Kapalit ng Lahat (Completed)

Disclaimer

This is a work of fiction intended for mature audiences (18+) only.

All characters portrayed in this story are at least 18 years of age , regardless of their appearance, role, or setting. No sexual activity depicted in this story involves minors or anyone under the age of 18.

Any resemblance to actual persons, living or dead, or to real events is purely coincidental unless otherwise stated. The themes, situations, characters, and relationships portrayed are entirely fictional and are created solely for entertainment and storytelling purposes. Nothing in this work should be interpreted as promoting, encouraging, or endorsing any real-life behavior.

By continuing to read, you acknowledge that you are at least 18 years old and understand that this story contains explicit sexual content, mature themes, and strong language. Reader discretion is strongly advised.

In addition, any photographs or images used in this work are not owned by the author . Any actor, model, or individual appearing on the cover or in other promotional images is used solely as a visual representation of the fictional characters in this story. Their likenesses are used for illustrative purposes only and do not imply any involvement with, endorsement of, or connection to the contents of this work.

The author has no intention of defaming, disparaging, or harming the reputation or dignity of any individual whose image is used. All image rights remain the property of their respective owners.

Prologo

Si Sky ay may lihim. Hindi lang ang pagiging tagong bading, kundi pati ang matinding pagnanasa sa lalaking hindi niya dapat pinagnanasahan. Ang kanyang Daddy Manuel.

Matikas. Balbasin. Marino na tumanda sa dagat, sanay sa disiplina, alak, at init ng katawan. Sa kanyang pagbabalik, dala niya ang bigat ng nakaraan at ang pangungulila sa yumaong asawa. Ngunit higit pa roon, dala rin niya ang init na kayang magpaalab ng kahit sinong lumapit. Isang tunay na Daddy na kumakatawan sa awtoridad, tukso, at bawal na pagnanasa.

Nang mamatay ang ina ni Sky, bumalik mula sa pagbabarko si Manuel upang gampanan ang papel bilang ama niya. Ngunit sa isang gabing puno ng alak at pagkalimot, isang mapanganib na lihim ang nabunyag. H

indi pala tunay na anak ni Manuel si Sky.

At mula sa pagkakamaling iyon, may sumibol na init na hindi na nila mapigilan. Sa pagitan ng kasalanan at kaligayahan, konsensya at pagnanasa, pipiliin ba ni Sky na manatiling anak… o maging kapalit ng kanyang ina sa piling ng lalaking parehong kinatatakutan at kinahuhumalingan niya?

Isang kuwentong bawal, mapangahas, at naglalagablab. Handang suwayin ang lahat ng batas ng lipunan at ng dugo. Hindi para sa mahina ang loob.

---

A/N

This is my second story. Pero tatapusin ko muna ang first story ko na “Pag-aari ng Iba”. Pinost ko lang para ganahan akong tapusin iyon at gawin na itong next story. May mga eksena pala sa first story na iko-combine ko dito. Kumbaga, parallel story.

Mahaba pa ang “Pag-aari ng Iba”! Horny afternoon, everyone!

Kabanata 1

Drunk

Tahimik ang bahay pag-uwi namin ni Pierre mula sa klase. Kinuha ko lang saglit ang librong hinihiram niya at saka ko na rin siya inihatid palabas matapos magmeryenda. Pagkasara ng gate, parang bumigat na ulit ang paligid. Ganito palagi. Sa labas, kaya kong ngumiti kahit kakaunti, magpanggap na normal lang, pero sa loob ng bahay na ito, laging may nakabiting tanong, may bigat na hindi mabitawan.

Dito, hindi ko kailanman ramdam na buo kami bilang isang pamilya. Hindi ko alam kung bakit, pero parang lagi akong may distansya kay Papa. Tahimik siya, halos hindi kami nag-uusap kung hindi kailangan. Kumakain kami ng sabay, pero walang kuwentuhan. Nakatitig lang siya minsan sa akin, tapos biglang ibabaling ang tingin na para bang… may bumabagabag sa kanya na hindi niya masabi-sabi sa akin.

Alam ko, baog siya. Narinig ko iyon minsan sa bulungan ng mga kapitbahay noong bata pa ako. Pero itinago ko sa sarili ko iyon. Hindi ko rin lubos maintindihan kung ano ang ibig sabihin noon para sa amin. Basta ang alam ko, siya ang Papa ko. Siya ang nagpalaki sa akin. At kahit malamig siya, kahit tila may lamat ang tingin niya sa akin, siya pa rin ang tanging haligi ng bahay na ito.

Ayaw ko namang kumpirmahin iyon sa kanya dahil kamukhang-kamukha ko ang ina ko kahit na isa akong lalaki. May hawig din naman ako ng kaunti sa aking ama sabi ng iilan. Palagi kong tinitingnan ang sarili ko sa salamin ngunit hindi ako makakuha ng sagot. Ang mahalaga, siya ang aking ama. Lalo na ngayong kaming dalawa na lang sa buhay at namayapa na ang aking ina dahil sa sakit na leukemia noong nakaraang buwan.

Ngayong gabi, naroon siya sa sala, nakabukas ang mga bote ng alak. Madalas siyang uminom tuwing malungkot o kapag may problema, pero ngayong gabi… iba ang itsura niya. Parang mas malalim ang lungkot, mas mabigat ang titig na ipinupukol sa akin. May init.

“Sky,” tawag niya, basag ang tinig, garalgal dahil sa alak.

“Po?” sagot ko, lumapit mula sa kusina.

“Halika.”

Sumunod ako, naupo sa tabi niya sa mahabang sofa. Ramdam ko agad ang init ng alak sa hininga niya, pati ang bigat ng presensya niya sa tabi ko. Ilang segundo siyang tahimik, pinaglalaruan ang baso nang bigla siyang lumingon.

“Alam mo… kamukhang-kamukha mo mama mo,” bulong niya, medyo garalgal. “Honeyyyy koooo.” ani niya sa akin sa tawagan nila ni mama.

Napatigil ako nang hinila niya ako at iniupo sa pagitan ng kanyang mga hita habang nakatalikod sa kanya. Ipinatong niya ang kanyang baba sa kaliwang balikat ko at inamoy ang aking leeg.

“Ang bango-bango mo, Honey…” puri niya sa akin habang nagpapatak din ng magagaang halik sa leeg ko.

Nanginig ang kalamnan ko sa ginagawa ni Papa. Ramdam ko ang unit-unting pagtigas ng kanyang burat sa pagitan ng hiwa ng puwit ko. Bumilis ang paghinga ko sa nangyayari. Dinilaan niya ang leeg ko maging ang tenga.

Bago pa ako makaisip makatakas, bigla niyang inihiga ang katawan ko at nasa ibabaw ko na siya sa sofa. Inilapit niya ang mukha niya sa akin. Mainit ang hininga niya sa labi ko, at bago pa ako makailag, dumampi iyon sa akin. Hinalikan niya ako nang masuyo. Hindi halik ng isang ama sa anak. Halik ng isang lalaki na naghahanap ng asawa.

Nanlamig ako, pero sa parehong oras, parang may kuryenteng dumaloy sa katawan ko. Amoy ko ang alak, ang halimuyak ng kanyang pawis, ang init ng labi niya na dumidiin sa labi ko. Napapikit ako at hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil matagal ko nang tinatago ang isang lihim na hindi ko dapat nararamdaman sa aking ama.

“P-Papa…” mahina kong tawag, halos paungol. Pero hindi siya sumagot. Bigla na lang siyang bumagsak sa balikat ko, mahimbing, tulog na tulog.

Nakapatong siya sa katawan ko at nakadikit ang mukha niya sa leeg ko. Ramdam ko ang init ng kanyang hininga, parang apoy na dumidila sa balat ko.

Nanginginig ang kamay ko habang dahan-dahan kong inayos ang puwesto namin. Siya na ngayon ang nakahiga sa sofa habang nakapatong ako sa kanyang puson. Hinaplos ko ang kanyang malapad na dibdib pababa sa kanyang matigas na mga abs. Nararamdaman kong nakabukol pa rin sa shorts ni papa ang kanyang burat kahit mahimbing siyang natutulog at naghihilik.

Ang sarap ni Papa habang natutulog. Ang amo ng kanyang mukha. Kabaligtaran kapag siya ay gising. Parang palagi siyang galit sa mundo kapag nakatingin sa akin.

“Hindi ko dapat…” bulong ko, pero nanunuyo na ang lalamunan ko.

Dahan-dahan, parang may sariling isip ang katawan ko. Lumuhod ako sa harap niya at pinagmasdan ang matikas na katawan ni Papa na kahit lasing, halatang disiplinado bilang isang marino. Hinila ko pababa ang kanyang shorts. Umigkas ang kanyang burat na kanina pa nag-aalab sa loob nito. Humampas pa sa pisngi ko ang mahigit siyam na pulgada ng kanyang burat.

Ang laki-laki ng burat ni Papa. Ang bigat ng dalawa niyang itlog. Umaalog sa bawat hinga niya ang kanyang malaking titi. Napakainit pa.

At bago ko pa mapigilan ang sarili, marahan kong jinakol ito. Napakataba rin ng burat ni Papa. Halos hindi magtagpo ang mga daliri kong nakapalibot dito. Sa umpisa, dahan-dahan kong jinajakol ito paikot, pero ’di na ako nakatiis at unti-unti kong binilisan. Umungol si papa tanda na siya ay nasasarapan kahit siya ay tulog. Akala niya siguro ay nananaginip lang siya.

Dinilaan ko ang ulo ng kanyang burat. Maalat, mainit, at nakakaadik ang kanyang pre-cum na umaagos sa butas ng kanyang ari. Hindi ko na napigilan. Tuluyan kong isinubo, pinakiramdaman ang bigat at haba na unti-unting pumupuno sa bibig ko. Hindi ko kayang isubo lahat.

Ang ginawa ko, jinakol ko ang ilalim ng kanyang burat na hindi ko maisubo. Kailangan ko pa sigurong magsanay para maisubo ko nang buo ang kanyang burat. Ang sarap ng kanyang burat sa loob ng bibig ko. Ang init na parang nakapapaso. Hindi ko na naisip na ama ko ang chinuchupa ko. Nawalan ako pansamatala ng konsensya at nagpadala sa libog na matagal ko nang nararamdaman sa kanya kahit noon pa man.

“Uhhhmmm…” napaungol si Papa. Napakapit siya saglit sa buhok ko, parang instinct lang kapag may chumuchupa sa kanya. Nakapikit pa rin siyang umuungol.

Mas lalo kong binilisan, mas pinalalim, halos mabulunan sa kanyang dambuhalang burat pero tiniis ko ito. Ang bawat sipsip, bawat ulos ng ulo ko pababa, lalo akong nag-iinit. Pakiramdam ko, sa gabing iyon, tinanggap ko ang lihim na matagal ko nang itinatago: hindi lang ako bading, kundi may pagnanasa ako sa taong hindi ko dapat pinagnanasahan.

Tumutulo na ang laway ko sa katawan niya, kumakapit sa labi at baba ko, pero hindi ko pinansin iyon. Sa bawat sipsip, bawat tunog na lumalabas sa bibig ko, pakiramdam ko’y mas lalo akong ginaganahan sa ginagawa kong pagsubo sa kanya.

“Ahhh—uhhhhmmmm…” ungol ni Papa, mas malalim, mas madiin. Kahit lasing, gumalaw ang balakang niya, marahang itinulak ang ari niya sa bibig ko at pilit isinasagad.

Halos masuka ako pero hindi ako umatras. Hinawakan ko pa ang katawan niya sabay sinalubong ng bibig ko ang bawat kadyot niya. Ang mga mata ko’y luhaan at ang lalamunan ko’y nasasagad na pero ang puson ko’y nag-aapoy na rin.

Hinaplos ko ang bayag niya habang patuloy akong nagtaas-baba. Nilalaro ng dila ko ang pinakaulo, sinisipsip ko ito na parang uhaw na uhaw, habang ang kamay ko nama’y mahigpit na nakabalot sa katawan niya.

Ramdam ko na. Malapit na siya. Lumalaki ang ulo ng titi ni Papa. Mas bumigat ang paghinga niya at mas kumislot ang ari niya sa bibig ko. At doon ay lalo ko pang binilisan, lalo kong isinagad, hanggang sa maramdaman kong bigla siyang nanginig sa ginawa ko.

Sumabog ang kanyang tamod sa loob ng bibig ko. Mainit. Malapot. Napakadami. Sunod-sunod ang putok, tumatama sa lalamunan ko, umaapaw sa bibig ko hanggang sa tumulo sa labi at baba ko. Hindi ko alam kung lulunukin ko ba o idudura, pero sa sobrang libog ko, nilunok ko lahat. Matamis na maalat.

Humihingal ako at nanginginig habang nakasubsob pa rin sa pagitan ng hita ni Papa. Tulog pa rin siya at mahimbing. At sa gabing iyon, alam kong hindi na ako makapagpipigil pang muli.

Pagmulat ko kinabukasan, ramdam ko pa rin ang alat at init sa labi ko. Para bang nakatatak na ang gabing iyon sa bawat hibla ng katawan ko. Ang laway, pawis, at tamod na pinagsaluhan namin ni Papa, kahit siya’y walang kaalam-alam, ay parang marka na hindi ko na mabubura.

Nakahiga pa siya sa kabilang sofa nang lumabas ako mula sa kuwarto ko. Malalim ang tulog niya at nakabukas ang bibig, may bahid ng alak sa hininga. Tinitigan ko siya nang matagal na halos hindi ko maalis ang mga mata ko.

Siya. Ang lalaking dapat kong tawaging ama. Ang lalaking dapat ay hindi ko pinagnanasahan. Pero kagabi, isinubo ko siya. Nilasahan ko siya. Nilunok ko siya.

At ngayon, habang nakatitig ako, hindi ko mapigilan ang sariling mag-init ulit. Napakagat-labi ako, saka mabilis na umiwas ng tingin.

Pero kasabay ng apoy sa loob ko, may isa pang pakiramdam na sumulpot. Inis. Kaba. Pagseselos.

Naalala ko bigla kung paano siya tumingin kay Pierre kahapon nang dumaan siya para kunin ang libro sa bahay. Akala niya hindi ko mapapansin pero malinaw sa akin kung paano sumusunod ang mga mata ni Papa sa katawan ng kaibigan ko. Yung tipong titig na hindi naman malaswa pero sapat na para mapansin ko.

At doon, kumurot ang dibdib ko.

Bakit gano’n? Bakit parang may kirot sa loob ko? Hindi ko man maamin kahit kanino pero alam ko ang totoo. Nagseselos ako.

Bakit siya titingin kay Pierre, kung ako mismo ay nasa harap niya na? Kung ako mismo ang anak niya. Kung ako mismo ang kasama niya. Kulang pa ba ako? Bakit siya makakaramdam ng interes sa iba, gayong kamamatay lang din ni mama?

Napapikit ako, mahigpit na kinuyom ang kamao ko.

“Putang ina…” bulong ko sa sarili. “Ano bang pinag-iisip ko?”

Pero kahit anong pilit kong pigilan ay hindi ko mapagsisinungalingan. Nagnanasa ako sa sarili kong Papa. Hindi man kami close. Hindi man kami sweet sa isa’t isa. Hindi man maganda ang relasyon namin. Pero siya ang laman ng isip ko ngayon. Ang bawat halik niya kagabi, bawat ungol niya, bawat patak ng tamod na tumulo sa bibig ko, lahat iyon ay hinahanap-hanap ko na.

At habang tinitingnan ko siyang tulog, isang bagay ang malinaw sa akin. Hindi ako papayag na mapunta ang mga titig niyang iyon kay Pierre. Kung kailangan kong maging matapang para mapansin niya, gagawin ko ang lahat.

Muli na namang bumigat ang amoy ng alak sa sala nang gabing iyon. Tahimik akong nakaupo sa gilid, pinapanood si Papa habang dahan-dahan niyang inuubos ang laman ng bote. Wala siyang imik pero ramdam ko ang init sa presensya niya. Hindi ko na alam kung ako ba ang nilalasing ng amoy ng alak o ng init ng mga alaala kagabi.

Nakasuot ako ng manipis na sando na nagpabakat sa aking utong. Maikli rin ang suot kong shorts habang nakapatong sa sofa ang mga paa ko. Lantad na lantad ang kaputian ng mga hita ko sa naisip kong suotin ngayong gabi.

“S-Sky,” basag niyang tawag, garalgal at mababa ang boses. “Bakit po, Papa…” mabilis kong sagot at agad akong lumapit.

Naupo ako sa tabi niya at ramdam ko kaagad ang bigat ng kamay niyang bumagsak sa hita ko. Mainit, mabigat, at may kakaibang kuryente. Nang lumingon siya sa akin, nakita ko ulit ang parehong mga matang tumitingin kay Mama noon… pero ngayon, nakatutok lang sa akin.

Wala na akong nasabi pa nang bigla niya akong hinila. Naglapat ang labi namin, mas marahas, mas mapusok kaysa kagabi. Halos hindi ako makahinga sa bigat ng halikan namin. Kinagat niya ang labi ko, sinipsip, ipinasok ang dila niya, at ako’y nagpaubaya na lang sa kanya.

Kung ako man ang maging kapalit ni Mama sa kanya, gagampanan ko iyon. Huwag lang siyang mapunta sa iba.

“Papa…” ungol ko sa pagitan ng aming halikan, pero hindi siya tumigil.

Hinawakan niya ang batok ko, piniga ang pisngi ko, at sinakop ng labi niya ang bibig ko na para bang gutom siya. Halos mabali ang leeg ko sa gigil ng halikan namin. Tumutulo na ang laway namin sa baba ko at kumakalat sa leeg ko.

Hanggang sa bumaba ang mga halik niya sa akin. Sa panga. Sa leeg. Sa dibdib. Napatirik ang mata ko nang maramdaman kong dinilaan niya ang utong ko. Basa. Mainit. Hinimod niya ang utong ko, sinipsip nang mariin, pinaikot ang dila niya hanggang sa napaungol ako nang malakas.

“P-Papa… ohhh ang saraaaappp…”

Dumulas ang dila niya pababa. Hinagod ang tiyan ko, ang pusod ko, ang bawat sulok ng balat kong nanginginig. Ramdam ko ang gaspang ng bigote niya sa bawat pagdampi nito sa akin. Para akong sinusunog sa apoy ng bawal na sensasyon.

Itinaas niya ang sando ko, marahas na tinanggal, sabay isinamdal ang katawan ko sa sofa. Dikit na dikit siya sa akin, mabigat, at pawis na pawis. Muling nagtagpo ang mga labi namin, laplapan na parang wala nang bukas. Ang sarap-sarap humalik ni Papa.

Hanggang sa naramdaman ko ang ari niyang matigas, kumikiskis sa puwet ko mula sa ibabaw ng shorts. Mainit, matigas, at alam kong handang-handa na iyon. Kinadyot niya nang marahan, paulit-ulit na para bang tinutukso ako.

“Ahhh… Papa… Ohhhh…” halos pakiusap ko at nanginginig ang katawan ko.

Pero hindi niya ako binigyan ng sagot. Patuloy lang siyang humalik, dinilaan ang leeg ko, sinipsip ang balikat ko habang kinikiskis ang ari niya sa hiwa ng puwet ko. Paulit-ulit. Mas madiin. Mas mabilis. Para akong mababaliw.

“Papa… ipasok mo na, please…” bulong ko, halos umiiyak sa libog. Pero hindi.

Hanggang sa maramdaman kong bumigat ang hininga niya. Napatigil siya sa pagkiskis. At bigla na lang siyang bumagsak sa ibabaw ko. Tulog.

“Papa?…” tinulak ko siya nang bahagya, pero mahimbing na siyang natutulog. Naghihilik pa. Wala nang malay.

Naiwan akong hingal, pawis, at basang-basa ng laway at pawis naming dalawa. Ramdam ko pa rin ang init ng ari niyang nakasandal sa puwet ko. Nanginginig ako, tigas na tigas, at gutom na gutom sa hindi tinapos na laban.

Nabitin ako. At doon ko naisip. kung sa ganitong paraan lang ako mapapansin ni Papa, handing-handa akong gawin ang lahat… kahit gaano pa ito kabawal. Kahit ako pa ang maging kapalit ni mama sa kama.

---

A/N

This is my second story. Ang priority kong i-update ay ang “Pag-aari ng Iba”. Ang balak ko kasi, gawing parallel ang story na ito sa unang installment ng series na Naughty Boys & Hungry Daddies Series. So habang nagpo-progress ang story ng “Pag-aari ng Iba”, tumatakbo na rin ito. Happy reading! Comment naman kayo kung effective ba ang writing style ko. Thanks

Kabanata 2

Ready

Pagmulat ko kinaumagahan, ang unang naramdaman ko ay ang bigat ng katawan ko… at ang bigat ng pagkakabitin. Nakatulog si Papa Manuel kagabi habang hinihintay ko ang pagkakataon na mapasok niya. Ang burat niyang matigas at malaki pa rin ang naaalala ko, pero wala akong nagawa kagabi kung hindi himasin iyon habang tulog siya. Hanggang sa nawalan na rin ako ng gana. Hindi pa rin naman handa ang butas ko. Kailangan kong paghandaan.

Ngayon, nasa classroom ako at nakatingin sa blackboard. Walang pumapasok sa utak ko kung hindi ang katawan ni Papa at ang kanyang mga halik. Ang burat niya na nagpapaulit-ulit na nakatatak sa isipan ko. Bumabalik din ang eksena namin kagabi. Ang mga labi niyang dumapo sa akin, ang dila niyang tumikim sa balat ko, ang bigat ng burat niya sa pagitan ng pisngi ng puwit ko… at ang katotohanang hindi niya ako tuluyang nakantot.

“Sky…” tawag ni Pierre, nakasulyap sa akin habang nakahilig sa upuan niya. “Ayos ka lang ba? Para kang wala sa sarili. Earth to Sky!”

Napatingin ako sa kanya, pinilit ngumiti. “Oo, medyo puyat lang kagabi.”

Pero sa loob-loob ko, nag-iinit ako sa inis. Siya kasi. Si Pierre. Hindi ko alam kung bakit, pero hindi mawala sa isip ko kung paano tumitig si Papa sa kanya noong nagpunta siya sa bahay kahapon. ’Yung tingin na parang interesado, na parang wala ako sa bahay kahapon. Ang haplos ni Papa Manuel sa kanyang mga hita maging ang mga akbay nito na parang may balak.

Nagseselos ako. Oo, aminin ko. Gusto kong ako lang ang nasa isip ni Papa. Gusto kong ako lang ang pinagmamasdan niya ng ganoon. Pero wala namang kasalanan si Pierre roon. Naiinis lang talaga ako dahil nangangambang mabaling sa iba ang atensyon ni Papa.

“Next week, Sky, isoli ko na yung libro ha?” malambing na sabi ni Pierre habang nginunguya ang straw ng iced coffee niya. “Baka maiwala ko pa, eh.”

Napangiti ako, pilit. “Oo… ikaw bahala.”

Pero ang totoo, gusto ko siyang sabunutan. Gusto kong sabihin sa kanya, layuan mo si Papa, akin lang siya. Pero wala akong karapatang magsalita. Ano sasabihin ko? Na nililibugan ko ang sarili kong ama? Na siya ang laman ng pantasya ko gabi-gabi? Na hindi ama ang turing ko sa kanya?

Habang nagtuturo ang professor namin, napapapikit ako. Ramdam ko ang pananabik sa pagitan ng mga hita ko, ang init na hindi matanggal-tanggal. Hindi ko na halos maintindihan ang pinagsasabi sa klase. Ang naririnig ko na lang ay ang tibok ng puso ko at ang boses ni Papa kagabi habang lasing siya. Paos at mabigat.

Bitin na bitin ako.

Pagkatapos ng klase, sabay kaming lumabas ni Pierre. Pinagmamasdan ko ang mga kilos niya, kung paano siya ngumiti, kung paano siya natural na nakakaakit kahit hindi niya sinasadya. Maganda ang awra at personality ni Pierre. Malakas pa ang dating niya. Hindi kagaya ko na nasa loob lang ang kulo.

Doon lalo akong nasaktan. Kasi kung ako si Papa, baka ganoon din ako tumingin kay Pierre. Baka mas magustuhan ko siya kaysa sa sarili ko.

“Uy, Sky. Sama ka sa akin mamaya? Kain tayo,” alok niya.

Umiling ako. “Hindi puwede… may gagawin pa kasi ako sa bahay mamaya.”

At ang totoo, tama nga siya. May gagawin ako. May plano akong hindi ko na hahayaang mabitin pa uli.

Pagkatapos ng klase, diretso akong umuwi sa bahay. Nadatnan ko itong tahimik at walang tao. Pawis na pawis ako mula sa paglalakad kaya dumiretso ako sa banyo. Habang nagbubuhos ng malamig na tubig, hindi mawala sa isip ko ang mga tingin ni Papa Manuel kagabi habang lasing siya. Ang init ng katawan niyang nakadikit sa akin, ang bigat ng hininga niya, at ang matigas niyang bukol na halos dumunggol sa puwit ko.

“Ahhhh…” napakagat-labi ako habang pinapahid ang sabon sa dibdib ko. Sa bawat paghaplos, iniisip ko na mga kamay ni Papa ang gumagawa nito.

Nilinis ko ang buong katawan ko. Pati na rin ang loob ng butas ko. May paghahandaan akong isang bakbakan.

Nang matapos maligo, nagpunas ako at humarap sa salamin. Basa pa ang buhok ko, pero pulang-pula na ang pisngi ko. Hindi ko maitatanggi na gustong-gusto kong matikman si Papa. Kaya nga paghahandaan ko ang aming pagtatalik.

Alam kong hindi puwedeng basta na lang. Hindi pa ako nadonselya. Virgin pa ako. Baka masaktan lang ako kapag basta pumasok siya. Ang laki-laki pa naman ng burat ni Papa.

Dahan-dahan akong bumaba ng kusina at binuksan ang ref. Doon, nakita ko ang isang mahaba at matabang talong. Kinuha ko ito, inamoy, at muntik pa akong matawa sa sarili ko. Kasinglaki ng burat ni Papa!

“Loko ka, Sky…” bulong ko, pero hindi ko rin binitiwan.

Kumuha ako ng isang condom at lube mula sa drawer na matagal ko nang itinatago. Isinuot ko iyon sa talong, inunat at binuhusan ng lubricant hanggang kumintab ito sa ilaw ng kusina. Para bang naging laruan ko na talaga ito. Kailangang maging creative dahil hindi na ako papayag na ipagpaliban pa ito. Ayokong maunahan ng iba.

Umakyat ako sa kuwarto at isinara ang pinto. Humiga ako sa kama at dahan-dahang ibinuka ang mga hita ko. Basa pa ang balat ko mula sa pagligo, kaya madulas at mainit ang pakiramdam ko.

Nilagyan ko muna ng lube ang daliri ko at pinahid sa bukana ng puwit ko. Napa-ungol ako nang maramdaman ko ang sariling daliri na pumasok ng kaunti. “Uhhhhh… shitttt…”

Sa umpisa isang daliri lang. Naging dalawa hanggang sa naging tatlo. Nasasaktan ako ngunit tinitiis ko. Makakaramdam din ako ng sarap at ginhawa.

Nabanat nang husto ang masikip kong butas kaya binilisan ko ang pag-finger dito. Nang sa tingin ko ay handa na ako, itinapat ko ang talong sa bukana ng butas ko. Una’y dinikit ko lang, nilalaro sa pagitan ng pisngi ng puwit ko. Para bang ari na ni Papa ang nakadikit doon. Pinikit ko ang mata ko, at inisip ko siyang nakahiga, pawisan, at inaangkin ako.

“Papa… ahhhhh…” bulong ko.

Dahan-dahan kong ipinasok ang dulo. Napangiwi ako, masakit. Mahapdi. Pero tiniis ko. Unti-unti kong itinutulak habang kinakagat ang labi ko para huwag mapasigaw.

Plop. Pumasok ang ulo ng talong. Napakapit ako sa bedsheet, halos mabaliw sa sensasyon.

“Ahhhhhh fuckkkkk… ang laki…” hingal ko, pawis na agad kahit kaliligo at kararating lang sa kama.

Patuloy kong itinulak papasok nang dahan-dahan. Ramdam ko ang bigat at kapal nito, pinupunit ang laman ko sa loob, pero kasabay noon, unti-unti ring sumasarap ang nararamdaman ko. Naramdaman ko ang mga kalamnan ko na kumikibot, tinatanggap ang bawat pulgada ng bagay na iyon. Naisagad ko rin sa wakas ang talong na kumakatawan sa titi ni Papa.

“Uhhhhhh shittttt… Papa… kantutin mo ako… sagarin mo ’ko…”

Mas lalo akong nag-init sa pinapantasya ko. Sandali kong binabad ang talong sa butas ko nang sa gayon ay masanay ako sa laki nito. Pagkatapos ng ilang minuto, inumpisahan ko ang paggalaw ng talong sa loob ko. Dahan-dahan ang paghugot. Kapag nararamdaman kong malapit na sa dulo ng talong, ipinapasok ko itong muli ng sagad-sagaran.

Hanggang sa napapabilis na ang galaw ko, nilalabas-masok ang talong habang nakahiga at nakapikit. Napasabunot ako sa sarili kong buhok habang lumilikha ito ng basang tunog.

Plok… plok… plok…

Lalong lumakas ang mga ungol ko. Sa isip ko, hindi na talong ang ginagamit ko. Kundi ang burat na halos pumutok sa loob ng shorts ng Papa ko. Ang burat na abot-kamay ko na sanang maipasok kagabi.

“Ahhhhnnnn Papa! Sagad mo pa! Uhhhhh!” sigaw ko habang nagdedeliryo.

Hanggang sa biglang pumulandit ang tamod ko sa tiyan ko. Handsfree. Malakas, sunod-sunod, habang nakasagad pa rin ang talong sa loob ko. Nanginginig ang binti ko, basang-basa ang puwit, at hingal na hingal.

Matapos iyon, dahan-dahan kong hinugot ang talong, malagkit, madulas, nangingintab. Nilagay ko sa tabi ng kama at nakahinga ako nang malalim nang makita kong konting dugo lang ang nasa paligid ng condom. Mukhang na-lubricate ko nang maayos ang butas ko.

Ramdam ko ang espasyong iniwan ng talong sa loob ng butas ko. Ganito rin kaya ang mangyayari sa akin kapag burat na ni Papa ang ginamit ko?

“Handa na ako…” bulong ko sa sarili.

Nakatulog ako nang hubo’t hubad dahil sa pagod matapos ang ginawa kong paghahanda. Muli akong naglinis ng katawan at butas ko nang magising kinagabihan. Wala akong balak kumain. Kailangan walang lumabas na dumi sa butas ko mamaya sa bakbakan naming ni Papa.

“Sky!” tawag ni Papa Manuel mula sa sala, paos at mabigat, parang lasing na lasing na.

Dali-dali akong lumabas ng kuwarto ko, kabado, pero sabik. Nasa sala siya, nakaupo at nakabukas ang polo. Litaw ang mabuhok at malapad na dibdib ni Papa. Namumungay ang kanyang mga mata na para bang isa siyang leon na sugatan, malakas pero basag sa loob.

Lumapit ako at naupo sa tabi niya. “Pa… bakit po?”

Bigla niyang hinawakan ang braso ko, mariin, at tinitigan ako ng diretso. “I-Ikaw… b-bakit ba… bakit ba ginawa sa akin ng nanay mo iyon?”

Nabigla ako. Hindi ko alam kung paano sasagot. Nanginginig ang boses niya habang nagpupuyos ang damdamin.

“H-Habang nagsasakripisyo ako sa barko, nagpapakahirap para sa mga pangarap namin, siya naman… nakikipaglandian, nakikipagtalik sa ibang lalaki! Tangina!” Napasuntok siya sa mesa kaya nagkalansing ang bote ng alak.

“Pa…” mahina kong sabi, nilalapit ang kamay ko sa balikat niya.

Pero tumitig siya sa akin, matalim, at biglang natigilan. Para bang may ibang nakikita sa mukha ko.

“Ikaw… ikaw ang kamukha niya,” bulong niya, puno ng pait. “Putangina… kamukhang-kamukha mo talaga ang nanay mo! Kaya minsan ayaw kitang makita, eh! Naaalala ko ang pagtataksil ng nanay mo! Alam mo bang hindi kita anak?!”

Natigilan ako sa mga salitang binitawan ni Papa. Parang biglang huminto ang paligid, tanging pintig ng puso ko lamang ang naririnig ko. Tama pala ang mga bulong ng mga tao sa paligid ko noon. Na hindi talaga ako anak ni Papa Manuel. Hindi ko siya tunay na ama. Ngunit sino ang tunay kong ama? Nasaan na siya?

Sa halip na masaktan, isang ngiti ang pilit na kumawala sa labi ko. Imbes na panghinaan ako, nakaramdam ako ng ginhawa. Kung gano’n… wala akong dapat ikonsensya. Hindi ko kailangang magdalawang-isip sa plano kong magpakantot.

Ngayon, malaya ko nang gawin ang matagal ko nang lihim na pagnanasa. Malaya na akong akitin siya, mahulog sa lambing ko, at mapasunod siya sa kagustuhan ko. Kailangan kong unti-untiin ang mga plano ko.

At habang nakatitig ako sa galit niyang mga mata, nakaramdam ako ng kakaibang init. Para bang sa mga mata niya, naging si Mama ako.

Humigpit ang hawak niya sa braso ko. “B-Bakit… bakit mo nagawa iyon noon? Hindi pa ba ako sapat, H-Honey?” bulong niya, halatang hindi na alam kung ako ba talaga o si Mama ang kausap niya.

Napakagat ako ng labi, nagdesisyong hindi ko na lalayuan ang pagkakataong ito. “Pa… hindi kita kayang lokohin…”

Umiling siya, naguguluhan. “P-Pero nagawa mo pa rin, eh… Ang laki ng kasalanan mo sa’kin… Honey kooo… Patawad kung hindi kita agad napatawad. Kung maibabalik ko lang ang panahon…”

Lumapit ako at idinikit ang labi ko sa tainga niya. “Ako na ngayon ang tutugon sa pagkukulang niya, Pa… ako na ang papalit kay Mama. Hindi na siya… ako na.”

Napapikit siya, huminga nang malalim, at doon ko naramdaman ang bigat ng hinanakit at pananabik na pinaghalo. Ang mga kamay niya’y gumapang sa batok ko, parang gusto niyang itulak ako palapit, at ako nama’y kusang nagpaubaya. Inihiga niya ako sa sofa at nasa pagitan siya ng mga hita ko.

“H-Honeyyy…” bulong ko, nanginginig.

“Shhh…” sagot niya at ako ay kanyang hinalikan.

Ang halik niya’y magaspang, puno ng gigil. Naririnig ko ang basang tunog ng aming mga labi, nararamdaman ko ang dila niyang humahagod sa loob ng bibig ko. Napakapit ako sa balikat niya na parang ayaw kong pakawalan ang bigat ng katawan niyang nakapatong sa akin.

Bumaba ang halik niya sa leeg ko. “Ahhh… Honey…” napaungol ako. Dinilaan niya ang makinis kong balat, sinupsop hanggang maramdaman ko ang init ng bibig niya sa utong ko.

“Shit…” napakagat-labi ako, halos umangat ang katawan ko sa sofa.

Hinubad niya ang t-shirt ko, sinundan ng halik at supsop ang dalawa kong utong. Paikot-ikot ang kanyang dila hanggang bumaba ang kanyang pagdila. Ramdam kong may naiwan siyang basang marka sa balat ko. Itinupi niya ang mga tuhod ko at umikot ang dila niya sa puson ko. Ako nama’y nanginginig na nakahiga at halos mawalan ng ulirat.

Hinubad niya ang shorts ko at idinapa sa sofa. Iniusli ko ang puwitan ko upang mas madali sa kanya ang susunod niyang balak gawin. Dinilaan niya ang katawan ko pababa hanggang puwitan. Ramdam ko ang dila niyang mainit na gumagalaw sa aking butas. Kakaibang sarap at kiliti ang nadama ko nang dahil sa kanyang balbas na tumatama sa aking balat. Agad siyang tumayo at naramdaman kong kinikiskis niya ang matigas niyang burat sa butas ko kahit na nasa loob pa ito ng kanyang shorts. Halos mabaliw ako.

“Ahhh… Honey… pasok mo na, please…” pagsusumamo ko.

Pero hindi niya ipinasok. Kiniskis lang niya, dahan-dahan, paulit-ulit. Ramdam ko ang init at bigat ng bawat kiskis, parang pinapahirapan niya ako.

“Papa, please… huwag mo na akong bitinin… Honey.,.” halos mangiyak-ngiyak na ako, nanginginig sa sofa.

Pero sa halip na sumunod, naramdaman kong bumigat ang hininga niya. At ilang saglit lang, bumagsak ang katawan niya sa akin. Nakatulog siya, matigas pa rin pero hindi ipinagpatuloy.

Naiwan akong nakahiga, pawis na pawis, habol ang hininga, at halos mabaliw sa pagkabitin.

---

A/N

Bitin na naman? Hahahaha

Kabanata 3

Dreams

Tahimik akong naglinis ng mesa, nagpunas ng sahig, at nagligpit ng mga bote. Pero ang mga mata ko’y paulit-ulit na dumadapo kay Papa Manuel. Ang dibdib niyang malapad at mabuhok na kumikilos sa bawat hinga niya, ang balbas niyang magaspang na nagbibigay ng kiliti sa akin tuwing dumidikit sa aking balat, at ang sando niyang nakalilis kaya’t litaw ang matigas niyang katawan na tila nililok ng mga taon ng trabaho sa dagat.

Lasing siya. Tulog. Walang kamalay-malay.

At ako… ako ang gising na gising. Gising na gising ang pagnanasa ko. Nabitin ako. Akala ko makakantot niya ako nang gising siya. Pero hindi ako papayag na mabitin muli.

Lumapit ako at marahang umupo sa tabi niya. Amoy na amoy ko ang halimuyak ng alak mula sa bibig niya. Tiningnan ko ang mukha niyang mahimbing, parang walang iniintindi. Sa isip ko, hindi siya si Papa. Hindi kami magkadugo. Siya lang ang lalaking matagal ko nang pinapangarap.

Siguro, kaya ako nagkaganito dahil ang mama ko lang ang palagi kong kasama noon. Naghahanap ako ng father figure na hindi niya maibigay. Nang mapagtanto kong baka hindi talaga kami magkadugo, mas lalong tumindi ang pagnanasa ko kay Papa. Bata pa lamang ako noon, nahihiya akong tumingin sa kanya, nahihiyang makipag-usap. Nakararamdam ako ng hindi ko maipaliwanag na kaba noon pa man. Kabaklaan.

Kaya naman ngayon na sinabi niyang hindi niya ako anak, mas tumindi pa ang pagnanasa ko sa kanya.

Dahan-dahan kong hinaplos ang malaki niyang braso, pababa sa kanyang malamang dibdib, hanggang sa kanyang tiyan na may matigas na mga abs. Alaga niya ang kanyang katawan kahit nasa barko siya noon. Ang sarap tingnan ng mga muscles niya na nasa tamang kinalalagyan nito.

Mainit ang kanyang katawan. Buhay na buhay ang init ng balat niya kahit tulog siya. Bago ko pa namalayan, nasa loob na ng shorts niya ang kamay ko. Ramdam ko ang unti-unting pagtigas ng malaki at mataba niyang burat sa bawat paghimas ko.

Napakagat ako ng labi.

Hinila ko pababa ang kanyang shorts at maingat na hindi siya magising. Lumabas ang bagay na kanina pa nag-aalab sa imahinasyon ko. Malaki. Mabigat. Halos nakakatakot sa sukat nito. Kakayanin ko bang maipasok ito nang buong-buo sa butas ko?

Hinawakan ko iyon, marahan ko munang sinalsal. Walang reaksyon mula sa kanya maliban sa mahina at magaspang na hilik. Mas lalo akong kinabahan pero lalo ring nalibugan.

Lumuhod ako sa harap niya. Dinilaan ko ang ulo ng kanyang burat. Ang dila ko ay pumaikot sa ulo ng kanyang ari.

Slurp…

Slurp…

Slurp…

Maalat, may halong amoy ng alak at pawis. Pero mas lalong nagpasabog ito ng libog sa katawan ko.

Isinubo ko pa ito. Dahan-dahan noong una, hanggang mas lumalim pa. Hanggang sa maramdaman kong pumapalo na ang kanyang burat sa lalamunan ko. Mas lalong lumalaki ang burat niya ngayon na isinusubo ko ito nang buong-buo.

Glkkk… slrp… glkkk… Basang-basa ng laway ko ang kanyang burat. Tumatama ang bulbul niya sa aking ilong.

“Uhhhhmmmm…” mahinang ungol niya, pero hindi siya nagising.

Sinagad ko pa. Deepthroat. Napaluha ako pero hindi ko itinigil. Parang gusto kong lunurin ang sarili ko sa kanya.

Pag-ahon ko, hingal na hingal ako. May laway na dumadaloy sa baba ko. Dinuraan ko pa ang kahabaan niya at patuloy na sinalsal, at muling chinupa habang pinagmamasdan ang tulog niyang mukha.

“Papa…” bulong ko, halos pabulong lang sa hangin. “Akin ka ngayong gabi.” ani ko at hinubad na ang natitirang damit sa katawan ko.

Ipinahid ko ang lubricant sa daliri ko at ipinasok ito sa aking tumbong. Patuloy ko pa ring chinuchupa si Papa habang pini-finger ang sarili kong butas. Sa bawat hagod ng bibig ko sa maugat na burat ni Papa Manuel ay siya ring hagod ng daliri ko sa butas ko.

Nang sa tingin kong handa na ang butas ko, pinahiran ko rin ng maraming lube ang burat ni Papa. Sinigurado kong malawa ito upang dire-diretso itong pumasok sa aking masikip na butas.

Umupo ako sa ibabaw niya at itinapat ang bukana ko sa burat niyang galit na galit. Pumasok ang ulo ng kanyang burat. Upang maibaling ang sakit na nararamdaman ko, hinaplos ko ang aking mga dibdib at pinaglaruan ang aking mga utong.

Dahan-dahan ko nang ibinaba ang sarili ko sa kanyang burat. Ramdam ko ang pagkabanat ng laman ko. Ramdam ko ang bawat ugat ng kanyang burat na tumatama sa pader ng aking butas.

“Ahhhhhh… f-fuckkkk…” napaungol ako, nanginginig ang binti.

Wala pa ring galaw si Papa pero rinig ko ang kanyang mga ungol. Tuloy-tuloy ang pagpasok ng kanyang burat. Hanggang sa bigla ko itong isinagad para isahang sakit na lang.

“Awwww… Ang saaakiiittt… Ang laki ng burat mo… Ahhhmmmm…. Agggghhhhh…” ungol ko. Siya naman ay umungol din nang tumama ang bulbul niya sa pisngi ng puwitan ko. “Hmmmm… Hmmmm…. Hmmmm…”

Napakapit ako sa dibdib niya at sinanay muna ang sarili sa kanyang kahabaan. Hinalikan ko ang kanyang mga labi, leeg at tenga. Rinig ko ang kanyang mga halinghing sa aking ginagawa.

Nang tingin ko’y wala nang sakit, sinimulan kong gumiling. Mabagal sa una, pero kalaunan ay bumilis, at rumahas.

Plok! Plok! Plok!

Ang tunog ng basang salpukan namin.

Halinghing ko at ang hilik na may kasamang pag-ungol niya ang bumalot sa sala ng bahay namin. Wala na akong pakielam kung may makarinig man sa amin. Nilamas ko ang aking dibdib habang nagtataas-baba sa kanyang burat.

“Ahhhhnnnn… Papa… ang sarap mo… ang laki mo… uhhhhhhmmm… Akin ka lang… Agggghhh…”

Mas lalo kong pinagbutihan ang paggalaw. Inabot ko ang utong niya, pinisil habang patuloy na gumigiling. Ramdam ko ang pag-agos ng pawis ko pababa sa katawan niya.

“Putaaa… Papa… punuin mo ko… Buntisin mo ako, please…” ungol kong pabulong, kahit alam kong hindi niya maririnig.

Kumadyot ako nang kumadyot, halos mabaliw sa sarap.

Nang mapagod, huminto ako saglit at piniga ang kanyang burat sa loob ko. Nag-muscle control ako kaya lumakas ang mga ungol ni Papa Manuel.

“Hmmmmm…. Ahhhhh…. Agggghhhh…”

Nagtaas-baba ako muli sa kanyang dambuhalang burat. Binilisan ko ang paggalaw. Sa sobrang sarap ng aming kantutan, naramdaman ko ang paghawak ni Papa sa aking balakang. Madiin niyang nirapido ang aking butas. Sinalubong niya ang aking pagtaas-baba sa kanyang burat habang siya’y nakapikit pa rin.

Plok! Plok! Plok!

“Ahhhhh… Hmmm… Papa, ang sarap pala nito… Ohhhh…. Agggghhhh… Kantutin mo pa ako… Ako na ang papalit kay Mama… Hmmm… Ako ang kaniyang kapalit… Shiiittt”

“Ahhhhhh Papa… fuck… ang laki mo… sagad na sagad ka… ahhhhhh…”

“Ahhhhhh! Shittttt! Papaaaa! Buntisin mo ako, aaahhhmmm…”

Hanggang sa… nanginig ang kanyang mga binti habang lumakas ang mga ungol. Nakapikit pa rin siya at parang nananaginip. Sumabog ang kanyang tamod sa loob ko. Mainit. Malapot. Ramdam kong pumutok sa kaloob-looban ko.

“Hmmm… Hmmmm…. Ahhhh…” ungol niya matapos labasan. Nanghina ang kanyang mga kamay na nakahawak kanina sa aking balakang. Bumagsak ito sa magkabila niyang gilid.

Ako man, bumulwak ang katas ko sa tiyan niya, naghalo sa pawis namin.

“Owwww… Ahhhh… ang saraaap…”

Hingal na hingal akong nakapatong sa kanya, nanginginig pa ang mga hita. Dinilaan ko ang utong niya at pagkatapos ay nagpatak ng halik sa kanyang labi.

Nakabaon pa rin ang malaking burat niya sa kaloob-looban ko, mainit at matigas kahit katatapos lang nitong magpalabas. Ramdam ko ang pagtagas ng malagkit niyang katas palabas ng puwit ko, dumadaloy pababa sa hita ko. Nagmuscle control ako muli habang dinadama ang matigas niyang burat sa loob ko.

Plok!

Tumagas nang tuluyan mula sa butas ko ang tamod niya nang inalis ko ang burat niya sa butas ko. Napakadami ng tamod na inilabas niya. Tumulo ito nang tuluyan sa aking hita nang ako ay tumayo.

Naglinis ako nang mabilis sa banyo upang maasikaso ko naman si Papa Manuel . Tahimik pa rin ang buong bahay nang bumalik ako sa sala. Ang tanging maririnig lang ay ang mahinang hilik ni Papa Manuel habang nakahandusay sa sofa, hubo’t hubad, at may bahagyang nakabukas na labi. Nilapitan ko siya nang dahan-dahan, hawak ang bimpo at palanggana ng maligamgam na tubig.

Nakatingin lang ako sa kanya habang natutulog siya. Nakatingin sa mabigat niyang dibdib na kita sa bawat paghinga niya. Sa pawis na kumintab sa balbas at leeg niya at ang mga bakas ng pinaghalong lube at tamod sa kanyang burat.

Inilapit ko ang bimpo at marahan siyang pinunasan sa kanyang malaman na dibdib. Isa-isa kong hinawi ang bakas ng alak sa gilid ng labi niya, at pati ang kanyang ari ay hindi ko pinalagpas na linisin. Mabuti na lang at tulog siya nang mahimbing. Habang ginagawa ko iyon, para akong nananabik muli. Ang lapit ng mukha ko sa kanya, halos madikit ang ilong ko sa amoy niyang halong pawis, sigarilyo, at alak.

“I love you, Papa…” bulong ko, halos hindi ko namalayang nakangiti ako habang pinupunasan siya. “Sana mahalin mo na rin ako…”

Nang matapos kong linisin ang lahat, dahan-dahan kong inayos ang kumot at itinakip sa kanya. Isang halik ang inilapat ko sa gilid ng kanyang labi bago ako tumayo at bumalik sa kuwarto ko. Doon, buong gabi akong nakatulog nang may ngiti at may apoy na hindi ko alam kung kailan mamamatay.

Kinabukasan, iba ang awra ni Papa. Hind ako nagpahalatang masakit ang puwit ko. Hindi ko pinahalatang iika-ika ako maglakad. Sa bawat hakbang ko, ramdam ko ang pagkawasak ng butas ko. Magang-maga ang butas ko.

Pagpasok ko sa kusina ay nakita ko siyang nakaupo sa mesa. May hawak siyang tasa ng kape at may nakapaskil na ngiting matagal kong hindi nakikita sa kanya. Mas maaliwalas siya, mas magaan ang awra. Mas gumuwapo at mas sumarap.

“Sky, anak…” tawag niya, malumanay. “Halika, mag-almusal ka na muna.”

Nagulat ako. Hindi siya gano’n dati. Lagi siyang bugnutin noon, laging may bigat sa boses. Pero ngayon, parang may natanggal na pader sa pagitan namin. Umupo ako sa tapat niya at siya naman ay nakatingin habang iniinom niya ang kape.

“Alam mo ba…” nagsimula siya, habang nakatingin sa tasa, “…nakausap ko kagabi ang mama mo sa panaginip ko… nagpakita siya sa akin…”

Nanlaki ang mata ko. “Ha? A-Ano po’ng sinabi niya, Pa?”

Huminga siya nang malalim, saka ngumiti. “Wala naman siyang sinabi. Pero ako ang may sinabi sa kanya. Humingi ako ng tawad sa lahat ng pagkukulang ko noon. Sa lahat ng oras na wala ako. Sa mga nagawa kong kasalanan noon.”

Masuyo niyang hinawakan ang kamay kong nasa ibabaw ng mesa. “Sabi ko sa kanya, simula ngayon, babawi ako… babawi ako sa ’yo.”

Tumigil ang mundo ko. Parang may kumurot sa dibdib ko nang marinig ko iyon. Nakita ko sa mga mata niya ang sinseridad, ang kagustuhang magbago, at ang paniniwalang kaya pa naming buuin ang relasyon namin bilang mag-ama.

Pero sa loob ko, ibang-iba ang nararamdaman ko. Ayaw kong maging anak niya. Ayaw kong magpatuloy kami bilang mag-ama. Ang gusto ko, ako ang pumalit kay Mama. Ako ang magpupuno ng hinahanap niya. Ako ang magiging kapiling niya, hindi bilang anak, kundi bilang kapalit ng babaeng minahal niya noon.

Habang ngumunguya ako ng tinapay, lihim akong nakatitig sa kanya. Masigla siya, mas gumuwapo tingnan sa umagang iyon dahil sa kanyang pagngiti. Parang nabunutan ng tinik. At habang masaya siyang nagkukwento, ang utak ko naman ay puno ng panghihinayang.

Bigla siyang tumayo at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang balikat ko, pinatayo ako, at walang sabi-sabing niyakap nang mahigpit.

“Simula ngayon, Sky,” sabi niya, diretso sa akin, “…magiging maayos na tayo. Ayaw ko nang maramdaman mo na pinababayaan kita.”

Ngumiti ako nang tipid. “Salamat po, Pa…” sagot ko, pero sa isip ko, iba ang ibig sabihin.

“Anak…” bulong niya. “Mahal na mahal ka ni Papa… I love you…” bulong niya na may halong pagmamahal. Pagmamahal ng isang ama.

Naramdaman ko ang mainit niyang labi sa noo ko nang halikan niya ako roon. Hindi ito malisyoso. Halik iyon ng isang ama na bumabawi, na gustong magpuno. Pero sa puso ko, iba ang naging epekto.

Napapikit ako. Gusto ko sanang yakapin siya pabalik nang mahigpit, gusto ko sanang ilapit ang labi ko sa kanya, gusto ko sanang iparamdam na hindi lang ako anak niya.

Pero hindi ko magawa.

“I love you too…” mahinang sagot ko, pilit na ngumiti nang kumalas siya.

Habang bumalik siya sa upuan, dala ang magaang ngiti at bagong pag-asa, ako naman ay halos mamatay sa panghihinayang. Kung ganoon siya katotoo, ganoon siya ka-init at kagaan sa akin, bakit anak ang turing niya sa akin? Hindi ba puwedeng isang kabiyak?

Sa isip ko, paulit-ulit lang ang iisang dasal.

Sana, makita niya ako hindi bilang anak… kundi bilang kapalit ng ina kong iniwan siya.

---

A/N

Double update for today. Please follow me and vote for this chapter. Thank you!

Kabanata 4

Spirit

Pagkatapos naming mag-almusal, nagligpit ako ng mga plato at kubyertos habang si Papa ay nagkakape pa sa mesa. Tahimik lang kaming dalawa pero ramdam na ramdam talaga na magaan ang awra niya ngayong araw.

“Sky,” tawag niya matapos niyang humigop ng kape, “wala akong gagawin ngayon sa itinatayo kong negosyo. Gusto mo ba… mag-bonding tayo? Matagal na rin tayong hindi nakakalabas.”

Napatigil ako sa paghuhugas at napatingin sa kanya. Hindi ako agad nakasagot. Bonding? Kami? Sa ilang taon na magkasama kami, bihira ko siyang marinig magsabi ng ganyan. Parang gusto ko ngang umiyak. Kasi para sa akin, maliit na bagay iyon pero malaking kahulugan na.

“O-opo, Pa. Puwede naman po akong umabsent ngayon. Wala kaming gagawin masyado sa school,” sagot ko na lang, pinilit kong maging kalmado kahit kumakabog ang dibdib ko.

Sa totoo lang, marami akong dapat gawin. May quiz pa nga sa isang major subject. Pero minsan lang dumating ang ganitong pagkakataon kaya hindi ko na palalampasin pa.

Ngumiti siya na yung tipong ngiti na hindi ko madalas makita. Mainit, sinsero, at parang lumalambot ang matigas niyang features. Tumayo siya, lumapit, at niyakap ako nang mahigpit.

“Salamat, anak. Alam kong marami akong pagkukulang sa’yo. Simula ngayon, magbabago na ang lahat.” Hinalikan niya ako sa pisngi at bumulong, “I love you, anak.”

Nanigas ako. Gusto kong sagutin ng I love you too, Pa , pero sa loob-loob ko, may kirot. Dahil hindi ko talaga gustong manatili sa pagiging anak ang turing niya sa akin. Gusto kong higit pa. Gusto kong ako ang pumalit sa puwang na iniwan ni Mama sa kanya.

Pagkatapos naming mag-ayos, lumabas siya dala ang motor niya. Hawak niya ang helmet at iniabot sa akin.

“Sakay ka na, Sky,” sabi niya habang pinapaandar ang makina. “Matagal-tagal na rin mula nung huli akong may ka-angkas.”

Kinuha ko ang helmet, sinuot iyon, at dahan-dahang umupo sa likod niya. Kinakabahan ako, hindi dahil sa biyahe, kundi dahil sa lapit naming dalawa. Baka maramdaman niya sa likod niya na unti-unting tumitigas ang burat ko.

Nakahawak lang ako sa bakal na hawakan sa gilid ng motor at pilit kong nilalabanan ang hiya sa kanya. Pero agad siyang tumingin sa likod at napansin na hindi ako kumakapit sa bewang niya.

“Huwag ka d’yan humawak, baka makabitaw ka. Sa akin ka na lang humawak.”

“Ha? E-eh–”

“Sky, sige na. Wala nang arte. Mahulog ka pa diyan,” natatawa niyang sabi.

Wala na akong nagawa kundi dahan-dahang ilapat ang mga palad ko sa baywang niya. Ramdam ko agad ang init ng katawan niya sa ilalim ng puting t-shirt niya kung saan bakat na bakat ang putok niyang katawan. Hulmado ang kanyang biceps at abs sa hapit niyang damit. Hindi nagtagal, dahil sa pag-andar ng motor, kusa na ring dumikit ang dibdib ko sa likod niya.

“Mas mahigpit pa,” dagdag niya habang tumatawa. “’Wag kang mahiya, anak. Ako lang ’to.”

Sinunod ko ang gusto niya at habang nakakapit ako sa abs niyang matigas at banat, parang unti-unting nauubos ang hininga ko. Amoy ko ang pabango niya na humahalo sa hangin, at sa bawat ikot ng gulong, lalong dumidikit ang katawan ko sa kanya.

Parang gusto kong tumigil ang oras sa puntong iyon. Puwede bang ganito na lang kami palagi? Ganito kalapit?

“’Yan… mas mahigpit, Sky,” sigaw niya sa ingay ng hangin. “Very good ka dyan!”

Pero hindi ko talagang maiwasang maramdaman ang sarili kong dibdib na dumidikit nang todo sa likod niya. Sa bawat preno, lalo akong nadidikit. Sa bawat liko, lalo akong napapapikit, para bang ayaw ko nang bumitaw.

Nang makalabas kami ng highway at pumasok sa mas malamig na kalsadang papunta sa probinsiya, medyo binagalan niya ang takbo. Huminto kami sa isang malaking mall sa bayan. Hindi ko alam kung bakit, pero parang biglang bumigat ang pakiramdam ko. Sanay akong dumadaan lang sa mall para mag-window shopping o kumain ng fast food kasama si Pierre. Pero ngayon, kasama ko na si Papa.

Pagkababa namin ng motor, agad niyang inalis ang helmet sa ulo ko at ngumiti. “Tara, anak. Bili tayo ng mga kailangan mo.”

Parang kumislot ang dibdib ko nang muli niyang sabihin ang salitang anak . Ang totoo, gusto kong matunaw sa hiya. Hindi ako sanay na inuuna niya ako, na inaasikaso niya ako.

Una kaming pumasok sa isang clothing store. Pinili niya agad ang mga polo shirts at jeans para sa akin. Para akong isang barbie na binihisan ng kanyang ama.

“Sky, bagay sa’yo itong navy blue. Mapapatingin ang mga kaklase mo sa’yo nito.” Itinapat niya sa dibdib ko ang isang polo shirt at napangiti. “Sakto lang, hindi sobrang hapit, hindi rin maluwag. Ang ganda ng porma mo niyan panigurado.”

Napatungo ako at nahihiya. “Pa… sobra naman ’to. Okay pa naman ang mga damit ko.”

Umiling siya nang seryoso. “Hindi, Sky. College ka na. Kailangan presentable ka palagi. Kaya ko naman at bakit hindi kita bibilhan? Saka…” tumigil siya sandali, “matagal na kitang hindi nabibigyan ng mga ganito.”

Hindi ko siya matingnan. Parang may kumurot sa puso ko. Kaya tahimik na lang akong pumayag at hinayaan siyang bumili ng kung anu-anong pants, shirt, at jacket na para sa akin. Sa bawat sukat ko sa fitting room ay naririnig ko ang boses niya sa labas:

“O, ayos ba? Pakita ka naman.”

At sa tuwing lalabas ako, nakatingin siya nang buo, mula ulo hanggang paa, parang proud na proud sa akin.

Pagkatapos ng halos ilang oras, lumabas kami ng store bitbit ang dalawang malaking paper bag. Naisip ko na matagal ko nang hindi naranasan ’to. Na may tumutulong sa akin. Na may gumagastos para sa akin nang hindi ko hinihingi.

Pero hindi pa pala doon natapos. Habang naglalakad kami, bigla siyang huminto sa harap ng isang Apple store.

“Sky, kailangan mo ba ng iPad? Mas madali kang makakapag-note taking. Hindi mo na kailangang pagtiyagaan ang luma mong tablet sa bahay.”

“Ha? Pa, huwag na. Ang mahal niyan–”

Pinutol niya ako. “’Wag ka nang tumanggi. Gusto kong maging madali para sa’yo ang pag-aaral mo. Ako na ang bahala. Hayaan mong bumawi ako sa mga pagkukulang ko sa’yo…”

Bago pa ako makatanggi ulit, pumasok na siya sa loob at kinausap ang staff. Para akong bata na walang nagawa kundi sundan siya. Ilang minuto lang, hawak na niya ang isang paper bag na may lamang bagong iPad at accessories. Inabot niya iyon sa akin at diretsong nakatingin sa mga mata ko.

“Para sa’yo ’to. Pagbutihan mo ang pag-aaral mo, anak. Huwag mong isipin ang presyo nito. Ang mahalaga ay mapagaan nito ang buhay mo.”

Napakagat ako ng labi para pigilan ang biglang init sa mga mata ko. Bakit ngayon lang, Pa? Bakit ngayon mo lang pinapakita sa akin ito?

“Salamat po…” mahina kong sagot, halos hindi ko maibuka ang bibig ko.

At muli, niyakap niya ako sa harap ng lahat ng tao sa loob ng store. Hindi ko na inalintana kung may nakatingin. Ramdam ko ang bigat ng braso niya sa balikat ko at ang init ng katawan niya na bumabalot sa akin.

Pagkatapos naming mag-ikot sa mall, halos hindi ko na mabuhat ang mga paper bag na binili niya para sa akin. Kung tutuusin, sapat na sana ang ilang damit, pero si Papa Manuel ay dinagdagan pa ng iPad ang hawak ko ngayon. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o mahihiya. Ang sigurado ako ay sobrang gaan ng pakiramdam niya buong araw at nakakahawa iyon.

Pagkasakay namin ulit sa motor, isinuot niya muli sa akin ang helmet at ngumiti. “Sky, may gusto pa akong puntahan bago tayo umuwi. Gusto kong ipakita sa’yo ang palagi kong pinupuntahan kapag gusto kong huminga.”

Hindi na ako nagtanong pa. This time, hindi na ako nag-atubiling kumapit sa abs niya. Hinayaan ko ang sarili kong ilapat ang pisngi ko sa balikat niya habang ramdam ko ang init ng balat niya sa ilalim ng kanyang t-shirt.

Habang tumatakbo ang motor, napansin kong paakyat ang kalsada. Dumadaan sa mas madilim at mas malamig na kalsada, papunta sa Antipolo. Unti-unti kong naramdaman ang hamog at malamig na simoy ng hangin. Parang sa bawat ikot ng gulong ay mas lalo kaming napapalayo sa gulo ng Maynila at papunta sa isang lugar na para lang sa amin.

Nang sa wakas ay huminto siya, nasa isang mataas na spot kami. Sa harap namin, isang maliit na café na may terrace na overlooking ang buong Metro Manila. Sa ibaba, kumikislap ang libo-libong ilaw ng siyudad, para bang mga bituin na bumaba mula sa langit.

“Dito tayo,” sabi niya habang inaabot ang kamay ko para tulungan akong bumaba sa motor. Hinawakan ko ang kamay niya. At kahit ilang segundo lang iyon, ramdam ko ang tibay at init ng palad niya.

Pumuwesto kami sa isang mesa sa terrace. Umorder siya ng kape at pasta para sa kanya at milkshake at burger naman para sa akin. Tahimik muna kaming dalawa habang hinihintay ang order, Parehong nakatingin sa malawak na tanawin sa ibaba.

“Alam mo, anak,” basag niya sa katahimikan, “noong kabataan ko, madalas ako dito. Kapag galing barko ay dito ako nagpapalipas ng oras para mag-isip. Para mapatahimik ang loob ko.”

“Ngayon lang ako nakarating dito, Pa,” mahina kong sagot. “Ang ganda pala rito.”

Napatingin siya sa akin at ngumiti. “Mas maganda dahil kasama kita.”

Nag-init ang pisngi ko. Napayuko ako agad at kunwari ay abala sa pag-aayos ng gamit ko sa mesa. Pero sa loob-loob ko ay kumakabog ang dibdib ko sa sinabi niya.

Dumating ang pagkain at kumain kami habang nagkukuwentuhan. Hindi ako makapaniwalang ganito pala siya kapag masaya. Madaldal, may halong biro, minsan ay napapatawa pa ako sa mga kuwento niya tungkol sa barko at sa mga kasamahan niyang marino.

Nang matapos kaming kumain, nagtagal pa kami sa terrace at pareho lang nakasilip sa nagkikislapang ilaw ng Metro Manila. Tahimik, pero hindi nakakailang. Para kaming dalawang taong matagal nang hindi nagkita at ngayon lang nagkakaroon ng oras para magkasama ulit.

At sa sandaling iyon, alam ko sa sarili ko. Lalong tumitibay ang pagnanais ko na maging higit pa ang tingin niya sa akin.

Pagkatapos naming magpalipas ng oras sa café sa Antipolo, umuwi na rin kami dahil malapit nang mag alas nuebe. Tahimik lang ako sa biyahe at nakasandal sa likod ni Papa. Para bang isang pangarap ang buong araw na nangyari.

Pagdating namin sa bahay, nagpark siya ng motor at dumiretso sa kusina. Ako naman ay iniayos ko ang mga pinamili naming gamit. Ilang minuto pa lang, lumabas na siya na may dalang bote ng alak at dalawang baso.

“Sky, anak…” tawag niya, “bonding tayo ulit. Magpainit tayo. Konting inuman lang.”

Napatigil ako. “Pa, hindi pa po ako umiinom… baka hindi ko kayanin.”

Tumawa siya, malakas at may kasamang biro. “Kaya mo ’yan. Akong bahala sa’yo. 18 yeas old ka na di ba? Puwede na ’yan. Ngayon lang tayo nagkaroon ng ganitong oras kaya sulitin na natin.”

Hindi ko siya matanggihan. Umupo ako sa sala, at agad niyang nilagyan ng alak ang baso ko. Malakas ang amoy, parang sinusunog ang ilong ko. Pero dahil sa paraan ng pagkaka-ngiti niya ay napilitan akong inumin iyon.

Isa… dalawa… tatlong tagay. Hanggang sa hindi ko na mabilang.

Mabilis na umakyat sa ulo ko ang init. Parang umiikot ang paligid, at pakiramdam ko ay lumuluwag ang dibdib ko. Nakakatawa ang mga simpleng kuwento niya at napapansin kong mas madaldal na rin ako kaysa dati.

“Pa… ang saya po ngayon,” bulong ko habang nakasandal sa sofa. “Parang ngayon lang kita nakilala nang ganito.”

“Eh kasi,” sagot niya habang tumatawa, “lagi akong wala, ’di ba? Pero ayan, bumabawi naman ako sa’yo.”

Ngumiti siya sabay tungga ulit. Ako naman ay halos ’di na matimpla ang sarili. Mainit ang katawan ko at mabigat ang ulo ko, pero mas malakas ang loob ko kaysa dati.

Habang nakatingin ako sa kanya, para bang iba na ang nakikita ko. Hindi na siya ang ama na nagpalaki sa akin. Nakikita ko siya bilang isang lalaking matikas, balbasin, at masyadong malapit para balewalain ang init na bumabalot sa akin. Ang pag-flex ng braso niya habang nagsasalin ng alak sa bote, ang lalim ng mata niya habang tumatawa. Lahat iyon ay nakakapaso para sa akin. Nag-iinit ang katawan ko. Ang sarap-sarap ni Papa Manuel sa paningin ko.

Bago ko pa mapigilan ang sarili, lumapit ako. At sa isang iglap, hinalikan ko siya sa labi.

Kabanata 5

Wish

Hinalikan ko si Papa Manuel. Nangyari iyon nang mabilis pero para sa akin ay parang tumigil ang oras. Ramdam ko ang init ng labi niya at ang gaspang ng balbas niya na dumampi sa balat ko. Napapikit ako at halos malunod sa matagal ko nang pinipigilang gawin noon pa man.

Pero agad siyang umurong at tinulak ako palayo.

“Sky!” malakas niyang sigaw na puno ng gulat at galit. “Ano ’tong ginagawa mo?!”

Natigilan ako at hindi makapagsalita. Nanginginig ang mga kamay ko at namumuo ang luha sa mata ko. “Pa… hindi ko…. hindi ko napigilan…”

Nanlilisik ang mga mata niya at nanginginig ang panga. Halata kong naguguluhan siya, nagagalit, pero may halong takot din. Agad niyang hinablot ang jacket niya na nakasampay sa sofa.

“Hindi tama ’to, Sky. Hindi puwede ’to!” sigaw niya habang nagmamadaling lumabas ng bahay.

At bago ko pa siya mahabol ay sumara na ang pinto ng bahay. Naiwan akong mag-isa, lasing, at basag ang dibdib.

Doon ko lang tuluyang naramdaman ang bigat ng lahat. Ang pagnanasa ko, ang pag-ibig na hindi niya matatanggap, at ang pagkakamaling baka tuluyan na niyang ikagalit sa akin.

Sa isip ko, paulit-ulit lang ang isang tanong:

Pa… babalik ka pa ba? O iiwan mo ako ulit tulad noon?

Pagdilat ng mga mata ko kinabukasan ay agad akong napangiwi. Parang may sumasakal sa ulo ko at ang bigat-bigat. Para bang nilulunod ako ng sariling kalasingan kagabi. Napahilot ako sa sentido habang dahan-dahang umupo sa kama. Nanginginig ang katawan ko at tuyong-tuyo ang lalamunan ko. Pero higit sa lahat… mas mabigat ang bigat sa dibdib ko.

Unti-unting bumalik sa isip ko ang mga nangyari kagabi. Ang amoy ng alak, ang ngiti ni Papa habang pinipilit akong painumin ng alak, at ang hindi ko napigilang emosyon. Naalala ko kung paanong hindi ko na nakontrol ang sarili ko, kung paanong hinalikan ko si Papa Manuel nang hindi iniisip ang magiging kapalit nito. At ang mas masakit, naalala ko rin kung paanong bigla siya umayaw. Yung galit sa mga mata niya habang tinutulak ako palayo.

“Sky!… Ano ’tong ginagawa mo?!”

“Hindi tama ’to, Sky. Hindi puwede ’to!”

Kinagat ko ang labi ko habang ramdam ko ang init na kumakapit sa mga mata ko. Gusto kong umiyak pero wala na akong lakas. Ang sakit isipin na sa iisang pagkakamali, baka tuluyan na akong mawalan ng pagkakataon sa kanya.

Wala sa sarili akong nagbihis para pumasok. Kinuha ko ang bag ko at pinilit kong itago ang namamaga kong mga mata. Habang naglalakad papasok sa campus, ramdam kong mabigat pa rin ang bawat hakbang ko. Ang mga kaibigan ko, tulad ni Pierre, nagbibiro pa at kumakaway, pero hindi ko nagawang ngumiti nang totoo sa kanila.

Umupo ako sa klase at nakabukas lang ang iPad na binili ni Papa. Wala akong naisusulat. Nakatingin lang ako sa kawalan at paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko ang mukha ni Papa kagabi. Yung galit. Yung pagkadismaya. Yung sakit na para bang hindi niya ako mapapatawad kailanman.

At habang naririnig ko ang mga boses ng kaklase kong nagtatawanan, nararamdaman kong lalo akong nalulubog sa inis. Hindi lang sa sarili ko, kundi pati sa lahat ng nangyayari.

Pinikit ko ang mga mata ko. “Ano ba ’to, Sky…” bulong ko sa sarili ko. Hindi ko alam kung paano haharapin si Papa pag-uwi niya, o kung babalik pa ba siya.

Pagkatapos ng klase, halos hinihila ko ang sarili ko pauwi. Mabigat ang ulo, mabigat ang dibdib. Ang buong araw ko sa school ay parang lumipas lang na wala akong naiintindihan. Para akong anino na naglalakad at parang walang direksyon. Ang tanging laman ng utak ko ay kung paano ko mapapanindigan kay Papa ang ginawa ko kagabi.

Pagdating sa bahay, dumiretso ako agad sa kusina. Binuksan ko ang ref at kinuha ko ang mga sangkap sa pagluluto. Sinilip ko ang maliit na supot ng bagoong na binili ko noong nakaraang linggo. Napangiti ako kahit papaano.

Kare-kare… paborito ni Papa.

Sinimulan kong maghanda. Nasa gitna ako ng paghahalo ng peanut sauce nang bigla akong napahinto. Napatitig ako sa kawali. Parang nakikita ko si Papa na kumakain ng kare-kare at may ngiti sa labi. Yung tipong ngiting nakita ko sa kanya kahapon, noong okay pa kami.

“Siguradong matutuwa siya dito…” bulong ko sabay ngiti kahit may kirot pa rin sa dibdib.

Ilang oras din akong nagluto sa kusina at pinaganda ang lahat. Pinunasan ko ang mesa, inayos ang mga plato, at binuhusan ng malamig na tubig ang pitsel. Gusto kong maging perpekto ang gabing ito. Baka sakaling ito ang maging tulay para magbalik ang lambing niya sa akin.

Alas nuebe na ng gabi nang marinig ko ang tunog ng motor sa labas. Napangiti ako agad at lumabas ng kusina. Punong-puno ng pag-asa na magiging maayos din ang lahat.

“Papa! Nandito ka na pala.” Masigla kong bati. “Nagluto po ako ng paborito mong kare-kare. Kain po tayo!”

Pero pagpasok niya ay halata kong may kakaiba. Mabigat ang hakbang niya pero hindi dahil lasing siya. Parang pagod. Malamig. Hindi katulad ng mga nakaraang gabi. Napatitig siya saglit sa mesa at sa ulam na maingat kong niluto kanina. Ibinalik niya ang tingin sa akin.

“Busog na ako, Sky.” Malamig na sagot niya. “Kumain na ako sa labas.”

Parang may malamig na tubig na bumuhos sa buong katawan ko. Nanigas ako sa kinatatayuan ko habang hawak pa ang sandok na parang wala nang saysay.

“Ah… g-ganun po ba?” pinilit kong ngumiti. “S-Sige po… kainin mo na lang po bukas.”

Tumango lang siya. Diretso siyang pumunta sa kuwarto at walang kahit anong idinagdag na salita. Wala man lang tingin ng pagkalinga, wala man lang lambing.

Nanatili akong nakatayo sa kusina at nakatingin sa niluto kong kare-kare. Kumakapit sa ilong ko ang amoy ng peanut sauce pero wala itong dalang saya. Para akong batang tinanggihan sa pinakamalaking regalo na inihanda niya.

Napaupo ako sa upuan at ipinikit ang mga mata ko dahil sa pagod na naramdaman ngayong araw. Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng luha mula sa mga mata ko. Pinunasan ko ito at mapait na ngumiti.

Kaya mo ’to, Sky! Sanay ka naman na na malamig ang tungo niya sa’yo noon pa man…

Hindi ko makayanan ang bigat sa dibdib ko. Kanina pa ako nakahiga at nakatingin lang sa kisame. Pero ang utak ko walang tigil sa pag-ikot.

Sa malamig na tinig niya at ang pagtanggi niya sa kare-kare.

Sa simpleng “kumain na ako sa labas”.

Bago ko pa mapigilan ang sarili ko, bumangon ako at dahan-dahang lumakad papunta sa kuwarto ni Papa Manuel. Bahagyang nakabukas ang pinto at mula sa siwang ay kita ko ang ilaw ng lampshade. Nakaupo siya sa gilid ng kama at nakayuko habang hawak ang baso ng alak. Mukha siyang pagod, mabigat ang balikat, at para bang pasan pa rin niya ang buong mundo.

Huminga ako nang malalim at kumatok. “Pa…” mahina kong tawag.

Napalingon siya sa akin. Kita sa mukha niya ang gulat at inis na magkahalo. “Bakit, Sky? Gabi na, matulog ka na…”

Pumasok ako kahit hindi pa siya pumapayag. “Pa, sorry po…” mahina kong sabi, halos hindi ko matingnan ang mga mata niya.

“Sorry?” umirap siya at tumayo mula sa kama. “Sorry saan, ha? Sa ginawa mo noong isang gabi? Sa paghalik mo sa akin? Anak kita, Sky! Bakit naman ganun? Hindi iyon tama!”

Parang piniga ang puso ko. Hindi ko na napigilan kaya lumapit ako at hinawakan ang braso niya. “Pero hindi naman talaga tayo mag-ama, Papa! Kaya walang mali doon!”

Nanigas siya. Kita ko sa mga mata niya na tinamaan siya sa bigat ng salitang iyon. “Anak pa rin kita kahit saang anggulo mo tingnan! Ako ang nagpalaki sa’yo. Ako ang tumayong ama mo. At kahit na hindi kita kadugo, hindi magbabago ’yon.”

Umiling ako at halos maluha na. “Pero ako… ako, Pa… ayoko nang maging anak sa paningin mo.” Napakagat ako sa labi at nilakasan ang loob ko. “Kung may pagkukulang si Mama noon, ako na lang ang pupuno. Ako na lang ang papalit sa kanya. Ako ang tatabi sa’yo sa hirap at sa ginhawa. Ako ang bubusog sa pangangailangan mo. Ako ang magmamahal sa’yo ng totoo! Mahal kita, Pa!”

“Sky…” Napahinto siya, bumigat ang paghinga niya. Kita ko ang galit, gulat, at kung ano pang emosyon na naglalaban-laban sa mukha niya.

Pero hindi ko na siya tinantanan. Hinawakan ko ang mukha niya at nagmakaawa ang tingin ko. “Papa, please… wag mo na akong ituring na anak. Tignan mo ako bilang ako. Ako na lang, Pa. Hayaan mong ako na ang magpuno sa puwang na iniwan ni Mama. Mahal na mahal kita…”

Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko habang hawak siya. Ramdam ko rin ang init ng hininga niya nang maglapit kami ng mukha. Halos idikit ko na ang labi ko sa kanya at hinihintay kung tatabigin niya ba ako o hahayaan…

Umiling siya at nanginginig ang ulo. “Hindi, hindi, hindi… bawal ’to.” tinulak niya akong bahagya palayo pero hindi niya ako kayang lubos na itaboy. Parang kalahati ng katawan niya’y tumatanggi pero ang kalahati’y sabik na sabik.

“Pa, tingnan mo ako.” Hinawakan ko ulit ang mukha niya, at sa wakas ay nagtagpo ang mga mata namin. “Hindi na ako bata at hindi ako inosente. Alam ko ang ginagawa ko. At matagal ko nang alam ang nararamdaman ko.”

Napakapit siya sa bewang ko nang marahas. Para bang gusto niya akong itulak… pero imbes na itulak, nandoon lang ang kamay niya, mahigpit, parang hindi makabitaw.

“Sky…” halos pabulong niyang sabi at nanginginig ang boses niya. “Wag mong gawing mas komplikado ’to.”

“Mas mahirap kung patuloy mo akong ituturing na anak, Pa…” bulong ko pabalik, habang dahan-dahan kong idinidikit ang labi ko sa kanya. “…dahil ang gusto ko, maging akin ka.”

Nanlaki ang mata niya nang hinalikan ko siya sa labi. Iginalaw ko ang labi ko at pilit na ipinapasok ang dila sa loob ng kanyang bibig. Ramdam kong nakikipaglaban siya sa loob niya. Kita sa mukha niya ang konsensya. Ang boses na nagsasabing mali, na anak niya ako. Pero kasabay no’n, naroon din ang init ng hininga niya at ang bahagyang paggalaw ng mga labi niya sa akin. Ang mahigpit na pagkapit ng mga kamay niya sa bewang ko na hindi makabitaw.

Para siyang nauupos na kandila. Unti-unting nilalamon ng apoy na ako mismo ang nagsindi.

Nang matauhan siya, mariin siyang umiling habang nanginginig ang mga kamay. “Hindi ko kaya, Sky. Hindi ko kakayanin na makita kang higit pa sa pagiging anak. Mahal kita, oo. Pero bilang anak lang. Kahit na sabihin mong hindi tayo magkadugo at kahit na pilitin mo, anak pa rin kita sa puso ko!”

Hindi ko na napigilan ang pag-agos ng luha ko. Para akong hinihiwa sa loob.

“Kung talagang mahal mo ako, Pa… bakit hindi mo ako matanggap? Bakit hindi mo ako makita bilang ako?”

Tumahimik siya sandali, nakapikit, at doon ko nakita na dumadaloy din ang luha niya. Pero sa halip na lapitan ako ay tinalikuran niya ako. Dinampot ang jacket na nasa sofa at nagmamadaling lumabas ng kuwarto.

Narinig ko ang malakas na pagbagsak ng pinto. Naiwan akong mag-isa at nanginginig sa kama niya. Nanlalambot ang tuhod at punong-puno ng pait.

Madaling araw na. Hindi ko alam kung anong oras na pero ang paligid ay tahimik at madilim. Gising pa rin ako na nakahiga sa kama at nakatitig sa kisame. Hindi ko makalimutan ang nangyari kanina. Ang halik na ako mismo ang nagpasimula. Ang galit at paglayas muli ni Papa. At ang takot na baka hindi na siya bumalik kailanman.

Napapikit ako ngunit hindi pa rin dinadalaw ng antok. Hanggang sa marinig ko ang maingay na pagbukas ng gate. Sunod ay ang pagbukas ng pinto ng aming bahay.

Si Papa.

Bumalik siya.

Agad kong naramdaman ang kabog ng dibdib ko. Dahan-dahan akong bumangon ngunit bago pa ako makapagtanong kung lasing ba siya, narinig ko ang pagtama ng bote sa mesa sa sala. Sunod ay ang pag-ubo niya nang malalim at mabigat.

Nagkunwari akong tulog nang marinig kong papalapit siya sa kwarto ko. Mabigat ang bawat yapak niya. At bago ko pa namalayan, bumukas ang pinto ng kuwarto ko.

Sa dilim ay naamoy ko kaagad ang matapang na amoy ng alak at sigarilyo. Naramdaman ko ang bigat ng katawan niya nang marahan siyang humiga sa tabi ko sa kama. Mabigat ang hininga niya at ramdam ko ang init sa balat ko kahit nakatalikod ako sa kanya.

“Sky…” garalgal niyang bulong, mahina pero malinaw.

Nagkunwari pa rin akong natutulog pero nanlamig ang kamay ko nang maramdaman kong dahan-dahan niyang hinaplos ang balikat ko. Ang kamay niya ay mabigat, mainit at nanginginig. Unti-unti itong bumaba sa braso ko, sa bewang ko, hanggang sa mapahinga ito sa tiyan ko.

Kinagat ko ang labi ko at pilit pinipigilan ang paghinga ko nang malalim. Pero nang lumapit siya at idinikit ang labi niya sa batok ko ay napapikit ako nang mariin. Ang init ng hininga niya at amoy ng alak at sigarilyo ay nakakapaso.

Ito na ba ang matagal ko nang pinapangarap? Makikita na ba ako ni Papa Manuel nang higit pa sa anak?

Kabanata 6

Rough

Nang maramdaman kong gumapang ang kamay niya sa tiyan ko ay parang tumigil ang mundo sa paligid ko. Lahat ng ingay, lahat ng liwanag, naglaho. Dahan-dahan akong lumingon at doon ko nakita ang mukha ni Papa Manuel. Pulang-pula, pawisan, at halatang lasing. Pero ang mga mata niya… ang mga mata niya’y nagliliyab at nakatingin sa akin na parang hindi na niya kayang pigilan ang sarili niya.

“Sky…” bumulong siya, halatang nanginginig sa inis at hinanakit, sabay titig na para bang sinusunog ang bawat kilos ko.

“Pa…” mahina kong bulong at nanginginig sa halo ng kaba at pagnanasa.

Hindi siya sumagot. Imbes, marahas niyang hinalikan ang labi ko habang nakatagilid kami. Hindi banayad kundi buong rahas niyang binubuhos ang lahat ng sama ng loob, galit, at libog. Halos maubos ang hangin ko sa bigat ng halik niya. Ramdam ko ang bawat galaw ng kanyang dila, ang init ng hininga niya, ang panginginig ng kanyang mga kamay na mahigpit na humahawak sa bewang ko.

Kinagat niya ang itaas na bahagi ng labi ko pero para kay Papa Manuel, tiniis ko ang lahat kahit dama ko ang lasang kalawang sa palitan namin ng mga halik.

Humiwalay siya sa halikan at nakita ko sa mata niya ang galit, hindi lang dahil sa nangyari kagabi kundi may iba pa siyang iniisip.

“Alam mo,” bigla niyang sabi, mababa ang boses, “pareho kayo ng mama mo. Mahilig mang-akit. Mahilig magpakita ng motibo. Malandi…”

Parang tinamaan ako sa sinabi niya.

“Pa… hindi ako–” pero pinutol niya ako at inihiga sa kama habang siya ay nasa ibabaw ko na. Ibinuka pa niya ang mga hita ko. Ramdam ko ang matigas niyang burat sa pagitan ng hiwa ng puwit ko.

“Gusto mo ’to, ’di ba?” malalim ang boses niya, nanginginig. Hindi ako sumagot sa kanya.

Ikinulong niya ako sa pagitan ng kanyang mga kamay na nakadantay sa magkabilang gilid ng ulo ko. Nakatitig nang masama.

“Wag mo akong lokohin, Sky. Yung mga titig mo, yung mga ginawa mo kagabi. Akala mo hindi ko nakikita? Akala mo hindi ko ramdam? Nilalandi mo ako! Malandi kang bata ka! Katulad ka ng nanay mong malandi! Malandi ang nanay, malandi rin syempre ang anak!”

Ramdam ko ang poot at sakit sa tinig niya. Para bang hindi lang ako ang kinakausap niya, kundi pati ang mama ko na wala na.

“Pa, hindi ako siya…” nanginginig kong sabi, pero hindi siya nakinig.

“Lahat kayo pare-pareho, tapos kapag bumigay ako, ako ang masama. Ako ang lolokohin. Ako ang iiwan…” Halos pasigaw na siya.

Nanginig ako sa takot pero sa halip na lumayo ay mas lumapit ako. “Pa… hindi kita lolokohin. Hinding-hindi kita iiwan. Ang gusto ko lang… gusto kong mahalin mo ako. Mahalin mo ako bilang si Sky. Bilang katuwang mo.”

Napahinto siya. Kita ko ang pagkalito sa mukha niya. Galit, lungkot, at libog na pinipigil.

Hinawakan niya ang bewang ko nang mahigpit at ikiniskis ulit ang burat niyang ramdam ko sa mga damit naming. Nakadiin ito sa hiwa ng butas ko, paulit-ulit, hanggang sa pareho kaming halos mawalan ng ulirat sa init.

“Pa…” ungol ko. “…pasok mo na…”

Hinalikan niya akong muli at idiniin ang kanyang balakang sa butas ko. Ramdam ko ang dambuhala niyang burat na humahagod sa butas ko. Para siyang hayok, naglalaban sa pagitan ng pagnanasa at galit habang dinidilaan niya ang leeg at collarbone ko. Hanggang sa maramdaman kong namumula ang balat ko sa bawat haplos at halik niya.

“Pa… please…” pakiusap ko. Hahawakan ko sana ang kanyang mukha ngunit pinigilan niya ako. Hinawakan niya ang dalawang kamay ko gamit ang kaliwa niyang kamay sa ibabaw ng ulo ko.

“Sky… malandi ka talagang pakantot ka!” halang ang boses niya.

Napatili ako nang marahas niyang hinila ang suot kong shorts at sando, halos mapunit ito. Gumalaw siya at inayos ang aming puwesto at sumandal siya sa headboard ng kama. Pinadapa niya ako sa mga hita niya habang ang tiyan ko naman at dibdib ay nakapatong sa kanyang mga hita.

Pinirmi niya ang katawan ko upang hindi gumalaw. Paglaon, hinampas niya ang puwitan ko ng dalawang sunod na beses.

“Pa… masakit! Ahhhhh… Araaayyyyy…” naiiyak kong sigaw, pero hindi siya nakinig. Pumalo siya muli ng isa pang beses at ramdam ko ang pamumula ng puwitan ko sa ginawa niya.

“Pumirmi ka!” galit na galit ang boses niya. Hinampas niya akong muli sa puwitan, malakas, hanggang sa parang namamanhid na ito.

“Gusto mo to, di ba? Sabihin mo!”

Hindi ako makasagot. Halo-halo ang nararamdaman ko. Takot, sakit, pero may kaunting sarap na akong nararamdaman pagkatapos niya akong paluin sa puwet.

“Pa…” mahina kong bulong. “Oo. Gusto ko po ’to. Gustong-gusto…”

Doon siya lalong nabaliw. Mas hinigpitan niya ang hawak sa likod ko at muling humampas. Nang makuntento, itinapat niya ang bibig niya sa butas ko at dumura. Ipinasok niya ang kanyang daliri sa butas ko. Isa, dalawa hanggang sa naging tatlo.

“Pa… Ahhhhmmmm… Arayyyy ko po. Dahan-dahan lang po…” inda ko sa mabilis niyang pag-finger sa akin.

“Bakit parang sanay na sanay na ang butas mo? Nagpapakantot ka sa iba, ha?” tanong niya.

Hindi ako sumagot dahil paano ko sasabihin na siya ang unang nakakantot sa akin gayong lasing siya at walang malay nang una niya akong mapasok?

Tinanggal niya ang daliri niya sa butas ko at hinampas muli ang puwitan ko.

“Kapag tinatanong ka, sumagot ka! Sino ang unang tumira sa’yo, ha?!” galit niyang sigaw at mas lalong hinigpitan ang pagpirmi ng katawan ko sa mga hita niya upang hindi ako gumalaw.

“I-Ikaw po, Pa…” amin ko sa kanya. Lumingon ako sa kanya at kita ko ang pagtataka sa kanya.

“Ako! Ni hindi ko pa nga napapasok ang burat ko sa butas mo. Kaya paanong ako ang unang kumantot sa’yo?! Niloloko mo ba ako?” sigaw niyang muli habang nanlilisik ang mga mata. Hinampas niyang muli ang aking puwitan.

May pag-aalinlangan man, sinabi ko na sa kanya ang totoo.

“Awww…. Ahhhmmmm… N-Noong nakaraan pong lasing ka… N-Noong sinabi niyo pong nakita niyo si Mama sa panaginip… Ako po ang hinalikan niyo nang oras na ’yun… May nangyari po sa atin…” amin ko sa kanya.

Hindi ko na dinagdag ang iba pang detalye baka mas lalo lang maging komplikado ang lahat. Baka mas lalo lang siyang magalit.

“Putang ina! Ni hindi ka man lang pumalag?” tanong niya, umiling lang ako sa kanya. “Ako pala ang unang kumantot sa’yo nang hindi ko man lang nasulit. Pakantot ka na pala talaga. ’Di bale… susulitin kita ngayong gabi. Kakantutin kita hanggang umaga. Pamamagain ko yang malanding butas mo. Naiintindihan mo ba? Sumagot ka!”

“Yes po, Papa… Tirahin niyo po ako magdamag.” sagot ko na lang sa kanya. Gusto ko rin naman ang ideyang iyon.

Agad niya akong binaliktad at inihiga sa kama. Nilantakan niya agad ang butas ko at doon ay naglaro nang paikot-ikot habang dumudunggol ang kanyang mapaglarong dila sa butas ko. Pataas-baba at pakanan-pakaliwa. Pasundot-sundot hanggang sa ipinasok niyang muli ang kanyang mga daliri. Ramdam ko pa ang init mula sa pagpalo ng kanyang mga kamay sa puwitan ko. Halo-halo na ang sarap at sakit na nararanasan ko. Hindi ko na alam kung ano ang mas matindi.

Mabagal sa umpisa ang pag-finger niya sa akin. Kinakapa-kapa ang dingding ng lagusan ko na parang may hinahanap. Napaungol ako nang matamaan ni Papa Manuel ang dingding ng prostate ko.

“Agggghhhhh…. P-Papaaaa… Ang saraaap po…” ungol ko na hindi na alam kung ano ang gagawin. Umaangat na ang balakang ko at nagugusot ko na nag bedsheet ng kama.

Mas lalo siyang ginanahan. Habang pini-finger ako, isinasabay niya na rin ang pagdila sa butas ko. Nang makuntento, inalis niya ang daliri niya at dinuraan nang dinuraan ang butas ko upang dumulas. Ganoon din ang ginawa niya sa kanyang burat.

Dinuraan niya ang mahaba niyang burat habang nakatingin sa akin na parang hayok na hayok. Jinakol niya ang kanyang mahigit siyam na pulgadang burat upang kumalat ang maraming laway na idinura niya rito.

“Papa, may lubricant ako dyan sa drawer, please…” pakiusap ko sa kanya ngunit hindi siya nakinig.

“Mas masarap ang ganito. Laway lang katapat niyang butas mo dahil malandi ka.”

Agad siyang dumapa sa ibabaw ko at hinalikan ako nang mapusok. Nilaro ng dila niya ang loob ng bibig ko. Hindi ako nagpatalo kaya naman nakipaglaban din ako ng halikan sa kanya, nilaro ko rin ang dila nila. Sinupsop at parang chinuchupa.

Sinimulan niya akong pasukin nang walang babala. Napa-iyak ako sa sakit. “Ahhh! Pa, dahan-dahan po!” pero hindi siya nakinig. Patuloy niyang pilit na pinapasok ang kanyang malaking burat sa masikip ko pang butas.

Bawat ulos niya ay parang binubuhos niya lahat ng galit niya kay mama at sa akin. Bawat galaw niya ay ramdam kong lumuluwag ang butas ko. Nag-concentrate ako sa pag-relax ng butas ko dahil kung hindi ko gagawin, masasaktan lang ako sa marahas na pagpasok ni Papa Manuel.

Hanggang sa naisagad niya ang kanyang burat. Naramdaman ko ang bulbul niya sa puwitan ko.

“Ang landi mo talaga, Sky… Aggghhhh. Ang sikip-skip mo, pinipiga ang burat ko. Kagaya ka talaga ng mama mo! Mga pakantot!” ungol niya, galit at sabik.

Ako naman at napakagat-labi na lang at halos mapunit ang kumot sa pagkakahawak ko. May luha sa mata ko pero hindi ko siya tinutulak. Gusto ko siyang maramdaman kahit masakit. Iniyakap ko na lang ang mga binti at kamay ko sa kanyang likod.

“Pa…” hikbi ko. “Mahal kita.”

Napahinto siya sandali pero isang ulos lang ang sagot niya. Pagkatapos nito, sinundan pa ito ng magkakasunod na mga ulos. Mas marahas kaysa sa nauna.

“Hindi mo ako mahal, malibog ka lang talaga! Gusto mo lang ng kantot ko!” sigaw niya pero ramdam ko na kahit galit siya ay hindi na niya kayang huminto sa patuloy na paglabas masok sa akin.

Hanggang sa bumilis nang bumilis ang galaw niya, ang mga ungol at hingal niya ay halo ng sakit at sarap. At ako naman ay umiiyak pero nakayakap sa kanya. Hinahayaan ang sarili kong lamunin ng bigat ng katawan niya.

“Pa… aahhh…” hindi ko mapigilan ang sarili ko.

“Pa… aahh… please… mahapdi na. Natuyuan na sa loob ko,” ungol ko ngunit nagbingi-bingihan siya. Patuloy pa rin siya sa paggalaw sa ibabaw ko.

“Ahhhhhh… Sky… Ang sarap mo… Araw-araw kitang kakantutin… Puta na kita simula ngayon!”

Hindi ko na mapigilan ang sarili ko sa kabila ng kabastusang lumalabas sa mga bibig niya. Tinanggap ko nang ganito ang mararanasan ko sa tuwing titirahin niya ako.

Pinisil ko ang balikat niya at ramdam ko ang init ng labi niya sa leeg ko, ang init ng katawan niya, ang pawis… at ang bawat ungol niya ay nagdadala sa akin ng kakaibang kuryente.

Napamura siya ulit at halos pasigaw. “Putangina, Sky… ang sikip mo… ang init mo…”

Ramdam ko ang bawat pulgada niya na bumabaon sa loob ko na parang sinusunog ang laman ko sa init. Pawisan na ang kamay niyang nakahawak sa bewang ko, mahigpit na para bang ayaw niya akong pakawalan.

“Pa…” ungol ko habang kagat-kagat ang labi, halos maiyak sa halo ng sarap at kirot.

Bigla siyang umulos nang mas mabilis, marahas, parang hayok na hayok.

Plak! Plak! Plak!

Plak! Plak! Plak!

Malinaw ang tunog ng balat naming nagsasalpukan at umaalingawngaw sa buong kwarto ko.

Umuuga ang kama at halos tumatama na ito sa dingding. Bawat ulos niya ay nauuga ang buong katawan ko.

“Aaaahhh! Uhhhmmm…. Aaaahhh! Pa! Pa!” ungol ko, halos mabasag ang boses ko. Wala na akong pakialam kung marinig pa kami ng kapitbahay. Ang mahalaga lang ay ang bawat kadyot niya. Ang bawat paglabas-masok ng kanyang dambuhalang burat sa akin. Kahit mahapdi, tiniis ko. Kahit magaspang ang pagpasok niya, kakayanin ko.

Naka-yuko siya sa akin nang pawisan at ang buhok niya ay dumikit na sa noo niya. “Ganyan ba gusto mo, ha?” hingal niya, malalim at mababa ang boses, parang nanginginig sa libog.

“Oo! Pa…” halos sumigaw ako. “Bilisan mo pa po, please… mas malalim pa… Gawin niyo po ang gusto niyo sa katawan ko…”

Para siyang nasabik lalo sa sinabi ko. Mas diniinan niya ang bawat ulos, mas mabilis, mas marahas.

Plak! Plak! Plak! Plak!

Nagiging sunod-sunod na ang tunog, parang wala nang preno.

“Putangina…” napamura siya at halatang sarap na sarap. “Ang sikip mo pa rin kahit pinaluwag ka na ng burat ko…”

Napakapit ako sa likod niya at ang mga kuko ko ay halos bumaon sa balat niya. “Ahhh! Pa! Ang sarap!”

Mas bumaba siya, halos dikit na ang dibdib niya sa akin, at binulungan ako sa tenga. “Sabihin mong gusto mo ’to, na kinakantot ka…”

“Gusto ko po, Pa… gusto kong lagi mo akong tirahin nang ganito…” halos lumabas ang luha ko sa sarap at libog.

Parang nabaliw siya sa narinig ko. Mas naging sagad ang bawat ulos niya, hanggang dulo, paulit-ulit, walang pahinga. Parang sinasagad niya ako hanggang sa wala nang matitira.

“Putangina, Sky… lalabasan na ako…” hingal niya, halos pumulandit na ang pawis mula sa noo niya.

“Sabay tayo, Pa… please…” halos sumisigaw na ako habang sinasalubong ko ang bawat kadyot niya.

Mas naging mabangis ang mga huling ulos niya, parang binabayo ako nang walang awa, hanggang sa sumagad siya nang huli at napamura nang malakas. “Putaaaang-inaaa!”

Naramdaman ko ang biglang pagsirit ng tamod niya sa loob ko. Isa, dalawa, hanggang sa nabilang kong walo ang pagsumpit ng tamod niya sa loob ko. Napakarami. Punong-puno ang loob ko. Sunod-sunod at kasabay ng sarili kong pagsabog sa pagitan namin. Napakapit ako sa kanya nang mahigpit, halos mawalan ng ulirat sa sobrang sarap.

Nang matapos, parehong mabilis ang hininga namin. Nanatili siyang nakabaon sa loob ko, pawisan at mabigat ang katawan, parang ayaw niya pang bumangon.

Nang hinugot niya ang burat niya, tumulo mula sa butas ko ang pinaghalong tamod niya at dugo mula sa puwit ko. Dinugo ako sa marahas na pagkantot ni Papa Manuel. Dama ko ang hapdi sa ginawa niya sa akin.

Humiga siya sa tabi ko at pawis na pawis. Tahimik niya lang na ipinatong ang kanyang mga kamay sa ilalim ng kanyang ulo habang nakahiga at nakapikit.

Tahimik lang din ako habang nakahiga pa rin sa kama, habol pa rin ang hininga ko. Ramdam ko pa ang lagkit ng pawis at tamod sa katawan ko. Nakatitig lang ako sa kisame at paulit-ulit na bumabalik sa utak ko ang bawat galaw niya. Bawat ungol at halik na may panggigigil.

Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa o mahiya. Totoo, ito ang matagal ko nang ini-imagine, ang matagal ko nang pinagnanasaan. Pero ngayon, hindi ko na alam. Para niya akong ginawang puta. Pinunasan ko ang pawis at tamod na nasa katawan ko. Pagkatapos, tumagilid ako ng higa at hindi na napigilan ang muling pagdaloy ng mga luha sa aking mga mata.

Lahat titiisin ko. Kung ito ang kapalit para lang mahalin niya ako, kakayanin ko. Maging puta man ako sa paningin niya. Maging kapalit man ang lahat.

A/N

Ang “Pag-aari ng Iba” naman ang i-update ko. Pagsasabayin ko timeline ng dalawang story. Paramdam naman kayo by commenting and voting from my updates.

Kabanata 7

Sore

Madaling araw na nang maalimpungatan ako. Naramdaman kong may mabigat na katawan na pumatong sa akin. Malaki, matigas, at mainit ang katawan na dumapa sa aking nakadapa ring katawan sa kama.

Kumikiskis ang matigas, mahaba, at matabang burat nito sa pisngi ng hubad kong puwitan. Nang dumilat ako, nakita ko si Papa Manuel. Pawisan at may kakaibang libog sa kanyang mga mata. Hawak niya ang bote ng lubricant at halos buksan iyon na parang galit na galit.

“Pa…” mahina kong bulong sa nanginginig na boses.

Hindi siya sumagot. Sa halip, marahas niyang pinisil ang bewang ko at pinihit ang katawan ko para humiga ako nang patagilid.

“Pa!” halos mapahiyaw ako pero hindi ko nagawa. Masyadong mahigpit ang hawak niya upang pumirmi ako ng puwesto para sa binabalak niyang gawin sa akin.

Narinig ko ang tunog ng takip ng lubricant at agad kong naramdaman ang malamig na likido sa butas ko. Pinahiran niya rin ng lubricant ang burat niyang maugat.

“Pa… masakit pa…” pakiusap ko pero hindi siya tumigil.

“Tumahimik ka, Sky. Gusto mo naman ’to, kunwari ka pa,” malamig niyang sabi sa mababa at may halong galit na tono.

Ipinasok niya ang daliri niya nang marahas, parang walang pakialam kung nasasaktan ako. Napaungol ako, hindi ko alam kung sa sakit o sa kakaibang sensasyong gumapang sa buong katawan ko.

“Pakantot ka naman talaga, ’di ba? Gusto mo ’to…” sabi niya habang sinasalaksak ang daliri niya sa puwit ko. Mabagal noong umpisa ngunit nang makapag-adjust na ang butas ko, unti-unti niyang binilisan. Sinasanay para sa pagpasok ng mas malaking bagay, ang burat niyang pinagpala sa laki.

Hindi ako sumagot at kinagat ko lang ang unan.

Kaya ko ’to, sabi ko sa sarili ko. Kahit masakit, kahit nakakatakot, kakayanin ko. Para sa kanya. Para sa pagmamahal na nais ko para sa kanya.

Maya-maya, naramdaman ko na ang ulo ng burat niya sa butas ko. Walang pasintabi, idiniin niya ito nang bigla.

“Ahhh! P-Pa!” halos mapasigaw ako sa hapdi. Para akong mababali sa sakit pero hinawakan niya ako nang mas mahigpit.

“Putangina, Sky… ang sikip mo talaga…” hingal niya habang patuloy na dinidiin hanggang tuluyang sumagad. Ramdam ko ang init at bigat niya sa likod ko habang kinakantot ako patagilid.

Umuga ang kama sa bawat marahas niyang ulos.

Plak! Plak! Plak!

Plak! Plak! Plak!

Malakas, mabilis, parang hayok na hayok. Hindi kararamdaman ng anumang pag-aalala.

“Pa… mabagal lang… masakit…” halos umiiyak kong pakiusap, pero mas lalo siyang naging marahas. Parang sa bawat paalala ko na bagalan lang, mas lalo siyang nagiging hayok.

“Hindi. Eto ang gusto mo ’di ba? Eto ang pinipilit mong makuha noon pa!” bulyaw niya habang hinahampas ng balakang niya ang puwet ko.

Ramdam ko ang mga kuko niya sa bewang ko, halos magmarka sa balat ko. Napakagat ako sa unan, luha ang tumutulo sa gilid ng mata ko.

Pero sa kabila ng sakit, may parte sa akin na nalulunod na rin sa sarap. Nawala na ng kaunti ang kirot, napalitan na ng sarap ang ginagawa niyang pag-ulos sa butas ko. Itinaas pa niya ang kanan kong hita habang kinakantot ako patagilid. Hinahalikan niya rin ang batok ko habang tinitira ako.

“Ahhh! Ahhh! Pa!” ungol ko habang nanginginig ang buong katawan ko.

“Umungol ka pa, Sky… gusto kong marinig,” hingal niya habang binabayo ako nang walang tigil.

Plak! Plak! Plak! tunog ng balat namin na parang sinasabayan ang kabog ng puso ko.

Ramdam ko ang pawis niya na tumutulo sa likod ko at ang init ng hininga niya sa batok ko.

“Putang ina mo… ang sarap mo, Sky. Palagi na kitang kakantutin kaya dapat malinis palagi ’yang butas mo…” ungol niya bago niya ako kagatin sa balikat. Napasigaw ako sa sakit pero hindi ko siya itinulak. Hinayaan ko lang siya sa gusto niyang gawin sa katawan ko.

Ito ang gusto ko, itinatatak ko sa sarili ko habang umiiyak.

Kahit masakit, kahit bayolente… kahit galit siya. Basta sa akin siya. Basta ako ang nasa kama niya. Ako ang nagpapainit ng kanyang gabi.

Mas bumilis pa ang ulos niya na halos mabali ang balakang ko.

“Pa! Pa! Ohhh! Ahhh!” hindi ko na alam kung umiiyak ako o umuungol sa sarap.

Hanggang sa biglang tumigil siya para sagarin ako nang buo.

“Eto na ’ko…” ungol niya na halos pasigaw, at sabay pumutok sa loob ko nang sunod-sunod. Mainit, masakit, pero sabay kaming nanginig.

Bagsak siya sa likod ko pagkatapos, hinihingal, pawisan, at nanginginig pa rin ang katawan. Yakap-yakap niya ako nang mahigpit na parang ayaw akong pakawalan pero wala siyang sinasabi. Nasa loob ko pa rin ang burat niyang matikas pa rin sa kabila ng kanyang pagpapalabas.

Ako naman, nakapikit at hinahabol ang hininga.

“Pa…” mahina kong sabi. “Kahit ganito lang… basta sa akin ka.”

Hindi siya sumagot. Hinalikan lang niya ang batok ko nang marahas, saka pumikit at nakatulog sa likod ko.

Kinabukasan, nagising akong mag-isa sa kama. Walang Papa Manuel sa tabi ko. Walang init ng katawan niya, walang bigat ng bisig na nakayakap sa akin kagabi.

Ang kumot, gusot. Ang katawan ko ay nanlalata at masakit na parang binugbog. Ramdam ko pa ang hapdi sa puwet ko at ang lagkit sa pagitan ng hita ko. Ebidensya ng nangyari kagabi.

Napaupo ako sa kama, napahawak sa kumot na may bakas pa ng pawis at amoy namin.

“Pa…” bulong ko, pero puro katahimikan lang ang narinig ko sa buong bahay.

Tumayo ako at naglakad papuntang banyo habang mabigat ang bawat hakbang. Nang makita ko ang sarili ko sa salamin, para akong ibang tao na. Namumugto ang mga mata ko, may pula pa sa balikat kung saan niya ako kinagat. Sumasama na rin ang pakiramdam ko. Mukhang hindi ako makakapasok ngayong araw.

Tumulo rin ang kanyang tamod na inimbak sa loob ko. Hindi ko alam kung matatakot ako sa nangyari kagabi o mami-miss ko ito.

Habang naliligo ako, hindi ko maiwasang alalahanin ang bawat ulos ni Papa Manuel, bawat salita niya kagabi.

Pakantot ka naman talaga, ’di ba?

Napakagat ako sa labi ko, hindi ko alam kung dahil sa sakit ng alaala o dahil may parte sa akin na muling nanabik.

Paglabas ko ng banyo, tahimik pa rin ang bahay. Walang Papa Manuel na sumalubong sa akin.

“Wala man lang…” mahina kong sabi habang naupo sa upuan. “Ni hindi man lang ako inayos. Parang… wala lang ako sa kanya kagabi.”

Napahawak ako sa tiyan ko at napaluha nang hindi ko namamalayan.

“Pero sa akin… ang bigat-bigat…”

Alam kong masama ang nangyari kagabi. Alam kong mali. Pero sa puso ko, gusto kong maulit iyon. Gusto kong maramdaman ulit ang bigat ng katawan niya, kahit masakit, kahit bayolente. Basta sa akin siya. Basta hindi siya aalis.

Pagkatapos kong maligo ay hindi pa rin mapakali ang isip ko. Parang may kirot sa loob ko na hindi ko matukoy. Literal na masakit ang katawan at kaluluwa ko. Dahan-dahan akong naupo sa kama at hinila ang kumot sa harap ko, napabuntong-hininga.

Hindi ko alam kung bakit ko ito ginagawa, pero pinasok ko ang kamay ko sa pagitan ng hita ko. Dahan-dahan kong hinawakan ang puwit ko at napangiwi. Namamaga. Masakit. Parang may bakas pa ng kanyang mga daliri at ang marahas na pagpasok ng burat niya kagabi.

Dahan-dahan akong humiga at ibinuka ang mga hita ko. Tiningnan ko ang sarili kong katawan. Kinakabahan ako pero gusto kong makita kung ano na ang itsura ng butas ko ngayon.

Ganito pala ang pakiramdam… pagkatapos kantutin nang gano’n. Para akong puta na kinantot ni Papa Manuel. Walang pag-iingat, walang pagmamahal.

Napakagat ako sa labi habang hinahaplos ang paligid ng butas ko. Mainit pa at halatang magang-maga. Hindi ko alam kung maiiyak ako o malilibugan na winarak ako nang literal ng lalaking pinapangarap kong kumuha ng kainosentihan ko. Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o masabik sa susunod na mangyayari.

“Pa…” bulong ko. “Ang sakit ng ginawa mo kagabi… pero ang sarap din…”

Napapikit ako habang pinipigil ang luha.

“Bakit ganito? Bakit gusto ko pa rin kahit sinaktan mo ako?”

Hinila ko ang kumot at tinakpan ang mukha ko. Nanginginig ako, hindi lang sa sakit kundi sa pagnanasa. Para akong mababaliw sa pag-iisip na ngayong araw, baka bumalik siya, baka ulitin niya ang pakikipagtalik sa akin. Pero masakit pa rin ang butas ko.

Paglabas ko ng kuwarto, ramdam ko pa rin ang kirot sa pagitan ng hita ko. Pero wala akong nagawa nang makita ko si Papa na bagong dating. Nakatayo siya sa gitna ng sala at may dalang plastic ng pagkain. Nakasandal siya sa mesa, pawis pa, amoy sigarilyo.

“Sky,” tawag niya sa mababa at paos na boses.

Napatingin ako. Parang kumabog ang dibdib ko. “Pa?” mahina kong sagot.

“Halika rito.” Utos, hindi pakiusap.

Lumapit ako nang dahan-dahan. Ramdam ko ang lamig ng sahig sa talampakan ko. Napansin kong inaayos niya ang titi niya sa loob ng shorts niya habang nakatitig sa akin.

“Pa… masakit pa,” maingat kong sabi, halos pabulong. Sana maintindihan niya.

Pero ngumisi lang siya, matalim, at sinapo ang batok ko. “Di mo kailangang gumalaw. Isubo mo na lang ang burat ko. Wala na kong pake kung masakit pa ’yang puwet mo.”

Napalunok ako. Alam kong hindi ko siya mapipigilan kaya dahan-dahan akong lumuhod sa harap niya, halos nanginginig ang tuhod ko. Ramdam ko ang bigat ng kamay niya sa batok ko.

Hinila ko pababa ang shorts niya at bumungad sa akin ang malaki niyang burat. Para itong spring na sumampal sa mukha ko nang buksan ko ang shorts niya. Sobrang tigas, pulang-pula ang ulo, at nangingintab sa precum ang titi niya. Naamoy ko agad ang pinaghalong pawis, sabon, at lalaking-lalaki niyang amoy.

Huminga ako nang malalim bago ko ito dinilaan mula sa pinaka-ugat.

“Ahhh… putangina…” ungol niya agad, mahigpit na humawak sa buhok ko.

Dinilaan ko nang dahan-dahan ang ulo, paikot, parang kinakain ko ang matamis na kendi.

“Tangina, ganyan nga,” sabi niya at ramdam ko ang pag-igting ng binti niya.

Sinubo ko nang buo, marahan muna, at nilaro ng dila ko ang ilalim ng kanyang pinagpalang burat.

Slrp… slrp… tunog ng laway ko habang sinisipsip ko siya.

“Ang sarap ng bibig mo, Sky. Ang init..,” ungol niya, sabay kadyot papasok. Napaubo ako pero hindi ako umurong. Hinawakan niya ng dalawang kamay ang ulo ko at siya na ang nagtakda ng bilis ng kanyang pag-ulos.

Gwak! Gwak! Gwak!

Halos mapaluha ako pero tiniis ko. Ramdam kong dumudulas na sa bibig ko ang laway ko at bumababa na sa baba ko.

“Putangina, tingnan mo sarili mo… basang-basa ka na ng laway. Para kang hayok na hayok sa burat. Ang sarap mong kunan ng larawan,” sabi niya habang pinagmamasdan ako. Inilabas niya ang cellphone niya at hindi ko man gusto, kinuhanan niya ako ng larawan habang nakasubo pa ang burat niya sa bibig ko.

Tumingin ako pataas at nakatingala sa kanya habang nagtataas-baba pa rin ang ulo ko. Gusto kong makita niya na kaya ko. Gusto kong makita niya na para lang sa kanya ang ginagawa kong ’to.

Hinawakan niya ang pisngi ko, bahagyang marahas, at diniin pa ang burat niya sa lalamunan ko.

“Isagad mo, Sky. Lunukin mo lahat.”

Ginawa ko nga. Halos mabilaukan ako pero pinilit kong isubo nang sagad hanggang sa sumayad ang ilong ko sa puson niya. Ramdam ko ang init at tibok nito sa loob ng lalamunan ko. Nakikiliti ako ng bulbul niyang tumatama sa mukha ko. Lahat iyon ay tiniis ko para sa pagmamahal ko kay Papa Manuel.

“Ahhhh– puta! Putang-puta ka sa pag-deepthroat ng burat ko!”

“Tang ina, ayan na…” sigaw niya nang bigla siyang bumulwak.

Ramdam ko ang mainit na tamod na sunod-sunod na pumulandit sa lalamunan ko. Napakapit ako sa matigas niyang hita pero hindi ako umurong. Nilunok ko lahat ng tamod niyang inilabas. Matamis na maalat ang ipinutok ng kanyang burat sa bunganga ko.

Pagbitaw niya sa ulo ko ay dahan-dahan akong umatras. Hingal na hingal ako habang tumutulo ang natirang tamod sa labi ko. Pinahid ko ito gamit ang dila ko at nilunok pa ulit ang natira.

“Good boy,” marahas niyang sabi, saka hinila ako papatayo at hinalikan sa noo, basa pa ang bibig ko.

“Halika na, kumain tayo.”

Nanatili akong nakatayo sandali, ramdam ko ang pagtibok ng puso ko, at ang kakaibang init na dumaloy sa katawan ko. Kahit nanginginig pa rin ako, may kakaibang saya sa dibdib ko. Kasi alam kong ginusto na talaga ni Papa Manuel ang nangyari sa amin ngayon. Hindi na siya lasing sa mga oras na ito.

Kabanata 8

Rejected

Hapon na nang maramdaman ko ang bigat ng katawan ko. Hindi na talaga ako nakapasok sa school. Ni hindi ko magawang ma-replyan si Pierre na nag-aalala kung nasaan ako. Namimigat ang talukap ng mga mata ko at para bang niluluto ang utak ko sa init. Pinilit kong bumangon mula sa kama pero halos mahulog ako sa sahig sa panghihina.

“Pa…” mahina kong tawag pero walang sumasagot.

Narinig ko ang kaluskos mula sa sala. Parang may inaayos siya roon. Dahan-dahan akong bumaba habang nanginginig ang mga tuhod ko.

Pagdating ko sa sala, nakita ko si Papa Manuel na naninigarilyo habang nanonood ng TV. Hindi man lang siya lumingon agad sa akin.

“Pa…” tawag ko ulit na halos pabulong.

“Bakit?” inis niyang tanong na hindi pa rin inaalis ang tingin sa TV.

“Masama po pakiramdam ko…” sabi ko sa mahinang boses.

Napailing lang siya at sinimsim ang yosi niya. “Arte-arte mo lang ’yan. Kanina lang ang lakas mo, ’di ba? Sinubo mo pa nga burat ko.”

Napayuko ako. Mas lalong bumigat ang pakiramdam ko sa paratang niya. “Hindi po ako nag-iinarte…” halos maluha na ako dahil sa sama ng pakiramdam.

Bigla siyang napalingon nang marinig ang boses ko na garalgal. Napansin niyang namumula nga ang mukha ko at pawis na pawis kahit malamig ang hangin mula sa bintana.

“Sky…” tawag niya, at sa unang pagkakataon naramdaman kong may pag-aalala sa tono niya. Tumayo siya at nilapitan ako. Nilapat niya ang likod ng kamay niya sa noo ko.

“Putang ina, ang init mo nga,” bulong niya na biglang naging seryoso ang mukha.

Hindi ko na napigilan at napahiga ako sa sofa. Agad niyang itinapon ang sigarilyo, hinubad ang t-shirt niya, at tinakpan ako.

Kahit na may lagnat ako, hindi ko maiwasang mapatingin sa maskulado niyang katawan. Mula sa kanyang mukhang napakaguwapo, balbas na bumagay sa kanya, sa kanyang malapad na balikat, sa kanyang mahulmang mga dibdib, hanggang sa kanyang tiyan na may namumutok na mga abs. Dumagdag sa lagnat ko ang init na nararamdaman ko sa pagtingin sa kanyang masarap na katawan.

Sky, may lagnat ka na nga, kaharutan pa ang inuuna mo?

“Bakit ngayon ka pa nilagnat…” bulong niya na halatang naguguluhan. Umalis siya sandali at bumalik na may dala nang bimpo at palanggana ng malamig na tubig.

Ramdam ko ang lamig ng basang tela sa noo ko nang ilapat niya iyon. Tahimik lang siya habang pinupunasan ako sa leeg, sa braso, hanggang sa dibdib. Naibsan naman nito kahit papaano ang init na nararamdaman ko.

“Pa…” bulong ko, mahina na halos hindi ko na kaya pang magsalita.

“Shhh. Tahimik ka na lang, anak… este… Sky,” saglit siyang napahinto na para bang napahiya sa nasabi niya. “Pahinga ka lang. Ako na ang bahala sa’yo.”

Naiyak ako nang marinig ko ’yon. Hindi ko alam kung dahil sa lagnat o dahil sa kakaibang lambing na mayroon siya. Noong kinantot niya ako, wala akong maramdamang lambing at pagmamahal. Kung kailan ako nagkaroon ng sakit, saka ko pa iyon naranasan.

Buong hapon ay hindi siya umalis sa tabi ko. Pinipisil niya ang kamay ko kapag napapapikit ako. Minsan, hinihimas niya ang buhok ko, dahan-dahan lang, parang natatakot na baka mapahamak ako.

Nang medyo lumamig ang katawan ko, pinainom niya ako ng gamot. Hindi ko akalaing siya mismo ang magpapakain sa akin ng lugaw na binili niya. Nakasandal ako sa dibdib niya habang sinusubuan niya ako mula sa likuran ko. Nakaalalay siya sa akin sa buong oras na may karamdaman ako.

“Pa…” mahina kong tawag habang ngumunguya.

“Hmmm?” sagot niya na parang hindi sanay sa ganitong lambing pero pinipilit maging mahinahon.

“Salamat po…” bulong ko at napapikit.

Tahimik lang siya pero naramdaman ko ang paghaplos niya sa pisngi ko. “Wala ’yon. Basta magpagaling ka lang, Sky.”

Bago ako tuluyang makatulog, ramdam ko ang paghalik niya sa noo ko. Hindi marahas, hindi galit, kundi isang halik na parang may bahid ng pag-aalaga, pag-aalala at pagsisisi.

Kinagabihan, nagising ako dahil sa katahimikan ng buong bahay. Wala na ang maingay na TV at wala na ang yabag ni Papa sa sala. Ang tanging maririnig mo lang ay ang mahina kong paghinga at ang ingay ng electric fan na umiikot.

Napansin kong may mabigat na braso na nakapatong sa aking tiyan. Dahan-dahan kong iginala ang paningin ko, at doon ko siya nakita.

Si Papa Manuel, nakahiga sa tabi ko sa sarili kong kama. Nakatalukbong ang kalahati ng kumot, hubad ang pang-itaas. Ang dibdib niya, mabagal ang pag-angat-baba habang humihinga siya nang malalim. Para siyang isang higanteng natutulog sa tabi ko. Malakas, nakakatakot, pero sa sandaling iyon, parang ang payapa niyang tingnan. Parang hindi siya demonyo kung kumantot sa kama.

Pinagmasdan ko siya. Ang matangos niyang ilong, ang balbas na bahagyang kumikiskis sa balat ko, at ang mga bisig na palaging mahigpit kapag galit siya… ngayon ay naka-relax lang sa tabi ko.

“Pa…” mahina kong bulong kahit alam kong tulog siya.

Ramdam ko ang kakaibang kirot sa dibdib ko. Parang gusto kong yakapin siya, humingi ng tawad nang paulit-ulit, sabihin na mahal ko siya kahit na galit siya sa ginawa ko. Pero kasabay noon, naroon din ang pagnanasa. Ang init na hindi ko maipaliwanag.

Unti-unti kong iniangat ang kamay ko at hinaplos ang pisngi niya. Mainit pa rin ang balat niya pero hindi dahil sa may sakit siya. Napakagat ako sa labi ko. Naalala ko ang sakit kaninang umaga, kung paanong halos hindi ako makalakad sa sobrang hapdi ng butas ko. Pero naalala ko rin ang init ng katawan niya sa ibabaw ko kagabi, ang bigat ng paghinga niya, at ang paraan ng pagtitig niya na sarap na sarap habang bumabayo sa akin.

Napalunok ako. Para bang may boses sa loob ko na nagsasabing dapat ko siyang iwasan. Pero may isa pang mas malakas na boses na gustong manatili rito, sa tabi niya, at sa bisig niya.

“Pa…” bulong ko ulit na mas mahina na ngayon. Parang inaasahan kong magising siya, tingnan ako, at muling angkinin ako.

Hindi siya gumalaw.

Dahan-dahan kong inilapit ang mukha ko sa kanya. Amoy ko ang mabango niyang hininga pero hindi na kasing tapang ng kagabi. Amoy pawis at sabon, amoy-lalaking pamilyar. Napatitig ako sa labi niya. Sandali akong nagdalawang-isip, pero bago ko mapigilan ang sarili ko, marahan kong hinalikan ang labi niya.

Isang dampi lang, mabilis, parang takot akong magising siya.

Pero nang hindi siya gumalaw ay inulit ko. Mas matagal. Mas madiin. At doon ko naramdaman ang biglang paggalaw niya.

“Sky?” paos ang boses niya na halatang bagong gising.

Napatigil ako, natulala, pero hindi ako umatras. Tinitigan ko lang siya sa dilim. “Pa…” bulong ko sa nanginginig na boses.

Umupo siya at hinagod ang mukha niya na para bang sinusubukang unawain ang nangyayari. “Anong ginagawa mo?”

Hindi ako sumagot agad. “Gusto ko lang… gusto kong maramdaman ka. Gusto kong maramdaman ulit na gusto mo akong…”

Tahimik lang siya. Kita ko ang pagkalito sa mukha niya. Para bang may dalawang bahagi ng utak niya na naglalaban. Ang isang galit pa rin sa akin at ang isang bahagi na gustong yakapin ako at pagbigyan ang gusto ko.

Tahimik lang si Papa habang umupo sa gilid ng kama. Hawak niya ang ulo niya, halatang bagong gising lang. Tiningnan niya ako sandali at pagkatapos ay bumuntong-hininga nang malalim.

“Matulog ka na lang ulit, Sky. May lagnat ka pa, magpahinga ka. Hindi pa puwede…” malamig pero mahinahon niyang sabi.

Parang sinabuyan ako ng malamig na tubig. Akala ko… akala ko lalapit siya, yayakapin ako, o kahit papano hahalikan man lang sa noo para maramdaman kong okay kami. Pero hindi. Tumayo siya at lumabas ng kwarto. Iniwan akong mag-isa.

Napapikit ako nang mariin. Mas lalong lumakas ang pintig ng puso ko, hindi dahil sa saya kundi dahil sa bigat na nararamdaman ko. Napahiya ako.

Rejected

.

Yun lang ang salitang umiikot sa utak ko. Ang tanga-tanga mo, Sky. Hindi ka pa magaling pero gusto mo na ulit magpawasak?

Para tuloy akong sakit na gusto niyang iwasan dahil sa sinabi ko.

Humiga ako nang patagilid at niyakap ang unan. Ramdam ko pa ang init ng labi niya kanina, pero ngayon malamig na ang pakiramdam ko. Parang naiiwan akong nakabitin.

“Bakit kasi sinubukan mo pang humirit?” bulong ko sa dilim, mahina lang na parang ayokong marinig kahit ako mismo.

Pumikit ako pero hindi dumating ang antok. Sa isip ko, paulit-ulit na bumabalik ang eksena kagabi. Ang marahas na halik niya, ang bigat ng katawan niya, at ang mga salitang binitiwan niya. At kahit masakit, kahit galit siya noon… ramdam ko pa rin kung gaano niya ako gustong angkinin.

At doon ako napaiyak. Hindi malakas, kundi tahimik lang, patagong luha na dumadaloy sa pisngi ko.

“Kung alam mo lang, Pa…” bulong ko ulit.

“Kung alam mo lang na kahit masakit, kahit marahas, handa pa rin akong ibigay ang sarili ko sa’yo… kahit araw-araw, kahit gabi-gabi, basta huwag mo lang akong itaboy. Basta mahalin mo rin ako…”

Unti-unti akong nakatulog sa pag-iyak na may mabigat na pakiramdam sa dibdib.

Kinabukasan, mabigat pa rin ang pakiramdam ko nang dumilat ako. Malamig ang hangin na nanggagaling sa bintana pero mas ramdam ko ang lamig sa dibdib ko. Kahapon, napahiya ako… iniwan niya ako. Pero heto siya ngayon, nakikita ko mula sa pintuan ng kuwarto ko, nakaupo sa sala, tahimik na nagbabalat ng mansanas.

“Gising ka na?” hindi niya ako tiningnan pero narinig ko ang boses niyang mababa.

“Opo…” mahina kong sagot na kahit nanginginig pa ang boses ko.

Tumayo siya at lumapit sa kama dala ang mangkok. Tahimik niyang inilapag sa tabi ko ang mangkok ng mansanas. “Kumain ka ng mansanas para lumakas ang resistensya mo.”

Hindi ako nakasagot. Tinitigan ko lang siya. Parang walang nangyari kagabi pero ramdam ko ang bigat sa pagitan namin. Hindi niya ako kayang tingnan nang diretso pero maingat ang bawat kilos niya. Parang nagdadalawang-isip.

Binuksan niya ang bentilador, inayos ang kumot ko para matakpan ang paa ko, at pagkatapos ay naupo siya sa gilid ng kama. Tahimik lang, nakayuko, at parang may iniisip na mabigat.

“Pa…” tawag ko nang mahina.

“Hmmm?” sagot niya na hindi pa rin tumitingin.

“Galit ka pa ba sa’kin?”

Umiling lang siya. Hindi nagsalita pero dahan-dahan niyang inabot ang noo ko, at tiningnan ang lagkit ng pawis ko.

“Pinapainit mo ulo ko, pero hindi ako galit,” mahinang sabi niya.

Hindi ko mapigilan at parang gusto kong umiyak. Ang gentle ng hawak niya na para bang binabawi niya ang sakit na ipinadama niya kagabi.

Nagpunta siya sa kusina. Ilang minuto lang ay bumalik siyang may dalang tray ng lugaw.

“Kumain ka muna bago ka uminom ng gamot,” utos niya na parang wala lang. Pero kitang-kita ko ang effort niya. Mainit pa yung lugaw, nilagyan pa ng itlog at tinimplahan.

Tahimik lang akong kumain habang nakaupo siya sa gilid ng kama. Paminsan-minsan, inaabot niya ang baso ng tubig. Paminsan-minsan, pinupunasan ang pawis ko gamit ang malinis na bimpo.

Wala siyang sinasabi, pero ramdam ko na bumabawi siya sa lahat ng ginawa niya kagabi. Hindi sa salita, kundi sa bawat maliit na bagay. Sa bawat punas ng pawis, sa bawat subo ng lugaw, at sa paraan ng pagtingin niya. Kahit iniiwas niya ang mata niya kapag nahuhuli kong nakatitig siya sa akin, pakiramdam ko ay kahit papaano ay okay kami.

Pero habang pinapanood ko siya, mas lalo lang akong nalilito. Hindi ko alam kung dahil sa nakokonsensya siya o dahil may halaga ako sa kanya.

Kung ganito ang pakiramdam ng alagaan niya ako… paano ko pa titigilan ang nararamdaman ko?

Kabanata 9

Invitation

Normal na ulit ang katawan ko nang sumapit ang gabi. Bumaba na kasi ang lagnat ko. Pero ang loob ko, parang mas mabigat pa kaysa dati. Kanina pa ako nakahiga at nakatingin lang sa kisame. Iniiwasan ko si Papa buong araw. Hindi ko siya tinitingnan nang matagal at hindi rin ako nagkukusa na kausapin siya.

Kung ayaw niya, edi ayaw niya.

’Yan ang paulit-ulit na sinasabi ko sa sarili ko, pero ang totoo, gusto ko lang i-save ang sarili ko mula sa pagkapahiya.

Nasa sala si Papa at nanonood ng TV. Rinig ko ang tunog ng lata ng beer nang buksan niya ito. Pagkatapos ng ilang segundo ay naririnig ko ang paglagok niya ng iniinom niyang alak. Naka-tatlong lagok siya bago siya tumayo at pumunta sa pinto ng kuwarto ko.

Kumatok siya nang bahagya sa bukas ko namang pinto sa kuwarto, hindi na naghintay ng sagot, at saka dahan-dahang tuluyang binuksan ang pinto. “Gising ka pa?” tanong niya.

“Opo,” sagot ko nang walang tingin at nakatalikod ako sa kanya habang nakahiga sa kama.

Narinig ko siyang huminga nang malalim. Pumasok siya at umupo sa gilid ng kama. Naamoy ko agad ang halimuyak ng alak at pabango niya.

“Sky…” tawag niya, mababa ang boses at halos paos.

Hindi ako sumagot. Ayokong ipakita na nanginginig ang dibdib ko sa kaba.

Huminga siya ulit nang malalim at pagkatapos ay bigla niyang pinatong ang kamay niya sa bewang ko. Halos mapatalon ako sa gulat sa ginawa niya.

“Anong ginagawa mo?” tanong niya na parang wala lang.

“Matutulog na po…” sagot ko sa nanginginig na boses.

Tumahimik siya saglit at pagkatapos ay dahan-dahan niyang hinaplos ang tagiliran ko. Mainit ang kamay niyang mabigat. Hindi ko alam kung guni-guni ko lang pero parang sinasadya niyang patagalin ang haplos sa bawat parte ng katawan ko.

“Hmmm…” mahina niyang sabi na parang may iniisip. “Lumakas ka na pero ang putla mo pa rin…”

Tumigil siya at pagkatapos ay bigla siyang sumandal sa headboard ng kama. “Halika rito,” sabi niya.

Napatigil ako. “Bakit po?”

“Tulog ka na diyan. Dito ka sa tabi ko,” utos niya.

Napalingon ako sa kanya. Kita ko ang mukha niya na medyo pulang-pula na at mapungay ang mata. Hindi siya lasing nang sobra pero halata kong may kaunting tama na siya ng alak.

Dahan-dahan akong umupo at lumapit sa kanya. Naupo ako sa tabi niya at hindi ko pa rin siya matingnan nang diretso.

“Wala ka bang gustong sabihin o i-request kay Papa?” ani niya sa akin sa mababang tono.

“W-Wala naman po…” kinakabahan kong sagot. Ayoko nang magkamali sa pagsagot at baka mahiya na naman ako sa gusto kong gawin namin.

Hayok na hayok ka ba sa Papa mo, Sky?

Humalakhak siya nang mahina, pero may halong pang-aakit sa tunog. Nilapit niya ang mukha niya sa tenga ko.

“Na-miss kita,” bulong niya.

Napapitlag ako. Para akong dinaluyan ng kuryente sa katawan. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.

“P-Pa…” mahina kong bulong, pero bago ko pa maituloy, bigla niyang hinawakan ang baba ko at itinaas para mapatingin ako sa kanya.

Nakatingin siya nang diretso sa mata ko. May kakaibang ningning sa mga mata niya, hindi na galit, at hindi na nakokonsensya. Parang gusto niyang sabihin na hindi pa tapos ang lahat.

“Kung gusto mo pa rin… alam mo na kung saan ako pupuntahan.”

Tumayo siya, humigop ng huling lagok ng beer niya, at iniwan akong nakaupo sa kama na para bang pinagsakluban ng langit at lupa.

Matagal akong nakaupo sa kama habang iniisip ang sinabi ni Papa Manuel. Parang may kung anong humihila sa akin papunta sa kabilang kwarto. Ayokong lumapit. Ayokong isipin na ako ang mauunang gumawa ng hakbang para may mangyari sa amin. Pero ang totoo, gusto ko. Gustong-gusto. Gusto kong maramdaman ulit ang burat niya sa loob ko.

Ano kaya ang pakiramdam na nasa loob ko ang burat niya habang mainit-init pa ang katawan ko nang dahil sa sakit? Mas mainit kaya? Mas masarapan kaya si Papa?

Tumayo ako at nagpunta sa banyo. Binuksan ko ang shower at hinayaan kong dumaloy ang tubig sa katawan ko. Nilinis ko ang sarili ko nang mabuti, pati ang parte na ilang araw pa ring mahapdi kapag naaalala ko ang marahas na pagkantot niya sa gabing ’yon. Ginamit ko ang douche para maging malinis ang loob ng butas ko.

Mahapdi noong una kong subok. Pero nang katagalan, nasanay na muli ang butas ko sa pagpasok ng maligamgam na tubig. Nang matapos ay tumingin ako sa salamin. Namumula ang pisngi ko na parang nahuli sa kalokohan.

Bahala na, bulong ko sa sarili ko.

Dahan-dahan akong naglakad papunta sa kuwarto ni Papa. Nakabukas ang pinto gaya ng sinabi niya. Nakatayo lang ako sa harap ng pinto habang pinag-iisipan nang mabuti kung tama ang desisyon ko.

Ang landi-landi mo, Sky. Hindi mo maikalma ang pempem mo! Kakagaling mo lang sa sakit at baka mabinat ka! Mabibikangkang ka na naman!

Kumatok ako sa pinto ng kuwarto niya at binuksan ito. Nang makita ko siya, nasa kama siya, nakasandal ang likod sa headboard, at walang suot na pang-itaas. Kitang-kita ko ang macho niyang katawan na nakabalandra sa akin.

Naka-boxer shorts lang din siya, hawak ang cellphone, pero nang makita niya ako sa may pinto, tumigil siya at ngumiti nang nakakaloko.

“Akala ko matutulog ka na?” tanong niya sa mababang boses.

Hindi ako sumagot. Dahan-dahan lang akong lumapit kay Papa Manuel.

Nang makalapit ako, bigla niya akong hinapit sa bewang ko at pinaupo sa kandungan niya. Napatili ako nang mahina pero agad niya akong hinalikan.

Mainit, marahas, parang sabik na sabik siya. Napakapit ako sa balikat niya habang dinidiin niya ako palapit. Amoy ko ang pabango at alak sa hininga niya, pero hindi na ako nandidiri. Mas nakadagdag pa ito ng libog ko.

“Uhhmm…” ungol ko habang naglalaban ang mga dila namin. Laway sa laway at higop kung higop.

Hawak niya ang batok ko habang pinipisil ng isa niyang kamay ang bewang ko. Hinila niya ako palapit hanggang halos nakadantay na ang buong katawan ko sa dibdib niya.

“Miss na miss kita, Sky,” bulong niya habang gumagalaw ang labi niya sa leeg ko, dinidilaan at hinihigop ang balat ko hanggang sa mapasinghap ako.

Nilamas niya rin ang puwitan ko na parang minamasahe. Paulit-ulit hanggang sa manggigil siya rito. Pinalo niya ng dalawang beses ang puwitan ko.

“Pa…” mahina kong sabi na parang nagmamakaawa.

Pinaharap niya ako nang maayos habang siya ay nakasandal pa rin sa headboard ng kama. Pinaibabaw niya ako sa kandungan niya, sa ibabaw ng kanyang puson. Magkadikit ang mukha namin, tuloy-tuloy ang laplapan, at basang-basa na ang mga labi namin sa laway.

“Hindi ka na nagtatampo?” tanong niya sa pagitan ng halikan namin.

Umiling ako. “Hindi na siguro…” bulong ko.

Ngumiti siya nang mapanukso at saka muling siniil ang labi ko. Iginiling ko naman ang balakang ko upang maramdaman niya ang hiwa ng puwit ko sa malaki niyang burat. Paulit-ulit na iginiling at idiniin sa kanya.

Mainit pa rin ang halikan namin, pero unti-unti akong inilapat ni Papa sa kama. Pumatong siya sa akin at hindi iniaalis ang tingin sa mga mata ko. Para bang gusto niyang basahin kung handa ba ako. Nang bahagya akong tumango ay ngumiti siya nang mapanukso.

Dahan-dahan niyang hinalikan ang baba ko, pababa sa leeg ko. Nang hindi na makapagpigil, itinaas niya pahubad ang suot kong t-shirt.

“Uhmm… Pa…” ungol ko habang napapikit sa muling pagdampi ng labi niya sa leeg ko.

Bawat halik niya, ramdam ko ang init ng hininga niya. Dinilaan niya ang collarbone ko, mabagal, paikot, at parang sinasadya niyang painitin ang buong katawan ko.

“Ang kinis mo, Sky…” bulong niya habang pinapadaanan ng dila ang dibdib ko. Sinipsip niya ang utong ko, marahas pero masarap, sabay kagat nang mahina.

“Ahhh… ahhh!” napakapit ako sa buhok niya habang umaarko ang likuran.

Natawa siya nang mababa. “Sarap na sarap ka, ha?”

Hindi ako makasagot pero puro ungol lang ang lumalabas sa bibig ko. Dinilaan niya ang tiyan ko pababa at naiwanang basa ang bawat parteng dinaanan niya. Para akong nanginginig sa bawat haplos ng dila niya sa akin. Mas lalong nag-init ang katawan ko sa ginagawa niya. Hindi ko alam kung dahil sa sinat o sa init na pinapalasap niya.

Nang umabot siya sa may balakang ko, hinila niya pababa ang shorts at brief ko hanggang sa lumantad sa kanya ang puwitan ko. Iniangat niya ang tuhod ko hanggang sa umabot ito sa aking dibdib. Eksperto niya namang dinilaan ang butas ng puwet ko pagkatapos. Paikot-ikot ang dila niya na parang may hinahanap doon.

Hindi siya nakuntento sapagkat maging ang dalawa kong itlog ay pinasadahan niya rin ng pagdila kasabay ng pagdila sa aking butas. Paulit-ulit. Taas-baba ang kanyang mainit at pinatigas na dila. Waring nangingiliti sa kaloob-looban ko.

“Maga ka pa ng kaunti. Kaya mo na ba talaga?” tanong niya sa akin.

Hindi man sigurado ngunit tumango ako sa kanya. Bahala na.

Tumingin siya sa akin habang nangingintab ang bibig sa laway, at biglang umikot ng puwesto para nakaluhod siya sa gilid ng kama, nakaharap pa rin sa akin.

“Subo mo ’to,” utos niya sabay hawak sa ulo ko at idinidikit ang mukha ko sa malaki niyang burat.

Nabigla ako pero sumunod ako. Binuka ko ang bibig ko at isinubo ang ulo ng titi niya habang nakadapa na ako sa kama. Nakasuporta ang dalawang tuhod at kamay ko sa kama. Subo-subo ang malaki niyang burat.

“Uhmmm…” napaungol ako agad sa laki at init nito.

Halos sampung pulgada ba naman ang pumasok sa aking bibig. Napakalaki at napakataba ng kanyang burat. Kaya hindi ako nagtataka kung bakit gustong-gusto kong magpakantot sa kanya. Hinahanap-hanap ng butas ko ang sukat ng kanyang burat. Parang may kulang kung hindi ito nakasalpak sa butas ko.

“Ganyan nga… shit…” bulong niya at napakapit sa buhok ko.

Dahan-dahan kong pinasok ang kalahati, ramdam ko ang bigat at init ng ari niya sa lalamunan ko. Halos mabilaukan ako pero hindi ko tinigil.

“Pa…” garalgal kong sabi nang kumawala ako sandali para huminga.

“Tingin ka sa’kin habang sinusubo mo burat ko, Sky,” utos niya at muling itinutok ang burat niya sa bibig ko.

Tumingala ako at tiningnan siya habang sinasalsal ko muna bago ulit isinubo ang kanyang kahabaan.

“Putang ina…” mura niya, napapikit, at pawis na pawis na. “Sarap ng bibig mo. Ang init lalo dahil galing ka sa sakit…”

Pinabilis ko ang pagchupa, basang-basa na ng laway ang paligid ng bibig ko at katawan ng burat niya.

“Ahhh… sige pa… isagad mo…” ungol niya sabay hawak sa ulo ko at dahan-dahang idiniin hanggang halos sumayad sa lalamunan ko ang ulo. Dumikit na ang ilong ko sa bulbul niya sa puson sa ginawa kong pagsagad ng kanyang maugat na burat.

“Uhhkk!” halos mabilaukan ako pero hawak niya pa rin ang ulo ko, marahan ang paglabas-masok.

Plok! Plok! Plok! Tunog ng basang pagchupa ko habang lumalalim pa ito.

Nang maramdaman kong nanginginig na ang hita niya, bigla siyang kumawala.

“Tama na ’yan…” hingal niya. “Papasukin na kita.”

Agad naman akong humiga muli sa kama at ibinuka ang mga hita ko. Hindi na ako naghintay ng kanyang utos. Handang-handa na ang butas ko para sa muling pagpapawasak sa kanya. Kung ang kapalit ng sakit ng aking tumbong ay walang humpay na sarap, akin itong gagawin nang paulit-ulit.

Kabanata 10

Dignity

Napatingin ako kay Papa Manuel na nakaluhod sa gilid ko sa kama. Ang mukha niya ay hayok na hayok ang itsura. Pumuwesto siya sa pagitan ng mga hita ko at agad niya muling ibinaon ang mukha niya rito. Halos mapunit ang balat ko sa diin ng pagkapit niya sa balakang ko habang ibinubuka ito nang maayos.

Walang pasabi, sinimulan niyang dilaan muli ang butas ko. Hindi na malambing kundi marahas, malalim, at paulit-ulit, na parang gustong lamunin ito nang buo. Nawala na ang lambing na ipinakita niya sa akin kanina. Muling bumalik ang kanyang persona sa kama na maala-demonyo kung kumasta.

“Paaaahhh… aaaaahhh!” napasigaw ako at napahawak sa unan at sa buhok niya. Hinilla ko ang buhok niya pero mas lalo lang siyang dumiin sa pagitan ng hita ko.

“Linisin natin ’to ulet para handa ka na mamaya kapag kinantot kita…” garalgal ang boses niya habang pinapasok ang dila at daliri nang sabay habang hinahagod nang madiin ang loob ko. Para akong mababaliw sa halong sarap at panghihina. Ramdam ko ang laway niya na dumadaloy pababa na nagpabasa ng hita ko at ng kama.

Nang matapos siyang dilaan ang butas ko nang paulit-ulit, hinila niya ako pataas, halos mabitawan ko ang hininga ko sa bilis ng galaw niya, at itinulak akong padapa. Pumatong siya sa akin, at ramdam ko ang bigat ng katawan niya sa likod ko. Ang init ng balat niya, ang amoy ng pawis at alak ay nakakalasing sa aking sistema.

“Handa ka na ba?” tanong niya sa mababang boses at halos hayok sa pagnanasa.

Tumango ako, mabilis ang paghinga, at nanginginig pa ang mga tuhod. “Oo, Pa… Handa na akong magpakantot…”

Hinawakan niya ang magkabilang hita ko, ibinuka nang todo na parang gustong punitin ang singit ko, sabay pumwesto sa likuran ko. Binuka pa niya ang malaman kong puwetan bago niya itinutok ang malaki niyang burat na pinahiran niya ng lubricant. Iniusli ko naman ang aking puwetan. Ramdam ko ang ulo ng ari niya na dumudunggol sa bukana ko na basa pa ng laway at pre-cum.

“Relax lang…” bulong niya, pero mahigpit ang hawak niya sa hita ko. Dahan-dahan niyang ipinasok ang ulo, at hindi na ako nakatiis.

“Aaaahhh!” sigaw ko na halos mapunit ang kumot sa pagkakakapit. Ramdam ko ang pag-uunat ng butas ko. Masakit pero nakakaadik.

“Putangina, Sky… ang sikip mo pa rin…” mura niya habang dahan-dahang pumapasok pero walang awa na sinasagad ang burat niya.

Nang tuluyan na siyang nakapasok ay hindi siya gumalaw kaagad. Hinawakan niya ang pisngi ko at pinisil, pinatingin ako sa kanya. “Tingnan mo ako. Ramdamin mo kung paano kita kantutin…”

Tumango lang ako at nangingilid ang luha ko sa tindi ng sensasyon.

Pagkatapos ng ilang segundo ay nagsimula na siyang gumalaw. Mabagal sa una, mahahaba at madiing ulos. Parang pinipiga ang kaluluwa ko sa bawat baon niya ng kanyang kahabaan.

Plak… plak… plak…

Tumutunog ang kama sa aming salpukan kasabay ng tunog ng aming basang balat sa bawat salpukan.

“Uhmmm… Pa…” ungol ko na halos mawalan ng lakas ang binti ko.

“’Yan… ganyan…” bulong niya sa tainga ko bago sinipsip at kinagat nang kaunti ang leeg ko. Naiwan ang marka na alam kong bukas ay makikita ko pa.

Nang masanay ang butas ko, binilisan niya ang paggalaw. Mula sa mabagal at marahang ulos, naging marahas, walang preno, at parang gusto niyang wasakin ang butas ko. Siguradong mamamaga na naman ito pagkatapos niya akong tirahin.

“Pa! Haaahhh! Uhhhhhmmm!” wala na akong nagawa kundi ang kalmutin ang bedsheet nang mahigpit habang halos umangat ang puwetan ko sa kama sa bawat kadyot niya.

Pero bago pa siya makaramdam ng sukdulan, bigla siyang huminto. Nabitin din ako sa ginawa niya.

Hingal na hingal kaming dalawa, pawisan, at halos mabaliw sa gigil niya. May pilyong ngiti sa labi niya nang tingnan ko siya.

“Hindi pa tayo tapos,” bulong niya, sabay dahan-dahang hinugot ang ari niya. Ramdam ko ang paglabas nito, parang may sumipsip palabas sa loob ko. May puwang na iniwan ang burat niya sa butas ko na napakalaki.

“Gusto kong makita ka sa ibang posisyon naman,” dagdag niya na may pawis ang noo, pero mas lalong nanlilisik ang mata.

Itinaob niya ako at ipinahiga sa kama. Hinila niya ang mga binti ko pataas, ibinabaluktot nang halos dumikit sa dibdib ko. Halos hindi ako makahinga sa sobrang pagkaka-unat ng katawan ko.

“Pa…” ungol ko habang nanginginig na sa antisipasyon.

Dumapa siya at biglang ipinasok ulit ang matigas niyang ari. Sagad agad at walang babala. Para siyang nagpu-push up sa kanyang posisyon. Ang dalawa niyang kamay ay nasa magkabilang gilid ng ulo ko.

“Aaaaahhh!” sigaw ko na parang sumabog ang dibdib ko sa sensasyon.

“Shit… ang sikip mo pa rin…” mura niya habang bumibilis agad ang ritmo.

Plak! Plak! Plak! Tunog ng marahas na pag-ulos niya na parang sinasampal ang balat ko sa bawat salpukan. Napapaangat ang puwitan ko tuwing sumasalpok ang kanyang balakang sa akin.

Hinawakan niya ang leeg ko ng isang kamay, mahigpit pero kontrolado. Hindi ako makasigaw nang buo at parang naputol ang hangin na nilalanghap ko.

“’Yan ang gusto mo, diba? Malandi ka…” singhal niya at sabay diin pa ng pagkakahawak sa akin.

Nang maramdaman niyang halos mawalan ako ng hininga, binitiwan niya saglit, sabay mabilis na kadyot. Mas malalim, mas mabilis, at parang gusto niya akong baliin.

Plak! Plak! Plak!

Umuuga ang kama, nanginginig ang hita ko, at namumuo ang luha sa mga mata ko pero puro ungol lang ang lumalabas sa bibig ko.

“Putangina… ang sarap mong kantutin! Gusto mo bang makantot ng iba?” tanong niya habang sumisigaw siya, sabay sakal ulit, at mas madiin na ngayon.

Hindi ako nakasagot sa kanya. Hindi ko gusto ang ideya na magpakantot sa iba. Kay Papa Manuel ko lang balak na magpagalaw at wala nang iba.

“Sumagot ka! Gusto mo bang magpatira sa iba?” tanong niya ulit.

Dahil sakal-sakal niya ang leeg ko, umiling ako bilang sagot sa kanya.

“Aarte-arte ka pa. Baka kapag may ibang burat na sa harap mo, dambahin mo kaagad.”

Binitawan niya na rin ang pagkakasakal sa leeg ko kaya nakahinga ako ng hangin. Gayunpaman, habol ko pa rin ang hininga ko sa paggalaw niya. Hingal na hingal ako sa pagbarurot niya sa aking butas. Nakahiga lang ako ngunit hinihingal pa rin sa pakikipagkantutan. Inalalayan niya ang tuhod kong nasa dibdib ko sabay barurot nang malalalim. Dama ko ang kanyang burat sa loob ko na tumatama sa prostate ko. Ang sarap sa pakiramdam dahil dama ko ang kiliti na halos tumama hanggang tiyan ko.

“Pa… ahhh… sige pa!” halos iyak na ungol ko, sabay kumapit sa braso niyang nagagalit ang muscles.

“Putangina ka Sky… eto na ako!” sunod-sunod na ulos ang kanyang pinakawalan, napakalakas, at bumulwak siya sa loob ko. Ramdam ko ang init, ang pag-agos, ang dami, at halos mapuno ako.

Dahan-dahan niyang binitawan ang tuhod ko, hinaplos ito na parang bumabawi, sabay dahan-dahang kumilos papunta sa labi ko. Hinalikan sa mabagal, mainit, at parang gusto niyang iparamdam na pag-aari niya ako.

Ako naman, habol-hininga, nanginginig, pawisan, pero may ngiti sa labi. Sa kabila ng sakit ng lalamunan ko at pagod ng katawan, ramdam ko na mas lalong lumalim ang pagnanasa ko sa kanya.

Pagkatapos ng ilang minutong laplapan, tumayo si Papa Manuel mula sa kama, hindi pa rin lumalambot ang ari niya. Nakatingin lang siya sa akin habang nakahiga ako, hingal, pawisan, at nanginginig pa rin.

“Hindi pa ’ko tapos sa’yo,” mababa at malamig ang tono niya.

Bago pa ako makatanggi, hinila niya ako pababa ng kama. Napa-ungol ako sa sakit at biglang niyang hinawakan ako sa buhok, marahas, at itinuwad ako pahiga sa gilid ng kama.

“Ganyan,” utos niya. “Iangat mo ’yang puwet mong matambok. Gusto kong makita kung paano ka lumuwag para sa’kin.”

Dahan-dahan akong sumunod at nanginginig pa rin ang tuhod ko. Ramdam kong pulang-pula at namamaga pa ang butas ko, pero lalo lang siyang nalibugan nang makita ito. Malandi kong iniusli ang aking puwetan sa kanya.

“Putangina, namamaga pa… pero gustong-gusto mo pa rin. Puta na kita talaga,” bulong niya, sabay hampas nang marahan sa pisngi ng puwet ko.

“Pa… baka masaktan ako…” mahinang sabi ko, pero bago ko matapos ang pangungusap, marahas na hinila niya ang buhok ko at pinadikit ang bibig ko sa kama.

“Tumahimik ka. Wala kang karapatang tumanggi sa’kin. Puta na kita. Kahit anong gawin ko sa’yo, hindi ka puwedeng tumanggi. Naiintindihan mo?” ani niya sa tainga ko, mainit ang hininga niya nang sinabi ito.

“Uhmmm…” tumango na lang ako sa kanya at napakagat ako sa unan, kinikilabutan sa kaba at libog na halo-halo.

Walang pasabi, bigla niyang ipinasok ang burat niya. Walang dahan-dahan, sagad agad, at parang gusto niyang lamunin ang kaluluwa ko.

“AAAHHH!” sigaw ko at napakagat na lang sa unan.

“’Yan! Ganyan ka lang dapat! Tangina, ang sikip mo pa rin kahit binanatan na kita kanina!” sigaw niya habang binibilisan ang pag-ulos.

Plak! Plak! Plak!

Mas malakas ang tunog ng balat namin ngayon, tumatama ang balakang niya sa puwet ko nang marahas. Ramdam ko ang kama na umiingay sa bawat hampas ng kanyang balakang.

Hinila niya ulit ang buhok ko at itinuwid ang ulo ko para mapatingin ako sa salamin sa dingding.

“Tingnan mo sarili mo, Sky,” utos niya na pawis na pawis na. “Tingnan mo kung gaano ka kalibog tingnan ngayon. Nakatuwad, namumula, nilalaspag.”

Halos hindi ko maharap ang sarili ko pero napatingin ako. At doon ko nakita kung gaano kalibog ang itsura namin. Pawisan si Papa, nangingintab sa pawis at laway ang balat ko, at halos mamula ang buong balakang ko sa bawat hampas niya.

“Pa… uhhhh… ahhh!” puro ungol na lang ang nasasabi ko habang hinahampas niya pa minsan ang puwet ko para marinig ko ang tunog.

“Mas gusto mo ’to, diba?” singhal niya, mas binilisan ang pag-ulos, at sagad-sagad na halos mawalan ako ng hininga.

“Oo! Pa! Gusto ko pa! Sige pa!” halos umiiyak na ako sa sarap at sakit.

“Putangina, eto na ako!” Isang malakas na hila sa buhok ko at sabay baon nang sagad, sumirit sa loob ko ang mainit at malapot niyang tamod. Ramdam ko ang panginginig ng katawan niya habang patuloy niya akong binabanatan kahit lumalabas na lahat ng katas niya.

Dahan-dahan niya akong binitiwan, pero bumagsak ako sa kama, hingal at pawisan, at nanginginig ang hita. Hinaplos niya ang puwet ko at saka dahan-dahang hinalikan ang batok ko.

“Puta kita, Sky… hindi kita pagsasawaan,” bulong niya, may halong lambing pero ramdam pa rin ang tigas ng pagnanasa sa boses niya.

Ako naman, nakahiga lang, hinahabol ang hininga, at nanginginig pero ngumingiti. Kahit masakit ang katawan ko, lalo lang akong naadik sa kanya.

Kung maadik man ako sa paraan ng kanyang pagkantot, handa ang butas ko para serbisyohan si Papa Manuel. Maging puta man ang tingin niya sa akin, handa akong magpakaputa maibigay lang ang lahat sa kanya. Kapalit man nito ng aking dangal.

Kabanata 11

Blind

Hingal na hingal pa rin ako nang unti-unti siyang umatras at hinugot ang ari niya mula sa loob ko. Ramdam ko ang mainit na katas na bumuhos palabas at gumuhit pababa sa hita ko. Nanginig ako sa lamig at sa biglang pag-alis ng bigat niya sa likod ko.

Tahimik si Papa Manuel, nakatayo lang saglit at humihingal, hawak pa rin ang buhok ko. Pagkatapos ng ilang segundo, dahan-dahan niya akong binitiwan.

“Tumihaya ka,” mahinahon niyang utos, pero hindi na mabangis ang boses niya. Parang pagod at parang may bahid ng pag-aalala.

Dahan-dahan akong gumulong, nanginginig pa rin ang tuhod at halos walang lakas. Pinunasan niya ng kamay ang pisngi ko, tinanggal ang mga luha na ni hindi ko namalayang bumagsak kanina.

“Tang ina ka, iyakin ka pala. Paano ka makakantot niyan palagi? Iiyakan mo ko kapag tinitira ka?…” bulong niya pero halatang hindi na siya galit. Hinila niya ako para maupo sa kama.

Kinuha niya ang tuwalya sa gilid ng kama, at sa unang pagkakataon, nakita kong maingat siya. Dahan-dahan niyang pinunasan ang pawis ko sa dibdib, leeg, at hita. Hindi na marahas, kundi parang pinapawi niya ang lahat ng nangyari.

Ramdam ko ang init ng tuwalya at ng kamay niya habang pinupunasan din niya ang pwet ko at ang namumula kong butas. Napa-ungol ako sa kaunting hapding gumuhit.

“Tsk…” tanging sagot niya. Umupo siya sa tabi ko at pinahiga ako sa hita niya. “Relax lang. Ako na ang bahala.”

Tahimik kaming dalawa. Dinidilaan pa rin ng pawis ang sentido ko pero parang bumagal ang mundo sa pag-aasikasong ginagawa ni Papa Manuel. Habang pinupunasan niya ako, parang unti-unti ring nawawala ang galit at bigat na kanina ay nangingibabaw sa kanya.

Pagkatapos niya akong linisin, hiniga niya ako nang maayos at tinakpan ng kumot. Humiga siya sa tabi ko, malapit pero hindi pa ako hinahawakan. Ilang minuto kaming nakatingin lang sa kisame at nakikinig sa tunog ng hininga ng isa’t isa.

“Pasensya na…” mahina niyang bulong.

Napatigil ako. Hindi ko alam kung para saan ang paghingi niya ng tawad. Para sa sakit na naramdaman ko, o para sa galit na ibinuhos niya kanina. Pero hindi ako sumagot.

Sa halip, dahan-dahan kong hinawakan ang braso niya. Nagulat ako nang hindi niya ito tinanggal.

Unti-unti siyang gumalaw, humarap sa akin, at hinila ako papalapit. Iniyakap niya ang isang braso sa akin, ipinatong ang baba niya sa tuktok ng ulo ko.

“Tulog ka na,” bulong niya sa mahina at halos parang pagod na pagod na boses.

Hindi ako sumagot. Pero napansin kong humigpit ang yakap niya, parang ayaw niya akong pakawalan. Ramdam ko ang mabigat at mainit niyang hininga sa leeg ko, at doon ko lang naramdaman na kahit papaano, mahal niya ako sa paraang kaya niya.

Dahan-dahan akong pumikit, kahit masakit pa ang katawan ko sa bawat galaw. Kahit may luha pa sa mata ko, nakangiti ako nang kaunti. Sa isip ko, kahit sa ganitong paraan lang, akin siya.

Kinabukasan, naalimpungatan ako sa amoy ng kape at pandesal. Mabigat pa ang katawan ko pero wala na ang lagnat ko. Kantot lang pala ni Papa Manuel ang magpapagaling sa akin . Napatingin ako sa tabi ko at wala na si Papa Manuel.

Bumangon ako ngunit ramdam ko pa ang hapdi sa pagitan ng hita ko, pero pinilit kong pumunta sa kusina. Nandoon si Papa Manuel at nakaupo sa mesa. Nakasuot siya ng malinis na itim na t-shirt at shorts. Parang wala lang sa kanya ang nangyari kagabi.

“Good morning po,” mahinang bati ko na may halong kaba at pag-asa na baka ngumiti siya.

Pero hindi niya ako tiningnan. Tumango lang siya at walang ekspresyon. “May almusal sa mesa. Kumain ka na.”

Tahimik kong kinuha ang plato at umupo sa tapat niya. Ramdam ko ang lamig ng tingin niya kahit hindi niya ako diretsong tinitingnan. Wala siyang iniabot na kape at wala ring lambing na ipinakita niya katulad kagabi.

“Kumusta pakiramdam mo?” tanong niya bigla pero sa malamig naman na boses.

“Okay na po…” sagot ko na halos pabulong.

“Good. May lakad ako ngayon. Dito ka lang sa bahay. Magpahinga ka pa rin.”

Tumango ako. Pero sa loob ko, parang may bumigat sa dibdib ko. Kagabi, ang init ng mga yakap niya. Kagabi, parang akin lang siya. Pero ngayong umaga, para bang bumalik ulit siya sa pagiging malamig, seryoso, at laging may pader sa pagitan namin.

Porket ba gumaling na ako? Sana pala lagi na lang akong may sakit para maramdaman kong inaalagaan at importante ako sa kanya.

Tumingin ako sa kanya, umaasang kahit kaunting sulyap, kaunting ngiti, kahit kaunting haplos man lang ay ibigay niya sa akin. Pero wala. Tahimik lang siyang umiinom ng kape, nagbabasa sa cellphone, at pagkatapos ay tumayo na parang walang nangyari.

“Maghugas ka ng plato,” tanging sabi niya bago umalis papunta sa kwarto para maligo.

Naiwan akong nakaupo sa mesa habang hawak ang tinapay pero wala nang gana. Sa loob-loob ko, gusto kong sumigaw. Gusto kong ipaalala sa kanya ang nangyari kagabi. Gusto kong maramdaman ulit ang init niya. Pero nanahimik na lang ako.

Bakit ganun? tanong ko sa sarili ko. Bakit parang ako lang ang nagbago? Bakit parang ako lang ang may nararamdaman?

Napatitig ako sa pintuan ng kwarto niya habang pumapatak ang luha sa mata ko. Kung kailan ko na siya natikman, doon pa siya lalayo. Pero hindi ako susuko. Hindi ako titigil hanggang maramdaman niyang kailangan niya ako… hindi ang nakaraan niya, hindi ang mama ko. Ako.

Pagdating ng ala una, narinig ko ang tunog ng motor sa labas. Agad akong napatingin sa pinto at nakita ko si Papa Manuel na papasok, pawisan at seryoso ang mukha. May dala siyang maliit na paper bag at isang itim na duffel bag. Hindi ako makatingin nang diretso pero ramdam ko ang mabilis na tibok ng puso ko.

“Pa…” mahina kong bati.

Hindi siya sumagot agad. Dumiretso siya sa kuwarto niya at isinara ang pinto. Narinig ko ang tunog ng zipper at mga gamit na inilalapag niya sa kama. Ilang minuto pa, bumukas ang pinto at lumabas siya.

“Sky,” tawag niya sa mababang boses na parang may utos.

Tumayo ako agad. “Po?”

Lumapit siya sa akin habang mabigat ang tingin. “Maligo ka. Gusto kong malinis ka pagpasok ko ng kuwarto mo. Gusto kong malinis ang butas mo pagpasok ko. Huwag kang magsuot ng kahit ano pag tapos mong maglinis. Gusto ko… nakadapa ka na parang aso sa kama pagbukas ko ng pinto. Naiintindihan mo?”

Napatitig ako sa kanya at natuyuan ng laway. “Pa… ano–”

“Just do it,” putol niya, sabay dahan-dahang ngumiti na parang nang-aakit. “May surpresa ako sa’yo mamaya kapag sinunod mo ako. Gusto kong paghandaan mo ako. Maliwanag ba?”

Para akong natunaw sa kinatatayuan ko. Tumango ako nang mabilis. “O-Opo, Pa…”

Lumapit pa siya nang bahagya at halos magdikit na ang mukha namin. Hinawakan niya ang baba ko at pinaharap sa kanya. “Gusto mo ’to, diba? Gusto mong makantot ko ulit?” bulong niya sa mababa at nakakaakit na boses.

“Gusto ko po, Pa. Kantutin niyo po ako ng malaki niyong burat…” halos bulong ko lang.

“Good boy.” Hinalikan niya ako sa labi, mabilis pero mainit, bago siya tumalikod pabalik sa kuwarto niya. Naiwan akong nanginginig at hindi ko alam kung dahil sa kaba o sobrang excitement.

Pagpasok ko ng banyo, hindi ko mapigilang mapangiti. Ano kaya yung sorpresa niya? tanong ko sa isip ko. Habang naliligo ay ramdam kong mas mabilis ang bawat galaw ko. Para akong bata na pinangakuan ng regalo. Pero mas maganda at mas masarap ang inaasahan kong mangyayari.

Paglabas ko, halos hindi ako makahinga sa antisipasyon. Pumasok ako sa kuwarto ko, hubad at basa pa ang buhok. Nakadapa ako sa kama na parang aso, nakausli ang puwitan, at nilalaro ang kumot sa kamay ko. Tahimik ang bahay pero ramdam kong andiyan lang si Papa Manuel.

Maya-maya, narinig ko ang pagbukas ng pinto sa kabilang kwarto. Mabigat ang bawat hakbang niya papalapit. Para akong kinukuryente sa bawat segundo.

Narinig ko ang pag-ikot ng seradura ng pinto ko. Bumukas iyon nang dahan-dahan kaya napalingon ako. Sumilip si Papa Manuel na naka-itim na sando kaya mas napansin ko kung gaano kakapal ang mga ugat sa braso niya habang hawak niya ang itim na duffel bag. Ang sarap ng biceps niya ngayon na nakalantad ngayon sa kanyang katawan.

“Handa ka na?” tanong niya sa mababa at mabagal na boses na parang sinusubok kung kakayanin ko ang susunod na mangyayari.

Tumango ako, kahit ramdam kong nanginginig ang kamay ko. “O-Opo, Pa.”

Ngumisi siya nang bahagya, pumasok sa kuwarto at isinara ang pinto. Dahan-dahan siyang lumapit sa kama, bawat hakbang parang sinasadyang pahirapan ako sa pamamagitan ng paghihintay. Umupo siya sa gilid ng kama, inilapag ang duffel bag malapit sa paanan ko at binuksan ito.

Napalunok ako nang makita ang laman nito. Leather cuffs, blindfold, at kung ano pang hindi ko maaninag sa loob ng bag. Hindi ko maalis ang tingin ko doon.

Hinawakan niya ang baba ko at pinaharap sa kanya. “Relax,” sabi niya sa mahina ngunit nakakaakit na boses. “Ako’ng bahala sa’yo ngayong hapon.”

Parang lalo akong nalusaw. Hindi ko alam kung kabado ako o sabik sa mga puwedeng mangyari.

Dahan-dahan niyang ipinatong ang kamay niya sa hita ko at naramdaman kong malamig ang palad niya kumpara sa init ng balat ko. Unti-unti niyang hinaplos iyon pataas, hanggang umabot sa singit ko. Napapikit ako at napakagat-labi.

“Good boy,” bulong niya na halos nakadikit na ang labi niya sa tenga ko. “Masusubukan kita ngayong hapon. Gusto kong sumunod ka sa akin nang walang reklamo. Lahat gagawin mo kung gusto mong kantutin kita. Naiintindihan mo?”

Tumango ako na halos hindi makasagot. “Opo, Pa…”

Kinuha niya ang blindfold mula sa bag. “Tingala.”

Sumunod ako at dahan-dahan niyang itinali ang tela sa mata ko. Pinalakas ko ang pandinig ko dahil sa wala akong makita bunga ng telang inilagay ni Papa Manuel sa mata ko. Narinig ko ang tunog ng zipper, ang bigat ng hinga niya, at ang paggalaw ng kama.

Ramdam ko ang pagdampi ng mga daliri niya sa labi ko. “Buksan mo,” utos niya.

Binuka ko ang bibig ko at ipinasok niya ang dalawang daliri niya nang dahan-dahan. Nalalasahan ko ang balat niya, at sinipsip ko iyon nang kusa. Nang hindi makuntento, para itong burat na chinupa ko nang paulit-ulit.

Narinig ko siyang huminga nang malalim. “Ganyan nga,” bulong niya. “Linisin mo ’yan, gusto kong basang-basa ’yan bago ko gamitin.”

Dinilaan ko ang daliri niya hanggang sa halos mapuno na ito ng laway. Nang alisin niya iyon, narinig ko ang mahinang pagkaluskos ng leather.

“Arms up,” utos niya ulit.

Itinaas ko ang mga braso ko padausdos sa kama, at naramdaman ko ang malamig na leather cuffs na nilalagay niya sa pulso ko, isa-isa. Mahigpit pero hindi masakit. Naririnig ko ang tunog ng buckle habang sinisiguro niyang hindi ako makakawala. Nakadapa pa rin ako at nakausli ang puwitan habang naka-stretch ang mga kamay sa ibabaw ng ulo ko.

Nakahinga ako nang malalim. Para kong isinuko ang buong katawan ko sa kanya.

Umupo siya sa tabi ko, at hinalikan ako sa leeg. Mabagal, mainit, at halos marinig ko ang tunog ng paghinga niya habang bumababa ang mga halik niya papunta sa likod ko.

“Ang bango mo,” sabi niya na halos paungol. “Para kang handang magpakain.”

Napasinghap ako nang maramdaman kong kinagat niya ng bahagya ang tenga ko. Ramdam kong nakangisi siya habang pinapakinggan ang reaksyon ko.

Nararamdaman ko ang bawat segundo na lumilipas. Hindi ko makita ang mukha ni Papa Manuel, pero ramdam ko ang bigat ng presensya niya sa tabi ko.

Hinaplos niya ang dibdib ko, mabagal, parang sinusuyod ang balat ko gamit ang magaspang niyang palad. Naramdaman kong huminto siya sandali para pisilin ang magkabila kong utong, madiin pero sakto lang para mapaungol ako.

“Hmm… ganyan ang gusto ko,” bulong niya. “Gusto kong marinig ang bawat ungol mo ngayong hapon.”

Pagkatapos, narinig ko ang tunog ng sinturon habang binubuksan niya ang pantalon niya. Ramdam ko ang pagdikit ng mainit niyang balat sa gilid ng hita ko.

“Ayusin mo ang pagdapa mo. Iangat mo ang balakang mo.”

Sumunod ako, kinakabahan pero sabik. Narinig ko ang pagkaluskos ng bag, at bigla kong naramdaman ang malamig na bakal ng posas na idinugtong sa mga leather cuffs ko, nakatali sa headboard. Hindi ako makakagalaw.

Mas lalo akong nalibugan sa ideya na wala akong kontrol.

Hinaplos niya ang tiyan ko pababa, hanggang maramdaman ko ang kamay niya sa pagitan ng mga hita ko. Hindi pa niya ako pinapasok, pero nilalaro niya ang paligid ng butas ko gamit ang daliri niyang may kaunting lubricant. Ilang sandali pa, ipinasok niya ang isa niyang daliri.

“Aaaahhh…” napaungol ako.

“Shhh…” bulong niya, sabay dampi ng halik sa tenga ko. “Hindi pa tayo nagsisimula. Gusto ko maramdaman mo muna ang bawat pagdampi ko bago kita pasukin.”

Naramdaman ko naman ang dila niya na mainit, basa na dumadaan sa singit ko, papunta sa mismong butas ko. Napapaliyad ako pero hindi ako makakawala. Magkasabay na humahagod sa akin ang dila niya at ang kanyang daliri sa butas ko.

“Putang ina, ang sarap mo,” sabi niya habang patuloy na dinidilaan ako sa paligid ng butas ko.

Bawat hagod niya ay mabagal, sinasadya, parang gusto niyang mabaliw ako sa antisipasyon. Dinagdagan pa niya ang daliri ng isa at pinapasok nang dahan-dahan hanggang sa mapasigaw ako sa sarap.

“Huwag kang gagalaw,” mariin niyang utos.

Tumango ako kahit nakapiring at halos hinihingal na sa tindi ng nararamdaman.

Naramdaman ko ang init ng hininga niya nang umangat siya at idinikit ang katawan niya sa akin. “Handa ka na?” bulong niya.

“Opo, Pa…” halos pabulong kong sagot na nanginginig.

Hinalikan niya ako sa labi, mabagal pero mariin, bago pa niya ako tuluyang pakawalan mula sa halik na iyon. “Good. Kasi ngayong hapon, akin ka lang.”

Ikiniskis niya ang kanyang burat sa hiwa ng puwit ko. Tila binabaliw ako sa kanyang ginagawa. Gustong-gusto ko na itong pumasok sa masikip kong butas.

“Pakiramdaman mo muna…” sabi niya sabay dahan-dahang idinunggol ang tigas na tigas niyang ari sa bukana ko, pero hindi pa rin niya pinapasok ito.

Halos mabaliw ako sa libog sa tagal ng aking paghihintay. “Pa… please…”

Ngumisi siya at ramdam ko ang hininga niya sa leeg ko. “Hindi pa. Gusto kong umiyak ka muna sa sarap bago kita kantutin.”

Narinig ko ang tunog ng bote ng lube na pinipiga. Malamig na likido ang dumaloy pababa sa butas ko. Napasinghap ako sa lamig, pero bago pa ako makareklamo, ramdam ko na agad ang dulo ng daliri niya na pinaikot-ikot doon. Mabagal, parang tinitingnan niya kung gaano ako makatitiis.

“Hmm… ang dulas mo na, Sky…” bulong niya, at nadagdagan pa ng isa pang daliri, pinaikot niya ng marahan, parang sinasanay ang butas ko. Napakagat-labi ako, nakapiring pa rin, at hindi ko alam kung kailan siya titigil o kung kailan siya papasok.

“Pa… please…” halos pabulong na pakiusap ko.

Tumingin siya sa akin at ramdam ko ang bigat ng tingin niya kahit hindi ko makita. Hinila niya ang isa kong utong gamit ang daliri at marahas na pinisil. “Sabi ko, hindi pa…”

Napaliyad ako sa sakit-sarap na nararamdaman kaya napaungol ako nang malakas.

Dinilaan niya ulit ang paligid ng butas ko, mas mabagal at mas basa. Para akong mababaliw.

“Uhmmm… Pa…” daing ko na halos mamilipit na sa kama.

“Gusto mong kantutin kita?” tanong niya habang nilalaro pa rin ang butas ko gamit ang daliri niya.

“Oo! Pa… kantutin mo na ako, please…” halos pasigaw na ang boses ko.

Ngumisi siya at naramdaman ko ang dila niya sa mismong butas ko. Sabay malakas na sampal sa puwet ko – Pak!

“Aaahhh!” napasigaw ako at mas lalong namasa ang butas ko sa sakit-sarap na ipinapadama niya sa akin.

“Huwag mo akong inuutusan,” mariin niyang sabi, sabay ipinasok ang tatlong daliri bigla. Napakagat ako sa labi, napaungol nang malakas, at halos maiyak sa sensasyon.

“Pa… sobra…”

“Shhh…” bulong niya habang hinahagod ng hinlalaki ang likod ko para pakalmahin ako. “Kaya mo ’yan. Gusto kong makita kang bumigay bago pa man ako pumasok.”

Pinagpatuloy niya ang pag-finger sa akin, dahan-dahan pero sinasagad, pinapaikot pa sa loob hanggang hindi ko na mapigilan ang pag-ungol ko nang tuluy-tuloy.

“Good boy…” sabi niya nang maramdaman niyang nanginginig na ang mga hita ko.

Hinugot niya ang mga daliri at marahang pinahid sa labi ko ang sariling pre-cum niya. “Tikman mo,” utos niya.

Dinilaan ko iyon at wala na akong pakialam. Matamis na maalat.

“Handa ka na ba ngayon?” bulong niya ulit.

Tumango ako, nanginginig, pawisan, hingal na hingal habang nakapiring pa rin at nakadapang paluhod na parang aso.

Pero imbes na pasukin ako, humiga siya sa tabi ko, iniikot ako at niyakap ako mula sa likod. Idinikit niya ang tigas na tigas niyang burat sa puwetan ko pero hindi pa rin pinapasok.

“Matulog ka muna. Gusto kong maramdaman mo ’yung antisipasyon hanggang sa hindi ka na makatiis,” bulong niya sa tenga ko bago niya bahagyang kagatin ang leeg ko.

Para akong mababaliw sa bitin, pero wala na akong magawa kundi huminga nang malalim at maramdaman ang tibok ng puso niya sa likod ko.

Kabanata 12

Bondage

Hindi ako halos nakatulog nang oras na iyon. Nakatanggal na ang piring sa mga mata ko pati na rin ang nakagapos sa aking mga kamay. Ramdam ko pa rin ang init ng katawan ni Papa Manuel sa likod ko, maging ang burat niyang nakadikit sa pwet ko. Matigas pa rin ito at parang nang-aasar. Kada galaw ko, dumudunggol iyon sa pagitan ng pisngi ng puwet ko. Napakagat ako sa labi at halos maiyak sa libog at pangungulila.

Maya-maya, dahan-dahan akong lumingon. Mahimbing siyang natutulog, pero ang kamay niya ay nakapatong pa rin sa bewang ko na para bang hindi ako puwedeng umalis.

“Pa…” bulong ko nang mahina, sapat lang para marinig ako.

Hindi siya gumalaw.

Kaya marahan kong dinukot ang kamay niya, inilapag sa kama, at unti-unti akong umikot para humarap sa kanya. Kita ko ang mukha niya sa ilalim ng mahina naming ilaw. Pawisan pa rin at parang pagod pero ang lalim ng tulog.

Hindi ko na kinaya. Dinikit ko ang labi ko sa leeg niya at marahan siyang hinalikan doon.

“Pa… gusto ko na, please…” bulong ko sa nanginginig na boses.

Bahagya siyang gumalaw, pero hindi pa rin nagising. Kaya mas naging mapangahas ako. Dinilaan ko ang dibdib niya, pababa sa tiyan, hanggang sa maramdaman kong tumigas lalo ang ari niya.

Napakagat ako sa labi. Hinawakan ko iyon at dahan-dahang sinalsal habang nakatingin sa mukha niya.

“Uhmmm…” ungol niya, nagising nang kaunti, pero hindi dumilat.

Sinamantala ko ang pagkakataon. Dinilaan ko ang ulo ng ari niya, marahang isinubo, at dinahan-dahan kong sinagad sa bibig ko.

“Aaaahhh… puta…” ungol niya, sabay hawak sa buhok ko kahit nakapikit pa rin ang mata.

“Hindi ka talaga makatiis, ha?” garalgal niyang sabi habang ginigising ang sarili.

Inangat niya ako bigla at ipinasok ang dila niya sa bibig ko. Mainit at marahas ang kanyang dilang pumapasok at gumagalugad sa aking bibig.

“Gusto mo ng kantot, Sky?”

Tumango ako agad at hingal na hingal na.

Hinila niya ako pabalik sa kama, pinahiga nang naka-missionary position. Walang sabi-sabi, ipinasok niya ang dalawang daliri niya sa butas ko matapos niyang pahiran iyon ng lubricant. Mabilis niyang fininger ang butas ko hanggang mapaliyad ako sa sarap.

“Putangina, ang dulas mo na…” mura niya, sabay hawak sa bewang ko at itinapat ang ari niya sa bukana ko.

Dahan-dahan siyang pumasok, pero sagad agad hanggang dulo.

“Aaaaahhhh! Pa!” halos mapasigaw ako at napakapit sa balikat niya. Bumakat ang ulo ng burat niya sa puson ko kaya mas lalo akong nalibugan kahit na nasaktan ako sa kanyang pagpasok.

“Shhh… relax ka lang. Hindi pa ako lalabasan hangga’t hindi ka sumisigaw sa sarap,” bulong niya habang pawis na pawis na.

Sinimulan niyang bayuhin ang katawan ko. Mabagal sa una, pero unti-unting bumibilis.

Plak! Plak! Plak!

Umiingay ang kama at bumibilis ang paghinga ko.

“Uhmmm… ahhh… Pa! Sige pa! Ang sarap!” halos lumuha ako sa sobrang sarap at init ng ginagawa niyang pagkantot sa akin.

Ngumisi siya at sinakal ulit ang leeg ko ng isang kamay. Hindi sobrang higpit pero sapat na para mawala ang boses ko sa bawat ulos niya.

“’Yan ang gusto ko. Tahimik ka lang habang kinakantot kita nang masarap,” bulong niya, at lalo pang binilisan ang pag-ulos.

Plak! Plak! Plak!

Mas malakas, mas marahas, parang ayaw niya akong tigilan sa pagbarurot sa akin.

Pero kahit ramdam kong malapit na siya, bigla siyang huminto. Hinugot niya ang dambuhala niyang burat at tumayo.

“Hindi pa oras,” sabi niya, pawis na pawis, at hinihingal. “Gusto kong makita ka sa ibang posisyon. Huwag kang lalabasan hangga’t hindi ko sinasabi.”

Iniwan niya akong nakahiga, nanginginig, pero mas lalong nag-iinit sa antisipasyon.

Hindi pa rin ako makagalaw. Nakaangat pa rin ang hita ko, nanginginig, at bitin na bitin. Nakatingin lang ako kay Papa Manuel habang pinupunasan niya ang pawis sa dibdib niya.

“Tumayo ka,” malamig niyang utos.

Dali-dali akong sumunod, halos manghina ang tuhod ko sa libog. Hinila niya ako papunta sa gitna ng kama at ipinatong ang mga kamay ko sa headboard.

“Frog position ka,” utos niya muli.

Sumunod ako, ibinuka ang mga hita ko at itinupi hanggang halos dumikit na sa dibdib ko. Kita ko ang ngiti sa labi niya. Ngiting puno ng libog at kapangyarihan.

“Good boy,” bulong niya habang pumupuwesto.

Ramdam ko ang ulo ng ari niya na muling dumudunggol sa bukana ko. Basa pa rin ng laway, lubricant at precum ang kanyang kahabaan.

“Pa… dahan-dahan lang–” hindi ko natapos ang sasabihin dahil bigla niyang isinagad ang burat niya sa loob ko. Isang mabilis at marahas na ulos ang kanyang ginawa kaya napaiktad ako sa pagpasok nito.

“Aaaahhh! Shiiit!” napasigaw ako at napakapit sa bedsheet.

“Putangina, Sky… ang sikip-sikip mo pa rin!” ungol niya, sabay hawak sa balakang ko at sinimulan akong bayuhin nang mabilis at madiin.

Plak! Plak! Plak!

Malakas ang tunog ng salpukan ng mga katawan namin. Umuuga na rin ang kama sa rahas ng bawat ulos niya.

“Uhh–ahhh! Pa! Pa! Haaaah! Ang sarap!” halos maputol ang hininga ko sa bilis ng pagkadyot niya.

Bigla niyang nilagay ang isang kamay sa batok ko at mas madiin na ito ngayon na parang sumasakal.

“Gusto mo ’to ’di ba?!” halos pasigaw niyang sabi habang pinipisil ang batok ko.

“Oo! Oo, Pa! Wag mong tigilan! Kantutin niya pa ako!” hingal ko habang namumuo ang luha sa mata ko sa sobrang sakit at sarap.

Mas lalo siyang naging marahas.

Plak! Plak! Plak!

Halos mapigtal ang bewang ko sa lakas ng bawat ulos niya.

“Putangina… malapit na ako…” ungol niya habang nanginginig ang mga braso niya sa tindi ng libog na nararanasan.

Pero bigla siyang huminto. Hinugot ang ari niya at hinampas ang pisngi ng pwet ko gamit iyon.

“Hindi pa. Hindi ko pa palalabasin,” sabi niya, pawis na pawis, at halos hingal kabayo na.

“Pa… please… malapit na akong labasan…” halos umiyak na ako sa sobrang bitin. Hindi ko na napigilan ang makiusap sa kanya.

Ngumisi siya. “Good. Gusto kong sabay tayo.”

Muli niyang ipinasok ang ari niya nang walang sabi-sabi, mas mabilis, mas marahas, at mas sagad kaysa kanina.

Plak! Plak! Plak!

Ramdam ko ang bawat himaymay ng butas ko na nag-aadjust para lang ma-accommodate ang buong laki niya. Ang laki talaga ng burat niyang pumapasok sa butas ko. Ramdam kong halos sumayad na ito patagos sa aking tiyan.

“Pa! Pa! Ayannn na!” halos mapasigaw ako habang nanginginig ang buong katawan ko. Kumaskas ang ulo at katawan ng kanyang burat sa aking prostate.

“Sabay tayo, Sky!” sigaw niya, sinakal ulit ang batok ko na halos mangudngud na ako sa kama. Sabay isang malakas na ulos na halos magpagiba ng aking kama.

“Aaaahhhh! Uhhhhh!” napahiyaw ako habang nilalabasan ako nang sobrang dami, tumalsik sa tiyan ko at sa dibdib ko. Ang iba ay napunta pa sa aking kama.

Kasunod noon, bumulwak din ang mainit niyang tamod sa loob ko, paulit-ulit ang kadyot niya hanggang sa masigurong nailabas niya lahat.

“Putangina… pinuno kita ng tamod sa butas mo…” bulong niya, pawis na pawis, at hinalikan ako sa labi nang mabagal pero puno ng pagnanasa.

Ako naman ay bagsak, nanginginig, pawisan, at nangingiti kahit nanlalambot na sa ginawa niyang pagkantot sa akin. Napakasarap sa pakiramdam ang naranasan ko sa oras na iyon. Para akong nakarating sa langit sa ginawa niyang pagkantot sa akin.

“Pa…” bulong ko na halos maiyak sa sarap.

“Magpahinga ka. Hindi pa tayo tapos…” nakangising sabi niya bago siya dahan-dahang humiga sa tabi ko at hinila ako para yakapin.

Pagkatapos kong makatulog, nagising ako sa tunog ng pinto. Bumukas ito at pumasok si Papa Manuel. Nakahubad siya ng damit pang-itaas, pawis pa, at halatang galing sa labas. May dala siyang maliit na bag na pamilyar. ’Yun ang dinala niya kaninang pag-uwi niya.

“Gising ka na pala,” malamig niyang sabi pero may ngiti sa labi.

“Opo…” mahina kong sagot at medyo kabado.

Lumapit siya at inilapag ang bag sa kama. Binuksan niya ito nang dahan-dahan na para bang sinasadya niya na makita ko ang laman. May mga tali, posas, blindfold, at kahit latigo akong nakita. Nanlamig ang buong katawan ko pero ramdam ko rin ang kilabot na may halong libog.

“Simula ngayon, Sky,” bulong niya habang nilalabas ang tali, “susunod ka sa lahat ng sasabihin ko. Naiintindihan mo?”

Tumango lang ako, mabilis ang tibok ng puso.

“Good boy,” sabi niya at hinaplos ang pisngi ko.

Hinila niya ako sa gitna ng kama at pinahiga nang maayos. Dahan-dahan niyang nilagyan ng tali ang mga palapulsuhan ko at pagkatapos ay itinali ito sa headboard. Hindi sobrang higpit, pero sapat para hindi ako makawala.

“Pa…” mahina kong sabi.

“Shhh,” bulong niya. “Trust me. Masasarapan ka mamaya…”

Ipiniring niya ang mga mata ko gamit ang blindfold. Mas lalong lumakas ang kaba ko. Nawalan ako ng paningin at ang naririnig ko lang ay ang tunog ng paghinga niya at ang mabigat na hakbang niya sa paligid.

Narinig ko ang tunog ng sinturon niyang tinatanggal. Maya-maya, ramdam ko ang kama na umuga nang umupo siya sa tabi ko.

“Handa ka na ba?” tanong niya sa mababa at paos na boses.

“Opo, Pa…” mahina kong sagot at nanginginig na sa pananabik.

Bigla kong naramdaman ang malamig na metal ng posas na ikinakabit niya sa dalawa kong bukung-bukong (ankle). Gumawa siya ng posisyon na parang bahagyang nakabuka ang mga hita ko at nakapuwesto ako para sa kanya. Itinaas niya ang mga paa ko sa ere.

“Putangina, nakakalibog kang tignan ngayon…” bulong niya. Pagkatapos, naramdaman ko ang init ng hininga niya sa singit ko.

Dinilaan niya muna ang hita ko. Mabagal, basa, pababa nang pababa hanggang sa maramdaman ko ang dila niya sa mismong butas ko.

“Aaaahhh! Pa!” napasigaw ako at napakagat-labi.

Dinilaan niya nang mas madiin, mas mabagal, at nilaro ng dila niya ang bukana ko na para bang gusto niyang pahirapan ako. Habang ginagawa niya iyon, naramdaman ko ang mga daliri niyang pinapasok ako, isa… dalawa… tatlo.

“Uhhh– ang lalim, Pa!” napaliyad ako, pero hinawakan niya ang bewang ko para hindi ako makagalaw.

“Relax. Padudulasin ko lang ’to…” bulong niya, sabay sipsip ulit sa butas ko na parang hayok.

Nang maramdaman niyang basa na ako at handa na, bigla niyang hinugot ang mga daliri niya at pumuwesto. Ramdam ko ang ulo ng ari niya na dumudunggol sa butas ko. Mainit, matigas, at basa ng precum at lube ang kanyang maugat na burat. Handang-handa na muling ipasok sa aking butas.

“Gusto mo bang magpabuntis?” tanong niya na alam kong nakangisi siya.

“Oo, Pa… gusto ko po… buntisin niyo po ako gamit ang iyong malaking burat…” hingal kong sagot.

Bigla niyang ipinasok nang buo ang burat niya nang dahil sa libog. Isang malakas at marahas na ulos ang kanyang pinakawalan.

“AAAHHH!” napasigaw ako at napakapit sa tali na para bang bibigay ito.

“Putang ina, ang sikip mo pa rin! Parang vacuum ang butas mo.” mura niya, sabay hawak sa bewang ko at mabilis na kinadyot.

Plak! Plak! Plak!

Malakas ang tunog ng salpukan ng balat namin.

“Pa! Pa! Ahhh! Dahan-dahan!” halos maiyak ako pero may halong kilig.

“Hindi puwede, Sky. Akin ka ngayong hapon. Gusto kong maramdaman mo lahat ng rahas ng kantot ko,” ungol niya at mas binilisan ang bawat labas-masok.

Maya-maya pa, naramdaman kong hawak na niya ang leeg ko, sakal pero sapat lang para mawalan ako ng kontrol sa hininga ko.

“Uhmmm– uhhhh…” ungol ko na halos mawalan ng malay sa sarap at sakit.

“Malandi ka, ’di ba? Pakantot ka ’di ba? Ito ang gusto mo ’di ba?…” bulong niya habang patuloy sa pagkadyot, mas sagad, at mas marahas.

Plak! Plak! Plak!

Nang maramdaman niyang lalabasan na siya, bigla siyang huminto.

“Tama na muna,” bulong niya. Hinugot niya ang ari niya at pinisil ang ulo nito para hindi siya labasan.

Ako naman, nanginginig, bitin na bitin, at halos umiyak sa kanya.

“Pa… please… wag mo akong bitinin…” pagsusumamo ko.

“Hindi ikaw ang magdedesisyon. Huwag mo akong inuutusan sabi,” ani niya, sabay dampi ng halik sa leeg ko at muling pinasok ang kanyang malaking ari.

Nang bumalik siya sa pag-ulos, mas mabagal muna ito na parang tinutukso ako bago biglang bumilis. Halos mapigtal ang mga hita ko sa lakas ng pagkadyot niya sa akin. Binarurot niya ako nang matindi ngayon.

Bawat ulos niya ay ramdam ko hanggang sikmura, at bawat galaw ay parang pinipiga ang kaluluwa ko.

“Pa… ahhh… please… bilisan mo pa…” halos iyak na bulong ko, pawis na pawis na at nanginginig sa kama.

Alam kong nakangisi lang siya sa akin habang umaayuda ng kantot. “Sige… iputok mo muna ’yang sa’yo.”

Bigla niyang binilisan ang pagkadyot, mas madiin, mas sagad, at halos mapunit ang hininga ko.

Plak! Plak! Plak!

Hawak pa rin niya ang leeg ko habang binabayo ako. Ang grip niya ay sakto lang para hindi ako makasigaw nang malakas, pero sapat para maramdaman kong hawak niya ang buong kontrol sa katawan ko.

“Pa! Pa! Lalabasan na ako!” halos mapunit ang boses ko.

“Good. Sige, putok mo na, gusto kong makita mukha mo habang nilalabasan ka.”

Isang malakas na ulos at sumabog ako. Walang kahit anong hawak sa burat ko. Dumiretso sa tiyan ko ang tamod ko. Basang-basa ang katawan ko habang nanginginig ito. Ang burat naman niya ay nasakal nang todo nang labasan ako ng tamod. Gayunpaman, nakakamanghang hindi man lang nilabasan si Papa Manuel sa kabila ng pag-muscle control ko habang nilalabasan ako. Mukhang nasanay na siya sa kasikipang dala ng butas ko.

“Good boy,” bulong ni Papa Manuel habang hindi pa rin niya hinuhugot ang ari niya. Ramdam ko pa rin ang tigas nito sa loob ko, pero hindi pa siya nagpapalabas.

“Hindi pa tayo tapos, Sky,” bulong niya sa tenga ko. Ang boses niya ay mababa at nangingibabaw.

Kinagat niya ang tenga ko bago tuluyang huminto at iniwan akong hingal na hingal, nakatali pa rin, at basang-basa sa sarili kong tamod.

Hindi pa rin niya hinuhugot ang ari niya habang binabalik ang hininga ko. Ramdam ko pa rin ang tibok ng puso ko at ang bigat ng bawat hinga.

Bigla siyang tumayo at kinalas ang tali sa kamay ko, pero hindi para palayain ako. Hinila niya ako patuwad.

“Hands and knees, Sky,” utos niya sa malamig na tono pero nakaka-init ng dugo.

Dahan-dahan akong gumapang, nanginginig pa ang mga tuhod ko. Nang makapuwesto ako, marahas niyang tinapik ang puwetan ko.

“Mas mataas,” utos niya, kaya itinaas ko pa lalo ang balakang ko.

Dumapa siya sa likod ko, ikiniskis ulit ang matigas pa ring burat niya sa butas ko. “Putangina, basa ka pa, ha…” bulong niya na may halong tawa.

At isang kadyot lang – PLAK! Pumasok siya ulit at sagad agad sa kaloob-looban ng butas ko.

“Aaaahhh!” halos mapasubsob ako sa kama, pero hinawakan niya ang buhok ko at hinila paatras, para mapatingala ako habang binabayo niya ako mula sa likod.

Plak! Plak! Plak!

Mas mabilis at mas marahas. Parang gusto niyang marinig ang bawat tunog ng balat naming nagsasalpukan.

“Pa! Ahhh! Ang lalim!” halos mapasigaw ako.

“Gusto mo ’yan?!” singhal niya, sabay malakas na sampal sa puwet ko.

“Oo Pa! Gusto ko po!” sagot ko na halos mawalan ng boses sa sobrang sarap.

Hinawakan niya ang bewang ko, diniin pa ako palapit sa kanya para mas sagad ang bawat ulos niya. Ramdam ko ang pag-ikot ng balakang niya na parang sinasayad niya lahat ng parte ng ari niya sa loob ko.

Mas bumilis siya, pawis na pawis, at nanginginig na ang katawan.

“Sky… malapit na ako…” bulong niya sa tenga ko habang patuloy ang pagbayo.

Ramdam kong mas tumigas pa siya at mas naging desperado ang bawat ulos.

“Pa… wag mo munang huhugutin… please…” halos umiyak ako sa sarap.

“Hindi ko huhugutin, baby boy. Lalabasan ako sa loob mo. Puputukan kita sa loob!” sabi niya, sabay isang sunod-sunod na malakas na sagad na ulos.

PLAK! PLAK! PLAK!

At doon siya bumulwak sa loob ko. Mainit, malapot, at pinuno ang loob ko ng kanyang masaganang tamod. Hindi siya huminto agad at patuloy pa rin ang marahang pag-ulos para ipiga ang lahat ng tamod niya sa loob ko.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang nahiga sa likod ko, nakapatong pa rin at hindi hinuhugot ang burat niya. Hinalikan niya ang batok ko kahit pawis na pawis at humihingal pa.

“Ngayon, alam mo na kung kanino ka lang. Kung gaano kasarap akong kumantot,” bulong niya. Mahigpit siyang yumakap sa akin mula sa likod.

Ako naman, hingal na hingal, nanginginig, pero nakangiti pa. Ramdam kong parang wala na akong ibang kayang isipin kundi siya.

Kabanata 13

Big Bike

Pagdating ng gabi, nagbibihis si Papa Manuel ng leather jacket, maong, mabangong pabango na agad nagpainit ng pakiramdam ko. Ang guwapo-guwapo ni Papa Manuel sa kanyang itsura ngayon. Hindi siya halatang 40 years old na sa kanyang pangangatawan. Mukha lang siyang early 30s sa itsura niya. Kaya hindi na ako magtataka kung bakit maraming babae at binabae ang maaaring mahumaling sa kanya.

Ang suwerte ko dahil pinagbibigyan niya ako sa kama. Ako ang kinakantot niya.

“Sumama ka sa akin,” sabi niya habang inaabot ang helmet.

“Saan tayo pupunta, Pa?” tanong ko na medyo kinakabahan.

“May kakausapin lang ako tungkol sa negosyo. Pero gusto kong kasama kita. Inayos ko na kanina ang mga gamit natin noong tulog ka.”

Wala na akong nagawa. Sumakay ako sa likod ng big bike niya at inilagay niya ang dala naming duffle bag na naglalaman ng aming mga gamit sa harapan ng kanyang upuan. Ramdam ko ang init ng makina at ang bigat ng katawan niya sa unahan ko. Nang umandar na kami, mahigpit ang kapit ko sa bewang niya kaya malaya kong nahahawakan ang abs ni Papa Manuel.

Bawat kanto ng daan ay ramdam ko ang pag-ikot ng balakang niya habang nagmamaneho, at ang amoy ng hangin na halo sa amoy niya. Pawis, pabango, gasolina, lahat iyon ay nakakalasing sa aking sistema.

Alas sais na ng gabi at nagsisimula nang dumilim ang langit. Sakay kami ng big bike ni Papa, malamig ang hangin pero mainit ang pakiramdam ko. Habang tumatakbo kami sa mahabang highway, dahan-dahan kong ibinaba ang kamay ko mula sa tiyan niya pababa sa pagitan ng hita niya. Ramdam ko ang bigat ng titi niya sa loob ng pantalon habang bahagya ko itong pinipisil.

Napalingon siya sandali, kita ko sa salamin ng helmet ang pagkakunot ng noo niya. Pero hindi niya ako pinigilan. Mas lalo ko pang hinimas ang bukol niya, marahan pero may diin, habang ang makina ng motor ay humuhuni sa ilalim namin.

Ramdam ko ang pagbigat nito sa palad ko. Napangiti ako sa loob ng helmet dahil alam kong tinitigasan na siya. Habang ginagawa ko ang paghimas sa kanya, nakalilibog akong tumititig sa side mirror ng kanyang big bike. Nakikita kong napapatingin din siya sa akin sa side mirror.

Kita ko ang bahagyang pag-angat ng kilay niya. “Anong ginagawa mo, Sky?” sigaw niya sa malakas na hangin, pero hindi niya tinabig ang kamay ko.

Ngumisi ako kahit hindi niya kita. “Wala, Pa… tinitingnan ko lang kung kaya pang tumayo ng burat niyo kahit ilang beses niyo akong kinantot kanina.”

Huminga siya nang malalim, halatang pinipigilan ang sarili. “Putang inang bata ka… Malibog ka masyado. Gusto mo bang ihinto ko ’to sa gilid ng kalsada?”

Mas lalo kong hinimas ang bukol niya, dinidiinan ko habang nadadala ng bawat lubak ng kalsada. Ramdam kong mas tumitigas pa ang burat niya. “Eh kung gusto ko nga po, Pa?” bulong ko sa tenga niya bago ko idikit ang helmet ko sa likod niya.

Napamura siya ulit. “Tangina… tigil mo ’yan kung ayaw mong hindi na tayo makarating sa hotel.”

Pero hindi ko tinigil. Mas dahan-dahan kong sinasalsal sa ibabaw ng pantalon niya ang kanyang burat. Dinadama ko ang tigas nito habang umaandar ang motor. Ramdam ko na ang pag-init ng katawan niya kahit malamig naman ang hangin sa highway.

Narinig ko ang mahinang ungol niya na natabunan ng tunog ng makina. “Makakantot kita nang wala sa oras, Sky,” mariin niyang sabi na puno ng pagbabanta pero may halong libog.

Bigla niyang iniikot ang manibela at pumasok sa isang maliit na kalsadang papunta sa madilim na lugar na may mga puno at walang mga kabahayan. Halos wala nang dumadaan doon at tanging ilaw lang ng motor ang nagbibigay liwanag sa amin.

Pagkaparada niya sa tagong gilid, agad niyang pinatay ang makina at bumaba ng bahagya. Hinila niya ang helmet ko at tinanggal, sabay hawak sa batok ko. Kita ko ang matalim na titig niya sa dilim.

“Putangina ka, Sky. Hindi na ako makakapaghintay pa,” mariin niyang bulong sa mababa ang boses na parang utos.

Bago pa ako makasagot, hinila niya ako papatong sa motor paharap sa kanya na nakaupo sa motor. Ramdam ko ang init ng katawan niya sa leather jacket niya. Hinawakan niya ang bewang ko at siniil ako ng halik. Marahas, gutom na gutom, at halos kainin ang labi ko. Na-trigger ko ang kanyang libog kaya ganito siya kauhaw ngayon. Tinanggal niya ang pagkakabutones ng pantalon ko at ibinaba ang zipper nito.

Habang hinahalikan niya ako, pinasok niya ang kamay niya sa loob ng pantalon ko at nilamas ang puwitan ko. Hindi pa siya nakuntento at hinanap ang butas ko. “Tingnan mo nga… basang-basa ka na,” bulong niya habang nilalaro ang butas ko gamit ang daliri niyang nilawayan niya kanina. Nakakapit ako sa balikat niya para hindi matumba.

“Pa… baka may makakita…” halos paos kong bulong, pero mas lalong kumislot ang katawan ko sa ginagawa niya.

Ngumisi siya. “Wala. At kahit meron, hindi kita titigilang kantutin. Akin ka ngayong gabi.”

Hinila niya pababa ang pantalon ko at mabilis na pinasok ang daliri niya sa butas ko, isa… dalawa… mabilis at marahas. Napakagat ako sa labi para hindi mapasigaw, pero halos mabaliw ako sa sarap na ginagawa niya.

Nilawayan niyang muli ang kanyang daliri habang ipinapasok niya ito sa aking butas. Ako naman ay ibinaba ang zipper ng pantalon niya at inilabas ang matigas niyang ari na napakalaki at napakataba. Nag-ipon ako ng laway at inilagay sa kanyang burat ito. Jinakol ko ang burat niya para dumulas at maging suwabe ang pagpasok nito sa butas ko.

Nang maramdaman niyang handa na ako, hinawakan niya ang bewang ko at marahas na ibinuka ang hita ko habang nakasampa pa rin ako sa motor.

“Upuan mo, Sky,” mariin niyang utos.

Dahan-dahan akong umupo, ramdam ko ang tigas niya na dahan-dahan pumapasok sa butas ko. Napahawak ako sa balikat niya nang tuluyan na akong bumabaon.

“Aaaaahhh! Pa!” napasigaw ako habang nanginginig ang tuhod sa sensasyon.

Hinawakan niya ang bewang ko ng mahigpit at sinimulan akong igalaw pataas-baba. Ang bigat ng katawan ko, ang ingay ng dahon at ang malamig na hangin, lahat iyon ay naghalo para mas lalo akong maulol sa libog.

Plak! Plak! Plak! tunog ng bawat pag-upo ko sa kanya.

Halos mahulog ako sa motor sa bilis ng galaw niya pero hawak niya ako nang mahigpit. Ang sarap palang makantot hindi lamang sa bahay.

“’Yan, Sky… isigaw mo kung gaano mo kagusto ’to… Pakantot ka talagang malandi ka!” mariin niyang sabi habang hinahampas ang puwet ko.

“Uhmmm… oo Pa! Pakantot ako sa Papa ko… Ahhhmmm… Ang sarap ng kantot ng ama!” malibog kong sigaw sa kanya.

Halos maiyak ako sa tindi ng sarap at kaba na baka may dumaan. Mas binilisan niya naman ang pag-angat at bagsak ng bewang ko sa kanyang burat. Nararamdaman ko na ang pamimigat ng puson ko. Lalabasan na ako dahil naaabot ng kanyang burat ang sensitibong bahagi ng butas ko. Nakadagdag pa sa libog ko ang kaisipan na puwedeng may dumaan kahit anong oras at mahuli kami.

“Pa! Malapit na ’ko!” sigaw ko sa nanginginig na katawan.

Ngumisi siya. “Sige, iputok mo lang. Saluhin mo ng kamay mo. Gusto kong makita kung gaano ka nalibugan sa ginagawa natin.”

At doon nga sa aking palad, sumabog ako. Nanginginig habang patuloy niya akong binabayo kahit nangingisay na ako sa ibabaw niya. Bumagal ang pag-ulos niya sa akin nang maramdaman niyang sumikip lalo ang butas ko nang nilabasan ako.

Pero hindi pa siya nilalabasan. Bigla niya akong hinila palapit at hinalikan nang mabangis.

Habang nakapatong pa rin ako sa motor at nanginginig sa sariling pagpapalabas, bigla niya akong hinila pababa ng motor. Ramdam ko ang malamig na hangin at ang bigat ng katawan niya habang pinapuwesto niya ako.

“Tumalikod ka. Yumuko ka sa upuan ng motor at ipahid mo ’yang tamod mo sa burat ko,” utos niya sa mababa at madiin na boses.

Sumunod ako, iniabot ko ang burat niya at ipinahid ang tamod ko roon. Hinagod ko ang burat niya para kumalat ang marami kong tamod doon para maging pampadulas. Nang makuntento, tumalikod na ako kay Papa Manuel at humawak ako sa manibela at upuan ng motor para hindi matumba. Ramdam ko ang malamig na bakal ng motor sa dibdib ko at ang mainit na hininga ni Papa sa batok ko.

Mabilis niyang hinila pababa ang pantalon ko hanggang tuhod, sabay tutok ulit sa puwit ko ng burat niyang basa pa ng tamod ko.

“Gusto mo pa ba, Sky?” bulong niya sa tenga ko.

“Opo, Pa… please…” halos umiiyak sa libog ang boses ko.

At bigla niya akong sinagad nang walang babala. Isang malakas na ulos ang ginawa niya sa akin na halos napasigaw ako.

“UHHHH! Pa! Tangina!” napahawak ako nang mahigpit sa manibela at halos mapatid ang hininga ko.

“Putang ina, ang sikip mo pa rin…” ungol niya, sabay bayo nang mabilis at marahas.

Plak! Plak! Plak! tunog ng bawat hampas ng katawan niya sa puwet ko.

Mas lalong bumilis ang pag-ulos niya, at naramdaman kong nanginginig na ang balakang niya. Hawak niya ang beywang ko nang mahigpit at hinihila ako pabalik para salubungin ang bawat ulos niya.

“Pa! Ang lalim! Aaaahhh!” sigaw ko na halos maputol ang hininga ko sa bawat pagsagad niya.

“Sky… tang ina mo… lalabasan na ako!” ungol niya sa mas bumigat na paghinga.

At sa huling pagsagad niya, isang madiin na ulos ang ibinigay niya, sabay pagbaon ng kuko niya sa bewang ko. Ramdam ko ang mainit niyang tamod sa loob ko. Pati ang pag-agos ng mainit at malapot niyang tamod sa hita ko. Sa sobrang dami, lumabas ang pinaghalo naming tamod paagos sa hita ko.

“Uhhh– aaaahhh!” halos mapayuko ako sa sarap at nanginginig ang buong katawan ko habang pinupuno niya ako ng tamod sa butas ko.

Saglit siyang nanatiling nakasagad sa loob ko habang pawis na pawis at hinihingal. Hawak niya pa rin ako sa beywang at parang ayaw niya akong pakawalan.

“Putang ina, Sky… gusto kitang kantutin nang buong gabi,” bulong niya bago dahan-dahang hinugot ang ari niya.

Napakapit ako sa gilid ng motor, nanginginig pa rin, at ramdam ko ang paglabas ng tamod sa hita ko. Si Papa Manuel naman ay inaayos ang zipper niya, pero nakatitig pa rin sa akin na para bang gusto pa niyang ulitin.

“Bumalik ka sa motor. Sa hotel… mamaya, doon ka lalong mawawasak.”

Halos kalahating oras bago kami makarating sa isang upscale na hotel. Maliwanag ang lobby, malamig ang hangin sa loob, pero para bang mas lalo akong pinagpawisan.

Nag-check in si Papa Manuel na parang sanay na sanay na habang tahimik lang ako sa likod niya. Nang makuha na niya ang keycard, hinila niya ako paakyat ng elevator. Tahimik siya pero ramdam ko ang bigat ng kamay niya sa balikat ko.

Pagdating namin sa kuwarto, binuksan niya ang ilaw at agad akong pinaupo sa kama.

“Magpahinga ka muna diyan. Babalik ako sandali, may kikitain lang ako sa lobby na potential business partner ko,” sabi niya.

Tumango lang ako, pero bago siya umalis, nilapitan niya ako, hinawakan ang mukha ko, at hinalikan ako sa labi. Marahan pero matagal at para bang may gusto siyang ipahiwatig.

“Pagbalik ko, gusto kong handa ka na,” bulong niya sa tenga ko na may bahid ng utos sa boses niya.

Nang lumabas siya ng kuwarto, naiwan akong kabado at sabik. Dahan-dahan kong tinanggal ang jacket at sapatos ko, humiga sa kama at nakatingin sa kisame. Iniisip ko kung ano na naman ang balak niya.

Kabanata 14

Mouth

Pagkatapos makipagkita ni Papa sa kanyang business partner, bumalik siya sa kuwarto na parang wala lang nangyari. Tahimik lang siyang pumasok, pero halatang nakangiti ang mga mata niya.

“Nandito ka lang pala,” sabi niya habang tinatanggal ang leather jacket.

Lumapit ako sa kanya at tinulungan ko siyang magtanggal ng kanyang jacket. “Opo… hinihintay po kita,” sagot ko na medyo kinakabahan kung ano na ang susunod na mangyayari.

Umupo siya sa kama at ganoon din ang aking ginawa. Inabot niya ang buhok ko at hinaplos iyon nang marahan lang.

“Magbihis ka. Lalabas tayo para kumain,” sabi niya nang diretso ang tingin.

Napatingin ako sa kanya, medyo nagulat. “Ha? Kakain tayo sa labas?” tanong ko na nagtataka.

Akala ko kakantutin niya na ako kaagad? Nakapaglinis na ako ng katawan at ng aking butas.

“Oo. Formal dinner ’to. Kaya maayos ang isusuot nating damit. Nasa bag ko ’yung dala kong polo at pantalon para sa ’yo.”

Tumayo siya at inilabas mula sa duffel bag ang maayos na nakatuping yellow long sleeves, isang itim na slacks, at sinturon.

“Binili ko to kaninang umaga para sa’yo. Alam kong bagay sa’yo yan,” sabi niya habang inaabot ang damit.

Kinuha ko iyon at medyo nahiya.

“Ang ganda naman nito… Salamat po, Pa.” pagpapasalamat ko.

“Gusto kong makita kang maayos tingnan. Baka sabihin mo hindi kita inaalagaan,” seryoso niyang sagot at sabay tingin sa akin na parang sinusuri ako.

Pumasok ako sa banyo at dahan-dahang nagbihis. Ramdam ko ang malamig na tela ng polo habang isinusuot ko ito. Parang iba ang aura ko bigla. Mas maayos at mas formal. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin, inayos ang buhok ko, at nilagyan ng kaunting pabango na dala ko.

Paglabas ko, naroon na si Papa. Nakasuot siya ng dark blue na long sleeves, bahagyang naka-roll up ang manggas, at maong na fitted sa kanya. Ang bango niya, amoy mamahaling pabango at halong amoy ng sigarilyo at alak.

Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa at bahagyang ngumiti.

“Bagay sa ’yo,” sabi niya na halos bulong. Lumapit siya, inayos ang collar ko, at ikinabit ang butones sa itaas.

“Perfect. Tara na,” dagdag niya sabay tapik sa balikat ko.

Habang papalabas kami ng kuwarto, ramdam ko ang tibok ng dibdib ko. Hindi lang dahil sa kaba, kundi dahil excited ako. Hindi ko alam kung saan kami kakain, pero ang ideya na lalabas kami at formal dinner kasama siya ay talagang nakaka-excite at nakaka-nerbiyos.

Para kaming magdi-date?

Pagdating namin sa lobby, tiningnan niya ako sandali at ngumiti bago kami pumuntang restaurant ng hotel. Ramdam ko ang init ng palad niya nang bahagya niya akong hinila para sumunod sa kanya papuntang reception.

Pagdating namin sa restaurant, halos bumungad agad ang amoy ng mamahaling alak at lutong steak. Dim-lit ang paligid, bawat mesa may kandila, at karamihan ng mga tao ay naka-formal. Napatingin ako kay Papa Manuel at parang mas lalo akong nahiya. Masyadong classy ang lugar para sa isang katulad ko.

Hinawakan niya ang likod ko at marahang itinulak papasok.

“Walk with confidence,” bulong niya sa tainga ko. Ramdam ko ang init ng hininga niya sa gilid ng leeg ko dahilan para manginig ako ng bahagya.

“Pa…” mahina kong sabi.

“Tumingin ka sa harap. Nandito ka para samahan ako, hindi para mahiya,” sabi niya nang seryoso pero may halong ngiti.

Dinala niya ako sa reserved table niya sa sulok ng restaurant. Pribado at may magandang view ng city lights. Hinila niya ang upuan para sa akin at doon ako naupo. Umupo siya sa tapat ko, inilabas ang wallet at ibinigay ang card sa waiter.

“Bring us your best bottle of red wine,” malamig niyang utos.

Habang naghihintay kami, tinitigan niya lang ako. Hindi siya nagsasalita, hindi ngumunguso, at nakatingin lang sa akin.

“Bakit ganyan ka po makatingin?” tanong ko, hindi ko na matiis ang katahimikan.

“Because you look good tonight,” simple niyang sagot, sabay higpit ng panga niya. Namula ako sa sinabi niya.

“Parang… ang formal natin, Pa.”

“Minsan lang ’to kaya sulitin mo na,” sagot niya sa mababa at seryosong boses.

Dumating ang wine at inasikaso niya ang pagbuhos nito sa aming baso. Siya mismo ang naglagay sa baso ko, saka tumingin sa akin.

“Inom ka. Para hindi ka kabahan.”

Kinuha ko ang baso at dahan-dahan kong tinikman. Mainit sa lalamunan, pero parang mas lalo akong na-relax.

Pagdating ng pagkain na steak, mashed potatoes, at grilled asparagus, pinanood ko lang siya habang kumakain. Ang bawat galaw niya ay maingat, mabagal, at parang alam niyang pinagmamasdan ko siya.

“Tikman mo ’yan,” utos niya. Kumuha siya ng maliit na piraso ng steak gamit ang tinidor, at iniabot sa akin.

Parang natulala ako pero binuka ko ang bibig ko. Ipinakain niya sa akin at nakatingin pa rin siya sa mga mata ko.

“Good boy,” bulong niya at para akong nakuryente sa loob.

Tahimik lang kaming kumain pero ramdam ko ang bigat ng tingin niya sa akin. Tuwing magtataas ako ng mata, nakatingin siya. Hindi bastos, kundi mapanuri, at parang minememorya ang bawat kilos ko.

Pagkatapos naming kumain, nagtagal pa kami ng kaunti sa mesa. Siya ang unang nagsalita.

“Gusto kong masanay kang kasama ako sa ganito. Hindi lang puro kama. Pero huwag kang masasanay sa pagiging mabait ko.”

Napayuko ako at bahagyang ngumiti.

“Bakit po?” tanong ko.

“Dahil pagbalik natin sa hotel room, wala akong awa sa pagkantot sa’yo,” malamig niyang sabi, pero may halong libog na ang ngiti niya. Kaya pala niya ako pinakain sa fine dining restaurant ay para may lakas ako mamaya kapag tinira niya ako.

Kinabahan ako at kinilig nang sabay. Ramdam ko na ang antisipasyon habang nagbabayad na siya ng bill. Pagkalabas namin, hinawakan niya ako sa balikat at marahan akong itinulak papuntang elevator.

Pagpasok namin, kami lang ang sakay. Agad niyang pinindot ang button para sa floor namin, pero bago pa magsara ang pinto, sumandal na siya sa dingding at hinila ako palapit.

“Lumapit ka rito,” mahinang utos niya.

Tumango ako at dahan-dahan akong lumapit. Bago ko pa maabot ang dingding, hinawakan na niya ang bewang ko at pinasandal ako sa malamig na bakal ng elevator wall.

“Kanina ka pa ba libog na libog?” bulong niya sa tenga ko sa mababa at parang gutom.

“Pa…” mahina kong ungol, ramdam ko na agad ang init ng hininga niya sa leeg ko.

Bigla niyang dinilaan ang leeg ko. Mabagal, mula balikat hanggang sa ilalim ng tenga ko. Napakapit ako sa dibdib niya at pilit pinipigilan ang pag-ungol nang malakas.

“P-Pa… baka makita tayo sa CCTV,” bulong ko.

“Gusto mo naman, ’di ba?” ngisi niya sabay hawak sa mukha ko at siniil ako ng halik. Mabigat, marahas, puno ng laway at gigil. Halos mawalan ako ng hininga sa halik niya, lalo na nang maramdaman kong hinahawakan na niya ang puwetan ko.

“Pa… baka may pumasok…” bulong ko habang nanginginig sa libog.

“Mas masarap kung may makakita,” sagot niya, sabay lamas nang madiin sa puwetan ko.

Hindi ko na napigilan ang pag-ungol. “Ahhh…” Napasandal ako nang todo sa pader ng elevator.

Hinila niya ang kamay ko at pinahawak sa naninigas niyang ari. “Alam mong ikaw lang ang nakakapagpalibog sa’kin ng ganito.”

Halos hindi na ako makapagsalita sa kaba at excitement. Hinaplos ko ang bukol niya sa loob ng pantalon, ramdam ko ang tigas at init nito. Napakalaki at napakatabang burat na hinding-hindi ko pagsasawaan.

Biglang tumunog ang elevator hudyat na nasa floor na kami. Agad akong binitawan ni Papa pero bago bumukas ang pinto, dinilaan pa niya ang labi ko, mahaba at mabagal, para ipaalala sa akin na hindi pa kami tapos.

“Pagdating sa kwarto… lalaspagin kita,” bulong niya, sabay hawak sa kamay ko at hinila akong palabas ng elevator.

Pagdating namin sa hotel room, agad kong naramdaman ang lamig ng aircon na bumungad sa balat ko. Tahimik lang si Papa habang isinasara ang pinto, saka siya pumasok ng banyo para mag-quick shower. Nakaligo na ako kanina kaya siya naman ngayon ang naligo. Naalala ko pa kung paano niya ako kinantot sa kanyang big bike.

Pagkalabas niya, nakatapis lang siya ng tuwalya at tumatagaktak pa ang butil ng tubig sa hulmado niyang katawan. Naglakad siya papunta sa duffel bag niya at binuksan ito.

“Tumayo ka,” utos niya, hindi man lang tumitingin pero ramdam kong seryoso siya.

Dahan-dahan akong tumayo mula sa kama, kinakabahan pero nananabik. Lumapit siya sa akin at isa-isa niyang tinanggal ang mga butones ng suot kong polo. Ang bawat pindot ng daliri niya sa dibdib ko, parang nanunukso, at pinapainit ang balat ko.

“Ang ganda mong tingnan kapag naka-formal,” bulong niya, saka marahang hinila pababa ang polo ko hanggang mahulog ito sa sahig. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, nakangisi, at saka hinaplos ang tiyan ko pababa.

“Tanggalin mo ang pantalon mo.” Utos niya.

Sumunod ako. Nang nakabrief na lang ako, lumapit siya sa mukha ko at kinagat nang mahina ang ibabang labi ko bago bumulong,

“Lumuhod ka at tanggalin mo ang tuwalya ko.”

Lumuhod ako sa carpet, at doon ay kinalas ko ang kanyang tuwalya sa kanyang bewang, mabagal, at parang nang-aakit. Bawat lapat ng daliri ko sa kanyang balat ay parang napapaso na ako. Bumulaga sa akin ang matigas niyang ari nang bumagsak sa carpet ang tuwalya. Tumingala ako sa kanya na para bang nanghihingi ng permiso sa kanya.

“Isubo mo,” malamig niyang sabi.

Agad kong binuka ang bibig ko at marahang isinubo ang ulo. Ramdam ko ang alat at init nito, habang dahan-dahan kong dinadagdagan ang pagpasok.

“Ganyan… dahan-dahan…” bulong niya at hawak ang ulo ko para kontrolado ang galaw ko.

Nang makita niyang nakaka-adjust na ako, bigla niyang hinila ang buhok ko at itinulak ang ulo ko para sumagad.

“Ughhh!” naluha ang mata ko pero hindi ako umatras.

“Putang ina, Sky… ang init ng bibig mo…” ungol niya habang inuulos ang bibig ko, bawat ulos mas mabilis at mas malalim.

Hinila niya ako patayo at halos kargahin papunta sa kama.

“Humiga ka. Ilagay mo ang ulo mo sa edge ng kama,” utos niya.

Sumunod ako, nakahiga at ang ulo ko nakalaylay sa gilid ng kama. Tumingala ako sa kanya at nakita ko ang matinding libog sa mukha niya.

“Buka mo bibig mo,” sabi niya, at walang babala, ipinasok niya ulit ang burat niya sa bibig ko. Mas madiin na ngayon.

“Uhmmmfff!” napaungol ako pero hindi ako tumigil. Hawak niya ang magkabilang pisngi ko, sinasagad niya ang bawat ulos hanggang maramdaman kong sumasayad ang lalamunan ko sa dulo. Inilaylay ko pababa ang ulo ko upang maisagad niya nang maayos ang kanyang burat sa aking lalamunan.

Plak! Plak! Plak! tunog ng balakang niya habang inuulos ang bibig ko.

“Putangina, tingnan mo sarili mo Sky… para kang puta… Bumabakat ang burat ko sa leeg mo…” hingal niyang sabi habang pinipisil ang utong ko gamit ang isa niyang kamay.

“Uhhmmm… sluuurp… khhhh…” hindi ko maintindihan ang sarili kong ungol dahil puno ang bibig ko pero mas lalo akong nalilibugan.

Mas lalo pa niyang binilisan ang pag-ulos, ang mga hita ko ay napapagalaw sa ere habang halos mawalan ako ng hininga. Hawak niya ang ulo ko at sinasalubong ang bawat ulos. Mouthfuck na parang hayok.

“Good boy… lunukin mo lahat ng burat ko,” ungol niya habang pawis na pawis at patuloy na sinasagad ang bawat ulos sa bibig ko.

Plak! Plak! Plak!

Mas bumilis ang pag-ulos niya sa bibig ko na parang wala nang preno. Ramdam ko ang bigat ng bawat kadyot at ang bawat salpok ng balakang niya sa pisngi ko. Para mababali ang leeg ko pero hindi ako umatras. Hinayaan kong sakupin niya ang buong bibig ko.

“Putangina… tingnan mo ’ko, Sky,” utos niya, hinawakan ang baba ko para tumingin ako pataas. Lumuluhang nakatingin ako sa kanya habang patuloy niyang inuulos ang bibig ko. “Ang ganda mo tingnan na kinakantot ang bibig mo,” ungol niya, pawis na pawis, at ang mga ugat sa braso niya lumilitaw sa diin ng pagkakahawak niya sa ulo ko.

“Uhhmmm… sluuuurp… gahhh…” wala akong marinig kundi ang tunog ng laway ko at ang mabibigat naming paghinga. Ramdam kong puno na ang lalamunan ko sa bawat ulos niya.

Bigla niyang isinagad nang todo ang burat niya hanggang dulo ng lalamunan ko at nanatili doon. Napakapit ako sa hita niya, halos mabilaukan.

“Putanginaaaa– ayan na ako!” sigaw niya.

Sumabog siya nang malakas, sunod-sunod ang putok ng tamod niya sa mismong lalamunan ko. Mainit, malapot, at ang dami nito na ang ilan ay dumiretso sa aking lalamunan.

“Uhhmmmfff!” napaungol ako habang nilulunok ko lahat, wala akong itinira.

Hinugot niya nang dahan-dahan ang burat niya pero may tumulo pa sa labi ko. Hinawakan niya ang baba ko at pinahid ang natira gamit ang hinlalaki niya.

“Lunukin mo ’yan,” utos niya.

Sumunod ako, sinubo ang daliri niya at nilunok ang natirang tamod.

“Good boy…” bulong niya at may ngiting demonyo sa labi. Hinalikan niya ako nang marahas kahit alam niyang may lasa pa ng sarili niyang tamod ang bibig ko.

Hingal na hingal ako, nanginginig ang katawan ko pero nakangiti. Ramdam ko ang tamod na bumababa pa sa lalamunan ko at ang basa sa pisngi ko dahil sa luha at laway.

“Pa…” mahina kong sabi, “ang sarap ng gatas niyo.”

Hinila niya ako para maupo sa kama at saka marahang hinaplos ang buhok ko.

“Hindi pa tayo tapos ngayong gabi,” bulong niya sa tenga ko bago kinagat ang tenga ko nang mahina.

Kabanata 15

Window

Hinihingal pa ako nang matapos niya akong i-mouthfuck sa gilid ng kama. Basang-basa ang labi ko, nanginginig ang panga ko, pero kita ko sa mukha ni Papa Manuel na hindi pa siya tapos. Hayok na hayok ang kanyang itsura. Hindi man lang lumambot ang kanyang burat.

Hinila niya ako paitaas sa kama nang walang sabi-sabi. Pinahiga niya ako sa gitna, hawak ang magkabilang binti ko at ini-angat iyon hanggang tuhod ko’y halos dumikit sa dibdib ko.

“Handa ka na?” tanong niya sa mababang boses at pawis na pawis na ang sentido.

Tumango ako habang kagat-labi. “Opo, Pa… kantutin niyo po ako ng malaki niyong burat…”

Kumiskis muna siya sa butas ko gamit ang ulo ng ari niya, mabagal, at parang nanunukso. Ramdam ko ang basa at init, at bawat hagod ay nagpapa-ungol sa akin. Kumuha siya ng lubricant at ipinahid ito sa aking butas. Ganoon din ang ginawa niya sa kanyang burat.

“Aaaahhh…” napaungol ako at napahawak sa braso niya nang sinisimulan na niyang ipasok ang ulo ng kanyang ari.

“Ssshh… relax ka lang,” bulong niya, sabay biglang ipinasok ang ulo.

“Ahhhhhh!” napasigaw ako, sabay kapit sa bedsheet. Ramdam ko ang bigat at kapal ng ari niya habang unti-unti niyang sinasagad sa loob ko. Mabagal sa una pero walang tigil hanggang sumagad na.

“Putang ina… ang sikip mo pa rin kahit binanatan na kita ng ilang beses kanina…” mura niya habang nakatitig sa mukha ko. May mga pawis na bumabagsak mula sa noo niya papunta sa pisngi ko.

Nang makapasok siya nang buo, hindi muna siya gumalaw. Pinisil niya ang pisngi ko at siniil ako ng halik. Mabigat, basang-basa, at puno ng pagnanasa.

“Pakiramdaman mo muna… gusto kong maramdaman mo ako sa loob mo,” bulong niya.

Huminga ako nang malalim at tumango. “Ramdam na ramdam ko po, Pa…” sagot kaya nag-muscle control ako upang madama niya ang kasikipan ng butas ko.

“Shiiiit! Sumikip pa lalo. Binabaliw ako ng butas mo, Sky…”

Nang makabawi siya, doon na siya nagsimulang gumalaw. Mabagal at mahaba ang bawat ulos niya.

Plak… plak… plak…

Ramdam na ramdam ko ang pagkiskis ng burat niya sa pader ng butas ko ngunit, hindi niya isinasagad ang pagpasok sa akin.

“Ahhh… Pa…” kagat-labi kong ungol.

“Sarap mo… ang landi-landi mo talagang bata ka. Pakantot ka talaga…” sabi niya, sabay hawak sa bewang ko at hinila iyon para dumiin ang bawat kadyot.

“Uhhhmmm– ahhh! Pa! Haaaah…” halos maiyak ako sa sarap.

Binilisan niya nang kaunti, mas marahas, pero hindi pa rin sagad na sagad. Gusto niyang bitinin ako. Gusto niyang namnamin namin pareho ang bawat pag-ulos niya.

“Gusto mo bang tamuran kita ngayon?” tanong niya, malapit sa tenga ko.

“Pa… gusto ko… pero… mamaya na, please… Ang sarap pa…” hinihingal kong sagot.

Napangisi siya, halatang nage-enjoy sa pagkantot sa butas ko. “Good boy…” bulong niya, sabay biglang kumadyot nang malalim na halos mapasigaw ako. Sumagad ang burat niya sa loob ng butas ko. Narating nito ang sensitibong parte ng aking tumbong.

“Ahhhhhh! Pa!” ungol ko nang bigla niya akong nirapido ng kantot. Sunod-sunod ang ginawa niyang paggalaw. Kakaiba sa galaw niya kanina na nambibitin. Ngayon naman ay walang tigil ang pagbomba niya sa butas ko.

Nang maramdaman niyang lalabasan ako, hinugot niya bigla ang ari niya, iniwan akong nanginginig at hingal na hingal pa.

“Hindi pa tayo tapos,” sabi niya, pawis na pawis, at hawak pa rin ang hita ko na parang hindi ako makakawala.

Wala na akong lakas para lumaban. Wala na rin akong lakas para itanong man lang kung ano na naman ang gagawin niya. Ipinaubaya ko na sa kanya ang lahat. Ramdam ko lang ang init ng balat niya habang mahigpit ang pagkakahawak niya sa balakang ko.

“Tumayo ka,” utos niya sa malamig na boses.

Sumunod ako, nanginginig pa ang mga tuhod. Pagkatayo ko, hinila niya ako papunta sa gilid ng kuwarto, diretso sa malapad na bintana na may maliit na mesa sa harap. Nakaharap na kami pareho sa salamin habang tanaw ang mga ilaw ng siyudad sa ibaba.

“Dito,” sabi niya, sabay puwersang pinatuwad ako, dalawang kamay niya nasa balikat ko, pinayuko ako hanggang halos nakadikit ang dibdib ko sa mesa at ang kamay ay nakapatong sa malamig na salamin ng bintana.

“Pa…” mahina kong bulong.

“Shhh,” sabay hawak niya sa bewang ko at muling itinutok ang ari niya. Wala nang pasabi, marahas niyang ipinasok ulit sa butas ko ang kanyang malaking burat.

“AHHHH!” halos pasigaw kong ungol at napakapit ako sa gilid ng bintana.

Plak! Plak! Plak!

Malalakas ang unang ulos niya, sagad na sagad, at ramdam ko ang pag-alog ng katawan ko sa bawat baon niya. Para akong nakadikit lang sa mesa at bintana, tinatanggap ang bawat ulos niya.

“Tingnan mo sarili mo,” utos niya habang hawak ang batok ko at pinapatingin ako sa repleksyon namin sa salamin ng bintana.

Kita ko ang sarili ko. Pawis na pawis, namumula ang pisngi, nanginginig ang labi, at ang katawan ko’y umaalog sa bawat bayo niya.

“Putang ina… ang sarap mong tignan… pakantot ka sa Papa mo,” ungol niya habang mas lalo pang binilisan ang ulos.

“Ahhh… Pa… wag dito… baka may makakita…” halos umiiyak kong sabi.

Mas lalo siyang natawa at lalo pang binilisan ang pagkadyot.

Plak! Plak! Plak!

“’Yan nga ang gusto ko eh… na pwedeng may makakita sa’yo habang binabarurot kita. Makikita nilang kinakantot ka ng kinalakihan mong ama,” bulong niya sa tenga ko at pawis na pawis na rin.

Naramdaman kong nanginginig na ang tuhod ko sa sarap at hapdi na magkahalo, pero hindi pa rin siya nilalabasan. Sa halip, bigla niya akong hinila pabalik at pinatayo ng diretso, hindi hinuhugot ang ari niya.

“Gusto mo nang labasan, ’di ba?” tanong niya, nakangisi habang nakadikit ang labi niya sa tenga ko.

“Oo… Pa… gusto ko na po…” halos maiyak kong sagot sa kanya.

Dahan-dahang hinugot ni Papa Manuel ang ari niya at hinawakan ang baba ko para tumingin ako sa kanya sa repleksyon.

“Hindi pa ngayon,” bulong niya, sabay dampi ng mainit na halik sa leeg ko.

Hindi pa ako makabawi ng hininga nang bigla niyang sinapo ang dalawang pisngi ng puwet ko at pinaharap ako sa kanya. Wala akong nagawa kundi tumingin sa kanya. Pawisan, nakangisi, at halatang nag-eenjoy na pinapahirapan ako.

“Umupo ka sa gilid ng mesang iyan,” utos niya.

Nanlaki ang mata ko. “Pa… baka may makakita talaga…”

“Gawin mo,” malamig niyang sabi at hindi inaalis ang tingin sa akin.

Dahan-dahan akong naupo sa malamig na mesa, nanginginig ang binti ko sa kaba at pananabik. Hinila niya ang bewang ko hanggang sa ang puwit ko’y nasa dulo na at nakalaylay ang mga paa ko.

Nakatayo siya sa harap ko, hawak ang burat niya. “Hawakan mo ’to. Huwag mong bibitawan.”

Sumunod ako. Mainit, matigas, at kumakabog sa palad ko. Dahan-dahan niyang itinulak ang balikat ko hanggang mapahiga ako sa malamig na mesa at nakasandal ang ulo ko sa salamin ng bintana, at kita niya ang mga ilaw ng siyudad sa likod ko.

Saka niya dahan-dahang ipinasok ulit ang ari niya.

“Aaaahhh!” halos mapasigaw ako. Ramdam ko ang bawat pulgada habang unti-unti siyang pumapasok. Ibinuka ko sa ere ang hita ko para mas madali siyang makapasok sa akin.

“Putang ina… tingnan mo kung gaano ka kalandi… pakantot ka talaga kaya babarurutin kita nang todo..” ungol niya habang nakatitig sa pagitan ng katawan namin.

Plak! Plak! Plak!

Mas mabagal pero mas madiin ang bawat ulos niya. Parang sinasadya niyang pahirapan ako at hinahabaan ang bawat labas-pasok para maramdaman ko ang pagbanat ng loob ko.

“Pa… bilisan mo na… please…” pagsusumamo ko na halos mangiyak-ngiyak na.

Pero ngumiti lang siya at sinakal ako nang bahagya gamit ang isang kamay habang patuloy ang pag-ulos.

“Gusto mong labasan? Hindi pa puwede…” bulong niya sa tenga ko, mababa at puno ng pilyong tono.

Plak! Plak! Plak! Mas lalo niyang diniinan, mas humihigpit ang kamao niya sa leeg ko, at pakiramdam ko’y mawawalan ako ng hininga. Pero ang totoo ay mas lalo akong nalilibugan.

“Pa… uhhmmm… ahhh… lalabasan na ako…”

“Labasan ka. Gusto kong makita.”

At doon, sumabog ako nang hindi ko na kinaya. Napakapit ako sa balikat niya habang nanginginig ang buong katawan ko.

Pero si Papa Manuel? Hindi pa rin siya nilalabasan. Hinugot niya ang ari niya bigla, tumayo, at pinunasan ang pawis sa noo niya.

“Tayo ka. Hindi pa tayo tapos. Gusto ko ibang posisyon naman.”

Hinihingal pa ako nang buhatin ako ni Papa Manuel palayo sa bintana. Mainit ang hininga ko at nanginginig pa rin ang mga hita ko sa kakaibang kilig at kaba. Binagsak niya ako sa malambot na kama, nakaluhod siya sa gilid, pawisan at parang hayok pa rin.

“Tumuwad ka,” utos niya, mababa at mabigat ang tono ng boses.

Agad akong sumunod, nanginginig ang tuhod habang dahan-dahang pumuwesto. Ramdam ko pa lang ang mga kamay niya sa bewang ko kaya nag-aapoy na ang pakiramdam ko.

Dahan-dahan niyang ipinasok muli ang tigas na tigas niyang burat.

“Pa… ahhh!” napasubsob ako sa unan sa sobrang pagsagad niya ng kanyang burat sa butas ko.

Mahigpit ang kapit niya sa bewang ko na halos mapaluhod ako sa kama sa lakas ng kadyot niya.

Plak! Plak! Plak! Malakas ang tunog ng salpukan ng katawan namin sa bawat ulos niya. Napayuko ako, nanginginig sa sarap at sa konting kirot, pero wala akong pakialam. Gusto ko siyang maramdaman nang buo sa loob ko.

Minsan hinuhugot niya hanggang dulo bago biglang isasagad muli.

“Gusto mo ’yan? Ha, Sky?” ungol niya, pawis na pawis, at halos bumubundol ang kama sa bawat ulos.

“Oo… Pa… bilisan mo pa po…” halos maiyak ako sa halo-halong sarap at pagnanasa.

Mas bumilis pa siya. Pinapalo niya ang puwet ko paminsan-minsan, at gigil na gigil. Ramdam ko na ang bawat ulos niya ay mas mabigat at mas madiin kumpara kanina.

Pero bago siya labasan, bigla niyang hinugot at hinila ako paikot. Muli na namang nabitin ang butas ko. Naupo siya sa kama, nakasandal sa headboard, at pinaupo niya ako sa ibabaw niya pero nakatalikod ako sa kanya.

“Reverse cowboy tayo,” utos niya. Mahigpit ang kapit niya sa bewang ko.

Dahan-dahan akong umupo at muling inupuan ang dambuhala niyang kahabaan.

“Ahhhmmm–” napaungol ako nang sumagad muli ang burat niya.

Kumapit ako sa mga hita niya para ma-balanse ang sarili ko habang unti-unti akong gumigiling. Hawak niya ang bewang ko at siya mismo ang nagtutulak sa akin pababa at pinipilit akong bumilis.

“Giling pa, Sky. Gusto ko makita kung gaano ka kalibog para sa’kin.”

Napakagat ako ng labi at sinunod siya. Ang isang kamay ko ay humawak sa sarili kong ari at sinimulang jakolin. Pawis na pawis na ako at nangingintab ang balat ko.

“Tang inang butas to. Sumasama ang laman kapag hinuhugot ko ang burat ko…” mangha niya.

“Pa! Malapit na naman ako…” halos mapatili ako sa sobrang sarap.

“Sabayan mo ’ko, Sky,” ungol niya, humihigpit ang hawak niya sa balakang ko, at halos mapiga ako sa lakas ng kapit niya.

Sunod-sunod na ulos ang ginawa niya mula sa ilalim at halos umangat ako sa kama sa bawat sagad niya.

“Ahhhh! Pa! Ahhh!” sumabog ang tamod ko sa kamay ko, tumalsik sa tiyan at dibdib ko ang iba. Nanginginig ang katawan ko at parang mawawalan ako ng malay sa sarap.

Kasunod noon, naramdaman ko ang mainit na tamod ni Papa Manuel sa loob ko. Sumirit ang tamod niya nang malakas, mainit, at pinupuno ang loob ko kahit ilang beses na siyang nilalabasan ngayong araw. Parang pabrika ng tamod ang kanyang katawan, hindi nauubusan.

Mahigpit ang yakap niya sa bewang ko habang sinasagad ang bawat ulos hanggang sa huling patak. Nang masimot ang lahat ng tamod sa kanyang ari, hinugot niya ang burat niya at pareho kaming bumagsak sa kama, pawisan at hingal na hingal. Napahiga ako sa dibdib niya at ramdam ko ang mabilis na tibok ng puso niya. Hinaplos niya ang likod ko na para bang binibigyan ako ng kaunting comfort pagkatapos ng marahas niyang pagkantot.

Sa isip ko, kahit gaano siya karahas kanina, ito ang gusto ko. Ang pakiramdam na akin siya, kahit sa ganitong paraan lang. Maging kapalit man ang katawan ko, akin siya.

Kabanata 16

Voice

Hingal na hingal pa rin ako habang nakasandal sa dibdib ni Papa. Ramdam ko pa ang tibok ng puso niya na mabilis pero dahan-dahan nang bumabagal.

Tahimik lang siya habang nakatingala sa kisame. Ako naman, pinagmamasdan ang mga butil ng pawis na dumudulas sa leeg at dibdib niya. Gusto ko sanang bumangon at linisin ang katawan ko, pero bago pa ako makagalaw, hinawakan niya ang kamay ko.

“Dito ka lang muna,” mahinang sabi niya. Hindi iyon utos, para bang pakiusap.

Umupo siya nang kaunti, kinuha ang towel na nasa gilid ng kama at dahan-dahang pinunasan ang tamod sa tiyan ko. Hindi siya nagsasalita, pero maingat ang bawat galaw niya, na parang ayaw niyang masaktan ako.

“Pa…” mahina kong tawag. Hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan.

Tumingin siya sa akin nang diretso sa mata. Hindi siya ngumiti pero may kung anong lambing sa tingin niya na hindi ko madalas makita.

“Pagod ka na ba?” tanong niya sa mababa pa ring boses pero hindi na kasing tapang kanina.

Umiling ako. “Hindi… pero…”

Hindi ko na tinuloy, dahil bigla siyang yumuko at hinalikan ako sa noo. Isang bagay na hindi niya ginagawa madalas.

“Magpahinga ka muna, ako nang bahala.” bulong niya.

Nahulog ang puso ko sa ginawa niyang ’yon. Hindi ko mapigilan ang ngiti ko kahit nanginginig pa rin ako at nanlalambot ang tuhod ko.

Humiga siya sa tabi ko, iniunan ako sa braso niya at hinaplos ang buhok ko. Tahimik lang kami, pero ramdam ko ang init ng katawan niya at ang bigat ng kamay niya sa likod ko.

Sa unang pagkakataon, hindi lang ako nakaramdam ng pagnanasa. Nakaramdam ako ng kakaibang kalma. Para bang kahit sandali lang, gusto niyang iparamdam na hindi ako basta gamit o laruan niya sa kama.

Pagmulat ko ng mga mata kinabukasan, una kong naramdaman ang sakit ng balakang ko. Tanda ito ng gabing halos hindi ako tinantanan ni Papa Manuel sa kama. Malinis na ang katawan ko at may suot na rin akong damit.

Napangiti ako kahit medyo masakit pa ang butas ko. Ang sarap ng feeling ng magising sa hotel bed, malamig ang aircon, at amoy pa rin ang pabango niya sa kumot. Buti na lang at long weekends kaya nakasama ako kay Papa sa hotel na ito kahapon.

Narinig ko ang lagaslas ng shower mula sa banyo. Bumilis ang tibok ng puso ko. Alam kong si Papa ’yon. Bumangon ako at naglakad papunta sa bintana. Hinawi ko ang kurtina at nakita ko ang ganda ng tanawin sa labas. Maliwanag na ang langit pero may kaunting ulap pa, at kita rin ang trapik sa ibaba.

“Gising ka na pala,” narinig kong boses niya mula sa likod. Paglingon ko, halos mahulog ang panga ko. Basa pa ang buhok ni Papa at nakatapis lang siya ng tuwalya. Hulmang-hulma ang mga muscles sa kanyang katawan. Halos matuyuan ako ng laway sa nakikita kong masarap na katawan niya. Pawisan siya kagabi, pero ngayon ang linis-linis niya, ang bango-bango niyang tingnan. Para akong napako sa kinatatayuan ko.

Lumapit siya at dinampian ako ng halik sa noo, kaswal lang pero ramdam ko ang init ng hininga niya.

“Magbihis ka na. Kailangan pa nating mag-breakfast, tapos by 10 a.m. alis na tayo. May klase ka pa, ’di ba?”

Tumango lang ako. Hindi ko masabi pero gusto ko pa sanang humaba ang oras namin dito. Makasama ko pa siya nang matagal.

Pumasok ako sa banyo para maligo at mag-ayos. Habang naliligo, iniisip ko pa rin yung mga nangyari kagabi. Ang bawat ulos, bawat halik, at bawat ungol naming dalawa. Hindi ko alam kung paano ako makakaupo nang maayos sa klase mamaya. Ang hapdi ng butas ko ngayon, nasobrahan yata ako sa pagpapatira.

Paglabas ko, naghihintay na si Papa. Naka-long sleeves siya at nakaayos ang buhok na parang businessman na handang pumatay sa meeting.

“Bilisan mo na, Sky,” sabi niya, pero may ngiti sa labi.

“Opo,” sagot ko, sabay abot ng damit ko.

Habang palabas kami ng kuwarto, pakiramdam ko para kaming normal na mag-ama na may weekend getaway. Pero sa loob ko, alam kong hindi na normal ang lahat. At sa totoo lang… gusto ko naman iyon.

Pagbaba namin sa lobby, si Papa Manuel ang nag-aasikaso sa front desk para mag-check out. Medyo naiwan ako sa malayong gilid, nag-aayos ng polo shirt ko at iniisip kung aabot pa ako sa first subject.

Biglang may kumalabit sa balikat ko.

“Sky?”

Napalingon ako at muntik nang mahulog ang puso ko.

“T-Troy? Uyyy…” halos bulong ko.

Nakatayo doon si Troy, ang ka-orgmate ko na Senior namin sa Compassion for Animals Through Service (CATS). Naka-casual lang siya pero halatang kagigising lang din, gulo pa ang buhok. May bitbit siyang eco-bag na may logo ng org namin.

Hindi ko maiwasang mapansin kung gaano siya kaguwapo kahit simpleng school uniform lang ang suot niya. Moreno siya, makinis ang balat, at ang katawan niya… halatang sanay sa training bilang varsity player ng basketball. Ang tangkad niya, para bang natatabunan ako kapag nasa tabi ko siya. At ang ilong niya, matangos, parang artistahin.

Napaisip ako saglit. Siguro kung normal lang ang buhay ko, baka kay Troy ako magkakagusto. Pero iba ang sitwasyon ko. Lalo lang akong kinabahan nang maramdaman ko ang titig ni Papa mula sa likod, para bang binabasa niya ang iniisip ko.

Yumakap si Troy sa akin at tinapik ang aking likuran. Nagulat pa ako nang kaswal siyang humalik sa pisngi ko. “Uy, anong ginagawa mo dito?” tanong niya na may halong pagtataka pero nakangiti.

Sandali akong natigilan lalo na nang hinalikan niya ako sa pisngi. Baka makita ni Papa at magalit siya. Bakit ba ang hilig manghalik sa pisngi ng lalaking ito?

“Ah… ah, nag-stay lang kami ni Papa,” sabi ko habang pilit na ginawang normal ang tono. “May business meeting kasi siya kagabi.”

Tumingin siya saglit sa direction ng front desk kung nasaan si Papa, tapos bumalik ang tingin niya sa akin.

“Ahhh, kaya pala. Nandito naman kami ng family ko para mag-breakfast, birthday kahapon ni Papa. Buti na lang nakita kita dito. May activity tayo next week, ha? Kaya mamayang 4 p.m may meeting tayo. Don’t forget.”

Tumango ako agad. “S-Sige. Attend ako mamaya.”

Ngumiti siya, sabay kumaway bago siya umalis papunta sa elevator.

“Sky, tara na,” tawag ni Papa mula sa front desk. Nakasimangot siya ng bahagya, parang may napansin.

Sumunod ako agad kay Papa pero hindi ko maiwasang mapaisip kung bakit parang hindi natuwa si Papa nang makita si Troy.

Habang naglalakad ako papunta kay Papa, hindi ko namalayang lumingon ulit si Troy at nagkasalubong sila ni Papa sa gitna ng lobby.

“Pa…” mahina kong tawag habang kinakabahan ako. “Uh, si Troy pala… ka-orgmate ko sa CATS.”

Napakamot si Troy at ngumiti nang magalang. “Good morning po, Tito.”

Tumingin si Papa kay Troy, walang imik, pero ramdam ko ang bigat ng tingin niya. Parang sinusuri siya mula ulo hanggang paa.

Sandaling katahimikan ang namayani.

“Ka-orgmate?” malamig ang boses ni Papa nang ulitin niya ang sinabi ko, parang sinusuri niya kung totoo.

Tumango ako na may pilit na ngiti. “Opo, Pa. Sa animal org namin.”

Tumango si Papa nang mabagal, pero hindi ngumiti. Lalong bumigat ang sitwasyon. Si Troy naman ay halatang nahiya at agad nagpaalam.

“Ah, sige Sky, una na ako. Kita-kits sa school. Bye po, Tito!”

Tumango ako at kumaway, pero nang tumalikod si Troy at nawala sa paningin namin, ramdam kong nanlamig ang hangin sa paligid.

Tahimik si Papa habang naglalakad palabas ng hotel. Hindi niya ako tinitingnan.

“Pa…” maingat kong sabi, pero hindi siya sumagot.

Pagsakay namin sa big bike, ramdam ko ang mas mabigat na pagkakahawak niya sa manibela. Parang mas madiin ang bawat galaw. Wala siyang sinasabi pero ramdam ko ang tensyon sa katawan niya.

Sumakay ako sa likod, mahigpit ang kapit ko sa baywang niya. Gusto kong magpaliwanag pa pero baka mas lalo lang siyang mainis. Kaya nanahimik na lang ako.

Pag-alis namin, humarurot si Papa sa daan. Mas mabilis kaysa kahapon. Ramdam ko ang hangin na halos sumasampal sa mukha ko at ang bilis ng tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung dahil lang sa takot… o dahil natutuwa akong kahit galit siya at ramdam kong gusto niya akong angkinin ulit.

Pagkapasok namin sa bahay, hindi na ako nakatiis.

“Pa…” tawag ko sa kanya habang hinuhubad ko ang helmet ko. “Galit ka ba?”

Hindi siya sumagot. Dire-diretso siyang naglakad papasok sa sala at inilapag ang gamit niya sa mesa. Kita ko ang panginginig ng panga niya habang umiinom siya ng tubig.

“Pa…” maingat kong ulit, pero bigla siyang lumingon sa akin.

“Bakit hindi mo sinabi sa’kin na may kasama kang ibang lalaki sa org na ’yan?” malamig niyang tanong pero halatang pigil ang galit.

Napasinghap ako. “Pa… marami namang members ang org, hindi lang si Troy.”

“Pero hindi mo sinabi sa akin na may ka-close kang lalaki. Yumakap pa siya sa’yo at humalik pa talaga siya sa pisngi mo. Kung umasta kayo–” Napahinto siya, napapikit at napailing. “Parang kayo!”

“Pa, hindi totoo ’yan!” halos sumigaw ako. “Kaibigan ko lang si Troy!”

Pero hindi siya nakinig. Lumapit siya sa akin, mabigat ang mga hakbang, at tumigil sa harapan ko.

“Kaibigan?” singhal niya. “Gano’n din ang sinabi ng mama mo noon. ‘Kaibigan’ daw niya yung lalaki. Pero anong nangyari? Niloko niya ako. Pinagtaksilan niya ako. At eto ka ngayon, ang bunga ng kalandian niya!”

Parang pinagsakluban ako ng langit at lupa. Hindi ako nakapagsalita agad.

“Pa…” namumuo na ang luha ko. “Hindi ako siya. Hindi ko kasalanan kung anong ginawa ni mama sa’yo noon.”

Pero parang wala siyang narinig.

“Alam mo, Sky? Minsan iniisip ko… baka pareho lang kayo. Nakangiti, mabait, pero sa likod ko, malandi! Akala mo hindi ko ramdam yung tingin mo sa kaniya kanina? Nilalandi mo rin siguro siya, no?!”

“Pa!” sigaw ko na, luhaan na. “Hindi ako malandi! Ikaw lang ang gusto ko!”

Pero hindi ko alam kung nadinig niya. Tumalikod siya at galit na galit.

“Tigilan mo ako, Sky. Hindi ko kayang tignan ka ngayon.”

At bago ko pa siya mapigilan, kinuha niya ang susi ng motor at lumabas ng bahay. Malakas ang pagkalampag ng pinto nang isara niya ito. Halos nag-echo ito sa loob ng bahay.

Nanatili akong nakatayo sa gitna ng sala at nanginginig. Tuluyan nang bumagsak ang mga luha ko.

“Hindi ako siya…” bulong ko sa sarili ko at humahagulgol na. “Mahal kita, Pa. Ikaw lang ang gusto ko…”

Pero wala na siya para marinig iyon.

Pagpasok ko sa school, hindi ko halos maitaas ang ulo ko. Mabigat pa rin ang dibdib ko, iniisip ang mga sinabi ni Papa kanina. Hindi ko alam kung paano siya haharapin pag-uwi ko mamaya.

Pero wala akong magawa, kailangan kong pumasok. Kailangan ko ring harapin ang pagtatalo namin ni Papa Manuel.

Sa buong araw, wala akong narinig kundi ang bulungan ng mga kaklase ko. “Bakit parang lutang ka?” tanong pa ng isa kong kaklase. Ngumiti lang ako nang pilit at sabay sabing, “Wala ’to, pagod lang.”

Pero ang totoo, wasak pa rin ako sa loob.

Hapon, nag-meeting ang CATS. Maingay ang lahat at may plano daw kaming outreach program para sa mga stray cats. Nakangiti ako pero wala talaga akong ganang makisali sa usapan. Tahimik lang akong nakaupo, nakikinig, at pilit na dini-distract ang sarili para huwag isipin si Papa Manuel.

Pagkatapos ng meeting, nagpaalam agad ako at umuwi.

Tahimik ang paligid sa aming bahay. Bubuksan ko pa lang sana ang pinto ng bahay nang mapatigil ako. Akala ko wala si Papa.

Pero may narinig akong kakaibang ingay.

Mga ungol. Mabibigat. Malalalim. Pamilyar.

Napahinto ako sa may pintuan, parang nanigas ang buong katawan ko. Ramdam ko ang mabilis na pag-ikot ng puso ko.

“Uhmm… tang ina… ang sikip mo rin…” narinig kong boses ni Papa, paos at mababa. Halos mapaupo ako sa sahig sa biglaang pagkabigla.

Nanlalamig ang mga kamay ko nang marinig ko ang isa pang boses. Mahina, halos pabulong pero malinaw sa tenga ko.

“T-Tito… dahan-dahan lang…”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Kilala ko ang boses na iyon.

Hindi ako pwedeng magkamali.

Tumigil ako sa paghinga. Parang pinipiga ang puso ko habang dahan-dahan akong umatras palayo sa may pinto. Hindi ko kayang makita. Hindi ko kayang kumpirmahin.

Umupo ako sa gilid ng pintuan sa labas ng bahay at yakap ang mga tuhod ko. Pinipigilan kong umiyak, pero kusa nang bumagsak ang mga luha ko.

Bawat ungol, bawat tunog ng balat na nagsasalpukan mula sa sala, parang tinutusok ang tenga ko.

“Bakit?” bulong ko sa sarili ko at halos wala ng boses. “Bakit kailangan kong marinig ’to?”

Nakatingin lang ako sa sahig, nanginginig ang katawan, habang patuloy ang mga ungol sa loob.

Nagsimula akong mag-isip.

Gusto ba siya ni Papa? Mas gusto ba niya iyon kaysa sa akin? Ako ba ang dahilan kung bakit galit siya nitong mga nakaraang araw? Kaya ba niya ako pinipigilang mahalin siya, kasi may iba pala siyang gusto?

Mas lalo akong napayuko. Humigpit ang yakap ko sa sarili kong mga tuhod.

Gusto kong pumasok. Gusto kong makita kung sino iyon. Pero natatakot ako sa sagot.

Kaya nanatili lang akong nakaupo sa labas, pinapakinggan ang bawat ungol hanggang sa unti-unti itong humina at tuluyang tumigil.

At doon ko lang napansin, tahimik na ang paligid, pero ang puso ko… parang guguho.

---

A/N

Please don’t hate me for this chapter. Parte ito ng kabuuan ng kuwento. Kasama ito sa build up ng istorya ni Sky. Samahan niyo siya hanggang dulo. Hanggang sa makamit niya ang totoong kaligayahan… ang totoong pagmamahal.

Kabanata 17

Pain

Pagsilip ko ng pinto, napatingin ako agad sa sala. Naroon siya, si Pierre katalik si Papa Manuel. Impit na mga ungol ang lumalabas sa kanila. Para bang sarap na sarap sila sa kanilang ginagawa. Hindi iniisip kung mayroon mang makarinig o makakita sa kanila. Lango na sila sa kanilang kamunduhan.

Nagdesisyon akong umupo sa gilid ng pinto, nakasandal sa poste, at parang wala na akong lakas para tumayo. Hindi ako galit na galit, pero parang may humahapdi sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang mas masakit. ’Yung nakita ko o ang katotohanang si Pierre mismo ang katalik ni Papa. Kaibigan ko pa.

Pagkatapos nila sa pagtatalik, lumabas si Pierre dala ang kanyang bag. Magulo ang kanyang ayos at mukhang nagulat siya nang makita ako. Hindi ako nakapagsalita. Pinili kong manahimik. Tinitigan ko lang siya nang malalim at matalim.

Gusto kong isigaw sa kanya kung bakit, gusto kong tanungin kung paano niya nagawa sa akin iyon. Pero walang lumabas sa bibig ko. Ang bigat-bigat sa dibdib. Para bang kung may sasabihin ako, baka bumigay na lang ako at tuluyang umiyak sa harap niya. Ako na nga ang nagawan ng masama, ako pa ba ang iiyak sa harap niya?

Nakita kong nanginginig siya at halata ang kaba. Narinig ko pa ang mahina niyang paghingi ng tawad, “S-sky… I-I’m sorry…”

Pero hindi ko kinagat ang sinabi niya. Hindi ko kayang sagutin siya. Hindi ko kayang ipakita kung gaano ako nasasaktan. Mas pinili kong tingnan siya nang diretso, mas malamig pa kaysa sa unang titig ko, para alam niyang ramdam ko ang ginawa niya at hindi ko siya kayang patawarin kailanman.

Sandali akong tumingin sa sahig, baka sakaling mawala ang bigat na nararamdaman ko. Pero nang bumalik ang tingin ko sa kanya, pareho pa rin. Mabigat at malamig. Tahimik. Ramdam ko ang tensyon sa hangin bago siya tumakbo paalis at hindi man lang ako nilingon.

Naiwan akong nakaupo roon at hindi gumagalaw. Nanginginig ang kamay ko at nanlalambot ang tuhod ko. Gusto kong sumigaw, gusto kong habulin siya, gusto kong itanong kung mahal ba niya talaga ako bilang kaibigan, pero hindi ko magawa. Ang naiwan lang sa akin ay ang katahimikan at ang sakit na parang lalong lumalalim habang tumatagal.

Pagkatapos umalis ni Pierre, nanatili pa akong nakaupo sa labas ng bahay ng ilang minuto. Tahimik. Wala akong marinig kundi tibok ng puso ko at ang mahina kong paghinga. Pakiramdam ko, wala na akong luha. Para akong tuyo na, pero mabigat pa rin ang dibdib ko.

Huminga ako nang malalim at dahan-dahang tumayo. Pumasok ako sa bahay, mabagal ang bawat hakbang, at parang wala akong lakas. Nang buksan ko ang pinto ng sala, doon ko siya nadatnan. Si Papa Manuel. Nakahiga pa sa sofa, tulog, pero halata pa sa paligid ang kalat nila. Nakababa pa ang shorts niya hanggang hita, nakalabas ang burat, at pawis na pawis pa ang katawan.

Sandali akong tumigil at tinitigan ko lang siya. Gusto kong magalit, gusto kong isigaw lahat ng tanong ko, pero wala nang lumalabas na emosyon sa akin. Para akong naubos. Para akong napagod na.

Kaya ang ginawa ko, kinuha ko ang kumot at marahan kong itinakip sa kanya para hindi siya lamigin. Nilinis ko ang mga kalat sa sahig. Tissue, bote, at kung anu-ano pa. Kinuha ko ang basang tuwalya at pinunasan ang katawan niya, pati ang mga bakas ng pinag-ugatan ng sakit na nararamdaman ko ngayong hapon.

Ramdam ko ang hapdi sa dibdib ko, pero parang robot na lang ang katawan ko. Wala akong iniisip. Wala akong nararamdaman kundi ang bigat sa loob. Hindi ako umiiyak. Hindi ako sumigaw. Basta ginawa ko lang ang dapat gawin.

Pagkatapos kong ayusin ang lahat, tumayo ako at tumingin muli sa kanya. Mahimbing pa rin siyang natutulog na parang walang nangyari. Para bang hindi niya alam na unti-unti na akong namamanhid sa lahat ng nararamdaman ko. Sakit, selos, galit, pati pagmamahal.

Tahimik akong naglakad papunta sa kuwarto ko, sa gilid ng kama, at nakatulala sa kisame. Doon na ako tuluyang bumigay.

Humagulgol ako nang walang ingay. Yung iyak na pigil na pigil, at halos hindi lumalabas ang boses ko pero nanginginig ang buong katawan ko. Napaupo ako sa sahig, nakasandal sa gilid ng kama, at yakap-yakap ang tuhod ko.

“Panget ba ako? Hindi ba ako sapat?” bulong ko sa sarili ko at halos hindi ko marinig ang boses ko. Bakit ganon? Bakit si Papa kaya niyang ibigay ang sarili niya sa iba pero sa akin, parang laging kulang? Parang laging kailangan kong may patunayan? Kailangan ko pang ipagpilitan ang sarili ko. Parang kailanman, hindi ako magiging sapat para mahalin niya nang buo.

Napahawak ako sa dibdib ko, ramdam ko ang bigat doon, at para akong nalulunod. “Mahal ba niya ako… o ginagamit lang?” tanong ko sa sarili ko, at mas lalo akong napaiyak.

At si Pierre… paano niya nagawa ’yon sa akin? Siya ang kaibigan ko. Siya ang taong dapat naiintindihan ako. Alam niya ang sakit na nararamdaman ko, pero siya pa ang sumaksak sa likod ko.

Unti-unti akong napapikit at napahigpit ang yakap sa sarili ko. Sa halip na umiyak lang, naramdaman ko ang paglukob ng galit sa loob ko.

Hindi ko alam kung kailan, pero alam kong hindi ako titigil hangga’t hindi ko napaparamdam sa kanya ang sakit na ito. Hindi ko alam kung paano, pero alam kong darating ang araw na mararamdaman niya kung gaano kasakit ang ginawa niya sa akin.

Humiga ako sa kama at nakaidlip ako sa pagod. Luhaan at namumugto pa ang mga mata. Pero bago ako tuluyang makatulog, huling pumasok sa isip ko ang tanong na paulit-ulit kong iniisip: “Kailan kaya ako makikita ni Papa… bilang mahal niya, at hindi lang katawan na ginagamit niya kung kailan niya gusto?”

At doon ako tuluyang napahimbing na parang bata na pagod na pagod sa pag-iyak.

Nagising ako sa malamig na dampi ng palad sa pisngi ko. Medyo malabo pa ang paningin ko nang mapansin ko si Papa. Nakaupo sa gilid ng kama, walang suot na damit pang-itaas, at hawak-hawak ang sariling ari niya.

“Sky…” paos at mababa ang boses niya. “Gising ka na? Sige na… pagbigyan mo si Papa…”

Hinawakan niya ang kamay ko at dinala iyon papunta sa pagitan ng hita niya. Doon ko lang tuluyang na-realize ang gusto niyang mangyari. Gusto niya akong gamitin. Gusto niyang ipasubo sa akin ang burat niya.

Pero biglang sumiklab ang alaala sa utak ko. Ang narinig kong mga boses kaninang hapon, ang mga ungol na parang bumasag sa lahat ng tiwala ko, at ang imahe na iniisip ko kung paano niya kinantot si Pierre habang wala ako.

Pakiramdam ko, kahit nilinis ko siya kanina, kahit pinunasan ko ang katawan niya, kahit inalis ko lahat ng bakas ng kasalanan niya, parang ang dumi pa rin niya sa paningin ko ngayon.

“Pa…” mahinang bulong ko habang nanginginig ang boses ko.

“Ano? Bakit?” tanong niya na parang walang pakialam.

Umiling ako nang mabilis at parang bata na takot. “Ayoko…”

Nag-iba ang mukha niya. Mula sa kalmado ay biglang napuno ng inis. “Ano? Anong ayaw mo? Akala ko ba ito ang gusto mo? Akala ko ba ikaw ang papalit sa mama mo? Ano na naman ’to?”

Hindi ako sumagot. Umiling lang ulit ako at tinakpan ang mukha ko ng kumot.

“Sky, tangina naman–” galit na ang boses niya pero ramdam ko rin ang pagkalito.

Pero hindi ko na siya tiningnan. Nakatalikod lang ako at mahigpit ang yakap sa sarili ko. Hindi ko siya kayang tignan. Hindi ko kayang tignan ang ari niya, hindi ko kayang isipin na kanina… kanina ay may ibang humawak at sumubo diyan bago ako.

Pakiramdam ko nilulon ako ng isang malaking alon ng hiya at pagkadiri. Nilunok ko ang luha ko pero hindi ko napigilan ang panginginig ng labi ko.

“Sky…” tawag niya ulit sa mas mababa ang tono pero may halong inis. “Anong problema mo?”

Nasilip ko kung paano umigting ang panga niya. Tumayo siya, hawak pa rin ang burat niya, at saka hinila ang kumot na nakabalot sa akin. “Sige na, huwag ka nang maarte. Alam ko namang gusto mo ’to.”

“Pa, please…” pakiusap ko na halos mamutla na sa kaba. Pero mas lalo lang humigpit ang hawak niya sa buhok ko at pinipilit akong bumangon. Napaupo ako sa kama habang siya ay nasa harapan ko.

“Buka mo bibig mo,” malamig na utos niya.

Dahan-dahan kong ibinuka ang bibig ko, nanginginig, habang pinapahid niya ang dulo ng ari niya sa labi ko bago ipasok nang marahas. Napapikit ako, nalasahan ko ang alat at init ng katawan niya pero para akong nawalan ng pakiramdam.

Ginawa ko lang ang hinihingi niya. Isinubo ko nang buo, pero hindi ako gumagalaw. Hindi ko siya jinajakol, hindi ko siya sinusupsop. Para lang akong estatwa na pinipilit sumunod.

Narinig ko ang pag-ungol niya nang kaunti, pero maya-maya lang naramdaman ko ang bigat ng kamay niya sa batok ko. “Ano ’to, ha? Gusto mo bang ako pa ang gumalaw?”

Wala pa rin akong reaksyon. Nanginginig lang ang kamay ko at hindi ko siya tinitingnan.

“Putang ina naman, Sky…” mariing bulong niya, sabay kabig sa buhok ko at marahas na kumadyot sa bibig ko. Napaluha ako, napahawak sa hita niya para huminto pero mas lalo lang siyang bumilis.

“Maarte ka na ngayon? Gusto mo yata ibang burat ang isubo mo?” galit niyang sabi. Ang boses niya ay mababa pero matalim, habang patuloy niyang idinidiin ang ari niya sa lalamunan ko.

Doon na ako napaiyak nang tuluyan. Hindi dahil nasasaktan ako, kundi dahil pakiramdam ko wasak na wasak na ako sa loob. Pakiramdam ko ang dumi ko, pakiramdam ko hindi ako sapat. Parang gusto ko nang mawala pero wala akong magawa kundi tiisin ang bawat kadyot niya. Hanggang sa maramdaman kong lumalalim ang paghinga niya ngunit inalis niya ang burat niya sa bunganga ko.

Hindi siya nakatapos. Nawalan siya ng gana nang makitang hindi ako gumagalaw hindi tulad noon. Hinila niya ang burat niya palabas, marahas at may bahid pa ng inis.

“Tsk. Ang arte-arte mo, nakakawalang-gana,” malamig niyang sabi bago lumabas ng kuwarto ko at tumungo sa sala.

Naiwan akong nakaupo sa gilid ng kama, nanginginig, at hawak-hawak ang bibig ko. Hindi ko alam kung maiiyak ba ako o masusuka. Pero tahimik lang ako. Kasi pakiramdam ko kung magsalita ako, mas lalo lang akong mababasag.

A/N

Sa totoo lang, nahirapan akong isulat ang POV ni Sky. Ang bigat huhuhu. Kawawa naman ang bebe.

Kabanata 18

Swap

Parang binabara ang dibdib ko habang nakatayo ako sa gilid ng bintana, pinagmamasdan kung paano halos hilahin ng isang lalaking kaedaran ni Papa Manuel palabas ng kotse si Pierre. Ang higpit ng kapit niya sa braso ni Pierre, parang balak niyang baliin ito. Ramdam ko ang takot sa mukha ni Pierre kahit pilit niyang tinatago ito.

“Rafael, nasasaktan ako!” narinig kong sigaw niya sa nanginginig na boses. Napalunok ako. Hindi man lang pinansin ng lalaki si Pierre. Para siyang nagbingi-bingihan, galit na galit, at malamig ang mga mata.

Pagdating nila sa harap ng bahay, halos mabasag ang gate sa lakas ng katok ng lalaki.

“Buksan mo ’to, Manuel!” sigaw niya sa nanginginig sa galit. Para akong binabalatan ng buhay sa kaba, kasi alam ko. Alam ko kung anong puwedeng sumabog kapag nagharap silang dalawa ni Papa.

Boyfriend ba ni Pierre ang lalaking ito? Eh bakit siya nagpatira kay Papa? Mahilig din siya sa mas may edad na? Maganda rin ang tipo ni Pierre. Guwapo at maskulado rin ang lalaki. Parang bubugbugin ka nito sa itsura nitong galit na galit ngayon.

Lumabas si Papa Manuel, naka-sando lang at shorts, amoy alak, at kita pa ang pagkabagot sa mukha. Pero nang makita niya kung paano hawakan ng lalaki si Pierre, nag-iba ang ekspresyon niya. Tumingin siya saglit kay Pierre, pagkatapos ay sa lalaki.

Tahimik ang lalaki pero para siyang bulkan na puputok na. Ang lakas ng presensiya niya, para akong hinihigop ng bigat ng galit niya. At doon ko nakita ang ngisi ni Papa. Isang ngisi na matagal ko nang kilala. Isang ngisi na parang nananadya.

“Magkumpare talaga tayo, pare…” sabi niya na may halong biro pagkatapos tumawa nang mahina. Para akong tinusok sa sikmura. Hindi ko alam ang ibig niyang sabihin pero alam kong mali iyon.

Pinapasok niya sila. Pumasok ako sa kuwarto ko at nag-ayos ng itsura. Sa sala, narinig ko agad na inalok ni Papa ng alak ang mga bisita. Lumabas ako ng kuwarto suot ang simpleng puting t-shirt at shorts. Napatigil ako sa paglalakad dahil hindi ko alam kung saan ako uupo.

“Sky, halika rito,” tawag ni Papa Manuel at bahagyang ngumiti. “Umupo ka muna dito sa tabi ni Papa.” Utos niya na siya ko namang ginawa.

Halos hindi ako makatingin sa kanila. Ang sikip ng hangin, parang kahit bahagyang ingay ay puwedeng sumabog ang gulo.

“Sky,” sabi ni Papa Manuel habang nakangisi, itinuturo ang lalaking kasama ni Pierre. “Ito pala si Ninong mo. Si Ninong Rafael mo. Matagal kaming nagkasama sa barko dati, halos ilang taon din ’yon.”

Napatingin ako kay Ninong Rafael, siya pala ang kinukunweto dati ni Papa na kaibigan niya. Bahagyang kumunot ang noo ko na parang nagulat, bago ako napilitang ngumiti at bumati. “Good evening po, Ninong.” Tumayo ako at tumitig kay Ninong Rafael habang nagmamano. Nahihiya ako at nang mapatingin ako kay Pierre, bakas sa mukha niya ang selos.

At sumabog nga ang kaguluhan sa bahay. Hindi sa sigawan, kundi sa mga salita ni Papa Manuel. Kinuwento niya ang lahat. Mula sa mga babaeng pinagpasa-pasahan nila ni Ninong Rafael. Hanggang sa mga karanasan sa barko, pati mga karanasan nilang sekswal sa mga bakla. Ang tawa niya ay malakas, parang proud na proud pa siya sa mga kalokohan niya.

Ako naman ay tahimik lang, pilit na hindi tumitingin kanino man. Pero ramdam ko ang ang galit ni Ninong Rafael habang nakapako ang mahigpit niyang kamay sa hita ni Pierre.

Pagkatapos, dumating ang hindi ko inaasahan. Umakbay si Papa Manuel sa akin, hinawakan ang batok ko, at mariing hinalikan ako sa labi. Parang tumigil ang oras. Hindi ko siya tinulak, hindi na rin ako pumalag. Wala na rin akong reaksyon, parang sanay na ako sa pambabastos ni Papa.

Narinig ko si Pierre, mahina pero may gulat: “Ti–Tito…”

Bumitaw si Papa, ngumisi na parang nagtagumpay. “Hindi mo ba alam? Hindi ko naman talaga anak si Sky. Puta ko siya.”

Hindi pa nakuntento si Papa Manuel sa pananakit sa akin at dinagdagan pa niya ang kanyang sinabi. “Siya naman ang may gustong pumalit sa mama niya, kaya puta ko na siya. Masarap naman, ’di ba, Sky?”

Parang nanlamig ang buong katawan ko. Ang dami kong gustong isigaw, pero wala nang lumabas sa bibig ko. Tumango na lang ako nang mahina, parang robot na sumang-ayon.

Iyon pala talaga ang tingin mo sa akin, Papa. Isang puta.

Pagtingin ko kay Ninong Rafael, nakatitig siya kay Pierre at nanginginig. Parang nanlamig ang buong katawan ko habang nakaupo sa gilid at nakamasid lang. Kita ko kung paano sinunggaban ni Ninong Rafael si Pierre. Kung paano niya halos durugin ang labi nito sa isang halik na puno ng galit. Ramdam ko ang bigat ng bawat salita niya at bawat puwersa ng kanyang pagkilos.

“Hmmm—!” rinig ko ang pigil na ungol ni Pierre, pilit siyang umaatras pero lalo lang hinigpitan ni Ninong Rafael ang hawak sa batok niya.

Nang bumitaw si Ninong Rafael, halos madapa si Pierre sa hingal. Pero hindi pa doon natapos. Sa malamig at mabigat na tinig, nagtanong si Ninong Rafael.

“Sabihin mo sa akin, Pierre… Totoo ba? Tinira ka ba ng kumpare ko? Tinira ka ba ni Manuel? Nagpakantot ka ba sa kanya?!”

Parang binayo ang dibdib ko sa tanong na iyon. Gusto kong pumikit, gusto kong takpan ang tenga ko, pero hindi ko magawa. Nakaupo lang ako, pinagmamasdan kung paano nababasag si Pierre sa harap ko.

Hindi siya agad nakasagot. Kita ko ang panginginig ng balikat niya, ang mga matang puno ng takot at pagkalito. Samantalang si Papa Manuel, kalmado lang na nakaupo sa sofa, may baso ng alak sa kamay, at nakangising parang nanonood lang ng pelikula.

“Raf… hindi–” halos hindi marinig ang boses ni Pierre.

Pero hindi na siya pinakinggan ni Ninong Rafael. Hinugot niya ang cellphone niya at halos ipagduldulan iyon sa mukha ni Pierre. Kitang-kita ko kahit mula rito. Ang isang litrato.

Parang pinilipit ang sikmura ko. Si Pierre, nakaluhod. Si Papa Manuel nakaupo sa sofa… at nakasubo nang buo ang burat niya sa bibig ni Pierre, walang maitatanggi roon. Bumalik ang sakit na naramdaman ko kanina. Ang pagtataksil na ginawa ng dalawang taong importante sa akin. Putang ina.

“Wag mo akong gawing tanga, Pierre!” halos pasabog ang boses ni Ninong Rafael. “Tignan mo ’to! Ano ’to, ha?! Sabihin mo sa’kin na hindi totoo to!”

Hindi na nakapagsalita si Pierre. Kita ko ang pagtulo ng luha niya, ang mahigpit na pagkagat niya sa labi niya bago siya umiling nang mariin.

“Hindi ko– hindi ko sinasadya…” basag ang boses niya. “Nadala lang ako ng galit ko…”

Naramdaman ko ang pagtindig ng balahibo ko. Napatawa si Ninong Rafael nang mapait, pero ramdam ko ang poot sa bawat bigkas niya.

“Hindi mo sinasadya? Ano iyon? Bigla ka na lang sinagasaan ng rumaragasang burat? Pierre, sa kakumpare ko pa talaga?”

Sa gilid, narinig ko ang mababang halakhak ni Papa Manuel. Parang lalo pa siyang natuwa sa sitwasyong siya mismo ang dahilan. Para akong sasabog sa galit pero wala akong magawa.

“Umamin ka na lang!” halos pasigaw si Ninong Rafael. “Bago ako tuluyang mabaliw!”

At doon bumigay si Pierre. Tumayo siya, tinakpan ang mukha, at napasigaw.

“Oo na! Oo na, nangyari nga! Kinantot ako ni Tito Manuel!”

Parang binuhusan ako ng kumukulong tubig. Parang biglang tumigil ang oras. Tumigil ang paghinga ko. Ang init ng katawan ko ay biglang naging yelo. Parang lahat ng sigaw at galit nila, sabay-sabay na umalingawngaw sa tenga ko.

Alam ko naman na ang sagot pero parang nagulat pa rin ako sa rebelasyon niya. Nasaktan pa rin ako.

Hindi ko alam kung saan ako titingin. Kay Pierre na umiiyak at halos madurog sa bigat ng kanyang kasalanan, o kay Ninong Rafael na nanginginig sa galit at halos mabaliw sa naririnig niya. Pero ang pinakamasakit? Yung mismong pangalan na binanggit ni Pierre.

Si Papa Manuel.

Pakiramdam ko, sinampal ako nang ilang ulit. Parang noong mga nakaraan lang, ako ang nasa kandungan ni Papa. Kahapon lang, ramdam ko ang bigat ng yakap niya at ang init ng kanyang labi. Pero ngayon? Nalaman kong hindi pala ako nag-iisa. Hindi pala ako espesyal. Hindi pala ako sapat.

Parang gusto kong magsalita, gusto kong sumigaw, gusto kong tanungin kung bakit. Pero wala akong boses. Nakatitig lang ako kay Pierre, habang nararamdaman kong unti-unting nadudurog ang pagkatao ko.

Bakit siya? Bakit hindi ako?

Ang sakit. Sobrang sakit. Pakiramdam ko, hindi talaga ako mahal ni Papa. Hindi rin ako inisip ni Pierre. Ako lang yata ang laging huling ikinokonsidera ng mga taong mahal ko.

Habang niyayakap ni Ninong Rafael si Pierre, ako naman ay nanonood lang, pinipigilan ang sariling hikbi. Para akong multo sa mismong harap ng mga taong mahalaga sa’kin. Nakaupo, pero walang boses. Naririto, pero hindi nakikita. Lalo na si Papa Manuel. Ako ang kasama niya palagi pero nagawa pa niyang tumikim ng iba.

At sa gitna ng lahat ng sigawan at pag-iyak nila, may mga tanong na bumabagabag sa isip ko.

Hanggang kailan ba ako mananatiling ganito? Hanggang kailan ba ako mananatiling wala? Hanggang kailan ako magtitiis sa kaunting atensyong ibinibigay ni Papa Manuel?

Tahimik ang buong sala. Si Papa Manuel ay ngumisi lang, samantalang si Ninong Rafael ay parang nawalan ng ulirat. Nabalik ako mula sa malalim kong pag-iisip nang magsalita si Pierre.

“Pero lasing ako noon!” dagdag ni Pierre na halos hindi makahinga. “Galit na galit ako sa’yo… wala na akong magagawa, nangyari na…”

Nakita ko kung paano bumitaw si Ninong Rafael. Halos malaglag ang baso sa kamay niya. Nakatitig lang siya kay Pierre, at kita ko ang mga luhang pinipigilan niyang bumagsak.

“Bakit hindi mo agad sinabi?!” paos na sigaw niya. “Bakit kailangan kong malaman mula sa iba?”

“Dahil takot ako!” sagot ni Pierre sa nanginginig na tinig. “Takot akong mawala ka kahit ginawan mo rin ako ng masama! Takot akong magalit ka sa’kin–”

Pero hindi na niya natapos. Bigla siyang niyakap ni Ninong Rafael, mahigpit, halos durugin ang katawan niya.

“Putang ina ka, Pierre…” bulong ni Ninong Rafael sa nanginginig na boses. “Hindi mo alam kung gaano ako nasaktan…”

Hindi ko alam kung ano ang mas mabigat. Yung awa ko kay Pierre, yung galit ko kay Papa, o yung sakit na makita si Ninong Rafael na halos mabaliw sa selos at pagtanggi.

At habang nagkakabasagan ng puso ang dalawa, kita ko si Papa Manuel, nakasandal lang, may alak sa kamay, at nakangising parang siya ang tunay na nagwagi.

At narinig ko pa ang pinakamalalang mungkahi mula kay Papa, kalmado at nakangisi. “Alam n’yo, kung ako sa inyo, tapusin na natin ’to ngayon. Tutal, pare, nakantot ko na si Pierre… bakit hindi na lang tayo magpalit?”

Palit ng partner?

Parang biglang may sumabog sa dibdib ko. Napalingon ako sa kanya, umaasang nagbibiro lang si Papa Manuel. Pero ang mga mata niya ay seryoso at puno ng apoy. Wala man lang bakas ng pag-aalala sa mararamdaman ko.

“Ikaw muna kay Sky, ako naman ulit kay Pierre. Wala nang pagtatago, wala nang drama. Parehas na kayong may atraso sa isa’t isa. Mas magaan sa dibdib kung makaganti, hindi ba?” dagdag niya habang tumatawang tumingin nang nang-aakit kay Ninong Rafael.

Narinig ko ang bawat salita ni Papa Manuel na parang suntok sa sikmura ko. Ako muna kay Sky. Para bang wala akong boses at wala akong pagpipilian. Hindi man lang ako tinanong kung gusto ko ba ang laro nila.

Namigat ang dibdib ko. Parang gumuho lahat ng natitira kong lakas. Ganito ba talaga ako sa paningin nila? Isang gamit. Isang paraan lang para makaganti, para mapagaan ang bigat ng dibdib nila. Pero paano naman ako? Paano naman ang bigat na araw-araw kong papasanin?

Gusto kong sumigaw, gusto kong ipamukha sa kanila na tao rin ako na nasasaktan din. Pero wala. Nakatulala lang ako, nanonood, nakikinig, habang unti-unti akong kinakain ng sakit at ng pagkamuhi.

Kailan ba ako titigil sa pagiging tahimik? Kailan ba ako lalaban? Kailan ko ba isasaboses ang nasa puso’t isip ko?

Doon ko naramdaman kung gaano ako kaliit sa paningin ni Papa Manuel. Para akong laruan na puwedeng ipasa sa iba, puwedeng paghatian, puwedeng laruin hanggang sa magsawa siya. Hindi niya naisip kung anong mararamdaman ko, kung paano ako mababasag sa harap ng lahat.

Ibig sabihin, ipapahawak niya ako sa iba. Ibig sabihin, hindi ako kanya. Hindi ako espesyal. Kapareho ko lang ang ibang mga babae at binabae na dumaan sa kanyang mga palad.

Naramdaman ko ang lamig sa balat ko kahit pawis na pawis ako. Ang bigat sa dibdib na parang may kumakalas na piraso sa pagkatao ko. Gusto kong sumigaw, gusto kong sabihin na “Ako lang dapat, ako lang dapat ang sa’yo!” . Pero nanatiling tikom ang bibig ko. Natakot akong magmukhang mahina. Natakot akong lalo niya lang akong pandirihan. Tinanggap ko na lang ang lahat. Tinanggap ko na lang na puta ako sa paningin niya.

Tumingin ako kay Pierre, at sa isang iglap, nakita ko ang sarili ko na talo ako. Siya ang pinili. Siya ang nakasalo ng init na akala ko ay para sa akin lang. At ngayon, gusto pa nilang paglaruan ang lahat na para bang wala akong halaga.

Habang nagkakasundo sila sa alok ni Papa Manuel, ako naman ay tahimik na nilalamon ng sariling isip. Hindi ko alam kung hanggang saan ko pa kakayanin. Pero ang malinaw, unti-unti na akong nauupos. Unti-unti na akong nauubos at namamanhid.

Wala ba talaga akong halaga sa kanya?

Tumawa si Papa Manuel na parang batang nakakuha ng laruan. “Yan ang sinasabi ko, pare. Ganyan dapat! Dapat patas.” Tiningnan niya ako at tinawag. “Sky, halika rito.”

Sa loob-loob ko, gusto kong umiyak nang malakas at sumigaw ng ayoko . Pero nanatiling hindi lumalabas ang boses ko. Gusto kong takasan ang lahat, gusto kong tumakbo nang walang paglingon. Pero ang mga tuhod ko ay parang bakal at hindi makagalaw. Wala akong ginawa. Pinilit kong ngumiti kahit ang bawat ngiti ay pilit at walang laman. Ang katawan ko ay sumunod, kahit ang isip ko ay humihiyaw ng pagtutol.

Bakit ba ako pumapayag?

Dahil ba takot akong mawalan ng lugar sa puso ni Papa? O dahil ba natatakot akong mas maiiwan kapag tumanggi ako?

Habang inaabot ako ng kamay ng ibang tao, parang kumalas ang huling piraso ng dignidad ko. Tanggapin man ng katawan ko, alam kong kaluluwa ko ang tunay na naabuso.

A/N

Pasensya na at ngayon lang. Tinawagan kasi ako ng inapplyan kong part-time. Natanggap ako kaya medyo na-busy. So bukod sa full-time work ko, mayroon pa akong part-time. So goodluck sa aking time management. Don’t worry, isisingit ko ang pag-update. Writing is my passion and my escape to reality. Love you guys!

Kabanata 19

Whore

Nakaluhod ako sa malamig na sahig at ramdam ko ang hapdi sa tuhod ko pero hindi ko iyon ininda. Mas masakit ang puso ko ngayong kayang-kaya akong ipagamit ni Papa sa iba.

Nakatingala ako kay Ninong Rafael, hawak niya ang ulo ko at dahan-dahang idinidiin ang burat niya sa bibig ko. Mainit, matigas, at puno ng amoy ng alak at pawis ang kanyang katawan. Hindi ko alam kung nasusuka ba ako o nasasarapan, pero ang sigurado ako ay nag-iinit na rin ako.

Ayokong ipakita kay Papa Manuel na mahina ako. Na nasasaktan ako. Gusto kong makita niyang kaya ko. Na kaya kong magpakaputa. Tutal iyon naman ang tingin niya sa akin.

Naririnig ko ang mga ungol ni Papa Manuel sa gilid, pati si Pierre na abala sa pagchupa. Lalo akong naiinis sa taksil kong kaibigan. Kahit may masarap at maskulado rin akong chinuchupa, hindi ko maikakailang nagseselos ako sa kanya. Unang kita pa lang sa kanya ni Papa Manuel, nakita ko na agad ang pagnanasa sa mga mata ni Papa. Samantalang ako, kailangan ko pang ipilit ang sarili ko sa kanya para pagnasahan niya.

Bakit siya pa ang nasa harap ni Papa Manuel? Bakit parang siya ang bida sa paningin ng lahat? Napakagat ako ng labi ko habang patuloy na binabayo ng burat ni Ninong ang lalamunan ko. Hindi ako papayag na siya lang ang magmukhang magaling dito. Kailangan kong makaganti kahit sa maliit na paraan man lang. Kung puwede kong saktan ang damdamin niya ngayon, gagawin ko. Gagamitin kong kasangkapan si Ninong Rafael.

“Ahhhh… putang ina, ang sarap ng bibig mo, Sky…” ungol ni Ninong Rafael, habang lalong diniinan ang pagkakahawak niya sa buhok ko.

Sa gilid ng mata ko, nakita ko si Pierre. Nakaluhod din siya, nakasubsob kay Papa Manuel, at pareho kami ng ginagawa. Napakagat ako ng labi, nag-iinit ang pisngi ko. Hindi dahil nahihiya kundi dahil gusto kong ipamukha sa kanya na hindi siya nag-iisa rito. Kung siya kay Papa Manuel, ako naman ang nasa harap ng lalaking mahal niya.

Gusto kong ipamukha sa kanya na ako rin, kaya kong sumabay. Na hindi siya ang nag-iisang kayang ipalasap ang sarap kay Ninong Rafael. Sinabayan ko ang mga galaw ni Pierre, ginagaya ang ginagawang pagpapasarap niya kay Papa Manuel.

Napangisi ako kahit puno ng burat ang bibig ko. Hinawakan ko ang bayag ni Ninong Rafael at nilamas iyon habang pinipilit kong lunukin ang kahabaan niya. Narinig ko siyang napamura habang bumubulong sa akin.

“Tang ina, Pierre…” ani ni Ninong kahit na ako naman ang chumuchupa sa kanya.

Parang sinaksak ako sa dibdib nang marinig ko iyon. Hindi dahil kay Ninong, kundi dahil kay Pierre mismo. Ramdam ko ang init ng dugo ko. Nakikita ni Ninong na nakaluhod ako sa harapan niya, ginagawa ang lahat para pasayahin siya, pero si Pierre pa rin ang binabanggit niya. Puro si Pierre na lang ba ang mahalaga sa mga lalaking nandito? Ano ba ang mayroon si Pierre na wala ako? Mas masarap ba siya? Mas magaling? Kinakain na ako ng aking mga insecurities.

“Putang ina, ang galing ng bibig mo… Ang galing nitong anak-anakan mo, Rafael! Nggghhhh…” puri ni Papa Manuel kay Pierre.

“Masarap din ’tong anak mo, pare,” narinig kong sagot ni Ninong Rafael.

Nalagutan ako ng hininga. Napapikit ako at saglit na tumigil. Ang sakit. Hindi ba talaga nakikita ni Papa Manuel? Hindi niya ba nararamdaman na nasasaktan ako kapag puro papuri ang sinasabi niya kay Pierre? Bakit si Pierre ang laging naiisip ni Papa?

Gusto niya ba si Pierre? Mahal niya na? Pero may Ninong Rafael na si Pierre? Makikipag-agawan pa siya? Nandito naman ako para sa kanya. Hindi niya ba makita iyon?

Naramdaman ko ang paghila ni Ninong Rafael sa ulo ko. Diniin niya ang burat niya sa lalamunan ko hanggang sa mabilaukan ako. Tumulo pa ang laway ko sa baba, pero hindi ako umurong. Pinilit kong ibuka pa ang bibig ko at tanggapin lahat. Kahit mahapdi, kahit masakit, kailangan kong ipakita kay Papa Manuel na kaya ko.

“Shit, Ninong…” napabulong ako nang saglit niya akong pinahinga. “Hindi ako susuko.”

Narinig ko siyang tumawa nang mahina, yung mababang tawa na nagpanginig sa akin. “Good boy… Tingnan natin kung hanggang saan ka.”

Sa gilid ng pandinig ko, rinig ko si Papa Manuel. “Putang ina, Pierre… ang galing mo rin! Parang sanay na sanay ka!”

Nanlaki ang mata ko. Lalo akong naiinis. Nilalabanan ko ang init at selos na sumisikip sa dibdib ko. Kaya lalo kong sinagad si Ninong. Kahit halos mabilaukan ako, isinubo ko nang buo ang burat niya hanggang sa sumayad ang ilong ko sa puson niya.

“Uhhhhggghhh… Sky!” ungol niya, sabay kapit sa ulo ko.

Hindi ko na alam kung luha ba o laway ang tumutulo sa mukha ko. Pero hindi ako umurong. Kung gusto ni Pierre ng laban, ibibigay ko. Kung gusto ni Papa Manuel na makita ang dedikasyon ko, ipapakita ko. Hindi ako papatalo.

Nang maramdaman kong nanginginig na ang balakang ni Ninong, bigla siyang umatras. Pinahinto niya ako. “Tama na muna ’yan,” sabi niya habang humihingal.

“Palitan naman natin. Tikman naman natin ’yung mga butas nila.” Suhestiyon ni Papa Manuel.

Halos lumambot ang tuhod ko sa kaba. Pinadapa ako ni Ninong Rafael sa sofa, ramdam ko ang sofa sa dibdib ko. Nakadikit ang katawan niya sa likod ko, mainit, at mabigat. “Gusto mo ba talaga ’to, Sky?” bulong niya sa tenga ko, at halos mamilipit ako sa kiliti at kaba.

Tumango lang ako sa kanya bilang pagbibigay ng pahintulot sa kanya. Ilang sandali pa, naramdaman ko ang mga kamay ni Ninong sa baywang ko, hinila niya pababa ang shorts ko hanggang sa tuluyang hubo’t hubad na ako. Napakagat ako ng labi nang maramdaman kong pinalo niya ang puwet ko. At bago ko pa maunawaan, naramdaman kong hinalikan niya ito, at dinilaan ang butas ko.

“Ahhhhhh… Ninong!” hindi ko napigilang mapasigaw.

Narinig ko ang sagot ni Papa Manuel sa kabila. “Putang ina, ang sarap talaga nitong anak-anakan mo, Rafael.”

Napatitig ako kay Pierre. Doon ko siya nakita, nakadapa rin sa kabilang dulo ng sofa, at kinakain ni Papa Manuel. Nagkatinginan kami sandali. Ngumisi ako pero hindi ko alam kung para ipamukha sa kanyang masaya ako o para ipakita na nagtatagumpay ako. Pinepeke ko na lang ang lahat kay Pierre. Nagkukunwaring nag-eenjoy kay Ninong Rafael ngunit ang totoo ay naiinggit ako sa kanya.

Nasa kanya na nga si Papa Manuel, ipapakita ko pa ba sa kanyang lugmok ako? Ako dapat ang magmukhang panalo sa aming dalawa.

Parang mabibingi ako sa sakit. Pero sa halip na sumuko, lalo akong nagpaubaya. Lalo kong ibinuka ang hita ko at inangat ang puwet ko para kay Ninong.

Kung hindi ako kayang mahalin ni Papa Manuel, ipapakita ko na kahit sa libog lang, kaya kong ipaglaban ang lugar ko sa tabi niya.

Pagkatapos kainin ang butas ko, umayos ng puwesto si Ninong at kinantot niya ako habang ako ay nakadapa sa sofa.

Ramdam ko ang bigat ng katawan ni Ninong sa ibabaw ko, bawat ulos niya ay parang martilyong tumatama sa mga dingding ng pagkatao ko. Mainit, mabigat, at madiin ang mga ulos ni Ninong Rafael. Hindi ko alam kung saan ko ilalagay ang kamay ko, kung hahawak ba ako sa kanya para pigilan siya, o sa sofa para hindi ako malaglag dahil sa rahas ng kanyang pagkantot. Pero sa bawat pagdiin ng ari niya sa loob ko, hindi ko mapigilan ang katawan kong manginig.

Ang haba naman kasi ng burat ni Ninong. Mas mahaba ng kaunti kaysa kay Papa Manuel kaya may naaabot siya sa loob ng aking butas na hindi naaabot ni Papa. Di hamak lang na mas mataba ang kay Papa kumpara kay Ninong. Kung ako ang tatanungin, mas gusto ko ang burat ni Papa Manuel, ang burat ng lalaking mahal ko.

“Putang ina, ang sikip mo, Sky…” ungol ni Ninong sa tenga ko, sabay kagat sa batok ko. Napapapikit ako, pinipilit kong itago ang kirot sa dibdib na mas matindi pa sa sakit ng bawat ulos niya. Ang katawan ko, nagre-react. Pero ang puso’t kaluluwa ko… wasak.

Naalala ko si Papa Manuel. Naalala ko ang mga gabing siya ang gumagawa nito sa akin, at kahit mali, kahit mali na mali, ramdam kong may bahagi ng pagmamahal roon. Pero ngayon, iba. Parang ginagamit lang ako. Parang wala akong halaga, kundi ang butas na tinitira ngayon ni Ninong Rafael.

“Masarap ba, ha?” bulong ni Ninong Rafael, pinisil pa ang pisngi ko. Hindi ako sumagot. Lalo niyang binilisan, at ang katawan ko, traydor na sumasabay sa kanyang indayog. Hindi ko man aminin, masarap ding kumantot si Ninong Rafael.

Hindi na ako nagtaka kung bakit nain-love si Pierre sa kanya. Ang balita ko, boyfriend ito ng stepmother niya. Mahilig talagang mang-agaw ang taksil kong kaibigan. Baka sa susunod, si Papa Manuel na ang maagaw niya sa akin. Hindi na ako magtataka.

Nabigla ako nang bigla magpalit ng posisyon sina Pierre at Papa Manuel. Dahil ayaw kong magpatalo, inalalayan ko si Ninong Rafael upang makaupo rin ako sa kanyang kandungan. Itinutok ko ang naghuhumindig niyang burat sa butas ng puwit ko, at saka inupuan ang kanyang mahabang burat. Naisagad ko ito agad dahil ang naiwang espasyo ng kanyang burat sa loob ko ay hindi matatawaran. Halos tumagos hanggang puson ko ang ulo ng burat ni Ninong sa sobrang haba nito. Ang kati sa loob ko ay naiibsan sa bawat labas-masok ng kanyang kahabaan.

Gumiling ako sa kanyang kandungan. Ipinakita ko sa kanya kung gaano ako kahusay sa ganitong larangan. Habang gumigiling, pinasikip ko ang aking lagusan upang madama niya ang aking kasikipan.

“Puta ka, nag-muscle control ka pa, ah.” Bulong sa akin ni Ninong at hinalikan niya ako sa labi habang ako ay gumigiling.

Kumakatok ang kanyang dila sa bibig ko kaya malugod ko itong tinanggap. Ginalugad ng kanyang dila ang loob ng bibig ko na parang may hinahanap na kung ano. Nang hindi ako makuntento sa paggiling, inumpisahan ko ang pagtaas-baba sa kanyang burat. Paulit-ulit akong tumalbog sa kanyang kandungan habang nakikipaglaplapan sa kanya.

Plak! Plak! Plak! ang tunog ng aming pawis na balat habang nagkakantutan.

“Ahhmmmm, Ninong… ang laki ng titi niyo.” Ani ko sa kanya na nang-aakit upang ipakitang nasasarapan ako.

Dahil sa aking sinabi, mas nalibugan si Ninong Rafael at sinalubong ang aking pagtalbog sa kanyang ibabaw. Sa bawat baba ko ng aking butas sa kanyang burat ay siya ring ulos niya kaya ang kanyang burat ay sagad na sagad na umaayuda sa aking butas.

“Pierre, galingan mo, baka ako pa ang maunang labasan sa amin ni Manuel,” biglang sabi ni Ninong Rafael.

Lumingon ako kay Pierre at nakita ko ang determinasyon sa kanyang mukha. Binilisan niya rin ang pagtalbog sa ibabaw ni Papa Manuel. Para kaming mga hineteng dalawa na nagpapaligsahan na maunang makarating sa finish line.

“Mmmhhh– ahhhh!” halos mapasigaw ako habang nakatingin sa akin si Pierre na mukhang nagseselos. Pinagmukha kong libog na libog ang itsura ko para makaganti man lang sa kanya. Inakit mo si Papa Manuel, puwes ipaparamdam ko sa’yo ang ganti ko.

Ngunit, kahit na ginagalingan ko sa paggalaw sa ibabaw ni Ninong, ang kanyang atensyon ay wala sa akin. Na kay Pierre ang kanyang mata na mistulang pinagpapantasyahan niya na si Pierre ang nasa ibabaw niya, at hindi ako. Nainsulto ako dahil ako ang nagpapasarap sa kanya ngunit ang kanyang atensyon ay nasa iba pa rin? Kaya kinabig ko ang kanyang mukha at nilaplap ko muli ang kanyang bibig.

Wala siyang nagawa kung hindi tugunin ang paglaplap ko sa kanya habang hinahawakan niya ang aking bewang upang idiin ang pagtaas-baba ko sa kanya. Gigil siyang nakahawak sa aking mga bewang,.

“N-Nong… ahhhh!” hinihingal na rin ako at halos maiyak sa sarap.

“Pare, baka ikaw ang maunang labasan!” biro ni Papa Manuel habang gigil na kumakantot kay Pierre.

“Hindi ah,” balik ni Ninong Rafael, sabay mas malakas na umulos muli sa akin.

Plak! Plak! Plak! ang tunog ng pakikipagsalpukan ng aking puwit sa kanyang kandungan.

Pabilis nang pabilis ang aking paggalaw nang makita kong nagbago ng puwesto sila Pierre. Ginaya rin namin ni Ninong ang missionary position nila. Nakadagan sa aking mga dibdib si Ninong habang mabilis siyang gumagalaw sa aking ibabaw. Ang kanyang burat ay parang bakal na tumutusok sa aking butas.

Pawis na pawis kami sa aming ginagawang galaw. Habang siya ay gumagalaw, inabot ko ang kanyang labi upang mahalikan si Ninong Rafael. Matamis talaga ang kanyang laway na siyang nakadagdag ng libog sa akin.

Sa bawat pag-ulos at paglapit ng katawan niya sa akin, ramdam ko ang bawat sukat at ugat ng burat ni Ninong. Sa bawat galaw niya, halos mapakagat ako sa labi niya para hindi mapasigaw. Ramdam ko ang bigat ng bawat galaw niya, pabilis nang pabilis. Parang mababaliw ang galaw ni Ninong at kapit na kapit siya bewang ko habang namumula ang kanyang mukha.

Bawat segundo ay parang humahaba. Halos mawalan ako ng ulirat sa ritmo ng paghinga namin habang nararamdaman ko ang paglaki ng ulo ng burat niya na hudyat na malapit na siyang labasan. Ganoon din ang nararamdaman ko. Sa pagkadkad ng ulo ng burat ni Ninong sa aking prostate ay nagdudulot sa akin ng kakaibang sarap upang ilabas ang init ng aking katawan.

Hanggang sa marinig ko ang sigaw ni Ninong habang nararamdaman ko ang init na inilabas niya sa loob ko.

“Putang ina, ayan na… Aggghhhh…” ungol niya habang sunod-sunod na nilabasan sa tumbong ko.

Tahimik pagkatapos, tanging mga ungol at hingal ang naiwan sa aming lahat. Nakatitig lang ako sa kawalan at hindi makapaniwala sa nangyari. Nagawa kong magpakantot sa iba. Puta na ba ang maitatawag talaga sa akin?

Hindi pa rin hinuhugot ni Ninong ang kanyang burat habang nakita kong tumayo si Papa Manuel mula sa ibabaw ni Pierre. Ramdam ko pa rin ang pagkibot ng burat ni Ninong sa loob ko.

Nakita kong tumayo si Pierre at pumuntang banyo. Kita pa ang pag-agos ng tamod ni Papa Manuel sa kanyang hita.

Nagulat ako nang isang kamay ang biglang humawak sa mukha ko upang ibaling sa kanya. Hinalikan ako ni Papa Manuel. Mainit pero pamilyar. Napahinto ako sa paghinga. Lumingon ako nang kaunti at halos mabali ang leeg ko sa pagkakahawak ni Papa habang nilalaplap niya ako.

Hinugot ni Ninong ang burat niya at pagod na pagod na umupo sa sofa.

Si Papa Manuel naman ay patuloy pa rin akong nilalaplap at tumingin sa akin na parang gutom na hayop.

Walang salita, walang paliwanag na ipinasok ni Papa Manuel ang kanyang burat sa loob ko. Dahil pinunlaan ako ng tamod ni Ninong Rafael sa loob, madulas na madulas pa ang loob ko na siyang ikinatuwa ni Papa. Agad niya akong nilaplap habang umuulos siya sa ibabaw ko. Hindi man lang nabakante ang butas ko at agad na kinantot ni Papa.

At doon ko lang lubusang naramdaman na puta talaga ang tingin sa akin ni Papa Manuel. Nasa paligid ako ng dalawang lalaking dapat ay kumakalinga sa akin, pero ngayon ay pareho nilang kinain ang kaluluwa ko.

Hindi ko alam kung iiyak ako o uungol. Ang alam ko lang, wala na akong kawala. Puta naman na ang tingin sa akin ni Papa Manuel, paninindigan ko na lang.

Halos mabali ang katawan ko sa lakas ng ulos ni Papa Manuel, at akala ko’y iyon na ang sukdulan ng lahat.

“Dapa ka, romansahin mo dibdib ng Ninong mo,” bulong ni Papa Manuel habang ginigiya niya ako sa lapag paharap kay Ninong Rafael para kantutin nang pa-dogstyle.

“P-Papa…” halos pabulong kong tawag habang nanginginig ang boses ko. Lumingon ako at nakita ko siya.

Si Papa Manuel na nakahubad pa rin, matalim ang mga mata, at parang hayop na pinakawalan sa kulungan. Hindi na siya nagsalita. Walang tanong at walang paliwanag. Basta’t lumuhod siya sa likod ko at ipinasok ang sarili niyang ari sa akin.

“Ahhhh…” napasigaw ako. Kakaibang init ang tumama sa loob ko. Halos mabali ang balakang ko sa salitang hindi ko na alam kung saan nagtatapos at nagsisimula ang isa.

“Ang suwerte mo, Sky,” bulong ni Papa Manuel sa tenga ko, hinahabol ang hininga habang patuloy sa marahas na pag-ulos. “Dalawang barako sabay na nagpakasasa sa’yo ngayong araw. Putang-puta ka na…” Dinilaan niya ang gilid ng leeg ko bago siya ay muling bumaon nang mas malalim.

Sa narinig ko sa kanya, lumapit ang ulo ko sa katawan ni Ninong Rafael na nakaupo sa sofa. Hinahabol naman ni Papa ang butas ko habang nasa lapag pa rin siya. Ang burat ni Ninong ay malambot ngunit ang pinagdiskitahan ko ng aking mga dila ay ang kanyang utong. Habang binabayo ako ni Papa, utong naman ni Ninong ang nilalawayan ng aking mga dila. Paikot-ikot at minsan ay kinakagat-kagat ko pa.

Hindi nakadilat ang mga mata ni Ninong ngunit ramdam na nasasarapan siya dahil sa kanyang mga ungol.

“Akin siya, Rafael.” Mababa at malamig ang boses ni Papa. Ramdam ko ang diin ng bawat ulos niya, at para bang nais niyang itatak sa katawan ko na siya ang tunay na may-ari nito. “Puwede mo siyang tikman ngunit hindi mo siya puwedeng angkinin.”

Parang may sumabog na granada sa loob ng dibdib ko. Hindi agad nakarating sa utak ko ang mga salitang binitiwan ni Papa Manuel . “Akin siya, Rafael.” Paulit-ulit na umuugong iyon sa tenga ko, parang echo na ayaw tumigil. Ang lamig ng boses niya. Ang bawat ulos niya na parang tatak, parang peklat na hindi na mawawala sa akin.

Hindi ko alam kung ano ang mas masakit. Ang marinig na puta niya ako, o yung maramdaman ko kung paano niya ako tinrato sa sandaling iyon. Ang buong mundo ko, na matagal ko nang inaalagaan, biglang nagdilim at nagkadurug-durog. Bakit ganito? Bakit parang kailangan pa niyang ipaalala na pag-aari niya ako, na puta niya ako, kahit sa harap ng ibang tao, sa harap ni Ninong Rafael?

Nanikip ang lalamunan ko, parang gusto kong sumigaw pero walang boses na lumalabas. Ang mga mata ko, nanlalabo sa luha na pinipigilan kong bumagsak. Masakit. Masakit na hindi ko maintindihan kung ano ba talaga ang halaga ko sa kanya. Isang tao ba ako, o isang laruan na puwedeng “tikman” at puwedeng “angkinin”?

Gusto kong tumakbo. Gusto kong mawala. Pero nakakulong ako sa mismong bisig na akala ko’y proteksyon. Ngayon, malinaw na sa akin, mukhang hanggang dito na lang talaga ang tingin sa akin ni Papa Manuel.

Napahigpit ang hawak ko sa sofa habang patuloy na dinidilaan ang utong ni Ninong Rafael. Hindi ko na alam kung alin ang mas nangingibabaw. Ang sarap o ang sakit, ang libog o ang takot. Ang katawan ko, traydor; nanginginig, nangingilid ang pawis, at umaalon ang katawan sa bawat ulos ni Papa Manuel sa puwitan ko.

Narinig ko ang paglabas ni Pierre sa CR. Kita ko sa gilid ng mga mata ko na nag-aayos siya ng kanyang mga saplot at gamit. Pero hindi ko pinakita sa kanyang nasasaktan ako, pinakita ko sa kanyang nasisiyahan ako na dalawang lalaki ang sineserbisyohan ko ngayon. Kita ko ang sakit sa kanyang mga mata lalo na kapag nakikita niya kung paano nasasarapan ang taong minamahal niya, si Ninong Rafael. Ilang sandali pa, umalis ng bahay si Pierre na nagmamadali.

“Ano, Sky?” ungol ni Papa, pinisil ang utong ko nang madiin. “Kaninong burat ang gusto mo? Ha? Sa akin o sa Ninong mo?” tanong niya na hindi ko sinagot.

“Sumagot ka,” utos ni Papa, nakadiin ang kamay niya sa bewang ko habang lalo pang binilisan ang ulos mula sa likod ko. “Gusto mo bang dalawang burat ang ipasok namin dyan sa butas mo?”

Halos mawalan ako ng boses. Ang lumalabas lang sa bibig ko ay pawang mga ungol na mahaba, basag, at desperado. Biglang tumayo si Ninong Rafael.

“Aggghhh, pare, saan ka pupunta?” tanong ni Papa Manuel nang makita si Ninong na nagmamadaling magbihis ng kanyang damit. “Hindi pa tayo tapos, tirahin natin nang sabay ang puta ko!” imbita ni Papa sa kanya habang patuloy na umuulos sa likod ko.

Hindi siya pinansin ni Ninong at nagmamadaling umalis ng bahay. Narinig ko ang pagbukas ng makina ng kanyang sasakyan at ang pag-alis nito sa aming bakuran.

Gayunpaman, patuloy na umaayuda si Papa Manuel habang hinihingal. Para siyang hayok na ayaw tumigil. Sa bawat pag-ulos niya, pakiramdam ko’y pinupunit ang pagkatao ko. Pero sa kabila ng lahat, hindi ko mapigilan ang sarili kong umabot sa sukdulan.

“F-fuck…” Napasigaw ako habang bumulwak mula sa akin ang init, nanginginig ang buong katawan ko at inilabas ko ang tamod ko sa tiles ng sala.

Pero hindi pa tapos si Papa. Lalo pang tumindi ang ulos niya, hinablot niya ang buhok ko at pinatingin ako sa kanya. “Wala kang kawala, Sky. Akin ka. Puta kita, tandaan mo!”

At ilan pang ulos ang ginawa niya hanggang sa siya ay labasan sa loob ko.

Kabanata 20

Numb

Tahimik na ang sala. Naririnig ko na lang ang malalim na hilik ni Papa Manuel na nakahilata sa sofa na para bang walang mabigat na nangyari kanina. Nakabukas pa ang ilaw, nakakalat ang bote ng alak at mga baso. Ang amoy ng pawis, yosi, at alak ay nagsanib at kumakapit sa balat ko kahit anong gawin ko.

Dahan-dahan akong tumayo at parang may hinuhugot na lakas mula sa isang katawan na hindi na akin. Wala akong galit, wala ring tuwa. Parang wala lang. Parang naubos na ang lahat ng emosyon ko kanina. Ang natira lang ay katahimikan.

Nagligpit ako. Inayos ang mga throw pillows sa sofa, pinulot ang mga basyo ng bote, at inayos ang mesa na parang wala lang ang gabing iyon. Madaling araw na kaya ang bawat galaw ko ay mekanikal at paulit-ulit na gaya ng paghinga ko. Hindi dahil gusto kong maging maayos ang sala, kundi dahil ayokong makita ang gulo. Ayokong maalala ang nangyari kanina.

Pagkatapos kong maglinis, dumiretso ako sa kuwarto ko. Binuksan ko ang ilaw, pero agad ko ring pinatay ito. Hindi ko kayang makita ang sarili ko sa salamin, hindi ko kayang titigan ang mga mata kong puno ng alaala. Humiga ako sa kama, nakatalikod sa pintuan, at yinakap ang sarili.

Pero kahit mahigpit ang yakap ko, wala akong maramdaman. Para akong bangkay na.

Manhid na ba ako? tanong ko sa sarili.

Manhid ba ako dahil wala na akong kayang ipaglaban? O dahil ganito talaga ang buhay ko. Paulit-ulit na inuubos hanggang wala nang matira?

Pinilit kong ipikit ang mga mata ko. Sa labas, rinig ang paggalaw ng orasan. Sa loob, rinig ang walang humpay na pagtahip ng dibdib ko na naghahanap ng dahilan para patuloy na mabuhay.

Hindi ko alam kung paano ako nakatulog. Basta ang alam ko, sa madaling araw na iyon, hindi na ako si Sky . Ako na lang ang anino ng sarili ko.

Pagkatapos kong maligo kinabukasan, agad akong nagbihis ng uniporme. Ang polo, slacks, at ang bag ko ay nakahanda na. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Mukha lang na estudyanteng handang pumasok, pero sa ilalim ng ngiting pilit, ramdam ko ang bigat ng mga araw na nagdaan.

Isasara ko na sana ang butones ng polo ko nang biglang bumukas ang pinto. Si Papa Manuel, bagong ligo, nakalugay ang buhok at amoy sabon pa. Nakangisi siya at parang may iniisip na kabastusan agad ngayong umaga.

“Maaga ka, ah,” sabi niya habang paos ang boses.

Nagpatuloy ako sa pagbibihis at hindi ko siya pinansin. Pero lumapit siya, isinara ang pinto, at tumitig sa akin. “Sandali lang… chupain mo muna ako.”

Nanlamig ang buong katawan ko. “P-Pa, may klase ako. Male-late na ako…”

Ngumisi siya nang mas mapanganib. “Ihahatid naman kita. Sige na. Pagbigyan mo na si Papa.”

Bago ko pa natutulan, bigla niyang hinawakan ang batok ko at idiniin pababa. Nabundol ang tuhod ko sa gilid ng kama at napaluhod ako sa sahig. Sa harapan ko, ibinaba niya ang shorts niya, at tumambad agad ang mataba at mabigat niyang burat na matigas na matigas na.

“Buka mo bibig mo,” malamig na utos niya ngunit kita sa mga mata niya ang libog.

Umiling ako at nanginginig. “Pa, please…”

Pero madiin ang kapit niya sa pisngi ko hanggang sa mapilitang bumuka ang bibig ko. At doon niya ipinasok ang ulo ng burat niya.

Slrk! Slrk! Plok! Plok!

Agad kong naramdaman ang bigat at init ng ari niya sa loob ng bibig ko. Hawak niya ang buhok ko at hinatak iyon padiin habang kumakadyot siya.

“Ahhh… tangina, ganyan nga… Ang saraaaap.. Shiiit!” ungol niya habang pawis na agad ang noo.

Halos mabulunan ako. Glrk! Gwak! Pumapasok nang mas malalim ang burat niya, at halos tumama sa lalamunan ko. Nangingilid ang luha ko habang pinilit kong huminga sa ilong.

“Isubo mo pa… hanggang dulo… ahhh ganyan…” bulong niya habang mas dumiin pa ang bawat ulos.

Plok! Slrk! Glrk!

Parang wala na akong kontrol sa katawan ko. Nakaluhod, nakasubsob, at pilit nilulunok ang lahat ng ipinapasok niya.

Ramdam ko ang bigat ng kamay niya sa batok ko na parang ayaw akong pakawalan. Sa bawat kadyot niya ay mas dumidikit ang ilong ko sa puson niya. Halos mawalan na ako ng hangin sa marahas niyang paggalaw sa bibig ko.

“Hmmpphh! Glrk! Gwakkk!” halos maubo ako, pero mas lalo lang niyang diniin ang malaki niyang burat sa akin.

Nakatitig siya sa akin mula sa itaas at nakangising demonyo. Hindi pa siya nilalabasan, pero halata sa bigat ng paghinga niya at sa pulang-pula niyang mukha na lalong tumitindi ang libog niya.

At ako, nakaluhod pa rin sa malamig na sahig, habang patuloy ang tunog ng Slrk! Plok! Glrk! na parang walang katapusan.

Akala ko tapos na siya sa pilit na pagpapasubo sa akin at okay na sa kanyang hindi labasan. Pinunasan ko ang bibig ko, tumayo at inayos ang polo ko. Pero bago pa ako makapagsuklay, bigla niya akong inikot at inipit sa pagitan ng kama at ng katawan niya.

“’Di ako makatiis, Sky,” bulong niya na mabigat ang hininga. Ramdam ko ang init sa batok ko. “Lalo na, na nakasuot ka ng uniporme mo. Nakakalibog kang tingnan, tang ina.”

Nanlaki ang mata ko. “Pa… may klase pa ako! Male-late na ako–”

Hindi na siya nakinig. Hinila niya pababa ang slacks ko hanggang tuhod, pati ang brief ko. Ramdam kong tumama ang malamig na hangin sa balat ko. Idiniin niya agad ang sarili niya sa likuran ko, sinapo ang balakang ko at pinayuko ako sa kama.

“Sandali lang ’to… mabilis lang…”

At bago pa ako makapagsalita, naramdaman ko ang mataba niyang burat na dumudunggol sa butas ko. Pinahiran niya agad ito ng lubricant na dala niya para maging suwabe ang pagpasok ng kanyang kahabaan.

“Pa, wag– ahhhhnnghh!” Napakagat ako ng labi nang bigla siyang bumaon.

Plokkk! Shlk! Shlk!

Sa unang ulos pa lang, napasubsob ako sa ibabaw ng kama, at kapit na kapit ang kamay ko sa gilid para hindi matumba.

“Puta… ang sikip mo pa rin kahit inaaraw-araw kita,” ungol niya habang mabilis na bumayo.

Plak! Plak! Plak!

Tunog ng balakang niya na sumasalpok sa puwitan kong nakalitaw mula sa nakataas na uniform. Ramdam ko ang pawis niya sa batok ko habang nakasubsob siya sa akin na halos idinidikit niya ang buong bigat ng katawan niya.

“Ahhhhnn! Pa, please… male-late na ako…” halos pabulong kong pagsusumamo habang nanginginig ang boses.

Pero mas lalo lang niyang binilisan. “’Tangina, ang sarap mo. Saglit lang ’to, Sky… quickie lang tayo.”

Plak! Plak! Plak! Shlk! Shlk!

Halos hindi ko na marinig ang sarili kong hininga sa lakas ng salpukan namin. Ang polo kong puti, gusot na gusot na, at ang kurbata ko ay nakalaylay na lang sa gilid.

Nakadikit ang pisngi ko sa malambot kong kama habang ramdam ko ang bawat ulos niya, mabilis, mabigat, at parang walang pakialam kung masaktan ako.

“Paaahhh… ahhhhnnn…” Napapikit ako, kagat-labi, at pinilit na huwag umungol nang malakas.

Naramdaman kong lalong humigpit ang hawak niya sa baywang ko, sinasagad pa lalo ang bawat kadyot niya. Ramdam ko rin ang pawis na tumutulo mula sa noo niya papunta sa batok ko.

Plak! Plak! Plak!

“Puta, hindi ako magsasawa sa’yo kahit kailan…” bulong niya na halos parang sumpa sa tenga ko.

At ako… nakayuko lang, pawisan at nanginginig. Pilit nilulunok ang sakit at sarap ng ginagawa niyang pagkantot sa akin.

Ilang sandali pa ay pinaluhod niya akong muli. Jinakol niya ang burat niya habang nakanganga ako.

“Aggghhhh, putang ina, ayan na! Lunukin mo tamod ni Papa, Sky!” sabi niya habang umuungol na nilalabasan.

Lumabas ang masagana niyang tamod habang ako ay nakanganga at nakalabas ang dila. Dama ko ang init ng kanyang tamod na lumabas sa butas ng kanyang burat. Mayroon pang tamod na napunta sa gilid ng pisngi ko.

“Simutin mo lahat…” utos niya habang jinajakol pa ang burat niya. Ginamit niya ang kanyang hinlalaki upang pahirin ang kanyang tamod sa aking pisngi. Pagkatapos, ipinasok niya ang kanyang hinlalaki sa aking bibig upang masimot ang kanyang tamod, habang parang lawin na nakatitig sa akin.

Pagkatapos ng nangyari, halos nanginginig pa rin akong nag-ayos sa banyo. Ang polo ko, gusot na gusot, kaya’t minadali kong plantsahin gamit lang ang palad ko. Pinunasan ko rin ang pawis sa aking katawan. Wala na akong oras para magmukmok dahil kailangan kong pumasok.

“Bilisan mo na, Sky,” sabi ni Papa Manuel habang nakatayo sa pinto, suot ang leather jacket niya. “Ako na ang maghahatid sa’yo.”

Wala na akong nagawa. Tahimik lang akong sumunod at agad kong kinuha ang bag ko. Sa gate, nakita kong nakaabang ang big bike niya na kumikintab pa sa araw. Inabot niya ang helmet sa akin. “Sakay na.”

Nang umupo ako sa likod, wala akong nagawa kundi yakapin siya nang mahigpit. Ramdam ko ang tibok ng dibdib niya sa likod ng jacket at ang init ng katawan niyang parang nanunuot sa akin. Habang umaandar ang makina, sumabay ang kaba ko. Hindi ko alam kung dahil sa bilis ng motor o dahil sa kanya.

Pagdating sa school, agad akong bumaba, ayaw kong magtagal sa presensya niya. Huminga ako nang malalim at naglakad papasok, at pilit inaayos ang sarili.

Pagkapasok ko sa klase, ramdam ko ang bigat ng katawan ko. Para akong wala sa sarili. Napansin kong bakante ang upuan ni Pierre. Noon, baka nagtaka ako kung bakit siya absent, baka iniisip ko kung ayos lang ba siya. Pero ngayon? Wala na akong pakialam. Para bang wala na akong enerhiya para alalahanin pa ang mga bagay na dati’y mahalaga sa akin.

Buong araw, para akong robot na gumalaw. Nakinig, nagsulat, at ngumiti kahit wala ito sa loob ko. Nang matapos ang klase, naglakad ako palabas ng gate para mag-abang ng jeep para makauwi.

“Sky!” tawag ng isang boses. Paglingon ko ay nakita ko si Troy. May dala siyang ilang folders at agad siyang lumapit. Parang laging masigla at parang wala siyang alam sa bigat na pasan ko.

“Kanina pa kita gustong hanapin,” sabi niya. “Naayos ko na yung logistics para sa CATS. Ikaw na lang mag-double check ng attendance list, ha?”

Tumango lang ako at pilit na naglalabas ng ngiti. “Sige, Kuya Troy. Salamat po.”

Ngumiti siya pabalik, tapos bago umalis ay yumuko siya at dumampi ang labi niya sa pisngi ko. Natural lang, parang halik ng isang kuya. Pero sa akin, para akong nabuhusan ng kakaibang init at hiya.

“Bye, Bunso! Ingat sa pag-uwi!” Kumaway pa siya bago tuluyang umalis.

Huminga ako nang malalim, nakahawak pa sa pisnging hinalikan niya, at nagpatuloy sa paglalakad. Pero bigla akong napatigil sa paglalakad nang may pamilyar na presensya akong naramdaman.

Nandoon si Papa Manuel sa labas, nakasandal sa motor niya, at malamig ang mga mata na nakatutok sa akin. At nang makita niya ang ginawa ni Troy, kitang-kita ko kung paano nagdilim ang mukha niya.

Kabanata 21

Frustration

“Sky…” malamig at mababa ang boses ni Papa Manuel na halos kumulo ang hangin sa paligid namin. “Kanina pa ako naghihintay para sunduin ka. At ito ba ang pinagkakaabalahan mo? Ang makipaglandian?”

Ramdam kong nanginginig ang tuhod ko. Hindi ko alam kung paano sasagot. Ang tanging alam ko lang ay galit na galit na naman siya. At iyon ang mas kinatatakutan ko.

Pagdating namin sa bahay, halos wala na akong maramdaman. Ang buong maghapon ay parang usok na lang na dumaan. Wala akong iniisip, wala akong nararamdaman, at para lang akong katawan na gumagalaw kung saan ako dalhin.

Pero si Papa Manuel, hindi siya tahimik. Sa bawat tingin niya ay ramdam ko ang apoy ng galit. Hindi niya kailangang magsalita. Alam kong galit siya sa nakita niya kanina. At nang marating namin ang kuwarto ko, doon bumigat ang lahat.

“Hubad,” malamig niyang utos. Walang pakiusap, walang tanong. Utos lang.

Para akong robot na sinunod siya. Tinanggal ko ang polo ko, tinanggal ko rin ang pantalon at brief ko. Wala akong itinira, pati dignidad ko. Hanggang sa pinadapa niya ako sa kama. Ramdam ko ang lamig ng bakal nang ikinakabit niya sa magkabilang pulso ko ang posas. Kinabitan niya rin ako ng posas sa mga paa ko. Wala akong nagawa kundi tanggapin ang gusto niya. Puta naman niya ako, eh.

“Akala mo makakalusot ka sa’kin?” bulong niya sa tenga ko, malamig at puno ng pagbabanta. “Nakikita ko kung paano ka ngumiti sa kanya. Nakita ko kung paano ka nagpaubaya na halikan niya.”

Hindi ako sumagot. Paano pa ba? Kahit ako mismo, hindi ko rin alam kung bakit hindi ko siya itinulak, bakit hindi ako tumakbo. At doon ko narinig ang tunog ng latigo.

Pak! Pak! Dalawang beses niyang pinalo ang hangin, para iparamdam sa akin ang maaaring dumapo sa mga balat ko. Hindi ko inasahan na may latigo siyang gagamitin ngayon.

“P-Papa…” halos hindi lumabas ang boses ko. “M-Masakit ’yan…”

“Masakit? Dapat lang,” sagot niya sabay hagupit sa puwetan ko. Ramdam ko ang init ng sugat, ang pamumula ng balat ko, at ang bigat ng bawat tama nito. Isa, dalawa, tatlo hanggang sa hindi ko na mabilang.

Hanggang sa ang luha ko’y kusa nang dumaloy, hindi dahil sa hapdi ng latigo, kundi dahil sa sakit na hindi niya makita kung gaano na ako nauupos.

Pero kahit anong pag-iyak ko, wala siyang pakialam. Para sa kanya, ito ang hustisyang gusto niyang makamit. Para sa kanya, ito ang paraan para “maibalik” ako sa kanya. Para maangkin niya ako.

At ako? Nakatali, nakadapa, pinipilit intindihin kung bakit kahit anong sakit ang gawin niya, naririto pa rin ako. Hindi ko siya iniiwan.

Ramdam ko pa ang hapdi ng bawat latigo sa puwetan at likod ko. Namumula ang balat ko, nanginginig ang buong katawan habang nakadapa at nakaposas pa rin sa kama. Hinahabol ko ang hininga ko na parang gusto ko nang mawalan ng malay para lang makatakas sa lahat ng nararamdaman ko.

Pero hindi pa pala tapos si Papa Manuel. Lumapit siya sa’kin at naramdaman ko ang bigat ng kama nang umupo siya sa tabi ko. Dinaklot niya ang bewang ko at walang paalam, itinaas ang puwit ko para umumbok sa harap niya.

“’Di pa tayo tapos, Sky,” malamig niyang bulong na halos ipako sa tenga ko. “Akala mo makakatakas ka pagkatapos mong magpaubaya sa iba? Hindi. Sa’kin ka, Sky. Puta kita…”

Wala na akong nagawa. Wala na akong lakas para lumaban. Nakapikit lang ako, luhaan, habang naririnig ko ang pagkalas ng zipper niya, ang tunog ng sinturon na bumagsak sa sahig. Saglit niyang pinasadahan ng kamay ang puwet ko, marahas, bago itinutok ang sarili niya matapos lagyan ng lubricant ang matabang burat niya.

Isang mabilis at marahas na ulos ay napakagat ako sa unan. Halos mapasigaw ako pero pinigilan ko. Mainit, mabigat, at parang binibiyak ang pagkatao ko. Ang bawat ulos niya ay may kasamang poot. Ang bawat hampas ng balakang niya sa puwitan ko ay parang parusa sa kasalanang hindi ko man lubos maintindihan.

“Akin ka lang,” mariin niyang ulit-ulit habang bumabayo. “Walang ibang lalaki… kundi ako.” Sagot niya.

Pero bakit mo ako pinaubaya kay Ninong Rafael? Para matikman muli si Pierre?

Ramdam ko ang pawis niya na tumutulo sa likod ko at humahalo sa hapding iniwan ng latigo. Ramdam ko ang bilis ng hininga niya at ang bigat ng katawan niya na nakapatong sa’kin.

At ako… nanatili lang na nakapikit, nakakagat ang labi, at sinusubukang isipin na wala ako rito. Na hindi ito nangyayari. Kasi kung hahayaan kong danasin ang lahat ng ito nang buo, baka tuluyan na akong mabaliw.

“P-Papa… malapit na ako…” halos pabulong kong ungol habang nanginginig ang boses ko. Ramdam ko na ang kiliting kumukuryente sa puson ko na halos hindi ko na kaya. Pero bago pa man ako umabot, biglang huminto ang balakang niya. Nabitin ako.

“Hindi pa,” malamig pero puno ng aliw na bulong ni Papa Manuel. Hinugot niya nang dahan-dahan ang mataba niyang burat at iniwan akong nakabitin. Nanginginig pa ako habang bitin na bitin. Para akong hiniwa-hiwalay sa loob at hangin lang ang natira.

Napakagat ako ng labi na parang gusto ko nang umiyak. “Pa… please…” Pero hindi ko naituloy. Walang silbi dahil nagbingi-bingihan siya.

Tumawa siya ng mahina, yung tawang may halong panunukso. “Sarap mong tingnan na nagmamakaawa. Pero hindi ka pa puwedeng labasan, Sky. Hindi pa oras.” At muli niyang ipinasok ang kahabaan niya. Bumayo siya nang marahas at madiin na halos bumaon ang mukha ko sa unan.

Mabilis na naman ang ulos niya na parang sinasadya niyang dalhin ako sa sukdulan. At muli, nang maramdaman kong sasabog na ako, bigla na naman siyang huminto.

“Uhhh– hhnn!” Napasigaw ako sa pagkabigo habang nanginginig ang hita ko. Para akong binibiyak hindi lang ng katawan, kundi pati ng isip ko.

“Anong pakiramdam?” tanong niya habang nilalaro ang utong ko, pinipisil nang madiin. “Gusto mo, hindi ba? Pero hindi mo makukuha hangga’t hindi ko sinasabi.”

Tumango lang ako, wala nang boses, at wala nang sariling isip. Para na lang akong katawan na ginagamit at kinokontrol.

“Ang ganda mong laruan, Sky,” bulong niya sa tenga ko, habang pinipisil ang panga ko. “Kung sa iba ka nagkakaganyan, baka pinagbigyan ka na nila. Pero sa’kin? Ako ang masusunod. Ako ang may hawak sa’yo.”

Sa bawat salita niya, lalo akong nilalamon ng kawalan. Hanggang sa wala na akong nararamdaman. Hindi na libog, hindi na galit. Manhid. Para na lang akong robot na sumusunod sa utos niya.

“Papa… hindi ko na kaya…” halos wala nang boses na lumalabas sa bibig ko. Nanginginig ang binti ko, pawis na pawis na ako, pero ilang beses na rin akong inakyat sa rurok at ibinagsak muli. Para akong sinasakal sa loob.

Narinig ko siyang tumawa, mababa at puno ng tuwa. “’Yan ang gusto ko. Yung hindi mo alam kung awa ba ang hihingin mo o kantot pa. Pero tandaan mo, Sky…” mariin niyang hinila ang buhok ko, pinatagilid ang mukha ko para makita ko siya, “…hahanap-hanapin mo rin ang kantot ko.”

Muling sumagad ang ulos niya, marahas, at walang habag. Para na akong bibigay sa bawat pagbayo, at parang mababasag ang katawan ko. Nanginginig ang kalamnan ko, ngunit alam kong walang patutunguhan.

“P-Pa… malapit na naman ako…” halos magmakaawa kong ungol, pumikit ako nang mahigpit. Sana, kahit ngayon, payagan niya akong matapos. Sana kahit minsan, bigyan niya ako ng kalayaan.

Pero imbes na sagutin, bigla niyang hinugot, iniwan akong nakabuka, nakaposas, at nanginginig na naman. “Hindi,” malamig niyang tugon. “Hindi ikaw ang masusunod.”

Ilang ulit niyang inulit ang kalupitang iyon. Bibiglain ako, pasasarapin, dadalhin sa hangganan, pagkatapos ay biglang huhugutin at hihinto. Paulit-ulit, hanggang sa hindi ko na alam kung ilang beses na akong nadala sa sukdulan pero hindi natuloy.

Napasigaw ako, hindi dahil sa sakit, kundi sa sobrang pagkabitin. Para akong mababaliw. Pinipilit kong igalaw ang balakang ko, pero wala akong magawa. Ang mga posas na nakapulupot sa kamay ko ay parang bakal na nagtatali sa akin sa kama.

Maya-maya, naramdaman ko na naman ang mas mabilis, mas marahas na pagbayo niya. Hindi na ako ang iniintindi niya. Siya na lang. Sarili niyang sarap. Sarili niyang pagnanasa.

“Ahhh… putang ina…” ungol niya, halos bumaon ang kuko niya sa balakang ko habang bumibilis ang ulos. Ako, manhid na. Hindi ko na alam kung ilang beses akong napaiyak sa pagkadismaya.

Hanggang sa bigla niyang ibinaon nang sagad, at sa isang iglap, ramdam kong sumabog siya sa loob ko. Mainit. Mabigat. Nilabasan siya, malakas ang ungol, habang ako’y iniwan na naman sa kawalan. Hindi niya ako binigyan ng pagkakataong labasan.

“Putang ina… ang sarap mo, Sky,” hingal niyang bulong habang nakahawak pa rin sa bewang ko. “Pero hindi ka pwedeng labasan. Hindi mo deserve. Parusa ko sa’yo ’yan hangga’t hindi mo tinitigilan ang pakikipaglandian sa lalaking iyon.”

At sa sandaling iyon, doon ko naramdaman. Hindi lang katawan ko ang pinaparusahan niya, kundi pati pagkatao ko.

Nakapikit ako habang nakadapa pa rin sa kama. Ramdam ko ang bigat ng posas na nakakulong sa mga kamay ko. Pawis na pawis ang katawan ko, nanginginig ang mga hita ko, at halos hindi ako makahinga sa bigat ng dibdib ko.

Naririnig ko si Papa Manuel, malalim na ang hinga niya. Nakatulog siya matapos akong tirahin at bitinin. Nakadapa siya sa tabi ko, nakapatong pa ang isang braso niya sa likod ko, at para bang tinatakan niya na ako ay sa kanya at wala akong kawala.

Pero ako, naiwan akong nakadilat sa dilim. Para akong nilaglag sa bangin at iniwan doon, walang kaligtasan at walang katapusan.

Gusto kong gumalaw, gusto kong pumutok, gusto kong labasan, pero wala. Wala akong magawa. Parang sinakal niya pati kalayaan kong maramdaman ang sarili kong katawan. Bawat halinghing at ungol na naipit ko kanina, parang sugat na hindi na maghihilom.

Naramdaman kong kumakalat pa sa hita ko ang tamod niya, mainit at malagkit. Habang ako ay nananatiling bitin, nananatiling walang saysay.

Gusto kong isigaw na ayoko na, pero wala na akong boses. Gusto kong kumawala, pero mahigpit pa rin ang posas sa akin.

Huminga ako nang malalim, pinilit kong hindi lumagapak ang luha ko sa unan. At sa huli, tinanggap ko na lang. Manhid. Wala na akong pakialam. Kung ito ang kapalaran ko, hayaan na.

Isinara ko ang mga mata ko. Sana mamaya paggising ko, wala na ako rito.

Hindi pa man tuluyang bumabawi ng lakas ang katawan ko mula sa parusa kanina, muling pumasok si Papa Manuel sa kuwarto ko. Napansin kong wala na akong posas sa aking mga kamay at paa. Gayunpaman, bakas sa aking balat ang marka nito.

Hindi siya nagsalita agad. Nakita ko lang ang ngisi niya habang hawak-hawak ang maliit na kahon. Kumislot ang tiyan ko sa kaba.

Binuksan niya iyon, at kitang-kita ko ang kumikintab na buttplug habang basa ng kung anong pampadulas. Nanlamig ako.

“Isusuot natin ’to sa’yo ngayong gabi,” malamig niyang sabi, sabay hila sa akin para tumuwid. Wala na akong nagawa kundi sumunod. Manhid na ang katawan ko, pero ramdam ng isip ko ang bawat segundo ng kahihiyan.

Pinadapa niya ako, binuka ang pisngi ng puwit ko, at marahas na pinasok ang buttplug.

“Ahhh–!” napaungol ako, hindi sa sarap, kundi sa sakit at biglang paglapad ng laman ko.

Plok! Rinig ko pa ang tunog nang tuluyan itong pumasok.

“Yan… para maalala mong akin ka kahit natutulog ka,” bulong niya sa tenga ko, sabay hagod ng palad sa likod ko.

Ramdam ko pa ang lamig ng bakal nang tuluyang ikinulong ni Papa Manuel ang buttplug sa loob ko. Parang may nakabaon na bigat na hindi ko mailabas, at sa bawat buntong-hininga ko, doon ko lang nararamdaman na buhay pa ako. Wala akong nagawa kundi tumango nang bihisan niya ako ng malinis na puting sando at shorts. Para akong manika na tahimik at sunod lang sa bawat galaw ng kamay niya.

“Halika na, kumain ka na. Huwag ka masyadong nagpapagutom,” bulong niya sa tainga ko, kasabay ng mahinang haplos sa balikat ko. Inalalayan niya akong bumaba ng kama, dahan-dahan, parang natatakot siyang mabasag ako pero siya rin naman ang dahilan kung bakit ako wasak.

Sa hapag-kainan, pinaupo niya ako sa kandungan niya. Nakahain na ang sinangag, pritong manok, at juice. Gusto kong manahimik na lang, pero pinilit kong kumain habang isa-isang sumusubo, kahit wala akong nalalasahan. Sa bawat galaw ko, ramdam kong mabigat ang laman sa butas ko.

Tahimik si Papa habang yakap ako, pinapanood akong kumain habang nakakandong sa kanya. Kinakabahan ako, pero wala akong lakas para magsalita. Hanggang sa bigla siyang ngumiti at doon ko nakita ang maliit na remote sa kamay niya.

Klik.

“Ah–!” Napaubo ako at muntik nang mabitawan ang kutsara. Tumalon ang dibdib ko sa lakas ng kuryente ng sensasyong dumaloy mula sa puwit ko. Uminit ang mukha ko kaya kinagat ko ang labi ko para pigilan ang ungol.

Bzzzzttttt.

Nag-vibrate ang buttplug sa loob ko. Parang may buhay na nilalang na gumigising sa laman ko at humahagod sa bawat sulok ng masikip kong butas. Napahawak ako sa mesa habang nanginginig ang mga kamay ko.

“Papa… h-huwag po…” halos bulong lang habang nanginginig ang boses ko.

Pero ngumisi lang siya, sabay sumimsim ng kape. “Kumain ka lang, Sky. Hindi ka titigil hangga’t hindi ka busog.”

Muli niyang pinindot ang remote. Mas malakas na kumpara kanina.

BZZZZZT.

“Uhhh–!” Napapikit ako, pilit nilulunok ang kanin na parang tuyo sa lalamunan. Tumulo ang butil ng pawis sa sentido ko habang nanginginig ang hita ko sa ilalim ng mesa.

Siya naman, kalmado lang. Para bang nanonood ng palabas, habang ako ay dahan-dahang nilalamon ng panginginig at kahihiyan.

Bawat subo ko ng pagkain ay kasabay ng mahinang panginginig sa loob ko. At sa bawat ngiti niya, mas lalo kong nararamdaman na parang wala na akong natitira sa sarili. Kundi ang katawan na ginagamit niya para sa sarili niyang kasiyahan.

Kabanata 22

Hatred

Nagising ako sa bigat ng tiyan at sa hindi maalis na sensasyon sa loob ko. Nakasalampak pa rin doon ang buttplug na ipinasok kagabi ni Papa Manuel. Sa bawat ikot ko sa kama, kumikiskis ito at halos mapakagat-labi ako para pigilan ang ungol.

Pagmulat ko, naroon si Papa Manuel. Nakaupo sa gilid ng kama habang hawak ang isang tasa ng kape. Nakatingin lang siya sa akin na parang hayop na pinagmamasdan ang biktima niyang nahuli.

“Good morning, Sky,” malamig niyang bati, sabay haplos sa pisngi ko. “Kumusta ang pakiramdam ng puwit mo?”

Hindi ako sumagot. Nakatitig lang ako sa kisame, pilit inaabot ang cellphone sa bedside table. Pero bago ko pa ito maabot, hinila niya ang kumot at hinaplos ang beywang ko pababa.

“Masarap ba sa pakiramdam?” dagdag niya. Bigla niyang pinisil ang puwit ko at dahil sa pagkakagalaw, mas pumasok nang kaunti ang buttplug.

“Ahhh–!” napasinghap ako nang mahina.

Tumawa siya. “Sarap, hindi ba? Isuot mo rin yan kapag pumapasok ka sa school mo.”

Parang gusto kong sumigaw, tumakbo, at alisin ito. Pero ang katawan ko, nanatiling nakahiga. Manhid. At sa loob-loob ko, alam kong hindi niya ako hahayaang basta-bastang lumabas nang walang dala niyang marka. Magagalit lang siya sa akin kapag tinaggihan ko siya sa gusto niya. Mas lalo lang siyang magiging malupit sa akin lalo na pagdating sa kama.

“Bumangon ka na, may pasok ka pa. Ihahatid na kita.”

Hinatak niya ako papatayo na parang wala lang ang lahat. Samantalang ako, ramdam ang bigat ng kahapon, at ang pasang ibinigay niya na ngayon ay humahapdi sa bawat galaw ko. Hindi lang ang butas ko ang mahapdi, pati ang latay ng latigo na siya rin ang may kagagawan.

Hindi ako nakapasok. Hindi ko kinaya. Ang bigat at sakit ng katawan ko nang dahil sa paglatigo ni Papa, lalo na sa likuran. Ramdam ko rin ang buttplug na pinasok ni Papa Manuel kagabi. Bawat pagkilos, bawat paglingon sa kama, may kirot na dumadaloy mula sa puwit ko hanggang sa balakang.

Maghapon lang akong nakahiga, nakatalukbong ng kumot, at pilit tinatakpan ang mukha ko sa liwanag na pumapasok mula sa bintana. Ayoko sanang isipin, pero paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang lahat ng ginawa niya kagabi. Kung paano niya ako pinagbintangang malandi, pinalo, pinasok, at iniwan nang hindi man lang ako nakaramdam ng ginhawa.

Parang sinadya niyang ipaalala na wala akong kontrol sa sarili kong katawan. Na kahit ang katawan ko, hindi na akin. At ngayon, heto ako. Hindi makabangon, hindi makapasok, at hindi alam kung paano harapin ang sarili kapag tumingin sa salamin.

Naramdaman kong bumukas ang pinto. Naroon siya, si Papa Manuel, hawak ang tray at may dalang pagkain. Ngumiti pa siya na parang wala lang sa kanya ang nangyari.

“Hindi ka pumasok,” sabi niya habang inilalapag ang tray sa mesa. “Mabuti rin. Para makapagpahinga ka… at makasama mo ako buong araw.”

Gusto kong sumagot, gusto kong sumigaw na ayoko na. Pero nanatili lang akong tahimik, nakatalikod sa kanya, at pilit ikinukubli ang luha ko. Kailan ba magbabago ang pakikitungo niya sa akin? Sana magbago iyon at pakisamahan niya ako nang may pagmamahal.

Pinilit kong bumangon nang hapon para makalabas kahit sandali. Kailangan ko ng hangin, kailangan kong makalayo kahit ilang oras. Bumili lang ako ng ilang gamit sa botika at tubig sa convenience store. Mga bagay na hindi naman talaga ganoon kahalaga, pero sapat na dahilan para makaalis ako ng bahay.

Habang naglalakad pauwi, kinukumbinsi ko ang sarili kong magiging maayos din ang lahat. Siguro kapag nakapasok ako bukas, kapag binalik ko ang atensyon ko sa klase at sa CATS, baka makalimutan ko kahit kaunti ang bigat na dinadala ko.

Pero pagpasok ko sa bahay, agad akong natigilan. Isa na namang masakit sa puso ang nakita kong eksena.

Nandoon sila sa sala ulit. Si Papa Manuel at si Pierre. Magkayakap. Hindi ko alam kung gaano katagal na silang ganoon, pero sapat na ang nakita ko. Nakapikit si Pierre, nakadikit ang ulo sa balikat ni Papa, habang si Papa naman, hawak siya nang mahigpit na parang siya lang ang mundo niya.

Parang may sumabog sa loob ko. Hindi na ako lumapit, hindi na ako nagsalita. Wala akong lakas.

Dahan-dahan kong isinara ang pinto na halos walang ingay, at tumalikod. Humakbang ako palayo, dala-dala ang bigat sa dibdib na para bang mas mabigat pa kaysa sa lahat ng sakit ng katawan ko kagabi.

Sa isip ko, iisa lang ang tanong. Ano pa bang halaga ko kay Papa, kung kahit sa yakap, mas pinili niya si Pierre? Mabuti pa kay Pierre nahahawakan niya nang may pagmamahal. Samantalang sa akin, lahat ng galit niya kay Mama at sa akin, ibinubuhos niya lahat sa akin.

Mabigat ang bawat hakbang ko palabas ng gate. Ramdam ko ang init ng hininga ko sa dibdib, pero mas mainit ang galit na umaapoy sa loob ko. Hindi lang sakit kundi galit. Galit na galit ako kay Pierre.

Hindi ba’t kaibigan kita? Hindi ba’t ako ang dapat mong iniintindi? bulong ko sa isip ko, paulit-ulit. Pero bakit siya pa ang nakayakap kay Papa? Bakit siya pa ang pinili?

Pakiramdam ko, pinagtulungan nila akong dalawa. Parang ako ang walang halaga, ako yung panakip-butas, at ako yung laging talunan. Ako na lang palagi.

Napakagat ako ng labi hanggang sa maramdaman kong halos dumugo ito. Nakatingin ako sa madilim na daan, ngunit ang utak ko ay puno ng imahe ni Pierre. Nakapikit at payapang nakayakap kay Papa.

Tang ina mo, Pierre. Malandi ka talaga. Hindi ka makuntento kay Ninong Rafael! Hindi ka makuntento sa isang malaking burat. Dalawang malaki pa talaga ang gusto mo!

Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko habang naglalakad. Hindi ko alam kung paano, hindi ko alam kung kailan, pero isa lang ang malinaw sa lahat. Gaganti ako. Kahit anong paraan, hindi ko hahayaan na siya ang laging lamang. Hindi ko hahayaan na siya ang lagi niyang pinipili.

At sa bawat hakbang ko, mas tumitibay ang desisyon ko. Hindi lang sakit ang ipapalasap ko sa’yo, Pierre. Hindi lang sakit.

Tahimik ako habang nakatayo sa harap ng bahay nila Pierre. Mabigat ang dibdib ko, pero matalim ang mga mata ko. Determinado akong makaganti sa pang-aahas ni Pierre. Hindi ko na siya itinuturing ngayon na isang kaibigan. Para sa akin, ibinabaon ko na sa limot ang mga pinagsamahan namin simula nang pagtaksilan niya ako. Simula nang may mangyari sa kanila ni Papa Manuel.

Kumatok ako at bumukas ang pinto. Hindi si Pierre ang nakatingin sa akin kundi si Ninong Rafael. Pawis na pawis siya at may hawak na kahon.

“Oh, Sky,” nasorpresang bati ni Ninong Rafael. “Buti napadaan ka. Nag-aayos kami ng mga gamit. Lilipat muna kami pansamantala ni Pierre sa condo ko.”

Natigilan ako. Hindi ko alam kung dapat ba akong umasa na wala muna si Pierre rito, o mas lalong sumakit ang loob ko dahil parang ang tagal naman nilang magkasama ni Papa sa bahay. Pinilit kong ngumiti kahit mabigat ang pakiramdam ko.

“Ah… ganun po ba, Ninong?” bungad ko nang maiksi.

Tumango siya habang itinutulak ang kahon palapit sa gilid. Kita ang pagod sa mukha niya ngunit may kakaibang kislap din sa mga mata niya. Parang masaya siyang aalis ng bahay na iyon. Para bang sa wakas ay makukuha na niya ang matagal na niyang gusto.

“Oo, Sky. Mas mabuti na rin doon. At least mas tahimik, mas malayo sa gulo. Magkakasama kaming dalawa ni Pierre. Makapagpapahinga rin kaming dalawa sa gulo.”

Parang tinusok ng karayom ang puso ko. Makakapagpahinga si Pierre… kasama si Ninong Rafael. Ako? Bugbog, pagod, at parang wala nang puwang kahit saan. Kumuyom ang kamao ko nang hindi ko namamalayan. Nilamon na ako ng inggit.

Bakit si Pierre, puro kataksilan ang ginagawa pero maganda ang balik sa kanya? Pero bakit ako? Pawang kabutihan at ang nais ko lang naman ay mahalin ni Papa, pero bakit puro pasakit ang bumabalik sa akin? Hindi patas ang buhay sa aming dalawa.

“Sige po, Ninong. Pasensya na kung naistorbo ko kayo. Akala ko kasi nandito siya,” sagot ko na pilit na mahinahon.

“Wala ’yun, Sky. Baka bukas madala na lahat ng gamit. Kung may gusto kang sabihin kay Pierre nang personal, ito ang address ng condo, pumunta ka na lang.” ani niya sa akin sabay pakita ng screen ng cellphone niya.

Tumango ako kay Ninong Rafael. Sa labas lang ako nakangiti pero sa loob ko, umuugong ang galit sa lahat.

Pagkalabas ko sa bahay, imbes na umuwi agad, para bang may sariling isip ang mga paa ko. Bago ko namalayan, nakabalik na ako sa paligid, at nakatayo sa tapat ng bakod. Sumilip ako mula sa gilid.

Nakatitig lang ako kay Ninong Rafael habang pawis na pawis siya at nagbubuhat ng isa pang kahon. Nakabukas nang bahagya ang polo niya. Ang bawat galaw niya, ang tikas ng katawan niya, ang seryosong mukha niya, at ang mga pawis na dumudulas sa pisngi niya, lahat iyon ay napansin ko. Lalo lang naglalagablab ang loob ko. Para akong pinipiga ng galit at sama ng loob.

Hindi mo deserve ang lahat ng iyan, Pierre.

At doon nagsimulang gumapang ang mga ideya sa utak ko.

Kung kay Papa Manuel, laruan lang ako. Kung kay Pierre, pinagtaksilan niya ako. Pero kay Ninong Rafael… baka may paraan para makaganti.

At baka… baka doon ko rin maramdaman na may halaga pa ako. Iba pa naman sa kama si Ninong. May halong pag-aalaga habang bumabayo, may pagmamahal. Hindi tulad ni Papa Manuel.

Huminga ako nang malalim, at imbes na tuluyan nang lumakad paalis, bumalik ako sa pinto at kumatok muli.

Nagulat siya nang bumukas ang pinto.

“Oh, Sky? Akala ko umalis ka na.”

Pinilit kong ngumiti, pero may lambing ang tono ko.

“Naisip ko po kasi… baka kailangan ninyo ng tulong. Wala naman akong gagawin masyado ngayon.”

Sandali niya akong tiningnan, parang nag-aalangan, pero sa huli pinapasok din niya ako.

“Kung ganun, sige. Pero mabibigat ’tong mga kahon, ha.”

“Ok lang po, Ninong,” sagot ko, at sinadya kong lumapit nang sobrang lapit sa katawan niya para abutin ang kahon. Saglit na nadikit ang braso ko sa dibdib niya. Ramdam ko ang init ng balat niya kahit may manipis pang tela.

Habang nagtutulungan kami, paminsan-minsan ay sinasadya kong mag-abot ng gamit nang nakatungo, para makita niya ang hubog ng puwit at katawan ko sa ilalim ng damit ko. O kaya’y magbibitiw ng biro, tatawa nang mahina, at sabay dampi ng kamay ko sa braso niya na parang aksidente lang.

Napapansin kong medyo umiiwas siya, pero hindi siya nagagalit. May mga sandaling tumatagal ang tingin niya sa akin bago niya biglang iiwas.

At doon, mas lalo pang nagliyab ang apoy sa dibdib ko.

Nararamdaman mo rin, Ninong, ’di ba? Kahit papaano. Na-miss mo bang kantutin ang masikip kong butas? Na-miss ko rin ang burat mo, Ninong!

At sa loob-loob ko, mas lalong tumibay ang desisyon ko. Itutulak ko siya sa apoy na sinimulan ko. Hanggang sa mahulog siya mismo sa bitag na ako ang lumikha.

Si Pierre, si Papa Manuel… parang nilamon na nila lahat ng natitirang konsensya sa akin.

Kaya’t bago ko pa mapigilan ang sarili ko, lumapit ako kay Ninong Rafael.

“Ninong…” halos pabulong, pero ramdam ko ang panginginig ng tinig ko.

Nag-angat siya ng tingin. “Hmm? Bakit, Sky?”

At doon ko ginawa. Dinikit ko ang labi ko sa labi niya. Mainit. Mapilit. Halos desperado. Ramdam ko ang pagkabigla niya. Nanigas ang katawan niya at hindi siya makagalaw.

A/N

Trigger warning

Ang kabanatang ito ay naglalaman ng mga tema ng depresyon at pagbanggit sa pagpapakamatay . Kung ikaw o may kilala kang nakararanas ng ganitong pakiramdam, hindi ka nag-iisa. May mga taong handang makinig at tumulong. Sa ating bansa, maaari kang tumawag sa National Center for Mental Health Crisis Hotline sa (landline) at 0917-899-8727 (USAP) , para sa agarang tulong at payo. Kung ikaw ay nasa ibang bansa, maaari mong tawagan ang lokal na crisis hotline sa bansang inyong kinalalagyan.

Layunin ng akdang ito na ipakita ang realidad ng mga karanasan at hindi hikayatin ang sinuman sa mapanirang gawain. Maging maingat sa pagbasa kung sensitibo ka sa ganitong paksa.

Kabanata 23

Love

Hindi siya tumugon. Pero hindi ko rin siya binitiwan.

Please… kahit saglit lang. Kahit kunwari lang na may pumipili sa’kin. Kahit ikaw man lang, Ninong…

Narinig ko ang boses niya na mariin at halos nanginginig. “Sky!”

Pero lalo ko lang idiniin ang halik ko. Para akong baliw na humahabol sa init na hindi ko makuha kay Papa Manuel, sa totoong pagmamahal ng kaibigan na hindi ko natanggap kay Pierre. Umiiyak na ako pero hindi ako tumitigil. Desperado akong ipilit ang gusto ko.

Bakit hindi mo ako kayang mahalin? Ano bang mali sa’kin, Papa?

Ramdam ko ang kamay ni Ninong Rafael sa balikat ko at tinutulak ako palayo. “Sky, tama na!” sigaw niya, pero may kung anong panginginig doon na parang siya man ay naguguluhan.

At lalo akong dumikit sa kanya. Para akong humihingi ng sagot sa halik na ayaw niyang ibalik sa akin. Para akong lumulubog at siya lang ang puwede kong kapitan. Pero tinutulak niya ako. Tinutulak niya ako na para akong may nakakahawang sakit.

Ayoko nang masaktan… pero bakit pati ikaw, Ninong? Hindi ba ako kagusto-gusto?

Parang sasabog ang dibdib ko habang pilit kong idinidikit ang labi ko kay Ninong Rafael. Pero sa isang iglap, napagtagumpayan niya akong naitulak palayo. Napaupo ako sa gilid ng sofa sa sala, habol-hininga, at namumuo ang luha sa mga mata.

“Sky, tama na sabi,” madiin niyang sabi na ramdam ko ang bigat ng bawat salita niya. Nakatitig siya sa akin, seryoso, at parang tinatapos na ang lahat ng ilusyon ko.

“Ninong…” bulong ko habang nanginginig. “Bakit? Hindi ba puwede… kahit ikaw na lang?”

Umiling siya, mabigat, at halos mapakagat sa labi. “Hindi. Mahal ko si Pierre.” Tumigil siya sandali na parang sinasakyan ang sakit sa loob. “Kung ano man ang nangyari… kung ano man ang nagawa ko noon, nadala lang ako ng galit. Hindi ko na dapat pinatulan iyon. Patawarin mo ako, Sky. Nagkamali ako noon…”

Mahal niya si Pierre. Paulit-ulit na umalingawngaw sa loob ng utak ko ’yon. Mahal niya. Kahit anong gawin ko, kahit anong pilit ko, kahit anong sakit na tiniis ko… hindi ako magiging si Pierre. Hindi ako magiging mahal kahit ng sinuman. Kahit ’yung mga sandaling pinilit kong maniwala na baka may puwang ako sa kanila. Lahat pala ’yon ay galit lang, init lang, at wala akong halaga. Ako lang pala ang nagbubuo ng ilusyon, ako lang ang patuloy na umaasa.

Ramdam ko ang pagkadurog ng dibdib ko na parang may sumisiksik na tinik sa loob ko. Wala na akong lakas para magsalita, wala na akong lakas para lumaban. Patawarin ko daw siya? Para saan? Para sa paggamit sa akin para saktan si Pierre? Para rin siyang si Papa Manuel, ginagamit lang ako sa sariling kasiyahan. Gusto kong sumigaw, pero kahit ang sigaw, naiwan na lang sa lalamunan ko.

Ramdam ko pa ang pagkabasag ng natitirang piraso ng pag-asa sa akin nang muling magsalita si Ninong. “Kalimutan na lang natin, Sky,” dagdag niya sa mababang boses pero mariin. “Kalimutan na lang natin ang lahat.”

Kalimutan? Ang dali naman pala para sa kanila na sabihin iyan. Para bang wala lang lahat ng sakit, lahat ng luha, at lahat ng gabi na pinagpilitan kong maging sapat para kay Papa Manuel. Para bang ako lang ang nagbibitbit ng lahat. At siya, si Ninong Rafael… isang salita lang… tapos na, magkalimutan na lang. Ano ba ako sa kanila? Ano ba ako sa mundo na ’to? Bakit palaging ako ang tinataboy, ang tinatanggihan, at ang hindi pinipili? Parang ang dali lang na sabihin nila na kalimutan na lang ang lahat, samantalang ako ang pinakanasasaktan sa amin.

Hindi ko alam kung paano ako tatayo. Kung paano ko hahawakan ang sarili ko na parang unti-unti nang nadudurog. Kalimutan? Paano ko kakalimutan kung ito lang ang natitirang alas ko?

Tumalikod siya at muling ibinaling ang atensyon sa mga kahon, iwas ang tingin sa akin. Ako naman, nakayuko, at hawak ang dibdib ko na parang pinipiga mula sa loob.

Wala talaga akong halaga… kahit kanino.

Nanginginig ang boses ko habang nagsasalita, pero sinadya kong diretsuhin si Ninong Rafael.

“Nakita ko sila…” halos bulong ko pero ramdam ang pait. “Si Papa Manuel… at si Pierre… magkayakap sa bahay kanina…”

Napahinto siya sa pag-aayos ng kahon. Kita ko agad sa mukha niya ang pagbabago. Parang may sumabog na bomba sa loob niya. Nanlaki ang mga mata niya, at kahit pilit niyang itago, lumitaw ang sakit at galit sa mga mata niya. Parang unti-unti siyang nalulunod sa naririnig niya.

“Ikaw rin…” halos hindi ko alam kung saan ko hinuhugot ang lakas ng loob. “Kung niloloko niya ako… niloloko ka rin niya. Bakit hindi natin…” Lumapit ako sa kanya nang mabagal na halos walang ingay ang mga paa ko sa sahig. “…bakit hindi natin gawin sa kanila ang ginawa nila sa atin?”

Nakita kong nanginig ang panga ni Ninong Rafael. Parang gusto niyang tumayo, gusto niyang sunggaban ang alok ko, pero pinipigil niya ang sarili. Kita ko sa mga mata niya ang apoy, galit, selos, at isang uri ng pananabik na pilit niyang binabaon sa ilalim ng pagkontrol niya.

“Sky…” mababa at halos mapunit ang boses niya. “Tama na.” Pero hindi niya ako tinitingnan nang diretso. Nakatingin siya sa sahig at sa kamay niyang nakapigil sa gilid ng mesa. Para siyang nilalamon ng sariling emosyon, pero pilit pa ring lumalaban.

Lumapit ako nang kaunti pa, halos isang dipa na lang ang pagitan namin. “Ayaw mo ba?” tanong ko sa mabagal at pilit kong inilalabas ang bawat salita. “Gusto mo rin naman siguro… para makaganti tayo pareho… hindi mo ba nami-miss ang butas ko?”

Napakapit siya sa gilid ng mesa, mariin, parang kung bibitaw siya ay tuluyang mawawala ang pagpipigil niya. Kita ko ang pamumula ng tainga niya at ang lalim ng paghinga niya. Parang isang hakbang na lang ay tutugon na siya.

Pero tumingin siya sa akin, basang-basa ng sakit at galit ang mga mata niya. Hindi siya gumalaw. Hindi siya sumagot.

Sa loob-loob ko, ramdam kong may tama rin siguro ako sa kanya. Ramdam kong nasugatan ko siya nang husto, at kahit pilit niyang pinipigil ang sarili niya, nasa gilid na siya ng pagbagsak.

’Yan, Ninong… maramdaman mo rin kung gaano kasakit ’to.

Pero ilang segundong katahimikan ang lumipas bago siya muling nagsalita. Parang nilulunok niya muna ang bawat salita bago ibulalas.

“Hindi, Sky… hindi puwede.” mahigpit ang tinig ni Ninong Rafael, sabay iling sa akin. Tumingin siya nang diretso sa akin, at doon ko nakita ang malinaw na apoy ng determinasyon sa mga mata niya. “Mahal ko si Pierre. Anuman ang ginawa niya, anuman ang nakita mo… hihintayin ko siyang magpaliwanag. Ganoon ang pagmamahal.”

Parang may tumusok sa dibdib ko.

“Nangako kami sa isa’t isa,” dagdag niya na medyo nanginginig ang kamao niya na nakapatong pa rin sa mesa. “Na kahit gaano kasakit, pag-uusapan namin. Mag-uusap kami, mag-uunawaan kami. Hindi ko siya susukuan, Sky. Hindi ako kagaya ng iba na basta na lang mang-iiwan.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakasakit? Ang pagtanggi niya o ang tibay ng paninindigan niya para kay Pierre.

Gusto kong magsalita, gusto kong itanong kung saan ako lulugar sa lahat ng ito, pero natuyuan ako ng laway. Nanatili lang akong nakatayo, nakatitig sa kanya, habang unti-unting lumalakas ang kabog ng dibdib ko. Hindi sa saya, kundi sa inggit.

Hindi talaga ako sapat. Kahit kailan, hindi.

Tahimik akong lumakad papunta sa pinto ng bahay nila Pierre. Pagbukas ko ng pinto, parang biglang tumigil ang oras. Nandoon si Pierre. Nakapamulsa siya, nakatayo, at para bang kanina pa siya nakikinig. May bakas ng pagkagulat at sakit sa mukha niya at halatang nasaksihan niya ang buong pag-uusap namin ni Ninong Rafael.

Nagtagpo ang mga mata namin sandali, pero agad kong ibinaling ang tingin ko sa iba. Hindi ko na siya kinibo. Hindi ko na kayang marinig ang kahit anong paliwanag o makita ang kahit anong ekspresyon sa mukha niya.

Lumabas ako at hindi na lumingon pa. Para akong nilamon ng hangin sa labas. Malamig, pero mas malamig ang nararamdaman ko sa loob. Habang naglalakad ako pauwi, mabigat ang bawat hakbang ko, parang may kadena sa paa ko na hindi ko matanggal.

Buti pa si Pierre… bulong ng isip ko. Buti pa siya, minahal ng mahal niya. Pinaglalaban siya. Pinili siya.

Ako? Wala. Ang tingin lang sa akin ni Papa Manuel, isang laruan, isang parausan. Isang katawan. Kahit ilang beses niya akong yakapin, halikan, pasukin ay hindi iyon pagmamahal. Wala akong halaga. Isa lang akong katawan na pinaglalaruan niya kapag wala siyang makapitan.

Napapikit ako habang tuloy-tuloy ang lakad ko, pinipigilan ang mga luhang kanina pa nagbabantang bumagsak. Manhid na ako. Dapat manhid na. Pero bakit ang bigat pa rin?

Makakausad pa ba ako? tanong ko sa sarili ko. Makakahanap pa ba ako ng taong titingin sa akin nang hindi marumi? Na makakakita sa akin hindi bilang laruan, kundi bilang isang taong mahalaga rin?

Napailing ako, mapait ang ngiti na kusa na lang lumabas. Siguro hindi na. Siguro wala nang para sa akin. Siguro, habang-buhay na lang akong ganito. Manhid, gamit, at wala nang halaga.

At sa ilalim ng madilim na langit, nagpatuloy akong naglakad pauwi. Tahimik, walang direksyon. Pero sa loob-loob ko, ramdam kong upos na upos na ako.

Pagdating ko sa bahay, wala akong nadatnang Papa Manuel. Dumiretso ako sa kuwarto ko. Walang ilaw, tahimik, at malamig. Naupo ako sa gilid ng kama, hawak ang sariling ulo, at pinipigilan ang mga luhang kanina ko pa sinusupil. Sa sobrang bigat, pumasok sa isip ko ang pinakamadilim na ideya. Tapusin na lang ang lahat.

Kung wala na akong halaga, kung walang nagmamahal sa akin… para saan pa?

Pero pinigilan ko ang sarili ko. Hinawakan ko ang dibdib ko, pilit iniisip na huminga, at pilit iniisip na may bukas pa kahit anong mangyari. Pinikit ko na lang ang mga mata ko at humiga.

Hindi pa ngayon, bulong ko sa sarili ko. Hindi ako susuko sa buhay.

Natulog na lang ako sa kama ko sa kuwarto. Tahimik. Walang luha, pero ramdam ko ang pait sa loob ko. Manhid, pero gumagalaw pa rin, at patuloy na humihinga.

Madilim pa ang kuwarto nang maalimpungatan ako. Mabigat pa ang mga mata ko, pero naramdaman ko agad ang bigat ng isang bisig na nakapulupot sa akin. Amoy ko agad ang pabango na pamilyar na sa akin. Amoy ni Papa Manuel.

Nanlaki ang mga mata ko, napasinghap, at halos mapaatras ako. Para bang bumalik bigla lahat ng eksena kagabi. Ang hapdi ng latigo, ang pakiramdam ng lubid sa balat ko, at ang malamig na kama habang pinaparusahan niya ako. Parang may malamig na kamay na dumukot sa sikmura ko at pinisil ang puso ko.

Napakapit ako sa kumot, hindi ko alam kung tatakbo ba ako o sisigaw. Pero bago pa ako makagalaw, humigpit ang pagkakayakap niya sa akin. Hindi ito kagaya kagabi. Wala nang puwersa, wala nang galit. Mainit at mahigpit, pero hindi marahas.

“Sky… an–…” mahina ang boses niya na halos bulong. Hindi ako agad kumibo. Pinipigilan ko ang pag-uga ng dibdib ko sa kaba. “anak…” nabitin ang salita niya, parang nilulunok ang sariling hiya. “P-Patawarin mo ako…”

Nagulat ako. Ramdam ko ang mahinang paghinga niya sa likod ng tenga ko, at pagkatapos ay ang dampi ng labi niya sa ulo ko. Hindi iyon halik ng pagnanasa, kundi halik na parang paghingi ng tawad. “Patawarin mo ako sa lahat ng sakit na ibinigay ko sa’yo,” mahina niyang sabi. “Mahal kita, anak…”

Parang may kumalabit sa puso ko, pero hindi ako makagalaw. Nakatitig lang ako sa harap, sa dingding ng kuwarto, habang unti-unting bumibigat ang mga mata ko. Ayaw kong maniwala. Ayaw kong maramdaman ulit ’yung sakit ng umaasa. Pero nandito siya, nakayakap, at nagsasabing mahal ako.

Bakit ganito? tanong ko sa loob-loob ko. Bakit pagkatapos ng lahat, kaya niyang magsabi ng ganito? Ano ’to? Mahal niya nga ako… pero bilang anak naman? Siguro ito na lang talaga ang pagmamahal na makukuha ko sa mundo. Kahit ayaw ko, tatanggapin ko.

Narinig ko ang mahinang paghigop niya ng hangin na parang nahihirapan din siyang magsalita. “Pasensya ka na, Sky…” bulong niya nang paulit-ulit. “Hindi ko alam kung paano ako makakabawi. Patawarin mo si Papa…”

Naramdaman ko ang init ng mga luha ko na hindi ko namalayang tumutulo. Manhid na ako, pero may parte sa loob ko na parang nabibitak ulit. Hindi ko alam kung marunong pa akong sumagot. Kaya nanatili na lang akong tahimik, nakapikit, at hinahayaan siyang yakapin ako.

At sa gitna ng dilim ng kuwarto, doon ko ulit naramdaman ang pagkalito. Parang binubunot niya ako mula sa kumunoy, pero siya rin ang nagtulak sa akin doon. Nandiyan siya, pero siya rin ang dahilan kung bakit ako basag.

Nag-iinit ang gilid ng mata ko. Hindi ko alam kung luha ba ’to ng sakit, o ng konting kaginhawahan na nararamdaman ko sa mga yakap niya. Kaya hindi ako kumibo. Hindi ako lumayo. Pinilit kong huminga, pinilit kong manatili, kahit ang puso ko ay parang hinahati sa dalawa.

Kabanata 24

Bonding

Kinabukasan, mabigat ang ulo ko nang imulat ko ang aking mga mata. Parang may naiwan na usok ng alaala mula kagabi. Ang mga bisig na nakayakap sa akin, ang mga bulong ng paghingi ng pagpapatawad, at ang mga halik sa ulo ko. Saglit akong napapikit ulit, pilit inaalala kung totoo ba ang lahat o isa lang bang panaginip.

Paglingon ko sa gilid ng kama, wala na siya. Wala si Papa Manuel. Tahimik ang kuwarto, parang walang dumaan dito kagabi. Walang bakas ng amoy ng alak, at walang kaluskos ng bigat ng katawan niya. Siguro nanaginip lang ako, bulong ko sa sarili ko. At kung totoo man iyon, baka mas mabuting ituring na panaginip na lang.

Bumangon ako, mabagal, at parang pasan ko pa rin ang bigat ng gabi. Binuksan ko ang bintana at pumasok ang liwanag ng araw pero hindi nito nabawasan ang bigat sa dibdib ko. Tahimik kong inayos ang sarili ko at nagbihis ng pang-eskwela. Isang normal na uniporme, pero ramdam ko, sa ilalim nito, may mga sugat pa akong hindi nakikita ng iba.

Sa mesa sa kusina, may pagkaing inihanda si Papa. Walang sulat at walang mensahe. Kumain ako ng kaunti at kinuha ko ang bag ko pagkatapos.

Habang naglalakad papunta sa sakayan, pinilit kong buuin ang mukha ko. Ang mukha na hindi mahahalata ng iba na mabigat ang pinagdadaanan. Isang normal na estudyante, papasok lang ng paaralan. Pero sa bawat hakbang ko, bumabalik-balik sa isip ko ang mga tanong ko.

Totoo ba ang nangyari kagabi? Totoo ba na niyakap niya ako at sinabi niyang mahal niya ako? O isa lang ’yon sa mga ilusyon na binibigay ng utak ko para makaramdam ng kahit kaunting ginhawa?

Pagdating ko sa school gate, ingay agad ang sumalubong sa akin. Mga estudyanteng nagmamadali, tawanan, at tinatawag ng mga guro. Pero para sa akin, parang wala akong naririnig. Ang dami nilang mundo, at ako, parang wala.

Huminga ako nang malalim, pinilit ngumiti nang kaunti. Isa na namang araw na kailangang lampasan. Isa na namang araw na kailangang magpanggap.

Pagdating ko sa classroom, agad kong napansin ang nakareserbang upuan sa tabi ni Pierre. Doon kasi ako laging nakaupo, sa kanan niya. Parang automatic na iyon sa amin, hindi na namin kailangang pag-usapan. Pero ngayong araw, hindi ko kayang umupo roon.

Huminga ako nang malalim, saka mabilis na dumiretso sa kabilang dulo ng row. Doon ako umupo, malayo sa kanya, para hindi kami magkatinginan, para hindi niya ako kausapin. Ramdam ko ang ilang pares ng matang nakatingin, marahil nagtataka kung bakit nag-iba ako ng pwesto. Pero wala akong pakialam.

Umupo si Pierre sa dating upuan ko. Kita ko mula rito ang bahagyang paglingon niya, parang hinahanap ang mga mata ko. Nagtagpo saglit ang paningin namin, pero agad ko ring ibinaling ang tingin sa notebook ko, kunwari’y nagsusulat. Ramdam ko ang kirot sa dibdib ko, pero pinilit kong magpakatigas. Hindi niya deserve ang kahit anong reaksyon mula sa akin.

Nagsimula ang klase, pero parang wala rin akong naiintindihan sa mga tinatalakay ng professor. Puro ingay lang ng chalk sa pisara at boses na malayo ang pumapasok sa tenga ko. Sa gilid ng mata ko, ramdam kong paminsan-minsan ay tumitingin si Pierre sa akin, pero hindi ko siya pinapansin.

Matapos ang halos isang oras, biglang tumayo ang class president namin. May hawak siyang cellphone at nakataas ang kilay. “Guys,” aniya, “wala tayong professor for the next subject. May emergency meeting daw sila sa faculty. Dismissed muna tayo for now.”

Agad nag-ingay ang klase. Ang iba, tuwang-tuwa, nagplano na kung saan pupunta. Yung iba naman, nagligpit ng gamit at nag-unahan palabas. Ako naman, mabilis na tinupi ang notebook ko at tumayo. Plano kong dumiretso sa library o kahit saan basta malayo rito.

“Sky,” tawag ng isang boses sa likuran ko. Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino. Si Pierre.

Pinabilis ko ang kilos ko, diretsong lumabas ng pintuan. Pero mabilis din siyang nakasunod, inunahan ako bago pa ako makarating sa hagdan. “Sky, please, makinig ka muna.”

Huminto ako, hindi dahil gusto ko, kundi dahil wala na akong madaanan kundi siya. Ang mukha niya ay puno ng pag-aalala, parang siya pa ang may karapatang masaktan. At doon ko naramdaman ang muling pagsiklab ng galit sa dibdib ko.

“Anong gusto mo?” malamig kong tanong. “Wala na tayong dapat pag-usapan.”

“Sky, hindi mo naiintindihan–”

“Ayokong maintindihan!” pasigaw kong putol sa kanya. Ramdam kong tumahimik ang paligid, may ilang estudyanteng napalingon sa amin, pero wala na akong pakialam. “Hindi mo gets? Hindi na tayo magkaibigan, Pierre. Wala na. Ayoko na. Wala akong kaibigang traydor…”

Napatigil siya, parang sinampal ng hangin. Kita ko sa mga mata niya ang sakit, pero pinilit kong huwag magpayanig. Mas mabuti na ito. Mas mabuti nang putulin ko kaysa patuloy lang akong masaktan.

“I’m sorry…” mahina niyang bulong na halos pakiusap. “Hindi gano’n ang iniisip mo–”

Pero umiling lang ako, mariin, at dumiretso sa hagdan pababa. Iniwan ko siyang nakatayo roon, hawak-hawak ang strap ng bag niya na parang hindi niya alam kung ano ang gagawin. Nawalan na ako ng ganang pumunta ng library. Gusto ko na lang umuwi.

Habang pababa ako ng gusali, ramdam kong nanginginig ang kamay ko. Hindi lang sa galit, kundi sa sakit na pilit kong tinatago. Para akong may bato sa lalamunan na ayaw bumaba. Pinilit kong huwag isipin si Pierre, pero paulit-ulit pa ring pumapasok sa isip ko ang titig niya kanina habang tinatanggihan ko siya.

Hindi na tayo magkaibigan. Mga salitang parang may lason na ako mismo ang lumunok. Masakit, pero mas masakit kung patuloy pa rin akong magpapaikot sa mga kasinungalingan niya.

Mabilis ang lakad ko sa pasilyo, halos hindi tumitingin sa paligid. Gusto ko na lang makauwi at ikulong ang sarili ko sa kuwarto. Pero bago pa ako makalabas ng building, isang pamilyar na boses ang sumigaw mula sa di-kalayuan.

“Sky!”

Napalingon ako. Si Kuya Troy. Nakasuot pa siya ng varsity jacket niya na may logo ng department nila. Palabas din siya ng silid, nakasabit ang bag niya sa isang balikat, at may nakapirming ngiti sa labi. Para bang walang kahit anong problema ang kayang gumiba sa kanya.

“Wala ka na ring klase?” tanong niya habang naglalakad. Maluwag ang kilos niya, confident pero hindi nakaka-intimidate.

Tumango ako. “Wala raw prof. Kaya uwian na.”

“Same,” sagot niya agad. “Nakakabitin nga eh. Ang aga pa masyado para umuwi.” Tapos kinamot niya ang batok niya at biglang ngumiti ulit. “Tara, mall tayo. Tambay tayo.”

Napakunot ako ng noo. “Mall? Ngayon?”

“Oo naman,” mabilis niyang sagot. “Libre kita ng merienda. Sige na, samahan mo na ako. Nakakalungkot mag-isa. Please…” pakiusap niya. Natawa pa siya ng kaunti pero halata sa mata niyang totoo ang sinasabi niya.

Hindi ako agad sumagot. Gusto ko talagang diretsong umuwi na lang, ikulong ang sarili ko, at hayaang lamunin ng lungkot at galit ang buong araw ko. Pero tama rin siya. Malungkot mag-isa. Ano bang mapapala ko kung magmumukmok lang ako sa kwarto? Baka lalo lang akong masiraan ng loob.

Pagdating namin sa mall, agad akong sinalubong ng malamig na hangin mula sa aircon. Ang dami ring tao kahit weekdays. May mga estudyanteng kasing-edad namin, may ilang magkapamilya, at may mga magkasintahang magkahawak-kamay na parang walang ibang mundo. Sandali akong natigilan, pero agad akong hinila ni Kuya Troy sa braso.

“Uy, wag kang mawawala ha. Baka kung saan ka pa dalhin ng isip mo,” biro niya, sabay tawa.

Napailing ako at napangiti kahit kaunti. “Hindi naman.”

Diretso niya akong dinala sa arcade sa third floor. Pagpasok pa lang, bumungad na agad ang iba’t ibang tunog. Mga kalansing ng tokens, tunog ng racing cars, kalabog ng basketball machine, at mga batang tili nang tili sa shooting games. Para akong binalik sa panahong wala pa akong iniisip na mabibigat.

Sana nanatili na lang akong bata. Walang iniisip na problema.

“Tara, dito muna tayo!” sabi ni Kuya Troy habang naghulog ng tokens sa basketball shooting game.

Hinablot niya ang bola at mabilis na pinakawalan, pasok agad. “O kita mo? Hindi nasayang pagiging varsity ko,” hambog niyang sabi, sabay kindat.

Napatawa ako. “Ang yabang.”

“Aba, subukan mo rin kung kaya mo kong talunin,” sagot niya, sabay abot ng bola sa akin.

Kahit hindi ako sanay, kinuha ko ang bola at pinakawalan. Syempre, sablay. Tumawa agad si Kuya Troy, malakas pa talaga. “Grabe, Bunso! Parang hindi ka marunong maglaro kahit sa larong kalye na basketball!”

“Eh kasi naman…” hindi ko na tinapos ang paliwanag ko kasi siya mismo ang lumapit, tinuruan akong hawakan ng tama ang bola at itutok sa ring. Ramdam ko ang bigat ng kamay niya sa ibabaw ng akin. Hindi awkward, parang natural lang, parang tunay na kuya na nagtuturo sa nakababatang kapatid niya.

Nang sa wakas ay pumasok ang bola, agad niyang tinaas ang dalawang kamay niya. “Yun! Kita mo? May talent ka rin pala kahit papaano!”

Pagkatapos ng basketball, sinubukan din namin ang racing game. Competitive na competitive pa rin siya sa laro at halos yumuko na siya sa manibela habang bumibilis ang sasakyan niya.

“Sky, bilisan mo, ang bagal mo!” sigaw niya habang humahagalpak ng tawa.

“Eh baka mabangga, chill ka lang, Kuya…” sagot ko habang dahan-dahan kong minamaneho ang virtual car ko.

“Chill daw oh!” sabay pinakita niya ang screen niya. Unang puwesto siya, ako pang-apat. Halos tumawa siya nang tumawa, at sa totoo lang, nakakahawa ang tawa niya.

Nagpalipat-lipat pa kami ng laro. Shooting games, dance machine (na halos mag-collapse ako kakasunod sa bilis ng mga arrows, pero si Kuya Troy ay panay ang hataw), at claw machine na hindi ko talaga nakuha ang stuffed toy kahit tatlong beses akong nag-try. Pero si Kuya Troy, isang try lang, nakahuli agad siya. Iniabot niya sa akin ang maliit na stuff toy na pusa.

“O, sayo na ’to. Para may remembrance ka sa pagkatalo mo sa lahat ng laro,” biro niya.

Kinuha ko naman ito at napangiti. “Ang yabang. Pero, salamat.”

Habang naglalakad kami palabas ng arcade, nakaramdam ako ng kakaibang gaan. Siguro kasi sanay ako na mag-isa. Lumaki akong walang kapatid, at ang Papa Manuel… hindi naman niya ako tinrato nang ganoon. Pero itong simpleng oras na ito kasama si Kuya Troy, pakiramdam ko… masarap pala ang may kasama. Masarap pala yung may nagtuturo, may kumakampi, at may kakuwentuhan.

Parang may kakulangan sa buhay ko na kahit sandali lang, napunan niya. Naisip ko lang, siguro masarap ang pakiramdam ng may totoong kuya.

Pagkatapos naming lumabas ng arcade, hawak-hawak ko pa rin ang maliit na stuff toy na pusa na inabot sa akin ni Kuya Troy. Habang naglalakad kami sa hallway ng mall, bigla siyang napahinto at napakamot sa batok.

“Shit, Sky, naalala ko bigla,” sabi niya. “Kailangan pa pala nating bumili ng stocks para sa dog food at cat food. Next week na kasi yung feeding program natin sa CATS, baka maubusan tayo kung saka-sakali.”

Napatingin ako sa kanya, medyo napakunot ang noo. “Ngayon na agad?”

“Oo sana, habang nandito na rin tayo sa mall. At least isang lakaran na lang.” Ngumiti siya, yung tipong parang wala siyang pake na dagdag pagod pa iyon. “Libre na lang kita ng gusto mo, please…”

Napailing ako pero napangiti rin. “Ang lakas mo mang-bribe, ah.”

Tumawa siya at dumiretso kami sa supermarket. Habang pumapasok kami, agad niyang kinuha ang pushcart. “O, ako na bahalang magtulak. Ikaw na mag-check kung alin yung usual na binibili natin.”

Nagsimula na kaming maglibot sa pet supplies section. Habang ako, seryoso kong binabasa ang mga label sa mga dog food at cat food packs, siya naman kung anu-anong biro ang binabato.

“Tingnan mo, Sky, may pang-goldfish din dito. Ano, isama na rin natin ’to? Malay mo, may palaboy-laboy na goldfish sa kalsada,” sabi niya sabay turo sa fish flakes.

Napatawa ako kahit gusto kong pigilan. “Goldfish daw sa kalsada, loko-loko.”

“Eh paano kung may naligaw nga? At least prepared tayo,” balik niya sabay kindat.

Maya-maya, pinapanood ko lang siya habang pinupuno niya ang cart ng mga dog food at ilang pack ng cat food. Hindi siya nagrereklamo kahit mabigat. Sa halip, ginagawan pa niya ng biro.

“Pag natapos ’to, feeling ko may abs na ako, Bunso. Pwede na akong magbasketball ng shirtless.”

“Hindi bagay sa’yo, Kuya Troy,” sagot ko sabay tawa.

Habang naglalakad kami papunta sa cashier, napansin ko ang sarili ko. Mas magaan ang pakiramdam ko. Kanina lang, sobrang bigat ng dibdib ko, parang wala na akong halaga. Pero ngayong kasama ko siya, parang kahit saglit lang, nakakalimot ako sa lahat ng gulo at sakit. Ang gaan niyang kasama. Ang dali niyang makagaanan ng loob.

“Uy, Bunso,” bigla niyang sabi habang binibilang ang mga groceries. “Alam mo, minsan iniisip ko, ang suwerte ng CATS kasi nandyan ka. Seryoso, kung wala ka, ewan ko na lang sa mga strays natin. Siguro matagal nang gutom yung mga ’yon.”

Natigilan ako, hindi ko alam agad ang isasagot. Hindi kasi ako sanay makarinig ng ganoon. Yung parang may totoong nakakakita ng halaga ko. May halaga pa pala ako sa mundo. Napayuko ako, pero bahagya akong ngumiti.

“Salamat, Kuya…” mahina kong sabi.

Nagkibit-balikat lang siya at ngumiti rin. “Ano ka ba, totoo naman. Kaya wag ka masyadong hard sa sarili mo.”

Pagkatapos naming magbayad, bitbit ni Kuya Troy ang mabibigat na grocery bags na parang wala lang.

“O, hawakan mo na lang yung stuff toy mo. Ako na sa lahat ng mabibigat. Pampalaki ng muscles ko ’to.”

Napailing ako pero hindi ko maiwasang ngumiti. Pagkatapos naming ilabas ang mga grocery bag mula sa supermarket, bigla akong hinila ni Kuya Troy papunta sa escalator.

“Tara, kain muna tayo. Gutom na ako,” sabi niya, sabay hawak sa braso ko na parang natural lang.

Medyo napaatras ako. “Ha? Kumain? Eh… okay lang ako, busog pa–”

“Sky, kanina pa tayo paikot-ikot sa mall, tapos arcade, tapos nag-grocery pa tayo. Kung busog ka pa, ibig sabihin alien ka.” Napatawa siya ng malakas, hanggang sa halos may ilang tao nang napatingin sa kanya. Hindi niya alintana, pero ako, gusto kong matunaw sa hiya. Ang corny ng jokes na tinatawanan niya.

“Hindi na, Kuya Troy. Sayang lang sa gastos. Tsaka marami pa akong gagawin sa bahay–”

“Wala nang pero-pero. Ako na ang bahala.” Seryoso ang tono niya, pero nakangiti pa rin. Parang wala akong lusot. “Kung nahihiya ka dahil sa bayad, wag na. Libre ko na nga ’to di ba? Consider it as a reward kasi sinamahan mo ako ngayong araw.”

Gusto ko sanang tumutol pa, pero hinila na niya ako diretso sa isang restaurant. Hindi naman mamahalin, pero maaliwalas at mukhang masarap ang pagkain. Pagkapasok namin, agad siyang kumuha ng menu at tiningnan ako.

“Anong gusto mo? Wag kang mahiya, ha. Order ka lang.”

Napayuko ako at mahina ang boses. “Kahit ano lang… kahit kung ano yung orderin mo.”

Napailing siya at ngumisi. “Huwag kang ganyan, Sky. May sarili kang gusto, diba? Dali, sabihin mo na. Di ba kanina ka pa nagke-crave ng fried chicken sa food court?”

Napasinghap ako. “Ha? Paano mo nalaman?”

Tumawa siya. “Nakikita ko kaya. Ang bilis mong lumunok habang nakatingin doon.”

Namula yata ako sa hiya, pero umorder nga siya ng fried chicken meal para sa akin, tapos burger steak naman sa kanya. Habang naghihintay, hindi siya tumigil sa kakakuwento. Tungkol sa basketball practice, tungkol sa mga plano pa ng CATS, hanggang sa mga random na kalokohan na hindi ko inaasahan.

“Alam mo, Bunso, kung hindi tayo sumali sa CATS, malamang tambay lang ako sa basketball court. Buti na lang napilitan akong sumali, kasi nandun ka. Masaya naman palang sumali sa mga ganito,” sabi niya habang nakangiti sa akin.

Napatitig ako sa kanya. Hindi ko alam kung anong isasagot ko, kaya tumango na lang ako. Ang totoo, parang may init na bumabalot sa dibdib ko.

Dumating na ang pagkain namin, at mabilis siyang nagdasal muna bago kumain. Tapos ngumiti siya sa akin. “Kain na, Bunso. Wag kang mahihiya, ha. Dapat ubusin mo yan.”

Habang kumakain, ramdam ko yung pagkaaliwalas niya. Medyo nahihiya pa rin ako sa kanya, parang natatakot gumalaw. Pero siya, parang wala lang. Parang sanay na sanay siya sa presensya ko at parang matagal na kaming magkasama.

Pagkatapos kumain, agad siyang tumawag ng staff at nagbayad ng aming bill. Hindi niya man lang ako hinayaang makialam. “Oh, ako na magbayad. Ano ba gusto mo next time? Samgyupsal, chicken, pizza? Troy na ’yan.”

“Ang kulit mo,” sabi ko pero may ngiti na sa mga labi ko.

Ang sarap pala ng feeling na mayroong nag-aalaga sa’yo, kahit hindi mo naman sila kadugo.

Kabanata 25

Refused

Pagkalabas namin ng restaurant ni Kuya Troy, pakiramdam ko busog na busog ako. Hindi lang dahil sa kinain namin, kundi dahil sa presensya niya. Ang gaan kasi ng loob ko habang kasama siya.

“Bunso, saan mo pa gusto? May oras pa tayo bago umuwi,” tanong niya habang buhat-buhat pa ang mga groceries na ayaw talaga niyang ipahawak sa akin.

Umiling lang ako. “Wala naman… kahit saan.” Sapat na kasi sa akin yung ganito. ’Yung hindi ako nag-iisa.

Ngumisi siya sa akin. “Ang tahimik mo talaga. Pero ramdam kong ang dami mong iniisip. Puwede mong i-share ’yan, para hindi mabigat.”

Hindi ko siya matingnan. “Wala naman. Sanay lang akong mag-isa talaga.”

“Eh ’di mas okay! Kaya nga nandito ako, para hindi ka na masanay masyado.” Seryoso pero masaya ang tono niya, tipong wala siyang pakialam kung may makarinig. “Minsan masarap ikuwento kaysa itago lahat ng iyan.”

Napatingin ako saglit, pero mabilis ding umiwas. Hindi ko alam kung paano sasabihin na ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong uri ng pag-aalaga mula sa iba. Hindi ko rin alam kung paanong sasabihin na ayoko muna muling magtiwala nang lubusan. Nasira ni Pierre ang tiwala ko sa mga tao.

Naglakad kami at bigla siyang huminto. “Uy, Bunso! Ice cream? Dessert muna tayo!” Hindi ko pa siya nasasagot, hinila na niya ako at binilhan na ng ice cream na nasa apa. “Oh, sa’yo na ’to. Huwag kang mahihiya.”

Kinuha ko at medyo nahihiya sa kanya. Pero nang tikman ko, napatawa ako ng mahina. “Ang lamig.”

“Syempre, ice cream nga eh! Wala namang ice cream na mainit!” Tawa siya ng tawa, at hindi ko namalayang nahawa na rin ako sa kanya. Sa mga simpleng bagay, nagagawa niyang tumawa. Sana hindi ko siya katulad na tumatawa sa labas, pero ang totoo, nawawasak na sa loob.

Habang nag-iikot kami, puro kalokohan ang kinukwento niya. Mga sablay niya sa basketball, mga nakakahiyang moments sa high school. Ako naman na laging tahimik at seryoso, napansin kong natatawa na rin sa mga korning hirit niya. Hindi ko alam kung paano, matatawa ka na lang sa paraan ng pagkukwento niya dahil animated siya kung magkuwento.

“Yan! Ganyan dapat. Huwag ka masyadong seryoso, Bunso. Bata ka pa, tumawa ka rin. Maaga kang tatanda niyan.” Paalala niya.

Napatigil kami saglit sa harap ng isang pet shop. Ang daming kuting at tuta, ang iingay at ang kukulit.

“May alaga ka bang aso o pusa sa bahay niyo?” tanong niya sa akin.

Umiling naman ako bago sumagot. “Wala eh. Allergic si Papa sa balahibo ng hayop. At isa pa, kawawa lang ang aso o pusa, laging walang tao sa bahay. Maiiwan lang sila, walang mag-aalaga.” Malungkot kong paliwanag. Pero sa totoo lang, bata pa lang ako, gusto ko nang magkaroon ng alagang aso. Hindi lang ako pinapayagan ni Mama nang dahil nga kay Papa Manuel.

“Ayyy, sayang naman.” Simpatiya niya sa akin. “Pero alam mo, balang araw, gusto kong magka-shelter. Hindi lang papakainin ang mga strays na makikita ko, kundi alaga all the way talaga. Nalulungkot ako kapag may nakikita ako sa kalsadang mga palaboy-laboy na hayop,” sabi niyang seryoso bigla.

Napalunok ako. “Kaya mo naman ’yan, ikaw pa ba?”

Tumingin siya sa akin at ngumiti. “Anong kaya mo ’yan? Kaya natin yan! Basta magkasama tayo, kaya natin. Tutulungan mo ako sa shelter ko ’di ba?” tanong niya habang nakangiting nakatingin sa akin.

Ngumiti na lang ako pabalik sa kanya. At sa unang pagkakataon, naramdaman kong hindi pala ako nag-iisa. May tao palang nakikita niya ang sarili niya na makakasama ako sa hinaharap. Masarap pala sa pakiramdam.

Pagdating namin sa parking, dala-dala pa rin ni Kuya Troy ang mga pinamili namin. Kahit ilang beses ko nang sinabi na tutulong ako, ayaw pa rin niyang ipahawak. Pinanindigan niya ang pagpapalaki ng katawan sa pamamagitan ng pagbubuhat ng mga pinamili.

“Bunso, tara na. Ihahatid na kita,” casual niyang sabi habang binubuksan ang kotse niya.

Agad akong umiling. “Hindi na, Kuya Troy. Kaya ko na. Mag-commute na lang ako.”

Napakunot ang noo niya. “Ha? Anong commute? Ang dami nating bitbit, tapos gabi na rin. Hindi ka puwedeng umuwi nang mag-isa, baka mapaano ka pa.”

Medyo kinabahan ako. Hindi ako sanay na may nag-iinsist na ihatid ako. Pakiramdam ko, kapag nakita ni Papa na may naghatid sa akin, lagot ako. Hindi ko rin alam kung paano tatanggihan ng diretso ang alok niya. Mainit pa naman ang ulo ni Papa Manuel sa kanya.

“Kuya, okay lang talaga ako. Malapit lang bahay namin dito,” sagot ko na halos pabulong.

Pero umiling siya at pinisil ang balikat ko. “Sky, kapag hindi kita nahatid, hindi ako patutulugin ng konsensya ko.”

Parang wala na akong laban. Kaya napabuntong-hininga na lang ako at sumakay din sa kotse. Tahimik lang ako habang nagda-drive siya, siya naman ang panay kuwento. Nakikinig ako, pero ang isip ko lumilipad. Iniisip ko kung paano ko sasabihin na hanggang gate na lang ng subdivision niya ako ibaba.

Pagkalapit namin sa subdivision, agad akong nagsalita. “Kuya… dyan na lang sa gate. Thank you po talaga, nakakaabala na ako sa’yo…”

Napatingin siya saglit, halatang nagtataka. “Bakit? Ano ka ba? Hindi ka abala sa akin. Ihatid na kita mismo sa bahay niyo.”

Umiling ako, medyo nagmamadali ang tono. “Huwag na. Strict kasi si Papa. Ayokong makita niya na may naghatid sa akin… baka magalit siya.” Sabi ko na para bang isa akong babae na mayroong magulang na istrikto at ayaw paligawan ang anak.

Tahimik siya sandali, tapos tumango na lang nang makita niyang seryoso ako. “Okay, sige, ikaw bahala. Ayoko rin na mapagalitan ka dahil sa akin.”

Nang huminto kami sa gate ng subdivision, agad kong kinuha ang mga gamit ko. Pero bago pa ako bumaba, nagsalita siya ulit.

“Bunso, mag-ingat ka lagi, ha? Kung may kailangan ka, kahit ano, tawagan mo lang ako. Huwag mong sanayin sarili mo na mag-isa.”

Napatigil ako at parang may kumurot sa dibdib ko. Hindi ako sanay marinig ’yun. ’Yung may taong nagsasabi na hindi ko kailangang mag-isa. Kaya imbes na sumagot, tumango na lang ako at agad bumaba.

Habang papalayo ang kotse niya, napahawak ako sa dibdib ko. Ang gaan ng pakiramdam habang kasama siya kanina, pero bakit pag-uwi ko, parang ramdam ko ulit pagbabalik ng bigat?

Siguro kasi sa loob ng bahay, babalik ako sa dati kong mundo.

Pagbukas ko ng pinto ng aming bahay, bumungad agad sa akin si Papa. Nakaupo siya sa sala, nakasandal, at hawak ang baso ng tubig. Pero hindi iyon ang agad kong napansin. Namumula ang mata niya na para bang galing siya sa pag-iyak. Napatigil ako sa may pinto, hindi ko alam kung lalapit ba ako o dadaan lang papunta sa kuwarto.

“Sky,” tawag niya, mahina pero buo ang boses niya. “Nakauwi ka na pala. Kumain ka na ba?”

Parang ibang boses iyon. Hindi mabigat, hindi malamig, at hindi nakakasakal. Nagulat ako. Hindi ko alam kung bakit, pero may kung anong kirot sa dibdib ko nang makita siyang ganoon. Para siyang… tao lang. Hindi ’yung halimaw na lagi kong naiisip kapag hawak niya ako.

Napatango lang ako, mahigpit ang hawak sa strap ng bag ko. “Opo, Pa.”

Tumikhim siya at tumayo. Para bang binubuo niya ang bawat salita bago niya bitawan.

“Kumain na ako sa labas. Birthday ng kaklase ko.”

Kasinungalingan iyon. Pero anong choice ko? Kung malalaman niyang kasama ko si Kuya Troy, siguradong magagalit na naman siya. Ayoko na. Pagod na ako. Kaya mas pinili ko na lang ang madaling sagot.

Tahimik lang siya sandali, tapos tumango. “Mabuti naman kung gano’n.” May kung anong lungkot sa mga mata niya, pero hindi ko na inusisa. Ayoko nang alamin.

“Magbibihis na po ako,” mabilis kong paalam, saka dumiretso sa kuwarto ko. Hindi ko na hinintay ang sagot niya.

Pagkasara ko ng pinto, sumandal ako roon at napapikit nang mariin. Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang kamay ko. Parang ibang tao ngayon si Papa Manuel… totoo ba iyon? O isa na namang paraan para linlangin ako? Para paasahin at saktan ako?

Pero isang bagay ang malinaw sa akin, nagsinungaling ako. At sa bawat salita ko kanina, ramdam ko yung kirot sa loob ko. Na kahit sa sarili kong ama, hindi ko kayang magsabi ng totoo.

Pagkatapos kong maligo, mabilis akong nagpatuyo at nagbihis. Kinuha ko ang mga notebook at iPad ko, saka naupo sa study table. Tahimik lang ang buong bahay, parang ang lakas ng bawat tunog ng ballpen ko sa papel. Hindi ko alam kung dahil ba sa bigat ng loob ko o dahil naiisip ko pa rin ang kaninang itsura ni Papa sa sala. Namumula ang mata at parang galing sa pag-iyak.

Tinapos ko lahat ng dapat gawin. Readings, kaunting notes, at isang essay na kailangang ipasa. Pagsapit ng gabi, nahiga na ako, at nakatitig sa kisame. Mabigat ang mga mata ko, pero mas mabigat ang dibdib ko. Ayokong mag-isip, pero hindi mapigilan ng utak ko. Unti-unti akong nakatulog sa sobrang pagod.

Hindi ko alam kung gaano katagal, pero naalimpungatan ako nang maramdaman kong bumukas ang pinto. Dumilat ako ng bahagya, at doon ko nakita si Papa. Nakaupo siya sa gilid ng kama, pagkatapos ay dahan-dahang nahiga sa tabi ko.

Kinabahan agad ako. Para bang automatic, gumalaw ako at inalis ang suot kong damit pang-itaas, inihanda ang sarili ko. Kasi iyon ang nakasanayan ko. Na kapag pumasok siya ng kuwarto, may mangyayari. Lagi. Wala nang tanong, wala nang paliwanag.

Pero bigla niyang hinawakan ang kamay ko nang huhubarin ko na ang shorts at brief ko. Mahinahon siya at inayos ang suot ko sa ibaba. “Hindi, Sky…” bulong niya, mababa pero malinaw. “Hindi kita gagalawin. Gusto ko lang matulog katabi mo.”

Natigilan ako. Napakunot ang noo at napatingin sa kanya. “Po?” mahina kong sabi na may halong pagtataka.

“Pagod ka na. Kita ko sa’yo. At ako rin… pagod na,” tuloy niya, sabay hinga nang malalim. Yumakap siya sa akin nang mahigpit, pero hindi kagaya ng dati. Walang pagpipilit at walang bigat. Parang simpleng yakap lang na humihingi ng pahinga. Idinikit niya ang mukha niya sa buhok ko at hinalikan ang ulo ko. “Mahal kita, Sky,” bulong niya. “Mahal na mahal.”

Hindi ko alam kung paano ako hihinga nang maayos sa sandaling iyon. Parang may sumisigaw sa utak ko na huwag kang maniwala, huwag kang magpalinlang. Pero sa parehong oras, may parte sa akin na gustong kumapit sa yakap niya, sa init ng bisig niya, na matagal ko ring hinanap.

Nanatili akong nakapikit, nakakunot ang noo, habang ramdam ko ang tibok ng puso niya sa likod ko. Para akong sinasakal ng sariling damdamin. Gusto kong umiyak pero pinigilan ko.

Nagbabago ba talaga siya? O panibagong laro lang ito? tanong ko sa sarili ko. Hindi ko alam. At ayokong malaman.

Kaya pinili kong manahimik. Pinili kong tiisin ang bigat sa dibdib ko. Kahit pa may bahagyang ginhawa sa yakap niya, mas nangingibabaw ang takot at ang paulit-ulit na boses sa loob ko. Na hindi, hindi totoo ’to. Hindi siya magbabago. Ginawa na niya ’yan noon. Pero anong nangyari? Sinaktan ka lang at ginamit ang katawan.

At sa ganoong kalagayan, pinilit kong ipikit ang mga mata ko, umaasang bukas, baka mas magaan na ang lahat.

Nagdaan ang Sabado at Linggo na parang wala lang. Tahimik ang buong bahay, at higit sa lahat, tahimik si Papa Manuel. Wala siyang sinabing plano, wala ring kahit anong pag-aya sa akin. Hindi rin siya pumapasok sa kuwarto ko kagaya ng dati para kantutin ako. Kung dati, halos araw-arawin at oras-oras ang pagkantot niya sa akin. Ngayong weekend ay tila bigla siyang nawalan ng ganang galawin ako.

Pinili kong manatili lang sa kuwarto. Nagbasa ng ilang modules, naglinis ng gamit, pero kahit anong gawin ko, paulit-ulit na bumabalik ang tanong sa utak ko.

Bakit? Bakit parang bigla siyang nagbago? Bakit nagbago ang ihip ng hangin?

Tuwing umaga, nakikita ko siyang nagmamadali. Minsan nakaayos, minsan simpleng naka-tshirt lang, pero iisa lang ang nakasanayan kong eksena. Aalis siya nang hindi nagpapaliwanag. Pagbalik naman niya, laging gabi na, at diretso lang siya sa kuwarto o minsan sa sala para uminom ng tubig bago muling magtago sa katahimikan.

Parang unti-unti akong kinakain ng sariling imahinasyon. May babae ba siya? May iba na ba siyang iniintindi? May bago bang nagpapainit sa kanya?

Ang sakit lang isipin. Na sa lahat ng ginawa ko, sa lahat ng tiniis ko, ngayon pa siya biglang magiging malayo. Ngayon pa siya biglang nawawalan ng oras para sa akin.

Hinawakan ko ang sarili kong braso, mahigpit, habang nakaupo ako sa gilid ng kama. “Hindi ako tanga,” bulong ko sa sarili. Pero habang inuulit-ulit ko iyon, lalo lang sumasakit ang dibdib ko.

Kung may iba na siya… ano ako? Laro lang talaga? Pansamantala lang? Pantanggal lamig?

Naalala ko ang mga yakap niya noong nakaraang gabi, ang mga salitang binitiwan niya. “Mahal kita, Sky.” Sobrang linaw pa rin sa tenga ko. Pero paano kung iyon ay panandaliang lambing lang? Paano kung may iba na siyang sinasabihan ng parehong mga salita? Paano kung anak lang talaga ang tingin niya at ang salitang iyon ay walang malalim na kahulugan at emosyon?

Pinikit ko ang mga mata ko, pilit na pinipigilan ang pagsikip ng lalamunan ko. Ngunit kahit anong iwas ko, hindi ko matigil ang mga iniisip kong sumasakal sa akin. Wala talaga akong halaga. Kahit kanino. Kahit sa kanya.

At sa buong weekend na iyon, mas pinili kong manahimik na lang din. Pero sa loob-loob ko, parang unti-unti akong dinudurog ng katahimikan niya.

Lunes ng madaling araw. Tahimik ang buong bahay, tanging tunog lang ng yelo na kumakalansing sa baso ang maririnig mula sa sala. Nakaupo si Papa Manuel sa sofa, hawak ang alak at tila malalim ang iniisip. May bahagyang pamumula ang kanyang mukha. Hindi pa naman siya lasing, pero ramdam kong mabigat ang bumabagabag sa kanya.

Mula sa pintuan ng kuwarto ko, pinagmamasdan ko siya. Ilang araw na rin siyang ganito. Palaging umaalis, palaging gabi kung makauwi, at laging malayo ang tingin. At sa bawat pag-uwi niya, parang unti-unti akong kinakain ng ideya na baka may iba na nga siya. Baka wala na akong halaga sa kanya.

Huminga ako nang malalim. Hindi, ayokong mawala siya. Kailangan kong ipaalala sa kanya na nandito ako. Na ako ang kailangan niya.

Lumapit ako nang dahan-dahan, may kaba at may halong desperasyon. Umupo ako sa tabi niya, inilapit ang katawan ko at pinilit kong gawing banayad ang boses ko.

“Pa…” bulong ko sa tenga niya. “Baka naman puwedeng… kantutin niyo ako.”

Nagulat siya, napatingin agad sa akin, para bang hinugot mula sa malalim na pag-iisip. Nakakunot ang noo niya at halatang hindi niya inaasahan ang sinabi ko.

“Sky…” malamig pero mariin ang boses niya. “Hindi. Hindi puwede.”

Pero hindi ako tumigil. Hinawakan ko ang braso niya, pilit kong inilapit ang sarili ko, halos idikit ko na ang labi ko sa leeg niya.

“Pa, please…” nagmamakaawa na halos ang tono ko. “Nami-miss na kita. Ako pa rin naman ’di ba? Ako pa rin ang gusto mong kantutin?”

Mahigpit ang hawak niya sa braso ko, pero mariin niya akong itinulak palayo. Hindi marahas, pero sapat para maramdaman kong hindi niya ako papayagang makadikit sa kanyang katawan.

“Sky, tama na. Hindi mo kailangang gawin ’to,” mahina niyang sagot at halatang pinipigilan ang sarili.

At doon parang may sumabog sa loob ko. Ang mga araw ng pag-iwas niya, ang mga gabing wala siya, lahat iyon biglang dumaloy sa isip ko.

“Alam ko na,” singhal ko sa nanginginig na boses. “May iba ka na, ’no? Kaya ka palaging wala. Kaya mo ako iniiwasan! Kaya ayaw mo akong pagbigyan ngayon!”

Napakurap siya, halatang gulat, pero hindi siya sumagot agad. Hindi ko na hinintay ang paliwanag niya. Tumayo ako at agad na tumalikod, pilit na tinatago ang namumuong luha sa mga mata ko.

“Kung ayaw mo na sa’kin, sabihin mo na lang!” dagdag ko, bago tuluyang tumakbo pabalik sa kuwarto ko.

Pagkasara ng pinto, napasandal ako, hawak ang dibdib ko na parang binibiyak sa sakit at hiya. Ang buong katawan ko nanginginig. Hindi ko alam kung dahil sa galit, sa takot, o sa desperasyon.

Bakit ako nagmukhang kawawa? Bakit ko pa kasi siya pinilit?

Humiga ako, tinalukbungan ang sarili ng kumot, at doon ko na lang pinakawalan ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan. Habang sa sala, maririnig ko pa rin ang mahihinang lagok ni Papa Manuel ng alak.

Kabanata 26

Stop

Nakahiga ako sa kama pero hindi pa rin mapakali ang utak ko. Nakapikit ang mga mata ko, pero malinaw na malinaw sa isip ko ang eksena kaninang madaling araw. Ang paglapit ko sa sofa, ang pagsabi ko kay Papa Manuel na gusto kong kantutin niya ako, at ang pagtanggi niya sa gusto ko.

Bakit?

Sa lahat ng pagkakataong pwede niya akong angkinin, bakit ngayon pa siya tatanggi? Ilang beses na siyang walang pakialam kung masaktan ako o hindi, pero ngayong kusang-loob akong lumapit, bigla siyang aatras?

Hindi ko maintindihan.

O baka naman nagsasawa na siya sa akin. Siguro nga, tama ang hinala ko nitong mga nakaraang araw. May iba na siya. Siguro ang mga gabi na wala siya, kasama niya ang babae niya, o kung sino mang kaya niyang mahalin nang hindi niya kayang ibigay sa akin.

Ang sakit isipin.

Para akong tanga na nag-aabang at nagmamakaawa sa atensyon niya. Hanggang kailan ba ako ganito? Kailan ba ako susuko at magigising sa katotohanang hanggang mag-ama na lang talaga kami? Kailan ako magsasawa?

Hindi ko alam kung nagbabago na ba talaga siya o niloloko ko lang ang sarili ko. Kahit anong paliwanag niya, kahit sabihin niyang ayaw niya akong saktan, hindi ko kayang paniwalaan. Kasi paulit-ulit na akong nadurog, paulit-ulit na akong nasaktan niya.

At ngayon, habang nakatingin ako sa kisame, ramdam kong mas mabigat ang sakit ng pagtanggi niya kaysa sa lahat ng sakit na ibinigay niya noon.

Kasi ngayon, hindi ko na alam kung saan ako lulugar. Hindi ko alam kung may aasahan pa ba ako sa kanya?

Lunes ng umaga, halos hindi ako nakatulog. Kagaya ng dati, maaga akong pumasok sa klase. At kagaya rin ng mga nakaraang araw, tahimik lang ako sa upuan ko. Hindi ko na rin pinapansin kung nasa paligid si Pierre. Para bang wala na siyang espasyo sa mundo ko. Kung tutuusin, wala naman na talaga.

Dumadaan ang klase na parang wala lang. May mga kaklase akong napapansin ko na nakatingin sa akin, siguro dahil ramdam nila ang lamig ng samahan namin ni Pierre. Pero wala akong pakialam. Hindi nila kailanman maiintindihan ang bigat na pasan ko. Hindi nila maiintindihan ang nararamdaman ko.

Pagkatapos ng isang subject, naglakad na ako papunta sa susunod na klase. Hindi ko na rin iniisip ang paligid. Basta lang diretso lakad para lang matapos ang araw na ito. Pero bigla kong naramdaman ang pagtama ng paa ko sa nakausling bahagi ng sahig.

“Ah!” Napakapit agad ako sa ankle ko at napaluhod. Ang sakit, parang may humigpit na tali sa paa ko. Napangiwi ako at halos mapaluha.

“Sky!”

Kilala ko agad ang tinig na ’yon. Pag-angat ng mukha ko, nakita ko si Kuya Troy. Kita sa mga mata niya ang gulat at pag-aalala. Bago pa ako makasagot, nakaluhod na siya sa harapan ko. Hinawakan niya ang paa ko nang marahan at tiningnan niya ang bukong-bukong ko.

“Mukhang na-sprain ka. Hindi ka makakalakad nang maayos nang ganito.”

Ramdam ko ang init ng palad niya sa balat ko. Hindi ko maipaliwanag, pero kahit nahihiya ako, may kung anong ginhawang dumaloy sa akin. Hindi ako sanay na may nag-aalaga at nag-aalala talaga sa akin.

“S-sige lang, kaya ko–” pinilit kong tumayo, pero agad niyang inalalayan ang braso ko nang makitang napapangiwi ako.

“Hindi na. Huwag ka nang magpumilit,” mariin pero malumanay niyang sabi. “Dadalhin na kita sa clinic.”

At bago pa ako makatanggi, isinukbit na niya ang braso ko sa balikat niya. Inalalayan niya ako at halos magkadikit na ang katawan namin. Bawat hakbang, ramdam ko ang higpit ng pagkakayakap niya para masuportahan ako.

Habang naglalakad kami, naamoy ko rin ang pabango niya. Simple lang pero comforting. At sa bawat segundo, nararamdaman ko ang init ng katawan niya na para bang may pader akong masasandalan. May umaalalay. May nag-aalala. Hindi puro pasakit. Hindi puro pahirap.

Tahimik lang akong sumunod hanggang sa makarating kami sa clinic. Hindi ako nagsalita, pero sa loob-loob ko, parang unti-unting may binabasag si Kuya Troy sa katahimikan at bigat na matagal ko nang binubuhat.

Pinaupo ako agad ng school nurse sa isang mahabang kama sa gilid ng clinic. Ramdam ko pa rin ang kirot sa bukong-bukong ko, pero hindi ko mapigilan ang mahiya habang nakatitig si Kuya Troy sa akin na parang bantay.

“Sandali lang, kukuha ako ng ice pack,” sabi ng nurse bago pumasok sa maliit na storage room. Naiwan kaming dalawa ni Kuya Troy.

“Ang tanga ko talaga, no?” mahina kong bulong na halos hindi siya tinitingnan. “Nadapa lang dahil sa sahig.”

Narinig kong natawa siya nang mahina. Hindi yung pang-aasar, kundi parang aliw na aliw siya sa simpleng bagay. “Hindi ka tanga. Natural lang ’yan. Buti na lang at nandun ako para matulungan ka.”

Napatingin ako sa kanya. Nakasandal siya sa tabi ng kama, nakapamulsa pa, pero nakatingin sa akin na parang… hindi siya nababagot. Para bang importante talaga ako sa kanya.

Dumating ang nurse at nilagyan ng ice pack ang paa ko. Napaigik ako nang unang dumikit ang lamig sa balat ko.

“Awww” sabi ko agad.

Napangiti si Kuya Troy. “Huwag ka nang umarte, lalaki ka pa rin naman. Konting lamig lang ’yan. Malayo sa bituka.” Sinabi niya iyon nang may pang-aasar, pero kasabay niyon ay marahan niyang tinapik ang tuhod ko, na para bang sinasabing kaya mo ’yan.

“Gano’n?” sagot ko na medyo nagtatapang-tapangan. “Eh baka ikaw umiyak pa kapag ikaw ang na-sprain.”

Napahalakhak siya. “Ako? Hindi no, sanay na ako sa basketball, remember? Pero kung sakali man, dapat ikaw din ang mag-alaga sa’kin.”

Parang may kung anong kumurot sa dibdib ko sa sinabi niya. Ang gaan pakinggan. Ang sarap sa pakiramdam na isipin na baka… baka kailangan niya rin ako, kahit papaano.

“Puwede naman,” mahina kong sagot na halos pabulong.

“Ha? Ano ’yun?” tanong niya habang nakakunot ang noo.

“W-wala,” mabilis kong tanggi, sabay yuko. Buti na lang busy ang nurse sa paglagay ng bandage kaya hindi na niya ako napilit.

Pagkatapos, sabi ng nurse kailangan ko raw magpahinga at huwag muna maglakad nang matagal. Agad na nagprisinta si Kuya Troy para sa akin.

“Ma’am, ako na pong bahala kay Sky. Ihahatid ko siya sa room.”

Tumango lang ang nurse. At sa isip-isip ko, grabe, bakit ang dali-dali lang sa kanya? Bakit parang… natural lang na lagi siyang nandiyan para sa akin?

Pagbalik ko sa classroom, medyo awkward kasi lahat ng kaklase ko napatingin nang sabay habang nakaakbay sa akin si Kuya Troy. Hindi naman mabigat ang akbay niya, parang alalay lang, pero ramdam kong namula ang tenga ko. Kahit papaano, kilala pa naman siya sa school dahil guwapo naman kasi si Kuya Troy. Crush siya ng mga lower years sa university.

“Okay ka na ba?” tanong niya bago umalis. Tumango lang ako. “Sige, babalikan na lang kita mamaya ha.”

Akala ko biro lang iyon, pero hindi pala.

Pagdating ng uwian, nagulat ako nang papaalis pa lang ang professor sa room para mag-dismiss, nakita ko agad si Kuya Troy na nakasandal sa pinto, naghihintay sa akin. Pinagtitinginan tuloy siya ng mga kaklase ko at nagbubulungan sila.

“Kuya?” gulat kong sabi na halos hindi makalapit.

“Masakit pa paa mo, ’di ba?” ngumiti siya na parang sobrang natural lang. “Ako na maghahatid sa’yo pauwi.”

“Ay hindi na, kaya ko na ’to–” sagot ko agad, pero pinutol niya.

“Sky.” Tinitigan niya ako nang diretso at seryoso. “Kung kaya mo, mas okay. Pero ayokong makita ka ulit na matapilok. Please, hayaan mo na lang si Kuya mo.”

Wala na akong nasabi. Ang dami na kasing matang nakatingin, at ramdam ko ang halo ng kilig at hiya sa loob ko. Kaya tumango na lang ako at parang wala na rin akong choice kundi ang um-oo sa kanya.

Pagkalabas namin ng building, hindi siya nagtanong kung sa jeep o tricycle ba ako sasakay. Diretso kaming naglakad papunta sa parking area. Nandun ang kotse niya. Mayaman talaga ’tong si Kuya Troy. Bali-balita ko, sa kabilang siyudad, may ari sila ng malaking kompanya.

“Sumakay ka na,” sabi niya at inalalayan ako pasakay sa kanyang kotse.

Medyo nagdalawang-isip ako pero dahil ramdam ko ang kirot sa paa ko, sumakay na rin ako. Tahimik lang ang biyahe. Ramdam ko ang lamig ng aircon na humahampas sa braso ko.

At sa hindi inaasahan, huminto mismo sa tapat ng bahay namin ang kotse ni Kuya Troy. Hindi sa gate lang ng subdivision gaya noong nakaraan, kundi mismong sa harap ng pinto ng bahay namin. Wala akong nagawa nang ipilit niyang sa harap mismo ng bahay ako ihatid. Dahil ayaw ko nang makipagtalo, itinuro ko na lang ang bahay namin.

“Sir, paki-5 star na lang po,” biro niya habang tumatawa sa akin. “Salamat po, Sir. Ingat po kayo.” Sabi niya. Bumaba pa siya ng kotse para pagbuksan ako ng pinto.

Parang gusto ko siyang pagalitan, gusto kong sabihing baka makita kami ni Papa at magalit siya. Pero hindi ko magawa. Parang… gusto ko ring maramdaman na inaalagaan ako.

“Salamat, Kuya…” mahina kong sabi habang pababa at halos nakayuko.

“No problem,” sagot niya agad, tapos ngumiti nang parang hindi siya napagod ngayong araw. “Bukas ulit, kung gusto mo.”

Hindi ako nakasagot. Nagpasalamat ako muli at tumalikod na ako papasok ng bahay. Pero ramdam kong naiwan ang ngiti niya sa likod ko at ang kakaibang gaan sa loob ko.

Pagpasok ko sa bahay, bumungad agad sa akin si Papa Manuel. Nakatayo siya sa pinto, nakasandal pero halata ang bigat ng mukha niya, at parang matagal nang may iniisip.

Parang tumigil ang oras. Naramdaman ko agad ang kaba, kasi alam ko. Ayaw na ayaw niya na nakikita akong may kasamang iba, lalo na’t lalaki. Lalo na’t si Troy.

Hindi na ako naghintay ng sigaw o sermon mula sa kanya. Sanay na ako. Bago pa man siya makapagsalita, mabilis kong hinubad ang mga damit ko at halos nanginginig ang mga kamay ko. Hinagis ko iyon sa gilid at dahan-dahang dumapa sa sofa, nakatalikod sa kanya kahit may nararamdaman pang konting kirot sa paa ko.

“Pasensya na, Papa…” mahina kong bulong sa nanginginig na boses. “Alam kong galit ka na naman dahil hinatid ako ni Kuya Troy. Huwag ka nang magtanong. Alam ko na po ang gagawin.”

Nakatitig ako sa tela ng sofa, ramdam ang lamig na kumakapit sa balat ko. Nanginginig ang tuhod ko, hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa takot sa nakasanayan kong kasunod ng bawat ganitong eksena. Inaantay ko ang biglaang sipa ng galit niya, ang latigong babakat sa balat ko, at ang pag-aangkin niya na parang parusa. Pero hindi iyon ang ginawa niya.

Tahimik. Wala akong marinig na kaluskos. Akala ko naghihintay lang siya ng tiyempo, pero nagulat ako nang maramdaman kong hinawakan niya ang braso ko nang mahigpit pero hindi marahas.

“Sky…” mababa at nanginginig ang boses niya. Hindi galit at hindi rin mabigat. “Ano’ng ginagawa mo?”

Napapikit ako. Hindi ko alam kung sasagot ba ako o hahayaan na lang siya. Pero ramdam kong lumapit siya, at sa hindi ko inaakalang paraan, inangat niya ako mula sa pagkakadapa.

“Hindi kita parurusahan,” dagdag niya na halos pabulong. “Hindi na, Sky. Hindi na gano’n.”

Nagulat ako. Parang hindi ko siya kilala. Sanay na akong matigas ang tinig niya na may halong galit at may bigat ng puwersa. Pero ngayon, parang may lungkot. Parang may pakiusap. Parang may pagsisisi.

“P-Pa…” halos hindi lumabas ang boses ko. “Hindi ba’t ’yun ang gusto mo palagi? ’Yun ang… dahilan kung bakit ako nandito?”

Umiling siya nang mariin. Hinawakan niya ang balikat ko, saka ako hinila palapit para yakapin. Ayaw ko sanang gumalaw, nanginginig ang buong katawan ko, pero mahigpit ang yakap niya. Hindi masakit, hindi marahas. Mainit. Para bang… para bang may halong takot siyang mawala ako.

“Hindi, Sky,” bulong niya sa ulo ko. “Hindi kita kailanman gustong saktan. At lalong wala akong ibang babae… wala akong iba kung iyan pa rin ang bumabagabag sa’yo.”

Ramdam kong nag-init ang mata ko, parang sasabog ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan. Gusto kong maniwala, pero ang dami-dami nang sugat na iniwan niya sa akin.

“Hindi ko alam kung kaya ko pang maniwala, Pa…” mahina kong sagot na halos pasuko.

Mas hinigpitan niya ang yakap sa akin, hinalikan ako sa tuktok ng ulo ko, at naramdaman ko ang panginginig sa dibdib niya.

“Bibigyan kita ng dahilan para maniwala ulit. Promise, anak…”

Nag-angat ako ng tingin, at doon ko lang napansin na namumula ang mga mata niya. Para bang galing siya sa pag-iyak.

At sa sandaling iyon, nagulo ang lahat sa loob ko. Hindi ko na alam kung alin ang tama, alin ang totoo, at alin ang dapat kong paniwalaan.

“Sky…” Ramdam ko ang bigat ng boses niya. “Kung gusto mo talaga si Troy, kung siya ang nagugustuhan mo, sige. Papayagan kita. Pwede mong maging nobyo ’yon. Basta ba aalagaan ka niya…”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Nanigas ako, hindi dahil natakot, kundi dahil nasaktan ako sa sinabi niya.

“Troy?” sagot ko agad sa nanginginig na boses. “Alam mo kung sino ang mahal ko, Papa… ikaw lang…” Napapikit ako at pinilit kong pigilan ang pagbagsak ng luha ko. “Bakit ayaw mong maniwala? Bakit ayaw mong tanggapin na totoo ’to para sa’kin?”

Umiling siya at kita ko ang pigil na inis sa mukha niya. “Sky, hindi ganun dapat. Hindi mo dapat–”

“Hindi ka dapat mahalin ko?” putol ko na halos pasigaw. “Eh anong gagawin ko kung ito ang nararamdaman ko? Paano kung hindi ko kayang mahalin ang iba?”

Tahimik siya saglit, pero ramdam kong kumukulo siya sa loob. “Hindi mo naiintindihan. Ayokong masaktan ka. Ayokong maliin ng mundo ang lahat ng ’to.”

“E ano bang tingin mo sa’kin?” balik ko agad. “Isa lang ba akong bata na wala kang tiwala? O isa lang ba akong laruan mo noon kaya ngayon hindi mo matanggap na kaya rin kitang mahalin nang totoo? O isa lang akong bagay na kaya mong ipamigay nang basta-basta?”

Doon siya napatingin nang diretso sa akin, parang gusto niyang sumagot pero wala siyang masabi. Ako naman, parang gusto ko ng sabihin ang lahat ng hinanakit ko. Hindi ko na kinaya.

“Kung ayaw mong paniwalaan, fine,” bulong ko sa halos wala nang boses. “Pagod na rin akong ipilit ang sarili ko sa’yo.”

Iniwan ko siyang nakatayo sa sala at hindi ko na siya nilingon. Dumiretso ako sa kuwarto ko, binagsak ang katawan sa kama, at isinara ang pinto nang mariin.

At doon, sa dilim ng kuwarto ko, tahimik kong kinimkim ang sakit. Kung alam niya lang, lahat ng nilalaman ng puso ko, sa kanya lang umiikot. Pero kung hindi niya kayang tanggapin, ano pa ba ang silbi ng pagmamahal ko?

Sabi niya, kung gusto ko raw ba talaga si Troy, pwede niya akong payagan. Bakit gano’n? Para bang itinutulak niya ako palayo, ibinibigay sa iba. Pero alam naman niya kung sino talaga ang mahal ko. Hindi ba sapat yung paulit-ulit kong pagpapakita ng nararamdaman? Hindi ba niya ramdam na kahit nasasaktan ako, siya pa rin ang pinipili ko?

Huminga ako nang malalim, pilit pinapakalma ang dibdib ko na para bang may nagwawala sa loob. Ngayon ko lang siguro naramdaman nang ganito kalinaw. Wala na akong ibang dapat gawin kundi huminto. Paulit-ulit ko na lang bang sasaktan ang sarili ko? Paulit-ulit ko bang ipipilit ang damdamin na hindi naman tinatanggap?

Napatingin ako sa kisame at halos mapangiti, pero mapait. Sa kabila ng lahat, siya pa rin ang laman ng puso ko. Pero hindi ibig sabihin nun na kailangan kong tuloy-tuloy na masaktan. Hindi ibig sabihin nun na kailangan kong ipilit ang sarili ko para lang maramdaman niya ang pagmamahal ko.

Hinaplos ko ang sarili kong braso, parang kinukumbinsi ang sarili kong kaya ko ’to. “Tama na,” mahina kong bulong sa dilim, na para bang kinakausap ko ang sarili ko. “Tama na, Sky.”

Kahit mahirap, kailangan ko nang tanggapin na hindi lahat ng mahal natin ay kayang suklian iyon. Hindi lahat ng pinipili natin ay pipiliin din tayo. At kung doon lang nauuwi ang lahat, sa sakit, sa galit, sa pagtanggi, siguro mas mabuting ako na ang kusang lumayo.

Humigpit ang yakap ko sa unan, hindi na para magkunwari na siya ang yakap ko, kundi para yakapin ang sarili ko. Para ipaalala sa sarili ko na kahit wala siya, may halaga pa rin ako. May karapatan pa rin akong magmahal. Pero siguro, sa ibang pagkakataon, sa ibang tao, at sa ibang paraan.

Habang pinapapikit ko ang mga mata ko, mas malinaw ang pasya ko. Titigil na ako. Hindi ko na ipipilit. Hindi na ako hihingi ng kahit ano. Siguro oras na para ayusin ko ang sarili ko, para subukan kong buuin ang mga pirasong ako na lang ang nakakahawak. Piliin ko naman ang sarili ko ngayon.

At sa wakas, sa gitna ng dilim at katahimikan, nakaramdam ako ng kakaibang ginhawa. Masakit, pero parang may natanggal na bigat sa dibdib ko. Sa unang pagkakataon, hindi ko siya iniisip na kasama ko sa panaginip. Iniisip ko na lang na kaya kong mag-isa.

Kabanata 27

Blood

Hindi ko talaga maintindihan kung bakit pumayag ulit akong sumama kay Kuya Troy. Siguro kasi ayoko na lang mapag-isa sa bahay. Ayokong maramdaman na para akong nilalamon ng sarili kong isip, na bawat sulok ng kuwarto ko may alaala, may sugat, at may mga tanong. Siguro rin kasi nakakapagod na yung palaging ako lang. Palaging tahimik. Palaging walang sumasalo. Walang nagpapahalaga.

At sa totoo lang, masarap pala sa pakiramdam na may kasama kang parang kuya. Hindi mo kailangang magpanggap. Hindi mo kailangang magbantay sa bawat galaw mo. Hindi ka niya hinuhusgahan. Hindi ka niya tinatanong ng mga bagay na hindi mo kayang sagutin. Wala siyang hinihinging kapalit.

Nag-arcade kami ulit. Ang mga ilaw ng mga makina ay parang mga bituin na kumikislap sa dilim. Parang pansamantalang tumigil ang bigat sa dibdib ko. Nagtatawanan kami habang nagpapapalit ng tickets at parang mga batang walang iniisip na problema. Sobrang gaan. Nakalimutan ko sandali na may sugat pala akong dapat paghilumin.

Pagkatapos nun, dumaan kami sa supermarket para bumili muli ng stocks para sa mga stray dogs at cats na pakakainin sa susunod na programa. Habang tinitingnan ko si Kuya Troy na seryoso at maingat na pinipili ang mga dog food at cat food, napangiti ako. Hindi siya nagyayabang, hindi rin nagpapapansin. Ginagawa niya lang. Ang gaan niyang kasama. Para siyang liwanag na hindi pilit. Yung tipong dumadampi lang pero ramdam mo hanggang loob mo.

“Sky,” tawag niya sa akin nang palabas na kami ng counter. Hindi ko agad siya sinagot. Nagulat ako nang marinig ang boses niya ulit, pero mas seryoso na ngayon. Parang may bigat sa hangin. “May kailangan akong sabihin sa’yo. May ipagtatapat ako sa’yo…”

Napalingon ako. Hindi siya nakangiti. Kita ko ang bahagyang nerbiyos sa mata niya, parang ilang ulit na niyang pinag-isipan bago tuluyang magsalita. Parang alam niyang kahit anong sabihin niya, may magbabago sa amin.

“Alam mo kung bakit ako mabait sa’yo?” tanong niya bigla.

Napakunot ang noo ko. “H-Ha? Eh kasi mabait ka lang talaga sa lahat, di ba?” sagot ko na pilit na nagbibiro. Pero hindi siya natawa. Tumigil kami sa gilid ng hallway ng mall, at huminga siya nang malalim.

“Hindi lang dahil mabait ako… Sky, half-brother kita. Kapatid kita sa ama…”

Parang umalingawngaw ang salitang yun sa tenga ko. Half-brother. Paulit-ulit. Hindi agad nakapasok sa isip ko ang ibig niyang sabihin. Parang may sumabog sa dibdib ko.

“A-anong… ibig mong sabihin?” halos bulong ko.

“Ang ama ko… ay ama mo rin.” Diretso ang tingin niya sa akin, parang ayaw niya akong bigyan ng puwang para magduda. “Matagal na niyang gustong makausap ka. Pero hindi niya magawa. Kaya ako ang gumagawa ng paraan ngayon… kaya ako lumalapit sa’yo. Sky, magkadugo tayo…”

Nanlamig ang katawan ko. Para akong binuhusan ng yelo mula ulo hanggang paa. Ang bigat-bigat sa dibdib ko, parang hinihigpitan ng lubid. Para akong nauupos.

“Hindi… hindi puwede,” mahina kong sabi pero ramdam ko na nanginginig ang boses ko.

“Bunso,” malumanay ang tono niya. “Alam kong mabigat marinig. Mahirap intindihin at mahirap tanggapin. Pero ito ang katotohanan. Gusto kang kausapin ni Daddy, gusto niyang magpaliwanag sa’yo. Hindi siya masamang tao, hindi rin siya nang-iwan. May mga bagay lang na hindi niya agad nagawa noon.”

Gusto kong magtanong ng kung anu-ano. Sino siya, nasaan siya noon, bakit ngayon lang, pero natuyuan ako ng boses. Ang naririnig ko lang ay ang malakas na kabog ng puso ko na parang gusto nitong kumawala sa dibdib ko.

Parang biglang gumuho lahat ng akala ko tungkol sa sarili ko. Kung may tatay pala akong matagal nang nandiyan, ano ang papel ni Papa Manuel sa lahat ng ito? Bakit kailangang si Papa Manuel ang kumupkop at umako sa akin? Bakit hindi niya ako kinuha noon, bago pa ako mabasag sa ganitong klase ng buhay?

Napapikit ako sandali, pinipigilang tumulo ang mga luha. Hindi ito ang lugar, hindi ito ang oras para magdrama. Ayokong makita ni Kuya Troy na parang mababasag ako.

“H-Half-brother…” mahina kong ulit na halos ako na lang ang nakarinig.

Tumango siya. “Oo. At kahit anong mangyari, nandito ako sa’yo, Bunso. Hindi ko alam kung paano mo tatanggapin, pero sana bigyan mo ng pagkakataon si Daddy. At saka… sana, bigyan mo rin ng pagkakataon ang sarili mo na makilala siya. Makasama siya, makasama kaming totoo mong pamilya.”

Hindi ako nakasagot. Nginitian ko lang siya ng pilit, kahit ang totoo, ang dami kong gustong isigaw sa kanya. Bakit ngayon lang? Bakit kailangang dumating itong lahat nang sabay-sabay sa oras na pakiramdam ko ay ubos na ako?

Nagpatuloy kami sa paglalakad pero para akong robot na sumusunod lang sa kanya. Sa loob-loob ko, gulong-gulo ako. Ang daming tanong ngunit mas nangingibabaw ang sakit. Isang bagay ang paulit-ulit na tumatatak sa isip ko.

Kung may ama pala akong naghihintay at hindi ko naman kadugo si Papa Manuel, iiwan ko ba siya? Kukunin ba ako ng totoo kong ama kaya gusto niya akong makausap? Papayag ba ako? Gulong-gulo na ako.

Pagkauwi ko mula sa mall, diretso agad ako sa kuwarto ko. Nakita ko si Papa Manuel sa sala, nakaupo at kunwaring nanonood ng TV. Pero alam kong hindi naman talaga siya nakikinig sa palabas. Hindi ko siya pinansin. Hindi ko rin kaya. Parang ang bigat-bigat ng dibdib ko tuwing naaalala ko ang mga sinabi namin sa isa’t isa kagabi.

Pagkasara ng pinto ng kuwarto ko, ibinagsak ko ang bag sa sahig at dumapa sa kama. Nakatingin lang ako sa pader ng kuwarto ko. Ang dami kong iniisip. Ang dami kong kinikimkim.

“Half-brother kita.”

“Sky, magkadugo tayo…”

“Gusto kang kausapin ni Daddy, gusto niyang magpaliwanag sa’yo.”

Paulit-ulit na umuugong sa tenga ko ang mga sinabi ni Kuya Troy kanina. Totoo ba? Bakit ngayon lang? Saan siya galing nitong mga taon na pinagdadaanan ko lahat ng sakit? Kung totoo man, kaya ba niya akong harapin? Kaya ba niya akong tanggapin?

Ang daming tanong, natatakot ako.

Naririnig ko sa labas ng kwarto ang mga yabag ni Papa Manuel. Ang pagbukas-sara ng ref at ang tunog ng bote. Siguro umiinom na naman siya. Nakatitig lang ako sa pader. Ang hirap isipin na hindi kami nag-uusap. Mas lalo lang sumisikip ang dibdib ko.

Kinuha ko ang cellphone ko sa ilalim ng unan. Nandoon pa rin ang huling mensahe ni Kuya Troy.

Kuya Troy:

Hindi kita pipilitin, Bunso. Pero sana pag-isipan mo.

Ilang beses akong nag-type, binura, nag-type ulit. Hanggang sa wakas, pinindot ko ang send button.

“Payag na ako. Sabihin mo na lang kung saan at kailan.”

Pagkabagsak ng cellphone sa tabi ko, napahigpit ako ng yakap sa unan. Ang dami kong gustong itanong. Ang dami kong gustong isigaw. Pero wala akong masabi. At wala rin naman akong mapagsabihan.

Kaya ipinikit ko na lang ang mga mata ko, hinihintay kung sasagot si Kuya Troy. At sana, pag dumating na ang araw na yun… may lakas ako ng loob para harapin ang lahat.

Kinabukasan, magaan pero kabado ang pakiramdam ko. Hindi ko alam kung dahil ba ito sa napipintong pagkikita namin ng taong tinatawag kong totoong ama .

Habang nasa biyahe, parang may kumikirot sa dibdib ko. Ang mga mata ko ay nakatingin lang sa labas ng bintana, pinapanood ang mga gusaling mabilis na dumaraan, pero ang isip ko, parang naiiwan sa mga alaala. Sa bahay. Kay Papa Manuel. Sa lahat ng gabi ng pananahimik niya, sa bawat haplos ng kamay na minsang marahas pero naging tanging init na alam ko.

“Bunso,” tawag ni Troy nang mapansin siguro ang pagiging tahimik ko. “Sigurado ka bang gusto mo ’to? Pwede namang sa ibang araw–”

Umiling ako at pilit na ngumiti. “Hindi. Kailangan na ’to matapos.”

Tumango siya, pero hindi na muling nagsalita. Iyon na lang ang gusto ko. Katahimikan. Para marinig ko ang sarili kong loob na matagal nang gusto kong pakinggan.

Pagdating namin sa isang maliit na café, napansin ko agad ang lalaking nakaupo malapit sa bintana. Hindi ko pa siya nakikita nang personal, pero sa mga litrato na ipinakita ni Kuya Troy, kilala ko agad. Ang mga mata niya pareho ng akin. Nanatili si Kuya Troy sa kotse matapos niya akong ihatid, marahil binibigyan kami ng privacy.

“Sky…” mahinang sabi ng lalaki nang lumapit ako. May halong pag-aalangan sa tinig niya at parang takot na baka umatras ako.

“Hello po,” sagot ko. Walang emosyon at walang ngiti. Basta lang bumati .

Tumayo siya, tila gusto akong yakapin, pero umatras ako nang bahagya. Hindi dahil galit ako kundi dahil hindi ko alam kung kaya ko. Umupo na ako sa harap niya at ganoon din ang ginawa niya.

“Salamat sa pagpunta,” sabi niya. “Matagal ko nang gustong makilala ka. Hindi ko alam kung paano ako magsisimula.”

Tiningnan ko siya. Ang taong ito, kadugo ko. Pero bakit parang hindi ko maramdaman? Bakit parang mas malinaw pa rin sa isip ko ang mukha ni Papa Manuel kahit gaano niya ako sinaktan?

“Siguro,” sabi ko matapos ang ilang sandali, “puwede nating subukang mag-usap. Pero hindi ako nangangako na madali ’to para sa akin.”

Ngumiti siya at halatang nabunutan ng tinik. “Hindi ko rin inaasahan ’yon. Basta gusto ko lang malaman mo… gusto kitang makilala, anak.”

Napayuko ako. Ang salitang anak ay matagal ko nang gustong marinig. Pero ngayon, parang wala nang dating. Siguro kasi huli na.

Siguro, ito na ang simula ng bago. Hindi bilang anak ni Papa Manuel, hindi bilang batang nasasaktan. Kundi bilang si Sky na handa nang pumili para sa sarili niya.

Tahimik akong nakikinig habang nagsisimulang magsalita si Armando Lopez. Sa unang pagkakataon, ramdam ko ang bigat ng bawat salitang lumalabas sa bibig niya. Parang bawat isa ay piraso ng puzzle na matagal kong gustong buuin.

“Alam mo, Sky…” nagsimula siya nang mahina at halos parang bulong. “Matagal ko nang gustong sabihin ’to. Pero hindi ko alam kung paano.”

Umayos siya ng upo, saka tumingin sa akin. May lungkot sa mga mata niya, hindi ’yong uri ng lungkot na dahil lang sa pagsisisi, kundi ’yong dahil sa tagal ng pagdadala ng isang lihim.

“Magkakabata kami nina Manuel at Theresa,” sabi niya. “Magkakapitbahay kami noon. Simple lang ang buhay namin, pero masaya. Hanggang sa isang araw, inampon ng mga magulang ko si Theresa. Ulila na kasi siya noon, at gusto ni Mama na may kasama ako sa bahay, at may anak siyang babae habang busy ang ama ko sa pagpapalago ng negosyo niya.”

Napayuko si Armando sandali, saka napangiti nang mapait. “Pero habang lumalaki kami, hindi ko na siya tinitingnan bilang kapatid. At alam kong gano’n din siya sa akin. Pareho naming alam na mali… pero minsan, kahit anong iwas mo, ’yong puso mo, matigas din pala.”

Tahimik lang akong nakatingin sa kanya. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman. Kuryosidad, awa, o galit.

“Wala kaming sinabihan kahit sino,” patuloy niya. “Pero nang nagparamdam si Manuel… siya ’yong tipo ng lalaking madaling magustuhan. Magaling makisama, responsable, at totoo namang mabait. Niligawan niya si Theresa. Hindi ko siya mapigilan. Ayokong sirain ang pagkakaibigan namin ni Manuel, kaya pinili kong umatras. Akala ko, mawawala rin ’yong nararamdaman ko sa paglipas ng panahon.”

Sandali siyang natahimik. Humigpit ang kapit niya sa tasa ng kape na tila gusto niyang yakapin ang alaala.

“Pero hindi. Hindi nawala. Hindi pa niya sinasagot si Manuel nang malaman ni Mama ang mayroon sa amin ni Theresa. Itinakwil siya ng mga magulang ko at pinalayas. Gusto ko siyang tulungan pero wala akong nagawa, pinatapon ako ng mga magulang ko sa US kapalit ng pangakong susuportahan pa rin ang pag-aaral ni Theresa sa kolehiyo. Dahil mahal ko siya at ayaw kong sirain ang buhay at mga pangarap niya, nagpakalayo-layo ako. Nabalitaan ko na lang na pagkatapos ng ilang taon, nagpakasal si Manuel at Theresa. Doon na ako nagsimulang mabuhay mag-isa.”

Tahimik lang akong nakikinig kay Armando habang patuloy siyang nagsasalita. Ramdam ko sa bawat himig ng boses niya na hindi lang ito simpleng pag-amin. Ito ay isang kabigatan na matagal na niyang ikinulong sa loob ng sarili niya.

“Matapos akong lumayo sa kanila,” mahina niyang sabi, “sinubukan kong ayusin ang buhay ko. Nagpakasal rin ako, nagpatakbo ng negosyo ng mga magulang, at nagka-anak. Pero hindi ko kailanman naibigay sa asawa ko ang pagmamahal na karapat-dapat sa kanya. Alam kong mali. Alam kong kasalanan ko. Pero paano mo nga ba mapipilit ang puso mo, ’di ba?”

Huminga siya nang malalim, parang tinatantiya kung handa ba akong marinig ang susunod na bahagi ng kanyang kuwento. “Kaya nang tuluyan kaming naghiwalay ng asawa ko, sinubukan kong magsimula ulit. At doon ko ulit nakadaupang-palad sina Manuel at Theresa.”

Tumigil siya sandali. “Noong mga panahong iyon, alam kong may dinadala si Theresa. Tahimik siya at malungkot. Alam kong may problema sila ni Manuel bilang mag-asawa. At kalaunan, nalaman ko kung bakit.”

Tumingin siya sa akin nang diretso sa mga mata ko. “Gustong-gustong magkaanak ni Theresa. Pero si Manuel… baog siya. Hindi niya agad sinabi kay Theresa ang lihim niya. Ilang taon niyang itinago sa asawa niya. Nang mabunyag, halos maghiwalay silang dalawa. Galit na galit si Theresa. Pakiramdam niya, pinagkaitan siya ng pangarap na matagal na niyang gustong makamit. Ang magkaroon ng sariling pamilya na matatawag niya… ang magkaroon ng anak.”

Ramdam ko ang pagkuyom ng kamao ko sa ilalim ng mesa. Sa isip ko, nagsisimulang umikot ang lahat. Ang mga taong akala ko’y simpleng konektado, unti-unting nabubuo sa iisang masalimuot na larawan.

“Nang mga panahong iyon,” pagpapatuloy ni Armando, “si Manuel ay nasa barko. Madalas siyang wala, dahil trabaho niya ang maglayag sa dagat, magtagal na buwan bago makauwi. Naiwan si Theresa, mag-isa, sugatan, at galit. At ako… ako ’yong hangal na lumapit.”

Namilog ang mga mata ko, hindi dahil sa gulat lang, kundi dahil parang may malamig na kamay na kumapit sa sikmura ko.

“Hindi ko sinasadya,” mahina niyang sabi. “Noong una, gusto ko lang siyang tulungang mawala ang sakit sa puso niya. Kaibigan pa rin siya kahit anong mangyari. Pero habang tumatagal, bumalik lahat ng naramdaman ko noon. Gabi-gabi kaming nagkikita, nagkukuwentuhan… hanggang sa isang gabi, hindi na namin napigilan ang sarili namin.”

Nanahimik siya. Walang ibang maririnig sa café kundi ang mahinang tugtog ng piano at ang tibok ng puso kong parang sasabog.

“May nangyari sa amin,” bulong niya. “At ilang linggo lang pagkatapos no’n… nalaman niyang buntis siya.”

Kabanata 28

Choice

Napahawak ako sa dibdib ko at parang gusto kong pigilan ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Galit? Takot? O awa sa dalawang taong tila nilamon ng sarili nilang kasalanan, at kay Papa Manuel na pinagtaksilan ng dalawa.

“Hindi niya sinabi kay Manuel,” dagdag ni Armando na halos paos. “At ako rin… pinili kong manahimik. Pinilit naming paniwalaan na walang dapat makaalam. Pero ngayon, heto ka. Buhay, humihinga, at nakaharap sa akin. Wala na akong karapatang itago pa.”

Hindi ko namalayang tumulo ang luha ko. Ang daming emosyon na sabay-sabay sumabog. Ang mga taon ng pag-aakalang buo ang pinanggalingan ko, ang mga sugat na hindi ko pa man alam, pero matagal nang nasa dugo ko.

“Sky…” tinig ni Armando, mahina at nanginginig. “Hindi ka pagkakamali. Isa kang alaala ng pagmamahal na hindi namin pinlano, pero totoo.”

Pero sa loob-loob ko, kahit gaano niya subukang gawing maganda ang katotohanan, ang naiwan lang sa isip ko ay isa. Anak ako ng isang kasalanan. Anak ako ng dalawang taong nagtaksil kay Papa Manuel. Kaya hindi ko rin siya masisisi kung bakit malamig siya sa akin.

Huminga nang malalim si Armando bago muling nagsalita. Kita ko ang panginginig ng kanyang mga daliri na parang binabalikan niya mismo ang mga sugat ng nakaraan.

“Noong nalaman kong buntis si Theresa… hindi ko na kinaya. Hindi ko na kayang nakatayo lang sa gilid. Kaya nagpunta ako kina Manuel. Wala akong pakialam kung ano ang puwedeng mangyari sa akin, ang gusto ko lang ay akuin ka. Ang gusto ko lang, ako ang magpalaki sa’yo. Hindi ko na kayang itago na anak kita. Pero hindi ako pinili ni Theresa at naiintindihan ko iyon.”

Napatigil siya, marahang kinuyom ang mga kamao at kita ko ang paglaki ng ugat sa kanyang braso. “Pero Sky…” tiningnan niya ako nang diretso, “sa halip na makiusap si Manuel, binugbog niya ako. Paulit-ulit. Sinabi niya sa akin, ‘Ako na ang tatay ng bata! Wala kang karapatan kay Theresa, hindi ikaw ang asawa!’” Tumigil siya, at parang bumigat ang hangin sa pagitan namin. “At bago ako umalis, binantaan niya ako. Sabi niya, ‘Kapag nagpakita ka ulit dito, hindi lang bugbog ang matitikman mo, papatayin kita.’”

Ramdam ko ang pag-init ng tenga ko, hindi ko alam kung galit ba ’to, o awa, o sakit na hindi ko maintindihan. Gusto kong magsalita, pero wala akong boses na lumabas.

“Duwag ako,” tuloy niya na halos pabulong. “Duwag ako kasi hindi ko na naituloy. Natakot ako para sa buhay mo, para kay Theresa at para sa sarili ko. Kaya umalis ako. Pero kahit gano’n, Sky… kahit gano’n…” nanginginig ang boses niya, “hindi kita iniwan. Hindi kita kinalimutan. May mga inutusan ako, mga taong pinagkakatiwalaan ko, para tingnan ang kalagayan mo. Hindi mo man ako nakikita, pero alam kong nando’n ka. Lumalaki ka. Humihinga ka. At tuwing nasasaktan ako sa iniisip ko kung anong nangyayari sa buhay mo, iyon na lang ang konsolasyon ko. Na kahit papaano, may nagmamahal sa’yo kahit hindi na ako.”

Napakapit siya sa mesa, napayuko, at doon ko lang nakitang tuluyang gumuhit ang luha sa kanyang pisngi. “Ngayon nga… nalaman ko na wala na si Theresa.” Nanginig lalo ang boses niya. “Hindi ko man siya nakuha, hindi man kami nagkatuluyan, minahal ko siya sa paraang kaya ko. At kahit mali kami noon… hindi ko siya sinisi. Kaya lang…” napahinto siya at humikbi nang mahina, “…ngayon wala na siya. At natatakot akong huli na ang lahat para sa atin.”

Parang biglang gumuho ang dibdib ko. Ang bawat salita niya ay parang sumisiksik sa puso ko, pinupunit lahat ng pinanghahawakan kong katotohanan. Sa isang iglap, nandito sa harap ko ang lalaking matagal ko nang pinapangarap makilala. Pero sa bawat kuwento niya, mas lalo kong nararamdaman kung gaano kabigat at kagulo ang pinagmulan ko.

Gusto kong sumigaw. Gusto kong sabihin sa kanya kung gaano kahirap mabuhay sa bahay na iyon. Kung gaano kasakit na akala mo’y may ama ka pero hindi pala iyon ang ama mo. Kung gaano kasakit na iniwan kang walang alam. Pero wala akong masabi. Nakatitig lang ako sa kanya, hawak ang baso ng tubig na hindi ko namalayang nanginginig na sa kamay ko.

Sa loob-loob ko, ang tanging pumapasok na tanong.

Kung noon pa lang ay nilabanan niya si Papa Manuel, kung noon pa lang ay inangkin niya ako, magiging ganito pa ba ako ngayon? Hindi ko sana naranasan na tanggihan nang paulit-ulit.

“Hindi ko na hahayaang manatili ka pa sa poder ni Manuel,” mariin na sabi ni Armando, habang pinupunasan ang luha sa pisngi niya. Nakatitig siya sa akin, diretso, buo, at puno ng galit na matagal na sigurong kinimkim. “Ngayon na alam kong anong klaseng buhay ang pinagdadaanan mo sa kanya, hindi na ako mananahimik. Hindi na ako magpapabaya ulit.”

Tahimik lang akong nakatingin sa kanya. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot. Ang daming emosyon na nagsisiksikan sa dibdib ko. Galit, pagkalito, at isang parte ng pag-asang pilit kong pinipigilan.

“Kukunin kita, Sky,” dagdag pa niya sa mababang tono pero mariin. “Hindi ko na hahayaan na magkahiwalay pa tayo. Ako ang totoo mong ama. Sa akin ka dapat lumalaki. Ako dapat ang nag-aaruga sa’yo.”

“Sir–” hindi ko alam kung bakit sir ang tawag ko sa kanya, pero iyon lang ang lumabas sa bibig ko. “Hindi po ’yan gano’n kadali.”

“Alam kong hindi,” sagot niyang mabilis na halos naputol ang sinabi ko. “Pero lalaban ako. Ako ang ama mo, at wala nang mas makatarungan pa kaysa maibalik ka sa akin. Kung kailangan kong dumaan sa lahat ng legal na proseso, gagawin ko. Kung kailangan kong harapin si Manuel, gagawin ko rin.”

Napayuko ako. Ramdam kong nanginginig ang mga daliri ko sa ilalim ng mesa. Hindi ko alam kung dahil ba sa kaba o dahil sa takot.

“P-Pag-iisipan ko po muna,” mahina kong sabi na halos pabulong. Hindi ko siya matingnan sa mga mata. “Hindi ko pa alam kung kaya kong… basta na lang umalis.”

Tahimik siya sandali, pero halatang pinipigilan ang sarili. Kita ko sa kanya ang mga matang gusto nang umiyak pero pinipili pa ring magpigil. Pagkatapos ng ilang segundo, humugot siya ng malalim na hininga, saka may kinuha mula sa bulsa ng coat niya. Isang maliit na papel. Maayos niyang inilapag iyon sa mesa sa pagitan namin.

“’Yan ang address ko,” sabi niya. “Sa San Felipe Subdivision, Blk 12 Lot 3. Kung kailan ka handa… kahit anong oras, kahit gabi. Nando’n ako. Huwag ka lang maghintay na masaktan ka ulit bago mo ako lapitan, anak.”

Napatingin ako sa papel na parang ang hirap hawakan. Simple lang. Sulat kamay, malinaw, at may numerong naglalaro sa isip ko kahit ayokong tandaan.

Bago siya tumayo, marahan niyang hinawakan ang balikat ko. Mainit, mahinahon, at walang pagpipilit. Isang haplos na ngayon ko lang naramdaman na may kasamang pagmamahal .

“Pagod ka na, alam ko,” mahinang sabi niya. “Pero tandaan mo ’to, anak. Hindi mo kailangang manatili sa lugar na nasasaktan ka para lang masabing may pamilya ka.”

Hindi ako nakasagot. Napatingin lang ako sa kanya hanggang sa lumakad siya palayo, dala ang bigat ng nakaraan, at iniwan ako sa mesa, hawak ang papel na parang susi sa panibagong buhay na hindi ko alam kung handa pa ba akong buksan.

Pagpasok ko sa bahay, agad kong naamoy ang matapang na halimuyak ng alak. Bumungad sa akin ang sala. Magulo, puno ng bote ng beer at alak na nakakalat sa sahig, parang mga basag na alaala na wala nang pakinabang. Nando’n si Papa Manuel, nakasandal sa sofa, namumula ang mukha at mapungay ang mga mata. Halatang lasing na lasing na.

“Sky…” garalgal ang boses niya, parang nanggagaling sa ilalim ng balon. “Sky… halika rito…” Inaabot niya ang kamay niya, nanginginig, pero hindi ko tinanggap.

“Magpahinga ka na lang, Pa,” malamig kong sagot dahil hindi ko siya matingnan sa mata. Diretso lang ako sa daan patungong kuwarto ko. Sa bawat yabag ko, parang may kumakabig sa akin, pero mas pinili kong huwag lumingon.

Narinig ko pa ang mahinang pag-ungol niya, at ang pagkalansing ng bote nang mahulog iyon sa sahig. “Sky… ’wag mo akong iwan…” halos pasigaw na iyon, pero pinilit ko pa ring huwag tumigil.

Pagkapasok ko sa kuwarto, agad kong isinara ang pinto. Sumandal ako ro’n, pinikit ang mga mata, at malalim na huminga. Parang may alon ng konsensya at bigat na sumalubong sa akin. Iyon bang pakiramdam na kahit mali na ang lahat, may parte pa rin sa’yo na ayaw kumalas.

Humiga ako sa kama, nakatingin sa kisame, at hawak pa rin ang papel na ibinigay ni Armando kanina. Paulit-ulit kong binabasa ang address, bawat letra ay parang kumakabog sa dibdib ko.

San Felipe Subdivision, Blk 12 Lot 3.

Kung kailan ka handa… kahit anong oras, kahit gabi. Nando’n ako.

Tinitigan ko ang papel na iyon hanggang sa manlabo na ang paningin ko. Sa isang banda, gusto ko nang umalis. Gusto kong tumakas sa lahat. Gusto kong maramdaman kung paano ba ang pagmamahal na hindi kailangan ng kapalit, hindi kailangan ng sakit.

Pero paano na si Papa Manuel? Kahit gano’n siya, siya ang naging mundo ko simula pagkabata. Siya ang nagpalaki sa akin. Oo, ginulo niya ako, sinaktan, giniba ang pagkatao ko. Pero siya pa rin ang alam kong uuwian, ang aking tahanan. Paano kung tuluyan siyang bumagsak kapag wala ako? Paano kung mas lalo siyang malugmok? Mahal na mahal ko si Papa Manuel.

Napapikit ako at humigpit ang yakap ko sa unan.

“Anong gagawin ko?” bulong ko sa sarili ko. “Kung aalis ako, parang tinanggal ko na siya sa mundo ko. Pero kung mananatili ako… hanggang kailan? Akala ko ba ayaw mo na?”

Naramdaman kong unti-unting tumulo ang luha ko. Ang hirap. Ang sakit. Para akong hinihila ng dalawang puwersa sa magkaibang direksyon. Isa, papunta sa pag-asa. Isa, papunta sa pagkasunog ng sarili kong kaluluwa.

At doon, sa dilim ng kuwarto ko, hawak ang papel at nakababad sa mga luha ko, nagtanong ako sa sarili ko. Kaya ko bang piliin ang sarili ko… kahit ang kapalit ay iwanan siya?

Pagkalabas ko ng kuwarto, hawak ko pa rin ang papel na binigay ni Armando kanina. Inilagay ko to sa loob ng bulsa ng shorts ko. Mabigat ang bawat hakbang ko pero mas mabigat ang desisyon sa loob ko. Hindi ko na kakayanin. Hindi ko na kayang ipilit pa ang sarili ko sa sitwasyong unti-unti akong winawasak. Ngayon, pipiliin ko pa rin ang sarili ko. Nakapagdesisyon na ako. Pipiliin ko ang pagmamahal.

Pagdating ko sa sala, lalo akong nabigla. Magulo pa rin ang paligid, nakakalat ang mga bote sa sahig, at nando’n pa rin si Papa Manuel. Nakasandal sa sofa, mas mapula na ang mukha at mas malabo na ang mga mata. Hindi na siya ’yong matatag na lalaki na kilala ko noon pa. Parang gumuho na siya sa harap ko.

“Sky…” garalgal na naman ang boses niya. Halos pasimpleng ngiti ang pilit niyang binuo, pero halatang lutang. Tumayo siya nang bahagya at agad akong hinila papunta sa kanya. Bago ko pa maunawaan, nakaupo na ako sa tabi niya sa sofa habang mahigpit ang hawak niya sa braso ko.

“Papa–” mahina kong sabi, pero bago ko pa matapos, hinalikan na niya ako. Mabigat. Amoy alak. Ramdam ko ang init ng hininga niya sa labi ko.

Nanigas ako sandali. Ito na naman, sigaw ng isip ko. Pero kasabay no’n, may kumislap na maliit na boses sa loob ko. Pagbigyan mo na ang sarili mo.

Ito na ang huli. Bukas, tapos na ito. Bukas, pipiliin mo na ang sarili mo.

Huminga ako nang malalim at pinikit ang mga mata ko. Hindi ko na alam kung ano’ng tama o mali. Hindi ko na alam kung anong nararamdaman ko sa kanya.

At doon, kahit ramdam ko ang bigat ng lahat, hinayaan ko na lang ang sarili kong sumunod sa agos ng gabing iyon. Hindi na para sa pagmamahal. Hindi na para sa kanya. Kundi para sa wakas. Para sa pagbitaw ko.

A/N

Play All I Ask by Adele

Kabanata 29

Last Night

Ramdam ko ang pag-igting ng mga daliri niya sa braso ko, parang ayaw niya akong pakawalan, parang kumakapit siya sa isang bagay na matagal na niyang pinaniniwalaang kanya. Mabigat ang paghinga niya na may halong pagod at alak. Sa bawat segundo, parang bumabagal ang mundo ko.

Hinawakan niya ang mukha ko, magaspang at nanginginig ang mga palad niya, habang ako naman ay nanatiling nakapikit, at sinusubukang ihiwalay ang isip ko sa katawan ko.

Ang halik niya ay hindi na matamis. Mainit, mapusok, puno ng paghingi at paghabol sa isang bagay na hindi na namin hawak. Amoy alak ang bawat hinga niya at parang usok na pumapasok sa mga bitak ng dibdib ko.

Hinayaan ko lang siyang halikan ako. Tumugon ako at pinagbigyan ang sariling damhin ang kanyang mga halik. Hinayaan kong dumulas ang mga palad niya sa balikat ko, pababa, marahan pero may bigat, tulad ng alon na bumabalot sa isang bato sa dalampasigan. Naririnig ko ang paglangitngit ng sofa sa bawat paggalaw namin, ang kaluskos ng tela, at ang mahinang ugong ng bentilador sa kisame. Lahat iyon ay parang nagiging musika ng huling eksena namin.

Nahubad na namin ang aming mga damit. Wala kaming itinira. Namumungay niya akong tiningnan bago muling hinalikan at binuhat papunta sa kanyang kuwarto. Sa bawat lakad niya, dama ko ang sarap sa kanyang mga halik. Pagpasok sa kuwarto, dahan-dahan niya akong inihiga sa kama.

Ibinuka niya ang mga hita ko at pumuwesto siya sa pagitan ko. Hinalikan niya akong muli nang masuyo habang dama ko ang matigas niyang burat sa aking puson. Hinawakan ko ito na siyang nagpahinto sa kanya sa paghalik sa akin.

“Aggghhh… Sky… Ang init ng kamay mo…” ungol niya sa akin. Hindi pa ako nakuntento at jinakol ko ito habang nakatitig sa kanyang mga mata.

Nang makabawi siya, pinagpatuloy niya ang paghalik sa akin. Kakaiba ang mga halik niya ngayong gabi. Para bang may ipinahihiwatig.

Dumapo ang mainit niyang mga halik sa aking tenga. Dinilaan at kinagat niya ito nang paulit-ulit na siyang nagbigay sa akin ng libo-libong boltahe.

“Hmmm… P-Pa… N-Nakikiliti ako.” Ungol ko sa kanya na hindi malaman kung gusto ko bang ituloy niya o ihinto.

Ilang sandali pa, lumandas ang kanyang mga halik papunta sa aking mga leeg. Parang hindi na kami tao ng oras na ito. Parang dalawang anino na lang na nagsasalubong sa gitna ng dilim. Bawat haplos niya, may kasamang pangungulila. Bawat hinga ko, may kasamang pagbitaw. Ang mga daliri niya ay dumadaan sa balat ko na para bang sinusubukang tandaan kung ano ang pakiramdam na naririto pa ako. Ako naman, sinusubukang kalimutan kung ano ang ibig sabihin ng lahat. Ang ibig sabihin ng kanyang mga haplos at mga halik. Walang kahulugan ito.

Sa pagitan ng mga ungol na halos hindi na mga salita, sa pagitan ng mga halik na puno ng pait at init, naramdaman ko kung gaano kami kapwa sirang-sira. Wala nang pagmamahalan, wala nang pangako. Wala nang ama at anak. Tanging dalawang nilalang na parehong nauuhaw, parehong naghahanap ng paraan para mabawasan ang bigat.

Masuyong dumulas ang mga palad niya sa buhok ko, sa batok ko, pababa, parang humihingi ng tawad sa bawat pagdampi. Ako naman, napayakap nang mahigpit sa kanya at naiyakap ang aking mga hita sa kanyang matigas na katawan. Hindi para humingi, kundi para magpaalam. Huling gabi na ito, lasapin mo na Sky.

At nang tuluyan kong ipikit ang mga mata ko, sa pagitan ng mga tunog at halik at mga bulong na wala nang saysay, sinubukan kong alalahanin. Ito na ba talaga ang huli? Ang huli kong gabing papayagan ang sarili kong magpanggap. Ang huli kong gabing kakapit sa isang bagay na matagal ko nang gustong bitawan.

Bumaba ang kanyang mga halik pababa sa aking butas. Dinilaan niya ang aking butas gamit ang kanyang mainit na dila. Sa una, dumudunggol-dunggol lang ito na tila kumakatok sa akin. Nang tumagal, paikot-ikot ang kanyang dila na malaway na dumadampi sa aking balat. Hinawakan niya ang aking burat at jinakol niya ito habang patuloy pa rin siya sa pagkain sa akin.

Hindi ako nagpatalo, umikot ako ng puwesto at patagilid na humiga sa kama. Kaharap ko ngayon ang kanyang burat na galit na galit. Samantala, inayos niya ang puwesto ko upang madali niyang makain at maipasok ang kanyang makapal na daliri sa puwit ko.

Dinilaan ko ang kanyang burat nang dahan-dahan na para bang minememorya ko ang bawat ugat, hugis at laki nito. Dinilaan ko rin ang kanyang singit hanggang sa hindi na ako makatiis. Dinilaan ko na rin ang katawan ng kanyang burat papunta sa ulo nito. Paulit-ulit kong ginawa ito hanggang sa isinubo ko ang ulo ng kanyang kahabaan.

Naglaro ang aking dila sa kanyang ulo habang sinisipsip ko ito. Paikot-ikot kong ginalaw ang aking dila sa ulo ng kanyang burat. Siya naman ay patuloy na fininger ang butas ko. Nagsimula sa isa hanggang sa nararamdaman kong tatlo na ang pumapasok sa akin. Para bang hinahanda niya ako sa isang matinding bakbakan.

Ilang sandali pa, nagdesisyon akong isubo ang burat niya nang todo hanggang sa maramdaman ko ang bulbul niya sa aking mukha. Sinagad ko ang kanyang burat at binabad ko muna ito sa aking lalamunan. Hindi ako makahinga pero tiniis ko ang hirap dahil ito naman na ang huli.

Napahawak siya sa aking ulo nang magawa kong magtagal na nakababad ang kanyang burat sa aking lalamunan. “ Nggghhh… Tang ina, Sky. Ang lalim mong sumubo.“

Hindi siya nakatiis, inatras-abante niya ang kanyang burat sa aking bibig. Minouthfuck niya ako habang nakatagilid kami sa kama. Rinig na rinig ang pagsalpok ng kanyang burat sa aking bunganga.

Plok! Plok! Plok!

“Aggghhh… A-Ang sarap, Sky. Akin lang ’to.” Mga ungol niya habang umaayuda sa aking bunganga. Nakahawak lang ako sa kanyang mala-trosong mga hita bilang suporta sa kanyang pagbayo sa aking bibig.

Agad niyang inikot ang katawan ko at dumapa sa ibabaw ko. Hinalikan niya ako nang masuyo habang nakikita kong nilalagyan niya ng lubricant ang kanyang mataba at mahabang burat. Nilaro ng dila niya ang loob ng bibig ko. Nakipaglaban din ako ng halikan sa kanya at nilaro ko rin ang dila niya.

Naramdaman ko ang pagkatok ng ulo ng burat niya sa bukana ng butas ko. Umayos ako sa paghiga at ibinuka nang mabuti ang aking mga hita sa ere. Sinimulan niya akong pasukin nang dahan-dahan. Nakaramdam ako ng kaunting sakit dahil ilang araw din niya akong hindi napasok. Para bang hindi masasanay ang butas ko sa kanyang kalakihan.

“Ahhh! P-Pa, dahan-dahan, please!” sa kauna-unahang pagkakataon ay tumango siya sa akin. Naramdaman ko ang kanyang pag-iingat sa akin hanggang sa maramdaman ko ang pagsagad ng kanyang kahabaan sa butas ko.

Hindi muna siya gumalaw, binabad ang burat niya sa akin. Hindi ko napansin noong una na may tumulong luha sa aking mga mata. Pinunasan niya ang lumandas na luha sa aking pisngi at hinalikan niya ako sa aking noo. Napapikit ako sa kakaibang sensasyon na iginawad niya sa akin. Mula noo, naramdaman ko rin ang halik niya sa aking ilong, pisngi, hanggang sa dumampi ito sa aking mga labi.

Habang hinahalikan niya ako, iginiling ko ang aking mga balakang at inatras-abante ito sa kanyang kahabaan. Nakuha naman niya ang ibig kong sabihin kaya sinimulan niya ang paggalaw. Dahan-dahan ang kanyang mga galaw na kakaiba sa kanyang ibinibigay sa akin noon. Walang habas niya akong kinakantot noon, pero ngayon, dama ko ang kanyang pagsusumikap na huwag akong masaktan.

Bawat ulos niya ay parang binubuhos niya lahat ng kanyang emosyon na hindi niya masabi sa akin. Bawat galaw niya ay ramdam kong lumuluwag ang butas ko. Bawat ayuda ng kanyang balakang, dama kong unti-unting mababasag ang desisyon na ginawa ko kanina. Tinatagan ko ang sarili ko.

“Sky… Aggghhhh. Ahhmmm!” ungol niya habang nakatitig sa aking mga mukha. Tumitig din ako na para bang kinakabisado kung gaano kaguwapo ang kanyang mukha. Kung gaano nito nabihag ang aking puso.

Napakagat-labi na lang ako at napakalmot sa kanyang likod. May luha sa mata ko pero hindi ko siya tinutulak. Gusto kong sulitin ang masuyo niyang paggalaw sa ibabaw ko. Iniyakap ko na lang ang mga binti at kamay ko sa kanyang likuran na para bang nakadepende sa kanya ang buhay ko.

“Pa…” hikbi ko. “Bilisan mo na, please…” pakiusap ko na pinagbigyan naman niya.

Magkakasunod na mga sagarang ulos ang binigay niya sa akin. Mas marahas na kaysa sa nauna.

“Skyyyy, Ohhhh! Aggghhh!” sigaw niya habang patuloy na naglabas-masok sa akin. Para bang naputol na ang pasensyang ibinigay niya sa akin kanina.

Hanggang sa bumilis nang bumilis ang galaw niya, ang mga ungol at hingal niya ay halo ng sakit at sarap sa akin. At ako naman ay umiiyak na nilalasap ang huling pag-iisa ng aming katawan. Hinahayaan ang sarili kong lamunin ng bigat ng katawan niya.

“Pa… aahhh…” hindi ko mapigilan ang sarili ko. “Pa… aahh… please…” ungol ko sa kanya habang napapanganga na ako sa sarap. Patuloy pa rin siya sa paggalaw sa ibabaw ko.

“Ahhhhhh… Sky…”

Hindi ko na mapigilan ang sarili ko sa sarap na nadarama. Hinawakan ko ang burat ko na para bang sinasabayan siya sa kanyang paggalaw. Jinakol ko ang tigas na tigas kong burat habang dama ko ang paglabas-masok ng kanyang burat sa loob ko. Kumakaskas sa pader ng prostate ko ang ulo ng burat niya habang siya ay gumagalaw. Kakaibang kiliti ang naibibigay niya sa tuwing siya ay umuulos.

Pinisil ko ang balikat ni Papa Manuel at ramdam ko ang init ng labi niya sa leeg ko, ang init ng katawan niya, ang pawis… at ang bawat ungol niya na nagdadala sa akin ng kakaibang kuryente.

Napamura siya ulit at halos pasigaw. “Putangina… ang saraaaap… ang init…”

Ramdam ko ang bawat pulgada niya na bumabaon sa loob ko na parang sinusunog ang laman ko sa init. Pawisan na ang kamay niyang humawak sa aking mukha at dinampian niya ako ng halik habang bumobomba sa aking butas.

“Pa…” ungol ko nang makawala ang labi ko sa kanya. Halos maghalo ang sarap at kirot pero mas nangingibabaw na ang sarap na nararamdaman ko.

Bigla siyang umulos nang mas mabilis, marahas, at parang hayok na hayok na. Nawalan na siya ng kontrol at parang demonyo na tinira ang butas ko.

Plak! Plak! Plak!

Plak! Plak! Plak!

Malinaw ang tunog ng balat naming nagsasalpukan at umaalingawngaw sa buong kwarto niya. Umuuga ang kama niya at halos tumatama na ito sa dingding. Bawat ulos niya ay gumagalaw ang katawan ko sa tindi ng kanyang pagbayo.

“Aaaahhh! Uhhhmmm…. Aaaahhh! Pa! Pa!” ungol ko na halos mabasag na ang boses ko. Wala na akong pakialam kung marinig pa kami ng kung sino dahil huling gabi ko naman na ito. Ang mahalaga lang sa akin ngayon ay ang bawat ulos ng kanyang dambuhalang burat sa akin na naaabot ang langit sa akin.

Nakayuko siya sa akin nang pawisan at ang buhok niya ay dumikit na sa noo niya.

Plak! Plak! Plak! Plak!

Nagiging sunod-sunod na ang tunog na parang walang preno. “P-Putangina…” napamura siya at halatang sarap na sarap sa sikip ng butas ko.

Napakapit ako sa likod niya at ang mga kuko ko ay halos bumaon na sa balat niya. “Ahhh! Pa! Ang sarap!” Parang nabaliw siya sa narinig sa akin. Mas naging sagad ang bawat ulos niya, hanggang dulo, paulit-ulit, at walang pahinga. Parang sinasabi ng galaw niya na ito ang mawawala sa iyo kapag umalis ka sa piling ko.

“Ayan na, aahhhhh…” hingal niya na halos pumulandit na ang pawis mula sa noo niya.

“Ayan na rin ako, Pa… Aggghhhh!” halos sumisigaw na ako habang sinasalubong ko ang bawat kadyot niya.

Mas naging mabangis ang mga huling ulos niya na parang binabayo ako nang walang awa. Naramdaman ko ang pagsirit ng mainit niyang tamod sa loob ko. Napakarami ng kanyang inilabas na para bang inimbak niya ito nang matagal para sa huli naming pagsasalpukan. Punong-puno ang loob ko. Sunod-sunod at kasabay ng sarili kong pagsabog sa pagitan namin. Napakapit ako sa kanya nang mahigpit at halos mawalan ng ulirat sa sobrang sarap na nalasap ko.

Nang matapos kami, parehong mabilis ang hininga namin. Nanatili siyang nakabaon sa loob ko, pawisan at parang ayaw niya pang bumangon sa pagkakahiga sa akin.

“’Wag mo kong iiwan, Sky…” bulong niya, garalgal, at halos hindi na buo ang tinig. Para bang lahat ng bigat, lahat ng takot niya, nailabas niya sa apat na salitang iyon.

Natigilan ako. Sa unang pagkakataon, hindi galit, hindi utos, hindi pag-angkin ang kanyang mga salita. Kundi pakiusap. Para akong pinigilan ng sariling puso ko. Gusto kong umiyak. Gusto kong maniwala. Gusto kong kumapit ulit.

Pero sa loob ko, tahimik, malinaw na malinaw ang boses na ilang linggo ko nang tinatago. Tama na. Sapat na. Maawa ka sa sarili mo.

Pinikit ko ang mga mata ko, huminga nang malalim habang nakadikit pa rin ang mga balat namin. Ang init ng hininga niya sa leeg ko, ang bigat ng bisig niya sa baywang ko. Lahat ’yon dati ay nagpapakapit sa akin. Pero ngayon, parang mga tali na lang na unti-unti kong tinatanggal.

Binuhos ko na ang lahat sa’yo, Papa Manuel. Lahat ng pagmamahal na alam kong hindi mo kayang ibalik sa paraang inaasahan ko. Binuhos ko hanggang sa wala nang matira sa akin.

Ngayon, ang natitira na lang ay ako. Ang sarili ko. Ang desisyon kong unti-unting buuin ang buhay na ninakawan ng kulay. Hindi ko alam kung paano magsisimula. Hindi ko alam kung kaya ko. Pero alam kong hindi na ako puwedeng manatili rito.

Binuka ko ang bibig ko pero wala akong masabi. Sa halip, tinitigan ko lang ang kisame. Iniukit ko sa isip ko ang gabing ito, ang huling gabing ibinigay ko. Hindi para sa kanya. Kundi para sa pagbitaw ko.

Huminga ako nang mabigat at marahang ipinikit ang mga mata ko. Mahal kita sa lahat ng maling paraan, Manuel. Pero hindi ko na kayang mahalin ka sa paraang mawawala ako. Hindi ko na kayang ibigay ang sarili ko para lang may kapalit na kahit kailan hindi mo naman ibinigay.

Hinaplos ko ang buhok niya nang sandali, marahan, at huling beses. Walang salita, walang pangako. Pagkatapos, dahan-dahan kong kinalas ang sarili ko mula sa pagkakapatong at pagkakayakap niya, kahit naroon pa siya, at nakadikit pa siya. Sa loob-loob ko, alam kong pagsisisihan ko ito. Alam kong masasaktan ako. Pero hindi na ako aasa.

Ito na ang huli. Ito na ang gabi bago ako pumili. At ngayong gabi, pipiliin ko na ang sarili ko.

Nakahiga pa rin sa gilid ng kama si Papa Manuel. Nakahandusay sa kabilang dulo, tulog na tulog, halos nakabuka pa ang bibig, at may bakas pa ng luha sa gilid ng mga mata. Mapayapa ang mukha niya habang natutulog, pero sa bawat hinga niya, naroon pa rin ang bigat, at ang sugat na pareho naming hindi maipaliwanag.

Dahan-dahan akong bumangon, parang natatakot akong marinig o makita niya. Habang nakaupo ako, ramdam ko ang lagkit sa balat ko, hindi dahil sa pawis, kundi dahil sa gabing isinuko ko sa kanya. Ang katawan ko parang mabigat, pero ang loob ko, parang unti-unti nang nagiging mas malinaw.

Huminga ako nang malalim.

Ito na ’yon, sabi ko sa sarili ko. Ito na talaga ’yon.

Tumayo ako nang marahan. Tiningnan ko si Papa Manuel. Sa isang iglap, bumalik lahat sa akin. Ang unang gabi na may nangyari sa amin, ang mga gabi ng sakit at galit, at ang mga sandali ng pagkapit ko kahit alam kong wala namang hahawak sa’kin pabalik. Lahat ng iyon ay parang pelikula na nag-rewind sa harap ko.

Nilapitan ko siya. Tiningnan ko nang mabuti ang mukha niya. Ang taong ito na naging haligi ng mga gabi ko, at naging anino ng mga pangarap ko. At sa gitna ng lahat, alam ko na mahal ko siya sa paraang hindi tama, pero hindi na rin sapat iyon para sirain ang natitira sa sarili ko.

Bumuntong-hininga ako at marahang ipinatong ang kumot sa kanya. “Salamat…” mahina kong bulong, hindi ko alam kung para saan. Para sa mga taon ng pagkupkop niya? Para sa lahat ng sakit na ibinigay niya sa akin? O para sa huling gabing ipinalasap niya sa akin? Hindi ko na rin alam.

Pumunta ako sa kuwarto ko at nagsimulang mag-empake ng ilang gamit ko. Hindi ko kailangan ng marami. Basta sapat para sa unang hakbang ko. Kinuha ko ang papel na iniabot ni Armando kagabi, ang address na sinulat niya. Sa maliit na papel na iyon nakatala ang isang buhay na hindi ko pa kilala, pero gusto ko nang tahakin.

Habang nag-iimpake ako, ramdam ko ang pag-ikot ng mundo sa labas ng bahay. May mga tricycle na dumaraan at may mga aso na tumatahol. Lahat ng iyon, parang tanda na may ibang mundong naghihintay sa akin.

Huling tingin ko sa kuwarto ko, sa kama, sa mesa, sa bintana, at huminga ako nang malalim. Hindi ko alam kung anong mangyayari sa labas. Hindi ko alam kung tatanggapin ako ng pamilya ni Armando. Hindi ko rin alam kung kailan ko ulit makikita si Papa Manuel. Pero sa wakas, may desisyon na ako.

Pumunta akong muli sa kuwarto niya. Tulog pa rin si Papa Manuel. Inilapag ko ang susi ng kuwarto ko sa bedside table kasabay ng isang maliit na papel na naglalaman ng mensahe ko para sa kanya.

Humawak ako sandali sa doorknob, pinikit ang mga mata ko, at huminga nang malalim. Sa unang pagkakataon, ramdam kong ako ang may hawak ng sarili kong hakbang. Ako ang may desisyon.

Pagkalabas ko ng bahay, sinalubong ako ng papasikat na araw. Mainit, nakakasilaw, pero hindi masakit. Parang bagong umaga. Parang bagong simula.

Naglakad ako nang mabagal papalayo. Bawat hakbang, may kasamang pighati, pero may kasamang ginhawa. Para akong sumisid sa malalim na tubig at ngayon lang umahon para huminga.

Ngayon, wala na akong ibang iniisip kundi ito. Pipiliin ko na muna ang sarili ko. Kahit masakit. Kahit walang kasiguraduhan. Kahit hindi ko alam kung may sasalubong sa akin sa dulo.

Pero sa bawat hakbang ko papalayo sa bahay na iyon, alam kong sa wakas, bumibitaw na ako.

Kabanata 30

Therapy

Tatlong taon na ang lumipas.

Minsan iniisip ko kung totoo pa ba ang mga nangyari sa akin noon. Ang gabing umalis ako sa bahay ni Manuel. Naaalala ko pa ang amoy ng alak sa hangin at ang bigat ng dibdib ko habang naglalakad palabas ng bahay habang hindi ako lumilingon. Kahit ilang beses kong gustong bumalik, pinanindigan ko.

Pero totoo pala ang mga ganitong bagay, kahit nakamove-on ka na, minsan bumabalik ang mga alaala, kahit gusto mong ibaon, parang singbilis ng liwanag na nagpa-flash sa iyong memorya. Memories are coming back, but you’re still not coming back to him.

Mapapangiti ka na lang na nalagpasan mo pala iyon? Kinaya mo!

Noong mga unang araw ko, tinanggap ako ni Papa Armando. Hindi agad, pero buong-buo at handang-handa siya. Noong una, awkward para sa aming dalawa. Tahimik lang kami dahil nagkakapaan pa kaming dalawa. Parang magkaibang mundo na sumusubok magtagpo. Pero unti-unti, natutunan naming kumilos na mag-ama. Hindi perpekto pero totoo. Marami kaming hindi napag-usapan noon, kaya ngayon, tuwing may pagkakataon, sinasabi namin ang mga hindi nasabi noon. Parang pareho kaming nagbabayad ng utang sa nakaraan.

Pero hindi gano’n kadali iyon. Hindi lahat nakakaintindi.

Si Lola… ang ina ni Papa Armando, hanggang ngayon, ayaw niya sa akin.

Hindi niya matanggap na anak ako ng taong inampon lang nila noon… at mas lalo na bakla ako. Sa kanya, dalawang kasalanan na ’yon. Lagi niyang sinasabi, “Dahil sa kahihiyan ng ina mo, heto ka ngayon. Wala pa sa impyerno pero sinusunog ka na.”

At sa tuwing naririnig ko ’yon, parang may parte pa ring bata sa loob ko na gustong sumigaw, “Hindi ko naman pinili ’to. Kung gusto ko lang nang madaling buhay, ehdi sana pinili ko na lang maging straight… pero hindi ganoon kadali iyon.”

Pero natutunan ko na ring tumahimik na lang. Hindi dahil tinatanggap ko, kundi dahil alam kong hindi lahat ng laban kailangang sabayan. Si Papa Armando, lagi lang akong ipinagtatanggol. Laging sinasabing, “Anak ko si Sky. Wala kang karapatang itanggi ’yon. Hayaan mo siyang mamuhay sa paraang gusto niya.”

At sa tuwing sinasabi niya ’yon, may kakaibang katiwasayan akong nararamdaman. Kasi sa wakas, may taong hindi ako ikinahiya. Pinagtatanggol ako at ayaw hayaang masaktan ako. Para hindi na magkagulo, ako na lang ang umiwas. Tumira ako sa isang condo malapit sa bago kong pinapasukang university. Dumadalaw-dalaw na lang ako sa bahay ni Papa Armando kung saan nakatira rin si Lola Remedios.

Minsan, sa gabi, naiisip ko pa rin si Manuel. Hindi ko alam kung buhay pa ba siya, kung may pagbabago ba siya, at kung minsan ba ay naiisip niya ako. Pero hindi na ako naghihintay ng sagot. Baka kasi sa wakas, natutunan ko na ring patawarin siya… pati na rin ang sarili ko.

At ngayong nakatingin ako sa sarili kong repleksyon sa salamin, mas malinaw na ang mga mata ko. Hindi na ako ’yong batang kumakapit para lang may maramdaman. Ako na ’yong taong marunong nang pumili kung sino ang karapat-dapat manatili.

Nang pumayag akong sumama kay Papa Armando, parang bigla akong napunta sa isang panibagong mundo. Kinabukasan mismo, inasikaso na niya ang lahat. Mga papeles, transfer forms, pati apelyido ko.

“Simula ngayon, Lopez ka na,” sabi niya habang hawak ang dokumento. Lopez. Sky Theodore S. Lopez. Patay na si Sky Theodore S. Mendoza, ibinaon ko na siya sa limot.

Ilang ulit kong binasa ang apelyido na ’yon, at sa bawat pagbasa, parang may bahagi ng pagkatao kong unti-unting nabubuo ulit. Hindi dahil gusto kong kalimutan kung saan ako nanggaling, kundi dahil gusto kong maramdaman na may bago akong sisimulan.

Lumipat kami sa kabilang siyudad. Malayo, tahimik, at kakaiba sa kinalakihan kong lugar. Sa una, mahirap. Walang pamilyar na mukha, walang alaala ng nakaraan. Pero siguro ’yon nga ang kailangan ko. Isang espasyo kung saan puwedeng magsimula nang walang bigat ng nakaraan.

Hindi ako naging mag-isa. Si Kuya Troy, anak ni Papa sa una niyang asawa, ang naging sandigan ko. Noong una, inakala kong mahirap para sa kanya na tanggapin ako. Sino bang mag-aakala na ang kaibigan ko at kasama ko sa CATS ay kapatid ko pala sa ama? Pero kabaligtaran ang nangyari. Si Kuya Troy pa mismo ang naglapit ng mundo namin. Araw-araw akong nagpapasalamat sa mga ginawa niya para sa akin.

“Alam kong mabigat ang pinagdaanan mo,” sabi niya minsang nagkakape kami. “Pero hindi mo kailangang tiisin ’yon mag-isa. Nandito lang ako para sa’yo, Bunso.”

Siya ang nagtulak sa akin na kumausap ng propesyonal. Na kailangan ko ng tulong para makausad. At sa totoo lang, noong una, gusto kong umatras. Akala ko kasi ’pag kinausap mo ang therapist, ibig sabihin baliw ka. Pero hindi pala. Doon ko natutunang ayos lang mapagod. Ayos lang malungkot. Ayos lang ang masaktan. Ayos lang umiyak kapag mabigat na.

Unti-unti, gumaan. Hindi biglaan, pero totoo. Parang sugat na matagal mong tinatakpan, tapos isang araw, napansin mong hindi na pala masakit.

Ngayon, tatlong taon na mula nang iwan ko si Manuel. May mga gabi pa rin na naririnig ko ang boses niya sa isip ko habang siya ay lasing, sinasabi, “’Wag mo kong iiwan, Sky…”

Pero iba na ako ngayon. Hindi na ako ’yong batang takot mag-isa.

Ngayon, marunong na akong kumapit. Hindi sa iba, kundi sa sarili ko.

Naaalala ko pa noong unang araw ko sa therapy. Tahimik ang paligid. Amoy kape at lavender oil ang loob ng silid. Malinis, maaliwalas, at may isang malaking bintana kung saan dumadaan ang liwanag ng umaga.

Sa harap ko, nakaupo si Dr. Kelvin Rivera . Kalmado ang tinig niya, may matang hindi nanunuri pero nakikinig. Kung tutuusin, guwapo rin itong si Doc Rivera, pero hindi ito ang ipinunta ko ngayon.

“Sky, thank you for coming today. Ano bang maipaglilingkod ko sa’yo?” wika niya, habang dahan-dahang nagta-type ng ilang note sa laptop.

“Hindi ko po alam kung saan ako magsisimula,” sabi ko na halos pabulong.

“Walang tamang simula,” sagot niya. “Sabihin mo lang kung ano’ng unang pumasok sa isip mo noong tinanong kita niyan.”

Huminga ako nang malalim. Sa unang pagkakataon, walang Manuel, walang sakit, walang takot. Ako lang. Pero kahit gano’n, mabigat pa rin. Para bang bawat salita ay kailangang dukutin sa ilalim ng dibdib ko.

“Pakiramdam ko… wala akong lugar,” mahina kong simula. “Parang kahit saan ako mapunta, may parte ng sarili kong naiwan sa nakaraan.”

Tahimik siyang tumango, hinihintay akong magpatuloy.

“Minsan, naiinggit ako sa mga taong normal lang magmahal. Iyong walang guilt, walang takot. Kasi sa akin… bawat halik, bawat haplos, may kasalanan. Pero hindi ko naman sinadya. Nagmahal lang naman ako.”

Hindi niya ako tinanong agad. Binibigyan lang niya ako ng espasyo. Kaya nagpatuloy ako, bahagyang nanginginig ang boses ko.

“Lumaki ako sa isang bahay na may halong takot at pagmamahal. Akala ko dati, baka naman hindi ko siya gusto. Naghahanap lang ako ng father figure dahil lagi siyang nasa barko. Hindi ko naman talaga siya totoong ama. Pero habang tumatagal, iba na ang nararamdaman ko. Hinahanap ko na siya, pinagnanasahan, at hindi ko na siya tinitingnan bilang isang ama.” Napahinga ako nang malalim at nagpatuloy.

“Akala ko rin, normal lang na nasasaktan ka ng taong minamahal mo. Kasi pagkatapos niyang saktan ka, yayakapin ka rin naman niya, ’di ba? Iko-comfort. Sasabihan ng kung ano-anong mga salita para makalimutan mo ang sakit na ipinataw niya.”

Napahawak ako sa dibdib ko nang mahigpit. “Pero ngayon, kapag may yumayakap sa’kin… hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o matuwa.”

Tumigil ako. Pinahid ang luhang di ko namalayang pumatak. Tiningnan ako ni Dr. Rivera, marahang nagsalita.

“Sky, minsan hindi natin agad alam kung saan nagtatapos ang pagmamahal at nagsisimula ang trauma. Pero hindi ibig sabihin no’n, wala ka nang karapatang magmahal ulit. Ibig sabihin lang, kailangan mong matutunang piliin muna ang sarili mo.”

Tahimik kong pinakinggan iyon. Parang simpleng pangungusap, pero tumagos.

“Ang hirap,” sabi ko. “Kasi sa bawat hakbang kong palayo sa kanya, parang may parte ng sarili kong namamatay.”

“Siguro dahil sa kanya mo unang naranasan ang pakiramdam na ‘may nagmamahal sa’yo,’ kahit mali,” sagot ni Dr. Rivera. “Pero Sky, hindi mo kailangang manatili sa isang sugat para lang maramdaman mong buhay ka.”

Hindi ako nakasagot. Tumango lang ako, pilit pinipigil ang paghinga na nanginginig. Sa sandaling iyon, unang beses kong naramdaman na pinakinggan ako nang buo , walang panghuhusga, walang parusa.

Pag-uwi ko noon, hindi ako umiiyak gaya ng dati. Tahimik lang akong nakatingin sa langit, iniisip kung paano magsisimula ulit. Hindi bilang anak, hindi bilang biktima, kundi bilang ako.

Nagkaroon pa ako ng lakas nang loob na bumalik sa doktor. Naalala ko isang araw na malakas ang ulan sa labas. Naririnig ko ang patak nito sa salamin habang tahimik akong nakaupo sa tapat ni Dr. Rivera . Hindi ko alam kung malamig ba dahil sa aircon o dahil sa bigat ng mga salitang gustong kumawala sa loob ko.

“Last time,” wika ni Dr. Rivera, habang marahang pinupunasan ang lente ng salamin niya, “you said you still feel like a part of you died when you walked away from him. Do you still feel that way?”

Napayuko ako, pinaglalaruan ang mga daliri ko.

“Hindi na siguro… pero parang may bakas pa rin. Para siyang marka na hindi na mabubura kahit anong gawin ko.”

Tahimik siyang tumango. “Minsan, hindi nawawala ang marka, Sky. Pero natutunan nating mabuhay kasama nito, hanggang sa hindi na siya ganoon kasakit.”

Huminga ako nang malalim.

“Alam mo, Doc, minsan naiisip ko… galit ba talaga ako sa kanya, o nasasaktan lang ako kasi hindi niya ako minahal sa paraan na gusto ko?”

“Anong paraan ba ang gusto mo?” tanong niya, kalmado pero matalim.

Matagal akong natahimik.

“’Yung hindi ako ikinahihiya. ’Yung kaya niyang sabihin sa harap ng kahit sino na importante ako sa kanya, hindi lang kapag lasing siya, hindi lang kapag kami lang. ’Yung kaya niyang sabihin na mahal niya ako. ’Yung klase ng pagmamahal na hindi kailangang manakit. Yung klase ng pagmamahal na kayang tumbasan o higitan ang kaya kong ibigay.”

Napaawang ang labi ko, halos mapangiti sa gitna ng sakit. “Ang ironic, no? Gusto kong maramdaman na totoo ako sa kanya, pero ang tanging paraan para maramdaman ko ’yon… kailangang masaktan ako.”

Tahimik ulit ang silid. Tanging tunog lang ng ulan ang maririnig. Tumingin sa akin si Dr. Rivera, diretso, pero mahinahon.

“Sky, minsan, ang pinakamahirap na gawin ay tanggapin na may mga taong hindi natin kayang baguhin. May mga feelings ng ibang tao na hindi natin kayang baguhin. Pero kaya nating baguhin kung paano tayo nagre-react sa kanila.”

Napapikit ako.

“Hindi ko alam kung kaya kong patawarin siya, hindi ko alam kung kaya kong patawarin ang sarili ko, Doc.”

“Hindi mo kailangang pilitin,” sabi niya. “Ang pagpapatawad ay hindi laging tungkol sa paglimot. Minsan, tungkol din ito sa pagtigil mo sa paghihintay na itama pa nila ang kanilang mali. It takes time, it’s a process.”

Napatitig ako sa kanya, parang doon ko lang naintindihan ang bigat ng salitang iyon. “Pagtigil sa paghihintay…” bulong ko. “Iyon nga siguro ang kailangan ko.”

Umiling ako nang mahina, at napangiti, mapait pero magaan.

“Gusto kong patawarin siya. Hindi dahil karapat-dapat siya. Pero kasi gusto ko nang matulog nang payapa. Gusto ko nang huminga nang hindi na siya bumabalik sa isip ko tuwing gabi.”

“Then that’s where healing begins,” sabi ni Dr. Rivera. “Not in forgetting, but in choosing peace over pain.”

Pag-uwi ko noon, binuksan ko ang lumang kahon sa ilalim ng kama. Mga lumang litrato, ilang sulat, at mga bagay na ibinigay niya sa akin noon. Maging ang iPad na binili niya ay hindi ko na magawang buksan simula nang umalis ako sa kanyang puder.

Tinitigan ko iyon nang matagal. Wala na akong galit. Wala na ring pag-asa. Ang natira na lang ay kapayapaan.

At sa unang pagkakataon, hindi ko na naramdaman na ako ang iniwan. Ako na ang umalis. At tama lang iyon para sa aking katinuan.

Sa mga sumunod pang mga session, naging maayos na ang pakiramdam ko. Palagi na akong hindi makapaghintay sa mga susunod pang session. Para bang ito na ang naging pag-asa ko upang magpatuloy.

Tahimik kaming nagkatinginan ni Dr. Rivera habang nilalaro ko ang tasa ng kape na binigay niya. “Ang tahimik mo ngayon,” sabi niya, bahagyang nakangiti. “Anong nasa isip mo?”

Huminga ako nang malalim bago sumagot.

“Doc… natatakot akong maging masaya.” Hindi ko alam kung bakit pero napangiti ako pagkatapos kong sabihin ’yon. “Parang pag masaya ako, may kasunod na sakit. Parang may kapalit.”

Tumango si Dr. Rivera nang marahan.

“Sanay ka kasing masaktan, Sky. At minsan, nagiging komportableng tahanan ang sakit kapag matagal mo na itong tinitiis. Pero hindi ibig sabihin noon, hindi ka na pwedeng tumira sa liwanag.”

Napatawa ako ng mahina, pero agad din akong natahimik.

“Paano po ba ’yun, Doc? Paano mo mamahalin ang sarili mo kung ang buong pagkatao mo ay nabuo sa pagtitiis at sakit?”

Ngumiti siya, ’yung tipong may alam siya na kailangan ko pang matutunan.

“Hindi mo kailangang kalimutan ang mga sugat mo para mahalin ang sarili. Kailangan mo lang tanggapin na hindi mo na kailangang parusahan ang sarili mo dahil sa kanila.”

Napatigil ako. Parang tumama sa akin ang mga salitang iyon. Hindi mo kailangang parusahan ang sarili mo.

Tahimik kong inisip si Manuel. Ang mga gabi na akala ko pagmamahal ang sakit. Ang mga umagang pilit kong pinapaniwala ang sarili kong tama lang lahat ng ’yon kasi may yakap naman sa dulo. May mga halik namang pumapawi roon.

“Doc,” mahina kong sabi, “minsan naiinggit ako sa mga taong kayang magmahal ng walang takot. Ako kasi, kapag may lumalapit sa’kin, unang tanong ko agad sa isip ko, ‘baka saktan mo lang ako?’”

“Natural ’yan,” sagot niya, “lalo na kapag unang beses mong pipiliin ang sarili mo. Ang takot ay hindi laging kaaway. Minsan, paalala lang siya na dati kang nasaktan. Pero kung palaging takot ang pipiliin mo, mauubusan ka ng pagkakataong maramdaman ang tunay na pagmamahal.”

Tumahimik ako nang matagal. Naramdaman kong medyo nabubunutan ako ng tinik. “Gusto kong subukan, Doc,” sabi ko. “Hindi ko alam kung kaya ko pa ulit magmahal… pero gusto kong matutunan kung paano magmahal nang hindi ako nawawala sa sarili ko.”

Ngumiti siya nang malumanay ngunit alam mong totoo.

“Iyon na ’yon, Sky. Hindi mo kailangang hanapin ang taong bubuo sa’yo. Kailangan mo lang kilalanin ang taong kaya mong buuin. Ikaw mismo. “

Nang matapos ang session, lumabas ako ng opisina ni Dr. Rivera. Mainit pa rin ang araw, pero parang mas magaan ang hangin.

Nagpatuloy pa ang mga sessions ko sa mga sumunod na mga buwan na halos isa’t kalahating taon na mula nang umalis ako kay Manuel.

Tahimik lang ako sa waiting area ng clinic ni Dr. Rivera. Kagaya ng dati, amoy antiseptic at kape ang paligid. Isang kombinasyong kakaiba pero nakakalma ang loob ko. Naka-cross ang mga braso ko habang nakatitig sa pader na kulay beige. Tahimik ang aircon, pero sa loob ko, hindi ako mapakali. Kahit ilang buwan na akong nagpapatingin kay Doc, hindi pa rin nawawala ang kaba sa tuwing papasok ako sa silid na ’yon.

Hindi ko alam kung excited ba akong may kumakausap sa nararamdaman ko o kaba na baka may matuklasan na naman ako sa sarili ko.

Narinig ko ang pagbukas ng pinto ng opisina. Lumabas si Doc Rivera, nakangiti, pero kasama siya na isang lalaki na ngayon ko lang nakita. Matangkad siya, maputi, maganda ang katawan, naka-dark blue polo at naka-itim na slacks. May suot siyang relo na simple pero halatang mahal, at may bitbit na folder. Pero hindi ’yun ang unang tumama sa isip ko. Kundi ang mata niya. Kalma, mahinahon, pero may lalim. Mas matanda lang siguro siya sa akin ng ilang taon.

“Sky, pasensya ka na ha,” sabi ni Dr. Rivera habang papalapit. “May bisita lang akong dumaan, pero huwag kang mag-alala, hindi ko kakanselahin ang session mo.”

Ngumiti ako sa kanya. “Ayos lang po, Doc.”

Ngumiti rin ang lalaki. ’Yung uri ng ngiti na hindi pilit, ’yung parang may kababaang-loob. “Hi,” sabi niya, medyo mahina ang boses pero buo. “Arjohn Luis De Leon.” Inabot niya ang kamay niya sa akin.

Sandali akong natigilan bago ko tinanggap ang kamay niya. Mainit ang malaki niyang kamay pero hindi nakakasakal. “Sky,” sabi ko lang sa kanya nang tipid.

Ngumiti ulit siya. “Naririnig ko na ang pangalan mo kay Doc. Isa ka raw sa mga pinakamatapang niyang pasyente.”

“Talaga?” Napatingin ako kay Dr. Rivera na ngumiti lang habang nag-aayos ng mga papel. “Sobra naman yata ’yon, Doc.”

Tumawa lang si Doc. “Don’t worry, wala akong dinisclose sa kanya. Pero hindi ako nagbibiro. Nakita ko kung gaano ka nagsisikap na ayusin ang sarili mo.”

Hindi ko alam kung paano tatanggapin ang mga ganung salita. Laging may kakaibang bigat kapag sinasabihan kang “matapang,” kahit sa totoo lang, ang gusto mo lang gawin ay tumakas sa lahat. Pero bago pa ako makasagot, nagsalita ulit si Arjohn.

“Minsan, hindi mo kailangang maging matapang para magpatuloy. Kailangan mo lang umusad kahit dahan-dahan.”

Simple lang ang tono niya, pero may kung anong tama sa sinabi niya. Parang tumagos. Hindi sermon, hindi pangaral.

Napatingin ako sa kanya. “Gano’n ba iyon?”

Tumango siya, bahagyang ngumiti. “Gano’n din kasi ako noon.”

Bago pa ako makapagtanong, tinapik ako ni Doc Rivera sa balikat. “Sige, Sky, pasok na tayo. Si Arjohn ay dating pasyente ko rin, pero ngayon kaibigan ko na.”

“Ah…” tipid kong tugon, pero sa loob-loob ko, hindi ko maalis ang kuryosidad sa kanya.

Pagkapasok ko sa loob ng silid, habang nagsisimula kami ni Doc sa session, ilang beses kong nahanap ang sarili kong napapatingin sa salamin sa pinto. Bahagyang nakikita si Arjohn sa waiting area, nakaupo, at nagbabasa ng papel.

May kung anong tahimik na tanong na hindi ko masagot.

Sino siya? At bakit parang sa unang pagkakataon, may kakaibang kapayapaan akong naramdaman… kahit wala naman siyang ginagawa?

Kabanata 31

Feelings

Hindi ko inaasahan na makikita ko ulit si Arjohn.

Pagkatapos ng unang pagkikita namin sa clinic, akala ko bisita lang talaga siya ni Dr. Rivera. Isang taong dumaan lang saglit, tapos mawawala rin. Pero nang bumalik ako para sa follow-up session, nando’n ulit siya, nakaupo sa parehong silya, may hawak na papel, at nakangiti nang makita ako.

“Uy, ikaw ulit,” sabi niya, kaswal, parang matagal na kaming magkakilala.

Ngumiti ako nang bahagya. “Mukhang dito ka na rin nagtatrabaho, ah.”

Tumawa siya nang mahina. “Hindi. Pinuntahan ko lang si Doc. May pinapa-check ako sa proposal niya. Ikaw, okay ka pa?”

Nagkibit-balikat ako. “Trying. Alam mo na.”

“Trying is good,” sagot niya agad. “Ibig sabihin, may ginagawa ka pa rin para maging maayos.”

Hindi ko alam kung bakit, pero ang gaan kausap ni Arjohn. Wala siyang panghuhusga. Hindi rin siya ’yung tipo na biglang magsasabi ng motivational quotes para lang masabing may ambag siya sa usapan. Tahimik siya pero nakikinig, ’yung klase ng tao na hindi kailangang magsalita para maramdaman mong nandyan siya.

Nang matapos ang session ko kay Doc, sakto namang nagyaya si Arjohn na mag-kape sa katabing café.

Sabi niya, “Libre ko na ’to tutal ako naman ang nag-aya. Gusto ko lang din ng kasamang magpahinga.”

Hindi ko alam kung bakit ako pumayag agad. Siguro dahil matagal na akong hindi nakipagkape sa iba nang walang mabigat na pakiramdam.

Sa café, naupo kami sa tabi ng bintana. Nagkuwentuhan lang. Karamihan tungkol sa trabaho niya. Isa siyang insurance at real estate agent, minsan nagsasalita din siya sa mga counseling program. Nabanggit niya ring dati siyang pasyente ni Dr. Rivera, at ilang taon din bago siya tuluyang bumuti. Niloko siya ng dati niyang kasintahan na halos ikabaliw niya.

“Hindi naman kasi agad nawawala ’yung sakit, Sky,” sabi niya habang iniikot ’yung kutsarita sa tasa. “Pero natutunan kong hindi ko kailangang labanan ’yung nararamdaman ko. Minsan kailangan mo lang tanggapin, tahimik lang, para tuluyang humupa.”

Tahimik lang akong nakinig sa kanya. Hindi ko alam kung paano siya nakakapanatag sa simpleng salita niya. Siguro dahil parehas kami nang naramdaman noon? Nasaktan.

“Ang dali mong pakinggan, pero ang hirap gawin,” sabi ko.

Tumango siya. “Oo. Pero hindi mo kailangang madaliin. Darating din ’yung araw na gigising ka at mararamdaman mong… mas magaan na. Hindi dahil nakalimutan mo na, kundi dahil napatawad mo na ’yung sarili mo.”

Hindi ako agad nakasagot. Tumingin lang ako sa labas ng bintana, pinagmamasdan ’yung mga taong nagmamadali sa sidewalk.

Matagal na panahon na rin mula nang huli kong maramdaman na may taong totoo lang na gustong makinig sa akin, walang hinihinging kapalit, walang halong pakiramdam ng pagkakautang.

Ngayon, habang nakaupo ako sa harap ni Arjohn, naisip kong…

Siguro, masarap lang ulit maramdaman na may kaibigan.

’Yung simpleng kaibigan lang. Walang komplikasyon, walang pag-asa, at walang takot. Sana hindi siya maging katulad ni Pierre. Unti-unti ko nang binubuksan ang sarili ko sa iba. At sa unang pagkakataon, hindi ko kailangan magtago ng kahit anong sakit para tanggapin ng iba.

Madalas na kaming magkita ni Arjohn mula noon. Halos dalawang taon pagkatapos kong umalis kay Manuel.

Minsan pagkatapos ng session ko kay Dr. Rivera, nagyayaya siya ng kape. Minsan naman, bigla na lang siyang susulpot sa condo ko, may dalang takeout.

“Nag-order ako ng sobra. Sayang kung ako lang ang kakain. Malungkot kumain nang mag-isa,” palusot niya lagi, pero kita sa ngiti niya na sinadya niya naman talaga.

Hindi ko alam kung kailan nagsimula ’yung ginhawang ’di ko maipaliwanag.

Siguro dahil hindi ko kailangang maging maayos sa harap niya. Kapag tinatanong niya kung kumusta ako, hindi niya inaasahang marinig ang “okay lang.” Kaya kapag sinasabi kong “pagod,” “hindi ko alam,” o “wala akong gana,” tatango lang siya, tapos sasabihin niyang “Huwag mong i-invalidate ang nararamdaman mo. Damahin mo lang. Wala namang deadline ang pagiging maayos.”

Minsan naglalakad lang kami. Tahimik. Walang usapan, pero hindi rin nakakailang. Isang beses, sa may park, tinanong niya ako, “Na-miss mo bang magmahal?”

Hindi ako agad nakasagot. Matagal kong pinagmasdan ang langit bago ko sinabing, “Hindi ko alam kung kaya ko pa.”

“Bakit?” tanong niya.

“Natuto na akong huwag umasa.”

Tumango siya. “Pero hindi naman pare-pareho ang pagmamahal. Hindi rin pareho ang mga taong pagbibigyan mo nito. Minsan, kailangan mo lang ng panahon para muling maniwala.”

“E paano kung ayoko na?” tanong ko. “Paano kung mas gusto kong mag-isa na lang?” ani ko.

“Walang masama ro’n,” sabi niya. “Basta ’yung pag-iisa mo, hindi dahil takot ka. Dapat dahil pinili mong maging buo muna sa sarili mo.”

May kung anong tumatak sa loob ko. Matagal ko na kasing hindi naririnig ang ganong klaseng kabaitan. ’Yung hindi naglalaman ng pang-aakit, hindi nakatali sa pananagutan, kundi simpleng malasakit lang talaga.

Kaya sa mga sumunod na mga buwan, si Arjohn na ang naging kasama ko talaga. Kasama ko siya manood ng mga lumang pelikula, kumain sa karinderya, o simpleng tumambay sa clinic ni Doc kapag wala siyang kliyente. Tinutulungan pa nga niya akong mag-review sa mga klase ko, kahit mas magaling siyang magpalusot kaysa magturo.

Isang gabi, habang naghihintay kaming tumila ang ulan sa tapat ng isang café, bigla niyang sinabi. “Alam mo, Sky, hindi ko alam kung napapansin mo, pero mas madalas ka nang ngumiti ngayon.”

Napangiti ako nang bahagya. “Siguro dahil palagi kang nandiyan.”

Ngumiti rin siya. “Hindi ako mawawala, kahit hindi mo ako kailangan nandito lang ako. Kukulitin kita palagi.”

At doon, tahimik akong natawa. Hindi dahil masaya ako, kundi dahil marunong na ulit akong makaramdam. May pakiramdam pa pala ako, buhay pa ako.

Hindi na ito ’yung bigat na kumakapit sa dibdib ko. Ito na ’yung uri ng pakiramdam na parang sinasabing, okay lang. Hindi mo kailangang takbuhan ang sarili mo. Hindi mo kailangang mag-isa habang tinatanggap mo ang sakit.

“Ang tahimik mo ngayon, Sky,” sabi ni Dr. Rivera habang tinitingnan ako mula sa kabilang side ng mesa. “Pero hindi ’yung dati mong tahimik na mabigat. Iba na ’to. Parang… kalmado ka ngayon.”

Napangiti ako nang bahagya. “Siguro nga, Doc.”

Tinanggal niya ang salamin niya at tinitigan ako. “Sa tuwing pumupunta ka rito dati, laging may dalang unos ’yung mga mata mo. Ngayon, parang tapos nang umulan.”

Hindi ako agad nakasagot. Inikot ko muna ang tasa ng kape sa pagitan ng mga palad ko. “Hindi ko alam kung paano nangyari, pero isang araw, nagising na lang akong hindi na ako galit. Hindi ko na siya sinusumpa. Hindi ko na rin gustong maibalik pa ’yung mga nawala sa akin noon.”

Tumango si Doc. “At ’yung sarili mo? Kamusta ka sa sarili mo ngayon?”

Huminga ako nang malalim bago ako ngumiti nang payapa. “Mas marunong na akong kausapin ’yung sarili ko ngayon. Mas marunong na akong makinig. Kapag may mga gabing naiiyak ako, hindi ko na tinatago. Hindi ko na rin tinitingnan bilang kahinaan ito. Kasi totoo pala ’yung sinasabi mo dati, Doc… na may mga sugat na hindi kailangang ipilit na magsara agad. Ngayon, naiiyak na ako sa tuwa.”

“Magaling,” sabi niya. “Pero ano ang nakatulong sa’yo para makarating sa puntong ’yan?”

Natigilan ako. Tumingin ako sa labas ng bintana, sa mga dahong pinaglalaruan ng hangin. “May nakilala po akong tao,” sabi ko na halos pabulong. “Kaibigan natin. Si Arjohn.”

Napangiti si Doc, parang hindi na siya nagulat. “Ah, si Arjohn. Mabuting tao naman iyan, basta ba tulog.” Tukso niya na nakapagpatawa rin sa akin.

“Hindi ko po alam kung paano ko siya ide-describe,” sabi ko. “Hindi siya tulad ng iba. Hindi siya nagtatanong para alamin ang nararamdaman ko, kundi para makinig lang sa akin. Hindi niya ako sinusubukang ayusin… pero sa presensya niya, parang kusa akong nagiging buo.”

Tumahimik si Doc nang sandali. “Minsan, hindi natin kailangang mahalin ang taong magpapabago sa atin. Kailangan lang natin maramdaman na may taong naniniwalang kaya pa nating magbago.”

Napangiti ako nang marahan. “Tama kayo, Doc. Kasi kahit hindi niya sinasabi, parang sinasabihan niya akong ‘safe ka rito.’ At matagal na panahon na po akong hindi nakakaramdam no’n. Mabuti po talagang kaibigan si Arjohn, Magandang impluwensiya siya sa akin.”

Sumandal si Doc sa upuan niya at may bahagyang ngiti sa labi. “Sky, gusto kong sabihin na proud ako sa’yo. Hindi dahil magaling ka nang magsalita o dahil natuto ka nang tumawa, kundi dahil hindi mo tinakasan ang sarili mo. Iyan ang pinakamahirap sa lahat.”

Napayuko ako, pinigilan ang luha pero ngumiti. “Salamat po, Doc. Sa totoo lang, hindi ko alam kung saan na ako ngayon kung hindi dahil sa’yo… sa lahat ng pinagdaanan ko.”

“Hindi mo kailangang pasalamatan ako,” sabi niya. “Kasi ikaw ang gumawa ng hakbang para bumuti. Ikaw ang nagdesisyon para matutunan mong mahalin ang sarili mo. Napatawad mo na ang mga nanakit sa’yo noon at lalo na ang sarili mo.”

At doon, natahimik kami pareho. Walang kailangang sabihin. Sa unang pagkakataon, sa mahabang panahon, ramdam kong totoo na. Napatawad ko na ang mga nanakit sa akin. Napatawad ko na ang sarili ko.

“Ang tagal mong hindi nagparamdam,” sabi ni Arjohn, may bahagyang ngiti habang iniaabot sa akin ang mainit na kape. Nasa labas kami ng maliit na café malapit sa university. Pamilyar na ang lugar. Ito rin ’yung unang beses kaming nagkita pagkatapos ng session ko kay Doc. Parang ito ang naging tagpuan naming dalawa.

Napangiti ako. “Busy lang sa finals,” sagot ko. “At saka, sabi ni Doc, okay lang daw magpahinga minsan sa pagma-marites.”

“Yeah,” tumawa siya nang mahina. “Pero na-miss kita kausap, Sky.”

Umirap ako nang bahagya at nagbiro. “Sobra naman ’to. Tawag ka nga nang tawag para makipag-video call.”

Hindi siya natawa agad. Imbes, tumingin lang siya sa akin nang matagal, parang sinusukat kung kaya ko bang intindihin kung ano ang gusto niyang sabihin. Doon ko lang napansin na iba ang mga mata niya ngayon. Hindi katulad ng dati. Hindi na lang concerned , kundi parang malungkot .

“S-Sky,” mahina niyang sabi na halos pabulong pero may bigat. “M-May aaminin sana ako sa’yo.” Kabado siya.

Natahimik ako. Ibinalik ko ang tasa sa mesa at napatingin sa kanya. “Okay…?”

Huminga siya nang malalim at saka marahang ngumiti. “Hindi ko alam kung kailan nagsimula, o kung bakit, pero… may nararamdaman ako para sa’yo.”

Parang tumigil saglit ang paligid. Naririnig ko lang ang mahinang tunog ng mga kotse, at ang tunog ng pagbagsak ng ulan. Hindi ako agad nakasagot. Hindi dahil hindi ko alam, kundi dahil ayokong makasakit.

“Arjohn…” bulong ko. “Salamat. Pero–”

“Hindi ko naman hinihingi na ibalik mo,” putol niya agad na parang takot marinig ang kasunod. “Gusto ko lang sabihin, kasi… baka dumating ’yung araw na pagsisihan ko na hindi mo man lang nalaman ang nararamdaman ko. Atleast sinubukan kong sabihin at iparamdam sa’yo.”

Tumingin ako sa kanya, at sa unang pagkakataon, nakita ko kung gaano siya kabuo sa pagkabasag niya. Hindi siya umaasa. Gusto lang niyang maging totoo.

“Hindi ko alam kung ano ang tamang sagot, Arjohn,” sabi ko nang mahinahon. “Ang totoo, hindi ko pa kaya ulit magmahal. Hindi pa rin ako sigurado kung may natira pang parte ng puso ko para ibigay sa iba. Pero gusto kong marinig mong… salamat. Kasi hindi mo sinubukang ayusin ako. Nandiyan ka lang palagi sa akin para makinig. Na-appreciate kita.”

Tumango siya, bahagyang ngumiti kahit halata sa mata niya ang sakit. “Alam ko. At kahit kailan, hindi ko pagsisisihan na nakilala kita.”

Ngumiti ako nang totoo at payapa. “Sana, pag dumating ’yung araw na handa na ako, makita pa rin kita. Kahit bilang kaibigan lang.”

Tumango ulit siya, saka uminom ng kape. “Okay lang. Basta nandiyan ka sa tabi ko, sapat na. Ipararamdam ko sa’yo kung paano ka dapat itrato nang tama. Liligawan kita, Sky.”

Hindi na ako nagsalita pa sa tinuran niya. Tahimik kaming tumingin sa ulan. Walang dramatikong pagtatapos, walang halikan o yakap. Pero ramdam kong iyon ang isa sa pinakamagandang sandali ng katahimikan sa buhay ko. ’Yung tipong parehong alam naming hindi kailangang maging magkasintahan agad para maging konektado.

At sa gitna ng mahinang ulan, alam kong sa wakas, natutunan ko nang pumili para sa sarili ko. Nang hindi kailangang saktan ang ibang tao nang todo para iparamdam na mahalaga sila.

Kabanata 32

Pressure

Isang taon na.

Isang taon na mula nang aminin ni Arjohn na may nararamdaman siya para sa akin. At isang taon na rin niyang piniling manatili sa tabi ko. Hindi siya nawawala palagi, hindi siya sumuko para sa akin. Nando’n siya sa lahat ng pagkakataon. Sa mga araw na pagod ako sa klase, sa mga gabi na hindi ako makatulog, o kahit ’yung mga tahimik na hapong sabay lang kaming nagkakape sa coffee shop. Walang sinasabi pero sapat na ang presensya ng bawat isa.

At sa lahat ng iyon, hindi ko maipaliwanag kung bakit… wala pa rin akong maramdaman. Wala akong makitang spark sa kanya. Wala akong pagmamahal na maialay maliban sa pakikipagkaibigan.

Hindi dahil sa ayaw ko. Siguro, dahil hindi talaga. Hindi ko siya mahal sa paraang gusto niya. Hindi ko siya mahal tulad ng nararamdaman niya sa akin.

“Ang tahimik mo,” puna ni Arjohn habang nakasandal kami sa railing ng rooftop ng condo niya. “May gusto ka bang sabihin?”

Ngumiti ako sa kanya. “Wala naman. Sanay lang ako sa katahimikan.”

“Alam ko naman ’yan,” sagot niya na may halong tawa. “Wala pa rin ba ako sa’yo, Sky?”

Hindi ako sumagot. Pinanood ko lang siya habang pinagmamasdan niya ang kalangitan, ’yung mga mata niyang tila nakikipag-usap sa mga bituin, naghahanap ng kasagutan sa pagitan ng katahimikan at lamig ng hangin. Kita ko ang paraan ng pagkuyom ng kamay niya sa tasa ng kape. Parang sinusubukan niyang pigilan ang emosyon, ang pagkabasag ng sariling inaasahan.

Ang init ng kape, bumabalot sa pagitan naming dalawa, pero sa loob ko, puro lamig. Ang bawat hinga niya, may bigat na hindi niya sinasabi. Parang gusto niyang itanong ulit, pero alam niyang pareho lang ang sagot ko. Wala pa rin.

Tahimik kong tinanong ang sarili ko. Masama bang wala kang maramdaman sa taong marunong magmahal nang tama? Masama bang hindi tumibok ang puso mo para sa taong marunong maghintay, marunong umintindi, at marunong mag-alaga?

Masama ba akong tao kapag gano’n?

Sinubukan kong hanapin ang sagot sa mga mata niya, pero ang nakita ko lang ay sarili kong repleksyon. Malamlam, walang direksyon, at parang pagod nang hanapin ang kasagutan.

At doon ko naisip, baka ito ’yung karma ko.

Siguro ganito rin ang naramdaman ni Manuel noon sa akin. Iyong tipong ibinigay mo ang lahat. Oras, yakap, pag-unawa pero kahit anong gawin mo, hindi mo kayang puwersahin ang puso mong tumugon sa paraan na gusto ng iba.

Naisip ko ’yung mga gabing pilit kong pinasaya si Manuel noon, ’yung mga sandaling akala ko sapat na ang presensiya para suklian ng pagmamahal. Ngayon, ako naman ang nasa kabilang panig. Ako naman ang hindi makaramdam. Magkatulad na ba kaming dalawa ngayon?

Nakakahiya pala talaga ’yung mga ginawa ko noon. ’Yung pagpilit, ’yung pagkapit sa ideya na kaya kong baguhin ang isang tao.

Ngayon, naiintindihan ko na.

Mahirap palang pilitin ang isang bagay. Mahirap palang maging nasa posisyon ng taong walang maibigay. Hindi mo naman gustong manakit, pero hindi mo maiwasan.

At masakit din pala sa pakiramdam na mang-reject, kasi alam mong kahit wala kang ginawang mali, may masisira pa rin.

Tumingin ako kay Arjohn. Sa mga matang puno ng kabaitan na hindi ko maibalik. Kung sana, naisip ko, kung sana madaling turuan ang puso. Kung sana puwedeng piliin kung sino ang mamahalin mo. Pero hindi eh. Hindi mo mapipilit. Hindi mo mapaplano.

Minsan nga, kahit ayaw mo na, siya pa rin ang hinahanap mo.

Ngumiti ako nang mahina, tinakpan ng katahimikan ang lahat ng hindi ko masabi. Sa pagitan ng usok ng kape at ng lamig ng gabi, ako lang ang parang hindi naroroon. Isang taong gustong magmahal ulit, ngunit hindi alam kung paano.

“Arjohn…” tawag ko na halos pabulong.

“Hmmm?” tugon niya habang nakatingin pa rin sa kalangitan.

“Bakit ka pa rin nandito sa tabi ko?” tanong ko. “Alam mo namang hanggang ngayon, wala pa ring nagbabago. Wala akong maibigay. Deserve mo ang buong pagmamahal.”

Huminga siya nang malalim saka ngumiti. ’Yung ngiti niyang laging may konting lungkot sa dulo.

“Hindi ako naghihintay para gantihan mo ’yung nararamdaman ko, Sky. Nandito ako kasi gusto kong iparamdam kung gaano ka kahalaga sa akin. At kung isang araw, kapag handa ka na at iba ang pipiliin mo… okay lang. Basta masaya ka.”

Napatingin ako sa kanya. Parang nakaramdam ako ng kirot na hindi dahil sa pag-ibig, kundi sa konsensya sa kanya.

Kasi may taong handang maghintay para sa akin, pero ako, hindi na sigurado kung may darating pa bang feelings para sa kanya.

“Hindi kita deserve,” mahina kong sabi.

“Hindi ko naman ’yan hinahanap sa’yo,” sagot niya. “Gusto ko lang… maramdaman mong karapat-dapat kang mahalin. Kahit hindi mo ako piliin.”

Tumahimik ako. Ramdam kong tumatama sa balat ko ang malamig na hangin, pero mas malamig ang loob ko. Ang totoo, gusto kong matutong magmahal ulit. Gusto kong maramdaman ’yung sinasabi ng mga kanta. ’Yung tibok ng puso na hindi galing sa takot o trauma. Pero hanggang ngayon, wala pa rin talaga.

Pakiramdam ko, isinumpa ako ni Manuel sa ginawa kong pag-iwan sa kanya. Pero ’di ba? Deserve ko naman sigurong magmahal at mahalin.

Habang pinagmamasdan ko si Arjohn, alam kong isa siyang magandang alaala sa buhay ko. Pero hindi ko talaga siya makita bilang “kami”.

At baka iyon na ang pinakamasakit na katotohanang kailangang tanggapin. May mga taong dumarating para iparamdam na kaya ka palang mahalin… pero hindi para sila ang mahalin mo.

Naalala ko pa kung paano ko sinagot si Arjohn. Isang araw habang nag-iikot kami sa mall para mag-date, nakita namin sa isang restaurant ang kanyang pamilya.

Sabay kaming napalingon. Nakatayo ang isang mag-asawa at isang babae na kamukhang-kamukha ni Arjohn, pero mas bata. Siya siguro si Stephanie na laging kinukuwento ni Arjohn na kanyang nakababatang babaeng kapatid. Nakangiti silang lahat, parang hindi makapaniwala na nakita kami roon.

“Ma, Pa, Steph!” bati ni Arjohn sa tuwa. “Wow, small world!”

Nagyakapan sila. May halong kaba sa ngiti ni Arjohn nang lumingon siya sa akin. “Uhmmm, Ma, Pa, Steph, this is Sky.”

Nag-abot agad ng kamay ang ama niya sa akin. “Oh, ikaw pala si Sky. Lagi kang nababanggit ni Arjohn. Halika, sabay na tayong kumain sa mesa namin. Marami pa namang upuan.”

Yumakap naman sa mga braso ko ang nanay ni Arjohn. “Oo nga, anak. Saluhan mo na kami. Istorbohin muna namin ang date niyong dalawa. Magkakilalanan muna tayong lahat.”

Parang humigpit ang hangin sa paligid ko. Gusto kong tumanggi, pero bago pa ako makapagsalita, hinawakan ni Arjohn ang kamay ko nang marahan. “Tara na, kahit saglit lang, please.”

Dahil sa nakakahiyang tumanggi at ito ang unang beses ko silang makikilala, pumayag na rin ako. Nagpatangay ako sa agos.

Mainit ang liwanag sa loob ng restaurant, ’yung tipong nagbibigay ng malambot na kinang sa mga mesa’t kubyertos. Habang kumakain kami ng pamilya ni Arjohn, nagkukwento siya tungkol sa bagong project niya sa work, sabay tawa ng magaan, ’yung parang laging may kayang gawing masaya kahit ordinaryo lang ang araw. Tahimik lang ako, nakikinig, sumusubo ng pagkain kahit halos wala akong nalalasahan.

“Sky?” tawag niya. “Okay ka lang ba?”

Ngumiti ako. “Oo naman. Masarap mga pagkain pala nila rito, no?” tanong ko para maibaling doon ang usapan.

Sa mesa ay naging magaan naman ang usapan. Mabait ang mga magulang niya, puno ng tawa at kuwento tungkol sa kabataan ni Arjohn. ’Yung kapatid naman niya, panay tanong tungkol sa akin. Saan ako nag-aaral, anong kurso, at kung matagal na ba kaming magkakilala ni Arjohn.

Nakangiti ako, sumasabay sa tawa, pero sa loob ko, parang lumulubog ako sa gitna ng liwanag. Ang pamilya ni Arjohn, mabait. Maayos. Mainit ang pagtanggap sa akin.

At ako, habang pinagmamasdan sila, naisip kong sana ganito rin ang pakiramdam ng tunay na pagsasama . ’Yung hindi mo kailangang pilitin maging masaya.

Tahimik na umaandar ang usapan sa mesa. Puno ng tawanan, halakhakan, at mga kuwentong paulit-ulit na ikinukwento ni Tita Dolly De Leon, ang ina ni Arjohn. May matamis siyang boses na kahit may mga tanong siya ay parang may lambing pa rin.

“Alam mo, Sky,” bungad niya habang naglalagay ng sauce sa plato ko, “ang anak ko, ilang buwan ka nang kinukuwento sa amin. Mabait, responsable, at marunong makisama iyan. Nasaktan man siya ng ex niya, sana ikaw na ang makatuluyan ng anak kong iyan. Gusto ko siyang maging masaya. Ina niya ako at ayaw ko na siyang makitang lugmok at halos gusto nang mamatay nang dahil lang sa pag-ibig.”

Ngumiti ako nang mahina. “A-Ah, g-ganun po ba…”

Tumawa ang ama ni Arjohn na si Tito Ben. “Matagal na ring walang nililigawan ’tong anak namin, ha. Ikaw lang ulit ’yung binigyan niya ng oras at panahon.”

Natawa si Arjohn, bahagyang namula. “Pa, naman…”

Pero biglang, may bahagyang katahimikan bago muling nagsalita si Tita Dolly. “Tanggap naman naming kayong dalawa at suportado namin kayo… eh, kailan mo naman sasagutin si Arjohn, iho?”

Biglang natahimik ang lahat. Ang tunog ng kutsara’t tinidor, parang sabay na huminto. Napatitig ako kay Arjohn, at siya naman ay nakangiti lang.

“Sky…” tawag sa akin ni Arjohn. Nagulat ako nang hinawakan niya ang aking kamay na nasa mesa at bigla siyang lumuhod sa gilid ko. “Alam mo naman na noon pa man sinabi kong gustong-gusto kita. Mahal kita kung tutuusin. Sky, will you be my boyfriend?” tanong niya sa akin habang nakangiting may bahid ng kaba, pero puno ng pag-asang matagal nang nakatago.

Ramdam kong nakatingin na sa akin ang lahat ng mata sa mesa. Para akong nalunod sa sarili kong paghinga. Nakita ko sa mga mata ni Arjohn ’yung kabog ng puso niya. Hindi dahil sa hiya, kundi sa pag-asa. At sa mga mata ng pamilya niya na may halong pananabik at pagkasabik na makita siyang masaya.

“A-Ah…” halos bulong ang lumabas sa bibig ko. Tahimik. Halos mabingi ako sa sariling tibok ng puso ko. Parang kusa na lang lumabas ang mga salitang hindi ko inisip. “Y-Yes, A-Arjohn. Sinasagot na kita.”

Sa isang iglap, napuno ulit ng tawanan at kasiyahan ang mesa. May pumalakpak pa na ibang nakikiusyoso sa amin, at ang ina ni Arjohn, masayang napahawak sa kamay ko. “Ay naku, sa wakas! Alam kong kayo talaga ang nababagay, mga anak!”

Natawa si Arjohn at bakas sa mukha niya ang labis na kasiyahan. Ngumiti ako nang pilit. Hinayaan kong hawakan ni Arjohn ang kamay ko sa ibabaw ng mesa. Mainit ang palad niya, nanginginig pa. Niyakap niya ako nang mahigpit at hinalikan sa aking noo.

At sa ilalim ng ingay, ng mga tawawan, at ng pagdiriwang, naramdaman ko ang katahimikan sa loob ko.

Siguro, naisip ko, baka tama na rin ito. Baka paglipas ng panahon, matutunan ko ring mahalin siya. Baka sa araw-araw na pagsasama namin bilang magkasintahan, magising ulit ’yung bahagi kong pinatay ko noon.

Hindi mo siya sinagot dahil mahal mo siya. Sinagot mo siya dahil ayaw mong makasakit ulit. Ayaw mo siyang mapahiya sa harap ng pamilya niya. Na-pressure ka!

Kabanata 33

Ghost

Minsan iniisip ko, ganito ba talaga dapat? Ganito ba ang normal na relasyon? Tahimik. Payapa. Walang sigawan, walang luhang tumutulo mula sa mata ko.

Si Arjohn, kabaligtaran siya ni Manuel. Kung paano siya magsalita, kung paano niya ako hawakan, at kung paano niya ako titigan na parang ayaw akong saktan kahit kailan. Naninibago ako.

“Babe, gusto mo ba ng kape?” tanong niya habang nag-aaral ako sa maliit na café malapit sa university ko.

Tumango lang ako. “Sige. Salamat.”

Ngumiti siya, ’yung tipong ngiti na laging mahinahon. Maalagang tao si Arjohn. Hindi siya kailanman nagtaas ng boses sa akin. Hindi siya seloso at hindi rin siya nagtatanong nang labis lalo na kung hindi ako komportable.

At siguro, sa paningin ng iba, siya na nga dapat ang taong magpapasaya sa’kin. Siya ang nararapat para sa akin. Huwag kong sayangin ang tulad niya.

Pero habang pinagmamasdan ko siya, napapaisip ako kung kailan ko muling mararamdaman ’yung tibok ng puso kong dati ay parang umaalab. ’Yung tibok na kahit mali, kahit delikado, buhay na buhay sa bawat pintig nito. ’Yung pakiramdam na kahit isang titig lang, parang bumabaligtad na ang mundo ko. Kahit isang haplos lang, parang sinusunog ang balat ko ng bawat alaala.

Ngayon kasi, tahimik lahat. Maayos. Matino. Tama. Pero sa kabila ng “tama,” parang may kulang.

Para bang sumusunod lang ako sa checklist ng kung ano ang dapat kong maramdaman, ng kung anong itsura ng isang “maayos na relasyon.”

Ngiti sa umaga. Sabay kumain. Maghawak-kamay. Magpalitan ng “ingat ka.” Magplano ng kinabukasan.

Pero kahit gawin ko lahat ’yon, wala akong naririnig na tugon mula sa puso ko. Tahimik siya. Wala man lang alon o kirot, o kahit ano.

At doon ako natatakot.

Kasi baka ito na ’yung buhay na sinasabi nilang “tama,” pero hindi ko pala kayang manatili rito. Baka mas sanay na akong masaktan kaysa maging payapa.

Baka mas pamilyar ako sa sakit kaysa sa pag-ibig.

At habang tinitingnan ko si Arjohn na masaya, kuntento, at buo, napapaisip ako.

Hanggang kailan ko kakayaning magpanggap? Hanggang kailan ko kakayaning sabihing “mahal kita” kahit wala akong nararamdaman? Hanggang kailan ko ipagpapatuloy ’yung relasyong tama… pero hindi totoo?

Minsan, habang naglalakad kami pauwi, hinahawakan niya ang kamay ko. Magaan at mainit ang kanyang palad.

Pero sa bawat pagdampi, hindi ko maiwasang hanapin ’yung bigat ng mga daliring minsang kumapit sa’kin nang may kasabay na paghingi ng tawad.

’Yung yakap na puno ng luha at kasalanan. ’Yung halik na parang huling hininga.

Minsan, nahuhuli ko pa rin ang sarili kong iniisip si Manuel. Hindi ko na alam kung pagmamahal pa ba ’yun o trauma. Kung pagnanasa o pangungulila.

Basta may kulang, kahit anong pilit kong punan.

“Ang tahimik mo,” sabi ni Arjohn habang naglalakad kami sa isang park.

“Pagod lang,” sagot ko na may pilit na ngiti.

Pero sa loob ko, sinisigaw ng puso ko. Hindi ko maramdaman ’yung dati kong sarili.

At doon ko napagtanto, mahal nga siguro ako ni Arjohn, pero hindi ko kayang ibalik nang buo ang nararamdaman niya.

Hindi ko kayang mahalin siya gaya ng pagmamahal kong ibinigay noon. Kahit mali, kahit masakit, kahit winasak ako, nagawa kong ibigay ang pagmamahal na hindi naman niya deserve. Hindi deserve ni Manuel.

Kasi minsan, kahit gusto mong makalimot, may mga damdaming ayaw mamatay. At may mga tao na kahit mali, sila pa rin ang pamantayan ng lahat ng tama.

Hindi ko alam kung bakit ako pumayag na maging kami ni Arjohn. Siguro dahil pagod na akong tanungin ang sarili ko kung kailan ko siya mamahalin. Siguro dahil gusto kong maniwala na may pagkakataon pa para magmahal akong muli.

Baka naman kasi isang buwan pa lang naman. Baka kapag tumagal, maramdaman mo na ang hinahanap mo. Sana nga. Sana…

Pagpasok ko sa unit ni Arjohn, madilim pa ang paligid. Akala ko wala siya dahil napakatahimik. Walang kahit anong tunog kundi ang mahinang ugong ng aircon. Pero bago pa ako makapagsalita, biglang kumislap ang mga ilaw mula sa maliit na string lights na nakadikit sa dingding.

“Surprise!” sigaw ni Arjohn, sabay labas mula sa kusina, may dalang maliit na cake na may nakasulat na “Happy 1st Monthsary, Babe!”

Napatigil ako. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Gulat, tuwa, o hiya, kasi hindi ko man lang naalala ang araw na ’to. Ang espesyal na araw ng magkasintahan.

Sa mesa, may nakahandang spaghetti, fried chicken, at dalawang baso ng wine. Hindi mamahalin, pero halatang pinaghirapan niya. May mga lobo rin na pilit niyang ikinabit sa kisame, medyo tabingi pa.

“Hindi ko alam kung anong gusto mong kainin ngayon,” sabi niya nang medyo nahihiya, “kaya niluto ko lahat ng alam kong gusto mo.”

Ngumiti ako nang kaunti sa kanya dulot ng hiya. “Hindi mo naman kailangan mag-abala…”

“Pero gusto ko,” mabilis niyang sagot. “Kasi mahal na mahal kita, Babe…”

Hindi ako agad nakasagot. Ramdam ko ang init ng tinig niya, ang sinseridad sa bawat salitang binibitawan niya. Habang nakatingin siya sa akin, parang nanliliit ako sa kinatatayuan ko. Kasi ang laki ng binibigay niyang pagmamahal, pero wala akong maibalik kahit lagpas sa katiting.

Umupo kami sa mesa. Siya, excited. Ako, tahimik lang.

Pinapanood ko siyang nagkukuwento tungkol sa mga plano niya. Mga gusto niyang puntahan naming dalawa, mga gusto niyang bilhin, pati ’yung pangarap niyang sabay kaming mag-ipon para sa sarili naming bahay.

Tumango lang ako sa bawat kuwento niya. “Oo, maganda ’yan.” “Sige.” “Baka pwede.” Pero sa loob-loob ko, habang tumatagal, mas lalo akong nilalamon ng bigat ng nararamdaman ko.

“Babe,” tawag niya habang nagbubuhos ng wine. “Masaya ka ba?”

Napatigil ako. Hindi ko alam kung paano sasagot. “S-Syempre,” sabi ko na may pilit na ngiti. “Masaya ako.”

Ngumiti rin siya, pero may sandaling natigilan ang tingin niya na parang may gusto siyang basahin sa mukha ko na hindi niya makita.

Pagkatapos naming kumain, pinatugtog niya ang paborito naming kanta. ’Yung madalas naming pakinggan sa kotse. Sabi niya, theme song daw naming dalawa ito.

Hinila niya ako para sumayaw. Wala kami sa ritmo dahil parehong kaliwa ang mga paa niya. Tumatawa siya habang ako naman ay nakatingin lang sa kanya, sinusubukang madama ’yung dapat ay may kilig, pero wala. Pinepeke ko na lang ang tawa ko para sabayan siya.

Ladies and gentlemen, will you please stand? With every guitar string scar on my hand I take this magnetic force of a man to be my lover

Ramdam ko ang tibok ng puso niya sa dibdib ko, mabilis at para bang buhay na buhay.

My heart’s been borrowed and yours has been blue

All’s well that ends well to end up with you Swear to be overdramatic and true to my lover

Habang sa akin… kalma lang. Tahimik. Parang patay.

And you’ll save all your dirtiest jokes for me

And at every table, I’ll save you a seat, lover

At doon, habang nakayakap siya sa akin at nakasubsob ang mukha niya sa leeg ko, napapikit ako at napayakap na rin sa kanya. Ang daming tanong sa isip ko.

Can I go where you go? Can we always be this close forever and ever? And ah, take me out, and take me home (forever and ever)

Hanggang kailan ko kaya kakayanin itong ganitong klaseng pagmamahal. ’Yung tama pero walang apoy? Hanggang kailan ko kaya kakayaning tumanggap ng pagmamahal na hindi ko kayang suklian?

You’re my, my, my, my Oh, you’re my, my, my, my Darling, you’re my, my, my, my Lover

At sa gitna ng mga ilaw, ng halakhak ni Arjohn, at ng kantang paborito naming dalawa, napangiti ako nang pilit.

Kasi minsan, kahit gusto mong magmahal, hindi mo talaga mapipili kung sino ang tinitibok ng puso mo.

Nang gabing iyon, si Arjohn ay sobrang naging maingat. Parang natatakot na masaktan ako, parang bawat galaw niya ay may tanong kung kumusta ako.

Hindi ko alam kung bakit ako pumayag na may mangyari sa amin. Dahil ba guilty ako na hindi ko man lang naalala na monthsary namin? O dahil ba gusto kong maramdaman muli ang apoy na dulot ng pakikipagtalik?

Sa gabing iyon, marahan kong tinugon ang halik sa labi ni Arjohn. Marahan niya akong inihiga sa malambot niyang kama. Humahaplos nang dahan-dahan ang kanyang mga kamay sa bawat balat ng aking katawan. Ang bawat paghinga niya ay parang ninanamnam niya ang bawat sandali.

Unti-unti niyang hinubad ang mga saplot sa katawan ko habang marahang hinahalikan ang mga balikat ko. Nagdulot ito ng kiliti sa akin. Ngunit, parang hindi sapat.

“Babe… sigurado ka na ba? Wala nang atrasan to?” tanong niya habang nagtatagal ang halik sa leeg ko. Tumango ako sa kanya habang nakapikit. Dahil doon, hinubad niya na rin ang mga saplot sa kanyang katawan.

Pinisil ko ang likod niya nang dahan-dahan habang binaba ang mga kamay ko sa baywang niya. Ramdam ko ang bigat ng katawan niya na nakadagan sa maliit kong katawan kumpara sa kanya.

Maganda ang katawan ni Arjohn kung tutuusin. Sakto ang kanyang mga muscles sa katawan. Sa kabila nito, may hinahanap ang katawan ko na hindi ko matukoy at ayaw kong malaman.

Hindi ko na mapigilan. Hinila ko siya nang mas malapit at hinalikan sa labi niya upang mawala ang iniisip ko. Bawat galaw ng dila ko sa loob ng labi niya ay para bang hinahanap ko ang hindi ko mahanap doon. Napadilat ako nang mata habang hinahalikan ko si Arjohn. Kita ko ngayon ang nakapikit niyang mga mata habang hinahalikan ko siya. Napahinto ako sa paggalaw kaya dumilat siya at hinalikan ang noo ko.

“Mahal na mahal kita, Babe…” madamdamin niyang sabi sa akin.

“M-Mahal d-din kita.” Tipid kong tugon.

Sa bawat halik, nararamdaman ko ang init at pag-aalala niya. Lahat ng emosyon, lahat ng pagnanasa, ay ibinuhos niya sa akin.

Pinisil niya ang balikat ko, at bahagyang umungol ako sa kanyang leeg. “Arjohn…” mahina kong bulong, at naramdaman ko ang unti-unting pagpasok ng kanyang naglalawang daliri sa butas ko.

Balot ito ng lubricant dahil matagal na noong huli akong napasok. Pinasok niya ang isa hanggang sa naging dalawa at tatlo ang daliring ipinasok niya sa butas ng puwit ko. Pinaluwag niya ito nang pinaluwag hanggang sa tingin niya ay handa na ako.

Sunod kong naramdaman ang pagtututok ng pitong pulgadang burat niya sa butas ko. Hindi man singlaki ng huling pumasok sa akin, dama ko naman ang pag-alalay niya sa akin. Nakabaluktot ito paitaas kaya sigurado akong mararamdaman ko ang pagsayad nito sa pader ng butas ko. Sakto lang din ang taba nito.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Hinahaplos ko ang likod ni Arjohn habang dahan-dahan siyang pumapasok sa loob ko. Ramdam ko ang init ng katawan niya sa bawat galaw niya. Ilang sandali pa, naramdaman kong sumagad ang kanyang burat sa butas ko.

Huminga siya nang malalim bago humingi ng permiso para gumalaw. Tumango ako kaya umulos siya nang dahan-dahan. Nang lumilitaw ang ulo ng burat niya, pasagad niya agad na sinasalpak ang burat niya sa butas ko.

Ilang sandali pa, humihingi siya ng permiso na mas bilisan pa ang paggalaw ng kanyang balakang. Napakapit ako nang mahigpit sa leeg niya para paghandaan ang mabilis niyang galaw. Binarena niya ako ng kantot at walang humpay.

Plok! Plok! Plok! Ang tunog ng paghampas ng kanyang puson sa malaman kong puwitan at hita.

“B-Babe …” ungol niya, mahina at puno ng libog, habang hinahawakan niya ang mukha ko. Ramdam ko ang mabilis na paghinga niya na sinabayan din ng hinga ko.

Hinawakan ko rin ang kanyang mukha, pinikit ang mga mata, at hinalikan siya sa labi nang dahan-dahan, pilit pinipigilan ang sarili ko sa labis na pagsigaw sa sarap na nararamdaman. Wala man akong maramdamang kakaibang emosyon, ramdam ko naman ang sarap sa bawat galaw niya. Baka ito ang paraan para maramdaman ko ang hinahanap ko.

“I love you, Babe!” sigaw niya habang gumagalaw sa ibabaw ko.

Bumilis pa lalo ang kanyang galaw na nakapagpaungol sa akin nang malakas. Napapikit ako sa init ng halik at ang tunog ng hininga niya sa leeg ko. Sa bawat ulos niya, dama ko ang pagmamahal na iniaalay niya sa akin.

“Babeee, malapit na ako!” sigaw niya.

“Iputok mo sa loob, nggghhhh!” sigaw ko rin habang nararamdaman ko na ang paninigas ng kanyang mga paa.

Ilang sandali pa, naramdaman ko ang sunod-sunod at mararahas niyang pagbayo sa akin. Ipinutok niya ang tamod niya sa loob ko. Napakarami nito na para bang matagal niyang inipon para sa akin.

“Hindi ka pa nilalabasan?” tanong niya. “Gusto mo bang jakulin kita o chupain para makaraos?” dugtong niya.

“Hindi na. Pagod na ako. Gusto ko nang matulog.” Sagot ko na lamang.

Tumango siya kaya naman umalis siya sa ibabaw ko. Ramdam ko ang pagkaalis ng burat niya sa naiwang espasyo sa loob ko. Pagkatapos, humiga siya sa kama at hinila niya ako. Inihiga niya ang ulo ko sa kanyang dibdib.

Dama ko ang init ng kanyang katawan at ang pintig ng puso niya. Samantalang ako, tahimik lang. Pilit kong hinahanap ang init na dati kong alam. Pero wala talaga.

Ang nararamdaman ko lang ay kabigatan sa dibdib ko. Parang may kulang talaga, parang may mali, kahit tama naman ang lahat.

Pumikit ako. Baka sakaling sa dilim, maramdaman ko ’yung dapat kong maramdaman. Pero sa likod ng talukap ng mata ko, ibang mukha ang lumitaw. Ibang tinig. Ibang yakap.

Bumuntong-hininga ako nang malalim, pilit kong tinabunan ang mga alaala. Pero mas lalo lang itong bumabalik sa akin.

Hindi ko alam kung dapat ba akong masaktan o matuwa. Dahil kahit ilang taon na, siya pa rin ang sukatan ng damdamin ko. Minumulto ako ng damdamin ko.

Kabanata 34

Aparrition

Pagkatapos naming magtalik ni Arjohn, nanatili lang kaming tahimik. Hawak ni Arjohn ang kamay ko, mahigpit, parang sinasambit ang kanyang pagmamahal sa akin. At ako naman, nakatitig lang sa kisame, iniisip kung kailan ko matututunang mahalin ang taong ito. O kung may araw pa bang darating na magagawa ko ’yon.

Tahimik lang kami sa kama matapos ang lahat. Si Arjohn nakahiga sa tabi ko, nakayakap, dahan-dahang hinahaplos ang braso ko na para bang ayaw niyang masira ang katahimikan. Sa labas, maririnig ang mahinang ugong ng ulan. Parang mga tunog ng bagay na matagal nang gustong tumigil pero hindi magawa.

“Salamat,” mahinang sabi ni Arjohn. “Hindi ko alam kung anong ginawa kong tama para mapalapit ka sa akin. Para mapagbigyan mong angkinin ko ang katawan mo.”

Ngumiti ako nang pilit sa kanya ngunit tumalikod lang ako. Naramdaman kong napatingin siya sa akin, medyo nagtataka sa ikinilos ko. Ngunit, wala siyang sinabi. Niyakap niya ako sa likod ko kaya ipinikit ko na lang ang mga mata ko. Baka sakaling maitago ko sa dilim ang lungkot sa mga mata ko. Pero hindi ko rin kayang magsinungaling.

“Arjohn,” mahina kong sabi, “sinusubukan ko namang mahalin ka, alam mo ’yan. Gusto kong maramdaman ’yung nararamdaman mo. Pero…”

Huminga ako nang malalim. “Parang wala talaga. Parang kahit anong gawin ko, hindi ko magawang mahalin ka sa paraan na gusto mo. Sorry, na-pressure akong sagutin ka dahil ayokong mapahiya ka sa harap ng pamilya mo.”

Tumahimik siya sandali. Ramdam ko ang pag-igting ng hawak niya sa kamay ko, ’yung saglit na pagkapit bago tuluyang lumuwag.

Matagal kaming nanatiling tahimik. Tanging tunog lang ng mahinang ugong ng aircon ang umaalingawngaw sa buong kuwarto. Ramdam ko pa rin ang kamay ni Arjohn sa baywang ko, mahina na lang ang pagkakayakap, pero hindi pa rin niya binibitawan.

“Akala ko…” mahina niyang sabi na halos pabulong. “Akala ko kaya mo na rin akong mahalin, Sky. Ramdam ko naman na malamig ka sa akin. Pasensya na kung sinamantala ko ang pagkakataon para ma-korner kang sagutin ako.”

Nilingon ko siya at humarap ako sa kanya habang nakahiga pa rin kami. Kita ko sa mga mata niya ang sinseridad at ang panginginig ng emosyon. Kita rin ang takot na marinig niya nang buo ang katotohanan sa akin.

“Sinubukan ko,” sagot ko, halos hindi ko na rin makilala ang boses ko. “Sinubukan ko araw-araw. Ginusto kong magbago ’yung puso ko. Pero…” Napahinga ako nang malalim. “Hindi ko kayang pilitin kung wala talaga.”

Kita kong napayuko siya at marahang tumango. Para bang pilit niyang tinatanggap kahit durog na durog siya.

“Kung gano’n,” sabi niya, may bahid ng pait sa ngiti, “kahit konti lang… may halaga pa rin naman ’yung mga sandaling naging tayo, ’di ba?”

Tumango ako. “Oo naman. Hindi ko naman pinagsisihan ’yun. Ikaw ’yung taong nagparamdam sa’kin na kaya kong subukang magmahal ulit.”

Tumahimik ulit siya. Tumingin siya sa kisame, pilit pinipigilan ang mga luhang ayaw bumigay. “Ang sakit, Sky,” mahina niyang bulong. “Ang sakit marinig na wala pala akong laban sa puso mo. Akala ko, kung mas magiging mabait ako, kung mas mamahalin kita, baka sakaling mahalin mo rin ako pabalik.”

Hindi ko na napigilan, lumapit ako sa kanya at hinawakan ang mukha niya. “Mahal kita, Arjohn… sa paraang kaya ko lang. Bilang isang kaibigan. Pero hindi sa paraang deserve mo.”

Niyakap niya ako. Mahigpit. Parang ayaw niya akong pakawalan, pero alam niyang kailangan din niyang gawin iyon, hindi man ngayon pero sa mga susunod na panahon.

Hindi ko alam kung ilang minuto na kaming tahimik. Ramdam ko ang bigat ng hangin sa pagitan namin, ’yung parang bawat paghinga ay may kasamang bigat na hindi ko maipaliwanag. Nakayuko lang ako, hinahaplos ng mga daliri ko ang laylayan ng kumot habang pilit kong iniiwasan ang mga mata ni Arjohn.

“Sky…” mahinang tawag niya na halos pakiusap. “Huwag muna tayong maghiwalay, please. Baka panahon lang ang kailangan natin. Baka… mahalin mo rin ako balang araw.”

Napatingin ako sa kanya. Kita ko sa mga mata niya ang pag-asang ayaw mamatay, ang takot na baka ito na ang huling beses niyang maramdaman na ako pa rin ang pinipili niya.

“Arjohn,” mahina kong sabi, pero ramdam ko ang panginginig ng tinig ko. “Ayaw kitang paasahin. Ayaw na kitang saktan.”

Sinubukan kong ngumiti, pero parang hindi ko na kayang buuin ’yung ngiting ’yon. “Sinusubukan ko naman, araw-araw. Pero habang tumatagal, lalo kong nararamdaman na wala talaga. Hindi mo kasalanan, pero ayokong lokohin ka.”

Napatulala siya. Doon ko lang narinig ang paghinga niyang mabigat, parang pinipigilan ang sarili niyang masaktan.

“Baka naman puwede pa,” sagot niya sa wakas. “Baka kailangan ko lang maghintay. Hindi ko naman minamadali, Sky. Kaya kong maghintay kung ’yon ang kailangan mo. Kahit sampung taon pa ’yan, isang dekada, mag-aantay ako sa’yo.”

Napapikit ako, marahan akong umiling. “Hindi ganun kadali, Arjohn. Kasi habang naghihintay ka, lalo lang akong nagiging masama sa paningin ko. Lalo kong nararamdaman na dinadaya kita. At ayokong umabot sa puntong mapagod ka nang wala kang kasalanan.”

Nakita kong napayuko siya, pinunasan ang luhang mabilis na tumulo. “Paano kung magbago ang isip mo? Paano kung dumating ’yung araw na mahalin mo rin ako tapos wala na ako sa tabi mo? Hindi ba sayang?”

Ang sakit marinig. Kasi totoo naman, hindi ko alam kung may magbabago pa. Pero alam ko rin na hindi ko puwedeng gawing sandigan ’yung “baka.” Masasaktan ko siya at masasaktan din ako.

“Kung mangyari ’yon,” sabi ko na halos pabulong, “siguro iasa na lang natin sa kapalaran ang lahat. Pero ngayon… ayokong magpatuloy sa ganito. Ayokong umasa ka sa damdaming baka hindi talaga dumating.”

Tumahik muli kami. Walang gumagalaw sa amin. Tanging paghinga naming dalawa ang maririnig.

“Pero kung mapilit ka,” dagdag ko, pilit kong pinanatiling matatag ang boses ko, kahit ang dibdib ko ay parang may pumuputok sa loob, “ikaw ang bahala. Hindi na kita pipigilan. Ito na ang huling beses. Pero sana, huwag mong gawing dahilan ’to para masaktan ka pa nang sobra. Wala talaga, Arjohn.”

Nakita kong napayuko siya, mariing pinikit ang mga mata, pilit pinipigilan ang hikbi. At doon ko lang tuluyang naramdaman ’yung kirot. Kasi kahit ako, ayokong ganito rin ang kalabasan naming dalawa.

“Ang hirap, Sky,” sabi niya habang basag ang tinig. “Ang hirap tanggapin na kaya mong maging totoo habang ako naman, gustong maniwala sa kahit anong kasinungalingan, basta’t kasama ka.”

Hinawakan ko ang kamay niya, na para bang gagaan ang pakiramdam niya sa mga haplos ko. “Pasensya na,” bulong ko. “Hindi ko alam kung paano ito itatama nang hindi tayo masasaktan.”

At doon ko napagtanto, minsan, kahit gaano mo gustong tumbasan ang pagmamahal ng taong nagmamahal sa’yo, ang pinakamakataong magagawa mo ay ang bitawan siya nang maaga. Lalo na kung wala kang nararamdaman.

Simula noong gabing ’yon, may kung anong nagbago kay Arjohn. Hindi halata noong una, pero naramdaman ko rin. Parang dati, bawat umaga ay may mensahe siya, “Good morning, my Sky,” may kasamang emoji ng araw at kiss. Ngayon, madalas “good morning” na lang, minsan pa nga, wala na.

Pag nagkikita kami, may yakap pa rin, pero hindi na kasing higpit, hindi na kasing init. Parang tinatantiya niya kung hanggang saan pa niya kayang manatili sa tabi ko.

Minsan naiisip kong baka ako ang dahilan, at totoo naman iyon. Kasi bawat oras na kasama ko siya, sinusubukan kong hanapin kung ano ’yung mali sa akin. Bakit hindi ko maramdaman ’yung nararapat kong maramdaman sa kanya?

“Okay ka lang ba?” tanong niya minsan habang nagkakape kami sa labas. Maganda ’yung lugar, may mga ilaw, may musikang malamlam sa background. Pero kahit maganda, may kulang.

“Okay naman,” sagot ko, pero hindi ko siya matingnan.

“Masaya ka ba?” tanong niya nang diretso.

Napatingin lang ako sa kanya pero agad niyang binawi ang tanong niya. “Wala, wala. Huwag mo nang sagutin. Let’s enjoy the moment.”

Hindi ko alam kung paano sasagutin ’yon. Kasi paano mo ipapaliwanag sa isang taong nagmamahal sa’yo na wala kang maramdaman, na hindi ka masaya? Na parang kahit hawakan ka niya, may ibang hinahanap ang balat mo na hindi mo matukoy.

“Pasensya na,” bulong ko sa dulo.

Umiling lang siya. “Hindi ko naman sinasabing kasalanan mo, Sky. Pero mahirap palang mahalin ’yung taong hindi ka mahal.”

Tumahimik kami pareho. Sa pagitan ng mga usok ng kape at ilaw ng gabi, ramdam ko ’yung lamig na unti-unting gumagapang sa pagitan naming dalawa. ’Yung lamig na hindi dala ng panahon, kundi ng pagkakaunawaan naming pareho.

Na baka minsan, kahit gaano ka kabait, kahit gaano mo kamahal, hindi sapat para magpatunaw ng pusong matagal nang nagyeyelo.

Hindi ko alam kung kailan nagsimula. Baka noong huling beses kong sinubukang yakapin siya, pero hindi na siya yumakap pabalik nang mahigpit. O baka noong nagkita kami sa café, at mas matagal pa siyang nakatutok sa telepono kaysa sa mga mata ko.

Baka rin noong napansin kong wala na ’yung lambing sa tinig niya. Puro “ingat,” pero wala na ’yung init. Wala na. Unti-unti na siyang bumibitaw.

Isang gabi, nag-message siya sa akin.

“Sorry, Sky. Hindi ako makakapunta bukas. May kailangan lang tapusin.”

Normal lang naman ’yun, pero hindi ko maiwasang maramdaman na umiiwas na siya sa akin. Kasi dati, kahit abala siya, palaging may oras siya para sa akin. Ngayon, parang kahit isang minuto, ipinagkakait na niya. Okay na rin siguro ito. Magmove-on na siya habang hindi pa kami naghihiwalay.

Habang nakahiga ako sa kama, iniisip ko kung saan ako nagkamali. Sinubukan ko naman, ’di ba? Sinubukan kong mahalin siya. Sinubukan kong buksan ang puso ko, kahit may mga pader pa rin ng nakaraan. Pero hindi ko kayang pilitin. Hindi ko kayang iparamdam ’yung hindi ko maramdaman.

At siguro, napagod na rin siya kakahintay na dumating ’yung damdaming ’di naman sigurado kung kailan darating. O kung darating pa ba.

Kaya nang magkita kami kinabukasan, kahit ngumiti siya, alam kong iba na ’yung ngiti na ’yon. ’Yung ngiti ng isang taong nagsisimula nang magpaalam, kahit walang sinasabi.

Habang tinitingnan ko siya, may malamig na katahimikan sa pagitan naming dalawa. At sa loob ko,

ito na ’yon, Sky. Ito na ang katapusan ninyong dalawa. At gaya ng dati, mag-isa ka na naman. Pero okay lang ’yon. Huwag ka nang humanap nang masasaktang iba. Magpokus ka sa sarili mo.

Ang totoo, hindi ako naiiyak sa nangyayari sa amin ni Arjohn. Hindi dahil hindi masakit, kundi dahil ang kapal naman ng mukha kong masaktan. Ito ang gusto mo ’di ba? Nasanay na rin ako sa unti-unting pagbitaw ni Arjohn. At sa pagkasanay kong ’yon, natutunan kong minsan, mas mabuting bitawan na lang ang mga bagay na hindi talaga para sa’yo. Kahit gaano mo pa kagustong paniwalaan na baka sakali.

“Pasensya na, Doc,” mahina kong sabi habang umuupo sa tapat niya. “Ngayon lang ulit. Akala ko nga hindi na matutuloy ’tong session natin.”

Ngumiti si Dr. Rivera, ’yung pamilyar na ngiti niyang kalma at hindi kailanman nanghuhusga. “Ayos lang, Sky. Alam kong nagbago ang schedule ko nitong mga nakaraang linggo. Pero nandito na ulit tayo. So…” Tumagilid siya nang bahagya sa upuan, nakasandal, ’yung mga mata niya nakatutok lang sa akin. “Kumusta ka na?”

Ang simpleng tanong na ’yon, parang sumapol nang diretso sa dibdib ko.

“Hindi ko alam kung saan magsisimula ulit,” sagot ko, napayuko ako, pinaglalaruan ang mga daliri ko. “May mga araw na… okay ako. Masaya. May mga araw din na parang bigla na lang akong napapatigil, tapos mararamdaman ko ’yung bigat na matagal ko nang gustong takasan.”

Tumahimik si Doc. Hindi niya ako minamadali. Kaya nagpatuloy ako.

“Akala ko kasi, kapag nagkaroon ako ng bago, kapag sinubukan kong magmahal ulit… baka mawala na lahat ng sakit. Pero hindi pala ganun kadali. Si Arjohn, mabait siya. Wala akong masabi sa kanya. Pero kahit anong pilit kong buksan ’yung puso ko, parang… may kulang pa rin.”

“Anong kulang, sa tingin mo?” tanong ni Dr. Rivera nang mahinahon.

“Hindi ko alam, Doc,” sabi ko, bahagyang natawa pero may pait. “Siguro ’yung sarili ko. Kasi parang ibinigay ko na lahat noon, sa maling tao, sa maling pagkakataon. Tapos ngayon, kahit gusto ko, hindi ko na alam kung paano magmahal ulit. Parang natuyuan ako. Parang wala nang natirang pagmamahal para sa iba. Naubos na.”

Napatango si Doc, nagkunwaring nagsusulat pero alam kong nakikinig pa rin siya nang buo. “Madalas, Sky, ’yung mga sugat na hindi natin hinayaang maghilom nang tama, ’yun ang dahilan kung bakit nahihirapan tayong magmahal ulit. Hindi dahil magaling na iyon, kundi dahil natatakot tayong masugatan ulit.”

Tumango ako, pero napangiti nang mapait. “Kaso, Doc, kahit anong iwas ko, parang sinusundan pa rin ako ng sakit. Akala ko dati, kapag umalis ako sa taong mahal ko noon, tapos na. Pero minsan, sa gabi, kapag mag-isa ako, naririnig ko pa rin ’yung boses niya. Nararamdaman ko pa rin ’yung mga gabing sinasabi ko sa sarili kong ‘tama na,’ pero hindi ko magawa.”

Mabilis kong pinahid ang luha bago pa ito tuluyang bumaba.

“Ang hirap, Doc. Kasi hindi ko siya gustong alalahanin, pero siya pa rin ’yung pumapasok sa isip ko kapag gusto kong makaramdam nang totoo. At alam kong mali ’yon. Alam kong delikado. Pero… paano ba kalimutan ang isang tao na kahit sinaktan ka, naging tahanan mo rin?”

Tumahimik si Dr. Rivera. Lumipas ang ilang segundo bago siya muling nagsalita.

“Sky,” aniya, dahan-dahan, parang bawat salita ay iniingatan, “hindi mo kailangang kalimutan agad. Minsan, kailangan mo lang tanggapin na ’yung sakit, bahagi na siya ng kung sino ka. Hindi mo kailangang burahin. Kailangan mo lang matutunang mabuhay kahit kasama iyon. Para makapagpatuloy ka.”

Napatitig ako sa kanya. Sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, may bahagyang ginhawang kumirot sa loob ko. Hindi ito ganap na paghilom, pero parang may maliit na sinag na pumasok sa bitak ng dibdib ko.

“Basta tandaan mo,” dagdag ni Dr. Rivera, “hindi mo kailangang maging buo agad. Ang mahalaga, gusto mong magsimula.”

Napangiti ako, payapa kahit pa mabigat. “Salamat, Doc,” mahina kong sabi. “Siguro… iyon muna ang kaya ko ngayon. Ang magsimulang muli.”

Nag-usap pa kami ni Dr. Rivera, pero nang mapansin kong humahaba na ang pila sa labas, tinapos ko na rin ang session namin. Paglabas ko ng silid ni Dr. Rivera, tahimik ang buong hallway ng clinic. Ang lamig ng aircon, at ang amoy ng disinfectant na dati kong kinaiinisan, ngayon ay tila naging pamilyar na yakap sa akin. Habang naglalakad ako, paulit-ulit kong binabalikan sa isip ang mga sinabi ni Doc. “Hindi mo kailangang kalimutan agad. Kailangan mo lang matutunang mabuhay kahit kasama iyon. Para makapagpatuloy ka.”

Para bang mabigat pero totoo. Para bang may bahid ng pag-asa sa gitna ng lahat ng sakit.

Huminga ako nang malalim, pinipilit kong ayusin ang sarili bago pa lumabas sa main lobby. Ngunit pagliko ko sa waiting area, biglang tumigil ang mga paa ko.

Nandoon siya.

Si Manuel.

Para siyang aparisyon na nagpakita sa akin. Nakasalampak sa isa sa mga upuang kulay beige, nakatungo, hawak ang maliit na papel na parang referral form. Hindi ko siya agad nakilala. Nagbago ang katawan niya, medyo maputla siya ngayon, may linya na ng edad sa gilid ng mga mata ngunit hindi naman ito nakapagbawas ng kanyang kaguwapuhan. Pero walang puwedeng magkamali sa tikas ng mga balikat niya, o sa paraan ng pagkibit ng kamay niya habang nag-aantay.

Ilang segundo akong nakatigil lang. Parang napako ang lahat ng ingay sa paligid. Nawala ang mahinang tunog ng aircon, pati ang pagtipa ng receptionist sa keyboard. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahina kong hinga, at ang hindi ko mapigilang tibok ng puso. Parang sinakal ako ng nakaraan.

Hindi ko alam kung lalapit ako o aalis. Ang daming tanong na biglang sumulpot sa akin.

Anong ginagawa niya rito? Alam ba niyang nandito ako? Paano niya nalaman ang clinic na ’to?

At nang magtagpo ang mga mata namin, parang biglang umikot muli ang mundo ko pabalik sa mga araw na akala ko, nakalimutan ko na siya. Sa isang iglap, bumalik lahat. ’Yung mga gabing umiiyak ako mag-isa, ’yung mga umagang pilit kong kinumbinsi ang sarili kong kaya ko na, at ’yung mga pagkakataong hiniling kong sana hindi ko na lang siya minahal.

Pero heto siya ngayon. Sa isang lugar kung saan dapat ay natututo na akong maghilom, siya pa rin ang dahilan kung bakit bumabalik ang sakit sa akin.

Huminga ako nang malalim, pilit pinapakalma ang sarili. Pero habang tinitingnan ko siya, ’yung mga mata niyang minsan ay tahanan ko, napagtanto kong kahit gaano ko gustong sabihin na okay na ako, hindi pa pala talaga.

Minsan, akala mo gumaling ka na. Pero pag dumating muli ang taong minsan mong minahal, mare-realize mong hindi naman talaga nawala ang sugat. Natuto ka lang mabuhay kahit masakit. Tama nga si Doc Rivera.

At doon, habang nakatayo ako sa gitna ng katahimikan, isang bagay lang ang sigurado ako ngayon. Nakalipas man ang tatlong taon, hindi ko alam kung handa na talaga akong muling harapin si Manuel.

Kabanata 35

Cake

“Sky…” Mahina, paos, at halos pabulong niyang tawag sa akin. Para bang dumulas lang mula sa lalamunan niya ang pangalan ko. Doon ko lang napagtanto na nag-angat na pala siya ng tingin sa akin. Nakatingin siya nang diretso, walang bakas ng dati. Walang galit, walang yabang, wala ’yung dating mapusok at mabilis mag-init na ulo.

Ang mga mata niya… Diyos ko, ibang-iba. Parang mas tahimik. Mas malambot. Parang may bitbit na kuwento ng taong dumaan sa impyerno at piniling bumangon, hindi para magmakaawa, kundi para harapin ang sarili.

“Sky,” ulit niya, mas malinaw na ngayon, mas buo. “Ikaw nga.”

Napahigpit ako ng hawak sa bag kong nakasukbit sa balikat. Sobrang higpit na parang iyon na lang ang tanging humahawak sa natitira kong katinuan. Gusto kong tumakbo. Gusto ko ring lumapit. Pero ang nangyari? Wala. Parang naipit ako sa pagitan ng dalawang pintong hindi ko kayang buksan.

“B-Bakit… ka nandito?” tanong ko, halos hindi tumatama ang boses ko sa hangin. Para bang ayaw ko talagang may makarinig.

Hindi siya agad sumagot. Kumuha muna siya ng malalim na hininga. ’Yung tipo ng paghinga ng taong araw-araw nagtatangkang kumalma, magbago, at mabuhay. Pagkatapos, tumingin siya sa likod ko, kung saan kalalabas lang si Dr. Rivera mula sa silid na pinanggalingan ko.

“Next appointment ko siya,” paliwanag ni Doc, ramdam ang pagkabigla pero sinubukang gawing neutral ang boses. “Ni-refer siya ng dati niyang doktor sa akin dahil mag-aabroad na. Hindi ko inakalang… magkakilala pala kayo.”

Tumango lang ako. Kahit ako, hindi ko alam kung paano ako nakahinga. Ang bigat-bigat ng hangin. Para akong sinubsob sa mga alaala ko nang walang babala.

At doon, sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, nagtagpo ulit ang mga mata namin ni Manuel.

Manuel. Ang lalaking minahal ko nang lahat-lahat. Ang lalaking iniwan ko para mabuhay pa ako. Ang lalaking sinaktan ako sa paraan na hindi ko makalimutan kahit ilang therapy pa ang pagdaanan ko.

At sa isang iglap… Bumalik lahat. Ang amoy ng alak sa gabi. Ang bigat ng kamay niya sa braso ko. Ang mga gabing pinaghalo niya ang sakit at init hanggang matuyo ang luha ko. Ang boses niyang minsang naging tahanan ko at unti-unting naging dahilan kung bakit ako natuto matakot sa pag-uwi.

Pero ngayon… Ibang-ibang Manuel ang nasa harap ko. Hindi ko alam kung paano nangyari. Pero ramdam ko, kahit sa paraan ng pagtayo niya, ng pagbitbit niya sa sarili niya, may binago siya. May pinili siyang ayusin.

Tahimik kong tinikom ang labi ko. Hindi ako lumapit. Hindi rin ako tumakbo.

Nakatayo lang ako roon, habang ang puso kong akala ko ay naupos na, biglang muling nagising. Hindi sa pag-asa, kundi sa takot na baka bumalik na naman ako sa sugat na halos ikinamatay ko.

At habang nakatitig siya sa akin na para bang may mga salitang gustong kumawala, ramdam kong ito na ang simula… ng isang bagay na hindi ko sigurado kung kaya ko pa ulit harapin.

“Manuel,” tawag ni Dr. Rivera, nakasilip sa pinto ng silid. “Pasok ka na.”

Hindi pa man tuluyang nauunat ang kamay ni Doc para buksan ang pinto, lumapit si Manuel sa akin. Hindi mabilis, hindi rin sigurado. Parang bawat hakbang niya ay tinatantsa kung tatakbo ba ako o hindi.

Tumigil siya sa harap ko, medyo malapit, pero hindi na tulad ng dati na parang sinasadya niyang sakupin ang espasyo ko. Ngayon, hinayaan niya akong huminga.

“Sky…” Napatingala ako. Malinis ang boses niya. Walang uga. Walang amoy alak.

“Hihingi lang ako ng isang pabor sa’yo… kung okay lang.” Huminga siya nang mabagal, parang tinitimpla ang sasabihin. “Hintayin mo sana ako matapos, mag-usap tayo, please.”

Parang may kumaluskos sa dibdib ko. Hindi sigaw. Hindi kirot. Hindi ko maipaliwanag.

Napatingin ako sa sahig, sa sapatos ko, sa kamay kong nakakapit pa rin sa strap ng bag na parang sandata. Hindi ako nakasagot. Hindi ko masabi ang “oo.” Hindi ko rin masabi ang “hindi.”

Para akong nahulog sa pagitan ng dalawang kisame. Walang direksyon, walang masasandalan.

Paglingon ko sa kanya, handa na sana akong magsalita, pero… ngumiti siya. Maliit lang. Maingat. Parang ngiti ng taong takot kang mabigla o mapaso. Isang ngiting hindi ko inakalang kayang gawin ni Manuel.

Pagkatapos, pumasok siya sa silid. Pero bago sumara ang pinto, tumingin siya ulit sa akin, ’yung tinging may sinasabi kahit walang salita. Hindi ko na narinig ang tunog ng pagsara ng pinto. Ang narinig ko lang ay ang tahimik na tambol ng dibdib ko na parang hinihikayat niya akong bumalik sa sakit na matagal ko nang tinakasan.

Hinila ko ang hininga ko. Hindi ko alam kung aantayin ko ba siya. May parte sa’kin na gustong lumakad papunta sa upuan sa hallway, maghintay, at tanggapin kung ano man ang gustong sabihin ni Manuel. May parte rin sa’kin na kumakapit nang mahigpit sa sarili kong pag-unlad, na sumisigaw na “ Huwag ka nang bumalik. Huwag mo nang hayaang sirain ka ulit.“

Nagtagal ako roon… isang segundo, lima, sampu. Pero sa huli… Bumigay ako sa takot. Sa pagod. Sa pangakong binitawan ko para sa sarili ko.

Tumalikod ako. At naglakad palayo, hindi tumitingin sa likod, kahit ramdam kong may parte sa akin na naiiwan sa pader na ’yon, sa pintong sinarhan niya, sa ngiting huling bumitin sa hangin bago siya pumasok.

Hindi ko alam kung tama ang ginawa ko. Pero kaya ko lang sabihin sa sarili ko na “ Sky, umalis ka kasi natakot ka. At minsan… sapat nang dahilan ang katotohanang ’yon. Hindi dahil duwag ka, kundi gusto mong protektahan ang sarili mo sa posibleng sakit na maramdaman mo muli.“

Bago pa ako tuluyang lamunin ng mga alaala, naglakad ako palabas ng clinic. Hindi ko alam kung patungo sa simula o sa isa na namang pagtatapos. Pero alam kong, sa wakas, alam ko na ang gagawin ko. Hangga’t maaari, ako na ang iiwas.

Pagkalabas ko ng building, diretso akong nagmaneho papunta sa condo ni Arjohn. Gabi na, pero parang hindi ko ramdam ang oras. Tahimik lang sa daan, ang mga ilaw ng kalsada ay nagsasanib sa mga tanong na paulit-ulit na umiikot sa isip ko.

Bakit kailangan ko pa siyang makita ro’n? Bakit hanggang ngayon, nararamdaman ko pa rin ’yung sakit sa bawat pangalan ni Manuel? At bakit, kahit wala na dapat akong maramdaman, parang may iniwan siyang kung ano sa loob ko. Isang puwang na kahit si Arjohn, kahit gaano siya kabait, hindi mapunan?

Habang nagmamaneho ako papunta sa condo ni Arjohn, parang hindi ko maramdaman ang sariling mga kamay ko sa manibela. Automatic na lang na gumagalaw ang katawan ko. Liliko rito, preno roon, apak gas, pero ang utak ko, naiwan pa rin sa hallway ng clinic.

Naalala ko ang sinabi ni Doc Rivera sa akin kanina. Ang mga salitang ayaw ko sanang pakinggan pero tumatama lagi sa mga lugar na pilit kong nilalampasan.

“Madalas, Sky, ’yung mga sugat na hindi natin hinayaang maghilom nang tama,

’yun ang dahilan kung bakit nahihirapan tayong magmahal ulit.

Hindi dahil magaling na iyon, kundi dahil natatakot tayong masugatan ulit.“

At ngayong mag-isa ako sa loob ng sasakyan, walang ibang ingay maliban sa ugong ng makina at patak ng ulan sa windshield, doon lang tunay na tumama sa akin ang bigat ng sinabi niya.

Totoo naman, ’di ba?

Hindi naman ako manhid.

Hindi naman talaga ako walang nararamdaman.

Pero bawat pagkakataong may lalapit sa akin noon… bawat pagkakataong may magpapakita ng lambing sa akin dati… bawat sandaling dapat sana ay magbubukas ang puso ko sa iba, parang may kamay na humihila sa akin pabalik.

Parang may multo na humihila sa balikat ko, may aninong humaharang sa daan, may tinig sa likod ng ulo ko na paulit-ulit na binubulong.

“Baka masaktan ka ulit.”

“Baka magsisi ka na naman.”

“Baka iiwan ka rin.”

“Baka hindi sapat.”

At habang pinapakinggan ko ang boses na iyon, mas lalo kong nararamdaman ang isang bagay na hindi ko maamin kahit kay Doc noon. Hindi ako naghilom. Hindi talaga.

Tumigil lang ako. Tumakbo palayo. Tinakpan ng ibang relasyon. Tinabunan ng pag-aaral. Tinulungan ng pangarap. Pero hindi ko hinarap. Hindi ko hinarap si Manuel… hindi ko hinarap ’yung sarili ko… hanggang ngayon. Iniwasan ko lang pero takot kong hinarap.

Napahawak ako sa dibdib ko habang nagmamaneho, parang bigla itong sumikip. Hindi dahil kay Arjohn. Hindi dahil sa pagkukumpara sa kanila ni Manuel.

Kundi dahil sa takot.

Takot na baka tama si Doc. Takot na baka ako mismo ang humahadlang sa anumang pagmamahal na dumarating sa akin. Takot na baka kahit si Arjohn, kahit gaano siya kabait, kahit gaano siya ka-patient… hindi ko talaga kayang mahalin.

Hindi dahil hindi siya karapat-dapat, kundi dahil hindi ko pa kayang bumalik sa anyo ng taong marunong magmahal.

Hindi pa magaling ang puso ko. ’Yun ang ayaw kong aminin. Pero nararamdaman ko ngayon, habang kumakalat ang init ng hiya at sakit sa dibdib ko, na ’yung sugat na iniwan ni Manuel, hindi talaga naghilom. Hindi ko siya hinarap. Iniwasan ko lang.

At ngayon… bumabalik siya. Hindi si Manuel mismo, pero ang bigat na iniwan niya. ’Yung takot. ’Yung pag-aalinlangan. ’Yung pakiramdam na baka hindi ako sapat. ’Yung pakiramdam na baka sa huli… tatakbo rin ulit ako. Kaya ngayon pa lang, iiwas na ako sa kanya. Tama lang ang ginawa mo Sky.

Pagliko ko papasok sa parking ng condo, doon ko lang napansin na nanginginig ang kamay ko. Wala namang ginawa si Manuel. Wala siya ngayong hawak sa akin. Pero ’yung presensya niya, ’yung mismong pagkakita ko sa kanya, parang nagbalik ng lahat ng sugat na akala ko nakalimutan ko na.

At sa gitna ng liwanag ng headlights at echo ng mga salita ni Doc Rivera… doon ko lang nasabi sa sarili ko, hindi bilang pagsuko, kundi bilang hakbang.

“Hindi mo kailangang kalimutan agad. Minsan, kailangan mo lang tanggapin na ’yung sakit, bahagi na siya ng kung sino ka. Hindi mo kailangang burahin. Kailangan mo lang matutunang mabuhay kahit kasama iyon. Para makapagpatuloy ka.”

At habang pinapatay ko ang makina ng kotse, tahimik kong naisip.

Paano ka magmamahal ng iba…

kung hindi mo kayang yakapin ang sarili mong pagkabasag?

Pagdating ko sa condo ni Arjohn, pinindot ko agad ang doorbell. Ilang segundo lang, bumukas ang pinto. Naka-t-shirt lang siya, gulo pa ang buhok.

“Sky? Late na ah. Di ka nag-text.” Ani niya.

Ngumiti ako, pilit. “Sorry. Biglaan lang. Napadaan lang ako, galing ako kay Doc Rivera.”

“Okay lang,” sagot niya, sabay ngiti rin, pero may bakas ng pagod. “Pasok ka.”

Pagpasok ko, agad kong naamoy ang halimuyak ng kape. Marami siyang papel sa mesa, parang may tinatapos.

Tahimik akong umupo sa sofa. Siya naman, naupo sa tabi ko, pero hindi tulad ng dati. Hindi siya agad yumakap, hindi na rin siya nagtanong kung ayos lang ako. Parang may hangin sa pagitan naming hindi ko maipaliwanag.

“Arjohn…” tawag ko, mahina.

“Hmmm?” tipid niyang tugon.

“Okay ka lang ba?” tanong ko, na para bang ako ang mas tanungin niyan dahil hindi ako okay ngayon.

Ngumiti siya, pero hindi umabot sa kanyang mata. “Okay lang ako. Busy lang siguro, pagod sa work.”

Tumango ako. “Ah.” Tugon ko na lang.

Tumingin ako sa paligid, sa mga larawan naming nakasabit sa dingding, sa mga mug na pareho naming binili sa Baguio, sa unan kong ako ang pumili. Lahat ng iyon, parang mga alaala ng isang bagay na sinusubukan naming buhayin kahit unti-unti nang nauupos.

Tumahimik siya sandali bago nagsalita na halos pabulong. “Sky, minsan naiisip ko… ginagawa mo pa ba ’to kasi mahal mo ako, o dahil ayaw mong masaktan ako?”

Napatingin ako sa kanya. Walang galit sa boses niya, pero may lungkot, ’yung uri ng lungkot na matagal nang nabuo at ngayon lang niya nailabas.

Hindi ko alam ang isasagot ko. At sa loob ng ilang segundong iyon, alam ko na kahit hindi ko sabihin, naiintindihan na rin niya.

Pagkagising ko kinaumagahan, sandali akong tumitig sa kisame. Mabigat pa rin ang pakiramdam ko, pero binalikan ko ang kalendaryo sa cellphone ko at doon ko nakita.

Birthday ni Arjohn ngayong araw.

Napangiti ako nang bahagya, kahit pilit. Kahit paano, may maganda pang magagawa ngayon, sabi ko sa sarili ko. Kahit malamig na siya nitong mga nakaraang linggo, kahit pakiramdam ko parang hindi na niya ako nakikita, gusto kong ipaalala sa kanya na nandito pa rin ako. Bilang kaibigan niya.

Bumangon ako, nag-ayos, at dumiretso sa café sa kanto. Binili ko ang paborito niyang mocha cake, pagkatapos dumaan ako sa maliit na flower shop para kumuha ng sunflower bouquet para sa kanya.

Habang nagda-drive papunta sa condo niya, may kung anong pag-asa pa rin sa dibdib ko. Siguro… kahit hindi ko siya minahal, makita niyang mahal ko siya bilang kaibigan. Baka kapag nakita niya ’to, maalala niyang minsan ay naging matalik kaming magkaibigan.

Tahimik akong umakyat, hawak ang cake, bulaklak, at maliit na kahon ng regalo. Habang papalapit ako sa pinto, napansin kong bukas ito nang kaunti. Hindi talaga marunong magsara ng pinto ang lalaking ’to.

“Arjohn?” tawag ko, mahina, sabay tulak sa pinto.

Amoy alak. Mabigat. May mahinang ungol mula sa loob ng kanyang kuwarto.

At bago pa ako tuluyang makapasok sa kanyang kuwarto, tumigil ako. Doon, sa liwanag mula sa lampshade, nakita ko siya. Hubad ang katawan ni Arjohn habang nakapatong siya sa puson ng isang lalaki. Sa ilalim niya, nakahawak sa bewang niya ang mas maskuladong lalaki sa kanya. Umuungol ng pangalan na hindi ko na kailangang pakinggan nang buo para maintindihan. Umiindayog sa ibabaw ng lalaki si Arjohn habang sarap na sarap base sa mga ungol niya.

Nabitawan ko ang cake. Bumagsak sa sahig, tumilapon ang mga piraso nito. ’Yung tunog ng kahong nahulog, parang sumabay sa tibok ng dibdib kong biglang huminto.

Lumingon siya. “Sky–”

“Ayyy, s-sorry. I-Ituloy niyo lang.” nauutal kong sabi. “A-Alis na ako.” Dagdag ko sabay talikod. Iniwanan ko pa sa sofa niya sa sala ang bulaklak at regalo ko sa kanya.

Wala na akong nasabi. Hindi rin ako sumigaw. Tumalikod lang ako, mabagal, habang nilalamon ng katahimikan ang buong hallway nang tuluyan akong lumabas. Wala na akong gustong marinig pa.

Author’s Note

Please no to Bottom Shaming. Laganap na ang discrimation sa labas ng ating community kaya huwag na sana tayong mang-shame sa loob ng ating community. Thank you!

Kabanata 36

Peace

Paglabas ko, nanginginig ang kamay ko sa nasaksihan ko. Habang naglalakad ako palayo, ang tanging naririnig ko lang ay ang basag na tunog ng sarili kong puso. Hindi dahil sa pagkahuli ko kay Arjohn, kundi dahil sa wakas, tinanggap ko na na hindi mo mapipilit ang pagmamahal kahit gaano mo pa ito subukang buuin.

At nagulat ako sa sarili ko, hindi ako umiyak kahit pinagtaksilan ako ni Arjohn. Tahimik lang akong ngumiti sa sarili ko, masakit pero magaan. Kasi siguro, dito na magsisimula ang totoo, ang wakas na matagal ko nang kailangan sa kanya.

Palakad-lakad lang ako, sinusundan lang ng mga paa ko kung saan gustong dalhin ng isip ko. Wala akong direksyon, wala akong inaasahan. Gusto ko lang maglakad. Gusto ko lang huminga.

Pagkatapos ng lahat ng nangyari sa amin ni Arjohn, parang gusto ko lang mapag-isa. Hindi ko naman siya sinisisi. Siguro nga, tama lang ang mga nangyari. Hindi mo mapipilit ang puso, kahit gaano mo subukang kumbinsihin. Naiintindihan ko kung bakit siya naghanap ng init ng iba. May kasalanan din ako sa kanya. Hindi ko naibigay ang pagmamahal na deserve niya.

At habang nag-iisip ako, hindi ko namalayan na kung saan-saan na pala ako dinala ng mga paa ko. Hanggang sa napahinto ako.

Sa harap ko, isang pamilyar na gate. ’Yung gate na ilang taon ko nang iniiwasan. ’Yung gate na ilang beses kong pinangarap na muling daanan pero lagi kong kinatatakutan.

Ang bahay ni Manuel.

Parang biglang nanikip ang dibdib ko. Ang dami kong gustong sabihin. Ang dami kong gustong itanong. Pero higit sa lahat, gusto ko lang siyang makita, hindi bilang batang Sky noon, hindi bilang pagtakas sa nakaraan, kundi bilang isang taong handa nang harapin ang nakaraan.

Nilingon ko ang bahay. Tahimik. Pero may ilaw sa loob. Bago ko pa man mapigilan ang sarili ko, napalapit ako sa gate. Hinawakan ko ang malamig na bakal nito.

At saka ko narinig ang pamilyar na tinig na halos tatlong taon ko ring pilit kinalimutan.

“Sky?”

Parang huminto ang oras. Dahan-dahan akong lumingon. Nando’n siya, si Manuel, nakatayo sa may pinto, nakasando lang, hawak pa ang isang bote ng tubig.

Tumanda siya ng kaunti ngunit matikas pa rin siya. May linya ng pagod sa mukha niya. Pero ’yung mga mata… Pareho pa rin. ’Yung mga matang dati kong kinatatakutan, at minsan ko ring minahal.

Hindi ako nakapagsalita. Ngumiti lang siya, tipid, parang hindi makapaniwala.

“Sky…” bulong niya. “Totoo ba ’to?”

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong isagot. Hindi ko alam kung dapat ba akong tumakbo o lumapit. Pero bago pa ako makapagdesisyon, bumukas ang gate. Siya mismo ang lumapit. Hindi agresibo, hindi galit, ngunit marahan.

“Halika,” sabi niya. “Pumasok ka muna. Hindi naman ako nangangagat.”

Hindi ko alam kung anong nagtulak sa akin, pero napasunod ako. Habang naglalakad papasok sa loob ng bahay, amoy ko pa rin ’yung parehong halimuyak ng kape at lumang kahoy. ’Yung amoy na minsan kong tinawag na “tahanan.”

Pag-upo namin sa sofa, ilang sandali kaming parehong tahimik. Parehong nag-aalangang magsimula. Siya ang unang bumasag ng katahimikan.

“Ang laki mo na,” sabi niya na may pilit na ngiti. “Akala ko… hindi na kita makikita.”

Tumingin ako sa kanya. “Hindi ko rin alam na makikita pa kita.”

Tumahimik kami pareho. Ramdam ang awkwardness sa pagitan naming dalawa. Wala namang galit sa tono ko pero may distansya at may pagitan sa aming dalawa.

Pinagmasdan niya ako nang matagal, saka bumuntong-hininga. “Pasensiya ka na, Sky. Hindi ako naging mabuting tao sa’yo noon. Hindi rin ako sigurado kung karapat-dapat pa ba akong humarap at kausapin mo.”

Narinig ko ang sakit sa boses niya. Totoong pakiramdam. Pero hindi ko na rin alam kung may dapat pa kong maramdaman. Kasi sa loob ng maraming taon, natutunan kong bitawan lahat ng galit, lahat ng kirot.

“Matagal ko ring pinagdasal na dumating ka ulit,” tuloy niya. “Kahit sandali lang. Kahit makita lang kita, okay na sana ako.”

Tumingin ako sa kanya. “Buhay ka pa rin naman. Hindi pa huli ang lahat sabi nga nila.”

Ngumiti siya, pero may lungkot sa mga ngiti niya. “Patawad, Sky. Sa lahat ng nagawa ko sa’yo noon.” Tumahimik kami ulit.

Hindi ko alam kung bakit, pero bigla kong naramdaman ang init sa dibdib ko. Hindi ’yung dating init ng pagkalito, kundi ’yung uri ng init na dumarating kapag may bahagi ng puso mong unti-unting gumagaling. Siguro nga, dapat dati ko na siyang hinarap.

Ngayon ko lang na-realize na hindi ko siya pinatawad noon dahil gusto kong makalimot. Pinatawad ko siya para makalaya ako. Baka ito ang kailangan ko. Harapan kong marinig sa kanya ang kapatawaran para makausad na ako.

At habang magkatabi kami sa sofa, pareho kaming tahimik, pero sa unang pagkakataon, tahimik na may kapayapaan. Ang tanging maririnig lang ay ang mahinang ugong ng bentilador at ang tunog ng ulan sa labas. Napasilip ako sa bintana. Hindi ko napansin na umulan pala.

Pareho na kaming nakatingin sa sahig, tila walang gustong magsimula. Hanggang sa siya na ang bumasag ng katahimikan sa amin.

“Alam mo, Sky,” mahinahon niyang sabi, halos pabulong, “hindi ko alam kung paano kita haharapin ngayon. Ilang beses kong inisip kung anong sasabihin ko sakaling magkita tayo ulit. Pero ngayong nandito ka na… parang lahat ng mga salitang pinaghandaan ko, naglaho.”

Hindi ako sumagot. Hinintay ko lang siyang magpatuloy.

“Nagpa-therapy ako,” sabi niya pagkatapos ng ilang segundo, habang pinaglalaruan ang bote ng tubig sa mga kamay niya. “Matagal na. Hindi ka pa umaalis sa poder ko, nagsimula na akong magpa-theraphy.”

Nilingon ko siya. Nakakunot ang noo ko, hindi dahil sa galit, kundi dahil sa gulat. Hindi ko inasahan ’yon sa kanya.

“Hindi ko alam kung paano magpatawad noon sa mga taong nanakit sa akin. Sa mama mo at sa totoo mong ama,” patuloy niya, “ibinunton ko sa’yo ang galit ko sa mundo. Nahirapan akong patawarin ang mga taong nanakit sa akin, nahirapan din akong patawarin ang sarili ko. Akala ko, kaya kong kalimutan lahat kung iinom lang ako, kung lalasingin ko lang ang sarili ko tuwing gabi. At kung itatanggi ko ang pagmamahal mo. Pero tuwing humihiga ako, ang naiisip ko lang ay kung paano ko sinira ang buhay ng taong pinakamahalaga sa akin.”

Huminga siya nang malalim, pinipigilang manginig ang boses.

“Sabi ng therapist ko, kailangan kong tanggapin na hindi ko kontrolado ang lahat. Na hindi ko puwedeng burahin ang kasalanan ko kahit gaano ko kagustong bumawi sa’yo. Kaya natutunan kong manahimik, magdasal, at hintayin na lang na kung sakaling bumalik ka… sana handa na ’kong harapin ’yung sarili kong nilikhang halimaw sa loob ko.”

Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman. Sa unang pagkakataon, ’yung boses niya, hindi na mapang-angkin, hindi na mapilit. May pagkapit pa rin ng pag-asa, pero may kababaang-loob na ngayon.

“Sky…” tumigil siya sandali, huminga nang malalim. “Matagal ko nang gustong sabihin ’to. Pero lagi akong nauunahan ng takot. Takot na baka ayaw mo nang marinig, baka mas lalo lang kitang saktan.”

Napatingin ako sa kanya. Tahimik lang ako at hinihintay siyang magpatuloy.

“Pasensya na,” sabi niya, halos garalgal na. “Pasensya na sa lahat ng ginawa ko sa’yo. Sa pananakit ko sa’yo. Hindi ko alam kung paano ko nagawang saktan ka nang ganon. Alam kong walang dahilan, walang paliwanag, na kayang burahin ’yung mga gabi na pinaiyak kita, ’yung mga salitang hindi ko man lang inisip bago ko bitawan.”

Nanginginig ang kamay niya habang inaalis ang luha sa pisngi.

“Alam kong mali ako. Alam kong ginamit ko ’yung galit at sakit ko sa maling paraan. Hindi kita dapat ginawang sandigan ng lahat ng pagkukulang ko, ng mga kasalanan ng tao sa paligid kong hindi mo naman kailanman ginawa. Isa kang bata noon, Sky. Wala kang kasalanan.”

Pinikit ko ang mga mata ko. Ramdam ko ang bigat ng bawat salita niya. ’Yung boses niya, hindi na galit, hindi na utos pero puro pagsisisi na ngayon.

“Noong mga panahong iyon…” nagpatuloy siya, “wala akong alam kundi manakit. Akala ko kasi, kapag may hawak akong kontrol, ligtas ako. Pero sa totoo lang, duwag lang ako. Takot akong maiwan. Takot akong mahalin, kasi baka mawala ulit. Kaya nung minahal mo ako, sinira ko na lang bago mo pa ako tuluyang iwan.”

Tahimik. Ramdam kong nanginginig ang labi niya.

“At nung umalis ka…” tumigil siya sandali at napahikbi, “doon ko lang naintindihan kung gaano kalaki ’yung kasalanan ko sa’yo. Doon ko lang naramdaman kung gaano katahimik ang bahay na walang ikaw. Lahat ng sulok, pinagmamasdan ko, pero wala na ’yung presensiya mo. Wala na ’yung mga ngiti mo. Lahat, nawala.”

Hindi ko na napigilang lumapit sa kanya. Hindi para yakapin siya kundi para makita siyang malinaw. ’Yung lalaking minsang kinatakutan ko, ngayo’y durog, totoo, at nagsisisi.

“Hindi ko alam kung kaya mo pa ’kong patawarin,” sabi niya na halos paos, “pero gusto kong malaman mo na hindi mo kailanman kasalanan ’yung mga nangyari sa atin. Lahat ng sakit na binigay ko sa’yo, akin ’yon. Kasalanan ko ’yon.”

Sandaling katahimikan. Ang tanging tunog lang ay ang ulan sa labas. Huminga ako nang malalim at marahang tumango.

Tahimik lang ako nang saglit bago ako sumagot. “Alam mo… noong una, galit na galit talaga ako sa’yo.”

Lumingon siya sa akin, pero hindi nagsalita. Pinakikinggan lang niya ako.

“Akala ko noon, kung aalis ako, gagaan. Pero hindi pala ganon kadali. Araw-araw, dala ko ’yung bigat ng lahat ng nangyari sa atin. Parang kahit saan ako magpunta, may bakas ka pa rin.”

Napahinga ako nang malalim.

“Kaya nagpa-therapy rin ako. Kasi gusto ko ring maintindihan kung bakit ako naging ganon. Kung bakit ako umasa sa’yo, kung bakit kahit nasasaktan ako, pilit pa rin akong bumabalik sa’yo.”

Ngumiti ako ng mapait. “At ang sabi ng therapist ko… minsan daw, ang mga sugat na galing sa pagmamahal, hindi agad nagagamot. Pero darating ’yung araw na hindi mo na kailangang takpan. Kasi hindi na siya dumudugo. Peklat na lang. Bahagi na lang ng kuwento, hindi na masakit.”

Tumahimik lang siya. Lumapit siya ng bahagya, marahan. Hindi para yakapin ako, pero para iparamdam lang na nakikinig siya.

“S-Sky…” garalgal ang boses niya, “salamat. Kasi kahit nasaktan kita, bumalik ka pa rin dito para pakinggan ako. Alam kong wala akong karapatan at walang kapatawaran ang ginawa ko sa’yo noon, pero salamat kasi hinayaan mo kong makita ka ulit para humingi ng kapatawaran.”

Tumingin ako sa kanya, diretso sa mga mata niya, ’yung mga matang minsan kong tinawag na tahanan, at minsan ko ring kinatakutan.

“Ang totoo, hindi ko alam kung kaya pa kitang harapin sa susunod,” mahina kong sabi, “matagal na kitang pinatawad. Pero hindi ko agad nasabi kasi baka isipin kong kapag nagpatawad ako, babalik ako sa dati. Ayoko na ’yon. Ayoko nang ibalik ’yung sakit. Pero gusto kong maniwala na kaya nating magsimula ulit, kahit hindi na katulad ng dati. Kahit bilang mga tao na lang. Kahit bilang… dalawang taong natutong patawarin ang isa’t isa.”“

Napahinga siya nang malalim, sabay ngiti. Ngumiti siya nang payak, parang nakahinga siya sa unang pagkakataon. ’Yung unang ngiting nakita ko sa kanya na walang bigat, walang pag-aari, at may pag-asa.

“Salamat, Sky…” bulong niya. “Salamat kasi hinayaan mo ’kong marinig ’to. Kahit ano pa ang hatol mo, buong puso kong tatanggapin.”

At doon, napangiti na rin ako. Hindi dahil nawala na ang lahat ng sakit, kundi dahil sa wakas, natutunan kong tanggapin na may mga sugat na hindi kailangang gamutin ng pagmamahal, kundi ng kapatawaran.

Tahimik ang sala. Umuulan pa rin sa labas, unti-unti nang humuhupa, pero bawat patak ay parang ritmo ng bigat sa dibdib naming dalawa. Nakatingin lang si Manuel sa sahig, hawak ang baso ng tubig, pero mula pa kanina, hindi pa rin siya umiinom. Para bang may binubuo siyang lakas ng loob.

Tahimik kong tinitigan ang kamay niyang nakapatong sa sofa. Ilang taon na ang lumipas, pero sa wakas… hindi na ito banta, hindi na ito tanikala. Isa na lang itong kamay ng taong humihingi ng kapatawaran. Hindi para kunin ako, hindi para hilahin ako pabalik, kundi para aminin na may mali, at kaya na niyang harapin iyon.

At doon, sa pagitan ng ulan at katahimikan, may kumirot sa dibdib ko. Hindi dahil mahal ko pa siya, hindi. Matagal ko nang paulit-ulit na pinilit kumbinsihin ang sarili ko na tapos na ang lahat. Pero ngayong naririto na, ngayong humarap na ako sa taong minsang gumiba sa akin… doon ko lang naintindihan ang tunay na ibig sabihin ng pagbitaw.

Hindi pala sapat na lumayo. Hindi pala sapat na magtago sa bagong buhay, bagong relasyon, bagong araw na pilit kong ginawang malinis at maayos. Kailangan ko rin palang harapin ’yung takot. ’Yung hapdi. ’Yung alaala ng mga gabing hindi ako makahinga sa sakit o hiya o pag-asang ako pa rin ang pipiliin niya kinabukasan.

“Kailangang harapin,” sabi ni Doc Rivera noon. At ngayon lang pumasok sa sistema ko kung ano talaga ang ibig sabihin nun.

Hindi para sa kanya. Hindi para sa amin. Hindi para buuin ulit ang kung anong sinira namin.

Kundi para sa sarili ko.

Kaya ko siya pinatawad hindi dahil karapat-dapat siyang mahalin muli, hindi dahil gusto kong muli siyang maging parte ng buhay ko, at hindi dahil nagpaparaya ako. Pinatawad ko siya dahil gusto ko nang umusad. Gusto kong alisin ang bigat na ilang taon kong bitbit sa likod ko, bigat na kahit anong gawin ko, laging sumusunod sa bawat relasyon, sa bawat desisyon, sa bawat pag-ibig na pilit kong tinatanggap.

Kailangan kong makita si Manuel muli. Kailangan kong marinig ang paghingi niya ng tawad. Kailangan kong madama na kaya ko nang tumayo sa harap niya nang hindi nanginginig ang tuhod ko, nang hindi sumisikip ang dibdib ko, nang hindi bumabalik ang lumang bersyon ko na puro takot at pag-aalinlangan.

Hindi para bumalik. Hindi para umasa. Kundi para tuluyang makaalis.

At ngayong nakatingin ako sa kamay niyang dati’y simbolo ng sakit, pero ngayon ay tanda ng pag-amin, pagtanggap, at pagbitaw… alam kong nagsimula na talaga kaming dalawa. Hindi sa maling pagmamahal, kundi sa kapatawarang matagal naming ipinagkait sa isa’t isa.

At sa sandaling iyon, sa wakas… ako rin, unti-unti ko nang pinalalaya ang sarili ko.

Kabanata 37

Clear

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging abala ang phone ko, pero nitong mga nakaraang araw, parang naging extension na ng paghinga ni Manuel ang pag-text niya sa’kin.

At oo, ako ang may kasalanan. Ako rin ang nagbigay ng number ko sa kanya nang hingin niya ito. Ang kulit niya kasi, ayaw akong paalisin hangga’t hindi ko binibigay ang number ko. Para matapos na ang usapan, binigay ko na lang.

Akala ko kasi… sapat na ’yun. Akala ko hindi na lalampas doon. Akala ko kaya kong maging civil, mabait, at mahinahon sa kanya.

Pero ngayon, habang hawak ko ang cellphone ko na halos hindi matahimik sa pag-vibrate, nagsisisi na ako sa naging desisyon ko.

Manuel:

Sky, nasaan ka? Libre kita kape.

Manuel:

Nagpapaluto ako ng molo soup. Gusto mo ba? Dati paborito mo ’to.

Manuel:

Sky… dinner tayo minsan. Kahit saan mo gusto. Sagot ko na.

Ang mas lalo pang nakakabaliw? Lahat ng mensahe niya ay may kasamang please . Hindi ko siya sinasagot nang bastos, dinidiretsa ko siya.

Ako:

Busy ako.

Ako:

Hindi puwede today.

Ako:

May gagawin akong importante.

Pero kahit ilang beses ko siyang tanggihan, ilang oras lang ang lumilipas, may panibago namang mensahe mula sa kanya. Tahimik akong nakaupo sa gilid ng kama, hawak ang cellphone, at napabuntong-hininga na lang.

“Diyos ko…” bulong ko sa sarili ko. “Ano ba ’tong pinasok ko?”

At habang naglalakad ako papunta sa kusina para kumuha ng tubig, nag-vibrate na naman.

Manuel:

Sky, kung ayaw mo talaga, sabihin mo lang. Huwag kang mahiya. Hindi ako magagalit. Gusto ko lang… makita ka.

Napahinto ako. Napapikit. Paawa masyado, hindi naman nakakaawa. Parang gusto kong ibagsak ang cellphone sa mesa. Hindi ko alam kung dapat ba akong ma-touch o mairita sa kanya.

Kasi sa totoo lang, hindi naman ako galit. Hindi rin ako bitter. Hindi rin ako sugatang naghihingalo na gusto ng sagot o yakap o validation mula sa taong minsan kong kinapitan at minahal. Pero hindi rin ako handang bumalik sa buhay niya. Kahit sandali. Kahit sa anyo ng meryenda o kape o pagkaing paborito ko noon.

Hindi ko alam kung paano ko ipaliliwanag, pero matapos ang pag-uusap namin noong nakaraan… gumaan ang pakiramdam ko. Parang may natanggal na malaking bato mula dibdib ko. Pero kasabay no’n, may distansyang ayaw ko nang sirain.

Ang closure ay closure. Hindi pagbibigay ng second chance.

Humugot ako ng hangin. Tinitigan ko ang screen. Hindi ko muna sinagot. In-off ko ang screen ng phone, nilapag sa counter, pero ilang segundo lang ay nag-vibrate ulit ito.

Manuel:

Sky… sorry kung makulit ako, ah. Hindi ko alam kung paano ko ito gagawin nang tama. Sabihin mo lang kung sobra na ako. Kung lumalagpas na ako.

Mapait akong napangiti.

“Oo, buti alam mo. Sobra ka na,” bulong ko, pero hindi ko pa rin masabi sa kanya sa text.

Kasi ang totoo, hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa kanya iyon nang hindi ako makapananakit ng damdamin ng iba. Siraulo ka Sky! Sinaktan ka niyan noon, saktan mo rin siya! Ayoko namang gumanti, ayoko na ng ganoon.

Pumunta ako sa sala. Umupo. Nagtagal lang ako ro’n, nakatitig sa kisame, habang hinihintay kung aabot ba sa isang daan ang messages niya ngayong araw.

Sa totoo lang… may parang konting takot sa dibdib ko. Hindi dahil natatakot ako sa kanya ngayon. Kundi dahil natatakot akong baka… inaabuso ko ang kapatawaran na binigay ko.

Hindi ako bumabalik sa kanya.

Pero kung kailangan kong umiwas, gagawin ko.

Hindi ko alam kung anong linya ang dapat kong itayo sa pagitan naming dalawa.

At doon ko na-realize… Ako na pala ang naglalakad sa manipis na lubid. Baka ako rin ang mahulog sa sarili kong kagagawan.

At habang nakatanaw ako sa bintana, biglang nag-vibrate ulit ang phone ko. Pero iba ngayon. Hindi na text. Tawag naman. Tumigil ang mundo ko.

Manuel calling…

At doon, sa isang iglap, bumalik ang kirot na matagal ko nang inilibing. Hindi pakiramdam na masakit para sa kanya. Sakit na baka… kapag hindi ko itinama ngayon, may mabubuksang pintong hindi ko na kayang isara ulit.

Humigpit ang hawak ko sa cellphone. Napalunok ako. Nakatingin lang ako sa kumikislap na screen.

Three seconds.

Five.

Seven.

Sa ikawalong segundo, pinindot ko. Hindi ang green. Hindi ang accept. Pinindot ko ang decline . At tumigil ang pagtunog ng cellphone ko.

Kasunod no’n, isang mahabang buntong-hininga ang binitawan ko. Pero bago ako makabawi, nag-text siya.

Manuel:

Sky… sorry. Last na. Promise. Gusto ko lang marinig boses mo kahit ten seconds lang.

Napapikit ako. Putang ina.

At sa ilalim ng pilit na katahimikan ng gabi, may naaninag akong lumang sakit na muli na namang kumakatok.

Hindi dahil mahal ko pa siya. Hindi dahil gusto ko siyang balikan. Kundi dahil kahit gaano ka pa kalaya… minsan, nauutal pa rin ang puso kapag tinatawag ka ng taong minsang gumiba sa’yo.

At doon ko alam na hindi pa tapos ang pakikibaka ko. Pero hindi dahil sa kanya. Dahil sa akin.

Pagpasok ko sa hallway ng clinic, naamoy ko agad ang amoy ng eucalyptus diffuser ni Doc Rivera. Napakakalma, malamig, parang sinasalo ang bigat ng lahat ng dumaraan dito. Hinahatak ko pa lang ang pinto palabas nang bigla itong bumukas mula sa loob.

At doon ko siya nakita. Muling tumama ang tingin ni Manuel sa akin. Hindi galit, hindi rin pilit pero maliwanag, masyadong maliwanag para sa umagang hindi ko pa kayang harapin.

“Sky?” Napatayo siya nang diretso, parang batang nahuli sa kalokohan niya. “Uy… ikaw pala ’yan. Kanina ka pa?”

Tumango lang ako sa kanya. “Nag-drive ka papunta rito?” tanong niya.

“Coding ako,” bulong ko sa pero narinig naman niya.

Lumapit siya, hindi agresibo, pero halatang sabik. “Sakto. Tapos na ako. May pupuntahan ka ba after ng session mo? Tara!”

“May gagawin pa ’ko,” sagot ko, diretso ang tingin pero ramdam ko ang bahagyang pagngiwi sa loob. Ayaw kong mabasa niya ang takot at pagod ko.

Ngumiti siya, ’yung tipong pilit nagtatago ng kaba. “Sky, sa totoo lang… gusto sana kitang ayain ulit. Kahit ilang oras lang. Coffee? Brunch? Kahit tubig sa pantry ng Mercury Drug, sige na. Please…”

Napabuntong-hininga ako. “Manuel, sinabi ko na, busy ako.”

“Tingin ko nga,” tumawa siya pero may pait sa boses. “Pero baka puwede akong maging… optional distraction kapag bored ka?”

Napairap ako. “Hindi kita kailangan i-entertain.”

“Hindi rin naman ako nagpapa-entertain.” Tumingin siya sa sahig sandali, bago muling tumingin sa akin, mas seryoso na ngayon. “Gusto lang kitang makita, marinig. Kahit sandali lang. Kahit isang oras lang.”

Tinapik ko ang strap ng sling bag ko, para lang may magawa ang kamay ko. “Mag-aaral pa ako mamaya dyan sa tabi-tabi.”

“Ano’ng oras ka matatapos?”

“Hindi ko alam. Baka buong magdamag.”

“Eh ’di maghihintay ako. Saang coffee shop ba?”

“Manuel–”

“Ihahatid na kita pagkatapos,” putol niya agad, mabilis, parang natatakot na baka umatras ako sa susunod na segundo. “Wala ka namang kotse ngayon, ’di ba? Coding ka.”

Napakurap ako. Isa. Dalawa. Tatlong beses.

Napabuntong-hininga ako nang malalim. Ang sigurado ko lang, masyado siyang mapilit.

“Bahala kang mag-antay,” sagot ko sa wakas, pagod na pagod ang tono. Hindi tonong galit, hindi rin sumusuko pero may hangganan. “Hindi ko responsibilidad kung ma-bored ka o hindi.”

Tumango siya. Walang reklamo. Walang hirit. “Narinig ko. Naiintindihan ko.”

Pagkatapos ngumiti siya, ’yung tipong ang tagal ko nang hindi nakikita sa kanya. Hindi mapanakit, hindi mapanumbat.

“Pero hindi rin akong umaasa na iiwan mo akong naghihintay.” Sagot niya.

Bumukas ang pinto sa likod ko. “Sky?” tawag ni Doc Rivera. “Tara, pasok na.”

Nilingon ko si Manuel bago pumasok. Nakatayo siya roon, ang mga kamay niya ay nasa sa bulsa. Ang tingin niya sa akin na para bang may gustong sabihin na hindi niya binibigkas.

At kahit hindi ko sinabi, kahit hindi ko inamin… narinig ko rin sa loob-loob ko ang kaba. Bakit ba hindi ka pa rin mapakali kapag nandiyan siya?

Tinalikuran ko siya. At habang pumapasok ako sa kuwarto ni Doc Rivera, ramdam ko pa rin ang bigat ng tingin niya at ang bigat ng desisyong tatakas sana ako, pero bakit parang ayaw ko rin?

Pagkasara ng pinto, para akong nabunutan ng tinik. Tahimik ang loob ng clinic. Ang nadama ko ay ang lamig ng aircon, ang malambot na ilaw, at ang amoy na parang sandalwood na hindi ko mawari kung nakaka-relax ba o lalo akong kinakabahan.

Umupo ako sa usual kong puwesto sa sofa. Tinignan ako ni Doc Rivera habang inaayos ang notes niya. Hindi niya agad ako tinanong. Hinayaan niya lang akong huminga, makaupo, at mahanap ang sariling ritmo.

Pagkalipas ng ilang segundo, narinig ko ang pamilyar niyang tono. Kalmado, mababa, at may puwersang hindi mo mararamdamang nangingibabaw pero naroon.

“Kumusta ka, Sky?”

Dati, automatic ang sagot ko: ‘Eto, okay lang,’ kahit hindi naman. Pero ngayon… iba ang bigat ng dibdib ko. Iba ang init sa likod ng tenga ko. Kaya nagsabi ako ng totoo, o kahit ng pinakamalapit sa totoo.

“Mas magaan,” sabi ko, halos pabulong. “Hindi ko alam kung bakit. Pero parang… parang okay na ako. O at least, mas okay kaysa sa mga nakaraang buwan. Hinarap ko na kasi, Doc.”

“Tinutukoy mo si Manuel,” mahinahon niyang wika.

Tumango ako. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa o mahiya dahil alam niya. “Akala ko kasi hindi ko kaya,” pagpapatuloy ko. “Pero kanina, Doc… nakita ko ulet siya, at oo, may kaba… may takot pa rin. Pero hindi na tulad ng dati. Hindi na ’yung parang malulunod ako sa nararamdaman ko. Mas kaya ko na kumpara noon.”

Tumingin si Doc, diretso, pero hindi nakakailang. “Sky, natural ’yan. Hindi nawawala ang takot sa isang paghaharap. Pero minsan, ang unang pagharap ang pinakamahalaga.”

Napayuko ako, pinaglalaruan ang palad ko. “Doc…” Nag-aalangan ako bago ko tuluyang tinanong. “Ano ba ang dapat kong gawin ngayon?”

Hindi ako humihingi ng solusyon. Hindi rin ako naghahanap ng direksyon. Alam ko naman ang tamang gawin pero naguguluhan pa rin ako.

“Ang alin?” tanong ni Doc.

“Si Manuel. Yung… pangungulit niya. Paulit-ulit siyang nagte-text. Tumatawag. Ginagawa niyang parang… may espesyal sa trato niya sa akin kumpara noon.” Napahinga ako nang malalim. “Sinabihan ko naman na siya na hindi na niya kailangang bumawi, pero makulit pa rin siya. Gusto ko lang malaman kung paano ko haharapin ang ganito nang hindi ako masyadong maaapektuhan tulad ng dati.”

Tumahimik si Doc sandali, pagkatapos ay tumango siya, parang may nabuo sa isip niya.

“Sky,” aniya, “kapag hinarap mo ang takot mo, hindi ibig sabihin niyon na dapat mong tanggapin ang tao pabalik sa buhay mo. Ang ibig sabihin lang, handa kang panindigan kung alin ang pipiliin mo.”

Umangat ang tingin ko. “Piliin ang ano, Doc?”

“Kung ano ang makakabuti sa’yo,” sagot niya. “Kung kailangan mo ba siyang bigyan ng limitasyon. Kung kailangan mo bang huminga muna nang malayo sa kanya. O kung gagamitin mo ang pagkakataon para tuluyang magsara ang sugat.”

Napakurap ako. “Pero… paano ko malalaman kung tama ang gagawin ko?”

Ngumiti si Doc, ’yung maliit pero ramdam mo. “Sa ngayon? Makinig ka sa katawan mo. Sa puso mo. Sa paghinga mo. Kanina, sabi mo mas magaan ka. Ibig sabihin, may ginagawa kang tama.”

Napahawak ako sa dibdib ko, parang may gustong kumawala na hindi ko maipaliwanag.

“Doc… paano kung nalilito pa rin ako?”

Umupo siya nang bahagya paharap sa akin, seryoso pero hindi mabigat.

“Hindi problema ang malito, Sky. Ang mahalaga, hindi ka na natatakot sa sariling kalituhan.”

Napapikit ako, at sa unang pagkakataon, hindi para tumakas kundi para makinig sa loob ko. At habang nakapikit ako, narinig ko ang boses ni Doc, banayad, parang gabay sa akin.

“Sagutin mo na lang ang isang tanong, Sky… Ano ang gusto mo para sa sarili mo? Hindi para sa kanya. Hindi para sa nakaraan. Para sa iyo ngayon. Iyon ang pinakamahalaga.”

At doon ko naramdaman ang pag-ikot ng mundo ko. Hindi dahil kay Manuel, kundi dahil sa wakas… ako na ang hinihintay kong kumilos.

Paglabas ko ng clinic, malamig pa rin ang hangin sa hallway, pero biglang bumigat ang dibdib ko nang makita ko siya. Si Manuel, nakatayo sa gilid, nakasandal sa pader, hawak ang helmet, at parang ilang minutong naiinip sa paghihintay.

Pagkakita niya sa akin, agad siyang tumuwid ng tayo. Para siyang batang nahuling nagtatangkang maging matapang.

“Sky,” tawag niyang mahina sa akin. “Puwede bang… lumabas tayo? Kahit kape lang. Kahit saglit lang. Kahit ilang oras lang na ibigay mo.”

Napapikit ako sandali. Ito na naman, ang kulit talaga. Kung hindi ko haharapin, uulit lang siya nang uulit. Makukulitan lang ako sa kanya. Kung tatakasan ko, magpapatuloy lang siya. At ako… ako ang maiipit sa gitna ng sarili kong nakaraan.

Kaya huminga ako nang malalim.

“Sige,” sabi ko, kalmado pero matigas ang tono. “Pero… may pag-uusapan tayo. Ayusin natin ang lahat. May ka-klaruhin ako sa’yo.”

Nagningning ang mga mata niya. Para siyang batang pinagbigyan na makakain ng tsokolate sa unang pagkakataon.

“Sige. Salamat, Sky. Salamat talaga.”

Hindi ko na siya sinagot. Dinala niya ako sa labas kung saan nakaparada ang big bike niya. Itim, makintab, at hindi ko alam kung bakit pero sumagi agad sa isip ko ang lahat ng gabing umangkas ako rito dati… at kung paanong bumabalik sa dibdib ko ang kaba.

Kinuha niya ang extra helmet na nasa harap at iniabot sa akin. “Isuot ko sa’yo,” sabi niya. Banayad, Isinuot niya ang helmet sa ulo ko bago pa ako makatanggi kaya naman napabaling ang tingin ko sa gilid.

Inayos ko rin ang strap kahit maayos naman niyang naisuot sa akin ang helmet. Tahimik siyang pinagmamasdan ako, pero hindi ako nagsasalita. Hindi rin ako nagmamadali. Nang matapos ako, inalalayan niya ako sa pagsakay sa big bike. Umupo ako sa likod niya, bahagyang nag-aalangan.

“Sky,” tawag niya bago niya sinuot ang sarili niyang helmet. “Kapag humarurot tayo, kumapit ka sa bewang ko, ah? Sabihan mo ako kapag masyadong mabilis.”

Hindi ko alam kung sinasadya niyang gawing awkward ang sitwasyon pero sinakyan ko na lang ang trip niya.

“Bahala ka,” sabi ko. “Ikaw naman ang may gusto nito.”

Narinig ko ang mahina niyang tawa, marahil sa loob ng helmet. Pag-start ng makina, ramdam ko agad ang panginginig ng buong katawan ng motor. Tumuwid siya, at sa pag-apak niya sa gas, napayakap ako nang wala sa oras. At doon… doon ko naramdaman muli ang init ng likod niyang humahalik sa dibdib ko.

Mainit. Matigas. Pamilyar.

Habang umaandar kami, lalo na kapag lumiliko siya, sumisikip ang muscles niya sa tiyan. Ramdam na ramdam ko sa palad kong nakadikit sa gilid niya. Parang tumitigas ang abs niya sa bawat pag-ikot, bawat pag-shift ng bigat, at bawat pagmaniobra niya sa manibela.

Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya ngayon. Pero ako? Ramdam ko lahat.

At oo, hindi ako manhid. Hindi ako bato. May memorya ang balat. May sariling buhay ang alaala.

Kapag humahangin at bumibilis kami, kusa akong dumidikit pa lalo sa likod niya. Hindi dahil sa kilig kundi dahil sa takot mula sa hampas ng hangin at baka malaglag ako. Pero sa totoo lang… may bahagi sa akin na ayaw kumalas sa kanyang katawan.

Pagdating namin sa unang stoplight, bahagya siyang lumingon. “Okay ka lang ba diyan?” tanong niya, malakas ang boses niya dahil naka-helmet.

Hindi ko alam kung sumagot ba ako nang tama, pero ito ang lumabas sa bibig ko. “Magmaneho ka na lang dyan. Ayokong maaksidente dahil sa’yo.”

Tumawa siya ulit. “Kumapit ka lang din. Ayoko ring may mangyaring masama sa’yo.”

Tumawid kami sa highway. Lumiliko siya ulit. Tumitigas ang katawan niya ulit. At ako? Mas humigpit ang kapit ko sa kanyang matipunong katawan.

Alam kong hindi ako dapat nadadala. Hindi ito date. Hindi ako babalik sa kanya. Hindi ito pagromansa ng nakaraan.

Ito ay pagharap. Paglilinaw.

At sa bawat pagtakbo ng motor, sa bawat pag-ikot ng gulong, alam kong palapit na kami sa sandaling iyon. Sa sandaling sasabihin ko sa kanya kung ano talaga ang hangganan namin ngayon.

At handa ako. O pilit kong pinaniniwalaang handa ako.

Kabanata 38

Free

Narating namin ang lugar sa Rizal nang hindi ko namalayan kung ilang beses akong napakapit sa bewang niya habang paakyat kami. Gabi na, pero buhay na buhay ang mga ilaw ng Metro Manila sa ibaba. Kumikislap, kumikindat, at parang nagtatawanan. Parang walang pakialam sa kung anong nangyayari sa amin ni Manuel ngayon.

Pagparada niya ng motor, hindi agad ako bumaba. Huminga muna ako nang malalim, pinakiramdaman ang sarili ko. Hindi ko akalaing babalik pa ako rito, sa lugar na minsan ay ibinahagi niya sa akin noong kasama ko pa siya. Sa lugar na ayon sa kanya, pinaglalabasan niya ng kanyang damdamin sa tuwing siya ay nalulungkot o may malalim na iniisip.

“Tara na,” aya niya. Nauuna siyang bumaba kaysa sa akin, at kahit hindi ko kailangan, inalalayan niya ako sa pagbaba sa motor. Parang automatic na sa kanya ang simpleng paghawak sa siko ko, ang pagtabi ng katawan niya para hindi ako madulas. Hindi ko alam kung dapat ba akong mainis o hayaan na lang siya sa trip niya.

Habang naglalakad kami papunta sa viewing deck, dire-diretso ang tingin ko sa harapan. Pero ramdam ko siya. ’Yung tingin niya sa akin na parang sinusuri niya kung okay ako, kung kumportable ba ako, o baka tinititigan niya lang kung anong itsura ko ngayon kumpara sa tatlong taon na lumipas.

Ako naman… pilit na kunwari walang nararamdaman. Pero ang totoo, bawat hakbang namin, may sumasagi sa isip ko.

Ganito rin dati. Dito rin ako naglalakad sa tabi niya. Dito ko rin siya tinatanaw, pero noon… iba ang tingin ko sa kanya. Noon, mahal ko siya. Noon, sabik ako sa bawat haplos niya.

Pagdating namin sa maliit na open café sa gilid ng viewing deck, may konting tao pa, tahimik lang. May amoy ng kape na may konting tamis, at garlic butter wings na parang ginutom ako bigla. May tugtog din na acoustic sa stereo na may mga tipong kanta na binabalik ka sa mga alaala kahit ayaw mo.

Umupo ako sa mesa na nasa gilid, medyo elevated, mas malamig ang hangin dito, mas tanaw ang mga ilaw ng buong Metro Manila. Parang kumikislap ang lungsod sa ilalim namin, parang alon ng mga bituin.

At doon ako natigilan nang kaunti. Kasi dati, dito siya nagkuwento ng mga karanasan niya. Dito ko rin sinabi sa sarili ko na baka simula na iyon ng maganda naming samahan. At dito rin ako natutong masaktan.

Habang umoorder siya sa counter, pinagmamasdan ko lang siya nang patago. Ngayon, mas kalmado siya. Mas steady. Parang ibang Manuel na ang kaharap ko ngayon.

Huminga ako nang dahan-dahan, inabot ang cellphone ko para may pagkaabalahan ako. Pagbalik ni Manuel matapos ang sampung minuto, bitbit na niya ang tray na may dalawang cups ng mainit na chocolate, fries, garlic wings, pasta at isang slice ng blueberry cheesecake.

“Teka,” sabi ko, nagtaas ng kilay. “Ang dami naman niyan, mauubos ba natin ’yan?” tanong ko.

Umupo siya sa tapat ko. Hindi niya ako tiningnan agad. Tinanggal niya lang ang gloves niya na nakalimutan niyang tanggalin kanina, inayos ang tray, saka mahina pero may halong hiya na ngumiti.

“Naalala ko kasi… paborito mo rin ’tong mga inorder ko.” Natigilan ako. “Tsaka lagi mo akong inaagawan noon ng cheesecake kapag kumakain tayo.”

May kumirot sa dibdib ko, mabilis lang pero malinaw na tumatak sa isip ko. Noon. Bago ang lahat masira. Bago ko naramdaman ang unang pait sa kanya. Bago ko natutunang tumakbo nang walang lingon-lingon sa kanya.

“Hindi mo na kailangang gawin ’to,” mahina kong sabi, tumitingin sa pagkain pero hindi kinakain. “Kung nakokonsensiya ka noon, tulad ng sabi ko, napatawad na kita. Hindi mo kailangang bumawi. Basta okay na tayo, wala na akong sama ng loob sa’yo. Ayos na tayong dalawa.”

Tumingin siya ngayon nang diretso sa akin. “Alam ko.” May konting ngiti sa labi niya. “Kaya nga kita inaaya dahil okay na tayo. Gusto kitang maka-bonding.”

Napairap ako sa kanya. Hindi niya makuha ang punto at gusto kong mangyari.

“Ang ibig kong sabihin, kahit hindi ka na makipagkita sa akin, ayos lang. Kahit hindi tayo mag-bonding, mas okay sa akin. Hindi mo na kailangang mapilitang bumawi sa akin dahil una sa lahat, may mali rin ako noon.” Diretsa kong sabi sa kanya.

“Hindi ako napipilitan kung iyon ang iniisip mo. Gusto kitang makita, eh. Ayos lang ba sa’yo iyon?” tanong niya habang nakatitig sa aking mga mata.

Umiwas ako ng tingin sa kanya at tahimik na lang na kumain. Uminom ako ng mainit na tsokolate at sinabayan ng malalim na paghinga.

“Manuel,” tawag ko, mahina, pero buo. Umangat ang tingin niya, naghihintay sa sasabihin ko. “Bakit ba gusto mong makipagkita at dito pa talaga? Ano bang intensyon mo?”

Hindi ako naghahanap ng drama. Hindi rin ako naghahanap ng pag-asa. Gusto ko lang ng katotohanan mula sa kanya.

Napayuko siya, parang nag-iisip kung paano sasabihin nang hindi ako masasaktan. Parang may nilulunok na lumang alaala.

“Sky…” Umangat muli ang tingin niya. Mas maamo. Mas mapagpakumbaba. “Dinala kita rito kasi… ito ’yung lugar kung saan huling naging totoo ang lahat sa atin.”

Huminto siya saglit. Huminga. Tumango, parang tinatanggap ang sariling kasalanan.

“Wala na tayo sa ganung panahon,” dugtong niya. “Pero gusto kong magsimula ulit tayo. Hindi bilang ama mo, hindi bilang… kung anuman ako noon sa’yo. Gusto kong humarap ka sa akin nang hindi na natatakot. ’Yung walang ilangan, ’yun bang komportable tayo sa isa’t isa.”

Hindi ko alam kung handa akong sagutin ang gusto niya. Pero sa dami ng sakit na iniwan namin sa isa’t isa… baka ito na ang unang gabing hindi ako tatakbo.

“Manuel,” mahinahong tawag ko habang inilalapag ko ang cup ng chocolate ko. Nag-angat siya ng tingin, kalmado, at naghihintay.

Dinaan ko muna sa paghinga bago ako nagpatuloy. “Kaya kita kinausap noong nakaraang nagkita tayo,” sabi ko, diretso, at walang paligoy, “ay dahil tapos na ako sa lahat. Pinatawad na kita. Totoo ’yon.” Napansin kong bahagyang gumuhit ang isang tanong sa mukha niya, pero hindi siya nagsalita. Ayaw kong pahabain pa, kaya dumiretso na ako.

“Pinatawad kita kasi kailangan kong maging malaya,” dagdag ko. “Hindi dahil gusto kong magkaroon pa ng koneksyon sa’yo. Hindi mo na kailangang bumawi sa akin. Hindi mo kailangang magpakabait, magpakasipag, o maging… kung ano mang tingin mong kailangan mong gawin para sa akin.”

Huminga siya nang malalim. Tipid na ngiti lang ang sinagot niya, pero ramdam kong may kung anong tumusok doon, malalim.

“Alam ko naman,” sagot niya. “Hindi mo ako kailangang agad tanggapin sa buhay mo ulit. Hindi mo rin kailangang payagan akong bumawi.”

Tumingin siya saglit sa malayo, sa mga ilaw ng siyudad na kumikislap na parang mga bituin na lumubog.

“Pero tulad ng sabi ko sa’yo kanina, masaya ako na nandito ka. At kung papayagan mo ako, kahit sandali, kahit paunti-unti, hayaan mo lang akong… maging masaya sa ginagawa kong ’to.”

Napakunot ang noo ko. “Ha?”

“’Yung mangulit,” sagot niya, ngumingiti na parang bata sa akin. “’Yung mag-text, magyaya kumain, kumustahin ka kung kumakain ka nang tama, kung may kailangan ka. Wala namang masama, ’di ba? Kahit sa simpleng paraan lang… gusto kong nandito ako sa tabi mo.”

Napailing ako, hindi dahil naiinis, kundi dahil hindi ko malaman kung matatawa ba ako o mapapagod sa mga sinasabi niya. Ayokong bigyan ng kahulugan ang mga sinasabi niya. Natatakot din akong magpatuloy siya sa mga sinasabi niya. Sumasakit ang ulo ko sa kanya.

“Manuel,” sabi ko, tinatakpan ang mukha ko ng isang kamay, “ang kulit mo talaga. Paulit-ulit na lang tayo, paikot-ikot na lang ang mga sinasabi natin. Hindi pa ba halata na ayaw kong magkaroon pa ng anumang interaksyon sa’yo?”

“Hindi ba ako puwedeng mangulit sa’yo? May magagalit ba?” tanong niya, kunwari inosente, pero halatang pinipigilan ang ngiti sa kanyang mga labi.

“Bahala ka sa buhay mo. Ang hirap mong kausap.” sagot ko, at hindi ko napigilang mapangiti nang kaunti.

Hindi dahil pinapayagan ko siya. Hindi dahil gusto kong hayaan siyang maging bahagi ulit ng buhay ko. Pero dahil sa wakas, kaya ko na siyang sagutin nang hindi nanginginig ang boses ko. Kaya ko na siyang tingnan nang hindi na bumabalik ang magulo kong anyo sa nakaraan.

Nagpatuloy lang kami sa pagkain habang paulit-ulit lang din ang mga pinagtatalunan naming dalawa. Ayaw talaga niyang papigil sa pangungulit sa akin. Buti na lang, mahaba ang pasensya ko kahit papaano. Kung ibang tao ang kausap niya, baka nasaktan na siya. Ang dami niyang naiisip na palusot. Ang sakit niya sa bangs kausap. Mas maaga pa yata akong tatanda sa kanya.

Pagkapasok na pagkapasok ko sa unit ko, ang una kong naramdaman ay ang lamig ng aircon na sumalubong sa basang damit ko. Napahinga ako nang malalim.

Great! Basang-basa na nga ako sa ulan, may bisita pa akong hindi ko alam kung paano pakikitunguhan. Sumunod si Manuel sa loob, kasunod ang tunog ng pinto nang magsara ito.

Pagkatapos naming kumain kanina, umuwi rin kami agad. Iyon lamang, naabutan kami ng malakas na pagbuhos ng ulan sa kalagitnaan ng biyahe namin. Dahil malayo-layo pa ang bahay ni Manuel at mas malapit ang condo ko, nakonsensya naman akong hindi siya patuluyin dahil malakas talaga ang ulan at hangin sa labas.

Ramdam ko agad ang presensya niya. Hindi ko alam kung bakit pero kahit hindi ko siya tingnan, alam ko kung nasaang bahagi siya ng condo ko. Parang lahat ng senses ng katawan ko ay extra ang lakas ngayon. Cautious ba ako masyado sa kanya? Hindi ko na alam.

“Tangina, ang lakas ng ulan,” bulong ko, patakbo sa closet ko sa kuwarto para kumuha ng tuwalya para sa aming dalawa.

Pagkabalik ko, hindi ko siya matingnan. Ayaw kong makita kung paano dumikit sa katawan niya ang basang t-shirt niya. Alam ko na kung ano ang itsura nun. Ayaw ko lang maalala kung anong klase ng kahinaan mayroon ako pagdating sa gano’n.

Paglapit ko, iniabot ko sa kanya ang tuwalya. “Oh. Punasan mo na ang sarili mo bago ka magkasakit.”

Ngumiti siya nang tipid sa akin. “Thanks, Sky.”

Hindi ko na siya sinagot. Tumalikod ako at nagtanggal ng jacket, pinisil ang laylayan nito para tumulo ang tubig sa sahig. Pucha. Basang-basa talaga. At kahit naiilang ako, hindi ko pwedeng ipakitang bothered ako kasi baka lalo lang siyang mangulit sa akin.

Narinig ko siyang humakbang papalapit.

“Sky…”

“Ano,” sagot ko agad, hindi tumitingin sa kanya.

“Hindi ko ine-expect na papatuluyin mo ’ko sa condo mo.”

Napahinto ako. Tumuwid ang likod ko bago ako lumingon. Halos malaglag ang panga ko nang makita kong nakahubad ang kanyang t-shirt at pantalon. Puting brief na lang ang suot niya ngayon habang senswal na ipinupunas niya sa kanyang katawan ang tuwalyang iniabot ko sa kanya kanina.

Iniiwas ko agad ang tingin ko sa kanya. Mabuti na lamang, nakabawi ako agad sa pagkagulat sa kanyang itsura. Ano bang ginawa niya sa nakalipas na panahon? Bakit mas gumanda yata ang katawan niya ngayon? Mas hulmado ang kanyang abs ngayon, mas naging matigas ang kanyang mga hita, at mas naging malaman ang kanyang dibdib na mayroong malaki at pulang-pula na mga utong. At higit sa lahat, bakat na bakat ang kanyang burat na halos kumawala na sa kanyang brief.

Ayaw kong ipakitang kinakabahan ako pero naramdaman ko ang kumislot na ala-ala sa dibdib ko. Sky, tang ina ka. Umayos ka! Hindi ka na natuto.

“Huwag ka nang mag-isip ng kung anu-ano, dyan,” sabi ko, kalmado pero may diin. “Malakas lang talaga ang ulan. Hindi naman ako masama para hayaan kang sumuong sa ganyan kalakas na ulan. Baka ano pang mangyari sa’yo, konsensya pa kita.”

Tumango siya, pero ’yung tingin niya… parang gusto niyang sabihin na hindi lang ’yon. Parang may binabasa siya sa mukha ko na ayaw kong ipabasa.

“Alam ko,” sagot niya. “Kaya nga… salamat.”

Napailing ako, para itapon ang kung anumang tensyon na sinubukang kumapit sa hangin. “Mag-ayos ka na. Huwag ka ngang tumayo lang diyan na akala mo may photoshoot.”

Narinig ko ang mahinang tawa niya. “Gano’n ba ang dating ko sa’yo? Masarap pa rin ba ako?”

“Gago,” sagot ko, pero hindi ko napigilang mapangiti nang konti sa kalokohan niya. “Umayos ka kung ayaw mong masipa palabas.”

Umupo siya sa sofa, inaayos ang tuwalya sa balikat niya. “Try ko.”

Umangat ang tingin ko sa kanya. “Try lang? Gawin mo.”

Nagkibit-balikat siya, mabagal, at may bahid ng kapilyuhan. “Eh kasi… nahihirapan akong umayos kapag ikaw ang kasama ko. Hindi ako mapakali.”

Nakaramdam ako ng kung anong mainit na umahon mula sa sikmura ko. Hindi ko gusto ’yon. Hindi ko dapat gustuhin ’yon.

“Ewan ko sa’yo…” napabuga ako ng hangin. “Bahala ka na nga diyan.”

Binuksan ko ang TV para may ibang tunog sa paligid.

“Hintayin mong humina ang ulan. Pag humupa na, umuwi ka na.” sabi ko sa kanya na para bang hindi halatang pinapalayas ko na siya.

“Okay,” sagot niya, pero naramdaman kong nakatitig pa rin siya sa akin. “Sky?”

“Ano na naman?”

“Thank you…”

Napapikit ako nang mariin. “Nagpasalamat ka na kanina.”

Pero sa dulo, hindi ko maitago ang maliit na ngiti kahit ayaw kong umamin. At habang kumakalabog ang ulan sa labas, hindi ko maiwasang maramdaman ulit ang tanong na ilang taon ko nang tinatakasan.

Bakit ba lagi kang bumabalik, Manuel?

At bakit, kahit ayaw ko… hindi kita maitulak palayo?

“Oh siya. Matutulog na ako. Bahala ka na rito sa sofa, basta i-lock mo lang ang pinto. Puwede ka ring matulog sa extra room kung gusto mo. Huwag mong pipilitin ang sarili mo kung hindi ka komportable rito sa sofa.” Bilin ko sa kanya.

“Puwedeng tabi tayo?” tanong niya na nagpalaki ng mga mata ko.

“Syempre hindi! Ano ka, sinuswerte?” supalpal ko sa kanya.

Tumawa siya sa akin habang nakatitig siya sa akin. Naaalala ko kung gaano ako natatakot noon na makaharap siya nang ganito. Ang lalaking minsang nanakit, ang amain na iniwasan ko ng tatlong taon. Pero ngayon, iba. Mas mahinahon, mas malambot siya ngayon sa akin. Hindi ko akalaing mangyayari ang ganito, na magaan ang lahat sa aming dalawa. Na magagawa niyang tumawa nang ganito kalaya.

At sa kabila ng pagiging mahinahon ko, hindi ko maiwasang maramdaman ang kaunting panggigigil sa sarili ko. Ang tensyon, ang init sa dibdib, at ang kaunting kiliti ng pagkasabik na nasa paligid lang siya. Pilit ko itong tinaboy sa isip ko, paulit-ulit.

Hindi para sa sarili ko. Hindi para sa kanya. Kailangan ko lang kontrolin. Kailangan kong manatiling kalmado.

Tumalikod ako at dahan-dahang pumasok sa kuwarto ko, dala ang tuwalya. Pinisil ko ang labi ko. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, ramdam ko ang kapayapaan sa pagitan namin. Hindi dahil sa init o pagnanasa, kundi dahil sa tiwala at paggalang na unti-unti naming binubuo.

Habang nakatingin ako sa kuwarto ko, alam kong mahaba pa ang gabi. At kailangan kong manatiling matatag, hindi lang para sa sarili ko, kundi para rin sa kanya.

Kabanata 39

Decision

Pagpasok ko sa kuwarto, ibinagsak ko ang katawan ko sa kama, pero hindi ako agad nakatulog. Nakatulala lang ako sa kisame habang nakikinig sa ulan na sumasalpok sa bintana. Parang may metrong taas na ingay iyon. Malakas, tuluy-tuloy, parang tracing-paper na tinutusok ng libo-libong daliri.

Hindi ako nagpalit ng damit kaagad. Wala akong lakas. Wala rin akong sapat na disiplinang mag-relax. Ang utak ko… ayaw tumigil sa pag-iisip.

Bakit ba siya bumabalik?

Bakit hindi ako makagalaw nang normal kapag nandiyan siya?

Bakit parang nakakapahinga ang puso ko pero ang utak ko nagwawala? At bakit mas iniisip ko pa siya kaysa kay Arjohn na nagloko sa akin? Baliw na talaga ako.

Pinilit kong ibaling ang isip ko. Binuksan ko ang cellphone ko. Dinedma ang mga texts ni Arjohn. Nag-scroll sa social media. Nagbasa ng comment sa binabasa kong paboritong libro. Nanood ng short videos. Pero sa bawat ilang segundo, umaatake ang isip ko sa taong nasa labas ng kuwarto ko.

Si Manuel ay nasa kabilang bahagi lang ng pinto. Si Manuel ay naroon. Si Manuel ay humihinga ng oxygen sa kaparehong espasyo ng condo ko.

At kahit ayaw kong aminin… kumakalma ako sa presensyang ’yon.

Napahiga ako nang patagilid at pinikit ang mga mata ko, sinusubukang pakalmahin ang sarili ko. Pero bago tuluyang pumikit ang diwa ko, may narinig akong mahinang katok sa pintuan ng kuwarto ko.

Ilang beses lang. Mahinhin. Para bang nag-aalangan sa pagkatok.

“Sky? Gising ka pa ba?” tawag niya mula sa labas, mahina. Parang hangin lang.

Hindi ako sumagot agad. Tumagal ang ilang segundo na parang isang minuto kaya ’di ako nakatiis.

“Bakit?” balik ko, pero hindi ko binuksan ang mga mata ko.

“Uhmmm…” may pag-aatubili sa boses niya. “…okay lang bang makahiram ako ng charger? Lowbat na ang cellphone ko.”

Napabuntong-hininga ako. Kumilos ako nang tamad, tumayo at binuksan ang pintuan nang medyo kaunting bukas lang. At doon, bumungad siya.

Nakaputi na siyang t-shirt, ’yung extra ko. Medyo masikip at hulmado sa kanyang katawan. At jogging shorts ko rin ang suot niya na maikli para sa kanya. At oo… kahit nakakainis, mas maganda pa rin ang bagsak sa katawan niya. Mas bumagay sa kanya kaysa sa akin. Ang sarap niyang tingnan ngayon. Shit! Anong sinabi ko? Erase. Erase.

Iniabot ko sa kanya ang charger na parang ayokong makita pa siya. “Oh, ayan. Huwag mong kalimutang iwan d’yan sa mesa pag alis mo. Baka tangayin mo pa ’yan, nanghiram ka na nga lang.”

“Thanks,” sagot niya. At akala ko aalis na siya.

Pero tumingin muna siya sa akin nang matagal, mabagal, na parang may gustong basahin sa mukha ko.

“Ano na naman?” iritado kong tanong.

Umiling lang siya. “Wala. Gusto ko lang makita na okay ka.”

Napangiwi ako. “Nakikita mo na, ’di ba? Buhay pa ako. Hindi naman ako mukhang zombie.”

Tumawa siya nang mahina. “Goodnight, Sky.”

At doon niya lang kinuha ang charger nang tuluyan at lumayo. Hinayaan ko siyang maglakad pabalik sa sala at nakita ko ang hulmadong puwetan niya sa maikling shorts ko habang siya ay sexy’ng naglalakad. Bago pa ako makapag-isip ng kung anu-ano, dahan-dahang sinara ko ang pinto.

Pagbalik ko sa kama, humiga ako nang padapa at pinadyak-padyak ko pa ang mga paa ko. Doon ko naramdaman ang kakaibang pakiramdam sa dibdib ko. Mabigat na magaan. Nakakatawa, pero iyon ang totoo.

At bago ko tuluyang naramdaman ang pagkatok ng antok sa akin, may pumasok na isang huling tanong sa akin.

Kung ang taong minsan ay pinagtataguan ko… ay kaya ko nang patuluyin sa bahay ko… ibig sabihin ba nito… kaya ko na rin siyang patawarin at pakisamahan nang buong-buo? Pero ayoko! Hindi niya deserve, binigyan niya ako ng trauma noon!

At doon, sa gitna ng ulan at katahimikan, doon ako natahimik.

Hindi ako sigurado. Hindi ako handa. Pero siguro naman natuto na ako? O bobo lang talaga ako pagdating sa kanya?

Nagising ako sa kakaibang liwanag ng umaga. Umaambon-ambon pa sa labas at pakiramdam ko, ang linis ng hangin ngayon sa Metro Manila. Araw ng Sabado naman ngayon kaya okay lang humilata, wala akong pasok sa school.

Binuksan ko ang mga mata ko, at may sandaling hindi ko matukoy kung panaginip o totoo ang nangyari kagabi. Natatandaan ko ang ulan, ang init ng katawan niya sa tabi ko, ang mga sinabi ko na parang hindi ko na maalala… Pero ang pinakaunang aktwal na larawan na tumama sa isip ko nang tuluyang bumangon ako ay ang amoy ng bawang at ang tunog ng kawali sa kusina.

Hindi pa masyadong nagpa-function ang utak ko nang lumabas ako ng kuwarto. Nakapikit pa rin nang bahagya ang mga mata ko, at nagulat ako nang makita ko siya sa kusina.

Si Manuel. Nakayuko siya sa kusina, nakahubad na sa kanya ang t-shirt niya. May manipis na usok na umaangat mula sa kawali, at marahang ingay ng sandok na tumatama sa gilid nito.

Napahinto ako sa doorway. Hindi agad ako nakapagsalita. Para akong ibon na minamasdan ang kanyang bibiktimahin. Bakit parang mas masarap siya kaysa sa niluluto niya? Jusko! Malala na talaga ako.

“Wow,” nasabi ko nang kusa. “Akala ko umuwi ka na.” Hindi ko sinadyang gawing malamig ang tono, pero lumabas na ganun.

Tumingin siya sa akin, may ngiti sa kanyang labi. “Uuwi naman talaga ako pero pagkatapos na lang kumain ng breakfast,” sagot niya. “Nagising ako sa ulan kaya nag-decide akong magluto na lang… pagkatapos, sinilip ko ang ref mo… at natakot ako sa mga nakita ko.” Sabay mapaglaro niyang ngiti sa akin na parang nang-aasar.

Tiningnan ko rin ang ref ko. Inalala ko ang mga laman ng ref ko. Nag-grocery naman ako noong nakaraan, ah. Puro nuggets, hotdog, frozen meals, at juice boxes. Napahinga ako nang malalim nang matanto ko ang gusto niyang sabihin.

“Seryoso, Sky,” sabi niya, tumingin sa akin. “Puro processed food. Hindi mo ba alam na may ibang pagkain bukod sa microwaveable?”

Biro yung tono niya, pero kahit papaano, parang naramdaman kong concern siya. Sa kabila ng inis ko, may naramdaman akong… init?

Naalala ko bigla ang mga gabing galit ang pinapakita niya. Yung sakit. Yung takot. Pero ngayon, heto siya. Nagluluto ng tortang talong at sinangag para sa aming dalawa.

“Pinakielamanan na nga ang ref ko, pati kinakain ko gusto mo pang pakielamanan. Hindi mo kailangang ayusin ang buhay ko,” sabi ko, pinapakalma ang boses ko. Ayokong maging tunog bitchesa.

“Alam ko.” Pinatay niya saglit ang apoy at humarap sa akin. “Hindi ko kailangan. Pero gusto ko. Gusto ko lang siguraduhin na kumakain ka nang tama at inaalagaan mo ang sarili mo. ’Yun lang. Pero ikaw naman ’yan, buhay mo naman ’yan. Sino ba naman ako sa’yo?”

May lungkot sa mata niya, pero hindi ko alam kung dapat ko ngang pagkatiwalaan iyon.

“Nang-gaslight pa nga…. Magluto ka na lang diyan, gutom na ako.” Sabi ko na lang sa kanya para mawala ang awkwardness sa pagitan naming dalawa.

Pinagmasdan ko siya habang nagluluto. ’Yung pino niyang paghiwa ng sibuyas, yung maingat na pagpisil niya sa talong, yung postura niya habang nagluluto siya ng pagkain.

Umupo ako sa high stool sa counter, nakatingin lang sa bintana. Ang hangin ay malamig marahil sa magdamag na pag-ulan. Amoy sibuyas at bawang.

Huminga ako nang malalim. “Alam mo,” sabi ko nang mahina, habang iniikot ang baso ng mainit na tsokolate sa mesa, “minsan naiisip ko kung bakit ako umalis noon. Hindi dahil wala akong ibang mapuntahan. Siguro dahil takot ako. Kasi kung nag-stay ako… baka mas masaktan lang ako sa’yo. Baka kung ano na ang nagawa ko sa sarili ko.”

Huminto siya sa ginagawa niya. Pinatong ang spatula at tumingin sa akin.

“I’m sorry, Sky… naiintindihan ko kung bakit mo ako iniwan noon. Naging masama ako sa’yo noon and I took you for granted,” sabi niya nang malumanay. “Araw-araw akong hihingi ng kapatawaran sa’yo kung kinakailangan. Alam kong hindi madali. At hindi ko hihingin na bigyan mo ako ng tiwala kaagad.” Bahagya siyang ngumiti.

“Gusto ko lang na kung papayagan mo, gusto kong makasama mo ako sa bawat panalo at talo mo sa buhay.”

May luha akong pinipigilan kong lumabas, baka kung ano pa ang isipin niya. Hindi ko namalayang tumulo sila kasabay ng mga salitang bumabara sa lalamunan ko kahit ano pang pigil ko. “Huwag na nga nating pag-usapan ’yan. Change topic na lang tayo.” Malambot at mabagal ang tono ko, parang hinuhugot ko mula sa isang sugat na sanay nang itago.

Tahimik kaming gumalaw. Siya sa pag-flip ng torta, ako naman sa pag-aantay na lumamig ang tsokolate. Wala kaming desperasyon na punuin ang katahimikan; sapat na ang presensya ng isa’t isa. Paminsan-minsan, nararamdaman ko ang tingin niya sa akin, parang may tanong na hindi niya masabi. Nakikita ko rin sa mga mata niya ang paghingi ng pahintulot. Pahintulot na manatili, pahintulot na makiramdam. At sa ilang saglit, binibigay ko ang pahintulot na ’yon. Parang sa bawat segundo, bahagya akong nagbubukas ng pinto, pero hindi buong-buo.

Habang kumakain kami, pinagmamasdan ko siya habang ngumunguya. Hindi naman siya tumitingin sa akin. Siguro naiilang sa huli naming napag-usapan.

Para mawala ang ilang sa pagitan naming dalawa, nagkuwentuhan kami habang kumakain. Napag-usapan namin kung paano niya inayos ang kurtina sa sala kanina, kung paano niya pinuna ang kalat sa condo ko (malay ko bang pupunta siya, hindi pa ako nag-general cleaning), kung paano niya ako pinagsasabihan na para bang siya ang totoo kong magulang. Napag-usapan namin ang tungkol sa klase ko, projects, at mga plano ko sa buhay.

“Sky,” bigla niyang sabi. “Kailan nga pala ang graduation mo?”

Tumigil ako sa pagsubo. Tumingin ako sa kanya. Naghihintay siya, pero may kaunting alanganin sa mga mata niya, alam niyang hindi ito simpleng tanong lang mula sa kanya. “Next month,” sagot ko, at nagpatuloy ako sa pagkain.

“Pwede bang–” huminto siya, nagbago ng tono ang tinig niya. “puwede ba akong magpunta?”

Napatingin ako nang diretso sa kanya. Hindi ko alam kung tatawa ako, o maiinis ako, o mapapailing na lang ako. Ito na lang ang lumabas sa bibig ko. “Bakit? Tatay ba kita?”

Ramdam ko agad ang sampal ng salita ko. Hindi malakas, pero suwabe sa hangin. Kita ko ang mabilis na tingkad ng sakit sa mga mata niya, pero hindi siya umiwas. Hindi siya nagalit. Hindi rin siya nagbato pabalik ng masasamang salita.

Umayos lang siya ng upo, at may bahagyang tingin na parang tinatanggap ang sinabi ko. “Hindi,” sagot niya nang walang pag-iwas. “Pero… tulad nga ng sabi ko, gusto kong kasama mo ako sa mga milestones mo sa buhay. Kahit hindi bilang tatay. Kahit bilang–” huminto siya, naghanap ng tamang salita. “bilang tao na nagmamalasakit sa’yo.”

Parang may humaplos sa puso ko. ’Yung tipong hindi mo gustong madama pero nararamdaman mo pa rin. Hindi ko siya tinignan muna. Inayos ko ang platito. Nagkunwari akong busy sa bagay na hindi importante. Tapos dahan-dahan kong binawi ang tinik sa nauna kong salita.

“Next month pa nga,” sabi ko nang mas magaan. “Hindi pa nagpapatawag ng orientation kaya hindi ko pa alam kung puwedeng magsama ng higit sa isa.”

Natawa siya, hindi pilit, hindi nanunumbat, at parang na-appreciate niyang sumagot ako nang maayos sa kanya ngayon.

“So… may chance,” sabi niya.

“Hindi ko alam,” irap ko. “Kung gusto mong maghintay sa labas ng venue, ’dun ka na lang.”

“Puwede rin. I’m fine with that kapag hindi allowed,” sagot niya, at may kakaibang lambot sa tono niya. “Ano man ang kaya mong ibigay, tatanggapin ko.”

Napatingin ako sa kanya. Hindi ko pa kayang ibigay sa kanya ang lugar sa tabi ko sa araw na ’yon kung ako ang tatanungin. Ngunit ang katotohanan na hindi niya ito hinihingi, kundi hinihintay kong kusang ibigay, kagaya ng paghihintay sa paghilom ng sugat ay mas naging mabigat kaysa anumang salita.

Habang patapos na kaming kumakain, napansin ko na mas gumaan ang pagitan namin. Sapat para makahinga kami. At sa puntong iyon, naisip kong puwede palang magkaroon pa kami ng ganitong umaga, kung saan kahit papaano ay naging maayos ko siyang naharap.

At kahit hindi ko alam kung ano ang kasunod nitong hakbang, sapat na muna na maramdaman ko na hindi na ako takot sa kanya at sa sarili ko.

“Kumusta naman ang trato sa iyo ng bago mong pamilya?” biglaan niyang tanong.

Napakagat ako sa labi. Napatingin sa mesa. The words didn’t come easy.

“Okay naman,” sagot ko na lang. “They’re good to me. Tinatrato nila ako nang maayos.” Ani ko, kahit ang totoo ay hindi lahat ng kapamilya ko ay maayos ang trato sa akin. Naaalala ko ang Lola Remedios ko na malamig ang pakikitungo sa akin. Pero syempre, hindi na importanteng malaman niya iyon. Problema ko na iyon sa pamilya ko.

Tumingin siya sa akin, diretso sa mga mata ko. “Pero masaya ka ba?”

Ayun lang. Doon ako napalingon sa tray ng kutsara. Sa maliit na oil smudge sa table. Sa kanin na hindi ko na gaanong nakain.

“Masaya naman,” sabi ko. Mas mahina. “Masaya sa paraan na… maginhawa naman ang buhay ko. Safe.”

Tumango siya. “Safe is good. You deserve to be safe and to be loved.”

Bakit parang may biglang sipa sa dibdib ko nang sabihin niya iyon? Bakit parang ang lungkot pakinggan? Totoo naman ’di ba? I deserve safe and love. I earned that.

Kailangan kong bumawi. Kailangan kong ibaling sa kanya ang usapan. “Kumusta ka naman?” tanong ko. “Maliban sa pagiging health inspector ng ref ko.”

Napatawa siya. At tangina, bakit parang lumalambing ang tawa niya?

“Ayos lang naman ako. Maraming trabaho sa negosyo pero kinakaya. Nagluluto pa rin naman ako kahit mag-isa lang ako. Tapos ayun… minsan naaalala kita.”

Napatingin ako sa kanya. Diretso. That line hit like a memory to me. Bakit mo pa ’ko naaalala?

“Buti naman nakokonsensya ka sa mga ginawa mo sa akin noon,” sabi ko. “Akala ko sagad sa buto ang kasamaan mo.”

Hindi siya umangal. Hindi siya umirap. Hindi niya pinagtanggol ang sarili niya.

“Naaalala ko ang mga masasayang alaala natin. Kahit tingin ko, mas marami ang mga hindi magagandang nangyari sa atin noon, nakatanim pa rin sa puso ko ang mga magagandang alaala nating dalawa. Ang mga pinagsaluhan nating dalawa.” Madamdamin niyang sabi.

Napapikit ako sandali. Kasi doon ako tinamaan. Bakit ba kailanganan niyang sabihin pa iyan?

“Minsan,” bulong ko, hindi ko alam kung maririnig niya nang malinaw, “kahit minahal mo pa ang isang tao… alaala na lang ang babalik, hindi na mismo ang taong iyon o ang kanilang pinagsamahan noon.”

Natahimik siya. At sa katahimikang iyon… may kung anong kabog ang nadama ko sa dibdib ko. Kinakabahan ba ako sa kung ano ang puwede niyang isipin sa sinabi ko?

“Tapos na akong mag-breakfast. Ako na ang maghuhugas,” sabi ko.

“Hindi,” singit niya. “Ako na. Bisita ako dito.”

Lumingon ako sa kanya. “Bisita ka nga kaya dapat lang na ako na ang maghugas. Ikaw na ang nagluto, ee.” Katwiran ko.

Pero dahil makulit nga siya nitong mga nakaraang araw, siya pa rin ang nasunod. Pinagbigyan ko na kaysa sumakit ang ulo ko sa pakikipagtalo sa kanya.

Tahimik siyang naghuhugas ng plato sa sink, habang ako ay nakaupo sa stool sa may kitchen counter. Tahimik lang lahat. Walang TV, walang music at tanging tunog ng tubig at pinggan lang ang naririnig sa paligid.

Nakatalikod siya. Kita ko ang likod niya, ang lapad ng balikat niya, ang galaw ng muscles niya sa ilalim ng t-shirt na pinahiram ko na suot na niya muli. Bakat ang maganda niyang katawan sa tela kaya mas lalong halata ang linya ng katawan niya sa bawat abot niya sa plato.

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatitig. Parang may sariling isip ang mga mata ko.

Tangina, Sky. Tumigil ka.

Pero hindi ako tumigil.

Nang matapos siya sa paghuhugas, kumuha siya ng dish towel sa gilid at kasabay nun, tumayo ako para abutin din ito. At doon nag-abot ang mga kamay namin.

Hindi sinasadya.

Mainit ang kamay niya tulad ng dati. Napalunok ako.

“Salamat sa breakfast,” sabi ko, halos pabulong.

“Walang anuman,” sagot niya, hindi pa rin inaalis ang kamay niya. Parang pareho kaming naestatwa sa pagdidikit ng aming mga balat.

Ramdam ko ang tensyon kaya ako na ang unang bumitaw. Iniwas ko ang tingin ko, kunwari ay abala ako sa kusina. Kinuha ko ang tissue sa counter, kahit wala naman akong kailangang punasan.

Narinig ko siyang huminga nang malalim na parang pinipigilan din ang hindi dapat maramdaman.

“Sky,” tawag niya.

Umangat ang tingin ko. Nakatitig siya sa akin. Hindi ako tinatakasan ng titig niya.

“Alam kong ayaw mong isipin… pero masaya akong nandito ako. Kahit sandali lang.”

“Maliit na bagay…” buntong-hininga ko.

Tumango siya. “Sana hindi pa ito ang huli.”

Humakbang siya palapit, hindi para hawakan ako, pero sapat na para maramdaman ko ang init ng katawan niya.

At doon ko naramdaman. Kung ako lang ang tatanungin… Kung hindi ako dumaan sa sakit… Kung wala akong ginamot na sugat…

Baka bumigay ako. Pero hindi ako iyon ngayon. Never again.

“Salamat din sa panlilibre kagabi,” mahina kong sabi. “At sa… breakfast.”

Napangiti siya ng kaunti. Hindi pilit. Hindi mapanupil.

“I’ll wait,” sabi niya.

Napakunot noo ako. “For what?”

“For the day na… hindi mo na ako tinutulak palayo.”

Halos natawa ako, pero hindi ko nagawa. Sinagot ko na lang siya ng.

“Bahala ka. Wala kang aasahan.”

At sa isip ko.

Basta ako, pipiliin kong maging buo. Hindi dahil galit ako… kundi dahil gusto kong maghilom na ako.

Tumalikod ako sa kanya at bumalik sa counter. Pero bago ko ginawa ’yun, damang-dama ko ang tingin niya sa akin.

Hindi na tingin ng ama-amahan. Hindi rin tingin ng dating halimaw sa bahay. Tingin iyon ng taong may pinagsisisihan… at may hindi pa lubos na pinakakawalan.

At ako? Nasa gitna pa rin, pero ngayon, ako ang may kontrol sa aming dalawa.

Humina na ang ulan bandang alas-diyes. Naririnig ko ang banayad na patak sa labas habang nakaupo kami sa sala. Ako nasa sofa, siya sa single chair sa tapat ko. Tahimik lang kaming dalawa habang nanonood ng tv.

Tumayo siya muna at sumilip sa bintana. “Mukhang puwede na akong umalis,” sabi niya.

“Mabuti naman,” sagot ko, simpleng pambabasag sa kanya.

Nagbihis na siya pabalik sa tuyong damit niya kahapon. Kinuha ang wallet at susi sa mesa. Habang ginagawa niya ’yun, sinusulyapan ko siya nang palihim. Iniiwasan kong tingnan siya habang tumitiklop ang mga muscles ng braso niya at habang tumitikwas ang ugat sa palapulsuhan niya habang hawak ang susi.

Hindi ka na dapat tumingin . Pero ang katawan ko, parang may sariling opinyon.

Lumapit siya sa pintuan. Binuksan niya ang doorknob. Ako naman, nakatayo lang, nakasandal sa side ng doorway, nakalagay sa dibdib ang mga braso.

“Mag-ingat ka,” sabi ko nang napipilitan. Ayoko namang maging bastos sa kanya.

“Salamat,” sabi niya. “Sa pagpapaalala… sa pagpapatuloy… sa damit… sa–”

“Okay na,” putol ko. “’Wag mo na dagdagan, dadami pa utang mo.”

Tumawa siya nang mahina, tumingin siya sa akin. ’Yung tingin na parang sinusuri kung ano ang iniisip ko.

“Sky… kahit di mo aminin… ramdam kong na-miss mo rin ako kahit konti.”

Napairap ako nang bahagya sa sinabi niya. “Ang kapal ng mukha.”

“Kahit konting–”

“Wala nga,” sagot ko nang dahan-dahan, “Kung meron man akong na-miss… ’yun ay ang kapanatagan ko noong hindi kita nakasama. Kaya bigyan mo na ako ulit ng peace of mind. Umuwi ka na.”

Natahimik siya. Tumango lang siya sa sinabi ko. At inayos niya ang collar ng jacket niya. Hinawakan niya ang pinto pero hindi pa rin lumalabas. Tumingin siya sa akin nang mas matagal ngayon.

“Sky… I won’t chase you the way I used to.”

Nagtaas ako ng kilay sa kanya. Ano daw?

“Kasi noon… kinukuha kita para sa sarili kong pangangailangan at pagnanasa. Ngayon… kung babalik ka sa buhay ko kahit kaunti… gusto kong kusa mong piliin… dahil kusa kong ibibigay ang sarili ko ngayon.”

Narinig ko ang mga salita niya nang malinaw. May sumagi sa dibdib ko, dala ng sinabi niya sa akin. At hindi ko alam kung ano’ng mas nakakatakot, ’yung dating ako ang naghahabol… o itong bago niyang pakulo mula sa sinabi niya. Tama ba ako ng pagkakaintindi o nag-aassume lang ako? Hindi naman ako bobo pero parang naging tanga ako ngayon dahil hindi ko makuha ang ibig niyang sabihin. O nagtatanga-tangahan na lang ako?

Tumingin ako sa kanya, hindi bilang taong may utang na loob sa kanya, hindi bilang taong tinubos mula sa nakaraan… kundi bilang taong may sariling desisyon na.

“Kung tama ako ng pagkakaintindi sa sinabi mo… hindi ko alam kung kailan… o kung mangyayari pa,” sabi ko. Tahimik, pero matatag. “Hindi ako siguradong may puwang ka pa sa buhay ko. Hindi ako siguradong gusto kong bumalik doon.”

Hindi siya kumurap. Nakatingin lang siya, nakikinig at hindi nanghihingi.

“At kung babalik man ako,” dagdag ko, “hindi dahil sa kagustuhan mo, kundi dahil gusto kong bumalik. Hindi dahil hinihila mo ako. Kundi dahil ako mismo ang lalapit pabalik sa’yo. Hayaan mong ako ang magdesisyon, huwag mong ipilit.”

Sa unang pagkakataon, nakita ko sa mga mata niya ang isang bagay na hindi ko pa nakita dati. Hindi pag-angkin… kundi pang-unawa sa sinabi ko. Pagrespeto sa sarili kong kagustuhan.

Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko. Relief ba iyon? O lungkot? O isang kakaibang kapayapaan na dahil sa wakas, marunong na siyang makinig at rumespeto sa gusto ko.

Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto, pero bago siya tuluyang lumabas, nag-iwan siya ng huling salita na parang bulong sa akin.

“Kung hindi ka na babalik… tatanggapin ko. Pero kung darating ang araw na pumasok ka ulit sa buhay ko… bukas ang pinto para sa’yo.”

At tuluyan siyang lumabas. Iniwan niya ang katahimikan sa condo unit ko. Hindi yung dating mabigat na katahimikan, kundi ’yung klase ng katahimikan na marahang umuupo sa tabi mo.

Napaupo ako. Napatingin sa lamesa kung saan may isa pang piraso ng tortang hindi ko pa nauubos.

At napaisip ako.

Hindi ko alam kung pababalikin ko siya sa buhay ko.

Hindi ko alam kung kaya ko siyang pagbigyan kahit malaki na ang pinagbago niya at ibang-iba na siya kumpara noon.

Pero ang alam ko lang ngayon, sa sandaling ito, nasa akin ang alas. Nasa akin ang desisyon.

At sa unang pagkakataon, hindi ako natatakot dahil alam kong sarili ko ang pipiliin ko. Sana lang respetuhin niya ang kagustuhan ko at huwag na siyang mangulit. Sana lang ay panindigan niyang tatanggapin niya kung hindi na ako babalik sa kanya. Sana…

Trigger Warning / Content Warning

Ang kabanatang ito ay naglalaman ng homophobic remarks mula sa isang karakter. Hindi ito sumasalamin sa pananaw ng may-akda ngunit inilalahad upang ipakita ang realidad ng diskriminasyon na nararanasan ng LGBTQIA+ community.

Kung sensitibo ka sa ganitong tema, maaari mong piliing magpahinga o laktawan ang ilang bahagi. Mahalaga na alagaan natin ang ating emosyonal na kalusugan habang nagbabasa.

Layunin ng akdang ito na hikayatin ang kritikal na pag-unawa. Ang mga mapanirang salita at kilos ay nagdudulot ng tunay na sakit, at tungkulin nating itaguyod ang respeto, pagkakapantay-pantay, at empatiya sa ating kapwa.

Kabanata 40

Outburst

Kinabukasan.

Pagmulat ko ng mata, nagising ako sa ingay mula sa pinto ng aking unit. Nagsimula sa katok hanggang sa paulit-ulit na doorbell sa aking unit. Hindi ko alam kung nananaginip lang ako pero sigurado akong may tao sa pinto. Bumangon ako, naglakad papunta sa pinto, at pagkapihit ko ng doorknob… nandoon sa mismong sahig ang isang bouquet.

White lilies, may ilang nakapalibot na eucalyptus, at may pa-ribbon pa.

Napakunot noo ako. Ang una kong naisip na taong nagpadala nito ay si Arjohn

. Siguro nagso-sorry na naman. Naiintindihan ko naman kung bakit siya nagloko. Hindi ko maibigay ang buong pagmamahal na deserve niya. Ilang araw siyang nangungulit na kausapin ko, pero dinededma ko lang ang mga texts at calls niya. Nagpupunta rin siya ng unit ko pero sinabihan ko ang guard na huwag siyang papasukin sa complex. Hindi pa ako handang kausapin siya.

Pinulot ko iyon, inilapag sa mesa. May maliit na card sa bulaklak. Hindi ko muna binuksan at nagtimpla muna ako ng kape. Hindi ako papatol sa drama nang walang caffeine ngayong araw. Ang sarap pa namang magsimula ng araw kapag may kape kang iniinom.

Pag-upo ko, tsaka ko dahan-dahang binasa ang card mula sa bouquet.

“Thank you… for letting me stay.”

Napataas ang kilay ko. Hindi sulat ni Arjohn ’yon. At parang minumura ako ng universe dahil saktong nag-vibrate ang cellphone ko.

MANUEL:

Natanggap mo ba ’yung bulaklak?

Napairap ako sa message niya. Hindi pa ako nagre-reply kaagad. Gusto ko munang isipin ang tamang sagot. Ayokong sumagot habang nag-iinit pa ang ulo ko sa kanya. Mag-antay ka sa reply ko!

Kinuha ko ang cellphone ko, tinype ko ang unang pumasok sa isip ko. Pagkalipas pa ng sampung minuto bago ko pinindot ang send button.

SKY:

Akala ko galing kay Arjohn. Mas malala pa pala.

Sumagot siya kaagad, parang nag-aabang talaga. Wala bang pinagkakaabalahan ’to? Bored ba to?

MANUEL:

Hindi mo nagustuhan? Sino si Arjohn? : (

Hindi ba ’to marunong gumamit ng emojis? Mano-manong emoji pa ang ginamit niya. Boomer talaga.

Napatingin ako sa lilies sa mesa. Maganda naman. Mukhang mamahalin pa nga. Pero nasa instinct ko na talaga na magmaangas sa kanya. Para bang ginagamit ko ang mag-angas sa kanya bilang defense mechanism ko sa kanya.

Sumagot ako ulet pagkatapos ng sampung minuto.

SKY:

Si Arjohn? Boyfriend ko. Kaya sana respetuhin mo ang relasyon namin at desisyon kong lumayo sa’yo.

Boyfriend ko pa ba si Arjohn? Nagloko siya sa akin. Non-negotiable pa naman sa akin iyon pagdating sa relasyon. Counted ba ’yung nangyari dati kay Manuel at Pierre? Niloko niya rin naman ako dahil tumikim siya ng iba, sa kaibigan ko pa. Relasyon bang matatawag ang mayroon sa amin noon? O ginamit niya lang ako bilang parausan? Napailing ako para mawala ang mga negatibong naiisip ko.

Ilang segundo pa at walang reply mula sa kanya. Lumipas ang ilang minuto, wala pa rin.

Akala ko hindi na siya magrereply, ngunit ibababa ko pa lang ang cellphone ko nang mag-notify ang mensahe niya.

MANUEL:

Boyfriend mo pa lang naman, hindi pa asawa.

Nag-iisip na sana ako ng pambabara sa kanya nang bigla muli siyang nag-reply.

MANUEL:

I know na makulit ako pero alam ko kung ano ang gusto ko. Sana makita mong hindi na ako ’yung dating Manuel. Pasensya na kung nakadagdag ako sa inis mo.

Huminga ako nang malalim. Paawa pa ’to, akala mo naman effective. Utot mo.

Kinuha ko ang bulaklak at tiningnan ko ito. Hindi ko naman ito itinapon. Hindi ko rin inaamoy na parang nasa teleserye ako.

Nilagay ko lang sa flower vase ko. Tutal lanta na rin naman ang nakalagay doon, mapalitan na rin sa wakas.

Nag-type ako ng huling reply ko sa kanya ngayong araw. Oo, huli na. Bukas ko na siya rereplyan kung sumagot siya muli.

SKY:

TY

TY. Pinaikling “Thank You”. Bahala na siya. Wala akong extra’ng energy para sabayan ang kakulitan niya.

Akala ko magsasawa na siya sa malamig kong trato sa kanya. Simula palang pala iyon. Araw-araw may bulaklak sa pinto ko, walang palya. Parang may daily subscription ako sa pinagbilhan niya ng bulaklak.

May araw na lilies, may araw na carnations, minsan orchids pa at syempre may mga roses. Mapapa-wow ka na lang sa presyo ng mga ’yan. Naiinis ako pero hindi naman humantong sa puntong galit na ako. Mas parang… napapagod. Nakaka-drain.

Sinubukan kong diretsahin na siya para matigil na siya. Sabagay, nitong mga nakaraang araw, tinataguan ko rin siya. Ilang beses siyang kumakatok at nagdo-doorbell sa pinto ko. Minsan nga, siya na ang may bitbit ng mga bulaklak. Hindi ko siya pinagbubuksan. Kunwari, wala ako sa condo ko.

SKY:

Akala ko ba rerespetuhin mo ang relasyon at desisyon ko?

Hindi agad siya sumagot. Pagkatapos ng limang miniuto, dumating ang reply niya.

MANUEL:

I do. Pero gusto ko lang ipaalala sayo na nandito ako… habang hinahanap mo ang sagot mo.

Napapikit ako. Bahala ka dyan magsawa sa kaantay. Manigas ka.

The next day, may bagong bouquet na naman.

At the next.

And the next.

Hanggang sa napagod na akong magbilang ng mga araw.

So one afternoon, nagpasya akong uuwi muna ako sa bahay namin. Napagod ako sa pag-complete ng mga requirements para sa graduation ko. Iintayin ko na lang ang araw ng graduation ko 2 weeks from now.

Ayoko munang abutan ako ni Manuel o ni Arjohn sa condo ko. Wala tayong winner for today.

Tinext ko si Papa Armando na uuwi ako sa bahay. Wala siyang tanong kung bakit, mas excited pa nga siyang uuwi ako ng bahay. Siguro akala niya masaya ako sa desisyon kong ito. Wala rin si Kuya Troy sa bahay dahil nasa ibang bansa pa siya at may inaasikaso. Wala lang talaga akong choice. Ayokong makita si Manuel.

Isang bag lang ng gamit ko ang inimpake ko. Tutal, may gamit pa rin naman ako roon sa kuwarto ko sa bahay. Laptop, ilang damit, toothbrush, charger, pride, at konting dignidad lang ang dala ko.

Habang bumababa ako ng elevator, natatawa ako sa sarili ko. Para akong tumatakas sa batas sa ginagawa ko. Daig ko pa ang mga contractors at may kinalaman sa maanomalyang flood control projects ng Pilipinas.

Pagdating ko sa lobby, may isang babaeng receptionist na naka-ngiti sa akin.

“Sir Sky? May iniwang bulaklak para sa–” Tumingin ako sa kanya na may pagod na mga ngiti. Ilang araw din kasi akong hindi lumabas ng condo at napansin ng management ang kumpol ng bulaklak sa labas ng pinto ko. Siguro, iniutos na iwan na lang sa reception kaysa nakatambak sa labas ng unit ko.

“Ma’am, sa’yo na lang ’yan. Kung may susunod pa, sa’yo na rin.” Napahalakhak siya.

“Sure ka po, Sir? Hindi ko tatanggihan ’yan. Ang guwapo pa naman ng naghahatid.”

Tumango ako sa kanya at pilit na ngumiti.

“Sige po, salamat po.” Sagot ko na lang sa kanya.

Sumakay ako ng grab pauwi. Ayokong mag-drive ngayong gabi. Habang dumadaan ang mga streetlights sa bintana, nakatingin lang ako sa kawalan at nag-iisip ng mga bagay-bagay.

Sky, ang layo na ng narating mo. Ngayon ka pa ba papaapekto?

Hindi ako tumatakbo dahil takot ako kay Manuel. Hindi rin ako tumatakbo dahil galit pa ako sa kanya. Umaalis ako dahil kailangan ko ng espasyo.

Para huminga. Para mag-isip. Para maramdaman ang sarili ko nang walang presensiya niya sa paligid.

Halfway pauwi ng bahay, nag-vibrate ang cellphone ko.

MANUEL:

Hindi kita pipigilan kung kailangan mo ng distansya. Sabihan mo lang ako kung anong bulaklak ang gusto mong matanggap sa susunod.

Tumingin ako sa screen at natahimik.

Nag-reply ako sa kanya.

SKY:

Hindi ko kailangan ng bulaklak. Hindi ko kailangan ng regalo mula sa’yo. Ang kailangan ko ay peace of mind.

Pagka-send ko, binulsa ko ang cellphone ko. Pinikit ko ang mga mata ko at huminga nang malalim.

Sa pagkakataong ito, ako ang pumipili. Ako ang lumalayo.

Pagdating ko sa bahay, ramdam ko agad na ibang hangin ang dala nito. ’Yung tahimik na ingay ng bahay, kaluskos ng tsinelas ng mga katulong, tunog ng electric fan sa sala, amoy ng sinaing. Lahat ay pamilyar… pero parang hindi na ako parehong taong umalis dito noon.

Nagpaalam ako na magpapahinga muna sa kuwarto, pero bago pa ako makarating doon, tinawag ako ni Papa Armando.

“Sky, anak. Sabay ka na sa aming kumain. Nagpaluto si Mama dahil nalaman niyang uuwi ka.” Dagdag pa niya, “Kumain tayo nang kumpleto tayo.”

Kumpleto. Family dinner.

At nandoon si Lola Remedios, nakaupo sa usual niyang puwesto, may hawak na rosaryo, pero hindi dasal ang lumalabas sa bibig niya. Kundi panghahamak sa pagkatao ko.

Sa hapag-kainan, halos hindi ako makatingin nang diretso sa kanya. Tahimik akong kumakain habang sina Papa Armando at Lola Remedios ay nag-uusap tungkol sa kung anu-anong balita sa mga kamag-anak namin. Hanggang sa biglang tumingin sa akin si Lola, hawak ang kutsara’t tinidor na parang may hatol na ibibigay.

“Sky,” aniya. “May girlfriend ka na ba? Ang mga pinsan mo sa pinsan ng Papa Armando mo, kabi-kabila ang mga girlfriends.”

Hindi ako sumagot sa kanya. Tumingin ako kay Papa Armando na para bang nanghihingi ako ng tulong sa kanya. Pero bago pa siya makapagsalita, muling dinagdagan ni Lola ang sinasabi niya.

“Magpakalalaki ka nga. Walang bakla sa pamilya natin. Ang mga bakla, diretso sa impyerno ’yang mga ’yan. Ayaw mo naman sigurong mapunta ng impyerno? Malapit na ang paghuhukom, magbagong buhay ka na, apo.” Aniya, napahigpit na lang ang hawak ko sa kutsara at tinidor. “Mahal kita kaya sinasabi ko sa’yo ang totoo. Ayaw kitang mapahamak. Magbagong buhay ka, patatawarin ka ng Diyos.”

Napatingin ako sa kanya, hindi dahil nagulat ako. Sanay na ako sa mga ganitong salita mula sa kanya. Pero dahil sa bigat ng paulit-ulit na pagdinig nito mula sa kapamilya mismo, masakit pa rin pala. Kaya ayaw kong umuwi rin dito dahil kay Lola Remedios, ee. Kaya nag-solo akong mabuhay sa condo ko.

“Ma, stop it. Kumakain tayo. Hayaan mo si Sky sa gusto niya sa buhay niya.” Pag-aawat ni Papa Armando.

“Anong stop it ka dyan? Apo ko ang pinag-uusapan dito kaya makikialam ako. May ipapakilala ako sa ’yo,” pagpapatuloy ni Lola, parang proud pa siya sa naisip niyang ideya. “Maganda ’yon. ’Pag nakatikim ka ng puke ng babae, magiging lalaki ka na. Normal lang ngayon na nalilito ka. Wala ka kasing father figure noon.”

Nalaglag ang panga ko sa sinabi niya. Para akong muling binalik sa lahat ng pagkakataong sinabi nilang may mali sa akin, na may dapat ayusin sa akin.

Napatingin si Papa Armando kay Lola, kita sa kilos niya ang matinding galit. “Ma, tama na,” mariin niyang sabi. “Hindi tayo magbibigay ng ganyang klase ng pressure kay Sky. At–” napalunok siya, “dahil ako na lang ang magulang ni Sky, ako nang bahala sa kanya. Huwag mo siyang ganyanin dahil anak ko siya.”

Pero si Lola, umungol lang at nagtaas ng kilay. “Kaya nga dapat lang na pakialamanan siya, wala siyang nanay, kasi–”

“Ma!” mas malakas na ang boses ni Papa Armando ngayon. Hindi ko na narinig ang kasunod.

Hindi ko alam kung galit ba ako, malungkot, o pagod na lang talaga. Pero alam kong busog na busog na ako… hindi sa pagkain, kundi sa bigat ng mga narinig ko kay lola.

Tumayo ako mula sa upuan, halos walang ingay na ginawa.

“Busog na po ako. Mauna na po ako, magpapahinga. Thank you po.” Yun lang ang nasabi ko.

Hindi ako tumingin kahit kanino habang paakyat ako sa hagdan. Pagdating sa kuwarto ko, isinara ko ang pinto nang marahan.

At doon, sa katahimikan ng sarili kong espasyo… doon ko lang nalanghap muli ang hanging parang akin. Doon ko lang muling naramdaman na puwede akong huminga nang walang mata na nanghuhusga.

At sa loob ng katahimikan na iyon… pumasok sa isip ko ang pangalang pilit kong tinatanggihan. Si Manuel.

Maling desisyon ba talaga na umuwi ako rito? O dapat bang hinarap ko na lang si Manuel para hindi ako nakakatikim ng mga panghahamak kay Lola? Kasalanan mo na naman Manuel kung bakit ganito ang mga natatanggap kong mga salita.

O baka wala na talagang “tamang” lugar para sa taong gaya ko?

Pagkatapos kong isara ang pinto ng kuwarto ko, nagkulong na lang ako sa loob at tahimik na umiyak habang nakadapa sa kama. Ang bigat ng mga salita ni Lola, ang panghuhusga, at ang biglaang paninisi sa akin… lahat ng iyon ay parang dumadagundong sa loob ng dibdib ko. Ramdam ko ang init ng luha sa pisngi ko, pero hindi ko alam kung saan hahantong ang sama ng loob na iyon.

Biglang tumunog ang cellphone ko. Si Manuel na naman.

Iniabot ko ang cellphone ko at sinagot ang tawag niya. “Ano na naman?” sabi ko, halatang kulang sa pasensya at sobra-sobra ang galit. Ang boses ko ay may halong pagkasuklam. Hindi sa kanya, kundi sa sarili ko at sa nangyari kanina.

“Okay ka lang ba?” mahina at maingat na sabi niya sa kabilang linya. “Sky… umiiyak ka ba?”

Napairap ako. Gusto kong itapon ang cellphone ko sa kama, gusto kong sumigaw, pero nanatili akong nakadapa at tumutulo pa rin ang mga luha. “Wala kang pakielam!” ang pinili kong tugon, halatang may halong galit at sakit. “Isa ka rin naman sa nanakit sa akin dati! Anong pake mo kung umiiyak ako?”

Tumahimik siya sa kabilang linya. Ramdam kong nagdadalawang-isip siya, na parang sinusukat ang bawat salita bago sabihin. “Sky… hindi ko sinadya na…”

“Hindi mo sinadya? Lagi mo lang sinasabi ’yan!” sigaw ko na parang gusto ko na lang sirain at ibato ang cellphone ko. “Palaging may dahilan ka, palaging may paliwanag, pero… kahit kailan, hindi mo naramdaman kung ano ang iniwan mo sa akin! Hindi mo naramdaman! Hindi mo alam ang naramdaman ko noon! Sarili mo lang ang iniisip mo. Selfish ka! I hate you! I hate you!”

Sa isang iglap, mas lalong lumakas ang mga iyak ko. Hinayaan ang mga luha na tuluyang dumaloy. Para bang pinipilit kong maramdaman lahat ng galit, takot, at lungkot na naipon sa loob ng maraming taon.

“Sky…” muli siyang nagsalita, mas mahinahon, at mas mabagal. “Alam kong nasaktan kita. Alam kong marami akong pagkukulang… marami akong sinabi at ginawa na hindi mo dapat narinig o naranasan. Pero… nandito ako ngayon. Hindi ko gustong masaktan ka. Importante ka sa akin.”

Umayos ako ng higa at napatingin ako sa kisame, pilit pinipigilan ang sariling boses na manginig. “Importante? Ganyan ba ang ginagawa mo sa mga taong importante sa’yo? Sinasaktan? Kung ganoon lang pala, salamat na lang. Hindi ko kailangan ang ganyang treatment mula sa’yo.”

Tumahimik siya ng ilang segundo bago nagsalita. “Hindi ko gustong kalabanin ang damdamin mo. Gusto ko lang… na malaman mo na pinapahalagahan kita, noon at mas lalo na ngayon. Kung kailangan mo ng tao na makikinig, makakasama… nandito lang ako.”

Huminga ako nang malalim. Ramdam ko ang bawat salita niya, ang sincerity sa tono niya, pero hindi ko pa rin kayang bumigay. “Hindi ko alam kung kaya ko… hindi ko alam kung puwede na akong magtiwala sa’yo uli… Hindi dahil ayaw ko… kundi dahil takot pa rin ako. Takot na masaktan ulit nang dahil sa’yo. Kaya hangga’t maaga pa, lumayo ka na sa akin.”

“Sky… hindi,” sagot niya, halos pabulong, pero malinaw kong naririnig. “Hindi ko kaya. Hindi ko kayang lumayo sa’yo. Gusto kong makasama ka… kahit sa simpleng paraan.”

Tahimik akong nakinig. Ang mga salita niya ay parang malamig na tubig sa mainit kong puso. Hindi naglaho ang sakit, pero may kaunting ginhawa sa pagkakaroon ng presensya niya.

Pagkatapos ng ilang minuto ng katahimikan, dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone ko sa tabi ng ulo ko, pinilit huminga. “Baka… puwedeng huwag mo na lang akong guluhin? Huwag mo na lang akong lituhin?” mahina kong sabi. “I don’t think I can handle another heartbreak because of you.”

“Sky,” sagot niya, may bahid ng lungkot sa tono niya. “Hindi… Iba ito ngayon. Hindi kita hahawakan nang walang pahintulot mo. Hindi kita pipilitin. Basta nandito lang ako… para sa’yo.”

Humiga ako sa unan, ramdam ang presensya niya kahit nasa linya siya ng cellphone. Tahimik lang na parang alon na dahan-dahang dumadaloy sa paligid ko. Hindi ko alam kung gaano katagal naming hihintayin ang katahimikan, pero sa unang pagkakataon sa maraming taon… ramdam ko na may puwang ng kaluwagan sa puso ko. Kumalma ako habang naririnig ko ang paghinga niya sa kabilang linya.

At habang naririnig ko iyon, nag-isip ako ng isang bagay na matagal ko na tinatanggihan. Kahit masakit, kahit nakakatakot, kahit kumplikado, may taong handang manatili sa tabi ko ngayon. Hindi para baguhin ang lahat, kundi para tanggapin ako kahit ganito na ako ngayon. Kahit hindi maganda ang trato at nararamdaman ko.

Kabanata 41

Confirmation

Kinabukasan, maaga akong pumasok sa school. Tahimik lang ako habang nakapila sa registrar para kunin ang toga, sash, at graduation tickets. Ang dami kong kasabay, puro mga nakangiti sila, at puno ng excitement. Samantalang ako? Hawak ko lang ang mga ito na parang ang bigat ng tatlong taon kong pinaghirapan.

Don’t get me wrong. Masaya naman ako dahil ga-graduate na ako. Nadala lang ako sa mga masasakit na salitang binitiwan ni Lola Remedios kagabi. Ayokong masanay sa mga salitang binibitiwan niya… baka maging manhid na ako pagdating sa kanya.

Bago ako umuwi, tumigil ako sandali sa hallway… tiningnan ko ang date sa ticket. August 24 ,

4PM. Napabuntong-hininga na lang ako. Graduation ko na. Sa wakas.

Pagdating ko sa condo, tahimik akong naglakad papunta sa unit ko. Habang hinahanap ko ang susi sa loob ng bag ko, parang may naramdaman akong presensya sa pinto ng unit ko. Hindi nga ako nagkamali at ayun na nga.

Si Manuel. Nakatayo sa harap ng pinto ko. Walang dalang bulaklak ngayon. Naka-black jacket at parang wala siyang tulog. Puno ng pag-aalala ang mukha niya.

“Sky…” mahina niyang tawag sa akin nang makita niya ako.

Napapikit ako at humigop ng hangin. “Anong ginagawa mo rito?”

“Gusto lang kitang kamustahin. Kahapon–”

“Hindi kita kailangan. Umuwi ka na.” Binuksan ko ang pinto at pinihit ang doorknob.

Pero inunahan niya ako. Hinawakan niya ang pinto habang binubuksan ko ito.

“Sky, sandali lang–”

“No.” mariin kong sagot. “Hindi kita pinahihintulutang pumasok. Umalis ka na nga.”

Pero gumawa siya ng isang bagay na hindi ko inaasahan. Tumapak siya papasok ng unit ko habang nakatingin lang sa akin. Hindi siya humawak sa akin, pero hindi rin siya umurong para umalis.

“Kung ayaw mong makipag-usap, okay lang. Gusto ko lang masigurong okay ka.” Napalunok siya. “Tama ka kagabi. Sinaktan kita. Pero hindi ko hahayaang palampasin ang pagkakataon na magpakatotoo ngayon.”

“Nakukulitan na ako, Manuel!” napataas ang boses ko. “Akala ko ba rerespetuhin mo ang desisyon ko?!”

Nagbago ang ekspresyon niya. Mula sa pagiging masuyo, sakit ang bumalandra sa mukha niya. Pagkatapos ay naging determinado naman.

“I did respect it. Pero hindi ko mapapalampas ngayon.” Tumingin siya nang diretso sa mga mata ko. “Umiiyak ka kagabi. At hindi ako mapapakali hanggat hindi ko nasisigurong magaan na ang pakiramdam mo.”

Napailing ako. “Hindi mo problema ang luha ko.”

“Pero gusto kong maging problema ko ito kung papayagan mo. Please… let me in. Share your thoughts and the demons you carry. You don’t have to face your fears and sadness alone.”

Kinagat ko ang loob ng pisngi ko, pilit pinipigilan ang naipong emosyon, pero nanginginig na ang kamay ko habang hawak ang toga.

“Umalis ka na.” bulong ko. “Hindi ko kaya.”

Nakita ko sa mga mata niya ang pang-unawa… at sakit.

Lumapit siya ng isang hakbang. Hindi niya ako hinawakan. Hindi niya ako pinilit. Pero naramdaman ko ang init ng presensya niya.

“Sky… narito ako, sasamahan kita.” Aniya. Napatingin ako sa toga sa kamay ko. “Hayaan mong ipakita ko kung gaano… kung gaano ka kahalaga sa akin.”

Nalaglag ang toga mula sa kamay ko matapos kong marinig iyon sa kanya. Napahinga ako nang malalim, at doon tuluyang lumambot ang boses ko.

“Hindi ko alam kung ano bang gusto mong sabihin.” Panimula ko. “Huwag mo na lang palang sabihin… hindi ko tatanggapin iyan.” Pagbawi ko.

Dahan-dahan siyang yumuko para damputin ang toga, sabay inayos niya ito sa sofa. Para bang sinasabi ng kilos niyang aalagaan niya ako kahit hindi ko siya tanggapin.

Tumingin siya sa akin at kita ang sincerity sa kanyang mga mata.

“Paulit-ulit kong sasabihin na hindi ko hinihinging ibigay mo sa akin ang tiwala mo ngayon.” Nakangiti siya habang bakas naman ang lungkot roon, posible pala iyon. “Basta hayaan mo lang akong manatili rito sa tabi mo… kahit sa labas ng puso mo.”

At sa unang pagkakataon mula kagabi… wala akong naisagot. Pero hindi ko rin siya pinalayas.

Hindi dahil pinilit niya… kundi dahil pagod na akong mag-isip ng kung ano-ano.

Humiga ako sa kama, nakatalikod sa pinto, nakatago sa unan ang kalahati ng mukha ko. Akala ko lalabas siya, pero hindi. Narinig ko ang iba-ibang tunog mula sa kusina. Pagkuha niya ng kaserola, pagbukas ng ref, pagpatak ng tubig sa lababo, paghiwa ng kutsilyo sa chopping board, at paghalo ng sandok sa kumukulong sabaw.

Hindi ko tinitingnan, pero alam ko. Kilala ko ang mga kilos niya. Maingat. Tahimik. Parang takot akong magising kahit gising naman talaga ako.

Hanggang sa umabot sa ilong ko ang amoy ng sampalok, sibuyas, kamatis, at kaunting usok ng pinakuluang baboy. Sinigang .

At para akong batang nagbalik sa nakaraan… napapikit lang ako. Tanda ko na palaging iyan ang request ko tuwing mayroon akong sakit. Ngayong nasasaktan ako, sana mapawi nito ang sakit ng mga salitang binitiwan ni Lola Remedios.

May kalahating oras pa ang lumipas. Pagkatapos, narinig ko ang mahinang katok niya sa pintuan ng kuwarto kong nakabukas naman.

“Sky… may pagkain na. Luto na.” Tahimik ang tono niya. Walang pamimilit, walang pag-uutos, walang pakiusap. Basta… paanyaya lang.

Hindi ako sumagot. Nagpakalunod ako sa unan ko nang ilang segundo… pero sa huli, tumayo rin ako. Pagdating ko sa kusina, nakita ko na naghanda na siya. Dalawang bowls ng sinigang, kanin sa gitna, at kutsara’t tinidor na magkatapat.

Hindi ako tumitingin sa kanya. Umupo lang ako sa hapag-kainan.

Inilapit niya ang bowl sa akin. “Mainit pa. Dahan-dahan sa pagkain, baka mapaso ka.”

Sumubo ako. Maasim, maalat. Tama lang ang timpla sa panlasa ko. May init ng luya. Lasang-lasa ko ang sabaw at taba ng karne, at ang gulay na medyo malambot na.

At doon lang, kahit hindi ko gustong aminin, gumaan ang pakiramdam ko sa inihain niya.

Hindi ako nagsasalita. Tahimik lang akong kumakain. Pero habang kumakain ako, napansin ko na… kumalma ang loob ko.

Wala man lang akong tingin na ibinato sa kanya, pero sa bawat subo, unti-unting may bumabalik sa akin na hindi ko inaasahan.

A sense of safety.

Hindi iyon pagmamahal. Hindi iyon pagbabalik sa nakaraan. Hindi iyon nakakakilig. ’Yung pakiramdam lang na… hindi ako nag-iisa ngayong gabi.

“Salamat… sa pagkain.” Sabi ko nang matapos akong kumain.

Hindi ko siya tiningala. Pero naramdaman ko ang maliit na paghinto niya sa pagsubo, parang nagulat siya na nagsalita ako.

“Walang anuman… basta para sa’yo,” bulong niya.

Hindi ko alam kung dahil sa sinigang, o dahil sa katahimikan niya… pero for the first time in a long time…

It felt like home.

Hindi dahil siya ang tahanan ko. Kundi dahil sa sandaling ito, pinayagan ko ang sarili kong maramdaman na may kasama ako… kahit pansamantala lang.

Nang matapos akong kumain, hindi ko na pinilit makipagtalo. Hinayaan ko siyang maglinis. Ako naman, umupo sa sofa at naghanap ng mapapanood sa Netflix. Para lang may ginagawa ako kahit ilang minuto na akong nagba-browse. Para lang magmukha akong occupied habang siya ay may ginagawa.

Tahimik sa paligid. Si Manuel nasa kusina, naghuhugas ng plato. Rinig ko ang mahinang daloy ng tubig, ang kaluskos ng mga pinggan, at ang kaunting lagitik ng kutsara.

Hanggang sa TRRRRING.

May nagdo-doorbell.

Napatigil ang mundo ko. Tumayo ako, lumapit sa peephole, at sumilip.

Nagulat ako.

Si Arjohn.

Nakatayo sa labas ng pinto, bitbit ang sarili niyang bigat. Namumugto ang mga mata. May mga aninong maitim sa ilalim nito. Para bang ilang gabi na siyang hindi natutulog. Nakatungo ang ulo at pagkatapos ay tumitingin sa pinto na parang umaasang pagbubuksan ko siya. Paano siya nakalusot sa mga guwardiya?

Binuksan ko ang pinto.

“Arjohn?”

Wala siyang sinabing kahit ano. Tumingin lang siya sa akin na parang mahina na siyang tao. Parang bata na hindi makahinga.

“Sky…” mahina niyang sabi. “Puwede ba akong… pumasok?”

Napatingin ako sa loob, si Manuel naroon pa sa lababo. Pero hindi ko na kayang iwasan ito. Hindi ko kayang patagalin pa. Kailangan na naming mag-usap. Tapusin na ang dapat tapusin para isahang sakit na lang.

“Pasok ka,” sabi ko.

Pumasok si Arjohn nang dahan-dahan. Nagulat pa siya nang makita niya si Manuel sa loob ng unit ko. Hindi siya umiwas na tumingin kay Manuel. At si Manuel naman… sumulyap lang sandali bago muling nagpatuloy sa paghuhugas ng pinggan, kunwari walang pakialam sa bagong dating na lalaki.

Ako naman, tumayo sa gitna nilang dalawa, parang tagapamagitan ng dalawang nakaraan na ayaw magkasalubong.

Natahimik kaming lahat. Saka nagsimula si Arjohn sa pagsasalita kahit nasa paligid si Manuel. Halata sa kanya ang desperasyon.

“Sky… hindi kita matawagan. Hindi ka sumasagot. Hindi ko alam kung dapat pa ba akong lumaban o hayaan kang mawala na lang sa buhay ko.”

Tumigil siya. Napasinghot. Parang pinipigilan ang luha.

“Nag-sorry ako sa’yo nang ilang beses… pero parang hindi ako nauubusan ng pagkakamali. Kahit sa text, ramdam ko na masama ang loob mo sa akin.”

Napaangat ako ng tingin. Hindi ko alam kung dahil sa awa o sa pagod.

Narinig kong huminto si Manuel sa paghuhugas. Hindi siya lumingon, pero nakikinig siya. Kita ko sa balikat niyang tumigil siya sa paggalaw. Tsismoso.

Umupo si Arjohn sa sofa, pero hindi sapat ang sofa para magpahinga siya. Para siyang nauupos. Para siyang bulag na naglalakad sa dilim.

“Sky… mahal pa rin kita.” Direkta niyang sabi. Walang paligoy-ligoy.

Parang sumikip ang mundo ko. Hindi ko pa sinasagot, pero hindi na nakatiis si Manuel at tumingin siya sa amin. Naglakad siya papunta sa amin at tumayo sa gilid namin. Hindi malapit, hindi rin malayo. Sakto lang para marinig siya.

Tumingin siya kay Arjohn, diretso sa mga mat anito.

“Sino ka? Ikaw ba ang boyfriend ni Sky?” tanong ni Manuel. Mahina, pero matalim.

Napalingon si Arjohn, medyo nagtangis ang panga niya. Napakunot noo naman ako sa pangingialam ni Manuel. Ano bang gustong mangyari nito?

“Hindi kita kausap,” sagot ni Arjohn.

“Ako ang kausapin mo,” sagot naman ni Manuel, hindi nagpapatalo, “kilala mo ba kung ano ako sa buhay ni Sky? Huwag mo akong angasan kung ayaw mong pulutin ka sa kangkungan.”

Napayuko si Arjohn at napahinga nang malalim. Pinunasan ang mga mata niya bago muling bumaling kay Manuel na parang napupuno na at mang-aaway.

“Bakit? Sino ka ba? Ikaw ba ang bago niya?” tumawa si Arjohn. “Take your chance, hindi ka rin niya mamahalin. Mas mahal niya ang lalaki sa nakaraan niya, kaysa sa ating dalawa na nasa kasalukuyan.”

At doon ako parang napako sa gitna nilang dalawa.

Si Arjohn, ang taong pinilit kong mahalin dahil perpekto siya para sa akin noon. Iyon nga lang, nagtaksil dahil hindi ko masuklian ang kanyang pagmamahal. Si Manuel naman, ang taong minahal ko kahit masakit na.

At ako ngayon, walang takas sa kanilang dalawa. Huminga ako nang malalim at pumagitna na sa kanilang dalawa na mukhang magkakapisikalan na.

“Arjohn,” sabi ko, “mag-usap tayo nang dalawa lang.” bumaling ako kay Manuel bago nagpatuloy. “Kami lang.”

Nakita ko ang pangamba sa mata ni Manuel. Ngunit wala siyang nagawa sa kagustuhan ko. Tumango si Manuel nang dahan-dahan.

“I’ll step outside,” sabi niya. “Hindi ako aalis. Pero hihintayin ko kayong matapos doon sa hallway.”

Lumabas siya ng pinto nang tahimik at tumitig pa nang saglit kay Arjohn bago umalis. Pagkalabas ni Manuel at pagkasara ng pinto, tumayo lang muna si Arjohn sa gitna ng sala. Parang nag-iipon ng lakas ng loob. Ako naman, umupo sa sofa, nakatingin sa sahig para lang may mapagtuunan nang pansin.

“Sky…” sabi niya nang mahina pero diretso sa akin. “Sino ba ’yun?”

Hindi ako agad nakasagot. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Kasalanan ba kung magsabi ako ng totoo? Kasalanan ba kung magsinungaling ako?

Ramdam ko ang paghihintay sa tanong niya. Ramdam ko ang hinga niyang mabigat, parang bawat segundo na walang sagot ay nagiging sugat para sa kanya.

Tumingin ako sa kaniya. Humigop nang malalim na hangin bago nagsalita.

“Si… si P-Papa M-Manuel,” sabi ko. Nag-aalangan. “S-Stepfather ko noon.”

Nakita ko kung paano siya napatigil. Kung paano dahan-dahang tumaas ang kilay niya. Kung paano kumunot ang noo niya. Parang biglang may sumiksik na kabiglaanan sa utak niya kasabay ng pagkahalo ng pagkalito.

“Stepfather mo?” ulit niya. “As in… dating… nagh-”

“Hindi kami tunay na mag-ama,” putol ko agad. “He… lived with my mom before. Took me in. Pero hindi niya ako anak sa dugo. Ang tunay kong ama ay si Papa Armando. Umalis ako kay Papa Manuel at ngayon ay nasa puder na ako ni Papa Armando.” Mabilis kong paliwanag sa kanya.

Nakatingin lang si Arjohn sa akin. Parang sinusuri kung nagsasabi ba talaga ako ng totoo. Parang iniisip niya kung may ibang ibig sabihin ang mga salita ko. Para bang pinagtatagpi-tagpi niya ang mga bagay na naikuwento ko sa kanya noon.

Tumingin ako palayo sa mga mata niyang mapanuri.

“At… matagal na ’yon. ,” dagdag ko. “We don’t have that kind of relationship now as stepfather and stepson. I don’t even know what we are. Nagkita lang kami ulit dahil… dahil bumalik siya.” Shit. Ang dami kong nasabi. Sky, less talk less mistake. Ano ka ba?!

Tumahimik si Arjohn. Tumahimik na lang din ako. Hanggang sa marinig ko ang sarili niyang hinga na nanginginig.

“Sky… you’re telling me now… that the man washing your dishes earlier… the one cooking for you… the one standing in your home… is your ex-stepfather?” tanong niya. “Is he… Is he the one you’re talking about? T-The l-love of your life?!”

Hindi ko siya matignan. “A-Arjohn, please…” mababa ang boses ko. Hindi dahil guilty ako. Kundi dahil pagod na akong magpaliwanag sa kanya.

Wala siyang naging sagot agad. Pero kita ko sa mga mata niya ang dalawang bagay. Gulat at sakit.

At naramdaman ko rin sa dibdib ko ang bigat ng totoong sagot na ayaw ko sanang harapin. Hindi ko rin alam kung ano si Manuel sa buhay ko ngayon… pero alam kong may koneksyon pa rin siya sa akin ngayon.

At doon nagsimula ang pag-igting ng pagitan namin ni Arjohn. Hindi dahil sa aming away… kundi dahil sa katotohanan na pareho kaming takot sa multo ng isa’t isa… ng magkaiba naming kasalanan sa bawat isa.

Kabanata 42

Fight

“Sky…” bumigat ang tono ni Arjohn. “Hindi ka nagsasalita. Sagutin mo ako nang diretso. May relasyon ba kayo ni Manuel? Are you fucking each other?!”

Parang sumiklab ang dugo ko sa narinig ko sa kanya. “Arjohn, hindi ’yan ang isyu sa ating dalawa!”

“Ano kung hindi ’yan?!” balik niya. “Dahil kung wala, bakit ka ganyan? Bakit parang may tinatago ka sa akin? Siya ba ang dahilan kung bakit hindi mo ako magawang mahalin? Siya ba?”

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Tumayo ako mula sa sofa at hinarap siya.

“Hindi siya ang isyu nating dalawa! Alam mo kung ano?!” putok ko. “’Yung pagiging cheater mo sa akin! Naaalala mo noong birthday mo… dumating ako sa condo mo para surpresahin ka. Ako pala ang masusurpresa! Nakapa–”

Napalunok si Arjohn. Kita ko ang kaba sa mukha niya. “Nakaupo ka sa iba, may ka-sex kang iba! Iyon ang isyu nating dalawa! Nag-cheat ka sa relasyon nating dalawa! Kaya huwag mong ipasa sa akin ang kasalanan mo.”

Parang naputol ang hangin sa paligid naming dalawa. Tumahimik ang buong sala.

“Sky… I was drunk–” palusot niya pero hindi ko siya hinayaang magpatuloy.

“Huwag mo akong gawing tanga,” putol ko. “Hindi aksidenteng pumasok sa puwit mo ang burat ng lalaking iyon. Hindi aksidenteng umuungol ka sa ibabaw niya. Hindi aksidenteng lumandi ka sa iba habang malinaw naman na tayo pa. Pinili mo iyon, may choice ka. Pero mas pinili mong magpakasasa sa katawan ng iba!” sigaw ko sa kanya.

Kitang-kita ko kung paano siya namula sa hiya at galit na pilit niyang tinatago.

“I-Ikaw ang may kasalanan! Ang hirap mong mahalin! Ni hindi mo nga ako kayang mahalin!” balik niya. “Parang ako lang ang nagmamahal–”

“Oo, ikaw lang ang nagmamahal!” diretsa ko. “Pero naging honest ako sa’yo. Naging totoo ako sa’yo! Hindi kita pinagpalit sa iba, ni hindi ako nakipag-sex sa iba!”

Napaatras si Arjohn. Pero hindi siya sumuko.

“Hindi pinagpalit?!” sigaw niya pabalik sa akin at pagkatapos ay natawa. “Eh bakit kasama mo ngayon ang putang inang lalaking ’yan?! Mas masarap ba ’yang bumayo kaysa sa akin? Mas malaki ba ang burat niyan kaya sarap na sarap ka kahit mag-ama kayo? Ah?!” nagpanting ang tenga ko sa sinabi niya kaya hindi ko napigilan ang sarili kong masampal siya sa kanang pisngi niya.

“Wala akong ginagawang masama. Malinis ang konsensya ko–” katwiran ko ngunit pinutol niya ako kaagad nang makabawi siya sa pagsampal ko.

“So what now? Makikipagbreak ka na? Dahil nandiyan na si Manuel? Dahil bumalik na ang unang lalaking minahal mo?”

Para akong nasapak sa sikmura sa mga paratang niya sa akin. Hindi ko inaasahan na ibabalik niya sa akin ang pagtataksil niya.

“Oh, come on,” sarkastiko niyang tawa. “Kaya ka umiwas sa akin nitong mga linggo, kaya ka malamig, kaya mo ako tinutulak palayo… dahil nandyan naman na ang taong minahal mo. Nagbabalik. Kaya binalewala mo na lang ako. Tinapon na parang laruan.”

“Ano ba’ng sinasabi mo–”

“Tingnan mo ’ko sa mata!” halos sigaw niya. “Tingnan mo ako, Sky! At aminin mo na kung wala si Manuel at hindi ako nagloko, hindi ka makikipag-break sa akin!”

Hindi ako nakapagsalita. Dahil ang totoo… may tama siya. At doon ako natauhan. Dahil kahit galit ako, kahit sugatan ako, kahit may kasalanan si Arjohn… hindi ko rin kayang itanggi na may parte sa puso ko na nananahimik pero pumipintig para kay Manuel.

At ang katahimikan ko, iyon ang sagot na pinakaayaw marinig ni Arjohn. Nakita kong nanginig ang panga niya. Nabasa ang mga mata niya sa mga luha niya. Pero bago pa siya makapagsalita muli, narinig namin ang mga yabag ni Manuel papalapit sa amin. Bakit hindi ko napansing bumukas ang pinto?

Lumitaw si Manuel sa harapan naming dalawa. Nakapamulsa siya pero halatang naninigas ang panga niya sa galit.

“Tama na,” mahinahon niyang sabi, pero ramdam ko ang apoy sa ilalim niyon.

Napalingon si Arjohn sa kaniya. “Stay out of this. This is between me and Sky. Away mag-syota ’to.”

“Hindi na,” sagot ni Manuel. Tipid ngunit mapanganib. “Nagloko ka sa kanya. Gaano ka kasiguradong babalikan ka niya? Parte na rin ako ng gulong ito.”

“Parte?!” tawa ni Arjohn na puno ng pait. “Ano ka ba talaga sa buhay niya ha? Tatay-tatayan? Jowa? O pinaglalabasan mo ng libog sa katawan?”

Hindi ko alam kung alin ang mas matalas. Ang salita niya o ang pagtama ng tingin ni Manuel sa kanya. Hindi na niya nadugtungan ang sasabihin niya. Sa isang mabilis na iglap, sumugod si Manuel at itinulak si Arjohn. Bago ko pa maawat, bumawi si Arjohn ng suntok, sapol ang pisngi ni Manuel.

“Arjohn!” sigaw ko. “TAMA NA!”

Pero huli na. Gumanti ng suntok si Manuel at tinamaan din sa pisngi si Arjohn. Hanggang sa hindi ko na mabilang kung ilang suntok ang ibinuhos nila sa pagitan nilang dalawa. Parang sa pamamagitan ng mga suntok nila, pinapakita nila ang kanilang mga ipinaglalaban.

Isang solidong suntok sa panga ni Arjohn ang iginawad ni Manuel. Tumagilid ang ulo ni Arjohn. Natumba siya sa gilid ng sofa at halos mabuwal ang remote na malapit roon.

Napalunok ako sa takot dahil hindi ko na makontrol ang away nila.

“STOP IT! BOTH OF YOU!” halos mamalat na ang boses ko sa pagsigaw. Nanginginig habang pumapagitna sa kanila.

Pero hindi pa tapos si Arjohn. Tumayo siya muli habang may dugo ang labi at muli sanang susugod kay Manuel pero kumapit ako sa braso niya. Hinila ko siya palayo.

“Tama na! Tama na sabi, Arjohn!” sigaw ko sa kanya.

“Sky, let go of me! Lulumpuhin ko ’yang gago na ’yan!” sigaw niya. “He doesn’t own you! HE CAN’T HAVE YOU!”

“Tama na sinabi, Arjohn! No one owns me! Maghiwalay na tayo!” sigaw ko pabalik sa kanya.

Napahinto siya. Huminga ako nang malalim habang nanginginig ang mga kamay ko.

“Tama na… please…” bulong ko. “Ayoko na. I’m done. I’m ending our relationship. I’m sorry.”

Para siyang biglang nawalan ng lakas nang makumpirma ang narinig sa akin. Nakatingin lang siya sa akin, mabigat, malungkot, at desperado.

“Sky… h-huwag naman ganito… p-please…” halos pakiusap niya. Lumuhod siya sa harapan ko at hinawakan ang mga kamay kong iniiwas ko sa kanya.

Umiling ako. Umaagos na pala ang luha ko.

“Umalis ka na.”

Napakurap siya. “W-What?”

“Please. Umalis ka na.” Hindi ko siya tinititigan dahil ayokong maawa sa kanya. Kahit papaano, inaalala ko ang mga kabutihan ni Arjohn sa akin, iyon ang gusto kong tumatak sa isip ko.

Kaya kong panindigan ang mga salita ko pero hindi ko kayang salagin ang tingin niya. Matagal siyang hindi gumalaw. Hanggang sa lumingon siya kay Manuel na nakatayo sa gilid ko. Galit pa rin pero kinokontrol ang galit.

“Pinili mo siya…” bulong ni Arjohn habang unti-unting tumatayo.

“Hindi,” sagot ko. “Pinipili ko ang sarili ko.”

At doon siya tuluyang sumuko. Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa pinto. Walang sapilitan. Walang mura. Walang huling yakap o huling salita para sa akin.

Binuksan niya ang pinto… at bago siya lumabas, tumingin siya sa akin nang isang beses pa.

At ang sinabi lang niya:

“Goodbye, Sky. Sana maging masaya ka.” Malumanay ang pagsara ng pinto. Pero ang tunog noon, parang pagsabog sa loob ko.

At sa natirang katahimikan… ang tanging naririnig ko lang ay ang tibok ng puso ko, at ang hinga ni Manuel sa tabi ko. Malalim at mabigat.

Ito na ang wakas namin ni Arjohn. At ang unti-unting pagsisimula ng kung ano man ang naghihintay… sa pagitan ko at ni Manuel.

Pagkasara ng pinto, para bang biglang na-drain ang lakas ko. Bumagsak ako sa sofa nang parang gumuho ang tuhod ko. Tumahimik ang paligid. Walang nagsasalita. Walang gumagalaw. Hanggang sa maramdaman ko ang luha kong tumutulo nang kusa.

I didn’t sob loudly. I just… broke quietly. Masakit din palang masaktan ang taong ibinuhos ang lahat sa’yo at wala kang naiganti kundi sakit.

Narinig ko si Manuel na huminga nang malalim sa likod ko, pero hindi siya yumakap sa akin. Binigyan niya ako ng espasyo. Pero nararamdaman ko pa rin ang presensya niyang malaki, mainit, at mabigat.

Paglingon ko sa kaniya… doon ko nakita ang dugo sa gilid ng labi niya at ang pasa sa kanyang pisngi. At parang automatic na kumilos ang katawan ko. Tumayo ako, binuksan ang drawer sa kusina, at kinuha ang medicine kit, towel, at yelo sa ref.

Bumalik ako sa sala.

“Umupo ka.”

Hindi na siya nag-protesta pa. Umupo siya sa sofa at ibinuka ang mga hita. At ako naman ay lumuhod sa harapan niya sa pagitan ng kanyang mga binti.

Pinahawakan ko sa kanya ang bimpo na may yelo at pinadampi sa kanyang pisngi. Pagkatapos, unti-unti kong binuksan ang alcohol pad. Kumapit ang kamay ko sa hita niya, marahan pero may diin.

“Tumingala ka,” sabi ko at hinawakan ang kanyang baba.

Tumingala siya. At sa unang dampi ng alcohol sa sugat niya ay napakislot siya.

“A-aray,”

Napakagat ako sa labi ko. “Ayan kasi. Akala mo bata ka pa. Akala mo malakas ka pa.”

Hindi siya sumagot. Tinitingnan lang niya ako mula sa taas. Ang buhok kong nakalaylay, ang pang-ibabang labi kong kagat ng itaas kong labi habang ginagamot siya, at ang kamay kong magaan pero sanay na sa ganitong panggagamot.

“Ang tanda mo na,” dagdag ko pa. “Kaya mo pa ba? Kung mabalian ka ng buto? Uugod-ugod ka na nga. Paano kung naospital ka? Anong sasabihin ko sa doktor? ’Doc, pasensya na po, nakipagsuntukan ang senior citizen na ‘to.’”

Kahit hawak ko ang sugat niya, napangiti siya sa pang-aasar ko.

“I’m not that old. Ang layo ko pa sa pagiging senior citizen,” mahina niyang sagot.

“Ah talaga?” nilinis ko ang dugo sa labi niya at sinadya ko itong diinan. “Hindi ka ba nangangalay habang naglalakad? Tumatayo? O habang–”

Tumingin siya nang diretso sa akin. At doon ko narealize ang posisyon naming dalawa.

Ako, nakaluhod sa harap niya. Siya, nasa sofa, nakatingin sa akin na parang… may kung ano sa isip niya.

Nag-init ang mukha ko. Pero hindi ako nagpahalata.

Dinikit ko ang plaster sa gilid ng labi niya at hinahawakan ang pisngi niya gamit ang kabilang kamay ko. Napahinga siya nang malalim, halos marinig ko ang hininga niya na tumatama sa mukha ko. Mainit.

Ang tiyan ko… kumikirot sa kakaibang paraan. Tumahimik kaming dalawa sa loob ng ilang segundo. Ako ang unang umiwas ng tingin sa kanya.

“Tingnan mo nga…” bulong ko. “Nakipagsuntukan ka kay Arjohn pero ikaw itong mukhang kawawa ngayon.”

Umangat ang kamay niya. Akala ko kukunin niya ang plaster o hahawakan ang sugat niya. Pero hindi.

Hinawakan niya ang pulso ko. Maingat. Marahan. Parang takot siyang masaktan ako.

“Salamat,” sabi niya.

Hindi siya nakatingin sa kamay niyang hawak ang pulso ko. Nakatingin siya sa mga mata ko.

“Sky…”

Naramdaman ko ang tibok ng pulso ko sa kamay niya at mas lalo niya itong hinawakan. Naramdaman ko rin ang tenga ko na umiinit.

“So… single ka na?” bulong niya. “Hindi na ako makakapag-intay. I wasted many years… Sky, can I have my chance?”

Napatingin ako sa kaniya at nagulat sa sinabi niya. “S-Sky… I realized I love you when you left me.” Seryoso niyang sabi sa akin.

Napapitlag ako. Hindi ko agad nahanap ang mga salita. Para akong nilunod ng bigat ng mga salitang binitawan niya.

“I—M-Manuel…” napalunok ako habang nauutal. Hindi niya binitiwan ang pulso ko. Parang doon siya kumakapit ng lakas mula sa mga pasabog niya.

“I’m serious,” mahinang sambit niya. “Akala ko… mahal kita bilang anak. Akala ko pantanggal init lang ang namamagitan sa atin. Pero noong nawala ka… noong hindi na kita kasama sa buhay ko… doon ko naramdaman.” Tumingin siya sa bibig ko bago muling bumalik ang tingin sa mga mata ko.

“I wanted you beside me. I wanted… you. All of you.”

Mahina akong natawa sa sinabi niya. Hindi makapaniwala. “’Wag kang ganyan. Hindi kita–” Pero hinigpitan niya ang hawak sa pulso ko. Hindi masakit pero sapat para pigilan ako sa iniisip ko.

“No,” bulong niya, halos pakiusap. “Don’t run away from the truth.”

Hindi ko alam kung anong nangyari, pero parang uminit ang hangin sa pagitan namin. Ang naririnig ko lang ay ang tunog ng wallclock. Tumatama’t tumatalon ang oras, pero kami ay nagmistulang nakapako.

Dahan-dahan kong binawi ang kamay ko sa pagkakahawak niya… pero hindi para umatras. Hinawakan ko siya sa pisngi. At doon siya parang natigilan.

“Basted ka na agad…” mahina kong sabi. “Hindi pa ako ready… hindi ba uso sa’yo ang 3-month rule?” Nakita ko kung paano unti-unting nalusaw ang tapang sa mga mata niya para mapalitan ng sakit. Pero bago siya makabawi, dinugtungan ko ang sinabi ko.

“…pero hindi ko rin sinasabing wala kang pag-asa.” Nagulat siya. Umawang ang bibig niya. Ako naman ngayon ang tumiim ang tingin.

“Hindi ko alam,” dagdag ko. “Hindi ko pa kayang ibigay sa’yo ang tiwala ko. Hindi pa ngayon.” Umiling siya, pero may ngiting gumuhit sa labi niya.

“Then I’ll wait,” sabi niya. “I’ll court you. I’ll show you my heart… slowly, consistently, and gently.”

Napapikit ako sandali. Huminga nang malalim.

At noon ko lang napansin ang lapit namin. Ang tuhod ko halos sumasayad sa pagitan ng mga hita niya. Ang mukha ko, pulgada lang mula sa bibig niya.

At sa unang pagkakataon… hindi ako umatras. Bakit hindi ako umaatras? Dapat umaalis ako agad sa gantong sitwasyon.

Dapat pinoprotektahan ko ang sarili ko. Dapat hindi ako nagpapadala sa kanya. Pero nandito ako. At mas kinakabahan ako sa reaksyon ko kaysa sa kanya.

Bumuka ang labi ko para sumagot pero nagbago ako ng isip. Tumayo ako.

“Matulog ka na rito,” sabi ko nang malumanay. “Kailangan mong magpahinga.” Tumango siya. Hindi na kumontra sa akin.

Naglakad siya papunta sa guest room pero bago siya pumasok, huminto muna siya sa pintuan.

“Good night… Mahal.”

Parang may pumutok na fireworks sa loob ng dibdib ko. Nagulat ako sa itinawag niya sa akin. Hindi ako nakakilos. Hindi ako lumingon sa kanya dahil baka makita niya kung gaano kainit ang mukha ko. Ramdam ko ang pagpula ng mukha ko kahit hindi ako tumingin sa salamin.

Mahal?

Ang salitang iyon… parang mas mabigat pa sa kumpisal. At alam kong hindi iyon biro.

“G-Good night, Ma–Manuel.”

Hindi ko makita ang mukha niya, pero narinig ko ang mahinang hinga niya bago nagsara ang pinto. At sa likod ng linya ng katahimikan, ramdam ko ang takot mula sa loob ko.

Ito na naman ba ang simula ng pagbagsak ko? Ilang taon na ang lumipas mula noong huli akong umiyak nang dahil sa kanya. Huling beses na nagtiwala ako sa maling tao, huling beses na mahal ko ’yung taong sinira ako.

Ilang taon kong binubuo ang sarili ko. Unti-unti. Pira-piraso. Bawat therapy session, bawat gabing umiiyak akong mag-isa, at bawat pag-bangon.

At ngayon? Ito na naman ba ako? Magpapatangay sa mga tingin, sa mga salita, at sa kabutihan ni Manuel?

Mahal kita. Hihintayin kita. Hindi ako susuko. Madaling sabihin ang mga iyan.

Lahat ng tao ay marunong mangako. Marunong magsalita ng maganda. Marunong magpaniwala. Ang tanong, marunong ba silang manatili? Marunong ba silang umako ng responsibilidad? Marunong ba silang umintindi ng basag na puso?

Humiga ako sa kama. Nakahiga doon, nakaharap sa kisame.

Paano kung tama siya? Paano kung mali ako? Paano kung mahal niya nga ako? Paano kung mahal ko rin siya at ayokong aminin?

Tumingin ako sa pintuan. Tahimik. Pero alam kong nandoon siya sa kabilang kuwarto. Humihinga. Umaasa.

At ako… nakahiga rito, gumuguhong muli ang pader na hinubog ko sa sarili ko nang taon-taon. Ano ba ’to, Sky? Na-trauma ka na nga… magpapadala ka ba ngayon? At bakit mas iniisip mo pa iyan kaysa sa break-up niyo ni Arjohn? Ang sama mong tao.

Pero may isang boses din, maliit lang pero matapang na sinasambit sa aking tainga ang kanyang opinyon.

Paano kung this time… hindi ka na niya sasaktan? At doon, sa katahimikan ng kuwarto, hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Ang posibilidad na masira ako ulit… o ang posibilidad na mahal ko nga siya. At sa gitna ng katahimikan… nagtalo ang puso at utak ko.

Author’s Note

Pasensya na kung bakit ngayon lang nakapag-update. Super duper busy lang talaga. Anyway, may mga bago tayong character na ipapasok… para buwisitin kayo soon.

Kabanata 43

Court

Kinabukasan.

Pagmulat ko, naamoy ko na kaagad ang amoy ng sabon at shampoo na ginagamit ko nang lumabas ako ng kuwarto ko. Nakita ko siyang naka-gray shirt at maong, nakasalampak sa dining chair, banayad ang hinga pero halatang masakit pa rin ang katawan dahil sa pakikipag-away.

“Sky,” sabi niya, parang may hinihinging permiso mula sa akin, “puwede bang sa labas na lang tayo kumain? Ang sakit ng katawan ko… parang ayaw kong gumalaw masyado sa kusina ngayon.” Napatingin ako sa kanya.

“Yan ang napapala mo sa pakikipagsuntukan,” sagot ko. “O sige na, maliligo at mag-aayos lang ako. Tinatamad din akong magluto ngayon.”

Sa isang restaurant malapit sa condo ko na lang kami kumain. Actually, brunch na namin ito. Mag-aalas onse na rin kasi ng umaga.

Tahimik lang kami habang kumakain. Ako, nagte-tea na. Samantalang siya, inuubos ang sinigang na baboy na aming inorder. Paminsan-minsan, napapahawak siya sa balikat niya, parang nananakit pa.

“Masakit?” tanong ko.

“Tolerable naman,” sagot niya. “Mas malala pa ang sakit noong iniwan mo–”

“Manuel,” putol ko. “Kumain ka na nga lang dyan. Don’t say bad words.” Napangiti siya. Pero napahinto rin siya nang bigla niyang hinawakan ang tiyan niya.

“Aray… teka… pupunta lang ako sa CR ha? Parang sumasakit ang tiyan ko.” Tumayo siya, mabagal, at pumasok sa restroom.

Iniwan niya ako sa mesa. Napasandal ako sa upuan at napatingin sa bintana. Iniisip ko… Hanggang saan pupunta itong ginagawa namin? Handa ba akong masaktan ulit? Syempre hindi. Kailangan ko nang ingatan at pangalagaan ang puso kong wasak na.

Pagbalik niya… Nagulat ako. Hindi agad iyon napansin ng iba sa restaurant. Pero ako, nanlaki ang mga mata ko. Kasi si Manuel, may hawak-hawak na bouquet of roses.

Hindi maliit. Hindi isang tangkay. Hindi simple. Isang malaking bouquet ng red roses na binalot sa ribbon. Naglakad siya pabalik sa mesa namin… hindi nagtatago at hindi nahihiya sa mga taong nasa loob ng restaurant. Pinagtitinginan siya habang siya naman ay confident na bumalik sa pag-upo sa tabi ko.

May mga taong tumitingin, kuryoso, namamangha, at nabibigla sa galaw naming dalawa. At naroon ako, nakatitig sa kanya, halos napapikit sa gulat at kaba sa ginawa niya. Pagkaupo niya, agad niyang iniabot ang mga rosas sa akin.

Hindi siya nakatitig sa bulaklak, nakatingin siya sa akin.

“Sky,” sabi niya nang may mababang boses, may timbang sa bawat salita, “hindi ako nagbibigay ng bulaklak nang walang dahilan…” Huminga siya nang malalim. “…ibinibigay ko ito sa isang taong mahal ko.”

Napasapo ako sa noo ko, hindi makapaniwala sa naririnig ko. May kabog sa dibdib ko, tumitibok nang mabilis hindi dahil sa kaba kundi dahil sa katotohanang ayaw kong harapin… na may isang bahagi sa puso ko na gustong tumugon. At isa pa, nahihiya ako sa mga taong nakatutok ang tingin sa amin. Para kaming nasa teleserye.

Hindi ako makapagsalita. At sa gitna ng tahimik na restaurant, ang mundo ko ay huminto sa harap ng isang lalaking nanakit sa akin noon… pero ngayon ay handang mahalin ako. Hindi ko pa rin magalaw ang kamay ko.

Ni hindi ko makuha ang mga rosas nang iniaabot niya sa akin ito. Kasi ang utak ko, hindi makapaniwala. Ang puso ko ay lalong hindi.

“Sky…” boses niya ay naging desperado habang iniaabot pa rin sa akin ang bulaklak. May pag-igting rin ang boses niya na para bang nilalabanan niyang hindi manginig.

“Noong iniwan mo ako… akala ko mawawala lang sa akin ang isang taong matagal kong pinagbuntunan ng sama ng loob sa mga taong gumawa sa akin ng kasalanan. I thought I was losing a… son figure.” Humigop siya ng hangin. Tumingin sandali sa bulaklak. Pagkatapos ay bumalik ang tingin sa akin.

“But I didn’t lose a son.” Umiling siya. “I lost the person I loved.” Naestatwa ako. Literal. Parang nahigop ang kaluluwa ko.

Nagpatuloy si Manuel sa pagsasalita. “Noong nagpa-therapy ako…” May bahagyang ngiti sa labi niya. “Noong una… hindi ko alam kung bakit kita hinahanap. Akala ko guilty lang ako sa mga nagawa ko sa’yo. Kumbaga, obligasyon kong humingi ng kapatawaran sa’yo.” Umiling siya. “Pero maraming bagay ang tumatakbo sa isip ko noon… ‘Do you miss him as a child you protected? Or as someone you saw as an equal? Someone you wanted to hold… someone you wanted to choose and to love?’” Doon ako napalunok.

Hindi ako makahinga. “Doon ko na-realize…” Tiningnan niya ako, diretso sa mga mata. Buong katotohanan. “…mahal kita hindi bilang anak-anak-an… mahal kita bilang… taong mahal ko …bilang kapantay ko… bilang taong gusto kong makasama… bilang kabiyak.”

At sa puntong yun… nalaglag talaga ang panga ko. Ngayon ko naramdaman kung gaano kaiba ang epekto kapag marinig mo, hindi lang iniisip o gawa ng imahinasyon, hindi lang hinuha, hindi lang kutob… kundi mismong mula sa bibig niya.

Hindi na ito mga tinginan sa elevator. Hindi na ito mga palihim na sulyap. Hindi na ito mga pabirong akusasyon. Ito na ’yun. Ang kumpirmasyon. Ang katotohanan. Ramdam ko ang kabog sa dibdib ko. At sa sobrang tensyon, natulak akong magsalita.

“M-Manuel…” mababa ang boses ko. Halos pabulong. “…alam mo ba kung gaano kabigat ’yang sinabi mo?”

Ngumiti siya, pero may lungkot at pag-asa mula sa kanya. “Alam ko. At hindi ko inaasahan na sasagutin mo ako ngayon. Hindi ko hinihingi na tanggapin mo ako kaagad. Gusto kong iparamdam mula ngayon ang nararamdaman ko sa’yo. Buong-buo. Walang halong pag-aalinlangan, walang pagtatakip ng sakit ng nakaraan.” May lalim sa boses niya.

“Gusto kong malaman mo na totoo na ito.” Tumingin siya sa mga bulaklak. “At kung gaano kalinis ang intensyon ko ngayon sa’yo.”

Hindi ko alam kung ano’ng sasabihin ko. Hindi ko alam kung handa ako. Pero ngayon… hindi ko rin kayang tumanggi na may nadama akong kakaiba. At sa gitna ng katahimikan… nanginginig kong tinanggap ang bouquet. Kinuha ko ito mula sa kanyang kamay habang umiiwas ng tingin sa kanya. Hindi ko kayang tingnan siya sa mata. Pero nagsalita ako para maitago ang kaba.

“M-Manuel…” Huminga ako nang malalim. “…salamat sa pagsasabi ng katotohanan.” At doon siya napapikit.

“Sky… alam kong matanda na ako para rito. Alam kong malayo ang agwat ng edad nating dalawa. Pero, Sky… gusto kong malaman mong… liligawan kita.” Direkta niyang sabi sa akin. Hindi pagtatanong kundi deklarasyon ng binabalak niyang gawin.

At sa mesa namin na iyon… sa gitna ng restaurant na ito… may dalawang puso na parehong sugatan… pero nagsisimula nang maghilom.

Hindi pa tuluyang humupa ang ingay ng restaurant noon, may mahihinang kalansing ng kubyertos sa paligid at may ilaw na masyadong maliwanag para sa bigat ng sinabi ni Manuel.

Umupo siya nang mas maayos matapos ibigay ang bouquet sa akin. Parang sinadyang huminga muna, binibigyan ako ng espasyo. Isang bagay na hindi niya kailanman nagawa noon.

“Sky,” sabi niya, mas kalmado na kumpara kanina. “Hindi lang naman ito ang gusto kong sabihin sa’yo ngayon.”

Napatingin ako sa kanya. Hindi ako nagsalita. Iniipit ko pa rin ang tangkay ng rosas sa pagitan ng mga daliri ko, parang hawak ko ang ebidensya ng sarili kong kalituhan.

“Gusto kong malama mo na may mga bagay akong binago sa buhay ko,” dugtong niya. “Hindi para patunayan ang sarili ko sa’yo… kundi para patunayan sa sarili kong kaya kong maging mas maayos na tao. Binago ako ng pag-ibig ko sa’yo.”

Sumandal siya sa upuan, bahagyang uminda ang balikat niya bago nagpatuloy.

“May partnership ako ngayon sa isang resort,” ani Manuel. “Nag-invest ako sa kaibigan ko. Matagal na niyang pinapangarap ’yon. Noon, tinatawanan ko lang ang mga ganoong plano.” Napangiti siya nang bahagya. “Ngayon… nag-invest ako sa negosyo.”

“Resort?” nasabi ko. Hindi ko alam kung bakit iyon ang nakuha kong tanungin sa dami ng dapat kong iproseso.

“Mmm,” tumango siya. “Hindi naman masyadong malaki ang in-invest ko. ’Yung kaya ko lang mawala sakaling hindi mag-boom ang negosyo.” Tumingin siya sa akin nang diretso. “Maganda ’yung resort. Parang lugar na gusto kong puntahan kapag gusto kong huminga kasama ka.”

May ibig sabihin ba iyon? O ako lang ang naglalagay?

“Hindi ko sinasabi ’to para magyabang sa’yp,” dagdag niya agad, parang nahulaan ang iniisip ko. “Gusto ko lang ipakita sa’yo na… kaya kong magbago para sa’yo. Para sa atin. Para paghandaan ang future nating dalawa.”

Tumahimik ako. Hindi dahil wala akong masabi. Kundi dahil bawat salita niya, parang sinusubok kung saan parte ng pagkatao ko ako masasaktan. Sa sugat, o sa panibagong balat na pilit kong binuo.

Nakadapa ako sa kama, ang pisngi ko ay nakadikit sa malamig na tela ng unan. Tahimik ang paligid sa condo unit ko. Pero sa loob ko, nagsisigawan ang mga alaala. Para akong nanonood ng eksena sa pelikula na ako mismo ang bida.

Napapikit ako nang mahigpit. Nararamdaman ko ang pamumula ng pisngi ko. Dumikit lalo ang mukha ko sa unan.

Tang ina.

Ang lakas makababae. Nakatulog ba ako na nakangiti habang nakayakap sa bouquet? Parang ganoon yata ang nangyari.

Hindi ko alam kung mas natatakot ako sa ideya na mahal ako ni Manuel… o sa ideya na baka mahal ko pa rin siya at ayaw ko lang aminin.

Humigpit ang yakap ko sa unan.

Mas madali sanang galit na lang siya tulad noon. Mas madali sanang wala siyang kuwentong bago, walang patunay ng pagbabago, walang salitang marahang humihila sa akin pabalik sa kanya.

Mas madali sana kung malinaw kung ano at sino ang dapat kong iwasan.

Pero hindi. At doon ako mas natakot. Hindi lang sa kanya. Kundi sa posibilidad na balang araw, baka gusto kong sumubok muli sa kanya. Hindi pa ako sigurado kung kaya ko na ba. Hindi ako sigurado kung tama ba ang magiging desisyon ko. Hindi ako sigurado kung ano ang kalalabasan nitong ginagawa ko. Baka nila-lovebomb niya lang ako?

Huminga ako nang malalim, pero parang kulang pa rin ang hangin.

Boundaries.

Iyon ang unang pumasok sa isip ko. Iyon ang salitang ilang taon kong inuukit sa sarili ko. Parang bakod na ako mismo ang nagtayo, pira-piraso, matapos ang lahat ng nangyari.

Kinabukasan, sa almusal, iyon agad ang sinabi ko sa kanya.

“Manuel,” maingat kong simula habang nakapamewang sa counter, may hawak pang tasa ng kape. “Kung manliligaw ka… may mga limitasyon ako sa’yo.”

Hindi siya umimik agad. Hindi rin siya ngumiti. Tumango lang siya, seryoso, parang estudyanteng handang makinig sa kanyang guro.

“Simula ngayon, hindi ka basta puwedeng dito makitulog kung kailan mo gusto. Hindi ka puwedeng tatawag na lang nang basta-basta lalo na kapag may ginagawa ako. Hindi basta-basta pupunta rito nang hindi nagpapaalam sa akin,” diretsahan kong sabi. “At lalong hindi ka puwedeng aasal na parang… parang may tayo.”

Masakit marinig iyon pero maluwag niya lang na tinanggap.

“Okay, kung iyan ang gusto mo. Kung dyan ka komportable.” sagot niya. Dalawang pangungusap lang. Walang reklamo. Walang pagmamakaawa sa akin. Anong nangyari?

Doon ako unang kinabahan. Dati, tutol siya sa mga gusto ko. Ngayon… sumusunod siya.

Setbacks.

May mga araw na sobrang dali niyang kausap. May mga araw na napakadali kong huminga kapag kasama siya. At doon ako natitisod.

Isang beses, natawa kami nang sabay sa isang walang kuwentang Tito jokes niya nang sinamahan niya ako sa grocery, at bigla na lang may kumurot sa dibdib ko. Parang may sirenang umalingawngaw sa loob ng utak ko.

Ito na naman.

Huwag.

Huwag kang masyadong maging komportable sa kanya. Baka kapag nakuha ka na naman niya, bumalik siya sa dati. Kawawa ka na naman, wala ka bang kadala-dala?

Bigla akong nanahimik. Umuwi ako nang mas maaga. Naiwan siyang naguguluhan sa akin. Hindi siya naghabol. Hindi siya nagtanong. Nag-text lang siya kinagabihan sa akin.

Are you okay? What happened? I’ll give you space if you are not yet ready. Nandito lang ako.

Mas lalo akong kinabahan.

Trust tests.

Sinubukan ko rin siya. Hindi ko ikinakaila.

May mga pagkakataong hindi ako sumisipot sa usapan namin. Hindi ako sumasagot agad. Minsan, sadya kong tinatawag siya sa pangalan ni Arjohn para makita ang magiging reaksyon niya.

At sa bawat pagsubok, nakakapasa siya. Hindi siya nagbabago ng pakikitungo sa akin. Malayong-malayo sa ugali niya noon.

Pare-pareho ang tono. Pare-pareho ang respeto. At iyon ang pinakanakakatakot.

Relapse.

Isang gabi, nagising ako na basang-basa ng pawis. Pareho pa rin ang panaginip ko dati. Bakit nananaginip na naman ako tulad ng dati? Natatakot ba ako? Saan? Sa nararamdaman ko?

Napasigaw ako, ramdam ko ang paghawak sa braso ko, at ang boses na nagsasabing puta kita.

Umupo ako sa kama, hinihingal. Reflex ko na ang pag-abot ko sa cellphone ko. Isang pangalan ang nasa screen bago pa ako makapag-isip.

Manuel.

Huminto ang daliri ko.

Bakit siya?

Bakit siya ang una kong naisip tawagan?

Doon ako natakot hindi lang sa kanya, kundi sa sarili ko.

Hindi pa ako totally naka-move on talaga noon. Natututo lang akong magtago ng nararamdaman ko. At sa gitna ng lahat ng ito, may isang katotohanang ayaw kong harapin.

Hindi niya sinisira ang mga pader na binuo ko. Hindi niya binabasag. Hindi niya tinutulak. Tahimik lang siyang nakatayo sa labas. Naghihintay papasukin ko.

Ako ba ang magbubukas ng pinto?

O ako rin ang unang tatakbo kapag bumukas na ito?

Pagkadating ko sa bahay namin, ramdam ko agad ang lamig ng hangin kahit tirik ang araw. Siguro dahil ilang araw rin akong hindi umuwi rito, at ngayon lang ulit ako dadalaw para sa simpleng dahilan. Ibigay ang graduation ticket ko. Four days from now, magtatapos na ako ng pag-aaral. Saglit lang sana ako sa bahay para makaiwas kay Lola Remedios.

Binuksan ko ang gate. Tahimik. Maingat. Paglapit ko sa pinto, narinig ko ang boses ni Papa Armando.

“Mas mabilis ang progress ng project dahil sa investment mo. Pero sana –”

Natigilan ako.

Kausap ni Papa… isang lalaking may malalim na boses. Pamilyar. Hindi ko dapat marinig dito, sa bahay namin, sa mismong sala namin.

“Armando, don’t worry,” sagot ng lalaki, kalmado pero may kumpiyansa. “Ayokong maging pabigat sa partnership natin. Kakampi mo ako, hindi dagdag problema.”

Partnership?

Nakita ko si Papa Armando na seryoso, nakasandal sa sofa, habang kaharap niya ang isang lalaking nakaupo, nakasuko ang isang braso sa sandalan na parang komportableng-komportable sa bahay namin.

Hindi ko sinasadya pero kumaluskos ang sapatos ko sa sahig.

Sabay silang lumingon sa akin. At nang makita ko kung sino ang bisita ni Papa, para akong sinuntok nang walang babala.

Tumayo siya. Mabagal. Hindi makapaniwala na narito rin ako.

“Sky,” sabi niya, mahina pero diretso sa akin.

Parang may humila sa dibdib ko pababa.

Bakit nandito siya sa bahay namin?

Ka-business partner ni Papa Armando?

At bago pa ako makagalaw, lumapit pa siya ng isang hakbang. Napatingin ako kay Papa Armando. Napatingin ako sa lalaking lumalapit sa akin.

Kailan pa naging maayos ang lahat? O baka all these years, ako lang pala ang hindi naging maayos?

Kabanata 44

Favor

Napatingin ako kay Papa, hinihintay ko ang paliwanag niya. Pero ang una niyang ginawa ay ngumiti nang bahagya. Sapat para maramdaman kong… wala talaga akong kaalam-alam. May hindi ako nauunawaan.

“Anak,” bungad ni Papa Armando na parang wala lang, parang normal lang na may bisita sa bahay namin. “Buti naman at umuwi ka.”

Hindi ako nakapagsalita. Naibigay ko lang ang isang maikling tango kahit ang utak ko ay parang nag-lag.

Bakit siya nandito? Bakit sila magkasama? Bakit parang… magkakampi sila ngayon? Akala ko ba may alitan sila noon sa mga nangyari sa nakalipas.

Si Manuel ang unang nagsalita, mahina pero diretso.

“Hindi ko inaasahan na makikita kita rito,” sabi niya, parang maingat, parang sinusukat kung hanggang saan ako puputok.

Pero bago pa ako makabawi, si Papa na ang sumalo.

“Sky, anak…” tiningnan niya ako nang malumanay, may kabigatan sa mga mata niya. “Baka mabigla ka, pero… nakapag-usap na kami nitong si–” tumingin siya kay Manuel, “–noong umalis ka. Mga isang buwan na siguro pagkatapos kitang bawiin sa kanya. Kaya ngayon, okay na okay kaming dalawa.”

Parang may malamig na kamay na humawak sa batok ko.

Nag-usap? A month ago? Habang ako, nagkukubli, nagtatago sa mga sugat, at sinusubukang buuin ang sarili ko?

Sila pala… nagkaayos na? Bakit wala akong alam? Bakit hindi nabanggit sa akin ni Papa Armando o maging si Manuel?

“Hindi ko agad sinabi sa’yo,” patuloy ni Papa, “kasi alam kong ang dami mong iniisip noon. Ang dami mong pasan. Nawala na rin sa isip ko. Pero itong si…” tumingin ulit siya kay Manuel, “lumapit sa akin. Nagkapaliwanagan kaming dalawa. Nagkaayos kami. Pinatawad ko siya, pinatawad niya ako.”

Para akong nahulog pababa nang walang sahig na sasalo. Hindi ko alam kung alin ang mas kumurot sa akin. Na nagkaayos sila… o na ang buong prosesong iyon, wala akong kaalam-alam.

At sa ilalim ng lahat ng iyon… may kumikiliti. May humihila. May hindi ako matanggap.

Huminga nang malalim si Manuel bago nagsalita, hindi yung madamdamin na parang magtatapat siya ng pag-ibig, kundi yung totoo, simple, at hindi nagpapahalatang dapat may malaman si Papa sa kung anong mayroon sa aming dalawa.

“Sky,” sabi niya nang mahinahon, “noong umalis ka… na-realize kong ang dami kong mali na nagawa, hindi lang sa’yo, pati sa maraming tao sa buhay ko.” Tiningnan niya saglit ang sahig bago bumalik ang mata sa akin. “Inayos ko muna ang sarili ko. Kaya ako lumapit kay Armando para humingi ng tawad sa sakit na kinimkim ko nang mahabang panahon. Para maging klaro ang lahat. Para hindi ka na maipit sa gulo naming dalawa.”

Napatingin ako sa sahig. Kasi kapag tiningnan ko silang dalawa, baka bumigay ako. Baka mainis ako nang walang dahilan. Baka… hindi ko alam.

Hindi ko alam kung ano’ng dapat kong maramdaman. Galit? Gulat? Takot?

O… may mas masahol pa. May mas malalim. ’Yung ayaw kong pangalanan.

Si Papa ang bumasag sa bigat ng katahimikan.

“Sky,” aniya, “magkaharap kayo ngayon. Magandang pag-usapan ninyo muna… na kayong dalawa lang.”

At bago ko pa maproseso, umakyat si Papa ng ikalawang palapag ng aming bahay. Iniwan niya kaming dalawa ni Manuel sa sala.

Ako. Si Manuel. At ang lahat ng hindi pa namin hinaharap.

At doon… doon nagsimulang kumulo ang bagyo na matagal ko nang nilalampasan.

Pagkaalis ni Papa, parang lumiit ang buong sala. Parang biglang nag-iba ang kulay ng hangin. Mas makapal, mas mabigat, at mas puno ng mga salitang hindi ko alam kung kaya ko bang pakinggan.

Tahimik si Manuel. Tahimik din ako. Parang pareho kaming natutong huminga nang maingat para hindi magkamali ng kilos at ng sasabihin.

Siya ang unang kumilos. Umupo siya nang mabagal, bahagyang sumandal, pero hindi inaalis ang tingin sa akin.

“Sky,” mahina niyang sabi, parang binubuo niya muna ang lakas sa bawat salita, “puwede ba tayong… mag-usap nang maayos?”

Umupo ako sa kabilang sofa, pero ramdam ko ang alog ng sikmura ko. Hindi ko alam kung dahil kinakabahan ako… o dahil mas takot akong malaman ang totoo.

“Anong nangyari?” tanong ko. Diretso. Walang paligoy-ligoy. “Paano kayo nagkausap? Bakit hindi ko alam? Bakit–”

Pinutol niya ako nang hindi niya sinasadya. “Hinahanap kita noon.”

Tumigil ang mundo ko saglit.

“Noong umalis ka,” patuloy niya, “sinubukan kong puntahan ka sa campus mo, hinanap kita sa mga kaklase mo, sa mga lugar na alam kong pinupuntahan mo kapag stress ka… pero hindi kita mahanap. Hindi rin ako sigurado kung dapat ba kitang guluhin.”

Napalunok ako. Ang dami kong gustong itanong, pero natuyo ang lalamunan ko.

“Sky… alam kong nasa poder ka na ni Armando noon pa man. Hindi ako nanggulo hindi dahil wala akong pake sa’yo,” pinipigil niya ang panginginig ng boses niya. “Gusto kong bigyan ka ng space. Gusto kong mag-heal ka. Mag-heal tayo. Gusto kong mag-grow ka… mag-grow ako… kahit malayo tayo sa isa’t isa.”

Napahawak ako sa tuhod ko, pilit pinatatatag ang sarili ko. “Pero paanong si Papa? Paano kayo nagkausap?”

Huminga siya nang malalim, napapikit bago tumingin ulit sa akin.

“Kasi oras na para harapin ko siya. Harapin ang mga tinatakbuhan ko,” sagot niya. “Kailangan kong harapin kung ano man ang mga multo ko. At isa roon… ay kung paano ko haharapin si Armando noon. Nakakatawa man, ako na ang napagtaksilan noon, pero bakit parang ako pa ang natatakot na harapin siya? Siguro hindi ko pa matanggap noon ang mga nangyari. Ayokong harapin noon.”

Nabigla ako nang marinig ko ang pangalan ni Papa Armando nang walang pader, walang sakit, at walang tinatago mula sa kanya.

“Months after mong umalis, lumapit ako sa kanya,” sabi ni Manuel. “Hindi para guluhin ang buhay mo. Pero dahil… hindi ko kayang hayaan kang bumalik sa buhay ko na magulo pa ang lahat. Na hindi kami maayos. Na hindi mo alam kung sinong totoong nagmamahal sa’yo.”

Tumingin siya saglit sa dingding, parang naaalala ang usapan nila.

“Nag-usap kami ni Armando. Matagal. Masakit. Pero totoo. Nagkapatawaran kami. Hindi agad, pero unti-unti.”

Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman. May parte sa akin na natutuwa, pero mas malaki ang parte na naiipit, naguguluhan, at parang nababali.

“So… business partners na kayo? Siya ba ang kinukwento mo noong nakaraan?” tanong kong pilit pinapakalma ang boses ko, kahit ramdam ko ang init na umaakyat sa pisngi ko.

Bahagya siyang ngumiti at tumango. “Oo, gusto ko sanang sabihin sa’yo nang buo pero hindi ko alam kung paano ko dudugtungan.” sagot niya. “Nagkasundo kami. Napawi namin ang galit. And… honestly, Sky, I wanted to build something good. Para sa sarili ko. Para kay Armando.” Huminto siya. “At para sa’yo.”

Parang sinampal ako ng hangin. Hindi ko alam kung gusto kong magalit o matulala sa kanya.

“Hindi ko sinasabi ’to para pilitin kang sagutin ako,” patuloy niya, mas maingat ang tono. “Hindi kita minamadali. Hindi kita pini-pressure. Pero… gusto kong malaman mo na hinanap kita. Hindi ka nakalimutan ng puso ko. Hindi ka nawala. “ Dahan-dahan niyang tinapik ang dibdib niya. “Hindi dito.”

Napayuko ako, kumapit sa sofa. Kasi kung titingnan ko siya ngayon, alam kong may mababasa siya sa mga mata ko na hindi ko pa kayang aminin.

“Sky…” marahan niyang tawag. “Kung galit ka dahil hindi ko agad sinabi sa’yong nagkausap na kami ng ama mo, tatanggapin ko. Kung ayaw mong makita ako ngayon, aalis ako. Pero hindi ako nagsisinungaling sa’yo sa kahit isa sa sinabi ko mula nang magkita tayong muli.”

At doon ko naramdaman ang bigat. Hindi ng galit, hindi ng sama ng loob, kundi ng katotohanan na matagal siyang hinanap ng puso ko. At ngayon, nasa harap ko siya. Humihingi ng tawad. Humaharap. Hindi tumatakbo.

Pero ako ang hindi alam kung saan tatayo.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Kung ano ang dapat kong maramdaman. Kung ano ang dapat kong gawin.

Pinilit kong huminga nang malalim, kahit ang dibdib ko parang hinihigpitan ng dalawang kamay. Hindi ako galit, pero parang inis lang yata? O baka mabagal lang ang utak ko sa dami ng kailangan niyang iproseso.

“Manuel…” simulang sabi ko, pilit pinapakalma ang sarili ko. “Hindi ako galit.”

Nakatingin siya sa akin, parang pinakikinggan pati tibok ng puso ko.

“Inis lang ako,” dagdag ko. “Kasi… clueless ako. Lahat ng nangyari noon, lahat ng pinagdaanan n’yo ni Papa, wala man lang akong nalaman. Para akong… walang kamuwang-muwang sa sarili kong buhay.”

Tumango siya nang mabagal, pero ramdam ko ang kirot sa mga mata niya. Hindi depensa ang nag-aabang doon kundi pang-unawa.

“I get it,” sagot niya. “May karapatan kang malaman. At mali ako doon.”

Napabuntong-hininga ako. Dahan-dahan. “May… mayroon pa ba akong hindi alam?” Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang boses ko. Takot siguro. Pagod. At konting inis na may halong hiya.

Tumingin siya sa sahig saglit bago ibinalik sa akin ang tingin niya. Malinaw, diretso, at walang lihim.

“Wala na,” sagot niya, mababa pero buo. “Wala akong tinatago. Lahat ng dapat mong malaman… nasabi ko na.”

Nagtagal doon ang tinginan namin. Parang sinusuri ko kung nagsisinungaling ba siya. Pero walang kahit anong pader. Walang kahit anong pagtatago. At doon ako mas lalo pang hindi makahinga.

“Okay,” bulong ko, halos hindi ko marinig ang sarili ko.

Humigpit ang panga niya saglit, at doon ako nabigla nang marinig ko–

“Sky… I’m really sorry.” Pagpapakumbaba niya.

Hindi ko alam kung paano ko siya titingnan, kaya napayuko ako. Pero nagsalita ako, mahina pero totoo.

“T-Tinatanggap ko.”

Halos marinig ko siyang huminga nang malalim na parang nabunutan siya ng tinik sa dibdib.

“Salamat,” bulong niya.

Tumahimik kami sandali. Pero hindi katulad kanina. Hindi na masikip. Hindi na parang gumuho ang mundo ko.

Mas parang… nagsisimula nang bumuo ng bagong espasyo sa pagitan namin. Hindi pa tapos. Malayo pa. Pero mas totoo.

“Sky,” tawag niya muli, mas mahinahon kumpara kanina. “Hindi ko hiningi na paniwalaan mo agad ang lahat. Pero kung pipiliin mo, kahit konti lang… papatunayan ko.”

Ngumiti ako nang maliit, halos pilit pero lumalabas din.

“Bakit parang mas delikado pa ’yang sinabi mo?” tanong kong hindi ko sinasadya, pero nakakatawa sa utak ko.

“At bakit naman?” tanong niya, bahagyang nakangiti rin.

“Kasi parang… seryoso ka masyado.”

Tumawa siya. Mababaw. Pero may tama sa akin. “Eh seryoso naman talaga ako sa’yp.”

At doon, doon nag-init ang pisngi ko nang hindi ko inaasahan. Parang bawat salita niya- paliwanag, pag-amin, at paghingi ng tawad- parang kumakatok sa pintong matagal ko nang pinipilit isara.

At hindi ko alam kung ano’ng mas nakakatakot. Na bumabalik siya sa buhay ko ngayon… O na baka ayaw ko na siyang mawala ulit.

“Huwag ka ngang ganyan. Lalo na sa harap ng pamilya ko. Hindi pa ako komportableng malaman nila na nanliligaw ka.” Saway ko sa kanya, pero ang totoo, kinilig ako kahit papaano.

Hindi pa namin nasusundan ang huling bitaw ng salita nang bumalik si Papa Armando mula sa itaas.

“Sky, Manuel, okay na ba kayong dalawa?” tanong niya.

Bago pa ako makasagot sa kanya, nagulat at napatingin kaming lahat nang bumukas ang front door.

“Ay, narito pala kayo!” malakas na boses na agad pumutol sa kung anumang tensyon na nabuo sa sala. Ang lola ko.

Pumasok si Lola Remedios na parang may parada, at kasunod niya ang isang babaeng naka-white blouse at maong pants na hapit na parang kakatapos lang galing meeting. Maaliwalas ang mukha, classy, polished, at may awra ng isang taong may napatunayan na at confident kahit saan mo ilagay.

“Sky!” bati ni Hailey, pinsan ni Papa Armando- na technically ay tita ko

• bago ako niyakap nang mahigpit.

“Hello po, Tita Hailey,” sagot ko, medyo nahihiya pa rin.

Pero ang sumunod na nangyari, hindi ko inaasahan.

Biglang huminto si Lola Remedios sa harap ni Manuel. Tumingin mula ulo hanggang paa, parang ina-assess kung ano ang market value nito.

“At ito na ba,” malakas niyang sabi, “si Manuel na kababata niyo Armando?”

Natahimik kaming lahat. Si Papa, si Tita Hailey na kuryoso, at ako… gusto kong manlumo.

“Ah-opo, Tita Remedios.” sagot ni Manuel, magalang, kahit halatang nagulat. Nagmano siya sa lola ko bilang respeto.

“Aba’y guwapong-guwapo ka pa rin at makisig na makisig ,” sabi agad ni Lola Remedios, nag-aangat ng kilay na parang nag-a-audit ng karne sa palengke. “Magalang pa! At mukhang mayaman ka na ngayon! Hailey, hija, halika rito.”

Napatigil si Tita Hailey, tumingin kay Manuel mula ulo hanggang paa, pero hindi naman sa paraang minamaliit niya si Manuel. Sa katunayan, kita sa mata niya ang ningning at pagkagulat sa itsura ni Manuel.

“Ay wow…” bulong niyang may bahagyang tawa. “Armando, bakit hindi mo agad in-introduce sa amin itong si Manuel? Nakakahiya naman.”

Halos mabilaukan ako sa sarili kong laway.

“Tita–” putol ko. “Hindi n–”

Pero hindi pa ako tapos, biglang pinutol ni lola ang sasabihin ko.

“Hailey, hija,” hawak-hawak pa niya ang braso ni Hailey, “biyuda ka rin at balita kong biyudo na rin itong si Manuel. Maganda ka, may ipon, walang anak… at eto naman si Manuel-” tiningnan niya si Manuel as if presenting him sa isang auction, “–guwapo, malinis tingnan, mabait, may negosyo. Bagay kayong dalawa! Sabi na nga ba, magaling akong matchmaker, ee.”

“Tita Remy! Nakakahiya!” reklamo ni Tita Hailey, nangingiti pero parang hindi naman nahihiya. “Hindi ganyan–”

Si Manuel naman? Nagulat. Nahiya. Pero magalang pa ring nakatingin sa kanila. At tumingin siya sa akin. Diretso. Sandali lang, pero sapat para magtanong ang puso ko.

Bakit ako ang tinitingnan mo? Makakahalata sila!

“Lola…” sabi ko, pinipigil ang sarili para hindi sumabog. “Puwede bang–”

“Bakit?” mabilis na balik ni Lola, nakapamewang. “Ayaw mo bang mag-asawa ulit ang tatay-tatayan mo?”

Natahimik ako.

Si Papa ay napabuntong-hininga na lang nang malalim. Si Tita Hailey naman ay napatawa nang mahina. Si Manuel… parang biglang napakatigas ng postura niya. Hindi nagsalita pero may sumiklab sa mata niya. Hindi galit. Hindi rin tuwa.

“Lola,” mariin kong ulit, “please…”

Sa wakas tumigil siya… nang panandalian. “At ako pa ang malisyosa ngayon? Ginagawan ko lang sila ng pabor. At pasasaan pa’t desisyon pa rin nilang dalawa ’yan kung magugustuhan nila ang isa’t isa.”

Ako ang unang umiwas ng tingin. Kasi naramdaman ko. May kumislot sa dibdib ko. Selos ba? Hindi. Hindi puwedeng tawaging gano’n. Basta… hindi maganda ang pakiramdam ko.

Si Tita Hailey naman, ngumiti kay Manuel. “Nice meeting you, Manuel. Huwag kang ma-intimidate sa Lola Remy ni Sky, ganyan talaga ’yan sa lahat.”

Nag-smile din si Manuel nang magalang. “Naiintindihan ko po.”

“Ayyy, ano ka ba! Masyado ka namang magalang. Nasa late 30’s pa lang naman ako. Huwag mo na akong i-po… pahihintulutan kitang bastusin ako.” Tumawa siya sabay hampas sa balikat ni Manuel. “Tawagin mo na lang akong Hailey… puwede ring mahal!” Dagdag niya sabay beso kay Manuel.

Pero pagkatapos ng besohan nila, dumako muli ang tingin ni Manuel sa akin. At doon ako mas hindi makahinga. Kasi kahit sa gitna ng tukso ni Lola, biro ni Hailey, at awkwardness naming lahat, ako lang ang tinitignan niya. Nasa akin ang atensyon niya. Para bang tinitingnan niya kung okay lang ba ako.

At hindi ko alam kung mas dapat ba akong matuwa… O matakot sa ibig sabihin nun.

Nagkaharap-harap na kami ngayon sa malaking mesa. Parang normal lang dapat na family lunch ito. Pero hindi. Kasi katabi ni Tita Hailey si Manuel , at ako naman ay nasa tapat nila katabi ni Papa Armando, pilit ipinapako ang tingin ko sa pagkain kahit halos wala akong malasahan.

“Manuel, tikman mo ito,” sabi ni Tita Hailey, iniaabot ang serving spoon na may lamang caldereta, na hindi naman niya kailangang iabot nang sobrang lapit niya sa mukha ni Manuel

. “Favorite ko ’yang ulam dito kila Tita Remy. Masarap ’yan.”

“Thank you,” tipid na sagot lang ni Manuel matapos siyang daluhan ng ulam sa pinggan.

Nagulat ako nang pagsandukan ako ni Manuel ng caldereta. Napatingin tuloy ang lahat ng nasa dining table sa kanya.

“Wow! Ang sweet mo namang ama.”

“Hindi ako tunay na ama ni Sky.” Sagot niyang diretso. Hindi niya hinahayaang hawakan ang kamay niya ni Hailey kahit anong pilit nitong i-brush ang daliri niya sa kanya.

Pero si Lola Remedios?

Ay, Diyos ko. Gumatong pa ang matanda.

“Hailey, hija,” ani Lola na may malisyosong ngiti, “bagay talaga kayong dalawa. Pareho kayong may pinagdaanan. Pareho kayong mukhang perfect for each other. Parehong mukhang good provider.”

Nagkatinginan kami saglit ni Manuel, iyon bang tingin na desperadong nagsasabing Patayin n’yo na lang ako.

Tumingin na lang ako sa plato ko. Kasi kapag tumingin ako sa kanila, baka maubo ako nang wala sa oras. Especially nang tumawa si Tita Hailey. Iyong malanding tawa niya. Iyong tipo ng tawang alam mong nanlalandi.

“Uy, ano ba Tita Remy,” malanding tawa ni Tita Hailey, “baka naman naiilang na si Manuel…”

“Teka. Pasensya na.” sabay taas ni Lola ng kamay. “Manuel, okay lang ba sa’yong tinutukso-tukso ko kayong dalawa?”

Natigilan si Manuel. Tumingin sandali sa akin. At para akong napaso.

“Actually, mayroon po akong nililigawan,” sagot niya sa tono niyang mababa at mahinahon, pero diretso. “Seryoso po ako sa kanya.” Dagdag niya sabay tingin muli sa akin.

Kinabahan ako. Napatigil ako. Pero umiwas ako ng tingin. Uminom lang ako ng tubig na parang malulunod ako kung hindi.

“Ay talaga?” bulalas ni Hailey, halatang kumunot ang ilong sa hindi niya inaasahang sagot ni Manuel. “Sino naman iyan? Baka kilala namin.”

“Hailey,” saway ni Papa, “baka naman masyado kang–”

Pero si Lola, syempre, hindi magpapahuli at hindi magpapatalo.

“Ha! Nililigawan? Anyway, nililigawan pa lang naman! Mababaw pa ang nararamdamanan. Hailey, hija, go lang! Asawa nga naaagaw pa, nililigawan pa lang kaya!”

Nabilaukan ako. Ako ang nahihiya sa mga lumalabas sa bibig ni Lola Remedios. Ganito ba ang mga may edad na? Pasmado ang bibig?

“Lola!” reklamo ko, nagtaas ng tingin.

Pero bago pa ako makahirit, nagsalita si Manuel. Diretso. Malumanay. Pero matigas at may paninindigan.

“With all due respect, Tita… mahal na mahal ko po ang nililigawan ko. Respetuhin na lang po natin ang nararamdaman ko at ang nililigawan ko.”

Napatingin akong kaunti sa gilid ng mata ko. Si Tita Hailey, nakangiti pero halata ang pagkadismaya.

“Aba, seryoso pala talaga,” mahina niyang sabi, pero halatang may panghihinayang sa kanyang boses.

Puwede na akong tumayo at lumakad palabas kasi parang hindi na ako makahinga. Hindi naman dapat ako maapektuhan. Hindi naman siya akin. Hindi naman kami… Hindi pa kami–

Pero bakit parang gusto kong sipain ang upuan ni Tita Hailey kapag sumasandal siya nang malapit kay Manuel? Bakit parang gusto kong sabunin ang bibig ni Lola sa bawat tukso niya?

At bakit , kahit pilit kong iniiwas ang tingin ko kay Manuel… nahuhuli ko siyang nakatingin sa akin. Parang binabasa niya ang kilos ko. At doon lalong sumikip ang dibdib ko.

Kasi habang si Hailey ay nagpapaka- Hailey-parot sa tabi niya… hindi ko maiwasang isipin na seryoso pala talaga siya sa panliligaw niya sa akin.

Nililigawan niya ako.

At kahit ayaw kong aminin… may parte sa akin na natutuwa at natatakot, na baka pansamantala lang iyang nararamdaman niya at lilipas rin. Lalo na at tunay na babae at maganda si Tita Hailey. Sino lang ba naman ako?

At doon nagsimula ang tahimik na bagyong hindi ko puwedeng ipakita kanina pa. Ang mga insecurities. Ang bagyong dala ng selos. Ang bagyong ayaw kong pangalanan. Ang bagyong hindi ko alam paano titigil.

Pagkatapos naming mag-lunch, nag-aayos na kami ng mesa. Tahimik lang ako, pero sa loob ko parang boxing ring ang dibdib ko. Round 12 na yata kaya pagod na ako, walang pahinga, puro suntok ng inis at selos.

“Aba,” biglang sabad ni Lola Remedios habang hinihimas ang bewang niya, “nakalimutan ko pala ang maintenance ko sa bahay n’yo, Hailey! Kelangan ko nang inumin ’yon bago ako atakihin ng altapresyon.”

“Ha? Naku, Tita, hindi ka ba puwedeng bumili na lang sa malapit dyan? Iutos mo kay Armando.” tanong ni Hailey.

“Ay hindi, hija!” sagot ni Lola, mabilis pa sa alas kuwatro. “May pupuntahan pa ’tong si Armando. At sa doktor ko lang mismo nabibili ang gamot na iyon…” nilingon niya si Hailey at pagkatapos ay tumingin kay Manuel, “…magpahatid ka na kay Manuel sa bahay mo para mabilis. Siya na lang ang magbabalik ng gamot sa akin.”

Napahinto si Manuel. Napapikit naman ako.

“Ako po?” tanong ni Manuel, nagbabakasakaling nagkamali lang siya ng dinig.

“Oo, ikaw nga,” sagot ni Lola, parang wala nang diskusyong kailangang gawin dahil nakapagdesisyon na siya. “Malapit lang naman ang bahay ni Hailey. Puwede ba akong makahingi ng pabor sa’yo na pakikuha ng gamot ko na naiwanan sa bahay niya? Feeling ko tumataas na naman ang BP ko. Maaatim mo bang may mangyaring masama sa akin, anak?” pangongonsensya niya.

Para akong sinuntok sa sikmura.

“At saka nakamotor ka,” dagdag pa ni Lola. “Mas mabilis kang makakabalik dito. Salamat, Manuel, ah. Sabi ko na nga ba, responsable at maaasahan ka.” Magiliw niyang pagpapasalamat kahit hindi pa pumapayag si Manuel.

Lumingon sa akin si Manuel. Para bang nanghihingi ng permiso kung pagbibigyan ba niya ang lola ko. Tumitig ako sa kanya at tumango. Huminga naman siya nang malalim at tipid na ngumiti kay Lola Remedios.

Basted ka talaga, Manuel! Hindi porket pumayag ako, iyon na talaga ang gusto ko!

Pero ang sumunod na nangyari? Mas masahol pa pala.

Sa harap ng bahay, habang papunta sila sa big bike ni Manuel, nakita ko kung paano kumapit si Tita Hailey sa braso niya. Iyong kapit na hindi naman kailangan, iyong tipong parang nanlalamig siya at si Manuel lang ang pampainit niya.

At nang sumakay siya sa likod ng motor…

Diyos ko.

Pinigilan ko talaga ang sarili kong tumakbo at hilahin ang buhok niya. Nasa loob pa naman si Papa at si Lola. Kaming tatlo lang ang nasa garahe ngayon.

Kumapit si Hailey nang mahigpit sa balikat ni Manuel. Pagkatapos, dahan-dahang lumapat ang kamay niya sa bewang nito payakap… para bang kinakabisado niya ang bawat muscles sa katawan ni Manuel.

Hailey-parot talaga.

Pero kahit halos magliyab ang tenga ko, kailangan kong pigilan ang sarili ko. Wala namang kami ni Manuel, wala akong karapatan. Kailangan kong maging matured ngayon at huwag magpadala sa inis sa mga nangyayari. Wala akong kalaban-laban.

Bullshit.

Pakiramdam ko sasabog ako.

At dinaig pa ng sitwasyon nang lumapit ang motor ni Manuel sa akin bago sila umalis. Inilapit niya ang bibig niya sa tenga ko. Hindi sobrang lapit, sapat para kumabog ang puso ko nang malakas.

“Mahal,” mahinang bulong niya, mababa, at matatag, “I’ll be back. Ihahatid kita pabalik sa condo mo.”

Hindi ko siya matingnan. Baka makakita siya ng apoy sa mata ko.

“Kahit ’wag na,” sagot ko, kunwari walang pake, “puwede naman akong mag-Grab.”

Umiling siya. Bahagyang ngumiti, ’yung tipong hindi kita pababayaan na ngiti.

“Hintayin mo ako.” Tipid niyang tugon sabay ngiti, na para bang kaming dalawa lang ang nasa paligid.

At bago pa ako makasagot.

“Manuel!” tawag ni Hailey, malambot, sing lambot ng marshmallow. “Tara na, kailangang-kailangan na ni Tita Remy ang gamot niya!” pagmamadali niya.

Yumakap ulit siya sa bewang ni Manuel nang parang wala nang bukas. Pasimple namang gumagalaw si Manuel para kumalas ang babae sa likod niya.

At umandar ang motor.

At ang puso ko? Para akong nilagyan ng ice pack at nilublob sa kumukulong tubig nang sabay.

Pinanood ko silang lumayo. Si Hailey na dikit na dikit. Si Manuel na pilit ine-establish ang distansya pero imposible sa isang motor.

Napabuga ako ng hangin.

Compose yourself, Sky.

Di mo siya pag-aari.

Nililigawan ka pa lang.

Wala kayong label.

Wala kang karapatan.

Pero ang totoo? Para bang gusto ko na siyang sagutin para magkaroon ako ng karapatan. Mukhang pumapabor sa kanya ang lahat.

Kabanata 45

Visitor

Umuwi pa rin akong mag-isa.

Hindi ko na hinintay si Manuel. Hindi ko na rin tinanong kung nasaan na sila ni Tita Hailey. Sa totoo lang, ayokong malaman. Ayokong bigyan ng pangalan ang kung anumang eksenang puwedeng mabuo sa isip ko. Sapat na ang nakita ko kanina. Sapat nang maalala ko kung paano lumalapat ang malusog na dibdib ni Tita Hailey sa malapad na likuran ni Manuel. Sapat na ang naramdaman kong inis.

Bago ako tuluyang lumabas ng bahay, hinanap ko muna si Papa Armando. Inabutan ko siya ng dalawang graduation tickets na matagal ko nang hawak pero ngayon ko lang naibigay.

“Para sa’yo ’yan, Pa,” sabi ko, pilit na pinatatatag ang boses ko. “At isa… para kay Lola.”

Nagulat siya. Kita ko sa mukha niya iyon. Parang hindi niya inaasahan na papupuntahin ko si Lola Remedios kahit hindi maayos ang trato nito sa akin.

“Sigurado ka, anak?” tanong niya. “Alam kong–”

“Okay lang po,” putol ko agad, mas mabilis kaysa sa dapat. Ngumiti ako, pero alam kong kabaliktaran dapat ang ipakita ko. “Out of respect na lang po kay Lola Remedios na ina ninyo. Graduation ko pa rin naman ’yon. Gusto ko lang na… kumpleto tayong pamilya. Minus si Kuya Troy na nasa ibang bansa.”

Hindi ko na binanggit na hindi ako kumpleto sa loob.

Tinanggap ni Papa ang mga tickets. Hinawakan niya ang kamay ko saglit, marahan, parang may gustong sabihin pero piniling huwag na lang. Pagkatapos, niyakap niya ako at tinapik pa sa aking likuran.

“Proud ako sa’yo, anak.” sabi niya. Simpleng salita. Pero tumama pa rin sa puso ko.

Tumango lang ako sa kanya. Baka kasi kung magsalita pa ako, mabasag ang boses ko.

Hindi na ako bumalik sa sala. Hindi ko na hinarap si Lola Remedios. Ayokong marinig pa ang kung ano mang komentong kaya niyang ibato na parang biro pero sugat ang bagsak sa akin. Dumiretso na ako palabas ng bahay.

Sa gate pa lang, huminga na ako nang malalim. Parang doon lang ako pinayagang mapagod.

Nag-book ako ng Grab.

Habang naghihintay, napatingin ako sa kalsada. Tahimik. Walang motor. Walang ingay. Walang Tita Hailey. Walang Manuel.

At doon ko naramdaman ang bigat.

Sa loob ng Grab, nakasandal ako sa bintana. Pinanood ko ang mga kotseng dumadaan, ang mga taong may kasamang umuuwi, at ang mga magkasabay tumatawa sa gilid ng daan. Parang ang layo ko sa lahat.

Pinatay ko ang cellphone ko. Hinawakan ko pa ang strap ng body bag ko, parang may hinahanap akong kakapitan.

Bakit ba ako nasasaktan? Nililigawan lang naman niya ako. Wala naman kaming kasunduan na kailangang suyuin ako kapag nagseselos. Wala akong karapatan.

Pero kahit paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko ’yon, may isang tanong na hindi tumitigil sa likod ng isip ko. Kung wala akong karapatan… bakit parang may kirot sa puso ko? Bakit masakit? Ako pa talaga ang nagtutulak sa kanya, tapos ngayon nag-iinarte kang bakla ka!

Pagdating ko sa condo, tahimik ang unit ko. Walang amoy ng pagkain. Walang tunog ng galaw sa kusina. Walang presensiyang nagpapaalala na may ibang tao sa mundo ko.

Hinubad ko ang sapatos ko at diretsong pumasok. Ibinagsak ko ang bag ko sa sofa at napaupo ako sa sahig, nakasandal ang likuran ko sa couch.

Napapikit ako.

Hindi ako umiyak. Hindi ko hinayaan. Wala namang kakuwenta-kuwenta kung pati iyan ay iiyakan ko pa. Ano ako? Mababaw?

Pinakinggan ko muna ang sarili kong hinga. Mabigat. Paulit-ulit. Parang sinasabi sa akin na buhay pa ako. Na nandito pa rin ako.

Pero sa gitna ng katahimikan ng unit ko, isang imahe ang ayaw mawala sa isip ko. Isang kamay na nakapulupot sa bewang ng lalaking nanliligaw sa akin.

At kahit anong pilit kong ipaliwanag sa sarili ko na wala pa akong karapatan… ang puso ko, malinaw na nagsasabing hindi pa kita sinasagot pero sana huwag mo naman akong saktan. Hindi mo kasalanan pero masakit talaga.

Makalipas ang halos isang oras, nakahiga na ako sa kama, nakatitig sa kisame, pilit pinapatahimik ang utak ko. Nang biglang tumunog ang doorbell ng condo unit ko.

Napabalikwas ako.

Hindi ko inaasahan. Wala naman akong inorder. At lalong wala akong inaasahang darating. Tumayo ako, bahagyang nag-alinlangan bago sumilip sa peephole.

Siya.

Nakatayo sa labas, nakasuot pa rin ng suot niya kanina. May bahid ng pagod sa mukha, pero mas nangingibabaw ang kaba sa mga mata niya.

Binuksan ko ang pinto, handa na sana akong magsalita.

“Hindi ka man lang nagsabing pu-”

Hindi ko na natapos.

Sa isang iglap, humakbang siya palapit at niyakap ako nang mahigpit. Mahigpit. Hindi padalos-dalos, pero puno ng init ang kanyang yakap. Parang may pinipigil na matagal nang gustong bumitaw. Napako ang mga kamay ko sa ere. Hindi ko alam kung itutulak ko ba siya o yayakap pabalik.

“Sorry,” bulong niya, halos sa tenga ko. “Kung naging awkward ang sitwasyon. Kung nakaramdam ka ng kahit anong hindi maganda kanina. Lalo na noong ihatid ko ang tita mo.”

Huminga siya nang malalim, hindi pa rin bumibitaw.

“Hindi ko intensyong ilagay ka sa alanganin. Ayokong isipin mo na… na may mali.”

Unti-unting bumitaw siya, sapat lang para makita ko ang mukha niya. Seryoso. Totoo. Parang hinihintay kung magagalit ba ako sa kanya o hindi.

At doon ako natawa. Isang mahinang tawa. Hindi mapanukso. Hindi rin masaya. Isang tawang pampigil.

“Grabe ka,” sabi ko, umiiling. “Ang assuming mo. Bakit naman ako maiinis o masasaktan? Bakit naman ako makakaramdam ng selos? Ako pa nga ang nagtulak sa’yong ihatid siya, tapos makakaramdam ako ng kung ano? Ano ako? Baliw?”

Kumunot ang noo niya.

“Wala kang kailangang ipaliwanag,” dagdag ko agad bago pa siya magsalita. “At lalong wala kang kailangang ihingi ng sorry.”

Tumayo ako nang tuwid, sinandalan ang pinto. Pinilit kong gawing magaan ang boses ko.

“Hindi ako nagseselos,” sabi ko. Diretso. Masyadong diretso na feeling ko sinasalungat ko na ang sinasabi ko. “At wala akong karapatan para magselos. Kahit pa tumira ka sa bahay ni Tita Hailey, wala akong pakialam.”

May bahagyang katahimikan sa aming dalawa. Tumingin siya sa akin nang matagal. Parang sinusukat hindi ang sinabi ko, kundi ang hindi ko sinabi nang diretso sa kanya. Para bang pilit niyang binabasa ang nais kong ipahiwatig.

“Sky… binibigyan kita ng pahintulot dahil mahal kita. Ayaw kitang mag-overthink dahil wala naman talagang dapat isipin na masama.” maingat niyang tawag.

“Wala naman pala, ee,” mabilis kong singit, nakangiti pa rin. “Promise. Huwag mo nang gawing big deal iyon.”

Pero sa loob-loob ko, ramdam ko ang pagkirot. Parang may kumurot sa dibdib ko, paalala na kahit anong sabihin ng bibig ko, may sarili pa ring wika ang puso.

Tahimik siyang tumango, pero hindi siya mukhang kumbinsido.

“Okay,” sabi niya sa huli. “Pero gusto ko lang na malinaw–”

Huminto siya sandali.

“Hindi ako pumunta rito para magpaliwanag lang,” dugtong niya. “Gusto kong siguraduhin na okay ka. At gaya ng sinabi ko kanina… babalik ako. Susunduin kita. Pero umalis ka na. Hindi ka pa sumasagot sa tawag at texts ko kaya nagpunta ako kaagad sa unit mo.”

Tumingin ako sa kanya. Sa mata niyang hindi nagbibiro. Hindi nagyayabang. Hindi nangangako ng sobra.

“Puwede ba akong tumuloy?” tanong niya. “Kung papayag ka.”

Hindi agad ako sumagot.

Sa pagitan namin, may espasyong hindi nasusukat ng distansya. Espasyong puno ng takot ko. At ng tapang niya.

Tumango ako sa huli. Mabagal.

“Okay,” sabi ko. “Pero sandali ka lang, ah.”

Ngumiti siya. Hindi tagumpay na ngiti ngunit ng may pasasalamat.

Kinabukasan, maaga pa lang ay nag-message na siya.

Lunch tayo sa bahay, please sabi niya. Para naman makakain ka ng totoong ulam. Hindi puro takeout.

Gusto kong tumanggi. Hindi dahil ayaw ko kundi dahil masyado akong komportable sa ideya na siya ang magluluto para sa akin. Delikado ang ganung pakiramdam, baka masanay ako na nadyan siya at pinagsisilbihan ako. Pero bago pa makahanap ng dahilan ang utak ko, nauna nang pumayag ang puso ko.

Pagdating ko sa bahay niya, sinalubong ako ng amoy ng bawang, sibuyas, at toyo. Lutong-bahay. Mainit. May kung anong pamilyar sa pakiramdam na parang eksenang hindi ko dapat inaangkin, pero matagal ko nang hinahanap.

“Upo ka muna,” sabi niya habang inilalapag ang mga pinggan sa hapag kainan. “Calderetang baka ang niluto ko. Alam kong isa ito sa paborito mong niluluto ko kapag galing akong barko.”

Umupo ako sa mesa. Simple pa rin ang bahay na kinalakihan ko. Malinis. Tahimik. Walang masyadong dekorasyon, pero ramdam mo na may taong nakatira.

Nagsandok siya ng kanin. Ako naman ay nag-abot ng plato para sa kanya. Tahimik kaming kumakain sa simula. Hindi awkward. Hindi rin pilit. ’Yung tipong katahimikan na hindi mo kailangang punuan.

Papasubo pa lang ako ng pangalawang beses nang biglang tumunog ang doorbell.

Ding dong.

Napahinto kaming pareho. Kumunot ang noo ko. Sino iyon? Nagkatinginan kaming dalawa.

“May ine-expect ka bang bisita?” tanong ko.

Umiling siya. Bahagyang kumunot rin ang noo. “Wala.”

Tumayo siya at nagtungo sa pinto. Narinig ko ang pagbukas nito. Isang segundo. Dalawa.

At saka–

“Ah– sorry,” pamilyar na boses ang pumasok sa loob ng bahay. “Hindi ako nagpasabi. Biglaan lang kasi. Napadaan ako, malapit lang ako rito.”

Nanlamig ang batok ko.

Lumapit siya pabalik sa mesa, kasunod ang isang babaeng may hawak na lalagyan ng pagkain. Nakangiti. Maayos. Preskong-presko at komportableng pumapasok sa hapag-kainan.

Si Tita Hailey.

“May dala akong kare-kare,” sabi niya, bahagyang itinaas ang dala. “Sobrang dami kasi ng niluto ko. Sayang naman kung hindi ko ishe-share. Naalala kong bigyan ka.”

Tumingin siya sa akin, parang ngayon lang napansin na hindi lang silang dalawa ang nasa bahay.

“Oh– hi, pamangkin.” sabi niya, bahagyang nagulat pero agad bumalik ang ngiti. “Sorry kung naabala ko kayo sa lunch ninyo.”

“Okay lang,” mabilis na sagot ni Manuel, pero ramdam ko ang pag-iingat sa boses niya. “Uh… you didn’t have to.”

“Naku, wala ’yon,” sabi ni Hailey. “Kinulit ko nga si Armando para ibigay ang address mo, pasensya ka na roon, ah. Sabi ko, idadaan ko na ’to since malapit lang naman ang bahay ko rito. Puwede akong dumaan-daan.”

Tumango ako bilang pagbati at pagsang-ayon sa kanya. Hindi ko alam kung anong mukha ang isusuot ko kaya pinili kong neutral lang. Kalmado. Kahit sa loob ko, may kung anong kumikibot na hindi ko gustong pangalanan.

“Kumakain pala kayo ngayon,” dagdag niya, tumingin sa mesa. “Tamang-tama lang pala ang dating ko. Pwede ba akong makikain? Wala kasi akong kasama sa bahay, malungkot kumain nang mag-isa.”

Saglit na katahimikan.

“Kung okay lang sa inyo,” dugtong niya agad, parang tsaka lang naisip na magtanong.

Tumingin si Manuel sa akin. Hindi diretso. Parang humihingi ng tulong na hindi niya binibigkas. Naalala kong sinabihan ko siya kahapon bago siya umuwi na maging casual sa harap ng kapamilya ko, maging kay Tita Hailey. Alam kong gusto na niyang hindian ang tita ko pero ayaw niya lang maging tunog bastos sa harap nito. Kita ko ang pagtitiis niya. Magdusa ka, masyado ka kasing guwapo.

Ngumiti ako. Maliit. Kontrolado. “Sure po,” sabi ko. “Masarap din na may pagpipiliang ibang putahe. Hindi ba Papa Manuel?” dagdag ko, sabay nakakalokong tingin kay Manuel.

At sa sandaling iyon, habang nagdadagdag siya ng upuan sa mesa, malinaw kong naramdaman.

Hindi ito selos. Hindi pa. Isa lang itong paalala. Na kahit anong linaw ng mga salita kagabi, ang mundo ay may sariling paraan ng pagsubok sa mga bagay na pilit mo pang pinoprotektahan.

Umupo si Tita Hailey sa tapat ko. Maingat. Parang bisitang may magandang intensyon o marunong lang talagang magmukhang gano’n. Inilapag niya ang kare-kare sa gitna ng mesa, parang isa pang ulam… o isa pang komplikasyon.

At doon nagsimula ang ingay.

Hindi sa paligid, kundi sa loob ng ulo ko.

Bakit ka pumayag, Sky?

Ano’ng pumasok sa isip mo?

Kumuha ka ng bato na ipupukpok sa ulo mo.

Puwede naman akong tumanggi. Puwede kong sabihin na aalis na ako. Puwede kong ipaalala sa sarili ko na lunch lang ’to , na hindi ito eksenang dapat kong pakialaman. Pero hindi ko ginawa. Ngumiti pa ako. Para akong tanga.

Nahihibang ka na ba, Sky?

Kanina lang, kami lang dalawa ni Manuel. Tahimik. May init. ’Yung klase ng sandaling delikado kasi pakiramdam mo… puwede. Ngayon, biglang may pangatlo. May ngiting hindi mo alam kung inosente o sinasanay lang sa atensyon.

Tumingin ako kay Manuel. Busy siyang kumuha ng extrang plato. Maingat ang kilos niya, parang iniisip ang bawat galaw. Hindi siya tumitingin kay Tita Hailey nang matagal. Hindi rin sa akin. Nasa gitna siya at ako ang hindi sigurado kung nasaan ako.

Ano ba talaga tayo?

At may karapatan ba akong magtanong?

Wala. Kasi wala pa. Nililigawan pa lang. Walang label. Walang pangako. Walang “ako” sa mga desisyon niya. At lalong walang “kami” na puwede kong ipaglaban kahit sa isip ko lang. Baliw ka na talaga, Sky. Puwedeng-puwede namang humindi si Manuel pero pinagpipilitan mong kunin muna niya ang opinyon mo. Tapos ngayon, ganyan ka mag-isip?

Humigpit ang hawak ko sa kutsara.

Hindi ka nagseselos, giit ko sa sarili ko. Wala kang karapatang magselos.

Pero bakit parang may kumakain sa loob ko habang kumakain kami?

Nagsalita si Tita Hailey, may kuwentong magaan, may tawang madaling pakinggan. Tumatawa rin si Manuel. Maikli, kontrolado at para bang nakikisama lang at nais pakitunguhan nang maayos ang kamag-anak ko. Hindi ’yung tawang binibigay niya sa akin kagabi. Iba.

At doon ako kumalma kahit papaano. Huminga ako nang malalim. Kinuha ang baso. Uminom.

Kalma, sabi ko sa sarili ko. ’Wag ka nang mag-overthink.

Tahimik lang ako habang nagsisimula kaming kumain. Hindi ’yung katahimikang awkward kundi ’yung uri ng katahimikan na sinasadya ko. Yung pipiliin mong hindi magsalita kasi baka kung magsalita ka… may lumabas na ayaw mong marinig ng iba.

“So, Manuel,” tawag ni Tita Hailey, may ngiting parang sanay na sa ganitong eksena, “ang laki pala ng bahay mo para sa’yo. Ikaw lang talaga mag-isa rito?”

“Mmm,” maikli niyang sagot habang nagsasandok ng kanin. “Sanay na.”

“Ay, strong independent man,” pabirong sabi ni Tita Hailey. “Ako rin, simula noong nawala asawa ko, mag-isa na lang din ako. Pero minsan… mas masarap pa ring may kasama, ’di ba?”

Tumango lang si Manuel. Isang maikling tango. Walang dagdag. Walang tanong pabalik.

Hindi nagpapaawat si Tita Hailey.

“Anong type mo sa babae?” diretso niyang tanong, sabay tingin sa kanya mula ulo hanggang paa. “Yung tahimik ba? O yung madaldal? O yung marunong mag-alaga?”

Napahinto ang kamay ko sa ere, hawak ang kutsara.

Pero si Manuel, parang hindi man lang nabigla. “Hindi ko masyadong iniisip ’yung ganun,” sagot niya nang kalmado. “Mas mahalaga sa’kin kung paano siya magtrato sa ibang tao. At syempre, ’yung mahal ko kaya pinagsisilbihan ko.” Dagdag niya habang pasimpleng sumulyap sa akin.

At bago pa makasabat si Tita Hailey, inabot niya ang plato ko at sinandukan ako ng ulam. Namula ang mukha ko sa sinabi at ikinilos niya.

“Dagdagan mo pa ang kain mo,” sabi niya, parang kami lang ang nasa mesa. “Kaunti lang kinain mo kagabi.”

Napatingin ako sa kanya. Saglit lang. Mabilis. Pero sapat na para makita kong seryoso siya.

“Thank you,” mahina kong sabi.

Hindi iyon pinalampas ni Tita Hailey.

“Ay wow,” natawa siya. “Ang sweet mo pala sa anak mo, Manuel. Hindi mo rin ba ako lalagyan?”

Sandali siyang tumingin kay Tita Hailey. Magalang. Pero may distansya.

“Kuha ka na lang ng gusto mo para matantiya mo ang dami,” sagot niya. “Nandiyan ang sandok malapit sa’yo.”

Hindi ko napigilang mapasinghap sa loob-loob ko.

Nagpatuloy si Tita Hailey sa pagkukuwento at idinaan na lang sa tawa ang sinagot ni Manuel. Nagkuwento siya tungkol sa trabaho niya, sa biyahe niya sa Europe, sa kung gaano kahirap maging biyuda sa edad niya. Puno ng detalye. Puno ng ako . Paminsan-minsan, titingin siya kay Manuel, naghihintay ng reaksyon.

At si Manuel? Nakikinig lang. Tipid ang sagot. “Ah.” “Ganun ba.” “Oo.”

Pero sa tuwing gagalaw ako, kapag uubusin ko ang tubig ko, kapag mauubusan ako ng kanin, siya ang unang kikilos. Tahimik. Walang drama. Parang natural na bahagi ng katawan niya ang alagaan ako.

At doon ko naintindihan ang mas nakakatakot na katotohanan.

Hindi niya kailangang ipagsigawan kung sino ang pinipili niya. Kitang-kita iyon sa mga bagay na hindi niya ginagawa… at sa mga ginagawa niya para sa akin.

Pagkatapos naming kumain, halos ako pa ang mag-alok na tumulong nang biglang tumayo si Tita Hailey, mabilis at parang may ideya nang hinahabol.

“Ako na ang maghuhugas ng pinggan,” masigla niyang sabi. “Bisita lang naman ako pero parang ako pa yung napasarap ang kain.”

“Hindi na–” umpisa ko, pero nakangiti na siyang tumayo at kinuha ang ilang plato.

“Naku, okay lang,” putol niya agad. “Sanay ako. Tsaka gusto ko ring makakwentuhan kayo.”

Napatingin ako kay Manuel, pero siya na ang umiwas ng tingin at tumayo rin.

“Mag-CR lang ako,” sabi niya. Pero imbes na sa hallway, dumiretso siya sa sala. Parang sinadya. Parang malinaw ang intensyon niyang umiwas sa Tita ko.

Sumunod si Tita Hailey sa kanya, hindi pa man niya naibaba ang mga plato sa lababo.

“Ay, Manuel, sandali lang–” tawag niya, may halong tawa pa.

Iniwan nila ako sa kusina. Nakaupo akong mag-isa, hawak ang ilang hugasin, pilit inaayos ang tibok ng puso ko. Akala ko ba siya na ang maghuhugas ng pinggan?

Mula sa kusina, rinig ko ang boses nila sa sala.

At ang tawa ni Tita Hailey na malambing, mahaba, at may pilit na lambot. ’Yung tawang parang may sinasabi kahit wala namang salita. ’Yung tawang hindi para sa biro… kundi para sa atensyon.

Napapikit ako at huminga nang malalim. Isa. Dalawa. Tatlo. Compose yourself, Sky.

Hindi ko kailangang marinig ang buong usapan para maintindihan ang galaw niya. Sanay na ang tenga ko sa ganoong tono. Sanay na ang dibdib ko sa biglang pagbigat.

Makalipas ang ilang minuto, bumalik si Manuel sa kusina, seryoso ang mukha niya. Sumunod si Tita Hailey, dala pa rin ang ngiting parang walang nangyari.

“Manuel,” sabi ni Hailey, huminto sa harap niya, “kailangan ko na palang umalis. May lakad akong hindi puwedeng i-cancel.”

“Ah, ganon ba,” sagot ni Manuel, magalang pero malamig. “Ingat ka.”

“Sayang,” dagdag ni Tita Hailey, sabay silip sa akin. “Next time na lang ulit. Dito ulit ha?”

“Sure,” sagot ko na pinangunahan si Manuel, kahit hindi ako sigurado kung alin ang mas totoo. Ang salita ko o ang ngiti kong pilit.

Lumapit si Tita Hailey kay Manuel, bahagyang yumuko para mag-beso. Umiwas si Manuel nang bahagya, sapat para hindi magmukhang bastos, pero malinaw ang distansya. Pasimple pang kunwaring nadapa si Tita Hailey para masalo ni Manuel ang katawan niya. Idinikit niya ang dibdib niya sa katawan ni Manuel, na siyang kilos paiwas naman nito sa babae.

Pagkaalis ni Tita Hailey, nagsara ang pinto nang marahan. At doon lang ako napahinga nang malalim.

Tahimik ang bahay. At sa katahimikang iyon, hindi ko alam kung mas nangingibabaw ang selos… o ang takot na kahit gaano pa kaingat si Manuel, may mga bagay pa ring wala akong kontrol.

“Ako na ang maghuhugas ng pinggan.” Ani ni Manuel nang makita ang patong-patong na hugasin sa lababo.

Hindi na ako nakipagtalo sa kanya at binigyan siya ng daan para makapaghugas siya ng pinggan.

Bago tuluyang lumalim ang araw, habang pareho kaming nakaupo sa sala at kunwari’y pareho lang kaming chill, ako na ang nagbasag ng katahimikan.

“Manuel,” sabi ko, casual kunwari, parang hindi ko pinag-isipan nang ilang minuto sa loob ng ulo ko. “Puwede ka bang… samahan mo ako sa condo mamaya?”

Napatingin siya agad sa akin na parang hinihintay niya lang kung itutuloy ko ba ang sasabihin ko.

“Overnight ba?” tanong niya nang mahinahon.

“Oo sana, puwede naman.” sagot ko agad, mas mabilis pa sa utak ko. “Netflix and chill lang tayo. Wala lang. Para hindi ako mag-isa mamaya sa unit ko.”

At para hindi ka puntahan dito sa bahay mo ng kung sino-sino, dagdag ng utak ko na hindi ko na binigkas.

Tumango siya. Walang dagdag pa na tanong. Walang arte. “Okay.”

At doon ako kinabahan.

Maya-maya, pumasok siya sa kwarto niya para maghanda. Naiwan akong mag-isa sa sala, iniisip kung tama ba ’tong ginagawa ko o kung tuluyan na akong nababaliw. Bakit ba ako nag-aya? Dahil ba gusto ko lang talaga siyang makasama… o dahil gusto kong ilayo siya kay Tita Hailey?

Pareho yata.

Lumabas siya makalipas ang ilang minuto, dala ang isang malaking backpack at isang duffel bag.

Napatingin ako sa kanya. Tapos sa bag niya. Tapos sa kanya ulit.

“Hoy,” sabi ko, halos matawa na may halong panic sa boses ko. “Saan ka pupunta?”

“Sa’yo,” sagot niya, parang obvious naman ang kanyang tono.

“Manuel,” sabay turo ko sa mga dala niya, “Bakit ang dami mong dala? Hindi tayo magli-live in. Isang gabi ka lang sa unit ko.” Paalala ko.

Ngumiti siya. ’Yung ngiting kalmado pero parang may alam. “Alam ko.”

“E bakit parang lilipat ka na ng bahay?” tinaasan ko siya ng kilay.

“Extra clothes lang ’to,” sagot niya agad. “Para kapag bumibisita ako sa’yo, hindi ako paulit-ulit ng suot. Hindi ko na kailangang bumili o maghanap ng extra clothes.” Katwiran niya.

Bumukas ang bibig ko pero walang lumabas na salita.

“Bumisita,” ulit ko. “Hindi tumira. Saka ’wag ka ngang feeling. Isang gabi ka lang, ngayon lang ’to. Wala nang next time.”

Tumawa siya sa sinabi ko. “Relax. Hindi pa naman kita aagawan ng space sa aparador mo.”

Pinagkrus ko ang mga braso ko. “Ang dami niyan.”

“Malay mo matagal-tagal akong mag-stay sa unit mo? Hindi mo na ako pauwiin. Handang-handa ako anytime.” sagot niya na idinaan ko lang sa tawa.

“Asa!” pang-aasar ko.

Habang palabas kami ng bahay, napaisip ako.

Ito ba talaga ang gusto ko? O ginagawa ko lang ’to dahil ayokong may ibang babaeng masyadong malapit sa kanya?

Pero kahit anong pilit kong i-rationalize, isang bagay lang ang malinaw sa akin ngayon.

Mas payapa ang dibdib ko ngayong alam kong sa condo ko siya pupunta. Kasama ko. At sa gabing ’to… sapat na muna iyon. Kaming dalawa muna ang may-ari ng mundo.

Kabanata 46

Smooch

Hindi agad kami naupo nang makarating kami ng unit ko.

Pagpasok niya sa condo, bitbit ang bag na parang handa sa isang linggong pananatili kahit overnight lang ang usapan, napatawa ako. Pero mabilis ding naputol ang tawa ko nang magtagpo ang tingin namin sa salamin sa tapat ng pinto ko.

Napakatahimik niya roon, nakatayo lang, parang biglang nakalimutan kung bakit siya nandito.

“May lakad ka ba bukas?” tanong ko, pilit na kaswal ang boses habang naglalakad papuntang sala at kinuha ang remote sa mesa.

Tumango siya. “Wala. Kaya… dito muna talaga ako.”

May diin ang dito . At pareho naming narinig iyon.

Inilapag niya ang bag sa gilid ng sofa, maingat, parang may kung anong ayaw mabasag. Hinubad ang jacket, isinabit sa sandalan ng upuan. Bawat kilos niya ay sobrang normal pero bakit parang masyadong malinaw sa akin ang bawat galaw niya? Kahit pagkilos niya, bakit parang ang guwapo at hot sa paningin ko? Malala ka na, Sky.

Naglakad ako papuntang kusina para kumuha ng tubig at snacks. Ramdam kong sumusunod ang tingin niya sa akin kahit hindi ako lumilingon.

“Gusto mo?” alok ko, hawak ang baso at snack na popcorn.

“Mamaya na,” sagot niya agad. “Ikaw muna.”

Ikaw muna.

Hindi ko alam kung bakit parang may ibang ibig sabihin ang dalawang salitang iyon ngayong gabi. Parang lahat ng sinasabi niya, binibigyan ko ng kahulugan.

Pagbalik ko sa sala, nakaupo na siya sa sofa. Hindi sa gitna. Hindi rin sa dulo. Sakto lang na parang may iniiwang espasyo na inaanyayahan ako pero hindi pinipilit.

Umupo ako sa tabi niya.

Masyadong malapit para sabihing ligtas. Masyadong malayo para sabihing may nangyayari.

Pinindot ko ang power button ng remote. Umilaw ang screen at naghanap ako ng magandang pelikula sa Netflix. Nang makapili, umalingawngaw ang intro music ng palabas. Biglang may laman ulit ang condo ko na tunog, liwanag, at galaw, pero bakit parang mas lalo lang akong nagiging aware sa bawat kilos niya?

Sa pagitan ng unang eksena at ng pangalawa, napansin kong hindi pa siya humahawak ng popcorn na kinuha ko. Hindi ako nakatiis.

“Hindi ka ba kakain? Ayaw mo?” tanong ko.

Ngumiti siya nang bahagya. “Mamaya na.”

May kung anong mamaya sa tono niya na hindi ko mawari kung pagkain ba ang tinutukoy niya.

Tumagal ang ilang minuto. Tahimik. Ang tanging gumagalaw lang ay ang mga karakter sa screen. Napansin kong nakatiklop ang mga kamay niya sa hita niya, magkalapit ang mga daliri, parang pinipigilan ang sarili.

Huminga siya nang malalim.

“Sky,” bigla niyang sabi, mababa ang boses.

“Hmmm?”

Tumahimik siya sandali, parang nagsusukat ng salita. “Okay ka lang ba?”

Tumitig ako sa screen kahit alam kong hindi ko na ito pinapanood. “Okay ako,” sagot ko. “Pagod lang ng kaunti.”

Tumango siya, pero ramdam kong hindi siya kumbinsido. Lumipas ang ilang segundo. Ilang pulgada. Ilang pintig ng puso.

“Kung–” huminto siya. “Kung sakaling maging awkward ’to, sabihin mo lang, ah.”

Napalingon ako sa kanya. “Ano’ng awkward?”

Ngumiti siya ulit, mas maliit ngayon. “Ewan. Tayong dalawa lang. Gabi. Tahimik. Kung ’di ka komportableng kasama ako nang tayo lang ngayon, magsabi ka. Aalis ako.”

Napatawa ako nang mahina. “Ako ang nag-aya, Manuel.”

“Alam ko,” sagot niya agad. “Pero ayokong ilagay ka sa hindi ka komportableng sitwasyon.”

At doon, parang may humigpit sa dibdib ko.

Kasi malinaw. Kasi tapat. Kasi kahit nanginginig ang tensyon sa pagitan namin, pinipili pa rin niyang ilagay ang linya sa pagitan naming dalawa.

“Salamat,” sabi ko, mas mahina kaysa sa balak ko.

Doon nagsimulang bumigat ang hangin. Hindi dahil may ginawa siya, kundi dahil wala.

At sa pagitan ng mga salitang hindi sinabi, sa pagitan ng mga galaw na pinigil, unti-unting bumuo ang katahimikang hindi na lang basta tahimik ngayon.

Kundi handa. At doon na magsisimula ang eksenang ibinigay namin sa isa’t isa.

Magkatabi pa rin kami sa sofa. May pagitan na sadyang iniwan na parang paalala na hindi pa , pero sapat para maramdaman ko ang init ng braso niya sa gilid ko. Umuugong pa rin ang Netflix sa background. May tumatawang karakter, may musika, may eksenang dapat ay pinapanood. Pero wala ni isa roon ang umaabot sa akin. Hanggang sa mapansin kong ang dalawang bida ay masuyong naghahalikan sa kama.

Napalunok ako ng laway. Bumilis ang tibok ng puso ko. Mabilis. Paulit-ulit. Parang may gustong sabihin na hindi ko pa kayang bigkasin. Bakit parang biglang uminit?

Paminsan-minsan, gumagalaw si Manuel. Inaabot ang popcorn na hawak ko, inaayos ang pagkakaupo, bahagyang humihinga nang mas malalim kaysa sa akin. Maliit na galaw lang pero sa bawat isa, parang may dumadaang kuryente sa balat ko. Parang pareho kaming may hinihintay, pero pareho ring takot na mauna. Takot na baka kapag gumalaw ang isa, gumuho ang maingat na katahimikan.

Hanggang sa bigla ko na lang naramdamang nakatitig siya sa akin.

Hindi ’yung sulyap na nahuli lang. Hindi ’yung mabilis na tingin na iiwas din agad. Kundi ’yung titig na mabagal, maingat, at puno ng tanong. Parang hinahanap niya kung naroon ba ako. Kung handa ba. Kung okay lang ba.

Humarap ako sa kanya. At doon, parang huminto ang mundo ko. Nag-init ang pakiramdam ko. Naglaho ang pelikula. Nawala ang tunog. Kami na lang. Ang pagitan naming dalawang pulgada ay biglang naging mas mabigat kaysa sa buong katahimikan ng condo.

“O-Okay lang?” mahina niyang tanong, halos pabulong, na parang takot siyang masira ang sandaling iyon kapag nilakasan niya ang boses niya.

Tumango ako sa kanya habang nakatitig sa kanyang mga mata. Ramdam ko ang kaba sa bawat paglunok ko. Ang bilis ng tibok ng puso ko na parang nakikipagkarerahan.

“Mahal,” tawag niya, mas malapit na ngayon. Ramdam ko ang hininga niyang mainit, totoo, nanginginig nang bahagya. “Kung ayaw mo–”

Hindi niya tinapos ang sasabihin niya.

Hindi na niya kailangan.

Dahil sa pagitan ng mga salitang hindi niya binigkas, nakita ko ang lahat. Ang pag-iingat niya, ang respeto, at ang takot na baka masaktan ako ulit. At sa pagkilalang iyon, may isang bagay sa loob ko ang bumitaw.

At doon ako kumilos.

Hindi mabilis. Hindi padalos-dalos. Dahan-dahan kong inilapit ang mukha ko sa kanya, parang sinusukat ko ang bawat pulgada, parang sinisiguro ko sa sarili ko na handa ako sa kahihinatnan. Nakita kong huminto ang paghinga niya. Parang naghihintay. Parang nagbibigay-daan.

At ako na ang unang humalik.

Isang marahang dampi, hindi pag-angkin, kundi pag-amin. Isang tahimik na oo sa lahat ng hindi pa namin masabi.

Mababaw lang sa simula. Isang dampi. Isang tanong. Parang sinusubok lang namin kung totoo ba ang sandaling iyon. Pero sa mismong sandaling nagtagpo ang labi namin, may bumigay sa loob ko. Isang pader na matagal kong pinanghawakan, tahimik na gumuho.

Huminga siya nang malalim, parang matagal niyang kinontrol ang sarili niya. Ramdam ko iyon sa bahagyang panginginig ng labi niya, sa init ng hininga niya na humaplos sa akin. At nang gumanti siya ng halik, mas buo, mas totoo, at mas sigurado, doon ko naramdaman kung gaano kalalim ang emosyon sa pagitan naming dalawa.

Hindi iyon halik na nagmamadali. Hindi rin iyon halik na may kailangang patunayan.

Isa iyong halik na puno ng pasasalamat , ng pagpapatawad , at ng tahimik na nandito pa rin ako .

Parang doon namin inilapag ang lahat ng hindi namin kayang sabihin. Ang mga gabing mag-isa, ang mga takot na piniling itago, at ang mga pagkakataong muntik na kaming sumuko. Lahat ng iyon, parang dumausdos palabas sa bawat pagdampi ng labi.

Humigpit ang kamay niya sa likod ko, hindi marahas, hindi mapilit, kundi maingat. Parang sinisigurado niyang naroon pa rin ako. Parang sinasabi niyang, hindi na kita bibitawan kung ayos lang sa’yo .

At ako? Kumapit din. Hindi dahil kailangan. Kundi dahil gusto ko. Dahil sa sandaling iyon, hindi na ako natatakot.

Naghiwalay kami saglit, noo sa noo, magkalapit pa rin. Pareho kaming hingal. Pareho kaming tahimik. Parang ayaw naming magsalita, baka mabasag ang sandali kapag ginamitan ng salita.

“Sky… mahal…” bulong niya, halos parang dasal, parang takot na baka masira ang lahat kung lalakasan niya ang boses niya.

Ngumiti ako. Maliit. Totoo. At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, hindi ako umatras. Hindi ako nagtago. Hindi ako tumakbo.

Nanatili lang ako roon, sa pagitan ng dibdib niya at ng sariling tibok ng puso ko. Iniisip na baka, sa wakas, ligtas na akong maramdaman ito.

Napaatras siya nang bahagya, parang nagulat sa sarili niyang paghinga. Nanatili ang mga kamay niya sa likod ko pero mas lumuwag ang hawak. Hindi paglayo, kundi pagpipigil. Para bang may linya siyang biglang naalala na ayaw niyang tawirin nang basta-basta.

“Sky…” sabi niya, mababa ang boses, may halong gulat at lambing. Tinitigan niya ang mukha ko, parang sinusuri kung tama ba ang nangyari o kung panaginip lang. “Hindi ko… hindi ko in-expect ’yon.”

Naramdaman ko ang init ng pisngi ko. Gusto kong umatras, magbiro, gawing magaan ang lahat. Pero hindi ko nagawa. Kasi seryoso ang tingin niya. Hindi kinikilig lang. Hindi nagbibiro.

“Ginagalang kita,” dugtong niya, mas maingat na ngayon ang tono. “Kaya nagugulat ako… bakit mo ako hinalikan kung–” Huminto siya, huminga nang malalim. “–kung hindi pa tayo. Ayokong may gawin na ikalilito ko. Ayokong may maramdaman ako pagkatapos ay iiwan mo akong mag-isa sa gitna.”

Nang marinig ko iyon, parang may mahigpit na buhol sa dibdib ko ang unti-unting lumuwag.

“Mah-Manuel…” mahina kong sabi, muntikang madulas.

Umiling siya nang bahagya, parang tinatapos ang iniisip. “Hindi kita minamadali,” dagdag niya agad. “Pero para sa akin, Sky… ang halik ay hindi lang basta-basta ibinibigay kung kanino. May ibig sabihin ’yon. Kung naghalikan tayo–” ngumiti siya nang kaunti, halos nahihiya, “–gusto kong malinaw. Gusto kong tayo na. Hindi ko kayang tratuhin ’yon na parang wala lang.”

Hindi ko napigilan ang sarili ko. Napangiti ako. Hindi ’yung pabiro. Kundi ’yung ngiting may bigat sa loob.

Na-touch ako. Sa totoo lang.

Kasi ibang-iba siya sa Manuel na kilala ko noon. Hindi impulsive. Hindi pabigla-bigla. Hindi inuuna ang sarili makuha lang ang sarap na gusto. Heto siya ngayon. Maingat, may hangganan, may respeto sa akin kahit nanginginig na rin ang kamay niya sa pagpipigil.

“Alam mo,” sabi ko, marahan pero tapat, “kung dati ’yan, baka tinawanan lang kita o hindi naniniwala sa mga sinasabi mo.”

Napakunot ang noo niya, pero nakangiti pa rin sa akin. “At ngayon?”

“Ngayon,” sagot ko, huminga muna ako bago nagpatuloy, “kaya kita hinalikan kasi… ’yung mukha mo kanina, mukhang nagmamakaawa na mahalikan.” Biro ko sa kanya, kahit sa totoo lang, ginusto ko rin naman talagang halikan siya.

Tumawa siya sa sinabi ko, at pagkatapos ay bigla siyang tumahimik. Nakatingin lang siya sa akin. Parang may unti-unting kumikislap sa mga mata niya, hindi saya kundi pang-unawa.

Hindi ko alam kung paano ang nangyari ngunit, nag-iba muli ang anyo ng katahimikan sa pagitan naming dalawa. Hindi na ito maingat, kundi mabigat, mainit, at puno ng hindi na maitatangging damdamin.

Hindi ko na maalala kung sino ang unang gumalaw ulit. Basta ang alam ko lang, bigla na lang akong napalapit sa kanya. Isang hakbang. Isang desisyon. At bago pa makapag-isip ang utak ko, nasa ibabaw na ako ng hita niya, nakaharap sa kanya, ang isang tuhod nakalapat sa sofa, ang isa bahagyang nakasabit sa gilid.

Napahinto ang hininga niya.

“Mahal–” bulong niya, may halong gulat at babala.

Ngumiti ako, mabagal, parang sinasadya kong pahirapan siya. “Relax,” mahina kong sabi. “Halik lang ’to.”

Hindi na siya nakaatras.

Muling nagtagpo ang labi naming dalawa. Ngayon ay mas buo, mas mainit, at mas may bigat. Hindi na tanong. Hindi na pagsubok. Isa na itong pag-amin na pareho naming gustong maramdaman.

Umangat ang kamay niya, natural na natural, dumapo sa bewang ko. Hindi mahigpit. Hindi rin nag-aalinlangan. Parang doon talaga siya dapat mapunta. Ramdam ko ang init ng palad niya sa manipis na tela ng suot ko, at doon ko napagtantong hindi lang pala puso ko ang mabilis ang tibok.

Mas lumalim ang halik naming dalawa. Mas tumagal. May pagitan pa ring damit sa pagitan ng aming katawan, pero sapat na ang lapit para maramdaman ko ang paghinga niyang mabigat, kontrolado pero halatang pinipigilan. Ramdam ko rin ang singaw ng init sa pagitan naming dalawa.

Habang nilalamutak ng kanyang bibig ang aking labi, naramdaman ko ang paglamas ng kanyang mga kamay sa aking pang-upo. Hinayaan ko siyang gawin iyon. Napaungol ako nang malakas at halos malasing na sa sensasyong ibinibigay niya.

Isinandal niya ang noo niya sa akin sandali, parang humihingi ng pahinga, pero bago pa man ako makapagsalita, muli niya akong hinila palapit. Ang halik niya ngayon ay mas mabagal, mas maingat, pero puno ng damdaming matagal niyang inipon noon.

Parang sinasabi ng bawat dampi niyang hinintay kita . Parang sinasagot ko rin iyon ng huwag mo na akong sasaktan.

Napayuko ako, ang noo ko ay napadampi sa leeg niya. Ramdam ko ang panginginig niya, hindi sa lamig, kundi sa pagpipigil. Napangiti ako sa burat niyang bakat na bakat sa kanyang shorts nang mapatingin ako roon. Namamangha ko itong tiningnan habang nakakapit sa kanyang mga balikat.

“Delikado ka,” mahina niyang sabi, may bahid ng tawa pero nanginginig pa rin ang boses.

“Alam ko,” sagot ko, halos pabulong. “Pero asa ka!”

Muli akong humalik sa kanya. Sa pagkakataong ito, gumiling ako sa ibabaw ng kanyang katawan. Inilagay ko sa pagitan ng puwitan ko ang burat niyang nakabalot pa rin ng kanyang damit. Mainit, matigas, at napakalaki nito sa loob ng kanyang salawal.

Napaungol siya nang malakas sa ginagawa kong pag-ungol. Nakagat niya ang labi ko sa sobrang panggigigil niya sa ginagawa kong paghalik.

“Shit, mahal! Tumigil ka kung hindi ka pa handang sagutin ako.” Ani niya habang malakas na umuungol tanda na sarap na sarap siya sa ginagawa kong paggalaw sa kanyang ibabaw.

Dumako ang kanyang mga kamay sa aking dibdib nang pinalusot niya ang kamay niya sa loob ng damit ko. Pinaglaruan niya ang dalawa kong utong nang iangat niya ang damit ko. Hindi pa siya nakuntento at nilawayan pa niya ang aking utong nang salitan. Napaliyad ako habang patuloy na nag-aatras abante sa kanyang ibabaw.

Huminto ako sa paggalaw nang maramdaman ko ang kanyang panggigigil. Kung hindi ako hihinto, alam ko kung saan na ito tutungo. Baka makantot niya ako nang hindi oras. Hindi ako handa.

Pero kung handa ka, magpapagalaw ka ba? Napakagat ako ng aking labi.

Umalis ako sa kanyang ibabaw at hinihingal na napasandal sa sofa sa kanyang tabi.

“H-Hindi pa kita sinasagot,” sabi ko, bago pa siya makapagsalita ay dinugtungan ko ito. “Pero gusto kong malaman mo… na hindi na ako basta-basta nagpapapasok… sa buhay ko.”

Tumango siya. Dahan-dahan. Buo. Naiintindihan ang punto ko.

“At hindi rin ako basta-basta nanliligaw,” sagot niya. “Kung nandito ako, Sky… ibig sabihin noon, ikaw ang mahal ko. Walang ibang pagpipilian. Ikaw lang.”

Nagtagpo ulit ang tingin namin. Wala ng halik. Walang gumagalaw. Pero mas ramdam ko ang bigat ng sandali sa pagitan naming dalawa.

Nakatitig lang siya sa akin, parang pinoproseso ang lahat. Ang halik, ang sinabi ko, at ang damdaming malinaw na hindi na namin kayang itago.

“Pero…” marahan niyang simula, “hindi pa tayo, ’no?”

Ngumiti ako. ’Yung tipong may konting biro pero may katotohanang nakabaon sa ilalim.

“Hindi pa,” sagot ko. “Hindi pa kita sinasagot.”

Kumunot ang noo niya. Halatang hindi siya natuwa sa sagot ko. At doon ako natawa nang mahina, pero sapat para lalong sumimangot ang mukha niya.

“Relax, nagmamadali ka ba? Sabagay matanda ka na.” sabi ko, natatawa pa rin. “Fubu lang muna tayo. Alam mo ba iyon? Mukhang ’di mo alam dahil tanders ka na.”

Tumigil ang mundo niya.

“Ano iyon?” napaatras siya nang kaunti, pinag-iisipan kung ano ang ibig kong sabihin. “Fubu?”

Tumawa ako nang mas malakas ngayon. Nang makabawi, pinaliwanag ko nang maikli ang punto ko. “Fubu. Fuck buddy.”

“ANO?!” eskandaloso niyang reaksyon nang malaman niya ang ibig sabihin niyon.

“Para naman ’tong virgin.” Sagot ko habang napairap pa. “Ayaw mo bang maging fubu ko?” tanong ko habang tumataas pa ang kilay.

Pero hindi siya tumatawa. Naka-cross ang mga braso niya, nakausli ang labi, parang batang hindi pinagbigyan. At kahit pilit niyang tinataguan ng pagiging seryoso, kita ko ang tampo sa mukha niya.

“Hindi ako natatawa,” sabi niya. “At ayoko ng ganyan. Hindi ganyan ang intensyon ko sa’yo. Kaya kong mabuhay ng walang kiss at sex basta akin ka. Kaysa naman mayroon tayong mga ganoon pero wala tayong relasyon.”

“Weh? Sure ka na ba riyan?” pang-aasar ko pa, kahit ramdam ko na ang bigat sa boses niya.

Tumango at bumangon siya nang bahagya mula sa pagkakasandal. “Mahal,” mariin pero kalmado, “kung hindi pa tayo… then no more kissing muna. And of course, no sex!”

Natigil ang ngiti ko.

“Next time na lang,” dugtong niya. “Kapag sinagot mo na ako.”

Saglit akong natulala, tapos natawa ulit. Ibang klase na ang tawa ko ngayon. ’Yung may halong gulat at kilig.

“Okay,” sabi ko, taas-kamay pa. “Haha. Sige. No more kissing hangga’t hindi pa tayo. No sex. Sana kayanin mo.”

Pero hindi pa siya tapos.

Lumapit siya nang kaunti, hindi para humalik kundi para siguraduhing maririnig ko ang susunod niyang sasabihin.

“Linawin ko lang,” sabi niya, diretso ang tingin sa aking mata pababa sa aking labi. “Hindi ako papayag sa fubu setup na gusto mo. Hindi kita hahalikan para lang sa sandaling sarap. Hindi kita hihintayin sa gitna. Hihintayin kita nang buo. Gusto ko nang panghabambuhay na sarap… sa piling mo.”

Biglang uminit ang dibdib ko. Ramdam ko ang pamumula ng mukha ko sa sinabi niya kaya’t umiwas ako ng tingin sa kanya.

“Manliligaw pa rin ako,” dugtong niya nang hindi ako nagsalita. “At aantayin kong sagutin mo ako. Kahit gaano katagal pa iyan.”

Hindi ako agad nakasagot. Kasi sa lahat ng inaasahan kong tampo, biro, landi, hindi ko inasahan ang ganitong klase ng paninindigan niya.

At doon ko naisip, kahit hindi ko sinabi sa kanya. Kung ganito na siya ngayon… Paano pa kaya kapag sinagot ko na talaga siya? Sana walang magbago sa kanya. Sana hindi na siya bumalik sa dating siya.

Kabanata 47

Graduation

Araw ng graduation ko, isa sa dapat na memorable na araw ng buhay ko. Naroon si Papa Armando sa loob ng venue, suot ang maayos niyang polo barong, tuwid ang tindig pero halatang kinakabahan bilang isang magulang. Parang siya ang ga-graduate at hindi ako. Katabi niya si Lola Remedios, nakaupo nang maayos pero may pamilyar na tikas sa mukha, ang tipo ng tingin na laging may hinahanap na mas mataas, mas higit, at mas maayos.

Huminga ako nang malalim nang tinawag na ang block namin para pumila. Bumaba rin si Papa Armando para samahan ako sa pila papanik ng entablado.

Ito na ’yon.

Ilang taon ng puyat, pagod, at pagdududa sa sarili. Mga gabing muntik na akong sumuko. Mga panahong akala ko hindi ko kakayanin. Lahat ng iyon, dala-dala ko habang umaakyat ako sa entablado.

“Bachelor of Science in Hospitality Management.”

Buong-buo. Malinaw. Parang unang beses kong narinig ang kursong iyon na may bigat. Hindi lang titulo, kundi patunay ng aking pagpupunyagi.

“Lopez, Sky Theodore S… Cum Laude!” sigaw ng emcee at palakpakan ng mga nagsipagdalo.

Naglakad kami ni papa para tanggapin ko ang diploma ko. Nanginginig ang mga kamay ko nang tinanggap ko sa dean ang aking diploma. Kinamayan ako ng mga taong nasa entablado at pagkatapos nito, humarap ako sa mga taong nasa venue. Kumikislap ang mga ilaw ng camera. Humarap ako kay Papa Armando at yumuko nang sabitan niya ako ng medal katunayan ng natanggap kong award. Cum laude.

Sa totoo lang, nang banggitin ang Cum Laude

kanina pagkatapos ng pangalan ko , parang may mainit na dumaloy sa dibdib ko. Nakapagtapos na ako ng pag-aaral. Ang sarap sa pakiramdam.

Pagkatapos isabit ang medalya, humakbang kami pasulong ni Papa at sabay na yumuko. Narinig ko ang palakpakan, pero mas malakas ang tibok ng puso ko. Paglingon ko kay Papa Armando, nakita ko ang ngiting pilit niyang kinokontrol. ’Yung ngiting ayaw maging iyak. Namumula ang mga mata niya. Proud na proud siya sa akin bilang anak. Walang halong kondisyon. Walang sana ganito , walang dapat mas mataas .

Ako lang. At sapat na ako. Hindi katulad ni Lola Remedios.

Pagbaba namin ng entablado, hinatid ko si Papa Armando sa kinauupuan niya kanina. Hiwalay ang upuan ng mga grumaduate at ng mga magulang nila. Bago ako umalis matapos siyang ihatid, niyakap ako ni Papa Armando. Mahigpit. Totoo. Mainit.

“Anak…” bulong niya. “Proud na proud ako sa’yo.”

’Yon pa lang, sapat na para sa akin.

Pero gaya ng inaasahan, hindi kumpleto ang araw kung walang komento si Lola Remedios.

“Cum laude lang?” sabi niya, bahagyang nakataas ang kilay, parang nagtanong lang kung anong ulam ngayong araw. “Akala ko pa naman… sana kahit Magna Cum Laude man lang.”

Hindi ko na hinintay ang kasunod.

Ngumiti lang ako. Hindi para sa kanya, kundi para sa sarili ko. Hindi ko siya sinagot. Hindi ko siya tinignan. Kasi sa unang pagkakataon, hindi ko na kailangan.

Hindi nabawasan ang halaga ng araw ko dahil sa sinabi niya. Hindi rin nabura ang lahat ng pinaghirapan ko dahil lang sa sinabi niya.

Tanggap ko na. Na kahit anong gawin ko, kahit anong makamit ko, may masasabi at masasabi pa rin si Lola Remedios. Masakit pero pinagpapasensyahan ko na lang. Ayoko nang kumontra sa kanya, hindi dahil duwag ako. Alam kong sarado ang isipan niya at pakiramdam niya, siya ang tama dahil matanda na siya.

Ang toxic lang sa mga matatanda na porket pabalik na sila, akala nila ay sila palagi ang tama. At tayong mga bata, dapat lang na makinig sa kanila kahit mali na ang mga sinasabi nila. Sabi nga, when we are young they assume we know nothing. Mali iyon.

Pero natuto na ako. Choose your battles wisely. Hindi lahat ng laban ay dapat pag-aksayahan ng oras at panahon. Tulad ng kay lola. Sarado na ang isip niya kaya ano pa bang magagawa ko? Tama nang isang beses ko na siyang sinabihan kung ano ang tingin ko ay tama. Hindi na siya bata para paulit-ulit na pagsabihan. Nakakapagod ring makipagtalo sa kanya.

At habang naglalakad ako palayo, hawak ang diploma, may isang malinaw na katotohanan na tumatak sa isip ko.

Hindi ko kailangan ng approval ng lahat para masabing sapat ako.

At sa gitna ng ingay ng venue, sa gitna ng mga nagtatawanan at nagkukuhanan ng litrato, pinili kong namnamin ang sandaling iyon. Graduate na ako, cum laude pa, at buo na ako bilang isang tao. Nandyan pa ang ibang taong nagmamahal sa akin. Sapat na iyon para sa akin.

Pagkalabas namin ng venue, sinalubong ako ng liwanag ng katanghalian at ng ingay ng mga nagtatawanan, nagyayakapan, at nagpi-picture. Hawak ko pa rin ang diploma ko, parang takot akong baka bigla itong maglaho kapag binitawan ko.

At doon ako natigilan.

Nakatayo sa may gilid ng parking area ang isang pamilyar na pigura. Matangkad, nakapamaywang, may suot na simpleng jacket, at may hawak na kahon na balot sa makintab na papel.

“Kuya… Troy?” napabulong ako, bago tuluyang napangiti.

“Bunso!” sigaw niya, sabay taas ng hawak na regalo. “Congratulations, Cum Laude ka pa!”

Napatawa ako habang mabilis siyang nilapitan. Mabilis din naman niya akong niyakap nang mahigpit.

“Kailan ka pa nakauwi?” tanong ko, pilit na sinusuri ang mukha niya, parang sinisigurong hindi ako nananaginip.

“Kanina lang,” sagot niya, sabay yakap muli sa akin. Mahigpit. Pamilyar. Amoy airport at pabango na matagal ko nang hindi naaamoy. “Hindi puwedeng hindi ako umuwi para sa araw na ’to. Graduation ’to ng bunso namin.”

Umiling ako at ngumiti. Tinanggap ang inabot niyang regalo. “Sus. Umuwi ka kahit broken-hearted ka at tumakas ka pa talaga papuntang abroad, ’di ba?”

Tumawa siya nang malakas, ’yung tawang matagal ko nang hindi narinig mula sa kanya. “Grabe naman huwag mo na akong i-realtalk. Graduate ka na nga, mapanakit ka pa rin kahit kailan.”

Pero nakita ko ang mabilis na anino sa mga mata niya. Isang kumpirmasyon na tama ako, kahit biro lang ang sinabi ko. Hindi ko na dinugtungan. Hindi na kailangan. Nandiyan siya sa importanteng araw ng buhay ko. Sapat na ’yon. ’Di bale, balang araw, maikukuwento niya rin ang nangyari sa kanya.

Lumapit si Papa Armando, sabay tapik sa balikat ni Kuya. “Salamat at umuwi ka na. Kailan mo pag-aaralan ang negosyo natin?”

“Saka na po, Pa.” sagot ni Kuya Troy. “Saka na natin pag-usapan iyan. Graduation ngayon ni Bunso.”

Bunso. Ngayon ko lang ulit narinig na tawagin ako no’n na hindi pabiro mula sa kanya. Saglit kong inilibot ang tingin ko. At doon na naman ako napatigil.

“Nandito ka rin pala, Tita?” gulat kong sabi.

Si Tita Hailey.

Nakatayo siya malapit kay Lola Remedios, naka-sunglasses pa kahit tapos na ang programa, eleganteng-elegante, parang hindi graduation kundi fashion event ang pinuntahan. Kumaway siya sa akin, may ngiting alam kong may kasunod na kalokohan.

“Of course,” sabi niya, sabay tanggal ng salamin. “Hindi ko palalagpasin ang graduation ng future son-in-law ko.”

Parang may humila sa sikmura ko pababa.

Future… ano?

Napatingin ako sa kanya, tapos biglang umiwas. Ramdam kong uminit ang tenga ko. Grabe ’to. Wala talagang preno kahit kailan. Mabilis kong sinilip si Papa Armando na nakangiti lang. Si Kuya Troy naman, nagtaas ng kilay, halatang may gustong itanong. Si Lola Remedios naman, nakangisi na parang may bagong tsismis na baon.

At si Manuel?

Bigla kong naisip kung nasaan siya. Pumunta ba siya sa graduation ko? Ang sabi ko pa naman sa kanya, wala akong extrang ticket para sa kanya. Kung gusto niya, mag-antay siya sa labas ng venue.

Narinig ba niya ang sinabi ni Tita Hailey? Ano kaya ang magiging reaksyon niya kung narinig niya iyon.

Future son-in-law, umulit sa isip ko.

Ang bilis ng tibok ng puso ko, at kinaiinisan ko ang sarili ko dahil sa simpleng biro lang, parang gusto ko nang tumingin sa paligid at hanapin siya.

Pero sa gitna ng lahat ng iyon, may isang damdaming mas malakas kaysa sa hiya o kaba.

Saya.

Masaya ako. Buo ang araw ko. Buo ang pamilya ko kahit naninira ng araw si Tita Hailey. Sa kabila ng lahat ng gusot, puna, at mga bagay na hindi pa rin malinaw, nandito sila. Lahat sila.

At sa kauna-unahang pagkakataon, hindi ko kailangang pigilan ang ngiti ko.

Hinayaan ko lang ang sarili kong maging masaya.

Pagkaraan ng ilang sandali, biglang may huminto sa gilid ng grupo namin. Hindi ko agad napansin. Hanggang sa may aninong sumapol sa harap ko at may pamilyar na presensya na parang kusa kong naramdaman bago ko pa siya makita.

Pag-angat ko ng tingin, doon ko siya nakita.

Si Manuel.

May hawak siyang bouquet. Hindi kasing engrande ng nauna niyang ibigay sa akin noon, pero mas personal. Mga puting bulaklak na may halong light blue, simple, malinis, at tahimik ang dating. Naka-plantsado pa ang polo niya, pero halatang minadali. Parang ang dami niyang inasikaso bago makarating dito. Parang ayaw ma-late sa isang bagay na mahalaga pero late nagising dahil sa sobrang excitement.

Sa akin.

“Congratulations, Sky,” sabi niya, malinaw at buo ang boses niya, sapat para marinig ng lahat. Lumapit siya ng isang hakbang at niyakap ako nang mahigpit. Pagkatapos, iniabot niya sa akin ang bulaklak.

“Cum Laude ka pa. I’m so proud of you.” Bati niya sa akin sabay gulo ng buhok ko. Hinampas ko siya sa braso niya dahil nagugulo ang buhok kong matagal kong inayos kaninang umaga.

Kinuha ko ang bouquet sa kanya at ramdam ko ang bigat nito. Hindi lang ng bulaklak, kundi ng lahat ng hindi niya sinasabi sa harap ng pamilya ko. Nginitian ko siya, maliit pero totoo. “Salamat dito,” sagot ko nang halos pabulong.

“Manuel,” bati ni Papa Armando, may bahid ng pormalidad pero hindi malamig. Tumango si Manuel sa kanya, may respeto, at may hangganan.

At doon ko naramdaman ang tingin ni Lola Remedios.

Matalim. Mapanuri. Parang sinusukat ang buong pagkatao ni Manuel sa isang sulyap lang. Pero sa kauna-unahang pagkakataon… wala akong pakialam. Hindi ako umatras. Hindi ako nailang. Nakatayo lang ako roon, hawak ang bulaklak, parang sinasabing oo, nandito siya. Nandito ang taong mahal ako.

At syempre, hindi pinalampas ni Tita Hailey ang pagkakataon para magpabida at lumandi.

“Ay grabe,” sabi niya, sabay lapit at halos ipatong ang kamay sa braso ni Manuel. “Ang sweet talaga ng mapapangasawa ko. Flowers on graduation day para sa aking future son-in-law slash my favorite pamangkin.”

Parang sabay-sabay ang tawanan nilang lahat. Maliban sa akin.

Si Papa, napailing pero nakangiti. Si Kuya Troy naman, napatawa nang malakas. Pati si Lola Remedios, may munting ngising pilit tinatago. Parang tuwang-tuwa pa siya sa kalandian ng kanyang pamangkin.

Lahat sila… tumatawa.

Maliban sa aming dalawa ni Manuel.

Nagtagpo ang tingin namin ni Manuel. Isang iglap lang, pero puno ng mga salitang hindi namin mabitawan. May hiya. May kilig. May babala. At may isang tahimik na usapan na kami lang ang nakakaintindi.

Hindi pa. Hindi dito. Hindi ngayon.

Bahagyang nagtaas siya ng kilay, parang gustong magsalita pero pinigilan ang sarili. Ako naman, huminga lang nang malalim, hinigpitan ang hawak sa bulaklak, at pilit na ngumiti pabalik sa pamilya ko.

Pero sa loob-loob ko, malinaw ang isang bagay.

Sa lahat ng araw na puwedeng dumating siya, sa lahat ng oras na puwede niyang piliin, pinili niya ang araw na ito. At kahit hindi pa kami, kahit hindi pa malinaw sa iba, alam kong ang presensya niya rito… sapat na para sa akin.

Nagkatinginan ang lahat nang may magbukas ng usapan.

“Let’s have a lunch,” aya ni Kuya Troy, masigla. “It’s a celebration! Hindi araw-araw may Cum Laude sa pamilya.” Dagdag niya.

“Isama na natin si Manuel,” dugtong ni Papa, parang natural na bahagi na siya ng plano.

Tumango si Manuel, magalang sa aking ama. “Kung okay lang sa inyong lahat. Gutom na rin naman ako. Buti pala nagkotse ako ngayon.”

Bago pa ako makasagot, kumapit na si Tita Hailey sa braso niya. Hindi biglaan, pero sadyang may diin nang pag-aangkin. Parang sanay na siya sa ganito. Parang may karapatan siya kay Manuel kung umasta siya.

“Of course okay lang, ano ka ba! You’re part of the family na.” sabi ni Tita Hailey habang nakangiti. “Para mas makilala ka pa namin, ang future–”

Hindi niya natapos.

Maingat pero malinaw, inalis ni Manuel ang kamay ni Tita Hailey sa braso niya. Pagkatapos, humakbang siya papalapit sa akin.

At doon siya tumabi sa tabi ko, malayo kay Tita Hailey.

Hindi niya ako hinawakan. Hindi niya ako inakbayan. Pero sapat na ang distansya para ipaalam kung saan siya nakapuwesto.

Sa akin.

Hindi ko alam kung napansin ng lahat. Pero ako? Ramdam na ramdam ko. At sa hindi ko inaasahang dahilan, biglang kumalma ang dibdib ko.

Naglakad kami papunta sa parking. Mainit ang araw. Maingay ang paligid. May mga estudyanteng nagtatawanan, may mga magulang na nagpi-picture. Normal na eksena. Pero sa loob ko, parang may bumubulong na mag-ingat ka.

Huwag ka masyadong masaya.

Pagdating sa kotse ni Manuel, nag-presinta si Tita Hailey.

“Ay, Manuel,” sabi niya, hindi nagpaawat. “Sabay na lang ako sa’yo, para ituro ko kung saan ang kakainan. And besides, masikip na rin sa kotse ni Armando. Parang ako lang.” paliwanag niya, sabay tawa.

Ano raw? Masikip? Siya? Ipasok ko kaya sa’yo ang isang buong langka nang kumalma ang kipay mo?

Hindi pa man siya tapos tumawa, nagsalita na si Manuel.

“Sa akin sasabay si Sky.” Diretso. Walang pag-aalinlangan. Parang may pumitik sa hangin.

“Ah,” sabi ni Hailey, bahagyang natigilan. Pero sandali lang dahil nakabawi rin siya sa kakapalan ng mukha niya. Ngumiti ulit siya. “Okay lang naman–”

Pero bago pa siya makatapos, binuksan na ni Tita Hailey ang pinto ng kotse. At umupo pa talaga siya sa passenger seat katabi ni Manuel.

Nanlaki ang mata ko. Hindi dahil sa inis, kundi sa biglaang pagod. ’Yung klaseng pagod na ayaw mo nang makipagtalo. Ayaw mo nang ipaglaban ang sarili mo sa eksenang hindi mo naman ginusto.

Napatingin ako kay Lola Remedios. Nakatingin din siya sa akin. Mapanuri. Tahimik. Parang may hinihintay na reaksyon mula sa akin.

At doon ako nagpasiya. Hindi na ako nakipag-away para sa upuan sa harap. Hindi na ako nagsalita. Napatingin ako kay Manuel para tumango. Para bang sinasabi kong okay lang na umupo sa tabi niya si Tita Hailey at huwag nang kumontra.

Tahimik kong binuksan ang pinto sa likod at sumakay.

Sa likod.

Mas pipiliin ko nang maupo sa likod kaysa makipag-agawan sa harap. Mas pipiliin ko nang tahimik kaysa magmukhang petty. Mas pipiliin ko nang lunukin ang selos kaysa bigyan ito ng eksenang alam kong ikakasabog ni Lola Remedios. Hindi pa man kami nagsisimula ni Manuel, eeksena na siya agad.

Pagkaupo ko, isinara ko ang pinto nang dahan-dahan. Sumandal ako sa upuan at tumingin sa labas ng bintana.

Pero bago pa umandar ang sasakyan, naramdaman ko ang tingin ni Manuel sa rearview mirror.

Nagtagpo ang mga mata namin.

Sandali lang.

Isang iglap.

At sa titig na iyon, parang sinasabi niyang okay ka lang ba?

Hindi niya ako iniwan. Hindi niya ako nakalimutan. At kahit nasa likod ako ngayon, alam kong hindi iyon ang lugar ko sa puso niya.

At sa gitna ng ingay ng makina at init ng araw, iyon ang tahimik na kapit na pinili kong panghawakan.

Umandar ang sasakyan. At kasabay noon, parang may gripo na binuksan si Tita Hailey. Hindi na napigilang ibuhos ang kanyang kaharutan. Hindi na niya napigilang magkuwento ng mga bagay na pawang tungkol sa kanya. Hindi na nga siya pinakikinggan ni Manuel, tuloy pa rin siya sa pagdadaldal.

“Kasi Manuel, alam mo ba, dito talaga masarap kumain,” sabi niya agad, may kasamang tawa na pilit masigla. “Dinala na kita rito dati, ’di ba? O baka nakalimutan mo na? Sa panaginip ko yata nangyari iyon. Hayaan mo, balik tayo roon nang tayo lang, ah. I-date mo naman ako!” Tumawa siya ulit, masyadong malakas para sa loob ng kotse.

Hindi ako sumingit. Hindi rin ako tumingin.

Tahimik lang akong nakaupo sa likod, nakasandal sa upuan, nakatingin sa mga dumaraang gusali sa labas. Pero kahit hindi ko siya tinitingnan, ramdam ko siya. Ramdam ko ang bawat salitang binibitawan niya, bawat tawang parang sinasadya niya.

“Alam mo ba, sobrang excited talaga ako today,” dugtong niya. “Graduation pa naman ng pamangkin ko. Tapos kasama ka pa namin. Oh di ba? Bongga! Masaya talaga ang araw kapag kasama kita, Manuel.” May diin sa pangalan. May bahid ng pag-aangkin.

Napapikit ako saglit. Huminga nang malalim.

Isa. Dalawa.

Iritang-irita na ako kay Tita Hailey. Baka makalimutan kong kamag-anak ko siya at ilaglag ko siya sa kotse ni Manuel habang umaandar ito.

Hindi dahil nagsasalita siya kaya naiirita ako sa kanya. Kundi dahil pakiramdam ko, bawat salita niya ay parang paalala na may espasyo siyang gustong agawin sa akin. Na may lugar siyang gustong ipilit kahit hindi naman siya inaanyayahan doon ni Manuel.

Paminsan-minsan, sumasagot si Manuel. Maikli lang, may paggalang. Walang kasigla-sigla.

“Oo.” “Ganoon ba.” “Ahhh.”

Walang follow-up. Walang lambing. Walang pagbabalik ng tono. Hindi tulad kapag kausap niya ako.

At doon ako bahagyang kumakalma. Dahil kahit maingay si Tita Hailey, malinaw kung sino ang hindi nakikisabay sa ingay niya.

“Sky, ang tahimik mo naman,” bigla niyang sabi, lumingon pa talaga sa akin. “Pagod ka ba? Graduation mo ngayon ah, dapat masaya ka.”

Ngumiti ako nang maliit at pilit. ’Yung ngiting sapat lang para hindi masabing bastos sa harap niya.

“Opo,” sagot ko. “Masaya po ako.”

Sa sobrang saya ko nga, mailalaglag na kita sa kotse. Syempre, hindi ko na sinabi iyan.

Doon ko na tinapos.

Hindi ko na dinugtungan. Hindi ko na pinaliwanag. Wala na akong ibinigay na puwang para sa susunod niyang tanong.

Tumahimik ulit ang loob ng sasakyan. Sandali lang, dahil maya-maya, bumalik na naman ang boses niya, mas mabilis, mas madaldal, at parang takot sa katahimikan.

At ako?

Pinili kong hindi na makipagsabayan.

May mga laban na hindi kailangang sagutin para malaman mong nananalo ka. At may mga pagkakataong ang pananahimik ay hindi kahinaan, kundi pagpili ng kapayapaan.

Muli kong sinilip ang rearview mirror.

Nandoon si Manuel.

Hindi siya nagsasalita. Pero saglit siyang tumingin sa akin at kumindat. Walang pagtatanong sa mata niya. Walang anomang paliwanag. Isang tingin lang na parang nagsasabing, nakikita kita.

At syempre, isang kindat na nagpakilig sa akin.

At sapat na iyon.

Pumarada ang sasakyan sa tapat ng restaurant. Huminto ang ingay ng makina. At sa sandaling iyon, bago pa kami bumaba, isang malinaw na bagay ang tumatak sa isip ko.

Hindi lahat ng nakaupo sa unahan ay nauuna sa puso. At hindi dahil tahimik ako, ay wala akong puwang doon. Ako ang pinili saan man ako nakaupo.

Kabanata 48

Brutally Honest

Pagkadating pa lang namin sa restaurant, ramdam ko na agad ang tensyon sa sarili ko. Hindi dahil sa ingay o dami ng tao, kundi dahil sa kung paano kumilos si Tita Hailey.

Mula pagbaba ng kotse, hindi na siya humiwalay pa kay Manuel.

Hindi lang simpleng lakad na magkatabi. Kundi ’yung sadyang pagdikit ng braso sa braso. ’Yung kunwaring nadadapa kaya kumakapit sa matipunong katawan ni Manuel. ’Yung pagtawa niya na masyadong malakas para sa simpleng biro. Parang may gustong patunayan. O baka may gustong agawin.

Tahimik lang naman si Manuel. Hindi siya umaatras nang marahas, pero hindi rin siya gumaganti ng lambing. Kapag nadidikit ang braso ni Hailey, bahagya lang siyang lilihis. Kapag kumakapit, maingat niyang inaalis. Walang eksena, walang masasakit na salitang ibinabato. Pero malinaw ang lahat batay sa kilos niya, may hangganan.

Ako? Tahimik lang din.

Naglalakad ako sa likod nila, kasabay ni Papa Armando at Kuya Troy. Si Lola Remedios nasa unahan, abala sa pagtingin-tingin sa paligid na parang siya ang may-ari ng lugar. Paminsan-minsan, nararamdaman ko ang bigat sa dibdib ko. Hindi masakit. Hindi rin galit. Isang pamilyar na pakiramdam ng selos na ayaw mong aminin kahit sa sarili mo . Kahit anong pagpapakalma ko sa sarili ko, hindi ko maiwasang magselos kahit na may assurance namang ipinapakita si Manuel sa akin.

Pagpasok namin, agad kaming inasikaso. Isang mahabang mesa ang inihanda para sa amin. Natural lang na si Papa at si Lola ang naupo sa gitna. Si Kuya Troy ang nagpresintang umupo sa tabi ko. Si Manuel sa kabilang gilid.

At si Tita Hailey?

Dahil likas sa kanya ang pagiging haliparot, umupo siya sa tabi ni Manuel.

Hindi siya nagtanong. Hindi siya nagpaalam. Parang natural na desisyon na siya ang dapat nandoon.

Napatingin si Manuel sa akin sandali. Mabilis lang, halos hindi mapapansin ng iba. Isang tingin na may halong paghingi ng paumanhin at pang-unawa. Tumango lang ako nang bahagya, parang sinasabing okay lang . Kahit hindi naman talaga.

Dumating ang pagkain. Isa-isang inilapag ang mga plato. May kaunting katahimikan habang nagsisimula kaming kumain.

“Anak,” tanong ni Papa habang hinihiwa ang steak niya, “ano na ang plano mo pagkatapos ng graduation? Hindi sa minamadali kita, ah. Don’t get me wrong. Gusto ko lang marinig ang plan mo so I can guide you as your father.”

Lahat ng mata, napunta sa akin. Napatango naman ako sa sinabi ni Papa Armando. Kahit kailan talaga, napaka-understanding niyang ama sa akin. Hindi ko alam kung ganyan ba talaga siya o bumabawi lang siya sa mga taong hindi niya ako nakasama. Sometimes I wonder, kung sa kanya kaya ako lumaki, ganito pa rin kaya siya ka-understanding?

Umayos ako ng upo. “Magbabakasyon po muna ako para magpahinga,” sagot ko. “Siguro ilang linggo lang naman po. Gusto ko munang mag-relax bago harapin ang reyalidad. Pagkatapos po… susubukan ko pong magtayo ng sarili kong restaurant. Kahit maliit lang po muna bilang panimula. May konting ipon naman po ako mula sa mga binibigay niyo sa akin.”

Tumango si Papa, halatang proud sa plano ko kahit hindi ko pa man din nasisimulan. “Matagal ko nang alam na doon ka pupunta. Sa business at sa cooking,” sabi niya. “Masarap kang magluto. Problema lang…” ngumiti siya, “ikaw lang ang chef na tamad magluto para sa sarili.”

Napatawa si Kuya Troy. Pati si Manuel, napangiti sa biro ni Papa.

Ako? Napailing lang. “Mas masarap po kasing may pinaglulutuan,” sagot ko. “Nakakatamad kapag ikaw lang din ang kakain. Gastos sa ingredients dahil ako lang naman ang kakain. Mabuti pang mag-take out na lang o magpa-deliver.”

“Oo nga ee,” sabat ni Manuel, mahina pero malinaw sa pandinig ko. “Sayang talaga ’yung talent niya. Tamad magluto, mas gusto pang pinagsisilbihang ipagluto.” Dagdag niya sabay tawa nang mahina.

Napatingin naman ako sa kanya. Hindi siya nakatingin sa akin dahil abala siyang maghiwa ng pagkain niya.

Samantala, si Tita Hailey, hindi nagpahuli sa paghirit. Ganito na talaga siya. Kapag may gustong makuha, gagawa ng kung anomang paraan para mabaling ang lahat sa kanya.

“So, Manuel,” sabi niya, may ngiting pilit ginagawang inosente. “Ano ba ang paborito mong pagkain, napag-uusapan lang din naman natin ang pagkain? Camote Cue, Banana Cue, Barbeque… o fuck you? Fuck me na lang kaya?” hirit niya sabay tawa na akala mo ay parang birhen.

“Shhh, Hailey. Not a good joke, we’re eating. Not in front of my salad.” Saway ni Lola Remedios na naeskandalo kay Tita. May diin ang huling salita niya.

Tumahimik ang mesa pero si Tita Hailey ay nakangiti pa ring nakatitig kay Manuel. Hindi naman nakatingin si Manuel at nakakunot lang ang kilay niya, tanda na hindi rin nagustuhan ang biro ni Tita Hailey.

“Anyway…” panimula ni Lola Remedios. “Ano ba ang gusto mo sa isang tao, Manuel? Nang matigil na ’tong si Hailey.” tanong niya.

Napabaling si Manuel kay lola bago nagsimula, umayos pa siya ng kanyang pag-upo. “May mga tao pong madaling hangaan,” sagot niya nang diretso. “Lalo na kapag may pangarap at sipag.”

Hindi pa man tapos magsalita si Manuel, sumabat agad si Tita Hailey. Ngumiti siya, pero may kakaibang kislap sa mga mata niya. “Ang suwerte naman ng taong mapapangasawa mo balang araw. Siguradong aalagaan ka nang mabuti. May pangarap at sipag din naman ako. So ako ba ang mapapangasawa mo?” banat na naman niya, syempre, hindi mawawalang ibida niya ang sarili niya. Para bang mamamatay siya kapag hindi tungkol sa kanya ang lahat ng mapag-uusapan.

Doon huminto ang tinidor ni Manuel sa pagkain.

Marahan niyang ibinaba iyon sa plato. Tumayo ang balahibo ko, hindi dahil sa kaba, kundi dahil sa kung gaano kakalma ang sumunod niyang boses.

“May mahal na akong iba,” sabi niya. Hindi malakas. Hindi rin pabulong. Sapat lang para marinig ng lahat. “At malinaw iyon sa akin. Wala akong balak ibaling pa iyon sa iba. You can find a better man for you, Hailey. Maraming iba riyan. Huwag mong ibaling sa isang lalaking walang interes sa’yo. I’m sorry, I need to be brutally honest with you. Ayokong masayang ang effort at panahon mo.”

Parang may nahulog na kutsara sa katahimikan sa sinabi ni Manuel. Naging awkward ang atmosphere sa sinabi ni Manuel. Kahit ako, nahirapang lunukin ang kinakain ko.

“Nagliligawan pa lang kami,” dugtong niya, tumingin sandali sa akin bago bumalik ang tingin kay Tita Hailey. “Pero wala akong balak na ibaling sa iba ang nararamdaman ko. Makakahanap ka rin ng para sa’yo. Kusang darating iyon sa’yo.”

Walang insulto. Walang yabang. Katotohanan lang ang sinabi ni Manuel kay Tita Hailey.

Nanigas ang ngiti ni Tita Hailey. Bahagya siyang tumawa, pero halatang pilit lang para hindi siya gaanong mapahiya at maisalba ang sarili. “Ay, ganon ba?” sabi niya. “Joke lang naman iyon. Bakit mo naman sineseryoso mga banat ko. Para ka namang others.”

Pero iba na ang timpla ng hangin.

Tahimik na siyang kumain pagkatapos noon. Hindi na dumidikit. Hindi na nagtatanong. Hindi na tumatawa nang malakas. Parang biglang nawala ang sigla niya, parang isang ilaw na pinatay nang walang paalam.

Ako? Hindi ako nagsalita. Hindi ako nagkumento.

Pero sa loob-loob ko, may unti-unting gumagaan. Hindi dahil natalo si Tita Hailey. Kundi dahil malinaw ang pinili ni Manuel.

At sa gitna ng ingay ng kubyertos at mahihinang usapan, doon ko naisip na hindi pa man kami, matatag na ang paninindigan niya sa akin.

Pag-uwi ko sa condo, halos hindi na ako makahinga sa dami ng notifications sa cellphone ko.

Sunod-sunod ang tunog. Congratulations!

Proud of you!

Finally, graduate ka na! May mga kaklase. May kakilala. May mga kamag-anak na biglang naalala ang existence ko ngayong may diploma na ako. Napangiti ako habang nakadapa sa kama, hinahayaan lang mag-vibrate ang phone sa tabi ng unan.

Hanggang sa may pumasok na mensahe sa group chat.

Mga pinsan ko. Mga anak ng pinsan ni Papa Armando, nag-aaya ng party.

GCka Sanchez

POBLACION. TONIGHT.

Graduation blowout mo ’to, Sky! Bawal tumanggi.

May na-book na kamng bar para hindi ka na mahirapan. See you later!

Napabuntong-hininga ako, pero may ngiti rin naman. Matagal na rin akong hindi sumasama sa ganitong lakad. Parang gusto ko ring magwala nang kaunti. Magpakawala. Isang gabi lang na maging wild. Isang gabi lang na hindi ko iisipin ang bukas.

Kinuha ko ang phone ko para mag-reply nang biglang tumunog ulit ito. This time, tawag na.

Si Manuel.

“Hello?” sagot ko, naka-smile pa rin kahit hindi naman niya nakikita.

“Congrats, mahal,” bungad niya agad, nasasanay na rin akong tawagin niya akong mahal. May lambing at may saya sa tono niya tuwing binibigkas niya ito.

“Thank you,” sagot ko. “Grabe, parang mas excited ka pa sa’kin na grumaduate ako, ah.”

“Syempre,” tumawa siya. “Pinaghirapan mo ’yan, eh.”

Saglit siyang tumahimik, tapos parang nag-aalangan pa. “Uh… Sky? Tanong lang.”

“Ano ’yon?”

“Puwede ba akong mag-stay sa unit mo tonight?”

Napatawa ako. “Wow ah,” sabi ko. “Feel at home masyado? Abuso na yata ’yan.”

Tumawa rin siya. “Joke lang. Kung ayaw mo–”

“Puwede naman,” putol ko. “Kaso nga lang, wala ako tonight. So maiiwan ka ring mag-isa sa unit ko.” Humiga ako nang patagilid. “May lakad ako mamaya.”

“Lak–?” tumigil siya. “Anong lakad mo?”

“Party,” sagot ko. “Nag-aya mga pinsan ko. Sa Poblacion.”

Tumahimik ulit siya. Ramdam ko ang pag-iisip niya sa kabilang linya.

“Bar?” tanong niya.

“Yeah, sa isang bar,” sagot ko. “Graduation party ko.”

“Ah,” mahina niyang sabi. “Kabataan nga naman.”

Napatawa ako. “Yeah, para sa mga kabataan lang ’tong party na ’to. Baka ma-OP ka. Puro early twenties. Maingay doon saka magulo. Bawal sa mga trentahin at kuwarentahin.”

Tumawa siya nang mahina. “Excuse me,” sabi niya. “Hindi pa naman ako masyadong matanda kaya alam ko kung ano ang mayroon sa mga bar.”

“Akala ko kasi disco lang ang alam mo,” biro ko, tumawa siya sa kabilang linya.

Nang makabawi, huminga siya nang malalim. “Sasama ako.”

Napakunot ang noo ko. “H-Ha?”

“Sasama ako sabi ko,” ulit niya. “Para maki-celebrate sa inyo.”

“Manuel–”

“At para may mag-uuwi sa’yo,” dugtong niya. “Just in case na malasing ka.”

Napangiti ako, pero may kabog sa dibdib ko. “FYI lang,” sabi ko, “may booking kami ng hotel room. Katabi lang ng bar. Hindi naman ako basta-basta uuwi nang lasing no!”

“Good,” sagot niya kaagad. “Mag-book na rin ako ng hotel room sa pinag-bookan ninyo. Maganda rin na nag-book kayo, mas kampante ako.”

“Kampante ka saan?” tanong ko.

“Na hindi ka mapapahamak,” sagot niya. Walang biro. Walang lambing na pilit, para bang natural lang ang sinabi niya.

Sandaling tumahimik ako. May parte sa akin na gustong umatras. May parte ring… kumakapit.

“Okay,” sabi ko sa huli. “Ikaw bahala kung gusto mo. ’Wag mo lang akong sisihin kapag na-bored ka mamaya sa party.”

Ngumiti siya, ramdam ko kahit hindi ko nakikita. “Hihiwalay na lang ako sa inyo para maging komportable kang gumalaw kasama ang mga pinsan mo. I’ll pick you up. Sabay na tayong pumunta roon.”

Pagkababa ng tawag, nakatitig lang ako sa kisame.

Kasama ko na nga siya sa graduation ko, pati ba naman sa party ko sa Poblacion? What a day to remember?!

Hindi ko alam kung anong mangyayari. Hindi ko alam kung handa ako. Pero sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon… hindi ko rin gustong umatras. Naglinis at nagkuskos ako lahat ng kasuluk-sulukan ng katawan ko. Sinisiguradong handa ako sa gabing iyon.

Pagkadating namin sa bar, sinalubong agad kami ng ingay at ng ilaw na kumikislap. Ang musika ay parang tumatama sa dibdib ko sa sobrang lakas. Ang mga halakhakan at sigawan na halo-halo ay humahalo sa ingay. Isang iglap lang at ramdam kong ibang mundo na ’to kumpara sa tahimik na condo unit ko kanina.

Nakasuot lang ako ng polo shirt at simpleng maong na pantalon. Ganoon lang din ang suot ni Manuel, pero bakit parang ang hot niya sa itsura niya kahit simple lang naman ang suot niya? Hapit na hapit ang polo shirt at pantalon sa kanyang katawan. Unang kita mo pa lang sa tindig niya, alam mong may malaking bagay siyang tinatago sa loob ng kanyang damit. Wala pa mang alak, may tama na yata ako.

“Guys!” sigaw ko agad nang makita ko ang mesa namin.

Tumayo ang mga pinsan ko na parang may reunion kami. Isa-isa silang lumapit, yumakap at bumati sa akin.

“SKY!” sigaw ni Allen sabay yakap sa’kin. Siya ang pinakamatanda sa aming magpipinsan. Siya rin ang pinakamatino sa mga pinsan ko.

“Congrats!” dagdag naman ni Brix, may hawak nang shot glass. Siya naman ang mahilig pumarty at mambabae.

“Libre mo kami, ah,” biro ni Charles, ang pinsan kong mahilig mag-volleyball at saksakan ng kuripot.

“Hindi puwede ’yan,” singit ni Dale, “siya ang bisita natin. Ako na rito.” Siya naman ang pinakaseryoso sa mga pinsan ko. Parang may sariling mundo, pero napakagalante naman.

Napatawa ako bago ko hinila si Manuel palapit. “Guys, siya nga pala si Manuel,” pakilala ko. “Man–” muntik ko nang sabihin manliligaw pero pinigilan ko ang sarili ko, “–close friend ko.”

Ngumiti si Manuel, maayos at kalmado kahit halatang naiilang sa dami ng mata na nakatingin sa kanya.

“Nice to meet you,” sabi niya, isa-isang tumango, yumakap at tumapik sa likuran nina Allen, Brix, Charles, at Dale.

“Bro,” bulong ni Brix na hindi naman talaga bulong, “Sama ka sa akin mamaya, hanap tayong chix. Tamang-tama, marami ang may daddy issues. Mabenta ka mamaya.”

Umirap lang ako habang nagtatawanan ang mga loko.

Lumapit din ang mga babae. Sina Elisse na naka-red dress, si Freya na may hawak nang cocktail, at si Gretchen na todo ngiti sa akin.

“Sky, congrats!” sabay-sabay nilang bati. “Ang pogi ng kasama mo ah. Matured.” pahabol ni Freya, diretso kay Manuel.

“Thank you,” sagot ni Manuel.

Makalipas ang ilang minuto nang makaupo na kami, yumuko si Manuel sa akin. “Mag-o-order lang ako sa counter,” sabi niya, marahang hinahaplos ang likod ng kamay ko bago tumalikod sa amin.

Tumango ako sa kanya at bumaling sa pinag-uusapan ng mga pinsan ko. Pinagtatawanan nila ang nakakatawang encounter ni Brix. Kung paanong umatras daw ang libog niya nang malamang binabae pala ang maikakama niya. Ang mas malupit pa raw, mas malaki pa ang burat kaysa sa kanya. Doon nabalot ng halakhakan ang table namin.

Habang nagsisimula na ang party, shots dito at tawanan doon, napapalingon ako sa bar counter. Kita ko si Manuel, nakaupo roon, seryoso habang kausap ang bartender. Pero isa-isa ring may lumalapit sa kanya. Mga babaeng confident, maganda, at diretso ang tingin sa kanya. May ilan ding bakla na halatang game na game na nanlalandi sa kanya.

Isa lang ang pare-pareho sa reaksyon niya. Magalang na ngiti, iling ng ulo, at isang kamay na bahagyang nakataas na parang nagsasabing sorry, no .

Pero kahit gano’n… hindi maiwasang kumirot ang dibdib ko.

“Sky!” sigaw ni Allen na nagpawala ng pansin ko kay Manuel. “Shot!”

Hindi pa ako nakakatanggi nang may umupo sa tabi ko.

“Hi,” sabi ng lalaking hindi ko kilala. “Zer nga pala.”

“Sky,” sagot ko, pilit ngumiti sa kanya bilang paggalang.

“Friend ako ni Allen,” dagdag niya. “Congrats pala. Ang galing mo, balita ko cum laude ka.” Bulong niya sa tenga ko, lumalakas ang ingay sa bar.

“Thank you,” sagot ko na pasigaw na rin sa tenga niya.

Nagsimula siyang magkwento, kung paano raw sila nagkakilala ni Allen, kung gaano raw ka-solid ang barkada nila. Tumango-tango lang ako, pero ramdam kong unti-unti siyang umuusog palapit sa akin.

Hanggang sa kailangan na niyang yumuko palapit sa akin para mas marinig ako dahil sa lakas ng music at sigawan sa bar.

“Masaya ka ba?” bulong niya sa tenga ko.

Napatigil ako saglit. Hindi dahil sa tanong niya, kundi dahil sa sobrang lapit na niya na para bang mahahalikan na niya ako.

“Oo naman,” sagot ko, sabay usog palayo nang kaunti.

Pero sumabay din siya, parang walang intensyong lumayo pero halatang sinasadya ang paglapit sa akin.

“Graduate ka na,” dagdag niya, mas malapit na ngayon ang bibig niya sa tenga ko na konti na lang ay mahahalikan na niya. “Parang ang sarap mag-celebrate tonight. My place. Game ka ba?”

At doon ko siya naramdaman. Hindi ko man siya makita agad, ramdam ko ang biglang pagbabago ng hangin. Napatingin ako sa bar counter.

Si Manuel.

Nakatitig siya sa amin.

Hindi siya galit. Hindi rin seloso sa hayag na paraan. Pero may kung anong dumilim sa mga mata niya. May pagka-alerto sa nangyayari sa akin. May pagka-protective. Parang isang hakbang na lang, lalapit na siya para tingnan kung binabastos ba ako ng kausap ko.

“Excuse me,” sabi ko agad kay Zer. “Kukunin ko lang ang drinks ko.”

Tumango siya, may nakakalokong ngiti pa rin, pero hindi na ako naghintay ng sagot mula sa kanya.

Habang naglalakad ako palapit sa bar counter, ramdam kong sumusunod ang tingin ni Manuel sa akin. Nang makarating ako sa harap niya, hindi na siya umiwas.

“Okay ka lang?” tanong niya, bahagyang yumuko para marinig ko siya.

Tumango ako. “Oo.”

Tahimik lang siyang tumingin sa akin sandali, parang binabasa kung totoo ang sagot ko. Pagkatapos, bahagya siyang humarap sa direksyon ng mesa namin, eksaktong kung saan nakaupo si Zer.

Bumalik ang tingin niya sa akin. “Sabihin mo lang,” mababa niyang sabi, “kung binabastos ka niyon.”

Hindi ko alam kung bakit, pero sa gitna ng ingay, ilaw, at alak, ang pakiramdam ko, ligtas ako.

At doon ko na-realize… hindi na siya padalos-dalos. Hindi na siya tulad noon na makita lang akong may kasamang ibang lalaki, mainit na agad ang ulo at pagbibintangan akong malandi tulad ng namayapa kong ina.

Nag-stay lang ako saglit sa kanya. Nang makita kong umalis si Zer, bumalik na rin ako sa table ng mga pinsan ko. Nainip ata ang loko at naghanap ng ibang mabibiktima.

Bumalik muli ang sigla ko sa pakikipag-party. Masaya akong nakikipagkuwentuhan at nakikipagtawanan sa mga pinsan ko.

Pagkaraan ng ilang shots at oras, biglang may nagbago sa paligid. Nagulat ako roon.

May mga boses na humina, may mga tawang naputol sa gitna.

“Hoy…” bulong ni Gretchen, halos dikit ang labi sa tenga ni Elisse.

“Siya ba ’yon?” singit naman ni Freya.

“Grabe naman, mana sa akin.” singit ni Brix, pigil ang tawa.

“Haileyparot talaga,” sabi naman ni Allen, halatang sanay na sa ganitong eksena.

Napakunot ang noo ko. Ano daw?

“Ha?” tanong ko, medyo iritado na dahil wala akong maintindihan. “Ano’ng mayroon?”

Hindi na sila sumagot. Sabay-sabay silang tumingin sa isang direksyon. Sumunod ang tingin ko sa kanila.

At parang may kumurot sa dibdib ko. Nandoon siya.

Si Tita Hailey

.

Nasa bar counter. Nakaupo sa tabi ni Manuel, masyadong malapit para masabing nagkataon lang. Ang isang kamay niya ay nakapatong sa braso ni Manuel, parang may karapatang inaangkin. Ang ulo niya ay bahagyang nakayuko, nakangiti, may binubulong sa tenga nito na hindi ko marinig. Pero hindi ko kailangang marinig para maintindihan.

Kita ko ang panginginig ng daliri ko sa baso.

Hindi ko alam kung dahil sa alak o sa biglang pagsikip ng dibdib ko, pero parang dumilim ang paningin ko. Halo-halo na ang alak na nainom ko, halo-halo na rin ang emosyon ko.

Una, gulat. Bakit nandito si Tita Hailey? Sunod, inis. Bakit ganyan siya kalapit kay Manuel? Ganito rin ba ang naramdaman ni Manuel nang makita niya si Zer na masyadong malapit sa akin kanina? At panghuli, selos.

Matindi.

Hindi na ako nag-isip pa.

Kinuha ko ang cellphone ko, nanginginig ang mga kamay kong nagtipa ng mensahe sa Messenger.

Sky:

Manuel, lumayo ka nga.

Sandali akong nag-atubili. Huminga ako nang malalim. Pero tingin ko, hindi sapat ang una kong mensahe.

Nag-type ulit ako.

Sky:

Nagseselos ako.

Pagkatapos ng ilang segundo.

Seen.

Parang huminto ang mundo. Tumingin siya sa akin. Nagtagpo ang mga mata namin sa gitna ng ilaw, usok, at ingay ng bar. Kita ko agad ang pagbabago sa mukha niya. Mula sa pilit na ngiti, naging seryoso. Parang may desisyong biglang bumigat sa balikat niya.

Kabanata 49

Invitation

Tumayo siya. Tumayo si Manuel sa pagkakaupo sa bar counter.

Mabilis ang tibok ng puso ko. Masyadong mabilis. Isang hakbang, paalis na sana siya nang biglang hinila ni Tita Hailey ang kamay niya.

“Manuel!” sigaw nito, may kasamang tawa na masyadong malakas, masyadong papansin. “Sayaw tayo!”

Umiling si Manuel. Kita ko ang bibig nilang gumagalaw kaya kahit malayo, nababasa ko ang mga sinasabi nila. Sobra ba ang alak na nainom ko kaya malakas ang sense ko sa pag-lip reading?

Pero hindi bumitaw si Tita Hailey. At bago pa makapaghanda ang isip ko sa susunod na mangyayari, bumitaw si Manuel.

At si Tita Hailey?

Sumayaw. Hindi basta-bastang sayaw.

Mabagal. Malapit. Sadyang seksing galaw na may kalaswaan na. Parang may gustong patunayan. Ang bawat indayog, parang sinasabing tingnan mo ako, Manuel. Piliin mo ako.

Sumabog ang mesa namin sa sigawan.

“AYAN NA!” “GO TITA!” “HAILEYPAROT IN ACTION!”

Tawanan. Palakpakan. Sigawan.

Pero si Manuel, hindi gumalaw. Nakatayo lang siya roon. Diretso ang tindig. Matigas ang panga. Walang ngiti. Walang pagkaaliw na rumehistro sa mukha niya. Walang kahit katiting na pagpayag sa eksenang iyon.

Hanggang sa umatras siya.

Isang hakbang. Dalawa.

Tumalikod siya.

At nag-walk out.

Tumahimik ang mga pinsan ko. Napanganga sa nangyari, sa pagkapahiya ni Tita Hailey.

Iniwan ni Manuel si Tita Hailey sa gitna ng pagkapahiya nito. Napatigil na lang ang galaw nito, napalingon sa paligid, saka ngumiting pilit, at parang walang nangyari.

Nang makabawi ang mga pinsan ko, mas lalo pa silang nagtawanan na may halong sigawan.

“GRABE SI MANUEL! IDOL ’TO” “WINALK-OUTAN LANG NG GANUN-GANUN?!” “SAVAGE!”

Ako? Nanatili akong nakaupo. Hindi ko alam kung anong mas nangingibabaw.

May parte sa akin na gustong matawa, dahil sa sobrang absurd ng eksena. May parte na nakahinga nang maluwag, dahil malinaw kung sino ang pinili ni Manuel. At may parte ring… masakit.

Para kay Tita Hailey.

Mag-isa siya. Naiwan. Pinagtatawanan ng mga pinsan kong ayaw din sa kanya. Pero kahit gano’n, mas mabigat pa rin ang tibok ng puso ko para kay Manuel.

Tumayo ako.

“Magpapahangin lang ako,” sabi ko sa mga pinsan ko, kahit walang nagtatanong.

Habang naglalakad ako palabas ng bar, halo-halo na ang nararamdaman ko para kay Manuel. Sinalubong ako ng malamig na hangin paglabas ko ng bar.

Para akong hinabol ng katahimikan matapos ang ingay, tawanan, at eksenang hindi ko hiniling pero ako ang tinamaan. Humigop ako ng hangin, pilit kinakalma ang sarili. Halo-halo ang nararamdaman ko. Hiya, selos, ginhawa, at konting awa. Hindi ko alam kung ano ang dapat manaig.

At bago pa man ako makalayo, may humila sa braso ko.

“Mahal.”

Boses ni Manuel.

Hindi malakas. Hindi rin galit. Pero sapat para manginig ang loob ko. Bumilis ang tibok ng puso ko.

Hinila niya ako palayo sa ilaw ng bar, palayo sa usok at mga matang mapanghusga. Sa isang madilim na bahagi sa labas, may pader na bahagyang tinatakpan ng anino, may ilaw ng poste na hindi umaabot sa amin.

At doon, bigla niya akong niyakap. Hindi marahas. Hindi nagmamadali. Isang yakap na parang matagal niyang pinigil. Isang yakap na parang may hinahabol na kapanatagan.

Napahinto ang paghinga ko. Ramdam ko ang dibdib niya sa noo ko, ang init ng katawan niya na sumasalo sa lamig ng gabi. Ramdam ko ang kamay niyang nasa likod ko, mahigpit pero maingat, parang sinisigurong hindi ako mawawala.

“Okay ka lang ba?” mahina niyang tanong, halos idinikit ang labi sa gilid ng ulo ko. “Kanina pa kita gustong lapitan, ayoko lang mailang ka sa harap ng mga pinsan mo.”

Hindi agad ako sumagot. Dahil sa yakap pa lang niya, parang unti-unting bumibigay ang lahat ng kinimkim kong emosyon.

“Hindi ko in-expect ’yon,” dugtong niya. “Sorry… hindi ko hinila agad ang kamay ko. Ayokong gumawa ng eksena, pero ayokong isipin mo rin na hinayaan ko lang si Hailey.”

Doon ko siya mas hinigpitang yakapin. Sa kabila ng lahat, ako pa rin ang iniisip niya.

“Akala ko,” sabi ko sa wakas, boses kong halos pabulong, “sanay na ako sa mga ganyan.”

Bahagya siyang umatras para makita ang mukha ko. Hindi niya binitiwan ang baywang ko. Nakapulupot pa rin ang mga daliri niya roon, parang may karapatan pero hindi naman mapag-angkin.

“Pero?” tanong niya.

“Pero nagseselos pa rin ako,” amin ko. Tumingin ako sa mga mata niya. Diretso. Walang biro. “At ayokong maramdaman ’yon… lalo na’t hindi pa naman tayo.”

Napangiti siya. Hindi ’yung pabiro. Kundi ’yung malambot. Parang may relief at nakahinga nang malalim.

“Good,” sabi niya. “Kasi ibig sabihin,” dugtong niya, mas bumaba ang boses kumpara kanina, “hindi lang ako ang may nararamdaman sa ating dalawa.”

Napasinghap ako nang bahagya niyang ilapit ang noo niya sa noo ko. Ramdam ko ang hininga niyang mainit, mabagal, at kontrolado. Parang bawat segundo, may pinipigilan siya.

“Nagseselos ka pa ba ngayon?” tanong niya, halos pilyo ang tono, pero seryoso ang mga mata.

“Hindi na,” sagot ko na parang batang kinakausap ng ama niya. “Ikaw naman ang umiwas sa tukso, eh.”

Tumawa siya nang mahina. “Kasi wala akong balak maging audience sa sarili kong kahihiyan.”

“Hindi ka napahiya,” sabi ko. “Siya ’yon. Si Tita Hailey. Ginawa niya iyon sa sarili niya.”

Bahagya siyang yumuko, inilapit ang labi sa tenga ko. Hindi humalik. Hindi rin dumampi. Pero sapat ang lapit para manginig ang balat ko.

“Sky, mahal…” bulong niya, “kung magseselos ka man ulit… sabihin mo lang. Huwag kang aalis mag-isa, huwag mo akong iiwan. Susuyuin kita magdamag.”

Napapikit ako at napakagat ng aking labi. Pinipigilang mapangiti.

“Takot ka bang mawala ako?” tanong ko, hindi ko alam kung saan ko kinuha ang lakas ng loob ko para sumagot at magtanong ng ganyan. Sa alak ba?

Sandaling tumahimik si Manuel. Pagkatapos, hinigpitan niya ulit ang yakap sa akin.

“Oo,” tapat niyang sagot. “At hindi ko ikinahihiya ’yon. I don’t want to lose you, not anymore.”

Doon, doon ko naramdaman ang init hindi lang sa pagitan ng mga katawan namin, kundi sa pagitan ng mga salitang matagal nang gustong lumabas.

Nagtagal kami roon. Walang halik. Walang kailangang patunayan. Pero ang pagitan ng mukha namin? Isang maling galaw lang, may mangyayari na.

At pareho naming alam ’yon.

“Babalik ka na sa loob?” tanong niya sa huli.

Tumango ako.

Pero bago kami humiwalay, hinawakan niya ang kamay ko. Mahigpit. Sigurado. At sa gabing iyon, sa ilalim ng ilaw na hindi sapat para ilantad ang lahat, malinaw sa akin ang isang bagay.

Hindi pa kami. Pero malinaw na may hinahawakang isa’t isa na ayaw na naming bitawan. Tumango ako, pilit pinakalma ang dibdib ko kahit ramdam ko pa rin ang init ng yakap niya.

“Babalik na ako sa loob,” sabi ko, bahagyang umatras. Ayokong makita niyang nanginginig pa rin ang kamay ko.

“Sige,” sagot ni Manuel. May ngiti sa labi niya, pero may pagod sa mga mata niya. “Mag-che-check in na ako sa hotel na tutuluyan mo, hindi na ako babalik sa loob. Para makaiwas na rin kay Hailey.”

Napakunot ang noo ko. “Talaga?” tanong ko habang nakangiti.

“Mas mabuti na ’yon. Mag-ingat ka sa loob, ah. Tawagan mo ako agad kung may nangyari. Dumikit ka lang sa mga pinsan mo,” dagdag niya agad, parang ayaw mag-alala. “I-message mo na lang ako. Sabihin ko sa’yo kung anong room number ko.”

May kung anong kumalabit sa dibdib ko sa mga salitang room number , pero hindi iyon bastos kundi pamilyar. Parang pangakong may pahinga sa dulo ng gabi.

“Magkuwentuhan tayo mamaya,” dugtong niya. “Kahit saglit lang. Bago ka matulog. I want to see you before I sleep. I want to hug you.”

Tumango ako. “Sige po.”

At bago pa ako tuluyang bumalik sa loob, hinawakan niya ulit ang kamay ko. Isang pisil. Tahimik na paalala.

Pagpasok ko sa bar, sinalubong ako ulit ng ingay. Malakas na tugtog, ilaw na kumikislap, at halakhakang parang walang pakialam sa mga nasirang sandali.

Pero agad akong natigil. Nandoon si Tita Hailey. Nasa table na ng mga pinsan ko. Hawak ang baso ng alak na halos hindi na bumababa sa bibig niya. Mapula ang pisngi, magulo ang buhok, at may matang basang-basa. Hindi ko alam kung dahil sa alak o sa kahihiyan.

“Sky!” sigaw ni Allen nang makita ako. “Halika, rito!”

Lumapit ako, mabigat ang bawat hakbang.

“Okay ka lang ba?” tanong ni Freya, may halong hiya at aliw ang tono. “Si Tita kasi–”

“Broken hearted ako!” biglang sabat ni Tita Hailey, itinaas ang baso. “Cheers sa mga babaeng ’di pinapansin!”

Nagkatinginan ang mga pinsan ko. May gustong tumawa, may gustong lumubog sa upuan. At syempre, hindi mawawala ang mga pinsan kong kunsintidor at todo bigay ng alak kay Tita Hailey.

“Tita Hailey, tama na,” mahinang sabi ni Elisse.

Pero tumawa lang si Tita Hailey nang mapait. “Hindi pa ako lasing. Alam niyo bang may plano pa akong isasagawa mamaya kaya kailangan kong uminom nang maraming alak?” sabay tingin niya sa akin nang diretso. “Aalamin ko ang room number ni Manuel, ang paalam niya kanina mag-check in siya sa isang hotel. Nakita ko siyang papunta dyan sa katabing hotel. Susundan ko siya mamaya sa hotel room niya. Aakitin ko siya. Tingnan natin kung makakatanggi pa siya sa ipararanas ko sa kanya. Ipatitikim ko sa kanya na masarap ang isang Hailey.”

Parang may biglang sumabog sa loob ko. Uminit ang batok ko. Humigpit ang panga ko. Sa loob-loob ko, gusto kong isigaw na hindi mo siya pag-aari , na hindi ka niya pipiliin , na hindi mo kailangang magpakababa para lang may patunayan .

Pero ngumiti lang ako. Isang pilit at kontroladong ngiti.

“Tita Hailey,” sabi ko, mahinahon pero malamig, “baka mas kailangan mo ng tubig kaysa ng isa pang shot nang mahimasmasan ka.”

Napatigil siya. Saglit lang. Tapos tumawa ulit, mas mahina na ngayon.

“Concerned ka?” tanong niya, may hamon sa boses niya.

“Hindi,” sagot ko. “Pagod lang akong manood ng taong sinasaktan ang sarili niya.”

Tumahimik ang mesa. Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Umupo ako sa tabi, kinuha ang cellphone ko, at tahimik na nag-type ng mensahe para kay Manuel.

Sabihin mo agad kapag nasa room ka na.

Habang nag-iingay ang paligid at patuloy na umiinom si Tita Hailey, malinaw sa akin ang isang bagay. Hindi ako magsasayang ng lakas sa eksenang wala namang patutunguhan.

May mas mahalaga akong iniingatan ngayong gabi. At hindi iyon ang drama sa mesa, kundi ang tahimik na usapang naghihintay sa dulo ng gabi.

Tumayo ako kahit pakiramdam ko ay lumulutang pa rin ang buong mundo. Nagpaalam ako sa mga pinsan kong aalis na ako. May yumakap, may nagbiro, at may mga salitang alam kong bukas ko na lang iintindihin. Ang malinaw lang sa isip ko noon ay ang isang pangalan.

Si Manuel.

Tahimik ang hallway ng hotel. Malamlam ang ilaw, parang sinasadya ng lugar na pabagalin ang bawat hakbang ko. Ramdam ko ang yabag ng sapatos ko sa carpet, bawat tunog ay sumasabay sa tibok ng puso ko na parang tambol habang lumalabas ako sa elevator. Ang madilim na hallway ng hotel ay bahagyang umiikot dahil sa mga alak na nainom ko ngayong gabi.

Huminto ako sa harap ng pinto niya. Saglit akong napapikit. Binasa ko muli sa cellphone ko ang room number na itinext ni Manuel. Huminga ako nang malalim.

Ano bang ginagawa ko rito? Pero kumatok pa rin ako.

Pagkabukas ng pinto, siya agad ang bumungad sa akin. Naka-robe, bahagyang gulo ang basang buhok, may bakas ng pagod at pagtataka sa mukha niya. Mukhang bagong ligo lang siya.

“Sky?” sambit niya. “Okay ka lang ba? Bakit parang lasing na lasing ka?”

Hindi ko na hinintay ang susunod niyang sasabihin.

Sa lahat ng selos na kinimkim ko, sa init ng alak sa katawan ko, sa galit at takot na pinaghalo-halo ng buong gabing iyon, hinawakan ko ang muka niya at hinalikan siya sa labi.

Hindi marahas. Pero diretso. Isang halik na parang pag-amin. Isang hakbang na matagal ko nang iniikutan pero ngayon ko lang tinapangan. At sana, sa gabing ito, hindi ko pagsisihan ang kapangahasang gagawin ko.

Narinig ko siyang bahagyang napasinghap. Ramdam ko ang sandaling paninigas ng katawan niya bago niya ako hinawakan sa mga pisngi, marahan pero matatag, para mapatingin ako sa kanya.

“Mahal,” mababa ang boses niya, seryoso. “Alam mo ba ang ginagawa mo? Why did you kiss me?”

Tumingin ako sa mga mata niya. Hindi ako umiwas. Hindi ako nagbiro.

“Oo,” sagot ko. “Ayaw mo ba? Gusto ko ito.”

Bumigat ang paligid sa aming dalawa. Hindi dahil sa alinlangan kundi dahil pareho naming alam na hindi na ito biro. Ramdam ko ang hinlalaki niya na bahagyang gumalaw sa pisngi ko, parang sinusukat kung gaano ako katotoo sa sinabi ko.

“Nakainom ka. Ayokong pagsisihan mo ito bukas,” sabi niya, mas mahina na ngayon.

“Alam ko ang ginagawa ko. Hindi sapat para magsinungaling pa ako,” sagot ko. “Please take me, Mahal.” Seryoso kong sabi.

Napasinghap siya sa narining sa akin. May katahimikan sa pagitan naming dalawa nang banggitin ko ang mga sinabi ko. May kung anong kumislap sa mga mata niya. Hindi saya, kundi pagbitaw. Parang may matagal nang pader na bumigay sa prinsipyong matibay niyang itinayo.

Isinara niya ang pinto sa likod namin, hindi padabog, at hindi padalos-dalos. Parang sinisiguro niyang ligtas ang sandaling ’to. Hinawakan niya ako sa baywang, maingat, at nagtatanong pa rin sa bawat galaw. At nang hindi ako umatras, nang mas dumikit pa ako, doon niya ako hinalikan pabalik.

Mas mabagal. Mas buo. Hindi na iyon padalos-dalos. Hindi na rin nagtatanong ang kanyang mga halik.

Naghalo ang hininga namin. Ang init ng katawan niya ay ramdam ko hanggang buto. Parang sa bawat dampi ng labi namin, may sinasabi kaming nandito ako, hindi ako aalis at handa na ako .

“Mahal,” bulong niya, noo sa noo, halos magkadikit ang mga labi namin. “Kung tutuloy tayo–”

“Alam ko,” putol ko, mahina pero sigurado. “At dito lang ako. Ito ang gusto ko. Gusto kong maramdaman kang muli. Sa loob ko. Mahal kita, Manuel. Mahal na mahal.”

Hindi na namin kinailangan ng paliwanag. Wala nang tanong. Wala nang takasan.

Sa loob ng kuwartong iyon, sa gitna ng katahimikan at mabagal na gabi, pinili kong huminto sa pagtakbo. Pinili kong maging totoo. Kahit may takot pa rin, kahit nanginginig.

At sa sandaling iyon, sapat na ang hawak niya, ang halik niya, at ang presensya niyang pinili kong salubungin, imbes na takbuhan.

Kabanata 50

Wood

Mula sa banayad na mga halik, ang halik niya ay naging magaspang, mapag-angkin, at ang kanyang balbas ay kumukuskos sa aking makinis na balat habang ang dila niya ay ginagalugad ang kaloob-looban ng bibig ko.

Umungol ako nang malakas sa sarap na kanyang ibinigay. Ang mga kamay ko ay humaplos sa kanyang makisig na katawan. Mas lalo akong nalasing sa sarap na kanyang iginagawad sa akin. Mas lalong uminit ang pakiramdam ko.

Itinulak niya ako sa dingding, ang katawan niya ay nakatuon sa akin. Ang kanyang matigas na dibdib sa aking slim na katawan ay dumidiin kaya ramdam ko ang kanyang umbok na pumipintig nang matindi sa aking hita.

Diyos ko po! Kahit halos tatlong taon na ang nakalilipas, tanda ko pa kung gaano kalaki at kataba ang kanya. Tanda ko pa ang ugat ng kanyang burat. Hindi hamak na mas malaki ang katawan niya at mas dominante siya kumpara sa akin.

Tumigil siya sa paghalik sa akin, ang kanyang hininga ay mainit na dumampi sa mga labi ko. “Sigurado ka ba rito, Mahal? Pagkatapos ng lahat ng ’to, akin ka na?” Ani niya sa boses na mababa, magaspang, at may halong pag-aalala, ngunit ang kanyang mga mata ay nagliliyab ng pangangailangan.

Lasing ako, oo, ngunit hindi pa ako kailanman naging ganito kasigurado. Tumango ako sa kanya, parang napipi ako sa intensidad na ibinibigay niya kaya naman hinatak ko siya pabalik para halikang muli.

Iyon ang lahat ng kailangan ko. Ang mga kamay ni Manuel ay naglakbay sa katawan ko, hinatak ang suot kong polo shirt pataas, inilantad ang aking maputi at payat na katawan. Sunod niyang hinubad ang pantalon at brief ko. Ang kanyang mga daliri ay mainit na humahaplos sa aking balakang, itinaas ako nang walang kahirap-hirap, at ibinalot ko naman ang aking mga binti sa kanyang katawan, kinikiskis ang puwitan sa kanyang kargada.

“Putang ina, Mahal,” bulong niya, nahubad na rin ang kanyang robe na suot kanina.

Nilaplap niya ako habang dahan-dahan siyang naglalakad dala niya ako papunta sa kama. Nang makarating sa edge ng kama, inihagis niya ako pababa. Tumalbog ako sa mattress pero hindi ko iyon ininda. Itinaas ko ang aking mga tuhod at ibinuka ang aking hita, na para bang mas inaanyayahan pa siya sa putaheng inihanda ko ngayong gabi.

Ang aking hininga ay natigil nang makita kong muli ang kanyang matigas at mala-trosong burat. Nakalantad din ang kanyang maskuladong dibdib na aking pinapangarap lang noon na mahaplos. Lalaking-lalaki ang dating niya sa akin habang para akong leon na nakatitig sa kanya, nag-aalab para sa kanya.

Gumapang siya sa ibabaw ko, ang bigat niya ay naramdaman ko nang dumiin ang likuran ko sa matress. Hinalikan niya akong muli, mas malalim sa oras na ito. Ang kanyang kamay ay bumaba, hinaplos ang hita ko papuntang butas ko. Kiniskis niya ang burat niya sa burat ko na di hamak na mas malaki at mataba ang kanya.

Napasinghap ako nang maramdaman ko ang kanyang daliring nagpupumilit pumasok sa butas ko. Napaangat ang bewang ko at lumabas ang isang mapangailangang ungol sa mga labi ko.

“M-Mahal… ahhh!” ang aking ungol, ang boses ko ay nanginginig.

Pansamantalang umalis sa ibabaw ko si Manuel. Pumikit ako at hindi na siya hinanap sa dilim ng kanyang kuwarto. Narinig ko na lang ang pagtunog ng pagbukas niya ng isang bote at naamoy ko ang halimuyak ng lotion.

“I know na hindi lubricant ang lotion but we need to be resourceful. Ang sikip muli ng butas mo, mahal. It’s been three fucking years. Kailangan mong paluwagin para maging handa sa pagpasok ng burat ko. Naiintindihan mo ba iyon, mahal?” tanong at paliwanag niya, tumango ako habang nakapikit pa ring nakabukaka sa harap niya.

Yumuko siya, ang bibig niya ay naglakbay ng mainit na mga halik sa aking leeg, kumagat nang banayad, at nagpakaba sa akin. Ang kanyang balbas ay kumiliti sa balat ko, nagpadala ng matinding panginginig sa akin. Pagkatapos ay bumaba siya, ang dila niya ay sumayad sa aking kaliwang utong, isinubo niya ito nang may panggigigil hanggang ako’y napasigaw sa sobrang sarap.

“Aggghhhh! A-Ang s-sarap niyan, Mahal!” sigaw kong umalingawngaw sa silid.

Ang kanyang daliring balot ng lotion ay naramdaman ko sa butas ko. Nagsimula sa isa, naging dalawa, at pagkalipas ng limang minuto, tatlong daliri na niya ang naglalabas-masok sa makipot kong butas. Napapanganga na lang ako habang sabay niyang ginagawa ang salitang pagdede sa utong ko at ang pag-ulos ng makapal niyang daliri sa puwit ko.

Hingal na hingal ako, desperado, lalo na nang natatamaan ng kanyang daliri ang sensitibong prostate ko sa pader ng puwitan ko sa loob. Sinasadya niya pang idiin ang daliri niya roon kaya naman ang pakiramdam ko ay parang lalabasan ako nang hindi oras.

Nang sa wakas ay alisin niya ang daliri niya roon at akala ko ay ipapasok na niya ang burat niya. Napasigaw ako nang baliktarin niya ako sa tiyan ko at mapahiga ako nang pa-69 sa ibabaw niya. Kaharap kong muli ang burat niyang tatlong taon ko na nang huling makita nang harapan.

“Iusli mo ang puwetan mo,” ang kanyang utos, at syempre sumunod ako.

Pumasok muli ang kanyang mga daliri sa loob ng butas ko at mas lalo akong napaungol nang maramdaman ko ang mainit at malaway niyang dila sa dalawa kong itlog. Pinaglalaruan ng kanyang dila ang sensitibo kong mga itlog.

Hindi ako nagpatalo, dinilaan ko na parang ice cream ang dambuhala niyang burat. Pinalibutan ko ng laway ang titi niyang matigas at nang makuntento, pinasok ko ang ulo sa bibig ko. Sinipsip ko ang ulo nito hanggang sa maramdaman kong napahinto si Manuel sa pag-finger sa akin.

“Ang sarap niyan, mahal! Ilang beses kong pinagjajakulan na subo-subo mo ulet ang burat ko. Ilang beses kong pinagpapantasyahan na kinakantot kita, ahhhh!” sigaw niya, isinubo ko nang sagad ang burat niya.

Nanatili akong naka-deepthroat sa kanya nang halos isang minuto. Napapalo pa nga si Manuel sa kama na halatang sarap na sarap. Halos ipagduldulan niya ang mukha ko sa burat niya kahit sagad na sagad na ito. Buti na lang, tanda pa ng bunganga ko kung paano isubo nang buo ang dambuhala niyang burat kahit ilang taon na ang nakalipas.

Nang makuntento na ako, hinihingal kong iniluwa ang burat niya. Agad ko rin namang isinubo muli nang sagad ang tite niya na para bang hayok na hayok ako. Nang makabawi si Manuel, itinuloy niya ang pagpapaluwag sa aking butas para maihanda niya itong tirahin.

Nang mangalay ang bibig ko sa pagsubo, jinakol ko ang burat niya habang nakadikit sa dila ko ang ulo ng burat niya. Paikot-ikot ko itong jinakol habang naririnig ko ang paghalinghing niya. Sinabayan ng mga daliri kong hindi magpang-abot sa laki ng burat niya ang galaw ng tatlong daliri niya. Para kaming may ritmong sinusunod sa galaw ng aming mga daliri.

“Putang ina, Mahal, ohhh! H-Hindi ko na kaya, kakantutin na kita!” napasinghap ako nang magpalit muli kami ng puwesto. Siya na muli ang nasa ibabaw ko. Pinahiran niya ng maraming lotion ang burat niya.

Ilang saglit pa, sa wakas, naramdaman ko muli ang pagkatok ng malaking ulo ng kanyang burat na sumusundot sa aking butas.

“Handa ka na ba, mahal?” ang kanyang tanong, ang boses niya ay namamaos. “I love you so much, mahal!” madamdaming niyang ani sa akin.

“Mahal na mahal din kita, Manuel. Ahhh!” napasigaw ako nang pumasok ang ulo ng burat niya sa butas ko. Napakapit ako sa likuran niya at nakalmot ko pa ito na para bang doon kumukuha ng lakas.

“Promise me you won’t leave me again. Hindi ko na alam kung ano ang mangyayari sa akin kapag nagkahiwalay pa tayo. Mababaliw ako. Baliw na baliw ako sa’yo. Lunod na lunod na ako sa’yo, mahal.” Tumango ako sa kanya.

Dahan-dahan siyang umulos sa ibabaw ko, inch by inch, unti-unti niyang napuno ang butas ko. Bawat ugat ng kanyang burat, sumasayad sa makipot kong butas. Nabanat nang husto ang butas ko sa ginagawa niyang pagpasok.

“Ahhh, putang ina!” sigaw ko, naghahalo ang hapdi at sarap habang siya’y bumababa sa pinakamalalim.

Ilang saglit pa, naramdaman ko ang kanyang mga bayag na dumampi sa aking balat. Tumigil siya nang maisagad niya ang ari niya sa butas ko, hinayaan akong mag-adjust. Ang kanyang mga kamay ay nakadiin sa aking mga balakang, sapat upang mag-iwan ito ng marka.

Pagkatapos ay nagsimula siyang gumalaw, iniurong niya nang halos lahat bago umulos pabalik. Ang paghampas ng kanyang balat sa aking pawisang balat ay pumuno sa buong silid.

Plok! Plok! Plok! Ang bawat ulos ay mas malalim, at mas lumakas pa.

Halos mawalan ako ng ulirat sa sarap na nararamdaman ko. Ang aking slim na katawan ay umuugoy sa kanyang ritmo, ang aking burat ay tumatalbog sa pagitan ng aking mga binti habang siya ay gumagalaw sa ibabaw ko.

“Mas marahas pa, Mahal, please!” pagmamakaawa ko, ang boses ko ay nababasag na at hindi ko na alam kung saan ibabaling ang ulo ko. Ang alam ko lang, nakakapit ang mga kamay ko sa kanyang leeg.

Hinila ko ang mukha ni Manuel at masuyo siyang hinalikan habang hindi siya humihinto sa paggalaw. Nakagat ko ang labi niya sa sarap na nalalasap ko. Dama ko ang kanyang burat na tumatama sa aking prostate sa bawat matinding hampas ng kanyang balakang. Ang kanyang kamay ay pumipisil sa aking puwitan kaya sarap na sarap ako sa ibinibigay niyang pag-ayuda sa akin.

Pawisan ang aming mga katawan na para bang hindi sapat ang aircon para patayin ang apoy sa pagitan namin. Ang kama ay ramdam kong basa sa ilalim ng aming magkasugpong na katawan. Ang mga malalaswang tunog ay pumapailanlang sa bawat sulok ng kuwarto. Ang basang paghampas ng aming mga laman, ang aking mga singhap na walang hininga, ang kanyang malalim na mga ungol, at ang tunog ng bed frame ay maririnig din.

Ang pawis niya ay tumulo pababa sa aking mukha, ang aking maputing balat ay ramdam kong namumula na. Ilang saglit pa, naramdaman kong lumalaki sa loob ko ang kanyang burat, ang kanyang paghampas ng balakang ay tumindi nang tumindi, tanda na malapit na niyang marating ang langit.

“Malapit na akong labasan, mahal,” ang kanyang babala, ang boses niya ay magaspang. “Sabay tayo, ahhhh!” Ang kanyang kamay ay bumilis sa paggalaw habang nakakapit sa aking balakang.

“Nggghhh, Ma-Mahal!” At napasigaw na lang ako nang maramdaman ko ang pagragasa ng tamod mula sa burat ko. Ni hindi ko man lang hinawakan ang burat ko, kusa na itong nilabasan sa sarap at tindi ng sensasyong iginawad ni Manuel habang kinakantot ako. Ang tamod ko ay kumalat sa pagitan naming dalawa.

“M-Mahal! Ohhhh, putang ina, ahhhh!” ang sigaw niya nang maramdaman ko ang pagsirit ng masagana niyang tamod sa loob ko. Tinamuran niya ang butas ko at ramdam kong napakadami nito.

Dama ko ang init na rumagasa sa loob ko. Sa sobrang dami nito, naramdaman ko ang pagtulo ng tamod mula sa butas ko habang dahan-dahan pa rin siyang umuulos sa loob ko.

Nang makuntento siya, nag-collapse siya sa ibabaw ko. Pareho kaming hinihingal, ang katawan niya ay nakabalot sa akin, ang aming mga hininga ay in-synch sa pagkuha ng hangin. Tatlong taon na pagkawalay, ngunit itong nangyari sa amin ngayong gabi… tanda na nagkahiwalay man kami, hindi sapat iyon para makalimutan ng aming mga katawan ang sarap na dapat ipalasap.

Hindi agad siya gumalaw. Parang ayaw niyang putulin ang sandali sa pagitan naming dalawa. Parang natatakot na kapag kumalas siya, magigising kami sa katotohanang baka isang gabi lang ito. Isang pagkakamaling ginawa dahil sa alak, selos, at pangungulila.

Dahan-dahan niyang inilapat ang noo niya sa balikat ko. Mainit pa rin ang balat niya. Totoo. Buhay.

“Sky… Mahal…” mahina niyang tawag, halos pabulong. Hindi niya sinundan. Hindi niya kailangang tapusin. Alam kong ang laman ng katahimikang iyon ay puno ng tanong at takot.

Hindi ko rin siya sinagot agad.

Sa halip, ipinikit ko ang mga mata ko at pinakinggan ang tibok ng puso niya. Malakas. Mabilis. Parang kanina lang, siya ang nanginginig sa takot na iwan ko ulit. Ngayon, pareho na kaming nakahawak sa gilid ng bangin.

Dahan-dahan kong inangat ang kamay ko at ipinatong sa likod niya. Hindi yakap. Hindi pag-angkin. Isang tahimik na pag-amin na naroon ako.

“Hindi ko alam kung ano’ng mangyayari bukas,” sabi ko sa wakas. Paos at tapat. “At hindi ko rin alam kung tama ang ginawa natin ngayong gabi.”

Huminga siya nang malalim. Ramdam ko ang bigat ng paghinga niyang iyon sa dibdib ko.

“Pero hindi ko ito pinagsisisihan,” dagdag ko. “Hindi dahil sa sarap… kundi dahil sa’yo, Mahal.”

Bahagya siyang gumalaw, inilayo ang mukha niya para tingnan ako. Sa dilim ng kuwarto, nakita ko ang mga mata niyang puno ng damdaming pilit niyang kinokontrol. Tuwa, takot, at pag-asa.

“I love you mahal!” sabi niya, marahan pero matibay. Ipinikit ko ang mga mata ko nang lumapit ang kanyang mukha. Hinalikan niya ako sa aking noo, ilong, dalawang pisngi hanggang sa pinatakan niya ng halik ang mga labi ko.

Sumikip ang dibdib ko. Kasi doon ko naintindihan, hindi ito basta pagkakamali ng dalawang taong marupok. Isa itong banggaan ng dalawang pusong matagal nang nagkukunwaring okay na sila.

Umangat siya nang bahagya at humiga sa tabi ko. Hindi na kami magkadikit nang buo, pero magkalapit pa rin. Niyakap niya ako habang nakatalikod ako sa kanya. Dama ko ang init ng singaw na hatid ng kanyang katawan.

Tahimik kaming nakahiga roon. Sa gabing iyon, pinili naming manatili. Pinili namin ang isa’t isa. Pero may hangganan din pala iyon.

Nasa airport ako ngayon.

Maliwanag ang paligid, masyadong maliwanag para sa isang utak na halos walang tulog. Malamig ang hangin, amoy kape at bagong linis na sahig. May mga boses na halo-halo ang maririnig sa paligid. Anunsyo ng flight, paggulong ng mga maleta, at halakhakan ng mga pamilyang mukhang sabik sa bakasyon. Lahat gumagalaw. Lahat may direksyon.

Ako, nakaupo lang. Nakapulupot ang daliri ko sa strap ng backpack ko, parang iyon lang ang kaya kong hawakan para manatiling buo. Hawak ko sa isa kong kamay ang maleta ko.

Wala pa akong tulog. At hindi dahil sa flight. Hindi dahil sa excitement.

Kaninang madaling araw, paulit-ulit bumabalik sa isip ko ang mga sandaling hindi ko inakalang mangyayari. Ang mga titig na hindi umiwas, ang mga salitang hindi na kailangan pang ipaliwanag, ang paraan ng paghawak niya na hindi nagmamadali, at hindi nang-aangkin. Parang sinasabi lang niyang, nandito ako, kung papayag ka.

Napapikit ako sandali. Huminga nang malalim.

Hindi ko alam kung bakit mas malinaw sa alaala ko ang katahimikan kaysa sa anumang kilos. ’Yung sandaling magkatabi kami, halos walang salita, pero ramdam na ramdam ko ang bigat ng desisyon. ’Yung pakiramdam na may binuksan akong pinto na matagal kong isinara. Hindi dahil handa na akong tumakbo palabas, kundi dahil handa na akong tumigil sa pagtakbo.

May sumundot sa dibdib ko.

Japan.

Sana lang maging tama ang desisyon kong ito. Sana maging buo ako pagkatapos nito.

Kabanata 51

Gift

Ngumiti ako nang bahagya sa sarili ko nang maalala ko ang nangyari sa amin ni Manuel kaninang madaling araw. Masakit pa ang katawan ko pero heto ako ngayon, nasa airport para pumuntang Japan. Para magbakasyon.

Graduation gift ito ni Papa Armando. Six months ago ko pa ito winish sa kanya, hindi pa bumabalik sa buhay ko noong panahon na iyan si Manuel. Tatlong linggong bakasyon na malayo, tahimik, at sapat ang layo para makapag-isip. Noon, iniisip ko lang ang sarili ko. Ang paghinga. Ang paghilom.

Hindi ko inakalang may maiiwan akong ganito kabigat na desisyon kung itutuloy ko ba ito o hindi. Pero nandito na ako sa airport. Itutuloy ko na. At sayang din ang nagastos ni Papa sa ticket, accomodation, at pocket money na binigay niya sa akin.

Nag-vibrate ang cellphone ko sa kamay ko. Isang mensahe, isang pangalan ng taong maiiwanan ko rito.

Si Manuel.

Hindi ko agad binuksan. Tinitigan ko lang ang screen, parang kung hahayaan kong manatili roon ang pangalan niya, mananatiling buo ang sandaling ’yon. Hindi pa hinahati ng distansya, hindi pa tinatanong ng oras.

Sa wakas, binuksan ko na rin matapos makapag-isip-isip.

Manuel:

Nasaan ka? Bakit nawala ka sa tabi ko? You won’t leave me, right?

Napangiti ako. Hindi malaki. Hindi rin pilit. Akala ko noong una, ako lang ang nagka-trauma noong umalis ako sa puder niya. Sa mga kilos at sinasabi niya, mukhang may-trauma rin siya kapag may nangyayari sa amin at bigla na lang akong umaalis.

Iniwan ko siyang tulog na tulog sa hotel room nang mag-umaga. Handa na rin naman ang mga kailangan ko para sa bakasyon kong ito sa Japan. Nagpaalam din naman ako sa kanya. Baka kakagising niya lang ngayon at hindi pa niya nakikita ang sulat ko sa kanya na nasa bedside table.

Sinadya kong umalis nang tulog siya. Sinadya ko ring hindi ipaalam sa kanya kung nasaan ako. Para hindi niya ako pigilan. Para hindi niya ako habulin. Para hindi niya gawing dahilan ang nangyari sa amin para pigilan ako. Babalik naman ako sa kanya. Gusto ko lang mag-isang umalis. Makapag-isip. Alam ko kasing kapag nandiyan siya, hindi ko mapag-iisipan ang mga desisyon ko sa buhay. Madi-distract ako sa kanya. Marupok ako, oo.

At doon ako mas kinabahan.

Tinype ko ang sagot ko, saka binura. Tinype ulit. Simple lang sa huli.

I won’t. Babalik ako.

Hindi ko alam kung kailan ako magpapakita sa kanya. Hindi ko rin alam kung paano kami magiging pagbalik ko. Pero sa kauna-unahang pagkakataon, hindi ko kinailangang linawin lahat ngayon. Pinatay ko ang cellphone ko. Ito na talaga ang plano ko bago pa man bumalik si Manuel. Gusto kong umalis nang walang komunikasyon sa mga taong nakakakilala sa akin. Gusto kong maging malaya pansamantala.

Habang naghihintay ako ng boarding call, nakatingin lang ako sa malawak na salamin ng airport. Kita ko ang mga eroplano sa labas. Malalaki, mabibigat, pero kayang lumipad. Naiisip ko kung gaano kahirap minsan ang umalis, at kung gaano rin kahirap ang manatili. Sa kabila ng bigat na dala-dala ng eroplano, kaya niya pa ring lumipad.

Sana ganoon din ako, kahit gaano man kabigat ang suungin kong dala-dala, makayanan ko pa ring lumipad.

At doon ko siya nakita.

Sa una, akala ko naglalaro lang ang isip ko. Kasi may mga mukha talagang bumabalik kahit ayaw mo na. Pero nang lumingon siya, nang magtama ang mga mata namin, alam kong totoong siya ang nakikita ko.

Si Arjohn.

May dala siyang backpack at maleta, simple lang ang suot niya, pero halatang pagod. ’Yung pagod na hindi lang galing sa kulang sa tulog, kundi galing sa mga desisyong matagal mong tinakbuhan. Nagulat din siya nang makita ako. Saglit kaming parehong natigilan, parang parehong nag-iisip kung lalapit ba o magpapanggap na hindi magkakilala.

Pero siya ang naunang ngumiti. Maliit. Maingat.

“Sky,” tawag niya, parang sinusubukan kung puwede pa rin bang bigkasin ang pangalan ko nang walang sakit.

Tumayo ako. “Arjohn.”

Wala nang yakap agad. Wala ring awkward na tawa. Tahimik lang kaming naglakad papunta sa isang bakanteng bahagi malapit sa gate, parang dalawang taong pagod na sa pag-iwas.

“By the way, congratulations dahil graduate ka na.” bati niya sa akin, tumango ako sa kanya at ngumiti. “Paalis ka?” tanong niya, kahit halata naman.

“Japan,” sagot ko. “Bakasyon.”

Tumango siya. “Ako naman… sa Dubai. Work. Doon na ako magta-trabaho.” Napangiti siya nang kaunti. “Bagong simula, siguro.”

May katahimikan sa pagitan naming dalawa. Hindi na mabigat, pero hindi rin gaanong magaan. ’Yung klase ng katahimikan na puno ng mga salitang napag-usapan na sa isip, kahit hindi na kailangang bigkasin.

“Sorry!” magkasabay naming bigkas.

Natawa kaming dalawa sa magkasabay naming pagsasalita. Ako ang unang huminga nang malalim at nagsalita.

“Arjohn,” sabi ko nang mahinahon. “Gusto kong mag-sorry.” Napatingin siya sa akin nang diresto sa mga mata ko.

“Sorry kasi… hindi ko naibigay sa’yo ’yung klase ng pagmamahal na deserve mo,” pagpapatuloy ko. “Pinilit ko ang sarili ko noon. Pinilit kong mahalin ka sa paraang hindi ko talaga kaya. At sa huli, pareho lang tayong nasaktan. Akala ko noon matututuhan kitang mahalin. Nagkamali ako, nasira ko ang pagkakaibigan natin. Natuto lang akong manakit ng isang kaibigang tulad mo dahil sa pagpipilit kong makaramdam ng pag-ibig.”

Hindi siya agad nagsalita. Tumingin lang siya sa sahig, saka tumawa nang mahina. Hindi masaya, hindi rin mapait.

“Alam mo,” sabi niya, “matagal ko ring sinisisi ang sarili ko. Akala ko kung mas ginalingan ko lang sa panunuyo sa’yo, kung mas naging sapat ako, baka minahal mo rin ako.”

Umiling siya, saka tumingin sa akin. “Pero hindi pala gano’n. Hindi kasalanan ng kahit sino na hindi sapat ang pagmamahal na ibinalik sa’yo. Baka ganoon lang talaga, hindi kayo sa isa’t isa kaya huwag nang ipilit pa. Pareho lang kayong masasaktan in the long run.”

Lumuwag ang dibdib ko sa mga salitang binigkas niya kahit papaano. Atleast, ngayon, kaya na naming pag-usapan ito nang hindi tumataas ang boses at hindi nakapananakit. May pinagsamahan din kami kahit papaano.

“Ako rin,” dugtong niya, mas seryoso na. “Gusto kong mag-sorry sa’yo. Sa panloloko ko sa’yo. Sa ginawa kong pakikipag-sex sa iba kahit tayo pa.” Humigop siya ng hangin. “Hindi mo ’yon deserve, Sky. Walang dahilan. Walang palusot. Mali iyon, nasa relasyon tayong dalawa kaya dapat lang na pinag-usapan natin ang issues nating dalawa kaysa ibaling sa iba ang init ng katawan. I’m sorry for that.”

Tumango ako. “Alam ko. Kilala kita. Hindi ka ganyan dati, alam kong hindi mo intensyong saktan ako. Sometimes, iniisip ko na may fault din ako kung bakit ka nakipagsiping sa iba. Pinaramdam ko recently na mag-isa ka lang sa relasyon na dapat ay tayong dalawa ang sumuong. I’m sorry if you felt that way.” Balik kong ani sa kanya.

Hindi na masakit sabihin. Hindi na rin mabigat pakinggan. Parang sugat na matagal nang naghihilom, ngayon ko lang tiningnan ulit. May peklat, pero hindi na dumudugo.

Nag-isip siya saglit, parang may tanong na matagal niyang pinipigilang kumpirmahin sa akin.

“Si Manuel ba…?” maingat niyang bungad. “Siya ba ang mahal mo noon… at ngayon?”

Hindi ako nagkunwari. Hindi rin ako nagpaligoy-ligoy. Tumango lang ako sa kanya.

“Oo.”

Ngumiti siya nang totoo. Walang pait na ipinakita sa kabila ng maraming dahilan na dapat niyang ikagalit sa akin.

“Alam mo,” sabi niya, “may kutob na rin ako noon. Hindi ko lang inamin sa sarili kong hindi mo ako mahal. Pasensya na rin pala kung na-pressure kitang sagutin ako sa harap ng mga magulang ko. Nakausap ko na sila, okay na ang lahat sa akin at sa kanila.” Huminga siya nang malalim. “Kung sa kanya ka talaga masaya… sana this time, makamit mo ang kasiyahan sa piling niya nang pang-habambuhay. Piliin niyo sana ang isa’t isa, maging kapalit man ang lahat.”

May kumurot sa lalamunan ko, pero ngumiti rin ako pabalik sa kanya.

“Iyon din ang wish ko sa’yo. Deserve ko at deserve mo ring maging masaya,” sagot ko. “Sana… matagpuan mo rin ’yung pagmamahal na hindi mo kailangang ipaglaban mag-isa. Pagmamahal na walang kahati, walang pag-aalinlangan, at walang kapalit. At sana, maging masaya ka… nang totoo.”

Nagkatinginan kami sandali, saka sabay lumapit. Nagyakapan kaming dalawa.

Hindi mahigpit. Hindi rin matagal. Pero sapat para isara ang isang kabanata nang walang galit, walang tanong, at walang panghihinayang.

“Ingat, Sky,” sabi niya habang umaatras.

“Ingat ka rin, Arjohn,” sagot ko. “Good luck sa Dubai.”

Tumango siya, saka tumalikod, papunta sa sarili niyang gate. Papunta sa sarili niyang landas. Palayo sa taong nanakit sa kanya.

Ako naman, bumalik sa upuan ko. May boarding call na para sa flight ko. May anunsyo na para sa boarding. Tumayo ako, isinabit ang backpack, at sumabay sa agos ng mga taong papunta sa gate. Sa bawat hakbang, ramdam ko ang pagod. Oo, but also something else. Isang gaan na hindi ko inaasahan.

Japan ang pupuntahan ko.

Pero alam kong may iniwan akong bahagi ng sarili ko rito. Hindi bilang kawalan, kundi bilang pangakong babalikan ko rin pagkatapos kong harapin ang sarili ko.

At habang lumalayo ang gate sa likod ko, isang bagay lang ang malinaw sa akin.

Hindi na ako tumatakas. Nagpapahinga lang ako para sa sarili ko. At sa pagkakataong ito, alam kong hindi na ako aalis para tumakas. Umalis ako para piliin ang maging buo at handang humarap nang walang pag-aalinlangan sa kanya.

At sa pagbalik ko, dadalhin ko na ang sarili kong buo.

Tahimik ang loob ng eroplano. ’Yung klase ng katahimikan na pinapatungan ng mahinang ugong ng makina at ng mga buntong-hininga ng mga pasaherong pagod na ring mag-isip.

Nakaupo ako sa may bintana. Nakapatay ang ilaw sa hilera namin, at ang tanging liwanag lang ay ang manipis na guhit ng liwanag mula sa ulap sa labas. Nakapatong ang ulo ko sa headrest, pero gising ang isip ko.

Paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko.

Tama ba ’tong ginagawa ko? Tama bang pinagbigyan ko si Manuel? Tama bang pagbigyan ko ang sarili ko?

Ayokong maulit ang nangyari kay Arjohn. ’Yung pagmamahal na pinasok ko kahit hindi pa ako buo. ’Yung pagsubok na mahalin dahil akala ko iyon ang tama, hindi dahil iyon ang totoo. Natuto na ako roon. Masakit. Mabagal ang paghilom. Ayokong bumalik doon.

Pero iba si Manuel.

Iyon ang mas nakakatakot.

Dahil hindi siya pumasok sa buhay ko nang padalos-dalos. Hindi siya humingi. Hindi siya umagaw. Hinintay niya ako. Hinayaan niya akong magtakda ng distansya kahit halata na gusto niyang lumapit. At kagabi, hindi ko mapigilan ang sarili kong maalala. Ramdam ko pa rin ngayon ang init ng presensya niya, ang paraan ng paghawak niya na parang palaging may tanong, palaging may pahintulot ng paghihintay.

Hindi ako pinilit. Ako ang lumapit.

Napapikit ako, pilit inaayos ang hininga ko. Ramdam ko pa rin sa katawan ko ang pagod. Pagkahalo ng alak, emosyon, at pagpipigil na matagal ko ring kinimkim. Unti-unti, bumigat ang talukap ng mga mata ko. Hindi ko na namalayan kung kailan ako tuluyang nakatulog.

Nagising ako sa banayad na boses ng flight attendant.

“Welcome to Japan!”

Pagmulat ko ng mata, ibang liwanag ang bumungad sa akin. Mas malinaw. Mas malamig. Parang may bagong simula sa hangin. Paglabas ko ng eroplano, sinalubong ako ng organisadong ingay ng Narita Airport. Mga yabag, anunsyo sa wikang hindi ko pa kabisado, at isang pakiramdam na… mag-isa ako, pero hindi malungkot.

May naghihintay na driver sa labas, naka-itim na suit, hawak ang placard na may pangalan ko.

“Good afternoon, sir. I’m here to take you to the hotel,” magalang niyang sabing sa hirap na Ingles.

Tahimik lang akong tumango.

Habang bumibiyahe kami papunta sa hotel, nakatingin lang ako sa bintana. Tokyo passed by like a moving picture. May malinis na kalsada, matatayog na gusali, at mga ilaw na parang hindi natutulog ang lungsod. Parang ako lang. Gising ang katawan ngunit nalamog naman kagabi.

Pagdating namin sa Hotel Hoshinoya Tokyo , parang biglang tumigil ang mundo. Tahimik. Minimalist. Malinis ang bawat sulok. Amoy kahoy at tsaa ang lobby. Pakiramdam ko, tamang lugar ito para huminga sandali.

Pagkatapos mag-check in, umakyat ako sa kuwarto ko. Hindi na ako nagpaligoy-ligoy. Kumain lang ako ng simpleng pagkain, mainit na sabaw, kanin, at isda, na parang gusto kong pakalmahin ang sarili ko mula sa loob palabas.

Pagkatapos, dumiretso na ako sa banyo.

Habang umaagos ang maligamgam na tubig sa balikat ko, doon ko naramdaman ang pagod na kanina ko pa itinataboy. Ipinasandal ko ang noo ko sa malamig na tiles, pumikit, at doon… kusang bumalik ang alaala.

Ang paraan ng paghawak ni Manuel kagabi. Hindi mabigat, hindi mapang-angkin. ’Yung mga haplos na parang sinasabing, nandito lang ako, hindi na kita sasaktan . Ramdam ko pa rin ang init ng palad niya sa balat ko, ang bigat ng presensya niya na hindi kailanman naging pananakop kumpara noon.

Napabuntong-hininga ako.

“Focus, Sky,” bulong ko sa sarili ko.

Ito ang bakasyon ko. Ito ang espasyong hiningi ko. Japan ito, malayo sa lahat ng komplikasyon ng buhay ko. Malayo kay Manuel.

Pero kahit gaano kalayo ang biyahe, dala ko pa rin ang tanong.

Paglabas ko ng banyo, tuyo na ang buhok ko, nakasuot ng robe. Humiga ako sa kama, pinatay ang ilaw, at hinayaan ang katahimikan ng kuwarto na yakapin ako.

Bago tuluyang makatulog, nagdasal ako sa Diyos na sana, ito na talaga ang para sa akin. Sana ibigay na niya ang kasiyahang deserve ko.

Author’s Note:

Dahil mahal ko kayo, triple update kayo sa akin today. Please play the song in the media for better experience in reading.

Kabanata 52

Find

Kinabukasan, nagising ako sa mahinang liwanag na sumisilip sa pagitan ng kurtina. Hindi na ako nagmadaling bumangon. Hinayaan ko munang magising ang katawan ko bago ang isip ko.

Nagpadala na lang ako ng pagkain sa hotel room. Isang set ng mainit na miso soup, kanin, at grilled salmon. Simple lang ito at tahimik ang paligid. Kumain ako sa tabi ng bintana habang pinapanood ang lungsod na unti-unting nagigising. Walang kausap. Walang kailangang i-update. Walang kailangang ipaliwanag.

Pagkatapos, naligo ako ulit. Mas matagal. Mas maingat. Parang hinuhugasan ko hindi lang ang pagod, kundi pati ang bigat na dala ko mula sa Pilipinas. Paglabas ko ng banyo, mas malinaw ang pakiramdam ko. Hindi masaya, hindi rin malungkot. Neutral lang. At sa puntong ito, sapat na iyon para sa akin.

Malamig ang panahon ngayon sa Tokyo. ’Yung lamig na hindi nananakit, pero nanunukso. Nagsuot ako ng light gray na turtleneck, isang mahabang wool coat na kulay camel, slim black pants, at leather boots. Simpleng outfit lang, pero sapat para sa lamig at para sa sarili kong comfort. Isinuot ko rin ang scarf na bigay ni Papa Armando sa akin noon.

Lumabas ako ng hotel nang walang plano kung saan pupunta. Wala pa naman akong tour ngayong araw. Bukas pa ang schedule ko ng gala kaya susulitin ko na ang Me Time ko.

Naglakad lang ako sa paligid ng Otemachi . Malilinis ang kalsada, organisado ang galaw ng mga tao, at kahit matao, walang nagbabanggaan. May disiplina ang lungsod, pero hindi nakakasakal.

Sana maging ganito rin ang Pilipinas. Pero kung patuloy tayong boboto, magpapakapanatiko at magpapaloko sa mga politikong sariling interes ang kagustuhan, mukhang malayo-layo pa ang tatakbuhin ng Pilipinas. Wala sa Pilipinas ang loyalty ng mga Pilipino. Nasa mga politikong wala namang pakialam sa kanila.

Napadaan ako sa maliit na café sa kanto. Pumasok ako, umorder ng mainit na latte, at naupo sa may bintana.

Pinanood ko ang mga tao.

Isang matandang mag-asawa na sabay humihigop ng kape ang magkahawak kamay sa harap ko. Isang babaeng naka-coat na may dalang bouquet na marahil ay mula sa kanyang special someone. Isang grupo ng estudyanteng nagtatawanan kahit halatang nilalamig. Walang may pakialam sa akin. At doon ko na-realize kung gaano kagaan minsan ang mag-isa.

Pagkatapos magkape, naglakad pa ako. Napadpad ako sa isang maliit na bookstore. May mga libro roon na puro Japanese, pero may iilang English titles. Bumili ako ng isang travel journal at ballpen. Hindi ko alam kung anong isusulat ko roon, pero gusto kong may mapaglagyan ng mga bagay na hindi ko pa kayang sabihin kahit kanino.

Sa labas, may tindang taiyaki. Bumili ako. Mainit. Matamis. Napaso pa ako nang kaunti, at napatawa ako sa sarili ko. Ang tagal na pala noong huli akong natawa nang ganito mag-isa. Baka mapagkamalan na akong baliw nito na tumatawa nang mag-isa.

Kumusta na kaya si Manuel? Nami-miss ko siya pero alam kong masama ang ginawa kong pag-iwan pansamantala sa kanya. Sinabi ko naman sa kanya sa sulat ko na pupunta akong Japan at babalik din pagkatapos magbakasyon. Ano kayang pasalubong ang puwede kong bilhin sa kanya?

Parang mas okay na ipasalubong mo na lang ang sarili mo, bakla! Magpakangkang ka ulet para mawala ang tampo niyon sa’yo, doon ka naman magaling.

Napatawa akong muli sa naisip ko. Habang naglalakad, napapatingin ako sa mga salamin ng mga gusali. Nakikita ko ang repleksyon ko, mas payapa kaysa kahapon. Mas buo kaysa noong umalis ako. Hindi pa tapos. Hindi pa sigurado. Pero gumagalaw.

Sa bawat hakbang ko sa lungsod na ito, pakiramdam ko unti-unti kong binabawi ang sarili ko. Hindi mula kay Manuel. Hindi mula sa kahit kanino. Kundi mula sa mga desisyong matagal kong ipinagpaliban.

Pagbalik ko sa hotel bandang hapon, pagod ang paa ko pero magaan ang dibdib ko. Humiga ako sa kama, hawak ang journal, at doon ko lang napansin na hindi ko pala minsang naisip isulat ang mga nararamdaman ko.

Kaya naman sa sandaling iyon, ginugol ko ang sarili ko sa pagsusulat ng nararamdaman ko kay Manuel. Nang mapagod ako, umidlip lang ako saglit at naligo pagkagising. Malapit nang gumabi kaya naman lumabas akong muli ng hotel.

Sinalubong ako ng malamig na hangin at ng liwanag ng mga streetlamp na unti-unti nang nagigising kasabay ng gabi. Inaayos ko pa ang scarf ko, iniisip kung saan ako kakain. Ramen ba o sa simpleng bentō, nang biglang mapahinto ako sa paghakbang ko.

Parang may humila sa paningin ko.

Sa tapat ng hotel, ilang metro lang ang layo, may isang lalaking nakatayo. Naka-dark coat. May dalawang maleta sa gilid. Nakatingin sa akin na parang natatakot na kapag kumurap siya, mawawala ako.

Si Manuel.

Hindi agad gumalaw ang katawan ko. Ang utak ko, parang nag-hang. Parang may bumangga sa loob ko. Lahat ng alaala, lahat ng haplos, lahat ng pangakong binitawan sa pagitan ng halik at madaling-araw. At parang mapag-biro ang tadhana, sa kaharap na establisyemento pumailanlang ang kantang suwak para sa aming dalawa.

Come up to meet you, tell ya I’m sorry

You don’t know how lovely you are I had to find you, tell ya I need you Tell you I set you apart

Ganito ko na ba siya ka-miss kaya para siyang aparisyon na nagpakita sa aking harapan ngayon? Kinusot ko ang mga mata ko, baka sakaling nililinlang lang ako ng paningin ko. Pero hindi.

Nagkatitigan kaming dalawa.

Matagal.

Walang unang lumapit. Walang nagsalita. Parang pareho naming sinusukat kung totoo ba ang nakikita namin o guni-guni lang na gawa ng pagod at kulang sa pahinga.

Ako ang unang huminga nang malalim. Siya ang unang kumilos.

Iniwan niya ang mga maleta niya sa tabi ng poste. Parang hindi mahalaga ang bigat ng dala niya kumpara sa bigat ng nasa dibdib niya kaya’t dahan-dahan siyang lumapit sa akin. Hindi siya tumatakbo. Hindi siya nagmamadali. Parang takot siyang kapag binilisan niya, umatras ako sa kanya.

Tell me your secrets and ask me your questions

Oh, let’s go back to the start Runnin’ in circles, comin’ up tails Heads on a science apart

Pero hindi ako umatras.

Nang nasa harap ko na siya, wala pang isang dipa ang pagitan namin, nakita ko ang mga mata niya. Pula. Pagod. Parang ilang oras nang hindi natutulog. Parang ilang oras na ring kinakausap ang sarili kung tama ba ang ginawa niyang pagsunod sa akin.

Hindi niya ako hinawakan agad.

At doon ako mas kinabahan.

Tapos, parang bumigay ang lahat.

Niyakap niya ako. Mahigpit. Sobrang higpit na halos mawalan ako ng hininga. Ramdam ko ang panginginig ng katawan niya, ang bigat ng ulo niyang sumandal sa balikat ko, ang init ng hininga niya na tumatama sa leeg ko.

“Sky… mahal…” basag ang boses niya. Hindi galit. Hindi galit sa akin. Sugatan. Parang batang nanunumbat sa akin. “You said you love me. Why did you leave me?”

Parang may kumurot sa dibdib ko. Napapikit ako.

“You promised me,” dagdag niya, mas mahina na ngayon, parang bata na natatakot maiwan sa gitna ng dilim. “You promised you won’t leave me again.”

Gusto kong itulak siya palayo. Gusto kong magsalita. Gusto kong ipaliwanag sa kanya ang lahat.

Pero ang katawan ko… nanatili.

Nobody said it was easy

It’s such a shame for us to part Nobody said it was easy No one ever said it would be this hard Oh, take me back to the start

Humigpit ang hawak niya, parang kapit na kapit sa huling lubid bago siya mahulog. Ramdam ko ang tibok ng puso niya sa dibdib ko. Mabilis, magulo, parang nagmakaawa sa akin.

At doon ko naramdaman ang bigat ng sarili kong kasalanan.

Hindi ko naman siya iniwan para saktan. Hindi ko naman siya iniwan dahil wala na akong nararamdaman. Iniwan ko siya dahil natakot ako na baka sa sobrang saya, mas malala ang magiging bagsak ko kapag bumigay ulit ang mundo ko.

Pero paano mo ipapaliwanag ang takot sa taong handang sumugal?

“Manuel… m-mahal…” mahina kong tawag, halos pabulong. Inilagay ko ang mga kamay ko sa likod niya, hindi para yakapin siya pabalik, kundi para pigilan ang sarili kong tuluyang bumigay.

Humugot siya ng hininga, nanginginig. “Akala ko… akala ko nagkamali na naman ako. Na baka kagabi, lasing lang tayo. Na baka paggising mo, nagsisi ka na naman. Na baka… ako lang ang nag-isip na may ibig sabihin ’yon. Na baka hindi mo naman talaga ako mahal. Na baka ako lang ang nagmamahal sa ating dalawa.”

Sumikip ang dibdib ko.

Hindi niya alam na buong biyahe ko papunta rito, iniisip ko rin iyon. Na baka mali ang pagpayag ko. Na baka inuulit ko lang ang dati. Na baka kapag pinili ko siya, muli akong mawawala sa sarili ko.

Pero heto siya ngayon.

Tinawid ang bansa. Tinawid ang distansya. Tinawid ang takot.

Para sa akin.

Dahan-dahan kong inilayo ang mukha ko mula sa balikat niya. Hindi ko siya tinulak. Hindi rin ako kumalas agad. Tumingin ako sa kanya.

“Hindi kita iniwan, nagbabakasyon lang ako. Nag-iisip-isip.” sabi ko sa wakas. Mahina, pero buo. “Umalis ako para makahinga. Para hindi ko piliin ang ‘tayo’ dahil lang natatakot akong mag-isa.”

Kumunot ang noo niya. Kita ko ang sakit. Ang pagkalito sa sinabi ko.

“Pero bakit hindi mo sinabi sa akin ang buong detalye? Magkasama tayo nitong mga nakaraan, hindi mo nabanggit sa aking aalis ka right after ng graduation mo.” tanong niya. “Bakit nagising na lang ako na wala ka na? Bakit hindi ka nagre-reply at hindi ka na ma-contact?”

Napababa ako ng tingin. Dahil alam kong duwag ako roon. Kahit noon hanggang ngayon. Duwag ka, Sky.

Huminga ako nang malalim bago bumalik ang tingin sa kanya. “Dahil natakot akong kapag narinig ko ang boses mo, hindi na ako aalis,” amin ko. “Babalik naman ako sa’yo. Babalikan kita. Hahanapin ko lang ang sarili kong nawawala na naman dahil lunod na lunod na naman ako sa’yo. Hindi ko alam kung makakaahon pa ba ako sa’yo kapag nawala ka.”

Tumahimik siya. Pinag-aaralan ang bawat salita ko. Parang tinitimbang kung masasaktan ba siya o maiintindihan ang mga sinabi ko. Pareho kaming may takot na, iyon ang totoo.

Sa wakas, hinawakan niya ang pisngi ko. Marahan. Parang baka mabasag ako.

I was just guessing at numbers and figures

Pulling the puzzles apart Questions of science, science and progress Do not speak as loud as my heart

“I didn’t follow you to cage you,” sabi niya. “I followed you because I choose you. Kahit takot ka, kahit takot tayo. Kahit magulo. Kahit wala pa masyadong kasiguraduhan. Pero isa lang ang sigurado ako, mahal na mahal kita, Sky.”

Tumulo ang luha ko bago ko pa mapigilan. Hindi dahil sa sakit kundi dahil may taong handang humawak sa akin kahit ang dami kong kaartihan sa buhay.

But tell me you love me, come back and haunt me

Oh, and I rush to the start Runnin’ in circles, chasin’ our tails Coming back as we are

“Mahal na mahal din naman kita,” bulong ko. “Natatakot ako sa katotohanang ang taong sumira sa akin noon, siya na ngayon ang unti-unting bumubuo sa akin ngayon. Paano kung mawala ka? Paano kung isang araw mapagod ka sa akin? Hindi ko na alam kung paano ko bubuuin pa ang sarili ko. Wala nang Manuel na bubuo sa akin. Ano pa ang matitira sa akin?”

Hinawakan niya ang kamay ko. Hindi mahigpit. Hindi mapilit. Sapat lang para ipaalala sa akin na may tao sa harap ko. Hindi alaala, hindi na multo ng nakaraan.

“Sky, mahal…” sabi niya, mababa at malinaw, “hindi ko mabubura ang sakit na binigay ko sa’yo noon. At hindi rin kita hihingian ng tiwala na parang utang. Pero kung aalis ka ulit, hihintayin kita kung hindi kita mahanap. Kung matatakot ka, tatabi lang ako. Hindi kita hahabulin para ikulong. Sasamahan kita hanggang handa ka na.”

Umiling ako, umiiyak na. “Pero paano kung masaktan ulit tayo?”

Ngumiti siya. Hindi masaya. Hindi rin mapait. Isang ngiting tanggap ang katotohanan.

Nobody said it was easy

Oh, it’s such a shame for us to part Nobody said it was easy No one ever said it would be so hard I’m going back to the start

“Masasaktan tayo, normal iyon.” sagot niya. “Sigurado ’yon. Kasi mahal natin ang isa’t isa, nagmamahal tayo kaya tayo nasasaktan. Pero mas masakit ang mabuhay na alam mong pinili mong talikuran ang taong mahal mo dahil lang natakot ka.”

Parang may humila sa dibdib ko. Hindi pabigat kundi paangat. Doon ko naintindihan. Hindi niya ako hinihila pabalik sa lumang Sky. Inaanyayahan niya akong maging mas buo ngayon.

Dahan-dahan akong lumapit at inilapat ang noo ko sa kanya. Walang halik. Walang galaw na magulo. Isang sandaling puno ng desisyon.

“Hindi pa ako perpekto,” sabi ko. “May mga araw na gusto kong tumakbo. May mga gabi na baka magising akong takot.”

Hinaplos niya ang buhok ko. Parang sagot sa lahat ng hindi ko masabi.

“Hindi rin ako perpekto,” tugon niya. “Pero araw-araw, pipiliin kita.”

Huminga ako nang malalim. Sa unang pagkakataon, hindi para pigilan ang takot kundi para tanggapin ito.

“Kung babalik ako,” sabi ko, “hindi bilang batang umaasa. Kundi bilang taong pipili sa’yo kahit may takot. Bilang magiging kapares mo.”

Ngumiti siya. At sa ngiting iyon, walang pangako ng habang-buhay, pero may pangakong ngayon.

“At pipiliin kita,” sagot niya, “Ikaw at ikaw pa rin.”

Nagtagpo ang mga mata namin sa ilalim ng ilaw ng Tokyo. Sa gitna ng banyagang lungsod, sa gitna ng takot at pag-asa, naroon kami. Dalawang taong sugatan, parehong natatakot, parehong pinipili ang isa’t isa.

Hindi ko pa alam kung ano ang susunod na puwedeng mangyari sa amin. Pero sa sandaling iyon, hindi ko siya tinaboy.

At sa unang pagkakataon mula nang umalis ako, hinayaan kong yakapin at hawakan niya ako, hindi bilang pangako, kundi bilang pahintulot na manatili muna.

Pagkatapos, magkatabi kaming tumayo roon, hawak ang kamay ng isa’t isa, habang ang mundo ay patuloy na umiikot. May ingay, may panganib, at may hindi sigurado.

Pero sa pagitan naming dalawa, malinaw ang desisyon namin. Hindi dahil handa na ang lahat. Hindi dahil wala nang takot. Kundi dahil sa kabila ng takot, pinili pa rin namin ang isa’t isa

.

At sa gabing iyon, hindi namin sinabing magiging madali ang lahat. Hindi rin namin sinabing hindi na kami masasaktan.

Ang sinabi lang namin, sa katahimikan, sa paghawak, sa pananatili–

Dito muna kaming dalawa. Magkasama. Magkahawak-kamay. Magkaparehong mahal ang isa’t isa. At iyon ang mahalaga sa sandaling ito.

Kabanata 53

Kneel

Tahimik ang hallway ng hotel habang magkahawak ang kamay namin papunta sa kuwarto ko. Hindi na kami nagmamadali. Wala nang hinahabol. Ang mga hakbang namin ay sabay, parang pareho kaming takot na baka kapag bumilis ang aming mga lakad, mabasag ang sandaling ito.

Pagpasok namin sa kuwarto ko, sinalubong kami ng malamlam na ilaw at ng katahimikang parang yakap. Isinara ko ang pinto sa likod namin. At doon… doon ko naramdaman ang bigat na unti-unting bumababa mula sa dibdib ko papunta sa mga balikat ko.

Hindi siya agad nagsalita. Hinila niya lang ako palapit, marahan, parang tinatanong muna kung okay lang ako. At nang hindi ako umatras, niyakap niya ako nang mas mahigpit. Hindi mapang-angkin. Hindi mapilit. Isang yakap na nakapagbigay ng gaan sa aking pakiramdam.

Sumiksik ang mukha ko sa dibdib niya. Amoy ko ang sabon niya, ang kaunting lamig ng hangin mula sa labas, at ang init ng katawan niyang matagal ko ring hinanap kahit ilang araw lang kami nawalay.

“Pagod ka,” bulong niya.

Tumango ako. Hindi ko na kailangang magpaliwanag. Ramdam niya ang nararamdaman ko.

Humiga kami sa kama na hindi nagmamadali, hindi nagmamadali sa kahit ano. Nakahiga siya sa likod, at ako ang nakatagilid sa tabi niya, ang braso niya’y nakapulupot sa katawan ko. Dahan-dahan niyang hinaplos ang buhok ko, paulit-ulit, parang may ritmong alam ng kamay niya kahit sarado ang mga mata niya.

“Gusto mong matulog muna tayo?” tanong niyang mahina sa tenga ko, tumango ako sa kanya habang nakatalikod. “I love you.” Bulong niya muli sa akin.

Sumikip ang dibdib ko. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa gaan ng pagtanggap ng pagsabi niya sa tatlong salitang iyon.

“Manuel…” mahina kong tawag. “Kung may mga araw na matatakot ulit ako…”

“Mananatili pa rin ako,” sagot niya kaagad. Walang pag-aalinlangan. “Kahit hindi ka sigurado. Kahit magulo. Kahit pagod ka. Hayaan mo lang akong manatili sa tabi mo.”

Mas lumapit ako sa kanya. Parang instinct ko na rin ang kumilos. Parang katawan ko na mismo ang pumiling damhin ang init ng kanyang katawan.

Maya-maya, naramdaman kong bumagal ang hinga niya. Mabigat. Pantay. Ang kamay niyang humahaplos sa buhok ko ay unti-unting huminto, pero hindi bumitaw. Nakatulog na siya.

Ngumiti ako sa dilim. Humarap ang katawan ko sa kanya at tumitig sa maamo niyang mukha. Hinaplos ko ang pisngi niya, marahan, parang sinisigurong totoo pa rin ang lahat. Na hindi ito panaginip. Na hindi ako magigising na mag-isa.

“Matulog ka na,” bulong ko, kahit tulog na siya talaga. “Nandito lang ako.”

Idinantay ko ang labi ko sa mga labi niya. Sandali lamang ito at pagkatapos ay Ipinikit ko rin ang mga mata ko. Sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, hindi ako natulog dahil sa pagod lang ako, kundi dahil sa pakiramdam na ligtas ako sa piling niya.

At sa gitna ng banyagang lungsod, sa kuwartong hindi namin pag-aari, doon ko naranasan ang isang bagay na mas mahalaga kaysa anumang pangako.

Kapayapaan.

Magkatabi kaming natulog. Hindi perpekto. Hindi sigurado ang bukas. Pero magkasama. At sa gabing iyon, sapat na iyon sa aming dalawa.

Maaga akong nagising sa liwanag na sumisingit mula sa kurtina. Maputla ang umaga, malamig, at tahimik. Parang ayaw munang guluhin ang sandaling iyon. Nakatagilid si Manuel sa tabi ko, mahimbing ang tulog, ang isang braso niya ay nakapatong sa bewang ko na parang natural na doon iyon nababagay.

Saglit akong hindi gumalaw.

Pinagmasdan ko ang mukha niya habang natutulog. Walang depensa. Walang salita. Walang pangako, pero buo ang presensya niya. At doon ko naalala kung bakit ko iniwan ang sulat sa kanya.

Dahan-dahan akong umupo at iniabot ang bedside table. Naroon ang papel na isinulat ko bago ako umalis papuntang Japan, bahagyang gusot sa gilid, at may tupi sa gitna.

Kinuha ko iyon at binasa.

Manuel,

Hindi ako umalis dahil ayaw kita.

Umalis ako dahil natatakot akong mahal na mahal kita.

Kapag nasa tabi kita, parang nawawala ang sarili kong boses. Parang gusto kong manatili, kahit hindi pa ako buo. At ayokong maging gano’n ulit.

Hindi ito paalam.

Hindi rin ito pagtalikod sa pagmamahal ko sa’yo.

Ito ay pahinga. Paghinga. Paghahanap ng sarili ko na muli kong nawawala kapag masyado kitang pinipili.

Kung babalik ako, gusto kong buo na ako. Hindi dahil kailangan kita, kundi dahil pinipili kita.

Huwag mo akong sundan.

Huwag mo akong habulin.

Magbabakasyon lang ako ng ilang linggo sa Japan. Babalik din ako.

–Sky

Sumikip ang dibdib ko.

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit. Ang takot na baka nasaktan ko siya, o ang katotohanang hindi niya sinunod ang gusto ko. Lumabas ako at nanatili sa balcony ng aming hotel room. Nakatitig lang ako sa kawalan at sinasamyo ang malamig na hangin na dala ng umagang iyon. Kahit papaano, na-relax ang katawan at isipan ko.

Pagbalik ko ng kuwarto, nakita ko siyang nakaupo at nakasandal sa headboard ng kama. Lumapit ako sa kanya at humigang nakayakap sa kanyang ibabaw. Niyakap niya ang bewang ko bilang suporta sa katawan ko.

Tumingin ako sa kanyang mga mata bago nagsalita. “Kanino mo nalamang nandito ako?” tanong ko, umiwas lang siya ng tingin sa akin. “Ang laki-laki ng Japan. Imposibleng nahulaan mo lang na rito ako mag-stay ng ilang linggo.” Dugtong ko.

Noong una, ayaw niyang aminin. Paikot-ikot ang sagot niya. “May mga kaibigan lang na nakapagsabi.” “May nakapagsabi lang na kakilala mo.” “Nagkataon lang.”

Pero kilala ko na ang tono niya kapag may itinatago siya. Sumuko rin siya nang makita niyang seryoso ako at hindi nakikipagbiruan.

“Manuel,” mariin kong sabi noon, “sabihin mo na sa akin. Kanino mo nalaman?”

Tumahimik siya saglit.

“Kay Armando.” Maikli niyang sabi.

Parang may dumausdos na malamig na tubig sa gulugod ko. Hindi ako galit. Pero may kumurot. Mukhang okay na talaga ang relasyon nilang dalawa kahit nagkasakitan sila noon.

“At pumayag siyang ipaalam lang sa’yo nang basta-basta?” tanong ko.

Tumango si Manuel. “Nakiusap akong sabihin kung nasaan ka. Pumayag naman siya basta’t bantayan kita.” Dagdag niya.

Hindi ako naniniwalang ganoon lang kasimpleng mapapapayag si Papa Armando. May hindi pa siya sinasabi sa akin. Maaaring hindi siya nagsisinungaling pero may hindi siya binabanggit na ilang impormasyon.

Kaya naman nang pumasok siya sa CR para maligo at habang naririnig ko ang patak ng tubig mula sa banyo, may kung anong bumangon sa loob ko. Hindi galit. Hindi takot.

Kuryosidad.

Dahan-dahan kong iniabot ang cellphone ko at kinonnect ang aking earbuds. Pinindot ko ang screen ng phone ko.

Hindi ko alam kung bakit ko iyon ginawa. Siguro dahil may pakiramdam akong may hindi pa rin ako alam. O baka dahil pagod na akong maging huling nakakaalam sa sarili kong kuwento.

Binuksan ko ang app.

CCTV.

Ang sala ng bahay namin ang unang bumungad sa akin nang tingnan ko ang petsa ng pag-alis ko sa Japan.

At doon ako napatingin, napako ang mata ko sa screen. Huminto ang mundo ko sa sandaling gumalaw ang kuhang video sa screen.

Nakita ko si Papa Armando sa sala, naka-upo sa pamilyar niyang puwesto, hawak ang tasa ng kape, at seryoso ang mukha habang may kausap sa telepono. Normal lang noong una. Tahimik. Payapa.

Hanggang sa bumukas ang pinto.

At pumasok si Manuel.

Halos hindi ko siya nakilala sa una. Gusot ang buhok, namumula ang mukha, at ang mga mata’y mapupula rin. Hindi lang dahil sa alak, kundi sa pagod at desperasyon. Halatang kakagising niya lang at dumiretso ng bahay namin para hanapin ako.

“Sky?” narinig kong tawag niya, paos ang boses. “Sky… nasaan ka? Nasaan si Sky?” tanong niya kay Papa Armando.

Tumayo agad si Papa. Kita ko ang pag-igting sa katawan niya, ang pagkabigla. Hindi niya inaasahang darating si Manuel sa bahay para hanapin ako.

“Manuel?” maingat na tawag ni Papa Armando. “Anong ginagawa mo rito? Ano’ng nangyari sa’yo? Bakit hinahanap mo ang anak ko?”

Natawa si Manuel. Mapait at pilit. Sumandal siya sa sofa na parang doon na lang siya humuhugot ng lakas para hindi tuluyang bumagsak.

“Nasaan si Sky?” tanong niya, halos pabulong pero malinaw sa CCTV. “Umalis na naman ba si Sky para layuan ako?”

Parang may kumurot sa dibdib ko. Gusto kong ipikit ang mga mata ko. Pero hindi ko magawa. Parang kailangan kong makita ito. Parang kailangan kong harapin ang bahaging ito ng katotohanan.

“Manuel,” mariin na sabi ni Papa, “umupo ka nga muna. Lasing ka ba?”

“Hindi ako lasing,” mabilis na sagot ni Manuel, sabay iling. “Masakit lang kasi. Sobra. Iiwanan na naman ba niya ako?” Napahawak siya sa dibdib niya. “Akala ko… akala ko okay na. Akala ko pinili na niya ako.”

Napatingin si Papa Armando sa kanya. Matagal. Tahimik. At doon ko nakita ang pagbabago sa mukha ng ama ko. Mula sa pagtataka, papunta sa pagkaunawa sa mga nangyayari sa aming dalawa.

“Manuel,” mababa at seryosong sabi ni Papa, “ano ang relasyon ninyo ng anak ko?”

Tumahimik si Manuel. Sandali. Parang biglang nahimasmasan sa tanong ng totoo kong ama.

Sa CCTV, nakita kong unti-unti siyang tumayo nang tuwid. Tumingin siya kay Papa Armando nang diretso. Walang pagtatago. Wala nang lakas para magsinungaling pa.

“Mahal ko siya,” sagot niya. Walang paligoy-ligoy. Walang depensa. “Hindi bilang anak. Hindi bilang responsibilidad. Mahal ko si Sky. Mahal na mahal.”

Nanlaki ang mata ko sa narinig ko sa kanya.

At bago pa makapagsalita si Papa, bago pa man siya makapag-react, ginawa ni Manuel ang bagay na tuluyang nagpahinto sa paghinga ko.

Lumuhod siya.

Literal.

Sa gitna ng sala. Sa harap ng ama ko.

“Manuel!” gulat na gulat na sigaw ni Papa Armando, agad na lumapit dito. “Tumayo ka! Anong ginagawa mo?”

Pero hindi gumalaw si Manuel. Sa halip, yumuko siya. Parang doon na niya ibinuhos ang lahat ng natitira sa kanya.

“Pasensya na,” nanginginig niyang sabi. “Alam kong mali na mahalin ko ang anak niyo ng dati kong asawa. Alam kong hindi ninyo ginustong saktan ako noon. At alam kong nasaktan ko rin siya noon. Pero mahal na mahal ko ang anak ninyo. Hindi ko siya sinundan para angkinin. Sinundan ko siya dahil natatakot akong mawala siya nang tuluyan sa akin. At ngayon, hindi ko alam kung nasaan na siya. Baka tuluyan siyang mawala. Hindi ko kakayanin. Mababaliw na yata ako.”

Tumahimik si Papa Armando. Kita ko ang paghinga niya nang mabagal at pagpipigil sa sarili.

“Alam mo bang anak ko ang pinag-uusapan natin ngayon?” tanong niya, mabigat ang boses. “Alam mo bang tatay ako bago ako maging kaibigan mo?”

“Oo,” sagot ni Manuel agad. “At kaya ako lumuluhod, hindi para humingi ng permiso sa relasyon na mayroon kami. Kundi para humingi ng tawad bilang lalaking nakasakit sa anak ninyo noon… at bilang lalaking handang panindigan ang pagmamahal na mayroon ako sa kanya. Please… ibigay mo na sa amin ni Sky ang kasiyahan. Hindi ko na alam kung anong mangyayari sa akin kung pati si Sky ay mawawala pa sa buhay ko.”

Matagal na katahimikan ang sumunod sa kanilang dalawa. Huminga nang malalim si Papa Armando.

Sa screen, nakita kong ipinatong ni Papa Armando ang kamay niya sa balikat ni Manuel. Hindi marahas. Hindi rin magaan. Isang bigat na puno ng responsibilidad.

“Tumayo ka,” sabi niya sa wakas. “Hindi kita pinalaki para lumuhod ka ng ganyan sa harap ko. Pero pinalaki mo ang anak ko para pumili ng lalaking handang umako ng pagkakamali niya.”

Dahan-dahang tumayo si Manuel. Nakayuko pa rin ang ulo niya.

“Hindi ko pipigilan si Sky,” patuloy ni Papa. “Hindi ko rin siya itutulak sa’yo. Desisyon niya ’yan, malaki na siya kaya alam kong alam na niya ang makabubuti para sa kanya. Alam na niya kung sinong lalaki ang makapagbibigay saya sa kanya. Pero kung sasaktan mo siyang muli–” huminto siya, mariin ang tingin kay Manuel, “–ako mismo ang haharap at bubugbog sa’yo. Malaki ang pagkukulang ko kay Sky bilang ama. Ayokong ipagkait ang kasiyahan sa kanya. He deserves happiness… Makakaasa ba ako sa’yo na ibibigay mo ang kasiyahan sa kanya?”

Tumango si Manuel. Paulit-ulit. Parang bata. Parang taong wala nang ipagtatanggol kundi ang katotohanan.

“Oo, makakaasa ka.” sagot niya. “At tatanggapin ko kahit ano ang maging hatol mo sa aming dalawa.”

“Ibibigay ko ang detalye kung nasaan siya. Sa ganitong paraan, makabawi man lang ako sa ginawa kong pananakit sa’yo noon.” Ani ni Papa Armando. Nang maibigay niya ang detalye, agad siyang nagsalita muli. “Ikaw na ang bahala sa anak ko. Lalo na nasa ibang bansa pa naman siya ngayon. Ingatan mo siya gaya ng pag-iingat mo noon kay Theresa. Kahit sandaling panahon ko pa lang nakakasama ang anak ko, mahal na mahal ko siya. Mahalin mo siya nang higit pa sa buhay mo.”

Napatakip ako ng bibig ko. Hindi ko namalayang umiiyak na pala ako. Hindi dahil sa takot. Hindi dahil sa galit.

Kundi dahil may dalawang lalaking parehong mahal ako, sa magkaibang paraan, at pareho silang handang bitawan ang pride nila para sa kapakanan ko.

Pinatay ko ang screen ng cellphone ko. Sumandal ako sa kama. Pinikit ang mga mata ko.

Mag-e-explain na lang ako kay papa pag-uwi ko ng Pilipinas, sabi ko sa sarili ko. Kailangan kong harapin ito nang buo, kailangan naming harapin ni Manuel si Papa Armando nang magkasama. Hindi na ako matatakot. Hindi na ako tatakas.

At sa unang pagkakataon, hindi ako natakot sa pagbabalik. Kasi alam kong may haharap at tatanggap sa akin kahit gaano kahirap ang katotohanan.

Paglabas ni Manuel ng banyo, may bahagyang singaw pa ang katawan niya. Basa ang buhok, may patak ng tubig na gumuguhit mula sa batok pababa sa collarbone niya. Nakasuot lang siya ng plain white shirt, amoy sabon at mainit ang katawan niya. Normal. Tahimik. Parang walang mabigat na katotohanang kakakita ko lang ilang minuto ang nakalipas.

Pero ako, hindi na pareho.

Hindi ko na hinintay na magsalita siya. Hindi ko na tinanong kung tapos na ba siya, kung okay lang ba ang tubig, at kung gutom ba siya. Lumapit lang ako at yumakap nang mahigpit sa kanya.

Mahigpit.

Hindi ’yung yakap na naglalambing. Hindi rin ’yung yakap na humihingi. ’Yung yakap na parang sinasabing n

andito lang ako. Huwag kang mawawala sa tabi ko.

Nanigas siya sa una. Ramdam ko ang bahagyang pag-igting ng katawan niya, parang nagugulat, parang hindi sigurado kung panaginip ba ’to o totoo. Tapos, dahan-dahan niyang ibinalot ang mga braso niya sa akin. Hindi niya ako dinikdik. Hindi niya ako hinigpitan. Hinayaan lang niya akong manatili roon.

“Okay ka lang ba?” malambing niyang tanong sa ibabaw ng ulo ko.

Huminga ako nang malalim. Isang beses. Dalawa. Parang doon ko lang naramdaman na buo pa rin ako.

“Mahal kita. Mahal na mahal,” sabi ko lang.

Walang paliwanag. Walang dagdag. Walang kondisyon.

Narinig ko siyang napahinga nang malalim, parang may biglang bumitaw sa dibdib niya. Hindi siya nagsalita agad. Hinimas lang niya ang likod ko, paulit-ulit, parang ina-assure ang sarili niya na totoo ako. Na hindi ako mawawala kapag bumitaw siya.

“Mahal din kita, sobra pa sa inaakala ko.” sagot niya sa wakas. Mababa. Buo. Walang pagmamadali.

At doon ko pinakawalan ang yakap ko sa kanya.

Hindi dahil gusto kong umalis. Kundi dahil alam kong sapat na muna iyon. Hindi kailangang ulit-ulitin. Hindi kailangang patunayan. Nandiyan na.

“Kailangan na nating maghanda,” sabi ko, pilit ginagawang normal ang tono. “May scheduled tour ako ngayon.”

Ngumiti siya. Hindi ’yung malaki. ’Yung tahimik. ’Yung alam mong may naiintindihan na kayo pareho.

“Oo,” sagot niya. “Sasamahan kita.”

Kumilos na ako at naligo. Pagkalabas ng banyo, kumuha ng jacket, inayos ang bag, at sinilip ang oras. Parang ordinaryong umaga lang. Parang hindi kami parehong naglakad sa gilid ng takot kagabi.

Pero habang isinusuot ko ang coat ko, ramdam ko pa rin ang bigat at init ng yakap niya kanina.

At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, hindi ko kinailangang tumakbo palayo sa nararamdaman ko para huminga.

Sabay kaming lumabas ng hotel room. Magkatabi. Tahimik. Handang harapin ang araw, hindi dahil wala nang takot, kundi dahil pinili naming maglakad kahit may takot pa rin.

Maaga kaming umalis ng hotel, bitbit ang lamig ng umaga at ang kakaibang gaan sa dibdib ko. Tokyo greeted us quietly. Malinis ang mga kalsada, disiplinado ang mga tao, at may rhythm ang lungsod na parang marunong rumespeto sa katahimikan ng ibang tao.

Asakusa

ang una naming pinuntahan.

Habang naglalakad kami papasok sa Kaminarimon , nakasabit ang pulang lantern na parang bantay ng lumang alaala. Pinanood ko siyang tumingala, bahagyang ngumiti, parang batang unang beses makakita ng isang bagay na matagal nang nasa listahan pero ngayon lang natupad.

“Ang laki,” sabi niya, may halong pagkamangha.

“Mas malaki ka pa riyan,” biro ko sa kanya.

Tumawa siya, saka inabot ang kamay ko. Parang natural lang na hawakan niya ang kamay ko, parang matagal na naming ginagawa iyon. At doon ko napansin na hindi ako umatras. Hinayaan ko lang ang mga daliri naming magtagpo, kumapit, at magkasundo kahit maraming tao ang nasa paligid naming dalawa. Wala na akong pakielam.

Sa Nakamise Street , tumigil kami sa maliliit na tindahan. May ningyō-yaki, senbei na mainit-init pa, at matatamis na mochi. Pinatikim niya ako ng matcha ice cream kahit malamig ang hangin.

“Hindi ba masyadong malamig para kumain niyan? Baka magka-sorethroat ako.” tanong ko.

“Aalagaan naman kita, masarap ’to. Promise.” sagot niya, sabay abot ng kutsara sa bibig ko.

Napailing ako, pero kumagat pa rin. Mapait. Matamis. Parang kami lang.

Sa harap ng Senso-ji , nagsindi kami ng insenso. Tinuro niya kung paano ihagod ang usok sa ulo at dibdib na pampalinaw daw ng isip at lakas ng loob. Sinunod ko siya. Tahimik kaming tumayo roon, magkatabi, at walang kailangang sabihin.

Pagdating ng tanghali, nag-train kami papuntang Shibuya . Sa loob ng tren, nakatayo kami at magkadikit ang balikat habang magka-holding hands. Paminsan-minsan, gumagalaw ang tren at kusang napapahawak ako sa braso niya para hindi mawalan ng balanse. Maliit na bagay lang iyon pero sapat para kumabog ang dibdib ko.

Sa Shibuya Crossing , huminto kami saglit. Ang daming tao na dumadaloy na parang alon. Hinila niya ako papasok sa agos, at bigla kaming tumawa habang tumatawid na parang bata.

“Grabe,” sabi ko habang hinihingal. “Parang buong mundo gumagalaw pero walang may pakielam.”

“Freedom,” sagot niya, seryoso bigla. “This is freedom.”

Kumain kami sa isang maliit na ramen shop sa gilid ng street. Umupo kami sa counter, shoulder to shoulder. Umuusok ang sabaw, maalat at mainit. Tinignan ko siyang humigop ng ramen, tahimik, at kontento. Parang doon ko nakita ang isang bersyon niya na bihira. Hindi naghahabol, hindi nag-aalala. Nandyan lang sa tabi ko.

Pagkatapos, dumaan kami sa Meiji Shrine . Tahimik ang loob, may graba sa ilalim ng aming mga paa, at ang mga puno’y matatayog at parang may sariling hininga. Naglakad kami nang mabagal. Hindi kami nag-uusap ngunit ang puso namin ay parang nag-uusap.

Hinawakan niya ang kamay ko ulit. Mas mahigpit na ngayon. Parang panata ng pag-ibig sa akin.

“Salamat,” bigla niyang sabi.

“Para saan?” tanong ko.

“Sa pagpili na manatili,” sagot niya. “Kahit natatakot ka.”

Huminto ako. Tumingin sa kanya. At doon ko na-realize na hindi lang pala ito tungkol sa lugar. Hindi ito tungkol sa Japan, o sa bakasyon, o sa aming itinerary. Ito ay tungkol sa dalawang taong piniling maglakad sa isang araw na walang kasiguruhan, pero may tiwala sa isa’t isa.

Sa hapon, naupo kami sa isang café malapit sa Harajuku . Mainit ang kape, malamig ang hangin. Pinagmasdan namin ang mga taong dumadaan na may makukulay na damit at para bang patunay na iba-iba ang mundong aming ginagalawan. Pinatong niya ang kamay niya sa ibabaw ng akin sa mesa. Hindi na siya nagtanong. Hindi na siya nagpaalam.

At hinayaan ko siya.

Paglubog ng araw, bumalik kami sa hotel na pagod pero magaan. Hindi kami nagmadali. Hindi namin siniksik ang lahat. Parang pareho naming alam na may bukas pang naghihintay sa aming dalawa. May oras pa.

At habang nagsasara ang elevator doors, nakatingin lang ako sa repleksyon naming dalawa habang magkatabi, tahimik, pero buo.

Sa araw na iyon, sa lungsod na hindi namin sariling wika, mas malinaw pa sa kahit anong salita ang napagkasunduan naming dalawa.

Hindi perpekto. Hindi sigurado. Pero pinipili namin ang bawat isa. Araw-araw.

Kabanata 54

Caught

Pagkatapos naming magpahinga saglit sa hotel, hindi pa rin kami mapakali. Parang sayang ang oras kung matutulog agad, parang may hinihila pa ang lungsod palabas, at parang pareho naming alam na gusto pa naming i-extend ang araw na ito, kahit konti lang.

“Lalabas pa ba tayo?” tanong ko habang nagsusuot ng jacket.

Ngumiti siya. ’Yung ngiting hindi nagyayaya pero nag-aabang. “Kung may lakas ka pa.”

“Meron pa naman. Kaya ko pa naman. Ikaw ang inaalala ko, baka masakit na ang tuhod mo,” sagot ko habang natatawa.

“Ahhh, ganoon?” sagot niya at hinila ako pakandong sa kanya para kilitiin.

Kahit alam kong pagod na ako, ito ’yung klaseng pagod na gusto mong ulit-ulitin. Kasama ang taong mahal mo.

Lumabas kami ulit. Gabi na. Mas malamig ang hangin ngayon, mas malinaw ang ilaw ng Tokyo. Ang mga kalsada ay parang mas buhay kaysa kung may araw pa. May mga ilaw ng tindahan, vending machines na parang laging gising, at mga taong naglalakad na may kanya-kanyang mundo.

Naglakad kami papuntang Odaiba

.

Sa biyahe pa lang, tahimik na ulit kami. ’Yung katahimikan na may kasamang presensya. Sa tren, naupo ako sa tabi niya. Nakadikit ang balikat ko sa braso niya. Paminsan-minsan, gumagalaw siya at marahang hinahaplos ang balikat ko habang siya ay nakaakbay sa akin upang maibsan ang lamig na nararamdaman ko.

Pagbaba namin, bumungad ang Rainbow Bridge , maliwanag at parang nakalutang sa dilim ng gabi. Tumigil ako sa paglalakad.

“Ang ganda,” bulong ko.

“Mas maganda ka,” sagot niya agad, habang nakatingin sa akin.

Tinapik ko siya sa braso. “Bolero. Hindi ka ba napapagod sa mga ganyan mo?”

“Hindi,” sagot niya. “Kasi totoo naman. You’re the most beautiful soul I’ve ever known in my life.” Dagdag niya, inirapan ko lang siya kahit kilig na kilig ako sa loob ko.

Naglakad kami sa baywalk. Tahimik ang dagat, may mga ilaw na nagre-reflect sa tubig. May mga couples din sa paligid na ang iba ay nagpi-picture at may ilan na tahimik lang na magkahawak-kamay. Hindi kami naiiba. Hindi rin namin kailangang maging espesyal.

Huminto kami sa railings. Nakatingin lang ako sa malayo, sa skyline ng Tokyo. Siya naman, nakatingin sa akin pagbaling ko.

“Anong iniisip mo?” tanong niya.

Matagal akong hindi sumagot. Parang pinipili ang mga salita.

“Na kung dati, takot akong mangarap ng ganito,” sagot ko. “Kasi akala ko hindi ko deserve ’to. Akala ko masisira ko lang ang mga bagay na pinapangarap ko.”

Sumandal ako sa railings, mas lumapit sa kanya. “At ngayon?” tanong niya.

“Ngayon,” humarap ako sa kanya, “natatakot pa rin. Pero mas natatakot akong hindi subukan. Natatakot akong hindi subukan nang hindi ka kasama.”

May kumirot sa dibdib ko mula sa sinabi ko. Hindi masakit, parang pinipisil lang nang dahan-dahan. Iyon naman talaga ang totoong nararamdaman ko kaya iyon ang sinabi ko sa kanya. Nagtagpo ang mga mata namin. Hindi kami naghalikan. Hindi rin namin kinailangan. Sa sandaling iyon, sapat na ang lapit namin sa isa’t isa.

Pagkatapos, bumili kami ng mainit na canned coffee sa vending machine. Umupo kami sa isang bench, magkatabi, habang iniinom ang init na parang unti-unting bumababa sa dibdib ng bawat isa.

“Alam mo,” sabi ko, nakatitig sa ilaw ng tulay, “first time ko ulit maramdaman na hindi ako nagmamadali. Na hindi ko pinipilit ang mga bagay.”

Ngumiti siya. “Good. Kasi wala tayong hinahabol. Wala tayong dapat habulin na kung ano man. Wala ka na ring dapat pang ipilit simula ngayon.”

Pagbalik namin sa hotel, halos hatinggabi na. Tahimik ang hallway. Pagpasok sa room, sabay kaming huminga nang malalim, parang doon lang bumaba ang pagod namin sa buong araw na paggala.

Hindi kami agad nagsalita. Umupo lang kami sa gilid ng kama. Ramdam ko ang init ng katawan niya sa tabi ko.

“Salamat sa araw na ’to,” sabi ko.

Lumapit siya at hinalikan ang noo ko. Hindi nagtagal. Hindi humihingi ng kapalit. “Salamat din sa pananatili.”

Humiga kami, magkatabi, nakaharap sa kisame. Walang yakap, pero magkadikit ang mga kamay.

Hindi pa tapos ang mga pangarap ko. Hindi pa tapos ang proseso. Pero sa bawat hakbang namin sa lungsod na ito, mas natututo akong huminga nang hindi nag-iisa.

At ngayong gabi, sapat na iyon.

Kasalukuyan kaming nasa loob ng comfort room ng aming hotel room. Sakto lang ang laki ng banyo, ang mga tiles sa sahig ay malamig sa ilalim ng aking mga paa, at ang bathtub ay puno na ng tubig na na may mga bula na parang nagliliwanag dahil sa dim na ilaw.

Para akong nalalasing sa mga tingin ni Manuel. Pareho na kaming walang saplot sa katawan. Napadako ang tingin ko sa kanyang balahibo sa dibdib na parang nagliliyab sa pawis.

“Dito tayo, Mahal,” ang kanyang bulong sa likuran ko, ang boses niya ay mababa at mapangahas, habang itinutulak niya ako papasok pa sa loob ng banyo. “Gusto kong maramdaman ka sa tubig.”

Tuluyang sumara ang pintuan sa likuran naming dalawa. Hinatak niya ang aking kamay at nabigla na lang ako nang ang bibig niya ay sumasakop sa akin sa isang halik na para bang gutom na gutom. Ang dila niya ay naglalaro sa loob ng bibig ko at nagpalitan kami ng laway sa bawat galaw ng aming mga dila.

Dama ko ang katigasan ng kanyang katawan sa slim kong katawan. Hinatak niya ang aking mga kamay pataas, itinutuon sa dingding ng banyo, ang kanyang mga daliri ay pumipisil sa aking mga pulso.

“Stay, Mahal. Huwag kang gagalaw,” ang kanyang utos, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa akin na may pagmamay-ari.

Dahil tupok na ako sa init na nadarama, sumunod ako sa utos niya. Ang aking hininga ay bumilis sa sobrang antisipasyon habang dinidilaan niya ang gilid ng aking leeg. Pagbaba ng aking paningin, nagulat ako dahil nakalantad ang kanyang malaking burat na sobra-sobra na ang katigasan. Ang ulo nito ay tumutulo ang pre-cum na siyang nagpakintab sa paligid nito.

Lumuhod siya sa harap ko, ang kanyang mga kamay ay naglalakbay sa aking mga binti, hinimas ang aking maputing balat na nagpatindig ng balahibo ko. Iniikot niya ang katawan ko sa kanya at ipinausli ang puwetan ko sa kanyang mukha.

“Ang sarap mo, mahal. Ang kinis at ang puti-puti mo,” ang kanyang bulong, bago niya pasadahan ng pagdila ang butas ng puwit ko.

Walang babala niyang nilaplap ang butas, ang init ng bibig niya ay tumupok sa akin. Ang dila niya ay pumapalibot sa butas ko at nagpupumilit pumasok. Napahawak ako sa tiles ng dingding ng banyo.

“Ahhh, M-Mahal! O-Oh my God, y-yes!” sigaw ko, ang aking mga tuhod ay nanginginig na habang ang tunog ng pagbrotsa niya sa butas ko ang maririnig sa apat na sulok ng banyo.

Ang kanyang balbas ay kumukuskos sa aking mga hita, nagpapadala ng matinding panginginig sa akin. Hindi ko na makayanan ang pagod ng buong araw na ito. Gusto ko nang maramdaman siya sa loob ko. Kaya naman hinikayat ko na siyang kantutin ako para mawakasan na ang pagkasabik ko sa kanya.

“M-Mahal, kantutin mo na ako, please… ahhhhh!” sigaw ko.

Pagkatapos ng ilang minuto, tumayo siya, ang kanyang labi ay basa ng sarili niyang laway, at daglian niya akong hinatak patungo sa bathtub.

“Upuan mo ako, Mahal. Gusto kong ikaw ang magkontrol sa pagpasok ng burat ko sa butas mo,” ang sabi niya, ang boses niya ay puno ng libog.

Dahil hindi na rin ako makapaghintay, sumunod ako sa kanya nang siya ay humiga sa bath tub. Ang maligamgam na tubig ay naramdaman ng aking katawan habang ako ay inaalalayan niyang pumatong sa ibabaw niya.

Dumiin ang pagkakahawak niya sa aking balakang nang hinawakan ko sa likuran ko ang mainit niyang burat na tumutusok sa balat ko. Ilang sandali pa, itinutok ko ang burat niya sa butas ko. Pumasok ang ulo nito kaya napakapit ang dalawa kong kamay sa kanyang mga balikat. Humilig siya pasulong at sinakop ng kanyang bibig ang labi ko. Nagpalitan kami ng laway habang ibinababa niya ang katawan ko sa kanyang burat.

At nagtagumpay siyang maipasok ang kabuuan ng ari niya. Huminto muna ako upang masanay ang butas ko sa laki at taba ng kanyang sandata.

“Duraan mo ng laway bibig ko, Mahal,” ang kanyang utos, at yumuko ako sa kanya at malibog na idinura sa kanya ang inipon kong laway.

Malugod naman niya itong tinanggap at hinabol ang labi ko para halikan. Ilang beses ko pa itong ginawa bago siya nagsawa at nilaplap nang todo ang bibig ko.

Ang kanyang titi ay nakasalpak pa rin sa puwit ko, ang maligamgam na tubig ay gumagalaw tuwing kami ay kumikilos. Ang kanyang kamay ay bumaba, hinimas ang aking malamang puwitan sa ilalim ng tubig, ang paglamas niya roon ay nakapagbigay ng kuryente sa aking balat.

“Ang sarap mo, Mahal. Mukhang ready ka na para tirahin. Kakantutin na kita sa ibabaw ng bath tub,” ang bulong niya sa aking tainga.

Umungol ako sa kanyang sinabi at sa dahan-dahan niyang paggalaw. Iginiling niya ang balakang niya kaya mas lalo akong nasarapan sa pagkantot niya sa akin. Parang may hinahalukay na kung ano ang titi niya sa loob ko.

“Mmmm, M-Mahal, ohhh… ahh!” ungol ko dahil damang-dama ko ang kapal at hugis ng kanyang burat na naglalabas-masok sa akin.

Ang kanyang daliri na nakapatong sa balakang ko ay alam kong magmamarka at mag-iiwan ng bakas batay na rin sa higpit ng kanyang pagkapit roon para gabayan ako sa pag-indayog.

Ang tubig ay sumasabay sa aming galaw at hindi namin inalintana ang tunog nito. Ilang sandali pa, hindi na ako nakatiis. Ako na ang gumalaw nang mabilis sa ibabaw niya. Para akong hinete na nangangabayo at hindi pinansin ang hingal para lang makaabot sa dulo ng karera. Inupuan ko ang burat niya sa abot ng aking kakayahan para maipalasap sa kanya ang tunay na ligaya.

Tumatama ang ulo ng kahabaan niya sa prostate ko na mas lalong nakapagpatirik ng mata ko. “Dyan, Mahal! Oh fuck, dyan ang sarap… ahhh!” daing ko sa kanya, ang katawan ko ay nanginginig sa tubig.

Hindi ko na alam kung saan ibabaling ang ulo ko, basta ang alam ko na lang ay kumukuha ako ng lakas mula sa pagkapit sa kanyang ulo na halos mapanot na siya sa pagsabunot ko. Parang doon ako kumukuha ng lakas para magpatuloy.

“Oh fuck, M-Mahal! Ahhh, ang laki mo! Ang taba-taba ng burat mo! Masakit pero masarap! Ohhh! Shit, ang sarap!” ang sigaw ko, hindi ko na iniisip ang pangangalay ng mga hita ko sa paggalaw sa kanyang ibabaw. Ang pinaghalong pawis naming dalawa at ng tubig ay nagpapadulas at nagpapakintab sa aming katawan.

“Ang sikip mo pa rin, Mahal. Nakakaadik,” puri niya sa akin, ang kanyang mga kamay ay nasa aking puwetan, pumipisil, hinahatak ako pababa sa bawat salubong niya ng ulos sa galaw ko.

Nawawala na ako sa ritmo, ang burat ko ay kumikiskis na sa kanyang tiyan sa ilalim ng tubig, ang bula ay parang lumiliyab sa paligid.

“Faster, M-Mahal, please! Ahhh, oo, dyan… mmm!” ang daing ko, ang boses ko ay nababasag na habang ang libog naming dalawa ay mas tumataas pa.

Ang kanyang mga ungol ay mas lumalalim tanda na sarap na sarap siya sa butas ko, bagay na gustong-gusto ko naman. “Ugh, Sky, Mahal, take it!”

Plok! Plok! Plok! Ang tunog ng pagbabanggaan ng aming mga balat na ume-echo sa loob ng banyo.

“Ahhh! Oh God, Mahal! Malapit na ako, tang ina!” ang kanyang paghinga ay mas lalong bumigat. Naramdaman ko ang paglaki ng burat niya sa loob ko. Ang kanyang ulos ay nagiging mas marahas at mas bumilis pa.

“Malapit na ako, Mahal. Ayan na ako, sabay tayo, Mahal!” ang kanyang babala.

Ang kamay niya ay bumalot sa burat ko, tinaas-baba niya nang mabilis sa ilalim ng tubig para masabayan ko siya sa pagpapalabas. Nalasap ko ang totoong sarap nang sumabog muna ang aking tamod na tumalsik sa kanyang katawan at humalo sa tubig. Ilang saglit pa, naramdaman ko rin ang tamod niyang sumirit sa loob ng butas ko. Naramdaman ko ang init na hatid nito sa aking butas.

“Mahal ko, ohhh! Ahhh, ang sarap! Ang init ng tamod mo!” ang sigaw ko na para bang narating ko ang langit.

“F-Fuck, Mahal! Ugh! Ang sarap mong tamuran at buntisin!” ungol niya, matapos mapiga ng butas ko ang burat niya.

Nag-collapse ako sa ibabaw niya. Hinahaplos ang kanyang mga braso habang siya naman ay nagpapatak ng mga halik sa ulo ko. Napapikit ako sa sobrang sarap na naranasan ko sa piling niya.

Matapos lamang ang sampung minuto, binuhat niya ako nang siya ay tumayo at muli niya akong inangkin sa kama. Sinulit namin ang magdamag at binanatan niya ang katawan ko na para bang hindi siya nauubusan ng katas at lakas. Halos mawasak ang butas ko sa pagdilig niya sa akin. Literal na sinulit namin ang katawan ng bawat isa at para bang binawi namin ang tatlong taong nasayang na dapat ay nilalasap namin ang bawat isa sa kama.

Hapon na nang mapagpasyahan naming lumabas para kumain nang sumunod na araw.

May antok pa sa katawan ko. ’Yung klase ng pagod na hindi masakit, kundi mabigat sa laman at nakakapanatag sa dibdib. Pagod na galing hindi sa pagpupuyat, kundi sa pag-ubos at pagbalik ng enerhiya. Mula umaga, parang hindi kami naubusan ng oras ni Manuel sa loob ng kwarto namin. Hindi ko na namalayan kung kailan kami tumigil sa pagtawa, sa paghiga, sa katahimikang puno ng hininga at init naming dalawa. May mga sandaling walang salitang binitawan, pero malinaw ang ibig sabihin.

Walang kailangang ipaliwanag. Walang kailangang pangalanan.

Alam lang naming pareho na totoo ang nangyari sa aming dalawa.

Habang naglalakad kami papunta sa restaurant na malapit sa hotel, magkahawak ang kamay namin. Hindi palihim. Hindi rin palaban. Hindi ’yung kapit na parang may gustong ipakita sa mundo. Kundi ’yung kapit na natural at bumabalik ang kamay kapag wala nang iniisip.

Parang iyon na ang default naming posisyon sa mundo kapag magkasama.

Paminsan-minsan, lilingon siya sa akin. May sinasabi tungkol sa pagkain, kung gaano raw siya nagugutom, kung alin ang mukhang masarap sa menu na nakita niya online. Minsan naman, tungkol sa akin. Kung gaano raw ako kagaan tingnan ngumiti kapag relaxed. Kung paano raw nag-iiba at nagliliwanag ang mga mata ko kapag nakangiti.

Tatawa ako. Sasagot ng pabalik. Minsan, tatahimik lang at pipisil sa kamay niya bilang sagot.

Hanggang sa bigla akong napahinto sa paglalakad.

Hindi dahil sa pagod ang katawan ko. Hindi dahil sa gulo ng isipan ko.

Kundi dahil sa lalaking nasa harapan namin ngayon.

Parang huminto ang paligid. Ang ingay ng kalsada, ang yabag ng ibang tao, ang hangin, lahat iyon ay parang umatras para bigyang-daan ang sandaling iyon.

Nanlaki ang mga mata niya nang magtagpo ang paningin naming dalawa. Hindi lang siya nagulat. Para siyang naestatwa nang makita kaming dalawa ni Manuel nang magkasama.

Kilalang-kilala ko ang titig na ’yon mula sa kanya.

“K-Kuya… T-Troy?”

Lumabas ang pangalan niya sa bibig ko nang mababa, parang tanong, parang kumpirmasyon na totoo ang nakikita kong tao sa harapan ko.

Hindi agad siya nagsalita.

Tumingin muna siya sa mukha ko. Mula mata hanggang bibig at parang sinusuri kung ako ba talaga ’to, o kung isa lang akong imaheng gawa ng pagod at jet lag niya. Pagkatapos, dahan-dahang bumaba ang tingin niya.

Sa mga kamay naming dalawa ni Manuel.

Magkahawak.

Mahigpit.

Hindi dahil sa takot. Hindi dahil sa pag-aangkin. Kundi dahil sa isang desisyong ginawa ko nang hindi na nagdadalawang-isip.

Ramdam kong humigpit din ang hawak ko kay Manuel. Hindi ko siya nilingon agad, pero alam kong naramdaman niya ang biglang paninigas ng katawan ko. Ang pagbabago ng hininga ko. Ang tensyong biglang umakyat mula paa hanggang batok ko.

At doon ko naisip na ito na ’yon.

Wala nang atrasan. Wala nang pagtatago.

Kung may mga tanong ang mundo, kung may mga mata manghuhusga, kung may mga paliwanag na kailangang ibigay, hindi na ngayon ang oras para bitawan ang kamay na pinili kong hawakan.

At sa isang iglap, malinaw sa akin ang isang bagay.

Hindi ako napatigil dahil nahuli ako ni Kuya Troy. Napatigil ako dahil handa na akong makita at ipagsigawan sa mga taong mahal ko ang mayroon sa amin ni Manuel.

Author’s Note

Double Update! Sana nakangiti kayong matulog ngayon.

---

Kabanata 55

Boyfriend

Tahimik kaming tatlo nang maupo sa loob ng restaurant.

Hindi ’yung katahimikang komportable sa pagitan naming lahat. Kundi ’yung katahimikang may nakaabang na sasabog na parang may bomba. Parang hinihintay lang kung sino ang unang magsasalita sa aming lahat. Ang mesa sa pagitan namin ay puno ng baso, menu, at ilaw na masyadong maliwanag para sa bigat na bumababa sa dibdib ko.

Si Kuya Troy ang unang naupo. Tuwid ang likod niya nang umupo. Magkasalikop ang mga kamay. Nakatingin muna sa akin bago lumipat ang tingin niya kay Manuel. Paulit-ulit. Para bang sinusukat kung ano ba talaga ang nasa harapan niya.

Ako? Hindi ko binitiwan ang kamay ni Manuel na nakapatong sa ibabaw ng lamesa.

Hindi dahil matapang ako. Kundi dahil takot akong kapag binitiwan ko, baka umatras ako.

At ayokong umatras. Not today. Kung hindi ngayon, kailan pa?

Dumating ang waiter, nagtanong ng order para sa amin. Para kaming robot na sumagot ng gusto naming pagkain. Parang inorder lang namin ang nakasanayang kainin. Nang makaalis ito, bumalik ang katahimikan sa aming lahat. Mas mabigat na ngayon at mas personal ang atmosphere.

“Sky, bunso…” unang sabi ni Kuya Troy, mababa ang boses pero may bigat. Hindi galit ang tono niya, bagay na in-expect ko mula sa kanya. Hindi rin siya gaanong kalmado. Parang sinusukat pa niya kung hanggang saan ang kaya kong panindigan. “Totoo ba ’to? Tama ba ang iniisip ko sa inyong dalawa? Ng dati mong stepfather?”

Hindi ko na siya tinanong kung ano ang tinutukoy niya. Alam ko na. Matagal ko nang alam kung ano ang isasagot sa kanya.

Huminga ako nang malalim. Isang segundo lang, pero parang doon ko tinimbang ang lahat ng naramdaman ko noon na takot, selos, panghihinayang, at ang katotohanang ayokong umatras kahit nanginginig na ako ngayon.

Tumango ako. Isang beses. Diretso. Walang pagsisinungaling. Hindi itinanggi.

“Oo, Kuya,” sabi ko. Hindi ko iniwasan ang tingin niya. “Si Manuel… boyfriend ko.” Dagdag ko, mas hinigpitan ang pagkakawahak sa kamay niya. Pinisil niya naman pabalik ang kamay ko na para bang pinapalakas ang loob ko na bagay na nakapagpakalma sa akin kahit papaano.

Tumahimik ang paligid. Parang huminto ang oras kahit saglit lang.

Narinig ko ang sarili kong hinga. Ramdam ko ang biglaang pag-init ng pisngi ko nang matanto ang sinabi ko. Parang ngayon ko lang tuluyang inamin, hindi lang kay Manuel, kundi sa sarili ko rin na boyfriend ko na siya. Hindi ko naman kasi siya direktang sinagot noong mga nakaraang araw. Ang alam lang ni Manuel, nanliligaw pa siya hanggang ngayon.

Nagpakantot ka na, manliligaw pa rin? Talaga ba, Sky?!

Sa gilid ng mata ko, nakita ko kung paano nanlaki ang mga mata ni Manuel nang ma-realize niya ang nanggaling sa bibig ko. Hindi siya nagsalita. Hindi rin siya gumalaw agad. Pero nakita ko kung paano unti-unting gumuhit ang ngiti sa labi niya. ’Yung ngiting hindi malaki, hindi rin gaanong maliit, kundi ’yung ngiting puno ng gulat at tuwa na parang may isang matagal niyang hinihintay na biglang ibinigay sa kanya nang walang babala. Para siyang nanalo sa lotto base sa ipinapakita ng emosyon ng mukha niya.

Parang gusto niyang magtanong kung tama ba ang narinig niya. Parang gusto niyang tumawa. Parang gusto niyang umiyak. Lahat sabay-sabay. Pero hindi niya magawang magsalita dahil nasa harapan ko ang kuya ko, na syempre mas bata naman kumpara sa kanya.

Hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko. Marahan. Parang natatakot na baka bawiin ko ang sinabi ko.

At doon ko na-realize na oo nga pala, kami na. Sinagot ko na siya, hindi man direkta pero alam kong gets niya.

At sa simpleng linyang ’yon, hindi lang si Kuya Troy ang nakarinig ng katotohanan. Si Manuel din sa unang pagkakataon.

Huminga siya nang malalim, si Kuya Troy. Kita ko kung paano gumalaw ang dibdib niya. Parang may pinipigilang emosyon na ayaw niyang ipakita agad.

“Matagal na?” tanong niya, pero ang tingin niya… hindi sa akin.

Nasa kay Manuel.

Sumagot si Manuel bago pa ako makasingit. Maingat ang boses niya. Hindi mapanghamon. Hindi rin defensive sa tanong ni Kuya Troy.

“Hindi,” sagot niya. “Bago lang kami. At hindi rin naging madali ang lahat para sa amin.”

Napatingin sa kanya si Kuya Troy, bahagyang kumunot ang noo. “So bakit parang handa na kayong dalawa na humarap sa mundo? Bago pa lang pala kayo? Sigurado na ba kayong dalawa?”

Tumunog ang kutsara ko sa plato dahil sa panginginig ng kamay ko. Hindi ko sinasadyang ipakita ang kaba, pero huli na.

“Siguradong-sigurado na. Kasi pagod na kaming tumakbo at magkunwari sa mundo,” sagot ko bago pa ako mapigilan ng utak ko at ni Manuel. “At kasi… kahit natatakot ako, mas natatakot akong mawala siya. Matagal kong pinangarap ang pagmamahal mula sa kanya, kaya bakit ko pakakawalan pa ito ngayong kusa na itong kumakatok sa akin ngayon?”

Tumahimik si Kuya Troy. Pero hindi malamig ang tingin niya. Mas lalo lang naging seryoso.

“Alam mo bang pinoprotektahan lang kita kaya kinakausap ko kayo ngayong dalawa? Mahal kita, bunso, kaya ayaw kitang mapahamak.” sabi niya, nakatingin na ulit sa akin. “Pinoprotektahan kita hindi dahil tingin ko mahina ka. Kundi dahil nakita ko kung paano ka nadurog noon at ayaw ko nang mangyari iyon.” Nangilid ang luha ko sa sinabi ni Kuya.

Huminga nang malalim si Kuya Troy bago bumaling ang tingin kay Manuel at sa akin. “Sigurado ka bang pagmamahal iyang nararamdaman niyong dalawa? Hindi ba nalilito lang kayong dalawa at baka pagmamahal nang mag-ama iyang nararamdaman ninyo?”

Bumigat ang lalamunan ko sa paratang niya kaya naman mariin akong umiling bago nagsalita. “Hindi, Kuya, mahal ko si Manuel noon at ngayon hindi bilang isang ama. Mahal ko siya bilang kapares ko. Bilang taong gusto kong makasama habambuhay. Siya ang sumira sa akin noon, pero siya rin ang taong bumuo at kumumpleto sa akin ngayon.” Bumaling ang tingin ni Manuel sa akin at ngumiti.

“Mahal ko rin si Sky bilang taong gusto kong makasama hanggang dulo. Oo, noon, inaamin ko. Nakagawa ako ng mga bagay na hindi madaling makalimutan. Humihingi ako muli ng tawad sa’yo, Mahal.” Ani ni Manuel, hinawakan niya ang dalawa kong kamay at pinisil iyon. Pagkatapos, bumaling siyang muli sa kuya ko. “I’m sorry din, Troy… sa nagawa kong pananakit sa kapatid mo. Hindi man perpekto ang pagmamahal ko kay Sky, pero ngayon, ginagawa ko ang lahat nang makakaya ko para maging karapat-dapat ako sa kanya.” Mariing bigkas ni Manuel habang nakatingin sa kapatid ko.

Nang hindi magsalita si Kuya Troy, agad akong nagsalita para masabi ko na ang lahat ng gusto kong sabihin sa kanya. “Alam ko kuya, pinoprotektahan mo ako.” sagot ko. “At nagpapasalamat ako sa pagmamahal at pag-aalala na binibigay mo, sa pag-aalaga mo sa akin kahit hindi kita buong kapatid. Pero Kuya… hindi na ako ’yung Sky na dating wasak. Natuto na akong tumayo at manindigan ngayon. Buo na ako ngayon. Binuo ako ng pagmamahal ko at ng pagmamahal ni Manuel.”

Tumahimik si Manuel sa tabi ko. Ramdam ko ang paghigpit ng kamay niya sa akin. Hindi pang-aangkin, kundi suporta sa sinabi ko.

“Troy,” biglang sabi ni Manuel, diretso pero magalang kahit siya naman ang pinakamatanda sa amin sa mesang ito. “Hindi ko hinihingi ang tiwala mo agad. Alam kong marami akong kasalanan sa nakaraan. At hindi ko iyon itatanggi sa’yo.”

Tumingin siya sa mesa sandali bago muling humarap.

“Pero mahal ko ang kapatid mo. Hindi bilang ideya na bigla na lang pumasok sa utak ko. Hindi bilang panakip-butas sa dati kong minahal na asawa. Mahal ko siya bilang tao kahit alam kong magiging mahirap, kahit puno ng takot ang puso ko, at kahit kailangan kong maghintay nang matagal sa kanya para ayusin ang buhay ko at mapanindigan ko ang pagmamahal ko sa kanya.”

Tumunog ang kubyertos ni Kuya Troy nang ibinaba niya ito. Tumingin siya kay Manuel nang direkta, ngunit wala namang pagbabanta. Kumalma na ang aura niya mula sa narinig niya sa amin ni Manuel.

“Alam mo ba kung gaano ka katapang magsabi ng ganyan sa harapan ko?” tanong niya.

Tumango si Manuel. “Kailangan naming maging matapang dahil alam kong hindi lang ikaw ang makakaharap naming dalawa ni Sky para ipaglaban ang kasiyahang gusto naming dalawa.”

Matagal ang katahimikan pagkatapos no’n.

Hanggang sa bumuntong-hininga si Kuya Troy. Mabagal. Mabigat. Parang may isang desisyong binubuo sa loob niya.

“May isang tanong pa ako,” sabi niya. “Alam na ba ni Papa Armando ito?”

Napalingon ako kay Manuel.

“Oo,” sagot niya, hindi na ako nagulat. “Alam na niya. At… may basbas niya ang relasyon namin ni Sky.”

Parang may bahagyang lindol sa mukha ni Kuya Troy. Nagulat siya at hindi makapaniwalang alam na ng ama namin.

“Basbas? Talaga?” ulit niya.

“Oo,” dagdag ni Manuel. “Hindi niya agad ibinigay. Pero malinaw ang sinabi niya na kung masaya si Sky, at kung totoo ang intensyon ko, hindi niya hahadlangan ang mayroon sa aming dalawa.”

Tumahimik si Kuya Troy. Tumingin siya sa akin ulit. Mahaba. Malalim.

“Hindi ako natatakot para sa’yo, Manuel. Alam kong kaya mo ang sarili mo. Natatakot ako para sa’yo bunso.” sabi niya sa wakas. “Natatakot din ako sa magiging reaksyon ni Lola Remedios.”

Napatawa ako. Mahina. Pagod. Wala nang enerhiya pang natitira sa akin para sa lola kong alam kong hindi ako magugustuhan kahit ano pa ang gawin ko.

“Kuya,” sabi ko, “kahit anong gawin natin, may masasabi at masasabi pa rin si Lola. Magpaka-straight man ako, may masasabi pa rin iyon. Pagod na akong patunayan ang sarili ko sa kanya. Pagod na akong i-please siya bilang lola ko. Na-realize ko na sarili ko dapat ang i-please at pasayahin ko. Ayokong mabuhay sa kasiyahan ng ibang tao. Gusto kong maging masaya dahil pinili ko mismo ang mga desisyon ko sa buhay.”

Ngumiti siya nang bahagya. Pagkatapos, tumingin ulit kay Manuel.

“Hindi kita bibigyan ng basbas bilang kuya kung hindi ko nararamdaman na kaya mong panindigan ’to,” sabi niya sa akin. Bumaling siya kay Manuel. “Pero isang bagay lang ang malinaw ngayon. Hindi ka pumasok sa buhay ng kapatid ko nang pabigla-bigla, Manuel. Ginusto niyo ’yan, kaya sana ay mapanindigan niyo hanggang dulo. Ipaglaban niyo ang pag-ibig niyong dalawa. Ang gusto ko lang naman, maging masaya ka bunso.”

Tumango si Manuel sa sinabi ng kapatid ko. “Makakaasa ka.” Simpleng sagot ni Manuel.

At doon, sa gitna ng restaurant na puno ng ingay at ilaw, tumango si Kuya Troy.

“Maging masaya kayo,” sabi niya. “At huwag mo siyang sasaktan ulit.” Pahabol pa ni kuya.

Hindi nagsalita si Manuel. Tumayo lang siya nang bahagya at yumuko sa kapatid ko.

“Hindi ko sasayangin ang pagkakataong ito,” sabi niya. “Kahit kailan. Mahal na mahal ko si Sky.”

At sa sandaling iyon, ramdam ko ang pagluwag ng dibdib ko. Parang may isang pader ang tuluyang bumagsak at natibag.

Hindi pa tapos ang laban. Hindi pa tapos ang takot. Pero sa gabing iyon, sa maliit na restaurant sa Tokyo, malinaw ang isang bagay.

Hindi na kami nagtatago. Paunti-unti, binubuksan namin sa iba ang pag-ibig naming dalawa. At sa wakas… may pahintulot na kaming magmahal nang hindi patago sa mga taong mahalaga sa amin.

Nakadapa ako sa gilid ng kama sa madilim na silid namin ni Manel, ang butas ko ay nananakit pa rin mula nang binanatan ako ni Manuel simula kagabi hanggang umaga. Kanina pa natapos ang dinner namin with Kuya Troy at pagkatapos niyang kumain, nagpaalam na rin naman siya at dumiretso sa kanyang tinutuluyan.

Nakatayo sa tabi ko si Manuel, ang mga mata niya ay puno ng gutom na para bang isa siyang lawin. Wala siyang suot pang-itaas kaya busog na busog ang mga mata ko sa makisig niyang katawan. Pero alam kong ang butas ko ay hindi pa handa para pasukin niyang muli. Masakit pa rin ito, masyado pang sariwa ang ginawa niyang paglaspag sa akin kagabi. Kaya ngumiti ako sa kanya nang mapang-akit, may naisip akong alternatibong gawin.

“Halika rito, Mahal. Nilaspag mo ako masyado kagabi. Gigil ka masyado, ah. Hindi halatang na-miss mo akong kantutin.” Sabi ko sa kanya, hinawakan pa ang mga kamay niya. “Dahil masakit pa ang butas ko, hayaan mo na lang akong isubo ang malaking burat mo.” Sabi ko, sabay dakma sa burat niyang nakatago pa sa basketball shorts niya.

Ngumisi siya, ang burat niya ay handa na at tumitibok mula sa pagkakahawak ko. Ibinaba ko ang shorts niya para pakawalan ang kahabaan niya. Sumampal sa mukha ko ang burat niya na handa nang magpalamon sa akin. Hindi na ako nagpatumpik-tumpik pa, agad kong dinilaan ang ulo nito maging ang katawan ng kanyang burat. Ang init ng burat niya at para bang napapaso ako nito.

Nang magsawa, pinuntirya ko namang isubo ang ulo ng burat niya nang paulit-ulit. Jinakol ko pa ang katawan ng burat niya para makapagdagdag ng sarap sa kanya.

“Ahhh, Mahal. Tang ina, ang galing mong sumubo. Owww!” ungol niya, mas ginanahan ako sa sinabi niya.

Dahil dito, agad kong nilamon nang buo ang burat niya. Dama ko sa lalamunan ko ang pagdaan ng burat niyang mahaba pero hindi ko ininda. Pinigilan kong huminga para lang ma-accommodate ang burat niya sa bibig ko.

“Agghhh, deepthroat ’to, Mahal. Ang init ng lalamunan mo, ang sarap!” puri niya.

Nang masanay ang bunganga at lalamunan ko, nag-atras abante ang bibig ko sa kahabaan niya. Eksperto akong nag-urong sulong sa burat niya para lang ibigay ang pinakamasarap na chupa na gusto kong maranasan niya. Hindi siya nakapagpigil, hinawakan niya ang mukha ko at kinantot ang bunganga ko.

Gawk! Gawk! Gawk! Kakatwang tunog na nabuo habang tinitira ni Manuel ang bibig ko.

Halos sampung minuto niya akong minouthfuck nang may maalala ako. Agad kong hinawakan ang bewang niya para pigilan siya. Tumayo ako at

kinuha ko ang bote ng chocolate syrup sa nightstand. Matamis, malagkit, at perpekto ito para sa plano kong gawin ngayong gabi. Hinubad ko na rin ang lahat ng damit ko kaya malayang nakikita ni Manuel ang makinis at maputi kong katawan.

Bumalik ako sa pagkakadapa sa ibabaw ng unan na nasa kama. Hinawakan ko ang burat ni Manuel at jinakol ito habang nang-aakit na tumitig sa kanya. Pagkatapos, itinapon ko nang dahan-dahan ang chocolate syrup sa ibabaw ng burat niya. Pinapanood naming dalawa ang syrup na tumulo pababa sa kahabaan niya na nagpapadaing sa kanya.

“Owww, ang lamig, Mahal,” bulong niya, hinahatak ang ulo ko pababa para simulan na ang pagsubo sa kanya.

Nag-atubili siya sandali dahil kita naming dalawa na tumutulo pababa ang chocolate syrup. Pero syempre, agad ko itong pinigilan sa pagtulo sa pamamagitan ng paulit-ulit na pagdila ng katawan ng burat niya na balot ng chocolate syrup.

“A-Ang sarap mahal. Ang sarap mong panooring dumila ng burat ko. Chupa lang!” Ang nasabi na lang niya.

Nag-eenjoy na rin ako sa pagdila ng burat niya at hindi ko na inalintana ang tamis ng chocolate syrup na nalalasahan ko. Kita ko pang humalo ito sa pre-cum na inilabas ng burat niya.

Isinubo kong muli ang ulo ng burat niya. Gusto kong bigyan siya ng sarap na hindi niya makakalimutan kaya naman binilisan ko na ang pagchupa sa kanya. Buong-buo, wala akong tinira sa burat niya. Halos sampung pulgada ng burat niya ang naglabas-masok sa bibig ko. Sumayad na ang bulbul niya sa pisngi at ilong ko. Ni hindi ko na rin inayos ang nagulo kong buhok na paulit-ulit niyang nasasabunutan bunga ng sarap na nalalasap niya.

Pero si Manuel ay hindi tipo na mananatiling mapagbigay. Itinulak niya ako pahiga sa kama, pumatong ang balakang niya sa ibabaw ng ulo. Ang mga kamay niya ay humahawak sa buhok ko habang siya ay itinutok ang burat sa bunganga ko. Ibinuka ko naman ang bibig ko para bigyang laya ang gusto niya.

“Ako naman ang kikilos, Mahal,” sabi niya, at bago ko pa maproseso ang lahat, naipasok na niya ang burat niya sa bibig ko, malalim at walang tigil siyang gumalaw.

Sinimulan niyang i-mouthfuck ako nang malakas, ang mga balakang niya ay sumusugod papasok at palabas. Nagiging madulas na ang burat niya dahil sa laway kong nagkalat roon. Magulong-magulo na rin ang buhok sa ginagawa naming dalawa.

“Ahhh, fuck, Mahal… ang init ng bibig mo! Ang sarap pa ng isa mong butas. Akin lang ’to. Ahhh!” daing niya, ang boses niya ay puno ng libog, habang ang mga tunog ng pagsipsip at pag-ungol ay pumupuno sa silid.

Slurp, slurp, slurp! Ang basa at malagkit na tunog ng burat niya na pumapasok sa bibig ko ang siyang maririnig sa apat na sulok ng silid. Ang mga ungol ko ay lumalabas patakas sa bibig kong pinuno ng burat niya.

Kumukuha ako nang hangin tuwing umaatras ang burat niya sa bibig ko. Ang mga mata ko ay tumutulo ang luha dahil sa intensidad ng pagkantot niya sa bibig ko. Ni hindi siya nangawit habang naka-squat siya sa ibabaw ng ulo ko. Nakasuporta ang mga kamay niya sa ibabaw ng ulo ko habang umiindayog siya roon.

Pero dahil mahal ko siya, lahat tiniis ko. Lahat kaya kong gawin para sa kanya. Ang emosyon ko ay nagkahalo-halo na ng sarap at pagsuko sa ipinapadama niya. Ang katawan ko ay mainit na mainit kahit bukas naman ang aircon sa kuwarto at ang puso ko ay mabilis ang tibok kahit si Manuel naman ang kumikilos.

“Ang lalim ng bunganga mo, Mahal… ahhh, ohhh, malapit na ako,” ungol niya sa pagitan ng paggalaw niya.

Dahil dito, agad kong hinawakan ang burat ko dahil dama ko na rin ang paglabas ng tamod ko mula rito. Ang garalgal na tunog mula sa bunganga ko ay puno ng sarap, hinayaan ko na ang sarili kong mag-enjoy sa bawat segundo.

Ilang sandali pa, bumilis nang bumilis ang pagkadyot ni Manuel, mas malalim pa ang naabot niya kaya binilisan ko rin ang pagsakal sa burat ko. Hanggang sa ang mga bayag niya ay tumigas at bigla siyang sumabog sa loob ng bibig ko. Pinuno niya ang bibig ko ng mainit na katas niya.

“F-Fuck, Mahal… nilalabasan na ako… ahhhh!” sigaw niya, ang katawan niya ay nanginginig sa sarap habang natatamasa niya ang pagsabog niya. Ang mga tunog ng pag-ungol niya ay nagiging mas malakas, parang isang hayop na nasasarapan sa pag-atungal.

Pinakawalan ko na rin ang katas ko. Tumalsik ang iba sa tiyan at dibdib ko pero hindi ko na pinansin ang lagkit nito sa katawan ko. Ilang saglit pa, natapos na rin ang pagpapalabas ni Manuel sa bunganga ko.

Habang hinahatak niya ang sarili niya palabas, huminga ako nang malalim. Nilunok ko ang lahat ng tamod niyang inilabas. Wala ako ni isang patak na sinayang sa inilabas niya. Hinabol ko pa ang burat niya at jinakol ito para masimot palabas ang tamod niya. Inilabas ko ang dila ko habang tinitingnan siya nang may mapang-akit na ngiti habang nakahiga.

“Kapag mahal mo, lulunukin mo,” sabi ko, nilawayan pa ang mga labi ko na para bang sarap na sarap sa nilunok ko.

Tumawa lang siya, hinatak ako palapit para sa isang halik. Ni hindi man lang siya nandiri na matitikman niya ang sarili niya sa akin. Nakatulog kami ng gabing iyon na may mga ngiti sa labi habang magkayakap.

Kabanata 56

Necklace

Kinabukasan, maaga kaming nagising.

Hindi dahil may alarm kami. Kundi dahil pareho kaming gising na ang diwa na parang may inaabangang araw. Tahimik ang hotel room, may malamig na liwanag na sumisilip sa kurtina. Naramdaman ko ang bigat ng braso ni Manuel sa baywang ko, ang hinga niyang mabagal at pantay na sumasabay sa akin. Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, hindi ako nagising na may takot sa dibdib. May kaba, oo. But not the kind that makes you want to run.

“Gising ka na ba?” bulong niya nang maramdaman niyang gumalaw ako.

“Opo,” sagot ko nang mahina. “Ikaw ba? Kakagising mo lang din?”

Ngumiti siya, hindi binubuksan ang mga mata. “Matagal na. Ayokong istorbohin ka. Naengganyo rin akong titigan ka kaya hindi kita ginising.”

Tumawa ako nang mahina. “Malala ka na.”

“Bawal ba?” tanong niya sabay buka ng mata at taas ng kaliwang kilay niya. “Tara na. Gusto ko nang makita ang Mt. Fuji, Mahal.”

Doon ko siya tinignan. Iba talaga kapag may kasama kang gustong-gusto mong kasama. Iba ang antisipasyon. Iba ang saya.

Mahaba ang biyahe namin papuntang Mt. Fuji.

Nakasakay kami sa bus kasama ang iba pang turista. May mga nag-uusap sa iba’t ibang wika, may mga tahimik lang na nakatingin sa bintana. Ako, nakasandal sa balikat ni Manuel, pinapanood ang pagbabago ng tanawin mula sa lungsod, unti-unting nagiging bundok, mas maraming puno, at mas malamig ang hangin.

“Ang ganda,” bulong ko, halos sa sarili ko lang.

“Mas maganda dahil magkasama tayo,” sagot niya nang seryoso.

Tinapik ko ang hita niya. “Ang aga, ah.”

Ngumiti lang siya. Pero alam kong totoo ang sinabi niya. Ramdam ko sa paraan ng tingin niya ang paghanga na parang wala siyang kailangang patunayan.

Pagdating namin, bumungad sa amin ang Mt. Fuji. Malaki, tahimik, at parang may sariling presensya. Hindi siya maingay na kagandahan. Hindi siya sumisigaw ng “tingnan mo ako.” Nandiyan lang siya, matatag, parang alam niyang hindi niya kailangang magpakitang-gilas para igalang. Para itong painting sa paningin ko.

Napahinto ako. Literal. Napanganga pa sa sobrang ganda nito.

“Mahal?” tanong ni Manuel.

“Parang… painting,” mangha kong sabi.

Tumango siya. “Parang pinapaalala kung gaano kaganda ang mundo.”

Naglakad kami sa paligid. May mga souvenir shops, may maliit na café kung saan uminom kami ng mainit na tsaa. Bumili siya ng maliit na wooden charm na may nakaukit na Mt. Fuji.

“Para saan ’yan?” tanong ko.

“Omamori,” sagot niya. “Pampasuwerte daw ’to.”

“Para kanino?”

Ngumiti siya. “Para sa’yo. Para hindi mo na isiping malas ka dahil boyfriend mo ako. Actually, hindi ko na kailangan niyan. Suwerte ko na sa’yo,” sabi niya sabay tawa.

SInabayan ko rin ang tawa niya. At syempre, bumili rin kami ng para sa kanya. Na para bang doon kami huhugot ng gabay para sa relasyong binuo naming dalawa.

Bandang hapon, umakyat kami sa isang viewing area. Hindi kami nag-hike nang malayo. Sapat lang para makaramdam ng pagod at lamig. Humangin nang manaka-naka. Malamig na ’yung tipong tumutusok sa balat pero nakakagising ng diwa.

Huminto kami sa gilid. Tahimik kaming dalawa. May ilang turista rin pero may espasyo mula sa amin. May katahimikan na hindi awkward sa paligid. Ito yung klase ng katahimikan na may kapayapaan.

“Ano’ng iniisip mo?” tanong ni Manuel.

Tumingin ako sa bundok. Sa ulap na dumadaan. Sa araw na unti-unting bumababa.

“Matagal na akong hindi humihiling,” sabi ko. “Natatakot akong umasa. Masakit kapag hindi natupad ang mga gusto mo sa buhay. Masakit umasa sa mga bagay na hindi mo nakukuha.”

Hindi siya sumagot agad. Hinawakan lang niya ang kamay ko.

“Pero ngayon?” tanong niya.

Ngumiti ako. Maliit. Totoo.

“Ngayon… gusto kong subukan ulit. Umasa at subukan nang kasama ka.”

Pumikit ako. Hindi ako nagdasal nang malakas. Hindi ko rin sinabi kung kanino ako humihiling. Basta pumikit lang ako, huminga nang malalim, at sa isip ko, malinaw ang hiling ko.

Sana huwag na akong tumakbo kapag natatakot.

Sana kung masaktan man ulit ako, hindi ko na sisisihin ang sarili ko.

At sana… kung kami talaga, kayanin naming piliin ang isa’t isa kahit hindi madali.

May malamig na hangin na dumaan, banayad pero buo. Parang paalala na buhay pa rin ang mundo kahit sandaling huminto ang akin.

Pagmulat ko ng mata, si Manuel agad ang bumungad sa akin.

Hindi siya nagsasalita. Hindi rin siya ngumiti agad. Nakatingin lang siya sa akin na parang hinihintay niyang siguraduhin na bumalik na ako mula sa sarili kong dasal.

“Natapos ka na?” tanong niya, mababa ang boses.

“Oo,” sagot ko.

“Ano’ng hiniling mo?”

Umiling ako. “Bawal sabihin. Baka hindi matupad.”

Ngumiti siya nang bahagya. Hindi ’yung pabiro niyang ngiti, ’yung totoong ngiting madalas niyang ipinapakita sa akin. “Ang hiling ko,” sabi niya, “sana matupad ang mga hiling mo.”

Humigpit ang hawak niya sa kamay ko. At sa ilalim ng Mt. Fuji na tahimik, matatag, at parang walang pakialam sa gulo ng mundo, nakaramdam ako ng kakaibang kapanatagan. Hindi dahil sigurado nang matutupad ang mga hiling ko. Kundi dahil sa unang pagkakataon, hindi ako nag-iisa sa pagharap sa mga tanong at kahilingan ko.

Akala ko roon na matatapos ang sandali.

Pero bigla niyang pinakawalan ang kamay ko.

“Sandali, Mahal.” sabi niya.

Napakunot ang noo ko. “Ha? Bakit?”

Umupo siya nang bahagya sa harap ko, hinugot mula sa loob ng jacket niya ang isang manipis na gintong kadena. Kumislap iyon sa malamig na liwanag.

May nakasabit na maliit na pendant.

Lumapit siya. Mas malapit.

“Pumikit ka,” sabi niya.

“Manuel–”

“Please.”

Sumunod ako.

Ramdam ko ang malamig na metal nang dumampi ito sa balat ko. Ang dahan-dahan niyang kilos sa likod ng leeg ko habang isinusuot niya ang kuwintas. Hindi nagmamadali. Parang may ritwal na sinusunod. Parang ayaw niyang magkamali kahit sa pinakamaliit na galaw.

“Okay na,” sabi niya.

Pagmulat ko ng mata, bumaba agad ang tingin ko sa dibdib ko.

May nakasabit na kuwintas. Simple pero may dating. At sa maliit na pendant, malinaw ang nakaukit.

MANUEL

Napatigil ang hininga ko.

“Manuel…” bulong ko, hindi ko alam kung ano ang uunahin ko. Ang kaba o ang kilig na biglang sumikip sa dibdib ko.

Ngumiti siya. Hindi na niya itinago.

Hinawakan niya ang sarili niyang kuwintas at inilabas mula sa loob ng damit niya. Kaparehong kadena. Kaparehong pendant.

Pero ang nakaukit–

SKY

Parang may dahan-dahang umikot sa loob ko. Isang bagay na hindi ko maipaliwanag agad. Hindi ito pangako na may malalaking salita. Hindi rin ito deklarasyong kailangang isigaw sa mundo.

Tahimik lang. Personal. Sa aming dalawa lang.

“Hindi ko ito binigay para sakalin ka,” sabi niya, parang binabasa ang iniisip ko. “Hindi rin ’to pangako na magiging perpekto ang lahat.”

Lumapit siya. Hinawakan niya ang kuwintas ko, marahan, parang baka masira.

“Paalaala lang ’to,” dugtong niya. “Na kahit saan tayo mapunta… may dala-dala tayong pangalan ng isa’t isa.”

Hindi ko napigilan ang sarili ko. Hinawakan ko rin ang kuwintas niya. Ramdam ko ang init ng balat niya sa ilalim ng malamig na hangin.

“Hindi ka natatakot?” tanong ko. “Na baka masaktan ka ulit?”

Tumingin siya sa akin nang diretso. Walang pag-iwas. Walang palusot.

“Takot,” sagot niya. “Pero mas natatakot akong mabuhay nang hindi ka pinili. Mas natatakot din akong masaktan kita muli.”

At doon, sa ilalim ng Mt. Fuji, isang bundok na nananatili kahit ilang ulit mabura ng niyebe, napagtanto ko na hindi man namin hawak ang hinaharap, hawak na namin ang isa’t isa.

At sa ngayon, sapat na iyon para sa amin.

Lumipas ang mga araw na parang dumudulas lang sa pagitan ng mga daliri ko.

Akala ko handa na ako. Akala ko sapat na ang tatlong linggo para huminga, para magpahinga, at para makapag-isip. Pero habang mas marami kaming pinupuntahan, mas malinaw kong nararamdaman na hindi lang pala pahinga ang ibinigay sa akin ng Japan. Binigyan ako nito ng espasyo para makita kung sino na ako ngayon, at kung sino kami ni Manuel kapag wala nang nagmamasid na mata ng nakaraan.

Naglalakad lang kami malapit sa hotel namin, sa ilalim ng pulang lanterns ng Sensō-ji. Amoy insenso at matatamis na street food ang hangin. Tinuruan niya akong pumili ng omikuji, at pareho kaming natawa nang makakuha ako ng good fortune habang siya naman ay small blessing lang.

“Unfair,” reklamo niya, hawak ang papel.

“Malas ka lang talaga,” sagot ko, sabay kindat sa kanya.

Sa Harajuku , tinikman namin ang crepes na sobrang tamis, at pinanood niya akong kumain na parang batang may tsokolate pa sa gilid ng labi.

“Masarap?” tanong niya.

“Masarap,” sagot ko. “Pero mas masarap ka.” Biro ko sa kanya.

Ngumiti siya sa akin. “Hayaan mo, mamaya makakatikim ka.”

Nagpunta kami sa Kyoto , sa tahimik na mga daan na parang humihinga ang kasaysayan. Sa Fushimi Inari

, naglakad kami sa ilalim ng libu-libong torii gates. Doon, sa pagitan ng pula at anino, napahinto siya at hinawakan ang kamay ko nang mas mahigpit.

“Pagod ka na?” tanong niya.

“Hindi pa naman,” sagot ko. “Gusto ko lang i-enjoy kaya mabagal lang ang lakad ko.”

At totoo iyon. Hindi ko minamadali ang hakbang. Hindi ko minamadali ang pakiramdam. Hindi ko rin tinatanong kung ano ang susunod. Sapat na sa akin ang kasalukuyan.

May mga gabing tahimik lang kami sa hotel dahil wala kaming lakad, walang plano. Magkaharap sa kama, magkausap tungkol sa kung anu-anong maliit na bagay. Minsan tungkol sa negosyo niya, minsan tungkol sa mga pangarap ko para sa restaurant na gusto kong itayo. Minsan, wala talagang salita. Sapat nang magkayakap kaming dalawa at dama ko ang init ng katawan niya.

At sa mga gabing iyon, doon ko mas naramdaman ang kaibahan.

Hindi na siya ang lalaking laging nauuna. Hindi na rin ako ang batang laging sumusunod o tumatakbo. Pareho na kaming marunong huminto kapag kailangan. Pareho na kaming marunong makinig.

Hanggang sa isang umaga, habang nagkakape kami sa maliit na café malapit sa hotel, nakita ko ang petsa sa cellphone ko.

Tatlong linggo na pala.

Parang may kumurot sa dibdib ko.

“Tapos na pala” mahina kong sabi.

“Ano?” tanong niya.

“Bakasyon natin,” sagot ko. “Uuwi na pala tayo.” Malungkot kong sabi.

Hindi siya agad nagsalita. Tinignan lang niya ang kape niya, saka ako. Walang lungkot sa mata niya. Walang pag-aalala.

“Gusto mo bang mag-extend?” tanong niya. “Sasamahan pa rin kita.”

Ngumiti ako sa kanya at umiling. Sa simpleng salita niya, may kung anong umayos sa loob ko. Pero alam kong kailangan na rin naming umuwi. Kailangan na naming humarap sa totoong laban.

Huling gabi na namin ngayon sa Japan. Hindi na kami nag-aksaya ng oras. Sinulit namin ang gabi para maramdaman ang isa’t isa. Naaalala ko pa na noong umalis ako sa kanya, noong huling gabi ko siyang naramdaman at pagkatapos niyon ay tatlong taon ko siyang hindi nakita. Nilasap ko ang huling pagkakataong maramdaman ko siya noon.

Pero ngayon, iba na. Oo, nilalasap ko pa rin siya. Pero alam ko ngayong hindi pa ito ang huling beses. Hindi ko kailangang mamaalam sa kanya. Hindi ko kailangang magmadali.

Sa loob ng aming hotel room sa Tokyo, ang ilaw ng lungsod ay sumisilip sa bintana, nagiging saksi sa aming huling gabi sa Japan. Nakahiga ako sa kama habang walang kahit anong saplot sa katawan. Nanginginig ako sa kaba, antisipasyon at pagmamahal.

Ngayon, sa aming huling oras sa Japan, gusto kong bigyang-daan ang lahat ng damdamin ko sa kanya. Lumapit si Manuel sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng pagmamahal habang hinuhubad niya isa-isa ang kanyang damit.

“Sky, mahal ko,” bulong niya habang dahan-dahang umiibabaw sa akin.

Ang kanyang mga labi ay dumampi sa leeg ko, nagpapadala ng bolta-boltaheng kuryente sa aking katawan. Handa kong isuko muli sa kanya ang init, at sa gabing ito, gusto kong maging memorable sa amin ang lahat. Gusto kong maramdaman ang pagmamahal habang nag-iisa ang aming katawan.

Hinila niya ako palapit, ang kanyang katawan ay dumagan sa akin, malakas at puno ng muscles. Ang kanyang mga kamay ay gumapang sa aking balat, hinimas ang aking dibdib, pababa sa aking tiyan, hanggang sa ang kanyang mga daliri ay dumampi sa aking pagkalalaki. Napasinghap ako, ang aking katawan ay nagiging sensitibo sa kanyang bawat galaw.

“M-Manuel… mahal kita,” sabi ko, ang boses ko ay puno ng emosyon.

Ngumiti siya sa akin, ang kanyang mga labi ay lumapat sa akin sa isang halik na puno ng pagsamba. Ang kanyang dila ay naglalaro sa aking bibig, habang ang kanyang kamay ay hinahanda ang butas ko. Malumanay niyang nilalagyan ng lubricant, ang kanyang daliri ay pumasok sa akin nang dahan-dahan, nagpapabilis ng aking paghinga. Ang sensasyon ay nagiging mas mataas, ang aking katawan ay nagiging handa na para sa kanyang pagpasok.

“Ready ka na ba?” tanong niya, ang kanyang boses ay malambing.

Tumango ako, ang aking mga mata ay puno ng luha ng kasiyahan. Pumasok siya sa akin nang dahan-dahan, ang init ng kanyang katawan ay pumupuno sa akin, nagbibigay ng pakiramdam na buo at pagmamahal. Napadaing ako sa sarap, ang aking mga kamay ay kumakapit sa kanyang likod, hinahatak siya nang mas malapit.

Ang aming ritmo ay naging romantiko. Hindi mabilis at agresibo, kundi malumanay at puno ng pagmamahal. Sinong mag-aakalang maaari ring maging ganito karomantiko ang pakikipagtalik kahit ito ay masyadong senswal?

Nakataas at nakabuka ang hita ko, ang kanyang katawan ay nakadagan sa ibabaw ko, habang ang kanyang mga labi ay naglalakbay sa aking leeg, dibdib, at labi.

“Sky, Mahal… ikaw ang buhay ko,” bulong niya sa aking tainga, ang kanyang mga kamay ay humimas sa aking baywang habang siya ay umiindayog.

Mula sa mabagal na paggalaw sa ibabaw ko, unti-unting bumilis ang kanyang pag-ulos sa akin. Ang sarap na nararamdaman ko ay tumataas, ang aking katawan ay nagiging puno ng init. Hinimas ko ang kanyang pawisang katawan, ang aking mga daliri ay gumapang sa kanyang likod, pababa sa kanyang puwitan, hinahatak siya nang mas malalim.

Napahinga kami pareho nang sabay, parang sabay ding bumagsak ang bigat na matagal naming kinikimkim. Ang mundo ay muling bumalik sa katahimikan.

Humiga kami sa isa’t isa. Mainit pa ang balat naming dalawa, mabagal ang paghinga, at may bakas ng kung anong piniling ilaban. Hindi na namin kailangang magsalita para malaman ang ibig sabihin ng sandaling iyon.

Hinila niya ako palapit, ang mga braso niya ay mahigpit ngunit maingat na parang sinisigurong narito pa rin ako. Parang ayaw niyang mawala ako kahit sandali sa kanyang mga yapos.

“Mahal na mahal kita, Sky,” bulong niya. Walang drama. Walang palamuti. Parang katotohanang matagal nang alam ng puso pero ngayon lang pinayagang marinig.

Ipinihit ko ang ulo ko sa dibdib niya. Pinakinggan ko ang tibok ng puso niyang mabagal, matatag, at totoo. At doon, sa pagitan ng mga pintig na iyon, naramdaman kong hindi na ako kailangang tumakbo.

Ito pala ang pakiramdam ag manatili sa tabi ng taong mahal mo.

Sa huling gabing iyon sa Japan, habang ang ilaw ng lungsod ay marahang sumisilip sa bintana at ang mundo ay tila humihinga nang kasama namin, naintindihan ko ang isang bagay na matagal kong tinakbuhan.

Hindi natatapos ang pagmamahal sa takot. Hindi ito nasusukat sa perpektong simula. At hindi ito nabubuhay sa pag-iwas.

Minsan, ang tunay na tapang ay ang pagpiling manatili, kahit hindi sigurado, kahit may sugat, at kahit nanginginig pa ang tuhod sa takot.

At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, sigurado na ako sa lahat ng bagay.

Hindi na ako aalis. Hindi na ako tatakbo. Dito, sa mga bisig niya, pinili kong manatili. At simula na ng laban na sabay na naming haharapin.

Kabanata 57

Reply

Sa airport, magkatabi kaming dalawa ni Manuel. Pareho ang flight naming dalawa. Pareho ang direksyon na pupuntahan namin. Walang paalam na parang katapusan dahil alam naming pareho, hindi pa tapos ang lahat sa aming dalawa.

Habang naglalakad kami papunta sa boarding gate, hinawakan niya ang kamay ko. Hindi mahigpit. Hindi mapang-angkin. Sapat lang para ipaalala na hindi ako mag-isa sa pag-uwi.

Magkatabi kaming umupo sa eroplano. Nang magsimula itong umangat, sinulyapan ko ang ilaw ng Japan na unti-unting lumiliit sa ibaba. Hindi ako nalungkot.

Dahil uuwi akong buo. Hindi nagtatago. Hindi nag-iisa.

At sa tabi ko, may lalaking hindi perpekto pero handang sumabay, hindi manguna, at hindi humihila sa akin pababa.

Sa wakas, pareho na kaming pauwi. Sa Maynila. At sa isa’t isa.

Tahimik ang condo ko pagdating namin. Dahil sa pagod mula sa biyahe, pabagsak kaming humiga sa kama nang sabay.

Niyakap niya ako mula sa likod ko. Buo. Mainit. ’Yung yakap na parang sinasabi niyang, nandito na tayo . Ipinatong ko ang kamay ko sa braso niya, pinakiramdaman ang tibok ng dibdib niya sa likod ko. Pareho kaming tahimik. Pareho kaming pagod. Pero magaan naman sa pakiramdam.

“Home,” bulong ko, hindi ko alam kung para sa condo o para sa kanya ang tinutukoy ko.

Hindi siya sumagot. Mas hinigpitan lang niya ang yakap sa akin. Hanggang sa tumunog ang cellphone niya sa side table.

Isang beses. Dalawang beses. Sunod-sunod.

Hindi siya gumalaw. Hindi niya dinukot ang cellphone niya. Parang umaasa siyang titigil din iyon mag-isa.

Pero hindi.

Incoming call.

At pagkatapos, message

ulet .

Nabasa ko agad ang pangalan sa screen. Hindi ko na kailangang itanong pa sa kanya.

Hailey

Napangiti ako nang kaunti, may halong biro, may halong alam ko na ang mangyayari. Kinuha ko ang cellphone niya bago pa niya ako mapigilan.

“Uy,” sabi ko, pilit na pinapagaan ang tono. “Miss ka na ng tita ko.”

Sumimangot siya. Bahagyang umangat ang ulo niya mula sa balikat ko para silipin ang screen. Kita ko agad ang pagbabago sa mukha niya. ’Yung iritang ayaw niyang ipakita pero hindi rin niya maitago.

Hindi niya kinuha ang cellphone mula sa akin. Hinayaan niya akong kalkalin ang laman ng cellphone niya. Alam ko rin naman ang password nito at may access na rin ako sa mga social media accounts niya. Ibinibigay ko nga rin ang akin, ayaw niya lang kunin. Baka mabadtrip daw siya sa kung sino-sinong nagpapapansin sa akin.

Tumunog ulit cellphone niya. Text na naman galing kay Tita Hailey.

Binasa ko ito nang walang filter. Wala akong dinagdag, wala akong ibinawas.

“Bakit hindi ka sumasagot?”

“Nag-call ako kanina.”

“Wala ring tao lagi sa bahay mo. Nasaan ka?”

“Okay ka lang ba?”

“Call me back after mong mabasa messages ko. I miss you so much!”

Tahimik akong napabuga ng hangin. “Concerned ata siya sa’yo, ’di ka daw nagrereply.” Ani ko sa kanya. Chineck ko ang history ng messages nila, wala siyang ini-reply kahit isa sa tita ko.

Tumingin siya sa akin nang diretso. ’Yung tingin na may babala pero mas may lambing. “Mahal…”

“Ano?” Ngumisi ako, sinasadyang asarin siya. “Replyan mo na. Sabihin mo miss mo na rin siya. Or sabihin mo–” bahagya kong tinaas ang cellphone niya, “–may pasalubong ka sa kanya galing Japan.”

Sinamaan niya ako ng tingin, mukhang seryoso siya. Hindi naman siya mukhang galit, pero malinaw ang hangganan niyon.

“Kahit biro lang ’yan,” mababa niyang sabi, “ayokong i-entertain ’yan.”

Tumahimik ako. Hindi dahil napahiya ako kundi dahil may kung anong gumaan sa dibdib ko.

Bumawi ako ng ngiti sa kanya. Mas totoo na ngayon. “Okay. Okay. Sorry. Alam ko namang hindi ka ganoon. Not a good joke.”

Inabot ko ang cellphone pabalik sa kanya. Hindi niya pa rin sinagot ang mga tawag. Hindi rin niya ni-replyan ang mga texts. Sa halip, nag-DND siya, pinatay ang screen at ibinalik iyon sa mesa. Parang desisyong hindi na kailangang ipaliwanag pa.

Humiga ulit siya sa likod ko. Mas malapit na ngayon. Mas sigurado. Naramdaman ko pa nga ang burat niyang sumusundot sa puwetan ko.

“Hindi ko kailangan magpaliwanag sa kanya,” bulong niya sa tenga ko. “Lalo na kung malinaw naman sa akin kung nasaan at kanino lang ako.”

Napapikit ako. Ramdam ko ang init ng hininga niya sa batok ko. Ramdam ko rin ang bigat ng mga salitang iyon na binigkas niya sa akin.

“Good,” sagot ko, halos pabulong. “Kasi ayokong makipagkompetensya sa tita ko.”

Napatawa siya nang mahina, ang ilong niya ay dumampi sa leeg ko. “Wala kang kakompetensya in the first place. Ikaw lang.”

Humigpit ulit ang yakap niya, parang pinapirmi ako sa lugar. At sa gitna ng tahimik na condo, sa pagitan ng jet lag at pagod, ng mga tawag na hindi sinagot at mga tanong na hindi na kailangang sagutin, alam kong nandito kami ngayon.

Magkasama.

Kinabukasan, halos hapon na nang magising ako. Hindi pa tuluyang humuhupa ang antok at pagod sa katawan ko nang maramdaman kong gumalaw si Manuel sa likod ko. Hindi siya bumitaw agad sa yakap. Sa halip, dahan-dahan niyang inangat ang ulo niya, inilapat ang baba sa balikat ko.

“Mahal,” tawag niya, mababa, parang ayaw guluhin ang katahimikan. “Sa labas na lang tayo kumain.”

Napangiti ako kahit hindi ko pa siya tinitingnan. “Sigurado ka? Hindi ka ba pagod masyado? Puwede naman tayong magpa-deliver na lang.”

“Ayoko,” sagot niya. “Gusto ko mag-date tayo. Can you have a date with me?” pagpapa-cute niya.

Umirap ako pero napangiti rin. “Hindi ka ba napapagod?”

“Hindi, lalo na kapag ikaw ang kasama,” sagot niya agad, parang handa na talaga siyang gamitin ang lahat ng linya sa mundo para lang pakiligin ang tumbong ko.

Tumawa ako at tuluyang humarap sa kanya. “Sige na nga. Pero ikaw ang bahala kung saan tayp.”

Ngumiti siya. ’Yung ngiting alam mong may plano na siyang nabuo bago pa man niya sabihin sa akin ang gusto niya kanina. ’Yung ngiting hindi ka iiwan sa alanganin.

Maya-maya, nakasuot na kami ng helmet, at ramdam ko na ulit ang pamilyar na panginginig ng makina ng big bike niya sa ilalim namin. Umupo ako sa likod niya at awtomatikong yumakap sa bewang niya. Naramdaman ko kaagad ang bato-bato niyang abs sa aking balat. Naamoy ko pa ang amoy ng mamahalin niyang pabango. Nasinghot ko rin ang panglalaking amoy ng kanyang katawan.

“Okay ka na?” tanong niya bago umandar.

“Mmm,” sagot ko, idinantay ang noo ko sa likod niya. “Ikaw ba?”

“Mas okay na ngayon,” sagot niya. “Nakayakap ka, eh.”

At umandar na kami.

Habang paakyat kami ng Rizal, ramdam ko ang lamig ng hangin na humahaplos sa balat ko. Hinahaplos ko ang katawan niyang may halo ng init ng katawan niya at ng araw na papalalim. Sa bawat liko ng motor, mas humihigpit ang kapit ko. Hindi dahil sa takot ako kundi sa pakiramdam na gusto kong manatiling nakakapit sa maskulado niyang katawan.

Tahimik lang kami sa biyahe. Pero hindi awkward. ’Yung katahimikang hindi kailangang punuin ng salita dahil sapat na ang presensya.

Hanggang sa huminto siya.

“Tara,” sabi niya habang inaalis ang helmet niya. “Nandito na tayo.”

Inalalayan niya ako pababa sa kanyang big bike at dinala sa harapan niya. Inalis niya ang helmet ko sa aking ulo at pagkatapos ay pinatakan ng halik ang labi ko.

“I love you.” Sabi niya, hindi man lang nahiya na baka may makakita sa amin.

“I love you, too.” Tugon ko. “May ginawa ka no, kaya ang sweet mo ngayon.” Biro ko.

Tinawanan niya ako at hinawakan ang kamay ko papunta sa paborito niyang lugar. Ang lugar na saksi sa pagmamahalan naming dalawa. Kung dati, isinama niya ako rito bilang anak hanggang sa naging parausan, ngayon iba na. Kasama niya na ako ngayon bilang kasintahan niya.

Pag-angat ko ng tingin, bumungad sa akin ang tanawing hindi ko kailanman pagsasawaan. Ang buong Metro Manila, kumikislap sa ibaba. Parang dagat ng ilaw. Parang mundo na patuloy na gumagalaw kahit huminto sandali ang sa amin.

“Dito na naman tayo?” tukso ko sa kanya, kahit alam ko na ang isasagot niya.

Tumabi siya sa akin, ipinatong ang siko sa rail. “Oo. Dito. Ayaw mo ba rito?”

“Favorite mo talaga ’to, no?” pag-iiba ko, hindi sinagot ang tanong niya.

Tumango siya. “Dito kasi ako humihinga. Dito ako nag-iisip. Dito ako bumabalik kapag magulo ang lahat.” Saglit siyang tumahimik bago tumingin sa akin. “At ngayon, iba na… gusto kong kasama ka ulit dito. Gusto kong baguhin at punuin ng masayang alaala ang lugar na ’to kasama ka.”

May kumurot sa dibdib ko. Hindi masakit, parang may mainit na bagay na humaplos sa puso ko.

“Alam mo,” sabi ko, humarap din sa tanawin, “dito rin nagsimula ang maraming gulo sa buhay ko.”

“Alam ko,” sagot niya agad. Walang depensa. Walang palusot na ibinigay sa akin. “At kung ayaw mo na rito, hindi na tayo babalik.”

Umiling ako at tumawa sa kanya. “Hindi iyon ang ibig kong sabihin. Iba na ngayon.” Tumingin ako sa kanya. “Iba ka na. Iba na rin ako. We have changed for the better.”

Ngumiti siya. Dahan-dahan siyang pumunta sa likuran ko at pinulupot ang kanyang kamay sa tiyan ko. Inabot niya rin ang kamay ko at pinagsalikop ang mga daliri namin sa ibabaw ng tiyan ko. Natural lang niyang ginawa ito na para bang matagal na naming ginagawa iyon.

“Mahal,” tawag niya, seryoso na ang tono. “Hindi ko alam kung ano’ng dadatnan natin bukas. Hindi ko alam kung magiging madali.” Humigpit nang kaunti ang hawak niya. “Pero alam kong gusto kitang piliin araw-araw.”

Nilunok ko ang nabuong likido sa lalamunan ko. “Hindi kita pangangakuan na hindi ako matatakot,” sagot ko. “Pero… pangako kong pipiliin din kita sa lahat ng araw. Masaya man, malungkot o matagumpay man.”

Tumingin siya sa akin. Hindi agad nagsalita. Parang iniipon muna ang emosyon bago niya hinila palapit ang mukha ko,

Hindi kami naghalikan agad. Nakatitig lang kami sa isa’t isa. Magkalapit ang mukha. Magkahalo ang hininga.

“Salamat,” bulong niya. “Sa pagbabalik. Sa pagbibigay ng pangalawang chance sa akin.”

Ngumiti ako. “Salamat sa pagbabago mo.”

At doon niya ako hinalikan nang marahan at puno ng lambing. Hindi nagmamadali. Hindi nananakit. Isang halik na parang pangako. Parang pahinga.

Sa harap namin, patuloy na kumikislap ang lungsod. Sa likod ko, nandoon ang lalaking pinili kong mahalin muli.

At sa gitna ng hangin ng Rizal at ng ilaw ng Maynila, alam kong kahit magulo ang mundo sa ibaba, dito, sa sandaling ito, payapa kaming dalawa.

Naglakad kami papunta sa maliit na café sa gilid ng viewing deck. Maganda talaga ang ambiance ng lugar. Ilang mesa lang ang mayroon doon, may ilaw na medyo dilaw, at may amoy ng kape at tinapay na humahalo sa malamig na hangin. Umupo kami sa isang mesa na tanaw ang buong siyudad. Umorder siya ng kape para sa sarili niya at tsokolate para sa akin. Hindi niya kailangang tanungin dahil kabisado na niya ang mga gusto kong pagkain. Umorder na rin kami ng iba pang pagkain namin na heavy meal.

“Alam mo,” bungad ko habang hinihigop ang tsokolate, “matagal ko na talagang iniisip ’to.”

“Ang ano?” tanong niya, nakasandal sa upuan, nakatutok sa akin ang buong atensyon niya.

“’Yung restaurant na balak kong itayo. Natatakot ako, sa totoo lang,” sagot ko. “Kahit maliit lang ang itatayo ko, nakakatakot na baka malugi lang. Masayang lang ang effort at pagod ko.” Napatawa ako nang mahina. “Ang dami kong idea na gustong gawin sa itatayo kong restaurant pero… natatakot pa din talaga ako.”

“Bakit naman?” seryoso niyang tanong.

Napatingin ako sa tasa ko. “Paano kung hindi nga gumana? Paano kung walang pumasok para kumain? Paano kung hindi sapat ang mga nalalaman ko. Bata pa ako at kulang pa ng kaalaman at experiences. At kahit HRM graduate pa ako, hindi kasiguraduhan na magiging successful ang itatayo kong restaurant.”

Hindi niya agad sinagot ang mga alinlangan ko. Sa halip, inabot niya ang kamay ko sa ibabaw ng mesa.

“Mahal,” sabi niya, mababa pero buo, “alam mo ba kung bakit natatakot ka?”

Umiling ako.

“Kasi mahalaga sa’yo ang pagkakataong ito,” sagot niya. “At ang mga bagay na mahalaga, laging may kaakibat na takot. Normal iyon.”

Tumingin ako sa kanya. Tahimik lang siya pero malinaw ang paninindigan sa mga mata niya.

“Pero gusto kong malaman mo ’to,” dagdag niya. “Hindi ka nag-iisa. Hindi mo kailangang buhatin ’yan mag-isa. Nandito lang ako sa tabi mo, tulad ng palagi kong sinasabi sa’yo.”

Ngumiti ako nang pilit. “Hindi naman kita inaasahang–”

Pinutol niya ako. “Hindi ko ’to sinasabi dahil kailangan mo,” sabi niya agad. “Sinasabi ko ’to dahil gusto ko.”

Bahagya siyang yumuko palapit sa akin, parang mas gustong siguraduhin na maririnig ko ang bawat salita niya.

“Ako ang unang customer mo, pangalawa, pangatlo o hanggang maging milyon pa ’yan.” sabi niya, may ngiting hindi biro. “Araw-araw kung kailangan. Uupo ako sa pinakaunang mesa. Oorder ako ng lahat ng nasa menu. At ipagmamalaki ko na ikaw ang may-ari ng restaurant na kinakainan ko.”

Napalunok ako. “Mahal…”

“At kung kailangan mo ng tulong,” dugtong niya, mas malambot na ngayon ang boses, “kahit ano iyan tulad ng sabi ko sa’yo noon. Papel, koneksyon, oras, balikat kapag napapagod ka. Sabihin mo lang. Ano pa’t boyfriend mo ako kung hindi kita dadamayan?”

Hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko.

“I’ll give the world for you,” sabi niya, diretso, walang palamuti. “Hindi dahil hinihingi mo. Kundi dahil pinili kita at kusa kong ibibigay sa’yo iyon. Kaya labanan mo ang takot. Kung hind imo tatapangan at sisimulan ang gusto mong restaurant, mapupuno ka ng pagsisisi. Atleast sinubukan mo. Hindi ka talo roon, matututo ka.”

May kirot sa dibdib ko. Hindi masakit. Mabigat lang sa emosyon. ’Yung tipong gusto mong tumawa at umiyak nang sabay dahil sa suportang natatanggap mo sa dyowa mo.

“Ang OA mo,” sabi ko, pero nanginginig ang boses ko.

Ngumiti siya. “Ganun talaga, mahal kita eh.”

Huminga ako nang malalim. Sa unang pagkakataon, hindi ko inisip ang posibleng ikabagsak ko. Hindi ko inisip ang takot. Susubukan kong labanan iyon para magtagumpay ako sa buhay.

Itatatak ko sa isip ko ang isang maliit na restaurant na balak kong buksan. May ilaw na dilaw, may amoy ng niluluto kong pagkain, at syempre siya, nakaupo sa unang mesa, nakangiti sa akin na parang sapat na ang lahat basta nandiyan ako. Lumalaban.

“Susubukan ko,” mahina kong sabi.

Ngumiti siya. ’Yung ngiting parang panalo na siya sa mundo. “Iyan lang ang kailangan kong marinig. Kaya mo iyan, kinaya mo nga ang burat ko, eh.” Birot niya, kinurot ko siya sa tagiliran habang pareho kaming natatawa sa kalokohan niya.

At sa gabing iyon, sa gitna ng malamig na hangin at kumikislap na lungsod, naniwala akong muli na puwedeng mangarap na hindi mag-isa, kundi may kasamang taong handang maniwala sa akin kahit mas nauuna pa siya kaysa sa sarili ko.

Pagdating namin sa condo ko, tahimik ang paligid. Ang sarap sa pakiramdam at ang saya lang ng naging date namin ni Manuel sa Rizal. Maganda ang mood naming dalawa habang papasok ng kuwarto.

Diretso siyang pumasok sa banyo, hinubad ang jacket, at nagsabi lang ng, “Maliligo lang ako, ah. Mauna na ako kasi maglilinis ka pa mamaya ng butas mo ’di ba?” sabi niya, sabay kindat sa akin.

Siya na ang nagdesisyon na may mangyayari sa amin ngayong gabi. Tinawanan ko lang siya. Pero sa totoo lang, gusto ko rin naman.

Maya-maya pa, narinig ko na ang buhos ng tubig sa shower. Malakas, tuloy-tuloy, at parang sinusubukan niyang banlawan ang pagod ng buong araw.

Ako naman, naupo lang sa kama. Inilapag ang bag. Huminga nang malalim.

At doon tumunog ang cellphone ko nang hindi inaasahan.

Tita Hailey.

Isang text lang sa umpisa. Hanggang naging sunod-sunod.

Sky, pwede ba kitang makausap?

Please lang.

Alam kong awkward pero kailangan ko ng tulong mo, please.

Nanikip ang dibdib ko. Ano naman ang kailangan ni Tita Hailey. May nangyari ba?

Hindi ako agad sumagot. Actually, sa totoo lang, kinakabahan ako. Ilang segundo lang ang lumipas, tumunog ulit ang cellphone ko.

Alam kong close kayo ng Papa Manuel mo.

Gusto ko lang maging honest sa’yo.

Napapikit ako. Naririnig ko pa rin ang agos ng tubig sa banyo. Naririto si Manuel. Ligtas. Walang alam. Mukhang alam ko na kung saan patungo ang gustong mangyari ni Tita Hailey.

Tumunog na naman ang cellphone ko.

Sky, gustong-gusto ko talaga ang Papa Manuel mo.

Pero sayang kasi kung sa ibang babae siya mapupunta.

Mas magiging okay siya sa babaeng kaya siyang bigyan ng maayos na kinabukasan. Tulad ko.

Parang may kumurot sa sikmura ko. Paano ko ba sasagutin si Tita Hailey?

Tumawag siya.

Pero hindi ko sinagot.

Tumigil ang tawag, pero hindi ang messages niya.

Tulungan mo naman ako, please.

Ikaw ang malapit sa kanya ngayon.

I-set up mo lang kami.

Kahit maging close lang kami. Ako nang bahalang dumiskarte sa susunod.

Humigpit ang hawak ko sa cellphone.

Hindi ba gusto mo ring maging maayos ang lahat? Gusto mong masaya ang Papa Manuel mo?

Hindi ba mas magiging madali kung ako na lang?

Natawa ako nang mahina at mapait.

Madali para kanino?

Napabuntong-hininga ako. Wala siyang alam. Wala siyang ideya kung ano ang pinapasok niya.

Tumawag siya.

Hindi ko sinagot muli.

Huminto sandali ang pagtunog ng cellphone ko. Tapos, sunod-sunod ulit ang mga messages. Mas mahaba na ngayon, mas pinipilit ang sarili.

Hindi naman kita inaagawan ng kahit ano, Sky.

Alam kong mag-ama kayo.

At saka… mas madali siguro kung may babaeng mag-aalaga rin sa kanya. Mag-aasawa ka rin in the near future, tatandang mag-isa si Manuel. Kailangan niya ako para may makasama siya sa pagtanda.

Masikip na ang dibdib ko. Hindi dahil sa galit kundi dahil sa linya na iyon.

Mas madali.

Isa pang message ang pumasok.

Pasensya na kung naistorbo kita.

Hindi ko lang alam kung kanino lalapit. Gustong-gusto ko talaga ang Papa Manuel mo. Tulungan mo ako, please.

Doon ako tumayo.

Hindi ako nag-reply. Hindi ko sinagot ang mga tawag niya. Hindi ko binura ang mga messages niya.

Sa halip, pinatay ko ang cellphone ko. Bukas na kita rereplyan. Napakamot ako sa ulo ko dahil sa mga texts ni Tita Hailey.

Sa sandaling iyon, parang may kumalas sa dibdib ko. Hindi dahil tapos na ang problema sapagkat pinatay ko ang cellphone, kundi dahil pinili kong huwag pumasok sa hindi ko naman dapat problema.

Narinig kong humina ang buhos ng tubig sa banyo. Maya-maya, papatayin na niya ang shower. Lalabas siya. Tatanungin kung okay lang ako.

At alam ko na ang isasagot ko.

Lumapit ako sa bintana. Tanaw ang lungsod na kita ang mga ilaw, mga sasakyang patuloy ang takbo, at mga buhay na hindi humihinto kahit magulo ang loob ko.

At doon, malinaw sa isip ko ang isang larawan.

Isang maliit na restaurant. May dilaw na ilaw. May amoy ng niluluto kong pagkain. Pagod man, pawisan man, at tumatawa.

At siya, si Manuel. Nakaupo sa unang mesa, nakangiti sa akin na parang sapat na ang mundo basta nandiyan ako.

Lumalaban.

Hindi perpekto. Hindi madali. Pero totoo, totoong pagmamahal.

“Susubukan ko,” mahina kong sabi sa sarili ko.

At sa likod ko, may pamilyar na boses ang nagsalita.

“Alin?” tanong niya, bagong labas ng banyo, may tuwalyang nakapulupot sa bewang, basa pa ang buhok.

Lumingon ako sa kanya at ngumiti.

“Ang mangarap, kasama ka.” sagot ko.

Ngumiti rin siya, ’yung ngiting parang panalo na siya sa mundo kahit wala pa kaming napapatunayan.

At sa gabing iyon, hindi ko kailangang ipaliwanag ang sarili ko sa mga taong wala namang alam sa buong kuwento. Hindi ko kailangang ipasa ang mahal ko sa iba para lang maging maayos ang paligid.

At higit sa lahat, hindi ko kailangang magduda sa pinili ko. Dahil sa pagkakataong ito, pinili ko ang sarili ko. At pinili ko siya.

Author’s Note:

Please follow me sa aking X account. Doon ako maglalagay ng mga update sa kuwento ko pati na rin sa mga ganap ko sa buhay. Para ’di naman ako mukhang papansin kapag nagsasabi kung kailan ako mag-update.

https://x.com/HeroticaGrey

Kabanata 58

Live-In

Lumabas ako ng banyo, basa pa rin ang balat ko mula sa shower, at hindi na ako nag-abalang magsuot ng kahit ano. Mainit-init pa rin ang katawan ko dahil sa tubig, at alam kong naghihintay si Manuel sa kama.

Nakita ko siya doon, ang mga mata niya ay puno ng pagnanasa. Hindi talaga halatang nasa kuwarenta na ang edad niya dahil ang katawan niya ay batak at matibay. Nakabalandra ngayon sa harapan ko ang katawan niyang walang saplot, kaya malaya kong nasisilayan ang masarap niyang katawan.

Ngumiti ako, malakas ang tibok ng puso ko.

“Mahal,” bulong ko, malambing ang boses ko at parang nag-aanyaya sa kanyang romansahin ako.

Hindi niya ako binigo, tumayo siya at hinila ako palapit. Nagtagpo ang mga labi namin sa mainit na halik. Ang dila niya ay pumasok sa bibig ko at nalasahan ko pa ang toothpaste na ginamit niya sa kanyang bibig. Ang tunog ng mga labi namin na nag-uumpugan ay bumalot sa katahimikan ng aking silid.

“Mmm, M-Mahal… ang sarap mong laplapin,” bulong niya sa bibig ko, ang mga kamay niya ay dumadapo sa basa at mainit na balat ko.

Sumagot ako sa pamamagitan ng paglapat ng kamay ko sa likod niya, hinahatak siya nang mas malapit. Nagdikit ang mga katawan namin, ang init ng balat namin ay nagiging isa, at nararamdaman ko ang matigas niyang ari na dumidikit at tumutusok sa tiyan ko. Napakainit nito at parang napapaso ang balat ko.

Hinila niya ako papunta sa kama, hinayaan akong humiga sa malambot na bedsheet nito. Naglalaro ang kamay niya sa katawan ko sa pamamagitan ng paglamas sa flat kong dibdib. Pinipisil rin niya nang salitan ang mga utong ko na mas lalong tumitigas sa bawat haplos niya.

“Ahhh… Manuel… Mahal, mas pisilin mo pa. Panggigilan mo,” ungol ko, nanginginig ang katawan ko sa sarap na binibigay niya.

Bumaba ang kamay niya, hinahaplos ang tiyan ko pababa sa baywang, hanggang sa mga hita ko. Hinimas niya ang matigas kong ari, pinaglalaruan nang marahan.

“Ang init mo, Mahal… gusto ko ’to,” bulong niya, ang bibig niya ay bumaba sa leeg ko.

Ang kanyang mainit na dila ay gumapang sa leeg ko, kinakagat at sinususo ang balat ko. Nag-iwan siya ng mga marka roon na hindi ko pinigilan. Minamarkahan niya ako na mas lalong nakapagbigay init sa akin. Sa kanya lang ako at sa akin lang siya.

“Ohhhh, M-Mahal… a-ang sarap, wag kang tumigil,” sagot ko, ang kamay ko ay nakahawak sa ulo niya, hinahatak palapit.

Nagpatuloy siya, ang dila niya ay bumaba sa katawan ko, isinubo ang mga utong ko. Ang tunog ng pagsuso niya sa akin ay nag-iwan ng tunog. Habang sinususo niya ang isa, nilalamas naman ng kamay niya ang kabilang suso ko. Ginawa niya akong parang babae sa pagsamba niya sa dibdib ko.

Pagkatapos, sa tiyan ko naman ang pinuntirya ng kanyang nakapapasong dila. Pinadausdos niya ang dila niya mula tiyan ko papunta sa singit ko. Itinaas niya ang mga tuhod ko para malaya niyang madilaan ang singit ko. Pagkatapos, ang butas ko naman ang kanyang pinagdiskitahan.

“Ahhh! Mahal, oh God… a-ang saraaap,” ungol ko nang malakas, bumubuka ang mga hita ko, nagbibigay daan sa kanyang makasalanang dila.

Habang dinidilaan niya ang butas ko, nilalaro ng kamay niya ang burat ko kaya dobleng sarap ang nararanasan ko sa kanya. Nagpupumilit na pumasok ang pinatulis niyang dila at paulit-ulit na sumusundot doon.

Nang magsawa siya sa pagkain sa puwet ko, dahan-dahan niyang pinasok ang kanyang mga daliri. Pinipisil at hinihimas niya ang butas ko sa loob. Ang tunog ng daliri niya na naglalaro ay hindi nakapagpatigil sa aming dalawa. Basang-basa ang butas ko dahil sa laway niya kanina nang kinain niya ako.

“Nasasarapan ka ba, Mahal? Masarap ba? Ang sikip mo, tang ina. Pinipiga ang mga daliri ko,” bulong niya, ang boses niya ay puno ng pagnanasa. “Paano pa kaya kapag burat ko na ang nakapasak sa puke mo?” dagdag niya, naglalabas-masok ang tatlo niyang daliri sa butas ko.

Hindi nagtagal, pumatong siya sa akin at kami ay naka-missionary position. Nakatihaya ako, bukas ang mga binti ko, habang siya nasa ibabaw ko. Hinimas niya ang sarili niyang burat na ngayon ay matigas at handang-handa nang pasukin ako. Balot na ito ng lubricant na hinanda niya kanina at pagkatapos ay marahan niyang ipinasok ito sa loob ko. Halos manlambot ang burat ko sa kaunting sakit na rumehistro sa akin.

“Ahhh! M-Mahal… ang laki mo, ang sarap,” ungol ko, nanginginig ang katawan ko sa sarap at sa bahagyang sakit. Kahit ilang beses na niya akong kinakantot, hindi pa rin talaga maiiwasang makaramdam ako ng sakit dahil sa laki at taba ng kanyang burat. Alam ko naman na maya-maya rin, sarap na ang mararanasan ko.

Nagsimula siyang gumalaw, ang balakang niya ay kumikilos nang mabagal sa una. Pagkatapos, unti-unti itong naging mas mabilis.

Thud! Thud! Thud! Ang tunog ng mga katawan namin na nag-uumpugan ay nakagagawa ng tunog sa kama.

“M-Mas malalim pa… Mahal, please,” bulong ko, nakapikit ang mga mata ko sa sobrang sarap, habang humahalik siya sa leeg at dibdib ko.

“M-Mahal, ang sikip-sikip mo… ahhhh, ang sarap mo,” sagot niya, ang ungol niya nagiging isa sa akin.

Lumipat kami ng posisyon. Tinitira niya ako ngayon sa posisyong dogstyle. Hinila niya ako sa gilid ng kama, pinahiga sa tiyan ko, itinaas ang puwetan ko.

Mula sa likuran, ipinasok ulit niya ang burat niyang dambuhala. Ngayon, mas malalim at mas mabilis ang kanyang mga galaw. Ang tunog ng balakang niya na tumatama sa puwetan ko ay dinig sa apat na sulok ng kuwarto ko.

Slap! Slap! Slap!

“Oh God, M-Mahal! Mas malakas pa… ahhhh, ang sarap!” ungol ko nang malakas, nanginginig ang katawan ko, tumitigas muli ang ari ko sa sobrang sarap. Nasusundot ng ulo ng burat niya ang sensitibong laman sa loob ko. Halos tumirik ang mata ko sa sarap habang nakadapa sa kama.

“M-Mahal, ang init mo sa loob… ’wag kang tumigil sa pag-ungol,” bulong niya, ang kamay niya ay nakahawak pa rin sa baywang ko, hinahatak ako palapit sa bawat ulos niya.

Makailang ulit siyang nag-atras abante sa loob ko bago niya pinagsawaan ang posisyong iyon. Sa huli, lumipat muli siya ng puwesto. Humiga siya sa kama at hinila ako para sa side-lying position.

Humiga kami patagilid, ang katawan ko ay nakadikit sa likod niya. Mula sa likuran, ipinasok ulit niya ang burat niya. Ngayon mas intimate at mas malapit na ang kanyang katawan. Dama ko sa likuran ko ang matigas at malaman niyang dibdib. Bago siya umulos papasok, itinaas niya ang kaliwa kong hita at ipinagkrus ito gamit ang kanyang kaliwang bisig upang mapirmi ito sa puwesto.

Binigla ni Manuel ang pagpasok ng burat niya sa akin matapos niyang maitutok ang ari niya. “M-Mahal, ang laki ng burat mo. Akin lang iyan. Agghhh!”

“Sa’yo lang ’to mahal… ahhh, basta akin lang ang butas mo.” sigaw niya habang kumakadyot nang madiin at marahas sa butas ko. “Magsabi ka kapag malapit ka na,” bulong niya, ang boses niya ay puno ng pagnanasa.

Malakas niyang hinahampas ang balakang niya sa puwetan ko na nagdudulot nang malakas na tunog dahil na rin sa pawis sa aming mga balat. Pabilis nang pabilis ang pagkantot niya sa akin patagilid, idagdag pa ang pagkaskas ng ulo ng burat niya sa aking prostate. Hinahalikan niya rin ang leeg at tenga ko na nakapagpapakiliti sa akin.

Ilang saglit pa, nararamdaman ko na ang nalalapit kong pagsabog kahit hindi ko hinahawakan ang ari ko. “L-Lalabasan na ako, Mahal! Ahhhh!” babala ko sa kanya.

“Sky, Mahal… ahh, ipuputok ko na rin sa loob! B-Bubuntisin kita! Aggghhh!” sigaw niya sa sobrang sarap.

Gumagalaw kami nang sabay, ang mga katawan namin ay nagkakaunawaan sa ritmo. “Ohhhh, M-Mahaaal! Ahhhhh!” ungol ko nang malakas, nanginginig ang katawan ko habang nilalabasan.

Ang tamod ko ay kumalat sa bedsheet ng aking kama. Nilalabasan ng tamod ang burat ko nang hindi ko man lang hinahawakan. Ilang saglit pa, naramdaman ko ang paglobo ng ulo ng burat niya sa loob ko. Nanginig sa likod ko si Manuel habang patuloy ang pagbomba sa puwitan ko.

“A-Ayan na ako, Mahal! Ahhhh!” ani niya habang sunod-sunod na pinalabas ang katas niya sa loob ko. Ang init nito ay pumupuno sa loob ko.

Nang matapos siyang buntisin ako, humiga kami sa kama. Ang mga katawan namin ay puno ng pawis ngunit hindi namin ito ininda. Ang sarap na aming nalasap ang mahalaga sa aming dalawa ngayon. Yumakap siya sa akin, hinahalikan ang noo ko.

“Mahal na mahal kita,” bulong niya sa akin.

Ngumiti ako, ang mga mata ko ay puno ng kasiyahan. “Mahal na mahal din kita, Manuel.” Sagot ko.

Tahimik na ulit ang mundo. Inayos niya ang puwesto naming dalawa sa kama. Pinipigilan ko ang pag-agos ng tamod ni Manuel sa butas ko.

Nakahiga ako sa ibabaw ng dibdib niya, ang pisngi ko ay nakadikit sa balat niyang mainit pa. Ang mga daliri ko ay marahang gumuguhit ng mga linya sa tagiliran niya na para bang ina-absorb ko pa ang katotohanang kinantot na naman niya ako ngayon. Hinding-hindi ako magsasawa roon.

Mahina ang tibok ng puso niya, steady ito sa ngayon. Hindi nagmamadali. Parang sinasabing ligtas ka rito.

“Mahal” tawag niya, mababa ang boses, ’yung tono na ginagamit niya kapag may sasabihin siyang seryoso. “May gusto sana akong sabihin sa’yo.”

Umangat ako nang kaunti, sinulyapan ang mukha niya. May bahagyang ngiti sa kanyang mukha, pero may kaba rin sa mga mata niya. Tumango ako.

“Ano ’yon?”

Huminga siya nang malalim bago nagsalita. Ramdam ko ang pagtaas-baba ng dibdib niya sa ilalim ko.

“Mag-live in na tayo.”

Parang huminto ang oras nang sabihin niya iyon.

Hindi dahil ayaw ko. Kundi dahil ang bigat ng kahulugan ng mga salitang iyon.

Hindi iyon simpleng mag

sama

tayo sa iisang bubong . Iyon ay pipiliin kita araw-araw . Iyon ay makikita mo ako sa pinakamahina, pinakamakulit, at pinakamagulo kong anyo . Iyon ay wala nang takbuhan .

Tumahimik ako.

Hindi ko agad siya sinagot. Hindi dahil nagdadalawang-isip ako sa kanya, kundi dahil sinusukat ko pa ang sarili ko. Kaya ko ba? Handa na ba ako? O nadadala lang ako ng init at lambing ng bawat sandali?

“Hindi mo kailangang sagutin agad,” dagdag niya, marahan ang haplos sa buhok ko. “Ayokong maramdaman mong pinipilit kita.”

Napangiti ako nang bahagya. Tipikal na Manuel. Kahit gusto niya, uunahin pa rin niya ang kagustuhan ko.

“Hindi,” sabi ko nang dahan-dahan. “Hindi ako napipilitan.”

Umangat ako nang tuluyan, inihilig ang noo ko sa kanya.

“Pumapayag ako.” Sabi ko sa kanya. “At isa pa, parang hindi pa ba tayo nagli-live in sa lagay na ’to? Nandito na ang mga gamit mo at ni ayaw mo na ngang umuwi sa bahay mo. Halos lahat na ng sulok ng condo ko, tinira mo na ako.” Dagdag ko.

Tinawanan niya ako. Kita ko kung paano lumiwanag ang mga mata niya sa narinig sa akin. Para bang naalisan siya ng tinik sa dibdib niya at biglang gumaan ang bigat nito.

“Talaga?” mahina niyang tanong. “Wala nang bawian, ah.” Dagdag niya na parang takot na baka mali ang dinig niya.

“Oo nga,” ani ko. “Pero may isang kondisyon ako.”

Tumango siya agad. Walang reklamong isinambit sa akin. Para bang kahit ano pa iyan, papayag siya.

“Ano naman ’yon?”

Huminga ako nang malalim. Ito na ’yon.

“Dito tayo,” sabi ko nang diretso. “Sa condo ko. Dito tayo magli-live in.”

Bahagya siyang natigilan. Hindi pa tumututol, para bang pinoproseso pa ang sinabi ko.

Nang makabawi, nagsalita siya para kontrahin ako. “Mahal, I want to respect your father. Hindi porket sinusuportahan niya tayo, sasamantalahin ko na iyon. Ako ang mas matanda sa atin kaya dapat lang na sa puder ko tayo manirahan. I want to be a good provider to you.” Sabi niya habang hinahaplos ang pisngi ko.

“I understand where you are coming from. Pero hindi ako komportableng manirahan sa bahay mo,” dagdag ko, mas malinaw na ngayon. “Alam mo kung bakit?”

Umangat ang mukha ko sa kanya, tumitig ako sa kanyang mga mata.

“Si Tita Hailey,” sambit ko.

Tumango ako sa kanya. Hindi galit ang nasa dibdib ko. Pagod lang. Pagod sa presensiyang palaging sumusubok sumingit sa pagitan ng katahimikan ng pagsasama namin ni Manuel.

“Sa bahay mo,” patuloy ko, “madali siyang makapunta. Madali siyang pumasok. At ayokong araw-araw akong magbabantay ng sarili kong relasyon. Hindi dahil wala akong tiwala sa’yo, kundi wala akong tiwala sa kanya.”

Tahimik siyang nakinig. Walang depensa. Walang pagdadahilan.

“Gusto kong pag-uwi natin,” dagdag ko, “wala akong iniisip kung sino ang darating. Gusto kong tayo lang. Tahimik. Payapa. Magkasama. Malayang gawin kung ano ang gusto nating gawin.”

Dahan-dahan niyang hinaplos ang pisngi ko, ang hinlalaki niya ay marahang dumaan sa ilalim ng mata ko na para bang binubura ang lahat ng pagod na hindi ko nasasabi.

“Nauunawaan ko. Kung saan ka ligtas,” sabi niya, “doon ako. Kung feeling mong mas safe ka rito, sasamahan kita. Magkasama tayo… magsasama tayo.”

Parang may bumitaw sa dibdib ko. Ibang-iba na talaga siya. Ang suwerte ko dahil may napaka-understanding akong boyfriend.

“Hindi kita inilalayo sa kahit kanino,” dugtong niya. “Pero pipiliin ko ang lugar kung saan hindi ka masasaktan.”

Ngumiti ako nang hindi malaki, pero alam kong totoong ngiti iyon para sa kanya.

“Hindi kita kinukulong, hindi kita nilalayo sa ibang tao.” sabi ko rin. “Gusto ko lang… mapayapa ang pagsasama nating dalawa.”

“Alam ko,” sagot niya. “At gusto ko rin ’yon.”

Hinila niya ako pabalik sa dibdib niya, mas mahigpit na ngayon, mas sigurado. Parang sinasabi ng katawan niya ang hindi na kailangang ulitin ng bibig.

Live in.

Hindi dahil tumatakbo kami sa mundo. Kundi dahil pinili naming bumuo ng sarili naming mundo

.

At sa ibabaw ng dibdib niya, habang muling nagsasabay ang tibok ng puso namin, naisip ko na handa na akong samahan si Manuel sa panibagong yugto ng buhay naming dalawa.

Sa pagkakataong ito, nandito ako

. At handa akong manatili.

Tahimik ulit ang kuwarto pagkatapos naming mag-usap.

Hindi na ’yung katahimikang may init, kundi ’yung katahimikang may pagod at ginhawa na magkahalong naglalambing sa katawan. Nagpalit kami ng kumot, magkasabay na inayos ang kama na parang ordinaryong gawain lang. Pero sa pagitan ng bawat paghila ng tela, may mga sulyapang hindi pa rin nawawala ang lambot.

“Sige ka,” biro ni Manuel habang inaayos ang unan. “Huwag mo akong akitin sa pagtitig mo. Kakantutin kita ulet.” Babala niya sa akin.

“Manahimik ka,” sagot ko, mahina pero may ngiti sa labi. “Mahapdi na pepe ko. Sa susunod na lang ulet.” Tugon ko, natapos na rin sa pagpapagpag ng kama.

Tumawa siya, ’yung tawang hindi malakas pero may saya. Lumapit siya at inabot ang kamay ko. Pagkatapos, niyakap niya ako sa aking likuran.

“Maligo tayo,” sabi niya. “Promise, hindi kita kakantutin. Ligo lang tayo, Mahal.” ani niya habang natatawa.

“Ay, sayang naman! Ligo lang pala.” biro ko rin.

Ngumiti siya habang natatawang nakayakap sa akin. “Huwag mo akong biruin nang ganyan, tinitigasan na agad ako. Bobombahin ko yang puke mo sa banyo. Sige ka.”

Sa banyo, mas tahimik na ang lahat sa aming dalawa. Walang biro. Walang pilit na usapan. Ang tunog lang ng tubig, ang init na dahan-dahang binubura ang pagod sa mga kalamnan ko ang mayroon sa aming pagitan. Naramdaman ko ang pag-aalaga niya sa maliliit na kilos niya. Hindi niya kailangang ipaliwanag, hindi niya rin kailangang ipagyabang. Doon ko lalong naramdaman na hindi lang kami nagmamahalan, kundi nag-aalaga rin kami sa isa’t isa

.

Nauna akong matapos dahil inuna niya akong shampoohan at sabunan.

Binalot ko ang sarili ko ng tuwalya at lumabas ng banyo habang naririnig ko pa ang lagaslas ng tubig sa loob. Kinuha ko ang cellphone ko sa mesa. May ilang notifications akong nabasa. Hindi ko na kailangang basahin lahat para malaman kung kanino galing ang iba.

Tita Hailey.

Huminga ako nang malalim.

Hindi galit ang naramdaman ko. Hindi rin selos. Kundi pagpili

.

Nag-type ako. Maikli. Diretso.

Tita Hailey, hindi kita matutulungan. May karelasyon na si Manuel. Sana maintindihan mo. Makakahanap ka rin ng lalaking para sa’yo. Sa ngayon, hindi si Manuel iyon. Pasensya na, tita.

Isang segundo akong nakatitig sa screen, parang sinusukat kung may dapat pa ba akong idagdag. Wala na sa tingin ko.

Pinindot ko ang send.

At bago pa man pumasok ang kahit anong sagot, pinatay ko ang cellphone ko.

Hindi dahil duwag ako. Kundi dahil hindi lahat ng laban kailangang sagutin

.

Bumalik ako sa kama, umupo sandali, hinayaang lumamig ang tuwalya sa balat ko. Sa salamin, nakita ko ang sarili ko. Hindi perpekto, ngunit buo pa rin bunga ng pagmamahal na natatanggap ko ngayon kay Manuel. Mas tahimik at payapa ang mga mata.

Mula sa banyo, bumukas ang pinto. Lumabas si Manuel, may tuwalya sa balikat, buhok na basa, at mukha na kalmado.

Lumapit siya sa akin. Hindi siya nagtanong. Hindi niya kinuha ang cellphone ko. Hinila lang niya ako palapit at niyakap.

At sa yakap na iyon, alam kong hindi ko na kailangang ipaliwanag ang sarili ko sa kahit sino. Hindi ko na kailangang maging tulay ng mga damdaming hindi akin.

Pinili ko na.

At sa gabing iyon, habang muli kaming humiga nang mas tahimik at mas payapa, alam kong ang kapayapaan ay hindi palaging manipestasyon ng kawalang kaguluhan

.

Minsan, ito’y simpleng desisyong pindutin ang off at piliing manatili sa kung sino ang tunay na tahanan mo.

Kabanata 59

Shocked

Maaga kaming umalis kinabukasan. ’Yung oras na hindi pa mainit ang araw pero gising na at busy na ang siyudad. May mga bukas na tindahan, may nagwawalis sa gilid ng kalsada, may amoy ng tinapay at kape na sumasabay sa ihip ng hangin.

Nakasakay kami sa kotse ko. Tahimik lang kami habang nagmamaneho si Manuel, pero parang pareho kaming may iniisip. Ako, bitbit ang kaba. Siya, bitbit ang pagiging handa na saluhin kung sakaling matapilok ako sa sarili kong takot.

“Okay ka lang ba?” tanong niya habang humihinto kami sa traffic.

“Kinakabahan,” sagot ko nang diretso. “First time kong… seryosohin ’to. Hindi na pala talaga ako bata.”

Ngumiti siya saglit, saka inabot ang kamay ko. “It’s a start. Kaya mo iyan, Mahal.”

Hindi na ako sumagot. Hindi ko rin binawi ang kamay ko.

Pagdating namin sa lugar, bumungad sa akin ang isang gusali sa may gilid ng kalsada. Hindi gaanong engrande ang lugar, sapat lang para isakatuparan ang plano ko. Dalawang palapag, may faded na pintura, at may maliit na signage na matagal nang walang ilaw. Pero may kung anong humila sa dibdib ko. Parang may potensyal na nakatago sa likod ng pagiging simple nito.

“Dito,” sabi ko, hindi sigurado pero may konting kilig. “Ito ’yung sinabi ng broker na nakausap ko.”

Bumaba kami. Maingay ang paligid pero hindi magulo. May mga estudyante, may empleyadong nagmamadali, at may mga jeep na humihinto saglit bago umandar ulit. Sakto. Hindi patay ang lugar. Hindi rin masyadong magulo.

Lumapit sa amin ang isang lalaki, nasa late 40s siguro, naka-polo at may hawak na folder.

“Good morning,” bati niya. “Ako si Mr. Santos. Kayo ’yung nag-inquire?”

“Opo,” sagot ko agad, medyo kabado. “Ako po si Sky.”

“Ahhh, kayo pala iyon. Ito na ’yung space.” Binuksan niya ang roll-up door.

Pagpasok ko, medyo madilim pa. Amoy lumang kahoy at semento. Walang laman at hubad pa ang espasyo. Pero sa bawat hakbang ko, parang may nabubuo sa isip ko na mga pangarap. Nai-imagine ko na agad kung ano ang magiging itsura ng itatayo kong maliit na restaurant.

“Dito puwede ang counter,” sabi ko, halos pabulong sa sarili ko. “Tapos open kitchen dito… apat na mesa lang siguro para hindi gaanong crowded. Kapag nag-boom, magdadagdag na lang.”

Napatingin ako kay Manuel. Nakikinig lang siya siya sa akin. Hindi sumisingit. Hindi nagdidikta.

“Maganda ang foot traffic dito,” paliwanag ni Mr. Santos. “Malapit sa mga offices at dorms. Madalas dumadaan ang mga tao, lalo na tuwing tanghali at gabi.”

“Tingnan mo ’yung bintana,” sabi ni Manuel, sabay turo sa bandang harap. “Puwedeng pumasok ang natural light. Magiging maliwanag kahit hindi gaanong bright ang ilagay mong ilaw.”

Natigilan ako. Hindi ko napansin ’yon agad. Ngumiti ako sa kanya.

“Magkano po ang renta?” tanong ko, bumabalik sa realidad.

Sinabi niya ang halaga. Medyo mataas, pero hindi imposible. Kumirot ang sikmura ko. Hindi dahil sa takot, kundi sa bigat ng desisyong bubuuin ko.

“May negotiation pa naman,” dagdag ni Mr. Santos. “At puwedeng staggered ang payment sa unang buwan. Tulong na namin sa inyo iyon dahil alam naming nag-uumpisa pa lang naman kayo.”

Tumango ako, nagpapasalamat sa kanya.

Habang nag-uusap sila tungkol sa kontrata, lumayo ako ng kaunti. Tumayo ako sa gitna ng espasyo. Pumikit saglit.

Sa isip ko, may tunog na ng kutsara at kawali sa apat na sulok na ito. May amoy na ng niluluto ko. May mga taong nakaupo, kumakain, at tumatawa. May buhay.

“Nai-imagine mo na, ’no?” boses ni Manuel sa tabi ko.

Tumango ako. “Oo. Mas lalo tuloy akong kinakabahan.”

Hinawakan niya ang balikat ko. “Normal ’yan. Pero, Mahal… kung hindi mo susubukan, mananatili lang ’yan sa isip mo. Kaya mo iyan, aja!”

Huminga ako nang malalim. Tumingin ako sa kanya. “Salamat sa pagsama at pagsuporta.”

“You’re welcome,” sagot niya. “Kasama ’yan sa perks mo dahil boyfriend mo ako.” Dagdag niya na siyang nakapagpangiti sa akin. Niyakap ko siya at hinalikan sa kanyang labi.

Paglabas namin ng lugar, mas maliwanag na ang araw. Parang mas malinaw na din ang loob ko. Hindi pa buong-buo, hindi pa sigurado, pero mas malinaw kaysa kahapon.

At sa unang pagkakataon, habang hawak ang folder ng prospect na lugar at ang kamay ng lalaking handang sumabay sa takot ko, naramdaman kong baka… baka ito na talaga.

Mula noon, halos hindi na ako nag-iisa sa kahit anong lakad na may kinalaman sa pangarap kong restaurant.

Palagi siyang nariyan. Palaging nakaagapay sa akin si Manuel. Sabay na rin kaming pumupunta ng clinic ni Dr. Rivera. Pinag-isa na lang namin ang session naming dalawa. Ayon sa kanya, hindi naman ako nakakaistorbo sa kanya. Namo-monitor niya pa rin naman ang kanyang mga investments kaya nakakasama siya sa akin. Bagay na naa-appreciate ko sa kanya.

Kapag may meeting ako sa supplier, siya ang nagmamaneho para sa akin. Kapag may mga tao akong kailangang kausapin, siya ang unang bumababa ng kotse para buksan ang pinto ko. Kapag napapagod ako, siya ang nag-aabot ng tubig, nagbibiro, o simpleng nagsasabing, “Pahinga muna tayo. Hindi ka minamadali ng mundo. Take your time, Mahal. Breathe.”

Hatid-sundo niya ako. Wala siyang reklamo.

Minsan nga, napahinto ako sa gitna ng kalsada, nakatingin sa kanya habang inaayos niya ang seatbelt ko.

“Alam mo,” sabi ko, may halong biro pero totoo ang laman, “parang mas pagod ka pa sa’kin.”

Ngumiti siya habang umaandar ulit ang sasakyan. “Okay lang ’yan. Ganyan talaga, I want you to feel na hindi ka nag-iisa sa mga goals mo in life. Partner tayo, eh. Kaya sasamahan talaga kita.”

Hindi ko na siya sinagot. Pero ramdam ko ’yung init sa dibdib ko. Hindi nakakapasong init, kundi ’yung steady na init na hindi ka binibitawan.

Pagod na pagod kami nang makauwi sa condo. Ang dami naming tiningnan na supplies at kinausap na mga tao.

Ang klase ng pagod namin ay ramdam mo hanggang buto. Mula sa kakalakad, kakapirma, kakatanong, at kakaisip kung kakayanin ba talaga. Pagkasara ko pa lang ng pinto, iniwan ko na ang bag ko sa sahig. Si Manuel naman, diretso sa sofa. Bumagsak siya roon na parang pinatay ang ilaw sa katawan niya.

“Hindi na gumagana ang tuhod ko. Napaka-traffic. Ang sakit sa paa talaga kapag manual ang minamanehong kotse,” aniya, nakatingala sa kisame. “Kung wala ka lang sa tabi ko, baka napaaway na ako sa kalsada.”

Napatawa ako, kahit ramdam ko rin ang bigat sa balikat ko. Lumapit ako sa kanya, tumayo muna sa harap niya. Tiningnan ko ang mukha niyang pagod pero payapa. May pawis pa siya sa gilid ng sentido, medyo gusot ang buhok, at kita rin ang mga mata niyang pagod pero nandiyan pa rin ang lambing na para sa akin.

“Salamat,” sabi ko, biglang seryoso. “Paano ba ako makakabayad sa’yo?” tanong ko na parang inosente.

Umangat ang tingin niya sa akin. Umupo siya nang tuwid, saka hinawakan ang kamay ko. “Gusto mo bang makabayad?” tanong niya, tumango ako sa kanya. “Luhod!” utos niya, ginawa ko naman.

Dahan-dahan niyang inilapit ang labi niya sa akin habang nakaluhod ako sa pagitan ng kanyang mga binti. Ipinatong ko ang mga kamay ko sa hita niya para kumuha ng suporta. Hinimas himas ko iyon habang tumutugon sa kanyang halik.

Mainit. Hindi nagmamadali. Puno ng paghinga at pag-amin na hindi na kailangang sabihin. Hinigpitan niya ang hawak sa akin, ako naman, kusang yumakap na sa katawan niyang nakakatakam. Parang doon namin ibinuhos ang pagod ng buong araw.

Kakauwi lang namin at alam kong pawisan at amoy pawis siya ngunit hindi iyon nakapagpapigil sa akin. Lalaking-lalaki ang amoy niya. ’Yung tipong amoy na nagpapalibog sa akin. Ang mga muscles niya na nagiging mas defined sa bawat kilos niya. Bakat na bakat ang kanyang mga muscles sa suot niyang mga saplot sa katawan.

Tumigil siya sa paglaplap sa akin, ang aking mga mata ay puno ng pagnanasa habang nakatingala sa kanya. Hinawakan ng kanyang hinlalaki ang aking mga labi. Nagkatitigan kaming dalawa at sa mga tinginan namin, alam na namin ang gusto ng isa’t isa.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Tinulak ko siya para mapasandal siya sa sofa. Ibinaba pa niya nang husto ang kanyang balakang para malaya akong mabigyan ng access sa kanyang puson. Bumaba ang mga kamay ko sa kanyang baywang, hinimas ko ang zipper ng kanyang pantalon. Nararamdaman ko ang init at tigas na nasa loob niyon.

“Mahal… sapat na ba itong kabayaran?” bulong ko, ang boses ko ay puno ng pagnanasa. Ang mga daliri ko ay naglalaro sa ibabaw ng kanyang zipper bago ko ito binuksan nang marahan.

“Ilabas mo… chupain mo. Palabasin mo ang katas ko.” sagot niya, ang ungol niya ay lumabas habang binubuksan ko ang zipper niya.

Nang magtagumpay ako, ang amoy ng pawis niya ay mas lumakas, nagpapadagdag sa libog ko. Inilabas ko ang burat niyang matigas at mainit, pulang-pula at tumitigas pa lalo sa bawat haplos ko. Hindi pa man ako nagsisimulang chupain siya, ang ulo nito ay basang-basa na sa pre-cum.

Sinimulang isubo ko ang ulo ng sandata niya, ang bibig ko ay bumuka nang malaki para maisubo ang kanya. Ang katawan naman nito ay dahan-dahan kong paikot na itinaas-baba gamit ang aking kanang kamay na para bang minasahe ito sa bawat galaw ko.

“Ahhh! M-Mahal, ang init ng bibig mo, parang apoy,” ungol niya nang malakas, ang mga kamay niya ay nakahawak sa ulo ko, hinahatak palapit habang ang mga daliri niya ay naglalaro sa buhok ko.

Ang tunog ng bibig ko na sumusubo sa kanyang burat ay rinig sa buong unit ko, ang dila ko ay naglalaro rin sa ulo ng ari niya, pinaglalaruan nang marahan, nilalamon ang pre-cum na maalat at puno ng pawis.

Iniluwa ko panandalian ang burat niya para magsalita. “Mahal, ang sarap mo… parang mas gusto ko na ganito ang burat mo, pawisan.” bulong ko sa pagitan ng pagsuso, ang mga mata ko ay tumititig sa kanya. Nakikita ko ang mukha niya na puno ng libog, ang pawis niya ay tumutulo sa noo niya kahit naka-aircon naman ang condo.

Nagpatuloy ako, ang mga kamay ko ay humimas sa pinakapuno ng ari niya habang sumusubo. Humihimas ang kamay ko sa basa niyang balat bunga ng malaway kong pagchupa sa kanya. Ang mga daliri ko ay naglalaro sa kanyang balls na puno ng pawis at init. Bumaba ang bibig ko, isinubo ko nang buo ang kahabaan niya.

Gawk! Gawk! Gawk! Ang tunog ng paglunok ko habang pilit na pinagkakasya sa bibig ang kanya.

Ang pawis niya ay nalalasahan ko pa sa bibig ko, nagpapadagdag sa sarap, parang nagiging mas intense pa ang bawat ulos ko. Hindi ko magawang mandiri dahil ang amoy nito ay hindi masangsang. Para itong droga na babalik-balikan mong amuyin.

Hinimas ko ang mga hita niya, nararamdaman ko ang mga muscles na nanginginig. Ang amoy ng pawis niya na nagiging mas malakas sa malapitan.

“Oh God, M-Mahal… mas malalim, ahhh, ang saraaaap, wag kang tumigil, tang ina!” ungol niya, ang katawan niya ay nanginginig habang nakaupo sa sofa. Ang mga paa niya ay bumubuka nang bahagya, parang nagbibigay daan sa aking pagsubo.

Pinaglalaruan ko pa siya ng mas intense kumpara sa ginagawa ko kanina. Ang dila ko ay naglalaro sa slit ng ulo ng burat niya, nilalamon ang bawat patak ng pre-cum niya. Pumadausdos ang kamay ko papunta sa kanyang abs at dibdib, nilalamas ito habang patuloy ko pa rin siyang dini-deepthroat.

“Ang sarap ba ng burat ko? Malaki ba, Mahal? Gusto mo ba ’yan, Mahal?” tanong niya, ang boses niya ay puno ng libog. “Chupa lang, shiiiit!”

Bumilis nang bumilis ang pagsuso ko sa kanya. Sanay na sanay na ako sa kanyang sukat at haba kaya naman alam ko na kung paano paglaruan ang burat niya sa bunganga ko. Ang tunog ng sofa na tumutunog ng mahina sa bawat galaw namin ay hindi namin inalintana, kasama ang mga ungol niya na nagiging mas malakas, ang katawan niyang nanginginig, at ang mga kamay niyang hinahatak ang ulo ko palapit na para bang ayaw niya akong bitawan.

Hindi ko pa siya pinaputok agad nang maramdaman kong unti-unting lumalaki ang ulo ng ari niya. Binagalan ko ang ritmo, hinimas ko lang ang ulo ng ari niya ng dila ko, pinaglalaruan nang marahan habang ang kamay ko nasa dibdib pa rin niya, pinipisil ang mga utong niya sa ibabaw ng t-shirt niya.

“M-Mahal, ahhhh… mas bilisan mo pa please, malapit na ako! Parang awa mo na,” pakiusap niya, ang boses niya ay puno ng desperasyon habang ang pawis niya ay tumutulo na sa katawan niya.

Bumalik ako sa pagsuso nang malalim para pagbigyan ang kanyang hiling. Ang bibig ko ay bumaba hanggang sa pinakapuno, nilalamon ang lahat. Dumikit na sa mukha ko ang bulbul niya pero wala na akong pakielam. Nararamdaman ko ang ari niya na lumalaki pa lalo sa bibig ko, ang init niya ay parang apoy sa bawat segundo.

Sa wakas, hindi na nagtagal. Napaigtad siya, ang kanyang katawan ay nanginginig habang naaabot niya ang rurok ng kasarapan.

“M -Mahal, puputok na ako… ahhhh! A-Ang saraaaap! Tang ina!” mura niya nang malakas.

At pumutok nga siya sa loob ng bibig ko. Iniluwa ko kaagad ito kaya mayroong ibang tamod niya na napunta sa loob ng bibig ko. Malugod ko naman itong nilunok at jinakol nang mabilis ang burat niya habang nilalabasan pa siya. Tumalsik ang ilang tamod niya sa kanyang abs at sa dibdib. Nakapikit siya habang nilalabasan.

Nang dumilat siya ng kanyang mga mata, malibog ko siyang tinitigan at dinilaan ang katas niyang kumalat sa kanyang prominenteng abs at malapad na dibdib. Wala akong sinayang. Nilulunok ko ang tamod niya habang sumasayad ang dila ko sa mainit at pawisan niyang balat.

Nang maubos ko, hindi ko pinalampas ang burat niyang may tumutulo pang tamod niya. Dinilaan ko ang ulo at katawan nang kanyang burat na parang ice cream na tumulo sa apa. Piniga ko pa ang burat niya para masigurong masisimot ko siya.

“Ang galing mo mahal. Bayad ka na. Kung ganyan lang din naman pala ang bayad mo, kahit saan ka pumunta talagang sasamahan kita,” bulong niya, ngumiti ako habang tumitingin sa kanya, ang mga mata ko ay puno ng pagnanasa pa rin.

Hinila niya ako pakandong sa kanyang katawan. Isinuot muna namin ang kanyang pantalon nang maayos dahil tumatama ang bakal at zipper ng kanyang pantalon sa puwitan ko. Pagkatapos, yumakap siya sa akin, hinahalikan ang noo ko.

“Mahal na mahal kita, Sky.” Bulong niya sa akin, kitang-kita ang pagmamahal sa kanyang mga mata.

Ngumiti ako, ang aking mga mata ay puno ng kasiyahan. “Mahal na mahal din kita, Manuel.” Tugon ko.

Ngumiti rin siya sa akin at hinalikan ang labi ko habang nakapatong patagilid sa kanyang kandungan. Nakapatong ang mga kamay ko sa kanyang balikat bilang suporta. Ginalugad ng kanyang mga dila ang loob ng bibig ko na nakapagdala ng init sa akin. Nilaplap niya at hindi ako nagpatalo. Tinumbasan ko ang bilis ng kanyang labi at dila sa paglaplap sa akin. Dumating pa sa punto na para bang chinuchupa ko na ang kanyang dila sa loob ng bibig ko.

Nilamas niya ang puwetan kong nasa loob pa rin ng shorts ko habang patuloy pa rin kami sa paglalaplapan. Nakapikit ang aming mga mata na para bang dinadama ang aming ginagawa. Halos magpalitan na kami ng laway sa sarap na aming nararamdaman. Ni hindi na inisip ni Manuel na nilunok ko kanina ang kanyang katas. Walang arte niya akong hinahalikan at ginagalugad ngayon.

Hanggang sa…

Blaaag!

Bumukas ang front door ng unit ko na nasa likuran ng sofa. Napadilat ako ng mga mata at para akong binuhusan ng yelo. Naestatwa ako at napabitaw kami pareho. Mabilis akong tumuwid nang tayo, halos mapatalon pababa sa kandungan niya. Si Manuel, biglang nanigas, ang mga kamay ay nakabitin sa ere na parang nahuling may kasalanan. Tumayo rin siya at hinarap ang aming bisita na hindi man lang nag-doorbell at basta-basta na lang pumasok ng aking unit.

Kita ko ang gulat na napalitan ng galit sa mukha ng mga taong nasa pintuan ng aking unit.

Nakatayo si Lola Remedios sa bungad ng pinto. Ang mga mata niya, nanlalaki. Ang bibig, nakabukas sa hindi makapaniwalang anyo. Sa likod niya, si Tita Hailey

, maputla ang mukha pero nagliliyab ang mga mata. Hindi ko malaman kung galit, selos, o parehong bagay. Sa malayo, may yabag ng paa kaming narinig. Si Papa Armando , papasok pa lang, halatang huli sa eksena pero ramdam na ang tensyon.

What a way to end this day! At sa gabing iyon, sa gitna ng galit, pagkabigla, at mga matang handang humusga, pipiliin ko pa rin ang pagmamahal.

Kabanata 60

Choice

Sa gilid ng mata ko, naramdaman ko si Manuel. Tahimik siyang nakatayo sa tabi ko. Walang pag-atras at walang pagtatago mula sa kinasasadlakan naming sitwasyon ngayon. Hindi niya ako tinakpan para itago, tinabihan niya ako para ipakita na kasama niya ako sa labang ito. At doon pa lang, may parte na ng takot ko ang unti-unting naibsan dahil sa pinapakita niyang paglaban.

“Anong kabastusan ’to?!” sigaw ni Lola Remedios, nanginginig ang boses niya na may halong galit na matagal nang naghahanap ng pagbubuntunan. “Anong kababuyan ’to?!”

“Lola,” mahinahon kong sabi, mas kalmado kaysa sa inaasahan ko, “puwede ba nating pag-usapan–”

“Pag-usapan?” singhal niya. “Ano pang pag-uusapan? Kita na ng mata ko ang kababuyan n’yo! Ngayon, sagutin mo ang tanong ko, are you fucking your stepfather?” tanong niya, hindi makapaniwalang kaya niyang magalit at magsalita ng ganoon.

Nasa kanan ko pa rin si Manuel. Hinawakan niya ako sa siko na para bang nanghihingi ng pahintulot na siya ang sasagot ngunit inilingan ko lang siya. Kaya ko na ’to. Pamilya ko ito kaya dapat lang na ako ang humarap.

Dumating si Papa Armando. Huminto siya sa pintuan, tumingin sa akin, kay Manuel, at kay Lola Remedios. Kita ko ang paghinga niyang mabigat, parang hinahabol ang sitwasyong ayaw na niyang mangyari pero matagal na niyang alam na darating. Nagkabukingan na at wala na kaming kawala.

“Ma,” mariin niyang tawag. “Tama na.”

“Isa ka pa! Kunsintidor ka kaya ganyan ’yang anak mong imoral!” Singhal ni lola kay papa. Apologetic akong tumingin kay Papa Armando dahil nadadamay siya sa gulo.

Nang makabawi si lola, ako na naman ang kanyang binalingan. “Walang hiya ka talagang bata ka! May pinagmanahan ka talaga, eh! Manang-mana ka sa ina mong malandi kaya pati ’yang hilaw mong ama, kinalantari mo rin!” sunod-sunod na walang prenong bigkas ni lola.

“Mawalang galang na po pero–” ani ni Manuel, hindi na nakatiis pero pinutol naman siya ni lola.

“Huwag kang magsalita! Hindi ko kailangan ng paliwanag mo. Hindi ka parte ng pamilyang ’to kaya manahimik ka!” galit na galit niyang sigaw kay Manuel.

“Kaya ba sumama ka sa Papa Armando mo para mapalitan ’yang identity mo sa mga dokumento mo? Sabagay, matalino ka rin talaga. ’Yang si Manuel ang nakapirma bilang ama mo sa mga dokumento.” Paratang ni Lola Remedios habang nakaduro sa akin. “Kaya pala pinagsisiksikan mo ang sarili mo sa pamilya namin para sa harap ng batas, wala kayong nilalapastanganan niyang si Manuel! Pero sa mata ng Diyos, wala kayong ligtas!”

Humigpit ang panga ko. Ramdam ko ang panginginig ng katawan ko, hindi sa hiya kundi sa pigil na galit. May mga salitang tumatama na parang sampal. Sunod-sunod, walang pahinga, walang konsiderasyon kung may mababasag ba sa bawat bitaw.

Huminga ako nang malalim bago ako nagsalita. Isa. Dalawa. Tatlo.

Kaya ko ’to. Hindi ako babalik sa dati.

“Lola,” sabi ko, mababa pero malinaw, “tama na.”

Napatawa siya, ’yung tawang mapanghusga, ’yung tawang walang bahid ng pagmamahal. “Tama na? Ngayon mo sasabihin ’yan sa akin? Matapos ang lahat ng kahihiyang binigay mo sa pamilyang ’to?”

Lumapit siya ng isang hakbang ang layo sa akin. Kita ko ang galit sa mga mata niya. Hindi lang galit, kundi takot. Takot sa hindi niya kayang unawain. Takot sa mundong hindi na niya kontrolado.

“Hindi kita tinanggap para maging ganyan,” patuloy niya. “Hindi kita pinalaking baboy! Hindi kita pinalaking–” napahinto siya saglit, huminga nang mabigat, saka muling sumabog. “–bakla!”

May kumirot sa dibdib ko. Hindi dahil bago sa pandinig ko ang salita. Kundi dahil galing iyon sa taong dapat sana’y naging kanlungan ko.

Sa gilid ko, gumalaw si Manuel. Ramdam ko ang paghigpit ng kamay niya sa siko ko. Hindi siya umaabante, hindi rin umaatras. Naroon lang siya, parang haliging sinasandalan ko habang binabagyo ang paligid.

“Lola,” muli kong sabi, ngayon mas matatag na, “wala kang karapatang magsalita ng gano’n tungkol sa akin. Hindi mo alam ang pinagdaanan ko. You did not accept me as your grandson, you merely tolerated me. Hindi mo alam kung ilang beses kong kinwestyon ang sarili ko para lang umabot sa puntong ’to… na kaya kong tumayo at sabihing hindi ako mali.”

“Hindi ka mali?” singhal niya. “Impyerno ang bagsak n’yo! Pareho kayo! Kabahan nga kayong dalawa!”

Doon na ako tuluyang sumabog. Ramdam ko ang init sa dibdib ko, pero malinaw ang isip ko, mas malinaw kaysa dati.

“Kung impyerno ang tawag mo sa pagmamahal,” sagot ko, diretso sa mga mata niya, “edi matagal na akong naroon. At kung ito ang kasalanan ko, ang magmahal at piliin ang taong mas nagbibigay ng pagmamahal kaysa sa iyo na kapamilya ko… handa akong akuin ’yan.”

Tumahimik ang paligid.

Narinig ko ang biglang paghigop ng hangin ni Tita Hailey. Kita ko sa mukha niya ang pagkabigla, hindi lang galit, kundi pagkagising sa katotohanang hindi na siya parte ng kuwento sa paraang inaasahan niya. Wala siyang nasabi. Wala na ring maibato.

“Ma,” mariing sabi ni Papa Armando, ngayon ay humakbang na sa harap ko, “tama na. Kung hindi mo kayang igalang ang anak ko, igalang mo man lang ako. Anak ko si Sky. At desisyon niya ito. Hayaan niyong mabuhay ang anak ko sa paraang gusto niya, kung saan siya masaya.”

Napaatras si Lola Remedios. Hindi dahil natalo siya, kundi dahil sa unang pagkakataon, wala nang kakampi ang galit niya.

Tumingin ako kay Manuel. Sandali lang. Pero sa tingin na iyon, malinaw ang lahat. Hindi ito perpekto. Hindi ito madali. Pero totoo itong nararamdaman namin sa isa’t isa.

At sa gitna ng sigawan, paratang, at mga matang handang manakit, pinili ko pa ring manatili. Hindi dahil wala na akong takot. Kundi dahil sa wakas, mas nanaig na ang tapang ko kaysa sa takot.

At kung ito man ang simula ng digmaan, handa na akong ipaglaban ang buhay na ako mismo ang pipili.

Sa likod ni Lola Remedios, humakbang si Tita Hailey. Napatigil siya nang saglit nang magtagpo ang tingin namin. May kung anong pumutok sa mga mata niya. Hindi ko alam kung kahihiyan ba, galit, o pagkatalo. At sa sandaling iyon, malinaw sa akin na hindi niya inasahan ang mga nangyayari. Hindi niya alam. Hindi niya nakita itong darating ang ganitong eksena.

Bumaling muli si Lola Remedios kay Papa Armando. “Ikaw pa ang magsasabi sa akin ng tama?! Kita mo ba ’yan?! Ang anak mo, malaking kasalanan iyang ginagawa nila! Payag ka lang ba na ang kinalakihang ama ni Sky, kasalo na niya ngayon sa kama?! Kung ikaw hindi ka magsasalita, puwes, ibahin mo ako. Hindi ako magbubulag-bulagan para sa kasiyahan nila kuno!”

Pinahid ko ang luhang hindi ko napigilang tumulo sa pisngi ko. Kahit gaano ka talaga katatag, kahit gaano pa karami ang iyong pinagdaanan, darating sa punto na hindi mo mapipigilang tumulo ang mga luha sa’yo.

“Bakit? Masakit ba ang katotohanan?” singhal ni Lola Remedios nang makita niya ang lagay ko. “Ganyan din ang mga tao na walang takot sa Diyos. Walang hiya. Walang respeto. Akala mo ba hindi ka mapupunta sa impyerno sa ginagawa mong ’yan? Magbago ka na hangga’t maaga pa!”

Gumalaw si Manuel. Malapit nang mapigtas ang pasensya. Pilit ko siyang hinahawakan para huwag nang pumatol. Tumayo siya nang tuwid. Hindi galit ang mukha niya, kundi matatag. ’Yung klase ng tindig na hindi sumisigaw pero hindi rin uurong.

“Tita Remedios,” mahinahon niyang sabi, pero may bigat sa bawat salita niya. “Kung may kasalanan dito, ako ang mananagot. Huwag niyo pong idamay si Sky. Hindi siya masamang tao. Hindi siya imoral. Nagmamahal lang siya. Ako ang mas nakatatanda sa amin, ako po ang sisihin ninyo.”

“Ay, huwag mo akong turuan! Huwag mo akong pangunahan!” balik ni Lola, sabay turo sa kanya. “Ikaw pa talaga ang may ganang magsalita rito? Ikaw ang dahilan kung bakit nagkakaganyan ang apo ko!”

“Hindi,” mariin kong singit, mas malakas na ngayon ang boses ko. “Hindi siya ang dahilan. Ako. Ako ang pumili. Ako ang nagmahal. At kung may mali man sa paningin ninyo, sa akin ninyo ibunton ang galit niyo. Huwag sa kanya.”

Tumigil ang mundo sa isang iglap. Napatingin si Papa Armando sa akin at humakbang siya pasulong kay lola. Ang suwerte ko dahil dalawang lalaki ang nagtatanggol at nagmamahal sa akin sa abot ng kanilang makakaya.

“Tama na sabi, Ma…” mariin niyang sabi. Hindi pasigaw. Hindi rin pakiusap. Isang utos.

“Armando!” protesta ni Lola. “Hindi mo ba nakikita ang ginagawa ng anak mo? Ako pa talaga ang pinatitigil mo!”

“Nakikita ko,” sagot ni Papa. “At nakikita ko ring may dalawang taong nagmamahalan. Walang masama roon.”

Napailing si Lola, parang hindi makapaniwala. “Pati ikaw kakampi na sa kasalanan?”

“Kakampi ako sa anak ko,” sagot ni Papa nang diretso. “At kung ang Diyos na sinasabi mo ay Diyos ng pagmamahal, hindi Niya itatapon sa impyerno ang taong marunong magmahal nang tapat.”

Tumahimik ang sala.

Ramdam ko ang luha sa mata ko, pero hindi ko na hinayaang muling bumagsak pa ito. Hindi na sa ngayon. Lalo pa na may mga taong nagtatanggol sa akin.

“Hinding-hindi ko ikahihiya kung sino ako,” sabi ko, mas malinaw na ngayon ang boses ko. “At hinding-hindi ko itatago ang taong mahal ko para lang matahimik ang konsensya ninyo. Pagod na akong mabuhay para i-please ka, lola. This time, I want to live my life on my own terms.”

Matagal kaming nagkatitigan ni Lola Remedios. Sa unang pagkakataon, nakita ko sa mata niya hindi lang galit kundi takot. Takot na nawawala na ang kontrol niya sa sitwasyong pinasok namin.

“Kung ’yan ang pipiliin mo,” malamig niyang sabi sa huli, “huwag kang umasa ng pagpapala mula sa akin. Hindi na kita kikilalaning apo. Wala akong apong imoral at bakla.”

Huminga ako nang malalim.

“Kung ang kapalit po ng basbas ninyo ay ang itanggi ko ang sarili ko, ang pakawalan ko ang taong mahal ako,” sagot ko, “handa po akong mabuhay nang wala iyon. Maging kapalit man ang lahat.”

Humakbang papalapit si Manuel. Hinawakan niya ang kamay ko. Mahigpit. Walang alinlangan. Siya namang pag-walk out ni Lola Remedios para umalis sa unit ko.

At doon ko nalaman, anuman ang mawala sa akin pagkatapos ng gabing ito, hindi ko na muli pipiliing mawala ang sarili ko.

Humakbang si Tita Hailey matapos umalis ni lola na para bang may biglang nabuhay sa loob niya nang makita niyang unti-unti nang sumusuko si lola. Kung kanina’y tahimik, ngayon ay siya na ang may apoy sa mga mata. Ibang uri ng apoy, hindi galit na nagtatanggol ng paniniwala, kundi galit sa nasugatan niyang pride.

“Ah,” malamig niyang sabi, may pilit na tawa sa dulo, “kaya pala.” Lahat kami ay napatingin sa kanya.

“Kaya pala ayaw mo akong tulungan,” dugtong niya, dahan-dahan, bawat salita ay parang sinasadya para manakit. “Kaya pala ang arte-arte mo noon. Ikaw pala ang umaahas sa akin.”

Parang may kumalabog sa dibdib ko. Hindi dahil sa nagulat ako sa sinabi niya, kundi dahil sa kapal ng akusasyon niya sa akin. Pero sa halip na umatras, tumuwid ang likod ko. Nakakapagod na ang magpaliwanag. Nakakapagod na ang magpigil. Pero hindi ko na hahayaang ipinta niya ako bilang kontrabida sa sarili kong kuwento.

“Aahas?” ulit ko, tahimik pero matalim. “Tita, never siyang naging sa’yo.” Nanlaki ang mga mata niya.

“Hindi kita inagawan,” patuloy ko, mas malinaw na ngayon ang boses ko. “Hindi kita tinalikuran. At lalong hindi kita inunahan. Dahil wala naman akong inaagaw, wala kang pag-aari rito.”

Napatawa siya, malakas at mapait. “Wow. Ang tapang mo ngayon ah. Dahil nandiyan siya?” sabay tingin kay Manuel. “Akala ko ba mabait ka? Akala ko ba disente ka? Kaya pala, pareho pala kayong gan’to. Mga bakla!”

“Hailey,” mahinahong sabi ni Papa Armando, pero may babala na sa tono niya, “tama na.”

Pero hindi na siya mapipigilan pa.

“Hindi,” balik niya, nanginginig na ang boses sa galit at hiya. “Ngayon lang ako magsasalita. Ngayon ko lang nakita ang buong itsura n’yo. Nakakadiri kayo, pati sa panaginip ko, maaalala ko ang itsura niyong dalawa kanina. Papatayin niyo ako sa bangungot!”

Lumapit siya ng isang hakbang, dinuro ako. “Akala ko concern ka lang noon. Akala ko nag-iinarte ka lang para hindi ako lumapit kay Manuel. ’Yun pala may sarili ka nang plano.”

“Wala akong planong saktan ka,” sagot ko, diretso, at walang paligoy-ligoy. “Hindi kita kinompetensiya. Hindi kita tinalo. Hindi nga kita tinignan sa paraang iniisip mo. Dahil sa umpisa pa lang, wala namang nabuo sa inyo. Pinagpipilitan mo lang ang sarili mo sa kanya.”

“Liar,” singhal niya. “Pare-pareho lang kayong mapanlinlang! Paanong mapapalapit kaming dalawa kung sa umpisa pa lang hinaharang mo?!”

Huminga ako nang malalim. Ramdam ko ang kamay ni Manuel sa likod ko. Isang paalala na hindi ako nag-iisa. Hindi ko kailangan sumigaw para marinig. Hindi ko kailangang magwala para maging totoo.

“Hindi ko kasalanan,” sabi ko, malinaw at buo, “na hindi ka pinili.” Tumigil siya.

At sa isang iglap, nakita ko ang lamat sa mukha niya. Ang sugat na pilit niyang tinatakpan ng panglalandi, ng yabang, at ng pagpapanggap na palagi siyang panalo.

“Leche!” bigla siyang sumigaw, galit na galit na ngayon. “Mga imoral kayo! Mga bakla! Magkikita-kita kayo sa impyerno!”

At bago pa may makasagot, bago pa siya mapigilan ng kahit sino, tinalikuran niya kami at nag-walk out tulad ni lola. Mabilis ang hakbang niya, padabog niyang isinarado ang pinto, parang gusto niyang sirain ang lahat ng hindi niya kayang kontrolin.

Tahimik pa rin ang sala nang tuluyang humupa ang ingay ng mga yabag sa labas. Parang iniwan kami ng unos, hindi para wasakin ang lahat, kundi para subukin kung alin ang mananatiling nakatayo at matatag.

Parang may dumaan na bagyo at iniwan kaming lahat na nakatayo sa gitna ng mataas na emosyon, matalim na salita, at malalim na sugat.

Napapikit ako sandali. Pagod. Hindi pisikal na pagod, kundi ’yung pagod na galing sa buong buhay na pakikipaglaban para lang payagang umiral. Si Manuel ang unang gumalaw sa amin.

“Okay ka lang?” mahinang tanong niya. Tumango ako. Mabagal at totoo.

“Oo,” sagot ko. “Masakit. Pero… atleast nasabi ko ang nararamdaman ko. Alam na nila ang totoo. Hindi na natin kailangang magtago pa.”

Lumapit si Papa Armando. Inilapag niya ang kamay niya sa balikat ko.

“Anak,” sabi niya, “hindi ko alam kung kailan magiging madali ang mundo para sa’yo. Pero alam kong hindi ka nagkamali sa pagpili mo.” Dugtong niya.

Huminga siya nang malalim, saka inayos ang manggas ng polo niya na para bang doon niya ibinubuhos ang bigat ng lahat ng narinig at nasaksihan. Tumingin siya sa amin. Sa akin muna, saka kay Manuel. Hindi siya galit. Hindi rin siya naguguluhan. Pagod lang mula sa nangyaring komprontasyon.

“Mauuna na muna ako,” sabi niya, mababa ang boses pero buo. “Kakausapin ko ulit ang Lola Remedios mo.”

Napatingin ako sa kanya. May kaba, may pag-aalala, may takot na baka mas lalo lang lumala ang lahat. “Pa–”

Tinaas niya ang kamay para pigilan akong magsalita. “Hayaan mo akong subukan, Sky. Hindi ko ipinapangako na maiintindihan niya agad. Pero kailangan niyang marinig ito, kailangan niyang matanggap ito. Hindi ko hahayaang sarili ko pang ina ang mananakit sa sarili kong anak.” Ani niya, may mainit na bagay na humaplos sa dibdib ko.

Tumingin siya kay Manuel. Hindi bilang ama na mapanuri, kundi bilang lalaking nakakita ng paninindigan.

“At ikaw,” dagdag niya, “salamat sa pananatili mo. Hindi lahat ng lalaki kayang tumayo kapag pinakamadali ang umatras sa laban. Salamat dahil pinigilan mo ang sarili mong magsalita ng masasakit na salita sa kapamilya ko, kahit deserve nila iyon. Salamat at nirespeto mo pa rin sila sa kabila ng lahat.”

Tumango si Manuel. Walang drama. Walang pagyayabang. “Hindi ko iiwan si Sky, hindi ko siya hahayaang lumabang mag-isa,” sagot niya lang. Simple. Pero sapat na para sa akin.

Bumalik ang tingin ni Papa sa akin. At doon ko nakita ang lungkot. Hindi dahil sa akin, kundi dahil sa mundong kailangang labanan ng anak niya para lang mahalin ang taong mahal niya.

“Mag-uusap tayong tatlo,” sabi niya, sabay halik sa aking noo. “Ikaw, ako, at si Manuel. Hindi ngayon. Hindi habang mainit pa ang lahat. Pero, soon. Para malinawan ako sa inyong dalawa. Para patas. Para wala na kayong dapat itinatago sa akin.”

Tumango ako. Ramdam ko ang bigat ng salitang soon pero sa unang pagkakataon, hindi na iyon nakakatakot. Mukha na itong simula, hindi pagbabanta.

Niyakap ako ni Papa Armando nang mahigpit. Tahimik akong yumakap pabalik. Ang yakap na iginawad niya ay isang yakap na nagsasabing nandito lang ako sa kabila ng panghuhusga ng mundo.

Pagbitaw niya, humakbang na siya papunta sa pinto. Bago tuluyang lumabas, huminto siya sandali, hindi na lumingon, at nagsalita–

“Anak… anuman ang mangyari, huwag mong susukuan ang sarili mo. Ayoko nang makita kang malungkot at parang susuko sa mundo tulad noon. Iyon ang pinakamasakit na pagkawala na ayaw ko nang makita sa’yo.” Madamdamin niyang bilin sa akin. “And next time, please lock the door.” Dugtong niya sabay lingon pa sa amin. Natawa kaming lahat sa huli niyang sinabi bago siya umalis.

Nanatili kaming dalawa ni Manuel sa gitna ng sala. Wasak ang katahimikan, pero hindi na ito nakakatakot. Huminga ako nang malalim.

“Okay ka na ba? Gusto mong magpahinga muna?” tanong niya.

“Oo,” sagot ko.

Hinila niya ako palapit sa kanya. Niyakap niya ako nang mahigpit. Sa mga yakap niya, para bang nakaramdam ako ng kaginhawaan. Matagal kaming nakatayo sa sala habang magkayakap. Para bang nire-recharge niya ang enerhiya kong naubos dahil sa komprontasyong naganap.

At doon ko naintindihan na hindi rito nagtatapos ang laban. Pero dito nagsisimula ang pagpili na hindi na umatras.

Hindi dahil madali. Kundi dahil ito ang totoo.

Kabanata 61

Understand

Lumipas ang mga araw.

Akala ko, pagkatapos ng gabing iyon, magiging tahimik na ang lahat. Hindi pala. Tahimik lang sa labas. Pero sa loob ng mundo namin, unti-unting kumikilos ang mga bagay na hindi ko kontrolado.

Nakahiga ako sa kama nang mag-vibrate ang cellphone ko. Isang beses. Dalawa. Tatlo. Hanggang sunod-sunod na ang tunog ng notifications sa cellphone ko.

GC naming magpipinsan.

Allen: Guys nakita niyo ba story ni Tita Hailey?

Brix: Oo! Grabe ang pa-blind item 😂

Charles: Sino kaya ang pinatatamaan nun?

Elisse: Feeling ko may pinaglalaban ’yan. May pinaringgan na naman, eh.

Freya: “May mga taong akala mo mabait, mukhang anghel pero ahas pala” 😬

Dale: HAHAHAHA classic Tita Hailey.

Napapikit ako.

Hindi ko na kailangang buksan ang Facebook o Instagram para malaman kung ano ang mga posts niya. Kilala ko na ang tono niya kapag nagpo-post. Kilala ko na ang galit na binabalutan ng filtered at bible verses na ginagamit niya. Mga salitang parang pangkalahatan, pero may pinaparinggan. May pinatatamaan. Ginamit pa ang Diyos para i-justify ang kanyang galit.

Dapat talaga hiwalay ang Facebook ng mga matatanda, eh.

Muling nag-vibrate ang cellphone ko.

Allen: Sky, may idea ka ba kung sino ’yung pinapatamaan ni Tita Hailey?

Brix: Oo nga, ikaw madalas niyang kausap di ba?

Freya: Kasi parang personal na personal eh.

Elisse: Alam niyo ba, ang alam ko patay na patay siya kay Tito Manuel noon pa?

Charles: Oo! ’Yung dating kinikilalang ama ni Sky?

Dale: True! Akala ko nga sila na, eh. Papansin kasi masyado si Tita Hailey. Kulang na lang bumukaka sa harap ni Tito Manuel 🤯

Parang may humigpit sa dibdib ko.

Hindi dahil sa hiya. Hindi dahil sa galit. Kundi dahil sa bigat ng kaalamang ako ang sentro ng usapang wala naman akong balak salihan.

Pinagmasdan ko ang screen. Nakabukas ang chat, kumikislap, parang hinihintay ang sagot ko. Isang salita lang, puwede kong tapusin ang lahat. Puwede kong linawin. Puwede kong ipagtanggol ang sarili ko.

Pero pagod na ako.

Pagod na akong magpaliwanag. Pagod na akong ayusin ang emosyon ng iba kapalit ng katahimikan ko. Pagod na akong maging maingat sa bawat galaw, bawat salita, para lang hindi matapakan ang ego ng ibang tao.

Kaya pinindot ko ang mute conversation

pansamantala.

Hindi ko muna sila sinagot. Ibinaba ko ang cellphone sa tabi ko. Huminga ako nang malalim. Sa labas ng bintana, tahimik ang gabi. May ilaw ng lungsod, may tunog ng malalayong sasakyan, may mundong nagpapatuloy kahit may mga bagay na tumatakbo sa isip ko.

At doon ko naisip na hindi lahat ng laban kailangang sagutin. Hindi lahat ng parinig kailangang patulan. At hindi lahat ng katahimikan ay kahinaan.

Minsan, ang hindi pagsagot ay hindi pagtakas kundi pagpili ng kapayapaan. At sa gitna ng ingay na hindi ko na kinailangang pakinggan, mas pinili kong humiga, ipikit ang mga mata, at isipin ang iisang bagay na malinaw na malinaw sa akin ngayon.

Hindi ko kontrolado ang sasabihin ng mundo. Pero kontrolado ko kung sino ang pipiliin kong pakinggan. At sa pagkakataong ito, pinili kong pakinggan ang sarili ko.

Ilang araw pa ang lumipas na tahimik. Tahimik sa chat. Tahimik sa social media. Tahimik sa labas.

Pero isang gabi, habang nasa condo ako at nag-aayos ng ilang papeles para sa inaasikaso kong puwesto para sa restaurant, biglang nagsabay-sabay ang tunog ng cellphone ko.

Allen calling

Brix calling

Freya calling

Elisse calling

May emergency ba? Bakit salitan silang tumatawag sa akin?

Napatingin ako sa screen, nanlaki ang mga mata ko. Hindi normal na sabay-sabay silang tatawag nang ganito maliban na lang kung may emergency.

Sinagot ko ang kay Allen.

“Hello?” boses niya, hingal, halatang galing sa ingay. “Sky, nasaan ka?”

“Nasa condo. Bakit? Anong nangyari?”

“Pre…” singit ni Brix sa background, rinig ko ang music, ang sigawan, ang mga basag na tawa ng lasing. “Kasama namin si Tita Hailey sa bar ngayon. Lasing na lasing.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa batok ko.

“Ano ngayon?” maingat kong tanong.

“Sky…” si Freya na ang nagsalita ngayon, mas seryoso ang tono niya kumpara sa mga lalaki kong pinsan, “nagwawala siya. As in. Kung anu-ano na nga ang sinasabi niya. At… tungkol sa’yo.”

Napatayo ako.

“Anong sinabi niya?”

Sandaling katahimikan sa kabilang linya ang namayani. Parang nag-uusap sila kung sino ang unang magsasabi.

Si Elisse ang nagsalita. “Sky… alam na namin.”

Hindi ko na kinailangang tanungin kung ano ang ibig niyang sabihin. Hindi naman ako bobo at ine-expect ko naman na malalaman naman nila iyon.

“Sinabi niya lahat,” dagdag ni Charles. “Na kayo ni Tito Manuel. Na kaya pala daw ayaw mo siyang tulungan noon. Na ikaw pala ang–” tumigil siya, halatang hindi niya masabi ang term na ginamit ni Hailey.

Napapikit ako. Hindi ko alam kung maiinis ako, matatawa, o maloloka sa eksena ni Tita Hailey.

Sa isang banda, alam kong darating ito. Hindi naman puwedeng manatiling lihim ang isang bagay na hindi naman talaga itinatago. Lalo na kung may taong galit at gustong magsalita. May pakpak ang balita, may tenga ang lupa. Napaghandaan ko na rin naman ang sasabihin ko sa kanila kaya hindi na ako nabigla ngayon.

“Sky?” tawag ni Allen. “Totoo ba ’to?”

Huminga ako nang malalim. Isang beses. Dalawa. Tatlo. Hanggang sa nagsalita na ako.

“Oo,” sagot ko nang mahinahon at walang paligoy-ligoy. “Totoo.”

Tumahimik sila sa kabilang linya. Nawala ang sigawan, nawala ang murahan, at wala akong reaksyon na narinig sa kanila.

Parang pinoproseso pa nila ang inamin ko.

“Okay…” mahinang sabi ni Brix. “Kaya pala.”

“Kaya pala ano?” tanong ko.

“Kaya pala iba yung tingin niya sa’yo noong graduation party mo,” sabat ni Freya. “Akala namin may awkward lang na nangyari. ’Yun pala…”

Napaupo ako sa gilid ng kama.

“Hindi ko alam kung ano ang ire-react,” dagdag ni Elisse, “pero… ikaw ’to eh. Kilala ka namin. So kung pinili mo ’yan, malamang may valid kang reasons. Hindi naman kabawasan sa pagkatao mo kung nagmahal ka lang naman. At hindi mo kasalanan kung ikaw ang pinili.”

Napakapit ako sa cellphone. Hindi ko inaasahan ang ganyang tugon mula sa mga pinsan ko. Akala ko, tulad ni Lola Remedios, itatakwil nila ako. Hindi pakikinggan.

“Magpapaliwanag ako,” sabi ko. “Hindi ngayon. Hindi sa ganitong paraan. Kakausapin ko muna si Papa. Tapos kayo. Isa-isa. Ayokong sa tsismis ninyo marinig ang side ko.”

“Okay, maghihintay kami.” sagot ni Allen. “Pero ingat ka. Sobrang bitter ni Tita Hailey ngayon. Kung anu-ano na ang sinasabi niya. Baka makarating pa ’yan sa mas maraming tao.”

“Hayaan mo na,” sagot ko. “Pagod na ako sa mga kadramahan niya.”

Tumahimik ulit ang kabilang linya.

“Teka,” dagdag ni Dale, medyo pabiro ang tono para gumaan ang hangin, “so… si Manuel pala ang boyfriend mo? Tangina pre, ang lala ng plot twist ng buhay mo.”

Napahinga ako nang may halong tawa.

“Oo,” sagot ko. “Gulat kayo no?”

Pagkatapos ng tawag, ilang segundo akong nakaupo lang.

Nakatingin sa kawalan.

Ito na. Ito na talaga.

Wala na ang stage na “kami lang.” Wala na ang stage na kontrolado ko kung sino ang nakakaalam. Nasa labas na ito. Nasa bibig na ng ibang tao. Nasa isip na ng pamilya ko.

At sa halip na kabahan ako… parang may kakaibang ginhawa akong nadama. Kasi wala na akong kailangang itago. Wala na akong kailangang ikabahala na baka mabuking kaming dalawa.

Ang natitira na lang ay ang mga dapat harapin. Kinuha ko ang cellphone ko ulit. Tiningnan ang pangalan ni Papa Armando sa contacts ko.

“Kakausapin ko muna si Papa,” bulong ko sa sarili ko.

Dahil bago ko ipaliwanag ang sarili ko sa mundo… kailangan kong ayusin muna ang loob ng bahay namin.

Dumating din ang araw na matagal ko nang iniiwasan at inaabangan nang sabay. Tahimik ang bahay ni Papa Armando nang pumasok kami ni Manuel. Ibang klaseng katahimikan. Wala si Lola Remedios ayon kay Papa. Nagpunta raw sa probinsiya para magpalamig mula sa sama ng loob sa akin.

Nasa sala si Papa, nakaupo sa paborito niyang silya. Nasa gitna ng center table ang tatlong baso ng tubig na parang matagal nang nakahanda. Kita sa postura niya na matagal na siyang nag-iisip. Nakatingin lang sa kawalan, pero alam mong ang dami nang tumatakbo sa loob ng utak niya.

Pagpasok namin, tumayo siya.

“Umupo kayong dalawa,” sabi niya, hindi malamig, hindi rin mainit. Neutral. Mabigat. Seryoso.

Umupo kami ni Manuel sa sofa. Magkatabi. Hindi kami naghawakan ng kamay, pero ramdam ko ang init niya sa tabi ko. Ramdam kong pareho kaming kinakabahan sa sasabihin ni papa.

Ako dahil anak niya ako. Si Manuel dahil… may nakaraan sila ni Papa Armando na hindi basta-basta. Naging magkaribal silang dalawa sa iisang babae, sa namayapa kong ina.

Matagal bago nagsalita si Papa. Tumingin muna siya kay Manuel nang diretso.

“Manuel,” bungad niya, mababa ang boses. “Bago tayo pumunta sa kung ano man ang mayroon kayo ngayon ni Sky… gusto kong malaman mong nagalit ako sa’yo noong nararamdaman kong nasaktan mo ang anak ko.” Napayuko si Manuel nang bahagya.

Tumango si Manuel, hindi itinanggi sa ama ko ang nagawa niyang pananakit.

“Alam mo kung bakit ko siya inilayo sa’yo noon nang makuha ko siya at hindi ako pumayag na hindi siya mapupunta sa puder ko?” tanong ni papa.

“Oo.” Tipid na sagot ni Manuel.

Tumango si Papa. Mabagal. Mabigat.

“Hindi dahil ayoko sa’yo,” dagdag niya. “Kundi dahil takot ako na baka mas lalong masaktan ang anak ko. Na baka patuloy lang na masaktan ang anak ko. At hindi ko kakayanin ’yon. Malakas ang pakiramdam ng isang magulang. Alam ko kung kailan masaya at nasasaktan ang anak ko. Hindi ko man siya nakasama simula pagkabata, nasasaktan ako tuwing nakikita kong hindi siya masaya.”

Naramdaman kong kumirot ang dibdib ko. Si Manuel, hindi nagsalita. Nakikinig lang. Tinatanggap ang mga sinasabi ni Papa Armando.

“Pero ngayon,” patuloy ni Papa, “nakikita ko ang anak ko. Iba ang aura niya. Mas tahimik, mas payapa. Mas buo. Mas sigurado. At alam kong hindi ’yan nangyari nang mag-isa lang siya.”

Doon tumingin si Papa sa akin.

“Sky,” mahina niyang sabi, “masaya ka ba kay Manuel?”

Hindi ko na kinailangang mag-isip. Agad akong sumagot sa kanya.

“Opo, Pa.”

Hindi ako nag-atubili. Hindi ako nagduda. At sa sagot ko, parang may nabasag sa loob niya. Huminga siya nang malalim bago muling bumaling kay Manuel.

“Manuel,” sabi niya, mas malinaw na ngayon ang boses, “kaya mo ba siyang panindigan? Hindi lang sa harap ko. Hindi lang sa bahay na ’to. Kundi sa buong mundo na hahatol sa inyo?”

Hindi agad sumagot si Manuel. Tumingin muna siya sa akin. Sandali. Pagkatapos bumalik ang tingin niya kay Papa.

“Hindi ko siya kayang itago,” sagot niya nang diretso. “At hindi ko rin siya kayang bitawan.”

Tumahimik ang paligid. Pero sa tono ni Manuel, ramdam kong buo ang paninindigan niya.

“Hindi ito biglaang desisyon,” dagdag niya. “Hindi ito dahil sa guilty ako sa pananakit ko noon kay Sky. Hindi ito dahil sa naaawa ako sa kanya. Mahal ko ang anak mo. At kung may haharapin man kami, gusto kong magkasama naming haharapin ’yon.”

Napapikit si Papa sandali. Parang may tinimbang sa loob niya. Parang may pinakawalan.

“Alam mo ba,” sabi niya, bahagyang napangiti, “noong unang beses kang lumapit sa’kin para humingi ng tawad… doon ko unang nakita na iba ka na. Na may nagbago sa’yo.”

Napatingin ako kay Manuel. Hindi ko alam ang eksenang ’yon. Ang alam ko lang, nagkausap sila noon.

“Hindi ka na ’yung taong parang laging galit sa mundo,” patuloy ni Papa. “Mas may gaan ka na. Mas may paninindigan. At ngayon, mas nakikita ko kung bakit pinili ka ng anak ko sa kabila ng lahat.”

Naramdaman ko ang pagpisil ni Manuel sa kamay ko. Ngayon lang. Dahan-dahan. Hindi na niya napigilan.

“At ikaw,” tumingin si Papa sa akin, “handa ka ba? Hindi lang magmahal. Kundi ipaglaban ’to kahit sino pa ang tumutol?” tanong ni papa, napatingin sa kamay namin ni Manuel na magkasalikop.

“Opo,” sagot ko. Mas matatag na ngayon.

Huminga nang malalim si Papa Armando.

Pagkatapos…

Tumayo siya.

Lumapit sa amin.

At doon ko nakita ang hindi ko inaasahan. Hinawakan niya ang balikat ni Manuel. Mahigpit.

“Alam kong napatawad mo na rin ako noon pero muli kong sasabihin ito,” sabi niya, diretso sa mata ni Manuel. “Patawad sa nagawa kong pananakit din sa’yo. “

Nanlabo ang paningin ko.

“At binibigay ko ang basbas ko sa inyo.”

Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Parang may matagal na nakabara sa dibdib ko na tuluyang natanggal.

“Binibigay ko ang basbas ko hindi dahil pampalubag-loob sa mga nagawa kong kasalanan sa’yo noon. Kundi dahil alam kong masaya ang anak ko na kasama ka. At iyon ang mahalaga sa akin. Ang kasiyahan ng mga anak ko.”

“Salamat,” halos bulong ni Manuel.

“Hindi pa ako tapos,” sabi ni Papa.

Tumingin siya sa aming dalawa.

“Hindi magiging madali ang tatahakin ninyo. Lalaban ang mundo. Lalaban ang pamilya ko. Lalaban ang mga taong hindi makakaintindi. Pero tandaan ninyo, habang buo kayo sa isa’t isa… may tahanan kayong babalikan sa isa’t isa na hindi kayo huhusgahan.”

Doon na tuluyang tumulo ang luha ko. Lumapit si Papa sa akin at niyakap niya ako nang mahigpit.

“Anak,” bulong niya, “patawarin mo ako kung may mga desisyong ginawa ako noon na naapektuhan ka. Ginawa ko ’yon dahil tulad mo, nagmahal lang din ako. Pero ngayon… ikaw na ang bahalang mamili para sa sarili mo… para sa kasiyahan mo.”

“Salamat, Pa,” umiiyak kong sabi.

At sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng gulo, lahat ng pagtatago, lahat ng takot ay nakaramdam ako ng kapayapaan. Hindi dahil wala nang problema. Kundi dahil hindi na kami nag-iisa sa pagharap dito.

Pagpasok pa lang namin ni Manuel sa bar, ramdam ko na agad ang ingay. Sabay-sabay na sumigaw ang mga pinsan ko nang makita kami.

“SKYYYYYY!”

“HOY!!!”

“PUTANGINA MAGKA-HOLDING HANDS!!!”

Napahinto ako sa pintuan. Napatawa. Napailing.

Hawak-hawak pa rin ni Manuel ang kamay ko. Hindi niya binitawan. Hindi niya tinago at hindi siya nahihiya. Parang mas lalo pa niyang hinigpitan habang lumalapit kami sa mesa kung nasaan sina Allen, Brix, Charles, Dale, Elisse, at Freya. Proud na proud niyang ipinapakita sa mundo kung ano ang mayroon sa amin.

Nakatayo na silang lahat. Parang may sinalubong na celebrity sa itsura nilang gulat na gulat.

“Confirmed! Confirmed!” sigaw ni Brix.

“Putek, totoo nga!” dagdag ni Dale.

Si Elisse, nakatakip ang kamay sa bibig. “Grabe ka, Sky! Hindi ka man lang nag-warning!”

Natawa ako habang hinihila nila ako papunta sa gitna. Naiwan si Manuel sa likod ko sandali bago siya hinila ni Allen sa kabilang side.

“Pre na lang itatawag namin sa’yo. Hindi na tito, ahh,” sabi ni Allen kay Manuel habang nakikipagkamay. Siraulo talaga ’to. “Grabe, saludo kami sa’yo. Ang tapang mo, pre.”

Ngumiti lang si Manuel, medyo nahihiya sa mga pinsan ko pero kalmado naman siya. “Si Sky ang matapang. Binago ako ng pagmamahal ko sa kanya.”

“SANA ALL, SWEET!” sigaw ni Freya.

Napaupo kami sa mesa. Ako sa gitna. Katabi ko si Manuel. Hindi pa rin niya binibitawan ang kamay ko sa ilalim ng mesa.

“Okay,” sabi ni Charles, seryoso kunwari. “Story time. Simula umpisa. Walang skip. Lalo na sa part ng kabitteran ni Tita Hailey.”

Napabuntong-hininga ako.

At doon ko na kinuwento. Paano kami nagkahiwalay noon. Paano siya bumalik. Paano sila nagkaayos ni Papa noon. Paano ako nagalit, nagduda, at natakot.

Paano niya ako hinanap. Paano ko siya hinalikan. Paano ko siya pinili. At syempre hindi ko kinuwento ang mga sexy time naming dalawa.

Tahimik silang lahat habang nagsasalita ako. Wala ang usual na asaran. Wala ang tawanan. Nakikinig sila. Natutuwa akong isipin na imbes na mandiri dahil dati kaming mag-ama ang turingan, suportado nila kung ano ang mayroon sa amin ni Manuel.

“Grabe…” mahinang sabi ni Elisse. “Parang pelikula ang kuwento niyo.”

Tumango si Brix. “Alam mo, Sky? Kita naman sa’yo. Ibang-iba ka ngayon kumpara sa dati na una ka naming nakilala. Nakakatakot ka kaya noon, ang seryoso mo masyado.”

Napatingin ako kay Manuel.

“Mas okay ka na ngayon. Nakikita ka naming masaya at nakangiti. Kalmado ka na,” dagdag ni Dale. “Mas buo bilang tao.”

“Mukhang in love na in love ka cous,” biro ni Allen.

Natawa ako. “Hoy!”

“Pero seryoso,” sabi ni Charles. “Kung saan ka masaya, doon kami. Kahit sino pa ang may problema diyan, ang opinyon niyo sa isa’t isa ang mas mahalaga. Wala silang pakielam.”

Tumango si Elisse. “Huwag mo nang pansinin si Tita Hailey. Bitter lang ’yon. Kita naman namin kung gaano siya ka-obsessed dati kay Manuel. Delulu ang ante mo.”

“Hailey-parot for a reason!” singit ni Brix.

Napatawa kaming lahat.

“Ang mahalaga,” sabi ni Freya, nakatingin sa kamay naming magkahawak ni Manuel, “hindi ka na nagtatago sa sarili mong mundo. Kaya mo nang lumabas sa mundong ginagalawan mo.”

Napahigpit ang hawak ko sa kamay ni Manuel.

Hindi nga.

Hindi na.

“At tsaka,” dagdag ni Allen kay Manuel, “kung sasaktan mo ’to, anim kaming babanat sa’yo. Matakot ka.”

Tumawa si Manuel. “Noted.”

Sa gitna ng tawanan, sa gitna ng ilaw ng bar at ingay ng paligid, bigla kong naramdaman ang gaan.

Hindi na ako kinakabahan. Hindi na ako nagtatago. Hindi na ako natatakot na may makakita. Dahil sa unang pagkakataon, ang kuwento namin ni Manuel… hindi na lihim.

At habang nakaupo kami roon, hawak ang kamay ng taong pinili ko, napagtanto kong hindi pala kailangan na buong mundo ang makaunawa sa inyo para maging payapa.

Minsan, sapat na ang mga taong handang umintindi. At sa gabing iyon, sa gitna ng tawanan at kwentuhan, ramdam ko na tama ang pinili kong tao para sa akin.

Kabanata 62

Consent

Kakauwi lang namin sa condo, pawisan pa mula sa labas, pero ang pinaghalong alak at amoy ng katawan ni Manuel ang nagpainit akin. Nakaupo siya sa kama, ang mga mata niya ay puno ng dominasyon.

Bago kami magsimula, hinila niya ako palapit at ikinandong sa kanya. “Mahal, gusto mo ba?” nang-aakit niyang tanong sa tenga ko habang hinahaplos ang mga hita ko.

“Tinatanong pa ba iyan?” sagot ko. “Pero may gusto akong subukan at maranasan muli.” Dagdag ko habang tumitingin sa kanya para titigan ang mga mata niya.

Matagal kong pinag-isipan ito. Gusto kong subukan. This time, gusto kong maranasan ito na may consent ako.

“Ano iyon?” tanong ni Manuel habang nakakunot ang noo.

Iginiling ko ang puwitan ko sa kanyang kargada bago ako bumulong na nang-aakit sa kanyang tenga. “Fuck me harder. Gawin mo akong puta. Kung gusto mo akong panggigilan, gawin mo. Gusto ko ng kantot demonyo mula sa’yo. Can you do that, Mahal? Kaya mo bang ibigay iyon without hesitation? Babuyin mo ako, please.” sunod-sunod kong pakiusap na nakapagpalunok sa kanya. Hinawakan pa niya ang bewang ko para gabayan sa paggiling sa ibabaw ng kandungan niya.

“Sigurado ka ba riyan, Mahal?” paninigurado niya kung tama ba ang narinig mula sa akin.

Tumango ako sa kanya. “Don’t worry, gagamit tayo ng safe words para malaman mo kung sobra na at tumigil na tayo. We will use the word Red kapag stop na tayo, Yellow naman if we need to take it slow.” Sabi ko sa kanya, hinalikan ko ang kanyang labi dahil hindi na ako makapag-antay. Hindi ko na siya inantay na magsalita.

Nalasahan ko sa kanyang labi ang pinaghalong mint at alak pero hindi ko na inalintana iyon. Nilaplap naman niya ang bibig ko nang agresibo habang hawak-hawak niya ang pisngi ko. Ang dila niya ay ekspertong pinaglalaruan ang kaloob-looban ng bibig ko habang madiin niyang nilalamas ang puwitan ko. Naghiwalay ang aming labi kaya naman kinuha namin ang pagkakataong iyon para hubarin ang aming mga damit.

Hanggang sa pinadapa niya ako sa kandungan niya. Ang tiyan at dibdib ko ay nakapatong sa kanyang mga hita. Iniusli ko ang puwitan ko habang nag-aantay sa susunod niyang gagawin.

Pinirmi niya naman ang katawan ko upang hindi ako gumalaw. Paglaon, hinampas niya ang puwitan ko ng dalawang sunod na beses.

“M-Mahal! Ahhhhh… Araaayyyyy…” naiiyak kong sigaw, ramdam ko ang pinaghalong sakit at sarap. Pumalo siya muli ng isa pang beses at ramdam ko ang pamumula ng puwitan ko sa ginawa niya. Nawala ang pagkatigas ng burat ko pero tiniis ko ang sakit dahil ginusto ko ito.

“Gusto mo to, di ba? Sabihin mo!” tanong niya na parang demonyo. Hinampas niya akong muli sa puwitan, malakas, hanggang sa parang namamanhid na ito.

Hindi ako sumasagot, hindi ko siya pinipigilan. Halo-halo ang nararamdaman ko. Sakit, antisipasyon, at kakaibang sarap na na-miss kong maramdaman. Mula nang magkita kaming muli ni Manuel, may pag-aalaga na ang mga haplos niya. Na-miss ko rin ang marahas niyang galaw kapag kinakantot niya ako.

“M-Mahal…” mahina kong bulong. “Opo. Gusto ko ’to. Gustong-gusto… Fuck me harder!”

Doon siya mas lalong nabaliw. Mas hinigpitan niya ang hawak sa katawan ko at muling humampas nang sunod-sunod. Nang makuntento, itinapat niya ang bibig niya sa butas ko at dumura. Ipinasok niya ang kanyang daliri sa butas ko. Isa, dalawa hanggang sa naging tatlo.

“M-Mahal… Ahhhhmmmm… A-Ang sarap niyan!” sabi ko sa mabilis niyang pag-finger sa akin.

“Ang sarap talaga ng butas mo, Mahal. Hinding-hindi ko ’to pagsasawaan. Magpapakantot ka ba palagi? Ah?!” marahas niyang tanong habang patuloy ang paglabas-masok ng makapal niyang daliri sa loob ko.

Nang masiguro niyang sapat na ang luwag ng puwit ko, tinanggal niya ang daliri niya sa butas ko at hinampas muli ang puwitan ko.

“Kapag tinatanong ka, sumagot ka! Kanino ka lang, ha? Kanino ka lang magpapakantot?” sigaw niya at mas lalong hinigpitan ang pagpirmi ng katawan ko sa mga hita niya upang hindi ako gumalaw.

“I-Ikaw po, Mahal… sa’yo lang ako magpapawarak. Sa’yo lang ako magpapakantot.” sagot ko sa kanya. Lumingon ako sa kanya at kita ko ang matinding pagnanasa sa kanya.

“Putang ina! Sa’yo lang din ’tong burat ko.” tugon niya. “Kakantutin kita hanggang umaga. Naiintindihan mo ba? Gusto mo ba iyon, Mahal?!”

“Yes po, Mahal… Tirahin niyo po ako magdamag. Pagsawaan mo po ang butas kong sabik sa malaki mong burat.” sagot ko sa kanya. Gusto ko talaga ang ideyang iyon.

Agad niya akong binaliktad at inihiga sa kama. Isinubsob niya agad ang mukha niya sa butas ko at doon ay naglaro nang paikot-ikot habang dumudunggol ang kanyang malikot na dila sa butas ko. Pataas-baba at pakanan-pakaliwa. Pasundot-sundot hanggang sa ipinasok niyang muli ang kanyang malaking daliri. Ramdam ko pa ang init mula sa pagpalo ng kanyang mga palad sa puwitan ko. Halo-halo na ang sarap at sakit na nararanasan ko.

Mabagal sa umpisa ang pag-finger niya sa akin. Kinakapa-kapa niya pa ang dingding ng lagusan ko na parang may hinahanap sa kaloob-looban ko. Napaungol ako nang matamaan ni Manuel ang dingding ng prostate ko.

“Agggghhhhh…. M-Mahaaal… Ang saraaap po…” ungol ko na hindi na alam kung ano ang gagawin. Umaangat na ang balakang ko at nagugusot ko na nag bedsheet ng kama dahil sa sobrang sarap na nararanasan ko ngayon.

Mas lalo siyang ginanahan sa nakuha niyang reaksyon sa akin. Habang pini-finger ako, isinasabay niya na rin ang pagdila sa butas kong unti-unting lumuluwag. Nang makuntento, inalis niya ang daliri niya at dinuraan nang dinuraan ang butas ko upang dumulas. Kumuha rin siya ng lubricant at binuhusan ang butas ko. Ganoon din ang ginawa niya sa kanyang burat.

Hinahaplos niya ang dambuhala niyang burat habang nakatingin sa akin na parang hayok na hayok. Jinakol niya ang kanyang mahigit siyam na pulgadang burat upang kumalat ang maraming lubricant na ikinalat niya roon.

“Mahal, pasok mo na po, please…” pakiusap ko sa kanya ngunit hindi siya nakinig.

“Ano’ng gusto mo, Mahal? Dahan-dahan o biglaan?” tanong niya.

“I said fuck me harder! Kantutin mo ako nang walang bukas, Mahal!” sigaw ko, hindi na makapag-intay na maipasok niya ang burat.

Agad siyang dumapa sa ibabaw ko at hinalikan ako nang mapusok. Nilaro ng dila niya ang loob ng bibig ko. Hindi ako nagpatalo kaya naman nakipaglaban din ako ng halikan sa kanya, nilaro ko rin ang dila niya na para bang eksperto ako roon. Sinupsop at parang chinuchupa ko na ang dila niya sa ginagawa ko.

Sinimulan niya akong pasukin nang walang babala. Napaigtad ako sa kaunting sakit na bumalot sa akin.

“Ahhh! M-Mahal, sige pa po! Kantot lang!” pagbibigay-pahintulot ko sa kanya. Patuloy niyang binabarena ang kanyang malaking burat sa masikip ko pa ring butas.

Bawat ulos niya ay parang binubuhos niya lahat ng libog niya. Bawat galaw niya ay ramdam kong tinatanggap lang ng butas ko. Nag-concentrate ako sa pag-relax ng butas ko dahil kung hindi ko gagawin iyon, alam kong hindi kami tatagal hanggang umaga. Gusto kong magpakantot sa kanya magdamag.

Hanggang sa sagad-sagaran niyang inilalabas-masok ang kanyang burat. Naramdaman ko ang bulbul niya sa puwitan ko na kumikiliti sa akin sa bawat ulos niya.

“Ang sarap mo talaga, Mahal… Aggghhhh. Ang sikip-skip mo, pinipiga ang burat ko. Mahal na mahal kita!” ungol niya, halata ang pagkasabik ngunit ramdam ko rin ang kanyang pagmamahal.

Ako naman ay napakagat-labi na lang at halos mapunit ang kumot sa pagkakahawak ko. Kahit ilang beses na niya akong tinitira, hindi pa rin talaga masanay ang butas ko sa sukat niya. Kaya naman, iniyakap ko na lang ang mga binti at kamay ko sa kanyang likod. Napapakalmot na ako sa kanyang likuran na para bang doon ako kumukuha ng lakas.

“Mmm, M-Mahal… Mahal na mahal din kita.” bulong ko sa kanya, ang boses ko ay puno ng pagmamahal at pagnanasa. “Ahhh! Mahal… ang laki mo, ang laki ng burat mo. Ang sarap-sarap,” ungol ko, ang katawan ko ay nanginginig sa sarap at sa bahagyang sakit.

Sunod-sunod na malalakas, madidiin, at nanggigigil na mga ulos ang pinakawalan niya. Ang balakang niya ay nakikipag-umpugan sa katawan ko.

“Mas malalim pa… Mahal, please,” bulong ko, ang mga mata ko ay nakapikit sa sobrang sarap na nadarama ko.

Sampung minuto niya akong kinantot sa missionary na posisyon bago kami nagpalit ng posisyon. Lumipat kami sa dogstyle. Hinila niya ako sa gilid ng kama, pinapahiga sa tiyan ko, at iniusli ko naman ang puwet ko paitaas. Mula sa likuran, ipinasok ulit niya ang ari niya nang walang pahintulot.

Ngayon, mas malalim ang naaabot niya sa loob ko at mas mabilis ang ginagawa niyang paggalaw sa likuran ko. Ang balakang niya ay tumatama sa puwetan ko na nakagagawa ng malakas na tunog.

Plok! Plok! Plok! Ang tunog ng pagsalpok ng balakang niya sa malaman kong puwitan.

“Oh God, Mahal! G-Ganyan nga… ahhh, ang sarap tang ina,” ungol ko nang malakas, ang katawan ko ay nanginginig, ang burat ko ay tumitigas sa sobrang sarap.

“M-Mahal, ang init mo sa loob… ’wag kang tumigil sa pag-ungol,” bulong niya, ang mga kamay niya ay nakahawak sa bewang ko nang mahigpit, hinahatak ako palapit sa bawat ulos niya.

Sa huli, bago matapos ang una naming round, kinantot niya ako habang buhat-buhat. Nakasandal ang likuran ko sa kanyang dibdib, hawak niya ang ilalim ng nakabuka kong hita sa ere. Itinataas-baba niya ang katawan ko at bukang-bukang ang butas ko kaya naman labis na sarap ang nalalasap ko. Hinang-hina ako habang nakapikit at nakasandal sa pawisan niyang malapad na dibdib.

Dama ko ang pag-vibrate ng dibdib niya bunga ng sobra-sobrang hingal niya. Manghang-mangha ako sa lakas ng katawan niya dahil buhat-buhat niya akong kinakantot.

“M-Mahal… ahhh, ang sarap nito, malapit na ako, shit!” bulong ko, ramdam ko ang nalalapit na paglabas ng tamod ko kahit hindi ko hinahawakan ang burat kong humahampas sa puson ko.

“M-Mahal… ahhh, ipuputok ko na rin, tang ina!” mura niya, galit na galit ang mga muscles sa katawan niya. Ang laki ng katawan niya ay bagay lang sa laki ng burat na mayroon siya.

Sinabayan ko na rin ang paggalaw niya sa pamamagitan ng pagsalubong sa galaw niya. Gumagalaw kami nang sabay, ang mga katawan namin ay nagkakaunawaan sa ritmong nais naming gawin.

“Ohhh, M-Mahaaal! Ayan na ako… ahhhhh!” ungol ko nang malakas, ang katawan ko ay nanginginig habang nilalabasan ako, habang siya ay sumunod din dahil na rin siguro sa biglaang pagsikip ng butas ko nang nilabasan din ako.

Ang init niya ay pumupuno sa loob ko. Nanghihina siyang napaupo sa kama nang matapos kaming labasan. Kumalat ang tamod ko sa katawan ko ngunit hindi ko na ito pinansin.

Pawis na pawis kami, ipinulupot niya ang kamay niya sa katawan ko at pinatakan niya ng halik ang batok at buhok ko. Nang matapos, inihiga niya ang katawan niya kaya naman napahiga rin ako sa kama. Yumakap siya sa aking likuran at muling hinahalikan ang noo ko.

“Mahal, okay ka lang ba? Sorry if nasaktan kita.” Pag-aalala niya.

“Okay lang ako, Mahal. Ang sarap nga,eh. Pero hindi natin puwedeng ulit-ulitin iyong ganoon. Baka mapuno ng latay ang katawan ko. Masyado mo akong pinanggigilan.” sagot ko, ngumiti ako sa kanya. “Nasarapan ka ba?” bulong kong tanong.

“Syempre, kaya mag-round two na tayo ngayon.” Aya niya, kaya wala na akong nagawa kung hindi bumukaka sa kanyang harapan at tanggapin ang Hagupit ng kanyang kantot.

Isang gabi, nagyaya si Manuel na lumabas kami. May bagong bukas na bar sa Neon District sa Taguig at gusto raw niya akong ilabas para makapagpahinga dahil sobrang busy ko sa pag-aasikaso ng itatayo kong negosyo.

Maaga pa nang makarating kami kaya hindi pa masyadong maingay ang paligid. Classy ang ilaw na kulay amber na parang palaging golden hour sa loob. May halo-halong amoy ng pabango at alak. May mga taong mukhang pagod sa linggo at naghahanap ng sandaling pahinga.

Hila-hila ako ni Manuel habang naghahanap kami ng puwesto, nagmamasid lang ako sa paligid. Paminsan-minsan, may kinukuwento siya tungkol sa lugar, pero kalahati lang ng atensyon ko ang nasa kanya dahil abala ako sa pag-obserba ng mga tao.

Hanggang sa makarating kami sa bar counter at may tinapik sa balikat si Manuel.

“Rafael?” hindi makapaniwalang bigkas ni Manuel nang makita ang taong tinapik niya.

Pamilyar ang mukha, maging ang kasama niya. Pagtingin ko, parang may malamig na hangin na dumaan sa likod ko.

Si Rafael.

At kasama niya…

Si Pierre.

Tatlong taon.

Tatlong taon mula nang huli ko silang makita nang ganito kalapit. Tatlong taon mula sa magulong gabing ayaw ko nang balikan pero malinaw pa rin sa alaala ko. Hindi ko man gustong maalala, pero ang katawan ko ang unang nakaalala. Ang kaba. Ang kirot. Ang pagkapahiya. Tatlong taon na rin ang nakalipas noong pinagtaksilan ako ng sarili kong kaibigan.

Napatawad ko na siya, pero hindi ako nakalimot.

“S-Sky…” mahina niyang sabi, parang hindi sigurado kung dapat ba niya akong kausapin at ngitian.

Tumingin lang ako sa kanya at tumango. Hindi ako ngumiti. Hindi dahil galit pa ako. Kundi dahil wala akong maibigay na emosyon para sa dati kong kaibigan.

Habang nagkukuwentuhan sina Manuel at Rafael na parang kahapon lang sila naghiwalay, ramdam ko ang bigat sa emosyon ni Pierre. Parang bawat tawa nila ay mas lalong nagpapalakas ng katahimikan sa pagitan naming dalawa.

At doon ko nasigurong wala na pala akong galit sa kanya. Pagod na lang. Pagod na balikan ang bersyon ng sarili kong matagal ko nang iniwan. Sa akin, wala na ang mga nangyari noon. Kinalimutan ko na iyan noon pa dahil alam kong hindi ako makakausad kong mananatili ako roon. At isa pa, mas mahalaga sa akin ang ngayon at kung ano ang mayroon sa amin ni Manuel. Pero parang kay Pierre, dama ko na hindi siya mapakali at para bang may nais siyang sabihin sa akin.

“Pare, dito na kayo sa table namin,” sabi ni Manuel. “Matagal-tagal na rin tayo nang huling magkita.” Anyaya ni Manuel. Hindi na ako kumontra.

Nagsama-sama kaming apat sa isang table. Umupo ako sa tabi ni Manuel. Katapat ko si Pierre. Ramdam ko ang tinginan naming dalawa pero siya ang unang umiiwas. Hindi siya mapalagay. Dapat lang.

“Grabe, ilang taon na rin ’no?” tawa ni Manuel habang nagsasalin ng beer sa baso ni Rafael. “Walang pinagbago ang katawan mo, ah. Hindi halata na tumatanda na tayo.” Dagdag pa niya.

“Tigilan mo nga ako, baka maniwala ako,” sagot ni Rafael habang nakangiti. “Eh ikaw nga, mas mukhang bata pa rin.” Pang-uuto pa niya sa boyfriend ko.

“Loko,” natatawang balik ni Manuel.

Napatingin ako kay Ninong Rafael. Iniisip ko kung totoo ba ang sinasabi niya o inuuto niya lang si Manuel. Pero base sa mukha niya, mukhang genuine naman ang sinabi niya bilang isang kaibigan.

“Ah, excuse me,” sabi ni Pierre maya-maya kaya napatingin ako sa kanya. “Sky… puwede ba tayong mag-usap? Sandali lang.”

Tumahimik ang mesa.

Tumingin ako kay Manuel. Marahan niyang tinapik ang balikat ko. Parang sinasabing okay lang. Kaya mo ’to. Kailangan niyong mag-usap dalawa.

Tumayo ako. Sumunod si Pierre palabas.

Sa labas, malamig ang hangin. Mas tahimik at mas walang distraction. Nakatayo siya sa harap ko. Inilagay ko ang kamay ko sa bulsa ng pantalon ko habang pinagmamasdan siyang hindi alam kung paano sisimulan ang gusto niyang sabihin sa akin.

“S-Sky… pasensya na kung ginugulo kita ngayong gabi. Alam kong hindi mo gustong makita ako. Alam kong baka mas mabuti kung hindi na tayo nagkita ulit. Pero gusto kong–”

“Pierre,” putol ko, kalmado ang boses ko, “matagal ko na ring hinihintay ’to.”

At totoo iyon.

Hindi para magalit sa kanya.

Hindi para manumbat sa kanya.

Pero para tuluyang ilibing ang nakaraan.

“Hindi para awayin ka. Pero para marinig kita.”

Huminga siya nang malalim.

“Pasensiya na, Sky. Sa lahat. Sa lahat-lahat ng ginawa ko. Hindi ako naghahanap ng dahilan. Ginawa ko ’yon kasi… kasi duwag ako. Nasaktan ako, at sa halip na harapin ang sakit, ginamit ko si Manuel. Ginamit ko kayo ni Manuel para saktan si Rafael.”

Narinig ko ang sarili kong pagbuga ng hangin.

Alam ko.

Matagal ko nang alam iyan. Selfish ka noon. Sana may character development ka na ngayon. Kasi kung wala, ako ang sasabunot sa’yo para magising.

Matagal ko nang naproseso iyon sa sarili ko. Na hindi mo kontrolado ang iniisip at gagawin ng ibang tao. Ang kaya mo lang pangalagaan at kontrolin ay ang sarili mong iniisip at gagawing aksyon.

“Alam ko,” sabi ko. “Matagal na.”

At habang nakatingin siya sa akin, napansin kong nagulat siya sa sinasabi ko. Marahil, tinitingnan niya ang pagbabago sa akin.

Hindi na ako ang taong kilala niya noon. At mas lalong hindi na ako ang taong nasaktan niya noon.

“Alam kong walang makakabura sa ginawa ko,” ani niya. “At hindi ko hinihingi na patawarin mo ako ngayon. Gusto ko lang malaman mo na nagsisisi ako. Humihingi ako ng kapatawaran sa ginawa kong pagtataksil sa iyo. Nasira ko ang tiwala mo, sinira ko ang pagkakaibigan nating dalawa.” Paghingi niya ng paumanhin.

Tumahimik ako sandali. Tinitigan ko siya, at sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, kinapa ko muli ang sarili ko. Hindi na talaga ako galit, kundi pagod na lang. Natanggap ko na ang mga nangyari noon. Hindi ko na mababago iyon, nangyari na.

“Pierre,” sabi ko, marahang huminga. “Salamat sa paghingi ng tawad. Actually, hindi ko alam kung anong naramdaman ko noong una kitang makita kanina. Pero ngayon, habang pinapakinggan kita, na-realize kong matagal na pala kitang napatawad. Naka-move on na ako. Masaya na ako ngayon at ayaw ko nang makaapekto ang nangyari sa atin noon sa kasiyahang nararamdaman ko ngayon. Hindi na ako galit sa iyo. At siguro… siguro tama sila. Hindi ko kailangang patuloy na bitbitin ’yung galit na ’yon. Pero…” Napangiti ako nang bahagya. Huminga ako nang malalim bago muling nagpatuloy. “Hindi ko rin alam kung kaya ko pa ulit maging kaibigan mo. Napatawad kita, pero hindi ako basta-basta makakalimot sa nagawa mo, Pierre.”

Kitang-kita ko ang lungkot sa mukha niya. Pero tumango siya. Walang magawa sa desisyon ko.

“Oo. Naiintindihan ko.”

Ngumiti ako nang bahagya. “Pero who knows, ’di ba? Baka isang araw, kapag hindi na natin inaalala kung ano’ng nangyari noon, baka kaya na nating tawanan ang mga iyon. Magkuwentuhan ulit nang walang bigat na naaalala.”

At hindi ko inasahan na yayakap siya sa akin. Nagulat ako.

Sa unang segundo, hindi ako gumalaw.

Sa pangalawa, nagdesisyon akong yakapin siya pabalik. Hindi dahil na-miss ko siya. Kundi dahil tuluyan ko nang pinalaya ang sarili ko mula sa bigat ng ginawa niya noon.

“Salamat, Sky,” sabi niya. “Salamat sa pagbibigay ng tiyansang makausap ka at makahingi ng tawad.”

Pagbitaw namin, pareho kaming ngumiti sa isa’t isa. Gumaan ang pakiramdam ko nang magkausap kaming dalawa. Hindi ko man aminin, may naramdaman akong kasiyahan na kahit papaano, naging maayos na kaming dalawa. Sa wakas. Ito na talaga ang simula ng masayang buhay ko. Walang bitbit nag alit kanino man.

“Tara na sa loob,” sabi ko. “Baka nag-aantay na mga boyfriend nating dalawa.”

At doon ako napangiti nang totoo. Dahil oo, may boyfriend na ako. At hindi na ako nag-iisa. Kasama ko sa buhay si Manuel. Kasama ko siya sa hirap at sa ginhawa.

Habang naglalakad pabalik sa loob, napagtanto kong hindi na pala masakit. Hindi na ako ang Sky na iniwan nilang wasak.

Ako na ’yung Sky na pinili ang sarili niya. At sa wakas, malaya na rin ako sa bigat ng nakaraan. Binigyan ko ng pahintulot ang sarili ko na maging masaya sa buhay.

Author’s Note:

I have a story in mind na medyo naughty and incensuous (incest sex). But I am thinking to make it a paid story.

But rest assured na yung mga naka-line up na story here ay not paid ahhh. ’Yung medyo grabe na content and more explicit ang i-paid ko. What do you think about it? Gusto niyo ba ng incest stories? Let me know your thoughts.

Kabanata 63

Pairs

Pagpasok namin muli sa bar, parang sinalubong ako ng alon ng ingay at ilaw. Kumakabog ang bass ng tugtog sa sahig, naglalaro ang mga ilaw sa kisame, at ang mga halakhakan ng tao ay parang may sariling ritmo. Kanina sa labas, tahimik at naging magaan ang usapan namin ni Pierre. Dito, maingay at magulo ang mundo.

Pero sa loob ko… kakaiba pa rin ang pakiramdam. Parang may nabunot na tinik na matagal nang nakabaon.

Nakita ko agad si Manuel sa mesa. Nakaupo siya, relaxed, hawak ang baso, pero nang magtama ang mata namin, may mabilis na pagbabasa sa tingin niya.

Okay ka lang ba?

Tumango lang ako sa kanya nang bahagya nang mabasa ko ang ibinuka ng bibig niya.

Umupo ako sa tabi niya. Ramdam ko agad ang init ng hita niya sa tabi ko, at hindi ko maintindihan kung bakit bigla akong nakahinga nang mas maayos dahil lang nandoon siya.

Lumapit siya nang kaunti. “Sure ka? Okay ka lang?” muli niyang tanong, halos pabulong para marinig ko lang. Pinatakan niya ng halik ang pisngi ko.

“Opo,” sagot ko. “Mas okay na ako kaysa sa inakala ko.”

Bahagya siyang ngumiti. ’Yung ngiting hindi malaki pero ramdam mo ang relief sa narinig mula sa akin.

“Ano’ng sabi niya?” tanong niya ulit.

“Humingi ng tawad. At… napatawad ko na siya matagal na. Hindi ko lang alam na kaya ko na pala talaga siyang harapin nang hindi nasasaktan.”

Hindi siya nagsalita agad. Hinawakan lang niya ang kamay ko sa ilalim ng mesa. Mahigpit pero maingat.

“I’m proud of you,” sabi niya.

Napatingin ako sa kanya. “Bakit?”

“Kasi hindi ka na ’yung Sky na tumatakbo sa anumang sitwasyon. Matapang mo nang hinaharap ang mga sitwasyon.”

Hindi ko alam kung bakit, pero may kung anong uminit sa dibdib ko sa sinabi niya.

Nagpatuloy ang tawanan sa mesa. Si Rafael at Manuel, nagbabatuhan ng kuwento. Si Pierre, tahimik na nakikinig. Ako, paminsan-minsang sumasabat. Pero sa totoo lang, kalahati ng atensyon ko ay nasa kamay ni Manuel na hawak ang kamay ko. Minsan, hinihimas niya rin ang mga hita ko.

“Saan kayo galing ni Sky?” tanong ni Rafael bigla, nakangiti. Lumagok siya ng beer bago nagpatuloy. “Ang tagal niyo ha. Baka naman nanlalaki kayo, hmmm?”

Tumawa si Manuel nang marinig iyon, umiling na lang ako sa pang-aasar niya. Si Pierre naman, abala sa kanyang cellphone habang natatawa nang pilit.

“Loko ka talaga, Daddy,” sabi ni Pierre, sabay hampas sa braso ni Rafael. “Nag-usap lang kami. May mga hindi natapos noon… tinapos na namin kanina. Nag-sorry ako sa kanya.”

“Good. Mabuti kung ganoon. Mahirap mabuhay nang may kaalitan. At isa pa, hindi minsan maiiwasan ang ganitong pagsasama ninyo.” pangaral ni Rafael na para bang siya ang tatay naming lahat.

Nag-asaran pa ang magjowa habang kami namang dalawa ni Manuel ay para ring may sariling mundo na. Nakangiti siya habang nakikinig sa mga kuwento ko. Minsan, nagnanakaw siya ng halik sa mga labi ko. Hindi inaalintana ang mga taong maaaring makakita sa ginagawa niya.

Biglang tumugtog ang upbeat na kanta at nagsigawan ang mga tao.

“Aba, ayan! Sayawan na!” sigaw ni Manuel sabay tayo.

Hinila niya ako patayo. “Tara.”

“Manuel–” reklamo ko pero huli na. Nasa dance floor na kami.

Tatawa-tawa siya habang gumagalaw sa tugtog. Hindi siya magaling sumayaw pero hindi rin siya nahihiya. Nakakahawa ang energy niya ngayong gabi. Para bang kaya pa niyang makatatlong round mamaya pagkatapos namin dito sa bar.

“Tingnan mo, ang tigas mo sumayaw!” biro ko.

“At least gumagalaw! At mas may matigas pa diyan, nakatago sa loob ng brief ko!” sagot niya sabay tawa at kindat sa akin.

Namula ang pisngi ko sa sinabi niya. Kahit papaano, naramdaman kong gumaan ang paligid. Para akong bumalik sa sarili ko. Wala nang bigat. Wala nang iniisip na kung ano-ano.

Hanggang sa may lumapit na waiter na may dalang tray ng shots.

“Complimentary drinks po.”

Nagkatinginan kami.

“Uy, libreng alak!” sigaw ni Manuel.

“Teka, sigurado ka bang safe ’yan?” tanong ni Pierre, pero natawa lang si Manuel.

“Relax, Pierre. Libre na nga, kukuwestiyonin mo pa?” pangga-gaslight niya, kaya naman kumuha kami ng shot glass at sabay-sabay naming itinaas ang baso.

“To new beginnings,” sabi ni Rafael. “To forgiveness,” dagdag ko. “To second chances,” singit ni Manuel. “To not dying after drinking this,” sabi naman ni Pierre.

Sabay-sabay kaming tumawa at pagkatapos ay ininom ang alak. Matamis sa una. Pagkatapos, parang may apoy na biglang kumalat sa lalamunan ko.

Pagbalik namin sa mesa, doon ko naramdaman na parang may kakaiba.

“M-Mahal…” bulong ko. “Ang init.”

Napatingin siya sa akin. Pawisan din ang noo niya. “Ako rin, naiinitan. Bakit ganito? May aircon naman.” Pagtataka niya.

Parang hindi normal na tama ng alak ang sumisipa sa amin ngayon. Parang may kung anong dumadaloy sa dugo ko na hindi ko maipaliwanag.

Napahawak ako sa braso niya. Mainit ang balat ko. Mainit ang balat niya na parang nakakapaso.

“Baka naman–” simula ni Manuel, pero agad ko siyang pinutol, “Huwag mong sabihing may halong–”

“Guys,” sabi ni Manuel, seryoso na ang tono niya. “May hotel sa tabi. Magpahinga muna tayo ro’n.”

Wala nang tumutol. Habang naglalakad kami palabas, ramdam ko ang kakaibang init sa katawan ko. Hindi ako komportable. Hindi rin ako kalmado.

Hinawakan ko nang mahigpit ang kamay ni Manuel. Pagdating sa hotel, kumuha sila ng kwarto.

“Two rooms, please.” Sabay na sabi ni Pierre at Rafael sa receptionist.

Umiling ang receptionist. “Sir, last room na lang po ang available. Two king-size beds, good for four.”

Nagkatinginan kaming apat. Si Manuel, ngiting aso ang pinakita. “Mukhang meant to be talaga ’to, ha.” Pagbibiro niya, inirapan ko siya.

“Ang dumi ng utak mo. Magpapahinga tayo,” sabi ko, pero bahagyang natawa rin.

Pagpasok namin ng kuwarto, sinalubong kami ng malamig na hangin ng aircon. Pero kahit gano’n… parang may apoy pa rin sa ilalim ng balat ko.

Napatingin ako kay Manuel. At sa mga mata niya, alam kong pareho kami ng nararamdaman. May kakaiba. At hindi ito basta simpleng tama ng alak.

At doon, sa gitna ng malamlam na ilaw ng hotel room, nagsimula ang gabing hindi namin inaasahan. Kakaiba lamang sa naranasan namin noon.

Wala na kaming pakielam sa nangyayari sa paligid. Hindi na namin binuksan ang ilaw sa aming hotel room. Ang bedside lamp lang ang nagbibigay liwanag sa amin ngayon. Magkalayo naman ang dalawang kama ng dalawang metro kaya aninag lang nang kaunti ang kabila kung nasaan sina Pierre at Rafael na magkayakap din tulad namin ni Manuel.

Tumingin sa akin si Manuel na parang nakikiusap. “M-Mahal, ang init-init, hindi ko na talaga kaya.” Ani niya, sabay kuha sa kamay ko at pinahawak ang kanyang dambuhalang burat sa loob ng kanyang pantalon at brief.

Napakainit nito kumpara noon. Nakakapaso ang temperatura nito at parang bakal sa sobrang tigas. Malaki na ito noon, pero parang sumobra ang laki ng tite niya ngayon. Epekto siguro ng ininom namin kanina.

“A-Ang laki, mahal. Ang sarap hawakan.” sabi ko, halatang pinapawisan na rin at init na init ang pakiramdam. “Nakakahiya, nasa kabila lang sina Pierre at Rafael.”

“Hayaan mo sila, mukhang ganito rin ang ginagawa nila. Madilim naman, hindi kita iyan.” Pagbibigay assurance niya sa akin. Biglang nagsalita si Manuel at kinausap sina Rafael. “Kung anong klaseng alak ’yon, gusto kong malaman.”

Sumagot ako para hindi nila mapansin na itinataas baba ko na ang kamay ko sa burat ni Manuel. “Wala nang magsasalita, matulog na tayo. Bukas na natin problemahin kung ano ’yung pinainom sa atin.” Kunwaring sagot ko, pero ang totoo, gising na gising ang diwa ko nang dahil sa burat ni Manuel na halimaw sa tigas ngayon.

Nakita kong napaupo si Rafael sa kama. Mukhang wala rin naman silang pakielam sa amin kaya hindi ko na rin sila inintindi. Humarap ako kay Manuel habang nakahiga pa rin kami sa kama. Hinalikan niya naman ako nang dahan-dahan. Pinipigilan na mapaungol para hindi mahalata ng mga kasama ang kababalaghang ginagawa naming dalawa.

Hindi ko alam kung dahil sa alak o sa sandaling ’yon, pero habang mabagal na gumagalaw ang aming mga labi at habang pinipigilan naming makalikha ng tunog, ramdam na ramdam ko ang init ng gabi at ang tibok ng puso kong nakikipagkarerahan kay Manuel. Napakainit ng balat ko, nagiging mas matindi sa bawat segundo. Parang hindi maiibsan ng simpleng halik lamang. Kailangang may mangyari.

Napansin ni Manuel ang aking paghinga na nagiging mas mabilis, ang kanyang kamay ay hinimas ang aking puwetan. “M-Mahal… kantutin kita?” bulong niyang tanong sa akin, ang kanyang boses ay puno ng libog na hindi na niya mapigilan.

Hindi ako sumagot, nakatitig lang sa mata ni Manuel na nangungusap. Para niya akong nahipnotismo kaya hindi ko alam kung bakit napatango na lang ako sa gusto niyang mangyari. Agad niyang hinubad ang aming mga damit.

Wala kaming tinira para maibsan ang init na nararamdaman ng aming katawan. Ibinalot ko ang kumot para matakpan ang katawan naming dalawa. Samantala, gumapang muli ang kamay ko sa burat ni Manuel, nahawakan ko pa ang pre-cum na lumalabas sa kanyang burat.

Napaungol si Manuel. “M-Mahal… puta, ang init talaga.” Reklamo niya. “Ang init ng kamay mo. Ang sarap.” Dagdag niya, ibinulong niya sa tenga ko. Pagkatapos, nilaplap niya ang bibig ko.

Napaungol ako nang walang habas na ginalugad ng labi niya ang bibig ko. Halos magpalitan na kami ng laway sa sobrang sarap ng aming ginagawa. “M-Mahal… hindi ko na rin kaya.” Sabi ko, iyon ang totoo. Ang kati ng butas ko. Gusto kong ipasok ang kanyang burat sa butas ko.

Parang nagiging kompetisyon ng palakasan ng ungol ang lahat. Ang aming mga ungol ay nagiging mas malakas, ang aming mga katawan ay nahihirapang kontrolin ang libog na nadarama. Hindi na kami makapagpigil. Wala na kaming pake kung naririnig namin ang isa’t isa. Naputol na ang pisi na pumipigil sa amin.

Nararamdaman ko ang pagmamadali ni Manuel, ang kanyang mga kamay ay gigil na pumisil sa malaman kong puwetan na parang sinasabi niyang aangkinin niya ako kahit may ibang tao sa loob ng kuwarto. Ang init ng bibig niya ay nagiging bahagi ng akin, ang lasa ng kanyang laway ay nakakaadik, at sa bawat segundo, nararamdaman ko kung gaano niya ako inaangkin. Parang hindi na ako makakaalis sa pagkakataong ito. Lunod na rin ako sa eksenang kinasasadlakan ko.

Sa kabilang kama, narinig ko rin ang tunog ng halikan nina Pierre at Rafael. Wala na rin silang pakielam. Natupok na rin sila ng kakaibang init na bumalot sa amin.

Biglang napaungol si Manuel matapos humiwalay ng kanyang labi sa akin. “Mahal… ang tamis mo… ahhh,” puri niya, para na kaming nag-uunahan sa intensidad na aming nararanasan.

Hindi nagtagal, dumapa ako sa katawan ni Manuel na nakahiga sa kama, ang aking mga mata ay puno ng libog at gutom. Hinimas ko ang burat niya, ang aking daliri ay naglalaro sa ulo nito na mainit at basa pa. Ipinatong ko ang ulo ng tite niya sa dila ko, nalasahan ko ang kanyang pre-cum.

“M-Mahal, akin lang ’tong burat mo, hindi ko ito ishe-share sa iba.” sabi ko nang mahina, ang aking boses ay puno ng desperasyon.

Hinawakan ni Manuel ang buhok ko at hinila ako palapit sa kanyang burat na parang nginungudngud na ako roon. “ Sayong-sayo ’yan, Mahal. Hindi ko na kayang tumikim ng iba.“

Binuka ko naman ang aking bibig at isinubo ang malaki niyang burat, ang aking dila ay naglalaro sa ulo nito, jinajakol ang katawan nito na puno ng mga naglalakihang ugat. Ang tunog ng pagchupa ko sa kanya ay malakas dahil sa marahas at malaway kong pagsubo sa kanya. Para bang hinahanda ko ito sa pagpasok nito sa aking katawan.

Slurp, slurp, slurp. Tunog nito habang sinusubo ko siya nang mas malalim.

Ang mga labi ko ay mas pinasikip ko sa paligid ng burat niya, ang laway ko ay tumutulo sa gilid ng bibig ko dahil nahihirapan ako sa pagsubo nito ngayon. Ang laki-laki nito.

“Ahhh… tang ina, Mahal, ang init ng bunganga mo,” ungol niya, ang kanyang balakang ay umuulos nang bahagya, pumasok nang mas malalim sa lalamunan ko ang tite niya.

Ginabayan niya ang ulo kong nagtataas-baba sa kanyang kahandaan. Ramdam ko ang kanyang pag-angkin, ang kanyang ari ay hulmang-hulma sa bibig at lalamunan ko. Isinubo ko nang sagad ang batuta niya. ’Yung tipong gutom na gutom sa burat at nagiging alipin na ng kamunduhan.

“M-Mahal… ang sarap mong sumubo… Ahhhmmm,” ang eskandalosong ungol ni Manuel. Napatingin ako kay Pierre at parang nag-uunahan kami sa pagbibigay ng sarap sa aming mga kasintahan.

Nagbago ng posisyon sina Pierre, na syempre ay ginaya ko. Para kaming may kompetisyon dito na kung saan ginagaya ang galaw ng bawat isa, nagpapagalingan kaming dalawa. Iniikot ni Manuel ang katawan ko kaya naka-69 kami sa kama. Ang kanyang burat ay nasa bibig ko ulit, habang ang kanyang bibig ay ekspertong nilalamutak ang aking butas. Itinupi ko pa ang kaliwang paa ko para mas magkaroon siya ng access sa butas ko. Dahil dito, ang kanyang dila ay naglalaro sa paligid ng butas ko, dinidilaan nang marahan bago nagpupumilit pumasok. Ang kanyang dila ay paikot-ikot na gumagalaw sa puwit ko, pinasok pa niya ang kanyang makapal na daliri at hinahanap ang sensitibo kong prostate.

Nanginig ako nang mahanap ng kanyang daliri ang pader ng prostate ko. Wala na akong pakielam kung nahulog na sa floor ang kumot na binalot ko sa katawan namin kanina. Paulit-ulit na pinindot-pindot ni Manuel ang pader ng prostate ko kaya naman nailuwa ko ang burat niyang nasa bibig ko. Napakapit ako sa kanyang katawan at napahiga sa kanyang hita. Kaya ang burat niyang malaki at napakainit ay nasa pisngi ko na.

“Ahhh! M-Mahal… dyan… yes!” ungol ko, ang bibig ko ay muling isinubo ang burat niya nang makabawi ako. Tumutulo na ang laway ko sa kabuuan ng kanyang tite samantalang ang mga kamay ko ay hinimas din ang kanyang dalawang betlog.

Hanggang sa dumoble ang sarap na nararamdaman ko nang naging tatlo na ang daliring pinapasok niya sa masikip kong butas. Fininger niya ako nang mabilis na parang walang bukas. Hindi ako nagpatalo syempre sa kanya. Chinupa ko rin siya nang agresibo na nakapagpaungol sa kanya nang malakas. Hindi ko tinigilan ang kahabaan niya at para bang sinusundan ko lang ang paglabas-masok ng kanyang mga daliri. Ginagaya ang kanyang mga galaw na para bang ini-imagine kong burat niya ang pumapasok sa butas ko.

“M-Mahal… ang sikip mo… ahhhh!” ungol ni Manuel. “Sarap mong sumubo, tang ina.” Bulong naman niya matapos niyang mapansing napalakas ang nasabi niya.

Nang hindi na siya makapag-antay, pumosisyon sa ibabaw ko si Manuel nang ikutin niya ang puwesto naming dalawa. Ang kanyang mga mata ay tumingin sa akin. Naglabas siya ng lubricant, idinikit niya ang kanyang daliri sa butas ko, pinaglaruan ang paligid nito bago pumasok nang dahan-dahan.

“How do you want this, Mahal?” tanong niya, ang daliri niya ay ikinalat ang lubricant sa loob ko. Paulit-ulit niyang ginawa iyon para masigurong magiging suwabe ang pagpasok niya. “Gusto mo ba ng kantot asawa o kantot demonyo?” dagdag niyang tanong nang hindi ako nagsalita.

“I want it both, Mahal. Kaya mo ba iyon?” malibog kong tanong habang nakatitig sa kanyang mga mata.

Ako naman ay hindi nagpatalo sa kanya. Iniabot ko rin ang lubricant at hinatak ang burat niyang nakalantad. Pinatakan ko ito ng lubricant at pinahiran ng lube na parang jinajakol na ito. Pagkatapos ng ilang minuto, hindi na ako makatiis.

“M-Mahal… please… gusto ko nang ipasok ang burat mo sa butas ko.” Pagmamadali ko, agad naman siyang tumugon sa akin.

Itinutok niya ang ari niya sa butas ko, tini-tease ang ulo nito bago pumasok nang dahan-dahan.

“Ahhhh… tang ina, M-Mahal,” ungol niya, unti-unti niyang pinasok ang burat niya sa akin. Hanggang ang ulos niya ay nagiging malalim at nagawa niyang maisagad ang burat niya sa akin.

Hindi pa man ako nakakabawi, agad siyang gumalaw. Bumuwelo siya at sunod-sunod na malalakas na ulos ang ibinigay niya sa aking butas. Hindi ko ito napaghandaan kaya napanganga ako sa ginawa niya.

Plop, plop, plop. Ang tunog ng pag-ulos ng burat niya sa akin.

“M-Mahal… ang init ng butas mo. Ang sarap-sarap,” hingal niya, ang kanyang mga ungol ay nagiging sigaw na. Dahil napapanganga na ako, pinatakan niya ng maraming laway ang bibig ko. Imbes na mandiri, mas nalibugan pa ako rito roon.

“One more, Mahal.” hiling ko na inulit naman niya. Malugod kong tinanggap ang laway niya sa bibig ko.

Pinaglaruan ko pa ito bago hinatak ang mukha ni Manuel para marahas na halikan ang labi niya. Pinagpasa-pasahan namin ang aming mga laway. Ginalugad naming dalawa ang aming mga bibig habang patuloy siya sa pagkantot sa akin.

“Ahhh… yes… tanggapin mo ’to.” umungol siya nang malakas nang makawala ang bibig niya.

“M-Mahal… harder… ahhhh! Ohhhh, yes!” Ramdam ko ang kanyang pag-angkin sa bawat ulos niya, nagiging mas malalim ang naaabot ng kanyang burat. Dama ko ang haba at kapal ng burat niya sa loob ko.

Sa kabilang kama, nakita ko rin ang galaw nila Pierre at Rafael. “D-Daddy… ang lalim, ahhhh!” ang kanilang paggalaw ay nagiging marahas din sa bawat segundo. Ginaya ko ang posisyon nila.

Umibabaw ako kay Manuel, umupo ako nang dahan-dahan at ang ari niya ay pumasok ulit sa butas ko. Halos mapaiyak ako sa sarap nang sumagad ito sa loob ko. Ang aking mga kamay ay nasa kanyang dibdib para suportahan ang galaw ko. Para akong hinete na nangangabayo sa ibabaw niya.

Samantala, hinawakan naman ni Manuel ang bewang ko, sinalubong ang pagtalbog ko sa ibabaw niya.

“M-Mahal… gusto mo ba ’to? Tang ina, nakakalibog kang tignan,” hingal niya, ang kanyang kamay ay nilamas ang puwitan ko habang kinakabayo ko siya.

Ginabayan niya ang aking katawan sa pagtaas-baba sa kanyang burat. Alipin na ako ng libog habang gumagalaw sa ibabaw niya. Hindi maibsan ang init na nararamdaman ko kahit labas-masok na ang burat niya. Para bang kailangang mailabas ang init at kati sa loob ko para maibsan ang nararamdaman kong libog at init sa katawan.

“M-Mahal… bilisan mo… tang ina, ahhhh!” utos ni Manuel na agad ko namang ginawa. Akala ko mabilis na ang galaw ko, pero dahil sa libog, may mas ibibilis pa pala ito.

Binilisan ko nang binilisan ang paggalaw ko sa ibabaw ni Manuel. Hindi nagtagal, nagbago ulit kami ng posisyon ni Manuel nang makita kong nagbago ulit sina Pierre at nagtungo sa mahabang sofa. Nang dahil sa kung anomang mayroon sa alak na iyon, ang tagal labasan ni Manuel ngayon. Magang-maga na ang burat niya sa laki nito sa loob ko. Napakatigas pa nito ngayon kaya ibayong sarap ang nararamdaman ko ngayon.

Binuhat ako ni Manuel nang hindi nahuhugot ang burat niya sa butas ko. Umupo malapit sa tabi ni Rafael si Manuel habang nakasakay ako sa kanya. Gumalaw akong muli sa ibabaw ni Manuel nang maiayos niya ang puwesto naming dalawa.

“Baby, ride me,” rinig kong sabi ni Rafael kay Pierre, ang kanyang mga kamay ay hinimas ang dibdib nito habang sinasalubong niya ang galaw ni Pierre.

Hinampas ni Rafael ang puwitan Pierre na ginaya rin ni Manuel. Nang mapatingin si Manuel kay Rafael, nakipag-apir pa siya sa kumpare niya.

“Ang sarap pare… tang ina… ahhh!” ungol ni Rafael. Tumawa naman si Manuel at sinalubong ang galaw ko sa ibabaw niya.

Bumilis ang aming ritmo ni Pierre na para kaming nag-uunahan sa pangangabayo, ang sarap na natatamo namin ay hindi na namin makayanan.

“M-Mahal… m-malapit na ako,” bulong ko, ang aking ari ay nagiging tensiyonado at alam kong konting haplos na lang nito ay lalabasan ako kahit hindi ko iyon hinahawakan.

“M-Mahal… malapit na rin ako, s-sabay tayo!” hingal niya, jinakol niya ang burat ko.

Dahil sa ginawa niya, nilabasan ako at tumalsik ang katas ko sa pagitan ng aming mga katawan. Tumalsik sa katawan niya ang iba na agad kong dinilaan habanag patuloy akong gumagalaw sa ibabaw niya. Hinalikan ko siya para matikman niya rin ang katas ko. Hanggang sa maramdaman ko ang sunod-sunod na pagpapalabas niya ng kanyang tamod sa loob ko.

“M-Mahal! Ahhhh… ayan na ako, tang ina!” sigaw niya. Mainit ang burat niya, pero dobleng init ang hatid ng kayang tamod na lumalabas sa loob ko.

Napaungol kaming dalawa sa sarap habang naghahalikan. Matigas pa rin na parang bakal ang kahabaan niyang nakapasak sa akin. Parang kahit sundan namin ito ng isa pang round ay kayang-kaya pa rin niyang lumaban sa kantutan.

Napuno ng mga ungol ang buong silid. Nagpakasasa kaming lahat sa buong magdamag. Inabot na kami ng umaga sa kalibugan naming lahat dahil nasundan pa ito ng ilang mga rounds.. Lahat ng parte ng hotel room ay bininyagan namin. May eksena sa harap ng salamin, sa shower room, sa balcony ng hotel, at maging sa lapag ng kuwarto ay hindi namin pinalampas na lagyan ng kahalayan. Marami kaming posisyon na ginawa maibsan lamang ang init na aming nararamdaman.

Nagpalitan man kami ng partner noon, iba na ang ngayon. Hindi na namin pinahintulutan na ibahagi at matikman ng iba ang aming kapares. Pinatutunayan namin sa isa’t isa na sapat na ang init at pagmamahal ng aming mga kasintahan Hindi na namin kailangang tumingin at tumikim ng iba. Kontento na kami sa aming mga boyfriends.

Kabanata 64

Support

Dalawang taon ang lumipas at hindi ko namalayang ang dami na palang nagbago.

Ang condo na minsang naging taguan ko ng lungkot, ngayon ay puno na ng amoy ng mga bagong plano. May mga blueprint. Mga resibo. Mga sketch ng menu. Mga supplier na nakapaskil sa ref. Mga litrato ng unang araw ng soft opening ng restaurant ko na nakadikit sa dingding.

At sa gitna ng lahat ng iyon, isang pangalan ang paulit-ulit kong nakikita sa mga papel, sa mga resibo, sa mga social media post, at sa mga review ng customers.

Sky’s The Limit.

Ito ang pinagmamalaki kong restaurant na bunga ng dugo’t pawis ko.

Ito ang pangarap ko. Ito ang gusto ko. Tulad ng pangalan ng restaurant ko, hindi ko lilimitahan ang mga kaya kong gawin. Hindi ko lilimitahan ang mga pangarap ko.

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiiyak sa katotohanang dalawang taon na pala ang nakalipas simula nang buksan ko ito. Nakakapagod pero alam kong may pupuntahan ang mga naging pagod ko.

Maaga akong nagising nang isang umaga dahil sa tunog ng espresso machine sa kusina. Napangiti ako habang napapapikit pa. Ang sarap talagang simulan ng araw kapag may masarap at matapang na kape.

“Alam kong gising ka na,” sigaw ni Manuel mula sa kusina. “Kain ka na rito.”

“Mamaya na please… five minutes,” sagot ko mula sa kama, nakapikit pa rin. “Ang bango ng kape.”

“Tara na. Kain na tayo.”

“Five minutes lang. Masakit pa katawan ko. Kasalanan mo ’to, nilaspag mo ako masyado kagabi.” Sabi ko sa kanya.

Narinig ko ang mahina niyang tawa.

Paglabas ko ng kuwarto, nakita ko siyang naka-sando at shorts, hawak ang dalawang tasa ng kape. Tumanda na siya nang bahagya sa loob ng dalawang taon pero mas gumaan ang awra niya. Mas payapa. Mas buo at syempre mas sumasarap siya sa paglipas ng panahon.

Iniabot niya ang tasa sa akin. “Good morning, boss.”

“Good morning, alipin.”

“Alipin talaga?” natawa siya.

“Eh lagi mo kasing sinasamba ang katawan ko.” Sabi ko nang natatawa, naaalala pa kung paano niya sinamba ang katawan ko kagabi.

Umupo kami sa sofa. Magkatabi. Tahimik. Komportable. Hindi na kailangan ng maraming salita sa pagitan namin.

Lumago ang Sky’s The Limit nang hindi ko namamalayan.

Nagsimula iyon sa maliit na puwesto. Sampung mesa. Isang kusina na halos hindi kami magkasya. Tatlong staff na halos pamilya ko na ngayon.

Ngayon?

May pila tuwing weekends. May mga food vloggers na palaging pumupunta para gumawa ng mga content. May mga repeat customers na kilala ko na sa pangalan. May mga nagme-message sa page namin kung kailan daw kami magbubukas ng second branch sa kabilang lungsod.

At ngayon, hawak ko ang papel na iyon.

Lease proposal. Para sa second branch ko sa Makati.

“Sigurado ka na?” tanong ni Manuel, nakatingin sa papel habang umiinom ng kape.

“Hindi,” sagot ko. “Pero excited ako. Bahala na si Batman.”

“Mas delikado ’yan.”

“Alam ko.”

“Pero alam kong kaya mo.” Pagpapalakas niya ng loob sa akin.

Napatingin ako sa kanya. “Bakit parang ayaw kong maniwala?”

“Maniwala ka. Alam kong kakayanin mou let ’yan. Nakita ko kung paano mo binuo ang unang branch mo mula sa wala. Ngayon, pangalawang branch na ang bubuuin mo.” Napangiti ako sa sinabi niya.

“Natakot ka rin noon,” dagdag niya. “Ngayon, takot ka pa rin naman. Pero atleast nakapag-gain ka na ng experience at confidence. Alam mo na ang tamang timpla para mapatakbo ang negosyo mo.”

Napangiti ako. “Ang galing naman talaga magpalakas ng loob ni Mahal.” Sabi ko sa kanya habang nakapulupot na ang kamay ko sa kanyang batok.

“Galing ko ’no?” sabi niya sabay halik sa aking labi.

Hinampas ko siya sa braso matapos niyang laplapin ang labi ko. Tumawa lang siya sa naging reaksyon ko.

Habang abala ako sa restaurant, si Manuel naman ay naging abala rin sa resort business nila ni Papa Armando.

Isang resort na may hotel sa Rizal. Minsan, sinasamahan ko siya roon kapag may time ako. Nakaupo lang ako sa veranda, nanonood ng mga guest na masaya, habang siya ay kausap ang staff, ang contractors, at ang mga suppliers.

Minsan, naiisip ko na ito ba ang buhay na hindi ko akalaing mararanasan ko?

Isang restaurant na may pangalan ko. Isang lalaking katabi ko na hindi na ako kailangang kumbinsihin na mahal niya ako dahil pinapakita na niya ito araw-araw.

Isang gabi, habang nakaupo kami sa balcony ng condo, hawak ko ang laptop at naka-open ang floor plan ng second branch.

“Mas malaki ’to. Mas mahal pa ang upa. Mas risky.” Huminga ako nang malalim. “Minsan iniisip ko, paano kung bumagsak ’to? Baka umiyak ako.”

“E’di babangon ka ulit.”

“Paano kung hindi ko na kaya?”

“E’di bubuhatin kita.”

Napatingin ako sa kanya. Seryoso ang mukha niya.

“Hindi ako nagbibiro, Sky,” dagdag niya. “Hindi ka nag-iisa sa lahat ng ’to. Pangarap mo ’to, pero kasama mo ako rito. Kung kailangan mo ng pera, oras, tulong, katawan ko para maglinis ng kusina, nandito lang ako.”

Napatawa ako. “Chef ka na rin pala?”

“Lahat gagawin ko. Huwag mo lang akong paghuhugasin ng mamantikang plastic container.” Tumawa kami pareho.

Pero sa likod ng tawa na iyon, may mas malalim na bagay. Hindi na ito tungkol sa kung mahal ba niya ako.

Alam ko na ito ay tungkol sa kung paano niya ako sinasamahan sa bawat hakbang ng pangarap ko.

Kinabukasan, pumunta kami sa prospective location ng second branch.

Mas malaki. Mas maaliwalas. Mas mataas ang renta.

Habang kinakausap ko ang agent, napansin kong tahimik lang si Manuel sa likod ko. Hindi nakikisawsaw. Hindi nakikialam.

Paglabas namin, tinanong ko siya.

“Bakit hindi ka nagsasalita?” puna ko sa kanya. “Anong opinyon mo sa kukunin kong puwesto?” tanong ko sa kanya.

“Gusto ko ’yung puwesto.” Sagot niya nang walang pag-aalinlangan.

“Talaga?” sagot ko habang nakangiti at nanlalaki ang mga mata.

Habang pauwi kami, nakasakay sa kotse, at nakatingin ako sa bintana.

Dalawang taon.

Dalawang taon mula noong takot na takot akong aminin kung sino ako, kung sino ang mahal ko, at kung ano ang gusto kong gawin sa buhay ko.

Ngayon?

May restaurant na ako. May lalaking katabi at pinapangarap ko. At may lakas na akong mangarap ulit nang mas malaki.

Napatingin ako kay Manuel na nagmamaneho.

“Mahal.” Tawag-pansin ko sa kanya.

“Hmmm?”

“Salamat.” Sabi ko sa kanya.

“Para saan?”

“Sa paniniwala sa akin kahit minsan hindi ako naniniwala sa sarili ko.”

Ngumiti siya nang hindi tumitingin. “Trabaho ko ’yan.”

“Trabaho?”

“Oo. Full-time supporter mo ako.”

At sa sandaling iyon, naisip ko na hindi pala kailangan na palaging malaki ang pag-ibig para maramdaman mong totoo ito.

Minsan, sapat na ang may taong tahimik na nakaupo sa tabi mo habang binubuo mo ang pangarap mo.

At sa unang pagkakataon, hindi na ako natatakot sa mangyayari sa hinaharap. Kasi hindi ko na kailangang harapin iyon nang mag-isa. Kasama ko si Manuel mula noon, ngayon, at sa mga susunod pang panahon.

Gabi na nang tuluyan kong maramdaman ang pagod. Pagkatapos naming asikasuhin ang bagong puwesto, dumiretso ako rito sa restaurant para tumulong sa pagbibigay ng serbisyo sa mga customer.

Pagod na pagod ako ngayong gabi. Iyong klase ng pagod na hindi na kayang takpan ng konting pagpapahinga. Buong araw, sunod-sunod ang mga orders. May nag-birthday. May walk-in na group of ten. May vlogger na hindi nagsabi na darating para gumawa ng content. May staff na nagkasakit kaya ako mismo ang sumalo sa kusina nang ilang oras.

Pagkatapos ng closing, ako na lang ang natira sa restaurant. Pinauwi ko na ang mga staff ko. May pamilya din silang kailangang asikasuhin.

Tahimik ang paligid.

Amoy sabaw, mantika, at bagong mop na sahig.

Pumasok ako sa maliit kong office sa likod at naligo. Saglit lang. Para maalis ang lagkit ng pawis at usok sa balat ko. Nakasuot na ako ng maluwag na t-shirt at jogger nang marinig ko ang mahinang katok mula sa labas.

Napakunot ang noo ko.

Sarado na kami.

Lumabas ako, naglakad sa pagitan ng mga mesa na malinis na at naka-angat na ang mga upuan. Pagdating ko sa pinto, sumilip ako sa salamin.

Napangiti ako agad.

Si Manuel.

May hawak na paper bag at dalawang take-out box. Tamang-tama, gutom na ako.

Binuksan ko ang pinto.

“Chef, mukhang hindi ka pa kumakain,” bungad niya.

“Paano mo nasabi?”

“Kilala kita. Kapag pagod ka, nakakalimutan mong kumain.”

Pinapasok ko siya at agad kong hinila pababa ang metal na roll-down shutter ng restaurant para tuluyan na kaming maisara sa labas ng mundo. Umalingawngaw ang tunog nito sa loob habang bumababa ito.

Parang biglang lumiit ang espasyo ngayong kami na lang dalawa ang nakikita ko.

Umupo kami sa isang mesa malapit sa counter. Binuksan niya ang dala niya.

Sinigang at kanin. At paborito kong tokwa’t baboy mula sa karinderya na lagi naming dinadaanan para bilhan.

“Tamang-tama,” sabi ko. “Gutom na gutom na pala ako.”

Tahimik kaming kumain sa una. Iyong katahimikang hindi nakakailang. Komportable kaming kumakain ng hapunan. Naririnig ko lang ang tunog ng kutsara sa plato at ang marahang paghinga namin pareho.

Pagkatapos ng ilang subo, napansin kong hindi na siya kumakain. Nakatingin lang siya sa akin.

“Bakit?” tanong ko, may laman pa ang bibig ko.

Hindi siya sumagot agad. Dahan-dahan niyang inilapag ang kutsara niya sa plato. At doon ko naramdaman.

May kakaiba.

“M-Mahal?” tawag ko sa kanya.

Tumayo siya.

Akala ko kukuha lang siya ng tubig. Pero sa halip, umikot siya sa mesa… at huminto sa harap ko. Bago ko pa maproseso ang nangyayari, lumuhod siya.

Napatigil ang paghinga ko.

Literal na lumuhod siya sa harap ko, sa gitna ng restaurant ko, sa sahig na ako mismo ang pumili ng disenyo ng tiles.

“Manuel, anong–”

Kinuha niya ang kamay ko, mainit ang palad niya.

“Sky,” sabi niya, mababa ang boses, pero malinaw kong narinig iyon. Walang panginginig. Walang biro.

Seryoso.

“Sabi ko sa’yo noon, I’ll wait. I’ll court you. I’ll prove myself to you.”

Hindi ako makapagsalita.

Para akong naestatwa sa upuan.

“At sa loob ng dalawang taon,” patuloy niya, “nakita ko kung paano mo binuo ang pangarap mo. Kung paano ka bumangon. Kung paano ka naging mas matapang kaysa sa takot mo.”

Napansin kong may maliit siyang kahon sa kabilang kamay.

“Hindi ka na matatakot ngayon,” dagdag niya. “Hindi ka na matatakot na mawala ang lahat ng ito. Kasi alam mong pipiliin natin ang isa’t isa. Araw-araw. Maging kapalit man ang lahat.”

Binuksan niya ang kahon. Mayroon itong laman na isang kumikinang ngunit simpleng singsing.

“S-Sky, mahal,” sabi niya, nakatingin nang diretso sa mga mata ko, “Will you marry me?”

Parang tumigil ang mundo.

Hindi ko na naririnig ang ugong ng ref sa kusina. Hindi ko na naririnig ang tunog ng aircon.

Siya lang.

At ang tanong niya.

Biglang nag-flash sa isip ko ang lahat.

Ang takot ko noon. Ang pag-alis ko. Ang galit. Ang sakit. Ang pagbabalik niya sa buhay ko. Ang panliligaw niya. Ang restaurant. Ang mga gabing magkatabi kaming natutulog na walang kasiguraduhan.

At ngayon, heto siya.

Nakaluhod.

Hindi para humingi ng tawad. Kundi para humingi ng panghabambuhay.

Napangiti ako kahit basa na ang mga mata ko.

“A-Ang tagal mong nag-propose. Akala ko katawan ko lang ang habol mo,” sabi ko habang natatawa at nanginginig ang boses.

Natawa siya nang mahina, pero kita ko ang kaba sa mata niya.

“Mahal…?”

Tumango ako.

“Oo. Pakakasalan kita, mahal.” Sagot ko.

Parang doon lang siya nakahinga ulit. Isinuot niya ang singsing sa daliri ko, nanginginig nang bahagya ang kamay niya.

Tumayo siya at agad niya akong niyakap nang mahigpit.

Napahawak ako sa likod niya, nakadikit ang mukha ko sa dibdib niya, at naamoy ko pa ang pabango niyang pamilyar na pamilyar na sa akin.

Sa gitna ng restaurant na pinangarap ko, sa harap ng mga mesa na saksi sa pagod ko, at sa ilalim ng ilaw na ako mismo ang pumili.

Pinili ko pa rin siya.

At sa unang pagkakataon, hindi na ako natatakot sa salitang habambuhay.

Kasi alam kong siya ang kasama ko roon.

Hinalikan niya ako sa mga labi ko. Nagsimula sa masuyo hanggang sa naging mapusok ang aming palitan ng mga halik.

“Sky… Mahal.” bulong niya habang ang kanyang boses ay mababa at nanginginig. “Hindi mo alam kung gaano ko katagal hinintay ’to. Na makita kang ganito… na maramdaman na akin ka na talaga. Salamat dahil pumayag kang pakasalan ako.”

Hinawakan ko ang mukha niya, hinaplos ang pisngi niya gamit ang hinlalaki ko. “Mahal… ako rin. Matagal kong pinangarap ’to. Gusto kong makasama ka… gusto kong mahalin ka habambuhay.”

Hindi na siya nagsalita. Hinila niya ako nang mahigpit, halos buhatin na sa counter. Inihiga niya ako nang dahan-dahan pero may diin. Hinubad niya ang lahat ng damit ko na parang nagmamadali, parang hindi na niya kaya. Kasabay noon, hinubad ko rin ang damit niya. Gusto kong maramdaman ang init ng balat niya, ang tibok ng puso niya na kasingbilis ng sa akin.

Nang makita niya ang katawan ko nang walang hadlang, tumigil siya saglit. Tinitigan niya ako. “Tang ina, Mahal… ang ganda mo. Hindi ko deserve ’to… pero akin ka na. Magiging asawa na kita.”

Napaiyak ako. “Mahal… deserve mo ako. Sobrang deserve mo. At gusto kong maramdaman mo kung gaano kita kamahal.”

Hinila niya akong muli para halikan nang mas malalim, basa, puno ng luha at mga pangako. Habang naghahalikan kami, hinawakan niya ang dibdib ko, hinimas nang mahigpit, sinipsip ang nipple nang may panggigigil hanggang mapahalinghing ako.

“Ahhh… mahal… sige… ganyan… ahhh!” sigaw ko.

Bumaba ang bibig niya sa tiyan ko, sa pusod, hanggang sa gitna ko. Binukaka niya ang mga hita ko nang malapad sa counter, parang handa na siyang kainin ako nang buo.

“Ang sarap mo, Mahal…” bulong niya, ang boses niya ay puno ng gigil. “Gusto mo bang dilaan kita hanggang mapasigaw ka?”

“Yes… please… dilaan mo ako, mahal… gusto ko maramdaman ang dila mo… ahhh!” Sinunggaban niya agad ang butas ko.

Mainit, basa, mabilis at umiikot doon. Sinisipsip, dinidilaan niya nang patayo-pababa ang masikip kong butas. Napasigaw ako, hawak ko ang buhok niya nang mahigpit.

“Ahhhh! Fuck! Mahal… ang sarap… sige pa… don’t stop… lalabasan yata ako!” Hindi siya tumigil.

Binilisan pa, dinagdagan ng tatlong daliri na pumasok nang sabay sa puwit ko “Lalabasan ka na ba, Mahal? Sabihin mo lang… isigaw mo!”

Napasigaw ako nang malakas. “LALABASAN NA AKO! Ahhhhh! Mahal… tangina… ahhhh!” Sumabog ang unang alon.

Nanginginig ang buong katawan ko, ang luha sa mata ko ay tumulo sa sobrang sarap at emosyon. Pero hindi pa tapos. Hinila niya ako pataas, pinatayo sa counter, at pinaharap sa salamin sa likod ng bar. Kita ko ang itsura namin pareho. Pawisan, namumula, at ang mga mata ay puno ng pag-ibig at libog.

“Tingnan mo…” bulong niya sa tenga ko habang nakaibabaw na naman sa likod ko. “Asawa na kita kaya matitikman mo ang kantot asawa ko… at gusto kong kantutin ka habang nakikita mo kung gaano kasarap ’to.”

Pinasok niya ako mula sa likod at isang malalim na ulos na diretso hanggang dulo ang ginawa niya.

“Ahhhhhhh! Mahal!” Ramdam ko ang buong haba at taba ng burat niya, puno, mainit, at parang nabiyak ako sa sarap.

“Tang ina… ang sikip mo pa rin… kahit ilang beses na kitang kinakantot… parang hinihigop ako,” ungol niya habang nagsisimula nang gumalaw nang mas malakas.

Plap! Plap! Plap! Malakas ang bawat bayo niya, tumatama ang balakang niya sa puwetan ko.

“Sige pa, Mahal… kantutin mo ako nang ganito… harder… ahhh! Gusto kong maramdaman ang bayag mo na tumatama… mahal… asawa ko… kantutin mo ang asawa mo!” sigaw ko sa kanya na sobrang nasasarapan.

Binilisan niya pa. Hinawakan niya ang dibdib ko mula sa likod, pinipisil nang mahigpit habang binabayo. “Gusto mo ba nang ganito? Gusto mo bang kantutin kita sa restaurant mo hanggang masira ang counter? Sabihin mo… sabihin mong gusto mo ang titi ng asawa mo sa loob mo!”

“YES! Ahhh! Gusto ko! Punuin mo ako… ahhh! Gusto ko maramdaman ang init mo sa loob ko… gusto kong buntisin ako ng asawa ko!” malibog kong sigaw sa kanya habang napapaungol.

Bigla niyang hinila ako pababa mula sa counter. Inihiga niya ako sa sahig, sa mismong carpet sa gitna ng restaurant. Binukaka niya ulit ang mga hita ko, pinasok niyang muli nang todo ang burat niya. Ngayon mas wild na. Binabayo niya ako nang parang wala nang kontrol. Pawis na pawis na kami, dumudulas ang katawan namin sa isa’t isa. Naririnig ko ang tunog ng balat na nagdidikit at ang hininga namin na parang apoy.

“LALABASAN ULIT AKO! Ahhhh! Mahal… sige pa… deeper… ahhh! Tangina… ang sarap mo… asawa ko… ahhhhhhh!” sigaw ko, hindi ko man lang nahawakan ang burat ko pero nilabasan na naman ako. Nakakayod ng kanyang burat ang sensitibong laman sa loob ng butas ko.

Sumabog ulit sa pangalawang pagkakataon ang katas ko. Mas malakas pa sa una. Nanginginig ako nang todo habang may luha sa mga mata ko. Pero hindi sa sakit kundi sa sobrang saya at sarap. Hawak ko siya nang mahigpit, ang mga kuko ko ay nakakapit sa likod niya. Pero hindi pa rin siya tumitigil sa pagbomba sa akin.

Hinila niya ako pataas, pinatayo ulit, pagkatapos ay pinasok ulit habang nakatayo kami. Iniangat niya ang isang paa ko habang hawak niya ang nakataas na kaliwang hita ko.

“Hindi pa tayo tapos… Mahal… Hindi pa ako nilalabasan… Gusto kong buntisin ka ngayong gabi gaya ng gusto mo.” Sabi niya habang binabayo na niya nang mabilis, malalim, at walang patawad ang butas ko.

“Ahhh! Mahal… hindi ko na kaya… pero sige pa… kantutin mo lang ako… punuin mo ako… buntisin mo ako, ahhh!” sabi ko.

Kasabay ng sigaw ko, naramdaman ko ang pagsabog niya sa loob ko. Mainit, malakas, paulit-ulit. “Mahal… ahhhhh! Nilalabasan na ako… tangina… lahat para sa’yo… asawa ko… ahhh!”

Napahiga kaming pareho sa sahig, magkayakap, hingal na hingal, at pawis na pawis. Yakap niya ako nang mahigpit na para bang ayaw niya akong pakawalan. Bumulong siya sa akin na may boses na halos wala nang lakas pero puno ng pagmamahal.

“Mahal kita… sobra. Salamat sa oo mo, asawa ko.” Sabi niya sa akin na puno ng pagmamahal.

Hinaplos ko ang mukha niya at hinalikan ang noo niya. “At mahal din kita… asawa ko.”

Sa gitna ng sahig ng restaurant ko, sa ilalim ng madilim na ilaw, kami lang ang naroon. Dalawang tao na nagsimula ng bagong buhay sa pinakamainit, pinakawalang-habas, at pinakapuno ng pag-ibig na paraan. At alam ko na hindi pa tapos ang gabi namin.

Author’s Note:

Pagkatapos ng chapter na ’to, Epilogue na. Mababasa niyo na ang buong POV ni Manuel. Ang bagong character na mababasa niyo rito ay isa sa mababasa niyo sa mga susunod kong kuwento. Matagal pa naman iyon, uunahin kong matapos ang mga naka-line up ko pang mga stories.

May mga nagagalit dahil publish ako nang publish ng mga kuwentong di ko pa nasisimulan. HAHAHA. Sorry na. Pino-post ko lang para ma-motivate akong tapusin ang ibang story at masimulan na ang iba.

Kabanata 65

Chains

Sunod-sunod ang mga araw na parang hindi na namin namamalayan ang oras.

Wedding preparations. Food tasting. Guest list. Venue ocular. Supplier meetings.

Actually, hindi naman kami puwedeng makapagpakasal sa simbahan. Naghanap kami ng pastor na nagkakasal sa mga miyembro ng LGBTQIA+. Alam naming hindi naman iyon magiging valid at hindi namin mapaparehistro sa gobyerno. Pero ewan ko ba. Mahalaga para sa amin ito.

Ako ang pinaka-stressed, siyempre. Dahil bukod sa groom, ako rin ang chef na gustong makialam sa menu ng sarili niyang kasal. Halos mabaliw na ang coordinator namin sa kakapalit ko ng isip sa mga putaheng ihahanda. I want this wedding to be perfect. Kung sa kasal ng iba ay nagagawan ko ng paraan para maging masarap ang handa nila, bakit hindi ko gagawin sa sarili kong kasal?

“Mahal, ikaw ba ang ikakasal o ikaw ang caterer?” reklamo ni Manuel habang nakasunod sa akin sa isang events place sa Quezon City.

“Pareho,” sagot ko. “Ayokong kumain ang bisita ng pagkain na hindi ko gusto.”

Tumawa lang siya. Hinayaan akong magreklamo habang hawak ang kape niya mula sa Starbucks.

Paglabas namin ng venue, dumiretso kami sa katabing café para magpahinga sandali. Pareho na kaming pagod sa mga inaasikaso namin.

At doon namin siya nakita.

Isang lalaki sa counter na malapit ang edad kay Manuel.

Matangkad. Morenong makinis. May mahabang buhok na naka-ponytail. May balbas na maayos ang trim. Naka-sleeveless at halatang alaga ang katawan.

Tumingin siya sa amin.

Nanlaki ang mga mata niya.

“Pre?” sabi niya, nakatitig kay Manuel.

Napalingon si Manuel sa kanya.

At doon ko nakita ang ekspresyon sa mukha niya na bihira ko lang makita.

Gulat.

“J-Jonas?” sagot ni Manuel na nauutal.

Lumapit ang lalaki. Nakangiti. Confident.

“Grabe. Ilang taon na? Kumusta na?” sabay tapik sa balikat ni Manuel na parang sobrang close pa rin sila.

Nasa tabi lang ako. Tahimik. Tinitingnan ko ang dalawang lalaki na parang may sarili silang mundo. Hanggang sa napansin niya ako.

“Ah–” sabi ni Manuel, bahagyang naaalangan, “S-Sky, si Jonas nga pala. Dati naming kasamahan ni Rafael sa barko.”

Ngumiti si Jonas sa akin nang malapad.

“I’m Jonas by the way.” Pagpapakilala niya sa akin. “Anak mo ’to?” tanong niya kay Manuel pagkatapos bumaling pabalik sa kanya.

“Fiancee ko.” Maikling sagot ni Manuel na nakapagpalaglag ng panga ni Jonas.

Tumingin si Jonas kay Manuel, pagkatapos sa akin ulit.

“S-Seryoso?”

Tumango si Manuel sa kanya at parang naiilang kay Jonas. At doon ko naramdaman. Parang may mali. May dapat ba akong malaman?

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko nang diretso.

Natatawa si Jonas na parang may inside joke siyang naalala.

“Grabe, pre. Ang bilis ng panahon. Ikakasal ka na pala. Parang dati lang…”

Tumigil ang mundo ko saglit.

“Bakit?” tanong ko ulit, mas matalim na.

Napakamot sa batok si Manuel.

“Sky… Mahal…”

Pero si Jonas ang naunang magsalita.

“Dati, pre, ako ’yung… ano…” sabay turo sa sarili at kay Manuel, tapos sabay turo sa hangin na parang may imaginary third person, “kalaro niyo.”

Kalaro.

Hindi ako tanga.

Ramdam ko agad ang ibig sabihin niyon. At nang makita ko ang itsura ni Manuel na parang natataranta, doon ko nakumpirma iyon.

“Pinagsaluhan? Ikaw ba ’yung pinagsaluhan noon nila Rafael sa barko? Tama ba ako?” diretso kong tanong kay Jonas.

Nanahimik ang dalawa. At doon ako napangiti. Iyong ngiting walang saya.

“Wow. Small world nga talaga.”

Tumawa nang awkward si Jonas. “Matagal na ’yon ha! Single pa kami lahat noon. Huwag ka sanang magseselos.”

Hindi na ako nagsalita. Hindi ko na sila tiningnan. Bumaling lang ako sa labas ng café. Biglang uminit ang pakiramdam ko.

Hindi dahil galit ako.

Kundi dahil may kung anong kumurot sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag.

Selos.

Selos na hindi ko in-expect na mararamdaman ko.

“Mauuna na ako sa inyo, goodluck sa kasal niyo!” pagpapaalam ni Jonas na para bang wala siyang ininis sa mga sinabi niya.

Ilang sandali pa, kaming dalawa na lang ni Manuel ang natira sa table. Nakatingin lang ako sa labas ng bintana at pinagmamasdan ang mga taong dumaraan. Binibilang ko rin ang mga sasakyang dumaraan sa paligid.

“M-Mahal,” marahang tawag ni Manuel.

Hindi ko siya pinansin noong una. Nagsalita ako para magtanong. “Gaano katagal na iyon?” tanong ko.

“Matagal na, Sky. Bago pa ako ikasal noon sa mama mo. Bago pa ang lahat. Matagal na iyon. Bata pa ako noon.”

“Pinagsaluhan ninyo ni Rafael si Jonas?”

Tumahimik siya. At ang katahimikang iyon ang sumagot sa tanong ko.

Napabuntong-hininga ako.

“Okay.”

Hindi okay.

Ramdam ko ang bigat sa dibdib ko.

Hindi dahil sa ginawa niya noon. Kundi dahil biglang may sumagi sa isip ko. Ilang katawan na ba ang dumaan sa kanya bago ako?

Ilang alaala na ang mayroon siya na hindi ko alam? At bakit ako nasasaktan sa bagay na wala naman akong karapatang masaktan? Nakaraan na iyon, Sky. Don’t be petty!

“S-Sky, M-Mahal… tingnan mo ako,” sabi ni Manuel.

Hindi ko pa rin siya tiningnan. Hanggang sa marahan niyang hinawakan ang baba ko at pinaharap ako sa kanya.

“Past ko na ’yon,” sabi niya, diretso sa mga mata ko. “Wala ka pa noon. Hindi ko pa nararamdaman ang ganitong pagmamahal noon.”

“Pero nangyari pa rin iyon,” sabi ko nang mahina.

“Oo. Nangyari na iyon. Pero wala ’yon kumpara sa kung anong mayroon tayo ngayon.”

Tumahimik ako.

“Hindi ko naisip na makakasalubong natin siya,” dagdag niya. “At kung alam ko lang na makakaapekto ’to sa’yo, ako pa mismo ang mag-iiwas sa’yo sa kanya. Mahal kita kaya ayaw kitang nakikitang nasasaktan.”

Napahinga ako nang malalim.

“Tanga lang siguro ako,” sabi ko. “Nagseselos ako sa nakaraan.”

Ngumiti siya nang bahagya.

“Hindi. Valid ang reaction mo, ang nararamdaman mo ngayon. Kahit ako kung makita ko si Arjohn at may sinabi siyang nakaraan niyo, baka magselos din ako.” sabi niya.

Napakunot ang noo ko. “H-Ha?”

“M-May nangyari rin sa inyo noon?” nag-aalangan niyang tanong.

Tumango ako sa kanya bago nagsalita. “Syempre. Ano’ng ine-expect mong gagawin namin? Magjajack-enpoy?”

Huminga siya nang malalim at napapikit bago magsalita. “I understand. Nakalipas naman na iyon. Naiisip ko siya ngayon pero wala na akong magagawa roon. Wala akong karapatan sa panahong iyon para pagbawalan ka.” Paliwanag niya.

“Iyan din ang naiisip ko. Hindi mawala sa utak ko kung paano niyo pinagsaluhan noon si Jonas. Nai-imagine ko kung paano niyo ginawa. I’m sorry, ’di ko maiwasan.” Maikli kong sagot. “Pero sa mga sinabi niya kanina, parang may galit yata siya sa inyo ni Rafael.”

Napayuko siya bago nagsalita. “Hindi kami mabuting tao noon, Mahal. May mga nagawa rin kami noon kay Jonas na hindi namin naihingi ng kapatawaran sa kanya. Kaya naiintindihan ko kung ang way ng pagganti niya kanina ang pagsiwalat sa baho namin ni Rafael.”

Matagal na namayani ang katahimikan sa aming dalawa. Napabuntong hininga ako bago nakapag-isip ng isa pang tanong.

“Bakit hindi ka nag-sorry sa kanya kanina?” tanong ko.

Hinawakan niya ang kamay kong nasa mesa bago nagsalita. “Mas importante pa ba siya kaysa sa’yo?” simpleng sagot niya pero tumama sa dibdib ko.

Napairap ako pero hindi ko napigilan ang maliit na ngiti.

Lumapit siya sa akin at hinawakan ang baba ko. Pinatakan niya ng mababaw na halik ang mga labi ko.

“Mahal,” sabi niya, mas mahina na ngayon ang boses, “wala nang ibang hahawak sa akin na gano’n. Wala nang ibang hahawak sa akin sa paraan na ginagawa mo. At wala nang ibang taong gusto kong makasama habang-buhay kundi ikaw.”

Tahimik lang akong nakatingin sa kanya. Unti-unting lumuwag ang dibdib ko.

“Kaya tigilan mo ang pagseselos sa mga multo,” dagdag niya. “Ikaw ang present. Ikaw ang future ko. Ikaw ang pakakasalana ko. Wala nang iba.”

Napangiti na ako nang tuluyan.

At doon ko na-realize na hindi ako nagseselos dahil sa nakaraan niya. Nagseselos ako dahil mahal ko siya nang sobra. At iyon ang isa sa pagkakataon na naamin ko sa sarili ko na takot pala akong mawala siya.

Hinila niya akong muli papalapit at marahan akong hinalikan sa noo.

“Bridezilla ka na nga, selosa ka pa,” biro niya.

Tinulak ko siya sa dibdib.

“Shut up. Bridezilla ka dyan. Tara na nga. May supplier pa tayong pupuntahan.”

Pero habang naglalakad kami palabas ng café, magkahawak ang kamay namin, mas mahigpit na ngayon.

At sa isip ko, malinaw ang isang bagay. Kahit anong multo pa ang bumalik mula sa nakaraan niya, ako ang pipiliin niya.

At ako ang pinili niyang pakasalan.

Pagpasok namin sa condo, tahimik ako. Hindi ko sinagot ang pagtawag ni Manuel ng “Mahal?”. Dire-diretso ako sa kuwarto at kinuha ang mga bagay na inorder ko online. Hindi ito alam ni Manuel. Kanina pa ako nag-iisip kung paano paparusahan si Manuel.

Pagkahabol niya sa akin sa kuwarto, nakatayo na ako sa tabi ng kama. Tumingin siya sa akin, medyo nagtataka.

“Mahal? Anong–” Hindi ko na siya pinatapos.

Tinulak ko siya nang mahina pero may diin hanggang nakaupo na siya sa gitna ng kama. Agad kong hinawakan ang magkabilang pulso niya, pinosasan siya sa headboard ng kama nang may pagmamadali at mahigpit.

“M-Mahal… ano ’to?” tanong niya, pero hindi siya lumaban.

Parang alam niya na may atraso siya, kahit hindi niya sinasadya ang pagkikita namin kanina ni Jonas. Umupo ako sa harap niya, diretso ang tingin sa mga mata niya. Nagseselos pa rin ako ngunit mas lamang na ang sobrang pangangailangan.

“Tingnan mo ako,” sabi ko, malamig pero nanginginig ang boses. “Tingnan mo kung gaano ako kasabik sa’yo.”

“Mahal, ikaw lang–”

“Hindi kita pinagsasalita.” Hinawakan ko ang baba niya, pinilit siyang tumingin sa akin. “Ngayon, ikaw naman ang maghihintay. Ikaw naman ang bibitinin ko. At ikaw… ikaw ang tatanggap ng parusa ko.” Babala ko ngunit bakas naman ang pananabik sa mukha ko.

Dahan-dahan kong hinubad ang pang-itaas ko sa harap niya. Kita niya ang dibdib ko na tumataas-baba sa mabilis na paghinga. Pero hindi ko hinayaang hawakan niya iyon kahit nakaposas na siya. Hinimas ko ang sarili ko nang dahan-dahan para pasabikin siya. Hinawakan ko ang dibdib ko, pinisil ang nipple habang nakatingin sa kanya.

“Gusto mo bang dilaan ’to?” tanong ko habang ang boses ay mapang-akit. “Gusto mo bang maramdaman ulit kung gaano kasarap ’to sa bibig mo?” Napalunok siya.

Kita ko ang pagtigas ng burat niya sa pantalon, kita ko ang pag-igting ng panga niya sa gigil. “M-Mahal… please… alisin mo na ang posas…”

“Hindi pa.” Tumayo ako sa kama, nakatayo sa harap niya.

Hinubad ko ang pang-ibaba ko nang dahan-dahan, hinayaang mahulog ito sa sahig. Pagkatapos ay hinimas ko ulit ang sarili ko. Sinapo ng dalawa kong kamay ang malaman kong puwetan sa likuran. Hinagod ko rin ang butas ko habang nakatingin sa kanya. Kinuha ko ang lubricant at nakakalibog kong nilagyan ang butas ko. Nag-finger pa ako sa harapan ni Manuel habang siya ay parang agila na nanonood.

“Ahhh…” kunwari kong ungol, pero totoo naman ang init na nararamdaman ko.

Nakakapagod ang pagpipigil, pero mas nakaka-excite ang mukha niyang helpless, gigil, at sobrang gustong-gusto na. Bumaba ako ulit, umupo sa kandungan niya pero hindi ko pa hinahayaang maramdaman niya ang buong init ko. Hinahagod-hagod ko lang ang butas ko sa burat niyang nasa loob pa ng tela.

“Tang ina, Mahal… please… gusto ko nang maramdaman ka…” hingal niya.

“Sabihin mo muna,” sabi ko habang hinahagod ko pa rin siya nang dahan-dahan. “Sabihin mong please master. Sabihin mo kung kanino ka lang.”

“P-Please master… sa’yo lang ako… ikaw lang, master… wala nang iba… tang ina, ikaw lang talaga… please…” sunod-sunod niyang sabi na banaag ang pagmamakaawa.

Napangiti ako. Medyo natunaw na ang kaunting selos sa akin, pero hindi pa tapos ang pagpapahirap ko sa kanya. Hinubad ko na ang suot niyang pang-ibaba kaya halos parang spring na kumawala ang burat niyang nakatutok sa mukha ko. Matigas na matigas na siya, may pre-cum na sa dulo. Hinawakan ko siya, hinagod-hagod muna ang burat niya nang dahan-dahan gamit ang kamay kong nilagyan ko ng maraming lubricant.

“Gusto mo bang kantutin ako?” tanong ko, habang tinititigan siya.

“Y-Yes… fuck… Mahal, please… kalagan mo na ako…” pagmamakaawa niya.

“Hindi pa.” Dahan-dahan kong ipinasok ang ulo ng burat niya sa loob ko. Sapat para maramdaman niya ang init at sikip ko, pero hindi pa buo. Nanatili lang ako roon, bahagya lang na gumagalaw.

“Ahhh… Mahal… isagad mo please… bilisan mo… nakakabaliw ’to…” ani niya sa akin.

“Ayaw mo ba nang dahan-dahan?” Pero hindi ko na rin napigilan nang matagal. Bigla kong ibinaba ang balakang ko nang buo. Ipinasok ang dambuhalang burat niya nang isang malalim na ulos.

“Ahhhhh!” sigaw naming pareho.

Ako ang gumagalaw, ako ang nasa ibabaw, pero siya ang nasa loob ko. Matigas, mainit, at punong-puno ako. Ako ang bottom, siya ang top, pero ngayon ako ang may kontrol dahil ako ang nasa ibabaw niya. Nagsimula akong gumalaw nang dahan-dahan muna. Pataas-pababa, paikot-ikot, hinahayaan siyang maramdaman ang kasikipan ng butas ko.

“T-Tang ina… M-Mahal… ang sarap mo… sige… sige pa…” ungol niya, habang nakaposas pa rin.

Binilisan ko ang pagtalbog sa ibabaw niya. Mas malalim at mas mabilis kumpara kanina. Gumagalaw ako sa ibabaw niya habang nakatukod ang mga kamay sa kanyang dibdib. Siya naman ay sumasabay sa bawat galaw kahit hindi niya ako mahawakan.

“Ahhh! M-Mahal… sige pa… kantot lang… ahhh! Ramdam mo ba kung gaano kasikip ang butas ko?” pang-aakit ko.

“F-Fuck… y-yes… ang sikip mo… ang init mo… Mahal… Isagad mo pa…” Malakas na malakas na ang bawat ulos niya.

Plap! plap! plap! Naririnig ko ang tunog ng balat namin at ang hininga namin na parang apoy.

Kinurot ko ang dalawa niyang utong habang binabayo niya ako. Ramdam na ramdam ko ang bawat pulgada ng burat niyang kumakayod sa loob ko.

Ilang sandali pa, naramdaman ko ang pagtaas ng katas ko mula sa bayag ko.

“Lalabasan na ako… ahhh! Mahal… lalabasan na ako…” babala ko, jinajakol na ang burat ko habang patuloy pa rin sa paggalaw sa ibabaw niya.

Isang malalim na ungol mula sa kanya ang isinagot lang niya sa akin. “M-Mahal… ahhhhh! Tang ina, mas sumikip ka pa… lalabasan na ako… ahhh!”

Ramdam ko ang mainit na pagsabog sa loob ko, paulit-ulit, hanggang mapuno ang butas ko. Nadama ko ang pagtulo ng katas niya mula sa butas ko. Pareho kaming nanginginig at hingal na hingal. Pagkatapos, dahan-dahan kong kinalas ang posas. Agad niyang hinila ako palapit, yakap nang mahigpit kahit pawis na pawis pa kami.

“I love you, Mahal…” bulong niya sa tenga ko na puno ng pagmamahal. “Ikaw lang.”

Hinaplos ko ang likod niya, hinahalikan ang leeg niya. “Alam ko. Sisikapin kong huwag magselos sa nakaraan mo.”

Tumango siya, hinigpitan pa ang yakap sa akin. “Ako rin. Ikaw lang ang pakakasalan ko.”

Magkayakap kami nang matagal sa kama.

Hindi na mahalaga kung sino ang nasa ibabaw, kung sino ang nasa loob, kung sino ang may kontrol. Wala nang selos. Wala nang multo. Wala nang nakaraan na kailangang patunayan.

Kami na lang.

Humiga ako sa dibdib niya, pinakikinggan ang tibok ng puso niyang matagal ko ring tinakbuhan noon.

“Alam mo,” mahina kong sabi, hinihimas ang dibdib niya, “kung sinabi mo sa younger version ko na darating ang araw na ganito tayo… hindi ako maniniwala.”

Napangiti siya. “Ako rin.”

Tahimik lang kami. Iyong katahimikan na payapa at puno ng kasiguraduhan. Paglingon ko sa side table, nandoon ang draft version ng wedding invitation namin. Nakasulat ang mga pangalan namin. Magkatabi.

Sky at Manuel

Hindi na mag-ama. Hindi na niya ako anak. Hindi na mali.

Dalawang taong piniling magmahal kahit hindi madali.

“Natatakot ka pa rin ba?” tanong niya.

Umangat ako para makita ang mukha niya. Totoo ang tanong. Walang biro.

“Oo,” sagot ko. “Pero hindi na ako tatakbo palayo sa’yo.”

Hinaplos niya ang pisngi ko. “Hindi na rin kita hahayaang tumakbo mag-isa. Sabay tayong tatakbo sakaling hindi mo makayanan ang takot. Sabay nating tatakasan ang mundo.”

Tumango ako.

Sa labas ng bintana ng condo, kumikislap ang mga ilaw ng lungsod. Iyong parehong lungsod na minsan naging saksi sa sakit, sa pag-iwan, at sa pagkawasak ko.

Ngayon, saksi na rin ito sa pagkakabuo ko. Ang taong minsang sumira sa akin noon, siya rin pala ang susi sa muling pagkakabuo ko.

Sa pagkakabuo namin.

“Manuel…” tawag ko.

“Hmmm?”

“Salamat.”

“Para saan?”

“Sa hindi mo pagsuko sa akin kahit ilang beses kitang itinulak palayo.”

Hinila niya ako palapit at hinalikan sa noo.

“Salamat din,” sabi niya, “sa pagbabalik at sa pagpapatawad.”

Napapikit ako. At doon ko na-realize-

Hindi pala ito kuwento ng bawal na pag-iibigan. Hindi ito kuwento ng kasalanan. Hindi ito kuwento ng kapalit.

Ito ay kuwento ng pagpili.

Pinili kong mahalin siya. Pinili niya akong hintayin. Pinili naming harapin ang mundo nang magkahawak ang kamay.

Kahit walang papel na kikilala. Kahit walang batas na magpapatunay. Kahit may mga taong hindi makakaintindi.

Sa amin, sapat na.

Kasi sa wakas, hindi na ako naghahanap ng lugar kung saan ako tatanggapin.

Nandito na ako.

Sa dibdib ng taong tinakbuhan ko noon at ngayon ay tahanan ko na. At kung may kapalit man ang lahat ng sakit, lahat ng pag-iyak, lahat ng pagkawala–

ito ’yon.

Siya.

Kami.

Habambuhay.

Wakas.

Epilogo

Manuel H. Mendoza

Hindi ko akalain na darating ang araw na kailangan kong harapin ang katotohanang matagal ko nang alam pero ayaw kong tanggapin. Si Sky. Ang batang matagal ko nang itinuring na anak ko. Ang batang inalagaan ko, pinalaki, pinakain, at pinag-aral kahit alam kong hindi siya galing sa akin.

Nasa harap ko siya ngayon, pero hindi ko siya matingnan nang diretso. Dahil sa tuwing titingin ako sa kanya, nakikita ko si Armando. Nakikita ko ang mukha ng taong dating tinawag kong kapatid at kaibigan. Ang taong kinuha sa akin ang lahat.

Simula pa noong magkakabata kami ni Armando at Theresa, alam ko na may something sa kanila. Hindi ko lang pinansin. Kasi naniniwala ako sa salita ni Theresa noon na magkapatid lang ang turingan nila. Inampon si Theresa ng ina ni Armando kaya naniwala akong imposible. Na walang iba kundi ako lang. Ako ang sinagot niya. Ako ang pinili niya. O akala ko lang.

Naging mabuti akong asawa sa kanya. Trabaho lang sa barko ang inisip ko para maibigay sa kanya ang buhay na gusto niya. Tinalikuran ko ang mga kalokohan ko noon sa barko noong magkasama pa kami ng kaibigan kong si Rafael. Pero habang nasa dagat ako, habang buwan-buwan akong wala, doon pala siya nakikipagkita sa lalaking dapat ay itinuring niyang kapatid lang.

At ang pinakamasakit? Ako mismo ang may kasalanan kung bakit siya napunta sa ganoong sitwasyon. Baog ako. Matagal ko nang alam ’yun bago pa kami ikasal. Pero natakot ako. Natakot akong sabihin sa kanya na hindi ko siya mabibigyan ng anak na gustong-gusto niya. Akala ko, kapag minahal niya ako nang sapat, matatanggap niya rin ’yun. Pero hindi. Habang tumatagal, mas lalong sumasakit sa kanya ang kawalan ng anak. At mas lalong lumalaki ang galit niya sa akin nang malaman niya ang katotohanan.

Nakatayo sa harap ko sa kusina. Si Theresa, ang babaeng minahal ko nang todo sa kabila ng limang taong tanda niya sa akin, ang babaeng pinagtaguan ko ng sikreto. Pero kailangan ko nang sabihin sa kanya ang totoo bago pa man ako lamunin ng guilt.

“T-Theresa…” mahina kong sabi, nanginginig ang boses. “Alam ko na matagal mo nang gustong magkaanak. Alam kong matagal na tayong sumusubok. P-Pero… s-sana mapatawad mo ako.” sabi ko sa kanya. Huminga ako nang malalim.

“M-Matagal ko nang alam na baog ako bago pa tayo ikasal.”

Bigla siyang tumigil sa paghuhugas ng pinggan. Tumingin siya sa akin na parang hindi siya makapaniwala.

“A-Ano’ng s-sinasabi mo?” tanong niya, hindi makapaniwala sa sinabi ko.

“B-Baog ako,” ulit ko, parang binubuksan ang sugat na matagal ko nang tinatakpan. “Matagal ko nang alam ’yun. Pero natakot ako. Natakot akong sabihin sa’yo na hindi ko kayang bigyan ka ng anak na gustong-gusto mo. Akala ko… kapag minahal mo ako nang sapat, kapag nakita mo kung gaano kita kamahal, matatanggap mo rin. Na baka sapat na ang pagmamahal ko.”

Napayuko siya sandali. Tapos biglang tumawa siya nang mapait at puno ng sakit. “T-Tangina ina naman, Manuel…”

“T-Theresa, pasensya na-” sabi ko ngunit pinutol niya ako kaagad.

“Pasensya na?!” sigaw niya, tumalikod siya at hinampas ang lababo. “Pinagkaitan mo ako ng buhay na dapat ay mayroon ako! Niloko mo ako! Pinakasalan mo ako kahit alam mong hindi mo ako mabibigyan ng anak! Alam mo noon pa man, na gusto kong magkaroon ng anak dahil wala akong pamilya. Ulila ako. Sayang ang buhay ko sa’yo! Sayang lahat!”

“P-Pamilya naman tayong dalawa na maituturing. Hindi kita iiwan, aalagaan kita habambuhay. Pagsisilbihan.” katwiran ko.

Galit na galit siya. Lumapit siya sa akin habang ang mga mata niya ay puno ng luha at galit.

“Akala mo ba sapat ’yang pagmamahal mo?! Araw-araw ko ’tong iniisip, Manuel! Araw-araw ko ’tong nararamdaman na kulang ako! Na may mali sa akin! Tapos ikaw… ikaw pala ang may mali sa ating dalawa! At itinago mo sa akin!” sigaw niya.

Nanginginig na ang buong katawan ko. Gusto kong hawakan siya pero alam kong hindi na puwede.

“Galit na galit ako sa’yo ngayon, putang ina!” patuloy niya, ang boses niya ay basag na. “Wala kang silbi! Hindi mo man lang kayang bigyan ako ng pamilya na pangarap ko! Sayang ang mga taon na ginugol ko sa’yo! Sayang!”

Tumulo na ang luha ko. Hindi ko na napigilan iyon.

“A-Alam ko… alam kong kasalanan ko,” mahina kong sabi. “Ako mismo ang may kasalanan kung bakit napunta ka sa ganitong sitwasyon. Natakot lang ako na mawala ka. Natakot ako na hindi mo ako piliin kapag nalaman mo. Pero mas masakit pala ’to… mas masakit na pinili kita kahit alam kong sisirain ko mga pangarap mo.”

Tiningnan niya ako nang diretso, puno ng hinanakit. “Hindi kita mapapatawad, Manuel. Gusto ko ng pamilya. Gusto ko ng anak. At ikaw… pinagkait mo sa akin iyon.”

Hindi na ako nakasagot. Naiwan na lang akong nakatayo roon habang umiiyak si Theresa sa harap ko. Ang babaeng minsan ay tahanan ko, ngayon ay pinakamalaking sugat ko. At sa bawat hikbi niya, ramdam ko na ako mismo ang pumatay sa pag-ibig naming dalawa.

Maraming beses pa kaming nagtalo. Dumating sa punto na sinabi kong willing naman akong mag-ampon kaming dalawa. Ayaw niya, dahil ang gusto niya ay galing sa sarili naming dugo dalawa.

Kaya noong nalaman kong may nangyayari sa kanila ni Armando habang wala ako… hindi ako nagulat. Nasaktan, oo. Pero hindi na ako nagulat na naging desperada siyang magkaroon ng anak.

Alam kong naghanap siya ng lalaking makakapagbigay sa kanya ng anak. At sino pa ba ang pinakamadaling lapitan kundi ang lalaking matagal na nagmamahal sa kanya? ’Ang lalaking handang ibigay ang lahat para sa kanya, pati na ang karangalan ko.

Nang malaman kong buntis siya, alam ko na agad. Hindi siya makatingin sa akin nang diretso. Hindi niya ako masabihan nang harapan.

Pagpasok ko sa bahay pauwi mula sa pagtatrabaho ng siyam na buwan sa barko, tahimik ang paligid. Gabi na at ang ilaw sa sala ay madilim. Papunta na sana ako sa kusina nang makita ko siya, si Theresa, nakatayo sa harap ng salamin sa sala, naka-side view, at dahan-dahan niyang hinihimas ang tiyan niya.

Malaki na iyon. Hindi basta-basta. Halatang may buhay na roon. Parang tumigil ang mundo ko. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makahinga.

“T-Theresa…” tawag ko sa kanya.

Bigla siyang napalingon. Natakot ang mukha niya nang makita ako. Agad niyang ibinaba ang kamay niya, pero huli na. Nakita ko na.

“M-Manuel…” garalgal ang boses niya.

Hindi ako nakapagsalita agad. Tinitigan ko lang ang tiyan niya. Ang babae na dapat sana ay sa akin lang. Ang babae na dapat ay kasama ko sa panghabambuhay.

“B-Bakit… m-malaki ’yang t-tiyan mo?” tanong ko, ang boses ko ay halos pabulong pero halata ang sakit. Alam ko naman na iyon, gusto ko lang masampal ng katotohanan.

Tumahimik siya nang matagal. Pagkatapos ay biglang tumulo ang luha niya. Hindi na niya kinaya. Yumuko siya at niyakap ang sarili niya.

“M-Manuel… pasensya na,” hikbi niya. “Hindi ko na kayang itago pa.”

Lumapit ako nang dahan-dahan, parang natatakot akong masira ang lahat sa isang galaw lang.

“A-Ano’ng ibig mong sabihin?” tanong ko, mas gustong masaktan.

“M-May nangyari sa amin ni Armando,” sabi niya nang diretso, ang boses niya ay nabasag habang ako naman ay napapikit. “H-Habang wala ka. Habang… habang desperada ako. Habang gustong-gusto ko nang magkaanak. Nandyan siya sa tabi ko noong malungkot ako dahil hindi ko makakamit ang pangarap kong magkapamilya… magkaroon ng sariling anak.”

Parang sinaksak ako sa dibdib. Napahawak ako sa likod ng upuan.

“Baog ako,” mahina kong sabi, parang sinasabi sa sarili ko iyon. “Matagal ko nang alam iyon. Pinagtapat ko rin sa iyo. Akala ko… kapag minahal kita nang sapat, kapag binigyan kita ng sapat na oras, matatanggap mo rin na hindi kita mabibigyan ng anak.” dagdag ko pa.

Tumingin siya sa akin, puno ng galit at sakit. “Pero hindi pala, Manuel! Araw-araw ko ’tong nararamdaman na kulang ako! Na may mali sa akin! Na walang buhay sa loob ko! At ikaw… ikaw ang nagkulang sa ating dalawa!”

“Theresa-”

“Galit na galit ako sa’yo!” sigaw niya, luha na ang dumadaloy sa mukha niya. “Pinagkaitan mo ako ng buhay na dapat ay mayroon ako! Niloko mo ako! Pinakasalan mo ako kahit alam mong hindi mo ako mabibigyan ng anak! Sayang ang buhay ko sa’yo! Sayang lahat ng taon ko sa isang lalaking walang silbi!”

Humakbang ako palapit pero tumalikod siya.“Ngayon, buntis na ako,” patuloy niya, ang boses niya ay puno ng hinanakit. “At hindi ikaw ang ama. Si Armando. Siya… siya ang kaya akong bigyan ng anak na gusto ko….”

Napahinto ako at napakuyom ng kamay. “Asawa pa rin kita, mananatili ako sa tabi mo. Hindi rin naman kami matatanggap ng pamilya ni Armando. Kung hindi mo matatanggap ang bata, kaya ko namang buhayin itong mag-isa. Ikaw ang magdesisyon.” dagdag ni Theresa.

Parang binunutan ako ng hininga. Nanginginig na ang buong katawan ko. Napahinga ako nang malalim. Hindi ko napansin, tumutulo na pala ang luha ko. Wala naman na akong magagawa. Kung hindi ko siya tatanggapin, sino pa ang makakasama ko? Maiiwan akong mag-isa. Wala na ang mga magulang ko. Wala naman akong mga kapatid. Hindi ako malapit sa mga kamag-anak ko. Si Theresa na lang ang mayroon ako. Hahayaan ko pa ba siyang iwan ako at tuluyan siyang mawala?

“S-Sigurado ka bang hindi mo ako iiwan? Sige, patatawarin kita kahit iniputan mo ako sa ulo. Tatanggapin ko ang bata.” garalgal ang boses ko. “P-Pasensya na sa lahat. Pasensya na kung hindi kita mabigyan ng anak. Pasensya na kung malaki ang pagkukulang ko sa’yo… kung minahal kita nang sobra na hindi ko na nakita na sinisira ko na pala tayo.”

Umiiyak na rin ako. Hindi ko na napigilan. “Galit na galit ka sa akin mula noon pa… sinabi mo sa mukha ko na pinagkaitan kita ng buhay na dapat ay mayroon ka. Na niloko kita. Na sayang ang buhay mo sa isang lalaking walang silbi. At tama ka. Tama ka. Kung ito ang kabayaran, tatanggapin ko.” dagdag ko pa.

Tumahimik siya. Naiwan na lang kaming dalawa sa gitna ng sala, puno ng luha at basag na pangako. At sa gabing iyon, alam ko na ako mismo ang nagdala sa amin sa ganitong sitwasyon. Ako mismo ang pumatay sa pag-ibig naming dalawa.

Noong gabing dumating si Armando sa bahay namin, handa akong harapin siya. Nagmamakaawa siya sa akin na siya ang aako sa bata. Doon ako nagwala. Hindi ko na maalala kung ilang suntok ang ibinigay ko sa kanya. Paulit-ulit. Sa mukha, sa tiyan, at sa likod. Gusto kong patayin siya noon. Gusto kong burahin ang lahat ng alaala niya kay Theresa. Gusto kong iparamdam sa kanya ang sakit na idinulot niya sa’kin. Ang sakit na kinain ko nang tahimik sa loob ng maraming taon.

“Tang ina mo! Lumayas ka dito! Ako na ang tatay ng bata!”

sigaw ko sa kanya habang duguan na ang mukha niya. “Wala kang karapatan kay Theresa, hindi ikaw ang asawa!”

Siguro, nakita niya ang kalagayan ni Theresa. Malaki na ang tiyan niya. Hindi makakabuti sa kanya at sa anak nila kung ipipilit niya ang sarili niya. Kaya hindi na siya nanggulo pa.

Bago siya umalis, tiningnan ko siya sa mata at sinabi ko nang malinaw: “Kapag nagpakita ka ulit dito, hindi lang bugbog ang matitikman mo, papatayin kita.”

At totoo ’yun noon. Kaya ko siyang patayin. Pero hindi ko ginawa. Dahil kahit gaano ko kamuhi si Armando, kahit gaano kasakit ang ginawa nila sa akin, may isang bagay na hindi ko kayang tanggihan. Ang bata sa sinapupunan ni Theresa. Si Sky.

Kaya pinili kong manahimik. Pinili kong tanggapin siya bilang anak ko. Pinili kong maging ama niya sa harap ng lahat, kahit alam kong bawat tingin ko sa kanya ay magpapaalala sa akin ng pinakamalaking kahihiyan sa buhay ko.

Pinalaki ko siya. Pinakain ko siya. Binigyan ko siya ng pangalan ko. Pero hindi ko maitago ang galit at lamig sa loob ko. Sa tuwing titingnan ko si Sky, nakikita ko si Armando. Nakikita ko ang mukha ng taong nagnakaw sa akin ng asawa at ng dignidad ko. At kahit anong pilit ko, hindi ko mapigilan ang sarili kong maging malamig sa kanya. Hindi ko mapigilan ang sakit na sumasakal sa dibdib ko tuwing tatawag siya sa akin na “Papa.”

Habang tumatagal ang panahon, para bang nawalan na ng pag-ibig sa pagitan naming dalawa ni Theresa. Sa sala ako natutulog at hindi ko na siya tinatabihan. Tuwing may kailangan lang siya sa akin, saka ko siya kinakausap. Para bang mag-boardmates na lang kaming dalawa. Pero hindi ko naman sila pinapabayaan. Binibigay ko pa rin ang pangangailangan nila. Nagbabarko pa rin ako para mapalaki nang maayos si Sky at maibigay ang pangangailangan nila.

Ngayon, nandito siya sa harapan ko. Malaki na siya. At hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Galit pa rin ba ako? Siguro. May pait pa rin ba akong nararamdaman? Sobrang sakit pa rin.

Puno pa rin ba ako ng panghihinayang? Higit pa sa makakaya kong aminin. Dahil sa huli, kahit ilang taon ko siyang pinalaki, kahit tawagin niya akong papa… alam naming pareho na hindi ako ang tunay niyang ama.

At ’yun ang pinakamasakit sa lahat. Na kahit gaano ko kamahal si Theresa noon, kahit gaano kasakit ang lahat, ang bata na akala ko ay magiging daan para maging buo ang pamilya namin… siya mismo ang naging permanenteng paalala ng pagkatalo ko bilang isang lalaki, bilang isang asawa, at bilang isang ama.

Pinalaki ko si Sky nang may buong pagpapanggap. Sa harap ng mga tao, ako ang maasikaso at responsableng ama. Binilhan ko siya ng mga gamit, pinag-aral, sinamahan sa school programs, at tinawag niya akong “Papa” na parang tunay.

Pero sa loob ng bahay, kapag kaming tatlo na lang, iba ang nararamdaman ko. Tuwing ngingiti siya sa akin, parang may kutsilyong humahati sa dibdib ko. Dahil sa likod ng mga ngiti niya ay ang mukha ni Armando ang parang mas malinaw na nakikita ko. Ang mga mata, ang anyo ng panga, pati ang paraan ng pagtawa niya minsan. Lahat ’yun ay paalala na hindi siya akin kahit kamukhang kamukha naman niya ang ina niya.

Maraming beses kong sinubukang mahalin siya nang buo. Pinilit ko. Niyakap ko siya nang mahigpit noong bata pa siya at umiiyak dahil nadapa. Binigyan ko siya ng pera kapag may field trip. Pero sa tuwing matutulog na siya, bumabalik ang galit ko. Bumabalik ang tanong sa isip ko. Bakit siya? Bakit ang anak ng taong nagnakaw sa akin ang kailangan kong tawaging anak?

Hindi ko siya sinasaktan nang pisikal. Hindi ko siya sinisigawan. Pero malamig ako. Malamig na malamig. At alam kong ramdam na ramdam niya ’yun. Nakikita ko sa mga mata niya tuwing tatawag siya sa akin. May takot, may pag-aalinlangan, at may panghihinayang. Parang alam niyang may kulang sa pagmamahal ko, pero hindi niya alam kung bakit.

Paglipas ng panahon, ramdam kong alam na niya ang totoo. Wala namang sikretong hindi nabubunyag. Magkaroon ka ba naman ng mga kapitbahay na tsismosa. Kaya lumipat kami ng tirahan matapos kong kumita at makaipon.

Habang lumalaki si Sky, hindi ko alam pero parang nagbabago ang tingin ko sa kanya. Lalaki naman siya pero bakit napakaamo ng mukha niya na para bang sa isang babae? Napainosente niyang tingnan. Para siyang anghel na ibinaba ng Diyos para subukin ang mga taong makakakita sa kanya.

Gabing-gabi na nang umuwi ako mula sa opisina para makasampa muli sa barko. Pagbukas ko ng pinto, tahimik ang buong bahay maliban sa mahinang tunog ng tubig sa banyo. May naliligo.

Umupo ako sa sofa, hawak ang isang bote ng alak. Pagkalipas ng ilang minuto, bumukas ang pinto ng banyo. Lumabas si Sky, naka-towel lang sa bewang, basa pa ang buhok, at may hawak na maliit na tuwalya na pinupunasan niya sa leeg. Kitang-kita ko ang katawan niyang nagbago sa paglipas ng panahon.

Tumigil ako sa pag-inom. Labing pitong taong gulang na siya. Matangkad na, payat pa rin pero nagsimula nang humulma ang katawan niya. Pero ang mukha… ang mukha niya pa rin ang problema ko.

Malambot. Maamo. Ang mga mata niya na parang laging basa kahit hindi umiiyak. Mga labi na manipis at bahagyang namumula dahil sa natural na kulay nito. Ang pisngi na makinis at maputi. Parang babae.

“P-Papa, nandito ka na pala,” sabi niya nang makita ako. Alanganin siyang ngumiti, ’yung ngiting nakakapanghina kahit tipid.

Hindi ako sumagot agad. Tinitigan ko lang siya habang nagpupunas siya ng buhok. Ang towel sa bewang niya ay medyo lumuwag, kita ang bahagi ng tiyan niya na patag at makinis.

“S-Sky…” tawag ko, mababa ang boses. “Bakit parang… hindi ka nagbabago?” tanong ko, nadala na ng espiritu ng alak kaya ganito katapang kausapin siya.

Napakunot-noo siya. “H-Ha? A-Ano pong ibig niyong sabihin, Papa?”

Lumapit ako nang dahan-dahan. Tumayo ako sa harapan niya. Mas matangkad na siya kaysa dati, pero hindi pa rin sapat para mataasan ako.

“Lalaki ka,” sabi ko, habang tinitingnan ko ang mukha niya nang mabuti. “Dapat matigas na ’yang mukha mo. Dapat may balbas ka na, dapat matikas ka. Pero bakit… bakit parang babae ka pa rin tingnan?”

Natawa si Sky nang mahina, nahihiya. “Sabi nila, mas okay daw po akong ganito. Maganda raw ako.”

“M-Maganda?” ulit ko. Parang may kung anong kumurot sa dibdib ko. Hinawakan ko ang baba niya gamit ang dalawang daliri at dahan-dahan kong itinaas ang mukha niya. Halos makuryente ako pero pinigilan ko. Dama ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Bakit ganoon? Parang matagal na panahon ko na huling naramdaman iyon.

Malapit siya masyado. Ramdam ko ang init ng hininga niya. Ang amoy ng sabon sa balat niya. Ang basa niyang buhok na tumutulo sa balikat niya.

“P-Papa…” mahina niyang tawag, medyo natakot yata sa akin.

“M-Maganda nga.” bulong ko, ang boses ko ay naging garalgal na. “Pero lalaki ka, Sky.”

Napahigpit yata ang kamay ko sa baba niya. Gusto kong bitawan siya, pero hindi ko magawa.

“P-Papa, masakit po…” mahina niyang reklamo.

Agad kong binawi ang kamay ko. Humakbang ako palayo, parang natakot sa sarili ko.

“Pumasok ka na sa kuwarto mo,” malamig kong utos. “At magbihis ka. Huwag kang lumabas nang ganyan simula ngayon.”

Tumango siya, nalilito at natatakot. Bago siya pumasok sa kuwarto, lumingon pa siya sa akin.

Tinitigan ko lang siya hanggang sa isara niya ang pinto. Naiwan akong mag-isa sa sala, nanginginig ang buong katawan. Ininom ko nang todo ang alak. Tinamaan na yata ako. Matapang ba ’tong alak?

Naguguluhan ako.

Ano ba ang handa kong isakripisyo? Ang relasyon namin bilang mag-ama? Ang sarili kong konsensya? O ang nararamdaman ko na hindi dapat maramdaman? Bakit ganito? Kailan pa ’to? Bakit hindi ko napansin?

“Putang ina…” mura ko sa sarili ko. “Anak mo ’yun, Manuel. Anak mo ’yun.” paalala ko sa sarili ko.

Pero kahit ilang beses kong ulitin ’yun sa utak ko, hindi na ako naniniwala. Habang tumatagal, hindi na siya basta anak sa paningin ko. May parte sa kanya na hinahatak ako pababa. At ’yung parte na ’yun… unti-unti na itong lumalamon sa akin. At ang pinakamasakit? Hindi ko ito mapigilan. Kaya galit na galit ako sa sarili ko. Kaya mas lalo ko na lang inilalayo ang sarili ko sa kanya.

Sa kasamaang palad, nagkasakit si Theresa. Bigla na lang siyang nanghina. Cancer, sabi ng doktor. Mabilis ang pagkalat ng sakit niya. Noong una, akala namin kaya pa. Pero lumala nang lumala. Naging mahina siya, payat, at halos hindi na makabangon sa kama. Ako at si Sky ang nag-alaga sa kanya. Magkakasama kaming lumaban para madugtungan pa ang buhay niya.

Kakaiba ang pakiramdam ko tuwing nakikita ko kaming tatlo. Parang isang pamilya na sira na mula pa sa simula, pero pinipilit pa rin maging buo hanggang sa huling sandali.

Ako ang nagpapalit ng damit ni Theresa, naglilinis ng sugat, at nagbibigay ng gamot. Si Sky naman ang laging nasa tabi niya, hinahawakan ang kamay, kinukuwento ang araw niya, at sinusubukan pang patawanin ang nanay niya kahit halos wala nang lakas si Theresa.

Isang gabi, pag-uwi ko galing sa pag-aasikaso sa pagsampa sa barko, pagod na pagod ako. Tahimik ang bahay. Akala ko tulog na silang dalawa. Pero nang papalapit ako sa kuwarto, narinig ko ang mahinang boses ni Theresa.

“Sky… anak, makinig ka sa akin.” Tumigil ako sa pintuan. Hindi ako pumasok agad. Nakinig lang ako sa kanila.

“Kapag wala na ako… huwag mong iwan si Manuel kahit ano ang mangyari. Alagaan mo siya, ha? Mabait ’yang Papa mo. Matagal na niyang binigay ang lahat para sa’tin. Kahit hindi niya sinasabi, mahal na mahal ka niya.”

Napahigpit ang kapit ko sa doorknob. Mahal? Talaga? Kung alam lang niya kung gaano kahirap sa akin ang lahat.

Pagkatapos, narinig ko pa si Theresa na tumawa nang mahina, parang nanunukso.

“At saka… ang ganda mo kaya, Sky. Matangkad, matalino. Bagay kayo ni Manuel na magkasama sa buhay, ’di ba? Kung sakaling mag-isa na siya… baka naman puwede mong isiping samahan siya sa buhay. Mabait siya. Magaling mag-alaga. Hindi mo ba napapansin?”

ani ni Theresa.

Nanlalamig ang buong katawan ko. Si Theresa, sa mismong huling mga araw niya, binibilin ako kay Sky. Tinutukso pa talaga niya ang anak niya. Parang ang dali para sa kanya na ibigay ako sa anak niya na anak pa naman ng lalaking minahal niya noon. Parang walang malisya. Parang normal lang na mangyari ’yun.

Siraulo ba siya? Epekto ba ’yan ng chemotherapy niya? Anak at bata ang tingin ko kay Sky! Ako na halos ang nagpalaki sa kanya. Talaga ba, Manuel?

“M-Ma…” mahinang sagot ni Sky, nahihiya at nalilito. “Ano ba ’yang pinagsasabi mo…”

“Bakit? Totoo naman. Si Manuel ang pinakamabuting lalaki na kilala ko. At ikaw… ikaw ang nag-iisang anak ko. Akala mo ba hindi ko alam ’yang mga tinginan mo sa Papa Manuel mo. Kung magkakatuluyan kayo kapag namatay ako… bakit hindi? Mas masaya ’yun kaysa mag-isa siya… at mag-isa ka. Mas mapapanatag ako.” dagdag pa niya.

Hindi ko na kaya pang makinig. Tahimik akong umatras, pumunta sa kusina, at umupo sa madilim na sulok niyon. Doon ko pinakawalan ang lahat ng sakit na matagal ko nang kinikimkim. Galit ako kay Theresa. Galit na galit.

Hanggang sa huling hininga niya, patuloy pa rin niyang sinasaktan ang damdamin ko. Hindi pa ba sapat ang ginawa niya sa akin noon? Hindi pa ba sapat na binasag niya ang pagkalalaki ko? Hindi ba sapat na pinilit kong tanggapin ang anak na bunga ng kasalanan nila? Ngayon, pati ang anak niya, gusto niyang ipalit sa kanya? Baliw ba siya?

Huminga ako nang malalim sa dilim. Hindi ko alam kung hanggang kailan ko pa kayang magkunwari. Hindi ko alam kung hanggang kailan ko pa kayang tawaging “anak” si Sky habang bawat araw ay sumisigaw sa loob ko na siya ang buhay na patunay ng lahat ng pagkatalo ko. At sa tuwing maalala ko ang mga salita ni Theresa sa kama niya… lalong sumasakit ang dibdib ko. Dahil kahit sa kamatayan niya, hindi pa rin niya ako binibigyan ng kapayapaan.

Dumating ang araw na inaasahan ko, pero hindi pa rin ako naging handa. Namatay si Theresa. Tahimik siyang namatay isang madaling araw, habang nakahawak ang kamay niya kay Sky. Ako naman ay nakaupo sa gilid ng kama, nanonood lang. Walang luha. Walang malakas na iyak. Parang biglang nawalan ng kulay ang buong mundo. Ang babaeng minahal ko nang lubusan, ang babaeng nagbigay ng saysay sa buhay ko noon, at ang babaeng sumira rin sa buhay ko- wala na siya.

Sa libing, maraming tao. Maraming nakidalamhati sa akin, “Condolence, Manuel.” “Ang tapat mo talaga sa asawa mo.” “Si Sky, ang bait, maalaga siya sa nanay niya.”

Ngumiti lang ako. Tumango. Pinaglaruan ang baso ng tubig sa kamay ko. Pero sa loob-loob ko, gusto kong sumigaw sa lahat: “Hindi niyo alam na ang asawa ko, ang inaakala niyong tapat at mabait, ay nagtaksil sa akin sa kaibigan ko pa. At ang anak na umiiyak ngayon, anak ng pagkakasala nila sa akin.”

Pagkatapos ng libing, parang biglang nawalan ng saysay ang bahay. Walang Theresa na aalagaan. Walang boses na tatawag sa akin para kumain. Walang humihingi ng gamot sa gabi. Tanging ako at si Sky na lang ang natira.

At doon ako mas lalong naging malamig para makatakas sa kakaibang nararamdaman ko. Hindi ko na kayang magkunwari. Hindi na ako nakikipag-usap kay Sky nang matagal. Kapag uuwi siya galing school, “Kumain ka na” na lang ang masasabi ko, tapos pupunta na ako sa kuwarto ko. Kapag may tanong siya, maikli ang sagot ko. Kapag sinubukan niyang magkuwento, titingin lang ako sa labas ng bintana o sa TV, parang walang naririnig.

Sa gabi, kapag mag-isa na ako, doon ako nabubuhay nang iba. Naglalasing. Bote pagkatapos ng bote ng alak- whisky, rum, beer, kahit ano basta makalimutan ko sandali ang lahat. Uupo ako sa sala o sa likod ng bahay, tititig sa kawalan, at hahayaan ang alak na painumin ang galit, ang sakit, at ang panghihinayang na matagal nang nakaimbak sa dibdib ko.

Minsan, habang lasing na lasing, naiisip ko si Armando. Naiisip ko kung nasaan siya ngayon. Kung alam ba niya na wala na si Theresa. Kung natutuwa ba siya na sa wakas, libre na siya sa kasalanan nila. At sa tuwing maiisip ko ’yun, lalong sumasakit. Gusto kong hanapin siya. Gusto kong bugbugin ulit siya hanggang hindi na siya makatayo.

Gusto kong sigawan siya na “Anak mo si Sky! Anak mo ang pinili ko para alagaan at palakihin!” Pero hindi ko ginagawa. Dahil mas duwag ako kaysa sa akala ko.

Si Sky naman… nakikita ko siyang sinusubukan pa ring pakisamahan ako. Minsan, pupunta siya sa kusina kapag nakikita niyang lasing na naman ako. “Papa, tigilan mo na ’yan…” sasabihin niya nang mahina. “Kain ka muna.”

Hindi ko siya sinasagot. Minsan, tinatanggihan ko pa ang pagkain na inihanda niya. Minsan, sinasabi ko sa kanya nang malamig, “Wag mo na akong alagaan. Hindi mo ako tatay. Hindi mo obligasyon ’yan.”

Nakikita ko ang sakit sa mga mata niya. Nakikita ko kung paano siya napipilitang ngumiti kahit gusto niyang umiyak. Pero hindi ko kayang baguhin ang sarili ko. Hindi ko kayang bigyan siya ng init na matagal na niyang hinihintay. Dahil sa tuwing titingnan ko siya, dalawang bagay lang ang nakikita ko. Una, ang mukha ni Armando, ang lalaking nagnakaw sa akin ng lahat. Pangalawa, ang mukha ni Theresa, ang babaeng minahal ko pero hindi kailanman naging tapat sa akin.

At sa gitna ng kalasingan at ng galit ko, ang tanging naiisip ko na lang ay kung hindi lang dahil kay Sky, matagal na sana akong nakalaya sa sakit na ’to. Pero ’di ba may pagpipilian ka naman? Bakit mo pa tinanggap si Theresa? Sumasakit lang ang ulo ko lalo.

Paulit-ulit na ganito lang ang gabi ko. Walang Theresa at tanging alak na lang ang kasama. Nakaupo ako sa sofa, nakabukas ang ilang bote ng alak. Nang pumasok si Sky, parang may kung anong humila sa dibdib ko. Kamukhang-kamukha niya si Theresa talaga. Sa tuwing titingnan ko siya, bumabalik lahat sa akin. Ang pagtataksil, ang sakit, at ang kahihiyan.

“Sky,” tawag ko, basag at garalgal ang boses dahil sa alak.

“Po?” sagot niya at lumapit.

“Halika.” Sumunod siya at naupo sa tabi ko.

Hindi ko na alam kung ano ang ginagawa ko. Ang tanging alam ko, mainit ang katawan niya at amoy sariwa. Kabaligtaran ng lamig na matagal nang nasa loob ko.

“Alam mo… kamukhang-kamukha mo mama mo,” bulong ko. “Honeyyyy koooo.”

Hinila ko siya at iniupo sa pagitan ng mga hita ko. Ipinatong ko ang baba ko sa balikat niya at inamoy ang leeg niya. Sobrang bango. Si Theresa ba itong yakap ko. Kahit tinarantado mo ako, parang miss pa rin kita.

“Ang bango-bango mo, Honey…” sabi ko habang nagpapatak ng magagaang halik sa leeg niya.

Ramdam ko ang pagtigas ng burat ko sa pagitan ng puwitan niya. Hindi ko na mapigilan ang sarili ko. Dinilaan ko ang leeg niya pati ang tenga niya. Bago pa ako makapag-isip nang maayos, inihiga ko na siya sa sofa at nasa ibabaw niya na ako. Hinalikan ko siya nang masuyo tulad ng ginagawa ko sa kanya noon. Kung panaginip lang ito, sana ay hindi na ako magising. Parang hinahalikan ko ang asawa ko na kamakailan lang nawala.

Ito ang mas tama sa paningin ng lahat. Hindi ang weird na nararamdaman ko kay Sky. Tama!

“P-Papa…” ungol niya.

Hindi ko narinig ang itinawag niya sa akin. Bago ko pa masimulang romansahin siya, bigla na lang akong bumagsak sa balikat niya, nanghihina dahil sa kalasingan.

Pagkalipas ng ilang sandali, may mainit at basa na sensasyon akong nararamdaman sa burat ko. Parang nananaginip ako. May mainit na bibig na nakabalot sa titi ko, sumusubo, sumisipsip, at binibilisan ang paggalaw doon. Napakagat ako sa labi ko habang nakapikit pa rin. Hindi ko magawang imulat ang mga mata ko sa sobrang kalasingan.

“Uhhhmmm…” ungol ko. Napakapit ako sa buhok niya nang hindi sinasadya.

Ang sarap. Sobrang init at basa. Kahit lasing ako, ramdam ko ang bawat galaw ng dila at ang mahigpit na pagjakol niya sa ibaba. Hanggang sa hindi ko na napigilang sumabog sa loob ng bibig niya. Mainit at malapot ang tamod ko, at ramdam kong nilunok niya lahat iyon.

Kinabukasan, gising na ako sa sofa nang may bahid pa rin ng alak. Nakita kong nakatitig sa akin si Sky mula sa malayo. Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya, pero nakaramdam ako ng kaba kaya isinawalang bahala ko na lang iyon para hindi niya mahalata.

Muli, nang gabing iyon, uminom akong muli. Nang malasing ako, nakita kong muli si Sky. Nang lumapit siya, hinawakan ko siya nang mariin. Naalala ko na naman ang ginawa ni Theresa sa akin. Bakit ganoon? Lagi kong naaalala tuwing nakikita ko si Sky. Gusto ko namang hindi na maramdaman ang galit ngunit bakit bumabalik pa rin? Hindi ko makontrol.

“I-Ikaw… b-bakit ba… bakit ba ginawa sa akin ng nanay mo iyon?” Napasuntok ako sa mesa. “H-Habang nagsasakripisyo ako sa barko, nagpapakahirap para sa mga pangarap namin, siya naman… nakikipaglandian, nakikipagtalik sa ibang lalaki! Tangina!”

Tumingin ako kay Sky at biglang sumakit ang dibdib ko.

“Ikaw… ikaw ang kamukha niya,” bulong ko na puno ng pait. “Putangina… kamukhang-kamukha mo talaga ang nanay mo! Kaya minsan ayaw kitang makita, eh! Naaalala ko ang pagtataksil ng nanay mo! Alam mo bang hindi kita anak?!”

“Pa…” mahina niyang sabi.

“Ikaw… ikaw ang kamukha niya,” ulit ko. “Bakit… bakit mo nagawa iyon noon? Hindi pa ba ako sapat, H-Honey?”

Hindi ko na alam kung si Sky ba talaga ang kausap ko o si Theresa. Sobrang lasing na ako at sobrang sakit na ng alaalang nakatatak sa isipan ko. Ang alam ko lang, kinausap ko ang namayapa kong asawa at ang dami kong sinabi sa kanya. Nanghingi ako ng kapatawaran sa mga naging pagkukulang ko sa kanya at nangakong aalagaan ko si Sky.

“Ako na ngayon ang tutugon sa pagkukulang niya, Pa… ako na ang papalit kay Mama. Hindi na siya… ako na.” sabi niya na hindi ko gaanong naunawaan dahil sa sobrang kalasingan.

’Yun ang huling narinig ko bago ko siya hiniga sa sofa at hinalikan nang may panggigigil. Hinalikan ko siya nang malalim, dinilaan ang leeg, utong, at buong katawan niya. Idinapa ko siya at dinilaan ang puwitan niya. Kiniskis ko ang burat ko sa butas niya habang puno pa rin ng galit at pagnanasa.

“Papa, please… huwag mo na akong bitinin… Honey…” Gusto kong ipasok. Gusto kong sagarin siya. Pero muli, bumigat ang ulo ko dahil sa alak. Bumagsak na naman ako sa katawan niya. Tulog na tulog, bitin, at puno ng pait.

Pero akala ko roon na magtatapos iyon. May kakaiba sa gabing ito. May init na nararamdaman ako sa katawan ko kahit tulog ako. Parang may mainit na bibig na nakabalot sa burat ko, sumusubo, sumisipsip, at gumagalaw nang malalim.

“Uhhhhmmmm…” ungol ko nang mahina, pero hindi ako nagising nang lubusan.

Maya-maya pa, ramdam ko na may bigat na umupo sa ibabaw ko. Mainit. Masikip. Unti-unti itong bumababa sa burat ko hanggang sa maramdaman kong nakabaon na ito sa isang mainit at masikip na butas.

“Ahhhhhh… f-fuckkkk…” ungol ng isang boses na pamilyar sa akin.

Hindi ko alam kung nananaginip lang ako o totoo. Ang alam ko lang, sobrang sarap. Sobrang init at hapit. Parang may sumasakay sa akin, gumigiling, at tumataas-baba nang mabilis.

Plok! Plok! Plok!

“Papa… ang sarap mo… ang laki mo… uhhhhhhmmm… Akin ka lang…”

Ramdam ko ang pagpisil ng butas niya sa burat ko. Ramdam ko ang bawat galaw niya. Hanggang sa hindi ko na napigilan. Hinawakan ko na ang balakang niya nang mahigpit at mabilis kong kinadyot pataas habang nakapikit pa rin.

“Ahhhhh… Hmmm… Papa, ang sarap pala nito… Ohhhh…. Agggghhhh… Kantutin mo pa ako… Ako na ang papalit kay Mama…”

Hindi ko na alam kung ano ang nangyayari. Parang nananaginip ako na hinahalikan ko si Theresa. Hanggang sa sumabog ako sa loob niya. Mainit at malapot ang tamod ko na pumupuno sa kaloob-looban niya.

Pagkatapos noon, bumagsak na naman ang katawan ko sa sofa. Tulog na tulog ulit. Kinabukasan, magaan ang pakiramdam ko. Parang may tinanggal na bigat sa dibdib ko. Siguro dahil sa panaginip na iyon. Napangiti ako nang makita si Sky sa kusina.

“Sky, anak…” tawag ko, malumanay. “Halika, mag-almusal ka na muna.” dagdag ko.

“Alam mo ba…” nagsimula ako habang nakatingin sa tasa ng kape, “…nakausap ko kagabi ang mama mo sa panaginip ko… nagpakita siya sa akin…”

Huminga ako nang malalim. “Wala naman siyang sinabi. Pero ako ang may sinabi sa kanya. Humingi ako ng tawad sa lahat ng pagkukulang ko noon. Sa lahat ng oras na wala ako. Sa mga nagawa kong kasalanan noon.”

Masuyo kong hinawakan ang kamay niya. “Sabi ko sa kanya, simula ngayon, babawi ako… babawi ako sa ’yo.”

Tumayo ako at niyakap siya nang mahigpit. Hinalikan ko siya sa noo. “Simula ngayon, Sky… magiging maayos na tayo. Ayaw ko nang maramdaman mo na pinababayaan kita.”

Tumingin ako sa kanya bago masuyong nagsalita. “Anak… Mahal na mahal ka ni Papa… I love you…”

Sa wakas, parang may pag-asa na. Parang may bagong simula. Gusto kong maging mabuting ama sa kanya. Gusto kong bumawi sa lahat ng taon na malamig ako sa kanya.

Pero sa loob-loob ko, may kakaibang pakiramdam pa rin. Parang may alaala na hindi ko lubos na naaalala mula kagabi. Parang totoo ang init na naramdaman ko. Parang totoo ang ungol na “Papa” na paulit-ulit kong narinig.

Magaan ang loob ko nang araw na iyon. Kaya ko nga inimbitahan si Sky na mag-bonding kami. Matagal na rin naming hindi nagagawa ito. Niyakap ko siya at hinalikan sa pisngi.

“Salamat, anak. Alam kong marami akong pagkukulang sa’yo. Simula ngayon, magbabago na ang lahat.”

Sa motor, pinahawak ko siya sa bewang ko. “Huwag ka d’yan humawak, baka makabitaw ka. Sa akin ka na lang humawak.”

Sa mall, binilhan ko siya ng damit, polo, jeans, jacket at ng bagong iPad. “Para sa’yo ’to. Pagbutihan mo ang pag-aaral mo, anak. Huwag mong isipin ang presyo nito. Ang mahalaga ay mapagaan nito ang buhay mo.”

Niyakap ko siya sa harap ng maraming tao. Gusto kong iparamdam sa kanya na mahalaga siya kaya naman dinala ko siya sa paborito kong lugar sa Antipolo. Doon kami kumain at nagkuwentuhan. Magaan ang loob ko habang nakikita siyang masaya. Pag-uwi, imbitahan ko siyang mag-inuman kami nang kaunti para mas lalong maging masaya ang bonding naming mag-ama.

“Kaya mo ’yan. Akong bahala sa’yo. 18 years old ka na di ba? Puwede na ’yan. Ngayon lang tayo nagkaroon ng ganitong oras kaya sulitin na natin.” Masaya kami.

Nakakatawa ang mga usapan namin. Hanggang sa bigla na lang siyang lumapit at hinalikan ako sa labi.

“Sky!” malakas kong sigaw, puno ng gulat at galit. “Ano ’tong ginagawa mo?!”

Agad akong tumayo at hinablot ang jacket ko. “Hindi tama ’to, Sky. Hindi puwede ’to!”

Lumabas ako ng bahay nang mabilis. Hindi ko na kayang harapin siya sa gabing iyon. Paulit-ulit na tumatatak sa utak ko ang pagdampi ng labi niya sa labi ko. Bakit parang gusto kong ulitin? Bakit parang gusto ko pang namnamin iyon? Siraulo ka! Anak mo iyan!

Kinabukasan, malamig pa rin ang trato ko sa kanya. Pag-uwi ko, may niluto siyang paborito kong kare-kare. Natatakam ako kaya hindi ako makatingin sa kanya nang diretso.

“Busog na ako, Sky.” Malamig kong sagot. “Kumain na ako sa labas.”

Diretso akong pumasok sa kuwarto at uminom ulit. Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang ginawa niya. Ang halik, ang mga salita niya, at ang pag-amin na ayaw na niyang maging anak ko. Maya-maya pa, pumasok siya sa kuwarto ko.

“Pa, sorry po…” sabi niya, nanginginig.

“Sorry saan, ha? Sa ginawa mo noong isang gabi? Sa paghalik mo sa akin? Anak kita, Sky! Bakit naman ganun? Hindi iyon tama!” pangaral ko sa kanya, bakas ang galit sa boses ko.

“Pero hindi naman talaga tayo mag-ama, Papa! Kaya walang mali doon!” Nanigas ako, naalala ko ang kakulangan ko bilang isang lalaki.

Oo nga naman, baog ka. Kaya ka nga niloko at iniputan ng asawa mo sa ulo, eh.

“Anak pa rin kita kahit saang anggulo mo tingnan! Ako ang nagpalaki sa’yo. Ako ang tumayong ama mo. At kahit na hindi kita kadugo, hindi magbabago ’yon.” sabi ko sa kanya nang makabawi.

“Pero ako… ako, Pa… ayoko nang maging anak sa paningin mo. Kung may pagkukulang si Mama noon, ako na lang ang pupuno. Ako na lang ang papalit sa kanya… Mahal kita, Pa!” sabi niya, nagulat ako sa sinabi niya.

Ano daw? Mahal? Alam ba niya ang sinasabi niya? O lasing pa ako kaya iyon na ang naririnig ko sa kanya?

“Sky…” Napahinto ako, bumigat ang paghinga ko.

Hinawakan niya ang mukha ko at hinalikan ako. Nakikipaglaban ako sa sarili ko. Gusto kong itulak siya, pero hindi ko magawa. May parte sa akin na sabik, may parte na galit at natatakot.

“Hindi ko kaya, Sky. Hindi ko kakayanin na makita kang higit pa sa pagiging anak. Mahal kita, oo. Pero bilang anak lang. Kahit na sabihin mong hindi tayo magkadugo at kahit na pilitin mo, anak pa rin kita sa puso ko!” Tinalikuran ko siya at mabilis na lumabas ng bahay dahil baka bawiin ko lang ang sinabi ko.

Uminom ako nang todo hanggang madaling araw sa labas. Pagbalik ko sa bahay, lasing na lasing ako. Hindi ko na alam ang ginagawa ko. Pumasok ako sa kuwarto niya at humiga sa tabi niya.

“Sky…” garalgal kong bulong.

Dahan-dahan kong hinaplos ang balikat niya, pababa sa braso, at sa tiyan niya. Idinikit ko ang labi ko sa batok niya. Mainit ang hininga ko at mabigat ang katawan ko. Hindi ko na alam kung ano ang ginagawa ko. Bahagi ako ng galit, bahagi ako ng pagnanasa, at bahagi ako ng matagal nang sakit na hindi ko mapakawalan. Ang alam ko na lang, gusto ko na lang pakawalan ang pagnanasa ko.

Hanggang sa hinawakan ko siya. Marahas kong hinalikan ang labi niya habang nakahiga kami sa kama. Hindi banayad. Buong galit at libog ko ang ibinuhos ko sa halik na iyon nang maalala ko ang pagtataksil ni Theresa sa akin.

“Alam mo,” sabi ko sa mababang boses na puno ng hinanakit, “pareho kayo ng mama mo. Mahilig mang-akit. Mahilig magpakita ng motibo. Malandi…”

“Pa… hindi ako–” Hindi ko siya pinatapos. Inihiga ko siya at ibinuka ang mga hita niya. Ikinulong ko siya sa pagitan ng mga braso ko.

“Wag mo akong lokohin, Sky. ’Yung mga titig mo, ’yung mga ginawa mo kagabi. Akala mo hindi ko nakikita? Akala mo hindi ko ramdam? Nilalandi mo ako! Malandi kang bata ka! Katulad ka ng nanay mong malandi! Malandi ang nanay, malandi rin syempre ang anak!” paratang ko sa kanya habang ramdam ang gigil sa tono ng boses ko.

“Lahat kayo pare-pareho, tapos kapag bumigay ako, ako ang masama. Ako ang lolokohin. Ako ang iiwan…” Hinampas ko ang puwitan niya nang paulit-ulit. Galit na galit ako. Galit sa kanya, galit kay Theresa, at galit sa sarili ko.

“Gusto mo ’to, ’di ba? Sabihin mo!” galit kong tanong at utos sa kanya.

“Oo. Gusto ko po ’to. Gustong-gusto…” Doon lalong nawala ang kontrol ko.

Pinadapa ko siya sa hita ko at paulit-ulit na hinampas ang puwitan niya hanggang mamula ito. Pagkatapos ay dinuraan ko ang butas niya at ipinasok ang mga daliri ko nang mabilis - isa, dalawa, hanggang sa naging tatlo.

“Bakit parang sanay na sanay na ang butas mo? Nagpapakantot ka sa iba, ha?” galing kong tanong, mukhang naunahan ako ah.

“Kayo po, Pa…” amin niya. “Noong nakaraan pong lasing ka… Noong sinabi niyo pong nakita niyo si Mama sa panaginip… May nangyari po sa atin…”

“Putang ina! Ni hindi ka man lang pumalag?” Hindi ko na napigilan ang galit at libog na magkahalo.

Binaliktad ko siya, nilantakan ang butas niya, at pagkatapos ay pinasok ko siya nang walang babala. Walang lubricant maliban sa laway. Marahas kong kinantot si Sky. Bawat ulos ay parang binubuhos ko ang lahat ng sakit, galit, at kahihiyan na matagal ko nang dala.

“Ang landi mo talaga, Sky… Aggghhhh. Ang sikip-skip mo… Kagaya ka talaga ng mama mo! Mga pakantot!” sarap na sarap ako, wala nang pakielam kung masarapan din siya.

“Putangina, Sky… ang sikip mo… ang init mo… Putang ina mo… ang sarap mo, Sky. Araw-araw kitang kakantutin… Puta na kita simula ngayon!”

Plak! Plak! Plak! Plak!

Hindi ko siya pinatahimik hanggang sa sumabog ako sa loob niya. Napakarami ng tamod ko. Nang hinugot ko ang burat ko, may dugo na kasamang tumulo mula sa butas niya. Humiga ako sa tabi niya, pawisan at hingal na hingal. Tahimik lang ako. Wala akong masabi. Nagpadala ako sa libog na hindi ko mapigilan, kaya ngayong natapos na, konsensiya ang bumalot sa akin.

Pero tuwing nakikita ko siya, alam kong hindi pa sapat. Madaling araw ulit nang bumalik ang libog ko. Dumapa ako sa likod ni Sky at kiniskis ang burat ko sa puwitan niya. Kinuha ko ang lubricant at pinahiran ang butas niya at ang burat ko.

“Pa… masakit pa…” angal niya, pero kita ko naman na nasasarapan siya.

“Tumahimik ka, Sky. Gusto mo naman ’to, kunwari ka pa.” Marahas ko siyang pinasok mula sa likod, patagilid. Kinantot ko siya nang mabilis at malakas. Walang awa. “Pakantot ka naman talaga, ’di ba? Gusto mo ’to…”

“Putang ina mo… ang sarap mo, Sky. Palagi na kitang kakantutin kaya dapat malinis palagi ’yang butas mo…” Kagat ko ang balikat niya habang binabayo siya. Hanggang sa muling sumabog ako sa loob niya.

Napasobra yata ako sa kanya kaya naman nilagnat si Sky. Nakita ko siyang nanghihina sa sala.

“Putang ina, ang init mo nga,” bulong ko, akala ko nag-iinarte lang siya.

Inalagaan ko siya buong araw. Pinunasan ko siya ng bimpo, pinainom ng gamot, at sinusubuan ng lugaw. Niyakap ko siya sa likod habang kumakain siya.

“Wala ’yon. Basta magpagaling ka lang, Sky.” Gabing-gabi na nang matulog ako sa tabi niya sa kama niya. Hubad ang pang-itaas ko. Tahimik lang ako habang nakahiga.

Maya-maya, naramdaman ko ang labi niya sa labi ko. Hinahalikan niya ako.

“Sky?” gising na gising ako agad.“Anong ginagawa mo?”

“Gusto ko lang… gusto kong maramdaman ka. Gusto kong maramdaman ulit na gusto mo akong…” pagdadahilan niya.

Tumayo ako at huminga nang malalim. “Matulog ka na lang ulit, Sky. May lagnat ka pa, magpahinga ka. Hindi pa puwede…”

Iniwan ko siya sa kama at lumabas ng kuwarto. Alam kong nasaktan ko siya. Pero hindi ko pa kayang harapin ang lahat ng ito nang buo.

Kinabukasan, inalagaan ko pa rin siya. Binigyan ko siya ng mansanas at lugaw. Tahimik lang ako, pero ginagawa ko ang lahat para maging komportable siya. Hindi ko siya matingnan nang diretso. Marami pa ring gumugulo sa isip ko.

Gabi nang maisipan kong uminom ng ilang beer para maibsan ang bigat sa dibdib ko. Pumasok ako sa kuwarto niya.

“Gising ka pa?” tanong ko sa kanya. “Sky… Na-miss kita.” Hinawakan ko ang baba niya at tiningnan siya sa mata. “Kung gusto mo pa rin… alam mo na kung saan ako pupuntahan.”

Iniwan ko siya at bumalik sa kuwarto ko. Hindi nagtagal ay narinig ko ang yabag niya papalapit. Nang pumasok siya, hinapit ko siya sa bewang at pinaupo sa kandungan ko. Marahas kong hinalikan siya. Sabik na sabik ako.

“Miss na miss kita, Sky.” Nilamas at pinalo ko ang puwitan niya. Hinubad ko ang damit niya at dinilaan ang buong katawan niya pababa hanggang sa butas niya. “Subo mo ’to.”

Pinapasubo ko siya habang nakadapa siya. Pagkatapos ay inihiga ko siya at muling pinasok siya. Hindi ko alam kung hanggang kailan ko pa kayang pigilan ang sarili ko. Galit pa rin ako. Nasasaktan pa rin ako. Pero sa tuwing nakikita ko si Sky, lalong lumalakas ang pagnanasa ko sa kanya.

Pagkatapos ng marahas na pagkantot, may parte sa akin na gustong maging maingat. Pinunasan ko siya, hinugasan ang katawan niya, at hiniga nang maayos. Humiga ako sa tabi niya at hinila siya palapit.

“Pasensya na…” bulong ko.

Hindi siya sumagot. Pero niyakap ko siya nang mahigpit, parang ayaw kong bitawan. Kinabukasan, bumalik ang lamig ko. Hindi ko siya matingnan nang diretso. May lakad ako, kaya iniwan ko siyang mag-isa sa bahay. Pagbalik ko ng hapon, may dala akong duffel bag na puno ng mga bagay na matagal ko nang iniisip.

“Maligo ka. Gusto kong malinis ka pagpasok ko ng kuwarto mo. Gusto kong malinis ang butas mo pagpasok ko. Huwag kang magsuot ng kahit ano pag tapos mong maglinis. Gusto ko… nakadapa ka na parang aso sa kama pagbukas ko ng pinto. Naiintindihan mo?” utos ko sa kanya.

Pagbukas ko nga ng pinto, nakadapa na siya sa kama - hubad, nakausli ang puwitan, at parang aso na naghihintay sa akin.

“Handa ka na?” Pumasok ako at binuksan ang bag. Kinuha ko ang blindfold at itinali sa mga mata niya. “Arms up.” Nilagyan ko siya ng leather cuffs at ikinabit sa headboard. Hindi siya makagalaw.

“Relax. Ako’ng bahala sa’yo ngayong hapon.” Dinilaan ko ang buong katawan niya, mabagal, sinasadya. Pinisil ko ang utong niya, dinilaan ang butas niya, at ipinasok ang mga daliri ko nang dahan-dahan pero malalim. “Gusto mo bang kantutin kita?” tanong ko sa kanya para mas lalo siyang malibugan.

“Oo, Pa… kantutin mo na ako, please…” Hindi ko siya pinasok agad. Pinahirapan ko siya sa antisipasyon. Dinilaan ko siya, fininger, at pinakiramdaman ang bawat nanginginig na galaw niya. “Shhh… Hindi pa tayo nagsisimula. Gusto ko maramdaman mo muna ang bawat pagdampi ko bago kita pasukin.”

Gabi na nang sumakay kami sa big bike ko. May lakad ako, pero gusto ko siyang kasama. Habang umaandar ang motor sa highway, bigla kong naramdaman ang kamay niya sa pagitan ng hita ko. Hinimas niya ang burat ko sa ibabaw ng pantalon.

“Anong ginagawa mo, Sky?” tanong ko, hindi niya tinigil ang paglalaro sa burat ko. Mas lalo pa niyang hinimas at sinalsal. “Putang inang bata ka… Malibog ka masyado.”

Hindi ko na napigilan. Pumasok ako sa isang madilim na gilid ng kalsada at pinatay ang makina. Hinila ko siya at hinalikan nang marahas. Tinanggal ko ang pantalon niya at pinasok siya habang nakasampa siya sa motor.

Binayo ko siya nang mabilis habang nakasandal siya sa motor. Malakas ang tunog ng salpukan namin sa gitna ng dilim. Pagkatapos, muling pinaakyat ko siya sa motor at pinasok ulit siya mula sa likod.

“Putang ina, Sky… gusto kitang kantutin nang buong gabi.” sarap na sarap talaga ako sa kanyang katawan.

Pagdating sa hotel, inutusan ko siyang magbihis ng maayos para sa dinner. Gusto ko siyang makita na presentable - hindi lang parang puta sa kama. Pagkatapos naming kumain, bumalik kami sa kwarto.

“Lumuhod ka at tanggalin mo ang tuwalya ko.” Sumunod siya. Isinubo niya ang burat ko nang mabagal sa una, pero hindi ko na napigilan ang sarili ko. Hinawakan ko ang ulo niya at inulos ang bibig niya nang malalim at mabilis. “Putang ina, Sky… ang init ng bibig mo…” ungol ko sa kanya.

“Tang ina, tingnan mo sarili mo… basang-basa ka na ng laway. Para kang hayok na hayok sa burat.” Isinagad ko hanggang lalamunan niya ang burat ko. Pinuno ko ang bibig niya ng tamod at pinilit niyang lunukin iyon lahat. “Good boy.”

Hindi pa ako tapos sa pagtira sa kanya kaya naman hinila ko siya papunta sa malaking bintana ng hotel. Pinatuwad ko siya sa mesa, nakaharap sa salamin kung saan kita ang mga ilaw ng siyudad.

“Dito.” Isinagad ko ulit ang burat ko sa kanya nang walang awa. “Tingnan mo sarili mo. Tingnan mo kung gaano ka kalibog tingnan ngayon. Nakatuwad, namumula, nilalaspag.” sabi ko sa kanya habang patuloy na bumobomba sa kanyang puwitan.

“Gusto mo bang makita ng iba na kinakantot ka ng Papa mo?” Binayo ko siya nang todo habang nakatingin kami sa repleksyon namin sa bintana. Hinawakan ko ang leeg niya at sinakal nang bahagya habang patuloy ang pag-ulos. “Putang ina… ang sarap mong kantutin!”

Muli akong sumabog sa loob niya. Mahigpit ang yakap ko sa kanya pagkatapos, pawisan at hingal na hingal kaming dalawa. “Ngayon, alam mo na kung kanino ka lang.”

Tahimik lang ako, nakatingala sa kisame, habang ang isip ko ay puno ng kaguluhan. Hindi ko alam kung bakit bigla akong naging ganito. Parang may parte sa akin na gustong alagaan siya, pero mas malakas ang parte na gustong wasakin siya tulad ng pagwasak ng ina niya sa akin.

“Dito ka lang muna,” bulong ko nang maramdaman kong gustong bumangon ni Sky. Kinuha ko ang towel at dahan-dahang pinunasan ang tamod sa tiyan niya. Hindi ko siya tinitingnan sa mata. Ayokong makita kung ano ang nararamdaman niya. Ayokong aminin na may parte sa akin na nasasaktan kapag nakikita ko siyang ganito tuwing ginagamit ko.

“Pagod ka na ba?” tanong ko sa mababang boses.

Umiling siya. Humiga ako sa tabi niya, iniunan siya sa braso ko, at hinaplos ang buhok niya. Tahimik lang kami. Sa loob-loob ko, may parte na gustong sabihin sa kanya na sorry, na hindi ko alam kung bakit ko siya ginaganito. Pero hindi ko magawa. Ang lumalabas lang ay ang lamig at ang pangangailangan kong angkinin siya. Duwag ako, alam ko.

Kinabukasan, nagising ako na may init na naman sa katawan ko. Nakita ko si Sky na nag-aayos na para pumasok. Ang puting polo at slacks niya, ang maayos na buhok - parang estudyante lang na walang alam sa kamunduhan. Pero alam ko kung ano siya sa akin.

“Sandali lang… chupain mo muna ako.” utos ko sa kanya, nalilibugan habang naiisip ko na kung ano ba ang pakiramdam nang machupa habang siya ay nakauniporme.

“Pa… may klase ako. Male-late na ako…” Hindi ko siya pinakinggan. Hinawakan ko ang batok niya at pinilit siyang lumuhod. Ibinaba ko ang shorts ko at ipinasok ang burat ko sa bibig niya nang walang pasabi.

Slrk! Plok! Glrk!

“Tangina… ang saraaaap…” ungol ko habang kumakadyot sa bibig niya.

Ramdam ko ang init at basa ng bibig niya, ang pagpipigil niyang umubo, ang luha sa mga mata niya. Mas lalo akong nalibugan. Mas binilisan ko ang pag-ulos hanggang sa halos mabilaukan na siya. Pero hindi pa rin ako nilalabasan. May parte sa akin na gustong pahirapan pa siya. Bago pa siya makabangon, inikot ko siya at pinuwesto sa gilid ng kama. Hinila ko pababa ang slacks niya at ipinasok agad ang burat ko sa butas niya.

“Ahhhhnnnghh!” sigaw niya nang biglain ko siya.

“Sandali lang ’to… mabilis lang…” pagpapakalma ko sa kanya.

Plak! Plak! Plak!

Mabilis at marahas ang bawat ulos ko. Gusto ko lang siyang maramdaman. Gusto ko lang iparamdam sa kanya na akin siya. Kahit male-late siya sa klase. Kahit masakit sa kanya.

“Puta… ang sikip mo pa rin kahit inaaraw-araw kita…” Hindi ko siya pinatahimik hanggang sa malapit na akong labasan.

Inalis ko ang burat ko at jinakol ito sa harapan niya. “Aggghhhh, putang ina, ayan na! Lunukin mo tamod ni Papa, Sky!”

Sumabog ako sa mukha at bibig niya. Pinahid ko pa ang natira gamit ang hinlalaki ko at ipinasok sa bibig niya. “Lunukin mo lahat.”

Pagkatapos, parang walang nangyari. Inayos ko ang damit ko at sinabi sa kanya na ihahatid ko siya. Sa labas ng school, nakita ko siyang bumaba. May lalaking lumapit sa kanya - si Troy na naman na nakita namin sa hotel. Yumakap ito at hinalikan siya sa pisngi. Parang may kumurot sa dibdib ko. Galit. Selos. Pait. Hindi ko alam kung bakit.

Hindi ko alam kung bakit gusto kong hilahin si Sky at ipaalala sa kanya na puta ko siya. Na hindi siya puwedeng hawakan ng iba. Na akin lang siya. Na ako ang nagmamay-ari sa kanya. Tahimik lang ako habang nakatingin sa kanila.

Pag-uwi ko, nakita ko si Pierre sa sala. Galit ako. Galit na galit. Pero hindi ko alam kung kanino - kay Sky, o sa sarili ko. Kaya nang akitin ako ni Pierre, nagpadala ako. Kaya ko namang pigilan talaga, pero nang maalala ko ang pagpapahalik ni Sky kay Troy, bumigay ako. Hinila ko si Pierre at kinantot ko siya nang walang pakundangan. Gusto kong makalimot. Gusto kong maramdaman na may kontrol pa rin ako.

Pareho lang kayo ng nanay mo, Sky. Kayang-kaya niyo akong ipagpalit sa iba dahil kulang ako. Hindi ako sapat.

“Uhmm… tang ina… ang sikip mo rin…” Nang matapos kami, lumabas si Pierre.

At doon ko nakita si Sky sa labas ng pinto, nakaupo, nakayakap sa sarili. Hindi ko siya tiningnan nang diretso. Pumasok ako sa sala at humiga sa sofa. Pagod. Lasing. At puno ng pait. Maya-maya, naramdaman ko ang malamig na tuwalya sa katawan ko. Si Sky. Nililinis niya ako. Inayos niya ang kalat. Parang robot na ginagawa ang lahat nang walang salita. Hindi ko siya tinawag. Hindi ko siya pinigilan. Parang mas masakit kung titingnan ko siya.

Nang dumating si Rafael kasama si Pierre, alam ko na agad kung ano ang mangyayari. Stepson pala niya si Pierre at mukhang may nangyayari rin sa kanila. Tang ina, magkumpare talaga kami.

Nagkuwentuhan kami. Uminom. Tumawa. At sa huli, iminungkahi ko ang isang bagay na lubos kong pinagsisihan. Sabi nga nila, huwag kang gumagawa ng desisyon kapag sobrang galit ka sa mundo.

“Ikaw muna kay Sky, ako naman ulit kay Pierre.” Nakita ko ang reaksyon ni Sky.

Nakita ko ang sakit na rumehistro sa mga mata niya. Pero hindi niya ako pinigilan, hindi siya nagsalita. Okay, sinaktan mo lang din naman ako, bahala kang masaktan. Ipagpapalit mo lang din naman ako, ipaparamdam ko sa’yo na hindi ka kawalan. Marami diyang iba.

Gusto kong iparamdam na hindi siya espesyal. Na puwede ko siyang ibahagi sa iba. Nang magsimula ang lahat, nakita ko si Sky na chumuchupa kay Rafael. Nakita ko si Pierre na chumuchupa sa akin. At sa loob-loob ko, may parte na nasisiyahan, may parte na galit na galit sa sarili ko.

“Masarap din ’tong anak mo, pare.” sabi ni Rafael.

“Masarap naman ’tong anak-anakan mo, Rafael.” Paulit-ulit kong sinabi ang mga salitang iyon habang tinitingnan si Sky.

Sige, ganyan nga. Masaktan ka. Gusto kong iparamdam na puta lang siya. Nang magpalit kami ng posisyon, binayo ko si Pierre habang nakatingin kay Rafael.

Nang matapos kaming magpalabas, tumayo si Pierre at pumasok ng palikuran. Hinila ko naman si Sky para siya naman ang banatan ko.

“Akin siya, Rafael. Puwede mo siyang tikman ngunit hindi mo siya puwedeng angkinin.” Sinabi ko iyon nang diretso sa kanya.

Parang sumpa. Parang pagmamay-ari. At habang binabayo ko si Sky, ramdam ko ang pagkibot ng katawan niya. Ramdam ko ang sakit na nararamdaman niya pero hindi ako tumigil.

Pagkatapos ng lahat, naiwan kaming dalawa ni Sky. Hindi ko siya tiningnan nang matagal. Uminom ako ulit. Parang alak na ang kaibigan ko na makakaintindi sa akin. Sa totoo lang, pati sarili ko, hindi ko na maintindihan. Ang gago lang.

Hindi ko na alam kung ano ang nararamdaman ko. Gulong-gulo ako. Pagkatapos ng lahat ng nangyari, parang nawalan na ako ng saya sa katawan. Bakit dapat ang masaktan si Sky, pero bakit parang ako ang nadudurog?

Nakita ko siyang umuwi na parang walang buhay. Nakita ko kung paano siya naglinis ng bahay nang walang salita. Nakita ko kung paano siya humiga sa kama na parang bangkay. At sa loob-loob ko, may parte na nasasaktan. May parte na gustong yakapin siya at humingi ng tawad. Pero mas malakas ang parte na gustong iparamdam sa kanya na wala siyang kawala. Ako ang may hawak sa kanya. Ako ang may-ari sa kanya. Kahit masakit sa kanya. Kahit nasisira na siya. Kahit alam kong unti-unti na rin akong nasisira.

“Sky…” malamig at mababa ang boses ko habang nakatayo siya sa harapan ko. “Kanina pa ako naghihintay para sunduin ka. At ito ba ang pinagkakaabalahan mo? Ang makipaglandian?” Hindi ko na mapigilan ang galit na sumasabog sa dibdib ko.

Nakita ko siyang kasama na naman si Troy. Nakita ko kung paano siya ngumiti sa lalaking iyon. Nakita ko kung paano siya nagpaubaya na halikan siya sa pisngi. Pagdating namin sa bahay, hindi na ako nakapagpigil.

“Hubad,” malamig kong utos. Sumunod siya nang walang salita. Parang robot na hinubad ang damit niya hanggang sa hubad na siya sa harapan ko. Pinadapa ko siya sa kama at ikinabit ang posas sa pulso at paa niya. Gusto kong maramdaman niya na wala siyang kawala. Gusto kong iparamdam na akin siya at walang ibang puwedeng humawak sa kanya.

“Akala mo makakalusot ka sa’kin?” bulong ko sa tenga niya. “Nakikita ko kung paano ka ngumiti sa kanya. Nakita ko kung paano ka nagpaubaya na halikan niya.” Hindi siya sumagot. Pero ramdam ko ang panginginig ng katawan niya.

Kinuha ko ang latigo. Pak! Pak! Dalawang beses kong pinalo ang hangin para maramdaman niya ang takot. Pagkatapos ay hinagupit ko ang puwitan niya. Isa. Dalawa. Tatlo. Hanggang sa hindi ko na mabilang. Gusto ko siyang masaktan. Gusto ko siyang parusahan dahil sa ginawa niyang pagngiti sa iba.

“P-Papa… masakit ’yan…” sabi niya sa akin.

“Masakit? Dapat lang,” sagot ko habang patuloy ang paghagupit.

Pagkatapos ng latigo, hinila ko siya at ipinasok ko ang burat ko sa kanya nang walang babala. Marahas. Mabilis. Walang awa.

“Akin ka lang,” ulit-ulit kong bulong habang binabayo siya. “Walang ibang lalaki… kundi ako.”

Pero sa loob-loob ko, alam kong hindi lang siya ang sinasaktan ko. Sinasaktan ko rin ang sarili ko. Dahil kahit galit ako, kahit gusto ko siyang wasakin, may parte sa akin na nasasaktan kapag nakikita ko siyang ganito - luhaan, nanginginig, at walang lakas na lumaban.

Hindi ko siya pinayagang labasan. Paulit-ulit kong dinala siya sa sukdulan tapos bigla kong ihihinto. Gusto ko siyang pahirapan. Gusto kong iparamdam na wala siyang kontrol sa sarili niya.

“Anong pakiramdam?” tanong ko habang nilalaro ang utong niya. “Gusto mo, hindi ba? Pero hindi mo makukuha hangga’t hindi ko sinasabi.”

“Pa… hindi ko na kaya…” Hindi ko siya pinakinggan. Binayo ko siya hanggang sa ako na lang ang nilabasan.

Pagkatapos, iniwan ko siyang bitin, at nanginginig sa kama.“Parusa ko sa’yo ’yan hangga’t hindi mo tinitigilan ang pakikipaglandian sa lalaking iyon.”

Kinabukasan, pumasok ako sa kuwarto niya. Wala na ang posas. Nakahiga siya, mukhang pagod at wasak. Pero may parte sa akin na hindi pa rin nasisiyahan. Isinuot ko sa kanya ang buttplug. Marahas. Walang pasabi.

“Yan… para maalala mong akin ka kahit natutulog ka.” Pagkatapos, hinatid ko siya sa school. Tahimik lang kami. Pero paulit-ulit na umiikot ang imahe niya kasama si Troy. Ang ngiti niya. Ang pagpayag niyang halikan sa pisngi.

Paano kung may ginagawa pala siyang iba sa likod ko? Paano kung nagpapakantot din siya sa gagong lalaking iyon? Paano kung niloloko niya rin ako tulad ng ginawa ng ina niya? Paano kung pinagtatawanan niya rin ako habang nakatalikod ako sa kanya?

Pagbalik ko sa bahay, uminom ako. Uminom ako nang todo para lang makalimot. Pero hindi sapat. Gusto ko siyang parusahan nang dahil sa pagdududa ko. Sa gabi, pumasok ako sa kuwarto niya. Hinila ko siya at ipinasok ko ulit ang burat ko. Mabilis. Marahas. Walang lambing.

“Pa… malapit na ako…” babala niya.

“Hindi pa,” malamig kong sagot. Inulit ko ulit ang parusa - dinala ko siya sa sukdulan, tapos bigla kong ihihinto. Paulit-ulit. Hanggang sa siya na mismo ang magmakaawa. Pero hindi ko siya pinayagan. Hanggang sa ako na lang ang nilabasan sa loob niya.

“Puta kita, Sky… tandaan mo ’yan.” ito ang huli kong nasabi na alam kong narinig niya.

Hindi ko na alam kung ano ang ginagawa ko. May parte sa akin na gustong yakapin siya. May parte na gustong humingi ng tawad. Pero may parte rin na gustong wasakin siya. Yumakap ako sa kanya. Mahigpit. Hindi marahas kundi parang humihingi ng init.

“Sky… anak… Patawarin mo ako…” Hinalikan ko ang ulo niya. “Mahal kita, Sky… Mahal na mahal.” Hindi siya sumagot. Pero ramdam ko ang panginginig ng katawan niya. Hindi ko alam kung dahil sa takot o sa sakit. At alam ko, mas lalong sumasakit ang nararamdaman ko.

Bakit ko siya ginaganito? Bakit kahit gusto ko siyang alagaan, mas malakas ang galit na nararamdaman ko tuwing nagbabalik lahat ng trauma ko sa nakalipas.

Ang sama kong tao. Bakit ko ginaganito si Sky? Dahil ba nagkaroon ako ng trauma noon na kagagawan ng kanyang ina, ibabalik ko naman sa kanya? Litong-lito ako, gulong-gulo na. Puta, nasira ko. Nasira ko ang lahat.

Sa buong weekend, hindi ko siya ginalaw. Hindi ko siya pinasok sa kuwarto niya. Hindi ko siya hinawakan nang may pagnanasa. Pero hindi dahil sa ayaw ko. Kundi dahil natatakot ako sa sarili ko. Natatakot ako na kapag hinawakan ko siya ulit, baka masira ko na siya nang tuluyan.

Kaya umalis ako. Uminom. Nag-isip. At sa bawat bote ng alak, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha niya. Ang luha niya. Ang panginginig niya. At ang sakit na nakikita ko sa mga mata niya tuwing tinitingnan niya ako. Hindi ko na alam kung paano ako makakabawi. Hindi ko na alam kung paano siya haharapin nang hindi siya nasasaktan.

Isang gabi, pumasok ako sa kuwarto niya. Gusto ko siyang hawakan. Gusto ko siyang maramdaman. Pero nang humawak siya sa akin at sinubukang alukin ako, bigla akong natakot. Umatras ako dahil baka ano na naman ang magawa ko sa kanya. Nagpapa-theraphy na ako. Gusto ko nang magbago.

“Hindi, Sky… Hindi puwede.” Nakita ko ang sakit sa mga mata niya. Nakita ko ang pagkalito. At doon ko na-realize na nasaktan ko na siya nang sobra. Nasira ko na siya. Puta! Huli na ba ang lahat?

“Alam ko na… May iba ka na, ’no?” Hindi ko agad siya nasagot. Hindi dahil may iba ako, kundi dahil hindi ko na alam kung paano siya mahalin nang hindi siya nasasaktan.

“Sky, tama na…” Tumalikod siya at tumakbo pabalik sa kama niya. Naiwan akong nakatayo sa gitna ng kuwarto, hawak ang baso ng alak, at puno ng pait.

Bakit ganito?

Bakit kahit gusto ko siyang protektahan, ako pa rin ang dahilan kung bakit siya nasasaktan?

At sa gabing iyon, habang mag-isa akong umiinom sa sala, unti-unti kong naramdaman ang bagay na matagal ko nang pilit iniiwasan sa isip ko.

Baka mas mabuti pa kung mawala muna ako sa buhay niya. Baka mas mabuti pang bitawan ko siya bago tuluyan ko siyang masira.

Ibigay ko na kaya siya sa tunay niyang ama?

Pero putang ina… kahit anong pilit kong kumbinsihin ang sarili ko na iyon ang tama, hindi ko pa rin siya kayang pakawalan. Hindi ko kayang mawala siya sa piling ko.

Nakahiga ako sa kama pero hindi ako mapakali. Paulit-ulit sa isip ko ang nangyari kanina. Ang paraan ng paglapit niya sa akin. Ang panginginig ng boses niya habang pilit niyang ipinapakita na matatag siya kahit pareho naming alam na wasak na wasak na siya. At higit sa lahat, ang mga matang nagmamakaawang huwag ko siyang itulak palayo.

Pero itinulak ko pa rin siya.

At noong hindi na niya nakayanan… siya na mismo ang lumayo.

Tang ina.

Iyon ang isa sa pinakamahirap na bagay na nangyari sa buong buhay ko. Mas masakit pa kaysa noong malaman kong niloko ako ng asawa ko. Mas masakit pa kaysa mawalan ako ng pamilya.

Kasi ngayon, ako mismo ang sumisira sa taong pinakamamahal ko. Bawat parte ng katawan ko gustong hanapin siya. Puntahan. Yakapin. Pigilan. Sabihing huwag niya akong iwan.

Pero alam kong kapag ginawa ko iyon… magiging makasarili lang ako. At sa unang pagkakataon, ayokong manaig ang pagiging makasarili ko.

Noong gabing umalis si Sky, hindi na ako nakatulog nang maayos.

Hindi lang isang gabi. Hindi lang dalawang araw. Halos bawat gabi pagkatapos noon, nakaupo lang ako sa sala habang bukas ang ilaw at tahimik ang buong bahay.

Naroon pa rin ang tasa niyang hindi nahugasan sa mesa. Naroon pa rin ang hoodie niyang naiwan sa sofa.

At putang ina… parang bawat sulok ng bahay sumisigaw ng pangalan niya. Hindi ko mabilang kung ilang beses kong hinawakan ang cellphone ko para tawagan siya.

Ilang beses kong tinipa ang pangalan niya. Ilang beses kong gustong magmakaawa na bumalik siya.

Pero wala. Iniwan na niya talaga ako. At siguro… deserve ko iyon.

Kinabukasan, pinuntahan ko ang campus niya.

Maaga.

Umaasa pa rin akong makikita ko siya.

Nakatayo ako sa labas ng gate na parang tanga, pinagmamasdan ang bawat estudyanteng pumapasok. Kada lalaking may kapareho niyang tangkad o lakad, napapalingon ako.

Umaasang siya. Nagbabakasakaling siya. Pero wala. Hanggang sa may lumapit na isa sa mga kaklase niya.

“Tito Manuel?”

Tumango ako agad. “Nandyan ba si Sky? Puwede bang sabihin mong nandito ako?”

“Wala po si Sky, eh.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos diretso sa dibdib ko.

“Alam mo kung nasaan siya?” hirap kong tanong.

Umiling siya.

“Hindi rin po siya sumasagot sa amin.”

Napapikit ako.

At doon ko unang naramdaman ang totoong takot.

Hindi galit.

Hindi selos.

Takot.

Paano kung hindi na siya bumalik?

Paano kung tuluyan na niya akong iwan?

Ilang araw akong naging parang multo. Aalis ng bahay para hanapin siya. Uuwi nang mas pagod at mas walang pag-asa.

Hindi ako makatulog. Hindi ako makakain. At sa bawat gabing mag-isa ako, lalo kong naiintindihan kung gaano kalaki ang nasira ko sa aming dalawa.

Mahal namin ang isa’t isa. Pero pareho kaming sugatan. Pareho kaming pagod. Pareho kaming nalulunod.

At habang tumatagal… unti-unti kong naiisip ang bagay na pinakaayaw kong tanggapin. Baka hindi pagmamahal ang kailangan muna naming dalawa.

Baka paghilom.

Kaya isang gabi, nagmaneho ako papunta sa bahay ni Armando. Hindi para ipaglaban si Sky. Hindi para sabihin ang buong katotohanan. Kundi para ipaubaya siya sa taong mas may karapatang bigyan siya ng buhay na normal.

Pagbukas ni Armando ng pinto, halatang nagulat siya nang makita ako.

“Manuel?” Mukha rin siyang pagod. Parang matagal na ring dinadala ng buhay sa kung saan-saan.

“Ano’ng ginagawa mo rito?” tanong niya.

Hindi ako agad nakasagot. Kasi sa totoo lang… hindi ko rin alam kung paano sisimulan ang gabing iyon.

“P-Puwede ba tayong mag-usap?” mahinang tanong ko.

Matagal niya akong tinitigan bago siya umurong para papasukin ako.

Tahimik ang sala.

Nakakabingi.

Hindi ko alam kung paano sisimulan kaya siya na ang unang nagsalita. “Anong kailangan mo?”

Huminga ako nang malalim bago tumingin sa kanya. “Alam kong nasa’yo si Sky.”

Napabuntong-hininga siya at marahang pinunasan ang mukha niya.

“Ako ang tunay niyang ama,” sabi niya, mabigat ang boses. “At ngayong wala na si Theresa… natural lang na sa akin siya pumunta.”

Parang may mabigat na kamay na kumuyom sa puso ko. Hindi ko alam kung ano ang mas masakit- ang malaman na nasa kanya si Sky… o ang maalalang ang lalaking nasa harapan ko ngayon ay dating kaibigan na kasama ng asawa kong wasakin ako noon.

Tahimik kaming dalawa.

Dalawang lalaking parehong nagmahal sa iisang babae.

At sa huli, pareho ring iniwan.

“M-Manuel…” Napatingin ako sa kanya.

May lungkot sa mukha niya. May pagsisisi.

“I’m sorry,” mahina niyang sabi. “Sa lahat. Sa nangyari noon. Sa pananakit namin sa’yo.”

Napapikit ako.

Halong dalawang dekada.

Maraming taon kong hinintay marinig ang mga salitang iyon. Pero bakit parang hindi na sapat?

“B-Bakit ngayon lang?” basag kong tanong. “Bakit ngayong wasak na wasak na ako saka ka humihingi ng tawad?”

Tahimik lang siya. Kaya itinuloy ko.

“Kaibigan kita noon, Armando. Pinagkatiwalaan kita.” Nanginginig na ang boses ko. “Pero ginawa ninyo akong tanga. Ginawa ninyo akong manhid. Pinagkaisahan niyo ako.”

“Manuel…”

“Alam mo bang pagkatapos no’n…” napatawa ako nang mahina pero puno ng sakit, “hindi ko na alam kung paano magmahal nang tama?”

Hindi siya makatingin sa akin. At doon ko nakita nagsisisi rin siya kahit papaano.

“Hindi ako naging mabuting tao pagkatapos ng ginawa ninyo sa akin,” pag-amin ko. “Galit ako sa mundo. Galit ako sa sarili ko.”

Napayuko ako.

“At nadamay si Sky sa lahat ng iyon.”

Biglang kumirot ang dibdib ko. Kasi totoo.

Sa lahat ng taong dapat kong pinrotektahan… siya pa ang nasaktan ko.

“Hindi ko naibigay sa kanya ang pagmamahal na deserve niya,” tuloy ko habang unti-unting lumalabo ang paningin ko dahil sa luha. “Hindi ko siya naprotektahan nang maayos.”

Tahimik lang si Armando habang nakikinig.

“At habang tumatagal…” napahinto ako saglit. “Mas lalo lang kaming nagkasakitan.”

Hindi ko kayang sabihin ang buong katotohanan. Hindi ko kayang aminin kung gaano ko kamahal si Sky. Hindi pa panahon.

Kaya nilunok ko muna ang lahat.

“At ngayon…” hirap kong sabi, “pakiramdam ko kailangan muna naming lumayo sa isa’t isa.”

Napatitig siya sa akin. “Ano’ng ibig mong sabihin?”

“Sky needs to heal,” bulong ko. “At baka hindi ako ang taong makakatulong sa kanya ngayon.”

Ramdam kong tuluyan nang bumibigay ang dibdib ko.

“P-Please, nakikiusap ako…” nanginginig kong sabi habang unti-unting napapaluhod sa harapan ni Armando. “Kung gusto mong patawarin kita, tulungan mo siya. Ibigay mo sa kanya ang pagmamahal na hindi ko naibigay.”

Tumulo na ang luha ko.

Tahimik.

Diretso.

Walang pagpipigil.

“A-Ang batang ’yon…” napangiti ako nang mapait habang umiiyak at nakayuko, “sobrang bait. Palagi niyang inuuna ang ibang tao kaysa sarili niya.”

Napahawak ako sa noo ko.

“Mahal na mahal niya ang mga taong mahal niya… kahit siya na ang nauubos.”

Natahimik si Armando, naiiyak na rin.

“At sana…” basag kong sabi, “mapasaya mo siya sa paraan na hindi ko nagawa bilang ama.”

Tumahimik ang buong sala. At sa unang pagkakataon mula nang dumating ako roon, nakita kong nawala ang galit sa mukha ni Armando.

Ang natira na lang, awa. Pag-unawa. At lungkot.

Hindi ko napigilang umiyak. Hindi ako sanay umiyak sa harap ng ibang tao. Pero noong gabing iyon, wala na akong lakas magkunwari.

“Hindi ko na alam kung paano ayusin ang lahat,” mahinang pag-amin ko.

Matagal niya akong tinitigan bago siya huminga nang malalim.

“A-Alam mo,” mahina niyang sabi, “sa kabila ng lahat ng nangyari sa’yo… kinaya mo pa rin.”

Napatawa ako nang mapait.

“Hindi ko nga sigurado kung kinakaya ko pa.” pag-amin ko.

“Kinakaya mo,” sagot niya. “Kasi kahit wasak ka… iniisip mo pa rin ang kapakanan ni Sky kaysa sarili mo.”

Napapikit ako. At doon ko naramdaman ang bigat ng lahat.

Pagod na pagod na ako.

Pagod na magmahal.

Pagod na lumaban.

Pagod na masaktan.

Pero kung ang kapalit naman noon ay ang kaligayahan ni Sky… kakayanin ko. Kahit wala siya sa tabi ko. Kahit unti-unti akong maubos dahil sa pagkawala niya.

Kasi minsan… kahit mahal na mahal mo ang isang tao, kailangan mo muna siyang bitawan para pareho kayong makahinga. Kaya iyon ang ginawa ko.

Tatlong taon na ang lumipas mula nang umalis si Sky. Hindi ko na alam kung ilang beses ko na siyang hinanap sa isip ko. Sa bawat bote ng alak noon, sa bawat gabi na mag-isa ako, sa bawat sandaling walang ingay sa bahay, bumabalik siya.

Galit ako sa sarili ko dahil alam kong ako ang nagdulot ng lahat ng ito. Minsan, sa gabi, naiisip ko pa rin ang huling gabing hinawakan ko siya. Ang init ng katawan niya. Ang ungol niya. Ang luha niya. At ang paraan ng pagbitaw niya sa akin nang walang salita. Hindi ko na siya hinanap. Natakot ako na baka kapag nakita ko siya, mas lalo lang siyang masasaktan. Mas lalo lang siyang mawawasak.

Kaya nanatili na lang ako dito. Sa bahay na puno ng alaala. Sa sala na puno ng bote. Sa kama na walang init. At sa bawat gabi, paulit-ulit kong iniisip na kung noon pa lang ay inangkin ko si Sky nang tama… magiging ganito pa ba kami ngayon? Siguro hindi. Pero ngayon, huli na.

Hindi ko na alam kung dapat ba ako sa kanya. Kumusta na kaya siya? Masaya ba siya? Natutuhan na ba niyang mahalin ang sarili niya nang hindi nasasaktan. Ako? Hindi na ako ang dating Manuel. Gusto kong kapag nagkita kaming muli, maging proud siya sa akin. Na may nagbago sa akin.

Kaya mo naman palang magbago pero bakit hinayaan mo pang mawala siya sa piling mo?

Siguro ganoon talaga. Kailangan naming maghiwalay ng landas para mas mapabuti ang kalagayan naming dalawa. Kasi kung magsasama lang kami, alam kong mas lalo lang naming masasaktan ang isa’t isa. We need to grow… even if it means growing apart from each other.

Ipinagpatuloy ko ang paghingi ng tulong sa mga propesyonal. Masarap sa pakiramdam tuwing nagpapakonsulta ako. Hindi dahil nawawala agad ang problema- hindi gano’n ang nangyayari. Hindi magic ang therapy. Hindi isang session lang, okay ka na. Hindi isang usapan lang, mawawala na ang galit, trauma, at sakit.

Pero sa bawat pag-upo ko sa harap ng isang taong handang makinig… unti-unti akong nagiging totoo sa sarili ko.

Hindi ako hinuhusgahan. Hindi ako tinatawag na masama. Hindi ako tinataboy dahil sa mga iniisip kong kinakatakutan kong aminin.

Kay Dr. Garcia ko unang naranasan iyon.

Tahimik siyang nakikinig. Hindi siya nagmamadali. Hindi niya ako pinipilit magsalita. Pero sa bawat tanong niya, parang may binubuksan siyang pinto sa loob ko na matagal ko nang isinara.

“Manuel,” sabi niya minsan, “hindi mo kailangang maging perpekto para maging mabuting tao.”

Simple lang na linya. Pero doon ako napaiyak. Dahil buong buhay ko, akala ko kailangan kong itago ang mali para matawag na tama.

Akala ko kapag may madilim na parte sa isip ko, ibig sabihin masama na akong tao. Akala ko kapag nasaktan ako, kailangan kong manakit pabalik o manahimik na lang.

Pero mali pala.

Sa bawat session, natutunan kong hindi lahat ng nararamdaman ko ay kasalanan ko. Pero responsibilidad ko kung paano ko haharapin ang mga iyon.

At iyon ang pinakamahirap.

Nang sinabi ni Dr. Garcia na aalis na siya, pakiramdam ko may mawawala na naman sa buhay ko. Isa na namang taong nasanay akong sandalan. Isa na namang taong naiintindihan ako.

Pero ngumiti lang siya.

“Hindi dito nagtatapos ’yan,” sabi niya. “Hindi ako ang solusyon, Manuel. Ikaw.”

Ipinasa niya ako kay Dr. Rivera.

Noong una, may kaba. Panibagong tao na naman. Panibagong kuwento. Panibagong pagbubukas ng sugat.

Pero mali ako.

Mas direkta si Dr. Rivera. Mas matapang magtanong. Mas hindi siya natatakot ilabas ang mga bagay na pilit kong itinatago.

“Bakit mo gustong patawarin ang sarili mo?” tanong niya sa unang session namin.

Hindi ako agad nakasagot.

Kasi totoo lang, gusto ko ba talaga? O gusto ko lang tumigil ang sakit na nararamdaman ko?

Sa mga sumunod na linggo, mas naging malinaw sa akin kung gaano kahalaga ang ginagawa ko. Hindi lang ito para “gumaan ang pakiramdam ko.” Hindi lang ito para “makalimot.”

Ito ay para mas maintindihan ko kung bakit ako nasaktan, mas maintindihan ko kung bakit ako nagalit sa mundo at sa sarili ko, mas maintindihan ko kung bakit ako nagiging ganito.

At higit sa lahat para hindi ko na maipasa ang sakit sa ibang tao. Lalo na kay Sky.

Unti-unti, natutuhan ko na ang galit ko ay hindi simpleng galit. Ito ay bunga ng lungkot at pagkabigo na hindi ko naiproseso. Ang pananakit ko ay hindi lakas kundi takot na masaktan ulit. Ang mga maling iniisip ko ay bahagi lang ng sugat ko.

At sa bawat pag-intindi ko sa sarili ko, unti-unti kong natutuhang kontrolin ang sarili ko. Hindi ko kailangang sundin ang bawat nararamdaman ko. Hindi ko kailangang paniwalaan ang bawat iniisip ko.

May choice ako.

Isang session, sinabi ko kay Dr. Rivera:

“Natatakot akong maging masamang tao.”

Tiningnan niya lang ako nang tahimik. Pagkatapos sinabi niya-

“Ang mga tunay na masamang tao, Manuel… hindi natatakot maging masama.”

Tumahimik ako.

At doon ko unang naramdaman na baka hindi pa huli ang lahat para sa akin.

Ngayon, tuwing lalabas ako sa clinic, hindi ako agad gumagaan. Minsan mas mabigat pa. Minsan mas masakit. Minsan mas magulo.

Pero totoo na ang lahat. At mas pipiliin ko ang totoo kaysa sa katahimikang puno ng kasinungalingan.

Kaya ipinagpatuloy ko ang pagpapakonsulta. Para gumaling at bumuti ako. Hindi perpekto ang proseso. Hindi agad-agad ang pagbuti. Pero unti-unti.

Para matutong magpatawad sa mga taong nanakit sa akin, sa mga taong sinaktan ko, at higit sa lahat ay sa sarili kong matagal ko nang hinusgahan.

Dahil sa wakas, natutunan ko na ang paghingi ng tulong ay hindi kahinaan. Ito ang unang hakbang para hindi na tuluyang masira.

At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon… gusto kong bumuti at makausad. Hindi lang para sa sarili ko kundi para sa taong ayaw ko nang masaktan pa ulit.

Si Sky.

Hindi ko inasahan na makikita ko siya roon. Pagpasok ko sa clinic ni Dr. Rivera, ang una kong naramdaman ay ang lamig ng aircon at ang amoy ng sandalwood na parang pamilyar na sa akin. Tahimik ang waiting area. Umupo ako sa sulok at pilit na pinapakalma ang sarili ko. Tatlong taon na rin mula nang umalis si Sky. Tatlong taon na rin akong nagpapatingin sa mga propesyonal. Tatlong taon na rin akong sumusubok na ayusin ang sarili ko.

Pero nang bumukas ang pinto at lumabas si Sky mula sa silid ni Doc… parang biglang tumigil ang oras. Sky. Ang minamahal ko. Ang taong minsan kong sinaktan, minsan kong ginamit, minsan kong minahal sa maling paraan. Ang taong iniwan ko nang hindi ko siya kayang pigilan. Ang taong hinanap ko sa bawat bote ng alak, sa bawat gabi na mag-isa ako, sa bawat sandaling walang ingay sa bahay. At ngayon, narito siya.

Mas tumangkad. Mas payapa ang mukha. Mas malinaw ang mga mata. Pero ramdam ko pa rin ang bigat na dala niya. ang bigat na ako ang naglagay.

“Sky…” tawag ko, mahina, parang takot na baka maglaho siya kapag binigkas ko nang malakas ang pangalan niya.

Nakita ko ang pagkabigla sa mukha niya. Nakita ko ang pag-igting ng kamay niya sa strap ng bag. At sa isang iglap, bumalik lahat. Ang mga gabing umiiyak siya. Ang mga gabing hinawakan ko siya nang marahas. Ang mga gabing iniwan ko siyang bitin at nasasaktan. Ang huling gabing umalis siya dahil sa sakit na naidulot ko sa kanya noon.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin. Gusto kong lumapit. Gusto kong humingi ng tawad. Gusto kong sabihin sa kanya na nagbago na ako. Pero natakot ako. Natakot na baka mas lalo lang siyang masaktan kapag maalala niya ang nakalipas.

Kaya nanatili muna akong nakatayo, habang ang puso ko ay parang sumasabog sa dibdib ko. At sa sandaling iyon, sa gitna ng clinic na dapat ay lugar ng paghilom, doon ko na-realize na hindi pa tapos ang laban ko. Hindi pa tapos ang pag-aayos ko sa sarili ko. Dahil kahit tatlong taon na ang lumipas, kahit nagbago na ako… isang tingin lang niya, ilang segundo lang ng pagkikita namin, at bumalik lahat ng sakit na iniwan ko sa kanya.

At sa bawat segundo na nakatitig ako sa kanya, ang tanging naiisip ko lang ay kung noon pa lang ay nilabanan ko ang sarili ko… kung noon pa lang ay pinili ko siyang protektahan… magiging ganito pa ba kami ngayon?

Siguro hindi.

Pero ngayon, huli na ba ang lahat para sa amin?

Hindi ko na alam kung ilang beses ko na siyang inaya. Text. Tawag. Minsan pa nga, naghihintay ako sa labas ng clinic kahit alam kong ayaw niya akong makita. Pero hindi ko mapigilan. Gusto ko lang siyang makita. Gusto ko lang marinig ang boses niya. Gusto ko lang malaman na okay siya.

Kahit alam kong hindi na ako karapat-dapat.

Isang araw, nag-text ulit ako sa kanya. Hindi na ako umaasa na sasagot siya. Pero nang mag-reply siya, parang may kung anong bumuhay sa dibdib ko.

Sky: Busy ako.

Pero sa huli, pumayag siya. Kahit napilitan lang, okay lang sa akin. Kahit malamig ang tono niya. Pumayag siyang sumama sa akin sa Rizal, sa lugar na minsan naming pinuntahan noon. Ang lugar na minsan ay tahanan ng mga alaala namin.

Habang nagmamaneho ako papunta roon, ramdam ko ang bigat ng helmet niya sa likod ko. Ramdam ko ang pagkakahawak niya sa bewang ko. Hindi na kasing higpit ng dati, pero ramdam ko pa rin. At sa bawat pag-ikot ng motor, sa bawat paglipad ng hangin, parang bumabalik lahat ng alaala.

Pagdating namin sa viewing deck, tahimik lang siya. Nakatingin sa mga ilaw ng siyudad sa ibaba. Ako naman, nakatitig sa kanya. Sa mukha niya na mas payapa na ngayon. Sa mga mata niya na mas malinaw na ngayon.

“Sky…” tawag ko, mahina. “Salamat sa pagpayag mong sumama.”

Hindi siya agad sumagot. Tumingin lang siya sa malayo, parang iniisip kung ano ang sasabihin.

At doon, sa gitna ng hangin at katahimikan, sinubukan kong sabihin sa kanya ang lahat ng gusto kong sabihin. Na nagbago na ako. Na nagpapatingin na ako. Na gusto ko siyang makita hindi para kunin siya pabalik, kundi para bumawi sa mga nagawa ko noon. Tinanggihan niya ako pero ipinilit ko pa rin ang sarili ko.

At nang tumingin siya sa akin, nang makita ko ang pag-aalinlangan sa mga mata niya, doon ko napagtanto na hindi pa tapos ang laban ko. Hindi pa tapos ang pag-aayos ko sa lahat. Pero handa akong maghintay. Handa akong maging mabuti. Handa akong maging masaya para sa kanya… kahit hindi na ako ang dahilan ng kasiyahan niya.

Kinabukasan, pagkatapos ng gabing puno ng pag-aalala, nagpadala ako ng bouquet ng white lilies sa unit ni Sky. Simple lang ang card: “Thank you… for letting me stay.”

Hindi nagtagal ay nag-text ako.

MANUEL:

Natanggap mo ba ’yung bulaklak?

Matagal bago siya sumagot. Nang dumating ang reply niya, parang sinaksak ako sa dibdib.

SKY:

Akala ko galing kay Arjohn.

Pero hindi ako sumuko. Araw-araw akong nagpapadala ng bulaklak - lilies, carnations, orchids, roses. Kahit hindi niya binubuksan ang pinto, kahit tinataguan niya ako, nagpatuloy lang ako. Nang mag-text siya nang diretso para itigil ko na, pero dahil ako si Manuel, nangulit pa rin ako sa kanya.

Ilang araw pa ang lumipas bago ko nalaman na umuwi siya sa bahay nila. Ramdam kong iniiwasan niya ako.

MANUEL:

Hindi kita pipigilan kung kailangan mo ng distansya. Sabihan mo lang ako kung anong bulaklak ang gusto mong matanggap sa susunod.

SKY:

Hindi ko kailangan ng bulaklak. Hindi ko kailangan ng regalo mula sa’yo. Ang kailangan ko ay peace of mind.

Tahimik akong naghintay. Pero nang gabing iyon, habang iniisip ko siya, bigla akong tumawag. Narinig ko agad sa boses niya na umiiyak siya.

“Ano na naman?” tanong niya, puno ng galit at sakit.

“Okay ka lang ba?” tanong ko habang natataranta. “Sky… umiiyak ka ba?”

“Wala kang pakielam!” sigaw niya. “Isa ka rin naman sa nanakit sa akin dati! Anong pake mo kung umiiyak ako?”

Hindi ko siya pinutol. Hinayaan ko siyang ibuhos ang lahat.

“Hindi mo sinadya? Lagi mo lang sinasabi ’yan!” sigaw niya ulit. “Palaging may dahilan ka, palaging may paliwanag, pero… kahit kailan, hindi mo naramdaman kung ano ang iniwan mo sa akin! … Selfish ka! I hate you! I hate you!”

Nanginginig ang boses ko nang sumagot. “Sky… hindi ko sinadya na…”

“Sky…” ulit ko nang mahinahon. “Alam kong nasaktan kita. Alam kong marami akong pagkukulang… Pero… nandito ako ngayon. Hindi ko gustong masaktan ka. Importante ka sa akin.”

“Importante? Ganyan ba ang ginagawa mo sa mga taong importante sa’yo?” balik niya sa akin.

“Hindi ko gustong kalabanin ang damdamin mo. Gusto ko lang… na malaman mo na pinapahalagahan kita, noon at mas lalo na ngayon. Kung kailangan mo ng tao na makikinig, makakasama… nandito lang ako.” Narinig ko ang paghinga niya.

Mahina siyang nagsalita. “Hindi ko alam kung kaya ko… Hindi ko alam kung puwede na akong magtiwala sa’yo uli… Kaya hangga’t maaga pa, lumayo ka na sa akin.”

“Sky… hindi,” sagot ko. “Hindi ko kaya. Hindi ko kayang lumayo sa’yo. Gusto kong makasama ka… kahit sa simpleng paraan.”

Matagal kaming natahimik sa linya. Hindi ko siya pinilit. Basta naroon lang ako hanggang kumalma siya.

“Baka… puwedeng huwag mo na lang akong guluhin? Huwag mo na lang akong lituhin?” bulong niya. “I don’t think I can handle another heartbreak because of you.”

“Sky,” sagot ko. “Hindi… Iba ito ngayon. Hindi kita hahawakan nang walang pahintulot mo. Hindi kita pipilitin. Basta nandito lang ako… para sa’yo.”

Kinabukasan, pumunta ako sa condo niya. Walang bulaklak tulad ng gusto niyang itigil ko. Gusto ko lang siguraduhing okay siya pagkatapos ng gabing iyon.

“Sky…” tawag ko nang makita ko siya.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong niya sa akin.

“Gusto lang kitang kamustahin. Kahapon–” magsasalita pa sana ako pero pinutol niya ako.

“Hindi kita kailangan. Umuwi ka na.” Hinawakan ko ang pinto bago niya isara.

“Sky, sandali lang–”

“No.” mariin niyang sagot. “Hindi kita pinahihintulutang pumasok. Umalis ka na nga.”

Hindi ako umatras. Pumasok ako nang dahan-dahan. “Kung ayaw mong makipag-usap, okay lang. Gusto ko lang masigurong okay ka. Tama ka kagabi. Sinaktan kita. Pero hindi ko hahayaang palampasin ang pagkakataon na magpakatotoo ngayon.”

“Nakukulitan na ako, Manuel!” tumaas ang boses niya.

“I did respect it. Pero hindi ko mapapalampas ngayon.” Tinitigan ko siya. “Umiiyak ka kagabi. At hindi ako mapapakali hanggat hindi ko nasisigurong magaan na ang pakiramdam mo.”

“Hindi mo problema ang luha ko.” hasik niya sa akin.

“Pero gusto kong maging problema ko ito kung papayagan mo. Please… let me in. Share your thoughts and the demons you carry. You don’t have to face your fears and sadness alone.”

Nakita ko ang pagkawala ng lakas niya. Nalaglag ang toga niya. Kinuha ko ito at inayos sa sofa.

“Paulit-ulit kong sasabihin na hindi ko hinihinging ibigay mo sa akin ang tiwala mo ngayon.” Ngumiti ako nang may lungkot. “Basta hayaan mo lang akong manatili rito sa tabi mo… kahit sa labas ng puso mo.”

Hindi niya ako pinalayas. Nagluto ako ng sinigang, ang paborito niya noon kapag masama ang pakiramdam niya. Tahimik lang siyang kumain. Pagkatapos ay sinabi niya nang mahina: “Salamat… sa pagkain.”

“Walang anuman… basta para sa’yo.” Hindi ko inasahan na magsasalita siya. Pakiramdam ko ay may maliit na butas na nabuksan sa pader na matagal niyang itinayo.

Maya-maya pa ay may nag-doorbell. Si Arjohn.

Nagulat siya nang makita ako sa loob ng unit ni Sky. Tahimik akong naghugas ng pinggan pero nakikinig ako sa kanila. Nang magsimula silang mag-usap, hindi na ako nakatiis. Lumapit ako.

“Sino ka? Ikaw ba ang boyfriend ni Sky?” tanong ko kay Arjohn.

“Hindi kita kausap,” sagot niya.

“Ako ang kausapin mo. Kilala mo ba kung ano ako sa buhay ni Sky? Huwag mo akong angasan kung ayaw mong pulutin ka sa kangkungan.”

Nag-init ang usapan sa pagitan naming dalawa. Nang sinabi ni Arjohn ang mga salitang sobrang bastos tungkol sa amin, hindi ko na napigilan ang sarili ko. Sumugod ako. Nag-away kami. Nagpang-abot kami. Suntukan. Lahat ng ipinaglalaban namin kay Sky ay lumabas sa mga kamao namin.

“STOP IT! BOTH OF YOU!” sigaw ni Sky.

Sa huli, pinili ni Sky ang sarili niya. Tinapos niya ang relasyon nila ni Arjohn.

“Goodbye, Sky. Sana maging masaya ka,” paalam ni Arjohn bago umalis.

Nang maisara ang pinto, bumagsak si Sky sa sofa. Tahimik siyang umiyak. Binigyan ko siya ng espasyo pero nanatili ako sa tabi niya. Pagkatapos, siya mismo ang gumamot sa sugat ko. Nakaluhod siya sa harapan ko, nilinis ang dugo, naglagay ng yelo at plaster. Tahimik pero maalaga siyang nag-asikaso sa akin.

“So… single ka na?” bulong ko. “Hindi na ako makakapag-intay. I wasted many years… Sky, can I have my chance?”

Napapitlag siya. “S-Sky… I realized I love you when you left me.”

“I- M-Manuel…” hindi makapaniwalang tawag niya sa akin.

“I’m serious. Akala ko… mahal kita bilang anak. Akala ko pantanggal init lang ang namamagitan sa atin. Pero noong nawala ka… doon ko naramdaman. I wanted you beside me. I wanted… you. All of you.” Hinawakan ko ang pulso niya. “No. Don’t run away from the truth.”

Matagal siyang tumingin sa akin bago nagsalita. “Basted ka na agad… Hindi pa ako ready… hindi ba uso sa’yo ang 3-month rule? …pero hindi ko rin sinasabing wala kang pag-asa.”

“Then I’ll wait,” sabi ko. “I’ll court you. I’ll show you my heart… slowly, consistently, and gently.”

Bago siya tumayo, malapit na malapit ang mukha namin. Hindi siya umatras. At sa unang pagkakataon sa matagal na panahon, may pag-asa akong naramdaman.

“Matulog ka na rito,” sabi niya. “Kailangan mong magpahinga.”

Pumunta ako sa guest room. Bago isara ang pinto, tiningnan ko siya.“Good night… Mahal.”

Naririnig ko pa ang pagkagulat niya kahit hindi siya lumingon.“G-Good night, Ma–Manuel.”

Ngumiti ako sa likod ng pintuan. Ito na ang simula. Kahit matagal, kahit mahirap, handa akong patunayan sa kanya na ngayon, iba na talaga ako. At handa akong isugal ang lahat maging kapalit man ang lahat para lang makuha ulit siya.

Kinabukasan, masakit pa rin ang katawan ko mula sa suntukan pero mas masakit ang pangungulila ko kay Sky. Nang lumabas siya ng kuwarto, nakita niya akong nakaupo sa dining chair.

“Sky,” sabi ko nang mahina, “puwede bang sa labas na lang tayo kumain? Ang sakit ng katawan ko… parang ayaw kong gumalaw masyado sa kusina ngayon.”

“Yan ang napapala mo sa pakikipagsuntukan,” sagot niya. “O sige na, maliligo at mag-aayos lang ako. Tinatamad din akong magluto ngayon.”

Sa isang restaurant malapit sa condo niya kami kumain. Tahimik lang kami sa simula. Nang mapansin kong napapahawak siya sa akin nang may pag-aalala.

“Masakit?” tanong niya.

“Tolerable naman,” sagot ko. “Mas malala pa ang sakit noong iniwan mo–”

“Manuel,” putol niya. “Kumain ka na nga lang dyan. Don’t say bad words.”

Maya-maya pa ay nagkunwari akong sumasakit ang tiyan ko at pumunta sa CR. Pagbalik ko, dala ko na ang malaking bouquet ng red roses. Hindi ako nahiya kahit pinagtitinginan ako ng mga tao sa restaurant. Diretsong lumapit ako sa mesa at iniabot iyon sa kanya.

“Sky,” sabi ko nang mababa at puno ng paninimbang, “hindi ako nagbibigay ng bulaklak nang walang dahilan… ibinibigay ko ito sa isang taong mahal ko.”

Hindi agad niya iyon kinuha. Kita ko ang gulat at pagkalito sa mukha niya. “Noong iniwan mo ako… akala ko mawawala lang sa akin ang isang taong matagal kong pinagbuntunan ng sama ng loob sa mga taong gumawa sa akin ng kasalanan. I thought I was losing a… son figure.” Huminga ako nang malalim. “But I didn’t lose a son. I lost the person I loved.”

Nagpatuloy ako, “Noong nagpa-therapy ako… Doon ko na-realize… mahal kita hindi bilang anak-anak-an… mahal kita bilang… taong mahal ko… bilang kapantay ko… bilang taong gusto kong makasama… bilang kabiyak.”

“ M-Manuel…“ bulong niya. “…alam mo ba kung gaano kabigat ’yang sinabi mo?”

“Alam ko. At hindi ko inaasahan na sasagutin mo ako ngayon. Hindi ko hinihingi na tanggapin mo ako kaagad. Gusto kong iparamdam mula ngayon ang nararamdaman ko sa’yo. Buong-buo. Walang halong pag-aalinlangan, walang pagtatakip ng sakit ng nakaraan. Gusto kong malaman mo na totoo na ito.” Tiningnan ko siya nang diretso. “At kung gaano kalinis ang intensyon ko ngayon sa’yo.”

“Sky… alam kong matanda na ako para rito. Alam kong malayo ang agwat ng edad nating dalawa. Pero, Sky… gusto kong malaman mong… liligawan kita.” Tinanggap niya ang bouquet.

Hindi pa rin niya ako matingnan nang diretso, pero ramdam ko ang unti-unting pagbukas ng pader niya. Hindi lang iyon ang sinabi ko sa kanya noon. Pinakita ko rin sa kanya na nagbago na ako - may partnership na ako sa resort, nag-iinvest ako para sa future, para sa kanya, at para sa amin.

Ilang araw pa ang lumipas. Isang araw, nagkita kami sa bahay ng pamilya niya. Nagulat si Sky nang makita akong kausap si Armando sa sala.

“Sky,” sabi ko nang mahina.

Si Armando ang nagpaliwanag. “Sky, anak… nakapag-usap na kami nitong si Manuel noong umalis ka. Mga isang buwan na siguro pagkatapos kitang bawiin sa kanya. Okay na okay kaming dalawa.”

Nang maiwan kaming dalawa, diretsahan siyang nagtanong. “Anong nangyari? Paano kayo nagkausap? Bakit hindi ko alam?”

“Hinahanap kita noon,” sagot ko. “Noong umalis ka, sinubukan kong puntahan ka sa campus mo… pero hindi kita mahanap. Gusto kong bigyan ka ng space. Gusto kong mag-heal tayo… kahit malayo tayo sa isa’t isa.”

Nagpatuloy ako, “Kasi oras na para harapin ko si Armando. Harapin ang mga multo ko. Nag-usap kami. Matagal. Masakit. Pero totoo. Nagkapatawaran kami.”

“Sky… hindi kita minamadali. Hindi kita pini-pressure. Pero… gusto kong malaman mo na hinanap kita. Hindi ka nakalimutan ng puso ko.”

“Tinatanggap ko,” bulong niya nang humingi ako ng tawad.

“Salamat.” sabi ko, nakahinga nang maluwag.

Maya-maya pa ay dumating ang Lola Remedios niya kasama ang isang babae, si Hailey. Doon nagsimula ang ingay. Tinutukso agad ni Tita Remedios si Hailey sa akin. Maganda raw, biyuda, at bagay daw kami. Si Hailey naman ay malambing at diretsahang nanlalandi sa akin.

Habang kinukulit nila ako, tinitingnan ko lang si Sky. Siya lang ang importante sa akin.

“Actually, mayroon po akong nililigawan,” sabi ko nang diretsa kay Tita. “Seryoso po ako sa kanya.”

Nang magpasuyo si Tita kay Hailey sa bahay niya gamit ang motor ko, sumunod ako para makatulong. Bago umalis, lumapit ako kay Sky at binulungan siya.

“Mahal,” mahinang sabi ko, “I’ll be back. Ihahatid kita pabalik sa condo mo.”

“Kahit ’wag na,” sagot niya. “Puwede naman akong mag-Grab.”

“Hintayin mo ako.” sabi ko, hindi pinakinggan ang gusto niya.

Hindi niya ako hinintay. Umuwi siyang mag-isa. Nang makarating ako sa condo niya, niyakap ko siya agad nang mahigpit.

“Sorry,” bulong ko sa tenga niya. “Kung naging awkward ang sitwasyon. Kung nakaramdam ka ng kahit anong hindi maganda kanina. Lalo na noong ihatid ko ang tita mo. Hindi ko intensyong ilagay ka sa alanganin. Ayokong isipin mo na… na may mali.”

“Grabe ka,” sabi niya, umiiling. “Ang assuming mo. Bakit naman ako maiinis o masasaktan? … Hindi ako nagseselos. At wala akong karapatan para magselos.”

Hindi ako kumbinsido, pero hindi ko na rin siya pinilit. Gusto ko lang siguraduhin na okay siya. Kinabukasan, inaya ko siya sa bahay ko para mag-lunch. Niluto ko ang calderetang baka na isa rin sa paborito niya. Tahimik at komportable ang lunch namin… hanggang sa dumating si Hailey na may dala-dalang pagkain.

“May dala akong kare-kare,” sabi niya. “Puwede ba akong makikain?”

“Sure po,” sagot ni Sky bago pa ako makapagsalita.

Habang kumakain, nanlalandi si Hailey. Diretsahan pa niyang tinanong kung anong type ko sa babae. Sumagot ako nang kalmado.

“Hindi ko masyadong iniisip ’yung ganun. Mas mahalaga sa’kin kung paano siya magtrato sa ibang tao. At syempre, ’yung mahal ko kaya pinagsisilbihan ko.” Inabot ko ang plato ni Sky at sinandukan siya.

“Dagdagan mo pa ang kain mo. Kaunti lang kinain mo kagabi.” bilin ko kay Sky, hindi inaalala ang kung anuman ang isipin ni Hailey.

Pagkatapos kumain, inalok ni Hailey na maghugas ng pinggan at sumunod pa siya sa akin sa sala. Umiwas ako at nagkunwaring may gagawin. Nang magpaalam siya, magalang akong nagpaalam pero walang emosyon.

Pagkaalis niya, si Sky na ang nag-aya. “Manuel, puwede bang samahan mo ako sa condo mamaya? Overnight ba? Netflix and chill lang tayo.”

At syempre, pumayag ako. Pagkakataon na iyon para masolo siya. Pumunta ako sa kuwarto ko at nag-empake. Malaking backpack at duffel bag na puno ng extra clothes. Paglabas ko, gulat na gulat siya.

“Hoy! Saan ka pupunta? Bakit ang dami mong dala?” tanong niya.

“Sa’yo,” sagot ko. “Extra clothes lang ’to. Para kapag bumibisita ako sa’yo, hindi ako paulit-ulit ng suot.”

“Bumisita. Hindi tumira. Saka ’wag ka ngang feeling. Isang gabi ka lang, ngayon lang ’to. Wala nang next time.” Tumawa ako.

“Relax. Hindi pa naman kita aagawan ng space sa aparador mo.” biro ko sa kanya. “Malay mo matagal-tagal akong mag-stay sa unit mo? Hindi mo na ako pauwiin. Handang-handa ako anytime.”

“Asa!” sigaw niya na ikinatawa ko.

Habang palabas kami ng bahay, ngumiti ako sa sarili ko. Kahit puno pa ng takot at may pader pa ring itinayo si Sky, unti-unti siyang nagbubukas. At handa akong maghintay, magtiis, at patunayan araw-araw na seryoso ako. Ito na ang simula ng totoong panliligaw ko. At handa akong patunayan sa kanya na ako na ang tamang tao para sa kanya ngayon. Na ako ang para sa kanya.

Hindi agad kami naupo nang makarating kami sa unit niya. Bitbit ko ang bag na puno ng extra clothes, parang handa na talaga akong mag-stay nang matagal kahit overnight lang ang usapan. Nang magtagpo ang tingin namin sa salamin sa tapat ng pinto, natahimik ako saglit. Ramdam ko ang bawat tibok ng puso ko.

“May lakad ka ba bukas?” tanong niya, pilit na kaswal ang boses.

“Wala. Kaya… dito muna talaga ako.” Inilapag ko ang bag sa gilid ng sofa at hinubad ang jacket.

Sumunod ako sa kanya sa kusina nang kumuha siya ng tubig at snacks. Hindi ko inaalis ang tingin sa kanya. Kahit simpleng kilos lang, parang bawat galaw niya ay humihila sa akin. Pagbalik namin sa sala, umupo ako sa sofa at iniwan ang espasyo para sa kanya. Umupo siya sa tabi ko. Masyadong malapit para maging ligtas, masyadong malayo para walang nangyayari. Nanonood kami ng Netflix pero wala akong masyadong naiintindihan. Ang iniisip ko lang ay siya.

“Sky.” tawag ko sa kanya.

“Hmmm?”

“Okay ka lang ba?”

“Okay ako. Pagod lang ng kaunti.”

Huminga ako nang malalim. “Kung-kung sakaling maging awkward ’to, sabihin mo lang, ah.”

“Ano’ng awkward?”

“Ewan. Tayong dalawa lang. Gabi. Tahimik. Kung ’di ka komportableng kasama ako nang tayo lang ngayon, magsabi ka. Aalis ako.”

Napatawa siya nang mahina. “Ako ang nag-aya, Manuel.”

“Alam ko. Pero ayokong ilagay ka sa hindi ka komportableng sitwasyon.” Tahimik na naging mabigat ang hangin sa pagitan naming dalawa.

Hanggang sa mapansin kong pareho kaming nakatitig sa isa’t isa habang may naghahalikan sa screen.

“Sky…” mahina kong tawag.

“Okay ka lang?” Tumango siya. Ramdam ko na malapit na ang mukha niya. “Mahal,” bulong ko, “kung ayaw mo-”

Hindi ko natapos. Siya na ang unang humalik. Marahan. Parang tanong. Parang pag-amin. Huminga ako nang malalim at gumanti. Mas buo. Mas totoo. Hinawakan ko ang likod niya nang maingat, hindi mapilit. Ramdam ko ang panginginig niya at ang init ng katawan niya. Naghiwalay kami saglit, noo sa noo, at parehong hingal.

“Sky… mahal…” bulong ko. Hindi siya umatras. “Ginagalang kita,” sabi ko nang may pagpipigil. “Kaya nagugulat ako… bakit mo ako hinalikan kung-kung hindi pa tayo. Ayokong may gawin na ikalilito ko. Ayokong may maramdaman ako pagkatapos ay iiwan mo akong mag-isa sa gitna.”

“Mah-Manuel…”

“Hindi kita minamadali. Pero para sa akin, Sky… ang halik ay hindi lang basta-basta ibinibigay kung kanino. May ibig sabihin ’yon. Kung naghalikan tayo- gusto kong malinaw. Gusto kong tayo na.” Napangiti siya.

Maya-maya pa ay umupo siya sa ibabaw ko. Nagpatuloy ang halikan naming dalawa. Mas mainit. Mas malalim. Hinawakan ko ang bewang niya, pagkatapos ang pang-upo naman niya. Napaungol siya. Ramdam ko ang paggiling niya sa ibabaw ko. Mainit at matigas na ang alaga ko sa ilalim niya.

“Shit, mahal! Tumigil ka kung hindi ka pa handang sagutin ako.” ungol ko habang nakagat ang labi niya.

Nilamas ko ang dibdib niya at nilawayan ang utong niya. Napaungol siya nang malakas. Pero bigla siyang tumigil at bumaba sa ibabaw ko.

“H-Hindi pa kita sinasagot,” sabi niya. “Pero gusto kong malaman mo… na hindi na ako basta-basta nagpapapasok… sa buhay ko.”

Tumango ako. “At hindi rin ako basta-basta nanliligaw. Kung nandito ako, Sky… ibig sabihin noon, ikaw ang mahal ko. Walang ibang pagpipilian. Ikaw lang.” madamdamin kong sabi.

Araw ng graduation niya. Pumunta ako kahit wala akong ticket. Naghintay ako sa labas pero nang makita ko siya, lumapit ako agad. May bouquet akong dala - simple, puti at light blue. Personal.

“Congratulations, Sky,” sabi ko nang malinaw. Niyakap ko siya nang mahigpit. “Cum Laude ka pa. I’m so proud of you.”

“Salamat dito.” pasasalamat niya sa akin.

Nakita ko si Hailey at ang biro niya tungkol sa “future stepson”. Hindi ako nagsalita. Tinitigan ko lang si Sky. Siya lang ang importante sa akin ngayon. Nang mag-aya sila ng lunch, sumama ako. Si Hailey ang sumabay sa kotse ko at umupo sa harapan. Hindi ko siya pinansin nang sobra. Sa likod umupo si Sky.

Sa restaurant, umupo si Hailey sa tabi ko. Nanlalandi ulit. Nang tanungin ako ni Tita Remy tungkol sa gusto ko sa isang tao, diretso akong sumagot.

“May mga tao pong madaling hangaan. Lalo na kapag may pangarap at sipag.” sagot ko.

Sumabat si Hailey at nagtanong kung siya ba iyon. Ibinalik ko ang plato at tumingin sa kanya nang seryoso.

“May mahal na akong iba. At malinaw iyon sa akin. Wala akong balak ibaling pa iyon sa iba. You can find a better man for you, Hailey. Maraming iba riyan. Huwag mong ibaling sa isang lalaking walang interes sa’yo. I’m sorry, I need to be brutally honest with you. Ayokong masayang ang effort at panahon mo.” pagtatapat ko sa kanya.

“Nagliligawan pa lang kami. Pero wala akong balak na ibaling sa iba ang nararamdaman ko. Makakahanap ka rin ng para sa’yo.” dagdag ko pa.

Pagkatapos ng graduation, may party sa Poblacion ang mga pinsan ni Sky. Sumama ako kahit alam kong hindi para sa’kin ang lugar. Nakita ko kung paano lumapit sa kanya ang isang lalaki. Hindi ako lumapit agad pero binantayan ko siya. Nang mag-text siya na nagseselos siya dahil kay Hailey, tumayo agad ako. Hinila ako ni Hailey para sumayaw pero umatras ako at nag-walk out.

Sa labas, hinanap ko si Sky. Niyakap ko siya nang mahigpit.

“Okay ka lang ba? Kanina pa kita gustong lapitan, ayoko lang mailang ka sa harap ng mga pinsan mo.” sabi ko.

Nag-check in ako sa hotel. Maya-maya, kumatok siya sa pinto ko. Lasing na lasing at dumiretso sa akin. Hinalikan niya ako kaya gulat na gulat ako.

“Mahal,” sabi ko habang hinahawakan ang pisngi niya. “Alam mo ba ang ginagawa mo? Why did you kiss me?”

“Oo. Ayaw mo ba? Gusto ko ito.” pagtatapat niya sa akin. “Alam ko ang ginagawa ko. Hindi sapat para magsinungaling pa ako. Please take me, Mahal.”

Hinalikan ko siya nang buo. Isinara ang pinto. Sa gabing iyon, sa wakas, pinili naming huwag nang tumakbo pa. Nagpadala kami sa init ng aming pagmamahal. Akala ko iyon na, pero mali pala ako.

Nagising akong mag-isa sa kama. Wala na si Sky. May sulat siya sa bedside table. Binasa ko ito nang paulit-ulit. Umalis siya para magbakasyon sa Japan. Hindi niya ako iniwan nang tuluyan, pero ramdam ko pa rin ang sakit ng biglaang pagkawala niya.

Hindi ako nagdalawang-isip. Tinawagan ko si Armando pero hindi siya sumasagot. Pumunta ako ng bahay nila at humingi ng tulong. Lumuhod pa ako sa harapan niya at inamin ang intensyon ko sa anak niya.

Kalaunan, pumayag siyang ibigay ang detalye kung nasaan si Sky. Hindi ko na hinintay pa. Nag-book ako ng ticket at sumunod sa kanya.

Pagdating ko sa Tokyo, hinanap ko siya. Nang makita ko siyang palabas ng hotel, parang huminto ang mundo ko. Lumapit ako at niyakap siya nang mahigpit.

“Sky… mahal…” basag ang boses ko. “You said you love me. Why did you leave me? You promised me… You promised you won’t leave me again.”

Hinawakan niya ako pabalik. Umiiyak siya. Sinabi niya na kailangan niyang mag-isip, na natatakot siyang mawala ang sarili niya kapag kasama ako. Hindi ko siya sinisi. Niyakap ko lang siya nang mas mahigpit.

“Hindi kita sinusundan para ikulong,” sabi ko. “Sinundan kita dahil pipiliin kita. Kahit takot ka. Kahit takot tayo.”

Sa gabing iyon, sa harap ng hotel, sa lungsod na hindi namin pag-aari, niyakap namin ang isa’t isa nang walang takas. Hindi pa perpekto. Pero handa na kaming harapin ito nang magkasama.

Kasama ko na siya sa Japan. Naglibot kami sa Asakusa, Shibuya, Meiji Shrine at iba pa. Magkahawak kamay. Walang itinatago. Sa bawat hakbang, ramdam ko ang unti-unting pagbubukas niya sa akin.

Isang araw, habang naglalakad kami, bigla kaming napahinto. Si Troy, ang kapatid ni Sky na pinagselosan ko noon, ang nasa harapan namin. Nakita niya agad ang magkahawak naming kamay ni Sky.

“K-Kuya… T-Troy?” gulat na sabi ni Sky.

Tahimik kaming umupo sa isang restaurant. Ramdam ko ang tensyon, pero hindi ako umatras. Hinawakan ko nang mahigpit ang kamay ni Sky.

“Si Manuel… boyfriend ko,” sabi ni Sky nang diretso kay Troy.

Hindi ko napigilan ang ngiti ko. Parang may biglang bumukas sa dibdib ko. Sa unang pagkakataon, narinig ko siyang sabihin iyon nang malinaw. Nagsalita si Troy. Matagal. Seryoso. Tinanong niya kung sigurado kami, kung handa kaming harapin ang lahat. Sinagot namin siya nang tapat.

“Mahal ko si Sky,” sabi ko. “Hindi ko siya sasaktan ulit.”

Tumango si Troy sa huli sa kabila ng alinlangan niya. “Maging masaya kayo.”

Pagbalik namin sa hotel, hinila ko si Sky palapit. Hinalikan ko siya nang may pasasalamat at pagmamahal.

“Boyfriend mo na ako,” bulong ko, nakangiti. Hindi makapaniwala na nobyo na ako ng taong pinakamamahal ko.

Sa huling gabi sa Tokyo, hinayaan naming magtagpo ang katawan namin nang buo, mabagal at puno ng pagmamahal, hindi tulad noon na puno ng kagaspangan. Nakauwi kami ng Pilipinas nang maayos. Sinuportahan ko siya sa pangarap niyang magtayo ng restaurant kaya sinamahan ko siya sa lahat ng lakad niya.

Pag-uwi namin sa condo, pagod na pagod kami. Nasa sofa kaming dalawa nang isinubo niya ang burat ko. Mabuti na lamang ay ayos na ang damit naming dalawa nang biglang magbukas ang pinto.

Blaaag! Bumukas ang pinto.

Si Tita Remedios, si Hailey, at sumunod si Armando.

Sa gitna ng sigawan at paratang, hindi ako umatras. Tinabihan ko si Sky. Hinawakan ko siya sa siko para ipaalam na kasama ko siya sa labang ito. Narinig ko ang lahat ng masasakit na salita ni Tita Remy. Tungkol sa kababuyan, imoralidad, at pagpunta namin sa impyerno. Nagpigil ako. Si Sky ang humarap nang matatag.

Nang magsalita si Hailey at akusahan si Sky na ahas, ramdam ko ang galit niya. Pero si Sky ang sumagot nang diretso.

“Aahas? Tita, never siyang naging sa’yo. Hindi kita inagawan… Dahil wala naman akong inaagaw, wala kang pag-aari rito.”

Nang mag-walk out sina Tita Remy at Hailey, niyakap ko si Sky nang mahigpit. Pagod siya, masakit, pero panahon na para harapin namin ito. Si Armando ang nagligtas sa sitwasyong aming kinasasadlakan.

Lumipas ang mga araw. Tahimik sa labas, pero may mga bagay na kumikilos sa loob ng mundo naming dalawa. Isang gabi, habang nag-aayos si Sky ng papeles para sa restaurant, biglang nag-vibrate ang cellphone niya. Mga pinsan niya. May emergency daw.

Sinagot niya si Allen. Naririnig ko ang usapan nila mula sa kabilang linya. Si Hailey, lasing sa bar, nagwawala at sinasabi na ang lahat tungkol sa aming dalawa.

“Sky… alam na namin,” sabi ni Elisse.

“Sinabi niya lahat,” dagdag ni Charles.Tahimik akong nakikinig habang nakaupo sa gilid ng kama. Nang matapos ang tawag, lumapit ako kay Sky.

“Okay ka lang?” tanong ko.

“Oo,” sagot niya. “Mas okay na ako kaysa sa inakala ko.”

Hinila ko siya at niyakap nang mahigpit. “Mahal kita. Ikaw lang.”

Nakipagkita kami sa mga pinsan niya at pinaliwanag ang mga nangyari. Nagulat ako dahil sa kabila ng lahat, suportado nila kami ni Sky. Ang sarap sa pakiramdam na sa kabila ng mga dahilan para tutulan nila ako para kay Sky, pinili pa rin nilang suportahan ang relasyon namin ni Sky. Hindi ko iyon sasayangin.

Isang gabi, habang nasa bar kami ni Sky, biglang may tumapik sa balikat ko.

“Rafael?” hindi makapaniwala kong sabi nang makita siya.

Kasama niya si Pierre. Nagkatinginan kaming apat. Ramdam ko agad ang tensyon. Si Sky, tahimik lang sa tabi ko. Nang mag-usap kami ni Rafael, napansin kong si Pierre ay hindi mapakali at parang may gusto siyang sabihin kay Sky.

“Sky… puwede ba tayong mag-usap?” tanong ni Pierre.

Tiningnan ko si Sky. Tumango ako sa kanya. Hinawakan ko ang kamay niya bago sila lumabas. Habang naghihintay, kinabahan ako. Alam ko ang nakaraan nila. Alam ko kung gaano kasakit noon para kay Sky. At para sa aming lahat.

“Huwag kang kabahan. Kaya na nilang i-settle ’yan. Matured na silang dalawa.” pag-aalo sa akin ni Rafael. “Tang ina pare, hindi ako makapaniwalang mas bata sa atin ang makakatuluyan nating dalawa. Tirador ng bagets.” dagdag niya habang natatawa.

“Gago. Hindi naman mapipigilan ang puso.” sabi ko sa kanya, pilit pinapakalma ang sarili.

Nang bumalik sila, mas magaan na ang mukha ni Sky. Nakahinga ako nang maluwag. Pero hindi pa tapos ang gabi. May complimentary drinks na binigay sa amin. Hindi namin alam na may halong kung ano iyon. Unti-unting uminit ang katawan namin pareho. Si Rafael at Pierre, pareho rin ang nararamdaman.

“Guys, may hotel sa tabi,” sabi ko. “Last room na lang. Dalawang king bed.”

Walang nagreklamo. Pagpasok sa kuwarto, pareho kaming apat na parang nasusunog sa init. Hindi na namin napigilan ang sarili. Nagsimula kaming maghalikan ni Sky. Pero ramdam ko rin ang galaw sa kabilang kama. Si Pierre at Rafael. Sa ilalim ng malamlam na ilaw, naging kakaiba ang gabi.

Nagpalitan kami ng tingin. May kung anong hayok na bumalot sa aming lahat. Hinubad ko ang damit ni Sky. Hinubad niya rin ang sa akin. Habang binabayo ko siya sa kama, naririnig ko ang ungol ni Rafael at Pierre sa kabilang kama. Nang magpalit kami ng posisyon, nakita ko si Rafael na binubuhat si Pierre. Parang nagiging kompetisyon ang galaw naming lahat pero mas ramdam ko ang init ni Sky sa ilalim ko.

“Mahal… ang sikip mo pa rin,” ungol ko habang malalim na malalim ang ulos ko.

“Ahhh! Mahal… harder… kantot lang!” sagot niya, ang mga kuko niya ay nakakalmot sa likod ko.

Hindi na namin alam kung ilang rounds ang nangyari. Sa sahig, sa kama, sa harap ng salamin, sa shower, lahat binahiran namin ng libog at pagmamahal. Pero sa huli, si Sky lang ang pinili ko. Siya lang ang iniisip ko. Ako ang yumakap sa kanya pagkatapos.

“Ikaw lang talaga, Mahal.” bulong ko sa kanyang mga tenga.

Maraming taon matapos ang kasal namin ni Sky sa Taiwan, tahimik at masaya na ang buhay na minsan naming inakalang hindi namin kailanman makakamit.

May restaurant siyang patuloy na lumalago- Sky’s The Limit- na ngayon ay mayroon nang ilang branches. Tuwing nakikita ko siyang naglalakad sa loob ng restaurant niya, nagbibigay ng instructions sa staff habang suot ang apron niyang may pangalan niya, hindi ko maiwasang mapangiti. Iyon kasi ang bersyon ni Sky na matagal niyang ipinaglaban noon- ang taong hindi na takot mangarap para sa sarili niya.

Ako naman, patuloy na pinapatakbo ang resort kasama si Armando. Sa pagdaan ng mga taon, unti-unti ring naghilom ang sugat naming dalawa. Hindi man mabura ang nakaraan, natutunan naming mabuhay nang hindi iyon ang sentro ng lahat.

Pero higit sa negosyo, higit sa tagumpay, higit sa lahat ng pinaghirapan naming dalawa, ang pinakamaganda pa rin sa buhay ko ay ang tahanang inuuwian ko gabi-gabi.

Isang tahanang puno ng pagmamahal. At ngayon… puno rin ng maiingay na tawanan ng isang maliit na batang minsang natakot kaming mahalin.

“Papa, upo!”

Napangiti ako nang marinig ang maliit na boses na iyon. Nasa sala ako ngayon, nakaupo sa carpet habang si Lucas ay nasa playmat sa harap ko. Dalawang taon na simula nang ampunin namin siya.

Ulila siya mula sa isang aksidenteng kumitil sa buhay ng mga magulang niya. Noong una, natakot ako. Hindi dahil ayaw ko magkaroon ng anak, kundi dahil natatakot akong baka hindi ako maging mabuting ama tulad kay Sky noon.

Natakot akong baka maipasa ko sa kanya ang lahat ng sakit at pagkukulang na minsang bumuo sa akin. Pero noong araw na unang beses naming makita si Lucas sa ampunan, nakita ko kung paano lumiwanag ang mukha ni Sky habang karga-karga ang maliit na sanggol na iyon.

At doon ko naintindihan na handa na pala kaming magmahal nang walang takot.

“Upuuuu!” ulit ni Lucas habang iniikot ang maliit niyang kamay.

Tumawa ako at kiniliti ang paa niya.

“Oo na, uupo na si Papa.”

Biglang bumukas ang pinto ng bahay. At tulad ng nakagawian ko sa loob ng maraming taon, instinctively akong napangiti nang makita siya.

Si Sky.

Pagod ang mukha niya galing restaurant pero nandiyan pa rin ang paborito kong ngiti- iyong ngiting parang kahit gaano kahirap ang araw niya, gumagaan kapag nakikita niya kami. May dala siyang paper bag at amoy pa lang, alam ko nang pagkain namin iyon.

“Ayan na si Dada Sky,” sabi ko kay Lucas.

Agad namang lumiwanag ang mukha ng bata at iniunat ang mga kamay niya.

“Dadaaa!”

Tumawa si Sky bago nilapag ang dala niya at agad na binuhat si Lucas.

“Miss na miss kita, baby ko,” bulong niya habang paulit-ulit na hinahalikan ang noo ng bata.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin. At kahit ilang taon na kaming magkasama, may kung anong humihigpit pa rin sa dibdib ko sa paraan ng pagtingin niya sa akin.

“Ikaw rin,” mahina niyang sabi. “Miss na miss din kita.”

Tumayo ako at lumapit sa kanila. Niyakap ko silang dalawa.

Ang asawa ko.

At ang anak namin.

Ang pamilya ko.

Ang tahanan ko.

“Kumusta ang restaurant?” tanong ko habang hinahaplos ang likod niya.

“Busy,” sagot niya sabay buntong-hininga. “Pero okay lang. Maaga akong umuwi kasi may mas importante akong inuuwian.”

Ngumiti siya habang nakatingin sa akin. At putang ina… hanggang ngayon, hindi pa rin ako sanay sa pagmamahal na ganoon kalinis niyang ibinibigay.

“Ikaw?” tanong niya. “Kumusta ang resort?”

“Okay naman. Fully booked na ulit next month.” Hinawakan ko ang maliit na kamay ni Lucas. “Pero mas importante pa rin ’to.”

Napangiti si Sky bago siya marahang sumandal sa akin.

“Kumain ka na?”

Umiling ako.

“Hinihintay kita. Tsaka…” napatawa ako nang mahina, “nakakapagod bantayan ’tong anak natin. Nauuna pa akong antukin.”

“Oy!” reklamo niya pero tumatawa rin. “Magbantay ka! Baka pati pagkain niya, ikaw unang umuubos.” paratang niya na ikinatawa ko rin.

Pagkatapos ay inangat niya ang paper bag.

“May sinigang akong dinala. Favorite natin.”

Napangiti ako.

“Ang sweet mo talaga, asawa ko.”

Lumapit ako at niyakap siya sa bewang.

“Mahal…” bulong ko.

“Hmmm?” sagot niya habang nakasandal sa dibdib ko.

“Salamat sa pagpili sa akin araw-araw.”

Naramdaman kong humigpit ang yakap niya.

“At salamat,” mahina niyang sagot, “sa hindi mo pagsuko sa akin.”

May sumingit na maliit na katawan sa pagitan naming dalawa.

“Sali Lucas, Papa… Dada…”

Napatawa kaming dalawa ni Sky habang binubuhat namin si Lucas sa gitna naming dalawa.

Tahimik ang bahay maliban sa mahihinang tawa at boses ng anak namin. Sa labas, kumikislap ang ilaw ng lungsod. Pero dito sa loob ng tahanan namin, kumpleto na ang mundo ko.

Ako si Manuel.

Dating lalaking takot magmahal. Dating lalaking halos sirain ang sarili niya dahil sa guilt, trauma, at sakit ng nakaraan.

Akala ko noon, ang pagmamahal ay puro pagkawala.

Akala ko noon, kapag nagmahal ka, may kapalit na sakit.

Pero mali pala ako.

Dahil oo, may kapalit ang lahat.

May kapalit ang bawat luha. May kapalit ang bawat sugat. May kapalit ang bawat gabing akala mo hindi ka na makakabangon.

At para sa akin…

si Sky ang naging kapalit ng lahat ng sakit na pinagdaanan ko.

Si Lucas ang naging kapalit ng lahat ng takot na matagal kong kinulong sa sarili ko.

Ang pamilyang ito ang naging kapalit ng lahat ng mga nawala sa akin noon.

At ngayon, habang yakap ko ang asawa at anak ko sa ilalim ng ilaw ng tahanang sabay naming binuo, malinaw na malinaw na sa akin ang isang bagay na kung kailangan kong pagdaanan ulit ang lahat ng sakit para makarating dito-

pipiliin ko pa rin sila.

Pipiliin ko pa rin siya.

Dahil sa huli, ang pagmamahal pala ay hindi tungkol sa kung gaano kasakit ang kapalit.

Kundi kung sino ang pipiliin mong mahalin… kapalit ng lahat.

Wakas.

Author’s Note:

Thank you sa mga nagbasa ng story ko na ito. Official na, dalawang libro na ang natapos ko. Yeheyyyy! Kung may error, sorry na po. Hindi ko na-proofread dahil napakahaba ng naisulat ko. Kitakits sa mga susunod kong aklat.