaon ang mukha sa leeg ko at sinimulan akong halikan doon.

“Hmmp! N-no.” Tanggi ko but my body… i don’t know. Im shaking dahil sa kiliting mabilis na kumalat sa buong katawan ko.

“My Love. I miss you so much.” Hanggang sa sakupin na ng labi niya ang labi ko at ginawaran ng mapangahas na halik. Mapaghanap.

Mariin ang naging pagpikit ko. Hindi ako makagalaw dahil nilamon na ng pagkabigla ang tamang pag iisip ko dahil sa bilis ng mga pangyayari.

Until I found myself… tumutugon sa halik niya.

Ganito na ba ako nasabik sa mga halik niya na kahit gusto ng utak ko na huwag akong mag paapekto pero may sariling isip ang katawan ko.

“Uhmmm!.” Ang pagtibok ng puso ko… nagwawala na at parang gustong kumawala sa kinalalagyan nito.

“My Love. Uhmm.” Bulong niya ng maghiwalay ang labi namin.

Nakipagtitigan siya sa akin. Ako ang unang nagbawi ng tingin dahil ipagkakaluno na ako ng mga mata ng tuluyan kapag nagtagal pa ang titigan namin.

“S-stop it.” Sabi ko na pilit na kinalma ang sarili ko. “I don’t like it.” Pero alam kung dinadaya ko na ang sarili ko sa sinabi ko.

Isang buntong hininga ang pinakawalan niya ng ibaon ang mukha sa mga balikat ko.

Sunod sunod ang paghugot niya ng malalim na paghinga. Napasinghap na lamang ako ng idagan niya ang buong bigat niya sa akin.

“Stay still.” Paos na boses na narinig ko sa kanya.

Hindi nga ako gumalaw. Hinayaan ko na lang siya sa ibabaw ko. Hanggang sa kumilos siya at umalis doon pero ipinaunan niya ako sa braso niya saka niyakap ng mahigpit.

“I won’t force you this time my Love.” Bulong pa niya. Paulit ulit na dinadampian ng halik ang nuo ko habang mahigpit parin siyang nakayakap sa akin.

Nanatili na lang akong hindi kumikilos. Hindi ko din kasi alam kung ano ba ang dapat kong gawin sa mga pagkakataong ganito.

Pero..

Nakaramdam ako ng kapayapaan sa mga yakap niya. Dinig na dinig ko pa sa pagkakadikit ng tainga ko sa dibdib niya ang malakas na pagtibok ng kanyang puso. Na parehas lang sa kung paano ngayon tumitibok ang puso ko.

“My Love. Please.. lets us start for new beggining. I promise.. I wont hurt you anymore.”

Napalunok ako ng sunod sunod. Hindi ko alam ang isasagot ko. Ang bilis ng pangyayari na galit na galit ako sa kanya dahil sa pagmamanipula niya sa akin nitong mga nakaraang linggo at ikinadamay ng ibang tao. At isa na doon si Jason na hindi ko din alam kung ano na ang totoo at nagsasabi ng totoo.

“How could you say that. Habang nakasira ka ng buhay ng isang tao na hindi mo na mababago ang pangingialam mo kay Jason at pagsira sa buhay niya.” Iyon ang nasabi ko na ikinatigil niya at pagluwang ng yakap niya sa akin.

Siya naman ngayon ang napalunok dahil sa pagtaas baba ng adams apple niya na tumingin sa akin.

Saka siya kumalas ng yakap sa akin at marahas ang ginawang pag upo sa gilid ng kama. Napaupo na din ako.

Tumingin na muna siya sa akin. Iyong ngiti na hindi mo makikitaan ng ibang emosyon.

Ilang segundo ba siya tumingin sa akin ng ganun bago siya walang lingong likod na lumabas ng silid ko.

Naiwan na lamang akong nakatingin sa pintuang nilabasan niya. Nagpalipas muna ako ng ilang mga minuto sa loob ng silid ko dahil hindi ko naman gugustuhin na lumabas agad dahil wala naman akong maisip na gagawin kapag nagkaharap na naman kami.

Ilang minuto? Hanggang sa nakarinig na lang ako ng ugong ng sasakyan palayo ng bahay.

Umalis na siya.

Mabilis naman ngayon ang ginawa kong paglabas ng silid ko at tinungo ang labasan ng bahay.

Yeah! Siya nga ang umalis. Umalis ng walang paalam.

Bakit ngayon ako nakaramdam ng kahungkagan gayong ito naman ang madalas kong sabihin sa kanya. Ang umalis na siya ng bahay?

Pero ano ba ang nasabi ko at bigla na lang siyang nagbackout.

Ang labo niya kausap.

Bahala na nga siya.

Pumasok na ako sa loob ng mamataan ko si Arlyn na palabas ng kusina.

“Ano pong gusto niyong iluto kong ulam sir?” Kuway tanong niya na hindi na nagagawang magsalita at lumapit sa akin mula kahapon ng nandito si Kanye.

“Kahit an anong pwedeng lutuin Arlyn. Bahala ka na.”

“Sige po sir.”

“Pero wait..” kuway pigil ko ng akma na itong tatalikod. “Wala bang nasabi sayo ang sir Kanye mo bago umalis?” Hindi ko alam kung bakit ko iyon tinanong. At bakit ba kailangan kong alamin kung sakali.

“Wala naman po sir. Pero may kausap po siya sa phone bago umalis. Pagkakarinig ko ay may binanggit siyang pangalang Elijah.”

“Elijah?”

“Opo sir.”

“Okay! Sige, salamat.” Nagtungo ako sa sala na kunit ang nuo ko.

Sino naman ang Elijah na iyon? Babae ba i lalaki?

Baka iyong nakita kong kasama niya nung nakaraang araw.

Hmmmp!

Bigla akong nakaramdam ng inis ng maalala ang mga ngiti niya sa kasama niya. At ano naman ang relasyon niya sa Elijah na iyon.

Kasal na daw kami pero nakikipagkita siya sa iba.

Edewow! Ano iyon! Kapag may hindi nagustuhan ay makikipagkita siya sa lalaking iyon.

Grrr!

Hindi ko tuloy alam kung maasar ba ako sa kanya o sa sarili ko dahil sa gigil ko sa mga naiisip ko.

At ano ba ang pakialam ko kung sakali.

Hmmp! Talaga!

Bahala siya sa buhay niya.

=

“Dad are you okay!” Iyon ang palagi na yatang tinatanong ng mga anak ko sa tuwing makikita akong mag isa sa sala at napapatulala na lang dahil sa lalim ng iniisip ko.

“Im okay baby.”

“You always out of your mind daddy. And by the way, where is your husband? We didn’t see him when we woke up this afternoon. Siya ba ang iniisip mo daddy?”

“No!” Para namang napakadefensive yata ng no ko sa anak ko. Na nakapagpatitig sa kanila sa akin.

Hindi ko naman siya talaga iniisip ah.

Slight lang!!!!

“So defensive daddy.” Halos panabay na sabi nila sa akin. Umupo sila at pinagitnaan ako. “We love you so much daddy.” Si Xaviel. Yumakap sila sa akin.

“I love you too babies.”

“Daddy, be true to your self. I can see how your eyes spark when your husband is around. Not like tito Jason that we didn’t saw those things to you.”

“Xaviel!. Saan mo naman napulot ang mga ganyang salita.”

“Our tutor teach us. Lahat ng emosyon ng isang tao. Galit. Saya. And also if how it feels if you fall inlove with someone. Those spark in your eyes. There was a time that you are angry while you looking at him. Pero mas marami ang kislap ng mga mata mo ng may pagmamahal sa kanya.” Mahabang paliwanag nito.

Naiiling na napatitig ako kay Xaviel. While Frances, nakikinig lang sa kapatid.

“Did you feel your heartbeat daddy? If how it throb while you stare at him?”

Makahulugang tanong pa nito. Pitong taon pa lang ba ang anak ko o binata na? Kung magsalita at ang isip ay napakamatured na. Imposeble ba na sa eded nito ngayon ay alam na ang mga bagay na iyon?

Iyon na ba ang naituturo sa kanila ng tutor na binabayaran ng lolo nila.

“Xaviel, your to much.” Si Frances. “How could you say that? Hindi mo naman nararamdaman ang nararamdaman ng daddy.”

“How about you Xaviel? Did you feel your heartbeat when daddy’s husband was near? Did you feel how it feel when he touched you? When he carry you?” Napanganga ako sa sinabi niya at tinanong sa kapatid. Hindi kaya…

“What about it by the way?” Balik tanong naman nito. Walang kaidi-idiya sa sinabi ng kambal.

“What do you mean by that Xaviel?” Tanong ko naman pero parang alam ko na, na alam na niya ang tungkol kay Kanye. Sa kanilang ama.

“I don’t know if what happen between you and him, daddy. And why he didn’t know us. Pero hindi ako makikialam sa inyo. All I want is, mapatunayan ko na mahal ka niya at hindi sasaktan.” Mahaba pa nitong saad na sa tuno ay talagang matatanda na lang yata at may isip ang makakapagsabi ng mga bahay na iyon.

“Did your granpa told….”

“So I was right.” Bitin niya sa sasabihin ko sana. Nanlaki ang mga mata ko dahil para ko na ring sinabi na sila nga ang ama nila. Kung ganun. Hinala lamang niya iyon ay ako na mismo na ang nagpatunay na totoo ang hinala niya. “Wala namang sinabi ang lolo sa akin o sa amin ni Frances, daddy. But it comes in your mouth already. We have the right to know it. But I know, you have a reason to hide it from us. And we are waiting for the right time daddy.”

“Xaviel.” Tanhing nasambit ko na lamang at wala na akong ibang maapuhap na sasabihin. Niyakap ko na lang ito ng mahigpit dahil para na itong maluluha habang nagsasalita. Yumakap na din sa amin si Frances kahit nalilito sa pinag uusapan namin ng kapatid niya.

“Why are you crying daddy?” Tanong pa ni Frances sa akin na nakatingala na. Tumutulo na pala ang luha ko ng hindi ko namamalayan.

“Nothing baby. Masaya lang ako dahil dumating kayo sa buhay ko.” Bahagya pa akong napiyok sa pagsasalita ko.

“And we are happy that you are our daddy. And raised us even you are alone.”

“No! Dahil nandyan ang lolo niyo na tinulungan akong palakihin kayo.”

“And we are thankfull that he is our grandfather too.”

Muli ko silang niyakap. Niyakap na parang walang bukas na darating pa. Mawala na sa akin ang lahat huwag lang silang dalawa na tanging nagbibigay liwanag sa araw araw na kinakaharap ko.

“Soon babies. Kikilalanin na din niya kayo bilang mga anak niya.” Sa isip-isip ko. Para saan pa nga ba na itago ko ang tungkol sa kanilang dalawa kay Kanye.

Pero ang tanong ko. Ano ang magiging reaksyon niya kapag nalaman niyang anak niya ang kambal?

PH2 #28: Reallan

Typos and grammatical error ahead!!

N

apapalingon na lang ako sa labas ng bahay sa tuwing may naririnig akong ugong ng sasakyan.

Bakit?

Ewan!!

Pero hindi ko maitatagong may inaabangan talaga akong bigla na lang susulpot at mangungulit na naman.

But then..

Wala parin…

“Come on Reallan.” Gigil na sita ko sa sarili ko at muling ibinalik ang pansin ko sa ginagawa ko sa drawing pad ko pero hindi naman ako makapag fucos dahil sa kakaisip ko sa kanya na kahit ayaw ko sanang isipin ay pilit na nagsusumiksik siya sa utak ko.

“Hmmmp! Nanunuyo pero tatlong araw ng walang pakiramdam. Asawa daw niya ako pero hindi naman niya ako sinasabihan kung ano ang ginagawa niya nitong mga nakaraang tatlong araw simula ng umalis siya ng walang paalam. Siguro kasama niya ang Elijah na iyon.

“Hmmmp! Talaga.” Gigil na binitawan ko ang drawing pen ko at sumandal sa sofa. Napapabuntong hininga ng lang ako ng sunod sunod. Kung ano ano na ang tumatakbo sa isipan ko. Keso ganyan. Keso ganito! May kasama siyang iba at masaya sila.

Ano ba ang dapat kung gawin ngayon para hindi siya ang pagkakaisipin ko? Ang hirap naman kasi. Sinasabi ko sa sarili ko na hindi dapat ako magpaapekto pero….

Wala eh! Nasa sestema ko parin siya hanggang ngayon at hindi iyon nawala sa paglipas ng mga taon.

Naman eh!!!!!

Bakit ba hindi na siya nagpaparamdam? Ngayong wala ang kambal dahil may tutor sila ay nakakaboro na ang mag isa. Na dati naman ay ang pinagkakaabalahan ko lang ay ang pagdra-draft ko pero hindi ko naman magawa ng tama.

“Ahhh!.” Padabog pa akong tumayo. Hindi na ito tama. Hindi na talaga.

Pero naging mabilis ang naging paglingon ko na naman ng may tumigil na sasakyan sa harapan ng bahay.

Bumilis ang tibok ng puso ko kahit hindi ko pa man nakikita kung sino ang dumating.

Hindi ko alam ko paano pero kumilos kusa ang mga paa ko to open the door kahit wala pa man kumakatok at sa pagbukas ko.

Sinalubong niya ako ng mahigpit na yakap ng makita ako.

“I miss you.” Sa boses ay nandoon ang kabigatan na halatang pagod na pagod kaya naman kumawala ako ng yakap sa kanya kahit ayaw niya akong bitawan.

He looks so haggard na parang walang naging tulog nitong mga nakaraang araw.

“W-what happened?” Tanong ko ng hindi na siya umimik. Awtomatiko ng hinila ko na siya papasok sa loob hanggang sa paupo sa sala.

“Marami lamang akong inasikaso sa JH. Then, nagtalaga na ako na isasarado na muna ang kompanya habang patuloy na umuusad ang kaso. Then all the workers sa JH ay binigyan ko ng trabaho sa ibang mga kompanya ko para hindi sila mawalan ng trabaho.”

Natigilan ako.

Ang kompanya ni Jason ang tinutukoy niya. Diba siya din ang nagsimula sa gulong nangyayari ngayon tapos namomroblema siya.

But to think of it while I’m looking at him now.. he really looks tired.. hindi na din yata niya nagawang magshave sa loob ng mga araw na wala siya.

Para tuloy siyang tumanda ng 5 hanggang sampung taon sa ayos niya.

Kung ano ano pa tuloy ang naisip kong dahilan sa mga araw na wala siya gayong marami pala siyang kinaharap na problema. Ang tulungan ang mga nawalan ng trabaho na inilipat niya sa kompanya niya. At kung gaano man katotoo ang sinabi niya ay iyon ang hindi ko alam.

Sumandal siya sa balikat ko at ang lalalim ng kanyang paghinga.

“I want to sleep now.” Mahina pa niyang sabi bago nagpakawala na naman ng malalim na paghinga.

“Sana sa bahay mo ka na lang umuwi para makapagpahinga ka.” Sagot ko. Hindi ko alam kung ano ba ang dapat na tuno ang gamitin ko.

“Mmmm! But you are here. At makakatulog ako ng maayos ngayon dahil alam kong nasa paligid lang kita.”

“Nonsense.”

“Please my Love. Let me sleep first. Saka ka na maging malamig sa akin kapag nakapagpahinga ako.” Saad pa niya. Tumayo siya then hinila pa talaga niya ako.

“Hey! What are you doing?”

“Samahan mo ako.” Sagot niya at nagtuloy sa paghakbang paakyat na ng hagdan patungo nga sa silid ko.

“Just stay here. I just want to take a shower first.” Saka pinaupo niya ako sa gilid ng kama. Inisa isang tinanggal ang damit. Walang pag aalinlangan na naghubad talaga siya sa harapan ko.

Ni hindi ko na magawang kumurap pa. Wala kasi ang pilyong ngiti sa mga labi niya kapag nangungulit siya kaya naman nawala ang hiya ko na tumingin sa kanya.

Hindi na siya umimik. Nagtungo siya sa banyo hanggang sa makarinig ako ng lagas na ng tubig.

Naiiling na tumayo naman ako. Tumingin ng pwede niyang isuot dahil panigurado hubo’t hubad na naman siya lalabas ng banyo.

Ilang sandali pa ang lumipas ay lumabas na nga siya at tama ang hinala ko. Ni hindi niya inabalang takpan ang kaselanan na basta na lang rumampa palapit sa akin.

“Ayan. Isuot mo na.” Isa iyong boxer short na kulay asul.

“Salamat.” Mabilis naman na isinuot niya iyon. Saka ko ibinigay din sa kanya ang may kaluwangang t-shirt ko. “I don’t need it.” Saka na siya sumampa sa kama at hinila niya ako pahiga. “Stay here hanggang sa makatulog ako. Please.” Saka niya ako ipinaunan sa braso niya at iniyakap sa baywang ko ang isang kamay.

Hindi na ako komontra pa at gumalaw sa ilalim ng yakap niya.

Pagod nga siya!

Dahil ilang minuto lang ang lumipas ay lumuwang na ang pagkakayakap niya sa akin at bahagya na siyang naghihilik.

Maingat ang naging galaw ko na tinanggal ang kamay niya sa baywang ko para hindi na siya magising. Himbing na himbing na nga siya dahil wala na siyang kagalaw galaw.

Naupo ako sa tabi niya. At ngayon.. malaya ko na siyang pinagmamasdan habang himbing ng natutulog.

Kusang umangat ang kamay ko at ngayon ay masuyong humahaplos sa pisngi niya. Doon siya gumalaw pero hindi naman nagising.

Na sa paghaplos ko sa pisngi niya ay parang mas pumayapa pa ang paghinga niya.

“I love you my Love.” Ayon na naman ang salitang binigkas niya na sa pangalawang pagkakataon ay narinig ko mula sa kanya.

Parang may sumipa sa dibdib ko sa lakas ng tibok ng puso ko.

“K-kanye. Are you awake?” Kuway tanong ko sabay tapik sa pisngi niya pero hindi naman siya sumagot bagkus mahinang hilik ulit lang ang narinig ko mula sa kanya.

Nananaginip na naman siya. At kung ano man ang nasa panaginip niya kaya niya binibigkas iyon ay parang gusto kong malaman.

O ako ba ang nasa panaginip niya? Ewan ko! Baka may iba siyang tinatawag na my Love kaya ganun at hindi ako iyon.

Napasimangot ako sa naisip. Pero may bahagi ng utak ko ang umasa na sana sa panaginip niya ay ako ang nakikita at ako ang kasama niya.

=

“I need to go.”

Napatingin ako sa kanya. Suot na niya ang damit niya na pinalabahan ko kanina kay Arlyn.

Kunot ang nuo ko. Halos apat na oras din ang naging tulog niya at pasado alas sais na ng gabi.

“Okay!.” Tanging sagot ko na lang. Uuwi na siguro siya sa bahay niya at doon na itutuloy ang pagpapahinga.

Lumapit ito sa akin habang nakaupo lang ako sa sofa at mabilis na dinampian ng halik sa labi.

“Uuwi din ako agad kapag natapos ko pang ayusin ang mga naiwan kong trabaho kanina sa kompanya. Kailangan ko kasing i verify ang iba pang mga papel ng manggagawa para makapagtrabaho din sila agad.” Paliwanag niya.

“H-hindi mo naman kailangang sabihin iyan sa akin.”

“But I need too, my Love. Kailangan mong malaman kung ano ang gingawa ko at saan ako naroroon dahil asawa kita at ayaw kong mag alala ka. And sorry sa nakaraang araw dahil hindi man lang kita natawagan. Masyado kasing naging komplekado ang pagpapasara ko sa JH kaya iyon. Hindi na ako nagkaroon ng oras para magpaalam sayo.”

Napasimangot ako. Idinadahilan pa niya ang JH gayong may Elijah siyang katawagan bago siya umalis.

“Kasama ba doon ang Elijah na iyon.” Saka ko na lang napagtanto na lumabas na pala sa sarili kong bibig iyon.

“Huh!?” Halatang nagulat siya sa naging tanong ko.

“Wala.” Agad kong sagot. “Sige na, makakaalis ka na.”

“Wala man lang ba akong hug diyan?”

Umirap lang ako. Saka hindi naman na niya kailangang sabihin iyon. Heto na nga. Tumabi siya sa akin at yumakap na.

“Sige na my Love. Aalis na ako. Susubukan kong makauwi agad okay.” Then he kiss me again. Parang batang ipinatong pa ang isanh kamay sa ulo ko at ginulo ang buhok ko. “Bye, bye.”

Hindi na ako sumagot. Hindi na din ako tumayo sa kinauupuan ko para ihatid siya sa labas hanggang sa narinig ko na lang ang ugong ng sasakyan niya palayo.

Pero sa pagpapaalam niya sa akin ng maayos ay nakaramdam naman ako ng kagaanan ng loob.

Iyong tipong magpapaalam saiyo ang asawa mo kapag may mga mahahalagang lakad.

And he is doing it right bilang asawa ko kahit pa man na hindi ko parin lubos maisip na kasal na nga kami.

“Dad, hindi ka pa ba matutulog?” Tanong sa akin ni Xaviel ng magpaalam na ang mga ito na matutulog na.

Nasa sala parin ako kasama sila matapos kaming kumain ay sabay sabay kaming nanuod ng TV.

Ganito naman lagi ang gawain naming tatlo. Magkakasamang nanunuod ng TV hanggang sa antukin na kaming lahat.

“Are you waiting for him to come home, daddy?” Dagdag tanong pa niya. Mag aalas diyes na ng gabi.

Tatanggi sana ako pero naisip ko. Para saan pa para ilihim gayong malinaw naman na kay Xaviel na ito ang ama nila. Pero hindi ko pa iyon nililinaw sa kanila lalo na si Frances na wala pang kaide-ideya tungkol doon.

“Yes baby.”

“Okay then daddy. Goodnight.” Muli ay paalam nila sa akin.

Humalik sa magkabilaang pisngi ko bago sila pumanhik sa kanilang silid.

Ako naman ay nanatili sa sala at nagpatuloy sa panunuod habang naghihintay sa kanya.

Sinabi niya na uuwi din siya pero hindi ko alam kung ano ang eksaktong oras.

Lumupas pa ang isang oras. Dagdagan pa ng kalahating oras. Still wala parin siya.

Inaantok na ako sa paghihintay sa kanya.

“Uuwi ka ba o hindi.” Gigil na tanong ko na para bang nasa paligid lang siya. Bumangon na ako sa pagkakahiga ko. Tumayo at nagpapabalik balik ng lakad.

“Di sana naman maisipan niyang tumawag man lang.” Padabog at bubulong bulong pa ako. Lakad dito, lakad doon.

“Hmmmmp! Bahala ka sa buhay mo.” Gigil na padabog na umupo ako ulit. Matalim na nakatingin sa may pintuan na parang nandoon lamang siya. Hanggang sa nadagdagan na naman ng kalahating oras ang paghihintay ko pero sadyang wala parin.

Hating gabi na. Nagtratrabaho parin ba siya sa mga oras na ito?

Huh! Ewan!

Hanggang sa nagpasya na akong huwag ng maghintay pa. Aakyat na sana ako ng makarinig na naman ako ng ugong ng sasakyan. Pero lumampas lang sa bahay.

Kaya ang kakaunting pag asa ko na mahihintay ko siya ay nawala na kaya naman nagpatuloy na ako sa pag akyat.

Pero.. tamang papasok na ako sa silid ay may tumigil na sa tapat ng bahay.

Si Kanye.

Hindi ko sana siya sasalubungin pero ayaw ko naman na magdoorbell pa ito dahil baka magising ang kambal pag nagkataon.

“Umuwi ka pa!.” Agad na bungad ko ng pagbuksan ko siya.

Ngumiti siya pero halata na pagod na pagod na naman siya.

“Sorry my Love. Tinapos ko pa kasi ang pwedeng tapusin sa opisina ko kaya natagalan ako. pero hindi parin kaya ng oras ko.” Sagot naman niya. At nakagawian na niyang salubungin din ako ng padamping halik sa labi.

“so, hindi mo pa tapos ang ginagawa mo?” tanong ko pa.

“My Love, papasukin mo muna naman ako oh.” nakasimangot na sabi pa niya. Hindi pa man ako nakakasagot at umakbay na siya sa akin papasok at siya na mismo ang nagsarado ng pintuan. “Maaga din ako lalabas bukas. papahinga lang ako kaunti tapos papasok din ako.”

“Hindi ka naman robot para magtrabaho ng 24 hours ah. bakit hindi ka muna magpahinga ng maayos.”

“Gustuhin ko man pero maraming nangangailangan ng tulong ko ngayon lalo na iyong mga nawalan ng trabaho. So I need to help them.”

“Kung hindi mo naman sinimulan hindi magiging kumplikado ang lahat.” parinig ko sa kanya. Pero kailangan bang buksan ko ang paksang iyon ngayon. Huh! Never mind. “Kumain ka na ba sa lagay na iyan?” pang iiba ko ng usapan.

“Hindi ko na nabigyan ng pansin iyan kanina.”

“Kumain ka na muna kung ganun.”

“Pwede bang bukas na lang. All I want is to rest now.”

“Umuwi ka na naman dito. Wala ka namang mga damit na dala. Anong gagamitin mo bukas< pagpasok mo?”

“Nagpadala ako kanina sa kasama ko sa bahay kaya may damit na ako sa kotse. Bukas ko na lang ilalabas. Sa ngayon gusto ko na ulit matulog.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga na nakatingin na ngayon sa kanya. “Kumain ka na muna kahit kaunti. Umalis ka kanina ng hindi na kumain and now< matutulpog ka ulit na walang laman ang tiyan. Halikana, ipaghahanda kita ng makakin.” hindi ko na siya hinintay na makasagot pa. Hinila ko na siya sa kusina at pinaupo na doon. Napapasunod na lang ang tingin niya sa akin habang ipinaghahanda ko siya pero hindi na siya umimik pa. Kahit hindi ko man siya titigan ng matagal ay halata na inaantok na nga siya dahil papapikit na ang kanyang mga mata.

“Kain na. Ipinagtimpla na din kita ng gatas para mas madali kang makatulog mamaya.”

“Salamat.” Na may mga ngiti siya sa labi. Nakatingin parin siya sa akin habang kumakain.

“Ano? Makakakain ka ba ng maayos diyan dyan kapag tititigan mo ako.”

“Yeah! And Im happy to see you, taking care of me.”

“Dami mo alam. Bilisan mo na diyan. Para makapagpahinga ka na. Inaantok na din ako.”

“Okay!.” Hindi naman siya nagmamadaling kumain. Panaka nakang napapatingin na lang siya sa akin hanggang sa matapos nga siyang kumain.

“Matapos kung iligpit ang pinagkainan niya ay panabay na kaming umakyat ng silid ko.

Wala na din kaming naging imikan. Naglinis siya ng katawan at ang nakagawian na niya na tanging panloob lang ang suot kapag natutulog.

“Goodnight My Love.” Bulong niya ng yakapin niya matapos humalik sa akin habang nakaunan na ako sa braso niya.

Hindi na ako sumagot pa. Hindi ko na din naman siya itinulak na dati kung ginagawa. Hanggang sa muli, ay marinig ko na ang payapa niyang paghinga na agad siyang nakatulog habang kulong ako ng mga yakap niya.

PH2 #29: Reallan

Typos and grammatical error ahead!!

Kanye at the multimedia

Naalimpunhatan ako sa masusuyong haplos sa pisngi ko. Damping halik sa mga labi ko kaya naman unti unti kong imunulat ang mga mata ko.

“My Love.” Narinig kong bulong niya at ngayon ay nakatitig na siya sa akin.

“A-anong oras na?”

“Mag aalas kwatro na ng umaga.” Sagot niya sa akin. Hindi na ako nakahuma ng bigla siyang pumuwesto sa ibabaw ko sa gitna ng mga hita ko.

“S-sandali, anong ginagawa mo?” Iiwas ko pa sana ang mukha ko ng sakupin na niya ng tuluyan ang labi ko at ginawaran ng mapangahas na halik. “Uhm!.”

No!

Hindi dahil sa hindi ko nagustuhan dahil naiisip ko. Kagigising ko lang at hindi pa ako nakakamumog.

“My Love. I miss you so much.” Paos na sabi niya ng pakawalan ako.

“S-stop it.” Sabay tulak sa kanya. Pero hindi siya umalis sa ibabaw ko. Bagkus muli niya akong hinalikan.

Mapangahas, mapaghanap. Nangangalugad ang dila sa loob ng bibig ko. Nilalasaan.

Napapasinghap na lamang ako at hindi ako makapag isip ng maayos.

Gigisingin ka ba naman niya ng mga halik. At ngayon may kasama ng haplos sa buong katawan ko.

“K-kanye. S-stop it.” Pero pilit na pinatatag ko ang sarili ko. Hindi dapat ako magpadala kahit na nagugustuhan ko ang haplos at halik niya.

“My Love.”

“N-not n-now.” Sagot ko na nakapagpatigil sa kanya. Napatitig siya sa akin.

Hindi ko siya nakitaan ngayon ng pagkadismaya sa pagtanggi ko. Ngumiti siya.

“Okay My Love. Just let me kiss you one more time.” Muli ay dumampi ang labi niya sa akin.

Masuyo. Kaya naman napatugon na din ako.

“Matulog ka na lang ulit my Love.” Bulong niya. Umayos na siya ulit ng higa at muling pinaunan niya ako sa braso niya at niyakap.

Kusa naman na ding kumilos ang kamay ko at tumugon sa halik niya at nagsumiksik sa katawan niya.

It’s been a long time. Mas magaan sa dibdib ang hindi nakikipagbangayan sa kanya.

Pumikit na lang akong muli. Pero hindi naman agad nakatulog dahil sa dami na namang tumatakbo sa isip ko dahil sa kalagayan namin ngayon.

Naiisip ko kung hanggang kailan siya magiging ganito. Baka kapag muling binuksan ko ang buhay ko para sa kanya ay bigla na lang siya tumigil at magsawa na sa pangungulit.

Ano ba ang dapat gawin?

“Sleep tight my Love.” Bulong pa niya. Akala siguro niya ay nakatulog na ako dahil hindi na ako gumalaw pa. “I love you.” At sa pangatlong pagkakataon ay narinig ko na iyon sa kanya na gising na gising.

Kaya naman napaangat ang ulo ko sa pagkakasubsub ko sa dibdib niya.

“Why?” Sa mapusyaw na liwanag ng ilaw ay nakipagtitigan ako sa kanya. “Hindi ka ba makahinga sa yakap ko?” Tanong pa niya at bahagyang niluwangan ang pagkakayapos ng mga braso niya sa akin.

Umiling ako. Hindi ko naman ngayon alam kung paano sasabihin dito na gusto kong marinig ang sinabi niya na mahal niya ako. Saka! Gaano ba iyon katotoo.

Nowadays naman kasi ay isa na lamang iyong katagang walang halong katotohanan. Lalo na sa mga kabataan ngayon na ginagamit ang salitang iyon para lamang makuha ang gusto nila sa mga nililigawan o sa mga taong interesado sila. Hindi na nila binibigyan iyon ng ibang kahulugan pa dahil kapag nakuha na nila ang gusto nila sa isang tao o nagsawa ay mawawalan na ng saysay ang katagang iyon.

Napabuntong hininga ako. Huwag na nga lang. Baka umasa pa ako ng tuluyan kapag tinanong ko siya at inulit niya iyon.

Hahayaan ko na lamang siya kung hanggang saan at kailan niya iyon mababanggit sa akin.

“Why?” Muli ay narinig kong tanong niya. Humaplos pa ang palad niya sa pisngi ko. Dampian ng halik ang nuo ko.

“N-nothing.” Tanging sagot ko na lamang at muling nagsumiksik sa katawan niya. Bahala na nga. Basta hahayaan ko na lang kung hanggang saan kami dadalhin na ng pagpapaubaya ko.

Basta hindi na ako lalagpas sa limitasyon ko gaya ng ginawa ko noong nag aaral pa lamang ako.

“Okay! Go back to sleep now my Love.” And he hug me again. Hindi maluwag, hindi din naman mahigpit. Kaya sa paglipas ng mga minuto. Muli akong bumalik sa pagkakatulog ko.

=

“Nakapagbihis na ba ang mga bata?” Tanong ko kay Arlyn ng umagang magising na ako.

Hindi ko na namulatan si Kanye paggising ko kanina. Pero hindi ko naman maitatago at ipagkakaila na napangiti niya ako dahil pagmulat ko. May note siyang iniwan na may kasamang tatlong pulang rosas na kung saan man niya iyon kinuha ay hindi ko alam.

Good Morning My Love!

I love you!

Iyon ang note na iniwan niya sa akin.

“Yes sir. Pero may naghihintay na po sa kanila ngayon sa labas. Sabi po kasi ni Sir Kanye kanina bago umalis ay simula sa araw na ito ay may maghahatid sundo na sa kambal. At magbabantay sa kanila sa eskwelahan.” Mahabang sagot at paliwanag pa nito.

Ganun din ang gusto ng lolo nila noon pero tumanggi akong may magbabantay sa kanila. Hindi naman kasi nila kailangan iyon.

Pero si Kanye!!!

Siya na mismo ang nagtalaga sa mga iyon at siguradong hindi niya ako pakikinggan sakali mang komprontahin ko siyang hindi na dapat siya nag abala pa para sa kambal.

“Nasa kusina po pala sila kumakain. Kain na din po kayo sir.”

“Ganun ba! Sige. Salamat Arlyn.”

Tinungo ko na nga ang kusina. At sabay pa na napalingon sa akin. Hindi ko na hinintay na tumayo sila para salubungin ako dahil ako na ang lumapit sa kanila at ginawaran ng halik sa kanilang nuo.

“Good Morning babies.”

“Good Morning daddy.” Panabay na bati nila sa akin.

Humila na din ako ng upuan ko at nakisalo na sa kanila ng mabilis na ikinuha ako ni Arlyn ng kakainan ko.

“Okay lang ba sa inyo na may maghahatid sundo na iba sa inyo at magbabantay sa school?” Kuway tanong ko sa pagitan ng pagkain namin.

“Not bad daddy. Your husband told us too before he leave.” Sagot ni Xaviel.

“Ganun ba! Mabuti at hindi mo na naman siya inasar.”

“Nope! Hindi naman po siya nakikipag asaran sa akin. So I decided not too.”

“Good for you Xaviel. Thank you.”

“No problem daddy.”

Ipinagpatuloy na namin ang pagkain namin hanggang sa ihatid ko na sila mismo sa labasan matapo kumain.

“Mag ingat kayo.”

“You too daddy. Bye.”

Tanaw na mga mata ko ang palayong imahe ng kotseng sinakyan nila. Ako naman ay bumalik na sa loob at makatulong sa paglilinis ni Arlyn sa bahay.

Ganito naman ako. Tutulong sa kanya para mabilis na matapos niya ang trabaho. Ako ang mahlilinis sa silid naming tatlo at siya na ang bahala iba.

“Kumain ba ang sir Kanye mo bago umalis?” Tanong ko kay Arlyn pagkapasok ko.

“Hindi na po sir. Nagtimpla na lang po siya ng kape kanina bago umalis.”

“Okay!”

Sa umaga ay naging abala na ako. Matapos maglinis ng dalawang silid ay saka naman ako naglinis na ng katawan bago ko harapin ang dinadraft kong kwento.

Hanggang sa umabot na ako ng alas diyes ng umaga ay saka ako tumigil ng nakapagpasya akong magluto ng tanghalian.

Hindi naman uuwi ang kambal ngayon dahil kainan naman sa school nila na buwang binabayaran.

Pero ang lulutuin ko ngayon. Naisip kong ipaghanda si Kanye ng tanghalian at dalhan na ito sa kompanya niya.

Alam ko na hindi na naman iyon kakain dahil sa dami niyang ginagawa kaya naman.. playing as a good wife kuno sa kanya ay babaunan ko siya ngayon ng tanghalian.

Mabilis na lumipas ang oras at nakapaghanda na nga ako. Nagluto ako ng adobong manok na lagi naming kinakain noon sa rooftop ng department nila.

Back to the old times. Masaya na ako noon na kasama siyang kumain kahit na alam kung sumakay lamang siya sa nararamdaman ko.

But past is past now. He said that we xan start a new life together at kung kailan iyon magsisimula at magwawakas. Panahon na lamang ang makakapagsabi.

But now! Susunod ako sa flow ng mga nangyayari ngayon. Hindi ko na iisipin ang hinaharap. Ang mahalaga ay ang ngayon. Kung paano tatakbo ang kasalukuyan naming pareho.

“Ikaw na muna ang bahala sa bahay Arlyn.”

“Sige po sir.”

Mag aalas dose na ng tanghali. Dala ang mga niluto ko para sa kanya habang pasakay na ako ng taxi bagtas ang daan patungo sa kompanya niya.

“Check point muna sir.” Sabi sa akin ng guard na sumalubong sa akin ng papasok na ako mismo sa gusali ng kompanya niya.

“Huh! Kailangan na ba iyon ngayon?” Tanong ko.

“Kailangan na po ngayon sir. Dahil sa may nagbabanta po sa buhay ng bigboss.”

“Ano?” Talagang nagulat ako. Hindi ko naisip na ganito na pala kabigat ang problemang dinadala niya gayong patuloy siya sa pagtulong ng mga taong napuwerwesyo sa mga trahedyang nangyari.

“Nagdala lang ako ng pagkain niya.” Sagot ko dito. Hindi na sana ako magpapasabi na darating ako pero mapipilitan akong sabihin sa guard na sabihan si Kanye na nasa baba ako ng kompanya niya.

“Sandali lang sir. Ipapaalam ko po kay boss namin. Ano pong pangalan niyo?”

“Reallan.”

“Sige po sir. Maghintay na lang po kayo sandali.” Paalam nito saka ito lumapit sa receptionist.

“Sorry po sir sa abala. Sige po.. makakatuloy na po kayo.” Magalang na sabi naman nito sa akin ng balikan ako.

Umagapay pa ito sa akin patungo sa elevator.

Naghintay ng ilang sandali bago tuluyang bumukas iyon.

Pero isang Kanye ang sumalubong sa akin ng mahigpit na yakap at mabilisang halik sa labi.

“H-hey!.” Bahagya ko siyang itinulak at napatingin ako sa paligid dahil nagkalat lang ang mga tao. Hindi ba niya iniisip ang sasabihin ng ibang tao na may makakita na humalik siya sa akin. Mabuti sana kung babae ako pero hindi eh.

“I’m speachless. Hindi na ako magtatanong kung bakit nandito ka. Pero masaya ako at bumisita ka. Come on.” Sabay hila sa akin. pasakay na ng elevator at pinindot ang pinakamataas na palapag ng gusali.

“

N-nagdala ako ng tanghalian mo.“ Sabi ko para mabasag ang katahimikan sa pagitan namin.

Hindi na kasi siya umimik pa pero ramdam ko sa magkaugpong naming mga palad ang pagpisil niya doon.

“Talaga.” Nakangiti siyang bumaling sa akin kaya naman iniangat ko ang isang kamay ko dala ang bag kung saan ko nilagay ang niluto ko.

“O-oo. B-baka kasi hindi ka na naman kumain.”

“Kakain na ako ngayon dahil dinalhan mo ako. Thank you my Love.” At isa na namang mabilis na pagdampi ng labi niya sa labi ko.

Kinuha na niya sa akina ng dala ko at siya na ang bumitbit hanggang sa maratin na namin ang mismong opisina niya.

“Cancel my appointment at 12:30 Helen.” Baling niya sa secretary niya ng matapat kami sa lamesa niya.

“Yes sir.” Agad naman nitong sagot.

Nilagpasan na namin ito at nagtuloy na papasok ng opisina niya.

“Ang dami naman niyan.” Iyon ang una kung nasabi ng tumambad sa paningin ko ang tambak na mga papel sa ibabaw ng lamesa niya.

“Yeah! Papers ng mga mga empleyadong nawalan ng trabaho.” Sagot niya. Maingat na inilapag niya ang bag sa ibabaw ng lamesa sa gilid bago niya ako hinarap.

Hindi na ako magugulat ng bigla niya akong hatakin palapit sa kanya na agad na iniyapos ang kamay sa baywang ko.

Napaliyad na lang ako dahil sa isang puldada na lamang ang layo ng mukha namin at umiwas ng bahagya sa kanya.

“Thank you for the lunch my Love. Pero iba yata ang gusto kung kainin ngayon.” Nasa ngiti niya ang kapilyuhan.

“T-tumigil ka nga. K-kapag hindi ka tumigil, hindi na kita dadalhan ulut ng tanghalian.” Pilit na kinakalma ang sarili ko na hindi mabulol ay hindi ko magawa. Iba naman kasi talaga ang dating niya lalo na.

I feel it!

Itinulak ko siya sa dibdib pero sino naman ang lalayo kung wala namang lakas ang pagtulak ko. But then. He smiled at me and give me a quick kiss.

“I love you My Love. So cute.” And kiss me again ang again bago niya ako binitawan. “Sige na nga. Baka ang pagkain pa ang lumamig. Dibale ano mang oras ay pwede tayong uminit kaya sa ngayon. Come on my Love.” Sabay hila na sa akin paupo sa sofa.

Napasimangot ako. Ganitong ganito siya kapilyo noon. Hindi parin nagbabago ang ilang mga bagay sa kanya.

Ang ipinagbago lang ay ang built ng katawan niya na mas lumaki pa at batak na batak sa muscle.

Duh! Bakit ba pati iyon ay naiisip ko.

Erase! Erase!

“Wow! Ang paborito ko sa lahat ng mga inihahanda mo noon. Thank you so much my Love.” Then he kiss me again bago muling ipinagpatuloy ang pagsasaayos ng mga dala ko. Nilatagan ko na ng dala kong plastic mantel ang lamesa at doon na maayos na inisa isang ilatag ang pagkain. Pinggan at iba pang gamit na kakainan.

“Nga pala! Ano iyong nabalitaan kong may nagbabanta sa buhay mo?” Sumagi sa utak ko bigla ang sinabi ng guard kanina habang kumakain na kami.

“Wala iyon. Huwag mo ng idamay ang sarili mo doon my Love. Basta mag ingat na lang kayo ng mga bata para mas mapanatag ako habang abala ako sa trabaho. Baka kasi mamataan kayo ng kung sino man iyon ay madamay pa kayo at kayo ang pag initan.”

“Kung ganun kaya mo binigyan ng bantay ang dalawang bata ay dahil doon.”

“Nag iingat lamang ako my Love. Dahil hindi ko naman gugustuhin na pati ang dalawa ay madamay sa mga problema ko. Hindi matatanggap iyon ng buong pagkatao ko kung mangyayari iyon.”

Napalunok ako. Ganito na ba talaga ang buhay ng mga negosyante ngayon? Lalo na!!

“H-how about Jason?” Tanong ko na nakapagpatigil sa kanya sa pagsubo at napatitig siya sa akin. Nawala na tuloy ang kislap ng mga mata niya.

Nagpakawala ito ng malalim na paghinga bago ipinagpatuloy ang naudlot na pagsubo ng kutsara ng pagkain.

“Nakalaya na siya dahil may lumabas at umamin na ito daw ang may pakana ng lahat at sumabutahe ng mga materyales. Pero patuloy parin ang pag usad ng kaso.”

“Sabi ko sayo hindi niya magagawa iyon.”

Isa na namang buntong hininga ang pinakawalan niya. Binitawan ang kutsara na sinabayan ng pagpunas ng bibig at tumitig sa akin.

“Paano kong sasabihin kong siya mismo ang tumawag sa akin at pagbantaan ako. Ipagpapatuloy mo parin ba ang pagtatanggol sa kanya?”

Natigilan ako. Mas lalong hindi ako makapaniwala sa sinabi niya. Hindi ako nakaimik.

Sa ipinakita sa akin ni Jason sa loob ng tatlong taon ay hindi ko iisipin na magagawa niya iyon.

“Never mind. Forget about it.” Sabi na lamang niya at muling pinagtuunan ng pansin ang kinakain.

Binalot kami ng katahimikan sa paglipas ng sandali. Pero gumawa na ako ng paraan bara makalimutan ang huling pinag usapan namin.

Ipinagsandok ko pa siya ng ulam ng paubos na ang nasa pinggan niya.

“Niluto ko ito kaya dapat maubos natin ito.” Sabi ko pa sabay lagay pa ulit sa pinggan niya. Napatitig na lang siya sa akin.

“Okay! As you wish my Love.” Pero nawala na ang dating sigla ng boses niya kanina.

“G-gusto mo bang tulungan kita sa trabaho mo. K-kahit papaano naman ay may alam naman ako.”

“Are you sure?”

“Oo, para hindi ka mahirapan sa mga iyon.” Sabay tingin sa mga papel sa lamesa niya.

“Thank you my Love. But you don’t need too. Ayaw ko naman na mapagod ka.”

“Hindi ah! Mas nakakapagod kaya ang pag dra-draft ng kwento ko.”

Ngumiti na siya. Na para bang may naiisip na kakaiba.

“I saw and read your story. At may mga bahagi sa kwento mo ang nakakapagpaalala sa akin sa nakaraan. Hindi kaya…???”

“Nonesense. Kumain ka na lang. Para may lakas ka kapag bumalik ka na sa trabaho.”

Ngumiti ulit siya na may kasama pang pagpisil sa pisngi ko.

“Kyut.” Saka na namin ulit ipinagpatuloy ang pagkain namin hanggang sa maubos nga naming dalawa ang dala ko.

May maliit na kusina siya sa opisina niya kaya naman hinugasan ko na iyon doon bago ko isinilid ng maayos sa bag para maiyuwi ko mamaya.

At habang nagpapababa ng kinain ay binuksan ang laptop niya at nanuod kami. Nakaupo ako habang nakaunan siya sa hita ko.

“Sana hindi na matapos ang araw na ito. Dahil kasama kita at hindi mo na ako iniiwasan.” Sabi pa niya. Hindi naman siya nanunuod dahil nakatingala siya sa akin at nilalaro laro pa ang papa ko ng daliri niya. Panakang dadampian ng mga iyon ang labi ko at dadamahin ang kalambutan.

“Manunuod ka ba o hindi.”

“Namiss lang kitang titigan my Love kaya hayaan mo na lamang ako.”

Hindi ko na nga siya sinita pa. Sa paglipas ng oras ay naging magaan ang pag uusap namin sa ilang mga bagay. Hanggang sa bumalik na siya sa trabaho habang ako naman ay nanatili sa loob ng opisina niya. Dahil hindi na niya ako hinayaang umuwi dahil sabay na lang daw kami mamaya.

Mas gaganahan daw siyang magtrabao ngayon dahil nasa paligid lang daw niya ako.

Napalabi ako. Makakapagtrabaho ba siya ng maayos kung panay namam ang titig niya sa akin???

Malamang hindi!

PH2 #30: Reallan

Typos and grammatical error ahead!!

N atapos din!

Napansin ko ang pagpapakawala niya ng isang malalim na paghinga dahil sa wakas. Sa tatlong araw na pag aanilasa niya sa mga papel ng mga nawalan ng trabaho sa JH ay naitalaga na niya sa bawat sangay ng kompanya niya na nadamay na din ang mga pinsan niya para lang mabigyan lahat ng trabaho ang mga ito.

At sa tatlong araw ding iyon ay araw araw ko na siyang dinadalhan ng tanghalian. May susundo na sa akin sa tanghali para puntahan siya dito sa kompanya niya.

Hindi na kasi niya ako hinayaang lumabas ng mag isa at sasakay ng taxi.

Ewan ko ba sa kanya! Masyado siyang protective kahit hindi naman dapat. Pero mapilit siya at hindi basta basta natitibag ang mga salita niya.

Kaya hinayaan ko na lamang.

“Thank you my Love.” Bulong niya sa puong tainga ko na hindi ko na namalayan ang paglapit niya sa akin at umupo na sa tabi ko.

Yumapos ng yakap sa akin at isinampay ang ulo sa balikat ko.

“Makakapagpahinga ka na siguro ngayon ng maayos.” Sabi ko na lamang. Ang mga kamay ko ay kusang umangat at masuyong sumuklay sa kulot niyang buhak.

Hindi na din ako umiiwas sa kanya at nakikipagbangayan. Hinayaan ko na lang na maging magaan ang pagsasama namin para hindi na ako ma stress sa kakaisip kung papaano ba siya iiwasan.

“Hope so.” Hihigpit, luluwang ang yakap niya sa akin.

Ang bibigat din talaga ng paghinga niya halatang kulang na kulang talaga sa pahinga.

“Sabi mo, may assistant ka naman. Kaya pwede mo na sigurong ipagkatiwala sa kanya ang iba. Magpahinga ka na muna kahit buong araw lang.”

“Yeah! And thank you for your concern my Love. Nararamdaman ko tuloy na muli mo na akong minamahal.”

Fool!

Sa loob loob ko. Hindi naman talaga nawala ang pagmamahal ko sa kanya. Hindi ko lang muna sinasabi sa kanya baka kasi sa bandang huli ay bigla siyang magbago.

“Nonsense.” Iyon ang isinagot ko na nagagawa na niyang huwag pansinin.

“Dinner tayo ng mga bata mamaya sa labas. What do you think?”

“Saka na lang. Magpahinga ka na lang muna. Magkakasama naman tayong naghahapunan sa bahay ah. Ayos na iyon para sa bonding niyong tatlo.”

“Mmmm! Pero ayaw sa akin ng mga ampon mo. And I envy Jason because Frances like him for you. At ang isa naman ay ayaw din sa akin na parang gustong dumaan muna ako sa pagkilatis niya niya kung papasa ba ako para sayo.”

Hindi ako agad nakaimik.

Si Frances ay malapit talaga kay Jason at hanggang ngayon ay may araw na hinahanap niya ito dahil namimiss daw nito. Habang si Xaviel naman. Palaging nakikipag asaran sa kanya. Pumapagitna sa tuwing lumalapit siya sa akin at hindi hinahayaang mas matuon ang pansin ko sa kanya.

“Di ko alam kung matutuwa ako. Parang verion mo si Frances while Xaviel got mine. Ganun na ganun ako ng bata ako sa pagkakaalala ko.”

“Akala mo lang iyan. Kung ano ano pa ang idinadagdag mo sa isip mo. Ginugulo mo lang ang utak ko.”

“Totoo naman ah. Humanda lang sa akin ang batang iyon. Hindi ko siya uurungan. Aba! Ikaw na ang nakasalalay dito. Dapat mapaamo ko silang dalawa para naman dagdag points ako sayo.”

“Silly.”

“Hindi ko sila susukuan my love. At lalong lalo ng hindi kita susukuan ngayon.” Tumitig na siya sa akin. May guhit ng ngiti sa kanyang mga labi. “I love you. And just let me love you my Love.” Saka muli siyang yumakap sa akin.

=

“Hey kiddo.” Ramdam ko ang inis niya kay Xaviel ng nagpakandong ito sa akin habang nasa sala kaming lahat.

Nasa tabi ko siya ngayon at nakasandal sa balikat ko ng lumipat ng upuan si Xaviel at heto nga, nagpakandong sa akin.

Katatapos lang naming kumain ng hapuan at bilang bonding naming apat ay nanunuod kami ng action movie.

Maaga na din kasi kami umuwi kanina galing sa kompanya niya at nakapagpapahinga na din siya ng maayos ngayon.

Pero tingin ko ay hindi dahil nakikipagbangayan siya kay Xaviel.

“Why?” Tanong naman ni Xaviel at nakipagsukatan ito ng tingin sa kanya. Hindi na kami nakisali ni Frances sa kanilang dalawa. Palipat lipat na lang ang naging tingin namin sa kung sino man ang magsasalita sa kanila.

“He is my wife. Kaya hindi mo ako pwedeng agawan ng pwesto.” At akmang bubuhatin niya ito paalis sa kandungan ko ng tapikin naman ni Xaviel ang kamay niya.

“He is our dad. So I have the right too.” Sagot naman nito sa kanya. Hindi naman sa hindi niya nilangkapan ng paggalang iyon. Iyong tipong nakikipag asaran lang naman ito sa kanya kaya hindi masasabing kabastusan na ang pagsagot nito.

Natatawa na lang ako sa kanilang dalawa na nagbabangayan na parang bata.

“Then move aside. Sa kaliwa ka, dito ako sa kabila para fair.” Suwesyon niya dito pero binilatan lang siya nito.

“Hmmp! Sa gusto ko magpakarga sa daddy ko.”

“Aba’t. Naku, kung hindi ka lang bata. Naku! Naku.” Gigil na kinuha niya ang isa kong braso at iniyakap naman niya ang kamay sa akin. “Bahala ka. Basta dito ako.” Saka nagsumiksik siya sa katawan ko kaya naman naitutulak siya paalis sa pagkakakandong sa akin.

“Move aside. I can’t move nicely.” Reklamo na ni Xaviel at itinutulak siyang palayo.

“Hmmp!.” Binilatan din niya ito. Hindi siya umalis kahit na ipinagtutulakan na siya nito.

Parang gusto ko tuloy batukan ang mag ama. Magkaugaling magkaugali nga sila. Walang gustong patalo sa kanilang dalawa.

Kumilos na din si Frances na parang naengganyong makipagkulitan din sa kanila. At ito naman ngayon ang lumipat sa kaliwa ko. Yumakap na din siya sa kaliwang braso ko at nakipagsisikan na din sa aming tatlo. Kaya naman ang ayos namin. Para na akong isiniksik sa lata ng sardinas dahil sa kanila.

Walang papatalo sa kanila na pinag aagawan ako.

But I’m happy to be with them. And hoping that this will last forever.

“Pwede ba! Hindi na ako makahinga.” Kuway reklamo ko na ngayon ay sabay sabay silang napatingin sa akin. “Ang kukulit niyo. At ikaw.” Sabay baling sa kanya. “Mas malala ka ba sa kambal. Dahil pinapatulan mo sila.”

“Hmmmp! Inaagaw ka nila sa akin.”

“Ikaw ang nang aagaw sa daddy namin.”

“Asawa niya ako.”

“Anak niya kami.”

“Tumigil na nga kayong dalawa.” Sita ko sa kanila na muling nakapagpabaling ng tingin nila sa akin.

“Daddy!.”

“My love.”

“What?”

Sabay na kumilos pa ang dalawa. Hinalikan ako sa pisngi ni Xaviel.

“Ako din.” Si Frances na humalik din sa kabilang pisngi ko while him. He kiss me direct in my lips.

Nginitian niya ang kambal na ngayon ay nakatingin na sa kanya ang mga ito.

“Oo na! Daddy niyo na siya. Hindi ko naman kayo aagawan ng daddy eh! Basta huwag niyong ipagkakait na asawa ko ang daddy niyo.” Kuway sabi niya sa mga ito.

“Do you love daddy?” Tanong pa ni Xaviel sa kanya.

“Of course. I love you daddy with all my heart. And I am not here kung hindi ko mahal ang daddy niyo.” Taas nuong sagot niya dito. Ako naman ngayon ang napatingin sa kanya. Hindi ako makapagsalita dahil sa naging sagot niya kay Xaviel.

Si Xaviel naman ngayon ang napatingin sa akin.

Napalunok ako. Binawi ko ang tingin ko ng magtama ang mga mata namin.

“Good! Then lets make a deal! Don’t ever hurt daddy. You understand! If you do, we will send you away and don’t let you near to daddy again.”

“Deal! And that won’t happen anymore.”

“Lets see.”

“Deal!.”

“Deal!.”

“How about you Frances?” Baling nito sa kapatid.

“Okay! Deal.”

Naiiling na lang ako sa kanilang tatlo na nagsign of promise pa talaga sila. Pero nasa puso ko ang saya dahil magkakalapit na ng tuluyan ang mag aama.

Kukuha na lang ako ng magandang tiyempo para sabihin sa kanya ang tungkol sa dalawa na inaakalang ampon ko.

Hot scene ahead!

Ang inyong mababasa ay hindi angkop sa mga batang mambabasa!

Read at your own risk!

=

“My Love. Sabay tayo maligo dali.” Aya niya sa akin ng nasa loob na kami ng silid namin.

Matapos ang naging kulitan ng nilang tatlo ay naging maayos na ang lahat ng matapos ang deal nila.

Naging magaan ang paglipas ng oras namin kanina dahil pinagtuunan na namin ang pinapanuod namin hanggang sa oras na ng pagtulog ng dalawa.

And now! Nangungulit na naman siya. At hindi pa man ako nakakasagot para tumanggi ay nahila na niya ako papasok ng banyo.

“S-sandali.”

Hindi na nga niya ako binigyan ng pagkakataong tumanggi pa dahil mabilis pa sa sigundo, nasa loob na kami ng banyo at ngayon…..

“Uhmp.” Mapangahas na halik ang iginawad niya sa akin pasandal sa nakapinid na pintuan.

“My Love.” Bulong niya ng bahagyang pakawalan ako bago muling ipinagpatuloy ang paghalik sa akin.

Magaan na iyon. Masuyo, nanantiya kung tatanggi ba ako o hindi.

Pero sa paraan ng halik niyang iyon ay nadala ako. Sa gaan ng paggalaw ng labi niya ay kusang tumugon ang labi ko sa paraan ng halik niya na nakapagpasinghap sa kanya.

Tumigil siya at nakipagtitigan sa akin hanggang sa wala ng ibang mga salitang namutawi sa mga bibig namin kundi pagsaluhan na lang ang tamis ng halikan namin.

Ang mga kamay ko na nakaharang sa pagitan ng katawan namin ay kumilos na pataas and wrap it around his neck.

Ang isang kamay niya ay nakapaikot sa baywang ko habang ang isa ay nakaalala din sa batok ko.

“I love you my Love.” Bulong niya. Kumilos na siya para tanggalin ang mga saplot namin sa katawan.

Titig na titig siya sa akin. Mula ulo hanggang paa. Hanggang paa hanggang ulo.

“Still beautiful my Love.” Saka niya ako hinila sa tapat ng rumaragasa ng tubig sa shower filter.

Panabay na nga kaming naligo. Nauna na siyang nagsabon ng katawan niya. Hindi ko alam kung ano ba ang dapat kung ikilos. Kaya naman nanatili na lamang akong nakatato at pinanuod sa ginagawa niya. Nakasunod lang ang paningin ko sa bawat puntahan ng kamay niya. Hanggang sa dumako na iyon sa harapan niya.

Napalunok ako. Halos hindi ko na maikurap ang mga mata ko at bawat sulok na yata galaw ng palad niya kung paano niya sabunan ang kanya ay tumatak sa isipan ko.

Hanggang sa bumaling na siya sa akin. Ngumiti siya. Iyong ngiti ng may pagmamahal. Saka siya lumapit sa akin. Iyong malapit na malapit. At tuluyan na ngang kumalat ang kakaibang bultahe ng kuryente sa katawan ko habang sinasabunan niya ang buong katawan ko na hindi ko na siya kayang pigilan pa.

Sa kamay ko.

Pinatalikod niya ako at sinabunan na din ang likod ko. At payakap na pumuwesto siya sa likod ko at saka sinabunan ang dibdib ko.

Hindi lang basta sabon. Kundi dumadama, humahaplos. Nilalaro ng daliri niya ang ituktok ng dibdib ko na nakapagpanginig ng buong katawan ko na para bang nilalamig na ako pero sinisilaban naman ang pakiramdam ko.

Ramdam ko na din ang harapan niya that poke at my back na kanina pa sa pagsasabon niya sa sarili niya ay tayong tayo na iyon. Handa ng manalakay. And he got bigger than before.

“Uhm! S-stop it, K-kanye.” Hawak ko ang kamay niya na nasa dibdib ko. At ang isa ay pababa na sa may puson ko.

“My Love. Please.” Bulong niya sa may tainga ko. Paos na parang nahihirapan na sa paghinga at nalulunod sa tubig.

And then he move his hand down. Down until he reach mine.

Napakislot pa ako dahil sa loob ng pitong taon. Heto na ang unang pagkakataon niya akong hawakan simula ng lumipat siya dito sa bahay.

Sa lamig ng tubig ay hindi ko alintana dahil ang init ng palad niya.

Madulas iyon dahil sa sabon pero ramdam na ramdam ko kung paano niya iyon hawakan. Hindi mahigpit, hindi din maluwang. Tama lang hanggang sa simulan niya akong laruin doon. Taas baba ang kamay niya na may sabon. Na sinabayan ng kaunting indayog ng balakang niya sa likuran ko. Ipinapadama ang kahandaan niya.

Sunod sunod ang naging paglunok ko dahil parang may bumara na sa lalamunan ko.

“Uhm!.” Napaliwad ako. Kakaibang kiliti ang bumalot sa buong pagkatao ko. “Uhmmm! Ohhhh.” Impit pa na ungol ang pinakawalan ko. Naisip ko na baka marinig kami ng mga bata at magising pa sila. Sa kabilang silid lang kasi sila naroon.

“Yes my Love. I miss to hear your moan. And ganda sa pandinig ko. Mas pinapasabik mo ako.” Bulong pa niya. Ang isang kamay sa harapan ko at ang isa ay sinabunan na din ang likod ko kung saan sumasagi ang buong laki niya.

“N-no.” Tanggi ko ng maramdaman ko kung paano naglumikot ang daliri niya sa may bakuna ko at nililinisan iyon gamit ng sabon. “Uhmm.” Pero… hindi ko parin mapigilan ang umungol. Hindi ko na tuloy alam kung ano ba ang dapat kung pagtuunan ng pansin. Ang kamay niya sa harapan ko ang daliri niya na naglilinis sa bakuna sa likuran ko.

Hanggang sa bitawan na niya ng tuluyan ang sabon at ngayon ay tuluyan ng nabanlawan ang katawan ko dahil patuloy parin sa pagragasa ng tubig sa katawan naming pareho.

Itinigil niya man ang paglalaro sa harapan ko at likod ko ay pinaharap niya ako at agad na hinalikan matapos isarado ang tubig.

“Uhm.” Mapangahas ang naging halik niya na nananalakay ang dila sa loob ng bibig ko.

Napapikit na lamang ako at sumasabay na sa agos ayon sa gusto niya.

Ang kamay na dumadama na sa dalawang umbok ng pwetan ko na nakakadagdag ng kakaibang sensasyon sa buong katawan ko.

“My love. I love you.” Paos na boses na sabi niya matapos pakawalan ang labi ko. Pinaglakbay ang halik sa may tainga ko. Sa may leeg. Sa balikat. Pabalik balik. Panakang kakagatin ako sa may balikat.

“K-kanye.” Tanging pangalan na lang niya ang lumalabas na kataga sa bibig ko.

“Yes my Love. I promise, I won’t hurt you anymore.” Namalayan ko na lang na balot na ng tuwalya ang katawan ko. At maramdaman ang pag angat ko sa sahig kaya naman napahawak na lang ako sa leeg niya. Buhat niya akong lumabas ng banyo. At maingat na inilapag sa ibabaw ng kama.

PH2 #31: Kanye

Typos and grammatical error ahead!!

Hot Scene Ahead!

Read at your own risk!!

Ang ganitong tanawin ang talagang nangulila ako. Ang makita ang kagandahan ng katawan niya. Kung gaano iyon kakinis at sa paningin pa lang ay ang lambot ng haplusin.

And yes!! Ang lambot ng balat niya, ang sarap damahin sa mga palad ko.

Pagmamasdan siya ng ganito ay hindi nakakasawa. But then.. hindi ko nagustuhan ang tattoo niya sa may puson. A black thorn roses pataas sa may pusod niya. Hindi ko alam kung ano ang nakain niya sa mga taong lumipas at nagawa niyang magpatattoo.

Maganda naman ang tattoo pero nainis ako sa naisip ko na may humawak sa kanya sa parteng iyon sa katawan niya. Isipin pa lang na may sumayad na ibang kamay sa kanya ay nangigigil na ako at parang gusto kong putulin ang mga kamay na iyon.

But never mind. Hindi ko na hahayaang may ibang kamay na dadapo sa kanya. Dapat ako lang. Ako lamang at wala ng iba.

“K-kanye.” Narinig ko sambit niya sa pangalan ko. Nagtatama ang mga mata namin na ngayon ay nakahiga na siya sa kama matapos kaming maligo.

“Yes my Love.” Pumuwesto ako sa ibabaw niya. Itinungkod ang siko ko sa magkabilang gilid para hindi siya mabigatan sa akin. Hindi ko na siya hahayaang tanggihan ako this time. Saka hindi ko na naramdaman ang pag iiwas niya sa akin dahil hinahayaan na niya akong hawakan siya. Halikan siya na agad niyang tinutugon. Ang haplusin ang katawan niya na hindi na niya ako itinutulak pa.

“I love you my Love. And I miss you so much.” Paos na boses na sabi ko sa kanya. Humaplos ang palad ko sa pingi niya bago ko siya hinalikan ng puong pagmamahal na agad niyang tinugon.

Napakasarap ng pakiramdam na muling matikman ang tamis ng mga halik niya. At hinding hindi ko pagsasawaan.

He wrap his hand around my neck again. Pasuklay ang mga daliri sa buhok ko habang pinagsasaluhan ang mainit na halik.

“Uhm!.” And yes. His moan. Na siyang naging musika sa pandinig ko seven years ago na akala ko ay hindi ko na maririnig kailanman. Ang malamyos niyang tinig kapag binabanggit ang pangalan ko.

I got hard so easily hearing those moan of him.

Labi sa labi. Dila sa dila. Laway sa laway.

So sweet.

Ang isang kamay ko ay naglalakbay na sa buong katawan niya. Sa may baywang. Sa may pusod. Sa may dibdib until I found his nipple and playing it with my finger. Pinching it that make him moan more.

“I love you.” Muli ay bulong ko ng pakawalan ko ang labi niya. Pinaglandas ang labi ko in his jawline through in his ear.

Ang panginig ng katawan niya na parang nilalamig. But kinda cute.

I lick his ear, sucking his earlobe.

“Mmmm! K-kanye.” Muli ay narinig kong sambit niya sa pangalan ko.

“Yes my Love. Mmmm.. your so sweet.” Sagot ko sa kanya. Pinagsawa ko ang sarili ko sa paghalik sa kanya sa may tainga. Sa leeg palipat sa kabilang tainga na nakapag paarko ng katawan niya. Pabaling baling ang ulo niya at nagpapagalaw ng balakang niya and feel how hard he is now that poke in my stomach.

I smiled while I’m still kissing him in his shoulder. Sucking his skin. Licking at hindi ko na mapigilan ang hindi mag iwan kagat sa bawat daanan ng labi ko.

Nakakagigil, gustong gusto ko siyang kainin ng buong buo. Ang sarap sa panlasa ko ang balat niya. Ang lambot. Ang bango niya na nanunuot sa pang amoy ko.

Until my lips found his nipple then suck it. Playing it with my tounge habang nilalaro ng mga daliri ko ang isa sa nipple niya.

“Uhm! Oooh.” Impit na ungol ang pinapakawalan niya. Napapaliyad ang katawan niya. Ang kamay na panakang sasabunot sa buhok kapag sisipsipin ko ang isa sa itoktok ng dibdib niya.

Para akong uhaw na uhaw. Pitong taon kung pibanabikan ang tagpong ito. Ang muling damahin siya sa mga palad ko. Tikman siya ng mga labi at dila ko. At lasapin ang sarap habang paunti unti ko siyang inaangkin.

“Uhmmm!.” Napasinghap din ako dahil sa pinagsawa ko ang sarili ko sa dibdib niya na para lang akong batang gutom na gutom sa gatas ng isang ina.

“Uhmmp! Ahhhh.” At isinunod ko ang isa pa and suck it again. Licking, biting it. My hand caressing his body, in his waist. In his navel. Until I found his manhood and ikinulong ko na ng tuluyan iyon sa mga palad ko.

Saglit ko siyang hinalikan ulit, bago muling bumaba ang labi ko, deretso sa pusod niya. Pinagmasdan ang rosas na nandoon and the stem with thorn. Maganda naman iyon pagmasdan.

Hanggang sa muli ay dampian ng labi ko ang pusod niya hanggang sa puson. Na nakapagpanginig pa lalo sa katawan niya. At gumalaw ang balakang niya pasalubong sa mukha ko.

“Hmmm! Ahhhh. N-no.. uhmm.” Hawak ulit ang ulo ko. He said no pero may patulak pang pababa ang ulo ko. Kaya napangiti ako.

He want me to play his…. and yes. Pinagtuunan ko ng pansin ang kanya. Tiningala ko siya habang ipinapakita sa kanya kung paano ko iyon hawakan. Laruin ng kamay ko, at dilaan ang itoktok niyon.

Kagat ang labi niya na nakatingin din sa akin. Mapapaliyad ang katawan niya kapag hahalikan at bahagyang sisipsipin.

“Uhmmm. K-kanye.. uhmmm.”

“Hmmm! How much do you miss me to touch you like this my Love.” Tanong ko pa. Sabay dila na naman sa kanya. Ang maliit na butas sa itoktok ng kanya kung saan ko nilalaro na ang dila ko.

“Uhmmm.. s-stop.. t-teasing m-me. Uhmmm.” Halos hindi na siya makapagsalita ng maayos. Nakatingin sa bawat paggalaw ng dila ko sa kanya. Ang kamay na mabagal na nagtaas baba.

“My Love. Uhmm.” Then suck him again. Hanggang sa tuluyan ko na ngang ipasok ang kanya sa loob ng bibig ko. Taas baba ako doon. Playing his balls with my hand.

His hips moving upside down too pasalubong sa bawat taas baba ko sa kanya. Licking his whole lenght.

“Uhmmm.. k-kanye. N-no more.. uhmm.”

“Yes my Love. I want more from you.“sagot ko sa kanya. At ipinagpatuloy ang pagpapaligaya sa kanya habang pinagsasawa ko ang sarili ko na lasaan ang buong laki niya.

Hanggang sa umayos ako sa paanan niya. Pinataas ang balakang niya to see what I want to see at his back. His flesh! I want to be inside his beautiful hole.

Damn!

Sa pagkakita ko ng bagay na iyon ay tuluyan ng nilukob ng buong pagkatao ko ng pagnanasa at parang gusto ko ng pasukin siya ng wala sa oras. But I can wait. Ihahanda ko muna siya.

Kaya naman nilaro ng dila ko ang bakuna niya. Binasa ng laway ko. Using my tounge trying to get inside. Until I decide to use one of my finger. My middle finger to be exact.

“N-no. Uhm.“and he push me away when I entered it. Pero walang lakas iyon kaya naman ipinagpatuloy ko. Gumagalaw ang balakang niya that twisted his hole and sucking my finger in.

“My Love.” I lick his hole again. Hanggang sa maramdaman ko na ang bahagyang pagluwang niyon.

“Uhmm. K-kanye.”

“My Love. Let me in.“bulong ko sa kanya ng umayos ako sa ibabaw sa gitna ng mga hita niya. Isinampay ang mga paa niya sa mga braso ko saka ko siya hinalikan ng buong alab. “I love you my Love.”

Then.. saka ko hinawakan ang akin. Binasa ng laway ko ang kamay ko para dumulos iyon at itinapat iyon sa kanya. Sa dapat na pasukan ko. His flesh.

Damn! This is what I longed for. To be inside him again.

“My Love.” Kagat labi pa ako at nakatingin mismo sa pagpasok ko. Ang sikip. “My Love. Uhmm.” Para na yatang maalis ang labi ko sa pagkagat ko.

“Ugh! N-no.” And he push me again. May lakas na. Kagat din ang labi niya. Kunot ang nuo. At maluha luhang nakatingin sa akin ng pumasok na ng bahagya ang akin sa kanya.

“My Love. Ugh! So tight my Love. Uhmm.” napalunok ako. Sinasakal ng butas niya ang akin na pilit na nagsusumiksik papasok sa loob niya.

“D-don’t move. Argh.” May luha na ngang tumakas sa mga mata niya kaya naman niyuko ko siya para halikan iyon. Wipe it wiht my lips. I kiss him again. Para lamang maibsan ang kung anong kirot ang naramdaman niya sa pagpasok ko.

Hindi ko pa iyon naipapasok ng buo. Ni wala pa ako sa kalagitnaan at paunti unti ko iyong binabaon habang hinahalikan ko siya. Halik na para mabaling ang pansin niya at hindi maramdaman ang pagsusumiksik ko papasok sa kaloob looban niya.

“Ugh!.” He bite me. When I enter half of mine inside him.

“Shhh! It’s alright my Love. I will be gentle. Promise.” Bulong ko. Kahit na bahagyang nanakit ang labi ko sa pagkagat niya ay muli ko siyang hinalikan at muling gumalaw pabaon pa.

“Ahhhhh.” Napasinghap siya ng tuluyan ko ng maibaon ang buong laki ko. “Ugh!.” Napakapit siya ng mahigpit sa leeg ko at bahagyang ibinaon ang mga kuko niya sa likod ko and scratch it. Pero worth it ang hapdi sa pagbaon ng kuko niya.

Ako naman ay napakagat labi dahil kakaiba ang sikip na bumabalot sa buong laki ko. Ang init sa loob niya.

“My Love. Ugh!. Ahh..uhm..” hindi ko mapigilan ang magpakawala ng ungol. Ang sarap. Ang sarap ng muling maramdaman ang init na bumabalot sa akin at ang sikip ng lagusan niya na sumasakal sa buong laki ko that sucking me in. Deep inside him.

“K-kanye. Uhmmmp..ahhhhh.” sa pagkakahawak niya sa leeg ko ay hinila niya ako at humalik sa akin.

Gumanti ako ng halik sa kanya pero mas nakatuon ang pansin ko sa kung saan magkaugpong ang katawan namin.

Sinasakal niya ako. Ang sikip sikip talaga niya na siyang nakakapagpainit lalo ng katawan ko.

Mabagal na akong gumagalaw sa kanya. Nilalasap ang sarap habang nagpapabalik na ako sa kanya.

Taas baba. Babagal. Bibilis.

“Ahhhh!. Uhmmmm…k-kanye.. ugh.”

“Uhmm.. my Love. My Love. So tight. Ugh.” Nakaluhod na ako sa paanan niya. Itinaas pa lalo ang balakang niya. Naging madulas na ng tuluyan ang bakuna niya kaya hindi na siya masyadong nahihirapan.

Impit man ang ungol niya ay siya paring namayani sa loob ng silid. Ang kung paano ang tunog ng balat namin kapag sumasalapak ako pabaon sa kanya.

“Uhmmm. My Love..” hindi ko mapigilan ang mapadaing. Hindi sa sakit kundi sa sarap habang patuloy ako sa pagpapabalik balik sa loob niya.

“K-kanye. Ugh!.. uhmmmm.”

“Y-yeah! Uhmmm. My Love. My Little kitten. Uhmmm. Ugh.” At mas malalakas. Mas bumilis. Ibinabaon ang buong laki ko sa kanya. “My Love.“kagat labi akong palipat lipat ng tingin sa kanya. Sa kung anong ekspresyon ng mukha niya habang inaangkin ko siya.

Kunot ang nuo niya. Kagat labi. Nakahawak ang mga kamay niya sa kubre kama. Pabaling baling ang ulo. Sa kaliwa, sa kanan. Mapapatingin sa akin sa tuwing babaon ko ang buong laki ko. Mapapaungol siya. Kuway tatakpan ang sariling bibig niya.

“Just let it be my L-love. Uhm.” At mas ginaganagan akong gumalaw. Habang pinagmamasdan siya. O di kaya naman titingin sa kung saan magkaugpong ang ibabang katawan namin. Sa kung saan ko nararamdaman ang sarap.

“Uhmmm..no more.”

“Yes my Love. I love you.”

“Ugh!.” Then I hold his para isabay na sa galaw ko. Ang bawat baon hugot ko sa kanya ay siya namang taas baba ng kamay ko.

“My love. Ugh.. uhmmm. My love. My love.” Heto na. Ang sarap sarap na sa pakiramdam na parang may sasabog na sa katawan ko. Sasabog na ako sa init.

“Ugh!. K-kanye. Uhmmm. I-m i-m g-gonna c-cum.”

“My loveee. Uhmmm. M-me t-tooo.” At mas bumilis pa ang galaw ko.

“Ugh! N-no. Uhm.. n-not inside.. uhmm.” Hindi na naintindihan ang huling sinabi niya. Basta natuon na ang pansin ko sa paggalaw ko. Binilisan ko pa. Pabilis na ng pabilis at sa huling baon ko.

“Uhmmm! My l-love.uhmm.. ahhhhh. .uhmm.” at mas binaon ko pa ang akin sa loob niya para doon na tuluyang ilabas ang katas ko. Sa kaloob looban niya.“ahhh. My Love.. ugh.” At sabay na narating nag rurok ng kaluwalhatian.

“Uhmmm..” at kumalat sa ibabaw ng tiyan niya ang inilabas na katas.

Habang nakabaon at nilalasap parin ang sarap. Niyuko ko siya. Hinalikan ng buong alab. Pinagsaluhan pa ang init ng pagpapalitan namin ng halik sa isat isa.

“I love you. Uhmm. I love you.” Paulit ulit na bulong ko sa kanya ng tuluyan kong idagan ang buong bigat ko. Hinihingal man ako. Worth it ang pagod ko dahil sa walang kapantay na sarap ang ipinalasap niya sa akin.

“Mahal na mahal kita. My Love. Oh..mmm. my love.” Giving him a light kiss in his shoulder. In his neck. Habang bumabawi ng lakas.

“Y-you bastard. I s-said not inside.” Kuway narinig kong sabi niya sa akin.

“My Love. I want too. At gusto ko sa loob mo lang. And I want more.” Sagot ko naman sa kanya. Ikinulong na sa mga palad ko ang magkabilang pisngi niya saka ko siya dinampian ng halik sa labi.

“H-hmmp.” Pairap na binawi ang tingin sa akin at iniwas ang mukha. Napangiti na ako dahil namumula na ang buo niyang mukha.

“I love you my Love. And thank you. For letting me na angkinin ka. Ang sambahin ka. I love you my love.” Sabi ko sa kanya.

Umayos ako ng higa saka ko siya ipinaunan sa braso ko. At ikinulong sa higput ng mga yakap ko.

=

“Where is daddy?” Tanong sa akin ni Xaviel kinaumgahan ng mabungaran ko sila sa may sala ng kapatid kambal nito.

“Still sleeping.” Nakangiti kong sagot. Hindi ko maitago ang saya ko dahil sa nangyari kagabi sa amin ng my Love ko.

And we made love twice.

“Good morning by the way. Kumusta ang naging tulog niyo.” Kuway bati at tanong ko sa kanila.

Lumapit at kahit man siguro ayaw nila ay humalik ako sa mga nuo nila.

“Don’t be nice to us. Daddy is not around.”

“But I want too. Dahil ako na ang asawa ng daddy niyo. Dahil gusto ko ding maging parte ng buhay niyo. Kung papapayagan at hahayaan niyo akong alagaan kayo at mahalin ko.”

Napasimagot lang sila sa sinabi ko. Pero hindi ko na sila papatulan. Ayaw kong sirain ang maganda kong mood.

“Huwag niyong gigisingin ang daddy niyo huh!” Paalala ko pa sa kanila. “Ano pala ang gusto niyo? Nag agahan na ba kayo?”

“We are waiting for daddy.” Sagot naman ni Frances.

“Tayo na lang muna ang kakain. Mamaya pa magigising ang daddy niyo. Halina kayo.” Aya ko sa kanila. “Come on. I can carry you both.” Hindi ko na sila hinintay na makasagot at makatanggi. Una kung kinarga ay si Xaviel para hindi na makaiwas pa. Hanggang sa iabot ko ang kamay ko kay Frances. Napatingin lang siya sa akin kuway kumilos naman ito para tumayo sa upuan. “Look! From now on. You can call me papa.” Sabi ko sa kanila at karga ko na sila sa magkabilang kamay.

Mabigat sila oo! But who cares. Parang ang gaan naman ng pakiramdam ang kargain silang dalawa. Kumapit si Frances sa leeg ko. Habang umalalay lang sa may dibdib ko si Xaviel.

“Lets go.” Nakangiting sabi ko at tinungo ang kusina. Ng makita kami ni Arlyn ay agad naman itong tumalima at naghanda na para sa agahan.

Maingat na ibinaba ko sila at ipinaghila ng mga upuan.

“Ano ang lagi niyong ginagawa kapag wala kayong pasok?” Tanong ko sa dalawa ng magsimula na kaming kumain.

“Playing games at the playroom.” Sagot namin ni Frances.

“Reading books.” Si Xaviel.

“Good for both of you. Then I will join you and lets playgame and read books together. How about that.”

“Mmmm!.” Napatingin si Frances kay Xaviel na para bang kumukuha ng sagot mula dito kung papayag ba sila.

“It’s up to you. Baka maboring ka lang na kasama kami.“sagot naman ni Xaviel.

“Of course not. Mas nakakaboring ang mag stay sa opisina. At pumirma ng tambak na papel.” Sagot ko naman. “Hindi niyo alam. Magaling ako sa mga computer game. Wanna bet?” Kuway hamon ko sa kanila.

“Sure.” Si Frances na halatang nagustuhan sa huling sinabi ko.

“Okaya then, bilisan na nating kumain. Para makapaglaro na tayo.” Nakangiti kong sabi sa kanila. Pinagsasandok ng ulam at kanin kapag gusto pa nila.

Hanggang sa matapos na kaming kumain at sabay na tinungo ang playroom nilang magkapatid at naglaro kasama sila.

“

PH2 #32: Reallan

Typos and grammatical error ahead!!

Para akong pagod na pagod at ang sakit ng buong katawan ko. Gusto ko pa sanang matulog pero nakaramdam ako ng pagkalam ng sikmura ko.

Saka ko na lang maalala ang nangyari kagabi kaya naman napabalikwas na ako ng bangon.

Napangiwi na lamang ako ng makaramdam ako ng hapdi sa likod ko.

“Argh! Kanye Anderson. I hate you.” Gigil na tabingi ang pag upo ko. Pilit na tumayo at nagtungo sa banyo.

Kahit na paika akong naglakad ay minabuti kong maglinis ng katawan dahil..

“Ugh! Kanye! I hate you.” Muli ay sabi ko ng may kung anong likido na naglandas na hita ko.

His cum.

I told him not to cum inside pero dinalawa pa niya talaga.

“Ahhhh! I hate you Kanye Anderson.” Muli ay sabi ko na para bang naririnig lang niya.

Nag aalala tuloy ako. Paano kung..

Ahhh! Hindi naman siguro. Saka wala namang palatandaan kung paano mabubuo iyon. Basta.. ewan.. sana huwag naman.

Hindi sa ayaw ko ng ulit magkaanak pero hindi pa sa ngayon.

Never mind na nga lang muna. Wala pa naman sigurong mabubuo.

What if….

No! Hindi ako iinum ng gamot para hindi ako mabuntis. Saka need ko kumonsulta sa doctor kung sakali.

Oo! Iyon na nga ang gagawin ko. Sa doctor na nagpaanak sa akin noon na kaibigan ng lolo niya. Mas mabuti pa nga para hindi ako mabuntis kung sakali man.

Naiiling na napapangiwi na napapamura ako dahil sa mahapdi ang likod ko habang naliligo pero nagpatuloy parin ako sa pagligo ko.

Sa pagtapat ko sa salamin. Nakita ko ang mga naiwang marka sa katawan ko. May mga marka ng ngipin niya lalo na sa may balikat ko. Mga hickey sa buong katawan ko.

Inisa isa ko iyong hinawakan. Hindi naman masakit ang mga iniwan niyang marka. Hindi katulad ng sa likod ko na talagang nagasgasan yata.

“I hate you again Kanye.” Muli ay bulong ko pero hindi dahil sa galit ako sa kanya kundi sa dahil sa hapdi na nararamdaman ko sa likod. Hindi naman sa hindi ko nagustuhan pero sadyang mahapdi lamang talaga.

Ahhhh! Never mind na nga lang. Lalagyan ko na lang ng ointment pata maibsan ang hapdi.

Oo! Iyon na nga ang gagawin ko.

“Good morning Arlyn. Where are the twin?” Tanong ko kay Arlyn ng makababa na ako sa silid ko matapos makaligo.

“Magandang umaga din sir. Nasa playing room po sila kasama ni Sir Kanye.”

“Huh!.”

“Matapos kasi silang kumain sir nagkasundo sila na maglalaro.”

“Ganun ba. Sige. Pwede bang ipaghanda mo ako ng agahan. Sisilipin ko lang sila saka ako babalik.”

“Sige po sir.”

Naglakad ako tinungo ang playroom ng dalawa. Hindi nakasarado ang pinto kaya naman agad ko silang namataan na naglalaro nga. Kitang kita ko siya na nakatagilid kaya naman malaya ko siyang pinagmasdan. Nakangiti siya ngayon.

“Gotcha.” Narinig ko sabi niya. Sabay suntok sa hangin. “Ahahaha! You can’t defeat me kiddo.” Sabay hawak ng ulo ni Xaviel at ginulo ang buhok nito.

“Your cheating.”

“I am not. Ahahaha! Eat more rice to defeat me baby. Now! Its your turn Frances.” Sabay baling sa isa.

“Hmmp! Your cheating. Why you defeated me so easily?”

“Strategy baby. Be wise.”

“Let me take the chance. I can surely defeat you.” Sabi naman ni Frances na kinuha ang console sa kapatid at ito naman ngayon ang pumuwesto sa kinauupuan nito.

Napangiti na lang ako habang pinagmamasdan silang tatlo. Ang sayang pagmasdan ang mag aama na magkakasundo. Nag bo-bonding ng ganito.

Hindi ko na sila inabala pa. Hinyaan ko na lang na kunin ni Kanye ang oras na ito para sa kamabal. Nanatili pa ako ng ilang minuto at pinanuod ko pa sila.

“I won again.” Muli ay sabi ni Kanye ng matalo na naman si Frances.

“Your great in game.” Kuway sabi ni Frances at tinignan siya.

“Thank you kiddo. Our deal! I won againts you two. So! What should you gonna call me?” Kuway tanong niya sa mga ito.

“Papa!” Panabay na sagot ng dalawa na lalong nakapagpangiti sa kanya.

“Not bad.!” Si Xaviel. “Then lets play again, papa.”

Napansin ko ang pagtigil niya. Nawala ang ngiti niya saka napatitig sa dalawa.

“It’s great to hear those from you kiddo.” Hinila niya ito saka niyakap. “Naisip ko tuloy na tunay ko kayong anak.” Dagdag pa niya.

Ang maliliit na kamay ni Xaviel ay kusa na ding yumakap sa kanya.

Lumapit si Frances sa kanila.

“Can I join you?”

“Of course baby.” Saka niya niyakap ang dalawa.

Para akong maluluha sa nakitang tagpo sa kanilang mag aama. I think! I need to tell him the truth now.

“C-can I join too.” Hindi ko na napigilan ang sarili ko na lumapit sa kanila. Kaya naman napatingin sila sa akin. Nagkatinginan pa silang tatlo at sabay sabay na inilahag ang mga kamay to invite me a hug.

Tuluyan na akong lumapit sa kanila. At sa pagitan namin ni Kanye, ikinulong namin ang kambal sa mga yakap namin.

And I’m happy to be them. Now and forever.

“Kumain ka na ba?“narinig kong tanong niya ng matapos ang isang mainit na yakapan.

“Nagpapahanda pa ako kay Arlyn.”

“Come on, let me join you eat breakfast. Can we leave you here babies?” Baling niya sa kambal na sinabayan na ng tayo.

“Just go on papa. But come back after daddy finish. Then we can play together again.” Si Frances na para bang ang gaan na para dito na banggitin ang salitang Papa sa kanya.

“Oh my! Ang sarap pakinggan ang tawag mo sa aking iyan Frances. Dahil diyan. Lets go out together for fun. How about that. Go shopping. Play. Swimming.”

“Really.” Sabay na sabi ng dalawa na nakapagpangiti sa kanila ng maluwang. Nagkatinginan pa at naghawak kamay.

“Yeah! So! Let your daddy decide if he want us to go.” Sabay baling sa akin.

“Daddy.” Panabay ng dalawa.

Ngumiti na din ako at sabay na ipinatong ang dalawang kamay ko sa ulo nila. Niyuko ko at saka ko dinampian ng halik sa mga nuo.

“If that what you two make happy babies.”

“Thank you daddy. Thank you papa.”

“Okay! Okay! Your welcome babies.” Sagot naman niya. “Now! Fix your self and get dress. Pagkatapos kumain ng daddy, lalabas na tayo.”

“Yeheeh. Lets go Xaviel. Lets go.” Sabay hila sa kapatid palabas ng playroom. Tingin na lang ang nakasunod sa kanilang dalawa.

“How’s your sleep?” Tanong niya sa akin ng mapagsolo kami. Ng tignan ko siya ay nasa mga labi niya ang pilyong ngiti.

“Bastard.” Matalim na tinapunan ko na siya ng tingin. Napakislot pa ako ng bigla niyang tapikin ang likod ko. “Fuck off.” Sita ko sa kanya mahapdi pa naman ang likod ko.

“My Love naman. Iyan ka na naman sa pagsusungit mo sa akin. Hmmm. Wala ba akong goodmorning kiss muna diyan?” Pero bago pa man ako nakahuma ay sakop na niya ang labi ko.

“Uhm!.”

“I love you my love. I love you so much.” Saka siya yumakap sa akin. “Lets go.” Hinila na niya ako palabas ng playroom deretso na sa kusina.

Nakahanda na ang agahan ko kaya naman kakain na lang ang gagawin ko. Hindi naman siya kumain kundi pinanuof lamang niya ako. Lalagyan ng kanin o ulam ang pinggan ko. O di kaya naman susubuan ako.

Hinayaan ko na lamang siya hanggang sa matapos na akong kumain na tamang pababa na ang dalawa at bihis na bihis na.

“We are ready.” Nakangiting sabi ni Frances ng lumapit sa amin ng nasa sala na kami.

“Good babies. Just wait us here. Magpapalit lang kami ng daddy niyo.” Sabi naman niya sa kambal.

“Yes papa.”

“Come on my love. Sabihinan mo si Arlyn na mag pack ng damit ng dalawa dahil mag i-spend tayo over night sa pupuntahan natin.”

“Saan ba ang naisip mong puntahan?”

“Resort World Manila my Love. Para isang bagsakan na lang.”

Hindi na ako kumontra pa at sinabihan nga si Arlyn na mag ayos ng damit ng kambal.

Hindi na din ako nakatanggi pa ng hilain na niya ako ulit paakyat sa silid. May mga inilipat na din kasi siyang damit dito sa bahay kaya naman at home na at home na talaga siya.

“Come on my love. What are you looking at.” Untag pa niya sa akin ng napatingin ako sa kanya ng hubarin niya ang puting sando na suot niya. “Or…” sabay taas ng kilay. Tinignan niya ako mula ulo hanggang…

“What?“sita ko saka ako kumilos. Iba na naman kasi ang ngisti niya o mas tamang sabihing ngisi.

“I think, kailangan kong kausapin ang kambal at sabihin bukas na lang tayo mamasyal. Hmmm.” saka siya humakbang palapit sa akin. Iyong malapit na malapit.

“Tigilan mo nga ako. Saka huwag mong paasahin ang mga bata dahil lang sa kung ano ang nasa isip mo.” Gigil na napapaatras naman ako ng hakbang palayo sa kanya pero mabilis na nahawakan ako at hinila sa may baywang.

Napaliyad na ako dahil kung hindi ko gagawin ay siguradong lapat ang labi namin.

“Kanye.” Pinanlakihan ko siya ng mata. Saka pilit na umiiwas talaga ng gusto niyang huliin ang mga tingin ko.

“Look at me my Love.” Saka niya hinawakan ang baba ko para hindi na nga ako makaiwas pa.

“Dad, are you finish?” Narinig naming tanong mula sa labas ng pintuan kaya sabay kaming nakatingin doon.

Nakatingin na ang dalawa sa amin kaya naman patulak na lumayo ako sa kanya na agad naman niya akong binitawan.

Umayos siya ng tayo at ako man ay ganun din.

“Magbibihis pa lang babies.” Sagot niya. Saka siya humila ng damit sa lagayan at agad iyong isinuot. Simple lang na hindi iyong madalas na suot niya na pormal na pormal.

“Daddy, come on. Dress up now.” Baling ni Xaviel sa akin. Kaya naman wala na akong nagawa kundi ang kumilos at kumuha na din ng maisusuot ko. A white long sleeve shirt na lang ang suot ko saka short hanggang taas ng tuhod ko. At gray ang kulay ng suot niya.

Nag ayos na din ako ng damit naming dalawa at isinilid iyon sa may kalakihang bag.

“Bili na lang tayo ng ibang kakailanganin natin doon my Love kaya hindi mo na kailangang kumuha diyan.” Sabi niya sa akin ng kukuha ako ng mga personal hygeinepara sa amin.

“Lets go.” Aya na niya ng makapag ayos ayos na kami. Kaya naman sabay sabay na kaming lumabas. Buhat niya si Frances while he is holding Xaviel hand.

Humawak na din ako sa kabilang kamay ni Xaviel at magkakaagapay na lumabas ng bahay.

At habang nasa daan kami ay nagpabook na siya ng silid para sa aming apat.

=

“Wow!.” Halos panabay na napahanga ang kambal ng marating namin ang Resort World Manila at makapasok kami sa loob. “So big. So beautiful.” Dagdag pa nila.

“Lets go kiddo’s.” Muli ay aya niya deretso na kami sa ipinabook niyang silid ng makuha namin ang susi para doon.

“Ang ganda.” Napapahanga na naman ang dalawa. Tumanaw sa bintana. Tanaw ang maluwang na swimming pool sa baba. “Daddy, can we swim there?” Kuway tanong ni Frances.

“Of course baby. We can. Pero bago iyan. Bumili muna tayo ng pwede nating isuot pang swimming.”

“Okay papa.”

Natitigilan talaga siya kapag naririnig niya iyon sa mga bata.

“Good. So! What we gonna do first? Play or shopping?” Tanong niya sa kambal.

“We don’t need anything. Because lolo bought us everything we want.” si Xaviel ang sumagot.

“Ganun ba? Then damit na lang pampaligo ang bibilhin natin.”

“Sige sige.” Sang ayon ng dalawa.

“Pero di ako makakasama maligo sa inyo.” Sabat ko naman sa kanila.

“Yes my Love. Manunuod ka lamang sa amin.” Nakangiting umakbay pa siya sa akin. “Because I won’t allow others to see you nake.”

Pinanlakihan ko siya ng mata. Hindi naman iyon ang ibig ko sanang sabihin kundi ang mga marka sa katawan ko na iniwan niya kagabi ang inaalala ko.

“Tara na. Hayaan na lang muna natin ang mga gamit natin diyan.” Aya na niya sa amin.

Agad naman sumunod ang kambal. Hawak niya si Frances habang hawak ko naman si Xaviel na tinungo ang shopping mall.

=

“Daddy look.” Sabay tampisaw sa tubig si Xaviel na nakaalalay naman siya dito.

Marunong ng lumangoy ang dalawa dahil isa na iyon sa inaaral nila kapag kasama ang lolo nila.

Ang mga paa ko lang ang bakalubod sa tubig. At nanunuod na lang sa kanila.

Hindi ko naman gugustuhing maligo ng may damit pang itaas na hindi ko din naman din matatanggal dahil sa mga hickey na iniwan niya sa balat ko. At kahit wala naman ang mga iyon ay hindi naman niya ako papayagan dahil ayaw nga daw niyang may ibang makakita ng katawan ko.

As if naman babae ako na maraming lalaking magkakandarapa sa akin.

Ewan ko ba sa kanya. May pagkapossessive lang ba…

“Be careful Xaviel.” Sabi niya dito ng lumalangoy na ito ng pabalik balik. Also Frances do the same thing.

“Yes papa. Lolo teach us how to swim.”

“Good. Pero mag ingat parin kayo.”

“Copied.” Panabay ng dalawa.

Sa mababaw lang naman sila naroon. At hanggang hita nga lang niya ang tubig kaya nakaupo na lang siya at sinasamahan na lang ang dalawa.

Mas maalaga pa kaya siya kapag nalaman niyang anak niya ang kambal.

Hindi na mawala wala ang ngiti ko ngayong pinagmamasdan sila na masayang nagtatampisaw sa tubig. Hindi man ako makasali sa kanila ngayon ay walang oagsidlan ang sayang nararamdaman ko.

What a happy family I have?

“Kumain na muna kaya tayo.” Napatingin sila sa akin. “Bago kayo muling magbabad sa tubig.”

“Ikaw ang bahala my Love. Kung iyan ang gusto mo.” Sagot naman niya.

“Sige, mag oorder na lang tayo. May menu brochure naman na nakalagay sa lamesa natin.”

Sabay sabay silang tumango kaya naman inihaon ko na ang paa ko at tinungo ang lamesa namin na nasa malapit lamang.

Tumingin na ako ng pwedeng orderin sa menu hanggang sa matapos na nga ako at maghihintay na lang kami ng 15 mins.

Pero ganun na lang ang pagkakasimangot ko. Kunot ang nuo at mabilis na lumapit sa mag aama ko. Dahil hindi nagustuhan ng mga mata ko ang nakita ko.

May kausap siyang babae ngayon na halatang nanlalandi.

Aba’t.. teka lang…

At hindi ko na nga napigilan ang sarili ko na maging rude sa harapan ng babae at bahagya ko pang itinulak dahilan para mahulog sa tubig.

“Ano ba. Bulag ka ba?“galit na sita nito sa akin.

Kahit si Kanye at ang kambal ay nakatingin sa akin na halatang nagulat sa ginawa ko.

“Oops! Sorry! Akala ko kasi poste eh.” Sagot ko saka muling itinampisaw ang paa ko sa tubig at naupo sa gilig ng pool. Abot kamay ko si Kanye kaya naman hinila ko siya at mabilis na dinampian ng halik siya sa labi na ikinabigla niya at nanlaki ang mga mata.

Pero mas lalo namang nagulat ang babae at nagpalipat lipat ang tingin sa amin.

“Love, 15 mins pa daw darating yong inorder ko. Umahon na kayo para makapagpatuyo ng katawan bago dumating iyon.” At nilangkapan ko pa ng lambing iyon saka ko binalingan ang kambal. “Come on babies. Umahan na muna kayo. Baka makagat pa kayo ng linta sa tubig.” Saka matalim na tinapunan ng tingin ang mahaderang babaeng balak pang agawin ang pansin niya na para lang sa amin ng mga anak ko.

At hindi ako makakapayag.

“Yes my Love.” Sagot niya sa akin na ngayon ay may ngiti na sa labi at parang nawili pa yata sa ginawa ko. “I love you.” Bulong pa niya.

May sasabihin pa sana ako ay hindi ko na nagawa pa dahil humawak na siya sa batok ko at siniil ng halik sa labi.

“Lets go babies..“siya na naman ngayon bumaling sa dalawa bago sa babae. “Sorry for that lady. Selosa lang ang asawa ko.” Sabi niya dito. Sabay ahon. Karga si Frances habang hawak si Xaviel. At panabay na nga naming tinungo ang lamesa namin.

At hindi na nawala sa mga labi niya ang ngiti at halos hindi na din niya inihihiwalay ang mga tingin sa akin.

PH2 #33: Kanye

Typos and grammatical error

ahead!!!

Hindi ko maitago ang ngiti habang nakatitig sa kanya na matalim ang tingin sa babaeng itinulak niya sa pool.

Malayo na nga kami dito ay tinatapunan parin niya ng masamang tingin. Hindi ko akalain na aakto siya ng ganun.

Nagseselos siya.

Di kaya…“

“My Love. Baka hindi na bumalik ang paningin mo sa kakairap mo sa babaeng iyon.” Sabi ko pa saka ako tumabi sa kanya. Umaasa na sana nga nagseselos siya.

Well, hindi ko naman iyon balak gawin. Ang pagselosin siya. Pero nagawa ko iyon nitong nakaraan lang.

Ng makita ko sa monetor ng cctv na nasa labas siya ng opisina ko ay pinagpanggap ko ang model sa mga iniindorso naming mga damit na kasama ko sa loob ng araw na iyon na we are doing something naughty para makita ko ang reaksyon niya.

Kung maapektuhan ba siya at makakaramdam ng selos. Pero hindi. Ni wala akong nakitang ibang emosyon maliban sa galit sa akin.

Kaya naman imbes na matuwa ako ay nagalit din ako at pinagbuntunan ang model na iyon at pinalayas ng wala sa oras kahit pa man ay hindi pa tapos ang pinag uusapan namin.

Kaya naman binago ko na ang nauna kong balak na pagselosin siya dahil hindi naman uubra.

“Magbihis ka na nga.” Gigil na sagot niya na nakapagpakurap sa akin. Ngayon.. he is jealous right. He is….. “Ayan isuot mo iyan. At huwag mong tatanggalin.” Dagdag pa niya.

Naiiling na nakangiti ako. Hindi ko pa man nakukuha ang damit na iniaabot niya ay siya na mismo ang naglagay sa ulo ko at ipinasuot iyon sa akin.

“Daddy! Maliligo pa kami.” Narinig naman naming sabi ni Frances na nakatingin na sa amin. Kahit si Xaviel ay nakatingin sa kanya.

“Kayo na lang ang maligo baby. Panunuurin na lang namin kayo ni Daddy.” Sabi ko dito saka ko niyuko. “Nagseselos ang daddy niyo. Ayaw niyang may tumingin na iba sa katawan ng papa niyo.” bulong ko na nakapagpangiti sa kanilang dalawa na parang nawili sa sinabi ko at tinignan din siya ng makahulugang tingin ng mga ito.

“Sige, papa.” Sabay pa silang tumango.

“Anong ibinubulong mo naman sa kanila?” Sita naman niya sa amin.

“Nothing my Love.” Nakangisi kong sagot. Sarap tuloy pangigilan ang pisngi niya para kurutin.

Nakakatuwa. Nakakagaan ng pakiramdam na tawagin nila akong papa. Para bang bumibilis ang tibok ng puso ko sa tuwing naririnig ko ang katagang iyon mula sa kambal.

Siguro nga! Gusto ko lang na mapalapit sa kanila para naman mas lumapit na din ang loob sa akin ng my Love ko at tuluyan na kaming magsama ng masaya at kompleto na ang aming pamilya. Siya, ako at ang dalawang makukulit na bata.

“My Love naman. Tama na ang kakairap mo sabi eh.” Inakbayan ko siya pinanggigilang hinalikan ko siya pisngi. “Your so cute.”

“Hmmp!.”

“Forget about it, my love. Masisira lang ang araw mo kapag iyon lang ang iniisip mo.”

“Daddy, are you jealous of that girl.” Kuway tanong naman ni Xaviel ng hindi makatiis ng maupo ito sa tabi niya. Naupo nadin si Frances sa tabi ko.

“Oo nga naman daddy. The girl ask papa if is he married and papa said yes.” Sigunda naman ni Frances. “Have two little cute kids. At kami iyon. Diba papa.”

Isa pa sa nagustuhan ko sa dalawa. Napakabibo nila. Ang tatalino.

“Yes baby. You two our prince’s.”

“See! It comes to papa’s mouth. So don’t be get jealous daddy. At nandito din kami para bantayan si papa.”

Napapangiti na lang ako sa mga sinasabi ng kambal. Parang kailan lang ng sinusubok ako ni Xaviel. At ngayon.. mukhang makakasundo ko ang dalawa para tulungang muling makuha ang pagmamahal niya.

“Ang dami niyong alam. Nandiyan na ang pagkain.” Pang iiba niya ng usapan na tama naman dumating na nga ang inorder niya.

Hindi na nawala sa mga labi ko ang mga ngiti dahil sa inakto niya kanina. Kaunting kaunti na lang maibabalik ko na ang dati niyang pag mamahal sa akin.

Iniba na lang namin ang usapan at hindi na inalala ang ginawa niya sa babae. Masayang kumain na sinamahan ng mga kwentuhan.

Naging masaya na ang maghapon namin. Pinagsawa ng kambal ang mga sarili sa pagtampisaw sa swimming pool.

Matapos kaming nagbabad doon ay nanuod naman kami sa theater hanggang sa maggabi na ng matapos.

“They are so tired.” Nasabi ko na lamang na tig-isa kami ng karga na natulugan na ang panunuod.

Pabalik na kami ng room namin para mailapag na sila at makatulog na ng maayos.

“They are so cute.” Nasabi ko pa ng pagmasdan ang kambal.

“Yeah!.”

Ilang minuto na katahimikan ang namayani sa pagitan namin habang pinagmamasdan ang kamba.

“By the way! Can we talk.” Sabi ko sa kanya na pagbabasag ng katahimikang iyon.

Gusto ko na kasing linawin ang lahat patungkol sa aming dalawa. Kung ano ba ang naging dahilan niya kaya siya umalis na lang ng walang paalam.

Kunot man ang nuo niya sa sinabi ko ay tumango siya. Naglakad patungo sa sofa sa gilid sa may bintana.

“May gusto din akong sabihin sayo.” Kuway sabi niya ng makalapit ako at naupo sa tabi niya.

“Gusto kong malinawan. Gusto kong malaman ang dahilan mo kung bakit mo ako iniwan ng walang paalam.” Panimula ko. “Pero gusto kung sabihin muna sayo ang lahat kung ano ba dati kung naramdaman noon bago iyon.”

Nakatingin lang siya sa akin. “Go on.”

“Inaamin ko. Gusto ko lang paglaruan ka. And I’m sorry for that. Naisip ko noon na dahil sa kapangahasan mo sisirain kita sa paraan na gusto ko. Hindi ko naman binalak na angkinin ka sa mga lugar na pwedeng may makakita sa atin. But the hell.. Hindi ko mapigilan ang sarili ko. Para akong hinihila ng pagnanasa ko lalo na kapag naalala ang unang naging halikan natin na nakapagparamdam sa akin ng kakaiba.” Mahabang panimula ko.

“Pero naiinis din ako dahil ang kulit mo. Lagi kang nagdadala sa akin ng problema like muntik ka ng magahasa ng iba dahil sa pagsunod sa akin. Nakikipag away sa mga babaeng lumalapit sa akin. Ang kakulitan mo ang nagdadala sayo sa kapahamakan. Kaya naman, siguro nga. Dapat sa tabi lang kita ng hindi ka mapahamak sa iba.”

“At isang araw. Sa kabila ng kakulitan mong iyon ay unti unti kong nakilala ang tunay na ikaw. Na sa kakulitan mo ay nandoon ang Reallan na maalaga kahit pa man hindi ko pa matugunan ang pagmamahal mong iyon sa akin. Hindi ka sumuko. Patuloy mo lang akong minamahal noon kahit pa man narinig mo ang naging usapan namin nina Carlo sa rooftop.”

“Pero alam mo ba? Hindi ko alam kung dapat ba akong magalit sa sarili ko ng panahong iyon dahil mas pinairal ko ang pride ko kaysa sa mararamdaman na ng puso ko.”

“My Love. My little kitten. That day.. kung ano ang sinabi ng bibig ko noon ay siya naman kabaliktaran ng nilalaman na ng puso ko. Dahil sa mga araw na lagi na kitang nakakasama ay unti unti ng naging malinaw sa akin na kung bakit ganun na lang ang pagtibok nito.” Sabay turo ng tapat ng puso ko. “Dahil itinitibok na nito ay ang pagmamahal ko na sayo na kusang umusbong ng hindi ko namamalayan.”

“Ang mga ipinapakita ko sayo noong pag aalala ay totoo. Lalo na ng makita kong hindi maayos ang pakiramdam mo. Nag aalala ako na baka kung ano na ba ang nangyayari sayo. Ayaw ko pa sanang iwan ka noon dahil sa OJT namin pero kailangan. Kailangan kong magsumikap para magtagumpay ako. At maipagmalaki mo ako.”

“At ikaw ang naging inspirasyon ko noon habang isinasaga ang unang operasyon ko. At matagumpay iyon at listas ang inoperahan ko.”

“Ikaw ang naging inspirasyon ko sa bawat oras na lumilipas noon. At alam mo ba? Matapos ang operasyon na iyon nakapagpasya na ako. Hihingi ako ng tawad sayo sa naging pagkukulang ko. Sa kabastusan ko sayo. Hingin ang kapatawaran mo sa mga narinig mo mula sa akin. Nakapagpasya na ako na sabihin sayong mahal na mahal kita. At sa pag uwi ko ay aalukin kita sa tamang paraan na maging boyfriend ko. To be my man.” Mahaba habang paliwanag ko at hindi ko na siya hinayaang magsalita pa. Gusto ko ng sabihin sa kanya ang lahat ng gusto kong sabihin pa noon.

“Masaya na ako ng gabing iyon at hindi na makapaghintay na makauwi. Gusto ko na sanang umuwi ng gabing iyon pero nagkayayaan sila na ipagdiwang ang tagupay namin. Nag inuman hanggang sa hindi ko na maalala ang mga lumipas na mga oras dahil nalasing na ako.”

“Nagising na lang ako noon na tanghali na. Hindi ko na din nagawang tawagan ka dahil nagmamadali akong umuwi para isakatuparan ang balak ko.” napalunok ako dahil bahagyang may bumara sa lalamunan ko. “Bumili ako ng regalo ko. A teddy bear with a ring and flower. But…”

“K-kanye.”

“Shhh!. Siguro nga.. huli na ang lahat noon. Huli na dahil nasaktan kita at dinamdam mo ang mga masasakit na salitang binitawan ko. Alam ko. Isa akong gago at masakit iyon para sayo na marinig mo. You are just a toy at pinaglalaruan ko lamang. At isang libo’t isang daan kong isinumpa ang sarili ko dahil alam kung iyon ang dahilan mo para iwanan ako. Pero sana… sana hindi ka na lang umalis bigla. Mas gugustuhin ko pang sumbatan mo ako. Ipamukha sa akon ang kagaguhan ko. At hindi iyong umalis ka na lang ng walang paalam.”

“Hinanap kita. Para akong mababaliw ng hindi kita makita. Pinuntahan kita sa probinsya niyo pero wala na kayo doon. Naghintay ako na baka bumalik ka. Hindi ako sumuko na muli kitang makita.”

“Pero sa paghihintay ko. Nakalimutan ko na ang pag aaral ko. Nabaliwala lahat bg pagsisikap ko. At minsang nahulog sa kadiliman at parang hindi ko na kayang umahon pa doon.”

“At ngayon.. muli kitang nakita. Pero.. may mahal ka ng iba. At iyon ang hindi ko akyang tanggapin. Hindi ko kaya.“saka ko kinuha ang kamay niya at mahigpit na hinawakan ang mga palad niya.

“My Love. I love you. I really do love you at gagawin ko ang lahat para lang bumalik ang pagmamahal mo sa akin.”

Napansin ko ang paglunok niya. Hinila ang kamay na hawak ko. Dahilan para matigilan ako.

Hindi ba siya naniniwala sa mga sinabi ko. Hindi ko mabasa kung ano ba ang emoayong nakapaloob sa mga tingin niya.

“Hindi ko alam kung dapat ba akong manilawa.” Natigilan ako ng magsalita siya. Tumitig siya sa akin. “Kahit ayaw ko na sana dahil sa narinig ko ay patuloy parin akong umaasa. Na sana balang araw. Mahalin mo din ako. Tugunan ang pagmamahal na iniaalay ko sayo. And then.. mas umasa ako dahil naramdaman ko ang pag aalaga mo sa mga panahong nakakaramdam ako ng kakaiba sa katawan ko. Then.. sa gabing iyon. Sa huling gabing tumawag ka. Masaya ako dahil hindi mo nakakalimutan na tawagan ako. Umasa na naman ako. Lalo na at sabihin mo ang plano mong susunduin ako. Ganito ganyan. Nandoon na naman ang kaliit liitang pag asa ko na sana nga magtuloy tuloy na iyon.”

Napalunok siya bago muling nagsalita. “At kinaumagan. Magigising na lang ako sa mga mensaheng ipinadala mo. Mensaheng ang sakit at ang bigat dalhin da dibdib ko.”

Nangunot ang nuo ko. “Anong mensahe?“tanong ko dahil hindi ko maalala na nag message ako sa kanya. Ni wala ngang history sa sent items ko noon. Dahil tanging mga mensahe ko lang ang nandoon na ang ang nakalagay ay “NASAAN KA NA! BUMALIK KA NA PLEASE.”

“Hindi mo ba maalala. Sabi mo kanina lang. Nagkalasingan kayo. At alam mo ba? Napapaisip ako ngayon. Kung gaano katotoo ang mga sinabi mo. Sa pagkakaalam ko kasi. Ang mga lasing na tao lang ang nakakapagsabi ng totoo. Sinasabi ang lahat ng nilalaman ng pusot isipan.”

“Wala akong maalala na nag message ako sayo kung ano man ang mga mensaheng iyon. Dahil lasing man ako. Sigurado akong hindi ko iyon magagawa.”

“Really? Eh ano naman ang mga larawang ipinadala pa sa akin. Larawan mo na may kasamang babae and lying in the bed together.”

“What?”

“Yes! Sabi mo sa mensahe. Slut! You are just a toy. Pinaglalaruan mo lamang ako. At marami pang mga masasakit na salita. Kasunod iyon ay mga larawan na ipinadala mo. Na nilagyan mo ng caption na. She is the best so I don’t need you.”

“No!. Hindi ko magagawa iyon. Paggising ko sa umaga wala namang kakaiba. Nagising ako mismo sa wala akong kasamang babae sa loob ng silid ko. At sigurado akong wala akong ipinadalang mensahe sayo na makakapanakit sayo.”

Umiling siya. Hindi naniniwala sa mga sinabi ko.

“Tiwala ako sa sarili ko na hindi ko iyon magagawa kahit lasing na lasing ako. Pero kung iyan ang naging dahilan mo iwanan ako. Aalamin ko kung ano ba talaga ang nangyari ng gabing iyon. At papatunayan ko na hindi ako ang nagpadala ng mensahe at larawan na iyon” Nasabi ko na lamang.

Hindi ko kasi talaga maalala ang mga nangyari ng gabing iyon. Basta nagkasayaan at nag inuman lamang. At wala naman kaming mga kasamang babae noon so Why? Sino ang gumawa ng bagay na iyon na ikinasira naming dalawa?

“Sorry!.” Muli ay hingi ko ng tawad. “Pero hindi sorry iyan dahil doon sa mga mensaheng naipadala sayo at larawan dahil sigurado ako na hindi ako ang nagpadala nun. My Love, believe it or not. I love you. At humihingi ako ng tawad sayo para sa mga nauna kong kasalanan sayo. Ang mga naunang salitang binitawan ko. Pero iyon ang una at huling nagbanggit ako ng ganun. Hindi ko na iyon inulit pa.” Buong buo sa loob ko na sabi sa kanya dahil iyon ang totoo.

Nahihiwagaan na tuloy ako. Kung ano ba talaga ang nangyari noon. Sino? Sino ang taong gumawa nun sa amin at halatang may galit sa akin kaya siniraan ako sa taong mahal ko.

Si Carlo.

Natigilan ako ng maalala ko ang ito. Pwede kong alamin iyon sa mga taong nakasama namin sa pagdidiwang na iyon.

“My Love. Please. Hayaan mo akong patunayan ang lahat ng mga iyon na wala akong ginagawang ganun. Para malinawan na tayong pareho.”

Nakatitig na lang siya sa akin at hindi na nagsalita pa.

Humaplos ang palad ko sa pisngi niya.

“I love you my Love. I love you so much. Papatunayan kong malinis ang konsensya ko.”

“H-hindi ko alam. H-hindi ko alam kung maniniwala ako. Pero isa lang din ang hindi nagbago.” Kuway narinig kong saad niya at hinawakan ang kamay kong nakahaplos sa pisngi niya. Nagpakawala siya ng malalim na buntong hininga. “Nasa dibdib ko parin ang sakit na dala ng mga mensaheng iyon. Pero ang akala ko na dahil doon ay nakalimot na ako. Nakalimutan ko na ang nararamdaman ko sayo. Pero.. ngayon.. hindi pa man malinaw. Umaasa ako. Na sana. Totoo ang mga sinabi mo. Na sana. Hindi mo lang ako niloloko at pinaglalaruan katulad noon.”

“No! That won’t happen again my Love. Hindi na kita sasaktan pa. Basta hayaan mo lang ako na mahalin ka nga ngayon. At lilinisin ko ang pangalan ko na nabahiran ng galit mo dahil doon.”

“S-sige. Then.. kapag napatunayan mo sa akin na hindi ikaw ang nagpadala ng mga iyon. Saka na mo na lamang buksan ulit ang paksang iyon.”

Tumango ako.

Hindi pa man ay nagkaroon na ako ng pag asa na tuluyan na kaming magkakaayos. Hindi man derektang sinabi niya ay nagpapahiwatig iyon. Na hindi parin nawala ang ang pagmamahal niya sa akin at iyon ang isa sa nakapagpagaan ng dindala ko sa dibdib ko. Sa mga agam agam ko.

“I love you.” Paulit ulit na sabi ko kahit hindi pa man niya iyon masasagot sa ngayon. Yumakap ako sa kanya na hindi naman aiya kumilos para kumalas sa mga yakap ko.

Hinayaan niya lang.

At sa ngayon.. iisa na lang ang nasa isip ko. At gagawin ko… ang alamin kung sino ba talaga ang nasa likod ng mga kasinungalingang iyon.

PH2 #34: Kanye

Typos and grammatical error ahead!!

“Anong problema?“tanong sa akin ni Carlo ng tawagan ko siya para sabihing makipagkita sa akin.

Matapos ang naging usapan namin ng gabing iyon ni Reallan ay naging malinaw na ang dahilan niya kaya niya ako iniawan. Naging magaan na ang bawat pag uusap namin at hindi ko na siya nakikitaan ng pangingilag pa.

And now. Two days later. Narito ako sa bar para lang makipag usap kay Carlo.

“Mayroon ka bang alam sa nangyari ng gabing nagdaso sayo ng pagdiwang sa unang tagumpay natin sa operasyon?” Hindi na ako nagpaligoy ligoy pa.

Doon din naman ang bagsak ng lahat kaya para saan pa para paikutin ang gusto kong sabihin.

Kunot ang nuo niya. Halata na inaalala ang gabing iyon pitong taon na ang lumilipas.

“Oo, naalala ko. Pero hanggang sa nandoon lang din tayo sa bar ang huling natatandaan ko dud. Kasi lasing na lasing din ako ng gabing iyon.”

“Pero bago iyon. Wala ka bang kahinahinalang tao sa mga nakasama natin?”

“Hindi ko na napansin. Kasi nagkakasiyahan na eh. Ewan ko lang sa partido ni Jason noon. Bakit mo pala natanong? Saka para saan iyon?”

Jason?

Bigla kong naalala. Kasama nga pala namin si Jason noon at doon ko siya unang nakilala. Hindi naman kami masyadong nakipagkwentuhan sa kanila kahit pa man ginawa na naming iisang grupo na lang ang pagsasalo namin dahil sa tagumpay din nila.

“Si Jason. Hindi mo ba siya nakitaan ng kakaiba noon?” Muli ay tanong ko.

“Hindi naman dud. Nakita ko nga na magkasundo kayo ng gabing iyon at nakipagpagkwentuhan ka pa nga sa kanya habang nag iinuman tayo. Hindi ko na lang matandaan at hindi na malinaw sa alaala ko kung ano pa ang mga bagay na napagkwentuhan niyo.”

Napapaisip ulit ako. Hindi ko alam kung ano ba ang tamang gawin ngayon. Pero naghihinala na ako na isa si Jason ang may gawa nun.

“Hindi ko na nga din alam kung paano ako nakabalik sa silid ko. Pero paggising ko…” napatigil ito sa pagsasalita at napakamot ng ulo.

“Bakit? Ano ang mayroon sa paggising mo?”

Napangiwi ito. “May katabi na ako. Hindi ko alam kung saan ko lupalop ng mundo iyon napulot.”

Sa pagkarinig ko ay nabigyan na ng magandang paliwanag ang sinabi sa akin ni Reallan.

Na -edit lang ang mga larawan. Pero bakit? Ano ang ang dahilan ng taong gumawa nun at siniraan ako sa kanya. At kung ang nalarawan na nakita ni Reallan noon ay ako. Hanga na ako sa kung sino man iyon dahil na edit niya iyon sa maikling oras lamang.

Pero sa ngayon!!!!!

Kung may alam dito si Jason ay kailangan ko itong makausap ng personal. At kung mayroon man. Ang lakas ng loob niyang lapitan ako ang araw na iyon noong muli kong makita si Reallan. Anong palabas niya? Anong nagawa ko, bakit niya ako siniraan noon?

“Pero ano iyong nabalitaan ko tungkol sa kanya. Totoo ba iyon?”

“Yeah! Totoo ang mga naibalita. Pero nakalaya siya dahil may lumabas at umamin ng kasalanang ginawa niya. Pero patuloy parin na umuusad ang kaso laban sa mga ito. Dahil humihingi ng hustisya ang pamilya ng mga nadamay sa aksidente.”

“Mabait naman siya, iyon ang tingin ko sa kanya noon at mabunting studyante. Ano kayang naisip niya at nagawa niya iyon?”

Kibit balikat ako. Iyan din ang tanong ko. Bakit? At ano?

“Ay oo nga pala! Kumusta na pala kayo ni Reallan?”

“Maayos na kami. Nililinaw ko na lang ang ibang bagay kung bakit siya umalis noon.”

“May kinalaman ba si Jason?”

“Hindi pa ako sigurado. Pero kung mapapatunayan ko iyon. Humanda lang sa akin ang Jason na iyon. Kung sa naililihis niya ang husgado sa ginawa niya ngayon. Hindi ang ginawa niya noon.”

“Sabihan mo lang ako kung kailangan mo ng tulong namin. Maasahan mo lagi kami.”

“Salamat Carlo. At salamat sa isang impormasyon na nalaman ko.”

=

“Saan ka galing?” Bungad niya sa akin ng umuwi ako. Kabababa ko pa lang ng kotse ko at halatang hinihintay talaga ako.

Ayaw ko man sanang mapangiti dahil sa mga nalaman ko kaninang umaga lang pero hindi ko mapigilan. Nakasimangot na seryusong nakatingin sa akin.

Ang kyut niya kasi na para bang sa tanong niyang iyon ay may ginawa akong hindi maganda. At habang nakatingin ako sa kanya ay nang uuri at gusto ng magandang sagot galing sa akin.

Hindi ko na kasi siya nahintay na magising kaninang umaga kaya naman umalis na ako. Sa kamabal na lang ako nag paalam.

Hindi muna ako nagsalita. Sinalubong ko siya agad ng isang mainit na halik bago ko siya niyakap ng mahigpit.

“Mmmp! Ano ba?” Nanulak na siya ng ayaw ko pa siyang pakawalan.

“My Love naman eh.”

“Di mo pa sinasagot ang tanong ko.”

“Hindi ba sinabi sayo ng kambal. Sa kanila ako nagpaalam ah.”

“Hindi! Saka wala sila. Kinuha sila ng lolo nila.” Sagot niya na nakapagpangiti sa akin.

“Anong klaseng ngiti iyan?”

“Alam na this my Love.”

“Tumigil ka Kanye. Yang isip mo kung saan na naman lumilipad.” Sabay kutus ng nuo ko bago siya tumalikod at humakbang na papasok ng bahay.

Bahagyang sinapo ko ang nuo ko sabay iling. Nakangiti parin ako na nakasunod ang tingin ko sa palayo niyang pigura.

“May balak ka bang pumasok ng bahay o tatayo ka na lang diyan.” Sabi niya ng lumingon pa siya ng nasa pintuan na siya.

“Heto na may Love. Papasok na.” Sagot ko na lang.

Hindi ko tuloy naibigay sa kanya agad ang bulaklak na binili ko kanina bago umuwi. Kaya naman bago ako tuluyang pumasok ay kinuha ko na muna iyon at mabilis na siyang sinundan.

Naabutan ko na siya sa may sala. Nakaupo. Hindi na siya tumingin sa gawi ko kaya naman lumapit na ako sa kanya.

“My Love.” Tawag ko na nakapagpalingon sa kanya. Agad siyang napatingin sa hawak ko. “I love you my Love. Para sayo.“sabay abot iyon ng nakatayo na ako sa harapan niya. Niyuko ko siya at hinalikan sa nuo. “Sorry na kanina. Nagbilin naman ako sa mga bata kaso umalis pala sila. Nakalimutan siguro.”

“Mag text ka o mag iwan ng note kapag aalis ka.”

“Oo na my love. Sorry na. Tatandaan ko iyan.”

Nakairap man siya ay tinanggap naman niya ang bulaklak na dala ko at inamoy iyon.

Umupo na ako sa tabi niya. Isinandal ang ulo ko sa balikat niya.

“My Love. Lumipat na lang tayo sa bahay sa A.Place para mas maluwang para sa atin. At mas makakagalaw ng maayos ang mga bata.”

“Para saan pa. Maayos naman ang bahay ngayon ah.”

“My Love naman eh. Alam ko iyon. Pero alam mo bang kayo na lang ang kulang sa bahay sa A. Place. Hindi na nga natitirahan iyon. Hindi din kasi ako doon naglalagi noon kaya naman gusto ko ding maramdaman na totoong bahay iyon kapag nandoon na kayo. Kumpleto tayo ng mga bata. At kapag uuwi ako doon. Ay may sasalubong sa akin.”

Tumingala pa ako sa kanya na ngayon ay nakatingin na din siya sa akin. Mabilisan na naman akong kumilos para pagdampiin ang mga labi namin.

“Pag iisipan ko.”

“Okay my Love.”

“Pero di mo pa sinasagot ang tanong ko kanina. Saan ka galing?”

“Iyon ba. Nakioagkita ako kay Carlo. Naalala mo ba siya?”

“Isa sa mga barkada mo noon.”

“Oo.”

“Bakit?”

“Siya kasi ang kasama ko noong gabing iyon my Love. Kaya naman tinanong ko siya. Kung naalala pa ba niya ang mga nangyari noon.”

“Tapos? May nalaman ka ba?”

“Yeah! Pero hindi ko alam kung maniniwala ka. Kaya kailangan ko pang mapatunayan iyon.”

“Ano? Pwede mo din naman sabihin sa akin kahit wala pang patunay diba.”

“Okay!.” Nagpakawala muna ako ng buntong hininga. “Wala din daw siyang masyadong matandaan. Kasi nalasing na din daw siya. At alam mo bang doon ko unang nakilala si Jason.”

“Sinabi niya sa akin you are one of his colleague.”

“Yeah! At kasama namin siyang nag inuman. Hindi ko matandaan pero sa kwento ni Carlo nagkwentuhan pa daw kami ng gabing iyon habang umiinum.”

“Tapos??”

“Wala na akong maalala doon. Pero isa ang gusto kung patunayan. Iyon ay ang larawan na nakita mo. Kasi sabi ni Carlo. Siya itong may kasamang babae ng magising at hindi ako.”

Nangunot ang nuo niya. Parang hindi naniniwala sa sinabi ko.

“I know! Hindi kapanipaniwala. Pero may tanong ako my Love. Numero ko ba talaga ang nagpadala ng mensaheng iyon sayo? Kasi sa pagkakatanda ko. Walang kahit na sinong nakakaalam ng pasword ng phone ko except me.”

Doon siya natigilan. Napatitig siya sa akin..Pero sa pag iling niya bilang tugon sa tanong ko ay malinaw ng may taong gusto talaga akong masira noon.

“Ngayon my Love. Malinaw ng hindi ako ang nagpadala ng mensaheng iyon. Mga larawan na iyon. Dahil ang larawan ay isa lamang edited. Ang kailangan na lang nating gawin ngayon ay alamin kung sino ang nagpadala ng mga iyon saiyo.”

“S-sorry.” Ilang sandali na nahimik siya ay iyon ang nasabi niya.

Yumakap ako sa kanya.

“Don’t be sorry my love. Hindi mo kasalanan iyon. Kung hindi ka naman siguro nagdaramdam noon sa akin ay hindi mo agad iyon paniniwalaan.”

“Kung hindi lang siguro nilamon ng sakit na nararamdaman ko ang buong pagkatao ko ay malamang nakapag isip ako ng tama. Oo, nandoon ng unknown number lang at hindi nakaregester iyon sa phone ko. Pero ng makita ko ang l‐larawan.” Pumiyok pa siya sabay hikbi na naman.

Gamit ang daliri ko ay pinunasan ko na ang ilang luha na pumatak sa kanyang mga mata.

“Shhh!. It’s okay my Love. Ngayon ay nalilinawan na ang lahat tungkol sa atin. Kaya huwag ka ng magpaapekto doon. Ako na ang bahalang umalam ng iba pang mga detalyo tungkol doon.”

Tumango siya. Sabay singhot.

Seryuso na sana sa pagitan namin pero hindi ko talaga mapigilan ang sarili ko ang mangiti habang pinagmamasdan siya. Parang batang pinahid ang luha gamit ang likod ng palad niya.

“I love you my Love.”

Himikbi siya pero natigilan ako dahil mga salitang namutawi sa bibig niya.

“Hmmmp! Mahal din naman kita eh.” Sabay palabing humikbi na naman.

“My Love.” Tanging naibulalas ko. Nakatitig ako na hindi ko alam kung kailangan ko pa bang kumurao dahil sa narinig ko. “Pakiulit.”

“M-mahal kita.”

Ang gahiblang ngiti sa labi ko ay lumuwang. Iyong hindi tipong ngiti na parang gusto mong magwala sa galak dahil sa wakas.

Sa wakas…

“My Love. Pakiulit nga.” Sabi ko ulit. Hindi ako makapaniwala.

“Ano ba? Nakakabingi ba iyon at hindi mo narinig?” Pairap na sabi niya na sinabayan ng pagsuntok sa dibdib ko.

“Haha! Oo na. Sorry naman my Love. Pero totoo. Mahal mo na ako ulit.” Pangungulit ko pa.

“Ay hindi. Dahil hindi naman nawala iyon.”

“Sure ka?”

“Gusto mo bawiin ko?”

“Naman my Love. Huwag naman. Nasabi mo na. Wala ng bawian.” Saka ko siya muling niyakap. Yakap na patulak para mapahiga siya sa sofa.

“Hey! Ano ba!”

Ngumisi ako bago ko siya siniil ng halik sa labi. “I love you my love. At masayang masaya ako.” Sabi ko ng pakawalan ko ang labi niya at isinubsub ko ang mukha ko sa dibdib niya.

Ang lagay ay pareho na kaming nakahiga habang nakapatong ako sa ibabaw niya.

“S-sandali. Ang bigat mo kaya.”

“My love naman. Tatlong gabi lang na hindi kita napatungan. Nabibigatan ka na ulit.” Pilyong saad ko dahilan para dumapo na naman ang kamao niya sa mga balikat ko.

“Bastard.” Pero hindi ako umalis sa ibabaw niya.

“Haha! I love you. I love you more than before.” Walang pagsidlan ng saya ko ngayon. Hindi ko na iisipin na may Jason na nakasama niya Jason. Ang mahalaga ay ang ngayon. Bukas at sa hinaharap.

Hindi ko na hahayaang mawalay siya sa akin. Hindi na simula ng muli kaming nagkita.

“My love. Pumayag ka na.”

“Saan?”

“Sa paglilipat ng bahay. Please. Mas maluwang doon. At alam mo na. Hindi ka na mag aalala na may makarinig sa atin.”

“You…” gigil na kinuror niya ako sa balikat.

“My Love naman. Mapanakit ka na eh.”

“Kung ano kasi ang mga lumalabas sa bibig mo.”

“Eh! Totoo naman ah. Kaya ayaw mo dito dahil baka marinig tayo ng kambal. Pero doon. My love. Kahit na sumigaw tayo. Hinding hindi nila tayo basta maririnig.”

Muli ay kurot na naman.

“My Love. Isa pang kurot. Maniningil ako.”

“At ano?”

“Iyong ganito.” Kumilos ako para muli siyang halikan.

“Uhm!.” Na agad niyang tinugon.

Ang saya ko. Ngayon mabubuo na ang buhay ko na kasama siya.

“My Love.” Paos na boses na saad ko ng pakawalan ko ang labi niya.

Mata sa mata. Na kahit hindi na kami magsalita ay nagkakaintindihan na.

And then. He wrap his arm around my neck at mahigpit na yumakap.

“Just don’t hurt me anymore.” Narinig kong sabi niya.

“Yes my Love. Wala na iyan sa diksyonaryo ko.” At tumugon sa kanya ng mahigpit na yakap.

=

“Saan tayo pupunta daddy?” Tanong ni Frances habang nag eempake na kami kinaumagahan ng mga gamit nila na ililipat sa bahay sa A. Place.

Hindi na din kasi namin nasabi sa kanila kahapon dahil gabi na ng ihatid sila ng lolo nila.

Pumayag na kasi siya na lumipat kami kahapon ng mag usap kami.

“In our new home baby.” Ako ang sumagot saka ko ito nilapitan.

“New house? Pero maganda na ang bahay natin papa.”

“Yes baby. Maganda ang bahay natin ngayon. Pero tiyak na magugustuhan mo ang bago nating titirahan.”

“Okay.”

“Just pack your thing Frances.” Si Xaviel na abala na din sa pagsisilid ng sariling mga gamit.

Napangiti ako. Matured na matured mag isip si Xaviel sa kakambal. Para ko tuloy nakikinita ang kabataan ko noong nasa edad nila ako.

“Yeah!.” Tumalima naman ito. Ang inaayos nila ay ang kanya kanya nilang mga game gadgets na maayos na ibinabalik sa mga kartoon ng mga iyon.

Ilang sandali pa ay tumutulong na kami para maglagay ng mga gamit sa truck van na maghahakot.

Iniwan na namin ang iba. Dahil hindi naman na namin kailangan ang mga iyon sa bahay.

Napag usapan na din kasi na gawing rental house na lang ito para kumita pa.

“Done.” Halos sabay sabay kaming nakatingin sa mga gamit sa loob ng van na maayos na nagkakapatong patong.

Hanggang sa tuluyan na naming bagtas ang  daan pauwi ng bahay sa A. Place.

“Lolo, can you lend us your maid for a while.” Sabi ko kay lolo ng tawagan ko ito ng makarating na kami.

“Lumipat na ba kayo?”

“Oo lolo. At kadarating lang namin.”

“Okay apo. Darating na sila diyan.”

“Thank you lolo.”

Kasama naman namin si Arlyn at si yaya Silvana. Pero kailangan ko pa ang ipapahiram ni lolo na maid niya para mabilis matapos ang pag a unpack ng mga inilipat naming gamit.

“Ang laki. Katulad lang ng bahay ng lolo.” Si Frances.“

“Mas malaki ang bahay ng lolo.” Si Xaviel.

“Naku! Sorry naman mga baby. Gusto niyo bang palakihin pa natin ito?” Tanong ko na lang sa kanila.

“No need papa.” Sabay naman na sagot nila sa akin.

“Saka na kayo mag usap usap.” Pumagitna naman siya sa amin. “Magtulong tulong na lang tayo. Para mabilis.”

“Yes daddy.” Panabay din ng dalawa.

“Yes my Love.”

Naging abala na kami sa pagsasaayos. Inaabot kami ng halos buong araw bago iyon matapos.

Magkahiwalay na ng silid ang kambal dahil iyon na ang pinili ng dalawa. At ang isa pang silid na bakante ay ginawa na naming play room nilang dalawa.

“Do you like it?” Tanong ko sa kanya ng makapagsolo na kami. Pasado alas kwatro ng hapon at ang kambal ay tulog ka hanggang ngayon dahil napagod din sa pagtulong sa amin.

Nasa silid na kami na katatapos lang din naming ayusin ang mga gamit niya.

Tumango siya. Kanina ng pumasok kami ay pinasadahan na ng tingin niya ang kabuuan ng silid at ngayon muli niyang iginala ang paningin.

“Are you tired?” Tanong ko. Sabay hila sa kanya sa sofa sa kanang bahagi ng silid.

Ang master bedroom na may maliit na sala at may sariling maliit na kusina sa gilid.

“Sort of. Nakakapagod naman talaga ang maglipat bahay. Mabuti nga natapos lang ng isang buong araw.”

“Yeah! May tumulong naman sa atin kaya napadali.” Isinandal ko ang ulo ko sa balikat niya at nakayapos ang braso ko sa baywang niya.

“Ilan namang mga nakarelasyon mo ang itinira mo dito.” Tanong niya na nakapagpatingala sa akin sa kanya.

Kipisil ko ang ilong niya bago ako sumagot.

“Your the one and only my Love. Saka diba sabi ko sayo. Hindi ako madalas dito naglalagi.”

“Sure????”

“My Love naman eh. Hindi ka ba naniniwala sa akin?”

“Ewan ko. Malay ko ba kung nagsisinungaling ka lang.”

“My Love. I told you. Hindi ako magsisinungaling. Para saan pa? Para muling magalit ka sa akin. Nope my Love. Hindi ko gagawin iyan.” At muling sumandal sa kanya.

Ilang sandali siyang natahimik kaya naman muli akong napatingala sa kanya. Napasunod na lang ang tingin ko sa kung ano man ang tinitignan niya.

Ngumiti ako ng makita iyon.

“Isa iyan sa mga bagay na iniingatan ko seven years ago.” Kuway saad ko na nakapagpabaling ng tingin niya sa akin.

Ngumiti ako. Saka ako tumayo para lapitan iyon at kinuha bago bumalik sa tabi niya.

Ipinahawak ko sa kanya ang teddybear na agad naman niya iyong kinuha mula sa akin. At nakaharap iyon sa akin kaya hindi niya nakita ang singsing sa may leeg nito.

Lumuhod ako sa harapan niya na nakapagpakunot ng nuo niya.

“What are you doing?”

Hindi ako nagsalita. Kumilos ang kamay ko para kalasin ang pagkakatali ng singsing sa leeg ng teddy.

“Alam mo ba kung ano ang kahulugan ng teddy na ito sa akin my Love. Dahil sa teddy na ito ay nakatali dito ang pagmamahal ko sayo noon.” Panimula ko. Saka ko hinawakan ang kaliwa niyang kamay. Pinisil ang palad niya. Pinagmasdan ang daliri niya bago ko siya tiningala para titigan.

“I love you my love. At noon pa sana ito suot ng daliri mo.” Saka ko unti unting isinuot sa kanya ang singsing na hawak ko.

And yes! Kasyang kasya parin ang singsing na iyon sa palasingsingan niya. At bumagay iyon sa kanya.

“Saan galing ang singsing na ito.” Tanong niya na ngayon ay umangat ang kamay niya at tinitignan ang singsing sa daliri niya.

Siniil ko siya ng halik bago ko siya sinagot.

“Iyan ang singsing na binili ko seven years ago. At ngayon. Nasa tamang daliri na siya nakasuot.”

“Y-you mean.”

“Yes my Love. Ganyan ko iyan iningatan ng matagal na panahon.”

“K-kanye.”

“I love you.” muli ay saad ko. Saka ko siya niyakap ng mahigpit. Mahihpit na mahigpit   na walang kahit na sino pa ang makakaagaw sa kanya sa akin.

Hanggang sa naramdaman ang pagtugon ng yakap niya. At narinig ang katagang.

“Mahal din kita.”

PH2 #35: Reallan

Typos and grammatical error ahead!!

WARNING!!!!!!

RED ALERT!!

🔞🔞🔞🔞🔞🔞🔞🔞🔞🔞

ANG CHAPTER NA ITO AY PARA LAMANG SA MGA MALALAWAK ANG PAG UNAWA.

HINDI PWEDE SA MGA BATANG MAMBABASA!

MATURED CONTENT!

STRONG PARENTAL GUIDANCE!

READ AT YOUR OWN RISK!

=¤=

Lagaslas ng tubig mula sa banyo ang naririnig mula sa kinauupuan ko. Hindi na kasi niya isinara ang pintuan doon kaya naman nag e-echo iyon sa buong silid.

Hindi ko alam kung ano ang uunahin kong pansinin sa nararamdaman ko. Ang saya bang naramdaman ko dahil sa singsing na suot ko ngayon na ilang dekada na niyang iniingatan. O ang kaba sa dibdib ko sa nagbabadya na naman posebleng mangyari ngayong gabi sa amin na hindi na naulit simula ng huling gabing iyon sa bahay dahil hindi na ako ulit pumayag pa.

Pero..

Mas nanaig ang saya ko. Na ngayon ay nakatitig lamang ako sa palasingsingan ko na suot na ngayon ang singsing.

“Kung hindi ba ako umalis noon. Hanggang ngayon pa kaya magkasama parin tayo.” Tanong ko na para bang nasa harapan ko lang siya pero sa singsing ako nakatingin.

“Yes my Love.” Napalingon na lamang ako ng magsalita siya mula sa likuran ko. Napalunok ako ng makita ko ang ayos niya. Nakatapis na lamang siya ng maliit na puting tuwalya. Na halos hindi na yata natakpan ang buong balakang sa liit nun.

Lumapit siya sa akin at umupo sa tabi ko. Kinuha ang kamay ko na may singsing at hinalikan iyon.

“I love you my Love.” Bulong niya habang nakadikit parin ang labi sa singsing na nakatitig sa akin.

Muli ay napalunok ako. Ang mga mata niya na punong puno ng pagsusumamo.

“I love you too.” Sagot ko na nakapagpangiti sa kanya hanggang sa sakupin na ng tuluyan ang labi niya ang labi ko.

Ginawaran ng isang nag aalab na halik pero itinulak ko siya na ikinabigla niya.

“Why my Love?”

Hindi ko namam siya itinulak dahil ayaw ko pero kailangan ko ng sabihin sa kanya ang tungkol sa kambal para parehas na kaming mag ingat na hindi pa ako mabuntis kung sakali man. At mapag planuhan namin iyon kung gusto na ulit niya silang sundan. Kung ako ang tatanungin. Gusto ko paring magkaanak pero iyong tipong kapag maglilihi ako ulit ay kasama ko na siya hanggang sa lumaki ang tiyan ko at hanggang sa manganak na ulit ako.

“May sasabihin pa ako.” Panimula ko.

“My Love namam. Saka na iyan.” Saka ulit siniil ng halik na muli ko din namang itinulak.

“Importe ang sasabihin ko. Kaya makinig ka muna.”

“No! Mas may importante pa ba sa nalaman kong mahal mo pa ako. Wala na my Love. Kaya kung ano man iyang sasabihin mo. Ipagpabukas mo na lamang.” At muli niya akong hinalikan.

“S-sandali.. a-ano ba? M-makinig ka muna.” Pero hindi na niya ako hinayaang maitulak siya dahil mahigpit ng nakapulupot ang kamay sa baywang ko at ang isa ay sa batok ko.

“Hmmm! My Love. I love you.” Paos na boses na sabi niya ng bahagyang pakawalan ang labi ko bago muling siniil ng halik.

Dahil sa hindi na siya nagpapigil pa. Ang tanging nagawa ko na lang ay ang tuguna ang halik niya dahil unti unti na ding nilukob ng sestema ko ng halik niya.

“Mmm.” Tanging lumalabas na lang sa bibig ko sa tuwing sasagap na ako ng hangi dahil parang kakapusin ako.

“My Love. Say my name.” Bulong niya ng pakawalan ang labi ko at paglandasin ang labi sa may panga patungo sa tainga ko.

“Uhmm. K-kanye. Uhm…” napapasinghap na lang ako dahil sa kiliting bumabalot na at kumalat sa buong katawan ko while he is liking, sucking, kissing in my ear.

“Yes my Love. I love you.” Nakaramdam ako ng kahungkagan ng tumigil siya sa paghalik. Pero saglit lamang iyon dahil ang mga kamay niya ay hawak na ang damit ko.

Tumitig siya sa akin hanggang sa ibaling ang tingin sa binubuksang botoses ng pajamas top ko.

“So beautiful.” Narinig kong sabi niya na ngayon ay nakatingin na sa katawan ko. Hindi niya inalis mismo sa katawan ko ang damit ko. Hinyaan na lang niya na nakasuot iyon sa akin at ang isang kamay.

“Uhmm.” Napakagat labi ako. Dahil pinipisil niya ang isa sa utong ng dibdib ko.

“So cute. My Love.” Bahagya niya akong itinulak pahiga sa sofa habang patuloy parin sa paglalaro ng daliri sa dibdib ko.

“K-kanye. Uhmmmm.” Napasinghap na naman ako ng yukuin na niya iyon at sipsipin.

Laruin ng dila niya habang nakatingin sa akin. Ipinapakita kung paano paikutin ng dila niya palibot doon. Habang ang isang kamay ay nilalaro na din ang isa. Napapaliyad na lang ako. Nanginginig ang buong katawan ko sa kiliting dulot ng ginagawa niya.

Para akong mawawalan ng hangin at nahihirapan na pero hindi sa nasasaktan ako kundi sa kakaibang damdaming lumukob na sa buong sestema ko.

’Uhmmmm.. ahhhhhhhh..mmmmmmm.. k-kanye.. uhmm.“ Sunod sunod ang ungol na kumawala sa bibig ko. Hindi ko alam kung saan ko ibabaling ang ulo ko. Sa kaliwa o sa kanan. O titignan siya sa ginagawa niya sa katawan ko.

“My love.. hmm.“at bahagya pang may pakagat doon. Sa bawat daanan ng labi niya. Ng dila niya. Nag iiwan ng marka.

“Ugh!.“napakislot pa ako ng bagahyang dumiin ang ngipin niya sa may itaas ng kaliwa kong dibdib.

“My love. I want to eat you alive. Uhmmm.“bulong niya saka niya ako muling hinalikan.

Labi sa labi. Dila sa dila.

Nakakabaliw ang pakiramdam. Hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong pansinin. Ang kiliti sa bawat haplos niya. O sa sarap sa pagpapalitan namin ng isang mapusok na halik o sa ibabang parte na iyon ng katawan ko na tuluyan ng nagkaroon ng reaksyon.

“Ummm.”

Naputol man ang halikan namin ay nagpatuloy naman ang pagpapasarap niya sa akin. Naglakbay ang labi niya sa magkabilang tainga ko. Sa leeg. Sa mga balikat na nag iiwan ng mumunting kagat. Sucking my skin na parang gustong gusto talaga niya akong kaining buhay.

Pero sa ginagawa niya. Hindi naman ako nasasaktan. Bagkus nagbibigay ng isang libot isang daang kasiyaahan sa buong pagkatao ko.

“My Love.” Paulit ulit niyang bigkas habang naglalakbay ang labi niya sa buong katawan ko hanggang sa pagtuunan na naman ng pansin niya ang magkabilang dibdib ko at pinagsawa ang bibig, dila sa paglalaro doon na lalong nakakapag pakiliti sa akin. Nakakapagbigay ng kakaibang sarap na gugustuhin kong hindi na matapos pa.

“Uhmmm.” And his hand. Napapakislot na lang ako habang humahaplos iyon sa baywang ko. Sa may puson ko.

Nakakapanginig at nakakapagpatayo ng balahibo.

“Uhmm.. ohhhhh.” And he is moving down. Pababa sa tiyan hanggang sa may pusod na muling nilaro ng dila niya.

Nakahawak na ang kamay ko sa buhok niya at parang ayaw kong tumigil siya kaya naman napapadiin ang pagkakahawak ko sa kanya.

“Just relax my Love.” Narinig kong sabi niya sa paos na boses at muling ipinagpatuloy ang paglalaro ng dila niya doon. Hahalikan. Sumisipsip.

“Uhmm.” At iyon na naman ang nginig ko ng pasadahan ng dila niya ang puson ko.

“I don’t like it.” Narinig ko pang sabi niya ulit ng pasadahan ng daliri niya ang tattoo ko doon.

Yes! Isang tattoo na itinatago nun ay isang pilat mula sa panganganak ko.

“Uhmm. W-why?” Tanong ko at pilit na inaayos ang boses ko dahil nanginginig parin ako dahil sa paglalaro ng daliri niya doon. Ng dila.

“I want to cut that tattoo artist hand my love. Next time. Dont let other touch you. Do you understand.” Hindi ako nakasagot agad.

Pero sa loob loob ko ay napangiti ako. What a possessive Kanye Anderson. Hindi naman hawak iyon gaya ng paghawak niya sa akin. Nahawakan lamang ako dahil nga nagpatattoo ako.

“Hmmm!”

“I said do you understand?” Pang uulit niya dahil hindi ako agad nakasagot at naramdaman ko na lang ang pagbaon ng ngipin niya sa may tummy ko.

“Ugh!.”

“Answer me, my love. Or I will punish you.” Then he bite me again.

“Ugh.. uhmmm.” Na may kasamang paghalik na sinabayan ng pagpapasada ng dila niya na nakapagpanginig pa sa akin.

“My love. Say it. Do you….”

“Ugh! Y-yes. Uhhmmm.. y-yes..” hindi ko na nagawa ng tama ang pagsagot ko. Dahil muling nilukob ng kiliti ang buong katawan ko.

“Good. Uhmm. But.. let me punish you first my love because of this.” And he is playing my navel again. Licking all over over.

Until I found out that he already pulled out my pajama kasama ng panloob ko. And now…

“Ugh.. uhmmm.” He is teasing me out there. He is poking mine. “K-kanye. Uhmm.” And grab it. Licking.

“This is how I punish you my Love.” Saka niya isinubo ang akin ng buong buo. Moving his head upside down.

“Ahhhhhh.. uhmmmmm….oohhhh… “ tuluyan ng lumabas ang malakas na kanina ko pa pinipigilan.

“Just let your moan out my Love. No one can hear except us.” Sabi pa niya ng pakawalan ang akin. At didilaan iyon. Pababa, pataas. He is also sucking my balls.

“Uhmm. K-kanye.”

Kung ganito niya ako parusahan para saan pa para hindi ko siya suwayin. Ang sarap.

Napapaliyad na lang ako. Titingin sa kanya sa bawat galaw na naisin niya. Sa bawat pag angkin ng bibig niya ang akin at kung paano niya laruin.

“Ugh! Uhmm. I-i..”

“Hmmm. Say it my love.” Saka nilaro ng dila niya ang itoktok ng akin at ipinapaikot doon. Sisipsipin tapos didilaan ulit.

“Ugh! K-kanye. I-i. Want…”

“What do you want my love.”

“Ugh! Ahhhhh.” Hindi na ako makapag isip ng tama. Nilukob na ako ng sarap dahil sa ginagawa niya. “I want ugh.. uhmm. To cum.. i want more.”

“Hmmm. Of course my love. Just cum. Just cum.” At muli niya akong nilaro. Gamit ang dila. Ang bibig. Ang kamay niya na walang sawang nagpapabalik balik sa akin.

Kusa ng gumagalaw ang balakang ko pasalubong sa mukha niya sa tuwing isusubo na naman niya ako.

“Ugh!. Ahhhhh. K-kanye. Uhmm.”

“Hmmm.”

And I feel like…. “k-kanye. Im gonna cum..” pero huli na ng sabihin ko dahil tuluyan ng lumabas ang katas ko mismo sa loob ng bibig niya.

“Ugh!.” Ipinakita kong paano niya iyon lunukin. Licking his own lips..

“S-sorry.” Napalunok din ako. Pero bago pa man ako makakilos ulit ay hinawakan na niya ang balakang ko pataas at hinarap ang bakuna ko sa likod.

“Then I will let you cum twice my Love.” Sabi niya before he lick my flesh. Using his tounge and finger together.

“Ugh.. uhmm.” At iyon na naman ang ungol na kumawala sa akin. Lalo na when he insert his middle finger. “Ugh!.”

“You twisting my finger my Love. Uhmm. So tight.” And lick it again and again. Holding mine.

Nakakabaliw na ang pakiramdam sa hindi matapos tapos na sarap ang ipinapalasap niya sa akin.

“Ugh!! Uhmmm.”

“Just moan my Love. I want to hear it.”

“Uhmmm.. ohhhhh.”

And I got reaction again dahil sa kung anong kiliti ang binibigay ng paglalaro niya doon.

Licking, sucking.

“Uhmmmm.” Ang ulo ko na pabaling baling . Panakang titingin sa kanya. Pipikit ng mariin sa tuwing makakaramdam ako ng kakaibang sarap. Kakagat labi at pagmamasdan siya sa ginagawa.

Ang pagkakataas ng balakang ko ay siya ng nakakapagpabaluktot ng likod ko. Na halos tanaw na tanaw ko na yata mismo ang parting pinagsasawa ng labi niya. Ng dila niya. Ng daliri niya na nagpapabalik balik sa loob ko.

“My Love.” Hinawakan ang hita ko at ipinataas ba habang nakaluhod siya sa paanan ko habang sinasamba ang likuran ko.

“Uhmmm.”

“Yes my love. Uhmm. Your wet now.” Bulong pa niya.

Paanong hindi iyon mababasa kung gamit ang laway ay sinasadyang basahin iyon. But then sa pagkabigla ko. He flip me at pinadapa pa ako sa sofa. Itinaas ang balakang ko at muling sinamba ng bibig niya ang likuran ko. Licking me out of nowhere na parang wala ng katapusan.

Hanggang sa yukuin niya ako. Gawaran ng halik sa batok na nagpanginig na naman sa akin.

And.

“Uhmm.” I feel it. His manhood poking at my back while he is kissing at my shoulder. Sa likod ko. Licking. Sucking.

Nakadapa at tagilid ang mukha kong nakasubsub na sa sofa habang nasa likuran ko siya nakaluhod at patapat ang kanya mismo na sa butas sa likuran ko.

“Ugh.” Nagsusumiksik. Pero wala pa yata siyang balak ipasok iyon. Naglalaro lamang siya habang patuloy siya sa paghalik sa balikat ko.

“My love. You made me so hard like this.” Bulong pa niya. Sabay kagat ng tainga ko.

“Ugh. Uhmm…” until.. “ahhhh.. uhmmmm.. ng umasoy siya sa likuran ko. Hawak ang balakang ko ay tuluyan na siyang nagsumiksik sa likod ko.

Naramdaman ko ang pagpasok niya.

“Uhmm. S-so big.” Naibulalas ko. Hindi pa man iyon naipapasok ng buo ay para na namang mapupunit ang balat ko habang paunti unti niya iyong ibinabaon.

“Why my Love. Haven’t you get enough para masanay sa akin? Hmmm.”

“Uhm..ahhhhhh.” napaigik pa ako ng tuluyan na niya iyong maibaon.

“Hmmm. So tight my love. So good to be inside you like this.” Narinig ko pang sabi niya. Iniyakap ang isang kamay sa akin sa may dibdib ko at pinabangon. Kaya naman pareho na kaming nakaluhod sa sofa.

“Uhg.. uhm.. d’dont move.” Naibulalas ko dahil kakaiba ang ayos namin ngayon na talagang baon na baon. Ramdam ko ang pagsusumiksik niya sa kasikipan sa likod ko.

“My love. Your squeezing me so tight.” Paos na boses na  bulong niya sa puong tainga ko. At hawak ang baba ko at pilit na pinalingon ako saka siniil ng halik sa labi na sinabayan na ng paggalaw ng balakang. Mabagal na naglabas masok siya na dahilan para takasan ako ng mga malalakas na ungol.

Napapangana na alang ako sa tuwing isasagad niya ang pagbaon.

“Ahhhhhh.” His thumb finger inside my mouth na lalong nakapanlaway sa akin. “S-so big. Ugh. Ahhhhh.. k-kanye.. ahhhhh.”

“M-my love. Hmmm. So tight. So sweet. Ugh..” and he is moving faster and faster. Bounching at my back so hard.

Ang laki na pilit na nagsusumiksik sa loob ko.

“K-kanye.” Tanging pangalan na lamang niya ang lumalabas sa bibig ko na may kasunod na ungol. “Ohhhhh… ahhhh…”

“Y-yes my Love.. I love you. Uhmm.” At mas binilisan pa. Hahawak sa baywang ko. Sa may dibdib ko. Playing my nipples . Or his hand wrap mine para isabay sa galaw niya.

Mabilis. May mabagal. Mabagal o di kaya naman bibilis ulit.

Hahawakan ako sa leeg kapag babaon siya ng sagad

“Ahhhh.” Malakas na ungol pa ang pinakawalan ko ng bigla na lang niya iyong bunutin. At sa pagkabigla ko ay umupo siya at pinakandong ako sa kanya.

And.

“Ahhhh.” Napaliyad ako ng nasa loob ko ulit siya. Baon na baon.

Ngayon ako ang nasa ibabaw niya. Nakahawak siya sa balakang ko ngayon habang gumagalaw na naman siya.

“Ahhhhh.. ooohhh.” At mas lalo akong tinakasan ng malalakas na ungol sa bibig ko. Dahil sa pagkakaupo ko sa kanya ay mas ramdam ko na naman ang kahabaan niya na umabot hanggang sa aking kaluluwa. So big that I can feel he is poking something at my stomach while he is inside me.

So hard. So deep. So big inside me.

Nakakapanlaway dahil sa halo halo ng pakiramdam na ipinapalasap niya sa akin.

Nandoon ang hapdi sa bakuna ko. Pero nandoon din ang kakaibang kiliting hatid ng pagkikiskisan ng balat namin. Sa bawat labas masok niya. Sa bawat hugot at baon niya.

“Aaaaaahhh… ohhhh. K-kanye. Ahhhh. Uhmmm.”

“Ugh.” Sa pagkakahawak ko sa balikat niya ay humaplos na ako sa pisngi niya. Napapapikit minsan ng mariin habang kagat ang labi niya. “My Love. This is so good.”

“Uhmmm.” Hindi ako halos gumagalaw. Hindi ko alam kung paano ba gumalaw habang nasa ganitong ayos kami.

Nangangawit na ba ang kamay niyang nakasuporta sa balakang ko habang gumagalaw naman ang balakang niya.

And then.

“Uhmmm.” I decided to move. Trying my best. Humalik pa ako sa kanya na agad niyang tinugon.

Natigil ang paggalaw niya kaya naman baon na baon ang kanya sa akin habang ang dila naman namin ngayon ang gumagalaw.

Mapusok na halikan.

“Ahhhhh. “ napasinghap akong muli ng gumalaw na naman siya. At ngayon. Sinubukan ko ng gumalaw sa ibabaw niya. Hindi ko alam kung tama ba ang ginagawa ko. Basta iginalaw ko na lamang ang balakang ko.

“Uhmmm. My love. Ahhhh. So good. So good. Ahhh.” He said in a low voice. Kagat ang labi at napapapikit din.

Dumidiin din ang pagkakahawak niya sa balakang ko na parang gustong upuan ko pa ang kanya para bumaon siya sa loob ko. And I did. I did it. That moan comes into his mouth.

Napatingala siya dahil doon.

“My love. I feel so good. Ahhh.. move my love. Move more.” Utos niya. Panaka naka na lang ang galaw niya dahil ako na ang kusang gumigiling sa ibabaw niya.

“Uhg. Ahhh.” Oo nga. Nakakapagod ang paggalaw. Pero sa pagod na iyon ay napapalitan naman ng kakaibang sarap.

“My Love.”

“Ahhhhh.” At napahiyaw pa ako ng bigla siyang kumilos. Hawak niya ang balakang ko at binuhay niya ako kaya naman napakapit ako ng mahigpit sa leeg niya. Naisubsub ang mukha ko sa balikat niya.

Ngayon. Nakatayo siya nahawak ang balakang ko at pataas baba niya akong pinapagalaw.

“Ahhhhh… ahhhhhh. K-kanye. Uhmmm. Ahhhh. Ahhhh… “ walang humpay na ahhhh ang lumabas sa bibig ko.

Hindi ba siya nabibigatan sa akin na sa pagkakabuhat niya ay parang ang gaan gaan ko.

“My love. Ahhhh.” And moving his hips so fast. So hard.

“Ahhhhhh.” Mas humigpit pa ang hawak ko sa kanya. Hindi sa natatakot akong mahulog kundi gusto ko lang na hindi siya mahirapan.

Mga ungol na lang namin pareho ang namayani sa buong silid. Pinagsasaluhan ang sarap na dulot ng pag iisa ng katawan namin.

Then..

“Ugh!.” Pareho kaming natumba sa kama. Inayos niya ang pagkakahiga ko sa kama at mulis siyang pumuwesto sa pagitan ng hita ko.

Isinampay ang mga paa ko sa balikat niya  at ipinataas ang balakang ko.

“My Love. Look where we are connected.” He said when he entering my hole again.

Paunti unti habang nakatingin ako.

“See, mine is perfectly fit in your flesh. Do you see it my love.” Saka siya unti unting gumalaw.

“Ahhhh. Y-yeah. Uhmmm. Ahhhhhhh.” I answered with a moan.

Niyuko niya ako at hinalikan. Kumapit na din ako sa leeg niya.

“Uhmmmm..”

“My Love. I love you.” Bulong niya habang bumibilis ang bawat galaw niya. Galaw na nagdudulot ng kiliti na bumabalot sa buong pagkatao ko.

“Mmmm..oooooohh… uhmmmmm..”

“My Love… my love.”

“K-kanye.“sa bawat galaw. Sa bawat hugot. Sa bawat baon kapalit ng walang katapusang sarap.

Ang sarap sa pakiramdam.

“Uh.mmm..”

“My love. Ahhh. So sweet my love. Ugh..”

“Ahhhhh.. ohhh.” Kumilos na din ang kamay ko. Hinawakan ko ang akin at isinabay iyon sa galaw niya. Dahil sa pakiramdam ko. “Aahhhhh.. k-kanye. I-i..”

“Yes my love.”

“I’m gonna cum again. Ugh..”

“Uhmm. Lets cum together my love. Ahhh.”

“Uhmmmm.. ahhhhhhhh.”

Nabalot na ng ingat naming dalawa. Ang bawat ingay na gawa ng paghampas ng balakang niya sa akin. Ang bawat baon niya na nakapagpapaungol sa akin.

Bumibilis. Lumalakas. Pabilis ng pabilis.

“K-kanye.”

“My Love. My little kitten. Ugh.”

“Ahhhhhh.”

At sa pagbaon niya naramdaman ko ang mainit na likidong iyon. Ang likidong lumabas sa kanya sa kaloob looban ko. While I cum..na kumalat sa ibabaw ng tiyan ko.

“My love.” Hingal na hingal. Bumabaon pa lalo ang kanya sa loob ko na niyuko ako at ginawaran ng isa na namang mapusok na halik.

“Uhmm.” Ako man ay ganun din. Hingal na hinga habang pinakikiramdaman ko ang pagbaon niya at pilit na nagsusumiksik pa.

“That was amazing my Love.” Saka niya idinagan ang buong bigat sa akin kahit pa man nakabaon parin siya. He still hard as rock.

“K-kanye. Uhmmm.” Napahugot ako ng malalim na paghinga. Dahil sa bigat niya at kakaiba paring init na nagmumula sa katawan niya. Ang pawis na kanina pa nagsilabasan ay mas umusbong pa.

Kaya naman pareho kaming naligo ng pawis. Ganun pa man. Wala isa sa amin ang kumilos. Hinayaan ang ganitong ayos namin. Pinakikiramdaman ang bawat pagpintig ng puso namin dahil sa pagod.

“I love you.” Mahinang mahinang bulong niya na may kasamang mabibigat na paghinga.

“I love you too.”

Nagpalipas ng ilan pang mga minuto. Until we decide to take shower again. Take shower together with benefit.

=

Sapo ko ang ulo ko kinaumagahan. Ayaw ko pa sanang magising pero nag aaway na ang mga alaga ko sa tiyan. Gutom na ako.

Kaya naman pilit na iminulat ang mata ko kahit mahapdi pa. Kinusot para maimulat na ng maayos.

Nakatulog naman ako ng maayos pero hindi maiaalis sa akin ang pagod ko kagabi.

Kanye take me twice in defferent positions.

Damn that asshole bastard. Naibulong ko na lang. Dahil ng gumalaw ako. “Ugh!”

Ang hapdi na naman ng likod ko. Parang hindi ako makakapaglakad ng maayos ngayon.

“Good morning my Love.” Nakangiting bungad niya sa akin. Pahakbang papaaok hawak ang tray ng pagkain. “Tamang tama, gising ka na. Dinalhan na kita ng pagkain mo. Dahil alam kong.. mmm. Alam mo na.“sabay kindat sa akin na may kasama pang pilyong ngisi.

“Bastard.”

“And this bastard love you so much my love.”

“Hmmp!.”

“Kumain ka na my love. Saka ka na magtampo sa akin.” At maayos na inilapag ang table tray sa mga hita ko bago ginawaran ng halik sa labi.

“Magbabanyo pa ako.”

“Okay my love.” Muling inalis iyon sa ibabaw at maayos na inilapag sa sahig. But then isa na namang hiyaw ang pinakawalan ko ng umangat ako sa kinauupuan ko.

“Put me down.”

“I know that you can’t walk my love. Let me serve you this time bilang kabayaran ng pagpapaligaya mo sa akin kagabi.” At nagtuloy tuloy na papasok ng banyo.

“Iwan mo na ako.”

“Okay! Tawagin mo na lang ako kapag tapos ka na okay.”

“Oo na.”

Ngumiti siya. Bago pa man lumabas ay isa na namang mabilisang halik sa labi ang iginawad niya.

Naiiling na lang ako na mabilisan ding naglinis ng katawan. At gaya ng dati. Ang dami na namang marka sa ibat ibang parte ng katawan ko.

“Kulang na lang malumin mo ako ng buo.” Bubulong bulong pa ako habang palabas na banyo ng matapos ako.

Mabagal ang naging hakbang ko dahil naramdaman ko talaga ang paghapdi sa likod ko.

“I told you to call me when you finish my love.” Agad siyang lumapit sa akin at umalalay.

“Hindi naman ako lumpo.”

“But I insist.”

“Hmmp!. Kasalanan mo naman kasi.” Mahinang saad ko.

“My love. Stop mumbling. Sorry naman. But I wont sorry for what we did last night.”

“Hmmp!.”

“Okay! Okay! Kumain na lang muna.”

“Ang kambal pala.” Doon ko naalala ang kambal.

“Naipahatid ko na ang mga bata sa school nila kaya huwag mo na silang alalahanin. From now on. Tulungan na tayo sa kambal. Gusto ko ding maging mabuting ama sa kanila.”

Napatitig ako sa kanya. “About the kid.. “

“My Love. I said eat first will you.” Putol niya sa sasabihin ko. Gusto ko na sanang sabihin sa kanya ang tungkol sa mga bata pero…

Sige na nga. Kakain na muna ako. Mamaya na lang siguro.

PH2 #36: Kanye

Typos and grammatical error ahead!!

“Anong mga eskedyul ko ngayon Helen?” Tanong ko ng matapat ako sa lamesa nito.

“Good Morning sir.” Tumayo ito at sumunod sa akin ng papasok na ako sa opisina ko.at habang naglalakad papasok ay nagsasalita na ito patungkol sa mga dapat kong asikasuhin ngayon. “At may meeting pa kayo ng alas diyes sa mga board member, sir.” Derederetsong sabi niya.

May mga naghihintay na papeles na dapat kong aprobahan. Mga aplikante na patapos na ang kontrata at mga bagong aplikante na nangangailangan ng trabaho. At marami pang iba. “You also have lunch meeting to Mr. Henry to close the about the upcoming garment.”

“Okay! Thank you Helen.”

“Your welcome sir.” Saka na ito bumalik sa lamesa ng masabi lahat sa akin.

Napapabunting hininga na lamang ako dahil sa dami ng trabaho. Ang hirap maging mayaman. Oo nga! Marami kang pera at mabibili lahat ng mga bagay na gustuhin mo pero sa kabila ng mga iyon ay halos hindi na ako nakakapagpahinga sa dami ng dapat gawin.

Sa dami ng dapat asikasuhin. Akala ng iba na kapag mayaman ka na. Ay at ease na ang pamumuhay pero hindi. Mas gugustuhin ko pa ang simpleng buhay kaysa ganito na problema mo lahat hanggang sa kaliit liitang bagay.

Pero ano pa nga ba ang magagawa ko kundi ang ipagpatuloy ang buhay na kinalakihan ko na. Hindi ko naman pwedeng biguin ang lolo na siyang nagbigay ng panimula sa akin para marating ko kung saan ako ngayon.

“How about the kid?” Natigilan na ako sa ginagawa ko. Kahapon pa sa akin ni Reallan na may sasabihin siya tungkol sa mga bata.

Naiisip ba niya na ampunin na namin ng legal ang dalawa? Kasi noong pinaimbistigahan ko sila ay wala akong nakuhang impormasyon. Siguro nga.

O baka naman…

Naiisip niya na magbabago ako sa mga bata ngayong nalaman kong mahal parin niya ako. Baka iniisip niya na bigla ko na lang silang palalayasin sa bahay at maiwan siya.

No! Hindi ko gagawin iyon. Hindi ko man kadugo ang mga bata ay magaan ang loob ko sa kanila. Kaya kung ang una kong naisip ang gusto niyang sabihin sa akin ay papayag ako. Para maipangalan na sa aming dalawa ang bata at maging legal na silang mga anak namin.

Oo! Iyon na nga siguro. Kakausapin ko na lang siya pag uwi ko mamaya para magkaliwanagan kami sa bagay na iyon.

At kapag nangyari iyon, buong buo na ang pamilya namin. Hindi na kailangan na kumuha pa kami ng pwedeng magdala ng magiging anak namin kung sakali.

“Sir, labing limang minuto na lang po magsisimula na ang meeting.” Si Helen, tawag mula sa intercom.

“Ok! Thank you.”

Inayos ko muna ang ilang mga papeles na nagkalat sa mesa ko bago ako tuluyang lumabas.

Kinuha niya ang dala ko na siyang inalisa ko kanina para sa meeting.

Mga bagong proyekto na pagkakakitaan.

Agad silang bumati sa akin pagpasok ko sa conferemce room.

“Good Morning too. Have a seat.” Kuway pagpapabalik ko sa kanila sa pag upo.

Nagsimula na silang magbigay ng ibat ibang opinyon sa mga project na gusto nilang gawin sa bawat department na hawak nila.

Nasa kalagitnaan kami ng meeting ng tumunog ang phone ko na nakalimutan ko na palang i silent iyon.

Papatayin ko na lang sana iyon pero si Ace ang tumatawag kaya naman sinagot ko na lamang.

Bihira kasing tumawag iyon sa akin kung hindi importanteng bagay kaya naman..

Itinaas ko ang kamay ko to stop the one who is talking right now bago ko iyon tuluyang sinagot.

“Come here right now. In my house.” Iyon ang bungad niya sa akin.

“Hindi ka man lang ba maghehello.”

“Damn it.” At nagmura pa talaga. Well, hindi na din naman iyon bago iyon dito. “I need you here right now and check Elijah’s health.”

“Kung nag aalala ka ipunta mo na siya sa hospital, nasa kalagitnaan ako ng meeting ko.” Sagot ko pero nakaramdam naman ako ng bahagyang pag aalala kay Elijah.

Ano naman kaya ang nangyari dito. O nangyari sa kanilang dalawa. Wala naman siguro dahil ramdam naman sa tuno ng boses nito ang pag aalala sa asawa.

“I don’t care, then you can cancel that appointment….. right here.. right now.. he look so pale.”

“Okay okay! For Elijah’s sake. Papunta na ako.” Naiiling na pagpayag ko na lamang dahil hindi naman ako titigilan nito kung hindi ako pumayag. Hindi pa man ako ulit nakakapagsalita ay end tone na ang narinig ko mula sa kabilang linya.

“Meeting adjourned. We can discuss it some other time.” Sabi ko ng balingan ko ang mga kasama ko sa loob na halatang nagulat dahil ito ang unang pagkakataon na ikinansela ko ang meeting ko.

“Have a good day. Go back to your working place now.” Dagdag ko pa bago ko naman binalinhan si Helen. “Cancel my lunch meeting to Mr. Henry. And set other lunch date for him.”

“Yes sir.” Agad nitong sagot.

Nauna na akong lumabas sa mga ito kasunod si Helen.

Bumalik ako sa opisina ko. Mabuti na lang at dala dala ko ang mga gamit ko bilang isang doctor kahit pa man mas nakatuon ang pansin ko sa mga kompanya ko.

“And for the other. Cancel them all Helen. Just set me a new schedule.” Muli ay sabi ko kay dito ng madaanan ko ang lamesa nito ng palabas na ako.

=

“Mas maganda na sigurong dalhin mo na siya sa hospital para sa karagdagang check up.” Sabi ko kay Ace ng samahan na niya ako palabas ng bahay nila matapos kong i Chenck si Elijah.

Pero kanina ko pa naiisip kung kanino ko pa inihahalintulad ang kalagayan niya ngayon. Para kasing may nacheck na akong kaparehong kapareho ng kay Elijah.

Mabilis ang tibok sa normal na pagtipok ng puso at mababa ang dugo. Mahina ang katawan at laging nahihilo.

“Kailangan pa ba iyon, sinabi mo naman na okay lang siya.” Napakurap ako bago humarap dito ng nasa tapat na kami ng kotse ko.

“For further test, Ace.” Seryuso kong sagot. Para kasing may mali. Wala namang kakaiba maliban sa mababa ang dugo at bilis ng tibok ng puso.

Para kasing..

“Okay, We will go tomorrow, ayaw niyang pumunta sa hospital kaya nga kita tinawagan.”

“Good then, ako na ang bahalang mag ayos ng check up niya bukas. Sige, mauuna na ako.” Paalam ko dito.

At habang nasa daan ako ay hindi talaga maalis sa isip ko at naglalakbay sa kung saan na inaalam kung saan ko ba naihahalintulad ang kalagayan ni Elijah.

“Kanino?“tanong ko pa. Hindi ko talaga maalala. Mabagal pa ang pagmamaneho ko para hindi ako mabunggo dahil wala sa daang tinatahak kong pabalik sa opisina ko ang utak ko.

Reallan!!!!!

Si Reallan noon.

Hindi kaya!!!

Naapakan ko ng wala sa oras ang preno na siyang dahilan para makarinig ako ng sunod sunod na busina sa likuran ko.

Napalingon pa ako pero hindi ko pa ulit iyon minaneho paarangkada.

Ilang sandali pa. Mabilis na bumalik ako ng A. Place at walang pag aalinlangang tinungo ang bahay ng lolo.

“Nasaan ang lolo.” Salubong ko kay Benny ng mabungaran ko papasok sa gate.

“Nasa library niyo po 3rd young master.”

“Salamat.” Dere-deretso ang naging lakad ko. Hindi ko alam kung bakit si lolo agad ang nauna kong naisip ng maalala iyon dahil parang alam ko na at nakikinita na may alam siya. Alam siya na hindi pa maliwanag sa akin kung ano iyon.

“Why the sudden, apo.” Halatang nagulat pa ito ng pumasok ako sa library ng hindi ko na inabala ang sarili kong kumatok pa.

Hindi agad ako nagsalita.

Hindi ko din kasi alam kung ano ba anh dapat tanungin dito o paano ko ba sasabihin.

Nakatingin lang ako kay Lolo at ganun din naman ito sa akin.

“May problema ka ba apo?” Tanong pa nito at tumayo sa kinauupuan sa harap ng lamesa nito at lumapit sa akin. “Baka gusto mong maupo muna.” Sabay turo sa sofa na nasa gilid.

Siya ang naunang naupo. Kampante lang na nakatingin parin sa akin.

“Seven years ago.” Iyon ang unang katagang lumabas sa bibig ko.

“What about seven years ago apo?” Tanong pa nito na parang naguguluhan pa sa sinabi ko.

“Seven years ago lolo. Anong alam mo that time?” Tanong ko na hindi ako kumilos para maupo gaya ng sabi niya. Nakatingin lang ako dito at naghihintay ng kasagutan.

Kahit pa man sa tanong kong iyon ay hindi ko din alam ang isasagot ko dahil hindi naman malinaw ang katanungan kung iyon kung patungkol kanino ba o saan o ano?

“Apo, hindi kita maintindihan.”

“Galing ako sa bahay ni Ace kanina lang.”

“Then? Anong kinalaman ng seven years ago na iyan kung galing ka sa bahay ng pinsan mo.”

“Kay Reallan, lolo. Anong kinalaman mo sa pagkawala ni Reallan.”

“Apo. Seven years ago. Tapos galing ka kamo sa bahay ng pinsan mo. At ano naman ang tungkol ngayon sa asawa mo. Linawin mo ngang bata ka.” Sabay kamot pa ng ulo.

Pero ang mga mata.

“Lolo, don’t play like you don’t know anything. Tell me.” Bahagya ng tumaas ang boses ko. Hindi ko din kasi alam kung paano ba iyon tatanungin. Dahil wala naman talaga akong tamang katanungan doon.

At imposeble din ang nasa isip ko.

Huh!

Ano ba ang nasa isip ko? Hindi pa malinaw.

“Apo! Marami akong alam at alam mo iyan. Pero saan sa mga alam ko ang gusto mong malaman.”

“Please lolo. Don’t play any trick again.”

Nakita ko ang pagbuntong hininga niya. Saka tumayo ulit at lumapit sa akin.

Ipinatong ang kamay sa balikat ko.

“Gusto mo bang ipasundo ko ang mga apo ko dito at makilala mo sila.”

“Naman lolo. Wala akong pakialam sa mga apo mo.” Hindi ko na mapigilan talaga ang magtaas ng boses na hindi ko naman ginagawa kapag kaharap ito. Pero bakit parang pinapaikot pa niya ang usapan kung mayroon naman siyang alam sa mga kutob ko.

Damn! Kutob ko? Ano ba ang kutob?

Damn it again. Imposeble ba ang kutob ko? Na ang findings ko kay Elijah ngayon at ang findings ko kay Reallan noon ay iisa at posebleng…

Damn it again and again and again.

Saan bang lupalop ng mundo ako naroon at bakit ganito ang nasa isip ko. Na si Elijah ay nagdadalang tao ngayon. And to think of it. Nagdalang tao din ba si Reallan kaya siya palaging nahihilo noon.

“All I need is. Anong alam mo kay Reallan at ano ang posibleng ginawa mo na naman that time.”

“Apo, ako ba dapat ang magsabi niyan sayo. Akala ko, sinabi na sayo ng asawa mo ang lahat.”

Sa sinabing iyon ng lolo ay lalo akong natigilan. Biglang kumabog ang dibdib ko dahil doon.

Hindi kaya.

“Lolo, how could you….” hindi ko natapos ang gusto kong sabihin. Kusang tumaas ang kamay ko para pahirin ang luhang tumakas na sa mga mata ko.

Hindi ko alam kung bakit pero..

Ang tibok ng puso ko ay kakaiba. May kung anong nagtutulak sa akin na umiyak.

Umiyak hindi dahil nasasaktan ako kundi iyak sa hindi pa malamang dahilan. Pero sa katagang iyon ng lolo.

Posebleng tama ang hinala ko. Tama ang teorya ko kina Elijah at Reallan.

Imposeble man pero… may kung ano talaga sa pagkatao ko ang umaasa.. at ang kambal…

Kaya ba malapit sila sa akin.

Kaya ba nakakaramdam ako ng lukso ng dugo sa kanilang dalawa.

“Lolo.”

“Pasensya na apo. Pero mas tama sigurong sa asawa mo iyan marinig kaysa sa akin. Tumulong lang ako sa kanya ng mga panahong iyon na hindi ko naman kayang basta na lang baliwalain.”

Nanginginig ang kamay ko na pumahid muli sa pisngi ko. Wala na akong maapuhap na mga salita na dapat ko pang sabihin.

Malinaw na malinaw na sa akin ang lahat ngayon. At ang kagustuhan ni Reallan kahapon na kausapin ako about sa mga bata na naipagpaliban ko ay gusto niyang sabihing anak namin ang kambal.

“L-lolo.”

“Ayos lamang iyan apo. Maghunusdili ka muna. Kalmahin mo ang sarili mo bago ka umuwi.”

Sunod sunod ang ginawa kong paghinga. Kinalma nga ang sarili ko. Gusto ko ng liparin ang pagitan ng bahay ni lolo sa bahay.

“Go on! At gusto ko. Sa susunod na makita ko ang mga apo ko. Gusto kung kasama ka na nila at ang asawa mo.”

Tumango ako. Malalaking hakbang na ang ginawa ko palabas ng bahay at wala akong sinayang na oras. Gusto ko ng marinig iyon sa kanya. Marinig mismo sa bibig niya.

PH2 #37: Reallan

Typos and grammatical error ahead!!

Hindi na ako talaga makapaghintay. Hindi na ako nabigyan ng pagkakataon na sabihin sa kanya ang tungkol sa kambal kaya naman nagpasya na akong puntahan siya sa opisina niya.

“Hijo, saan ang punta niyo?” Si Yaya Silvana ng mabungaran ako palabas ng bahay.

“Pupuntahan ko ang si Kanye, yaya.” Sagot ko.

“Pero kabilin bilinan niya na huwag daw kayong lalabas ng walang kasama.”

“Pero sa kanya naman ako pupunta.”

“Sandali lang hijo. Itatawag ko na lang sa kanya para naman maabisuhan siya.”

“Naku huwag na po yaya. Pero magpapahatid na lang ako kung nag aalala kayo.”

“Mas mabuti pa nga. Sandali at sasabihan ko si Anton na ihatid ka.” Sabi nito saka tinungo ang garahe.

Kaya naman napasunod na lang ako para naman deretso na ako kapag nasabihan ito.

Okay lang naman kahit mag isa akong bumiyahe na dati ko naman ginagawa pero nitong mga nakaraang araw talaga ay hindi na siya pumapayag na mag isa ako lumabas o walang bantay sa amin lalo ng hindi pa kami lumipat ng bahay.

“Halina po kayo sir.”

“Salamat mang Anton.”

Ilang sandali pa ay bagtas na namin ang daan patungo sa kumpanya.

Dalawampung minuto ang ginugol sa daan bago tuluyang narating ang main company niya.

At dahil kilala na nila ako doon ay wala ng humarang sa akin para lamang kuhanan ng ID na gawain nila.

“Magandang umaga. Nasa loob ba ang sir Kanye mo?” Agad na tanong ko sa secretary niya na abala sa kung ano man ang ginagawa.

“Magandang umaga din po sir.” Tumayo pa ito na sinabayan ng bahagyang pagyuko. “Kakaalis lang ni sir Kanye. Hindi po ba kayo nagpang abot sa baba?”

“Umalis? May lunch meeting ba siya?”

“Naku wala po. Kinansela po niya ang lunch meeting sa isa naming kleyente dahil may importante yata siyang pinuntahan?”

“Yata? Importante? Hindi ba niya sinabi sayo?”

“Hindi na po sir eh. Hindi na po kasi ako nakikialam sa ibang personal na bagay patungkol kay sir Kanye. Kaya pasensya na po.”

“Pero wala ka man lang bang siyang nabanggit kahit ano. Related sa kung saan siya pupunta?” Pangungulit ko.

Hindi naman sa nagiging matanong na ako pero kailangan ko talaga siyang makausap ngayon. Ora mismo. At hindi na ako makakapaghintay pa na matapos ang araw na ito na hindi ko masabi sa kanya iyon.

Alam ko namam kasi na gagabihin na anaman siya sa pag uwi dahil sa dami ng inaasikaso niya. Kaya naman ako na ang gagawa ng paraan para makapag usap kami ng masisinsinan.

“Mmmm! Wala naman pong lugar. Pero narinig kong binanggit niya ang pangalan ni sir Elijah.”

“Elijah?” Pang uulit ko. Hindi ko tuloy mapigilan ang pangunutan ng nuo dahil doon.

Elijah na naman. At sino ba ang Elijah na iyon sa buhay niya. Palagi yatang nasasangkot ang Elijah na iyon sa kanya.

“Opo sir. Iyon lang naman po. Pero napansin ko po na medyo nag alala po si sir Kanye kanina. Parang may sakit yata si Sir Elijah dahil dinala ni Sir ang gamit niya sa panggagamot niya.”

“Ganun ba.”

Ganun ba kaimportante talaga ang Elijah na iyon? Kung may sakit ito bakit hindi pumunta sa hospital at doon mag pa check up at hindi iyong siya pa mismo ang pupunta sa Elijah na iyon.

Hindi ko tuloy mapigilan ang manggigil. Nakaramdam ako ng pagkairita na hindi ko mawari.

Pero..

Nakaramdam din ako ng kaunting selos. O sapat ko nga bang pagselosan ang Elijah na iyon?

Ewan ko. Pero..

“Sige, salamat na lang. Kung bumalik siya sabihin mo na lang na galing ako dito.”

“Sige po sir.”

Agad akong umalis.

“Uwi na po tayo mang Anton.” Nakasimangot na sabi ko at bahagya pang pabalibag na isinara ang pinto ng kotse ng makasakay ako.

Napatingin pa ito sa akin na halatang nagulat sa inasta ko pero hindi ko mapigilan eh. Gigil ako ni Kanye dahil sa Elijah na iyon.

Kinansela ang lunch meeting para lang sa lalaking iyon.

Humanda ka sa akin Kanye. Sa isip isip ko.

Hanggang sa muli bagtas na naman namin ang daan pauwi ng A. Place.

Lakad dito. Lakad doon.

Iyon ang ginawa ko ng makauwi na kami. Hindi talaga mawala sa isip ko kung saan siya pumunta.

Tawagan ko na lang kaya siya.

Oo! Tatawagan ko na lang.

Hawak ko ang phone ko para sana i dial na na numero niya pero hindi ko din itinuloy at pahagis na binitawan pa iyon sa may sofa.

Kung tatawagan ko tapos ang Elijah na iyon ang makaksagot baka kung ano pa ang magawa ko kaya huwag na lang.

Damn you Kanye.

Who is Elijah into your life.

Gigil ako. Oo! Gigil na gigil ako.

Aba! Dapat ko lang maramdaman ito dahil asawa niya ako at nakikipagkita siya sa ibang lalaki na sa una ko pa lang silang nakita nuon ay may something na sa ngiti niya kapag nakatingin sa Elijah na iyon.

“Humanda ka lang talaga.“muli ay bulong ko pa at padabog na ipinadyak ko pa ang isang paa ko.

Ilang sandali na hindi ako mapakali. Kung saan saan lumipad ang isip ko patungkol sa kanilang dalawa ng Elijah na iyon.

Pero..

Ugong ng sasakyan ang nakapagpatingin sa akin mula sa labasan. Dumating siya.

Kikilos sana ako para salubungin siya pero sadya bang mabagal lang ako kumilos dahil sa pagkurap ko ay nasa tarangkahan na siya ng pintuan at nakatingin sa akin.

Nagtama ang mga mata namin.

“Saan ka galing? Saan ka nagpunta? Nagpunta ako sa opisina mo pero wala ka?“sunod sunod na tanong ko sa galit na tuno.

Pero hindi siya nagsumagot bagkus humakbang lamang siya palapit sa akin at walang babalang yumakap sa akin.

“Ano ba? Bitawan mo ako.” Gigil na itinulak ko siya pero hindi ko man lang matinag ang tigas ng katawan niya at higpit ng yakap niya.

“M-my Love.”

Napakunot ang nuo ko dahil narinig ko na bahagyang pagpiyok ng boses niya. Hindi naman sa may pwerso ulit ang panunulak ko pero itinulak ko parin siya para tignan sana ang mukha niya pero kusa na siyang kumalas.

Mapupula ang mga mata niya at parang galing sa pag iyak.

At ano ang iniiyakan niya? Nag away ba sila ng Elijah na iyon kaya siya nagdadamdam?

Aba!

“Anong kadramahan iyan. Magpaliwanag ka. Sagutin mo ang tanong ko. Saan ka galing?” Kung magsisinungaling siya ngayon ay talagang makikita niya. Humansa talaga siya.

“G-galing ako kay lolo.” Sagot niya na mas nakapagpakunot ng nuo ko. Hindi ba sabi ng swecretary niya na ang Elijah na iyon ang pinuntahan niya.

“Galing kay Lolo? Sinabi sa akin ng sekretarya mo na pinuntahan mo daw si Elijah. Sino si Elijah? Bakit palaging kayong nagkikita?” Sunud sunod na tanong ko pa na ikinatitig niya sa akin.

“Si Elijah.” At talagang inulit pa niya ang pangalan ng lalaki niya.

Aba! Aba!

Sisigawan ko pa sana siya ng nakita ko na may tumulong luha sa kanyang mga mata.

Bakit siya lumuluha? Nag away ba sila ng Elijah na iyon? At masakit iyon sa loob niya?

Sa naisip ko ay mas sumiklab ang selos ko. Akala ko ba mahal niya ako. Gigil na halos madurog yata ang sarili kong ngipin sa tinitimpi kong galit.

Pero nagulat na lang ako ng bigla siyang lumuhod at walang babalang itinaas ang damit ko.

“Hey! Hey! Ano bang ginagawa mo?” Nakalimutan ko ang galit ko ng bigla niyang halikan ang tattoo ko. Itinulak ko siya. Ano bang binabalak niya. Kung akala niya madadaan niya ako sa ganito ay nagkakamali siya.

“My Love.” At nandoon na naman ang pagpiyok ng boses niya na ngayon ay nakatingala siya sa akin. Ilang sandali pa ay yumakap siya sa baywang ko habang nakaluhod parin. “M-my love.”

Tuluyan ng nawala ang pagnanais ko sanang sigaw sigawan siya dahil naramdaman ko na parang nanginginig siya.

“Tumayo ka nga diyan.” Sabi ko at kinakalas ko ang braso niyang nakapulupot sa baywang ko.

Nakalas ko naman iyon pero hindi siya tumayo sa pagkakaluhod bagkus muli niyang tinignan ang tattoo ko at pinasadahan pa ng kamay niya iyon.

“Paano mo naisip ang ganitong bagay?” Narinig kong mahinang sabi niya. “Kung wala ito. Agad ko sanang nalaman.“dagdag pa niya.

“K-kanye.” Doon na ako kinutuban. Hindi kaya…

“My love. I’m so sorry.” At muli siyang tumingala sa akin. “H-hindi ko alam kung paano nangyari iyon dahil napakaimposeble.”

Hindi ko alam kung ano ngayon ang isasagot ko sa kanya. Dahil habang nakatingala siya sa akin ay nandoon na ang luhang nag uunahan na magsilabasan sa kanyang mga mata.

“M-my Love.” Garalgal na boses na tawag niya. Hinahaplos ang tattoo ko ng palad niya. “To be with now is my everything. Ang muli kang makita at makasama ay isa na iyong pangarap na natupad ko na. P-pero.. ang bagay na ito.. dito.” Sabay pasada sa pilat na hindi naman nakikita.

“Such a blessing. Not just a blessing. It’s a m-miracle. How I wish na sana bumalik ako seven years ago. At mas maagang itinama ang kasalanan ko sayo.”

“K-kanye.” Ako man ay parang maluluha na din sa nakikita kong pagdaramdam niya. Hindi ko tuloy kung saan ko siya hahawakan. Kahit hinihila ko aiya patayo ay ayaw niyang umalis sa pagkakaluhod sa harapan ko habang patuloy ang daliri na dinadama ang pilat ko sa tiyan.

“M-my Love. I’m really sorry. I missed the times you brought them into your womb. Sana nandoon ako noon. Sana nasamahan kita sa mga araw na. Sa mga araw na dinadala mo at habang lumalaki sila sa sinapupunan mo. Sana nandoon ako ng naipanganak mo sila. S-sana ako ang unang nakahawak sa kanila. S-sana ako ang unang kumarga sa kanila. S-sana ako ang unang nakarinig ng iyak nila.”

“M-my Love.. h-how I missed those things to be with them habang lumalaki sila. Sana narinig ko ang unang mga katagang binogkas nila. S-sana.. sana nakita ko ang unang pag upo nila. Sana.. sana nakita ko ang unang paghakbang nila.. a-ako sana.. m-my l-love.”

Luhaan na siyang humalik pa sa tiyan ko saka muling iniyapos ng mahigpit ang kamay sa baywang ko.

“C-come on. T’tumayo ka na diyan.”

“M-my Love. T-thank you. Sa pagdadala mo sa kanila. Salamat. S-salamat na kahit.. kahit nasaktan ka sa mga sandaling iyon.. h-hindi.. h-hindi ka pinanghinaan ng loob at binuhay mo sila. M-my love. Your a hero. Hero para sa kambal dahil. Dahil kinaya mong alagaan sila at pinalaki ng maayos.”

“K-kanye.. c-come on. Stand up first. Umupo muna tayo.” Muli ay pilit ko siyang pinatayo na halos ayaw na niyang gumalaw sa kinaluluhudan.

Para tuloy akong awang awa sa kanya at nangulila ng halos pitong taon para sa kambal. Nangulila dahil hindi niya nasubaybayan ang paglaki ng anak niya.

Ilang sandali pa ay napatayo ko nga siya. Pero sadya bang umaayon ang oras ngayon dahil nakarinig kami ng sasakyan na pumarada na sa garahe at sabay kaming napatingin doon.

Ilang sandali pa. Iniluwa ng pintuan ang kambal na lalong nakapagpaluha sa kanya.

Papasok na ang kambal habang siya ay parang naipako na sa kinatatayuan at hindi na maihiwalay ang paningin sa dalawa.

At ng makalapit ang dalawa muli siyang lumuhod at niyakap ang kambal na halatang nagulat din sa ginawa niya.

“Why are you crying papa?” Halos sabay na tanong ulit nila na sa magkabilang balikat niya ang dalawa.

“S-say it again babies.”

“Dad?” Si Xaviel na nakatingin sa akin pero hindi naman sila kumilos para itulak siya sa pagkakayakap sa kanila.

Pinunasan ko muna ang pisngi ko dahil sa luha ko bago tinanguhan ko si Xaviel. I know, he know what I mean.

Kaya naman ang maliliit na braso niya ay kusang yumakap sa kanya.

“D-dont cry papa. We are here for you.”

Napansin ako ang paggalaw ng balikat niya. At alam kung tahimik na lumuluha siya.

“X-xaviel. F-frances. S-sorry babies.” Paos na paos na ang boses niya na halatang pi ipilit na ayusin ang pagsasalita pero tinakasan na talaga siya boses. “Sorry. D-dahil lumaki kayo ng wala ako. S-sorry d-dahil.. hindi ko kayo naalagaan sa paglaki niyo.”

“Don’t be sorry. We are here now papa. Diba Frances.” Inalo pa siya nito sa paghaplos ng palad nito sa likod niya.

“Yes. So stop crying now.”

Kumalas siya ng yakap sa mga ito. Hinaplos ang magkabilang pisngi ng dalawa.

“H-hindi kayo magagalit sa akin. Kapag sinabi kong. Ako..ako..“hindi niya matuloy tuloy na sabihin sa dalawa at muli na namang himikbi pa.

“Na ikaw ang papa namin.” Si Xaviel ang nagtuloy sa gusto sana niyang sabihin.

“Papa niyo niyo ako. H-hindi dahil sa tinalo ko kayo sa laro. Hindi d-dahil sa pustahan natin.”

“I know.” Ulit ay sagot ni Xaviel. Pero si Frances itinulak siya nito kaya naman napaupo siya sa sahig.

“Frances.” Halos panabay na bugkas namin ni Xaviel.

Matalim na tumingin ito sa kanya. Matalim din na napatingin kay Xaviel.

“When did you know? Why you didn’t tell me.” Tanong nito sa kapatid dahil kay Xaviel siya nakatingin. “And you..” sabay tingin sa kanya. “I hate you.” Na sinabayan ng takbo paakyat sa kwarto nito.

Nagtama ang paningin namin ni Kanye ng tuluyan ng mawala sa paningin namin si Frances na pabalibag na isinarado pa ang pintuan ng silid nito.

“He hates me.” Mahinang sabi niya bago tumingin kay Xaviel. “It’s okay Xaviel if you hate me too. I deserve it. Dahil wala ako sa mga panahong lumalaki kayo.”

Umiling ito.

“Maybe yes. Pero hindi makitid ang utak ko papa. I remember what lolo said. Huwag kayong magalit sa ama niyo kung isang araw ay bigla na lang nasa harapan niyo. Dahil hindi din niya ginustong mawalay sa inyo.”

“Xaviel.”

“Don’t worry. I will help you to talk Frances about it.” Sa sinabing iyon ni Xaviel ay niyakap niya ulit ito.

“Sorry again. Promise.. h-hindi na tayo magkakahiwalay pa.”

“Come on Xaviel. Follow your brother now.” Ilang sandali pa ay utos ko dito. Gusto ko na din kasing makausap siya ng masinsinan. Ask him if kung paano niya nalaman.

Agad naman na tumalima si Xaviel at iniwan na nga kami. Niyaya ko naman aiyang maupo muna.

Katahimikan ang namayani sa pagilan namin sa mga lumipas na sandali habang nakatingin lang siya sa akin. Nakahawak sa kamay ko at hindi matapos tapos na hinahalikan ang mga iyon.

“M-my love.”

“H-how did you know.”

Napansin ko ang paglunok niya.

“I have a friend. Named Elijah.” Panimula niya na sa pagkarinig ko ng pangalang Elijah ay naalala ko na galit pala ako sa kanya. Pero hindi na ako umimik pa at pinatapos ko siyang magsalita. “Asawa ng pinsan kung si Ace si Elijah.”

Natigilan ako. Asawa? Mean.. maling mali pala ang nasa isip ko kanina. Ako naman ngayon ang napalunok dahil doon.

“And Ace called me this morning para i check ang kalagayan ni Elijah. At alam mo ba. While I’m checking him. Parehong pareho ang findings ko sayo noon. Na sa isip ko. Poseble kayang.. poseble ba??? Iyon ang mga nabuo sa utak ko. Dahil hindi iyon kapanipaniwala. And then..si lolo ang una kung naisip.. dahil minsan na kitang pinaimbistigahan pero wala akong magandang nakuha. At alam ko. Lolo blocked it all na siya lang ay may kayang gawin iyon.”

“Hindi man derekta na umamin ang lolo. Pero sa sinabi niya nalinawan ako. Na totoo nga ang hinala ko.” Ramdam ko ang paghigpit ng pagkakahawak niya sa palad ko. Nanginginig iyon habang nakatinig sa akin.

“M-my love. Again.. again and again.. s-sorry. S-sorry dahil wala ako ng mga panahong iyon.” Tumulo na naman ang luha niya na nakatingin sa akin. Ramdam ko ang paghihinagpis niya habang sinasabi iyon.

Kaya naman kumilos ako. Kumilos ako para ako na ang yumakap sa kanya.

Hindi man ko pa man nasabi ng derekta sa kanya ay alam na alam na niya.

“It’s not your fault.” Sabi ko. Kung siguro hindi ako nagpadala sa mga nangyari noon. Siguro hindi ganitong katagal na maitatago iyon sa iyo.“

“M-my Love. D-dahil sa nalaman ko. Mas minamahal pa kita ngayon. At mas lalong hindi na ako papayag na may magpapahiwalay sa ating dalawa. Na may sisira pa sa ating pamilya.”

“Y-yeah! And I love you too.” At isa na namang yakap ang pinagsaluhan namin.

Yakap na punong puno ng pagmamahal.

PH2 #38: Reallan

Typos and grammatical error ahead!!

“They are so cute.” Nandoon na naman ang panginginig ng boses niya habang nakatingin sa photo album ng dalawa.

Nanginginig din ang mga kamay niya na hinahaplos ang bawat litrato ng kambal.

“This is the first time na dumapa silang mag isa. Si Frances ang unang dumapa and the second day natuto na din si Xaviel.” Sabat turo sa larawan nila.

“Where is Xaviel? Where is Frances?“sabay turo naman doon sa dalawang magkahiwalay na larawan.

“This is Xaviel.” Turo ko sa may kanan.

“And this must be Frances.” Sabi namam niya. Tumango ako. “Noong malilit pa sila. Paano mo nalalaman kung sino sa kanila si Frances at sino si Xaviel.”

Ngumiti ako. “Kung sa mukha mo sila titignan hindi mo masasabi kung sino sila sa dalawa. Pero sa katawan ako bumabase. Frances has mole in his right chest.”

“Kaya pala. Minsan ba nagkamali ka din sa pagtawag sa mga pangalan nila?”

“Oo, minsan. Pero kung sa pagsasalita ko sila ibabase. Mas magaan ang boses ni Frances kaysa kay Xaviel. At palangiti si Frances habang si Xaviel ay hindi.”

“Pero galit sa akin si Frances. Akala ko nga. Kay Xaviel ako mahihirapan pero…”

“Xaviel said. Malawak ang pang unawa niya. And about Frances, gagaan din ulit ang loob niya sayo at matatanggap ka na niya.”

“Sana nga. And I want to be with them. I want our family to be happy together.”

“Of course Kanye. Madaling suyuin naman si Frances. Madaling kuhain ang loob. Ikaw pa ba?”

Ngumiti siya. Muling itinuon ang pansin sa mga larawan. Inisa isa niya iyong tinigna. Mula sa naipanganak ko. Unang ngiti. Unang dapa. Unang upo. Unang hakbang nila ay kinunan ko ng mga larawan. Unang paghawak ng lapis at papel. Unang pagsusulat. At lahat ng unang mga bagay na nagawa nila.

Unang pagpasok sa school at mga award na natanggap nila.

“And this.” Sabay turo sa larawan ng kambal kasama ang lolo nila. Si Señor Anderson. “All this time.”

“Sorry for that Kanye. Kasi noong umalis ako. Siya ang una kong nilapitan noon ng malaman kong nagdadalang tao ako. Sabi niya. Sasabihin daw niya sayo iyon pero ako ang pumilit sa lolo mo at nakiusap na sana. Ilihim na lang niya ang tungkol sa mga bata.”

“My Love.”

“Minsan nagbabalita siya tungkol sayo pero umiiwas ako. Dahil ayaw ko ng makarinig ng tungkol sayo. Until we met again.”

“Nagkita tayo, dahil tayo lang para sa isa’t isa my Love. At para mabuo ang ating pamilya.” Humaplos ang palad niya sa pisngi ko.

Tumango ako. Siguro nga. Hindi man sa maganda ang naging simula ng una naming pagkikita ulit ay naging maganda naman ngayon.

At ang tungkol kay Jason? Kumusta na kaya siya? Gusto ko parun siyang makausap para matanong ang mga bagay kung gaano katotoo ang mga naibibintang sa dito. Gusto ko na din linawin iyon sa kanya. Para wala ng agam agam pa sa isip ko.

Pero.. syempre hindi ko iyon masasabi iyon sa kanya ngayon. Lalo na sa ganitong sitwasyon.

Saka…. Iniisip niya na may nangyayari sa amin ni Jason. At gusto kung sabihin na kahit kailan ay walang ibang nakakaangkin sa akin simula noon maliban sa kanya. Siya lang talaga.

Pinagmamasdan ko siya habang nakangiting. Nakatingin siya sa photo album. Mabuti na lang talaga naisipan kong kunan ng larawan ang dalawa noon. Hanggang ngayon din naman. Marami ang nailalagay ko doon lalo na sa tuwing magkasama silang mag lolo at ipinapasa sa akin ng lolo nila ang mga larawang magkakasama sila.

“My love. Naiinggit ako sayo.” Narinig kong sabi niya at napatingin sa akin.

“Huh! Bakit naman?”

“Kasi.. kasi ikaw ang una sa lahat patungkol sa kanila. Sana. Naramdaman ko din ang nahawakan sila noon mga maliliit pa sila. My Love. Ano ang pakiramdam? Iyakin ba sila noong mga bata?”

Gumuhit ang isang ngiti sa labi ko at hinaplos ang pisngi niya.

“Si Xaviel noon ang pinakaiyakin. Ang hirap patahanin. While Frances… mmmm. Mabait siya. Halos hindi mo nga marinig ang iyak niya noong sanggol pa lamang siya kahit na nagugutom na.”

“Ganun ba. Para tuloy gusto kong bumalik sa panahong naipanganak mo sila. Gusto kong marinig ang mga iyak at tawa nila.”

“Kanye. Sorry.”

Tumitig siya sa akin. Hinawakan ang kamay ko na nakahaplos sa pisngi niya at dinama iyon.

“Don’t be sorry. Wala ka namang kasalanan. Naiinggit lang talaga ako sayo.” Itiniklop niya ang photo album at hinarap ako.

Mahigpit na yumakap siya sa akin.

“I love you, my Love. Mas minamahal pa kita ngayon. Dahil isang napakagandang regalo ang kambal para sa akin galing sayo. Mahal na mahal kita my Love.” Nasa higpit ng mga yakap niya ang sadyang pangungulila niya sa dalawa

At kahit hindi ko nakikita ngayon. Alam ko na tumutulo na naman ang luha niya. Masuyong humahaplos ang palad ko sa likod niya para gumaan gaan naman ang pakiramdam niya.

Hindi ko akalain na iiyak siya ng ganito sa harapan ko kapag nalaman na anak nga niya ang kambal.

Akala ko. Hindi siya agad maniniwala at marami pang paliwanag ang kailangan kong sabihin para maniwala siya pero.. higit pa sa sobra ang reaksyon niya at naantig ang puso ko sa nakita kong pangungulila sa dalawa.

“Don’t be sad. Mabibigyan pa naman kita. We can have one.” Sabi ko na lamang na biglang nakapagpakalas ng yakap niya sa akin.

Mas makislap pa sa ningning ng bituin ang kanyang mata na tumitig sa akin. Seryuso. Walang ngiti sa mga labi pero makikita sa mga mata ang hindi maipaliwanag na galak.

Napansin ko din ang paglunok niya. Saka tumingin sa ibabang bahagi ng katawan ko at walang pag aalinlangan na humawak siya sa tummy ko.

“My L-love. Lets go to the hospital and check your condition.”

“Huh! P-pero gabi na.”

“No! I mean tomorrow. I want to check it. Ako mismo ang magiging doctor mo.”

“Pero may doctor ako para sa kalagayan ko.“sagot ko na nakapagpakunot na ng nuo niya. “W-why?”

“You don’t need that doctor anymore.”

“P-pero..”

“No more buts my love. Puntahan natin bukas ang doctor na iyan para makuha ko sa kanya ang record mo. At simula sa araw na ito. Wala ng ibang doctor ang titingin sayo maliban sa akin.”

“Pero kaibigan siya ng lolo mo.” Mas lalo nangunot ang nuo niya sa sinabi ko.

“Si Doctor Chris pa ang tinutukoy mo?”

“Y-yes.”

“At mas lalong hindi na ako papayag na bumalik ka sa pagpapa check up sa kanya.” Gigil na sabi niya. “Damn it! How could lolo recomended that bastard doctor? Tell me? May iba ba siyang ipinapakitang motibo sa tuwing magpapa check up ka?”

Ako naman ang nangunot ang nuo sa tanong niya.

“Huwag mo ng ipigapilitan. Dahil kapag sinabi kong ako ang magiging doctor mo. Ako lang. Ako lang.”

Napasimangot ako dahil doon. Ano naman ang masama kay Doctor Chris e naging maganda naman ang pag check-up niya sa akin.

“Okay! Okay!.” Tanging sagot ko na lang. Hindi ko na nga siya kokontrahin. Nawala tuloy bigla ang pagdaramdam niya kanina na napalitan ng pagkairita.

“And don’t tell me. Siya ang naglagay ng tattoo na iyan sa iyo.” Ilang sandali pa ay sabi niya.

Napatango ako bilang sagot.

“Damn it again. I will cut his hand.”

“Kanye!.” Pinanlakihan ko siya ng mata.

“Hindi ko lang malalaman na may kasamang haplos ang paghawak niya sayo noon. Dahil kung hindi.. humanda sa akin ang doctor na iyan. Makikita niya.”

“Oo na. Oo na nga.”

“O bakit parang may ibinubulong ka pa. My Love, I told you before. Don’t let other touch you.”

“As if naman nahahawakan nila ak9 gaya ng hawak mo sa akin.”

“Maganda na iyong nagkakaliwanagan tayo my love. Okay! Basta bukas na bukas din. Pupuntahan natin ang doctor na iyan para makuha ko sa kanya ang record mo.”

Tumango na lang ako ulit bilang sagot. Sabi nga niya. Basta sinabi ko. Iyon na iyon.

Kaya para saan pa para komontra ako. Saka hindi naman masama ang gusto niya. Makakabuti naman iyon sa akin at sa aming dalawa.

“Sige na. Magpahinga na tayo, gabing gabi na.” Aya ko na lang sa kanya para matapos na ang usapan naming iyon. Ayaw ko naman sirain ang magandang araw namin kung makikipagbangayan pa ako sa kanya.

“Pero gusto kong silipin ang dalawa. Kung tulog na ba sila. Kahit pagmasdan man lamang ba sila habang natutulog.”

“Magagawa mo naman iyan sa mga susunod na mga gabi. Magpahinga ka na muna.”

Umiling siya. Tumingin ng may pakikiusap sa mga mata.

Nagpakawala na lang ako ng malalim na paghinga bago ako nagsalita. “Okay! Sige. Gusto mo bang samahan pa kita?”

“Kahit huwag na my Love. Ako na lang.” Humalik siya sa labi ko bago tumayo.

Napasunod na lang ang tingin ko sa kanya habang palabas ng silid namin. Pero hindi naman ako basta naghintay lang.

Walang imik na sinundan ko siya. Naabutan ko siya sa silid ni Xaviel. Hindi naisarado ang pintuan kaya naman malaya ko silang napagmasdan.

“Hi!.” Parang alanganin pa na nagsalita siya ng makalapit siya kay Xaviel na nakatingin na sa kanya. “Can we talk?”

“Sure. Set down.” Sabay tapik namam sa tabi niya na ngayon ay nakaupo sa pinakagitna ng kama nito.

“Ahm! I don’t know what to say first.”

“Why? Hindi ka naman ganyan noong una mo kaming nakita. Are you afraid that I will get angry?”

“Y-yes.”

“Don’t worry. Hindi naman ako magagalit.”

“C-can I hug you again?”

Napatingin sa kanya si Xaviel. Hindi umimik. Nakipagsukatan ng tingin.

“Of course.” At inalok ang kamay sa kanya. Dumipa ito.

“T-thank you.” Mabilis na yumakap siya dito. “Thank you.”

“W-why are you crying again?” Tanong nito na pumiyok din ang boses.

“Nothing. N-nothing baby.”

“N-nothing? But you are crying.” Sabay kalas sa yakap niya at naluha na din. “Stop crying.” Sabi pa nito pero tumulo na ang kanyang luha.

Ako man ay naluha na din ng makita ang ayos nilang dalawa.

“S-sorry again baby. Sorry. S-stop crying. Hindi na iiyak si papa. Okay. Stop crying now.” Na sinabayan ng pagpahid ng luha nito pero lalong naiyak si Xaviel.

“You..l-lolo said. H-he said.. A brave man never cry.. b-but.. w-why I am crying?” At sinabayan ng pagsinghot pa.

“S-sorry baby. Nadala ka lang sa pag iyak ko. Tahan na. Tahan na. Papa is here. At hindi na ako mamawala sa inyo. Hindi ko na kayo iiwan pa.”

“P-promise?”

“Pangako ko iyan sainyo. At sana, mapatawag mo ako sa mga araw at taon na wala ako sa tabi niyo.”

“Yah! Lolo said.. lolo said.. h-hindi mo alam. H-hindi mo alam na mayroon kami. I don’t understand why? Kung bakit? Kung paanong hindi mo alam. But lolo said.. m-mayroong tamang oras na malalaman din namin ang dahilan kung bakit. And now.. y-you..p-papa. I-ikaw. I-ikaw talaga ang p-papa namin.” Pasinok sinok pa na sabi nito.

Tuluyan na akong napaluha sa nakita kong pag uusap nilang dalawa. Masaya ako na ngayon ay nagkakalimawan na silang mag ama.

Si Frances na lang ang kulang. Para tuluyan ng maging maganda ang pagsasama naming pamilya.

“Shhh! S-stop crying now.” Saka niya ito niyakap ulit. “I love you baby. Mahal ko kayo ng kapatid. At gagawin ko ang lahat para punuan ang panahong hindi niyo ako kasama.”

“I-i l-love you too papa. Xaviel loves you.” At ang mga katagang nakakapag paantig ng puso ko.

Lumipas pa ang ilang sandali at tuluyan ng nagpaalam siya kay Xaviel matapos ang naging usapan nila. Agad naman akong tumalima para hindi niya ako makita.

Sinundan ko siya ng tunguhin niya ang silid ni Frances.

Nakatayo lang siya sa pintuan. Nakaangat ang kamay na gustong kumatok. Pero hindi niya ginawa. Pinihit na lang ang seradura ng pinto at paunti unti iyong binuksan.

“What are you doing here. Get out. I don’t want to see you.” Sigaw na narinig ko mula kay Frances.

Gusto ko sanang magpakita para suwayin ito pero..

“I know. But.. hayaan mo sana akong magpaliwanag.”

“Hmmp! Get out.”

Hindi niya pinansin ang pagsigaw nito. Humakbang pa siya palapit dito at hindi na inalintana ang matalim na tinging ipinukol sa kanya.

“S-sorry.” Mga katagang lumabas sa bibig niya at lumuhod sa harapan nito. Hinawakan ang kamay ni Frances na iwinaksi lamang nito.

“D-dont touch me. I hate you. I hate you.”

“I know. But please. F-frances. Baby. Hayaan mo akong puunan ang pagkukulang ko sayo. Sa inyo ng kambal mo.”

“I don’t need you. S-sana hindi mo na lang sinabi na ikaw ang papa ko. N-na ikaw ang papa namin. I hate you. I h-hate. I-i h-hate y-you.” Sa sa mga katagang hindi na nito nagawang bigkasin ng tama dahil tuluyan na ding humagulgol ng iyak.

“S-sorry baby. S-stop crying.” Niyakap niya ito. Kahit pa man sumisigaw si Frances na bitawan niya ito ay hindi niya ginawa.

“L-let me go. I-i hate y-you. G-get out.” Paulit ulit na sabi nito sa kanya. Habang humahagulgol ng pag iyak.

“N-no baby. H-hindi kita bibitawan. Hindi ako aalis. H-hindi ko na kayo iiwan.”

“I-i hate you.” Pinagsusuntok pa siya nito sa dibdib. Hindi siya umiwas. Hindi niya iyon inilagan.

“Go on. Go on baby. K-kung iyan ang paraan mo para mailabas mo ang hinanakit mo sa akin.”

“A-ayaw kitang makausap. U-umalis ka na.” Sinisinok na pagtataboy na nito sa kanya.

Doon ko na hindi natiis na hindi magpakita. Pareho silang napatingin sa akin. Itinulak siya si Frances at mabilis na lumapit sa akin at nagpakarga sabay yakap.

“Shhh! T-tahan na baby. Daddy is here. S-sto crying now.” Pagpapatahan ko dito pero patuloy ito sa pag iyak na nakasubsob ang mukha sa balikat ko.

Nakatingin ako ngayon sa kanya na halatang nahihirapan din sa nakikitang ayos ni Frances.

“H-hindi muna kita pipilitin Frances.” Kuway sabi niya ng tumayo sa pagkakaluhod at lumapit sa amin. “Pero hindi kita susukuan, anak ko.” Masuyong humaplos pa ang palad niya sa likod nito kahit ramdam ko ang pag0iksi nito.

“G-get out.” Hindi na pasigaw. Nahihiraoan na ding bumigkas dahil sa sipon na din dahil sa pag iyak nito.

Tinanguhan ko na lang muna siya.

“G-go. Hayaan mo na lang muna siya.” Hindi ko alam kung narinig niya iyon pero kumilos siya na dinampian ng halik ang ulo si Frances.

“Papa love you, Frances. I love you.” Bulong pa niya dito bago tuluyang lumabas ng silid.

“L-lets go home daddy. I don’t like it here anymore. Let’s go home.”

“Frances, baby. Dito na ang bahay natin. Nandito ang papa niyo. Ang tunay niyong ama.”

“No! I hate him. I hate him.” Paulit ulit na sabi niya kahit nakabaon parin ang mukha sa balikat ko.

Naglakad ako para maupo sa kama niya. At maayos na kinandong siya. Pinupunasan ang luha.

“Baby. S-stop crying please.” Hindi siya iyakin noong bata. Pero kapag ganito na siya na ang umiyak. Ang hirap na niyang patahanin.

Lalo pa ay may dinadamdam na itong hinanakit.

“But I want to go home. I don’t like to stay here anymore.” Mahigpit na yumakap siya sa akin.

Sunud sunod ang pagpapakawala ko ng buntong hininga.

Ano ba ang dapat kong gawin para makausap ito ng maayos. Napatingin ako sa pintuan. Hindi pa siya umalis at nakatingin lang sa amin.

Naguguhitan man ng ngiti ang labi niya na nakatingin sa akin ay hindi maitatago sa mga mata niya ang lungkot na makitang ayaw sa kanya ng anak niya.

“Frances. Mag uusap tayo ulit bukas okay. Sa ngayon… matulog ka na muna.” Sunod sunod ang pag iling niya.

“Ayaw ko matulog. Gusto kong umuwi sa bahay.”

“Frances please.”

“No!”

“Daddy is here. Tatabi si daddy matulog ngayon sayo. Kaya naman makininig ka kay daddy. Nakikiusap ako sayo baby.”

Hindi matapos tapos ang paghikbi niya. Umiiling na ayaw at paulit ulit na sinasabing gusto niyang umuwi sa bahay.

“Come on, baby.” Muli ay kumalas ako sa pagkakayakap nito sa akin. Pinunasan ang mukha niya na puno na ng luha na may kasama ng sipon. “Stop crying now. Hindi ako aalis sa tabi mo.”

Hindi man ito sumagot ay hinila ko na ang kumot at maingat na inilapag siya sa kama. Agad akong tumabi dito.

Masuyong haplos ng palad ko sa likod nito habang nakaunan na ito sa braso ko.

Hindi na ito umimik pa. Pero may pagsinok at humihikbi parin siya.

Humming a soft music para naman mas madali itong makatulog. At ilang minuto lang. Nakatulog na nga ito sa mga yakap ko.

Maingat na inalis ko ang pagkakaunan nito sa braso ko. Doon na siya pumasok at agad na umupo sa gilid ng kama sa tabi ko.

Pinagmasdan ito. Hinaplos ang pisngi. Nasa mga mata na naman nito ang pangingilid ng luha niya.

“Ano ang gagawin ko para mapatawad niya ako.”

“Hindi mo naman kailangan ng kapatawaran niya dahil wala ka namang kasalanan. Ako na ang bahalang magpaunawa sa kanya na hindi mo naman ginusto na wala ka sa tabi nila habang lumalaki sila. Kaya huwag ka ng masyadong mabahala. Tutulungan kitang muling mapalapit sa kanya.”

“S-salamat. Thank you my love.” Saka niya ako niyakap.

Nanatili pa kami ng ilan pang mga minuto sa silid nito. Bago kami tuluyang bumalik sa sarili naming silid para nakapagpahinga narin.

Masasabi kong ang araw na ito yata ang may pinakamahabang oras dahil narin sa mga naganap.

Nalinawan siya sa mga bata. At nakapagpatawaran sila ni Xaviel. Si Frances na lang. Iisipin pa kung paano namin ito kakausapin ng maayos para tuluyan ng mawala ang galit nito sa kanya.

PH2 #39: Kanye

Typos and grammatical error ahead!!

“Welcome Dr. Anderson.” Nakangiti pang pagbati sa amin ni Doctor Chris ng makapasok kami sa opisina nito.

Binitawan ang ballpen na hawak. Tumayo at sinalubong kami.

“Have a seat. Have a seat.” Alok sabay turo ng upuan sa harapan ng lamesa nito.

“Alejandro told me a while ago na aasahan ko na daw na darating kayo. At hindi nga nagkamali ang lolo mo.” Sabi pa nito bago siya binalingan. “Kumusta Mr. Dela Cruz.”

“Okay lang doc.”

“Narito ka ba para magpacheck up?”

“No! Nandito kami para kunin sayo ang record ng ASAWA ko.” Ako ang sumagot.

Sa totoo lang ayaw ko dito simula ng makilala ko ito. Ito na kasi ang naging doctor ng lolo sa lahat maliban sa akin

“Oh! Asawa? You mean?”

“Kasasabi mo lang na nagkausap kayo ng lolo ko kaya huwag ka ng magtaka.”

“Hindi ko naman basta maibibiggay ang record nitong si Mr. Dela Cruz sayo Dr. Anderson dahil kailangan ko munang idaan da tamang proseso iyon.”

“Then do it now. Transfer it to the AA Hospital. Ako na ang bahala sa asawa ko.”

“But you are just a surgeon.” Sagot naman nito

“That can perform at C section Doctor. Carbonel kaya huwag mong sabihin na hindi ko kayang alagaan ang asawa ko.”

“Okay! Mukhang tama nga ang lolo mo. Mahirap ka ding pakiusapan. Pero bago iyan. For the last time, let me check him first at maipakita sayo ang kalagayan ni Mr. Dela Cruz.”

“Hindi na kailangan. Ako na ang bahala doon.”

“Pero kailangan kong gawin Dr. Anderson para may maitala ako sa record niya at kailangan ko ng pirma mo na nagpapatunay na maililipat sayo iyon. Para kung may masamang mangyari sa kanya ay labas na ako doon.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Ano pa nga ba ang gagawin ko kung hindi ang pumayag para matapos na.

“Okay. But let me do it.”

“No! This is not your clinic Dr. Anderson. Kaya hindi ko ipapahawak sayo ang mga gamit ko.”

Naikuyom ko ang kamao ko.

Ayaw ko lang kasing makitang may hahawak sa kanya kaya ayaw ko na sanang ipacheck pa siya dito.

Ewan ko ba. Basta.

“Kanye.” Mahinang tawag niya sa pangalan ko sabay hawak ng kamay ko.

“Okay! Okay. Para matapos na.” Pagpayag ko na lang ulit.

“Kung ganun. Simulan na natin.” Sabi pa nito.

Lumapit sa drawer. Kinuha doon ang record niya. Tinignan na muna niya iyon bago tumingin ulit sa amin.

“Follow me.” Nagpatiuna na itong maglakad papasok pa sa isang pintuan kaya naman napasunod na lang kami.

“Lie down Mr. Dela Cruz.” Utos nito sa kanya.

Agad naman siyang tumalima. Nakahawak lang ako sa kamay niya.

Inayos nito ang gagamitin. Hanggang sa simulan na siya nitong i check.

“Rare ang kalagayan ng asawa mo Dr. Anderson. Sa unang pagbubuntis niya ay maganda ang lagay ng dalawang bata. Pero may posibilidad na sa susunod ay hindi na magiging maayos kung balak niyo pang magkaanak.” Panimula nito matapos pulsuhan at kunan ng BP.

“Kaya payo ko sa iyo na kapag nagbuntis ulit ang asawa mo kailangan mo siyang e check every week.”

“I know that.” Sagot ko.

Hindi ko maiwasan ang mapatingin sa kamay nito ng ilihis ang damit niya. Lalo na ng papahiran nito ng lubricating jelly ang tiyan niya.

“I can apply it.” Sabi ko ng magsuot ng gloves na nasa gilid lang.

“Dr. Anderson.”

“I can help.“sabi ko pa na hindi na ako nagpapigil pa. Kinuha ko dito ang ipapahid ko.

Kung hindi ko siguro ito kilala na mahilig manghipo ay papabayaan ko na lang pero hindi eh.

Nasa edad 39 na ito pero matikas parin ang tindig at binata parin hanggang ngayon dahil nga sa napakahilig din.

Hindi lang naman kasi ito basta doctor lang kundi isa din itong kilalang businessman at maraming nalilink dito. Mapababae man iyon o lalaki. Kaya hindi ko ipagkakatiwala si Reallan sa kanya. Hindi na ngayon.

Napansin ko ang pag iling nito pero binaliwala ko na lang.

“Okay! Such a brat Dr. Anderson.” Nagpakawala pa ito ng buntung hininga.

Matapos kong pahiran ang tiyan niya ay saka naman nito kinuha ang transducer.

“I can do that too.”

“Dr. Anderson. Behave. This is my clinic not yours.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Nakakainis naman kasi. Pwede namang ibigay na lang nito ang record niya at ako na ang bahalang mag aral doon.

Hindi nga nito ibinigay sa akin ang transducer at itinapat na nito sa tiyan niya.

“You see this.” Sabay turo sa monitor. “Ito ang bahay bata ng asawa mo. Maliit lamang siya kumpara sa bahay bata ng mga babae. Kaya nga swerte niyo dahil kambal ang naging unang anak niyo.”

Napatingin ako ng maayos sa monitor. Oo nga. May bahay bata nga siya at hindi maipagkakailang pwede nga talaga siyang magbuntis.

Napalunok na naman ako bago napatingin sa kanya. “M-my love.”

“At hindi naman siya basta mabubuntis lang ng ganun kadali. Dahil sa pag aanalisa ko, hindi naman regular ang pag re-release ng eggcell niya. At nasa chart ng record niya ang mga bagay na iyon. At ikaw na lang ang umaral dahil nakikita ko naman na hindi mo na ipapahawak sa akin ang record ng asawa mo.”

“Naniniguro lang ako.” Sagot ko bago ako muling tumingin sa monitor habang ipinapaikot nito ng mabagal ang transducer sa tiyan niya.

“Nakikita mo naman siguro. Nasa maayos na kalagayan ang bahay bata ng asawa mo.” Sabi pa nito. Ilang sandali pa ay itinigil na nito ang paggalaw ng transducer at pinatay na ang monitor matapos nitong i-print ang kuha nun.

“Lets go.” Aya na nito matapos ayusin ang gamit.

Tinulungan ko siyang bumaba sa kinahihigaan at sumunod na dito.

“Kailangan mo na lang pirmahan ito Dr. Anderson para labas na sa issue ang clinic ko sa kalagayan ng asawa mo.”

Sabay bigay sa akin ng isang papel na naglalaman nga ng kontratang isinasalin na sa akin ang record niya.

Agad ko na iyong pinirmahan matapos kong basahin. Ibinigay na nito sa akin ng tuluyan ang record ng Asawa ko kasama na doon ang naiprint na ultrasound niya kanina.

Kahit papaano ay nakapagpasalamat naman ako dito ng maayos bago kami nagpaalam.

Hindi ko agad pinaandar ang kotse ng makasakay kami. Tumingin ako sa kanya. Saka walang pag aalinlangan na yumakap ako.

“I love you. I love you so much my love. This is a blessing for us.” Sabi ko sa kanya habang yakap yapak ko parin siya.

“I love you too.” At tinugon niya ang yakap ko. Dumampi ang labi ko sa nuo niya.

“Hindi ko alam kung saan ko isisilid ang sayang nararamdaman ko my Love. Ang saya ko talaga sa kaalamang nabigyan mo ako ng anak at mabibigyan mo pa ako sa susunod. Thank you so much my Love.”

“Ehh!” Sabay pahid ng pisngi ko.

“Tears of joy. I love you. I really do.” Tumango siya. Sapo ang pisngi ko ng lumapat ang labi niya sa labi ko.

“I love you too. Pero bago pa tayo magdramahan ulit. Umuwi na muna tayo.”

“My Love naman eh.”

“Come on. Diba susuyuin mo pa ang anak mo.”

“Oo nga pala. Pero may dadaanan muna tayo.”

“Saan?”

“Bibili ako ng pasalubong sa dalawa. Tiyak magugustuhan nila.” Ngumiti na ako. Humalik muna ako sa kanya bago ko hinarap ang manobela.

Payapa ang naging biyahe namin hanggang sa marating namin ang shop kung saan ako bibili ng pasalubong sa kambal.

“Bibilhan mo sila ng ganyan?” Nanlaki ang mata niya habang tumitingin na kami ng maipapasalubong.

Mga electric car para sa mga bata.

“Yup.” Nakangiti kong sagot.

“But this is to much.” Bulalas pa niya ng tignan ang presyo ng bawat isa.

Nagkakahalaga lang naman ng 20K pataas ang isa depende sa klase.

“Iba na lang. Ang mamahal ng mga ito.”

“My Love, walang halaga ang pera kung kaligayahan ng mga anak natin ang kapalit.”

“Pero..”

“Wala ng pero..pero.. my love. Dahil bibilhan ko sila ng tig iisa sila.”

“What? Pwede namang isa lang ah. Pwede na silang mag share.”

“Nope. Mas maganda na iyong tig isa sila my Love. Para kahit sabay silang maglaro ay okay lang.”

“Pero..”

“I said no more buts. Hindi ako nasasayangan sa pera my Love. Para sa mga bata.” Sagot ko dito.

“Hey! Your here. Kumusta? Anong atin?” Pagbati sa amin ng lumapit ang shop owner.

“Yeah! Hello. Okay lang. Bibili sana kami ng laruan para sa mga anak ko.” Sagot ko dito. “Akala ko mga bigating sasakyan lang ang ibinibenta niyo.”

“Parehas lang naman iyan dude. Sasakyan din ang mga ito.“sabay hawak ng isa sa electric car na tinda nila.

Si Clark Kriston Bentleys. Mas matanda ito sa akin ng labing dalawang taon pero nasa tindig parin ang katikasan. Isa sa mga ka Business partner ko ang asawa nitong si Leo sa ilang mga negosyo ko.

“Ano bang klaseng electric car ang gusto niyo? May mga bagong dating. At tingin ko mas magugustuhan niyo iyon.”

“Sige nga dude. Patingin kami.”

“Come. Follow me.” Sinundan nga namin siya. Pinasok pa pinakaloob ng shop nito. Ang daming ibat ibang sasakyang pangbata.

“Kanye. This is too much .” Muli ay narinig kong bulong niya sa akin at hinawakan ako ng mahigpit sa kamay.

Tinignan niya kasi ang tagprice ng isa sa nadaanan namin at nagkakahalaga iyon ng 18K.

“Shhhh! Its ok my love.” Sagot ko. Hanggang sa tumigil na sa paglalakad si Clark.

“Nandito na tayo. Ito ang sinasabi ko dude. Tignan niyo kung gusto niyo para sa anak niyo.” Sabay turo sa asul na LaFerrari.

“Awesome. This is great.” Hindi ko maitago ang pagkamangha. Siguradong maguhustuhan ito ng kambal. “I like it.” Sabi ko agad ng inpeksyonin ko ito. Pero.. tudo ang pag iling niya. Dahil nakasabit doon ang presyo na nagkakahalaga lang naman ng tumataginting na 36K.

“No!.”

“My Love. I like it para sa mga bata. Bibili tayo ng dalawa.”

“Pero malalakihan din nila ang mga iyan.”

“It’s okay my Love. Pwede namang gawing display na lang iyan kapag lumaki na sila kaya hindi din masasayang.”

“Pero..”

Hindi ko na siya pinansin at binalingan na si Clark na nakangiti dahil sa pagtanggi niya.

“Hahaha! Parehong pareho sila ng ugali ng asawa ko dude. Ayaw gumastos ng malaking halaga.”

“Ganyan yata ang mga misis dude. Pero bibili parin kami dude. Dalawa ang kukunin ko. May iba pa bang kulay?”

“Mayroong pula dude. May kulay puti din. Ano ba ang gusto ng mga anak niyo? Babae ba sila o mga lalaki.”

“Mga lalako dude. Pula at asul na lang.”

“Sige dude. Ipapaayos ko na lang reciept. Dahil hindi naman kayo iba sa akin. Bibigyan ko kayo ng 30% discount para sa dalawa. At ng hindi na masyadong magreklamo ang asawa mo.” Natatawa pa nitong sabi.

“Salamat dude.”

“Kung uuwi na kayo ngayon. Ipapasunod ko na lang sa inyo ang mag de-deliver ng mga ito.”

“Oo dude.”

Mabilis naman na naisaayos nito ang resibo at karagdagan lang na kaunting papel na parang totoong sasakyan lang ang binili namin.

Maayos na nagpaalam kami dito at sa pag uwi namin ay nakasunod na nga ang truck na naghatid sa dalawang electric car na bili namin.

“Daddy.” Salubong sa amin ni Xaviel. “Papa.” Sa akin ito nagpakarga. Masaya ako na sumalubong ito at hindi galit. Habang nasa pintuan lang si Frances na nakatingin lang sa amin.

“Frances.” Tawag niya dito. Nakasimangot na lumapit at sa kanya lang bumati.

“May regalo ako sa inyo.” Nakangiti kong balita sa kanila bago binalingan ang driver na naghatid ng mga iyon.

“Wow!. Amazing. Wow.” Si Xaviel na agad na nilapitan ang pula. “Papa. Sa amin ba ito ni Frances?”

Matapos maibaba ang mga ito ay nagpaalam na ang mga ito sa amin.

“Oo, Xaviel.”

“I don’t like it.” Sagot naman ni Frances at agad na pumasok ng bahay. Nagkatinginan lang kami ni Reallan pero hindi na muna namin ito pipilitin.

“Susundan ko lang siya.“sabi niya sa akin kaya naman napatango na lamang ako.

Papasaan ba makikita niya ang kapatid na masayang lalaruin ang sasakyan nito ay maeengganyo ding laruin iyon.

“Can I try it now. Can I papa?” Masayang masayang humihingi ng pahintulot ito sa amin.

“Alam mo ba kung paano mag drive?”

“I will try. Teach me papa.”

“Mabuti naman at hindi naisipan ng lolo na  bilhan kayo ng ganito.”

“Mmm! Lagi niya kaming tinatanong kung ano gusto namin pero lagi kaming tumatanggi.”

“Mabuti naman. Dahil simula ngayon. Kung ano ang gusto niyo. Ako na ang magbibigay sa inyo.”

“Thank you papa. Thank you.” Hinila ang kamay ko kaya napayuko ako. Napangiti na lang ak0 ulit ng humalik ito sa pisngi ko at yumakap sa leeg ko.

“Your welcome baby. Come on. Try it now.”

De remote ang pintuan na nakakonecta sa susi nito.

Agad na sumakay ito at hindi maipagkakaila na tuwang tuwa ito.

“Papa. This is really great. Amazing.” Saka hinawakan ang manobela nito.

“Papa. Come on.” Tawag pa nito sa akin. Agad naman akong umagapay sa kanya. Itinuro ang ibat ibang parte.

“This is the break. And this is the accelerator.”  Ipinaliwanag ko dito ang mga gamit nun sa kanya at madali naman nitong nakuha.

Dahil maluwang naman ang kalye sa harapan ng bahay ay naturuan ko siya ng maayos.

Halos kalahating oras lang ng magsimula kami ay tuluyan na nitong natutunan ang tamang pagpapatakbo.

“Great.” Sabay gulo ng buhok niya ng tumigil ito sa tapat ko.

“I love it papa. Thank you. Thank you so much.”

“Your welcome baby.” Niyuko ko ito at dinampian ng halik sa nuo.

Hindi nakaligtas sa paningin ko na nakadungaw sa bintana si Frances at pinapanuod ang kambal sa paglalaro.

Lihim akong napangiti.

“I will get you Frances. At hindi kita susukuan.” sa loob loob ko.

“Papa, I want to drive more.”

“Go on Xaviel. Just be carefull. Huwag mong bilisan okay. Saka palobat na din ang battery niyan. I cha-charge pa natin para sa susunod. Mahaba haba ang oras mo na masasakyan iyan.”

“Yes papa.” Mabagal lang na ipinapaikot nito iyon.

“Tama na muna iyan Xaviel. Kumain na muna tayo.” Ilang sandali pa ay tinatawag na niya kami.

“Ok daddy.”

Niluwangan ko ang gate para maipasok niya na iyon at maayos na ipinarada sa tabi ng kotse ko.

“How about Frances car papa?” Tanong nito ng tumingin sa isa na nasa labas parin.

“Ask Frances if he want to drive it baby.” Utos ko dito na agad na tumalima. Tinakbo ang kakaunting pagitan papasok sa loob ng bahay.

“Come on, Frances. I told you. It was amazing.” Napatingin ako sa may pintuan. Hinihila nito ang kambal na ayaw magpahila.

“I said. Let me go Xaviel.” Pasigaw na sabi nito nakikipaghilaan sa sariling kamay.

“No! Stop being like that. Your so mean. Lolo said. Huwag magagalit kay papa kapag nagpakita na siya. And you always said yes. But why now?”

“It’s okay Xaviel. Huwag mo ng pilitin ang kapatid mo.” Pagpapagitna ko sa kanila.

“No papa! Frances need to understand. Na hindi mo naman gusto ang hindi kami nakasama sa paglaki namin. Lagi kaming sinasabihan ng lolo. But why he can’t understand that now?”

Natigilan ako. Sana nga pareho silang mag isip ng kambal niya pero hindi e.

“Hmmp!” Matalim na umirap sa akin si Frances.

“What? Gusto mo ba na ako ang unang sumakay sa laruan mo? Gusto mo ba na ako ang unang hahawak ng regalo ng papa saiyo. Ikaw din. Hindi mo maeenjoy kapag ako ang unang sumakay doon.” Sabay turo ng asul na sasakyan.

Napatingin naman si Frances doon.

“Come on. Pwede mo naman sakyan iyan kahit ayaw mo kausap si papa. Kung ayaw mo talaga. Ako na ang unang magmamaneho niyan.”

Hindi ko mapigilan ang lihim na pagngiti kahit na may talim ang tingin sa akin ni Frances.

Mahusay din si Xaviel sa pakikipag usap sa kambal at tinatakot pa talaga.

Nagkatinginan na kami ngayon ni Reallan na nakasandal na sa may pintuan. Napangiti din siya habang pinagmamasdan ang kambal.

“Come on Frances.” Sabay hila ulit sa kambal at ngayon. Hindi na gaya kanina na nakikipagjilaan pa ito hanggang sa malapitan na nila ang laruan nito.

“Papa, come on. Teach Frances now. Where is the key.” Tawag sa akin ni Xaviel.

Tumalima naman ako para lumapit na sa kanila. Kinuha ko mismo sa susihan ang susi nito at binuksan ang pintuan.

“Ride it now.” Na may kasamang tulak sa kapatid pasakay. Hindi na ito nakatanggi. At may mga ngiti na ako sa labi habang nakatingin dito na ngayon ay alanganing hahawak sa manobela.

Napatingin pa ito sa akin. Wala na ang talim sa mga mata nito at parang nagpapatulong kung ano ang gagawin.

“Y-you want to drive it?” Bahagya pa akong napiyok sa pagtatanong ko.

Napansin ko ang paglunok nito bago tuluyang hinawakan ang manobela at napatingin ulit sa akin na sinabayan ng pagtango.

Tuluyan na akong nabuhayan ng pag asa dahil doon. Nagkangitian pa kami ni Xaviel at may pa thumbs up pa siya.

At ngayon. Ang pagtawag sa amin ni Reallan para kumain ay naantala. Dahil abala na ako sa pagtuturo sa kanya na mabilis ding natuto sa pagmamaneho.

Hindi man ito umiimik ay masaya na ako. Dahil hindi na ito nangingilag sa akin habanh nakaalalay sa paglalaro nito.

Hanggang sa naengganyo ulit si Xaviel at inilabas ang iginaraheng laruan at sumabay na kay Frances sa pagmamaneho.

Mga mata ko na lang ang nakasunod sa kambal habang panabay na nagmamaneho.

Nasa mga labi nila ang mga ngiti.

“They are so happy.” Napalingon ako sa kanya na ngayon ay tumabi na sa akin. Humawak sa kamay ko at sumandal sa braso ko.

“Yeah! “

“Thank you.”

“No! Ako dapat ang magpasalamat sayo. Dahil ibinigay mo sila sa akin.” Sagot ko. Humaplos ang palad ko sa pisngi niya at dinampian ng halik sa nuo.

Masaya naming pinanuod ang kambal na ayaw na yatang tigilan ang pagmamaneho.

“Come on kiddo’s. Tama na muna iyan. Manananghalian pa tayo. At i cha’charge pa natin iyan.” Tawag ko na sila ng magyaya na siya para kumain. Dahil pasado alauna ng hapon. Mabuti nga natatakpan ng ulap ang araw ngayon dahil kung hindi. Su od kami lahat sa araw.

“Yes papa.” Si Xaviel ang sumagot. Hanggang sa magkasunod na nilang ipinarada ang mga laruan sa garahe at sabay sabay na kaming pumasok sa loob.

Xaviel and Frances

Sports car

😁😁😁😁😁

I do not owned any of the pictures used in this story. All Credit go to the artist/ owners of the images.

PH2 #40: Kanye

Typos and grammatical error ahead!!

“Ano na naman ang ginawa mo lolo.” Naiinis na tanong ko kay lolo isang umaga ng tawagan ako ni Benny na itinakbo sa hospital ito.

“Apo naman. Tumaas na nga ang dugo ko papagalitan mo pa ako sa tanong mo.”

“Naman kasi lolo. Alam niyo naman mahina na ang katawan niyo pero ano naman ba ang kababalaghang ginawa niyo at bakit kayo ang umaasikaso ng kompanya ni Ace.” Gigil ako. Gusto ko man sanang maka bonding ang asawa’t mga anak ko ay hindi ko na magawa.

Isang linggo na mula ng malaman ko ang katotohanan na anak ko ang kambal kay Reallan at masaya ako dahil doon kahit pa man kinukuha ko parin ang loob ni Frances hanggang ngayon.

“Tawagan mo nga ang pinsan mo ng puntahan ako dito. Isang linggo ng nagkukulong iyon sa bahay nila.”

“At bakit naman? Ano na namang mangyari? Isang linggo na din ng huli ko silang makita ni Elijah.”

“Iyon na nga apo. Iniwan na ni Elijah ang pinsan mo kaya hayon. Napapabayaan na ni Ace ang mga obligasyon sa mga negosyo niya.”

“At bakit? Anong nangyari?” Sunod sunod na tanong ko pa dito

“Mahabang kwento. Wala na akong oras doon. Sige na. Kung ayaw sagutin ni Ace ang tawag mo puntahan mo na lamang siya. Sige na apo. Para naman hindi siya magmokmok sa bahay niya.”

Naiiling na lamang ako. Pati ba naman ako ay madadamay ngayon sa pinsan ko. Tapos ngayon, nag aalala ang lolo kay Ace.

Gusto ko pa sanang magtanong sa totoong nangyari sa dalawa ay hindi ko na ginawa at nanahimik na lamang ako.

“Sige susubukan ko lolo.” Tanging nasabi ko na lamang. Nagpaalam na nga ako dito. At habang nasa daan ako pauwi sa A.Place ay tinatawagan ko na si Ace pero walang sumasagot. Kaya naman, deretso na ako sa bahay niya.

Nagdoorbell ako ng ilang ulit pero walang lumalabas para pagbuksan ako. Nagpakawala ako ng buntong hininga bago ako nagpasyang akyatin ang may kataasang gate dahil iyon na lang ang tanging paraan para makapasok ako.

Damn!

Nagmukha tuloy akong akyat-bahay sa ginawa ko. Kung hindi lang para kay lolo ay nunka kong gagawin ang ganitong bagay.

Madali ko lang naman naakyat ang gate at nakapasok agad. Hindi na ako nag abalang kumatok pa dahil bukas abg pinto sa maindoor nito kaya naman nakapasok na ako agad sa loob bahay.

“What is this?” Mahinang saad ko habang iginagala ang paningin ko sa loob ng bahay nito dahil para na itong dinaanan ng isang libot isang bagyo dahil sa dami ng kalat. Nasag na mga bote at kung ano-ano pang mga kagamitan.

Hindi ko din tuloy alam kung saan ko iaapak ang mga paa ko.

“Damn you Ace.” Gigil akong nagsimulang pumasok at dahil kanugnog lang ng sala ang mani bar nito ay nakita ko siya doon.

Nakayuko ito sa counter table. Lumapit na ako dito at tamang inangat ang ulo at itutungga ang alak na hawak.

Mabilis na inagaw ko dito ang bote ng alak na nakapagpalingon sa kanya sa akin. Hindi ko na napigilan ang sarili ko na suntukin ito para magising na sa pagmumokmok. Nalugmok ito sa sahig dahil doon.

Hindi ko man alam ang dahilan niya ay hindi dapat siya magkaganito dahil mas mahihirapan lamang siya. I know it dahil naranasan ko na ang sakit ng maiwan ng taong minamahal at nakakasira talaga sa tamang pag iisip iyon at mas gusto mo na lamang ilugmok ang sarili sa kadiliman.

Pero.. ito.. hindi ko akalaing makikita ko siya sa kalagayang ganito.

 “W-ho brought you here? W-hat do you want?” Tanong niya sa akin na halatang hindi pa nakabawi sa pagkahilo na nadagdagan pa ng pagsuntok ko sa kanya.

Pinipilit nito ang tumayo pero natutumba lamang siya. Ikaw ba naman ang uminom ng alak ng umagang umaga.

“Ano bang nangyayari sayo?” Bagkus seryusong tanong ko kaysa sagutin ang tanong niya.

Isang pagak na tawa ang pinakawalan niya na muling umupo sa harapan ng counter table at hinarap ang alak na iniinum niya.

Bago pa man niya iyon maitungga ay naagaw na ko ulit iyon.

“Isang linggo na kaming walang balita sayo, at alam mo pa ba ang nangyayari sa labas ng bahay mo?” Tanong ko dito kahit pa man na ngayon ngayon ko lang din nalaman.

“Its none of my business. And who the hell give you the right para pigilan akong uminom. Give that back to me.” Galit na inagaw niya iyon sa akin ang baso ng alak pero inilayo lang ko lang iyon.

 “Hindi ko maiisip na ganito kita dadatnan sa bahay mo. O bahay pa ba na matatawag dito. Ace, daig pa ng basurahan ang loob ng bahay mo. At saka naliligo ka pa ba sa lagay na iyan?”

 “Who cares? At bakit ba nakikialam ka? At sino ang nagpapasok sayo dito?”

“Noong isang araw ka pa tinatawagan ng lolo, pero wala kaming nakukuhang sagot mula sayo. Alam mo bang nag aalala sayo ang lolo dahil hindi ka na nagpaparamdam. Kahit sa kompanya mo ay wala ka na ding pakialam.”

Dahil hindi nito maagaw sa akin ang baso niya ay kumuha lang siya ulit ng bago pero mabilis na inagaw ko ulit sa kanya.

Napapamura na lang siya na parang gusto niya akong suntukin pero wala siya ngayong magagawa laban sa akin dahil hindi na nito mabalanse ang katawan sa pagkakatayo.

 “Hindi ikaw ang Ace na kilala namin, dahil ang Ace na kilala namin ay hindi sumusuko. Hindi gagawa ng ganito na makakasira sa buhay niya. Bakit? Naisip mo ba kung sakaling biglang bumalik dito si Elijah ay matutuwa siya na makita kang ganito? Hindi, dahil sinisira mo na ang buhay mo sa ginagawa mo.” Mahabang lintaya ko. Wala na akong pakialam kung naiintindihan ba niya iyon o hindi sa ngayon.

“Hindi mo alam ang pinagdadaanan ko kaya huwag kang makialam sa akin na parang alam mo kung gaano kabigat sa dibdib ko ang dinadala ko.”

“Alam ko. Dahil minsan ko ng naranasan iyan. At alam kong mahirap. Pero hindi ko akalain na ganito kita dadatnan. Dahil mas matibay ang loob mo sa akin. Mas matapang ka kaysa sa akin. Pero nandito ka ngayon. Nagmumukmok at unti unting sinisira ang buhay. Pero isipin mo sana, na hindi ito ang katapusan ng mundo. Kung umalis si Elijah, tanggapin mo. Hanapin mo o di kaya hintayin mo ang pagbabalik niya dahil hindi pang habang buhay na magtatago siya. Maliit lang ang mundo. Hindi man ngayon o bukas mo siya makikita, maraming bukas pa na darating sa kasalukuyan at sa mga bukas na iyon, magkikita parin kayo ni Elijah.”

Napatitig siya sa akin pero hindi naman sinagot ang mga sinabi ko. Kaya naman muli ko na lang dinagdagan ang mga sinasabi ko.

“Hindi ako magaling magpayo, pero sa mga sinabi ko ay sana magising ka na sa katutuhanan. At ayusin mo ang sarili mo.”

“You talked to much.” Pabalang na sagot niya sa akin saka umayos ng upo.

 “Tidy up yourself. Dahil kailangan ka ni lolo ngayon.” Ilang sandali pa ay sabi ko sa kanya. Kunot nuo ang nuo. Pero sa mga sinabi ko ay parang gumaan naman ang aura niya at parang nakapag isip isip na ng matino kahit papaano.

“Wala akong ganang lumabas? Saka, bakit niya ako kailangan ngayon, nandyan naman kayo para sa kanya.”

“Tatlong araw ng nasa hospital si lolo, dahil inatake ng hypertension.” Pagbabalita ko na kahit hindi naman tatlong araw iyon. Bahala siyang mag alala para mabaling kahit papaano ang utak sa ibang bagay.

“Bakit ngayon niyo lang ibinalita sa akin?” May taas ng tunong panunumbat na niya sa akin. Parang gusto yata akong bigwasan dahil doon.

“We’ve been calling you, pero hindi ka sumasagot. Kaya huwag kang manumbat. Masyado ka lang nilamon ng lungkot mo kaya pati ibang taong mahalaga sayo ay nakakalimutan mo.”

 “Damn it! Give me a couple of minute.” Sabi niya sa akin at pilit na tumayo. Kahit pa man siguro nahihilo ay pinilit na tinungo ang silid.

At haban naghihintay sa kanya ay tumawag ako sa bahay ng lolo para papuntahin ang isang katulong para maglinis ng bahay niya. At doon ko nalaman na nandoon pala ang katulong nila kaya naman aumama na ito.

“

Masyado ka na yatang nakikialam Kanye.“ Napalingon na ako sa kanya ng pababa na ito sa hagdan. Nakapagbihis na ito at nakapag ahit na din. Matalim na nakatingin sa mga katulong na ngayon ay abalang naglilinis na kanina pero napatigil dahil nagsalita siya.

 “Magandang umaga sir.” Halos panabay na bati nila.

“Walang maganda sa umaga.” Sagot niya. Minsan talaga walang magandang lumalabas sa bibig nito. Nakakagigil lang ang ba pero hindi ko naman siya mapakialaman dahil kapag ginawa ko iyon ay baka kami pa ang magkainitan. “Pakialam niyo na lahat. Linisin niyo na ang buong bahay. Huwag na huwag niyo lang gagalawin ang halaman ng asawa ko.” Utos pa niya sabay tingin sa may bintana. At habang nakatingin doon ay nandoon na naman ang lungkot sa mga mata pero agad ding nawala ng balingan niya ako. “Ano pang hinihintay mo diyan. Nakialam ka na lahat lahat. Sulitin mo na. At ipagmaneho mo ako.”

Abat-. Gusto ko pa sanang kuntrahin soya pero nauna na itong lumabas kaya naman napasunod na lamang ako. At bagtas na nga namin ang daan papunta sa hospital.

=

Nauna na niyang tinungo ang silid ng lolo na kahit hindi man nito sabihin ay makikitang nag aalala ito kay lolo.

“Shut up lolo, hindi na uso iyan sa atin. Sagutin mo ang tanong ko? Ano bang ginawa niyo bakit kayo nandito?” Iyon ang naabutan ko ng nagpasya akong sumunod sa kanya at sinusumbatan pa talaga ang lolo.

Iba din siyang mag alala.

“Nagtanong ka pa.” Sabad ko ng tuluyan akong makalapit sa kanila. “Lolo take the responsibility sa company mo. Na dapat hindi na niya ginagawa dahil hindi na niya kaya. Kaya sana umayos ka. At huwag mo ng pag alalahanin si lolo sayo.” Panunumbat ko na naman sa kanya kaya naman talim na naman ng tingin ang ipinukol nito sa akin.

“Sumusubra ka na yata sa pagsagot sagot sa akin Kanye. Baka nakakalimutan mong mas matanda parin ako sayo?” Inis na sita niya sa akin.

 “So what? Dahil kailangan mo ng taong manunumbat sayo. Saka nakakalimutan mo din yatang anim na buwan lang ang tanda mo sa akin.” Sagot ko din. Kala mo naman katandaan ang agwat niya sa edad ko.

 “Tumigil na kayong dalawa, mag aaway pa kayo. Baka nakakalimutan niyo ding nandito ako sa harapan niyo.” Sita naman ni lolo sa amin kaya parehong napatingin kami dito. Sabay na nailing at ilang sandali pa ay napangiti na rin.

Hindi gusto ni lolo ang nag aaway away kaming apat. Noon naalala ko pa na lagi kaming napaparusahan dahil nag aaway away kami sa maliliit na bagay lang. At dahil mas matigas ang ulo ni Ace sa aming tatlo at halata na siya ang laging pinapanigan ng lolo ay tumatahimik na lang kaming tatlo at ayaw ng makipagtalo sa kanya.

 Hanggang sa nagpasya na kami at umiwas kung kinakailangan para lang hindi mag krus ang mga landas namin. Until now na halos hindi kami madalas magkita kita. Pero nakaraan na ang mga iyon at pawang nasa tamang pag iisip na kami para sa mga away bata na iyon.

“Sige na lolo. Mauuna na ako. Total nandito na si Ace. Basta ang payo ko. Alagaan niyo naman ang sarilo niyo.” Sabi ko kay lolo bago ako tuluyang umalis.

At hindi ko na.an maiwasan ang hindi mapabuntong hininga dahil doon. Ano ba talaga ang nangyari sa kanila ni Elijah.

Dibale na nga lang. Hindi ko na problema iyon.

=

“Ayos lang ba ang señor.” Tanong sa akin ni Reallan ng makauwi ako.

“Ayos lang naman ang lolo my Love. Tumaas lang ang dugo dahil sa kunsumisyon dahil sa pinsan ko.” Sagot ko naman. Yumakap pa ako sa kanya bago kami tuluyang pumasok sa loob.

“Ano ba daw nangyari?”

“Hindi ko na din alam ang buong pangyayari my Love. Pero umalis daw ang asawa ng pinsan ko kaya hayon. Nagmukmok at hindi matanggap ang pag alis ni Elijah.”

“Si Elijah? Iyong kasama mo noong nakaraang araw?”

“Kasama ko?” Napatingin ako sa kanya. Kailan ko pa nakasama si Elijah?

“Oo, noong nasa pub. Company pa ako tapos nakita kitang isinakay siya sa kotse mo.” Nahimigan ko ng kakaiba ang boses niya dahilan para mapangiti ako.

Naalala ko tuloy ang palagi niyang pagbanggit sa pangalan noon si Elijah.

“My love. Aminin mo nga. Nagselos ka ba ng makitang kasama ko si Elijah?” Tanong ko na may pilyong ngiti sa labi.

“Hindi ah.” Agad na sagot niya sa defensive na tuno.

“Weeehh.”

“Sabing hindi eh. Saka sandali.“bigla niya akong itinulak.

“Bakit?”

“Asawa mo na pala ako noon pa man. Pero sino iyong kaharutan mo sa kompanya mo noong pumunta ako doon.” Tanong niya na may kasama pang hampas sa braso ko.

“Aray. Mapanakit na ba ang asawa ko ngayon.” Sabay sapo ng braso kong hinampas niya.

“Huwag mong ibahin ang usapan. Sino yon. Saka. Pang ilan mo na iyon simula ng naghiwalay tayo noon.”

“My Love naman. Pwede ka namang magtanong ng hindi nagagalit eh.”

“Aba! Hindi naman ako galit ah. Naiinis lang ako. Nanggigil lang dahil sa naalala ko ang lalaking nakakandong sayo sa opisina mo. At talagang doon pa kayo talaga gumawa ng milagro.” Sunud sunod na sabi niya. Sa tuno niya ay nandoon talaga ang panggigil niya.

Dahilan naman para mas mapangiti ako.

“He is just a model my Love. Saka hindi naman kami gumagawa ng milagro noon.”

“Lukuhin mo ang lahat sa sinabi mong wala. Edewow! Ano yon? Nakalabas yong ano mo tapos walang nangyayari?”

Ang ngiti ko ay naging tawa dahil sa sinabi niya.

“Hahah! Hahaha my Love. Your so cute. Uhmmm.” Sabay pinangigilan ko ang pisngi niyang pisilin.

Pero tumalim ang tingin niya at malakas na tinapik ang kamay ko.

“Walang nakakatawa sa sinabi ko dahil hindi iyon nakakatawa.”

“Okay! Okay!.“sabay taas ng dalawang kamay ko bilang pagsuko dahil nakikita ko na galit na nga siya.

“Ano??”

“Wala namang milagro my Love. Palabas ko lang iyon para sana tignan ang reksyon mo pero hindi naman kita nakitaan ng kahit na ano maliban sa galit mo sa akin. Maniwala ka may Love dahil iyon ang totoo.” Paliwanag ko. Sinabi ko sa kanya na sinabihan ko ang lalaking iyon na magpanggap na may ginagawa nga kaming kababalaghan pero malinis pa sa miniral water ang konsensya kong nagsasabi ng totoo.

Napalabi siya. Mga matang nakatingin sa akin na hindi kumbinsado sa sinabi ko.

“My Love naman.”

“Hmmp!

“Iyon ang totoo my Love. Sa totoo lang…” pangbibitin ko sasabihin ko. Hinawakan ko siya sa kamay at ikinulong iyon sa mga palad ko at seryusong nakatitig sa kanya. “Hindi naman maiiwasan na may galawin ako noong mga panahon na wala ka. Pero my Love. Maniniwala ka ba kapag sinabi kong mga babae lang ang nagalaw ko noon. Dahil hindi ko sinubok na gumalaw ng iba maliban sayo.”

“Hindi ko iyon ipagkakaila. Hindi ako santo pagdating sa mga ganyang bagay pero never akong gumalaw ng kauri ko ng mga panahong iyon. Saka sayo lang naman ako nagiging magana noon. At nitong mga nakaraang taon. Bihira akong makipagtalik sa mga babaeng na lilink sa akin kahit pa man sila na ang lumalapit at nagbibigay motibo. At ang nadatnang mong eksina sa opisina ko ay pawang pagpapanggap lamang. Sa maniwala ka at sa hindi.”

Napasimangot ulit siya.

“My Love. Believe it or not iyan ang katotohanan.” At ang paghawak ko sa kamay niya ay naging paghila at niyakap siya. “I love you. At wala ni sino man ang makakapantay sa iyo sa damdaming nararamdaman ko sa tuwing ikaw ang kasama ko. Sayo lamang nabubuhay ang dugo ko ng ganito na kahit na ano mang oras ay gugustuhin kong angkinin ka.”

“Liar.”

“No! Hindi na sa tanang buhay ko my Love. At kailan ba ako nagsinungaling sayo?” At ikinulong ang magkabilang pisngi niya sa mga palad ko at dinampian ng halik sa labi.

“Hmmp.” pero nandoon parin ang paghihinala niya.

Hindi ko naman siya mapipilit na maniwala agad basta nagsasabi ako ng totoo at iyon na ang mahalaga.

Muli ko siyang siniil ng halik na sa ngayon ay tinugon na niya. Kaya naman ang halikan namin ay lumalim. Nakalimutan tuloy namin kung nasaan kami ng may tumikhim pa sa likuran ko.

Agad niya akong itinulak kaya naman napalingon ako.

Ang kambal na nakatingin sa amin. Nakangisi ba si Xaviel? Malamang. Pero si Frances.. ayon na naman ang matalim na tingin sa akin pero hindi ko na pinansin.

Napakamot ako ng ulo saka ko siya tinignan na ngayon ay pulang pula ang mukha dahil sa naabutang tagpo ng kambal.

“Anong oras tayo magpapalipad ng saranggola papa.” Si Xaviel na lumapit na sa amin.

“Mamayang hapon pa kasi mainit sa labas. Baka sakaling malakas ang hangin mamaya para naman maenjoy natin.” Sagot ko naman dito. “How about you Frances. Gusto mo din bang magpalipad ng salanggola mamaya?” Baling ko naman dito kahit pa man halatang ayaw akong kausap.

“He said yes papa. Kinausap ko na siya kanina.” Si Xaviel ang sumagot kaya naman napangiti na lang ako kay Frances.

“Good. At sa harapan ng bahay ng lolo niyo tayo magpapalipad ng saranggola.”

“Makikita ko din ba si Lolo doon?” Narinig naming tanong ni Frances na parang nabuhayan pagkarinig sa kay Lolo.

Doon ako natigilan. Nakalimutan ko tuloy tanungin kanina dahil sa nagmamadali akong makauwi kung lalabas din ba ngayon ang lolo sa hospital.

Dibali na nga lang tatanungin ko na lang si Lolo.

“Wait, baby. I will ask lolo. Kasi may pinuntahan siya kaninang umaga eh.” Sagot ko na lang dahil hindi ko naman masabi sa mga ito na nasa hospital ang lolo baka mag alala pa sila at mapasugod kami ng wala sa oras sa hospital para puntahan nga ito dahil halatang mahal na mahal nila ang lolo.

Tinawagan ko nga si Lolo at pasalamat ako ng sabihin nitong uuwi din siya mamaya.

“Yes baby. Makakauwi din ang lolo kaya makakapaglaro kayong kasama natin siya.” Nakangiti kong sagot na kahit papaano ay umaliwalas ang mukha nito at nabawasan ang talim ng tingin nito sa akin.

Kaunti na lang. Mapapatawad na din niya ako. At tuluyan ng magiging masaya ang pamilya namin pag nangyari iyon.

---

ChenXi Note:

Sa part po ng mag usap ang magpinsan ay mababasa niyo din iyan sa chapter 39 sa kwento ni Ace sa mga hindi pa nakakabasa. Thank you pooo..

Hope you like this chapter..

❤❤❤❤

PH2 #41: Reallan

Typos and grammatical error ahead!!

Nakatanaw ako sa kanila ngayon nagpapalipad ng saranggola. Kahit hindi man kinakausap ni Frances si Kanye ay nakikisama naman ito sa kanya lalo na at ang ginagawa ni Kanye ay parang iinggitin si Frances para kusa na itong lumapit sa kanila.

Sa una ay hindi makikisali si Frances. Tapos  sila naman ni Xaviel na parang nagkasundo naman ay ipinapakita nila kung gaano kasaya ang nilalaro nila tapos iyon na nga. Makikipaglaro na si Frances sa kanila dahil naengganyo na sa panunuod sa kanila at gusto ng sumali.

“Kumusta ang mga bata ng malaman nila na ang apo ko ang kanilang ama.” Napalongon ako kay señor. Nakaagapay dito si Benny. Ang personal bodyguard, maid, at marami pang iba.

“Okay naman kay Xaviel señor. Pero si Frances. Kinukuha parin niya ang loob nito hanggang ngayon.”

“Ganun ba?” Umupo naman ito sa bitbit ni Benny na folding chair bago tumingin sa mag aama na masayang naglalaro. “Pero nakikita ko naman na gusto din ni Frances ang papa niya. Nagtatampo lamang siguro. Pasasaan ba at mawawala na ang pagtatampo nito.”

“Sana nga po señor.”

“Bata ka. Señor parin ba ang tawag mo sa akin hanggang ngayon? Asawa ka na ng apo ko.”

“Huh! Eh..”

“Matagal ko ng sinasabi sayo na tawagin mo na akong lolo. Pero iyan parin ang tawag mo sa akin hanggang ngayon lalo na at asawa ka na ng apo ko.”

“N-nakasanayan ko na po kasi señor.”

“Abat sanayin mo ang sarili mo simula ngayon.”

Napatango na lamang ako. Ibinaling ang paningin ko sa mag aama.

“Nakikita ko na masayang masaya ang apo ko ngayon. At salamat dahil nagkasundo na kayong dalawa.” Sabi pa nito habang nakatingin parin sa tatlo.

“Yeah! May mga bagay lang talaga na hindi namin napagkaunawan noon señor. At unti unti naman naming naitatama iyon.”

“Mabuti naman kung ganun. Sa ngayon, ikaw na ang bahala sa kanya. Dahil napapansin ko naman na lahat ng sasabihin mo ay susundin niya. Bibihira lang ang ganyan apo. Iyong tipong ang tapang sa lahat ng bagay pero may isang tao siyang kinatitiklupan at ikaw iyon.”

“Ehh! H-hindi naman señor.” Para tuloy sinabi nitong under sa akin si Kanye.

“Haha! Huwag mo ng itanggi apo. Alam mo bang ganyan na ganyan din ang isa sa pinsan niya at mas malala pa ang isang iyon. Pero, nagtino ang pinsan niya dahil lang sa nakilala na niya ang nagpatibok ng puso nito. Pero magiging mas demonyo kong mawawala ang taong nagpatibok mismo ng puso nito.”

Napatingin ako muli dito. Ang pinsan bang niyang iyon ay ang asawa ni Elijah? Malamang nga siguro dahil sabi ni Kanye na lumayas daw si Elijah.

“Kaya ikaw apo. Ito ang tandaan mo. Kapag may problema kayong dalawa. Agad niyong pag usapan. Huwag niyo ng patagalin at agad niyong ayusin. Walang problema ang hindi nadadaan sa mabuting usapan. Kaya sana, maging maayos na ang relasyon niyo at maging matatag kayo.”

“Salamat señor. Makakaasa po kayo na gagawin ko pa ang mga ipinapayo niyo.” Sagot ko na lamang dahil may katutuhanan naman.

Matapos ang ilang pag uusap ay katahimikan ang namayani sa pagitan namin habang nanunuod sa mag aama.

“Papa. Papa look. My Kite is higher than Feances.” Malakas sa sabi ni Xaviel na tuwang tuwa pa na nakatingala.

Napansin naman naming napasingot si Frances kaya naman nilapitan niya ito.

Nabigla pa ito ng pumuwesto siya sa likod nito at hinawakan ang kamay na may hawak ng tali ng saranggola.

Dahil may kalayuan kami ay hindi na namin narinig ang sinabi niya kay Frances pero nakita naman namin kung paano tumango si Frances at tumingal.

“I think mine is higher than yours Xaviel.” Malakas na ding sagot ni Frances dito at tuwang tuwa din. “Yehheey. Thank you papa. Look. Look daddy.” Sigaw nito patawag sa akin. “Mine is higher than Xaviel now. Papa helped me.”

Napangiti ako. Kapansin pansin ang pagtitig niya kay Frances at natigilan. Ilang sandali pa ay yumakap siya dito.

“Is he crying?” Kakamot kamot pa ng ulo ang lolo nila ng lingunin ko.

“Yes señor. Tears of Joy. Simula kasi ng malaman ng mga bata ang totoo ay hindi na tinawag ni Frances si Kanye ng papa. At ito na ang unang beses na tinawag siya nito.”

“Good. Marunong talaga ang apo ko pag papaamo ng mga bata. Hindi ba niya nasabi sayo na may charity na sinusuportahan iyan.”

“Talaga po.”

“Oo, apo. Siya na mismo ang nagpatayo ng charity na iyon at sumusustento sa mga batang iniwan ng mga magulang. Kung hindi ako nagkakamali ay nasa higit 50 na ang mga batang nandoon ngayon.”

“Napakabuti ng puso niya.”

“Tama ka diyan apo. Kaya iyong sinabi mo noon sa akin. Napag isip isip mo na ba iyon.”

Natigilan ako. Naalala ko pa ng kinausap ko ito patungkol sa mga nadamay sa ginawa niya. Kaya naman naalala ko si Jason ng wala sa oras.

May bahagi naman sa utak ko na hindi parin makapaniwala pero mas nanaig na ang paniniwala ko sa kanya na hindi niya magagawang makapanakit ng iba.

“Siguro nga señor. Mali lang ako ng pagkakakilala ko kay Jason.”

“At pwede mo din naman iyang mapatunayan. Pero huwag kang gagawa ng kilos na hindi mo sinasabi sa asawa mo apo. Baka mag away lang kayo.”

Tumango ako. “Opo señor.”

Sa pag uusap namin ay hindi na namin napanuod ng maayos ang mag aama. Hanggang sa tumigil na pala sila at nakalapit na sa amin.

“Lolo, nakita mo ba?” Nakangiting lumapit si Frances kay señor at agad na nagpakandong dito.

“France, your heavy for your grandpa.”  Akma ko itong kukunin ng pigilan ako ng señor.

“Okay lang apo. Malakas pa naman ako.” Sabi nito bago binalingan si Frances. “Nag enjoy ba ang mga apo ko?”

“Yes lolo. At ang ganda pala. Ang dali lang pala magpalipad. Sa una lang kapag mababa. Parang babagsak din sa lupa. Pero kapag nasa taas na. Para na siyang ibon lolo na malayang lumilipad.”

“Good. Ano ang gusto niyo sa hapunan para maipaghanda na natin bago kayo umuwi.”

“Anything lolo.” Sabay na sagot ng kambal dito.

Sa masayang kwentuhan ng mag aapo ay mabilis na lumipas ang mga oras ng hindi namin namamalayan.

Kumain ng hapunan bago umuwi ng bahay.

“Thank you papa for the wonderful day.” Si Xaviel na yumakap pa sa kanya. “Mauuna na ako sa silid ko papa, dad.”

“Mag shower ka na muna bago magpahinga okay.” Bilin ko naman dito.

“Yes dad.”

“And you.” Sabay baling kay Frances.

“Aakyat na din ako dad.” Sagot naman nito. Tinapunan lang siya nito ng tingin bago tuluyang tumalikod.

“Sorry for that. Akala ko okay na kanina.”

“It’s okay my love. Kakaisapin ko siya ulit mamaya bago siya matulog.” Sagot naman niya sa akin. Hinila sabay yakap.

“Come on. Lets go shower together.” Aya niya. Hindi pa man ako nakakasagot ay hila na niya ako paakyat ng silid namin.

“K-kanye. W-wait.” Pigil ko sa kanya ng nasa banyo na kami.

Kakapusin ako ng hiniga dahil sa matagal na magkaugpong ang labi namin samahan pa ng tubig na nanggagaling sa shower filter.

“My Love. I love you.” Bulong niya.

“I love you too.” Hindi naman umabot sa puntong aangkinin niya ako habang nasa banyo kami. Tamang haplos lang. Tamang halik at tamang tama lang sa tama

“Kakausapin mo ba siya ngayon?” Tanong ko na ng matapos na kaming maligo. Nagsuot na lang siya ng sandong puti at boxer short.

“Sisilipin ko na lang muna may love. Kung tulog na pwede ko namang ipagpabukas.”

Tumango ako. Lumabas na nga siya at tinungo ang silid ni Frances. Gaya ng dati kong ginagawa, sinundan ko siya at nagmasid lang sa malayo.

Ayaw ko namang makialam sa diskarte niya kung paano niya makukuha ng tuluyan ang loob nito.

Kinakausap ko naman si Frances pero ayaw naman makinig kaya susuporta na lang ako sa kanya.

Kumatok siya bago pinihit ang seradura at tuluyang pumasok. Doon na ako lumapit at nagmasid sa labas ng pintuan.

“Can we talk?”

“Inaantok na ako.”

“Can you give me a couple of minute.”

“Why?”

“I miss you baby. And you know what? Ang saya ko kanina dahil muli mo akong tinawag na papa. Anf I hope you can call me papa forever.”

Hindi nagsalita si Frances. Nakasimangot lang na nakatingin sa kanya.

“Hindi kita pipilitin na mapatawad mo ako, Frances. Baby….. pero hayaan mo lang sana ako na maging ama sayo. Hayaan mo lang sana ako na puunan ko ang pagkukulang ko sayo. Ng kambal mo.” Panimula niya ng hindi magsalita si Frances. Hindi na din ito umiwas ng hawakan niya ito sa kamay at dinala ang mga iton sa labi niya. “Baby, papa miss to hug you. Papa, miss to carry you.” Iyon na naman ang katagang punong puno ng pangungulila.

“I saw your photo noong maliit ka pa. At alam mo bang magkamukhang magkamukha tayo ng baby ako.” Sinimulan niyang kwentuhan ito. Hindi man ito umimik ay halata naman na parang gustong makinig.

“I have one in my phone. Do you want to see it?” Sabi pa niya. Kaya pala dinala niya ang phone niya kanina na gusto ko sanang tanungin bakit kailangan pa niya iyong dalhin. Buti na lang hindi ako nakap ng iba.

Hindi pa man nakaksagot si Frances ay inilabas na nga niya ang phone niya at may ipinakita dito.

“Pero huwag mong sasabihin huh! Na nakita mo ang picture ko noong bata ako.” Sabi pa niya dito. Ilang sandali pa ay tinitignan na nga ni Frances ang larawan doon. Matignan nga din mamaya.

“This is me.”

“No! Thats me”

“No! Its me.”

“Ako nga iyan.”

“I told you. It’s me.” Pagpupumilit pa nito saka muling tinignan ang larawan. “But wait.. Why is it looked so old?” Tanong na nito ng pinagkakatitigan ng maayos iyon.

“Dahil ako iyan baby. Kuha nga iyan noong baby pa ako. Alam mo naman na may katandaan na ang papa mo. So! Naniniwala ka na? Na magkamukha tayo noong mga baby tayo?”

Tumango siya. “But Its look like me.” Muli ay sabi nito na hindi maalis alis ang tingin sa cellphone niya. Para tuloy gusto ko ng makisali sa kanila at ng makita na din iyon.

“Yeah! Because I am your father.” Tumingin sa kanya ito.

“Where is your papa? Do you have a photo with him when you are a baby?” Ilang sandali pa tanong nito.

“Oh! Sorry to say I don’t have. Kasi hindi ako lumaki sa pangangala ng papa ko at mama ko. Lumaki ako sa pangangalaga ng lolo Alejandro niyo.”

“But why?”

“Because lolo loves me. The way he loves you and Xaviel.”

Napasimangot ito at muling tumingin sa larawan niya.

“Frances..baby?” Tawag pansin niya dito. “Can you let me hug you for a while? I really miss you baby.”

Hindi pa man ito nakakasagot ay niyakap na niya ito. Nabitawan ni Frances ang phone niya dahil doon pero hindi naman siya nito itinulak.

“I miss you baby. I miss you so much.” Habang nakayakap siya dito ay doon ko narinig ang iyak ni Frances at siya man ay tila nagulat dahil doon. Agad niya itong pinakawalan at tinignan.

“Anong nangyari? Did I hurt you?” Saka ikinulong ang pisngi nito sa mga palad niya pinunasan ang luha nitong masaganang tumulo sa mga mata.

Suminok ito. Hindi nagsalita pero..kumilos at ito na mismo ang yumakap sa kanya. Iyak ito ng iyak.

“Hey baby. Please don’t cry.” Pang aalo naman niya dito at halatang naiyak na din dahil pinunasan pa nito ang mukha.

“Just don’t leave us anymore. Don’t leave me anymore.” Iyon ang katagang lumabas sa bibig nito na nakapagpatigil sa kanya.

“Sshh! Stop crying baby. At hindi na kita iiwan pa. Hindi ko na kayo iiwan pa.” Saka nito niyakap. Hinalikan sa nuo. “Pangako ko iyan. Anak ko.”

“Do not promise. Just do it. Don’t leave us.”

“I will baby. I won’t. And I will do it.”

Nakangiti akong nakatingin sa kanila ngayon. Tumulo na ang aking luha sa nakikita kong tagpo sa mag ama.

“You did it, Kanye.” Naibulong ko na lamang bago ako nagpasyang bumalik na sa silid namin. Hahayaan ko na lang muna siya na makasama pa ito. Kung ano pa ba ang pag uusapan nilang mag ama.

PH2 #42: Kanye

Typos and grammatical error ahead!!!

“Patingin ako.” Nakipag agawan pa sa akin si Reallan sa phone ko ng makabalik ako sa silid namin matapos kong makipag usap kay Frances at samahan na ito hanggang sa makatulog.

“My Love naman. Paano mong nalaman na may larawan ako sa phone ko?” Inagaw ko iyon sa kanya. At ang lagay pareho na kaming nakatayo sa gitna ng kama.

Nakataas ang isang kamay kong may hawak ng CP habang ang isa ay nakaalalay sa kanya habang siya ay pilit na inaabot iyon sa akin.

“Ano ba? Para titignan lang naman eh.” Sabay talon para lang maabot ang kamay ko pero umiwas lamang ako.

“Haha! Ano ba kasi ang ginawa mo nung bata ka my Love at hindi ka yata tumangkad”

“Ang yabang. Kala mo naman katangkaran ka.” Napasimagot siya pero hindi tumigil sa pakikipag agawan sa phone ko. Talon siya ng talon.

“Haha. Matangkad na ako my Love. 6ft ang asawa mo. Hindi lang iyon. Mahaba din ako.” Sabi ko dito dahilan para matigilan siya at napatitig sa akin. Parehas na nakaangat ang mga kamay namin.

Nakita ko na pinamulahan siya ng pisngi ng dahil doon.

“Why my Love?” Nakangisi pang tanong ko sa kanya. Nakakaaliw tuloy ang pagmasdan siya.

“You..”

“Hahaha! Totoo naman my Love diba?? Mahaba na. At malaki. Samahan pa pag tumigas diba.” Sabay kindat sa kanya.

Mas natawa tuloy ako ng pinagsusuntok niya ako sa dibdib. Dahil na rin sa malabot ang kama ay napatalbog kaming dalawa ng hindi ko na nabalanse ang katawan ko at natumba kami pareho doon.

Nakapaibabaw na siya sa akin.

“Haha! Hahaha! My love. Haha. Gusto mo bang makita ang patunay. Kaya ka ngayon nasa ibabaw.” Pilyong sabi ko pa. “Hindi mo pa ba napapatunayan yon my Love? Lagi mo nga hinahawakan lalo na kapag nagtutulogtulugan ako.”

“Hindi ah. Ang kapal mo talaga.” Umupo siya sa may tiyan ko at pinaghahampas niya ako.

Hindi naman na ako makapalag dahil kapag gumalaw ako ay siguradong sa sahig ang bagsak naming dalawa dahil nasa gilid kami ng kama bumagsak.

“Haha! Oo na. Hhaha. Oo na my Love hindi na. Hindi na.” Tatawa tawa akong hinuli ang mga kamay niya para pigilan.

Matapos ang madramang tagpo kanina sa pagitan namin ni Frances ay magandang isunod ang ganitong bonding naming dalawa. Nakakawili lang kasi siyang biruin dahil ang bilis pamulahan siya ng mukha. Hindi sanay sa mga dirty jokes gaya nun. Pero hindi naman iyon biro. Totoo iyon.

“Hmmp.” Huling hampas niya ng sa dibdib ko pero huli na ng makuha na niya ang phone ko na nabitawan ko dahil sa pagpigil ko sa mga kamay niya na hindi ko naman nagawang mahuli.

“I got it.” Mabilis na tinignan. Hindi ko na din iyon inagaw. Ipapakita ko naman talaga sa kanya iyon pero gusto ko lang naman makipagkulitan muna sa kanya na nagtagumpay naman dahil naaliw ako.

Habang tinitignan na niya iyon ay malaya ko naman siyang pinagmasdan habang nasa ibabaw parin siya ng tiyan ko nakaupo.

May guhit sa mga labi niya na pinagmasdan iyon.

“Carbon Copy.” Mahinang usal niya saka tumingin sa akin.

“Yes my Love.” sagot ko naman. “Galing kung gumawa noh!.”

“Ayyy!.” Napasigaw siya ng wala sa oras ng kumilos ako para pagpalitin na ang pwesto namin. Tumilapon pa sa sahig ang phone ko dahil nabitawan niya pero wala na akong pakialam doon.

“Gumawa ulit tayo. Tapos carbon copy mo naman.” Pilyong sabi ko pa sa kanya.

Pinanlakihan niya lang ako ng mata. Tumawa na lang ako ulit ng muli niya akong hampasin saka itinulak kaya naman natumba ako sa tabi niya.

“Hahaha! My love naman eh. Ang sakit naman ng lambing mo.” Saad ko na napatingin sa kanya.

“Kung anu-ano kasi ang iniisip mo.”

“My love naman. Hindi kung anu-ano lang iyon. May mabubuo kapag gumawa tayo.” Sabay kindat ulit sa kanya.

“Umayos ka Kanye Anderson.” Pinanlakihan niya ulit ako ng mata pero mas naaliw ako at muling pumaibabaw sa kanya.

“Anong gusto mong ayos my Love. Ako ang nakaibabaw o ikaw ang nasa ibabaw?“tanong ko pa. At mabilisang isinampay ang mga hita niya sa mga kamay ko.

“Ayyy! Ano ba Kanye. Tigilan mo nga ako.” Nagpupumiglas man para makaiwas ng tangkain ko siyang halikan ay natatawa na din siya. “S-sandali. Ayyy. Ano ba. Haha. Nakikiliti ako.”

Nakatulak siya sa mukha ko dahil sa leeg na lumanding ang labi ko kaya naman pinanggigilan ko iyon.

At ngayon tawa siya ng tawa.

“My Love. Huwag kang manulak.” Sabi ko pa pero bagpatuloy lang siya sa pagtulak at hindi na tumigil sa pagtawa.

“Ehhh! S-sandali. Hahahaha.. s-sandali. Nakikiliti ako.”

“Hahaha! My love naman eh.. huwag ka kasing tumawa.” Natatawa akong hinahalikan siya sa leeg sa may tainga.

At sa sempleng halik na iyon ay unti unti ng akong binalutan ng init. Pati siya ay ganun din. Ang tawa niya kanina ay nawala na. Ang pagtulak niya ay nandoon parin pero wala na iyong lakas hanggang sa humawak na siya sa leeg ko.

Kumilos na ako para halikan siya sa labi na agad niyang tinugon.

“Uhmm. I love you my love.” Bulong ko sa pagitan ng halikan namin.

“K-kanye. Uhmm. I love you too.” At sa bawat halik, haplos na pinagsasaluhan namin ay hindi mawawala ang mga salitang iyon. Binalot ng init ang buong katawan. Pinagsaluhan ang sarap habang inaangkin ang isa’t isa.

Mga haplos na nagkakaunawan. Mga halik na nagbibigay dagdag sa kagustuhang malasap ang rurok ng kaligayan. At ang pag iisa ng aming katawan para tuluyang marating ang kaluwalhatian.

Wala na akong mahihiling pa sa buhay ko. Dahil siya at ang kambal ay sobra sobra ng biyayang ibinigay sa akin. At hinding hindi ko ipagpapalit ang biyayang iyon sa kahit na anong yaman.

“I love you my Love. I love you so much.” Ang mga katagang namutawi sa bibig matapos ang mainit na pagniniig namin hanggang sa tuluyan na kaming hilain ng antok na kulong parin siya ng mga yakap ko.

=

“Good Morning papa.” Nakangiting sumalubong sa akin si Frances kinaumagahan.

“Good morning baby.” Kahit na nakasuot na ako ng pangtrabaho ay kinarga ko parin ito. Wala akong pakialam kung makusot man ang suot ko.

Humalik ito sa pisngi ko na sinamahan ng pagyakap sa leeg ko.

“Mmm! Thank you for the morning kiss baby. Papa love it.” Sabi ko dito. Kung ganito ba ang sasalubong sa akin sa umaga. Ang lambingin ng mga anak ko ay magiging buo na ang araw ko. “Kumusta ang tulog mo kagabi?”

“Okay lang papa. Thank you for staying lastnight until I fall asleep.”

“Mmm, your welcome baby. And thank you too. By the way, Where is Xaviel?” Tanong ko ng hindi ko ito makita.

“Still in his room.”

“Okay! Call him now baby. Para sabay sabay na tayong makapag agahan. Bago ako pumasok sa trabaho.”

“Okay papa.” Inilapag ko na ito. Patakbong tinungo ang ang silid ng kapatid.

“Nalukot na ang damit mo.” Napalingon naman ako sa may kusina. Nakangiti akong sumalubong sa kanya at hinalikan sa labi.

“Okay lang iyan my Love. But wait. Hindi ka ba napagod kagabi at hindi na kita naabutan ng magising ako kanina?” Tanong ko na may kasamang ngiti.

Nandoon na naman ang panlalaki ng mata niya sabay hampas sa braso ko kaya naman natawa na naman ako. Namumula na naman kasi ang pisngi niya.

“My Love. Your so cute.“sabay pisil ng magkabilang pisngi niya.

“Hmmmp! Umagang umaga, umiral na naman ang kapilyuhan mo.

“Haha! Natural ko na ito my Love kapag ikaw ang kasama ko.” Sabay kindat. Umakabay pa ako at sabay naming tinungo ang hapagkainan.

“Anong agahan natin? O pwedeng ikaw na lang ang gawin kung agahan my Love?”

“Kanye.”

“Hahaha! Oo na my Love ikaw naman.” Mabilis ulit na dinampian ko siya ng halik sa labi. Naging magana at masaya ang agahan na ngayong wala ng tampuhan sa pagitan naming lahat.

“Mag ingat kayo. Mag aral ng mabuti.” Bilin ko pa sa kambal. Papasok na kasi sila sa paaralan.

“Yes papa.” Halos panabay naman ng dalawa. Nagpaalam na din ako sa kanila na papasok na din ako sa opisina.

Ang dami ko na kasing tambak sa trabaho dahil narin sa panunuyo ko sa mga bata. At ngayon.. magagawa ko na ng mabilis lang ang mga iyon dahil may inspirasyon na ako para magtrabaho. Magtrabaho pa para sa kinabukasan naming pamilya.

“Good Morning sir.”

“Good morning Helen. Any appointment today?” Pagbati ko ng salubungin niya ako.

“Yes sir.” Agad nitong sagot. Nakasunod lang sa akin papasok ng opisina ko habang sinasabi na niya ang mga dapat kong gawin at unahin.

“Thank you.” Pasasalamat ko. Mabuti na lang at mapagkakatiwalaan ang secretary ko na Personal assisttant na rin kaya hindi ako mamomroblema na may detalye akong makakaligtaan dahil kumpleto na nitong sasabihin sa akin.

“Your welcome sir.“nagpaalam na ito para bumalik sa lamesa niya saka ko naman hinarap ang mga gatambak na mga papeles sa lamesa ko.

Sa paglipas ng oras ay mabilis naman akong natapos. Hindi ko na alintana ang pananakit ng likod at leeg ko na nakayuko lang sa binabasa ko.

Hanggang sa makarinig ako ng tatlong katok mula sa labas. Hindi pa man ako nakakasagot ay bumukas na iyon at iniluwa ang mama.

“Good Morning mama.” Magalang na pagbati ko. Tumayo ako.at sinalubong ito ng halik sa pisngi pero umiwas lamang ito.

“Ano itong bali-balita na kumakalat?” Iyon ang bungad nito kaysa sagutin ang pagbati ko.

Hindi ko na ipinahalata na nangunot ang nuo ko dahil doon.

Heto na naman kami ng mama. Mukhang mahabang talak na naman ang maririnig ko dito.

Hindi ko pa kasi nasasabi sa kanila ang tungkol kina Reallan at sa mga bata dahil mas naging abala ako na makasama sila kaysa sabihin kina mama iyon.

“Ang alin mama?” Tanong ko parin kahit alam ko na ang tinutukoy nito. “Maupo ka muna mama. Para hindi ka naman nakatayo lang diyan. Ano ang gusto niyo? Ipagpapahanda ko kayo ng meryenda.” Dagdag alok ko pa.

Hindi naman ito nagsalita pero kumilos naman para maupo. Napasunod na lang ako at sa kabilang upuan naman ako naupo.

“Sabihin mong hindi totoo ang mga nabalitaan ko Kanye. Dahil hindi ko matatanggap na may karelasyon ka na hindi natin kaestado sa buhay.” Galit na panimula nito.

Nagpakawala ako ng buntong hininga.

“Mama, iyan na naman ba ang pagtatalunan natin? Sabi ko sa inyo. Ako ang pipili ng mapapangasawa ko. Mahirap man siya o mayaman wala akong pakialam basta mahal ko siya at mamahalin din ako.” Kampanteng sagot ko dito. Hindi ko na ito papatulan sa pagsusungit baka mas lalo pang silaban ito ng galit.

“Kalukuhan. At nag iisip ka ba? Hindi babae ang karelasyon mo kundi isa ding lalaki.” Sa pagkakasabi nito ay mas umusok yata ang bunbunan nito.

“Mama, ano naman ngayon kung lalaki ang karelasyon ko. Diba minsan niyo na din akong itinulak noon na agawin ang asawa ng pinsan ko.”

“Oo, dahil pinili siya ng lolo mo. At magbibigay siya ng malaking parte ng yaman ng lolo mo. E iyong lalaking kasama mo. Mayaman ba? May kaya ba sa buhay?”

Nagpakawala na naman ako ng buntong hininga. Wala na bang ibang naiisip ang mama kundi ang kayamanan?

“Sabi ko din sa inyo noon mama. Wala sa akin ang yaman ng lolo. Hindi ako maghahangad ng malaking parte sa kayamanan nito. Sapat na sa akin kung ano man ang ipapamahagi ng lolo sa akin.” Mahinahong sagot ko dito.

“Kalukuhan. Alam mo ba ang ibig sabihin ng kalahating mapupunta sa pinsan mo? Kumpara sa 1/8 na maipapamahagi lamang sayo? Dahil sa dalawa mo pang pinsan?”

“Mama! Sa 1/8 na ipapamahagi ng lolo sa akin ay malaki na. At may sarili na akong ipon at mga negosyo maliban sa ipapamana nito sa akin. Kaya mama, nakikiusap ako. Huwag kayong maghangad ng higit pa sa gustong ibigay ng lolo dahil sapat na iyon para sa akin. Sapat na iyon para sa pamilya ko.”

“Damn it. Masyaso kang mabait. Masyado kang mapagparaya. At ano ang maitutulong ng kabaitan mong iyan? Dahil hindi naman patas ang hatian niyong magpipinsan.”

“Ganyan ako pinalaki ng lolo mama. Kaya nagpapasalamat ako na sa kanya ako lumaki at hindi sa inyo.” Hindi ko na mapigilang sumbat dito.

Natigilan ito dahil sa sinabi ko.

Totoo naman kasi iyon. Gaya ng kwento kay Frances kagabi ay hindi ako sa kanila lumaki kundi kay Lolo.

Siguro nga. Kung sa kanila ako lumaki. Malamang makikipag away ako kay lolo na dapat pantay pantay ang hatian. Pero hindi ko gagawin iyon. Dahil alam kong may dahilan si lolo kung bakit ganun ang ginagawa niya ngayon.

Isang sampal ang natamo ko mula dito dahil sa sinabi kong iyon. Napatitig na lang ako dito. Pang ilang sampal na ba iyon simula noong araw na kausapin ako tungkol kay Elijah.

“Kung wala na kayong sasabihin mama. Maari na kayong umalis dahil ayaw kong makipagtalo sa inyo.” Iyon na lang ang lumabas sa bibig ko.

Kung wala lang siguro akong paggalang dito ay baka sinumbatan ko na ito kanina pa.

“Papaalisin mo ako dahil ayaw mong makinig sa sinasabi ko. Wala kang kwentang anak na hindi marunong sumunod sa magulang.” Padabog na tumayo ito.

“Kung makakabuti siguro sa akin ang sinasabi niyo ay susundin ko kayo. Pero hindi dahil tanging yaman lang ang hangad niyo at hindi ang kaligayan ko.” Mahinahon paring sumbat ko dito kahit pa man gustong gusto ko na ding pagtaasan ito ng boses.

Pero pinalaki ako ng lolo na hindi dapat ako makipag  usap ng pabalang lalo na sa mga magulang ko.

“Kaligayahan? Hindi ka ba magiging maligaya kapag yumaman ka pa? Kapag napunta sayo ang kalahati ng yaman ng lolo mo?”

“Hindi iyon ang magbibigay ng kaligayahan sa akin mama. Maligaya na ako ngayong buo na ang pamilya ko. Na kasama ko na ang mga taong mahal ko.” Sagot ko dito.

“Kalukuhan. Hindi ka magtatagal ang pagmamahal na iyan kung wala kang yaman. Bakit? Sa tingin mo ba? Sa karelasyon mo ngayon? Nasisiguro mo bang hindi ang yaman mo ang hangad nito.”

“Mama, nagkakamali ka ng mga salitang binibigkas mo. Dahil masasabi kong ang taong mahal ko ay hindi ang kayaman ko ang nakikita niya dahil mahal niya ako.” Muli ay sagot ko dito. “Kung wala na kayong sasabihin. Makakaalis na kayo mama.” Muli ay pagtataboy ko na dito dahil ayaw ko ng madagdagan ang pagkainis ko dito. “Pero mama.. isa lang ang bilin ko sa inyo at sana sundin niyo. Huwag kayong gagawa ng bagay na ikakasira ng pamilyang binubuo ko dahil hindi niyo gugustihin na makita ang galit ko.” Seryusong akong nakatingin dito.

Hindi agad ito nakapagsalita kaya naman naglakad na ako patungo sa pintuan at binuksan iyon.

“Salamat sa pagbisita mama. Sana sa muli niyong pagbisita ay tuluyan ng malinawan ang utak niyo na hindi lang yaman ang makakapagpaligaya sa isang tao.”

Napansin ko ang pagkuyom ng kamao nito saka naglakad ng lunapit sa akin.

“Iiwan ka din ng lalaking iyan kung wala ka ng yaman.” Pahabol pa nito bago tuluyang lumabas ng opisina ko.

Sunod sunod ang pinakawalan kong buntong hininga ng maisara ko ang pinto.

Sapo ang nuo na bumalik sa lamesa ko.

Paano ko pa ipapaunawa sa mga ito na hindi lahat ng bagay ay yaman lang ang mahalaga?

Paano?

Ewan ko. Kasi sa pagkakaalam ko sa kwento ng mama at papa noon ay nakipagtanan ang mama dahil ayaw ng lolo sa lalaking minahal nito. Mahirap lang kasi si papa. At may napili si lolo para kay mama pero inayawan ni mama.

At ngayon. Para narin sinabi ng mama na nagkamali siya sa pagsama noon kay papa dahil mahal niya ito kahit hindi mayaman. At ang lalaking pinili ng papa para sa kanya ay kabilang sa kilalang pamilya.

Tapos ngayon. Sasabihin niya sa akin na kayamanan lang ang mahalaga at hindi ang pagmamahal na iyan.

“Pero hindi ko ipagpapalit ang mga anak ko at asawa sa yaman na iyan.” Naibulong ko na lamang.

Inirelax ko muna ang utak ko bago muling ibinalik sa naudlot na trabaho ko ang pansin ko.

Hindi ko na lang papansinin ang mama. Basta kung ano ang makakapagpaligaya sa akin ay doon ako. At hindi ko iyong hahayaang masira.

PH2 #43: Reallan

Typos and grammatical error ahead!

“Sino po sila?” Magalang na tanong ko sa babaeng nasa labas ng gate ng hapon na iyon. Nasa may lawn ako at naghihintay sa pag uwi na ng mag aama ko galing school at opisina.

Hindi agad naka sagot ang dumating dahil tinignan niya ako mula ulo hanggang paa.

“Excuse me.” Tawag pansin ko. Nakaramdam ako ng pagkairita dahil sa klase ng tingin nito sa akin.

Ang tantiya ko ay nasa 50 na siguro pataas ang edad nito.

“Hindi mo ba ako pagbubuksan?” Pasigaw na sabi pa nito sa akin.

“Tinatanong ko po kung sino kayo.” Mahinahong sagot ko dito kahit pa hindi ko nagustuhan ang pagsigaw nito.

“Pagbuksan mo ako, walang modo. Hindi mo ba kilala kung sino ako?”

“Kaya nga po tinatanong ko kung sino po kayo dahil hindi ko nga po kayo kilala.” Muli ay sagot ko. At nasa tingin nito ang pagkadisgusto sa akin.

“Yaya Silvana.” Tawag ko na lang sa kasama namin baka sakaling kilala ito dahil halatang ayaw sabihin kung sino ito.

Agad naman lumapit si Yaya Silvana sa akin nagulat pa ng makita ang dumating.

“Madam Clarise. Naku! Tuloy po kayo. Pasensya na po at hindi kayo nakilala ni Sir Reallan.” Sabi pa nito at mabilis na binuksan ang gate.

Pumasok na nga ito. At ng matapat sa akin at pasadyang binangga pa ako na may kasamang masamang tingin bago nagtuloy sa loob ng bahay.

Kunot ang nuo kong tingin na lang ang sumunod sa imahe nito.

“Sino siya yaya?”

“Ang mama ni sir Kanye, sir Reallan. Pasensya na po sa inasal nito. At payo ko sa inyo sir. Habaan niyo ang pasensya niyo dahil iba po ang ugali nito sa ugali ni sir Kanye.”

Mama ni Kanye?? Hindi naman kasi kamukha kaya hindi ko namukhaan. At malay ko ba na bibisita ngayon ang mama niya gayong wala naman siya dito. Hindi ba alam nito na nasa kompanya siya.

Malamang nga! Pero kinutuban na ako na hindi nga magandang pangitain ang pagparito nito sa bahay.

“Sige po yaya. Salamat sa pasabi.” Kahit hindi naman na sabihin ni yaya Silvana ay halata naman sa kilos at tingin pa lang ng mama ni Kanye ay iba na nga ang ugali nito.

Saka lahat naman yata ng mga magulang ng mga mayayaman ay ganyan na umasta. Parang sa drama lang ba sa TV.

Aapihin ang bida. At ako ang bida. At ang mama ni Kanye ang kontrabida. Pero hindi ko naman hahayaan na aapihin lamang ako. Ipaglalaban ko ang karapatan ko kung sakali dahil asawa na ako ng anak niya kung tututol man ito sa amin. At may mga anak kaming pinanghahawakan ko. Saka hindi ito drama sa TV. Totoo ito. Kaya naman hindi na bago iyan sa akin.

Panabay na nga kaming pumasok ni yaya Silvana sa loob. Naabutan na naming kampanting nakaupo sa sofa ang mama niya.

“Gumawa ka ng meryenda para sa bisita natin yaya. Ako na ang bahalanh makipag usap sa kanya.” Kampanting sabi ko kay yaya na halatang alanganin sa presensya nito.

“Sige po sir.” Ayaw man siguro akong iwan ay tumalima naman ito para gawin ang inutos ko.

“Leave this house as soon as you can.”

Napatingin agad ako dito pagkarinig ko ng sinabi nito.

“Bakit naman po?” Balewalang tanong ko saka naman ako umupo sa kabilang sofa.

“Hindi ka nababagay sa bahay na ito. Hindi ang katulad mo ang gugustuhin ko para sa anak ko.” Galit na sagot nito at kung nakakamatay lang siguro ang tingin nito sa akin ay baka naghihingalo na ako. Pero hindi naman ako makakapayag ng ganun na lang kadali iyon.

“Pero KASAL na PO kami ng anak niyo at wala na PO kayong magagawa doon.” deretsong sagot ko naman dito na diniinan pa ang ilang kataga ko.

Doon din naman kasi tutungo ang usapan namin. At tama nga ako. Isa ngang kontrabida ang mama niya sa amin.

“Kasal?” Kunot nuo ito na hindi naman yata naniniwala sa sinabi ko. “Nagpapatawa ka yata.”

“Naku hindi po ako nagpapatawa dahil wala naman pong nakakatawa sa sinabi ko”

“At sumasagot ka pa. Hindi ako nandito para makipagplastikan sayo hampas lupa. Dahil alam ko naman na pera lang ng anak ko ang habol mo kaya ka nakikisama sa kanya.”

“Madam! Mukha po yatang hindi maganda ang mga katagang lumalabas sa bibig niyo. Ayaw ko po sanang maging bastos sa harapan niyo pero huwag niyo akong sisisihin kung pabalang ang magiging sagot ko sa dahil na rin sa mga sinasabi niyo.”

“Wala akong pakialam. Alam ko naman pakitang tao lamang ang paggalang mong iyan.”

“Totoo din po ako sa sarili ko. Kung ano ang nakikita niyo ngayon sa akin ay iyon po ako. Alam ko naman pong makisama at gumalang. Pero kung papakitaan niyo ako ng hindi maganda, hindi po ako mangangambang sagutin nga kayo ng pabalang.” Mahabang sagot ko dito.

Ito ang mahirap sa isang relasyon ang hindi ka gusto ng magulang ng taong mahal mo gaya nga ng madalas na napapanuod sa TV. Na ito ang magiging dahilan ng paghihiwalay ng dalawang bida dahil hindi marunong lumaban ng isa.

Hayst! Pero tulad ng sabi ko kanina. Hindi lamang ito basta palabas dahil totoo ito.

“Saka po! Alam ba ng anak niyo ngayon na nandito kayo at pinapalayas ako sa bahay niya?” Tanong ko pa dito. “Kung hindi po, tatawagan ko siya ngayon para sabihin iyon. Ayaw kung patagalin ang pag uusap na ito dahil alam ko naman po na hindi din magaganda ang kalalabasan dahil nakikita ko naman na hindi din maganda ang mga sasabihin niyo.” Mahabang dagdag ko pa na sinabayan ng tayo. Lumapit sa telepono at walang pag aalinlangan na idinayal nga ang numero ni Kanye.

Pero huli ng makapahuma ako dahil marahas na tinabig nito ang kamay ko kaya naman nabitawan ko iyon.

Hindi lamang iyon. Isang sampal din ang dumapo sa pisngi ko kaya naman napatitig ako dito at parang gusto ko ding sagutin ito ng mag asawang sampal.

Wala siyang karapatang sampalin ako dahil wala akong ginagawang masama. Nakakagigil.

Pero bago pa man ako makasagot dito ay may tumulak dito kaya naman napaatras ito ng wala sa oras.

“Who you to slap our daddy.” Galit na sigaw ni Frances dito at yumakap na ang mga braso sa baywang ko. Si Xaviel naman ay humarang na sa pagitan namin. Hindi ko yata namalayan ang pagdating nila.

Napahawak ako kay Frances. Baka madamay pa sila kung nagkataon. Pero hindi naman ako papayag na idamay sila ng mama nito. At huwag lang nito idadamay ang kambal dahil maghahalo ang balat sa tinalupan kung sasaktan niya ang mga ito.

“And where did these kids come from?” Halatang nagulat at umaayos ng pagkakatayo.

“No one is allowed to hurt our daddy. Who you?” Sabi naman ni Xaviel at tanong bago ako binalingan. “Dad, are you okay?”

“Okay lang ako baby. Go to your room now. Huwag na kayong sumali dito.” Utos ko sa mga ito.

“No! We cant leave you here right now. Baka sampalin ka ulit.” Si Frances at masamang tinapunan ng tingin ito.

Pero halatang natigilan ito ng pagkatitigan niya ang kambal. Palipat lipat ang naging tingin niya dito.

“Umalis na kayo. Umalis na kayo.” Sigaw pa ni Frances sabay tulak na naman dito. Hindi pa nakontento at mabilis na hinawakan ang kamay nito at walang babalang kinagat ito.

“Argh! Bastos kang bata ka.” Akma naman nitong papaluin ng makarinig namin ang galit na tuno ni Kanye.

“Subukan mong idapo iyan mama ng makita mo.”

Halos sabay sabay kaming napalingon dito. Mabilis na kinuha si Frances ng makalapit at agad itong kinarga. At kailan pa siya dumating? Napaaga yata ang dating niya ngayon. Pero naayon din naman ang pagkakataon dahil hindi ko na kailangang makiharap sa mama niya at makipagtalo.

Hahayaan ko na lamang siya. At kung ano man ang problema nito sa akin at sa amin ng mga anak ko ay malalaman ko din naman ngayong nandito na si Kanye.

“Kanye.” Halatang nagulat pa ang mama niya dahil sa bigla niyang pagsulpot at ang kamay na naiwan sa ere ay agad nitong ibinaba.

Nasa mga mata niya ang galit na nakatingin sa mama niya ngayon.

“I told you mama. Na huwag kayong gagawa ng ikakapanakit sa pamilya ko. Pero hindi niyo ako pinakinggan.” Galit na galit na sabi pa niya dito bago binalingan si Frances. “Are you okay? Did she hit you?” Tanong nito.

Umiling naman si Frances. “But we saw that she slapped daddy.” Pagsusumbong nito kaya naman napatingin siya sa akin at hinawakan ang pisngi ko.

“Si papa na ang bahala baby. Pumanhik na kayo sa mga silid niyo.” Muling baling niya sa mga bata.

“But..”

“Papa is here now. She can’t hurt daddy while Im around.” Sabi pa nito at inilapag na nga niya si Frances. “Go baby.” Saka may kasamang mahinang pagtulak sa mga ito para pumanhik na nga sa taas.

Ayaw man sana ni Frances pero hinila na siya ni Xaviel kaya wala na itong nagawa.

“Are you okay?” Tanong na niya sa akin. Tumango ako bilang sagot. Magsasalita pa sana ako ng magsalita ulit siya ng balingan na ang kanyang mama. “Wala kayong karapatan na sampalin ang asawa ko mama. At binalaan ko na kayo na huwag niyo silang sasaktan pero pumarito parin talaga kayo.”

“Iyon ang nararapat sa kanya. At dapat turuan ng magandang asal ang batang iyon dahil kinagat niya ako.”

“Nararapat? Mama, bakit? May ginawa ba siyang masama sayo? At ang ginawa ng anak ko na pagkagat sa kamay niyo ay bayad lamang iyon sa pagsampal mo sa daddy nila. Kaya wala kayong karapatang pagbuhatan sila ng kamay.”

“Anak mo? Anak mo ang mga batang iyon?” Tila naguguluhan pang pang uulit nito. Bumaba ng bahagya ang tuno ng boses nito.

“Yes mama, mga anak ko sa asawa ko. Kaya wala kayong karapatan na saktan sila.”

“Kalukuhan. Kung anak mo sa ibang babae ay maniniwala pa ako. Pero kapag sinabi mo na anak niyo ng lalaking ito ang dalawa ay nagpapatawa ka yata.”

“Hindi ako nagpapatawa mama. Dahil ang asawa ko ay kaya akong bigyan ng anak na kayang ibigay sa akin ng babae. Kaya hindi ko kayo hahayaang saktan lamang siya at maliitin sa harapan ko.“mahabang lintaya niya dito. “Mabait akong anak sa inyo mama dahil ganun ako pinalaki ng lolo. Pero huwag niyong hayaang mawala ang paggalang ko sa inyo oras na kinanti niyo pa ang mag iina ko.”

Hindi halos makapagsalita ang mama niya na palipat lipat ng tingin ito sa amin. Tinatantiya kung gaano katotoo ang mga sinabi niya lalo na ang pwede akong magbuntis.

Totoo naman kasi na hindi iyon kapanipaniwala pero isang biyaya talaga sa  amin ito ng may Likha kahit na lalaki ako.

“At bago pa ako tuluyang magalit sa inyo mama. Humingi kayo ng tawad sa asawa ko  sa pagsampal niyo sa kanya.”

“Hindi ko gagawin iyan. Dahil hindi ako hihingi ng tawad sa lalaking iyan.” May galit na sabi nito at matalim na namang nakatingin sa akin. Nakita ko ang pagkuyom ng kamao nito bago ito marahas na tumalikod. Walang lingong likof na itong lumabas ng bahay.

“Pasensya ka na.” Iyon ang unang katagang narinig ko sa kanya ng tuluyan ng nakaalis ang mama niya.

Humaplos ang palad niya sa pisngi kong sinampal ng mama niya bago naman niya ako niyakap.

“Hindi ko nasabi saiyo ito noong nakaraang araw dahil ang akala ko ay hindi gagawa si mama ng ikakagalit ko. Pero nagkamali ako. Patawarin mo ako sa inasal ng mama ko my Love.”

“Okay lang iyon. Lagi namang ganyan ang mga magulang. Kaya naiintindihan ko naman ito. Pero hindi naman ako papaapekto sa mama mo. Kaya ko naman ipaglaban ang sarili ko at ang karapatan namin sayo ng mga anak mo.” Matatag na sagot ko naman sa kanya.

“Mabuti naman kung ganun. Kung kaya mo, iwasan mo na lamang.”

Tumango ako. “Pero sandali.. bakit ang aga mo yatang umuwi ngayon?” Tanong ko ng maalala iyon.

“Iyon ba. Itinawag kasi sa akin ni yaya Silvana na nandito si mama kaya agad akong umuwi. Hindi ko man napigilan ang pagsampal sayo ng mama ay naiwasan naman na pagbuhatan niya ng kamay ang mga bata.”

“Iyon na nga. Pero hindi naman ako papayag doon kung sakali.”

“Kaya nga my Love. Baka tuluyang mawala ang paggalang ko sa mama ko kapag nakita kong sinaktan niya ang kambal.” Nagpakawala siya ng buntong hininga. “At sana hindi na maulit ito my love dahil ayaw ko naman na dumating sa puntong kakamuhian ko ng tuluyan ang mama.”

“Kausapin mo na lang ulit. Papasaan ba at mauunawaan din niya ang lahat.”

“Yeah! Ano pa ang mga sinabi niya sayo?”

“Wala naman. Iyong pagsampal lang niya sa akin at sabihan na isa akong hampas lupa ng tangkain ko sanang tawagan ka.”

“Sorry again my love.”

“Hindi mo naman kasalanan ang kasalanan ng mama mo. Kaya huwag kang humingi ng tawad.” Ako naman ngayon ang yumakap sa kanya. “Saka hindi naman natuloy ang panggugulo ng mama mo diba.”

“Iyon na nga my Love. Hindi naman niya siguro gugustuhin na malaman din ng lolo ang ginawa niya ngayon. Dahil sigurado na pagagalitan siya ng lolo pag nagkataon.”

“Huwag na iyan ang pag usapan natin. Puntahan na lang natin ang mga bata. Baka mamaya magkaroon ng negative effect ang ginawa ng lola nila kanina.”

“Mabuti pa nga my love.”

Magkaagapay na nga naming tinungo ang silid nila. Una naming pinuntahan ay si Frances. Naabutan na din namin doon si Xaviel.

“Daddy.” Si Frances.

“Papa.” Si Xaviel. Sumalubong at nagpabuhat sila sa amin.

“Is the witch gone, papa?” Tanong pa ni Frances kaya naman nagkatinginan kami.

Natawag tuloy na mangkukulam ang mama niya ng wala sa oras.

Bumalik naman kami sa kung saan sila nakaupo kanina at naupo doon habang kandong silang dalawa.

“She is gone.“sagot naman niya dito. “Okay lang ba kayo?” Kuway tanong niya.

“We are okay papa. But daddy was hurt.” Sagot naman ni Frances at hinaplos pa ang pisngi ko na nasampal kanina. “Are you okay daddy?”

“I’m okay, Frances. Pero iyong ginawa mo kanina baby. Masama iyon.”

“Hmmp! No! Hindi masama ang ipagtanggol kita.”

“But you don’t need too baby. Dahil kaya ko naman.”

“But I want too. I want to grow up faster so I can defend you to the witch.” Buong buo ang boses na sagot niya sa akin kaya muli kaming nagkatinginan.

Ginulo niya ang buhok ng ipatong ang kamay sa ulo nito.

“Papa to the rescue baby. Ako ang bahala sa pagtatanggol sa inyo, okay. And I want to tell you that the one you called witch is your grandma. She is my mother.”

Natigilan naman ito. Sabay tingin kay Xaviel.

“I told you Frances.”

“You are right again. Pero bakit niya sinampal si daddy.”

“Frances, may mga bagay bagay na hindi na dapat niyo problemahin pa katulad ng nangyari kanina. Kaya ipaubaya niyo na lang kay papa lahat okay.” Sagot ko naman dito.

“Kaya nga baby.” sigunda naman niya. “Kaya huwag na iyan ang pag usapan natin. Ano ang gusto niyo? Late shopping? Lets watch a movie in the cinema.” Nakangiting sabi niya. Iniba nga ang usapan na agad naman silang pumayad.

Kaya naman kahit hindi naging maganda ang hapon naming lahat ay natapos naman iyon ng masayang bonding naming pamilya.

PH2 #44: Reallan

Typos and grammatical error ahead!!

WARNING:

Simple

Hot  Scene Ahead!!!!!!!

Strong Parental Guidance

😁😁😁

Read at your own risk!

=¤=

Naalimpungatan ako dahil sa masuyong haplos niya. Halik sa balikat ko habang nasa likod ko siya.

Nakaunan ako sa kaliwang braso niya habang ang isa ay malayang humahaplos, dumadama.

“Uhm! K-kanye.” hindi ko mapigilan ang hindi takasan ng mahinang ungol ng pisilin niya ang isa sa nipple ko. Nilalaro ng daliri.

“My Love. I can’t get enough! I want you more.” Bulong niya habang patuloy ito sa paghalik sa balikat ko. Sa may tainga na siyang dahilan para tuluyang mag init na naman ang katawan ko.

Anong oras na ba?

Pero hindi ko naman iyon maitanong sa kanya dahil nababalot na ako ng kakaiba na namang sarap dulot ng haplos at halik niya.

Pinilit ko na lang imulat ang mga mata ko. Tumingin sa bedside table para lang tanawin ang alarmclock doon kahit pa man kagat ko ang ibabang labi ko dahil sa ginagawa niya.

Pasado alas dos na ng madaling araw. At heto naman siya ngayon at ramdam ko ang kanya na handang handa at tumutusok na sa likuran ko.

“K-kanye.”

“Just sleep my Love. Hayaan mo na lang ako. Ako na ang bahala.” Sabi pa niya.

At paano naman ako matutulog ngayon na ang mga haplos nga niya ang nakapagpagising sa akin.

“My Love. Hmmm. I love you.” Paulit ulit na sabi niya habang patuloy sa paghalik sa balikat ko. Sucking, licking. At may mga mumunting kagat pa na kasama.

“Uhm.! K-kanye. Uhm w-wait.” Pero hindi ko naman siya mapigilan lalo na ng tuluyan ng sakupin ng palad niya ang akin.  Na tuluyang nabalot ng mainit niyang palad na nagsimula ng magtaas baba. Nilalaro ang akin dahilan para mas lalo akong takasan ng ungol. “Uhmmm. K-kanye. Ohhhhh…ahhhhh.”

“My Love. Uhm..” saka ko naramdaman ang pagtapat ng kanya sa lagusan ko at pilit na nagsusumiksik doon.

Binitawan niya ang akin ng itaas niya ang isa kong paa at isampay iyon sa braso niya. Kaya maman tuluyan ng nabigyang daan ang pagpasok niya.

Ang laki niya! Hindi talaga nawawala ang kirot sa unang pagpasok niya pero kasabay din naman ang kakaibang kilito dulot nun.

“Uhmmp.” Kagat ang labi ko na napahawak na ang kamay ko sa leeg niya. Pilit na lumingon para humalik sa kanya.

“My love.” Siya na ang humalik. Nagsisimula na siyang gumalaw. Mabagal lamang iyon kaya ramdam na ramdam ko ang paglabas masok niya. Ang laki niya na nagsusumiksik sa loob ko.

“Ahhhh.” Kapag sagarang ibabaon niya iyon. “Ohhhh.” Kapag huhugutin naman. “Ahhhhhh.” At muling ibabaon.

“My love. Uhmmm.” At paulit ulit ang ginawa niyang paggalaw. “I love you. Uhmm. So tight my love. Uhm. Cant get enough.”

“Ahhhh!.” Napanganga pa ako ng biglain at malakas na ibinaon niya ang kanya sa akin. “K-kanye.”

“Yes my Love. I love being inside you.” Paisa isa man ang galaw niya ay malalakas ang bawat pagbaon niya kaya mas napapalakas din ang ungol ko.

“Ahhhhh! K-kanye. Uhmm.” Tanging katagang lumalabas sa bibig ko.

Nakakapangilabot sa sarap ang paggalaw niya. Sa bawat bunot-baon niya sa likod ko at ramdam ko laki niya na nagsusumiksik sa lagusan ko.

Ang sarap. Kahit pa man para na akong nasasaktan sa tuwing malakas ang pagkakasalampak niya sa likod ko.

Nakayakap ang isang kamay niya sa akin. Habang ang isa kung saan nakasampay ang isang paa ko ay panakang hahawakan ang akin at isasabay sa paggalaw niya.

“K-kanye. Uhm.” Napasinghap pa ako ng bugla niya akong padapain. Itinaas ang balakang ko bago pumatong sa akin at ipinasok ulit ang kanya. “K-kanye. Uhmm. Ahhhh.”

“My Love. Ahhh.” Malalakas ang pagalaw ng balakang niya. Gustong isagad ang buong laki niya.

Ang kamay niya ay nakahawak sa akin habang ang isa ay nasa leeg ko. Inaabot pa ng daliri ang bibig ko at ipapasok doon. Sinasabayan ng paglalaro sa dila kp habang patuloy siya sa paggalaw

“Ahhh.! K-kanye. Ugh.” Nanlalaway na ako dahil nasa loob ng bibig ko ang dalawang daliri niya. Panakang sisipsipin ko din pero mas madalas mapapanganga na lang ako kapag babaon siya.

“My love. Ahhhh. Uhmmm. My love.. mmm.. my love.” At mas bumilis pa ang paggalaw niya.

Mawawalan yata ako ng hininga sa pagkakadagan pa niya sa akin. Sasabayan ng kakaibang sensasyong bumalot sa buong pagkatao ko.

Para akong lalagnatin sa init na lumukob sa buong pagkatao ko.

Masarap. Nakakaliyo sa sarap. Para akong lumilipad sa alapaap.

“K-kanye. Ugh.” Gusto ng lumabas ang katas ko. Dahil sa pagtaas baba ng kamay niya sa akin.

“Uhmm. Just cum my love. Just cum.” He said. At patuloy sa paggalaw ng balakang niya kasabay na ang pagtaas baba ng kamay niya.

“Ahhhhh. K-kanye. Ugh.. mmm.. I can”t. I gonna cum..“ hindi ko na mapigilan. Hindi naman sa napasigaw ako. Pero isang mabining..“ahhhhhh. Uhm.“ang lumabas sa bibig ko dahil tuluyan ng lumabas ang katas ko sa katawan.

“Yes my love. Uhm.” He whispered. Hindi pa siya nilabasa. Dahil nag uumigting parin ang laki niya. Ang katigasan niya na nagpapabalik balik sa loob ko. Naglalaro ang kalakihan niya sa bakuna ko.

“Ahhhhhh. Uhmmm.. ahhhhhh. Ooooh. K-kanye.” Hindi na maawat ang mga ungol na lumalabas sa bibig ko. He is so hard as rock.

“My love.. uhmm. Your sucking me in. Sucking me deeper my Love. Ahhhhh.” At mas lumalakas ang bawat galaw niya. Paisa isa.

“Ahhhhh.”

At isa pa.

“Ahhhhh. Uhmmm. Ahhhhh.

At isa pang malakas at pasagad na baon ng laki niya sa kaloob looban ko.

“Ahhhhh.”

“My love. Uhmm. Ugh.. so..so tight.” Hanggang sa umayos siya ng pagkakaluhod sa likuran ko. Itinaas pa ang balakang ko habang nakapinid sa kama ang kabilang pisngi ko.

Hinawakan ako baywang ko at naging mabilis na ang galaw niya.

“Ahhhh. K-kanye. Aaahh. Your so d-deeeeep. Ugh. Why so f-fast.. argh. Ahhhh.”

“My Love.. ahhhh. I want more my Love.” At mas bumilis pa.

Kagat ang ibabang labi ko. Hindi ko na alam kung saan ko ibabaling ang nararamdaman ko. Ang muling pagtayo ng akin o ang mabilis na paglabas masok niya sa lagusan ko na kumikiliti sa kaibuturan ng katawan ko.

Kakaiba. Ang sarap.

“Ahhhh. K-kanye. Uhm..”

“My love. Uhmm.” At mas malakas pa. Sa bawat pag indayog ng balakang niya pabaon ay hindi ko mapigilan ang mapaungol ng malakas. Napapadaing ng sunod sunod sa sarap.

“Ugh!!!!!. Ahhhhh. K-kanye.”

“My love. Yes.. uhmm.. so tight. My love.” At bumilis na naman. Parang may kung hinahabol sa bilis ng galaw niya.

Dinig na dinig ang balat naming magkakadikit sa tuwing babaon siya. Ang tunod sa bawat hugot-baon niya.

“Aahhh..uhmmmm..ooohhhh.” para na akong nasasaktan sa pag ungol ko. Pero ungol naman ng nasasarapan.

Ang ang bawat mahinang ungol na lumalabas sa bibig niya. Ay siya pang nagpapadagdag ng init na aking nadarama.

“K-kanye.. ugh.. i want to see you. Uhmm..please.” pakiusap ko. Gusto kong makita ang mukha niya.  Kung paano siya nasasarapan sa pag angkin sa akin.

Sa pakiusap ko. Hinila niya ako sa may paanan na siyang ikinabigla ko.

“Yes my love. Tignan mo ako.” Sabi niya. Pero paano? Pareho kaming nakaluhod at nasa likuran ko parin siya. “Tignan mo na ako my love. Ugh.” Saka muling ibinaon ang kanya sa akin kaya muli akong napanganga.

Doon ko napagtanto. Sa paanan ng kama namin ay makikita sa may salamin ng kabinet sa kanan ang imahe namin.

“Ugh! Ahhhhhh.” Pero.. ang sarili ko naman ang halos nakikita ko. Kung paano umindayog ang akin sa tuwing gagalaw siya.

Ganito ba ang hitsura ko sa tuwing aangkinin niya ako.

Kunot ang nuo ko. Napapanganga sa tuwing sasagad ang pagbaon niya na halos maglaway pa ako.

“Uhmmm. L-look at me now. My love uhm..” bulong pa niya sa puong tainga ko na sinabayan ng pagkagat doon.

“Ugh. Ahhh.” napapaungol na lang ako. Pero pilit kong tinignan siya. Lalo pa at bahagyang nakabaon ang mukha niya sa may balikat ko.

Nakayakap ang braso na ngayon ay nakahawak na siya sa pagkalalaki ko. Habang ang isang kamay ay nasa leeg ko.

“Uhmm. My love. “ at nakita ko nga ang hitsura niya ng mas ibinabaon ang buong laki niya sa akin.

Napanganga pa ako pero hindi ko na iyon pinansin dahil mas gusto ko siyang tignan. Kunot nuo din siya. Kagat ang labi. Na parang nahihirapan.

“My love.” At sa tuwing babanggitin niya iyon ay mapapasinghap siya. Hahalik sa balikat ko at panggigigilan. “Uhmmm. Ahhhhh.” At muling gumalaw ng mabilis.

“Ahhhh..uhmmm.” at sa nakikita ko sa ekspresyon ng mukha niya ay mas uminit pa ang katawan ko.

Ganito ba siya nasasarapan. Na parang nahihirapan. Mangungunot ang nuo. Kakagat sa labi at mapapanganga din katulad ko.

“Ugh.. my love. So tight.”

Kaya naman, lumingon ako sa kanya para halikan na agad naman niyang tinugon kahit panandalian lang.

“My love. Ugh.. my love.” Paulit ulit. At ngayon ay parang mas nahihirapan siya lalo na kakaiba ang bilis ng galaw niya.

“Ahhhh..ahhhh.. uhmm. K-kanye.. ahhhhhh.” Iyon ang naging ungol ko dahil doon.

Ang bilis ng galaw niya. Bilis na sumasagad ang laki niya sa kaloob looban ko.

“My love.. uhmmmm. Im cumming. Ahhhhh.” At sa bilis ng galaw ng balakang niya. Ay sinabayan ko na din ng paggalaw ng kamay ko sa akin dahil sa nakikita ko ngayon sa kanya ay lalabasan na naman ako. Nag iinit ang buong katawan ko hanggang sa…

“Aahhh..ahhhhhh.” mahinang ungol niya. Bumabaon siya. Isinasagad ang kanya habang ramdam ko na ang mainit na likidong pinakawalan niya. “My love. Hmmm. My love..hmmm.“hinihingal na ibinaon niya ang mukha sa balikat ko. Padamping hinahalikan ako. “Hmmm, my love.” Para itong nakipagkarera ng milya milyang layo sa paraan ng paghinga niya. Ang lalalim ng bawat paghugot niya ng hangin sa baga.

Ako man ay ganun din. Ang katas na pinakawalan ko sa pangalawang pagkakataon ay tumalsik na sa sahig.

“So sweet my love. I love you so much.” Bulong pa niya at hinawakan ako sa pisngi at pinalingon ako saka siniil ng halik. At ang kanya. Nakabaon parin at pilit na isinasagad parin iyon sa loob ko.

He is still hard as rock. Nanatili kami sa ganung ayos ng ilang minuto habang pinagsasaluhan ang mainit na halikan. Hanggang sa nagpasya na siyang bunutin ang kanyang na akala ko ay ayaw na niyang tanggalin.

Naramdaman ko man ang ilang likidong naglandas sa akin doon ay hindi ko na inalintana ng sabay kaming bumagsak sa kama.

Yumakap siya sa akin ng mahigpit at hingal na hingal parin. Ilang sandali pa. Isang mabining hilik na ang narinig ko mula sa kanya at tuluyan na itong nakatulog ulit.

Naiiling na maingat na kumilos ako para makapaglinis ako ng sarili. Saka ko na din pinunasan ang tigpi tigping pawis na nagsilabasan sa kanyang katawan. Muling nahiga sa tabi niya. At muli ding nakatulog ng mahimbing sa mga yakap niya.

=

Nasobrahan na naman yata ako sa pag dra-draft ng kwento ko dahil nakaramdam ako ng hilo. Kaya naman itinigil ko na muna iyon at inirelax ang katawan ko na sumandal sa sofa.

Ako lang,  si Arlyn at si yaya Silvana ang nasa bahay at ang asawa nito. Para talaga akong isang simpleng may bahay dahil naghihintay na lang ako sa pagdating ng kambal at sa kanya.

Pero heto naman ako. Pilit na tinatapos ang ang kwento ko para naman kahit papaano ay may maiambag ako para sa amin na alam ko naman na hindi na kailangan dahil kaya na niya kaming buhaying pamilya niya.

Sinasabi nga niyang itigil ko na ang pag dra-draft ko dahil hindi ko naman na kailangang kumita ng sariling pera. But I insist. Kaysa naman maboring ako ngayon sa pag iisa ko habang naghihintay sa kanila.

“Ayos lang ba kayo sir?” Tanong sa akin ni Arlyn ng lapitan ako na may dalang orange juice.

Sapo ko kasi ang sintido ko dahil narin sa pananakit ng ulo ko sa matagal na nakatitig na nakatingin sa monitor ng drawing tab ko.

“Ayos lang ako Arlyn. Salamat sa juice. Nagmeryenda na din ba kayo nina Yaya Silvana at mang Anton?”

“Mag memeryenda na rin sir. Dinalhan ko lang kayo para naman kasabay namin kayo.”

“Ganum ba. Kung ganun salamat ulit.” Nagpaalam na ito na bumalik sa kusina para kunin ang meryenda nila dahil sa labas daw sila magmemeryenda.

Gusto ko man sana ding makisalo sa kanila pero wala na yatang lakas ang mga paa ko para tumayo dahil namanhid na yata sa matagal kong pagkakaupo. At samahan pa na mahihilo nga ako satuwing tatangkain kung kumilos kahit man lang sana ibaling sa iba ang paningin ko.

Nah! Kailangan ko din sigurong tigilan muna ang pagdra-draft ko. Masyado na yata akong nakafucos dito kaya nahihilo na ako.

Kasi naman. Gusto ko ng tapusin iyon para wala na akong babalikan. Kasi ang kwento ko ay parang ang kwento namin ni Kanye. At ngayon masaya na ang kabuuan ng kwento ko dahil nagsasama na nga kami.

Kaya nga sabi minsan ni Kanye. Na parang alam niya ang takbo ng kwentong ginagawa ko. At tama siya. Dahil sarili naming kwento mismo ang isinusulat ko.

“Ugh.” Tinampal ko pa ang sarili kong nuo dahil muli akong nahilo. Ipinilig ko ang ulo ko bago kinuha ang orange juice para inumin na ng mahimasmasan ako. At nakaramdam naman ako ng kaginhawan ng maubos ko iyon. Na parang gusto ko pa ng isa pang baso.

Tatayo na sana ako para tumungo sa kusina pero muli akong napaupo ng mahilo na naman ako.

“Naman kasi Reallan. Nasobrahan mo na naman ang pagbabad sa monitor ng drawing pad mo.” Sermon ko sa sarili ko. Napapabuntong hininga na lamang ako. Kinalma ang sarili ko bago ko ulit sinubukang tumayo.

And yes. Hindi na nga ako nahilo kaya nagtungo ako sa kusina para muling kumuha ng orange juice. Hindi lamang iyon. Ng makakita ako ng sariwang sampalok ay kinuha ko iyon. Kumuha ng alamang na bagoong at dinala na sa sala at nilantakan ko.

Para naman akong patay gutom. Kasi kaninang tanghali hindi ako nakakain ng maayos dahil wala sa panlasa ko ang ulam. Ayaw ko naman na may masabi sa akin si yaya Silvana na nagluto nun ay kumain parin ako kahit papaano. Kaya naman ngayon. Parang gusto kong kumain ng kumain. At ang pinagtuunan ko ng pansin ay ang sampalok.

=

“Ate Silvana,nakita mo ba ang sampalok.” Narinig kong tanong ni Arlyn ng hapong iyon.

“Nandiyan lang kanina ah.”

“Wala ate eh. Maganda pa sana iyon na pang asim sa isda na uulamin natin ngayon. Saan ko ba iyon nailagay? Sigurado naman ako na hindi ko naiwan iyon sa palengke eh.” Kakamot kamot pa ito.

Napangiwi na lang ako. Hindi na ako umimik dahil naubos ko iyon kanina. Bahala na si Arlyn. Hindi ko na lang sasabihin na kinain ko iyon.

PH2 #45: Kanye

Typos and grammatical error ahead!!

“Huwag ka na lang kaya pumasok. Dito la na lang. Samahan mo na lang ako dito sa bahay.” Sunod sunod na sabi ni Reallan ng umagang iyon na ngayon ay pasakay na ako ng kotse.

Nauna na ding lumabas ang kambal kaysa sa akin dahil kanina pa siya nagsasabi na huwag na lang ako pumasok kaya hindi ako makaalis alis pero ang dami ko paring tambak na trabaho dahil na rin nga sa hindi ko pagpasok nitong nakaraang linggo.

At ngayon.. naglalambing siya na huwag akong pumasok.. Well, nakakaaliw naman kasi seven years ago ng huli ko siyang makitang kinukulit ako. Naglalambing noong naghahabol siya sa akin.

Kaya naman ngayon. Naaliw akong pagmasdan siya. At gusto ko na bumalik ang ganung gawaing niyang iyon ngayon.

“My Love.” Hinapit ko siya sa baywang na agad siyang naglambitin sa leeg ko at dinampian ng halik sa labi. “Mmmm, naglalambing yata ang misis ko ah. Anong atin?”

“Hmmm! Bakit? Kailangan bang may dahilan. Ayaw mo ba na kasama ako?” Balik tanong niya. Napasimangot bago ininaon ang mukha sa dibdib ko. Ang kamay na nasa leeg ko ay lumipat sa katawan ko at doon ako mahigpit na niyakap.

“Haha! Ang kyut mo talaga my love.” yumakap na din ako sa kanya. “Pero my Love. Ang dami ko pang trabaho ngayon eh. Dami ko kasing hindi nagawa nitong huling mga araw.” Sagot ko sa kanya saka ko hinawakan sa mga balikat para makalas ang pagkakayap niya sa akin na parang ayaw akong pakawalan.

“Hmmmp! Gusto kita kasama eh.” Parang batang sabi pa niya at yumakap ulit. Naiiling na lang akong napakamot ng ulo dahil doon.

“My Love. Sumama ka nalang kaya sa akin sa kompanya. Para magkasama tayo. Para naman magawa ko parin ang trabaho ko.” Sagot ko naman sa kanya.

Napatingala siya sa akin. Nakipagtitigan pa sa akin.

“Ano?gusto mo ba?“muli kong tanong.

Nakasimangot parin siya pero sinabayan naman niya ng pagtango.

“Magbibihis lang ako. Pakikuha na lang ang drawing tab ko at doon na ako gumawa mamaya ng draft ko.” Nakangiti na niyang saad at mabilis ng kumilos para pumasok sa loob.

Napasunod na lang nga ako para kunin nga ang gamit niya sa pag dra-draft at maayos na inilagay iyon sa backseat.

“Tara na.”

“Okay! Lets go.” May ngiti sa labi akong nagmamaneho ngayon lalo na at nakahawak siya sa braso ko at nakasandal pa sa balikat ko

Binagalan ko na lang ang pagpapatakbo ko. Kasi hindi masyadong makakilos ang isang kamay ko. Baka madisgrasya pa kami kapag binilisan ko

“Good Morning po sir.” Magalang na pagbati sa akin ng mga empleyado ko na nadadaanan namin ng makarating na kami ng kompanya.

Hindi nakaligtas sa paningin ko ang pagsunod o mapatingin sila sa amin dahil na rin siguro sa kanya.

Kasi nakahawak siya ng mahigpit sa kaliwang braso ko na para ba siyang mawawala kung bibitawan niya ako.

“My Love. May problema ka ba?” Hindi ko tuloy mapigilang tanong sa kanya habang naghihintay kami sa pagbukas ng elevator.

Napatingala siya sa akin pero hindi ako binitawan.

“Bakit mo natanong?”

“Para ka kasing mawawala sa pagkakahawak mo sa akin my Love eh.”

“Mmmm! Bakit ayaw mo ba?” Tanong niya at matalim na tumingin sa akin. I saw a girl just now na iba makatingin sayo. Binabakuran lang kita.“ Sagot niya sa akin na nakapagpangiti sa akin.

“Haha! My love. Lahat sila nakatingin ngayon sa atin. Oh! Pagseselosan mo ba sila?” Sinabayan ko ng paglinga sa paligid.

“Hmmmp! Basta.” At mas humigpit pa ang pagkakahawak niya sa braso ko.

Napakibit balikat na lang ako at hindi ko na siya kinontra. Hahayaan ko na nga lang. Total naman gusto ko din ang ginagawa niya ngayon. Hanggang sa marating na nga namin ang opisina ko na nakahawak parin siya sa braso ko.

=

Sa paglipas ng oras ay naging abala na ako sa pagtratranaho. Pasulyap sulyap na lang ako sa kanya na hindi naman nagawang magdraft ng kwento niya dahil nakatulog siya agad pagkalipas lang ng isang oras kaninang dumating kami.

Naboring siguro dahil sa hindi ko naman magawang makipagkwentuhan sa kanya.

Napangiti ako. Payapang nakapikit siya na nakatagilid ng higa parahap sa akin kaya kitang kita ko ang bahagyang nakaawang na bibig niya.

Hindi ko na tuloy napigilan ang sarili ko na tumayo. Binitawan ang binabasa ko at lumapit sa kanya.

Itiniklop ang laptop niya at inilagay sa gilid para makaupo ako sa lamesa. Pinagmasdan ko siya habang masuyong hinahaplos siya sa pisngi.

“Your so cute my Love.” Niyuko saka ko dinampian ng halik ang labi niya. Nilasaan dahil ang damping iginawad ko ay naglumikot pa ang dila ko papasok sa loob ng bibig niya at bahagyang sipsipin ang ibabang labi niya.

Ang lambot lang. Parang gusto kong gawing candy ang labi niya para lang manatili sa loob ng bibig ko at hindi pagsasawaang sipsipin iyon.

“Uhm.” Gumalaw siya. Pero hindi naman siya nagising kaya naman kahit ayaw ko pa sanang tigilan ang paghalik ko sa kanya at paghaplos sa pisngi niya ay minabuti ko ng itigil baka kasi nagtagal pa ay kung saan pa umabot ang kapangahasan ko.

Sa naisip ko naman hindi naman masama. Dahil asawa ko siya. Pero… maantala na naman ang mga ginagawa kong trabaho kung hindi ako magpipigil.

Kasi naman. Kapag ganitong mukha siyang anghel sa amo ng mukha habang natutulog. At ang hirap lang na pigilan ang sarili ko sa binibuhay niyang pagnanasa sa katawan ko at gusto ko na naman siyang angkinin. Ang maramdam ang init sa loob niya, ang kasikipan niya.

Ugh! Damn! Naipilig ko ang ulo ko dahil sa mga naisip ko dahil nakaramdam na naman ako ng pagkabuhay ng dugo ko.

Mabilisang tumayo ako para bumalik na sa upuan ko at pilit na iwinawaksi sa isipan ko at sestema ko ang nabuhay na init sa katawan ko.

Hindi muna ngayon. Marami pa akong trabaho sa ngayon na dapat tapusin. At saka makakapaghintay ang gabi sa akin kahit pa man mahirap pigilin.

“Isa kang malaking torture para sa akin my love.” Mahinang naiwika ko pa habang nakahawak na ako sa binitawan kong papeles kanina pero nakatingin parin ako sa kanya.

Pinilit kong ibalik ang isip ko sa trabaho ko at nagtagumpay naman ako kahit papaano na muling ipagpatuloy iyon.

Minuto, isang oras pa ang lumupas ng magpasya akong tumigil. Tulog parin siya hanggang ngayon.

Napangiti ako. Kumukuha ng lakas sa pagtulog para mamayang gabi. Of course. Hindi ako matutulog sa gabi kapag hindi ko siya naangkin. Mababalisa lang ako kapag pinigilan ko ang sarili ko at hindi makatulog ng maayos na hindi ko nailalabas ang init ko sa katawan. Lalo pa at palaging sinisilaban ang katawan ko kapag ganitong abot kamay ko lang siya.

“Ahhh.” naiiling na naman ako dahil na naman sa naiisip ko ay nagkaroon na naman ako ng reaksyon. “Behave.” Paalala ko pa sa sarili ko.

Tumayo na lang ako at muling lumapit sa kanya. Pasado alas diyes na ng umaga. Kaya naman kailangang gisingin ko siya at matanong kung ano ang gusto niyang kainin.

“My Love.” Masuyong tinapik ko siya sa pisngi. “Wake up my love.”

“Uhm..” gumalaw siya. Hindi pa man niya tuluyang naimulat ang mga mata ay nag inat na siya. Kasunod ng pagkusot ng pata niya at napatingin na sa akin. “Anong oras na? Nakatulog pala ako.”

“Yeah! Dalawang oras ka lang naman nakatulog my Love.”

“Mmm, bakit di mo ako ginising.” Napalabi pa niyang tanong habang bumabangon.

Umalalay naman ako sa pag upo niya saka na ako tumabi sa kanya. “Ang sarap kasi ng tulog mo my Love. Saka alam ko naman na kumukuha ka ng lakas para mamayang gabi diba.” Nakangisi ako. Sabay kindat.

“Kapal mo ah.”

“Haha.. bakit kasi di mo pa aminin my love. Siguro maghapon kang tulog sa bahay kapag wala kami ng mga anak natin kaya ang lakas mo sa gabi.” Dagdag ko pa dahilan para hampasin niya ako sa balikat na sinabayan ng pagtulak.

“Ang kapal kapal mo talaga.”

“My love naman. Baka ibig mong sabihin malaki. Hindi makapal.”

“Kanye.” At pinanlakihan pa ako ng mga mata.

“Hahaha! Oo na nga. Hindi na.” Mabilis na dinampian ko ng halik siya sa labi. “Ano pala ang gusto mong meryenda my Love?” Pang iiba ko na ng usapan.

“Meryenda?“pang uulit pa niya sabay yuko sa tiyan. Hinimas pa na parang gutom na nga. “Gusto ko ng mangga. Tapos alamang. Tapos bumili na din tayo ng BBQ. Gusto ko yong taba… at gusto ko din ng isaw. Tapos gusto ko din ng spaghetti. Samahan mo na din ng fried chicken.” Nakangiting sagot niya sa akin… “mmm. Pero parang gusto ko din ng pancit palabok.. o di kaya naman lomi.” Dagdag pa niya na sinabayan pa ng paglunok at pasadahan ng dila niya ang bibig.

“My love. Meryenda lang ba iyon? Tanghalian at pwede na din sa hapunan sa dami ng gusto mong kainin eh.” Natatawa kong sabi sa kanya. Pero hindi ko naman sinasabi na hindi ko bibilhin lahat ng sinabi niya.

“Ehhh! Para kasing nagutom ako bigla. Hirap kasi mag draft ng story ko eh.“sagot naman niya na lalong nakapagpangiti sa akin.

Napagod daw sa pag dra-draft eh natulog lang naman siya.

“Haha! Sige my Love. Ipapabili natin lahat iyan.” Pagpayag ko na lang.

Tinawag ko si Helen. Sinabi dito na mag order ng mga pagkaing gusto niyang meryendahin. Tila nagulat din naman ito dahil sa dami nun pero hindi naman nagawang magtanong.

Naghintay kami ng halos 40 min. Bago tuluyanh dumating lahat ng ipinabili niya.

Tuwang tuwa pa siya ng inisa isa iyong buksan.

“Uhm. Ang bango. Uhmmm. Yummy.” Takam na takam na siya kahit tinitignan lang niya iyon.

“Kain na my Love.”

Dahil sa dami ng pinabili niya ay sa may sahig namin nilantakan iyon. Naging magana siya sa pagkain lalo na sa mangga na hilaw at isinawsaw sa alamang.

Nakapanlalaway na pinagmamasdan ko siya habang nilalantakan niya iyon.

“My Love hindi ba maasim? Patikim naman ako.” Hindi ko mapigilang sabi sa kanya. Kasi sarap na sarap siya.

“Hindi maasim. Ang tamis nga eh. Eto tikman mo.” Sabay isinubo sa akin ng kinagatan niyang piraso ng mangga  pero ganun na lang ang pagngiwi ko at gusto ko pa sanang iluwa iyon pero tinitignan niya ako kaya naman pinilit kong lunukin iyon.

Damn! Ang asim.

“Matamis diba?” Nakangiti pa niyang ulit. Tumango na lang ako. “Gusto mo pa?” Tanong pa niya. Iiling na sana ako bilang sagot pero inilapit na naman niya ang isang maliit na piraso sa bibig ko at isinubo iyon. “Ayan. Susubuan na lang kita.“sabi pa niya. Kahit na nangilabot ako sa asim ng mangga ay hindi ko naman siya matanggihan.

“Tama na muna ang mangga my love. Paano ang mga ito. Mangangasim ang sikmuro mo diyan.” Sabay abot sa kanya ng BBQ.

“Uhm.. okay.“sabay kuha nun. Isinawsaw sa suka at iyon na ang nilantakan ulit. Sinusubuan nga niya ako dahil ayaw niyang ipagalaw ang iba pang pagkain sa lapag.

Mag stay na lang daw ako at siya na ang bahalang magpakain sa akin.

Kaya naman. Susubo siya. Susubuan din ako. At kung ano ang kinakain niya ay iyon din ang kinakain ko.

Iyon nga lang. Susubo siya ng isa. Habang ako ay dalawang beses niya susubuan kaya naman talagang nabusok ako.

“My Love. Hindi ko na yata kaya.” Sabi ko pa sa kanya. “Busog na ako.”

“Eh!.” Kunot ang nuo niyang pinaglipat ang tingin sa akin at sa mga pagkain. “Ang dami pa oh. Hindi pa nagagalaw ang spaghetti.” Sabi niya.

Naubos na namin ang pansit palabok at Lomi. Naubos na din namin ang BBQ at Fried chicken. Ang mangga at ang spaghetti na lang ang naiwan.

“Pwede naman natin iyang kainin din mamaya my Love. Sa ngayon. Tama na muna. Mabubundat pa tayong pareho neto eh.” Sabi ko.

Napasimangot siya. Pero ilang sandali pa ay tumango na siya. “Sige na nga. Ayusin na natin ang kalat natin.”

Pinagtulungan na nga naming iligpit ang mha kalat namin. At ang natirang pagkain ay itinabi sa may kusina ng office ko.

“Hala. Nangamoy pagkain na ang opisina mo.” Sabi pa niya na suminghot pa ng pagkalalim lalim.

“Ayos lang iyan my Love. Mawawala din iyan dahil may airfreshener naman.” Sagot ko na lamang.

Wala naman kaso iyon ngayon sa akin dahil siya naman ang kasama ko sa opisina kumain.

Dati kasi, hindi ako kumakain talaga sa loob ng opisina ko dahil mangangamoy nga. At ayaw ko naman na mangamoy pagkain ako sa loob lalo na at may mga bisita na dadalaw sa akin lalo na ang mga kabusiness ko.

But now! I don’t really care. Basta kasama ko siya.

“Mag dra’draft na ako.” kuway narinig ko ilang sandali pa ang lumipas habang magkatabi kaming nakaupo sa sofa. At nakasandal siya sa mga balikat ko.

“Sige. Babalik na din ako sa trabaho ko.” Sagot ko naman. Damping halik sa labi niya na bumalik ako sa lamesa ko at muling hinarap ang natigil na trabaho ko kanina.

Siya naman ay binuksan ang PC at sinimulan na ding gawin ang hindi niya yata nasimulan kanina.

Naging abala na naman ako. Mabuti na lang at walang meeting ngayon dahil ayaw ko naman siyang iwan na mag isa dito sa opisina ko kung sakali.

“My Love.” Umangat ang ulo ko na sana ay tatanungin ko siya kung makakakain pa ba siya ng tanghalian o mag late lunch na lang kami pero…

Napangiti ako. Tulog na naman siya.

“Haha.” mahinang tumawa ako. Saka ako lumapit sa kanya. “Sleepy head hmmm.” Sabay haplos ng pisngi niya. At dahil gusto ko ng maging komportable siya sa pagtulog ay maingat na walang kahirap hirap na binuhat ko siya at dinala sa maliit na silid mismo sa opisina ko.

Siguro nga, ganito siya lagi sa bahay. Laging tulog kaya sa gabi ay mas nauuna akong makakatulog sa kanya.

“Sleep tight my love.” Ng mailapag ko na siya at maiayos ng higa ay saka na ako bumalik sa trabaho ko.

Naging magaan ang bawat oras na lumipas. Dahil abot tanaw ko lang siya na isa sa nagpapagaan ng araw ko. Nakakapagpawala ng pagod ko.

Saka ko na lang binitawan ang mga ginagawa ko ng tumunod ang redline sa ibabaw ng lamesa ko.

“Yes lolo. Napatawag kayo.” Tanong ko dito agad.

“Nasa ibaba ako. Tinatamad na akong pumanhik diyan sa taas kaya babain mo muna ako dito, apo.”

“Sige lolo. Pababa na ako.” Pagpayad ko na lamang. Sumilip muna ako sa kanya na mahimbing parin na natutulog bago ako tuluyang binaba si lolo.

Naabutan ko sa may cafeteria ito.

“Anong atin lolo.” Agad na tanong ko matapos akong bumati dito.

“Napadaan lamang ako apo. Mangungumusta.”

“Naman lolo. Pinapagod niyo lamang ang sarili niyo sa pagparito niyo.”

“Hindi naman apo. Galing kasi ako hospital at madadaanan ko ang kompanya mo pauwi kaya tumigil na muna ako dito.”

“Ganun ba? Kumusta naman ang kalusugan niyo?”

“Maayos naman apo. May inireseta lang ang doctor na ibang gamot sa akin. Pupunta kasi ako Mexico sa isang araw kaya naman magpapaalam na din ako.”

“Mexico?”

“Oo, may bibisitahin lang ako doon na kaibigan ko.”

“Pero matanda na kayo at mahina ang katawan sa pagbibiyahe niyo ng matagal. Baka mapano kayo.”

“Huwag kang mag alala apo. Kaya nga nagpunta ako sa doctor kanina. Dahil isasama ko si Doctor Chris sa pag alis ko. Ng hindi kayo mag alala.”

“Naman lolo. Hindi ba pwedeng ang kaibigan niyo na lang ang dumalaw sa inyo at pumarito at ng hindi kayo ang dadalawa sa kanya doon?”

“Apo naman. Gusto ko din naman mamasyal. Kaya hayaan mo na ako. Eh ikaw. Kumusta kayo ng asawa mo?”

“Maayos lang kami ng asawa ko lolo at ng mga apo niyo. Kaya huwag niyong ibahin ang usapan. Kalusugan niyo ang inaalala ko.”

“Ayos nga lang ako apo. Hala, mag order ka na muna ng makakain natin at gutom na din ako.” Sabi pa nito.

“Naku! I oorder ko na lang kayo lolo. Hindi pa yata ako natutunawan dahil sa dami ng kinain ko kanina.”

“Kumain ka sa tamang oras?“halatang nagulat ito. Kasi naman noon halos hindi nga ako kumakain kapag marami akong trabaho.

“Hindi naman lolo. Meryenda lang kanina dahil nasa taas si Reallan kasama ko. Kaya hayon. Nagpabili siya ng napakaraming pagkain at sa akin naman niya ipinaubos.” Pagkwe-kwento ko. Napatitig pa ito sa akin dahil doon. “Bakit lolo?” Nagtatakang tanong ko.

“Magkakaroon na naman ba ako ulit ng apo?“iyon ang namutawi sa bibig nito na hindi ko agad nakuha ang ibig sabihin.

Kunot ang nuo. Hanggang sa..

“Ano ang sabi niyo lolo?”

“Ang sabi ko nagdadalang tao ba ang asawa mo?”

“What?” Hindi tuloy ako makakurap sa sinabi nito? Saka hindi ko alam. Wala naman siyang sinasabi sa akin kung may kakaiba ba siyang nararamdaman. Pero sa sinabing iyon ng lolo. Kakaibang damdamin ang sumiklab sa puso ko. “Lolo. Umuwi na kayo at sa bahay na lang niyo kayo kumain. Mauuna na ako.“saka ko sinabayan ng tayo.

“Bata ka oo. Hoy! Kanye.” Narinig ko pang tawag sa akin ni lolo pero hindi ko na iyon pinansin. Dahil ang laman ng utak ko ay ang sinabi nito.

Parang gusto ko ng liparin ang pagitan ng palapag kung nasaan siya ngayon. Dahil gusto kong tanungin sa kanya. Gusto kong malaman na ngayon din mismo.

Na nagdadalang tao siya. At magkakaroon ulit kami ng anak kapag nagkatotoo ang sinabi ng lolo.

My Love. My Love. Sana nga. Sana nga.

LOVEBIDRS

❤KANYE & REALLAN❤

Sa tingin niyo??

Maganda ba!

Napagkatuwaan ko lang mag edit!!

Papasa na ba akong editor ng picture.

😁😁😁

PH2 #46: Reallan

Typos and grammatical error ahead!!

Napasimangot ako. Dahil hindi ko namulatan si Kanye sa loob ng opisina niya. Nakatulog pala ako ulit kanina habang nagdra-draft ako.

Naging antukin yata ako those past few days.

Eh! Kasi naman. Lagi naman niya akong pinupuyat.

Padabog na tumayo ako at lumabas sa silid kung saan niya ako inilipat. Pero bago pa man ako makalabas ng tuluyan ay bumungad na siya sa sa pintuan at mabilis na lumapit sa akin.

“My Love. Lets go to the hospital.” Sabi niya. Sabay hila sa akin palabas pero hinila ko lang pabalik ang kamay ko.

Kunot nuo akong napatitig sa kanya.

“Bakit? May masakit ba sayo? Mag take ka ng gamot mo. Mayroon ka naman sigurong mga gamot dito sa opisina mo.” Sunod sunod na saad ko sa kanya bago ako nagtungo sa may sofa at naupo doon.

Sumunod lang naman siya sa akin. Ang ikinabigla ko pa ay ang pumatong ang kamay niya sa may tiyan ko. Nakatingin siya doon at may kung anong ngiti na hindi mawari kung para saan iyon.

“Bakit? Narinig mo bang kumalam? Eh sa nagugutom na naman yata ako.” Sabi ko kasi kasabay ng pag upo ko kanina ay kumalam ang tiyan ko.

Naging gutumin yata ako nitong nakaraang araw. Kasi naman nakakagutom din kaya ang magbabad sa harapan ng PC at ang pagguguhit.

As if naman hindi ko natutulugan ang ginagawa ko. Ahh! Never mind na nga lang.

“My Love. Lets go to the hospital please. Let me check it. I want to see it with my own eyes.” Sabi pa niya.

“Ang weird mo. Ano ba ang sinasabi mo?” Kunot nuo na namang tanong ko.

Tumingin siya sa akin pero hindi inalis ang kapay sa ibabaw ng tiyan ko.

“Lolo said. Your pregnant.” Sabi niya na ikinalaki ng mga mata ko bago ako kumurap ng sunod sunod.

Ano ba iyong narinig ko? O tama ba ang narinig ko?

“Anong sabi mo?”

“Your pregnant.” Pang uulit niya na sinabayan na ng pagyakap sa akin. Mahigpit pero nanginginig pa yata ang kamay niya na dumantay sa likod ko ang palad niya.

“S-sandali. A-at paano mong nasabi na buntis ako?“tanong ko parin na kahit ang totoo ay naghinala na din ako lalo na at naalala ko na nitong nakaraang araw ay naging mahilig ako sa maasim.

“Come on my Love. Pumunta tayo sa hospital para masigurado natin. My Love, please.” Saka siya muling tumayo sabay hila sa akin patayo din.

Hindi ko na din nagawang tumanggi at nakasagot sa kanya dahil hindi ko din naman alam ang sasabihin ngayon dahil nabigla din ako sa narinig ko.

Ako!!

Ako!!!

Nagdadalang tao na naman ako!!!!

“Helen, ikaw na ang bahala dito. Kung may naghanap sa akin. Sabihin mong mahalagang bagay ang inaasikaso ko.” mabilisang bilin pa niya ng matapat kami sa lamesa ng secretary niya.

“Yes sir.” Halos hindi na namin. Narinig iyon dahil agad kamin nakalayo dito. Sa kilos niya ay parang gusto pa yata niyang lumipad patungo sa hospital dahil hindi siya mapakali. Ang kamay kong hawak hawak niya ay ramdam ko ang higpit na may panginginig ang mga iyon. Aakbay siya. Yayakap habang nasa elevator kami. Hahalik sa pisngi o di kaya naman sa labi. Hindi siya mapakali.

Hindi na lang ako umimik kahit pa man na excite din ako sa sinabi niya kanina dahil mas natuon ang pansin ko sa ikinikilos niya.

Natataranta siya.

At napapangiti ako sa nakikitang ayos niya. Ganito ba siya kapag na e-excite. Siya naman yata ngayon ang naging cute sa aming dalawa dahil doon. Hindi magkandaugaga sa kung ano ba ang dapat niyang ikilos.

“Okay ka lang?” Tanong ko sa kanya. Parang gusto kong pisilin ang pisngi niya.

Eh! Bakit nga ba hindi.

“My Love. Masakit naman.” Sabi naman niya ng pisilin o mas tamang sabihin kong pakurot na nga iyon sa pisngi niya.

Ngumiti ako saka ako tumingkayad para halikan siya sa labi. Pero hindi maipagkakaila na ang lakas din ng kabog ng dibdib ko.

Totoo ba? Ewan! Malalaman namin iyan mamaya.

“Umayos ka kasi. Parang ikaw naman ang nagdadalang tao sa ikinikilos mo. Diba dapat ako ang kakabahan. Mas mae-excite kasi ako ang magdadala.” Sabi ko na lang. Ipinulupot ang mga kamay ko sa braso niya.

“Naman my Love. Hayaan mo na lang ako.”

Iyon nga! Hinayaan ko na lang siya. Hanggang sa bagtas na namin ang daan patungo sa mismong hospital ng mga Anderson.

“Magandang hapon po Doc.” Pagbati ng makakasalubong namin ng makarating at papasok na kami ng hospital.

“Magandang hapon din.” Pagbati naman niya. Pero nagmamadali ang kilos niya. Ang lalaki ng paghakbang niya.

“Dahan dahan naman. Ang bilis mo eh.” Sita ko pero sumusunod naman ako sa kanya.

Hanggang sa marating namin ang isang room na nakalag doon ang pangalan niya. Nagpapahiwatig na opisina niya ang naturang silid na pinasukan namin.

“Seat here first my Love. Aayusin ko lang ang room para sa ultrasound.” Sabi niya sa akin.

“Eh! How can you be so sure that I’m pregnant. Diba tatlong linggo pa lang ang nakakalipas simula ng mag ultrasound ako sa clinic ni doc Chris. Eh wala naman siyang nakita.” sabi ko sa kanya.

“Yes my Love. Walang makikita na palatandaan na buntis ka na nga sa mga panahong iyon. Malalaman natin iyan mamaya. Kaya, stay here.” Hindi na nga siya nagpapigil pa at lumabas pa ng opisina niya.

Naghintay pa ako ng higit limang minuto ng bumalik siya.

“Lets go my Love. Naayos ko na ultrasound room para sayo.”

Hindi pa man ako nakakasagot ay muli na niya akong nahila palabas. Hindi naman kalayuan dahil agad namin iyong narating.

“Come on my Love, lie down.”

Agad naman akong tumalima..hahayaan ko na nga lang siya. Excited pa sa siya excited. At hindi maipagkakailang kinakabahan talaga siya.

Pinahiran niya ng lubricant jelly ang tiyan.

Napansin ko pa ang paglunok niya. Ang kamay niyang nakahawak na nga sa tranducer probe ay nanginginig pa na halos hindi yata mailapit ng maayos iyon sa tiyan ko.

“Kanye. Marunong ka ba talaga niyan?” Pabirong tanong ko pa para naman kahit papaano ay mawala ang kaba niya. Para kasi siyang isasalang sa husgado at may nagawang kasalanan at mapapansin na guilty na siya sa kilos niya.

“My Love naman eh.” At isa pang paglunok bago nagpakawala ng isang malalim na paghinga. “Just stay still. I can do this.”

Sinasabi niyang kaya niya pero hindi naman yata alam kung ididikit ba niya iyon sa tiyan ko o hindi dahil nasa ere lang iyon.

Tumingin pa siya sa akin. Nasa mga mata niya ang kislap na talagang umaasang buntis nga ako.

Sana nga buntis ako dahil nakikita ko sa kanya na masayang masaya siya kahit hindi pa man napapatunayan.

“Come on.” Untag ko pa sa kanya kaya naman napakurap pa siya. Napatingin sa hawak na transducer bago tumingin ulit sa akin.

Tumango ako. Kaya tumango din siya.

Nanginginig pa ang kamay na unti unting idinikit sa tiyan ko ang hawak. Magaan na ipinapaikot niya iyon at parang may hinahanap.

Napatingin na lang ako sa monitor pero wala naman akong makita. Napasimangot tuloy ako at parang nadismaya at ng mapatingin ako sa kanya ay may tumulong luha sa kanyang mga mata na nakatingin sa monitor.

Umiiyak ba siya dahil hindi ako buntis? Malamang nga.

“S-sorry.” Nasabi ko na lang. Siguro nga hindi pa ito ang tamang panahon para mabuntis akong ulit. Nagkamali lang siya ng akala.

“M-my Love.” Napalunok ulit siya na tumingin sa akin. Lumuluha pero nakapaskil sa mga labi niya ang isang ngiti.

“W-why?”

“M-my Love.” Wala namang ibang salita ang lumabas sa kanyang bibig. Tanging ang endearment lang na tawag niya sa akin.

Muli ay itinuon niya ang pansin sa monitor. Kaya napatingin na din ako. Mabilis na may kung may pinindot pa siya doon bago siya muling tumingin sa akin.

“W-what?” Ilang sandali pa ay tanong ko sa kanya dahil wala naman siyang sinasabi kung ano ba ang ibig sabihin ng nakikita niya sa monitor.

Puro naman itim at puti lang ang nandoon at hindi ako doctor para malaman kung ano ba ang ibig sabihin ng mga iyon.

Saka noong nag pa ultrasound na ako sa kamabal ay may umbok na ang tiyan ko dahil nasa tatlong buwan ko na silang dinadala noon.

Pero ngayon. Wala akong makitang bata sa monitor kaya malabong sabihing buntis ako.

“Thank you my Love.” Sa wakas ay narinig ko na siyang magsalita. Nakangiti na palipat lipat ang tingin niya sa akin at sa monitor. “Y-your pregnat. 5weeks to be exact.”

“Huh!.” Ako naman ngayon ang natigilan. Muli ay tumingin ako sa monitor. “H-how! Where? I can’t see where the baby is.” Sunid sunod na tanong ko.

Ipinaharap niya ng maayos sa akin ang monitor ng ultrasound.

“Hindi mo pa mapapansin masyado my love. But look at this.” sabay turo ng napakaliit na kulay itim lang iyon. “Heto siya. Look. Y-your pregnant my Love. And thank you again.” Na sinamahan pa niya ng paghaplos mismo sa monitor sa tapat ng sinasabi niyang baby namin.

“Pero bakit wala pang nakita si Doc Chris ng nag ultrasound ako.”

“Wala pa talagang makikita my Love. Dahil nasa dalawang linggo pa lang noon. Siguro kung dugo ang itinest sayo ay nalaman natin ng mas maaga na buntis ka nga. But now. My love. Where having a baby again. And thank you so much my love.” May luha talagang tumatakas sa mga mata niya habang nagsasalita.

“Ehhh! Then why are you crying.”

“Tears of joy my Love. I love you.” Saka binitawan ang hawak na transducer at yumakap na siya sa akin. “I love you so much my Love. I love you. I love you.” Paulit ulit na sabi niya. Mahigpit ang naging yakap niya pero nanginginig talaga siya.

Wala akong masabi. Hindi ko mabigyan ng daan ang sayang nararamdaman ko na malaman na buntis nga ako dahil mas natuon ang pansin ko sa saya na nakikita ko sa kanya.

Napayakap na din ako sa kanya.

“Wala na talaga akong maihihiling pa sa buhay ko my love. Dahil ibinibigay mo na lahat sa akin.”

“Me too. And I love you too.” Sagot ko na lamang.

Magkayakap lamang kami. Na para bang walang gustong kumalas sa yakapan namin. At nagtagal kami sa ganun ayos bago nagpasyang lumabas ng ultrasound room at bumalik sa opisina niya.

Kinuha ang record ko at isinulat doon ang ultrasound result ko.

“Babalik tayo dito kapag 12 weeks na ang dinadala mo My love. Para makita na natin ang gender niya. I check na din natin ang dugo mo at iba pa para maresetahan kita ng vitamin. About the Tdap. We can set the schedule for you. Ako na ang bahala sa lahat my Love.” Paliwanag niya at marami pa.

Pero wala na akong isinaulo sa mga sinabi niya sa akin dahil sabi niya. Siya na ang bahala sa lahat.

“Tapos na?” tanong ko matapos niyang kuhanan ako ng dugo. I check up pa.

“Yes my Love.” Nakangiti niyang sagot at pinagkatitigan pa ang larawan ng ultrasound ko. Na idinikit iyon sa chart ko. “Sabihin mo sa akin My Love kong nakakaramdam ka ng pananakit ah. Tapos sabihin mo sa akin kapag gutom ka. Dapat hindi ka magutom at ang baby natin sa loob ng tiyan mo. Dapat malusog kayo pareho.“sunod sunod pa na sabi niya. “Bumili na kaya tayo ng damit niya. Sa tingin mo may love. Iyong gagamitin niya.” Dagdag pa niya dahilan para panlakihan ko siya ng mata.

“Kanye. OA mo na ah. You said 5 weeks pa lang siya.”

Napakamot siya ng ulo na nakangiting tumingin sa akin. Itiniklop na niya anh chart ko at inilagay mismo iyon sa drawer sa ilalim ng lamesa niya saka sinusian.

“My Love naman. Excited ako eh. Hindi ko kasi naranasan ito sa kambal. Alam mo iyong kinakabahan ka pero ang saya naman. Iyong ang lakas ng kabog ng puso mo.” Sabi niya ng makalapit sa akin saka yumakap sa baywang ko.

Hindi ko namam siya masisisi. Totoo naman kasi na hindi niya naranasan sa kambal ang ganito. Pero masaya ako na masaya siya sa kaalamang nagdadalang tao nga ako.

“Tara na my Love. Umuwi na tayo. Gusto kong ibalita sa kambal na magkakaroon na sila ng baby brother.”

“Brother?”

“Pwede naman sister my love. Basta. Kahit babae o lalaki pa ang dinadala mo. Masayang masaya ako.”

Naging masaya ang pag uuaap namin. Hanggang sa nagpasya na kaming umuwi na nga. Nakaalalay lang siya akin..para na ngayon akong mamahaling base na babasagin sa pag iingat niya.

PH2 #47: Jason

Typos and grammatical error ahead!!

“Hi!.”

Napatingin siya sa akin. Tila kinikilala kung sino ako pero agad ding nagbawi ng tingin at muling iginala ang paningin sa paligid.

“ Ehhh! Nasaan na siya.“ Tanong niya sabay napakamot ng ulo na parang bata pang tinaguan siya ng taong hinahanap niya. Hindi na niya ako pinansin at nilagpasan na niya ako.

Napasunod na lang ang tingin ko sa kanya ng nakapasok mismo sa gate ng Campus namin ng walang kahirap hirap dahil nakasuot siya katulad ng uniform namin.

Kahit hindi man niya ako pinansin ay napapangiti na lang ako na nakatingin sa kanya.

Ang kyut niya talaga.

Noon ko pa siya napapansin. Nakaabang lamang siya sa labasan ng gate ng paaralan namin at may hinihintay.

Inaabangan sa araw araw pero hindi ko naman alam kung sino dahil sa dami ng mga estudyante sa paligid.

Nawiwili na lang ako sa pagmamasid sa kanya sa malayo kahit na gusto ko ng lapitan pa siya noon pa.

At ngayon nagdisesyon na akong lapitan siya at magpakilala sana pero binalewala lamang niya ako.

Pero okay lang iyon! Papasaan ba at mapapansin niya ako at kakausapin dahil nakapagpasya na ako na hindi ko siya titigilan hanggang sa tuluyan akong mapalapit sa kanya.

N

apasunod na din ako sa pagpasok.

Maaga pa!

At madalas na napakaaga niya pumapasok at naabutan ko na siya mismo sa may gate kapag papasok ako. Kaya naman ang pagpasok ko ng alas syete impunto ay naging 6:30 na para mas mapagmamasdan ko siya.

At sa paglipas ng mga araw na napagmamasdan ko siya ay mas napatunayan ko sa sarili ko na hindi na lang basta paghanga sa ka kyutan niya ang nararamdaman ko dahil tuluyang siya na ang itinitibok ng puso ko.

Wierd nga eh! Dahil alam ko naman na hindi ako gay pero na attract ako sa isang gaya niya na totally nakikita na isa siyang gay dahil sa kilos niya. Pero nakuha niya ang atensyon ko na ngayon ay halos hindi na yata makokompleto ang araw ko kapag hindi ko siya nakikita.

He is just 16 y/o sabi ng napagtanungan ko at pa graduate pa lang ng highschool ngayong school year habang ako ay 23 na ako.

Nag aaral ako ng dalawang kurso sa ngayon. MEDICAL AND BUSINESS course na pilit kong pinagsasabay.

Ang gusto kasi ng aking ama ay business course ang kukunin ko pero ang gusto ko ay medical. Kaya naman pinagkakasya ko ang oras ko sa pag aaral. At mas ginanahan naman akong mag aral dahil sa kanya. Na ginawa ko na siyang inspirasyon para makaya ko ang mag aral ng mabuti. Ang mapagbigyan ang aking ama at mapagbigyan ang kagustuhan ko sa parehong oras.

“You will be mine. Reallan Charles dela Cruz.” Sa loob loob ko na nakasunod ako sa kanya sa hindi kalayuan.

Pero.. para akong binagsakan ng langit sa nasaksihan ko. He blocked Kanye Anderson way at may sobre at bulaklak siyang inaabot dito.

What the hell! All this time ba si Kanye ang inaabangan niya at ngayon ay nagkaroon siya ng pagkakataon na magsanga ang landas nila.

Hindi ko man narinig ang pinag uusapan nila ay halatang nagalit si Kanye sa pagharang niya at marahas pa na tinabig ang kamay nito at nabitawan iyon.

Nagsumiklab ang galit ko ng makita ko kung paano niya pasakitan si Reallan at ang maapakan pa nito ang kamay niya ng akma niyang pupulutin ang sobre at

bulaklak.

What!

Gigil na parang gusto kong lapitan siya at daluhan para tulungan pero hindi ko magawa. Dahil si Kanye ang taong gumawa nun sa kanya.

Si Kanye Anderson na kilala na isa sa pinakamayaman dito sa school at kilala ang pamilya nila dahil isa sa lolo niya ang may malaking na itutulong mismo sa eskwelahan.

Kuyom ang kamao ko dahil doon. Gusto ko siyang aluhin lalo na at kitang kita ang biglang paglungkot ng mga mata niya na nakatingala kay Kanye.

“Bakit siya pa kasi.” natanong ko sa sarili ko. Ano ang gagawin ko ngayon. Lalo na at may gusto pala siya kay Kanye. “Damn!.”

At si Kanye mismo ang inaabangan niya sa mga araw na nakikita ko siyang nakatambay lang sa labas ng eskwelahan.

Nilagpasan siya nito. Pero tumigil ng isigaw niya na mahal niya ito. Binalikan at inipit ang magkabilang pisngi bago muling itinulak dahilan para matumba siya at mapaupo na sa semento.

“Damn you Kanye.”

Nanluluma man siyang umalis at bumalik sa school nila. At doon na nagsimula ang inggit ko Kanye.

Bukod sa mayaman na ito ay siya pa talaga ang nagustuhan ng minamahal ko. Simulq noon, inalam ko na ang lahat ng tungkol kay Kanye. Lahat lahat. Sinusubaybayan para makakita ng pagkakamali nito.

Pero lalo lamang akong nanlumo ng malaman kong sila na nga ni Reallan. Nakikita ko kung paano ngumiti si Reallan noon kapag kasama niya si Kanye kahit halata naman na pinaglalaruan lamang siya nito.

And then. Days past by. Nagkaroon ng pagkakataon na makasalamuha ko na totally si Kanye. Alam kung hindi tama pero desperado na ako na maghiwalay sila. At doon ay sa pagdidiwang ng naunang tagumpay ko sa operasyon na isinagawa ko na nagtagumpay din siya noon kaua naman nagpasya ang bawat grupo na magkaroon ng kaunting pagsasalo salo.

Lalo na ang inuman. Nagkwentuhan hanggang sa makita ko kung paano malasing ang grupo niya at isa na siya doon.

Pero kahit lasing na siya at halata namang tinamaan na ay hindi ko magawa ang binabalak ko. Dahil pilit na nilalabanan nito ang kalasingan.

Kaya naman ang nauna kong plano na gawan siya ng eskandalo at ipapakita kay Reallan iyon ay ibang tao na lang ang ginamit ko at ang kaibigan niya. Nagbayad pa ako ng magaling na photo editor para lamang mapagkamalang siya mismo ang nasa larawan. Saka ko ipinasa iyon sa kanya.

Iyon na ang pagkakataon ko. Magagalit si Reallan sa kanya at iiwan niya ito. Ako ang sasaklolo sa kanya. Dadamay sa kanya sa kalungkutan niya. Pero nahuli ako dahil walang Reallan na akong makita sa eskwelahan nila. Wala ng Reallan na nag aabang sa may gate ng campus namin dahil tuluyan na siyang nawala. At hindi na nagpakita.

A years past by. Akala ko nakalimutan ko na siya pero nagkasalubong ang landas namin at muling bumalik ang nararamdaman ko sa kanya na matagal na nanahan sa puso ko.

Hindi man niya ako maalala noon sa unang araw na nagparamdam ako sa kanya ay mas masganda. Dahil makakapagsimula ako ng panibago. At ginawa ko lahat para lang mapaibig siya.

Pero sadya bang hindi ko mapapantayan si Kanye sa puso niya. Dahil ilang ulit niya akong tinanggihan. Ilang ulit na sinabihan hindi na siya papasok sa isa pang relasyon.

Pero dahil sa gustong gusto ko siya ay hindi ako tumigil nananuyo sa kanya hanggang sa naging magaan naman ang lahat sa pagitan namin. Napag alaman ko na pwede siyang magbuntis na isang malaking biyaya iyon para sa kanya at ang dalawang bata na kasama niya ay anak nila ni Kanye noon.

Oo, naisip ko na parang hindi ko matatanggap iyon pero dahil sa mahal ko siya. Handa akong akuin ang lahat kasama na ang dalawa para lamang sa kanya at sa paglipas ng mga araw, buwan ay natutunan kong mahalin ang dalawa.

Hanggang sa sinagot na niya ako. At nagpasya ng magpakasal kami. Pero… ang mga pangarap ko ay biglang gumuho..

Dahil ng makita ko si Kanye noong araw na iyon ay parang gusto ko ipagmalaki na ang minsan niyang nakarelasyon ay kasama ko na. Na kahit man lang kay Reallan ay mahigitan ko siya

. Na sana hindi ko na lang ginawa. At umiwas na lamang ako para hindi na mawala ang taong pinaglaan ng panahon ko, ng pagmamahal ko. Na sa isang kisap mata ko lang ay tuluyan siyang nawala sa piling ko.

Balak ko siyang itakas at kunin siya kay Kanye. Iyong ilayo siya at dadalhin ko siya sa malayong lugar. At kung talagang gugustuhin ko ay makakaya kong kunin siya… makukuha ko man nga siya kung sakali.. pero alam ko naman na hindi ko mapapalitan si Kanye sa puso niya. At doon ko talaga inaamin sa sarili ko na talong talo ako ni Kanye simula pa lang na hindi ko kailanman mapapantayan at malalagpasan.

=

“Sir Jason. Nasa sala po ang papa niyo.” Narinig ko mula sa labas ng silid ko na nakapagpabalik sa kasalukuyan ang pag isipan ko.

“Sige. Sabihin mong bababa na ako.” Sagot ko dito. Agad naman akong kumilos para labasin ang papa.

Ano na naman kaya ang sasabihin ng papa. Hindi sana ako nagkakaganito kung hindi dahil sa kagagawan niya. Kung hindi ako nakinig kay papa ay hindi ako magkakaganito.

Oo, kasalanan ko dahil nagpatangay ako sa kagustuhan nito kahit alam kong masama iyon. Sarili kong negosyo pero nagpasakop ako sa kapangyarihan nito at ngayon ay maraming tao ang nadamay. Maraming mga inosente ang nadamay sa katangahan ko. Sa kasalanan ko na ang papa ko ang nagsimula dahil sa ganid nito sa pera.

At kapag nalaman ito ni Reallan ay tuluyang mawawala ang kakaunting pagtingin nito sa akin. Hindi man pagmamahal iyon ay ayaw kong mawala iyon kahit papaano. Ayaw kong masira ang tiwalang ipinagkaloob niya sa akin. Kahit pa man alam kong nasabi na lahat ni Kanye sa kanya na kasalanan ko talaga iyon ay umaasa parin ako na makausap siya at sa kanya ako magpaliwanag. Ipapaliwanag ko na din ang mga nangyari noon na siyang dahilan para lumayo siya.

At ngayon…. gusto ko ng itama iyon lahat. Gusto kong klaruhin ang lahat at akuhin na rin lahat kahit pa kalaban ko na ang papa ko. Pagbayaran ang dapat naming pagbayaran. Pero nakialam na naman ang papa at may binayaran na aako sa lahat ng kasalanan niya. Kasalanan namin.

Isa pa. Ginamit na naman ng papa ang pangalan ko para pagbantaan si Kanye kaya sa akin lahat nasisisi. Na kapag hindi daw titigil si Kanye ay mapapahamak ang mga mahal nito sa buhay. At doon hindi na ako makakapayag. Hindi ko hahayaang madamay si Reallan sa kasamaan ng papa ko. Hindi ko hahayaang madamay ang kambal dahil napamahal na sila sa akin. Magkakasubukan muna kami ng papa bago siya magtagumpay kahit alam ko na hindi naman makakapayag si Kanye doon.

“Anong kailangan niyo papa.” Seryusong tanong ko dito. Pero isang malakas na sampal ang isinagot nito sa akin ng makalapit ako dito.

“Wala ka talagang kwenta. Tinulungan na kita lahat lahat para makalabas ng kulungan ay hindi ka parin umalis ng bansa.”

“Wala akong balak umalis ng bansa papa para takasan ang mga nagawang kasalanan natin dahil itatama ko na ang pagkakamali ko na umayon sa gusto niyo.”

“Wala kang utang na loob. Tinulungan kita umangat pero iyan lang ang isusumbat mo sa akin.”

“Na sana hindi ko kayo hinayaang tulungan ako dahil pera lang naman talaga ang mahalaga sa inyo.”

Isa pang sampal ang natamo ko mula dito dahil sa naging sagot ko.

“Huwag mo lang idadawit ang pangalan ko. Dahil hindi mo alam ang kaya kong gawin. Baka gusto mong mapahamak ang minsan mo ng nakarelasyon na alam kong mahal mo parin hanggang ngayon.”

“Ako naman ang magbababala sa inyo papa. Kantiin niyo na lang ang lahat huwag lang sila papa. Huwag lamang sila.” Galit na banta ko.

“Abat marunong ka na ngayong magbanta. Asan na ang Jason na mabait. Mabait sa paningin ng lalakong iyon pero masama ang ugali sa iba. At nagagawa mo na akong suwayin ngayon.”

“Kung kinakailangan papa. Hindi na ako kailanman magpapasakop sayo.”

“Umayos ka Jason. Hindi ako makakapayag na madawit ang pangalan ko sa kapalpakan mo.”

“Pasensya na papa. Pero buo na ang pasya ko. Kaya makakaalis na kayo at wala na tayong dapat pang pag usapan.” Saka ko ito tinalikuran. “Have a nice day papa.“pahabol ko pa.

Sumigaw ito sa pagtawag ng pangalan ko pero hindi ko na uto nilingon.

Tama na ang minsan nagkamali ako na sa pagkakamaling iyon ay ikinapahamak ng karamihan.

“Patawarin niyo ako.” Naibulong ko na lamang habang pabalik na sa silid ko. At buo na ang pasya ko.

Makikipag usap muna kay Reallan at klaruhin sa kanya ang nangyari seven years ago. Kahit alam kong mahihirapan ako kung paano ko gagawin iyon ay susubukan ko parin. Para mabawasan na papaano ang bigat ng dibdib ko. Saka ko isusunod kausapin si Kanye. At dito sasabihin lahat ng mga nangyari sa kompanya.

Mali ko talaga iyon. At maling mali talaga ako. Napakasama kong tao. At hindi kapa-kapatawad ang ginawa ko. Pero ang kabaitang ipinakita ko kay Reallan at sa kambal ay totoo. At hindi minahal ko sila ng higit pa sa buhay ko. Na kahit papaano ay naranasan ko ang mahalin niya kahit katiting lang. At ang pagmamahal ng kambal sa akin. Masaya na ako doon. Hindi na ako hihingi pa ng hihigit sa hindi ko naman talaga kayang makuha.

Kung makakalaya man siguro ako sa pagkakakulong ko kapag sumuko ako. Siguro naman, mahahanap ko din ang taong makakatanggap sa akin at makakasama ko sa habang buhay.

At sana nga. Isang katulad ni Reallan din ang makikilala ko para muling tumibok ang akin puso.

=

Nick Bateman as Jason

---

I do not owned any of the pictures used in this story. All Credit go to the artist/ owners of the images.

❤❤❤❤

---

Mag iiwan lamang ako ng isang kataga!!

Na huwag mong ipagpilitan ang sarili mo sa taong alam mong hindi magiging sayo kahit kailan dahil mas masasaktan ka lang kapag darating ang araw na ikaw ay kanyang iwan!!

Huwag kang magmadali! Huwag mong hanapin kundi hayaan mong kusa siyang dumating at ang tadhana ang magbibigay daan para makilala mo ang taong totoong nakalaan sayo!

---

Iyan lamang po!! At sana po nalinawan na ang lahat patungkol sa nakaraan!! Abangan na lang po kung paano maayos iyan at mabigyan ang ilan para sa kapatawaran!!

Maraming salamat po sa walang sawa niyong pagsuporta sa kwento nila Kanye!! At sa patuloy na umaantabay kung paano ba talaga ang takbo ng kwento nila.

Hindi ko na po sila hahabaan pa!! Dahil naghihintay pa ang dalawa nating bida!! Sina Wayde at Vienn na po ang susunod.

Stay tuned!!!

Sa kung ang may gusto na mabigyan ng kwento ang gwapong si Jason!!

Just comment down below!!

Bibigyan ko ng iyan ng daan kung maraming may gusto! Basta tatapusin ko muna ang Anderson Hiers!

❤❤❤❤

Tingin niyo.. okay ba!!!

PH2 #48: Kanye

Typos and grammatical error ahead!!

“ Really?“ Nanlaki pa ang mga mata ng kambal matapos naming ibalita sa kanila na magkakaroon na sila ng kapatid.“

Tumango kami pareho sabay sabi ng “YES”

“Yehey! Yehey.” Tuwang tuwa na tumayo pa sa ibabaw ng sofa si Frances saka nagtatalon. “Thank you daddy, thank you papa.” Sabay yakap sa leeg ko. Si Xaviel naman ay yumakap sa kanya.

“I like baby sister.” Sabi ni Xaviel.

“Me too. Baby sister siya diba daddy. Papa.”

“Hindi pa namin alam baby but soon. Malalaman natin ang gender ng magiging kapatid niyo.” Sagot ko.

Yumuko pa si Xaviel at itinapat pa ang tainga sa tiyan niya.

Sabay kaming napangiti. Kung ano ang sayang nararamdaman ko ay siya ding galak ng dalawa na magkaroon ng kapatid.

Isa talagang napakagandang biyaya sa amin ang lahat ng ito. Ang magkaroon kami ng mga sariling anak kahit pa man pareho kaming lalaki.

And I will treasure Reallan forever because of this.

“Ako din. Ako din.” Si Frances at yumuko din. Nagbigay daan naman si Xaviel.

Mga ngiti sa mga labi namin ang hindi na mawala wala dahil sa saya ng aming pamilya.

“Ehhh! Gutom ka daddy?” Sabay angat ng ulo si Frances at tumingin sa kanya.

“Haha! Bakit baby?”

“Narinig kong kumulo ang tiyan ni daddy eh.”

Napakamot namam siya sabay tawa ng mahina.

“Gutom na sila baby sister niyo kaya ganya baby.” Ako ang sumagot. “Kaya lets go. Mag meryenda na muna tayo. Dapat hindi natin ginugutom ang baby sister niyo. May inihanda si yaya Silvana. Doon na lang tayo sa lawn.” Na sinabayan ng tayo sabay karga kay Frances. Nakahawak naman sa kamay niya si Xaviel at sabay sabay na tinungo ang lawn ng bahay at doon na nagpatuloy ng kulitan namin.

=

“Dalawang linggo na lang. Kaarawan na ng kambal.” Sabi niya habang nakahiga na kami ng gabing iyon.

Nakaunan siya sa braso ko habang ang isang kamay ko ay nakapatong sa tiyan niya at humahaplos.

“Yeah!! Ano ba ang gusto ng kambal sa birthday nila. Ano ba ang madalas niying ginagawa?”

“Simple lang naman. Kasi kasama namin ang señor sa tuwing kaarawan nila at kumakain na lang sa labas.” Nagsumiksik siya sa katawan ko.

“Ngayon parang gusto ko na namang mainggit kay Lolo kasi siya ang nakasama niyo sa bawat kaarawan ng kambal.”

“Sorry.”

“Shhhh! Don’t feel sorry. Hindi ko lang kasi maiwasan iyon. Pero ngayon! Hindi na ako papayad na hindi sila makasama sa bawat kaarawan nila. At masasaksihan ko na ang paglaki ng baby natin sa tiyan mo.” At patuloy akong humahaplos sa wala pa namang umbok na tiyan niya.

“Thank you.” Mahinang saad niya bago umayos ng higa at mas yumakap sa akin.

“Sleep now my Love. Dapat lagi kang may tamang tulog para sa baby natin para malusog kayong pareho.”

“Uhmm.” Na tumango na lang sa ilalim ng yakap ko.

Ang mga kamay ko na masuyong humahaplos sa kanya na naging dahilan para mabilis siyang makatulog.

Nakangiti akong pinagmamasdan na siya habang payapa na siyang nakapikit at humihinga.

Wala na talaga akong maihihiling pa. May yaman akong pangbubuhay sa kanila. At higit sa lahat ay ang masayang pamilya.

Patulog na din sana ako. Kasi pasado alas diyes na ng gabi pero tumunod ang cellphone ko sa bedside table kaya naman mabilis na kinuha ko iyon at pinindot na ang decline baka kasi magising siya.

Maingat na inalis ko ang pagkakaunan niya sa akin para makabangon ako. Saka ko tinignan ang tumawag.

Si Carlo.

“Pasensya na sa istorbo dud.”

“Okay lang? Napatawag ka, gabing gabi na.”

“Katatanggap ko lang kasi ng email ko galing sa inutusan ko para alamin ang nangyari noon. At gusto kong malaman mo na agad iyon.”

“Good! Salamat Carlo. Maasahan ka talaga. Ipasa mo na lamang sa email ko.”

“Naipasa ko na kanina pa. Sinabi ko lang para mabuksan mo na agad iyon. Sige na. Hindi na ako magtatagal pa. Basta kung may kailangan ka. Tumawag ka lang at kapag kaya ko, tutulong ako.”

“Sige. Salamat ulit.” Nagpaalam na ito. Agad ko namang kinuha ang laptop ko sa gilid at agad na binuksan iyon para matignan ang email na naipasa sa akin.

Mabilisan ang ginawa kong pagbabasa sa mga nakasulat. Sa mga impormasyong nakalap. At ganun na lang ang sumiklab na galit ko kay Jason dahil sa simulat sapol ay siya na ang dahilan kong bakit kami nagkahiwalay ni Reallan.

Siya ang may pakana ng lahat. Siya ang gumawa ng pekeng larawan at nagpadala nun kay Reallan.

Nasa email na rin kung kailan nagtagpo ang landas nila. Tatlong taon na silang magkakilala.

“Damn you Jason.”

Gigil na kuyom ko ang kamao ko. At ano ba ang naging kasalan o nagawa kong mali dito at bakit siya gumawa ng bagay na ganun. Bakit niya naisipang siraan ako kay Reallan.

Hindi kaya…

May gusto na siya kay Reallan noon pa?

Siguro nga. Pero nagkakamali siya ng kinalaban dahil hindi ko palalampasin ang lahat ng ito. Kailangang magbayad siya sa mga panahong nangulila ako sa taong mahal ko dahil sa ginawa niya.

“A-ano yan?” Napalingon ako ng magsalita siya.

Kinukusot ang mata bago bumangon sa pagkakahiga.

Nakaupo na kasi ako sa ulunan habang nasa ibabaw ng hita ko ang laptop.

“Mga mahahalagang impormasyon my Love. Bakit ka nagising? Gutom ka ba?” Saka ko ipinagilid ang laptop ko at hinarap siya.

Tumango siya. “Parang gutom nga ako kasi nakakaramdam ako ng pagkalam ng sikmura ko.” Sagot niya pero ang paningin ay nasa laptop.

“Gusto mo bang makita kung ano ang tintignan ko?” Tanong ko sa kanya. Ayaw ko pa sanang sabihin sa kanya pero maganda na rin para tuluyang mabura ang magandang imahe ng Jason na iyon sa kanya.

“Para saan ba iyan. Gabing gabi na.”

“Tungkol ito seven years ago my Love. Kaya ikaw na ang tumingin para malinawan na ang lahat sa atin.“sabay kuha ulit sa laptop ko at ibinigay iyon sa kanya.

Gaya ko ay nagbasa lamang siya. Tahimik hanggang sa mapatingin na sa akin matapos basahin.

“Kung ganun..”

“Yes my Love. Kaya malinaw na ang lahat sa atin. Na wala akong nagawang kasalanan. Ang tanging pagkakamali ko lang noon ay iyong pagsasabi ko na nakikipaglaro lamang ako sayo and I am sorry for that again. My Love. Tuluyan ng malilinis ang mga nangyari sa nakaraan.” mahabang saad ko habang malipat lipat ang naging tingin niya sa akin at sa laptop.

“Pero… totoong mabait siya. S-siguro may dahilan naman siya.” May bahagi sa katauhan ko ang bahagya paring nainis dahil sa sinabi niya. Siguro nga. Naging mabait talaga sa kanila si Jason pero hindi maitatago ang katotohanang siya ang naging punot dulo ng paghihiwalay namin noon.

“Sorry my love pero maging totoo ako sa sarili ko. Nakakaramdam ako ng galit sa tuwing ipinagtatanggol mo parin siya hanggang ngayon. Hindi pa ba malinaw iyan.”

Natigilan siya sa sinabi ko.

“Sorry din. Wala kasi siyang ipinakitang masama sa amin simula noong nakilala ko siya kaya hindi din naman mawawala ang bagay na iyon sa akin.”

Nagpakawala ako ng ng buntong hininga. Gusto ko pa sanang sumagot at sabihing huwag na niyang isipin si Jason na iyon pero nagpigil na lang ako kahit pa man napupuno ng pagkainis ang loob ko.

“Never mind.” Sabi ko na lamang. “Huwag na natin iyang pag usapan. Ang mahalaga malinaw na sa atin pareho ang lahat.”

Tumango siya. Madali naman talaga siyang kausap at nakahalata na ayaw kong pag usapan pa si Jason na iyon.

“Pero..g-gutom ako.” Nakasimangot na sabi niya sabay haplos sa tiyan niya.

Napangiti ako dahil doon. Kinuha sa kanya ang laptop at basta na lang itiniklop iyon at itinabi.

“Come on. Lets grap a bite to eat.” Saka ako bumaba sa kama. Nilahadan siya ng kamay na agad naman niyang tinanggap.

Nakaalalay lang ako sa kanya.

“Palagyan natin bukas ng maraming pagkain ang ref dito sa loob para hindi na tayo bumaba sa kusina.”

“Sige. Gusto ko mangga! Sampalok! Santol!”

“My Love naman! Huwag kang kumain ng maasim sa gabi. Mangangasim ang sikmura.”

“Ehhhh!.”

“Okay okay!.” Tanging nasabi ko na lang. Para kasing kapag hindi ko mapagbibigyan ay magbabago ang mood niya. “Noong naglilihi ka ba sa kambal. Madalas ka din bang nagugutom?” tanong ko pa sa kanya habang bagtas namin ang pasilyo pababa ng hagdan hanggang sa kusina.

“Hindi naman! Kasi lagi lang naman ako mag isa noon. Kasama ko si Arlyn na si señor mismo ang nagbabayad sa kanya. Pero hindi naman ako palakwento kaya madalas nagkukulong lang ako sa silid ko.” Sagot niya sa akin na parang nalungkot pa yata ng maalala ang pagdadala niya sa kambal noon.

“Okay! Lets not talk about it. Ang isipin natin ang ngayon. At gusto kitang samahan sa paglilihi mo.” Nakangiting umakbay pa ako sa kanya.

Agad na tinungo niya ang ref at binuksan iyon ng marating namin ang kusina.

“Ano ang gusto mo?” Tanong ko habang binuksan ko naman ang isa. Mayroon ham dito. Gusto mo ba. Ipagluluto kita.“

“Uhmm! Ayaw ko yan. Heto na lang.” Sabay kuha ng tray ng prutas. Iyong mga prutas na nadaanan namin ng pauwi. Ang dami nga niyang pinabili.

Karamihan puro maasim. Kaya nga kanina halos maglaway na ako sa pangangasim ko habang tinitignan lamang iyon.

“Makakabuti ba iyan my love. Baka sumakit lang ang tiyan mo diyan.”

Napasimangot na namam siya.

“My love namam eh.”

“Sabi mo! Kung ano ang gusto ko susundin mo. Tapos hindi mo ako magpagbibigyan sa mga prutas na ito.”

Napakamot ako ng ulo. Ganito ba talaga ang maglihi. Kahit na maasim na mga prutas ay kakainin sa mga oras na ito. Hindi ba talaga sasakit ang tiyan nila?

Bahala na. Nandito naman ako para alagaan siya kung sakali. Pero susubukan ko paring ilihis ang gusto niya.

“Sige na nga my Love. Pero gusto mo ba ng Lomi? Pansit? Spaghetti? Fried chicken. BBQ.” Suhesyon ko na halatang naengganyo naman sa mga pagkaing binanggit ko.

“May nagtitinda pa ba sa mga ganiyong oras?”

“Oo namam my Love. Gusto mo ba na bumili ako.?”

“Sige! Sige. Pero sasama ako. Dalawa tayong bumili.”

Napangiti ako saka tumango. Hindi naman kami lalayo ng A.Place dahil maraming nagtitinda malapit lamang sa subsibisyon.

“Kukuha lang ako ng damit ko my Love. Hintayin mo ako dito.”

“Eh! Nakapantulog lang ako.” Sabay yuko ng sarili.

“Okay na iyan my Love. Ang cute mo nga eh.” Nakasuot kasi siya ng cat pajamas na binili ko noong isang araw at ngayon ay sinuot na nga niya.

“Ehhh!.”

“Sandali lamang ako my Love.” Mabilis ang naging kilos ko para magbihis. Naka trunks lang kasi ako. Puting sando at walking short na lang ang isinuot ko.

“Tara na.” Naabutan ko na siya sa sala. Pero nasa mga kamay niya ang piraso ng mangga at sawsawang alamang.

Naiiling na lang ako na hindi ko naman siya masita.

“Tara na.” Kaya ang mangga at alamang ay dala dala niya hanggang sa makalabas kami ng A.Place.

At tulad ng sabi ko kanina ay marami pang bukas na maliliit na tindahan lang sa paligid ng A. Place.

“Take ba natin?” Tanong ko pa ng itigil ko ang kotse sa tapat ng Lomi house.

“Kainin na natind ito.” Nakangiting agad na sagot niya. Mabilis na nga akong bumaba para pagbuksan siya pero mabilis din siyang nakababa at agad nauna ng pumasok sa Lomi house.

Nakangiti na lang din akong napasunod sa kanya.

Ang kyut niya. Hindi na niya napansin na nakatingin sa kanya ang ilang taong kumain sa loob dahil sa suot siguro niya lalo na at dala dala parin niya ang mangga at sawsawan.

“Maupo ka na lang muna my Love. Ako na ang bahalang mag order.” Sabi ko sa kanya. Pero hindi siya nakinig bagkus siya pa ang nagpunta sa counter at nag order. Hinayaan ko na lang siya ulit.

“Come on. 10 mins na lang ang hihintayin dahil i pre-preheat na lang.” Nakaalalay lang ako sa kanya na tinungo ang bakanteng lamesa.

“Madalas ka ba dito noon?“tanong niya habang naghihintay kami.

“Hindi my Love. Minsan lang dahil hindi naman ako kumakain sa tamang oras noon at halos nakakalimutan ko na din.”

“Ehhhh!.”

“Hindi naman ako madalas sa A. Place noon my Love.”

Napasimangot siya. “Siguro sa condo mo noon marami kang naibabahay.”

“Hahah!. My Love. Kung gagawa ma ako noon ng kalukuhan hindi ko iyuuwi sa bahay ko. At wala akong balak. Saka maingat ako my Love kaya huwag kang mag alala.” Sagot ko sa kanya dahil nakasimangot talaga siya at may talim ang tingin sa akin. “Huwag na nga iyan ang pag usapan natin. Masisira lang ang gabi mo my Love.”

“Uhmmm.”

“Pagkatapos ng lomi. Ano pang gusto mo?”

“BBQ.” Agad niyang sagot kaya naman tumango ako.

Ng maihanda ang order namim ay agad niyang nilantakan iyon. Habang ako ay hindi maka pukos sa kinakain ko dahil nawili akong pagmasdan siya. Ang gana gana niya talagang kumain ngayon.

“Hindi ka naman kumakain eh.”

“Kakain na ako my Love. Heto oh.” Sabay subo.

Hindi kami nagmadali. Habang kumakain ay sinamahan namin ng kwnetuhan. Kaya naman mas maraming mga bagay pa na nalaman namin patungkol sa isat isa.

“Heto pa. Gusto ko ito. At ito pa. Saka ito. At ito pa oh.” Turo niya sa isaw at halos lahat na klase ng BBQ at itinuro niya.

Ang nagtitinda ay halos hindi naman alam kung ano ang pupulutin dahil doon.

Nakangiti akong tumingin sa tindera na halatang tuwang tuwa naman dahil makakabenta pa.

Medyo may karamihan pa ang tinda nito pero hindi na ako nagdalawang isip na ipaihaw lahat iyon.

“Sigurado ka sir?” Halos hindi makapaniwala na tanong pa sa akin ng tindera.

“Bibilhin mo lahat?” Tanong naman niya sabay hawak sa braso ko kaya napatingin ako sa kanya.

Tumango ako sa kanya bilang sagot sa kanya bago ko binalingan ang tindera.

“Oo ate. Paihaw na lang lahat.” Nakangiti kong sagot dito.

“Abay salamat po sir.” Agad naman itong tumalima. Tinawag pa ang kasama para magpatulong sa pag iihaw nito.

At ang mga nauna ng naihaw ay nilalantakan na nga niya.

Hindi na nawala ang ngiti ko habang pinagmamasdan siya. Kahit pa man ang tindera ay ganun din kahit pa man marami pa ang iihawin ay hindi yata ramdam ang pagod.

“Maraming salamat po sir.” Hindi na matapos tapos na pasasalamat ng mga ito dahil maaga  na daw silang makakapagsara dahil binili nga namin lahat ng tinda nila.

At ngayon. Ang hindi niya nakain ay iyuuwi namin at ipapakain kina yaya Silvana at Arlyn.

“Ano pang gusto mo my Love?” Tanong ko sa kanya ng pasakay na kami ng kotse.

“Ehhh! Busog ma busog na ako.” Sabi pa niya sabay himas ng tiyan.

“Haha! Makakatulog ka pa ba sa busog mo my Love?”

“Baka nga mas mahimbing pa ang magiging tulog ko mamaya. Kaya uwi na tayo.”

“Okay! Your the boss.” Sabay salado sa kanya. May ngiti sa mga labing bagtas ang daan pauwi ng bahay.

“Bukas na lang kaya natin sila gisingin my Love.”

“Hmmm! Ngayon na. Mas malasa ang BBQ kapag mainit pa.” Pagpipilit niya na gustong gisingin sina Yaya.

Kaya heto kami nakaabang na buksan ang pintuan ng silid ng dalawa naming kasambahay.

“Pasensya na po sir. Napasarap na ng tulog.” Pupungas pungas pansi Arlyn ng pagbuksan kami ng pinto. Kahit si yaya Silvana ay ganun din.

Nabulabog tuloy namin sila sa tulog nila.

“May binila kaming BBQ. Tara kainin natin.” Aya niya sa mga ito.

“Natin?” Pang uulit ko. “Kala ko ba busog ka na.”

“Isa na lang.” nakangiting sagot niya. “Tara na sa kusina.” Hindi pa man nakakasagot ang dalawa ay nauna na siyang tumungo sa kusina.

“Pagpasensyahan niyo na yaya Silvana. Arlyn. Naglilihi eh. Kaya hindi natin pwedeng hindian.”

“Okay lang yan hijo. Tara na nga at ng hindi siya maghintay.”

Kaya naman sabay sabay naman na kaming tumungo sa kusina. At natapos ang gabi namin na busog na busog dahil sa kanya.

PH2 #49: Reallan

Typos ang grammatical error ahead!!

Hindi ko alam kung anong gagawin ko ngayong nakatanggap ako ng mensahe kay Jason matapos kong malaman ang lahat na siya ang naging dahilan kung bakit ako lumayo seven years ago.

Hindi ko man alam kung ano ang naging dahilan niro noon ay gusto kong magkaroon ng kapaliwanagan galing sa dito.

“Bakit my Love?” Napakislot pa ako at talagang nagulat dahil sa bigla niyang pagsasalita at agad na nabura ang mensahe ni Jason sa akin.

Minsan na kasi niya nasabi na ayaw na ayaw na niya na binabanggit ko si Jason dahil nakakaramdam daw siya ng galit.

“W-wala naman.” Agad na naisagot ko na hindi naiwasang maistammer ako.

Kunot ang nuo niya na hindi din kumbinsado sa naging sagot ko pero hindi naman siya nagsalita.

“Sasama ka ba sa akin sa opisina my Love?”

“Sige. Sasama ako. Sandali magbibihis na lang ako. Pakidala na lang ng Drawing tap ko.” Mabilis na kumilos ako para magbihis. Saka ko na pagkakaisipin si Jason at magplaplano na sasabihin sa kanya na gusto ko itong makausap kahit isang beses na lang. Sa ngayon gusto kong pagbigyan ang sarili ko dahil gustong gusto siyang makasama.

Siya yata. O mas tamang sabihin kong siya nga ang pinaglilihian ko maliban sa cravings ko sa mga pagkain.

“Ano ang gusto mo? Dadaan tayo sa market para bumili ng prutas.”

“Mamaya na. Ikaw muna ang gusto ko.“sagot ko na nakapagpangisi sa kanya at napatingin sa akin.

“My Love. Huwag mo akong sabihan ng ganyan dahil ikaw din ang gusto ko sa ngayon.”

“Ehh! I mean. Gusto ko munang sumama sayo. Saka halos katatapos ko lang naman kumain eh.” Pagtatama ko dahil sa iba na naman ang itinatakbo ng usapan sa pagkakangisi niya.

“Really? Mmmmm! Napapansin ko nga my Love. Mas naging active ka nitong nakaraang araw. Parang gusto ko tuloy lagi kang buntis para ikaw ang unang gumawa ng move. Hmmm.” Sabay kindat pa sa akin.

“Ang kapal mo talaga. Magmaneho ka na nga lang baka mamaya mabangga tayo.” Pinamulahan yata ako ng mukha dahil sa sinabi niya.

Kasi naman.. hindi iyon totoo noh! Hindi.. hindi.

Weeeeh!!!!

Tinawanan lang niya ako sa naging defensive kong tuno at mas itunuon naman ang pansin sa tinatahak na daan.

Hindi na nga siya nagsalita pero nasa mga labi ang isang ngisi na parang may binabalak kung hindi lang siya nagmamaneho.

And then time past by until we reach his company. Maayos na ipinarada ang kotse niya saka siya tumingin sa akin.

Nandoon parin sa labi niya nakapaskil ang isang ngisi. Hindi ko na lang sana papansinin iyon pero nagulat na lang ako ng awtomatikong pumahiga ang sandalan ng inuupuan ko at mabilis na lumipat pumuwesto sa ibabaw ko.

“K-kanye. Anong ginagawa mo.” Nanlaki ang mga mata ko. “U-umayos ka Kanye. H-hindi nakakatuwa ang biro mo.”

“Sino ba ang nagsabi na nagbibiro ako my Love. Wala akong pakialam kung mahuli ako sa meeting ko ngayon.” Sagot niya. Inalis ang suit jacket niya at isinampay iyon ng maayos sa kabilang upuan bago niya ako muling binalingan.

“Eh! K-kanye. W-wait. Uhmmp.” Pero hindi na ako nakapalag ng sakupin na niya ang labi ko at gawaran ng mapangahas na halik. Ang mga kamay ay kumikilos na, dumadama sa katawan ko.

Inilihis ang damit ko at nilaro na ng isang kamay niya ang itoktok ng dibdib ko na nakapagparamdam sa akin ng isang libot isang bultahe ng kuryenteng kumalat sa katawan ko.

“Uhmm. K-kanye. Uhm..” gusto ko sanang tumanggi pero ang lakas ng hatak sa akin ng kiliting dulot ng paghaplos niya. Ang mga halik niyang naglalakbay na sa leeg, sa tainga ko. Ang kiliti na may kasamang sarap.

“My Love. Uhmmm.” Ang bilis. Hindi ko na namalayan ang bilis ng pangyayari dahil nilukob na ako ng nakakapang init na sensasyong binuhay niya sa pagkatao ko. At  ang sensasyong iyon na gugustuhin kong mas hihigit pa nga sa haplos at halik lang niya.

“Uhmm. K-kanye.” Wala ng sinayang na oras. Dahil sa isang kisap mata ko lang…. “ahhhhhh.. ahhhhhh. K-kanye.. uhmmm… ahhhhh.” tanging ungol ko na lang ang bumalot sa loob ng kotse niya. Hindi ko na din naisip na marinig ang ungol ko sa labas kung may tao mang dumadaan.

Ang pang ibaba ko lang na damit ang inalis niya habang siya ay tanging butones at zipper lang ng pants niya ang binuksan at hindi na inabalang tanggalin iyon at basta na lang ipinasok sa akin ang nag uumigting na kalakihan at kahabaan niya sa loob ko.

Sa pagbubuntis ko ngayon ay mas mabilis nga akong matangay kaysa noong hindi pa. Gustong gusto ko ang nararamdaman ko habang inaangkin niya ako.

Ang kanya na nagsusumiksik sa loob ko na tumutusok sa kaloob looban ko na siyang nakakapagbigay ng ibayong kiliti na nararamdaman ko.

“Ahhhhh.. k-kanye.. uhmmm. M-more.” Ang tanging lumalabas sa bibig ko. M-more.. uhmmm. Ahhhhhhhh.“ Para akong mababaliw. Ang sarap. Ang sarap ng pakiramdam habang nasa loob ko siya.

“My Love.. uhmmm.” Mabagal lang ang galaw niya. Paisa isa.

“Uhmm. I want more.. uhmmm.” At dahil sa paisa isa lang ang naging galaw niya at gusto ko na may mas ibibilis pa ay itinulak ko siya. Hindi ko na alam kung paanong naging mabilis ang pagpapalit namin ng pwesto.

Pero..

Ako na mismo ang nasa ibabaw niya at hindi na nagsayang ng oras na agad kong itinapat ang kanya sa akin at inupuan iyon.

“Ahhhhh!. S-so big. “ kagat ang ibabang labi ko na halos makapagpatingala sa akin at pilit na iwinawaksi ang kakaibang sakit ngayong ako ang nasa ibabaw.

Mas ramdam ko kasi ang laki niya kapag ako ang nasa ibabaw niya. Mas ramdam ko ang kahabaan niya na tumutusok sa kailaliman sa loob ko.

“Uhmmp. K-kanye. Uhmmm.” Pero kumilos parin ako. Ang sarap kasi sa pakiramdam ko kapag ramdam ko ang pagbunot baon niya sa akin.

“My love. Uhmmm. S-so naughty.. uhmm.” Hawak niya ang balakang ko. Tinutulungan ako sa paggalaw sa ibabaw niya. Umaalalay siya sa akin.

“Ahhhh.. uhmmmm.” At sa bawat galaw ko sa ibabaw niya kaakibat ng walang humpay na ungol ang namayani sa pagitan namin.

“My Love. Uhm. I’m cumming.”

“Uhm..m-me too. Uhm..” at sa paghawak niya ng mahigpit sa balakang ko ay siya ng hudyat ng tuluyang pag iisa namin. Naabot na naman ang walang hanggang kaluwalhatian na hindi pagsasawaan kailanman.

“Uhmm. Mmmm.” Napabaon ang mukha ko sa balikat niya. Parehong hinihingal dahil sa katatapos na mainit na pag iisa.

Pero…

“K-kanye.. s-sorry. S-sorry.” Mabilis ang naging kilos ko at umalis sa ibabaw niya. “Ayy. Ehhh.” Pero mas naging mess yata ang pagkilos ko dahil ng umalis ako sa ibabaw niya at naupos sa driver seat nay naramdaman ko ang paglabas ng katas niya sa loob ko.

“Haha! Hahahaha!.” Ang lakas ng tawa niya na nakatingin sa akin dahil nakabukaka ang paa ko na niyuko ang inupuan ko na ngayon ay nabahiran na ng katas niya na dumaloy doon.

“Tumawa ka pa.” Hindi naman ako nainis pero parang gusto ko siyang batukan. “Tignan mo ang polo mo. Ayan oh.” Sabay turo ng damit niya na tinalsikan naman ng katas ko kanina.

“Naku po.” Napakamot siya ng ulo. Kaya naman ako naman ngayon ang natawa. Dahil sa kakulitan naming pareho ay naging magulo na ang ayos naming pareho ay nabalot naman kami ng tawanan sa loob ng kotse niya.

“Anong gagawin natin? I-ikaw kasi eh.”

“Haha! Hahaha! My love.” Hindi talaga siya matapos tapos tumawa. Kanina lang ungol lang ang naririnig ko ngayon naman ang tawa niya.

“Timigil ka na nga. Mag isip ka kung ano ang gagawin mo ngayon sa damit mo. Akala ko ba may meeting ka.”

“Iyon na nga my love. Ayusin mo na nga rin ang sarili mo my love. Para kasing nag aanyaya yan oh.” Sabay nguso sa gitna ko. Kasi naman pinupunasan ko ng tissue ang upuan at pati na rin ang likod ko pero hindi yata maubos ubos ang katas niya na lumalabas sa akin.

Gaano ba iyon karami.

“Hmmmp! Tigilan mo nga ako.”

Habang abala ako sa pagpupunas ay kumilos siya para kunin ang phone niya.

“Good morning Helen. Paki adjust ng isang oras ang meeting ngayong umaga. Mali-late ako ng dating.” Sabi niya sa secretary niya baho iyon ibinaba at binalingan ako. “Come on my Love. Lumipat ka na dito. At babalik tayo ng bahay para mag bihis.”

Mabilis naman ang naging kilos ko. Kaya naman muli kaming bumalik ng bahay bago muling nagtungo sa kompanya niya

=

Nakatanggap na naman ako ng mensahe galing kay Jason habang naghihintay ako na matapos ang meeting niya.

“Can we talk. I have something to tell you personally. PLEASE!.”

Iyon lang naman ang mensahe niya. Hindi ko man alam ang gusto niyang sabihin sa akin ay alanganin naman akong makipagkita sa kanya ngayon dahil minsan na ding nasabi sa akin ni Kanye na ito ang nagbanta na minsan sa buhay niya.

Ano ang gagawin ko? Kung wala sana ang pagbabanta sa buhay ni Kanye ay baka wala akong sasayangin na oras dahil gusto ko din naman siyang kausapin at malinawan na din ang lahat tungkol sa aming dalawa.

Para sa akin kasi hindi naging maganda ang paghihiwalay namin kahit pa man kinausap ko siya ng maayos.

Kaya heto ako. Hindi ko alam ang iisipin ko at tamang gawin. May bahagi ng utak ko ang gusto ko talaga itong makausap pero may bahagi ding umaayaw dahil baka magalit sa akin si Kanye at iyon ang ayaw kong mangyari.

Nagpakawala ako ng malalim na hangin sa baga bago tumayo matapos kong itiklop ang pad ko.

Nakapagpasya na ako. Habang nasa meeting siya ngayon ay pupuslit lamang ako para makausap si Jason.

Oo! Hindi ko na kailangang sabihin sa kanya. Wala naman akong makapang panganib habang iniisip ko na kakausapin ko si Jason. Dahil alam kong hindi niya ako sasaktan.

“Saan? I’m on my way now.” Iyon ang nereply ko sa kanya na agad naman niyang sinagot.

Nakababa ako agad ng ground floor pero hinarangan ako ng guard ng palabas na ako.

“Sir, saan po kayo pupunta?” Tanong nito sa akin. Mukhang nagbilis siya sa mga ito na huwag akong palabasin.

“Bibili lang ako ng prutas diyan sa malapit.” Sagot ko dito.

“Ako na lang po ang bibili sir para sa inyo.”

“Ako na lang. May nakita kasi akong malapit na tindahan ng prutas diyan sa malapit. Kaya hindi na kailangan.”

“Pero…”

“Ayos lang ako. Salamat sa alok pero kaya ko. Babalik din ako agad.” Sabi ko na lang. Hindi ko na hinintay na makasagot ito at mabilis ang naging hakbang ko palabas. Mabuti na lang at may Taxi na dumadaan daan sa lobby ng gusali kaya naman agad akong nakasakay.

At ngayon bagtas na ang daan patungo sa lugar kung saan kami mag uusap ni Jason.

May ngiti man sa labi niya na nakatingin sa akin ay hindi abot iyon sa kanyang mata.

“Your here.” Mahinang saad niya ng makalapit sa akin para salubungin ako. “Thank you.” Alanganing humawak siya sa kamay ko dahil may panginginig ang mga iyon kaya hindi ko na iniwas pa. Umangat at niyuko. Ginawaran ng halik sa likod ng palad ko. “Kahit ito man lang ang huling halik na maigawad ko sayo.” Mahinang boses pero dinig na dinig ko. Ramdam ko ang kalungkutan sa tuno ng pananalita niya.

Lumunok muna ako bago nagsalita. Mahinang hinili ang kamay ko mula sa kanya.

“Anong sasabihin mo sa akin?” Agad kong tanong pero hindi niya sinagod bagkus…

“Halika! Pumasok na muna tayo sa loob.” Alok niya. Kaya naman magkaagapay kaming pumasok sa restaurant. “Kumusta ka na!” Nakatingin siya sa mga mata ko. May namumuo bang luha sa mga mata niya na nakatitig sa akin?

“Okay lamang ako. Pasensya ka na pero hindi ako pwedeng magtagal dahil baka hanapin na ako ni Kanye. Baka magalit pa iyon at madamay ka pa ulit. Kaya kung pwede, sabihin mo na ang gusto mong sabihin.”

Nagpakawala ito ng buntong hininga baho muling nagsalita.

“Sige. Hindi ko na patatagalin pa. Pero magsisimula ako sa umpisa.” Sumimsim ng kape bago muling nagsalita. “Seven years ago. Naalala mo ba ako na ako iyong madalas humarang sa daraanan mo at mag he-hello?”

Kunot ang nuo ko. Wala akong maalala na nakita ko na siya seven years ago kaya naman umiling ako bilang sagot sa kanya.

“Siguro nga hindi mo maalala dahil sa tuwing haharang ako sa daraanan mo ay may hinahanap ka. At iyon ay si Kanye.”

“Sandali! Kung sa simulat sapol pala. Kilala mo na talaga ako at kilala mo na si Kanye ang ama ng mga bata?”

“Oo!” Mabilisang sagot niya. Ipinaliwanag niya sa akin. Na minsan na din siyang naging stalker hanggang sa makagawa siya ng bagay na naging dahilan ng paghihiwalay namin ni Kanye. Nainggit daw siya kay Kanye. Dahil nasa kanya na ang lahat at pati daw ako ay sa kanya nahulog.

Nagkaroon ako ng kaunting galit sa kanya pero wala na iyong magagawa sa ngayon dahil tapos na.

Sinabi niya na totoo lahat ng pagmamahal niya sa mga bata. At nasabi niya ang naging dahilan niya kung bakit niya nilapitan si Kanye noong unang gabing muling nagkross ang landas namin.

Dahil daw gusto niyang ipakita na kahit man lang sa akin daw ay mas hihigit siya. Pero malaking pagsisisi daw iyon dahil walang kahirap hirap daw na nabawi ako ni Kanye.

“Sorry! Sorry for the messed. Sana mapatawad mo ako.” Inabot niya ang kamay ko na nakapatong sa lamesa. “Patawarin mo ako sa mga nagawa kong pagkakamali. Noon na ngayon ko lang naitatama.”

Nakikita ko ang kalungkutan sa kanyang mga mata. Ako naman ngayon ang humawak sa kanya. Minsan ko na din naranasan ang naramdaman niya noon at alam kong mahirap talaga iyon. Ang pagkakaiba lang namin ay hindi ako gumawa ng ikasisira ng isang tao para lamang makuha ko ang taong mahal ko.

“Tapos na iyon. Atleast nalinaw na ang lahat. At salamat sa pagtatatapat mo.” Totoong sabi ko. Hindi ko magawang magalit sa kanya dahil nagsabi naman siya ng totoo. “Pero… may isa pa akong gustong malaman. Ikaw ba ang may kasalanan sa mga nangyaring trahedya sa kompanya mo?”

“About that! Aamin ako na may kasalanan ako dahil hinayaan ko ang ama ko na siya ang magpaikot sa trabaho doon sa gusali. At ang tungkol sa ginawa noon ni Kanye. Ay pawang isa lamang palabas. Dahil simula pa man ay may hinala na ang lolo niya sa nangyayaring anumalya sa kompanya ko nataon lang na gumawa siya ng dahilan para lang makuha ka niya agad sa akin. At ang papa ko talaga ang puno’t dulo ng lahat.”

“Kung ganun wala ka talagang kasalanan dahil ama mo ang may gawa.”

“Oo! Pero kasalanan ko pa din iyon.”

“B-bakit?”

“Patawarin mo ako. At buo na ang pasya ko. Ako ang susuko sa kasalanan ng ama ko. Ako na ang aako sa kasalanan niya. At kung ano man ang sentensyang ipapataw sa akin ay nakahanda kong kaharapin.”

“Pero hindi mo kailangang gawin iyan. Hindi mo kailangang isakripisyo ang sarili mo para lang sa ikalilinis ng imahe ng iba.”

“I know! Pero ayaw kong madamay ka at ng kambal kapag idinawit ko ang ama. Okay na ako doon basta masigurado kong ligtas kayong tatlo.”

“No!”

“Huwag na iyan ang pag usapan natin. Ang mahalaga ay nalinaw ko na ang lahat ng gusot na sinimulan ko. Kaya heto ako ngayon na kahit sa huling pagkakataon ay nakausap kita na alam kong malabo ng mangyari sa hinaharap na makausao ka ulit. Nagpapasalamat ako sayo na minsan mong binigyan ng puwang sa buhay mo. Salamat babe! Salamat Reallan.”

“Pero….”

“Salamat.” Hindi na niya ako hinayaang makapag salita. “Pwede ba kitang mayakap kahit sa huling pagkakataon man lang.“sabi niya ng tumayo sa harapan ko. Inilahad ang kamay sa akin.

Tumango ako. Tinanggap ang kamay niya saka ako tumayo. Yumakap siya sa akin ng mahigpit.

“Thank you Reallan. I wish you all the best. Sana maging masaya na kayo ng tuluyan ni Kanye.”

Tumango ako. “Salamat din.”

Naging magaan na ang bawat sandali sa pagitan namin. Gumaan pa lalo ag pakiramdam ko sa naging pag uusap namin ni Jason na tuluya ng naisarado ang tungkol sa amin.

Masaya na ako ngayon na maluwag na sa kanya ang paghihiwalay namin hindi gaya noong unang nagsabi ako.

“Mauuna na ako.” Paalam ko sa kanya. Tumango siya bilang sagot. Hindi na niya ako inihatid sa labasan ng Restaurant dahil sinabi kong hindi na kailangan.

Magaan ang naging hakbang ko na nagtungo sa pwedeng sakayan. Pero….

Isang Kanye Anderson ang seryusong nakatingin sa akin na nakasandal sa kotse at halatang ako talaga ang hinihintay.

Napalunok ako habang lumalapit sa kanya. Hahalik pa sana ako sa pisngi niya ng umiwas siya.

“Sakay na.” Malamig pa sa yelong saad niya at pinagbuksan na ako ng pinto.

Hindi na ako nakasagot at agad na tumalima pasakay. Hindi na siya umimik hanggang sa makabalik kami sa kompanya niya.

=

“Kanye.”

“Sinabi ko na sa iyo. Na ayaw kong makipag usap ka sa kanya. Pero ginawa mo parin at ang ikinaiinis ko ngayon sayo..ay iyong hindi ka nagpaalam.” Nasa tuno niya ang gigil sa galit na parang gusto pa yata akong pagbuntunan ng kamay.

“Gusto ko lang naman malinawan.”

“Malinawan? Hindi pa ba malinaw saiyo ang nakita mong ebidensya. Reallan naman eh.”

“S-sorry.”

“Walang magagawa ang sorry mo kapag may masamang nangyari sayo. Alam mo ba kung ano ang kabang naramdaman ko ng sabihin sa akin na lumabas ka ng walang kasama. Alam mong hindi basta basta ang lumabas ngayon na nag iisa ka. Famn it Reallan.”

“Sorry na. Wala namang nangyari sa aking masama diba.”

“Iyon na nga. Mabuti walang nangyaring masama sayo.” At sa tuno ay nandoon na ang takot na kanina ay puro kalamigan lamang.

“H-hindi na ako uulit. Hindi na ako lalabas ng hindi nagpapaalam. Kasi naman alam ko na hindi mo ako papayagang makipagkita kay Jason. Kaya…”

“Damn it again. And that Jason. Hinyaan mo siyang yakapin ka niya. Alam mo ba. Kung paano ako nagpigil kanina? Gusto ko siyang tirisin sa mga kamao ka.”

“Patawarin mo na ako. Please.” Mag aalangan na humakbang ako palapit sa kanya. Para kasing ako ang titirisin niya ngayon dahil doon.

Nanginginig ang kamay kong humawak sa braso niya na kanina ay hindi siya nagpahawak kahit ilang ulit akong nagtangka.

“S-sorry na please.” Muli ay pakiusap ko. Hindi man siya nagsalita ay nabigla na lang ako ng yakapin niya ako.

Mahigpit na mahigpit. Iyong tipong takot na takot na mawala ako ngayon sa yakap niya.

“Huwag mo ng uulitin my Love. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko kapag may nangyari sayo.” At ang tuno na kanina ay galit nangalit ngayon naman ay puno na ng pagsusumamo. Ng pag aalala.

Tumango ako. “Oo, hindi na. Kaya huwag ka ng magalit.”

“Hindi ako galit. Nag aalala lamang ako.”

“Talaga!.” Tumingala ako sa kanya habang yakap parin niya ako.

“Oo.”

“Okay! Pero hindi ka talaga galit? Hindi mo ako susuntukin?”

“My love. Bakit mo naman nasabing kaya kitang suntukin.”

“Eh! Para ka kasing manununtok kanina.”

“Yeah. Pero hindi para sayo. Kundi sa Jason na iyon.”

“Ehhh.”

“Never mind. Huwag na natin iyan pag usapan. Basta huwag kang aalis ng hindi ka sa akin nag papaalam okay.”

Tumango na naman ako bilang sagot.

“Pinag alala mo talaga ako my Love.” Isang malalim na paghinga ang pinakawalan niya at humigpit na naman ang yakap niya.

Ngayon naging mas maluwan na din ang pakiramdam ko. Lalo na at hindi naman pala siya galit sa akin. At masaya na ako na ngayon na kasama ko siya na malinaw na ang lahat sa amin.

“Pero gutom na ako.” Iyon ang nasabi ko habang kulong parin niya ako ng yakap niya ng makaramdam ako ng pagkalam ng sikmura.

“My love. You always make me laugh.” Nakangiti na siyang kumawala sa akin ng yakap. Saka humaplos sa impis kung tiyan. “Gutom na ba ang baby ko namin?” Kausap pa niya.

At ang medyo may kadramahang tagpo kanina ay napalitan na ng masayang usapan habang naghihintay na kami sa mga pagkaing inorder niya.

---

ChenXi note:

Sa chapter na ito ay tuluyan ng nalinawan ang lahat sa bawat karakter ng kwento.

At paalala lang ulit:

Sa bawat kwento ay hindi lahat ng third wheel ay kuntrabida. Madalas din na talagang nagpaparaya na lang sila para lang sa ikaliligaya ng taong mahal nila.

At sana sa pagkakataong ito ay sapat na ang minsan napaikot tayo ng bawat karakter nila. Na minsan nagalit may nagalit kay Kanye dahil akala ng lahat siya lahat ng may gawa.

Well! Iyan lamang po.

3 chapter left. Magwawakas na po ang kwento nila!

Kukunin ko ang oportunidad na ito para muling magpasalamat sa walang sawang umantabay at sumusuporta sa kwento nila.

Muli!!!!

Thank you all!

❤❤❤

PH2 #50: Reallan

Typos and grammatical error ahead!!

Dahil sa pakiusap ko kay Kanye na tulungan si Jason na gumaan ang hatol sa kanya ng husgado ay agad na nakalaya at ang ama nito ang nakakulong ngayon para pagbayaran ang kasakiman sa kayaman.

Sa una ay nainis na naman siya sa akin dahul bakit ko daw kailangang tulungan si Jason.

Keso ba mahal ko si Jason. Keso daw hindi parin nawawala ang pagmamahal ko dito.

Pero hindi naman niya ako nahindian. Kaunting paliwanag at lambing ko lang sa kanya ay agad ko naman siyang napapapayag.

Ang lagi pa nga niyang sinasabi sa akin.

“Kung hindi lang kita mahal. Naku.”

Hahalik na lang ako sa kanya para mawala agad ang pag sesesnte niya.

Kaya naman tuluyan ng nagkaroon ng linaw ang lahat. Ang kompanya ni Jason ay nabalik sa kanya at pumayag na si Kanye na ibenta ang share niya kay Jason para tuluyan na daw mawala ang koneksyon ng dalawa at bahala na lang si Jason doon. Pero nag iwan parin siya ng 25% na ibinalik kay señor iyon at sila na lang daw ang bahala.

Nalinis na din ang pangalan ni Jason sa tulong ni señor dahil sa pakiusap ko na naman.

Mabait si Jason. Kaya hindi ko naman hahayaang basta na lang mawala ang pinaghirapan niya ng ganung kadali.

So that’s it.! Tapos na ang lahat ng kaso patungkol sa kanya.

Dumalo pa nga si Jason sa kaarawan ng kambal noon kahit na hindi maitago ang gigil ni Kanye dito pero hindi namang magawang magalit dahil ayaw masira ang kaarawan ng kambal. As in hindi naman talaga dalo kundi sumaglit lang dahil sa labas naman namin ipinagdiwang ang kaarawan ng kambal. Na natuwa naman ang dalawa na makita muli ito. Maayos naman na nagpaalam sa akin si Jason ng araw na iyon. And wishing him luck to find his own happiness.

But that day!!!

Ako ang pinarusahan niya. Keso daw lagi akong nakangiti habang kausap ko si Jason. Na sinabi kong alangan namang sisimangot ako.

Kaya ayon.

I haven’t done wrong and I’m being punished for it!

Pero hindi naman iyong parusang nasasaktan ako. Iyong parusang susuntukin. Papaluin. Itatali. O ikukulong. Kundi parusang halos hindi na yata ako makatayo at makalakad ng maayos kinaumagahan matapos ang walang sawang pag angkin niya sa akin.

Sa paraan daw na iyon ay tuluyan kong makalimutan si Jason. As if naman. Ipinagpalit ko talaga siya kay Jason eh hindi naman.

Nah! At parang nakaramdam pa ako ng pag iinit ng katawan ko ng maalala ko kung paano niya ako inangkin ng gabing iyon……..

---

Flashback ng gabi matapos ang kaarawan ng kambal.

“Ahhhhh!.” Hindi matapos tapos ang ungol na lumalabas sa bibig ko.

“Moan my Love. This is how I punish you if I see you talking with other.” Sabi pa niya at mas nilakasan pa ang pagbayo sa likuran ko.

“S-stop. Ahhhh.. ahhhh.” Pinapatigil ko siya pero gustong gusto naman ng katawan ko.

“Stop. Hmmmm. You want me to stop bounching at your back. Uhm.. like this.” At mas isinagad pa ang pagbaon ng kanya sa akin.

“Ahhhhh.”

Sigaw ko. Nakadapa ako ngayon na halos maalis na yata ang kubre kama dahil sa higpit ng pagkakahawak ko. “Uhmmmm.. ahhhhhh..”

“This. Uhmmm.” At isa pa. “And this.“at isa na namang malakas na pagbaon sa akin.

“Ahhhhhh… uhmmmm. … ahhhh. K-kanye.. ahhhh. S-stop. You must hurt our baby.”

“No my love. Your healthy. Uhmmm. Ahhhh. At malakas din ang baby natin. Ahhh.”

“Ahhhhh.”

“At kailangang madiligan pa natin para mas maganda ang pagkakahubog niya.”

“Ahh

hhh.“ At napasigaw na naman ako.

“Remember this my love. Uhm.” Sabi niya habang patuloy siya sa paggalaw. “Ganito ang gagawin ko kapag sinuway mo ako.”

“Ahhhhh. O-oo. H-hindi na.. ahhhh.“pero hindi naman masakit ang pagpaparusa niya. Kundi kakaibang sarap naman ang ibinibigay ng parusang ipapataw niya. “Ahhhh. … k-kanye.. ugh… ahhhh.”

At mas bumilis pa. Tanging nagawa ko na lang ay kumapit ng mahigpit sa kubre kama. Para doon kumuha ng ibayong lakas para makatagal ako sa pagpaparusanh ipinapataw niya.

“Ahhhhh. Uhmmmmp.” Isinampay pa ang isang paa ko sa braso niya kahit nakadapa ako. “Ahhhhh.. k-kanye. Ummmp. Ahhhhhh.”

“Yes my Love. Isigaw mo lang.. uhmmm.. ang pangalan ko.. uhmmm.” At bumilis pa ng bumilis ang galaw niya.

“N-no more.. ahhhhh.. i-im cumming.”

“Yeah!!! Uhmmm. J-just cum.. uhm…” hinawakan pa nga niya ang akin at nagtaas baba ang kamay niya. Kaya naman mas napabilis ang ang paglabas ng katas ko habang siya ay hindi pa at nagpatuloy lang sa paggalaw sa likod ko.

“Ahhhhh. Uhmmmm.. k-kanye.”

Ibat ibang posesyon. Nakadapa ako. Nakaluhod kaming pareho. Nakahiga at nasa likod ko parin siya. O di kaya naman ako ang iibabaw sa kanya at ako ang gagalaw. O di kaya naman tatayo at bubuhatin niya ako.

“Ahhhhhhhh..” kakaiba ang pagpaparusa niya. Ang sarap. At siguradong mauubos ang lakas ko kapag galit siya at hindi makakatayo sa umaga.

End of flashback…..

---

Nakakapang init ng katawan ng maalala ko ang gabing iyon. Para akong sinilaban ng apoy sa mainit na tagpong bumalik sa alala ko.

At ngayon, iniwasan ko ang mga bagay na ikakainis niya. Dahil ang inis niya ay idinadaan niya sa walang sawang pag angkin sa akin. But kinda…. i like it. Lalo pa ay sa kanya ako naglilihi. Gustong gusto ko na naiinis siya minsan tapos susuyuin ko din tapos mauuwi sa mainit na pag iisa ng katawan namin.

At ngayon. Apat na buwan na ang mga baby nasa sinapupunan ko.

Mga!!!

Mga!!!

Dahil hindi lang isa! Kundi dalawa na naman ang dinadalawa ko.

Ang swerte ko diba.

Oo! Dahil magaling lang talaga ang tatay nilang gumawa.

At hanggang ngayon ay naglilihi parin ako. Hindi ko alam kung kailan matatapos pero may nakapagsabi sa akin na pwede ding maglihi ako hanggang sa matapos akong manganak.

Hindi man ako naniwala doon dahil hindi ko naman naranasan ang paglilihi noon kina Xaviel ay parang nga.. kasi.. patuloy parin na nakakaramdam ako ng cravings sa mga pagkain lalo na at madalas ay ayaw kong mawala siya sa paningin ko.

At isa pa sa inaalala ko. Ang mama niya pa pala. Hindi pa namin nakakausap ng maayos simula ng manggulo siya sa bahay dahil banned siya sa pagpalapit sa amin dahil na rin sa utos niya.

Ayaw lang daw niya na mas lumala pa ang galit niya sa mama niya kung sakali mang manggugulo ulit ito. Pero nakakapag isip ako minsan ng what if!!!!! What if kami ang bumisita mismo sa mama niya kasama ang kambal.

Bakit kaya hindi diba!! Oo nga. Gagawin ko na lamang iyon.

“Sir Reallan. May tawag po mula sa señor.” Si Arlyn kaya naman napatingin ako dito. Kinuha sa kanya ang phone at sinagot iyon.

“Napatawag kayo lolo.” Yown. Lolo na din pala ang tawag ko. Kasi madalas na din kasi making bumibisita sa bahay nito at nakakasanayan na din ang pagtawag dito ng lolo.

“Gusto ko lang sana na pumunta ka ngayon dito apo. Kasama ng kambal. Wala ba kayong ginagawa?”

“Oo naman po lolo. Sasabihan ko ang kambal ngayon.”

“Maraming salamat apo. Hihintayin ko na lang kayo dito.”

“Sige po lolo.” Agad akong nagtungo sa playroom ng kambal at sinabihan nga na pupunta kami sa lolo nila. Mabilis naman ang naging kilos nila na excited na muling mamasyal doon.

Wala kasi ito noong nakaraang buwan dahil galing daw ito Mexico. Lagi nag itong sinasabihan ni Kanye na kung maari ay huwag na itong lumabas ng bansa dahil narin sa may edad na sila. But still… medyo matigas din ang ulo ng lolo nila.

“Tuloy kayo sir. Hello kiddo.” Si Benny na siyang nagbukas ng gate para sa amin.

“Hello tito Benny.” Magalang naman na sagot ng dalawa na agad na tinakbo na ang loob ng bahay at nagsisisigaw. Tinatawag ang lolo nila.

“Salamat Benny.” Hindi naman ako nagmamadaling sumunod sa kanila baka kaoag binilisan ko ang lakad ay madapa pa ako.. mahirap na. At ayaw kong mangyari iyon.

“Why is she here?” Naringgan ko pa ang isa sa kambal na nagsalita na parang dismayado.

“She is here to see you.” Sagot naman ng lolo.

Ang tanong na iyon kung sino ang tinutukoy nila ay ang mismong mama ni Kanye na ngayon ay nakatingin na sa akin ng tuluyan akong makapasok.

“Come here apo.” Tawag na ng lolo sa akin na parang ayaw ko ng humakbang. Hindi naman sa takot ako pero alanganin parin ako dahil ayaw kong makipagtalo dito kung sakali.

Iniisip ko pa lang naman ang pakikipag usap dito pero hindi naman iyong ganito kaaga.

Hindi pa nga ako nakakapaghanda.

“Maghanda ka na ng meryenda Benny. Anong gusto niyo mga apo. Baka gusto niyong samahan ang tito Benny niyo.” Sabay tayo at hinawakan sa magkabilang kamay ang kambal.

“Sige lolo. Tara na Frances.” Aya naman ni Xaviel sa kambal.

“No! Hindi ko iiwan si Daddy sa witch na iyan.” Sabi pa nito. Hindi talaga makalimutan ang nangyari noong una kaming nagkakaharap.

“Frances. Hindi maganda ang ganyang ugali.”

“But lolo. That witch slapped daddy.”

“Yeah! I know that apo. Kaya nga nandito kayo at ang lola niyo para doon. Diba Clarise.” Saka tinignan ang anak.

“Yes papa.”

At kahit ayaw sana ni Frances na iwan ako ay wala na siyang nagawa ng hilain na hilain na siya ng kambal niya.

Napansin ko ang pagpapakawala muna nito ng isang malalim na paghinga bago tumingin sa akin ng deretso.

“Totoo pala ang sinabi nila.” Panimula nito sabay tingin sa umbok ng tiyan ko. “Your pregnant.”

“Opo! Apat na buwan na po.” Magalang naman na sagot ko.

“Maupo ka muna ng hindi ka nakatayo lamang diyan.”

“Maraming salamat po. Ano pong atin? Narito po ba kayo para muling sabihan ako ng mga masasakit na salita at sasabihan na layuan ko ang anak niyo?” Ako na ang unang nagtanong. Bakit ko pa patatagalin kung doon naman patungo ang lahat.

“Totoo na hindi ko gusto ang naging desisyon ng anak ko.” Panimula naman nito. “At hanggang ngayon ay sadyang hindi ko pa tanggap ang lahat. Pero…” sabay tingin muli sa tiyan ko. “Paanong nangyari? Totoo ba talaga?”

“Ako man noong una ng ipinagbubuntid ko ang kambal ay hindi din po ako makapaniwala. Pero heto na po. Nakikita niyo naman po ang patunay na kaya kong magdala ng bata sa sinapupunan ko.”

“Nakikita ko nga. At ang kambal!! Kamukhang kamukha ni Kanye noong bata pa lamang siya at hindi ko itatanggi iyon.”

“Salamat po kung ganun. Hindi niyo man ako matanggap bilang asawa ng anak niyo ay sana matanggap niyo ang mga bata bilang mga apo niyo.”

“Yeah! Hindi ako magsisinungaling sa bagay na hindi kita gusto para sa anak ko. Pero sa mga bata. Tanggap na tanggap ko sila. Pero nakahanda ako na unti untiing tanggapin ka sa pamilya ko. Sa pamilya namin. Basta bigyan mo lang ako ng pagkakataon. And about what happened before. Sorry for that.”

“Wala na po iyon sa akin noon. Pero ngayon na humingi kayo ng tawad ay mapapatawad ko po kayo sa mga nasabi niyong masasama sa akin.”

“Salamat din.“seryuso mo man itong makipag usap sa akin ngayon ay naging magaan naman ang naging takbo ng usapan namin.

Nagkapatawaran na kami. Kahit hindi pa man niya ako tanggap atleast nilinaw nito iyon at hindi magiging plastik lang ang pakikitungo nito.

“And your name?”

“Reallan po.”

“Good Reallan. Sana makakapagsimula tayo na kilalanin ang isat isa. Tawagin mo ako ng tita Clarise.”

“Salamat po.” Muli ay pasasalamat ko. Hindi ko naman hahangarin na tawagi din itong mama kung hindi pa naman kami magkasundo kaya mabuti na rin iyon para sa paggalang ko dito.

“Daddy! Are you okay!.” Tama namang natapos kami sa pag uusap ng makalapit na sa amin sina lolo at ang kambal.

“Okay lang ako baby. How about say something to your lola.”

“No!.” Matigas na sagot ni Frances na sinabayan ng iling at yumakap sa akin.

Pero si Xaviel. Seryusong nakatingin sa lola nila at unti unting lumapit.

“Hello! I’m Xaviel.” Pormal na pakilala nito. “I don’t like you because you slapped daddy. But papa said! Your our grandmother. So I can forgive you if I hear you say sorry to daddy.”

“Xaviel, she alrwady asked for my forgiveness.” Agad na sansala ko sa gusto nito.

“It’s okay, Reallan. Sorry for what I’ve done before.”

Agad ko naman iyong sinagot at pinatawad sa harapan nila para matapos na.

“I hope that wont happen again.” Dagdag pa ni Xaviel dito bago lumayo.

Kahit gusto man siguro nito na maka kwentuhan ang kambal ay hindi na naman nito magawa dahil halatang nangingilag parin sila sa kanya.

Pero pasasaan ba at mapapalapit din ang kambal sa lola nila. Hindi man ngayon pero sa darating pang mga bukas.

Maayos naman ang pagsasalo namin sa meryendang naihanda. Na sinamahan ng masayang kwentuhan ng kambal at lolo.

Nakiinig na lang kami at pinakikiramdaman ang isat isa. Hanggang sa matapos ang maghapon na isa na namang problema ang naresolba.

=

“Are you sure! Hindi ka sinaktan ng mama?” Pang ilang ulit na ba niya iyong tinanong sa akin matapos kong ikwento ang naging pag uusap namin ng mama niya ng gabing iyon habang nakahiga na kami.

“Oo nga. Ang kulit mo talaga.”

“My Love naman. Naniniguro lang ako.” Saka siya yumakap sa akin. Magaan na nakapatong ang palad sa ibabaw ng tiyan ko.

“Huwag na nga iyan ang pag usapan natin. Paulit ulit lang tayo eh.”

“Okay! How about doing some dirty thing. Hmmm.” Naging pilyo na sagot niya.

“Tigilan mo nga ako.” Pero ang isipin iyon ay hindi din naman masama. Mababawasan nga lang ang exhibition na gagawin namin ngayong may kalakikahan na ang tiyan ko.

“But sounds good my Love. Hmmm.” Saka niya ako hinalikan. Hindi na siya basta makakapaibabaw sa akin na nag aalala namang baka mapisa pa ang kambal sa sinapupunan ko.

“Awww.” napakislot ako. Biglang nanipa ang kambal sa tiyan ko.

“Why? Nasaktan ba kita?” Nabalutan naman ng pag aalala ang tinig niya. “Nadaganan ko ba? Hindi naman diba?”

“Dali. Dali. Nanipa sila.” Sabi ko. Kasi halos hindi niya matyempuhan ang paggalaw nila sa tiyan ko at iyon minsan ang ikinaiinggit niya sa akin.

Minsan nga ayaw na yata niyang pumasok sa opisina para lang mabantayan ang pagsipa nila at maramdaman iyon.

“Talaga! Talaga. Sandali.” Mabilis na umupo ito sa tabi ko. Ipinatong ulit ang palad sa tiyan ko. Naghintay na siya ng ilang minuto pero hindi na sila gumalaw ulit kaya naman napasimangot siya. “Wala naman eh.” At dinadama pa talaga. Inilapit pa ang taing sa tiyan ko. “Come on babies. Say something to papa.” Kausap niya pa pero walang tugon na nakuha sa mga ito.

Nakasimangot na umayos siya ng upo.

“Napapansin ko na ayaw sa akin ng dinadala mo.”

“Huh! Bakit mo naman nasabi?”

“Kasi ayaw nilang magparamdam sa akin. Sa tuwing gagalaw sila iyong ikaw lang ang nakakaramdam. Kapag hahawakan ko di naman sila nagalaw.”

“Hahaha! Nagtatampo ba?” Tanong ko pa kahit halata naman. “Babies. Nagtatampo na ang daddy sa inyo. Magpakitang gilas naman kasi kayo sa kanya.” Ako ang kumausap sa kanila. Humaplos ang palad ko at gotcha. Gumalaw nga sila. “Awwww. Gumalaw sila. Bilis.”

Muling ipinatong ang palad sa tiyan ko. “Come on babies. That is your papa’s hand.” Sabi ko. At ilang sandali lang nga ang hinintay niya ay gumalaw sila pero para naman akong sinundot sa tagiliran dahil parang napalakas naman yata ang pagsipa nila.

“Wow! Ang lakas nila my Love. My Love. Gumalaw nga sila.” Hindi maampat ang ngiti niya sa labi. Niyuko pa saka hinalikan mismo ang tiyan ko. “Papa loves you babies.” At nakita ko ang mas dobleng tuwa niya ng paulit ulit silang gumalaw. “My love. Gustong gusto nila ako. Come on babies. One more.” Sabi pa na parang naintindihan ba at gumalaw pa nga sila. “My love. My love I’m so happy. Uhmm.” Sabay halik sa labi at yumakap sa akin.

“Me too.” Tumugon ako ng yakap sa kanya. At ang yakapan matapos ang paggalaw ng mga baby namin sa tiyan ko ay nauwi sa maingat na pag angkin niya sa amin.

Hindi naman daw masama ang makipagniig kahit buntis basta huwag lang masasaktan ang mga bata gaya ng madadaganan sila.

Kaya naman, hindi man katulad ng dahil na halos magsawa siya at maubusan ng lakas ay nagagawa parin namin paminsan minsan.

“My Love. I love you. Uhmm.”

“I love you too.” Mga katagang tanging nasasambit namin na matapos pagsaluhan at marating ang kaluwalhatian sa pag iisa ng katawan namin. At araw na punong puno ng kaganapan.

PH2 #51: THE FINALE

Typos and grammatical error ahead!!

Kanye’s POV;

“ Ayos ba my Love?“ Tanong ko habang minanasahe ko ang mga paa niya.

“Uhm..” na sinabayan ng pagtango.

“Sabi ko naman sayo kasi my Love na tigilan mo ang pagbababad mo sa drawing tab mo. Ayan tuloy. Nagmamanas na ang mga paa mo.”

“Ehhh!.”

“Anong eh eh eh ka dyan. Makakabuti sayo ang maglakad lakad para hindi manubig ang mga binti mo. Hindi iyong palaging nakaupo ka lang diyan at ang kwentong ginagawa mo ang inaasikaso mo.” Hindi naman ako galit. Sadyang ang tigas lang kasi ng ulo niya at ayaw makinig sa sinasabi ko.

Keso daw malapit ng matapos iyon. Eh pakialam ko kung malapit ng matapos kung ang katawan naman niya ang nag su-suffer.

“Makinig ka sa akin pwede ba. Nagkakaintindihan ba tayo?”

Napasimangot siya. Pero sinabayan din naman ng pagtango.

“Oo ka ng oo. My Love. Makita pa talaga kitang nag dradrawing. Ikukumpiska ko lahat ng gamit mo para di ka na makagawa hanggang sa manganak ka.” Pagbabanta ko pa.

“Hmmp! Lagi mo ako pinapagalitan.”

“Hindi kita pinapagalitan. Pinagsasabihan lamang kita. Ang kulit mo kasi. Kaya hayan. Nanunubig ang mga binti at kamay mo.”

“Mawawala namam iyan matapos mong imasahe ng alcohol ah.”

“At sumagot ka pa talaga. My Love. Naku. Naku! Kung hindi ka lang buntis. Naku!!!” Gigil ako sa kakulitan niya.

Isang buwan na lang bago ang eksaktong operasyon niya. At heto parang sasabog na ang tiyan niya sa pagkabilog. At ang mga pisngi niya bilog na bilog.

Hindi naman siya as in na tumaba talaga. Dahil ang pagmamanas lang ng paa niya at kamay ang parang nagpataba sa kanya.

Ang kulit kulit kasi talaga at ang tigas din ng ulo. Ayaw makinig sa akin.

“Oo na nga. Oo na diba.” Pang uulit pa niya.

Naiiling na lang na ipinagpatuloy ko ang pagmamasahe sa magkabilang paa niya at isusunod ang mga kamay niya mamaya.

Ganito na ang naging gawain ko nitong mga nakaraang buwan. Paminsan minsan na nga lang akong pumasok sa opisina ko kapag iyong may mahalagang pipirmahan lamang at mga importeng ka business deal na darating na lang ako nagpapakita sa kompanya. Mapagkakatiwalaan ko naman ang mga taong nakatalaga doon kaya ayos lang na hindi ako pumasok araw araw.

Gusto ko kasing mas makasama siya hanggang sa manganak siya. Alagaan ang mga baby namin kapag lumabas na sila. Iyon ang gusto ko. Ang ako mismo ang mag alaga sa kanilang lahat.

“Uhmmm.” At hindi ko nga napigilang pisilin ang pisngi niya. Ang sarap tuloy kagatin iyon.

“Aray ko naman.”

“Kakagigil ka kasi my Love. Uhmm..” saka mabilisang dinampian ko siya sa labi bago ko muling hinarap ang pagmamasahe sa mga paa niya.

Hindi ako mapapagod sa ganitong gawain ko basta mapagsilbihan ko lamang siya.

Ganito lang talaga ang gusto kong pamilya. Iyong simple lang. Basta masaya at buo kami. Wala ng hihigit pa doon. Walang kayamanan ang makakapantay sa masaya at buong pamilyang mayroon ako ngayon na hindi ko sasayangin.

Naging maayos na din ang lahat patungkol kay Mama. Natanggap na din niya ang disesyon ko sa mga buwang lumipas.

Nakagaan na din ng tuluyan ng kambal ang lola nila at kapag walang pasok ay madalas sila sa bahay nila mama.

Kaya naman wala na akong naging problema pa.

“Ihahatid ba ni mama ang mga bata?” Tanong niya pagkalipas ng ilang minutong kulitan namin.

“Mamayang hapon na siguro my Love. Bakit? Gusto mo ba mag exercise tayo?” Pilyong saad ko dahilan para mabatukan ako ng wala sa oras.

“Umayos ka nga Kanye Anderson. Halos hindi na nga ako makakilos tapos kung ano ano pa ang sinasabi mo diyan.”

“My Love naman. Ako naman ang gagalaw eh.”

“Isa pa.” Pinanlakihan niya ako ng mata.

“Mapanakit ka na my Love. Parang naiisip ko tuloy nababawasan na ang pagmamahal mo sa akin.”

“Tumigil ka nga. Ang drama mo. Alam mo na ngang malapit na akong manganak eh.”

“Iyon na nga my Love. Hindi mo ba alam na mas maganda nga iyon para madali kang manganak.”

“Hmmp! As if naman normal ako manganganak. Kaya tumigil ka. Isa pa.”

Napakamot ako ng ulo. “Sinusubukan ko lang naman kung makakalusot. Nananakit ka na kaagad eh.”

“Hmmp.”

“Oo na. Huwag ka ng umirap diyan. Sige ka. Baka tutuhanin ko. Uhm..”

At isa na namam sanang batok kung hindi ko nahuli ang kamay niya.

“Hahahaha! Sige na nga titigil na nga ako. Uhmmm. ang kyut talaga ng asawa ko.” At saka ko siya hinalikan sa labi.

Kulitan lang. At madala siya ang laging talo dahil mabilis siyang maasar.

=

“Nakapili na ba kayo ng pangalan ng kapatid niyo?” Tanong ko sa kambal.

Malapit na siyang manganak pero nagtatalo ang kambal at ayaw ng mga pangalan na sinasabi namin para sa kapatid nila. Ang sabi nila. Mag iisip pa silang dalawa. Kaya heto na naman kami. Pag uusapan na naman namin kung ano ang ipapangalan sa dinadala niya.

“Yes daddy.” Panabay ng dalawa.

“Good. Mabuti naman at nakapili na kayo. Wanna share?”

“We like for our baby sister name Ashley.” Nakangiting sabi ni Xaviel.

“And for our baby brother is Ashton.” Sigunda naman ni Frances.

“Nice name.” Halos sabay naman na sang ayon naming dalawa sa gusto nila.

“Yes. So we want to name them Quinn Ashley and Quinn Ashton. Is it beautiful?”

Nagkatinginan kami sabay ngiti. “Of course baby.” Halos sabay na naman kami.

Kung iyon ang gusto ng kambal para sa kambal nilang kapatid ay sila ang masusunod. Total marunong naman silang pumili ng magandang pangalan.

“Yehey. May pangalan na ang baby sister at baby brother namin.” Tuwang tuwa pa si Frances at humaplos ang kamay sa tiyan niya. “Whoa. They are kicking. Come on Xaviel.” Tawag niya sa kapatid na agad namang tumalima.

“Yeah! And so strong. Hey! Don’t kick too much. You two must hurt daddy.”

Sabay kaming napangiti sa sinabi ni Xaviel.  Ang saya nilang pareho lalo na at magkakaroon na sila ng kapatid. Magiging mabuting kuya daw sila. Sila daw ang mag aalaga sa baby brother at sister nila.

Biniyayaan na ako ng matatalinong anak. At napalaki sila na mababait na mga bata.

=

“My love. Okay ka lang?” Tanong ko sa kanya ng gabing hindi siya mapakali at parang namimilipit na sa sakit.

Bigla akong kinabahan dahil para na siyang manganganak. Pero isang linggo pa ang hihintayin namin para sa operasyon niya.

“M-manganganak na yata ako.” Halos hindi siya makapagsalita at ng tignan ko siya sa mukha ay maluha luha siya.

“A-ano. S-sandali. A-ano ba ang gagawin ko.  W-wait.” Halos hindi ko na alam ang una kong gagawin dahil nataranta na ako.

Napasigaw pa ako na tinawag si Yaya Silvana. Ewan ko na lang kung narinig ako dahil nakasarado naman ang pintuan ng silid namin at nasa baba pa sila.

“A-ang sakit na. K-kanye..”

“W-wait. M-my love naman eh. S-sandali. S-sandali.” Ako pa yata ang nahihirapan. Mabilisang kumuha ako ng damit sa kabinet at hindi ko na alam kung tama ba ang pagkakasuot ko.

“A-ano? Saan ang masakit?” Tanong ko pa. Hahaplos ako sa pisnhi niya. Lilipat sa tiyan niya. Hindi ko tuloy alam kung saan ko siya hahawakan. “S-sandali lang my love.” lakad dito. Lakad doon saka ako lalapit sa kanya. Gusto ko na siyang buhatin pero nanginginig ako sa pagkakataranta ko.

Hanggang sa makarinig ako ng katok mula sa labas na agad kong tinungo para buksan.

“Papa, what happened?” ang kambal. Narinig nila siguro ang pagtawag ko kay yaya Silvana. Ikaw ba naman ang sumigaw ng pagkalakas lakas na narinig yata ng sanlibutan.

“Manganganak na yata ang daddy, baby. Come on. Help me to call yaya Silvana.” Pang uutos ko na lang sa mga ito na agad namang tumalima si Xaviel habang si Frances ay nilapitan siya. Humawak pa sa tiyan niya.

“Daddy, relax. Inhale exhale.” Parang mas may alam pa ito ngayon kaysa sa akin dahil napangunahan ako ng kaba.

“Oo nga my Love.” Pagsisigunda ko kahit na ako nga dapat ang mag relax muna dahil hindi yata tumatakbo ng tama ang pag iisip ko dahil nilamon ako ng kaba. “Sandali. Kukunin ko lang ang susi ko. Asan na ba yon?” Natataranta paring sabi ko na halos umikot pa ako pero hawak ko na pala ang susi.

Namam! Ganito ba talaga ang pakiramdam na makitang manganganak na ang asawa.

Napapamura tuloy ako sa loob loob ko. Ako pa naman ang magsasagawa ng operasyon sa kanya.

“Come on.” Hindi na ako nag alinlangan na binuhat siya agad na dinaluhan kami nina yaya Silvana. Mabilis naman na nakapaghanda sina yaya Silvana at Arlyn para sa mga gagamitin niya kung sakaling manganak na nga siya.

At habang nasa daan kami ay tumawag na ako sa hospital para ihanda ang Emergency room at OR. Ihanda ang mga gamit ko. Dahil sa ayos niya ngayon ay talagang manganganak na siya.

Kumalma na ang pakiramdam ko ng makarating kami ng hospital at agad na sinalubong kami ng mga medic na tutulong sa akin sa operasyon.

Ako ang oopera sa kanya para mailabas ko ang mga baby namin kaya dapat din na hindi ako kabahan.

Kinakabahan sa excitement na nararamdaman ko ngayon ako ang unang makakakita sa paglabas ng mga anak ko. Ako ang unang makakahawak sa kanila. At ako ang unang makakarinig ng unang pag iyak nila.

“Ilalabas na natin ang mga baby, my Love. Pumutok na panubigan mo kaya dapat na natin silang ilabas ngayon.” Sabi ko sa kanya na halatang nanghihina na din at wala ng maramdaman dahil tinurukan ko na siya ng anesthesia bago pa man namin siya inilipat dito sa OR for CS

“Oo.” Mahinang boses na sagot niya at papikit na din ang mga mata. Hindi naman masama kung makakatulod siya habang nasa opersasyon pero pilit na nilalabanan nito ang hindi makatulog.

“I love you my Love.” Saka ko siya hinalikan sa labi bago ko hinarap ang pwesto sa operasyon para sa CS

Hindi na ako kinabahan. Kundi mas ginanahan pa ako para magawa ng maayos ang pag papaanak sa kanya. Naging magaan ang bawat kilos ko. Naging maayos ang pagtulong sa akin ng mga nurse at iba pang pwedeng mainvolve sa operasyon.

Mabilis lamang lumipas ang mga minuto. 15 to 25 mins. Ang ginugol namin para mailabas ang mga baby ko sa tiyan.

Gusto kong maiyak sa tuwa. Dahil ako mismo ang naglabas sa kanila at unang nakahawak. Lalo na ng marinig ko ang pag iyak nila na hawak ng isang nurse na naglinis sa kanila. Gustuhin ko pa sanang hawakan pa ang kambal pero mas kailangan kong unahin siya para tahiin na ang operasyon na umabot ng 50 mins dahil dalawa ang batang nailabas sa kanya. Hanggang sa tuluyan ko na ngang matahi ang sugat niya at malinisan iyon.

Ng tignan ko na siya para i check ay tulog na nga siya.

Matapos malinisan siya at maiayos madamitan ng maayos ay saka ko hinarap ang mga kambal. Na malinis na malinis ng tignan na nakalagay na sa mga baby crib nila at payapang nakapikit.

My two little angels. A boy and a girl.

Doon na tumulo ang luha ko ng hahaplusin ko na ang mga pisngi nila.

Ang liliit nila na para bang madudurog lang sila sa mga kamay ko kapag kinarga ko.

Kaya naman ingat na ingat ako sa pagkarga ng isa. May panginginig pa na nag aalala pa akong baka lumusot lang siya kamay ko.

Napalunok ako at gamit ang isang kamay ko pinunasan ko ang luhang tuluyang nalaglag sa mga mata ko.

“My baby boy.” At masuyong sinampian ko ito ng halik sa nuo. Iyong halos hindi yata naisayad sa pag aalala ko na baka masaktan ko ito.

This is my first time to carry a new born baby and I am happy na ang unang karga ko ay sa sariling dugot laman ko galing.

“Papa is here baby.” Naibulong ko pa. Gusto ko pa sana itong kargahin ng matagal pero gumalaw ang isa kaya naman maingat na inilapag ko ito pabalik sa baby crib at ang isa naman ang maingat na binuhat ko.

My baby girl, my little angel. At damping halik sa nuo din ang iginawad ko dito.

Walang pagsidlan ang isang libot isang daang milyong galak na nararamdaman ko ngayon dahil ngayon. Karga ko ang pangalawang bunga ng pagmamahalan namin ni Reallan.

Hindi ko man ito naranasan sa naunang kambal ay ngayon ko naman susulitin ang mga araw na iyon na hindi ko nakasama ang dalawa noon.

Hindi ko ipaparamdam sa kanilang dalawa na mas higit ang pag aalaga ko sa mga kapatid nila. Dahil kung ano ang pagmamahal ko sa isa ay pantay pantay lamang. Baka isang araw na may kakainggitan sila at iyon ang ayaw kong mangyari. Hanggang sa kaya ko ay ipaparamdam ko sa kanilang apat na mahal na mahal ko sila.

“Doc. Ililipat na po ang pasyente sa recovery room.” Pagbabalita sa akin ng nurse.

Maingat na inilapag ko muna ang baby girl ko bago ko ito hinarap.

“Hindi na kailangan. Deretso na sa room na ipinahanda ko para sa kambal. Ako naman ang personal na oobserba sa operasyon niya.” Sagot ko dito.

“Sige po doc.” Agad itong tumalima para balikan siya. Ako naman ay maingat na itinulak ang isang troley ng baby Crib at ang isa ay ang inutusan kong nurse para ilipat na sila ng tuluyan sa private room na naipahanda ko na kanina kina yaya Silvana at Arlyn.

Kasunod na din namin ang trolley bed kung saan siya inilipat mula sa operating bed kanina. Ilang sandali pa ay tuluyan na naming narating ang silid. Maingat na inilipat namin siya sa kama habang tulog parin siya. At inilipat na din ang kambal sa isa pang baby crip na kasamang ipinayos kanina.

And now! We finally done. Hihintayin ko na lang na magising siya. At habang naghihintay kaming magising siya.

Kasama ko ang dalawa. Sina Xaviel at Frances na pinagmasdan ang mga kapatid nila.

“They are so cute.” si Frances at maingat na tinusok pa ang pisngi ng isa. “Hello baby Ashley. Im your kuya Frances “

“And Im your kuya Xaviel, baby Ashton.” Si Xaviel na maingat naman na hinawakan ang isang kamay nito.

“They are so tiny.” Halos panabay na saad nila habang pinagmamasdan na nila ang mga ito.

Nagpaalam ako sa kanila na bantayan ang mga kapatid at i chi-check ko lang ang daddy nila.

=

“Where are they? Can I see them?” tanong niya ng magising siya matapos ang anim na oras siyang tulog magmula kaninang natapos ang operasyon.

“Of course my love.” Nakangiti kong sagot. Niyuko ko muna siya at ginawaran ng halik sa labi at binulungan. “Thank you so much my Love. I love you.”

“I love you too.” Sabay tango.

“Sandali lang my Love.” Hindi naman malayo sa kama niya ang crib ng kambal kaya agad ko ding nahila iyon palapit sa kanya.

Hindi pa kasi siya makakilos ng maayos dahil mabigat pa ang katawan niya dahil epekto ng anesthesia na magtatagal ng 24 hours sa katawan niya para maibsan ang ang sakit sa sugat niya.

After the anesthesia last ay doon ko naman siya bibigyan ng ibang pain reliever. Okay lang sa kanya sa gamot na malalakas para agad siyang gumaling at maghilom ang sugat niya dahil hindi naman siya magpapagatas at hindi iyon makakaapekto sa kanya.

“Here they are.” Nakangiting sabi ko. Maingat na binuhat ang isa at maayos din na inilapad mismo sa tabi niya. Hindi man siya maayos na makagalaw ay pinilit niyang haplusin ang pisngi ng baby namin.

“Ang cute nila.”

“Yes my love. They are so cute. And thank you again for giving birth to them.”

“Thank you too for taking care of me”

Halik sa nuo ang iginawad ko sa kanya. Walang katapusang pasasalamat ko sa kanya dahil sa pagbibigay niya sa akin ng dalawang angel. Hindi lang dalawa. Kundi apat na silang biyayang natanggap ko na galing sa kanya.

“You can carry them after you recover your strength my Love. Sa ngayon, magpahinga ka na lang muna ulit. Para mas mapabilis ang pagbawi mo ng lakas.”

Tumango siya. Nakipagkwentuhan pa ito saglit sa amin ng mga bata pero agad ding nakatulog.

Dahil maluwang naman ang silid namin dito sa hospital ay dito na din natulog ang kambal kasama si Arlyn at yaya Silvana.

Ako na lang ang nanatiling gising na minsan binibisita ng secretary nurse ko dito sa hospital para i check ang kambal. Ako naman ang kusang nag che-check sa kanya kaya tanging ang kambal lang ang inaasikaso nito.

Iniisip ko pa lang kapag nawala na ang bisa ng anesthesia sa kanya ay makakaramdam siya ng sakit sa operasyon niya ay parang nasasaktan din ako. Parang gusto kong akuin ang sakit na iyon kung pwede lang sana.

Ano na lang kaya ang naging paghihirap niya noon sa dalawa. Na tanging kasama niya ay mga nurse at si Arlyn lamang.

“My Love. Your so strong and I admire you for that.” Naibulong ko habang haplos ng isang palad ko ang pisngi niya at hawak ng isa ang kamay niya. “I love you so much.”

Pero gagawain ko naman ang lahat para maalagaan siya ngayon. Iyong hindi niya iindain masyado ang sakit sa tiyan niya. Kung kinakailangan ako ang magiging paa at kamay niya ay gagawin ko para lang hindi siya mahirapan.

=

“Are you ready?” Tanong ko sa kanya matapos maisaayos ang lahat para sa paglabas nila ng kambal sa hospital. Ginawa ko ng isang linggo ang pananatili nila para naman mas makasiguro ako sa kalusugan nila.

Ang kambal ay bumilog na ng tuluyan ang katawan. Mga pisngi na ang sarap sarap sanang pisilin at panggilan. Tapos siya naman… masakit parin ang tiyan niya. Hindi siya makakabangon kapag walang tutulong sa kanya kaya naman lagi akong nakaalalay sa kanya.

Ngayon.. handang handa na kaming umuwi at tuluyang iyuwi ang kambal sa bahay. Ang kambal na dadagdag at pupuno ng saya sa aming buhay.

“Oo.” Nakaalalay ako sa kanya ng makatayo na siya.

Ang kambal naman ay nasa kanya kanyang stroller na tulak tulak ni Arlyn ang isa habang tulak naman ng bago nilang yaya ang isa.

Naghihintay na sa amin sina Xaviel at Frances at yaya Silvana sa bahay. Sina lolo at mama. Kasama na din si papa at mga kapatid.

Dahil nagpahanda sila sa pag uwi namin. Para ipagdiwang ang ligtas na panganganak niya at pagdating ng kambal.

Kaya naman ng makauwi kami sa bahay ay naging masaya ang lahat. Tuwang tuwa sila sa ka kyutan ng mga baby namin. Napuno ng kwentuhan at may kasamang tawanan.

Natapos ang buong araw namin sa masayang salo salo kasa ang buo naming pamilya.

“Pagod ka na ba?” Tanong ko sa kanya ng makaakyat na kami sa silid namin. Tulog na din ang kambal sa nursery room nila sa kaliwang bahagi ng silid namin. Hindi naman kasi siya nagpapagatas kaya naman naihiwalay agad sila. Gusto ko sana na dito muna sila sa silid namin pero siya na din ang nagsabi na hayaan na lang na ang yaya nila ang mag alaga sa kanila sa gabi at susulitin na lang namin sa umaga ang pag aalaga naman sa kanila.

Kaya naman pumayag na ako. Siya na lang ang aalagaan ko kapag ganitong gabi na. Ibibigay kung ano man ang kailangan niya.

“Medyo. Inaantok na nga rin ako.” Sagot niya.

“Sige. Aayusin lang natin ang takip ng sugat mo para makapagshower ka para naman maging komportable ka. Tapos inumin mo na din ang anti’biotic mo at pain reliever para naman hindi kumirot ang sugat mo.”

“Salamat.”

“Ako ang dapat magpasalamat sayo, my love.” Agad na sabi ko.

Pinahiga ko siya sa kama at inayos nga ang plaster ng sugat niya para hindi mabasa mamaya kapag nagbanlaw siya ng katawan.

“Tara na.” Umalalay na naman ako sa kanya patungo sa banyo. Tinulungang makapagbanlaw para mabilis. Kahit may plaster kasi minsan napapasukan parin ng tubig kapag magbabad siya kaya naman tinutulungan ko na lang siya.

“I love you my Love.” Sabay halik sa nuo niya.

Nakahiga na kami. Nakaunan siya sa braso ko habang nakayakap naman ang isang kamay ko sa kanya.

Hindi naman siya basta basta makakabaling ang katawan niya kaya naman nakaalalay parin ako sa kanya.

Tinutulungan ko siya sa bawat pagbaling niya sa kaliwa o sa kanan man. Dahil hindi naman kasi pwedeng nakatihaya lang siyang nakahiga dahil baka buong katawan naman niya ang manakit.

“I love you too.” Tumingala siya kaya awtomatikong niyuko ko siya para halikan sa labi.

“Good night my Love. Sleep tight.”

“Goodnight.” And we hug each other once again. Hanggang sa pareho na kaming hinila na ng antok na magkayakap.

=

Mabilis na lumipas ang mga araw, linggo at buwan. Ngayon……. Walong buwan na ang kambal.

“My love.” Yumakap ako sa may likuran niya ng makauwi ako galing kompanya. Maaga kong tinatapos ang trabaho ko sa hapon para makabonding ko pa ang apat naming anak bago na naman matapos ang araw.

Hindi na ako iyong tipong tatapusin ang lahat ng trabaho ko sa isang araw para kaunti na lang ang gagawin kinabukasan.

Kundi iyong tamang trabaho lang. Makakapaghintay ang mga iyon pero ang pag aalaga ko sa mga anak ko ay hindi makakapaghintay.

Mas uunahin ko sila kaysa sa trabaho ko. Lalo na ngayon. Nasa stage sila na kailangan ng kalinga at pagmamahal ng kanilang ama kaya hindi ko sila pagkakaitan ng mga iyon. Babawiin ko ang mga araw na hindi ko naalaagaan noon ang naunang kambal kasama ng bagong kambal namin.

“Ang aga mo na naman.” Humaplos naman ang kamay niya sa pisngi. Nilingon kaya naman ginawaran ko siya ng halik sa labi bago muling ibinaling ang paningin sa apat naming anghel.

“Gusto ko pa kasing makalaro ang mga bata. And look at them.” Nakangiting sagot ko.

Binabantayan nina Xaviel at Frances ang kambal na nakasakay sa mga walker nila na nakaalalay naman sina Arlyn at Diana sa kanila.

“Lagi mo naman silang nakakalaro ah.”

“Mmmmm! Syempre mas maganda kapag mas maraming time ako sa kanila. At syempre, para makapaghanda na naman mamayang gabi diba.” Pilyong dagdag ko kaya marahas ang naging paglingon niya. “Ahahaha! My love naman. Alam mo ba noong nasa stage ka pa lang ng pagpapahilom ng sugat mo. Pigil na pigil ko ang sarili ko. Pero ngayon, my Love. Walang makakapigil sa akin.”

“Kanye Anderson. Umayos ka nga.” Pinanlakihan pa niya ako ng mata. Pilit na gustong humarap sa akin pero hindi ko siya binitawan at mas humigpit ang yakap ko sa kanya kaya nanatili ako sa likod niya.

“Hahaha! Ramdam mo my Love? Hmmm.” Saka ko idiniin ang harapan ko sa kanya na basta na lang nagkaroon ng reaksyon dahil sa mga salitang binitawan ko.

“Kanye. Umayos ka sabi eh.”

“Hahaha. Anong ayos my Love. Halika. Magkulong tayo sa silid para makaayos ako ng mabuti. Ibat ibang ayos pa my Love.” At mas lalo akong natawa ng kurutin niya ang braso kong nakapulupot sa kanya.

“Kakainis ka talaga.”

“Oo na nga! Mamaya na lang ako mangungulit.” Sabi ko na lang dahil pinanggigilan niya ang kamay ko sa pagkurot niya.

Ganito lagi kami. Mag aasaran na nauuwi sa lambingan.

At bawat araw na dumaraan ay mas naging matibay ang pagsasama namin na mas pinatibay pa dahil sa apat naming anghel.

“Tara na nga at makipagkulitan sa kanila.” Aya ko. Hinawakan ko siya sa kamay at hinila na palapit sa mga bata.

Sa paghakbang namin palapit sa kanila. Ay ang paglapit namin sa kaligayahan namin at bumubuo ng aming pamilya.

Ako! Si Reallan! Kaming dalawa ay hindi maitatago ang saya kapag nakakasama, makalaro, makipagkulitan sa kanila.

Matapos man ang pitong taon noon ng kalungkutan. Ilang buwan na napuno ng galit ng muli kaming magkita. Ay natabunan naman iyon ng mahigit kumulang dalawang taon ng pagmamahal sa piling niya. Walang kapantay na galak na kasama ko sila at sa darating pang mga taon.

“Papa is here.” Tawag pansin ko sa kanila ng makalapit kami.

“Papa.” Sabay na tumakbo ang kambal pasalubong sa akin at yumakap. Ang dalawa pa naman naming tsikiting ay nakatingin sa amin at nagsimulang humakbang habang sakay ng walker palapit sa amin.

Masayang inilahad ko ang mga kamay ko sa kanila. At nag uunahan pang makalapit sa akin.

Ngayon.. Ang isang araw na makasama sila at makapiling  ay katumbas na ng panghabang buhay na kasiyahan.

The End!!!!

ChenXi Note:

Hindi ako napaluha kanina habang sinusulat ko ang part na kung paano i describe ni Kanye ang galak sa unang pagkarga niya sa mga bata.

But suddenly. My tears came out ng maisulat ko ang salitang  “THE END”

TEARS OF JOY!

Dahil isa na namang kwento ang nabigyan ko ng wakas at dahil na rin sa inyo na walang sawang sumoporta sa akin at sinamahang tahakin, subaybayan ang kwento nila.

Really!!

Yeah! seriously!!

Im crying right now. Hindi ko mapigilan talaga. Salamat. Salamat talaga sa inyong lahat.

At sana. Sa pagtatapos ng kwento nila. Ay sasamahan niyo parin akong subaybayan ang kwento ng dalawa pa nating Anderson. At kung paano sana niyo sinuportahan sina Kanye at Ace ay ganun din niyo tangkilikin ang kwento nina Wayde at Vienn.

Thats it!!!

A big big big thank you alll!!

Love lots guys!!!!!!

❤❤❤❤

😘😘😘😘

Date End: Sept. 06, 2020.

I love you!!!!!!!!!!

EPILOGUE

Typos and grammatical error ahead!!

WA

RNING!

HOT SCENE AHEAD!!

RATED SPG

READ AT YOUR OWN RISK!

😁😁😁

MULING PAALALA SA MGA HINDI SANAY NA MAKABASA NG HBS O HOT BED SCENE SA PAREHONG GENDER OR BOTH NA LALAKI HUWAG MO NG ITULOY ANG PAGBABASA!!

DAHIL BINALAAN NA KITA SA SIMULA PA LANG!!!!!!

👌👌👌

Reallan POV:

“AHHHHH!. Uhmmmmm.” Wala na namang humpay na ungol ang kumakawala sa bibig ko dahil sa sarap na nararamdaman ko habang inaangkin niya ako.

Hawak ang kubre kama at halos mapunit na iyon dahil sa mahigpit na paghila ko para maibsan ang kakaibang pakiramdam habang nasa loob ko siya.

“My love. Uhmmm.” At isa pang paghugot na babaon din pasagad.

“Ahhhhhh.” Nakakapanghina sa sarap. Hindi nakakasawang maranasan ang sarap. Kahit na alam ko na hindi na naman ako magigising ng maaga dahil sa magsasawa na naman siya sa pag angkin sa akin.

Hindi siya titigil hanggang sa nakakaramdam siya ng reaksyon ay siyang gagawa ng aksyon para maisakatuparan mailabas na naman ang kanyang pagnanasa.

“My love. Ahhhh. Uhmmm. Ang sarap mo my love.” Kapag nakakarinig ako ng ganung salita sa kanya ay mag iinit ang mukha ko. Ewan ko ba. Pero parang sa salitang iyon ay ramdam na ramdam na ang lakas ng pagnanasa niya at hindi mapipigilan sa pag angkin sa akin.

Lalo na ngayon.

“Ahhhhhh. K-kanye.. ahhhhhh.” Tanging lumalabas sa bibig ko. Kinakagat ko na din ang kubre kama para lang huwag akong takasan mas malakas na ungol mas tamang sabihin kong baka mapasigaw pa ako kapag lalakasan niya ang paggalaw at ibaon ng sagaran ang buong laki niya. “Uhmpp. K-kanye.”

“Yes my Love. Uhmmm. Like this.” Hugot sabay baon bago niya ako niyuko at iniyakap ang isang kamay sa baywang ko. Itinungkod ang isa para bangunin ako. Kaya naman pareho na kaming nakaluhod sa kama.

Humawak na din ang isa niyang kamay sa leeg ko bago muling gumalaw.

May mabagal. May mabilis.

“Uhmmmm.” Kapag mabagal ang galaw niya na nararamdaman ko ang bawat pulgada na nahuhugot niya at.. “ahhhhhh. Kapag isasagad niya. “K-kanye. Uhmmmm.”

“You want more my love.. uhm…” bulong niya na may pakagat pa sa tainga ko. Didilaan at sisipsipin.

“Uhmmm. Ahhhhhhhh. Y-yes.. m-more.” Sagot ko sa kanya. Kaya naman ang galaw niya ay mas bumilis na naman. Hinalikan niya ako sa labi bago muling pinadapa. Diniinan ang likod ko dahilan para muli akong mapasubsub sa kama. Habang ang balakang ko ay nanatiling nakataas kapantay niya.

Gumalaw. Mabilis na mabilis na naman at parang may humahabol sa kanya.

At tanging ungol na lang ang namutawi sa bibig ko. Nanlalaway na din ako dahil hindi ko na yata maitikom ang bibig ko dahil napapa Ahhhhhh na lang ako ng napapa Ahhhhhh dahil sa paggalaw niya.

“My love uhmm. My love.” And he lift up, one of my leg na isinampay niya sa kamay niya and move again.

Moving upside down. Deeper and deeper and deeper. Bounching at my back so hard.

“Ahhhhhh. My love.”

“Ahhhhh. K-kanye. Uhmm. M-malapit na. Uhm.. ahhhhh.”

“Yes my Love. Uhm..” at muli niyang ibinaba ang paa ko. Walang kahirap hirap na binaliktad niya ako sa pagkakadapa ko patihaya at mabilis ding nakapwesto sa pagitan ng paa ko. Muling pumasok at bumaon habang nakasampay na ang mga hita ko sa mga braso niya.

Ang isang palad ay humawak sa akin at isinabay na sa paggalaw niya.

“Ahhhhh.. k-kannnnyeeee. Ahhhh. I’m cumming. Uhmmm.” At gumaya na din ang balakang ko sa galaw niya. Pasalubong sa kanya na ngayon ay mas bumilis pa ang galaw niya.

“Ahhhhhhhhhh.”

“Uhmmmm.“sabay naming ungol ng tuluyan na naming marating ang rurok nf kaligayan.

Ang sarap. Ang sarap talaga kapag nailabas ang init ng katawan. At ang kiliti na dulot ng kanya na ramdam ang mainit na likidong kumalat na sa loob ko.

“Uhmmm. My love.” At mas isinagad pa ang kanya na sinabayan nf munting galaw. Habang ako na ang humawak ng akin at inuubos ko din ang katas na nailalabas ko na kumalat na sa ibabaw ng tiyan ko na may tumalsik pa sa may dibdib ko.

Habang nakabaon parin ang kanya sa akin ay niyuko ako at hinalikan na agad ko namang tinugon. Nilasap pa ang kakaibang sensasyon sa paghahalikan namin.

Na muling lunalim. Muling nag init ang katawan namin. Na nauwi na naman sa isa pang mainit na pag angkin.

“Ahhhhhhh.”

Mga ungol na naman ang namayani sa loob ng silid namin. Ang tunog ng pagkakadikit ng balat namin sa tuwing babaon siya.

At muling narating ang ibayong sarap ng kaluwalhatian.

=

“Nasaan na ang sir Kanye mo, Arlyn? At ang mga bata?” Tanong ko dito ng siya lang ang makita ko. Tinanghali na naman ako ng gising dahil sa walang sawang pag angkin niya sa akin. At parang wala na akong natitirang lakas ngayon araw.

“Nauna na po sa bahay ng señor, sir Reallan.” Magalang na sagot naman nito sa akin.

“Bakit hindi nila ako hinintay. Ano ba naman yan.” Napasimangot ako.

Nakalimutan ko tuloy na pupunta pala kami. Mahuhuli pa yata ako sa pagtitipong gaganapin sa bahay ng lolo.

Dalawang linggo na ang nakakalipas ng sabihan ako ni Kanye na may pagtitipong gaganapin sa bahay ng lolo. Ewan ko na lang kung ano dahil hindi naman niya sinabi. Basta nitong nakaraang araw ay nagpasukat kami ng damit ko at damit niya. Kahit na damit ng mga bata.

Hindi na lang ako nagtanong kung ano ba talagang okasyon kasi halatang malaking pagtitipon ang magaganap dahil pormal na pormal ang mga damit na ipinatahi niya.

Para ngang damit pangkasal lang. Itim ang kulay ng suit na ipinagawa niya habang ako ay puti. At ang mga bata ay kulay asul naman.

Siguro nga isa na naman sa pinsan niya ang ikakasal. Dinaluhan kasi namin noong nakaraang taon ang kasal ng pinsan niya. Si Ace ba iyon kung hindi ako nagkakamali.

At si Elijah! Napag alaman ko na pwede din siyang manganak kaso nga lang hindi na daw pwedeng magbuntis dahil tinanggal na ang bahay bata nito dahil sa una nilang anak ay muntik pa daw silang napahamak na dalawa.

Kakalungkot iyon para sa kanya pero okay na rin dahil kahit papaano ay may isa silang anak na halos kaidad lang ng kambal.

Nauna lang naipanganak ang anak nila dahil prematured ito. Kung siyam na buwan siguro ay baka magkabuwanan lamang kami. Kaya mas matanda ng ilang buwan ang baby nila kaysa sa dalawa.

At ngayon, pinaghandaan niya ng bonggang bongga para sa pagtitipon na naman sa bahay ng lolo nila. At ang ikinaiinis ko ngayon ay bakit nila ako iniwang mag isa at hindi man lang nila ako hinintay.

Kakainis naman oh! Excited lang ba sila. At nakalimutan nila ako.

Pero…

Napapaisip ako at bigla akong nakaramdam ng inggit. Ako kaya! Kami kaya ni Kanye! Kailan ikakasal katulad ng kasal ng pinsan niya.

Iyong maglalakad din ako sa ailse habang palapit sa kanya.

Alam ko naman na kasal na kami dahil may MC na nga kaming pinanghahawak. Pero iba din iyong ganong ganap. Iyong mararanasan mo ding maikasal at masaksihan ng iba na ikakasal kami.

Hayst!! Huwag na nga iyon ang pagkakaisipin ko. Hindi na siguro iyon mangyayari dahil kasal na nga kami. Ayaw ko namang magdemand sa kanya at magtanong. Basta ang mahalaga ay masaya na kaming dalawa kasama ang aming mga anak.

“Sabi pa ni Sir Kanye na susunduin na lang kayo mamaya sir. Tutulong daw sila sa paghahanda doon habang naghihintay ng tamang oras sa pagsisimula ng pagtitipon.” Mahabang pahayag pa nito sa akin. At sabi ni sir Kanye na mag ayos na lang daw kayo para daw ready na kayo kapag sinundo na.“

“Eh! Anong oras daw ako susunduin?”

“Mga 10 daw sir.” Agad naman nitong sagot. Tumingin ako sa wallclock. Eksaktong 9oclock na kaya mahaba haba pa ang hihintay ko. At ano naman ang gagawin ko sa isang oras na iyon.

Bakit kasi hindi niya ako ginising kanina para sana nakasama ako at makatulong man lang sa kanila kung ano ba ang maitutulong ko.

Hayst! Kanye talaga. Kanye Anderson ka nga talaga.

Naiiling na lang ako. “Sige, magtitimpla lang ako ng gatas ko. Mamaya na siguro ako magbibihis.” Sabi ko na lamang dito.

Tinungo ang kusina at nagtimpla nga ng gatas. Nagprito na din ng itlog at ham para narin may kaunting laman ang tiyan ko bago ang pagtitipon. Siguro naman maraming pagkain mamaya doon kaya hindi na ako kakain ng marami kahit gutom na ako at halos malipasan na ng gutom para sa agahan.

Mabilis naman na lumipas ang mga minuto  kaya naman nagkapagbihis na ako bago pa man ako sunduin ni Kanye.

“My Love nakahanda ka na ba?” Tanong niya agad ng masagot ko ang tawag niya habang pababa na ako ng hagdan.

“Oo, nakapagbihis na ako. Kakainis ka hindi mo ako hinintay para naman nakatulong ako diyan.” Sumbat ko sa kanya. Totoong inis ako sa kanya pero hindi naman iyong inis na inis.

“Sorry na my Love. Gusto ko lang naman na fresh na fresh ka ngayong araw kaya hindi na kita ginising.”

“Hmmp!.”

“My Love naman. Sige na. May susundo sayo ah! Hihintayin na lang kita dito.”

“Eh! Bakit hindi ikaw ang susundo sa akin?”

“May sinasabi pa kasi sa akin si lolo my Love kaya naman hindi kita masundo.”

“Ano ba naman yan. Nakakainis ka na talaga.”

“My love, huwag ka ng mainis. Sige na. Ibababa ko na ito. See you! And Remember! I love you so much my Love. Mwuah!!” Hindi pa man ako nakakasagot ay binabaan na ako ng phone.

Naiiling na lang na ibinulsa ko ang phone ko. Nakapagbihis na din si Arlyn na naghihintay sa akin sa may sala.

Ilang sandali pa ay nakarinig na kami ng sasakyan na tumigil sa harapan.

“Tara na po sir.”

Tumango ako. Magkaagapay na kaming lumabas ng bahay.

“Ehhh! Bakit ganyan iyan?” Hindi ko mapigilang tanungin ng makita ang nakaparadang sasakyan.

Puti iyon at may ribbon pa sa harapan. Ang driver ay nakaabang na. Ng makalapit kami ay bunuksan niya ang pintuan sa backseat. Pero hindi ko namang magawang sumakay agad dahil doon.

Ginamit pa talaga ang sasakyan ng bride para lang sunduin ako. Ano ba naman iyan!

“Sakay na sir.” Napakurap pa ako ng marinig ko ang sabi ni Arlyn. Alanganin tuloy na sumakay ako.

“Nagsimula na ba?“tanong ko habang bagtas namin ang daan sa bahay ng lolo. Malapit lang naman iyon. Kaya hindi naman kami magtatagal.

“Kayo na lang ang hinihintay sir.” Sagot naman ng driver.

“Ganun ba. Bilisan mo na lang.”

“Pero nagbilin po si sir Kanye na huwag ko daw bibilisan sir kaya ganito lang ang takbo natin. Dibali po malapit lang naman.”

Tumango na lang ako. At habang palapit na nga kami ng palapit ay nakakarinig na kami ng tugtugin. Malamyos na musika. Ng makarating na kami ay agad na bumaba ang driver at pinagbuksan ako. Kaya hindi ko na naigala ang paningin ko bago sana bababa.

“Salamat.” At sa pagbaba ko ay ang malamyos na musika na naririnig namin kanina ay napalitan na ng Endless Love.

https://www.youtube.com/watch?v=JM_R1R28kLM

Nangunot man ang nuo ko ay nakaramdam ako ng biglang pagkabog ng dibdib ko. Bakit parang pakiramdam ko tuloy ay ako ang ikakasal.

“Tara na po sir. Naghihintay na si Sir Kanye sa Altar.” Sabi ng driver sa akin kaya hindi ko napigilan ang marahas na paglingon dito.

Si Kanye! Naghihintay sa Altar????

What???

Hindi kasi totally na sa harap ng bahay ng lolo tumigil dahil napapalibutan ng palamuti at ibat ibang dekorasyon ang maluwang na espasyo sa bahay sa harapan.

Hindi pa man ako nakakabawi ay sinalubong na ako ng lolo.

“Lets go apo.” At inalok nito ang kamay sa akin kaya naman awtomatikong kumapit ako doon.

Hindi man masyadong gumana ang utak ko ay parang alam ko na ang nangyayari. Nakaramdam tuloy ako ng kakaibang kaba na nakapangpahina yata ng tuhod ko.

“L-lolo.” Mahina pero alam kong narinig nito. Hindi ito lumingon sa akin pero nakita ko ang ngiti sa mga labi niya. Nagpatuloy lang kami sa paglalakad.

“Hindi ko din alam ang trip ng asawa mo apo. Halatang nabigla ka na ikakasal pala kayo ngayong araw na ito.”

“I-ikakasal kami.” para lang akong sirang plaka na inulit pa iyon kahit iyon na ang hinala ko kaninang lumapit ito sa akin.

“Oo apo. Hindi pa man tapos ang kasal. Binabati kita apo. At muli, welcome to Anderson family.”

Hindi na ako nakasagot dahil natuon na ang pansin ko sa apat naming anghel na nakangiting nakatingin sa akin na nasa bakuna sa may Arko ng bulaklak sa mismong gate ng bahay ng lolo.

Napalunok pa ako. Hindi ko na napigilan ang takasan ng ilang patak ng luha sa mga mata ko hanggang sa makalapit ako sa kanila.

Niyuko ko sila at humalik sila sa pisngi ko. At sabay na sinabihan na mahal nila ako.

“I love you too babies.”

“Go pala.” Sabay pa nilang sabi na tumingin sa harapan. Napatingin na din ako doon.

Ang Altar na sinasabi ng driver ay sa may kanang  bahagi ng lawn ng bahay at naghihintay nga doon si Kanye. Nakatayo at nakangiting nakatingin na sa akin. Nakaupo na din ang ilang mga bisita sa bawat gilid.

Ng magtama ang mga mata namin ay inilahad niya ang mga kamay. Hindi ko man narinig ang sinabi niya ay alam ko na tinatawag niya ako na lumapit na sa kanya.

Kaya naman ang kanta ay lumakas na habang naglakad na akong palapit sa kanya.

Hindi ko alam kong paano o ano ba ang dapat kong maging reaksyon ngayon. Naiinis ako na nagagalak.

Naiinis ako dahil kasal pala namin pero wala akong kaalam alam katulad noon na kinasal na pala kami sa papel ng hindi ko din namamalayan. At nagagalak naman ako dahil ito lang kanina ang nasa isip ko..na kung kailan ko kaya mararanasan ang maikasal ng ganito.

And now!

Naglalakad na nga akong palapit sa kanya. Tinanggap ang kamay niyang nakalahad sa akin ng tuyan akong makalapit. Nagtitigan at walang ibang salitang namutawi sa aming mga labi.

“Welcome!” Sabay kaming napatingin sa nagsalita. Sinabi nito na humarap na kaming dalawa sa kanya kaya naman agad kaming tumalima. Nagpakilala ito bilang si Judge Clent Fransisco Alcaide. “Good Morning, family and friends.” Matapos magpakilala ay nagsimula na itong bumati sa mga nakidalo ngayon.

Pilit ko pa ding kinakalma ang puso ko dahil na rin sa kaba, sa galak at ibat iba pang emosyon na hindi ko na mapangalanan.

“We have come here today to celebrate the wedding of Kanye and Reallam. On behalf of our two grooms, thank you for joining us.  By your presence, you celebrate with them the love they have discovered in each other, and you support their decision to commit themselves to a lifelong relationship.” Mahaba nitong panimula.

Panaka-nakang titingin kami sa isat isa bago muling tumingin dito para makinig sa mga sinasabi nito.

“Marriage is a bond to be entered into only after considerable thought and reflection. By making this commitment today, Kanye and Reallan’s relationship will become stronger, better, and deeper.”

“Today, Kanye and Reallan demonstrate their devotion to each other by dedicating themselves to a life together and they show their respect for each other.  By setting forth to honor the vows they have created today, their lives, which began on separate paths, will be joined as one.”

“Just let me remind you some short sayings. A successful marriage is not something that just happens. It takes work, it takes patience, and it takes time. It takes a commitment from both of you… a commitment to do whatever it takes to make your relationship thrive and not just simply survive.”

“You are adding to your life not only the affection of each other, but also the companionship and blessing of a deep trust. You are agreeing to share strength, responsibilities and love. It takes more than love to make this relationship work. It takes trust, to know in your hearts that you want only the best for each other. It takes dedication, to stay open to one another, to learn and grow, even when it is difficult to do so. And it takes faith, to go forward together without knowing what the future holds for you both.”

Mahabang paliwanag na nakapagbigay sa amin ng ilang aral para mas mapatibay pa ang aming relasyon.

Hanggang sa matapos na itong magbigay buhay sa kasal ay sinimulan na niya ang seremonya.

“Kanye and Reallan, do you, present yourselves willingly and of your own accord to be joined in marriage?c

“We do.” Sagot namin na sinabayan ng bahagya pang pagtango.

“Will you promise to care for each other in the joys and sorrows of life, come what may, and to share the responsibility for growth and enrichment of your life together?”

“We do.”

“Then please turn to each other and share your vows.”

“When we first met, I never imagined this day would come after so many years I suffered but now that we are here I couldn’t have imagined choosing anyone else but you to go through life’s journey with. I love your laugh, your smile, your caring nature and that face you make when something is so cute, you just have to squeeze it.”

“Reallan Dela Cruz, I love you, You have filled my life with joy and have given me a sense of peace that I have never known.”

“I promise to encourage you to follow your dreams. I promise to make you laugh when you are taking yourself too seriously. I promise to hold your hand through the good times and through the bad times. I promise to be loyal and faithful and to put you before all else. And I promise that when we are old and gray, we will look back on our lives together and we have no regrets …From this day forward, you will never walk alone.”

Mga pangakong binitawan niya na matagal na niyang nagawa at napatunayan pero ang sarap parin sa pandinig na marinig ang mga iyon sa kanya.

“I knew from the very moment I laid eyes on you that you were my forever.” Panimula ko naman ng ako na ang magbibigay ng isang pangako sa kanya. “Someway, somehow, I was determined to make you mine. I humbly give you all that I am and pray that you take me as I am and I can teach you to love me. I will be your willing pupil and your devoted servant, as long as we shall live. And from this day forward my heart is entirely yours….I used to think that I saw you by chance but now I know without a doubt that the universe put you in front of me because we were meant to spend our lives together.” Totoong sabi ko..hindi man naging maganda ang mga taong nagsuffer kami pareho ay muli kaming pinagtagpo. “I vow to make my life forever yours and build my dreams around you.”

“I love you Kanye Anderson. And I promise that when we are old and gray, we will look back on our lives together and we have no regrets …From this day forward, you will never walk alone.”

Pareho kaming napangiti matapos ang mahabang kataga at mga pangako. Bago kami muling humarap kay Judge Clent.

“For thousands of years, for the two of you, that both guy have exchanged rings as a token of your vows. The ring please.”

Lumakas bahagya ang musika na habang magkaagapay na lumalapit sa amin ang apat. Si Ashley mismo ang nakahawak ng pillow na pinapatungan ng mga singsing habang nakaalalay sa kanya ang kambal niya. Na nakasunod naman ang dalawa pang kambal sa kanila. And tatlo naming prinsipe at ang nag iisa naming prinsesa.

Sila ang tanda ng aming pagmamahalan. At ngayon maghahatid ng singsing na magsisimbolo ng kasal namin.

“Thank you kiddo’s.” Pasasalamat ni Judge Clent ng maiabot sa kanya ang singsing. Nakangiting napatingin sila sa amin bago bumalik sa kanilang mga upuan. “Let these rings be a sign that your love has a past, a present, and a future.” Panimula ulit ni Judge Clent ng harapin kami at ilahad ang singsing sa harapan namin.

Nauna siyang kumuha ng singsing.

“Kanye, take Reallan’s ring and place it on his finger and repeat after me:

“I give you this ring as a sign that I choose you. To be my husband no! To be my wife, my partner, and my best friend, to the end of my days.”

“Rellan, take Kanye’s ring ang place it on his finger and repeat after me:”

“I give you this ring as a sign that I choose you. To be my husband, my partner, and my best friend, to the end of my days.”

“The love already shared by your hearts has been strengthened by the vows you have taken and the rings you have now exchanged.”

“Having pledged their fidelity to one another, to love, honor and cherish one another in the presence of this gathering and by the authority vested in me by the constitution and the laws of this state, it is my honor to pronounce you husband and husband. You may seal your vows with a kiss.”

Masuyong humaplos ang palad niya sa pisngi ko. At unti unting lumapit ang mujha niya sa akin.

At habang papalapit siya ay kusa ng pumipikit ang mga mata hanggang sa maglapat ang labi namin.

Hindi naman iyon matagal. Sapat lang para maisarado ang kasal namin.

“Ladies and Gentlemen, it is my honor to be the first to introduce you to: Mr.’s Kanye Anderson.”

Palakpakan ang namayani sa paligid. Hindi man ako nakapaghanda sa kasal kong ito. Ay masasabi kong ito ang kasal na hinihiling kong mangyari.

Tinupad niya ang pangarap kong kasal.

“I love you!”

“I love you too.” Pabulong namin pareho ng maglapat ang nuo namin.

Mas lumakas ang hiyawan. Palakpakan ng mga nakidalo at sumaksi.

“Congrats daddy! Congrats papa.” Ang apat naming anghel na lumapit na sa amin.

“Thank you babies.” Binuhat ko si Ashley at binuhat naman niya si Ashton. Habang sina Xaviel at Frances ay nasa magkabilang gilid namin at hawak ang mga kamay na nakangiting humarap sa bisita.

Nasasalamin sa mga ngiti namin ang isang masaya at buong pamilya.

Wala na akong maihihilang pa. Dahil tuluyan ng nabuo ang mga pangarap ko sa buhay. Ang makasama siya at bumuo ng sarili naming pamilya.

---

Muli akong magpapasalamat sa inyo. Sa mga walang sawang sumusuporta. At sana sa huling chapter na ito ay tuluyan ng magsasara ang kwento ng ating mga bida.

Thanks a Lot!!!

❤❤❤❤