PROLOGUE

“I will make you mine, Ahab. Kaya, kung ano man ang tumatakbo sa isipan mo ngayon, ’wag mo nang ituloy pa. You will love me. Nasisigurado ko ’yan,” madiing wika ni Don Vito bago niya hapitin ang baywang ng binata, dahilan para madiin ito sa kaniyang dibdib.

Sinubukan ni Ahab ang magpumiglas, ngunit agad rin siyang natigil. Isang mapaniil na halik ang nagpatahimik sa kaniya, nang lumapat sa bibig niya ang nagngitngit na mga labi ng lalaking kinamumuhian ng husto.

He is a man. Sigurado si Ahab sa katotohanang iyon. Dapat niyang pandirihan ang mapusok na halik na ngayon ay pumapaligo sa mahigpit na nakatikom niyang bibig. Alam niyang hindi niya dapat magustuhan ang paraan kung paano siya hagkan ng lalaking dumakip sa kaniya, ngunit pilit mang itinatanggi, hindi maaring linlangin niya ang kaniyang sarili. He can’t lie. He liked the way how the man forced himself into him, while kissing him passionately.

Ahab craved for it, and didn’t even realize, until a hoarse moan slipped from his lips. Nag karoon ng pagkakataon ang lalaki na ipasok ang dila nito sa kanyang bibig. He felt  Don Vito’s tongue! It was gliding, sliding, and swirling inside him… until he was caught off guard with it. 

Hindi niya namamalayan ang ginawang pagbaba ng lalaki sa siper ng kaniyang pantalon, hanggang sa naramdaman na lang niya na hawak hawak na nito ang kaniyang pagkalalaki. Bigla siyang natauhan. Marahas siyang nagpumiglas. He can’t let the man touch him.

 Itinulak niya ang lalaki ngunit bigla siyang nanigas, nang maramdaman niyang itinaas baba na nito ang kaniyang pag-aari. Mahigpit ang paraan kung paano nito sakalin ang awtomatikong naninigas niyang kargada, dahilan para takasan siya ng kaniyang lakas.

“This is disgusting! Get off me!” hingal na sambit ni Ahab. Hindi niya mapigil ang namumuong sensasyon na unti-unting nagpauhaw sa kaniya. Wari bang napapaso siya sa kung paano siya hawakan nito. 

Kailangan niyang pigilan ang sarili na huwag malunod sa kuryente na ngayon ay hinay hinay na bumubuhay sa kaniyang makamundong pananabik. He can’t fall for his trap! Kapwa sila mga lalaki. Isang malaking kahibangan ang kaniyang nararamdaman sa sandaling iyon!

“Isa itong malaking kahibangan-”

“But you are liking it!” putol at giit ni Don Vito sa kaniya .

This is wro-“ hindi na natuloy pa ni Ahab ang nais sabihin nang mamuo sa kaniyang lalamunan ang isa na namang pag-ungol. Mahigpit na itinikom niya ang mga labi upang mapigilan ang paglabas nito sa kaniyang bibig.

“Mali? If this is wrong, bakit tigas na tigas ang ’yong pagkakalalaki?” manghang tanong ni Vito. Isang makahulugang ngisi ang sumilay sa labi nito bago tumawa ng mapanukso.

 Binilisan ng lalaki ang pagtaas baba, habang sinikil pa nito ng mas mahigpit pa ang ari ni Ahab, hanggang sa di na napigilan pa ng binata ang paglabas ng sunod sunod na pag-ungol na kumakawala sa kaniyang mga labi. Hanggang sa hindi na rin niya mapigil ang sarili na mapabayo sa magaspang na mga kamay ng lalaking isinusumpa niya.

He hated the man even more!

“Mali para sa ’yo, ngunit iba ang ikinikilos ng katawan mo. I’m making you horny. I know you are craving for more, my beloved doctor!”

Ahab can’t believe, he submitted himself to the devil’s trap. He cursed himself for liking Don Vito’s touch! Lalaki siya! He was certain about it. He must be disgusted by the enemy’s touch. Yet, he was loving it!

Author’s Note

Hi po. If you enjoy reading the story please hit VOTE. Share also your reactions, comments and suggestions. I would like to hear it all.

I will try to update daily or every other day. Labyu ol. At namiss ko kayong lahat.

Author’s Note

FOLLOW ME!!!

Nakaprivate

ang mga intense na mga SPG scenes . So, kung gusto mong hindi

mabitin

ngayon pa lang FOLLOW mo na agad ako.

1.Ang nobelang ito ay hindi pwede sa mga bata. So, kung

menor

de

edad

ka , HUWAG

KA

NG

MAGPATULOY

.

2. The book contains restricted contents for young readers. Read

at your own risk.

3. Ano mang pagkakatulad sa ideya, tagpuan, tauhan (dead or alive) , eksena, lugar na pinangyarihan (totoo man o fictional) at daloy ng nobelang ito, hindi po iyon

sinasadya . Hindi lang ikaw ang manunulat sa buong mundo. Tandaan mo iyan. Bagamat ang ilang mga eksena (napaka konti lang mga 0.0001%) sa nobelang ito ay inspired sa mga movie scenes o akdang nabasa ko noon hindi ko na matandaan kung ano ang mga pamagat o sino ang may akda ngunit nasisigiro ko na ang librong ito ay orihinal kong akda. BAWAL

KOPYAHIN

!!!

5. All the multimedia including the model in the cover is not rightfully mine. Credits to the real owners.

CHAPTER 1

Authors’s Note

It’s my first time writing a TAG-LISH novel. Kung may makita kayong wrong grammar, please don’t hesitate to tell me para macorrect ko agad. Thanks.

---

“Still want more?” ang malamig na tanong ni Vito sa hubo’t hubad na dalagang naroon sa ibabaw ng kaniyang kama.

“Ca-can we do that again?” mapang-akit na tugon ng babae, bagamat naroon ang pag-alinlangan sa tinig nito. Though the man beside her was dangerous, yet it was like a dream come true for her. Of course! Naikama lang naman niya ang lalaking dini-daydream ng mga kababaihan sa buong lalawigan. 

All the ladies in town would be very jealous of her. Daig niya pa ang nanalo sa lotto. Ni hindi man lang nito tinakpan ang maseselang pag-aari mula sa mga mata ng lalaking nagsimula ng mainis sa kaniya. Lust filled her eyes full of wants and desires, while staring intensely at the man’s erected manhood.

“Hell, no! Get out!” Don Vito jumped out of the bed and wore his white brief back, dahilan para makita niya kung paano mapasimangot ang dalaga dahil sa naramdamang pagkadismaya.

Bakit ba kasi palagi na lang nangyayari sa kaniya ang senaryong iyon? He would not let himself be sleeping with that woman again. He does not even know her name. Nakita niya lang ang naturang babae sa club na madalas niyang puntahan. Nilandi siya nito, and the rest was history. Para kay Vito, women were whores na dapat pampalipas lang at parausan ng kaniyang libog. And the woman beside her was no different. Ever heard of a one night stand? Lahat ng babaeng dumaan sa buhay niya ay literal na tinikman lang talaga niya.

One time.

One night.

One fuck.

At kapag magsawa na siya, he dumped them like a dirty bitch.

“Vito, let’s-”

“It’s Don Vito!” matigas na putol niya sa babae. He turned to her. Indeed, the woman is his cup of tea. May malaki itong malulusog na dibdib. Her nipples were firm. Napakakinis pa ng balingkinitan nitong katawan. Bonus pa doon ang napakatambok nitong puwetan. Well, all the lady he slept with were drool worthy. Hindi siya basta basta na lang pumapatol sa isang babaeng hindi pasok sa kanyang panlasa. He deserves the best!

Kahit siguro si Kendall Jenner pa ang katalik niya, once is enough. Wala siyang pakialam kung tila ba ginawa niya lang pagbibihis ang pagtikim ng iba-ibang babae. Sa dami bang mga babae na head over heels sa kaniya, kung tutuusin ay maswerte na ang babaeng iyon na matikman siya.

“What’s your name?” tanong ni Vito sa dalaga. Well, siguro dapat niyang alamin ang pangalan nito, bilang reward sa napakahusay nitong performance. Halatang sanay ang babae sa kama.

“Magda.”

“Magda…” tumango siya, bago muling nagwika. “Well unfortunately for you, my ten inches big and fat dick is now way too small for the liking of your widely wrecked vagina,” pabalang na sambit ni Vito dahilan para mapasinghap si Magda.

Bagamat hindi tuwirang inihayag ang sinabi ngunit sapat iyon upang maintindihan ng babae ang nais nitong iparating sa kaniya. Ang malarosas na pisngi ni Magda ay biglang namuti dahil sa kahihiyan. Her guts was lost in an instant. Parang gusto na lang niyang maglahi bigla mula sa matalim na mga titig ng lalaki. Bigla tuloy siyang nagsisi na sumama sa lalaking kailangang paliguan ng holy water ang bibig.

“Get out!” muling utos ni Vito sa dalaga. “I have a long day tomorrow, so get lost. I have no time for your drama, woman.”

Dahil sa pang-insultong iyon ni Vito, mabilis ang mga kilos ni Magda na pinulot isa-isa at sinuot muli ang mga damit na nakalatag sa sahig. She hurriedly grabbed her purse and picked up her high heels, before storming out of the room. Pailing-iling naman na nakasunod ang mga tingin ng lalaki sa likuran ng dalaga.

DON VITO MONTEVERDE was aging like a fine wine. Habang patanda nang patanda, sa edad na kwarenta, lalo din itong naging drool worthy ng mga kababaihan. Women were crazy of him. Head over heels kumbaga! He possessed a pair of devilish dark eyes, with hawk like gaze. Isang tingin pa lang niya sa babae, alam niyang kusang luluhod ito sa kaniya ng walang kahirap hirap. Women submitted themselves to him. Hindi niya kailangang maghabol sa mga ito. Ang mga babae ang humahabol sa kaniya.

Why not?

Well, he was not a Moteverde for nothing. Aside from his superior appearance, he was a very powerful man. He was different. Lahat ng gusto ay nakukuha, nang walang pumipigil sa kaniya. People were scared of him dahilan para walang sino man ang maaring bumangga sa kaniya.

Bakit?

He could kill if, someone dared to stand in his way.

Don Vito was known as heartless and cruel. Hindi dahil isang Mafia Boss ang kaniyang nakakatandang kapatid, but also he dominated the business world. Isa siyang haciendero na kilala bilang supplier ng mga primera-klaseng kabayo sa buong lalawigan ng Zamboanga. Pagmamay-ari niya ang halos humigit kumulang 80 ektaryang hacienda, na napupuno ng malawak na maisan, palayan, niyugan, tubuhan at ang napakalawak na kapatagan na ginawang rancho at pastolan ng mga daan-daang kabayo.

“Sarap ng buhay natin, ah?” natigil sa paghithit ng sigarilyo si Vito, nang biglang bumukas ang pintuan ng kaniyang silid. Nabaling ang kaniyang atensiyon patungo sa iritadong mukha ng lalaking tuloy tuloy na pumapasok palapit sa kaniya. Matalim siya nitong tinitingnan gamit ang mga matang tila kulang sa tulog. “Sinabi sa akin ni Caleb na madaling araw ka na naman umuwi. You even brought your whore here. Having so much fun, huh?” sarkastikong sermon sa kaniya ng nakakatandang kapatid na si Odin. Base sa kung paano siya nito pagsalitaan, bakas doon ang awtoridad, tila ba hindi ito takot sa kaniya. He hated the way how this man dared to talk to him like that, pero wala siyang magawa. Odin was his brother, ang Mafia Boss ng organisasyong itinayo ng kaniyang angkan.

“Anong ginagawa mo rito, Odin? Pwede ba wala akong panahon ngayon para sa misa mo,” sa halip ay maktol ni Vito. Bumangon ang lalaki at sumandal sa headboard ng kama. Tila ba walang pakialam sa mga salitang binitawan ng kaharap. He looked at his brother and didn’t even try to hide his annoyance.

“Hanggang ngayon ay patuloy pa rin sa pagtatae ang mga alagang kabayo,” frustrated na panimula ni Odin. “You wasted long enough, by just simply sitting here with your cigarette all day long, and getting laid by your whores at night.”

“And so?” wala sa sariling mapang uyam na tugon ni Vito, na tila ba nanghahamon. Alam niya ang tungkol sa bagay na ’yon. Hindi na niya kailangan pang paalalahanan.

“Huh! The audacity of you to ask me that question!” di mapigilang singhal ni Odin. Bakas sa galit nitong mga mata ang pagtitimpi. Napahilamos na lang ng mukha ang lalaki, dahilan para mas lalong humakab sa matipunong dibdib nito ang suot na kulay puting polo. Hindi niya lubos maisip kung bakit sakit sa ulo lagi ang ibinibigay ni Vito sa kaniya. “You are a haciendero! Kailangan mong tulungan ang mga tauhan mo! Hindi ka pwedeng magliwaliw na lang na tila ba walang salot ngayon ang nananalasa sa hacienda!”

“Wala ba akong karapatang magpahinga?” giit ni Don Vito.

“Pahinga?” napatawa ng pagak si Odin. “At may gana ka pa talagang magpahinga, gayong wala ka namang ibang ginagawa kundi magpasarap sa buhay. Marami rami na rin sa mga kabayo ang namamatay. Baka nakalimutan mo ang bagay na iyan, Vito! Bakit hanggang ngayon ay wala ka pa ring ginawa upang maaksyunan ang kasalukuyang problema ng hacienda?!” diin ni Odin. Bakas sa galit nitong tinig ang pagkabahala.

“Anong magagawa ko kung walang silbi ang lahat ng beterinaryo na dinadala mo rito?”

“Alam mong may kaniya-kaniya tayong responsibilidad dito! Pwede ba, may mga problema rin akong kinakaharap sa organisasyon. Ikaw ang may hawak sa hacienda kaya ikaw ang gumawa ng paraan! Bakit mo ipapasa sa akin ang pagiging iresponsable mo! Sige, tingnan mo na lang na mamamatay lahat isa-isa ang mga kabayo sa rancho, hanggang sa tuluyang malugi ang hacienda Monteverde sa ilalim ng iyong pamumuno!” naroon ang pagod sa paraan kung paano nito binitawan ang mga pahayag.

Siguro nga ay mas mahirap pamunuan ang mafia. Marahil iyon ang dahilan kung bakit palagi na lang may dark circles ang malalaking eyebags ni Odin, halatang puyat, at palaging magulo ang buhok. He looked wasted.

Hindi mapagilan ni Vito ang pagngitngit ng kaniyang dibdib dahil sa tinuran ng kapatid. Pakiramdam niya, pinagmukha siya nitong walang silbi. Odin was lucky enough to be his brother. Normally, Vito would not allow anyone order him as easy as that. Hindi rin niya maintindihan kung bakit parati na lang na mainit ang dugo ni Odin sa kaniya. Na para bang kasalanan niya ang lahat kung bakit nagkasakit ng malala ang mga kabayo.

Kinamumuhian ni Vito ang Hacienda Monteverde. Hindi ang pagiging magsasaka ang gusto niyang gawin sa buhay. Ni hindi nga niya alam kung paano ang magpastol ng kabayo. Hindi niya alam kung paano ang magbungkal ng lupa. All his life, he wanted to hold guns and bullets. Gusto niya ang amoy ng dugo. Kaya hindi niya maintindihan kung bakit sa mismong kapatid niya ipinamana ng yumaong ama ang mafia na pinapangarap niyang hawakan, gayong kung tutuusin mas lampa pa kaysa sa kaniya ang kapatid noon.

Well, Vito was very impulsive. Lahat ay dinadaan niya sa dahas. Marahil ay iyon ang dahilan kung bakit hindi napasa kaniya ang organisasyon. Wala na siyang magawa pa. Labag man sa kalooban, pilit niyang itinaguyod ang lupaing iniwan sa kaniya ng mga magulang. Likas kay Vito ang pagiging madiskarte at mautak. Iyon ang isa mga dahilan kung bakit matagumpay siya sa business world.

Ngunit, ang problema niyang iyon sa kasalukuyan ay estranghero sa kaniya. Bigla na lang kasing may salot ang nananalasa sa Hacienda Monteverde. Nagka diarrhea ang mga alagang kabayo at marami na sa mga ito ang nalagasan ng buhay. Lahat ng posibleng gamot ay nasubukan na niya, ngunit patuloy pa rin sa paglala ang sitwasyon. Marami na ring doctor ang ipinatawag niya, ngunit ni isa sa mga ito ay walang naitulong sa kaniya.

Wala siyang choice! Hindi naman siya Diyos at magkaroon ng kapangyarihang pagalingin ang mga alagang hayop. Kung mamamatay ang lahat ng mga alaga, eh di bahala na. Kung malugi man at bumagsak ang kaniyang negosyo dahil dito, anong magagawa niya? Mawala man ang hacienda, natitiyak pa rin namang hindi siya mamumulubi sa huli. At ang kaniyang mga tauhan? Hahayaan niyang magsilayasan ang mga iyon isa-isa!

Pero alam niyang hindi pwedeng mangyari ang bagay na iyon. Hindi pwedeng lumubog ang Hacienda Monteverde. Karugtong ng kaniyang pagkatao ang naturang lupain. Kung babagsak ito, isa iyong malaking kahihiyan sa kaniya gayong siya ang namumuno rito. At isa pa, he hated failure. Gusto niyang tinitingala siya ng lahat!

“Ito na ang huling tulong na ibibigay ko sa iyo, Vito!” matigas na diin ni Odin. Inilabas ng lalaki ang isang di kalakihang litrato mula sa bulsa, kapagkuway ibinato iyon kapatid.

“Aanhin ko naman ito?” Vito took and looked at the picture. Awtomatikong naagaw ang kaniyang pansin nang makita ang lalaking laman ng larawan.

The man has an angelic face with pointed nose, thin lips and soft brushed up  hair. Sa tingin niya ay nasa mid-20s pa ito, gayon pa man bakas ang maturity sa lalaki dagdagan pa na may pinong balbas ang umiigting nitong panga.

“Who is he?” puno ng koryusidad na tanong ni Vito.

“Ahab Aragon. Isa siyang Doctor ng mga hayop na kakauwi lang mula sa America. Ayon sa taong nagrekomenda sa akin, ang doctor na ’yan ay isang dakilang genius. At the age of 25, Ahab managed to cure thousands of animals with Canine Osteosarcoma, isang uri ng nakakamatay na tumor na madalas na naging dahilan ng pagkamatay ng mga hayop. Maraming haciendero na may mga rancho ang kaniyang natulungan. Kung nagawa niyang lumikha ng gamot para sa isang napaka critical na uri ng sakit ng mga hayop, baka masolusyunan niya rin ang problemang kinakaharap mo ngayon.”

“But he is an Aragon,” ngunot noo at puno ng pagdududang tiningnan ni Vito ang kapatid.

“Too bad. Anak siya ni Don Inno Aragon, ang mahigpit mong kakompetensiya sa larangan ng pagnenegosyo ng mga kabayo. Mukhang mahihirapan kang makakuha ng tulong mula sa kaniya. Kaya mo na ’yan. Ngayon mo ipakita sa akin na talagang mautak ka, Vito,” ang huling wika ni Odin bago tumalikod at tinungo ang pinto palabas.

Nang maiwang mag-isa, muling pinagmasdan ni Vito ang lalaki. It was a young man with a pair of mesmerizing dark eyes. It was beautiful. And his thin lips were exquisite…like it was tempting him. Ang mga labi nitong tila mala rosas, pakiwari niya ay napakalambot nito.

Ano ang nangyayari sa kaniya? Iyon ang unang pagkakataon na humanga siya sa kariktan ng isang lalaki, gayong lalaki rin siya. Walang duda iyon!

Matapos ang mahabang sandaling magpakasawa sa mukha ng Doctor, his lips plastered an evil grin. Tila ba may demonyo ang bumulong sa madumi niyang utak. Sa dami ng babaeng naikama na niya, hindi na niya mabilang kung ilang daang perlas na ang kaniyang natikman. Mukhang naumay na rin naman siya sa butas ng isang babae. Bakit hindi niya kailangang mag explore sa iba na namang putahe, nang sa gayon ay magkaroon naman ng ibang thrill ang boring niyang buhay?

Vito started to wonder how Ahab’s asshole would taste like. Is he a straight man? And if not, is he still a virgin? He didn’t think so. A fine man like him, and the fact that the Doctor has been to a liberated country made him nothing different from the woman he laid in bed.

Whore.

Why would he care anyway?

Aside from needing a doctor who will take care for his horses’ health, he also needed a new toy to play with him in his bedroom, until he was satisfied. Ano kaya ang lasa ng isang lalaki? All men knew what pleasures them, dahilan para mapuno ng exciting na makamundong pananabik ang kaniyang utak. He’s crazy! He can’t wait Ahab to be in his bed, with legs wide open, screaming in pain and as he devour him like a little rat being hauled by a lion.

Ahab would be his bitch. At kapag maayos na ang kaniyang rancho, at kung magsawa na rin siya sa lalaki, he would then dump him, like he usually did to his whores.

A/N:

If you enjoy reading the story please hit VOTE. Share also your reactions, comments, and suggestions. I would like to hear it all.

Next update would be on Monday night.

Please add this book to your reading lists.

Labyu!

Chapter 2

Sa kalagitnaan ng pagmamaneho ng kaniyang itim na sasakyan, muling sinulyapan ni Don Vito ang nakabukas na magazine, kung saan naroon ang nakangiting mukha ni Ahab Aragon. Bagamat stolen shot iyon ng doktor, sa tingin niya, hindi iyon nababawasan ang kagandahang lalaki nito. Hanggang sa sandaling iyon ay hindi niya maipaliwanag, kung ano ang nangyayari sa kaniya? Ni hindi nga siya nagpunta sa paboritong club sa nakalipas na mga gabi at pinili na lang na magkulong sa kaniyang kwarto at magbasa ng mga dokumentaryo tungkol sa lalaki.

May kung ano sa doctor na iyon na naging sanhi upang mapukaw ang isang estrangherong pakiramdam o ano mang uri ng demonyo sa kaniyang katauhan. Hindi niya alam kung nagayuma siya nito sa simpleng paraan lang kung paano niya titigan ang nakangiting mga labi ng doctor.

Sa tuwing titigan niya ang lalaki, nakaramdam siya ng pagkauhaw. Nakaramdam siya ng kaluwalhatian, isang bagay na kailan man ay hindi niya naramdaman sa katauhan ng mga babaeng dumaan sa kaniyang buhay. He never had any interest with a man. Paano naman siya magkainteres sa isang lalaki gayong lalaki rin siya. Dahil sa katotohanang iyon, mas lalo pang nadagdagan ang obsesyon niya sa lalaki. With that deep grey eyes, kissable lips, at lalaking lalaki na katauhan, he knew Ahab Aragon would taste delicious. And that, Vito can’t wait no more to have a small bite of his little doctor.

Nang huminto at maiparada ang minamanehong sasakyan sa bakuran ng mga Aragon, Vito didn’t lose more time and started styling his hair. Sinulyapan muna niya ang sarili mula sa salamin at nang makuntento na ay naglagay muna ng kaunting pabango, bago bumaba sa naturang sasakyan. Mabuti na lang, nalusutan niya ang mga gwardiya, dahilan para walang kahirap hirap sa kaniya ang pumasok sa teritoryo ng mga Aragon.

His lips could not suppress a smile. He was too excited to finally meet the doctor he has been admiring for a while. Sa nakalipas na mga araw, sa halip na mamroblema sa sitwasyon ng hacienda, mas pinili niyang magsaliksik tungkol sa lalaking hindi na nawala pa sa kaniyang isipan. After watching tons of documentaries, mapa-tabloids man, magazines at interviews kung saan laman ang lalaki, he found out that Ahab Aragon was indeed a pretty skilled doctor. Nalaman rin niya ang kahit pinaka basic na impormasyon tungkol sa lalaki. Mula sa paborito nitong pagkain, kulay, musika, at ang pabango nitong sandalwood.

Kaya, nang malaman niya na sa mismong mansiyon ng mga Aragon matatagpuan ang clinic nito, hindi na siya nag-atubili pa at nagdesisyon agad na magapakita upang magpakilala sa nasabing doktor. Tila ba nawala na rin sa kaniyang isip na ang mga Aragon ay mortal niyang kakompetensiya sa negosyo. Seeking help from the enemy was a bad idea. But he didn’t care. After all, he needed a doctor for his horses.

And for his ten inches dick.

Great!

Ahab Aragon is someone who was perfect for the job.

Crazy enough, habang inihakbang ni Don Vito ang mga paa papasok sa malaking tarangkahan ng mansiyon, his mind also wondered how Ahab’s moan would sound like. His cries when he licked his body from bottom to top as he reached for his center, fingering him before pushing his big fat cock into his tight hole.

“Fuck!” usal ni Don Vito sa sarili. Hindi niya mapigilan ang sarili na matigasan, kahit sa isip niya lang ang mga bagay na iyon.

“I will come for you, my little doctor,” pailing-iling na usal niya, bago kumatok sa malapad na pintuan.

“Magandang umaga. Wala rito ngayon ang Don Inno. Baka sa susunod na araw pa ang balik. Kung ano man ang sadya mo sa kaniya, mas mainam na bumalik na lang kayo sa mga susunod na araw,” sabi sa kaniya ng matandang katulong na nagbukas ng pinto. The news delighted him. It was a good thing, dahil kapag malaman ng Don Inno na tumapak siya sa teritoryo nito, alam niyang malaking gulo ang magaganap, lalo pa at mortal na kaaway ang turing nito sa kaniya.

“Ang doktor ang sadiya ko rito,” daritsong tugon ni Vito. Wala siyang panahon upang magpaligoy ligoy pa. Ni ang simpleng pagbati man lang sa matanda ay hindi niya ginawa.

“I-inaasahan ba niya ang pagdating mo ngayon?” may himig na pag-alinlangan na tanong ng matanda. Bakas sa mababang tinig nito ang intimidasyon, ni hindi man lang magawang iangat ang mukha upang silayan ang awtoridad at kapangyarihang nagsusumigaw sa katauhan ng estrangherong kararating lang.

“Oo,” taas noong pagsisinungaling ni Don Vito.

“Nasa clinic ang Senyorito Ahab.” Tumagilid ang matanda upang bigyan siya ng daan papasok. “Baybayin mo lang ang pasilyong ito, at pagdating mo sa dulo kumaliwa ka. Makikita mo agad ang clinic niya.”

Tanging pagtango lang ang itinugon ni Vito sa matanda bago talikuran ito at sinundan ang daan na sinasabi nito.

“You managed to help hundreds of hacienderos , and cure thousands of their horses. You are literally the best equine vet in this country! Like, wow! I mean, how did you do that? At isa pa sa ipinagtataka ko, bakit ka umuwi dito, knowing na mas may malaking oportunidad ang naghihintay sayo doon sa States?”

“ Pero hindi pa naman ako ganoon kagaling na beterinaryo. I still have more room for myself to grow. Kaya lang din naman ako umuwi dto sa hacienda, dahil sa kagustuhan ni papa na sa hacienda na lang ako magta-trabaho.“

Agad na nahinto sa paglakad si Don Vito nang marinig ang pag-uusap na iyon. Ang mga hakbang ng mga ito ay papalapit pasalubong sa kaniya. Bago pa man siya makita ng mga ito, nagawa na niyang magkubli muna sa likod ng malaking haligi na naroon sa kaniyang malapitan. Kailangan niya munang magmanman. Lalo na at nasa teritoryo siya ng taong itinuturing siyang kaaway. Being in there was not a good thing for him, kaya ayaw niyang magpadalos dalos sa kaniyang mga kilos.

“You have succesfully created a cure for osteocarsoma, a very critical disease for the horses, which is very unbelievable! Mantakin mo ’yon? At a very young age nagawa mo lahat ng iyan! You are literally the most genius man in this present time!”

Buong pag-iingat na sumilip si Vito mula sa kaniyang kinaroroonan upang tingnan ang sino man ang naroon.

And there he was! Ahab Aragon. His little doctor who was blushing while his eyes on the floor, tila ba hindi mahanap ang mga salita upang sagutin ang papuring iyon mula sa babaeng katabi nito sa paglalakad.

The girl was wearing a very short white skimpy dress, o dress pa bang matatawag ’yon dahil sa sobrang iksi nito. Hapit na hapit sa katawan ng babae ang damit na may napakarevealing na cut, dahilan para maalog alog ang maputi at malaki nitong dibdib sa tuwing humahakbang. Mataas ang straight nitong blonde na buhok na ang ilang mga hibla ay minsan tumatabing sa berdeng mga mata nito na may mga pilik matang tila pinapaliguan ng malagkit na ink ng pentel pen. May katangkaran ang naturang dalaga at ang katawan nito ay talagang pamatay. The lady was wotrthy of a man’s daydream. She was beautiful, natural na makinis with plumpy shiny red lips, at pointy nose . Kung normal lang na araw iyon, the woman was definitely Vito’s cup of tea, ngunit wala dito nakatutok ang mga mapanuring tingin ng Don.

“Ano ang pakiramdam na tinitingala ka ngayon ng mga haciendero, hindi lang sa lalawigan natin kundi pati na rin sa buong bansa?” the girl continued, licking her thin lips unintentionally. Minsan ay isinasagi nito ang malaking dede sa braso ng doktor para bang hayagan nitong ibinunyag ang pagkamangha sa lalaki.

Hindi maiwasan ni Vito ang pagkulo ng kaniyang dugo. The lady was obviously flirting with his doctor! Ramdam niya, kung sino man ang babaeng iyon, kita ng dalawang mga mata niya kung paano nito kagustong hubaran ang lalaki at patungan sa mismong kinasasadlakan nilang iyon!

Ahab is his little doctor! Kung sino man ang may karapatan na magbaba sa pantalon nito, walang iba kundi siya lang!

“Hindi naman. Nagkataon lang siguro na mas efficient ’yong gamot na nadiskubre ko.” Buti na lang, tila walang pakialam rin si Ahab sa paraan kung paano siya harutin ng babae.

“Geez! Napakahumble mo naman. You know what? You all have the right to brag all your success!”

“Masaya akong makatulong sa mga hacienderong lumalapit sa akin,” nakangiting dugtong ni Ahab, dahilan para gusto nalang ni Vito ang lumabas sa pinagtaguan at takbuhin ang distansiya ng lalaki upang angkinin ang mga labi nito. And just by clearly hearing his Doctors manly, yet hoarse voice, muli na namang naramdan niya ang matinding pagnanasang nagpauhaw sa kaniyang katauhan ng husto! The man’s throaty voice was such a turn on. Paano pa kaya ang pag-ungol nito sa sarap?

“Balita ko, 28 years old ka na. All the way from States, you came home alone. I haven’t heared isinama mo pag-uwi ang asawa mo or should I say other half mo? Just want to ask, may asawa ka na ba or nobya perhaps?” muling tanong ng babae. Sa pagkakataong iyon, inilambitin na nito ang mga kamay sa braso ng doctor. “Silly me! Bakit ba tinatanong ko pa ang mga bagay na iyan! Sa gwapo mong iyan, at napakatalino pa! Imposible namang walang babaeng nagkandarapa maitali sa ’yo! Like, don’t get offended, ha? I’m just curious!”

Dahil sa inis, ilang beses ng pinagbabaril ni Don Vito ang naturang babae sa kaniyang isipan. “He will be taken, whore! I’ll take him! Hindi pa man niya sa alam ngayon, but I will own Ahab Aragon! So

fuck

off!“

“Well, I don’t have a wife yet nor a girlfriend. Unfortunately, hindi pa dumating ang tamang babae para sa akin.”

“

Babae

!“ Muling bulong ni Vito sa kaniyang utak. His little doctor wanted to be laid with a lady! Isang makahulugang ngisi ang kumawala sa labi niya. Kung babae ang tanging gusto nito, ibig sabihin…

His little doctor’s ass was a virgin!

“I don’t believe you!” palatak ng babae sa mataas nitong tinig, tila hindi makapaniwala sa inihayag ng kausap. Napahawak pa ito sa dibdib tila ba isang nakakagulantang na impormasyon ang narinig mula sa lalaki. “Ibig sabihin, at your age now, nag-e-enjoy binata ka pa rin? I wondered, kung ilang dami na bang maswerteng babaeng naitabi mo sa ibabaw ng iyong kama? Twenty? Thirty? Or more?” walang pag-alinlangang wika ng babae ngunit halata naman ang labis na pagkakilig sa paraan kung paano tila panggigilan ang lalaki, dahilan para mapangiti na lang ang doctor ng pilit, upang itago ang pagkahindi komportable sa katanungang iyon.

Tipid na ngumiti si Ahab Aragon. “Senyorita, Davin, it’s just me and my bed at night. No one else! Sa maniwala ka man o sa hindi, masyado akong tutok sa trabaho, kaya wala rin akong masyadong time para sa babae. At kung magkaroon man ako ng kaunting panahon, mas pipiliin ko na lang ang matulog at magpahinga. At isa pa, gusto kong ibigay ang sarili ko sa babaeng sa tingin ko ay tamang babae na talaga to spend the rest of my life with.”

“Shut up!” dobleng gulantang na sambit ng babae na nanlaki na talaga ang dalawang mga mata sa sandaling iyon. “So were you telling me. At your age, with that handsome face of yours, and a body to die for, isa kang santo papang birhen?!”

Napakamot na lang ng ulo si Ahab, blushing even more. “Ahh… yeah!” alanganing tugon nito habang nginitiang ng pilit ang kausap.

“What a surprise!” tili ng babaeng tinatawag ng doktor na Senyorita Davin. “Alright then, gusto ko mang mag stay muna nang mas matagal, but I can’t. Kailangan kong puntahan ang corporate meeting ni papa. But, I will be back here more often. Thank you for your time and hospitality,” nakangiting pagbuntong hininga at pagpapaalam ng babae. She seemed disappointed that their time was already up.

“Sure, no problem, Senyorita Davin.”

Habang sinusundan ang papalayong likuran ng dalawa, hindi naman mawala wala ang makahulugang pag-ngisi ni Don Vito.

Hindi niya inaasahan na ang pagtatago niya roon sa likod ng malaking haligi ay magbibigay sa k a niya ng mas marami pang impormasyon tungkol sa doctor na sadiya.

One. Ahab Aragon was a straight man.

Two. Babae ang gusto.

Three. Single.

Lastly. Virgin.

With a tight ass!

“Here comes, daddy, my little doctor! Not long enough, you are virgin no more!”

A/N:

If you enjoy reading the story please hit VOTE. Share also your reactions, comments, and suggestions. I would like to hear it all.

Next update would be on Wednesday night.

Please add this book to your reading lists.

Labyu!

Chapter 3

Pagkatapos maihatid ni Ahab ang Senyorita Davin sa labas ng pinto, sa halip na bumalik sa kaniyang clinic ay pinili niyang magtungo na lang muna sa kusina. Kailangan niyang magkape. Umatake na naman ang kaniyang migraine, dahil sa sandamakmak na trabaho na kailangan niyang pagtuonan ng pansin, dagdagan pa ang biglaang pagbisita sa kaniya ng naturang Senyorita.

Nakilala ni Ahab ang Senyorita Davin, nang minsan ay isinama siya ng kaniyang ama, upang tingnan ang mga kabayo sa rancho ng mga Agustin. Ang babae ay unica

ija ng mayamang negosyante na si Don Isidore, na siya ring matalik na kaibigan at kasosyo ni Don Inno Aragon.

Hindi niya inaasahan ang pagpunta ng babae sa mansiyon ng araw na iyon. Basta na lang itong sumulpot sa kaniyang clinic, dahilan para maantala ang maraming trabaho na kailangan niyang atupagin.

Ang totoo niyan ay hindi niya gusto ang presensiya ng naturang dalaga. Naasiwa siya rito, sapagkat sa tuwing kausap niya ang Senyorita, lagi na lang nauuwi ang usapan tungkol sa personal niyang buhay. Seriously, he could not remember a single time where he didn’t get sexualized by the lady. Hindi niya nagugustuhan iyon, ngunit wala naman siyang ibang magawa, kundi ang pakisamahan ng maayos ang dalaga, lalo pa at anak ito ng mayamang Don na matalik ring kaibigan ng kaniyang ama.

His eyes wandered to the clock, that was hanging on one of the walls of the kitchen, wondering kung ilang oras ba ang nasayang niya sa araw na iyon kasama ang Senyorita. Wala sa sariling napailing-iling na lang ang binata, saka muling ininom ang bagong timpla na kape, sabay abot sa newspaper na naiwan niya kanina na nakapatong pa rin sa ibabaw ng mesa.

“The Richest Man in the Philippines.” Basa niya sa pamagat ng artikulo kung saan nakafeature sa pahinang iyon ang hindi pamilyar na lalaking nagngangalang Don Vito Monteverde.

Seriously? Sa daming makabuluhang bagay na kailangan ibalita, hindi niya maintindihan kung ano ang sense sa pagfeature ng naturang Don. Hindi niya ito kilala, dahil kahit gaano pa man ka tinitingala ang isang tao, he chose to mind his own business.

“Ghaaad! Ang sarap niya, ’di ba?!” patiling bulalas ng kaniyang secretary, na biglang sumulpot sa kaniyang likuran. Muntik nang mabuga ni Ahab ang iniinom na kape, dahil sa pagkagulat.

“At kailan ka pa nagkaroon ng interest sa bagay na ’yan? Do you know him?” tanong ng dalaga, ngunit ang tingin ay naroon sa larawan ng lalaking naroon sa naturang newspaper na hawak ni Ahab.

“Sino?” ang nalilito at iritadong tanong ni Ahab sa babae. Muling ipinatong ng binata ang mug sa mesa, saka hinarap ang babae at binato ng masamang tingin.

“Iyang lalaking tinititigan mo, Senyorito, ay isa sa mga pinakamayamang Don dito lalawigan natin. Siya si Don Vito Monteverde! Sa lawak ng lupain ng mga Monteverde, halos sakop niya lahat ng sangkapat na parte ng lalawigang ito. Isa siyang milyonaryo, ngunit nakapagtataka gayong hanggang ngayon ay wala pa rin akong nababalitaang may-asawa na siya,” mahabang wika ng babae. Bakas ang excitement sa nagniningning nitong mga mata, tila walang pakialam sa masamang timplang naroon sa mukha ng Senyoritong tila wala namang pakialam sa mahabang sinabi.

Ano naman kasi ang pakialam niya sa antas ng buhay mayroon ang lalaking binibida ng kaniyang sekretarya?

Umupo ang babae paharap sa mesang inuupoan ni Ahab. Ipinatong nito ang mga braso sa mesa, before resting her chin on her palm. “Kung ako lang, mas pipiliin kong magpaanak sa gwapong haciendero na ’yan, kahit hindi na niya ako papanagutan. Basta ba’t magkaroon lang ako ng anak na may lahing Don Vito Monteverde! Sino ba naman kasing hangal na babae ang hindi naghahangad malahian ng dominanteng genes ng Don Vito na iyan!”

Agad napaarko ang mga kilay ni Ahab dahil sa sinasabi ni Emily. “Jesus, Emily! He is way too old for you!” may bahid ng pagka-digusto at exaggerated na komento ng binata, dahilan para makita niya kung paano malukot ang mukha ng kaharap.

“He’s good looking, ngunit sa edad mong bente, parang tatay mo na rin ’to,” muling dugtong niya.

For him, he was just stating a mere fact. Kaya hindi niya maintindihan kung bakit sa paraan kung paano siya bigyan ng mapanlisik na tingin ng sekretarya, tila ba gusto na siya nitong saksakin sa sandaling iyon.

Don Vito was indeed really good looking, but he was definitely about twenty years older than his secretary. Kung tutuusin ay mas matanda rin ito sa kaniyang edad na bente otso. At isa pa, kahit sa larawan pa lang, ramdam niya na mapanganib ang Don na kinahuhumalingan ni Emily. Sa madilim pa lang na mga tingin nito, Don Vito, honestly wasn’t looking very kind. In fact, he looked creepy!

“Age doesn’t matter!” nakasimangot na pag-angal ni Emily. Bakas ang inis sa mukha nitong tila pinipiga ng demonyo. “Kaya ka tumatandang binata, dahil sa mala-alien mong standard sa babae! Hindi ko maintindihan kung paano ka nakahinga nang maluwag at nabuhay ng mapayapa, gayong sa tanda mong ’yan ay hindi ka pa nakaranas ng sex! Kung hindi lang talaga kita kilala, at kung hindi tayo mag-bestfriend, naku! Talagang iisipin ko na isa kang bakla na nagtatago diyan sa makisig mong katauhan, Senyorito!”

“I’m actually fine being single. Kung sa huli ay lokohin ka rin lang ng taong mamahalin mo, gaya ng kadalasang nangyayari sa ’yo, mas pipiliin ko na lang maging single habang buhay,” may diing wika ng lalaki, dahilan para mapairap na lang sa ere ang sekretarya.

Nang matapos ang iniinom na kape, hinugasan muna ni Ahab ang tasang ginamit. Isa siyang Senyorito, ngunit hindi ibig sabihin na ang simpleng paghugas lang ng tasa ay kailangan pa niyang iasa sa mga katulong ng mansiyon. He was a good man after all.

Ahab headed back to his clinic and started getting ready for work. Binuksan niya ang pinto, saka tuloy tuloy na pumasok sa loob. Agad siyang natigil sa paghakbang, nang madatnan niya sa naturang silid ang isang hindi pamilyar na lalaki. Nakatalikod ito sa kaniyang gawi, habang nakaupo sa sofa, mukhang naghihintay sa kaniya.

Hindi matandaan ng binata na may appointment siya sa araw na iyon. At kung mayroon man, nasisigurado niyang hindi niya kilala ang naturang lalaki.

Nang maisara niya ang pinto, tila ba slow motion na dahan dahang lumingon sa kaniyang gawi ang estrangherong bisita. He was stunned right way, when the man’s eyes landed on him, staring at him with such a strong intensity in his eyes. Matagal siya nitong tinitigan, ni hindi man lang ito kumurap ni isang beses.

He knew the man!

Ang lalaking naroon sa kaniyang harapan ay ang lalaking nakikita niya kanina sa binabasang diyaryo. The richest man in the Philippines! Ano ang ginagawa nito sa kaniyang clinic?

His heart started thumbing roughly. Ramdam niya sa kung paano siya titigan ng lalaki, para bang inaaral rin nito hindi lang ang bawat detalye ng kaniyang mukha, kundi pati na rin ang kaniyang kaluluwa.

The stranger’s eyes were void. Kadiliman ang nakikita niya roon. Wala itong pinapakitang emosyon, tila ba blangkong nakatitig lang ito sa kaniya. It was scary. Those eyes were shaded with purely cold dark black. Tila ba laman ng mga titig nito ang mga panganib, trahedya at gulo, bagay na nagpadagdag pa ng husto sa malaking misteryong bumabalot sa lalaki.

Hindi mapigilan ni Ahab ang pagtambol ng kaniyang dibdib. Hindi niya namalayan ang unti-unting pagapang ng pamumula sa kaniyang pisngi. Masyadong nakatutok ang kaniyang katauhan sa lalaking tila ba nagnanais siyang kainin ng buhay.

Nang hindi na matagalan pa ng binata ang pakipagtitigan sa lalaki, kusa siyang nagbaba ng tingin. Hindi niya alam kung ano ang gagawin sa sandaling iyon. Nagtatalo ang kaniyang isip kung itutuloy pa ba ang pagpasok o umatras na lang at iwan ang lalaki sa loob ng kaniyang clinic.

Ahab was obviously intimidated. He would be lying to himself, kung hindi niya aaminin na natatakot siya sa lalaking naroon sa kaniyang harapan. The man was indeed really good looking sa kabila ng malademonyong nagsusumigaw sa katauhan nito. His features were very rugged, very musculine… yet very harsh. His jawline is very sharp, tila ba nakaigting na nakakapit sa isa’t isa ang mga ngipin nito. His skin was tanned and the shoulders were broad na halatang kayang kaya siyang nitong ihahambalos sa pader.

Sa kabila ng takot, piniling humakbang ni Ahab patungo sa kaniyang desk kung saan ito nakapwesto paharap sa sofa na inuupoan ng kaniyang bisita. Bagamat hindi nakikita, ngunit ramdam niya ang mapanuring tingin ng lalaki na ngayon ay nanatiling nakadikit sa kaniya.

In the other hand, ang mga mata naman ni Don Vito ay naroon nakatutok ng maigi sa paraan kung paano umaalog ang pwet ni Ahab. Humahakab iyon ng husto sa masikip nitong pants tuwing humahakbang. It was so round and tight! Sarap lamasin at pigain. Sarap paliguan ng malagkit at malapot na dagta. That virgin and tight ass must be really forbidden to touch. But for someone na nakukuha lahat ng gusto, sisiguraduhin niyang maangkin niya iyon balang araw.

“I need your help, Doctor Ahab Aragon,” walang kagatol gatol at daritsong pahayag ni Don Vito. Pansin niya ang bahagyang pagkatulala ng doktor, dahil sa sinabi niyang iyon.

Mas nadagdagan ang pamumula sa pisngi ng lalaki, ngunit hindi pinagsisihan iyon ni Don Vito. He doesn’t want to scare his little doctor. Ngunit sadiyang hindi niya mapigil ang sarili na huwag pansinin kung paano mamula ang pisngi ng binata sa simpleng paraan lang ng kaniyang pagtitig. Paano pa kaya kung ipaparanas na niya rito ang paraan kung paano niya i-rough sex sa kama ang kaniyang mga babae?

Isang mabigat na paghinga ang kusang lumabas sa dibdib ni Don Vito. Ilang araw na rin siyang hindi lumalabas at nakahanap ng babaeng mapaglabasan niya ng kaniyang init sa katawan. Mukhang kailangan na niyang magkaroon ng passionate-yet harsh sex sa lalong mas madaling panahon, dahil kung hindi, pakiramdam niya ay unti-unti na siyang nawawala sa kaniyang katinuan.

Baka naman, masyado na siyang uhaw na uhaw at hindi na niya mapigil ang pang-iinit ng kaniyang katawan dahil sa presensiya ng doktor na wala namang ibang ginawa kundi ang tingnan lang siya na may bahid ng takot sa mga mata.

He loved the way how his little doctor stared at him with hint of fear. Dahil dito, tila ba nais na niyang ipangtapon ang lahat ng mga dokumentong nakapatong sa desk nito, at hubaran ang lalaki at patuwarin sa ibabaw ng mesa. Of course! Hindi niya pwedeng gawin iyon. He needed to act nice, dahil kung hindi ay baka tuluyan na itong mahimatay dahil sa takot. Traumataizing his little doctor was not a good idea at all.

“Ho-how may I help you?” sa halip ay hindi mapakaling tanong ni Ahab, saka umupo sa upoan nito.

Ang baritonong boses ng lalaki ay tila ba isang mahika dahilan para magsitayuan ang mga balahibo sa balat ni Don Vito. With Ahab’s deep gray eyes, na pinipilit labanan ang intensidad ng kaniyang pagtitig, nakikita niya rito ang pag-iingat ng lalaki, tila ba hinahanda nito ang sarili sa pagtakbo, kung sakali mang may gagawin siyang masama. He can’t deny the fact na iniilagan siya ng doktor. In normal circumstances that should have hurt him, ngunit iba ang nararamdaman ng Don sa sandaling iyon. Instead of hurt, he felt a pang of desire making him become hornier even more.

Not yet! But soon, he would do bad things with his precious little doctor.

“My ranch is in a state where I’m afraid that my horses will all die anytime soon,” sinimulang ipaliwanag ni Don Vito ang kaniyang problema.

Mataman namang nakikinig ang si Ahab sa mga salaysay nito, pressing his lips altogether while tapping impatiently his fingers on the table the whole time. Hindi na makapaghintay pa si Ahab na matapos na ang mahabang sandaling iyon at mawala na sa kaniyang mga tingin ang lalaking tila predator na handang lumapa sa kaniya.

“Your problem is quiet simple not to be handled by a common equine veterinarian,” pahayag ni Ahab, matapos maipaliwanag ng Don ang sitwasyon ng kaniyang hacienda. Ngunit, bilang isang doctor na espesiyalista sa cancer ng mga hayop, he’s afraid that he is not the right doctor na makatulong sa mayamang lalaki.

“Many doctors have tried to extend their help, ngunit patuloy pa rin sa paglala ang sitwasyon hanggang ngayon. None of them have identified the root of the problem nor find a possible cure for my horses’ illness.”

“Seriously?” tila hindi makapaniwalang tanong ni Doctor Ahab. “Maybe you have not tried hard to look for a bette-”

“I tried, that is why I am here!” mabagsik na pagputol ni Don Vito, dahilan para mapalunok si Ahab. Ang malamig at tila hinugot mula sa kailalimang lupa na tinig ng Don ay tila kidlat naghatid kay Ahab ng masidhing takot.

“I don’t want to waste my time anymore. Just tell me if you are capable of helping me!”

“I-I’m a veterinary doctor specialized for osteocarsoma. I don’t really know anything about any forms of bacterial or viral infections tha-”

“Just name your price! You can ask anything, in return for the favor! Paano ba katagal para sa iyo para mapag-aralan mo ang salot sa aking hacienda?” muling sabad ng Don tila ba hindi na rin nagustuhan ang posibleng patutunguhan sa pag-uusap na iyon. Patalim nang patalim ang mala-agila nitong mga mata dahilan para pati ang paghinga ay pahirapan na para kay Ahab.

Don Vito could not take NO as an answer. He’s a powerful man. Wala pang sino man ang tumanggi sa kaniya! Not even the doctor who is considered to be the most genius man in the present time!

Don Vito clenched his fist, trying to hide and control his anger. “I thought you were the best veterinary doctor in this country. My problem has to be an easy task for you. Nagawa mo ngang lumikha ng gamot para sa cancer ng mga hayop, what more para sa simpleng viral o bacterial infections lang?” Disappointment lingered through his voice.

Ahab bowed his head. “M-my apologies, Don Monteverde. But I’m not the doctor you were looking for. I’m sure that there are still enough doctors out there who can help with your problems right away. You just need to look for them well,” alanganing pagpapaliwanag nito, pilit hinahanap ang tamang salita upang mapahaba pa ang buhay.

Isang nakakasuklam na ngisi ang ibinigay ni Don Vito sa lalaki matapos marinig ang paliwanag nito. Ni hindi na niya napansin ang katotohanan na kilala siya ng na kausap, kahit hindi pa man siya nagpakilala rito.

“Well then, thank you for your time and consideration, Doctor Ahab Aragon.” Hindi niya itinago ang nararamdamang disappointment at pagkadismaya para sa doktor na inaakalang makakatulong sa kaniya. Hindi siya naniniwalang hindi niya kayang gamutin ang kaniyang mga kabayo. At kung sakali man na totoo ang mga sinasabi nitong hindi niya kayang tulungan siya, nainis pa rin ito dahil sa katotohanang hindi man lang sinubukan ni Ahab na gumawa ng paraan para mapagbigyan siya.

Ano ang gusto nitong gawin niya? Lumuhod? Magmamakawa? Hell no!

Fuck him! Fuck Ahab Aragon to the deepest core! His little doctor just pissed him off, that he can just choke him right away to death!

Bago pa man niya magawa sa doktor ang mga masasamang bagay na naglalaro sa kaniyang isipan, pinili ni Don Vito na tumayo mula sa kinuupoang sofa. Kailangan niyang makalayo sa clinic na iyon bago pa man siya makagawa ng mga hakbang na posibleng pagsisihan rin niya sa huli. Kailangan niyang pigilan ang sariling hindi mabugbog ang lalaki. He simply just can’t hurt his precious little doctor, though he deserve to be punished.

Ahab Aragon deserve to be punished really hard!

“It was nice wasting my time here with you, Doctor Ahab,” puno ng pagkasuklam na sambit ni Don Vito saka hinugot ang wallet sa bulsa at kumuha ng maraming tig-isang libong peso. “Until we meet again,” puno nitong pagbabantang wika, bago itinapon ang pera patungo sa desk ni Ahab, pagkatapos ay tumalikod at lumabas sa naturang mansiyon.

Hindi ito ang

huli

nating

pagkikita

, Ahab Aragon!

A/N:

Mag VOTE kayo, kundi tatampalin ko kayo ng tig wa-one thousand! Eme. 🤣

Chapter 4

Malalim na ang gabi, ngunit kahit anong gawing pagpipilit na ipikit ang mga mata, hindi pa rin magawang matulog ni Ahab. Naubos na rin niya ang tinimplang gatas, gayon pa man, hind pa rin siya dinalaw ng antok. Marahas siyang napabangon mula sa kamang hinihigaan saka lumabas ng kwarto at nagtungo sa verranda ng kaniyang silid.

Ano bang

magagawa

ko, kung hindi naman talaga align ang problema niya sa expertise ko

bilang

veterenarian

? Wala sa sariling reklamo ng binata sa loob ng kaniyang isipan. Hanggang sa sandaling iyon, hindi pa rin mawala sa kaniyang utak kung paano siya tila gustong sakalin ng Don nang sabihin niya ritong hindi siya nito matutulungan.

Ahab Aragon did not want to get involve in his problem, lalo na nang malaman niyang mahigpit ito na kakompetensiya ng kaniyang ama. Ano na lang ang iisipin ng papa niya kung malaman nito na tinutulungan niya ang mahigpit na kalaban sa industriya. Kaya kahit pa sabihin man na alam niya kung paano maresolbahan ang sitwsayong ng Don, hindi niya pa rin ito tutulungan.

That’s how business works. Hindi siya maaring mag-abot ng tulong sa kalaban. Kapag baliktad ang sitwasyon, natitiyak rin naman niyang imposibleng tutulungan siya ng Don Vito.

Ngunit, hindi lang iyon ang nagpagulo sa isip ni Ahab sa sandaling iyon. Hindi niya mapigil ang sarili na hindi mabagabag sa kung paano siya tingnan ni Don Vito kanina, nang magtagpo ang kanilang mga tingin. Ang paraan kung paano nito pag-aralan ang kaniyang mga kilos. Kulang na lang na animoy huhubaran na siya nito gamit ang matalim ngunit malagkit na mga tingin ng lalaki. He did not even try to hide it, as if he was desiring for him like a piece of cake.

Kahit sa sandaling iyon kung saan nakatunghay siya maliwanag na buwan, ramdan pa rin niya ang mapaniil ngunit mapagnasang titig ng Don. Ahab did feel naked under Don Vito’s eyes, na kahit anong gawin niyang pagligo at pagkuskos sa kaniyang balat, pakiramdam niya ay nakadikit pa rin doon ang mga tingin nitong punong puno ng pagnanasa. Pero, bakit? Ano ang ibig sabihin ng mga tingin na iyo ng lalaki? The uncomfort it made him feel was really horrible!

Sana lang talaga ay iyon na ang huli nilang pagkikita ng Don. Maski pa sabihin na galing rin siya sa isang makangpangyarihang angkan, ngunit hindi niya pa rin maiwasan ang hindi matakot sa katauhan ng haciendero. Hindi niya mapigil ang sarili na hindi mangamba. He felt unsafe. Sa kaniyang pagtanggi rito, pakiramdam ng Ahab, para bang inilibing na rin niya sarili sa sariling hukay. Paano kung sa desisyon niyang iyon, binibigyan niya ng rason ang Don na magalit dahilan para makaisip ito ng maling hakbang laban sa kaniya. Paano kung sapilitan siya nitong dakpin? Ang mas malala pa, paano kung papatayin siya mismo ng Don? That thought made him sick! Alam niyang hindi malabong mangyari iyon gayong alam niyang mapanganib ang naturang haciendero.

AGAD NA

NAPAHINTO sa paglalakad si Odin, nang makarinig siya ng mga tunog ng mga nagsibasagang mga bote. Tila ba sinasadiya itong ibinato sa dingding, dahilan para maglikha iyon ng nakakarinding ingay. Nagmula ang mga tunog na iyon sa kwarto ni Don Vito. Ngunot noong nilihis niya ang mga paa patungo sa silid ng kapatid. Sa pagkakataong iyon, may hinala na siyang may hindi magandang nangyari sa pagsadiya nito sa teritoryo ng mga Aragon upang makakuha ng tulong sa doktor.

He should have known better. Imposibleng mag-abot ng tulong ang angkan ng mga Aragon sa hacienda. Ngunit bilang isang nakakatandang kapatid na walang ibang hinahangad kundi ang kapakanan ng lupain pati ang kabuhayan ng mga nasasakupan, mahirap man, kailangan niyang tulungan ang Don Vito na masolusyunan ang problemang kinakaharap ng rancho. Kung malugi ang hacienda, saan pupulutin ang mga nasasakupan ng kapatid? Hindi niya maaring pababayaan ang mga ito. Alam niya kung gaano pinapahalagahan ng yumaong ama ang lahat ng mga taong tumulong upang patuloy na lumalago ang naiwang lupain ng mga Monteverde.

Agad na napatakip ng ilong si Odin nang mabuksan niya ang pinto. Nanunuot sa kaniyang ilong ang nakasulasok na magkahalong amoy ng alak at sigarilyo sa buong kwarto ni Don Vito. Maraming basag na bote ng gin ang nakakalat sa sahig. Pati ang dingding ng kwarto nito ay puno ng mantsa mula sa mamahaling bino na ngayon ay bumabaha sa sahig. Nadatnan niya rin ang Don na nakasandal sa pader ng mini bar ng kwarto, tila wala ito sa katinuan. Magulo ang buhok ng haciendero, at namumula ang mga matang punong puno ng galit. Kung ordinaryong tao ang naroon, marahil ay nagtatakbo na ito sa takot.

“How was the meeting with the doctor?” bagamat naiinis, ngunit piniling maging kalmado ni Odin.

Nahinto sa pagtungga si Don Vito sa alak na naroon sa kaniyang kamay, saka nalipat ang nag-aapoy nitong mga titig patungo sa kapatid.

“Bad,” pabalang na tugon ng Don, saka muling ibinato sa dinding ang bote, dahilan para mabasag ito at magkalat ang mga bubog kasama ang alak sa sahig.

“I don’t think that drinking and breaking all the stuffs here will make the problem better,” pailing-iling at puno ng pangungutyang wika ni Odin.

“Fuck off!” Don Vito rolled his eyes in annoyance. Namumungay na ang mga mata nito, dahil sa tama ng alak. “This was your idea after all! Lahat na lang na mga doktor na inerekomenda mo sa akin ay pawang mga walang silbi!”

“I see, tinanggihan ka niya, hindi ba? Knowing you, baka naman dinaan mo na naman sa dahas ang doctor na ’yon? No wonder, kung bakit siya tumangging tulungan ka. Well, wala na tayong magagawa pa kundi humanap na naman ng bagong doctor. But this time, I wont help you! Problema mo ’to, ikaw humanap ng solusyon!”

“At sa tingin mo basta basta na lang akong sumuko nang hindi ko nakukuha ang gusto ko? It’s not my nature! You know that, Odin!” marahas na pahayag ni Don Vito, bago napunit ang nakakatakot na ngisi sa manipis nitong mga labi.

“What do you mean?” ngunot noong tugon ni Odin, halatang hindi nagugustuhan kung ano man ang binabalak ng kapatid. Sandali niyang binabasa ang naroon sa isipan ng lalaki. “I hope you are not thinking of kidnapping this Ahab Aragon.”

Mas lalong lumapad pa ang ngisi sa labi ni Don Vito. Ang mga mata nitong punong puno ng pagkakasuklam ay unti-unti pang nabalot ng dilim.

“You can’t do that, Vito!” mahigpit na babala ni Odin. “That idea is very stupid! Ngayon pa lang, binabalaan na kitang huwag ituloy kung ano man ang masamang binabalak mo sa doktor na ’yon! Are you-”

“Listen, Odin,” ang walang pakialam na pagputol ng Don dahilan para mahinto sa pagsasalita ang kaharap. “Alam ko na kaya niya akong tulungan, he just dont want to. I need Aragon’s brain and his skills to aid my ranch.”

And his ass too to aid my sexual needs.

Muling binuksan ni Don Vito ang isang bote ng alak at walang pakundangang tinungga iyon. He let the gin run down his throat and sensed out the relief it made him feel. He knew, Odin can’t say no to him. After all, ang hacienda ang nakataya sa sandaling iyon.

“You think that I will help you with that evil plan of yours?” tiim bagang at nakakuyom na mga kamaong tanong ni Odin, saka marahas na nilapitan ang Don at inagaw ang bote mula sa kamay nito.

“You will, Odin. It’s for the ranch and the people you care about!” ang may himig na panunudyong wika ng Don, saka muling kumuha ng isa pang alak at binuksan iyon gamit ang mga ngipin at pagkatapos ay tinungga ang laman nito. Alam niyang panalo siya sa sandaling iyon. Kahit anong gawing pagtanggi ng kapatid, alam niyang hindi nito kayang talikuran ang mga taong nakasalalay ang mga buhay sa hacienda.

“Hindi basta bastang tao lang ang gusto mong kidnapin, Vito! Alam mo ’yan! Hindi mo pa nga nalampasan ang problema mo, heto ka na naman gumagawa ng panibagong problema! And what’s worst, lagi mo akong dinadamay sa mga desisyon mong walang patutunguhan!”

“This plan will work, Odin. Trust me!”

“Will work? Are you out of your mind The whole country will be searching for him! At kapag malaman ng mga Aragon na ikaw ang may pakana ng lahat, ano ang gagawin mo? Pati ako damay! At kapag magkagipitan na, ako lagi mag-isa ang hinahayaan mo na mag-ayos sa mga gusot na ikaw rin mismo ang may kagagawan! Come on! Have mercy on me! Pagod na pagod na akong maghanap ng paraan para malusutan mo ang mga kawalanghiyaan mo! Kidnapping the only heir of the Aragon will cause us trouble! Hindi mo ba naiisip ’yon?!”

Odin was right. Don Vito knew that this plan of kidnapping his little doctor had many risks. Pero bahala na. Ahab Aragon will not be a genius doctor for nothing. He will be his last hope on making the ranch better. He should at least try, even that could only happen by a means of kidnapping his precious little doctor.

“Stop playing with that ‘good man’ card, Odin. You are powerful. Kung nagawa mong malusutan ang mga problem ko noon, kaya mo rin lusutan ang kahihinatnan nitong mga plano ko ngayon. Ano ang silbi ng mga tauhan mo sa organisasyon? I need the mafia this time.”

“Sa tingin mo papayag ako?”

“You will, Odin! Hindi man kita mapilit, ngunit alam mong gagawa ako nang paraan hindi ba? At kapag dadaanin kita sa dahas, alam mong pagsisihan mo iyon,” puno ng katatagang wika ng Don. May dalang pagbabanta ang tinig nitong hinahabi mula sa nagngingitngit na mga ngipin.

Odin did’nt say anything for a moment. Tutol man siya sa mga binabalak nito, ngunit alam niyang hindi na mababago pa ang isip ni Don Vito. Marahil, habang mas maaga pa, dapat na siyang mag-isip ng solusyon sa komplikasyong kahaharapin ng kaniyang kapatid sa susunod na mga araw.

Don Vito was his only family. Bagamat, napakatigas ng ulo nito, mahal niya ito. Ang kapakanan ng kapatid ang lagi niyang iniisip, ngunit ang Don Vito mismo ang gumagawa ng mga hakbang na ikinapahamak nito. At bilang nakakatandang kapatid, he was always there for him, kahit pa laging sakit sa ulo na lang ang ibinibigay nito sa kaniya.

“I need a hundred of your men, Odin.”

Hindi mapigilan ni Odin na hindi mapabuga ng hangin dala ng matinding frustraton. Mukhang wala nga yata talaga siyang magawa upang pigilan ang kapatid sa madilim na binabalak nito. “Since when do you capture your preys by yourself?” hindi kumbinsidong napataas siya ng kilay.

“Just let me lead the mafia just this once. I need your men for my plan.”

“At kapag papalpak ka? Trust me! Hahayaan kitang mamatay this time. I won’t be there to save your ass, Vito!” inis na wika ni Odin, saka tinalikuran ang Don at mabigat na humakbang patungo sa pinto.

“I bet you can’t do that!” Don’t worry Odin, this plan will work. Stop overreacting, will you?!“

“Fuck off! Vito!” ang tanging naitugon ni Odin bago isinara nang pabalibag ang pinto. Bagamat naroon ang galit, ngunit naroon ang pag-alala sa tinig niyang iyon.

“Order your men now, so I can finally kidnap this doctor.”

Time to meet the devil again, Ahab Aragon.

A/N:

If you enjoy reading the story please hit VOTE. Share also your reactions, comments, and suggestions. I would like to hear it all.

Please add this book to your reading lists.

Labyu!

Chapter 5

“How was it?” ang walang emosyon na paunang pambungad ni Don Inno kay Ahab, nang sagutin nito ang tawag mula sa kabilang linya.

“You don’t have to worry about it, papa. Everything is fine. Papauwi na rin ako,” mababang tugon ng doktor, pilit na itinatago ang pagkairitang naramdaman para sa matandang Don. Kalaunan ay napahikab ang lalaki dahil sa pagkaantok na nadarama.

Galing si Ahab mula sa malayong siyudad, para mahanap ang kakailanganing mga chemicals at formulas na kailangan niyang pag-aralan, upang makalikha ng gamot para sa mga kabayong sinalanta ng pagtatae.

Sa sandaling iyon, hindi lang ang mga Monteverde ang namomroblema sa naturang sakit ng mga kabayo. Sa paglipas ng mga araw, tila ba isang swine flu ang mabilisang paglaganap nito, dahilan para matamaan rin ang karamihan sa mga haciendero ng lalawigan.

“Mabuti naman kung ganoon. Ikaw na lang ang inaasahan nilang lahat. Isa pa, nabalitaan ko na malapit nang bumagsak ang hacienda Monteverde. Magandang balita iyon! Kailangan natin ang utak at galing mo, nang sa gayon tayo na naman titingalain dito sa lalawigan. Pagod na ako sa paghahari- harian ng mga Monteverde na iyon!”

Hindi maiwasang mapabuntong hininga si Ahab dahil sa tinurang iyon ni Don Inno. “Susubukan kong pag-aralan, pa. Pero hindi ko maipapangako na-”

“Galingan mo!” Hindi pwedeng maunahan ka ng sino man na makahanap ng gamot sa salot na nananalasa ngayon!“ putol at pasinghal na sambit ng ama. Bagamat hindi nakikita, ngunit ramdam ng doktor ang nararamdamang pagkayamot ng ama.

“Do you understand me, Ahab?!” mabagsik at muling tanong ni Don Inno. “Ano na ba ang nangyari sa ’yo? Nasaan na ang Ahab na tinaguriang smartest doctor in the Philippines? Hindi kita pinaaral sa abroad just for nothing! Ngayon mo patunayan sa akin na talagang mahusay ka! At isa pa, kapag may makaunang makahanap ng gamot, at muling makabangon ang mga Monteverde, habang buhay nalang tayong talunan sa position at status ng pinakahigpit nating kalaban sa industriya! Hindi ako makakapayag! Ito na ang tamang pagkakataon na maungusan natin ang ating kaaway!” mahabang babala ng Don na ikinaikot naman ng mga mata ni Ahab. Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon nalang ang galit na nadarama ng ama para sa mga Monteverde. Hindi niya maunawaan kung ano ang ipinaglalaban nito gayong kung tutuusin, isa rin namang mayaman at makapangyarihan tao ang Don Inno.

Sa sandaling iyon ay nakaramdam ng sama ng loob si Ahab. Tila ba nakalimutan na ng papa niya na tao lang din siya. Hindi siya isang super hero na matugunan ang lahat ng pangangailangang medisina ng mga taong nangangailangan ng tulong niya. Ni minsan ay hindi niya maalalang kinamusta nito ang personal niyang buhay. Hindi nito naitanong kung masaya pa ba siya? Ni hindi nga lang nito pinag-alala na sa edad niyang iyon ay wala pa rin siyang asawa, bagay na kadalasang ikinababahala ng mga magulang sa kanilang mga anak.

“Don’t worry, papa,” ang tanging tugon ni Ahab bago hugutin ang isang malalim na pagbuntong hininga mula sa kailaliman ng kaniyang dibdib. Gagawan ko ng paraan.“

“I hope so. Alam kong masama ang loob mo sa akin pero balang araw maintindihan mo rin ako. I did this for you! Lahat ng pinaghirapan ko na ito ay para sa ’yo, Ahab. I just want what’s best for you! You deserve everything, son,” mababang wika ng ama.

“I know, pa.”

Walang kabuhay buhay na napasandal si Ahab sa backseat ng sasakyan, matapos maibaba ang tawag na iyon. Bakas ang stress sa mga mata niyang halatang kulang sa tulog.

“Are you okay?” puno ng simpatiyang tanong ni Emily na naroon nakaupo sa unahang bahagi ng saksakyan katabi ang driver na nagmamaneho ng kotse.

“Yeah!” tipid na tugon ng binata.

“You need rest, Ahab. Don’t be too hard on your self. You see? Hindi ka isang machine na kailangang matugunan lahat ng mga pangangailangan ng mga tao sa paligid mo. Minsan hindi masamang magpahinga kung nakakapagod na. You have a life too. Payo lang ha, bilang isang kaibigan na may malasakit sa ’yo. Huwag mong hayaang kontrolin ka ni Don Inno. If I know, ginagamit ka lang naman niya upang mapatumba niya ang mga Monteverde! He doesn’t need to do that! Ano pa bang dapat niyang patunayan? At dahil sa kagustuhan niyang iyon, he is slowly destroying you! Can’t you see that?” puno ng inis na pahayag ni Emily.

Isang matipid na ngiti lang ang isinukli ng doctor sa mahabang lecture ng kaniyang sekretarya. Sa kabilang banda, may tama naman si Emily. Minsan naitanong niya rin sa sarili kung masaya pa ba siya sa buhay na mayroon siya. But he is a tough guy. Hindi niya pwedeng biguin ang kaniyang ama.

Don Inno was very supportive before. Hinahayaan nito si Ahab na gawin ang mga bagay na makapagpasaya rito.

Everything changed nang makalikha si Ahab ng gamot para sa kanser ng mga kabayo. Buhat ng araw na iyon ay nagsimulang pinu-push siya ng ama na maging mahusay at maging pinakamagaling sa lahat. Pinauwi ng haciendero ang anak nang sa gayon ay matutukan niya ng husto si Ahab, without even knowing kung ang paglikha ba ng medisina ang pinakagustong gawin ng binata. Don Inno wanted him to achieve more and more, hanggang sa dumating ang punto na tila nakalimutan na rin nito ang well being ng anak bilang tao. Ni minsan ay hindi nito naitanong kung gusto na ba ni Ahab ang lumikha ng sariling pamilya at magkaroon ng anak. O maski itanong man lang kung may girlfriend na ba ito.

Dahil sa nararamdamang antok, hindi na napigilan pa ng binatang doctor ang maidlip sa kabila ng maingay na pag-usad ng sinasakyang kotse.

Malalim ang tulog ni Ahab ngunit bigla siyang magising nang bigla na lang marahas na huminto ang sasakyan. Agad siyang napasapo ng noo matapos mabagok sa unahang upoan ng kotse. Malakas ang pagtama ng kaniyang ulo dahilan para sandaling mawala siya sa wisyo.

“Anong nangyari?” nakangiwing tanong ni Ahab, halatang nasasaktan.

“Alejandro?” tawag niya sa kaniyang driver na nagmamaneho ng kotse. Katahimikan ang sumalubong sa kaniya. Agad na napakunot ng noo ang binata nang tingnan niya ang driver seat ng sasakyan. Wala doon ang lalaking tinatawag pati na rin ang katabi nitong si Emily.

Agad na napabaling siya sa bintana malapit sa kaniyang inuupoan nang marinig niya ang marahas na pagkatok mula roon. Hindi niya maaninag ang sino man ang naroon sa labas dahil sa kararampot lang na liwanag na bumabalot sa lugar dahilan para mabuhay ang kaba sa kaniyang dibdib.

Bahagya siyang nagulat nang sa ikalawang pagkakataon ay narinig niya ang pagkatok mula sa labas ng sasakyan. Puno ng pag-alinlangang binuksan ni Ahab ang bintana ng kotse. Napangunot siya nang walang siyang maaninag ni kahit sino?

“E-mily?”

Katahimikan.

Nagsimulang rumahas ang kabang bumubundol sa dibdib ng binata. Gayon pa man, pinili niyang buksan ang pinto ng sasakyan upang usisain kung ano ang nangyayari sa labas.

Nang mabuksan ang pintuan, siya ring paglitaw ng isang di kilalang lalaki na nooy naroon na sa kaniyang harapan. Brusko ang pangangatawan ng estranghero na may suot na itim na tuxedo. Mas matangkad ito ng ilang pulgada sa kaniya. Nilalaro ng hangin ang may kataasan nitong itim na buhok habang tinitingnan siya nito sa hindi mabasang ekspresyon.

“Ma-may kailangan ka ba sa akin?” ang tila di mapakaling tanong ni Ahab matapos ang ilang sandaling katahimikang namayani sa pagitan nilang dalawa. Tahimik lang din kasi siyang tinitigan ng naturang estranghero dahilan para mabagabag siya ng husto.

Ayaw niyang isipin na may masamang binabalak ang lalaki sa kaniya, sapagkat ni minsan ay wala siya ni isang naagrabyadong tao na maaring ikagalit ng malaki sa kaniya.

“Anong karga nitong sasakyan?” sa halip ay tanong ng lalaki habang ang mga tingin ay tila lawing nakatutok sa kaniya ng mariin wari bang kinakalkula ang kaniyang mga galaw.

Napalunok ng laway si Ahab dahil sa tila biglaang paglukso ng kaniyang puso paangat sa kaniyang lalamunan. Liblib at mapuno ang kaniyang kinaroroonan at bukod pa doon hindi niya alam kung nasaan na ang mga kasama niya. “Che-chemicals at iba pang mga medisina,” pag-amin ng binata. Bakas sa kaniyang mata ang takot.

“Good.”

“Tell me your name,” walang ekspresyon na sambit ng estranghero. Malalim ang tinig nito na tila ba hinugot sa ilalim ng lupa.

“I-I’d rather not!” sinubukang patigasin ng binata ang kaniyang tinig upang na tanggihan ang i iutos ng kausap.

Nakita ni Ahab kung paano nagkaroon ng emosyon ang mga mata ng lalaki. Mula sa blangko nitong titig, biglang bumalasik ang mga tingin nitong ipinupukol sa kaniya dahilan para manindig ang kaniyang balahibo.

Napasinghap si Ahab nang tila ba isang kidlat na dumapo ang kaliwang kamay ng estranghero sa kaniyang panga.

“Pangalan,” mabagsik nitong sambit pagkatapos ay mas diniinan ang paraan ng paghawak nito sa kaniyang baba. “Don’t let me ask again.”

“A-ahab!” puno ng pag-alinlangan na tugon ng binata sa kabila ng takot na nadarama.

“Ikaw ba ang doktor na tagapagmana ng mga Aragon?” muli nitong tanong dahilan para mangunot ang noo ng kausap.

Walang magawa ay napilitang umamin ang binata. “A-ako nga.”

“Very good,” wika nito. Ramdam ni Ahab ang pagtama ng mainit nitong hininga sa kaniyang mukha. “Makinig kang mabuti dahil wala akong pasensiya para ulit ulitin ang aking mga sinasabi. Naintindihan mo?”

Marahas na binitawan ng estranghero ang panga ni Ahab.

Hindi naman mapigilan ni Ahab ang mahiwagaan sa mga inaktong iyon ng estranghero. Ano ang kailangan nito sa kaniya? Puno ng kalituhan ang kaniyang isipan, ngunit mas pinili na lang niyang itikom ang bibig at hintaying ang ano man na susunod nitong sasabihin.

“I have a deal to offer you,” makahulugang sambit ng estranghero. Ang mga tingin nito’y punong puno ng diin.

“A-a deal?” ngunot noong tanong ni Ahab. Sa sandaling iyon, alam niyang hindi maganda ang pinupunto ng kaharap.

Isang nanunuyang ngisi ang pinakawalan ng lalaki bago muling magwika, “Bukod sa medisina at mga chemicals na karga nitong sasakyan mo, I seem to have found something more-” makahulugang sambit nito.

“Marcus!” tawag ng lalaki sa iba pang mga kasamahan nito. “Bring them here!”

Maya maya pa, mula sa kadiliman ay bigla na lang lumitaw ang lima pang kalalakihan. Base sa mga itsura nito, hindi makakailang kasama ito ng estranghero. Nakasuot rin ang mga ito ng itim na tuxedo, ngunit hindi na iyon napansin pa ng binatang doktor.

Halos lumuwa ang mga mata ni Ahab nang makita ang dalawang taong marahas na inakay ng mga kalalakihang iyon.

“E-emily!” wala sa sariling sigaw ni Ahab dahil sa labis na pagkagulat. Puno naman ng takot ang kaniyang sekretarya, habang hilam sa luha ang mga mata nitong nakatitig sa kaniya. Nakabusal ang bibig nito at halata ang panginginig ng katawan. Ang kaniyang driver naman ay nakagapos habang ang ulo ay tinutukan ng baril.

“Pakawalan niyo sila!!” nanggagalaiting utos ni Ahab, ngunit isang ngisi lang ang isinukli ng kaharap.

“You see, Ahab Aragon?” isang pagak na pagtawa ang lumabas sa bibig ng kausap.“I am willing to trade them to you. I will set them free only if-”

“Name the price!” puno ng galit na sambit ni Ahab, tila ba handang ibigay kung ano man ang hinihinging kapalit nito.

Mas lumaki pa ang pagngisi ng lalaki.

Maya maya pa, hindi namalayan ni Ahab ang paglapit ng isa pang lalaki na naroon nakakubli sa likurang bahagi ng sasakyan.

Nang marinig ng binata ang mga yabag nitong papalapit sa kaniya, agad siyang napabaling dito.

Nagtagpo ang kanilang mga tingin.

Agad na nabalot ng matinding pagkahindik ang katauhan ni Ahab. Tila ba pinaliguan siya ng malamig ng tubig dahilan para matuod ito sa kinatatayuang lupa. Hindi siya makapaniwalang naroon sa kaniyang harapan ang lalaking paulit-ulit na laman ng kaniyang bangungot sa gabi.

Isang nakakalokong ngisi ang iginawad ng matipunong lalaki. Kilalang kilala niya ito.

“You are asking for the price?!” tanong nito dahilan para manginig ng husto ang binata.

Tila tuud na nanatiling nakapako si Ahab sa kinatatayuan. Hanggang sa nakalapit ng tuluyan sa kaniya ang lalaki. Masyadong nilamon ng takot ang binata dahilan para hindi niya mamalayan ang isang injection na naroon sa kamay ng lalaking titig na titig sa kaniya. Tila isa itong ibong mandaragit.

Mas lumaki pa ang ngisi ng kaharap. Kasabay ng pagtarak ng injection sa dibdib ng doctor, ang pagsilip rin ng isang salita mula sa manipis at nakangisi namga labi ng lalaki.

“Ikaw.”

A/N:

If you enjoy reading the story please hit VOTE. Share also your reactions, comments, and suggestions. I would like to hear it all.

Please add this book to your reading lists.

Labyu!

Chapter 6

An:. Your votes will motivate me to update continuously. I know it won’t be too much to ask. Kaya push! Kahit offline, click vote pa din para malaman ko if may nagbabasa pa ba sa story na ’to.

---

“Patience, Keenan?!” puno ng pagkayamot na singhal ni Don Vito sa lalaking nakahalukipkip at nakasandal sa dingding ng silid. “ He has been sleeping for two full days!“

“Magigising na rin ’yan mamaya maya. He was still under the influence of the halothane content you injected him. Bakit mo ba naman kasi tinurukan ’yan ng pampawala ng malay?” tanong ni Keenan, na siyang kasama ng Don nang dukutin nila ang doktor. “Kung pinahampas mo nalang sana sa akin ang ulo niya, eh di gising na sana yan ngayon.”

“Get out!” matigas na utos ni Don Vito sa kanang kamay ni Odin na maagap namang sinunod ng huli.

Hindi niya nagustuhan ang inihayag na iyon ni Keenan. He would never allow anyone lay a single finger to his precious doctor! Tanda niya pa kung paano nito pisilin ng marahas ang panga ni Ahab dahilan para hindi mawala wala ang pagkulo ng kaniyang dugo para sa lalaki. Kung may sino mang maaring manakit kay Ahab, walang iba kundi siya lang.

He should have known that Keenan has no self control when it comes to violence and hurting his prey. Kung nalaman niya lang sana agad na ang lalaking iyon ang ipinadala ng kaniyang kapatid para tulungan siyang madukot ang tagapagmana ng mga Aragon, gustuhin nalang sana niyang gawin ang masamang balak na mag-isa.

Hindi maintindihan ni Don Vito kung bakit ang lalaking iyon ang naging kanang kamay ng kaniyang kapatid na si Odin, knowing na sobrang magkalayo ng mga personality ng mga ito.

Iritadong napabuntong hininga ang Don, kapagkuway muling sinipat ng mapanuring tingin ang lalaking wala pa ring malay hanggang sa kasalukuyan.

Maya maya pa ay umangat ang kaniyang kamay patungo sa noo ni Ahab. Dinama niya ang temperatura ng binata. Nang hindi pa makuntento ay inilipat niya ang kamay sa ilong ng doktor upang damhin ang mainit na hininga nito.

Ahab was fine. Pero hindi niya maintindihan kung bakit hindi pa rin ito nagigising sa sandaling iyon. Sa pagkakaalam niya, isang araw lang ang bisa ng gamot na itunurok niya rito.

Marahan at puno ng pag-alinlangang idinapo ng Don ang kamay sa makinis na pisngi ni Ahab. Maingat niyang dinama ang balat ng lalaki. With that little touch, pakiramdam ng Don, may kung anong kuryente ang bigla na lang kumislot sa loob ng kaniyang dibdib. It was a sudden sense of great excitement, dahilan para hindi na niya magawang alisin pa ang mga kamay palayo. He could not imagine how it would be when he and his doctor share the same warmth- naked and skin to skin.

It was never in the wildest imagination of Don Vito to have interest with men. Sa tanang buhay niya, sa isang may malulusog na dibdib at sexy’ng babae lang pumipintig ang kaniyang pagkalalaki. Kaya hindi niya maintindihan kung bakit, tila sa paglipas ng mga araw nakaramdam siya ng obsesyon, para bang may kung anong halimaw sa kaniyang katauhan na nagnanais matikman ang lalaking bigla nalang umagaw ng kaniyang atensiyon,maski pa noon na sa picture niya lang ito unang nasilayan.

And for a man like him na hindi titigil hanggat hindi nakukuha ang gusto, sinong may sabing hindi niya kayang subukan ang lasa ng isang lalaki? No one can stop him either. Kailangan niyang malaman kung ang init ba ng kaparehong lalaki ay nakakasuka at nakakadiri.

But of course! He promised himself na kapag darating ang araw na matikman niya ang doktor, he would do it the way how he seemed to enjoy it so passionately with the women he laid in bed.

Wala sa sarili na naisampal ni Don Vito ang kamay sa mukha. Wari bang bigla siyang natauhan mula sa kahibangang pumupuno sa kaniyang isip. Hindi niya dapat kalimutan ang totoong rason kung bakit niya dinukot ang doktor. Ahab wasn’t there for his thirst and desires. He did’nt kidnapped him just because he wanted to have a taste with his precious doctor. Kailangan niya ang tulong ni Ahab nang sa gayon ay maagapan niya ang nangangamba at unti-unting pagkalugi ng Hacienda Monteverde- which is madalas na mawala sa kaniyang utak sa tuwing masilayan ng kaniyang mapagnasang mga mata ang gwapong mukha ng tagapagmana ng mga Aragon.

Ahab looked so peaceful in his sleep. Sa sandaling iyon ay malayang iginala ng Don ang mga mata sa katawan ni Ahab. Isang makahulugang ngisi ang kumawala sa labi ng haciendero. Tila isang nakakatawang tanawin ang makita ang kapayapaang naroon sa mukha ng binata, not knowing what was yet to come sa muling paggising nito.

---

Isang mahinang pagdaing ang sumilip mula sa nakaawang na mga labi ni Ahab. Sandaling kumurap kurap ang kaniyang nakapikit na mga mata, hanggang sa tuluyan siyang magising. He opened his eyes, and automatically whined because of the sudden pain he felt in his head. Dagdagan pa ng sobrang liwanag ng chandelier na unang tumambad sa kaniya.

Nang igala niya ang kaniyang tingin, agad na nangunot ang kaniyang noo. Few gothic paintings were hanging in the gray colored walls. Makakapal rin ang kulay puting kurtinang nakatabing sa mga bintana. Estranghero sa kaniya ang naturang silid.

Where am I? Tanong niya sa kaniyang isip. Sinubukan niyang inalala kung ano ang nangyari sa kaniya. Tulalang unti-unting namuti ang kaniyang mukha nang maalala niya ang lahat.

Hindi!

Napabalikwas siya ng bangon. Akmang ibababa niya ang kaniyang mga paa sa malamig na sahig ngunit hindi na niya magawang ikilos pa ang kaniyang katawan. His heart began to race violently, tila ba ay may mga kabayong naghahabulan sa kaniyang dibdib. Nakakabingi ang pagtambol ng kaniyang puso, dahilan para kapusin siya ng kaniyang paghinga.

Awtomatikong nabaling ang kaniyang atensiyon patungo sa pintuan ng kaniyang silid nang marinig niya ang pagpihit ng seradura nito.

Hihiga sana siya ulit upang magkunwaring tulog, ngunit huli na nang tuluyang bumukas ang pinto. He gasped as his eyes scrambled to the tall figure that stood in the door way.

Walang suot na pang itaas ang lalaki dahilan para makita niya ang katawan nitong tila pinakikinang pa ng chandelier nang husto. And one thing is for sure, kahit sa sitwasyon niya na iyon, hindi maitatanggi ni Ahab ang kagandahan ng lalaking naroon sa kaniyang harapan.

“Are you hungry? Feeling thirsty perhaps?” bungad ng haciendero sa kaniya. Bagamat mababa ang tinig na iyon, ngunit ramdam ni Ahab ang kalamigan ng diksyon sa kung paano nito bitawan ang mga salita. It was very musculine. That voice held power and strength. “Dalawang araw kang tulog. Believe me or not, muntik na akong mag-alala sa kalagayan mo,” dagdag pa nito.

Isa. Dalawa. Tatlong hakbang ang ginawa ni Don Vito, hanggang sa unti- unting umikli ang distansiyang namamagitan sa kanilang dalawa.

Ahab caught his breath, as he watched how Don Vito took intimidating steps towards him. Hindi niya mapigil ang sarili na hindi hayagang ipakita sa haciendero ang takot na nanalaytay sa kaniyang mga ugat sa sandaling iyon. He was scared! In front of him was a very dangerous man! At base sa awtoridad na nagsusumigaw sa katauhan nito, sa tingin niya ay bilang na lang ang sandaling nalalabi sa kaniyang buhay.

“Masyado ba akong nakakatakot para sa ’yo, Ahab Aragon?” tila amuse na tanong nito, before a deep chuckle slipped from the man’s thin lips.

Tila umurong ang dila ni Ahab sa katanungang iyon ni Don Vito. Kahit anong piga niya sa kaniyang isip, masyadong nilamon siya ng kaniyang takot dahilan para hindi niya mahanap ang mga salitang itugon sa katanungang iyon ng kaharap. Sa huli ay pinili niyang huwag nalang ibuka ang bibig, baka sakaling humaba pa ang kaniyang buhay.

Hindi lubos maisip ni Ahab na darating ang araw na mangyari ang ang bagay na kaniyang kinakakatakutan, nang tanggihan niya ang paghingi ng tulong ni Don Vito. And there he was! Mukhang pagbabayarin na nga siya nito! Ngunit sapat ba na rason ang hindi niya pag-abot ng tulong dito dahilan para umabot sa puntong ipadukot siya ng lalaki? Who knows what Don Vito was up to. Sa paraan pa lang kung paano siya nito pwersahang kidnapin, dapat ikakabahala na niya ang mga pangyayaring iyon!

“Lahat ng gusto ko, nakukuha ko, Ahab Aragon. You should have known that, bago mo tanggihan ang paghingi ko sa ’yo ng tulong. You have made a huge mistake. Now, you have to pay for it dearly,” muling wika ng haciendero, habang ang malamig na mga tingin ay mariing nakapako kay Ahab.

Kusang nalunok ni Ahab ang malaking bikig na laway sa kaniyang lalamunan. Bagamat mababa ang paraan ng pagsasalita ng Don, ngunit ramdam niya ang pagbabanta rito.

Puno ng pangambang nagbawi ng tingin ang binatang doktor. The man’s piercing eyes were like daggers, tila ba kahit kaibuturan ng kaniyang kaluluway tinatagusan ng mapanikil nitong mga titig. It thrilled him to the core! Don Vito indeed has a face of a rugged yet gorgeous man, but behind all of that is a harsh predator! Ang maitim nitong budhi ay nagsusumigaw sa tila stone cold nitong mga tingin.

“I have told you already na wala akong maitulong sa ’yo. What is the point of kidnapping me kung kahit na anong piga mo sa akin ay wala talaga akong maibigay na tulong sa ’yo. You see, Don Vito, I am just an average doctor! Wala akong super power upang makalikha basta basta ng gamot na kailangan mo. It needs time!” sa halip ay tanong ni Ahab. “I don’t see any reasons kung bakit kailangan mong gawin ’to sa akin.

Isang nang-uuyam na ngiti ang iginawad ng Don sa kusap. “You knew exactly the reason why you are here, Ahab Aragon.”

“L-let me go!” puno ng pangambang asik ng doktor. Bagamat hindi alam kung ano ang binabalak ng haciendero, ngunit alam niyang hindi pabor sa kaniya ang tumatakbo sa isip nito. Kailangan niyang makalayo sa lugar na iyon!

“You know I can’t do that!” isang nakakalokong pagtawa ang pinakawalan ni Don Vito, as he closed the distance between them. Puno namang takot na umusog palayo si Ahab mula sa ibabaw ng kinauupoang kama upang ilayo ang sarili mula sa lalaki.

“You are a prisoner here, Ahab Aragon, hanggang sa mahanap mo ang gamot para sa mga kabayo ng Hacienda Monteverde,” puno ng kasiguraduhan niyang wika.

Gulat at tila napakong napatitig naman ang doktor dahil sa tinurang iyon ni Don Vito.

“D-don Vito!”

“Galingan at bilisan mo. Your freedom depends on it! Cause if not, you shall stay here beside me! At kapag hindi mo nagawa ang trabaho mo nang maayos at tuluyang malugi ang Hacienda Monteverde, isasama kita sa pagbagsak ko. Habang buhay kang maging bilanggo ko. And that, the only way for you to escape from this hell, is by killing me.”

An: Leave your comments, reactions and suggestions for this chapter.

Labyu ol. Goodnight!

Chapter 7

“Una pa lang alam ko’ng isa kang masamang tao! Sana ay hindi na pinagtagpo pa ang mga landas nating dalawa! The moment you stepped foot in my office, I knew that there was something wrong with you!” galit na wika ni Ahab, sa kabila ng takot na nararamdaman sa sandaling iyon!

He can’t believe it! Hindi niya rin alam kung seryoso ang Don sa mga sinasabi nito. Ganoon na ba talaga ito kagalit sa kaniya at kadesperado para dukutin siya nito at gawing bilanggo?

It was so unfair!

Isang nanunudyong ngisi ang pinakawalan ng Don bago nagwika, “Mabuti naman at alam mo na isa akong masamang tao. Dapat na sanayin mo ang iyong sarili na katatakutan ako. After all, I am the boss here. Get that?”

Awtomatikong napakuyom ng kamao si Ahab, habang binibigyan ng nakamamatay na titig ang kausap. Hindi niya nagustuhan ang mga salitang lumalabas sa bibig ng haciendero. Kailangan na hindi siya magpatinag rito! Isa siyang doktor! Higit sa lahat isa siyang Aragon na nagmumula sa isang prominenteng angkan. Hindi siya makakapayag na lalampastanganin lang siya basta basta ng isang hacienderong tila sira ang pag-iisip!

“Sinabi ko na sa ’yo na hindi ko alam kung paano resolbahan ang problema mo. At kung sakaling alam ko man, hinding hindi ako mag-abot ng tulong sa ’yo!”

Hindi alam ng Don kung ano ang marardaman sa sandaling iyon. Tila ba hindi niya narinig ang inihayag ng binata, sapagkat masyado siyang nagliwaliw sa galit na nakikita niya sa mukha ng doktor. Ahab looked hot when he was angry! Don Vito was very sure of that! Parang gusto niya ang palaban na katauhang iyon ng doctor.

“You will, Ahab Aragon!” puno ng katatagang sabi ni Don Vito.

“I would not!” giit naman ng doktor habang pilit na pinapantayan ang tensiyon kung paano siya sikilin ng titig ng haciendero.

“Sabi ko naman sa ’yo lahat ng gusto ko ay nakukuha ko. Hindi ang isang kagaya mo ang makakatutol sa kung ano ang nais ko. I’m afraid na wala kang ibang pagpipilian but to find cure. Tulungan mo akong isalba ang Hacienda Monteverde!” walang emosyon at seryosong diin ng haciendero.

“Hanggang saan ba dapat aabot ang pagmamatigasang ito, Don Vito?” may himig na pagkabigong tugon ni Ahab. “Why can’t you understand na isa akong espesiyalista ng tumor o ano mang uri ng kanser ng mga hayop. Ang pagtatae ng mga kabayo ay hindi saklaw sa kung ano ang pinag-aralan at kung ano ang kakayahan ko bilang isang beterinaryo,” dagdag pa niya.

Matigas namang umiking ang Don. Hanggang sa puntong iyon ay hindi siya kumbinsido na hindi kaya ng doktor na makahanap ng lunas. Sadiyang matigas lang talaga ang loob nito upang mag-abot ng tulong sa kaniya.

“Are you not the most genius equin vet in the country? Paano ka umabot sa posisyon na ’yan kung hindi mo kayang hanapan ng lunas ang salot ngayon gamit ’yang walang kwenta mo palang pag-iisip? O baka naman isang kaaway ang tingin mo sa aking angkan da-”

“I am not the smartest doctor, Don Vito! Hindi ko alam kung paano ako nagkaroon ng exaggerated na title na ’yan. Can’t you see? Isa lang akong normal at average doctor. Kahit anong piga mo sa akin, o kahit anong pagbabanta mong ikulong mo ako rito habang buhay kasama ka, wala pa rin akong magagawa! Alam ko ang kakayahan ko! Kaya pakiusap. Humanap ka na lang ng ibang doctor na maaring makatulong sa iyo. Just let me go home. All of these are just a waste of time!” giit ngunit may bahid na pakikiusap ni Ahab.

Tila bato namang tinitigan lang ng Don ang binata. Dismayado siya sa sinsabi nito. Kahit pa sabihin wala nga’ng magagawa ang lalaki para matulongan siya, hindi pa rin niya ito pakakawalan. He was not yet done with his precious doctor. He would not let him go easily. Kapag mangyari iyon at malaman ng mga Aragon ang ginawa niyang pagdukot sa kanilang tagapagmana, malaking eskandalo ang magaganap. And worst baka sa kulungan siya pupulutin! He would not allow that to happen! Tiyak na masasabon na naman siya ng sangkaterbang sermon mula kay Odin, na sa umpisa pa lang ay tutol na sa ginawang pagdukot sa doctor!

Ang mga nangyayari ay nangyari na! He needed to go with the ride. He will keep the doctor, hanggang kailan niya gusto.

“You will stay here until you manage to find cure, Ahab Aragon! Gaya nga ng sinabi ko, your life depends on this. Bukas makalawa ay matatapos na ang pinagawa kong laboratory dito sa mansiyon. Books, chemicals, and formulas, anything- you will be provided with everything you need,” ang hindi natitinag na tugon ng haciendero.

“It will take time, Don Vito! Mamamatay na lahat ng mga kabayo sa Hacienda Monteverde bago pa mangyari ang ninanais mo!”

“Kaya nga bilisan mo!”

“It will take time! Hindi ako ang doktor na kailangan mo!” tugon ng binata, pilit na kinukumbinsi ang haciendero at umaasa na magbago ang isip nito.

Ngunit hindi na mababali pa ang isip ni Don Vito. Ahab Aragon was his only hope! He could not afford to slip that chance away.

“Gaano ba katagal ’yang sinasabi mong it will take time, Ahab Aragon?” malamig na tanong ng Don, tila ba nauubusan na rin ng pasensiya sa pag-uusap na iyon.

“Years, Don Vito,” sagot ni Ahab, dahilan para mayamot ng husto ang haciendero. Umigting ang panga nito, wari bang ang mga ngipin ay gigil na kumakapit sa isa’t isa. Akala niya matutuwa siya sa sasabihin ng kausap, ngunit mas lalo lang iyong nagpainit ng kaniyang ulo.

“Years?” Isang nakakilabot na ngisi ang kusang lumabas sa labi ng Don. “Are you kidding me?!”

“I-I’m not, D-don Vito!”

“Hangal ka ba?!” marahas na bulalas ng kaharap! Bakas sa nangiggil nitong labi ang matinding frustrations na nararamdaman sa sandaling iyon! “Kung aabutin pa ng taon, ano na lang ang matitira sa akin?! I will loose everything! Malulugi ang Hacienda Monteverde! Marami ang magugutom! And worst! Sa akin mapupunta ang lahat ng sisi ni Odin!”

“T-that’s the way it is, Don Vito.”

“I will give you three months!” puno ng katatagang utos niya sa doktor. At hindi na mababali pa ang desisyon na iyon!

“Are you out of your mind?!” hindi mapigilang angil ng doktor. Siya na nga itong naagrabyado sa sitwasyong iyon, bakit tila sa kaniya pa isinisisi ng haciendero ang pagkawala niya ng kakayahang makagawa ng lunas sa tamang panahon na hinihingi nito? Bakit parang kasalanan niya ang lahat?

“Three months it is, Ahab Aragon! Kapag hindi ka makagawa ng gamot para maisalba ang aking rancho, talagang hindi mo magugustuham kung ano ang kaya kong gawin sa walang kwenta mong buhay!” puno ng pagbabantang diin ni Don Vito.

“Wala akong super powers, Don Vito! At kapag mas lalo mo akong pinapadali, mas lalo pang matatagalan ang lahat!”

Puno nang talim na pinagsaksak ng tingin ni Don Vito ang doktor. Wagas ang pagpipigil niya na hindi mahambalos sa dingding ang lalaki. Wala pang sino man ang sumusuway sa kaniyang mga utos. Ahab Aragon was denying his orders dahilan para mandilim ang kaniyang mga matang puno ng poot at galit.

Isang vase na nakapatong sa malapitan ang nakapukaw ng pansin kay Don Vito. Marahas niya itong hinablot kapagkuway walang pag-alinlangang ibinato sa kausap. Mabuti nalang at hindi ito dariktang tumama sa mukha ng doctor na nooy agad na nanigas dahil sa pagkabigla. Tila hangin lang na dumaan ang babasaging bagay sa gilid ng tainga nito, bago tumama sa matigas na dingding at magkabasagbasag ang mga bubog na tumalasik sa kama at sahig.

“Masyado mo nang sinasagad ang pasensiya ko, Ahab Aragon,” gigil na wika ni Don Vito habang nanlilisik ang mga mata. “Tatlong buwan! Nagkaintindihan ba tayo? Huwag kang magkakamaling maging rason o dahilan ng pagbagsak ko at ng Hacienda Monteverde dahil hindi mo alam kung ano ang kaya kong gawin! “

Tila tulala namang nakatitig lang sa haciendero ang kausap. Marahil ay hindi pa humupa ang traumang ibinigay niya sa binata, dahilan para tila tuod lang itong naestatwa sa kinauupoang kama.

“Kaya kong pabagsakin ang matayog mong angkan! Kaya kong patayin ang iyong ama pati ang mga mahal mo sa buhay. At higit sa lahat kaya kong wakasan ang buhay mo! Naintindihan mo?” puno ng katatagang pahayag ni Don Vito. Ang tinig na iyon ay puno ng pagbabanta dahilan para muling mamuti ang mukha ni Ahab.

Tigalgal na natigilan ang doktor sa inihayag na iyon ng haciendero. Kung madadamay pati ang pamilya at ang taong mahalaga sa kaniya ay ibang usapan na iyon. Looking at the evil man in front of him, mukhang seryoso nga ito sa pagbabanta na iyon!

“Ga-gawin ko, D-don Vito!” nginig labi at may kahinaang tugon ng doktor.

At dahil sa sinabing iyon ni Ahab, unti-unting nalusaw ang tila wangis ng demonyong naroon sa mukha ng haciendero. Isang ngisi ang sumilip mula sa manipis na mga labi nito.

“Mabuti kung ganoon. Pasasaan ba’y magkasundo rin pala tayong dalawa kung ganiyan ka palagi na madali lang na kausap, Ahab Aragon. Marunong ako na tumupad sa usapan. Pagkatapos ng lahat ng ito ay pwede ka nang bumalik sa dati mong buhay. Huwag kang mag-alala. Walang mangyayaring masama sa ’yo, hanggat wala kang mga hakbang na gagawin na maaring ikakainit ng dugo ko,” ang huling sinabi ng haciendero, bago tumalikod at humakbang palabas sa pintuan ng silid.

“Linisin ang kwarto at dalhan ng makakain ang doktor,” matigas na utos ng Don sa katulong na nakasalubong.

“Masusunod po, Don Vito,” nakayukong tugon ng ginang, kapagkuway aligagang tumalima patungo sa kusina ng mansiyon.

Isang ngisi ang sumilay sa labi ni Don Vito, habang ang mga paa ay patungo sa veranda ng malaki at magarang tahanan.

Sa mga

ipinapakita

mo sa akin, you just made me realize that you are nothing but a stupid clumsy doctor!

I don’t want to give you a false hope, Ahab Aragon. But one thing is for sure, you will never get out of here alive ever again.

An:

Good day po sa inyo. 🤣 VOTE AT COMMENT po ah?! Salamat!!!

How’s the story so far? Nag-enjoy pa ba kayo?

Chapter 8

An: Paki-click po ang VOTE o star kahit nakaoffline po. I will wait 15 votes bago ko ipublish ang next chapter.

Isang nakakasilaw na liwanag mula sa nakabukas na bintana ang gumising kay Ahab nang umagang iyon. Ramdam niya ang pananakit ng kaniyang ulo. Marahil ay dahil iyon sa kakulangan ng kaniyang tulog sa mga nakalipas na gabi. It has been three days since he was there, face to faced with the evil Don Vito Monteverde.

Hindi maiwasang mag-alala ng doktor, sapagkat alam niya sa sandaling iyon ay paniguradong naalarma na ang kaniyang ama sa kaniyang pagkawala. Isa pa sa ikinababahala niya ng husto ay kung ano na ang kalagayan ni Emily sa sandaling iyon. Sana lang ay ligtas ito. Hindi niya mapapatawad ang haciendero kung sakali mang may ginawa itong masama sa kaniyang kaibigang sekretarya!

Kailangan niyang madaliin ang lahat nang sa gayon ay matapos na ang kalbaryong ipinapataw sa kaniya ng haciendero. Hindi pwedeng magtagal pa siya sa puder ng mga Monteverde! Kailangan niyang makauwi sa mga Aragon. Kapag mangyari iyon, lintik lang ang walang ganti! Pagbabayarin niya ang Don sa ginawa nitong pagkidnap sa kaniya.

“Mabuti naman at nagising ka na,” pambungad sa kaniya ng isang ginang na kasalukuyang nagtatali sa  kulay puting kurtina na nakatabing sa bintana ng silid. Nakasuot ito ng kulay asul na uniporme na kadalasang suot ng mga katulong. Sa loob ng tatlong araw, tanging ang may edad na babaeng ito lang ang nakasalamuha niya. Every now and then, susulpot lang ang ginang sa naturang silid upang dalhan siya ng makakain.

“Nandiyan na sa mesa ang iyong agahan,” nakangiting wika ng babae.

Sandaling tinapunan ni Ahab ang maraming pagakain na noo’y nakahain na sa mesang naroon malapit sa gilid ng dingding. Awtomatikong kumalam ang kaniyang sikmura. Sa mga nakalipas na mga araw, hindi niya matandaan kung kailan ang huling sandali na nakakain siya nang maayos.

“Pinasasabi nga pala sa akin ni Don Vito na isasama ka raw niya ngayon sa rancho.”

Tila nagpanting ang magkabilaang tainga ni Ahab nang marinig ang pangalan ng lalaking kinamumuhian niya nang husto. Magta-tatlong araw na mula nang makita niya ang Don Vito.  Since then, hindi na ito nagpakita sa kaniya. Balita niya ay lumuwas ito sa bayan at talong araw din itong hindi nakauwi sa mansiyon. Sa mga nakalipas na mga araw, hinahayaan lang siya ng haciendero na mag-isa sa laboratory. Bagay na ipinagpasalamat niya sapagkat natitiyak niyang hindi siya makapag-isip nang maayos kapag naroon ang mapanganib na presensiya ng haciendero. Sa tingin niya ay mukhang desperado nga talaga ang Don na makagawa siya agad ng lunas para sa mga kabayo nito.

“Kumain ka na,” ang nakangiting utos ng ginang nang mapansin na tintigan lang ng doktor ang mga pagkaing naroon sa mesa.

“Hindi ako gutom, ibalik niyo nalang sa kusina ang lahat ng ’yan” walang gana na wika ni Ahab kapagkuway tumayo at inihakbang ang mga paa patungo sa banyo ng kaniyang silid. Don Vito was back! He must be worried! Dapat na siyang mangamba sa sandaling iyon!

“Pakiusap kumain ka. Tiyak, hindi magugustuhan ng Don kapag malaman niya na hindi mo kinakain ang mga pagkaing pinapadala niya rito.”

Balewala namang sinarhan lang ng doktor ng pinto ang ginang.

“Tatakpan ko na lang muna ang mga ito. Kailangan mo itong kainin dahil kung hindi, tayong dalawa ang malalagot nito. Hindi magugustuhan ng Don na hindi nasusunod ang mga utos niya.”

ISA-ISANG

HINUBAD ni Ahab ang mga damit sa katawan. Matapos maisabit ang mga pinaghubaran sa dingding ng banyo, hubot hubad siyang lumublob sa tub na noo’y napupuno na ng mabango at mabulang tubig.

Nakapikit ang kaniyang mga mata habang dinamdam ang malamig na tubig na nakayapos sa kaniyang balat. Huminga siya ng malalim, umaasa na mawala ang kabigatan ng kaniyang dibdib. Hindi niya lubos maisip kung bakit humantong siya sa ganoong sitwasyon.

Naroon siya nakakulong sa mansiyon ng mga Monteverde. That fact made him depressed. Tahimik ang kaniyang silid gayong siya lang ang nag-iisang naroon. Noong dumungaw siya sa bintana, nalaman niya na ang kaniyang silid ay naroon sa ikatatlong palapag ng tila Victorian at Spanish era inspired na mansiyon.

Kung babalakin man niyang tumakas, he definitely can’t do that. Hindi siya maaring tumalon sa bintana. At kung may pagkakataon man, hindi pa rin siya makalabas mula sa pintuan gayong mayroong dalawang gwardiya ang nagbabantay sa labas. Makakalabas lang siya sa silid kapag pupunta siya sa laboratory na bantay sarado pa rin ng mga gwardiyang nakaantabay sa kaniya.

He was a prisoner! It frustrated Ahab to no end. Don Vito can’t keep him there forever. He must need to find the cure as soon possible, since it was the only way for the tyrant man to let him out from that room.

Natigil ang pagmumuni muni ni Ahab nang marinig niya ang pagbukas ng pinto ng banyo.

Agad na napabaling siya sa  pinto. And there, he saw the devil himself standing at the door!

Awtomatikong nangbilog ang dalawang mga mata ng doctor. Hindi magkamayaw sa pagtambol ang kaniyang dibdib. Nang magtagpo ang kanilang tingin, ni hindi man lang iniwas ng haciendero ang malagkit nitong titig sa kaniya- staring him as if his nakedness under the water was a very fascinating scene! At gaya ng dati sa kung paano siya tingnan ng Don Vito, his penetrating eyes reflected thirst and hunger. Tila ba pinagnanasahan siya nito, which is very impossible because he knew the devil is a man.

Sa huli, kusang nagbitiw ng tingin si Ahab at itinuon ang pansin sa puting kisame ng banyo. “W-what are you doing in here?” tanong niya.

Bagamat hindi nakikita ngunit ramdam niya ang mapanuring tingin ng Don na nooy nanatiling nakatayo sa bungad ng pinto. Nakasuot ang Don ng puting long sleeve. Humahakab ang masels nito sa suot na damit- exposing some of his tanned skin mula sa tatlong butones na nakabukas sa bandang maskuladong dibdib. Maong na pantalon naman ang pang-ibaba nito na pinaparesan ng kulay itim na bota. He looked rugged, but Ahab can’t deny the fact that Don Vito Monteverde is dangerously a handsome man.

“What took you so long?” iritadong tanong ni Don Vito. “Mainit na ang sikat ng araw. Kanina pa ako naghintay sa ’yo.”

“I don’t want to-” hindi natuloy ni Ahab ang nais na sabihin nang mapansin ang paraang kung paano ibaba ni Don Vito ang malagkit na tingin patungo sa kaniyang dibdib.

Ahab immediately covered his chest with a feeling of a mere disgust! Bakit siya tinitigan ng ganoon ng Don? It made him feel uncomfortable.

Lalo pang nabagabag ang doktor nang tuluyang pumasok sa banyo ang haciendero matapos maisara ang pinto.

“I-I’m naked! Please get out!”

Isang nakakalokong ngisi lang ang isinukli ng haciendero sa kaniya. “I own this house. I owned everything you can find in here. You can’t just order me to get rid off from my properties.”

Ahab clenched his teeth.

“Tumayo ka na diyan,” utos ni Don Vito sa doktor. “We  still have a very long day to go.”

“Hi-Hintayin mo na lang ako sa labas. Susunod ako agad.”

“Is my presence disturbing you, Ahab Aragon?” tanong ni Don Vito sa tila natuod na doktor habang sapo sapo ang dibdib.

“P-please, just allow me to become decent, so I can be on my way.”

Isang mapanudyong ngisi lang ang isinukli ng Don.

“What’s holding you back? You can dress up now,” kaswal na utos ni Don Vito.

Hindi naman magkamayaw sa pagtambol ang dibdib ni Ahab. He felt uneasy. Nasa mataas na bahagi ng dingding nakasabit ang tuwalya pati ang kaniyang mga damit. Kapag tatayo siya, his body will be exposed in front of the devil who was continually giving him a lustful stare.

“B-but n-not in front of you, Don Vito!” nginig labing pakiusap ni Ahab dahilan para domoble pa ang paraan ng pangisi ng Don.

“What are you scared of? Mayroon din ako sa kung anong mayroon ka. Nothing new I haven’t seen. Pwera na lang kung nasa puwet mo nakasabit ang iyong titi,” mapanuksong wika ng Don dahilan para mamuti ng husto ang doktor.

Hindi naman maiwasang hindi matuwa ng husto ang haciendero sa takot na inakto ng doktor.  Sa halip na tumalikod at sundin ang nais ni Ahab, nanatiling nakatayo ang Don sa harap nito. He stayed there patiently waiting for his little doctor to make out of the way and get dressed in front of him. What’s wrong with having a glimpse of his doctor’s naked ass?

It would not be easy for him to tame his precious doctor, but maybe letting the man see his other side is not wrong after all.

“D-Don Vito!”

“Get dressed, Ahab!”

“Kahit balatan mo pa ako ng buhay, hindi ako aalis dito, not until you are out of my sight!” hindi mapigilang singhal ni Ahab. Kahit nakatago pa man siya sa ilalim ng tubig, he already felt harassed!

“Then I’m afraid  I can wait forever then,” balewalang sambit ng Don.

“D-Don Vito! Please.” pakiusap ng doktor. Kung ano man ang naglalaro sa isipan ng haciendero, hindi niya iyon ibibigay. He is an Aragon! Hindi siya makakapayag na yurakan ng Don ang kaniyang dignidad. He could not just walk around in front of him naked. No! No!

Not ever!

“You are freezing, Ahab,” wika ni Don Vito, which is  a fact. Ang panginginig na iyon ni Ahab ay di dahil sa tubig kundi dahil sa labis na pagkabahalang nararamdaman sa sandaling iyon. “Let’s have a deal then,” makahulugang sambit ng haciendero. Isang ngiting aso ang sumilay sa manipis nitong labi bago magpatuloy, “pwede kang manatili diyan sa tub. And that, ako na lang ang maghuhubad sa harapan mo. Tutal mukhang nag-enjoy ka naman diyan na nakalublob sa tubig, why not share the fun with me?”

Tila nilayasan naman ng kaluluwa si Ahab sa inihayag na iyon ng haciendero.

“What do you mean?!”

“Sabay tayong maliligo diyan sa tub. You will bath me or I will bath you, until you find the guts to stand and get dressed in front of me!”

“D-Don Vito!”

An: Kung ikaw si Ahab, which way ang pipiliin mo? Get dressed or take a bath with the naked Don Vito?

Share your thoughts daliiii!

Chapter 9

An: VOTE po muna bago scroll, okay? Show your support by simply clicking that star. Labyu!

Add niyo po ang story na ’to sa inyong READING LIST.

NANG

SINIMULANG

HUBARIN ni Don Vito ang kaniyang sinturon, dali dali namang umahon si Ahab mula sa tub. Covering his treasure with both hands, the doctor rushed out of the water as hurry as he could.

Wala na siyang pagkatataon na mag-isip pa. He knew, whatever his choices may be, both will just lead him to the dead end.

Dali dali niyang inabot ang tuwalya, exposing his burning skin to the cunning man he hated the most. Ang mga mata naman ng haciendero ay napako sa kakisigang nakikita niya sa katauhan ni Ahab. His eyes automatically glued to the firm butt of his precious little doctor.

Makinis ang balat ni Ahab. Mamula mula ang utong mula sa matambok nitong dibdib na animoy babad sa gym. Bagamat walang abs ang tiyan, but it was flat and lean.

Utterly captivating!

Hindi napansin ng Don ang kusang pagtigas ng kaniyang sandata na noo’y tila ba nais kumawala sa masikip niyang pantalon. He felt the thirst and the desire to touch the naked skin of his precious little doctor. Pero hindi pa iyon ang tamang panahon.

Don Vito had been with many women, ngunit wala sa mga iyon ang nakapagpauhaw sa kaniya nang abot langit. No words can ever describe the way he felt by just simply standing there, while scanning intensely at the stunning Aragon. Funny as it may seemed, but Don Vito have never seen such sensually delicate man.

He wanted to taste him.

Nang matapos makapagbihis, bagamat nanginginig ang mga tuhod, mabilis pa sa kidlat na nilisan ni Ahab ang naturang banyo. Halos mabingi siya sa lakas ng pagtambol ng kaniyang puso. Isang nakamamatay na titig ang ibinato niya sa haciendero. You are the most dreadful being I have encountered in my whole life! I hate you! No, I loathe you! Go to hell, Don Vito! gigil na bulong ni Ahab sa kaniyang isipan bago isinara ng pabalibag ang pinto.

Sa halip na matinag, ngunit parang timang lang na nakangiti ang haciendero paharap sa nakasarang pinto ng banyo. Those deathly glare made him wonder how Ahab’s brown eyes would look like when he take him dominantly. Don Vito was sure he was skilled enough in bed. Balang araw,kapag nasa maayos na kalagayan na ang kaniyang rancho, sisiguraduhin niyang mapasakanya ang doktor. Luluhod sa kaniya ang isang Ahab Aragon. His precious doctor will be at the mercy of his touch, begging and hungry for his ten inches fat dick! Sisiguraduhin niya iyon.

MABIGAT

ANG MGA HAKBANG ni Ahab, habang binabagtas ang pasilyo palabas sa malaking pintuan ng mansiyon. Nakasunod siya sa likuran ng isang gwardiya na panaka-nakay mariin ding nagbabantay sa kaniya. Sa estado niyang iyon, sa tingin ni Ahab ay mas malala pa siya sa isang kriminal kung pabantayan ni Don Vito.

Nang tuluyang makalabas ng pinto, unang tumambad sa kaniya si Don Vito na naroon sa gitna ng malawak at berdeng bakuran ng mansiyon. Mautoridad itong nakaupo ng tuwid sa ibabaw ng puting kabayo habang mariing nakatingin sa kaniya.

Hanggang sa puntong iyon ay hindi pa rin humupa ang inis sa dibdib ni Ahab. Hindi niya matingnan ang Don, dahilan para pinili niyang igala ang mga tingin sa malawak na mga tanimang nakikita niya sa kapatagan at kabundukang humahawla sa mansiyon ng mga Monteverde.

Hindi mapigilang hindi mamangha ni Ahab sa kasaganaang pumupuno sa hacienda. Sa malawak na kapatagan, nakikita niya ang ubasan na noo’y hitik na hitik sa papahinog pa lang na mga bunga. Sa kabilang dako, tanaw rin niya ang mga masisipag na mga trabahador na kasalukuyang nag-aani ng mga palay. Sa kabundukan pansin niya ang manggahan na napupuno ng mga bunga na nakabalot sa diyaryo. Mula sa kabundukan na hindi na abot ng kaniyang tingin, matatayog na nagsisitaasan ang mga niyog. He was impressed! Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon na lang ang takot ni Don Vito na bumagsak ang Hacienda Monteverde. Kahit pa na nasa krisis ang mga alaga nitong mga kabayo, kapag maprocess ang mga tole- tolenadang ubas at mabenta ang mga alak, tiyak na makabawi agad ang haciendero.

“Huwag mo nang pagkaabalahan pang tingnan ang Hacienda Monteverde,” dinig niyang sabi ni Don Vito, saka lang napagtanto ni Ahab na tuluyan na silang nakalapit sa lalaking kanina pa naghihintay sa kaniya. Matiim siyang tinitigan ng Don bago muling nagwika, “There’s nothing more to see, lalo na ngayong nasa pinakalugmok na estado ang Hacienda Monteverde.”

“Abel, dalhin dito ang kabayo para sa doktor,” kaswal na utos ni Don Vito sa trabahador na agad namang tumalima. Mayamaya pa ay hila-hila na nito ang kulay brown na kabayo habang iniabot ang tali kay Ahab.

“Hi-hindi ako marunong mangabayo, Don Vito,” nag-aalangang wika ni Ahab, kapagkuwa’y ibinaba ang tingin.

Hindi naman maiwasang hindi mapaarko ang sulok ng labi ng Don dahil sa mga salitang narinig. Unbelievable! “You are the heir of the Aragon Empire. Kilala ang angkan mo sa pag-aalaga at pagnenegosyo ng mga kabayo. And here you are, telling me you can’t even ride a horse?!” sarkastiko at pabalang na sambit ni Don Vito sa doktor.

Kahit hindi nakita, ramdam ni Ahab ang ang mapang-uyam na ngisi ng lalaki. Sa halip na sagutin ang inihayag ng haciendero upang depinsahan ang sarili sa kahihiyan, pinili na lang ni Ahab na ikuyom ang mga kamao.

Ten years old pa siya noon, ngunit tanda niya pa ang traumang nangyari sa kaniya noong sinubukan niyang sakyan ang kabayo ng kaniyang ama. Matapos siyang mahulog sa sinasakyang kabayo, nasipa pa siya nito dahilan para isang linggo siyang nakalatay sa hospital. And worst, sa halip na mag-alala sa kaniya ang Don Inno, nahambalos pa siya ng sumbrero nito. Magmula nang araw na iyon, nangako siya sa kaniyang sarili na kailanman ay hinding hindi na sasakay pa sa kabayo. Bukod pa roon lumaki siya sa Amerika. Sa kagustuhan ng ama na maging doktor siya, magmula noon umiikot na ang buhay niya sa siyensiya.

“Abel, tulungan mong makasakay ang doktor dito sa aking kabayo,” may bahid na pagkayamot na utos ni Don Vito, dahilan para gulat na mapaangat ng tingin si Ahab wari bang hindi makapaniwala sa narinig.

“Do-Don Vito hi-”

“Dito ka sa harapan ko,” putol ni Don Vito saka, umusod ng kaunti patungo sa pwetang bahagi ng kabayo.

“Pe-pero, Don Vito!”

“Dito ka sa harapan ko, dahil kapag mas mayamot pa ako sa ’yo madali lang ang paghulog ko sa ’yo!” matigas na diin ng Don, kapagkuway inilahad ang isang kamay kay Ahab, habang ang isang kamay ay mariing nakahawak sa renda ng kabayo.

Puno ng pag-alinlangang tinanggap ni Ahab ang magaspang na kamay ng Don. Mayamaya pa ay naramdaman niya ang mga kamay ni Abel sa kaniyang baywang, saka siya nito inilalayang makaakyat, hanggang sa tuluyan siyang makapatong sa saddle patalikod kay Don Vito.

Takot siya sa height, dahilan para malula siya sa taas na kinalalagyan niya. Nahihirapan man, ngunit pinili na lang niyang kumapit nang mariin sa balat ng kabayo.

Matapos hilahin ng Don ang taling nakakonekta sa renda ng kabayo, naramdaman ni Ahab ang paghakbang ng naturang hayop. Biglang napatid ang kaniyang paghinga, nang mapagtantong nakakulong siya sa magkabilaang braso ng haciendero. Bukod pa doon, pakurba at madulas din ang inuupuang saddle, dahilan para kahit na anong pilit ni Ahab na ikapit ang kamay sa kabayo upang mapalayo sa katawan ni Don Vito, wala siyang magawa gayong kusang dumausdos ang kaniyang pwetan habang ang kaniyang likuran ay nadikit sa matigas na dibdib ng Don. At dahil doon, ang kaniyang pwetan ay marahas ding madiin sa gitna ng matitigas na mga hita ng haciendero.

Halos mabingi si Ahab, dahil sa hindi magkamayaw na paraan na pagtambol ng kaniyang puso. Kapwa sila mga lalaki ni Don Vito, kung tutuusin ay walang malisya ang posisyon nilang iyon, ngunit bakit pakiramdam niya apektado ang buo niyang katauhan lalo na’t ramdam na ramdam niya kung paano maipit at masiksik ang matigas na bukol ni Don Vito sa kaniyang bandang puwetan.

Potang

ina! The uncomfort it made him feel, wari bang sinusunog ang kaniyang mukha dahilan para maramdaman niya ang pamumula ng kaniyang pisngi. Nag-uunahan sa pagtayo ang kaniyang mga balahibo, dahilan para hindi niya maintindihan kung ano ang nangyari sa kaniya sa sandaling iyon. It was not his first time na madikit sa katawan ng isang lalaki, bakit sa simpleng pagkiskis lang ng kanilang mga balat ng haciendero, bigla na lang magkandabuhol buhol ang kaniyang utak?

“Don Vito, sa mansyon ba kayo manananghalian mamaya?” dinig niyang tanong ng trabahador, ngunit hindi na napansin ni Ahab iyon.

“Sabihan mo ang mga kusinera na maghanda at ipadala sa rancho. Doon kami mananghalian, Abel.”

“Masusunod po, Don Vito.”

Ang kaninang mga hakbang ay bumilis nang pabilis, hanggang sa maramdaman ni Ahab ang pagtakbo ng kabayo palabas sa tarangkahan ng mansiyon na gawa sa matibay na kahoy.

Tahimik ang paglalakbay nilang iyon. Maski ang Don ay tahimik lang din sa kaniyang likuran, ngunit ramdam niya ang ngisi na ngayon ay pumupunit sa mga labi ng haciendero. Pilit niyang ikinalma ang sarili. Puno man ng pagdadalawang isip, sa wakas ay nagawang ibuka ni Ahab ang bibig at nagtanong, “Ang sekretarya at driver ko, Don Vito. Anong ginawa mo sa kanila? Kung nasa mga kamay mo sila, pakiusap pakawalan mo sila. Ako lang naman ang kailangan mo, hindi ba? Wala silang kinalaman dito!”

“They are safe. Pinauwi ko sila sa inyo,” malumanay ang tinig niya na iyon, habang idiniin ang katawan sa likod ni Ahab ng sadya. Ramdam niya ang paninigas ng katawan ng doktor tuwing gagawin niya iyon, and that urged him to tease the man even more, while a devil grin was plastered on his thin lips.

“Pi-pinauwi?” hindi kumbinsidong tanong ni Ahab.

“I’m not that evil to kill them, lalo na’t wala naman silang atraso sa akin.”

Bagamat nakahinga ng maluwag ngunit hindi pa rin kumbisido ang doktor sa sinabi na iyon ng haciendero. Kung totoo mang nakauwi ng ligtas si Emily, tiyak na alam na ngayon ni Don Inno na nasa kamay siya ngayon ng Don Vito. Not long enough, makakaalis din siya sa puder ng mga Monteverde, sapagkat alam niyang hindi siya hahayaan ng kaniyang ama na mabulok sa puder ng kaaway.

There’s a war coming.

“Your father thought that you’re just having a vacation. Kaya kung iniisip mo na hahanapin ka niya, nagkamali ka.”

“What do you mean?”

“Sinadya kong pauwiin ang iyong sekretarya, so your father will never know that you are here. Tiyak na nakaabot na ngayon sa Don Inno na naglayas ka lang at gustong magpahinga ng ilang buwan, without them knowing of your whereabouts.”

Heart broken, Ahab cleared his throat bitterly. “And how can you be so sure that Emily will not tell the truth?” hamon niya sa lalaki.

“She will not, Ahab Aragon. Trust me. Dahil kung magkamali siyang isumbong ako sa iyong ama, I will skin her alive.”

Ahab clenched his teeth. Nagbabadya ang luha sa kaniyang mga mata. That little hope na makauwi na slowly crushed in front of him.

“You are evi-”

Hindi na natuloy pa ni Ahab ang nais sabihin nang biglang tumalon ng bahagya ang sinasakyang kabayo. Napabitaw siya mula sa pagkakapit rito at isang impit na sigaw ang lumabas sa kaniyang bibig nang maramdamang mahuhulog siya.

But, Don Vito was quick enough to hug him tight. The little space between them was gone, nang tuluyan siyang makulong at yakapin ng mahigpit ng haciendero. Nanonoot sa ilong ni Ahab ang lalaking amoy ni Don Vito. The fragrance of sandalwood and musk washed over him. He smelled the man’s minty ang hot breath fanning through his nape.

He was loving it! He meant the smell!

“Dami mo pa kasing satsat!” matigas na asik ni Don Vito, kapagkuway kinuha ang mga kamay ng doktor at inilalayang makakapit muli sa kabayo.

Strangely, tila ba may kung anong mga bulateng nagrarambulan sa loob ng tiyan ni Ahab nang magtagpo ang kanilang mga kamay. He felt the fire and the tingling sensation brought by the man’s touch. He seemed electrified!

How can someone be so harsh in his words, yet so gentle with his touch? Ahab cannot deny, for he felt it! Don Vito’s words are harsh but the hands that touched him were firm but gentle all at once. Makalyo ang kamay ng lalaki nang dumapo ito sa kaniyang balat, but he could’nt help it! Pakiramdam niya ay unti-unting nabura ang takot at kaba dala ng muntikan na niyang pagkahulog kanina dahil lang sa simpleng haplos ng isang Don Vito Monteverde.

Gising Ahab! He scolded himself. He should not felt that way! He should hate everything about the man. Not his touch, not his breath, not the sense of security he made him feel could ever change the fact that the man hugging him is a pure evil! And the fact that he is a man, Don Vito’s touch is something should not be yearned for! It should disgust him to the core!

“Are you scared of me, Ahab Aragon?” tanong ni Don Vito, habang ang mga kamay ay nakapatong pa rin sa likod ng mga palad ni Ahab.

“Hi-hindi ako takot sa ’yo, Do-Don Vito!” he lied for everything about the man should be terrifying.

The man smiled cunningly, “You should be.”

“You are purely evil! Get lost!” But his heart was telling otherwise.

Umulos si Don Vito upang maadjust ang paraan ng pagkakaupo sa saddle ng kabayo. Hinayaan niyang maramdaman ng doktor ang kaniyang naninigas at ipinagmamayabang na ten inches thick na pag-aari.

“I’m so much worst that that, Ahab Aragon. I can let you taste both heaven and hell.”

End of Chapter 9

An: Yow pipol, how’s the story so far?

Sa mga naghihintay ng nakakauhaw na mga eksena, kalma papalapit pa lang tayo sa exciting part!

VOTE po ah?

SADDLE -

a seat fastened on the back of a horse or other animal for riding, typically made of leather and raised at the front and rear.

HEY

“If you had fun with this story, you might wanna check out my other works too! My Dearest Sakristan (Completed), Ang Machong Albularyo (Completed), Summer’s Bitter Kiss (Completed), at syempre, Ang Gagong Barumbado (COMPLETED).”

Chapter 10

An: Please click that star before scrolling down, okay?. Show your support by just simply hitting that Vote.

THE HORSES WERE REALLY WEAK. Iyan ang unang napansin ni Ahab nang makarating sila sa rancho.

Labag man sa kalooban sapagkat alam niyang madidismaya sa kaniya ng husto ang ama sa gagawin niyang iyon, walang ibang nagawa si Ahab kundi simulan ang pag-pi-physical exam sa mga kabayo.

“For the past few months, mahigit kumulang dalawang daan na ang nalagas sa aking mga kabayo,” kaswal na pahayag ni Don Vito na noo’y mariing nakasunod at nagmamatyag sa ginagawa ng doktor. “Gusto ko sanang mag-angkat na lang ng marami pa mula sa mga karatig bayan panghalili sa mga namatay, pero sa tingin ko ay walang saysay iyon. Baka mahawaan lang ang mga ito at mamatay rin sa huli.”

Kanina pa tahimik na hinihiling nang binata na iwanan siya ng Don doon sa kuwadra. Naasiwa siya sa presensiya ng lalaki. Hanggang sa sandaling iyon, animo’y nakadikit parin sa kaniyang balat ang katauhan ng Don.

Pinagpatuloy lang ni Ahab ang ginagawa, tila ba hindi interesado sa mga sinasabi ng haciendero. Pinakinggan niya nang maigi ang heartbeat ng kabayo gamit ang dala niyang sthetoscope. Pansin niyang sobrang tamlay ng mga ito.

“What do you thing is the reason kung bakit agaran ang pagkamatay ng mga kabayo dito sa hasyenda?” tanong ni Don Vito. “Sa tingin ko naman ay hindi dahil sa dehydration dahil maya’t maya ay pinapainom naman ang mga ito ng tubig. Wala ring saysay ang mga antibiotic na inereresta ng mga doktor na tumingin rito. The situation got even worst!”

Ahab heaved a sigh. Ayaw niya sanang kausapin ang haciendero, ngunit natatakot siya na kapag gawin niya iyon, baka sakalin siya ng Don, lalo pa at napakaikli lang ng pasensiya nito.

“Kahit pa sabihin na laging binibigyan ng tubig ang mga kabayo, kung masyado nang malala ang pagtatae, mabilis din silang madehydrate. At kapag nangyari ’yon, malimit ay magkakaroon sila ng laminitis.”

“Laminitis?” tanong ng Don saka hinugot ang isang pakete ng sigarilyo mula sa bulsa. Kumuha siya ng isang stick, kapagkuway sinidihan iyon at dinala sa bibig.

“Pamamaga ng mga kuko at paa ng mga kabayo dahilan para hindi ito makatayo. Nasisira ang kanilang mga tissues which is an indication also of kidney failures, na naging sanhi na kanilang kamatayan,” pagpapaliwanag ni Ahab. Teorya lang niya ang kaniyang mga sinasabi. Hindi siya sigurado kung ano ang pinakaugat ng sakit ng mga naturang hayop. He needs to do some further test.

Ibinuga ng haciendero ang usok ng sigarilyo bago nagwika. “Aanhin mo naman ang tae na ’yan?” ngunot noong tanong ni Don Vito nang makita ang pagdaskol ni Ahab ng kaunting tae ng kabayo gamit ang isang stick saka maingat na inilagay sa puting grapon.

“Kailangan ko ito sa laboratory. Ang pagtatae nila ay hindi disease. Indikasyon lang ito o sintomas ng isang pang malalang sakit.”

“Like what?” naguguluhang tanong ni Don Vito.

“Baka may ulceration na nangyayari sa loob ng digestive system ng mga kabayo.”

“Bakit naman sila magkaulcer gayong tutok ang mga trabahador ko sa pagpapakain sa mga ito,” makatotohanang wika ni Don Vito, saka bored na sumandal sa pinto ng kwadra.

“Minsan hindi lang dahil sa gutom nagkakaulcer ang mga kabayo. Pwede rin nila itong makuha mula sa mga vitamins o ano pang mga antibotic na maaring nakapagpatrigger sa kanilang pagtatae.”

SA

WAKAS

AY

INIWAN

NA RIN siya ni Don Vito doon sa kwadra. Ipinagpasalamat niya iyon sapagkat malayang napagmasdan ni Ahab ang Hacienda Monteverde nang palihim. Kailangan niyang maging maingat sa kaniyang mga kilos lalo pa’t nasa malapitan lang ang iba pang tauhan ng Don na inutusan nitong magbantay sa kaniya. Marahil ay alam ng mga trabahador na sapilitan lang ang kaniyang presensiya doon sa lupain ng mga Monteverde. Lahat ng mga tao roon ay pawang loyal sa hacienderong pinaglilulingkuran. Wala siyang ibang mahihingian ng tulong kundi ang sariling sikap lang.

Panaka-naka ay kinabisado ni Ahab ang buong kapaligiran. Mula sa makipot na daan patungo sa palayan, ang malayong kagubatan ng mga niyog at manggahan. Hindi rin nakaligtas sa kaniyang paningin ang malabong na mga maisan. Pilit niya ring hinahanap ang posibleng daan patungo sa hangganan ng lupain ng mga Monteverde. Sa pagkakaalam niya, magkaratig lang ang hasyenda ng Don Inno at ang lupaing pagmamay-ari ng mga Monteverde. Hinihiwalay lang ng isang malaking ilog ang magkaratig na mga lupain. Kailangan niyang mahanap ang tamang direksyon patungo sa ilog na iyon dahil kapag magkaroon siya ng tamang tiyempo at pagkakataon, tatakasan niya ang Don Vito.

Tatakas siya!

Kailangan niyang makaalis mula sa pugad ng haciendero. Tatakas siya sa kahit na anong paraan. Hinding hindi niya hahayaan ang kaniyang sarili na ikulong na lang ng haciendero sa mansiyon ng mga Monteverde ng mas matagal pang panahon. Hindi maatim ng kaniyang sikmura na maging sunod sunuran siya sa lahat ng mga ididikta nito sa kaniya.

“Handa na ang tanghalian, Doktor Ahab.”

May pagkagulat na binaling ng binata ang pansin patungo sa trabahador na si Abel na nasa pintuan ng kwadrang kinaroroonan niya sa sandaling iyon.

“Pinapatawag ka sa akin ni Don Vito sa kamalig. Hinihintay ka niya roon,” nakayukong dugtong ng lalaki. Hindi siya matingnan nito ng diritso tila ba nahihiya.

“Sabihin mo sa Don na hindi pa ako gutom. Mamaya na lang ako kakain. Tatapusin ko lang sa pag-inspeksyon itong lima pang mga kabayong narito sa kuwadra.”

“Pe-pero doktor Ahab, baka magagalit ang Don Vito,” nakayukong wika ng trabahador.

Hindi maiwasang hindi mapangunot ang noo ni Ahab. Hindi niya maintindihan kung bakit takot na takot ang mga tauhan sa hacienderong pinagsisilbihan. Pansin niya kasi, lahat ng lumalabas sa bibig ni Don Vito ay tila batas na kailangan na laging nasusunod. Kulang na lang maging diktador ito sa kaniyang mga nasasakupan.

“Bumalik ka na doon, Abel,” may halong inis na wika ni Ahab, dahilan para mapabuntong hininga ang lalaki saka may bahid ng takot na tumalikod pabalik sa kamalig.

Isa siyang Aragon. Hindi niya hahayaan na pati siya ay kontrolin din ni Don Vito. Kung tutuusin, malaking pabor ang ginagawa niyang iyon sa haciendero kahit pa sabihin na sapilitan ang serbisyong inilaan niya para sa rancho nito. Kahit pa bilanggo siya ng Don, iparamdam niya na kaya rin niyang makipagtigasan dito.

Kasalukuyan pinapakinggan ni Ahab ang heartbeat ng kulay itim na kabayo nang marinig niya ang marahas na mga yabag na noo’y papasok sa kinaroroonang kwadra. Hindi na niya kailangang magtanong pa kung sino ang taong papalapit sa kaniya, gayong memoryado na niya ang dominanteng amoy ng naturang lalaki.

Nabitawan ni Ahab ang hawak hawak na stethoscope nang biglang hilahin ni Don Vito ang kaniyang kamay. Napangiwi siya dahil sa sobrang diin ng paraan ng pagkahawak ng Don sa kaniya. Mayamaya pa ay isinandal siya nito sa pawid na dingding ng kwadra dahilan para mapasinghap siya. Matalim siyang tinitigan ng lalaki. Ramdam niya ang panlalamig sa mga mata nito. Pansin rin niya ang pag-igting ng panga ng haciendero wari bang galit na galit.

“Isa sa mga pinakaayaw ko ay ang sinusuway ang aking utos! I am the boss here and you will not dare deny my orders!” mabagsik na pahayag ni Don Vito, habang galit na idiniin ang doktor sa dingding. Hindi maiwasang hindi mapangiwi ni Ahab, hindi dahil nasasaktan siya sa ginawang iyon ng haciendero, kundi dahil sa estadyo niya na kung saan sobrang lapit lang ng distansiyang namamagitan sa kanilang mga mukha ni Don Vito. Maling galaw lang niya, tiyak ay maglalapat na ang kanilang mga ilong sa isa’t isa.

“I-I’m not denying your orders, Don Vito.” Sinubukang itulak ng doktor ang dibdib ng haciendero ngunit hindi iyon natinag.

“Pinatawag kita, ngunit di ka dumating! Tell me, hindi ba iyon pagsuway sa utos ko?!” nanunuyang singhal ni Don Vito. Tumatama ng daritso ang mainit na hininga nito sa ilong ng doktor.

Unti-unting nabahiran ng ngisi ang labi ng Don nang sa pangalawang pagkakataon sinubukan ngunit bigong matulak ni Ahab ang dibdib nito. Bagkus, sa ginawa niyang iyon, nagkaroon ng pagkakataon na dakpin ni Don Vito ang kaniyang mga kamay, kapagkuway marahas itong idiniin sa dingding. Wala siyang kawala sa pagkakataong iyon.

“Hi-hindi nga ako gutom. Ang pagtanggi kong saluhan ka sa pagkain ay hindi nangangahulugang sumusuway na ako sa mga ipinapagawa mo sa akin!” asik ni Ahab sa nanggigil nitong tinig. Tinapatan niya ang paraan kung paano siya tingnan ng Don dahilan para magkasukatan sila ng tingin.

“Don’t make me mad, Ahab Aragon!” Umigting ang panga ni Don Vito. “Kapag sabihin kong kakain ka, wala kang ibang pagpipilian kundi ang saluhan ako gutom ka man o hindi! Naintindihan mo?”

“Hindi mo ako pagmamay-ari, Don Vito! Hindi pwedeng pati ako ay kontrolin mo rin gaya sa kung paano mo ginawang sunod sunuran sa ’yo ang mga tauhan mo rito! Can’t you see? I am an Aragon! Hindi magkalayo ang agwat nating dalawa! Kung nirerespeto ka ng mga trabahador dito. Then, I deserve some respect too!”

“Nasa teritoryo kita, Ahab Aragon! Dito sa hacienda Monteverde ako ang diyos dito! Naintindihan mo? So don’t tell me I can’t dictate you, because I am the law here! Hangga’t nakaapak ka sa lupain ko, lumuhod ka sa paanan ko! I don’t care kahit pa isa kang tagapagmana ng mga Aragon!” matigas na wika ni Don Vito.

“Hindi! Kailanman ay hindi ako luluhod sa ’yo!” puno ng galit na sabi ni Ahab, habang pilit na kumakawala mula sa mahigpit na mga kamay ni Don Vito, ngunit mas hinigpitan pa lalo ng haciendero ang pagdiin sa kaniya sa dingding.“Balang araw, makakaalis din ako sa punyetang haciendang ito! Kapag darating ang araw na ’yan, pagbabayaran mo lahat ng kawalang hiyaang ito!”

“Talaga?!” Isang sarkastikong ngisi ang unti-unting gumuhit mula sa mga manipis na labi ni Don Vito. “Tingnan nga natin kung hanggang saan aabot ’yang angas mo!”

Pagkatapos sabihin iyon, marahas na pinuntirya ni Don Vito ang labi ni Ahab upang bigyan ng mapaniil na halik, ngunit maagap na naiwas ng doktor ang kaniyang mukha dahilan para sa panga nito dumapo ang labi ng haciendero.

Dahil sa gulat, nagawa niya ring mailayo si Don Vito sa kaniya pagkatapos ay tigalgal na naestatwa. Gulantang ang kaniyang nanbilog na mga mata. His dreadful eyes watched the man in disbelief! Bakit siya tinangkang hagkan ni Don Vito?

“Wh-what are you doing?!” nagpupuyos sa galit na tanong ni Ahab, shock was still evident in his round eyes.

Isang mapang-uyam na ngisi ang itinugon ni Don Vito, “this will be a reminder for you na kaya kong gawin kahit na ano ang nais kong gawin sa ’yo. You are a prisoner here! I can do anything what l want with you!” Muling binigyan ng Don si Ahab ng isang mapaniil na halik. Nagpumiglas muli ang doktor. Muntik nang maglapat ang kanilang mga labi dahilan para manindig ang mga balahibo sa kaniyang balat.

Sa halip na magpatinag, hindi man mahagkan ang pinanabikang labi, Don Vito took that little chance he has. He slowly glided his tounge mula sa panga ng doktor paibaba at patungo sa leeg nito. Napapikit nang mariin si Ahab sa ginawang iyon ng Don, clenching his teeth from the mix feeling of tingling pleasure and mere disgust! Nanghihina na rin ang kaniyang mga tuhod dahilan na sa halip na itulak ang katawan ni Don Vito, ang kaniyang mga kamay ay mariing nakakapit sa damit ng lalaki.

The enemy was kissing him! Hindi man nasakop ang kaniyang labi, pero ramdam niya ang malikot na dila ng haciendero sa kaniyang balat. Bawat espasyong nadaanan nito ay nababasa ng laway.

For the third time, Ahab felt Don Vito’s lips. It was firm but soft yet fast and controlling. With penetrating force, the man slides his tongue tasting and sucking the doctor’s adams apple for a while. Not long enough, Don Vito’s mouth rested on Ahab’s neck.

Ahab gasped, as he felt the sharp sensation, nang puno nang diin at bagsik na sinipsip ni Don Vito ang kaniyang balat. The doctor felt his body shiver, as the man constantly devoured his sensitive skin, enough for it to bleed and leaving bruise.

He felt the pain from that violent kiss!

“The next time you will disobey me, expect that your ass will be as red as my mother’s lipstick! Fix yourself! I shall expect you to the table and have lunch with us!” sabi ni Don Vito, bago lumabas sa kuwadra habang naiwang tulala ang doktor.

End of chapter 10

An: How’s the story so far? Share your comments and suggestions. Glad to hear tour thoughts!

Labyu and be well.

Yow

Hello pips! Congratulations po sa ating lahat.

Kidnapping The Doctor now reaches at the number 1 spot in #boyslove category.

Your support made Kidnapping The Doctor reach this far.

  ![](https://img.wattpad.com/2aa47bdf3181b2128c196cb2402eabcdcfcea7ca/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f474a30776853316273485a7975513d3d2d313235373138333339312e313730623131393534626665626462613939303337383233323738382e6a7067)

CHAPTER 11

“Sit!” utos ni Don Vito sa doctor, sabay turo sa bakanteng upoan sa tabi niya. Kalmang nakaupo ang hasyendero doon na para bang wala itong ginawang kabalastugan kanina sa kwadra.

Hell, he literally just crossed the line.

At ang mas nakakainis? Hindi niya pinagsisihan ang bagay na yon. Kinatuwa pa niya!

Sa harap nila, isang hapag na napupuno ng pagkain.

Ahab froze for a second. Muntik na siyang maluha sa katotohanang bumubulong sa utak niya. He was kidnapped. Now, trapped. And the worst part? He was kissed by the man he hated the most!

Yes! How disturbing was that? Hinagkan siya ni Don Vito nang walang pahintulot! Hindi niya lubos maisip na aabot siya sa puntong ma-violate ang dignidad niya nang ganoon karumi. It was truly a nightnmare!

Bawat hakbang niya papalapit sa mesa, nilalamon siya ng masidhing takot. He felt hollow. The memory burned. The image of that kiss still horrified him! The taste of it still clung to his lips like filth.

Sino nga bang makakarecover, after that? It was forced. That kiss wasn’t just a simple kiss, but a mere fact that he’s now losing control of himself. Ahab could still feel it…every inch of it.

And what’s bothering him?

Hindi man lang mukhang bothered ang lalaki. Parang wala lang ’yun kay Don Vito sa kabila ng paglampastangan nito sa pagkatao niya.

Napilitang umupo si Ahab sa tabi ni Don Vito. Not because he wanted to. Because he had to. Kung may choice lang sana siya. He hated the situation even more. Knowing the fact na hindi niya pwedeng i-resist ang utos ng isang Monteverde. Natatakot siya sa hasyendero. That was the truth he refused to say out loud.

“Now, eat!” Don Vito growled. Padaskol na inilapag nito ang isang pinggang puno ng pagkain sa harap ng doctor.

A command.

Ahab obeyed.

Of course he did.

Nanginginig ang kamay niya habang hawak ang kutsara. Each scoop of food felt like betrayal sa mismong sarili niya. Nilulunok niya ang pagkain nang sunod-sunod, not even tasting it. Jus obeying the Satanic man beside him.

Pero habang nilulunok niya ang pagkain, may mas mabigat siyang nilulunok. His pride. His anger. Aside from that… maraming tanong ang bumabagabag sa utak niya.

Bakit siya hinalikan ni Don Vito?

Seriously? Out of all the sick things na pwedeng gawin sa kaniya, that?

Hindi niya maintindihan. And yet… here he was. Still thinking about it. Sure, he wasn’t being obedient. Medyo bastos din sa bunganga. Pero sapat na ba ’yon para halayin siya ni Don Vito ng isang mapaniil na halik?

Why?

Dahil first kiss niya yun! Cliché man or whatever, hindi sa isang lalaki gusto niyang ibigay ang first kiss niya. That, killed him. Bukod sa kaaway pa ang kumuha ng unang halik niya… That kiss wasn’t even romantic, puro takot lang at poot.

But he could not deny the heat though.

Kahit anong pilit niyang i-block sa isip niya ang memory ng labi ni Don Vito, it kept flashing back like a curse? His lips tingled with phantom heat. His chest, tight with shame. Bakit parang… napaso siya sa halik na ’yon?

“Finish that.”

Isang utos ulit. Wala pa ring emosyon sa boses ng lalaki, pero ramdam niya ang banta. Don Vito didn’t need to yell to make his bones tremble. The sheer presence of his voice was enough.

Walang nagawa si Ahab kundi ituloy ang pagkain. Because resistance meant consequences.

He was a prisoner.

Not just by chains or threats. But by fear and shame. And of course, with twisted, forbidden kiss na ayaw niya pero hindi niya mabura sa isip.

“The next time you disobey me, expect that your ass will be as red as my mother’s lipstick.”

Ahab stiffened. He could still hear it though. That wasn’t a joke. Ramdam niya pa rin ang nginig sa kalamnan habang naaalala ang bawat salitang lumabas sa bibig ng lalaking iyon.

He never expected to fall this deep into hell. Walang siyang laban at takas. Wala rin siyang karapatang tumanggi. He was like a moth, unknowingly drawn to a flame that would burn him alive.

But what if he disobeyed him again? What would happen? He didn’t have to ask. Because something in him knew, kung kaya nitong nakawin ang halik niya nang ganoon kadali… What else could he take?

Gusto na niyang tumakbo, tumakas at maglaho palayo sa hasyendero. Pero sa ngayon… all he could do was follow the devil, swallow his fear like poison, and pretend he still had a shred of control left.

“Excellent,” bulong ni Don Vito, bahagyang ngumisi pa ito nang makitang naubos ni Ahab ang pagkaing inihain niya. Of course he was satisfied.

“Now that you’ve eaten, pupunta lang ako saglit sa niyugan,” kalmadong saad ni Don Vito habang tumatayo. “You’ll stay here. Bumalik ka sa kwadra. Continue checking the horses. Kung may kailangan ka, tawagin mo si Abel.”

“O-okay, Don Vito…”

Pamilyar ang lasa ng salitang ’yon sa bibig niya. Sobrang nakakahiya at nakakababa ng dignidad. Gusto na lang sakalin ni Ahab ang sarili sa sandaling yun. Look at him now. The once proud Aragon, reduced to a trembling voice. He was losing grip of himself, and worse, he knew it.

“Very well.”

“Abel,” tawag niya sa lalaking nasa lilim ng punong mangga. “Ihanda ang kabayo.”

“Gagawin ko po, Don Vito.”

Agad na kinalagan ng utusan ang kabayo, kapagkuway binigay ang naturang hayop sa hasyendero. The servant was indeed obedient, just like everyone else around him.

“Abel,” dagdag ni Don Vito habang inaakyat ang kabayo, “ikaw na muna ang bahala sa doktor.”

“Gagawin ko po, Don Vito.”

Ahab exhaled deeply. Finally, a sliver of relief. That was all what he needed. Enough to plan. At kahit ilang minuto lang, sapat na para makapag-isip siya.

That was his moment to flee.

Tumikhim si Ahab, saka pasimpleng sinipat ang paligid. Lahat ng pasikot sikot na pwedeng daanan ay hinahanap ng kaniyang mapanuring tingin. His mind raced. His pulse followed rapidly. Nangangati ang anticipation niyang makalayo sa lugar na yun. Don Vito was dangerous. Hindi siya makakapayag na tuluyan siyang babuyin nito.

The chains in his hands, he couldn’t see it but could definitely feel it. He would not be owned. Not by a Monteverde. Not by that smug bastard with the sharp tongue and sharper hands.

Kung magtatagal siya doon, di niya alam kung makakabalik pa siya sa mga Aragon. No damn way! Over his dead body. Better to die trying than to live kneeling in front of his enemy.

“Better not think about escaping.”

Ahab froze, instantly.

“If you’re not here once I return,” malamig na dugtong ni Don Vito, “you better start praying that I will never find you.”

Napalunok ang doctor.

“Because if I do… I won’t show mercy.”

Nakakasakal ang sumunod na katahimikan. Parang bumagsak ang langit sa balikat ni Ahab. His fists clenched. Pumikit siya nang mariin, pinipigilan ang galit na gustong sumabog.

He wanted to shout, and to fight back, pero alam niyang walang silbi yon dahil wala siyang armas. Wala rin siyang alas laban kay Don Vito. How pathetic was that?

He opened his eyes and glared as the man pulled the horse’s rope and started walking away.

---

Huminga nang malalim si Ahab and went back to work. Isa-isa niyang sinusuri ang mga kabayo. Maingat ang galaw ng kamay niya, marahan ang haplos sa leeg ng isa, kasabay ng pabulong na pag-amo.

“Easy… easy…”

Isang malamig na patak ang dumapo sa braso niya. Then another.

“Shit.”

Napatingala siya.

Dumidilim na pala. Mabilis na bumaba ang ulap. Tapos bumuhos bigla. Ang bubong ng kuwadra, kumalabog sa bagsik ng ulan. Nagsabay-sabay ang pag-alma ng mga kabayo, nagiging balisa sa kulog at hangin.

“Tigil mo na muna ’yan, dok!” sigaw ng pamilyar na boses.

Si Abel, nasa bungad ng kuwadra, hawak ang malaking payong na halos liparin ng hangin.

Ahab stepped back. Wala siyang choice kundi ang magpalipas ng ulan sa kamalig.

---

Lumalalim na ang gabi.

Nakaupo si Ahab sa lumang bangko, niyayakap ang sarili habang nanginginig. The oil lamp flickered unsteadily. Sobrang tahimik sa loob ng kamalig, maliban sa tunog ng ulan at ng mga buntong-hininga niya.

Mayamaya lumangitngit ang kawayang sahig.

Slowly, he looked up. At doon…

Tumambad sa kaniya si Don Vito na basang-basa. Nakahubad na sa katawan nito ang basang tee-shirt. Tanging pantalon na lang ang suot. May mga patak pa ng ulan sa dibdib at tiyan nito. Pero wala itong pakialam kung sino ang nakakakita.

As if the world belonged to him.

“D-Don Vito…” nauutal niyang sabi, habang nanlalaki ang mata.

And as if that wasn’t enough, hinubad ng hasyendero ang natitirang saplot, kasama pati brief nito. Now, the man in front of him was bare naked!

Ahab quickly looked away. Napalingon siya sa bubong, sa kisame, sa kahit saan maliban sa… malaking manhood ni Don Vito na nakabuyangyang sa mismong harap niya.

But too late, kahit ayaw aminin, nakita niya. It was clean shaved, and as handsome, and rugged as how the haciendero looked. Naramdaman niya ang pang-iinit sa kaniyang mukha, parang siya pa ang nahihiya sa sitwasyon na ’yon.

Why the hell was that?!

Hindi bago sa kanya ang makakita ng hubad na katawan ng isang lalaki, but it was Don Vito! The devil himself was fully naked… and standing just meters away from him.

Hindi dapat siya naaapektuhan. Hindi dapat… So why was his chest tightening? Why was his face burning?

On the other hand, walang pakialam si Don Vito sa kaniya. Tinalikuran lang siya nito para isampay ang mga basang damit. Tumambad ang likod, balikat, at ang matigas at firm na puwetan nito. Lahat ng yon hubad sa mga mata ni Ahab.

The doctor looked away again.

Lumapit si Don Vito sa kaniya. Bahagyang ngumiti, as if enjoying the uncomfort he’s making him feel.

“Why?” tanong niya, may halong tukso ang boses. “Do I make you uncomfortable like this?”

“Fuck! Of course you do, you satanic bastard,” alburuto ng utak niya.

“A-Ah, of course not!” depensang sagot ni Ahab. His voice betrayed him. Because the lie was obvious sa kung paano siya mapalunok.

Lumapit pa lalo si Don Vito. Napalitan ng ngisi ang kanina’y kaswal na ngiti. Ngayon naroon ang mapanukso at mapangashas itong lumalapit.

“So gusto mo akong nakikitang nakahubad, huh?” he mockingly asked.

“Fuck you,” mura ni Ahab, kahit nanginginig ang boses.

Tumawa si Don Vito. Tuwang tuwa siyang paglaruan ang takot sa mukha ng doctor… at ine-enjoy niya iyon.

“Right here?” sagot nito, kunwari’y nag-iisip. He paused dangerously. “No. Not yet. I don’t want to traumatize you… not tonight . “

Sa mga salitang ’yon, parang may pader na gumuho sa paligid ng kamalig. Ang init, ang tensyon, ang presensya ni Don Vito, lahat iyon, gumapang sa katawan ni Ahab.

Sa labas, patuloy sa pagbuhos ang ulan.

At sa loob, mas malakas ang bagyong pilit niyang pinipigilan.

He was losing control.

Again.

And he hated it.

CHAPTER 12

Umuulan pa rin.

Sa halip na tumigil, mas lalo lang itong lumakas. It was relentless.

Isang lumang banig ang basta na lang inihagis ni Don Vito kay Ahab.

“Go to sleep. Malalim na ang gabi.”

It wasn’t a suggestion.

Tahimik na lumakad si Ahab, pero bawat hakbang niya may kasamang galit na hindi niya kayang ilabas. Pinili niyang maglatag sa pinakadulong sulok.

As if the farthest corner could save him.

He tried to calm his racing heart. Pero paano? Kasama niya ang lalaking dumukot sa kaniya. The same man who could break him without blinking.

Sa dilim, kitang-kita pa rin niya ang pigura ni Don Vito na nakahiga na sa kawayang bangko.

He couldn’t even tell if the bastard was asleep or worse, baka nagmamasid lang ito at minamanmanan siya. The uncertainty alone was enough to destroy him.

Each time the lightning flashed… the shadows lingered around them like ghosts whispering run. Pero hindi siya makagalaw. Not yet. Not with Don Vito still breathing.

Sa labas, nagwawala ang ulan, pero sa dibdib ni Ahab? Mas malakas pa doon ang unos. And deep down… He knew he was still trapped with a monster.

Pero kahit nagkakagulo na ang utak niya, may isang ideya pa ring pilit na umaangat.

Kailangan niyang makatakas.

If he failed tonight, he might never escape again.

Kailangan lang niyang maghintay ng tamang sandali. Maybe… maybe kung makatulog na si Don Vito? Kung makalusot lang siya sa isang maling liko ng gabi, baka sakaling makawala pa siya sa impiyernong iyon.

Pero parang may sariling isip ang dilim. At sa gitna ng katahimikan, nagsalita si Don Vito.

“I know you’re looking at me, Ahab Aragon.”

Parang binuhusan ng yelo si Ahab. Agad siyang nanigas sa banig, nagkunwaring tulog. Pati paghinga niya, pilit niyang kinontrol.

Pero huli na.

“Whatever you’re thinking,” babala ni Don Vito, “stop it now.”

Tumayo si Don Vito, saka naglakad papunta sa pintuan. Kumalansing ang bakal. Isang tunog na diretso sa utak ni Ahab. Nilagyan ng kadena ang pinto. At ’yung susi? Diritsong sinilid sa bulsa.

“You have nowhere else to go.”

Pagkatapos, kalmadong bumalik sa pagkakahiga ang hasyendero.

Halos mapaluha si Ahab dahil sa matinding frustration.

This man was playing guard in that room. It was a cage. And he knew exactly who the prisoner was.

Tumitig si Ahab sa pintong nakakadena. Narinig niya ang bawat halinghing ng hangin at ang bawat patak ng ulan. Para siyang sinasakal ng sitwasyon.

Pero nang marinig niya ang unti-unting paghilik ni Don Vito maya maya pa… umusbong ang pag-asa niya.

Dahan-dahan siyang bumangon. He crept towards the monster. Every instinct screamed at him to stop. He didn’t.

Malamig ang kanyang pawis. Nanginginig rin ang kanyang mga kamay habang dahan-dahang inaabot ang bulsa ni Don Vito. Nasa gilid lang nito ang susi. Kailangan lang ng tiyempo para makuha yon.

One mistake and Don Vito would kill him.

Biglang tumigil ang hilik. Nanlaki ang mata ni Ahab. Ang lakas ng kabog ng dibdib niya!

Had he just doomed himself?

Pigil ang kaniyang paghinga. His fingers were halfway into the pocket. Dahan-dahan niyang naramdaman ang malamig na bakal sa loob ng bulsa.

The key.

Nasa kamay na niya.

Konti na lang.

Bumalik ang paghilik ni Don Vito.

Nakahinga ng maluwag ang doctor, pero di siya dapat makampante. Marahan niyang hinugot ang susi.

Kunti na lang, makukuha na niya ito.

Or so he thought.

Until…

A strong hand wrapped around his wrist like steel.

“What do you think you’re doing?”

Nahuli siya nito! He’s done. He knew Don Vito wouldn’t let this slide.

Nagpumiglas siya. He needed to run. He needed to get the hell out. But, all of it was useless. Para lang siyang langgam sa kamay ni Don Vito Monteverde.

“D-Don Vito!”

He tried to think of an excuse, but the game was over. That was his dreadful end.

Marahas na bumangon ang hasyendero, hawak pa rin ang kamay niya nang mahigpit. Hinila siya nito palapit hanggang halos magdikit ang mga mukha nila.

Too close.

Too dangerous.

Ahab felt the rage wanting to defend himself. Fear killed the thought instantly. Rage and fear collided inside his chest.

“Trying to escape?” Puno ng banta ang boses ng hasyendero. His eyes were burning. His breathing turned ragged.

Every inch of him screamed control.

Ahab swallowed hard. He was trapped. And he knew, there was no way out.

Pero hindi siya pwedeng basta mamatay. Not like this.

Survival kicked in. His mind raced desperately.

In a move so unwise and truly insane, for it just might work… He did the most insane thing possible.

He kissed him.

Hard.

No hesitations at all.

Just mouths crashing together like a fatal mistake.

A kiss was the last thing either of them expected.

One thing became painfully clear. Now, he’s playing fire with the devil.

For it was not just a kiss.

It was a dare.

Did he just provoke a monster even further? At kung hindi man, wala na siyang ibang maisip na paraan para iligtas ang sarili niya.

And so he kissed him with reckless desperation. He tasted the danger, the madness, the violence hidden beneath the kiss.

For the briefest second, Don Vito froze. But he bounced back quickly. Men like him don’t get kissed. They take.

So he took over. He devoured him right back. Like Satan kissing his mistress.

Hinila niya si Ahab palapit, halos durugin ang katawan nito sa higpit ng hawak niya. Their mouths clashed again… this time on his terms. Rough, enough that he could taste blood. Dominant enough to force the doctor into submission.

Sin had never tasted this intoxicating.

Don Vito’s hand slid down to Ahab’s back, pulling him in with brute strength. A possessive fire surged in his veins, like a wolf who finally caught his prey.

Ahab felt it.

The heat.

The hunger.

A part of him wanted to give in.

Pero sa likod ng halik, Ahab must execute his plan. Hindi siya puwedeng magpadala. Hindi sa sandaling yon.

Habang nilalamon siya ng lalaking ’yon, dahan-dahang gumalaw ang kamay niya. Dahan-dahang pababa. Careful enough not to be noticed.

Tulad ng mapanuksong haplos, ang daliri niya, dumausdos patungo sa bulsa ng hasyendero.

If he succeeded this time, he could finally run.

His fingers brushed against the fabric, hanggang naramdaman ni Ahab ang matigas na metal sa loob ng bulsa nito.

There it is.

The key!

His ticket out of that godforsaken hacienda.

Humigpit ang dibdib niya. Kailangan niyang kumilos nang mabilis at tahimik. Isa lang ang sigurado. Kapag nahuli siya ulit ni Don Vito… well, it will be completely over for him.

Dahan-dahan niyang hinugot ang susi. Kailangan niyang hindi pumalpak.

Isa lang na mali… and the devil himself will tear him apart limb by limb.

Pero sa kalagitnaan ng plano niya, isang bagay ang sumapok sa utak niya. Something… wrong. He couldn’t just ignore it. He couldn’t shake off the feeling of Don Vito’s lips against his. Why did that kiss feel real?

’Yung mga labi ni Don Vito… sobrang init at totoo. ’Yung paghawak nito sa batok niya… firm and possessive as hell.

“Ahab, focus, goddamnit!” Hindi siya nandito para malibugan. He’s here to survive.

Kinuha niya ang susi. Malalim ang hininga niya, at mas madilim na ang kanyang mga mata.

Then…

Isang biglaan at malutong na suntok ang pinakawalan niya, deretso sa sikmura ni Don Vito.

“Agh-!” napasinghap ang hasyendero, pagkatapos namilipit sa sakit. Nakangangang para bang hindi makapaniwala.

In that split second, Ahab bolted through the door.

He actually made it out.

“Aragon!” dumagundong ang galit na sigaw ni Don Vito.

Narinig niyang nagpupumilit itong bumangon. Pero kahit si Don Vito Monteverde, hindi agad-agad makakabawi mula sa isang suntok na sinabayan ng betrayal at adrenaline.

Tumakbo si Ahab nang mabilis. Basang-basa siya sa ulan, lumulubog sa putik ang mga paa, at sugatan na ang binti. Pero wala siyang pakialam.

He was finally free of that place. He wasn’t going back.

Habang tumatakbo si Ahab palayo, hinahabol siya ng mga yabag pati ang sigaw ng mga tauhan sa hasyenda.

His heart slammed against his ribs. Nahirapan siyang huminga dahil sa kaba, pero buo ang loob niya. Hindi siya puwedeng mahuli. Not now. Not ever.

Every step hurt like hell, pero hindi siya tumigil. Kaya tumatakbo siya.

Sa putikan.

Sa dilim na nakakabulag.

Sa ulan na halos nakakasakit ang tama sa balat.

Not even once na lumingon ni huminto siya.

Hindi niya namalayang lumiliwanag na ang paligid. Sa hinaba ng kaniyang pagtakas, sa wakas, nagbabadya na ang pagsikat ng araw. At sa dulo ng kalsada, nakita niya ang pag-asa nang makita niya ang isang ilaw. Isang sasakyan ang aakyat, papalapit ito sa kinaroroonan niya.

He made it.

Tinaas niya ang kamay. Pilit pinatatag ang sarili.

Huminto ang sasakyan.

Bumaba ang bintana.

Isang lalaki.

Nakasombrero. Hindi kita ang mukha.

“Do you need help?” Masyadong kalmado ang boses nito.

“Yes. May I get a ride? I need to get to town.”

Pinilit niyang maging steady.

Tumango ang lalaki. “Alright. Get in.”

Hindi na nagdalawang-isip si Ahab. Binuksan niya ang pinto, pumasok, sinarado ito at huminga ng malalim.

Safe na siya.

Finally.

The end of Don Vito’s madness.

Habang binabaybay nila ang madilim at basang daan, unti-unting huminahon ang kanyang dibdib.

Pero…

Something felt off.

Tahimik ang lalaki. Hindi ito nagtatanong. Ni hindi curious kung saan siya galing. Hindi kahit nagtanong kung bakit basang-basa siya. Diretso lang ang tingin nito sa kalsada.

A chill crawled up his spine.

May kung anong kumikirot sa likod ng utak niya. Masamang kutob.

Ligtas nga ba talaga siya?

Napakapit si Ahab sa kanyang upuan. At pagkatapos, isang amoy.

Isang matamis, nakakapalitong amoy na biglang bumalot sa loob ng sasakyan.

“…tear gas?”

Napakapit siya sa hawakan ng pinto. Sinubukan niya itong buksan.

Naka-lock.

Napalunok siya.

Shit!

Ang kanyang paningin, unti-unting lumabo.

Sino?!

Ngunit bago pa niya masagot ang sarili, bumagsak na siya sa upuan saka nawalan ng malay.

Patuloy na umandar ang sasakyan, bumabaybay sa maulang kalsada, bringing him back to the hasyenda.

And this time…

…he won’t just hurt him.

He’ll break him.

Chapter 13

Pagdilat ng mga mata ni Ahab, agad siyang sinalubong ng pamilyar na dilim at lamig ng silid na ’yon. It was the same damn room. Back to where he started.

Hindi siya agad gumalaw. Nakahiga lang siya, pilit inaaninag ang kisame na halos hindi niya makita.

His body ached. His pride had long been left behind in that forest, while he was trying to save himself from that nightmare.

Pumikit siya saglit. Bad idea. Mas luminaw ang alaala ng desperadong pagtatangkang pagtakas niya.

May sumalubong na sasakyan. May ilaw. Someone had helped him.

His brows furrowed.

Wait… what the hell happened?

Muli siyang napadilat. Reality crashed into him harder this time. Nandun pa rin siya sa hasyenda ni Don Vito Monteverde.

Kumuyom ang kamao niya. Fear crawled up his throat until breathing itself became difficult.

Isang matinis na kalansing ng susi ang bumasag sa katahimikan.

The door creaked open.

And then he saw him.

It was Don Vito. His silhouette was enough to drain every ounce of hope from Ahab’s body.

Napabalikwas siya sa kama. His eyes were locked on the man standing at the door.

The devil, in flesh.

Malamig at possessive ang mga mata ni Don Vito. As if there was nothing in this world he couldn’t own.

Naglakad siya papalapit. Walang pagmamadali sa hakbang nito. Alam niyang wala ng takas pa ang doctor sa sandaling yon.

“You’re really craving trouble, aren’t you, Ahab Aragon?” He uttered with dangerous calm, habang inilalabas ang isang stick ng yosi.

“You truly have a death wish, do you?”

Ahab’s throat tightened. Natuyo ang lalamunan niya. His body betrayed him, fear nailed him in place. Last night was his only shot. And he lost it.

“D-Don Vito…”

Pero hindi natinag ang hasyendero. Sa halip, sinindihan nito ang yosi, humithit ng malalim, at marahang ibinuga ang usok sa ere… diretso sa mukha ni Ahab.

Napapikit si Ahab, saka napaubo. The smoke wasn’t suffocating. Don Vito was. Along with his power and control. The way he owned the space, and everything in it.

Don Vito stared at him as if Ahab’s fear was entertainment to him.

“Don’t worry,” he murmured with a cruel smile. Bahagya siyang yumuko, para mas magpantay ang mga mata nila. “Dahil sa ginawa mong pagtatangkang pagtakas kagabi, your wish will be fulfilled today.”

Anong ibig niyang sabihin?

Patayin siya? Paglaruan muna bago bitayin?

His mind spiraled into endless, ugly possibilities.

“And not just you, Ahab… Everyone you love will join you in hell.”

Parang may sumabog sa dibdib ng doktor. For the first time that night, the fear wasn’t for himself.

“Who should go first?” Don Vito mused, stretching like this was all just a game. “Your beloved secretary… Emily?”

Nanlaki ang mga mata ni Ahab.

“No!” Nabiyak ang boses niya bago pa man tuluyang makawala.

“Please!” halos isigaw niya, pero ang lumabas, isang mahinang bulong lang na puno ng desperasyon.

“Don Vito, I’m begging you-”

“You’re begging?” he scoffed softly, may bahagyang ngiti sa labi. Pero ang mga mata, punong puno ng hatred.

“Funny,” he hummed in amusement. “Hindi ka naman ganyan kagabi. Matapang ka pa nga nung sinuntok mo ako. You sneaky brat.”

“I’ll do anything!” halos mapunit ang lalamunan ni Ahab. “Just don’t hurt them-please!”

And there, he fell to his knees. Wala na siyang pakialam sa pride o sa dignidad niya. What’s important in that moment, ay mailigtas ang mga mahal niya sa buhay.

A slow smile spread across Don Vito’s face. Why not? That was the moment he wanted.

The same man who used to argue with him, ngayon ay nakaluhod sa harap niya, at nagmamakaawa pa.

“You’ll do anything?” he whispered dangerously.

Mabilis na tumango si Ahab. “Yes! Just don’t hurt them!”

Hindi sumagot si Don Vito. Sa halip, nilagok nito ang huling hithit ng yosi, at tuluyang itinaktak ang abo sa sahig. Like nothing mattered.

Dahan-dahan siyang yumuko, inilapit ang mukha kay Ahab, hanggang ang bibig niya ay halos dumikit sa tainga ng lalaki.

“Do you know what I love seeing the most, Ahab?”

Hindi gumalaw si Ahab.

“I want my horses to get better,” he whispered, threatening yet calm. “Do your fucking job as a doctor and fix my ranch.”

May biglang pumasok na malamig na hangin sa pagitan nila, ngunit hindi yun sapat para patayin ang init ng tensyon.

“And you… will obey me,” aniya. “Get up, Ahab,”

Nag-aalangan, pero napilitan tumayo ang doktor.

“If you really mean it…” patuloy ni Don Vito, lumalapit pa.

Now, he’s too close.

“Prove it,” he said firmly. “And don’t try to run again.”

Tinapik niya ang pisngi ni Ahab. Hindi malakas, pero ’yung gesture? Mas masakit pa sa suntok.

“Because if you make one mistake…”

Huminto siya.

“I will wipe out the entire Aragon family, the ones you love the most.”

Napasinghap ng malalim si Ahab.

Then, without a backward glance, Don Vito turned and called out… “Delia!”

A woman entered. May pagod sa galaw nito, pero buo pa rin ang tindig.

“Don Vito,” she greeted quietly.

“Dalhan mo ng pagkain ang doktor,” kaswal na utos nito, habang ibinulsa ang isang kamay sa kanyang kupas na pantalon. “Kailangan niyang lumakas. Marami pa siyang gagawin para sa akin.”

“Masusunod po.”

Ilang saglit pa, bumalik si Delia, bitbit ang tray na may umuusok pang mainit na soup. Maingat niyang inilapag sa kama bago muling yumuko.

“Makakaalis ka na,” malamig na utos ni Don Vito nang hindi man lang lumingon.

“Kumain ka.”

Ahab followed without a word. Wala siyang lakas para tumutol. Slowly, he picked up the spoon. Sinubukan niyang kumain, pero kahit anong pilit, tumatanggi ang sikmura niya.

Of course, Don Vito noticed.

“You barely eat,” Don Vito said, that cold, amused tone creeping in.

“Because I’m afraid of you, Don Vito.”

It was the truth. Fear clung to him like a second skin.

For a moment, tahimik lang si Don Vito, pero hindi nawala ang ngisi sa labi nito. “Don’t be afraid,” he said finally. “As long as you’re useful to me… I won’t hurt you, Ahab Aragon.”

And then… he moved. Lumapit siya at umupo sa kama katapat ni Ahab. At bago pa makapalag ang doktor, hinablot ni Don Vito ang kutsarang hawak niya.Tapos, sumalok siya ng pagkain.

“Eat.”

“D-Don Vito…” Ahab breathed out shakily, disgust flashed across his face. “I won’t eat that. I can feed myself.”

Nagtagis ang kanyang panga. Kahit unti-unti siyang binabasag, meron pa ring natitirang katiting na paglalaban sa loob niya.

Feeding him was the last thing Ahab expected from a man like Don Vito. This wasn’t what he expected. Not from this man. Not after everything. What twisted game was he playing now?

If this was mercy, Ahab feared what cruelty looked like.

“Darling…” he murmured against the tension between them. “I’m afraid you don’t have a choice.”

Darling?!

Parang sinampal si Ahab ng salita na yon. Nanlaki ang mata niya. His head jerked up, as if slapped awake by the absurdity of it all.

At doon, sa harap niya, si Don Vito, in all his cunning glory. Ang ngiti nito? Matamis kung titingnan, pero may lason sa ilalim. It was a predator’s grin. One who already won the game before the prey even knew there was one.

Napalunok si Ahab. The tension between them turned the room into a living nightmare.

“Don’t make this hard for you, Ahab Aragon,” he said in a deceptively gentle tone.

Bago pa man makapalag, Don Vito raised the spoon again.

“Now… eat.”

Ahab’s pulse turned erratic.

Lumapit pa ito sa kaniya saka yumuko. Now their faces were just inches apart. The scent hit him… mint, dark wine, tobacco… and something else.

Something sinfully male.

Something wicked.

Ahab stiffened. Hindi siya handa sa ganoong lapit. Hindi sa ganoong titig. He felt… trapped.

Pero bakit may parte sa kanya na hindi tumatanggi?

“I won’t say this again,” Don Vito warned. “Eat…”

A smug smirk was on his face.

“…just like how you took my lips last night.”

Parang may sumabog sa loob niya. Why the hell did Don Vito have to bring that up?

He didn’t want to remember that. Pero huli na. Every sinful second came crashing back. The heat. The desperation. His fingers trembling as he reached for the key. Don Vito’s grip like steel. The raw, hungry kiss that should have never happened. But did. And burned.

At ngayon, narito sila, na parang wala lang yun kay Don Vito.

Napakapit si Ahab sa sarili, trying to stay grounded. Pero ang katawan niya? Nag-iinit bigla sa kahihiyan.

Then came that touch. Soft and controlled but dominant. Ang daliri ni Don Vito sa kanyang baba, as he lifted his face.

They locked eyes.

“Are you confused, Ahab Aragon?” he mocked softly. “Do you want me to remind you of everything? Huh?” His smirk curled with temptation. “Weren’t you the one who started that kiss? What’s wrong now… are you regretting it?”

“No! I did that because I was scared!” panic cracked through his voice. “Because I wanted to escape from you!”

Pero kung walang ibig sabihin ang halik na iyon, bakit hanggang ngayon ay sinusunog pa rin siya ng alaala nito?

Every time Don Vito looked at him like that, it wasn’t just terror. It was as if his body craved for more. And he hated that part of himself that responded to it.

A shiver traced his spine.

It wasn’t fear anymore. It was something far more dangerous. A hunger that shouldn’t exist.

“D-Don Vito…”

His voice trembled.

Too late. The game had already changed.

Chapter 14

Nakahawak si Ahab sa gilid ng kama, pilit kinokontrol ang paghinga habang unti-unting bumibigat ang katawan niya. Masakit at pagod ang kaniyang kalamnan. Kahit busog na siya, nananatiling malamig ang balat niya dahil sa lalaking nakatayo sa harap niya.

“You need to take a bath to clean the mud off,” walang emosyong sabi ni Don Vito.

Napapikit si Ahab, saka marahang napabuntong-hininga. Ibinaba niya ang tingin.

“I want to sleep first… Masakit pa rin ang katawan ko.”

Sumunod ang saglit na katahimikan.

“I’ll help you.”

Parang may yelong ibinuhos sa batok ni Ahab. Napaangat siya agad ng ulo, nanlaki ang mga mata.

“D-Don Vito…”

Hindi niya alam kung bakit mas lalo siyang kinabahan doon.

Lumapit si Don Vito. The way he stepped closer sent a jolt down his spine. May kung anong dumagundong sa dibdib niya.

“Strip off your clothes.”

Parang huminto ang mundo ni Ahab.

“What?!” Napakunot ang noo ng doctor, halatang nagpanic. “N-no way!”

Ahab wrapped his arms around himself.

Si Don Vito, sa kabilang banda? Kalma pa rin, and still unbothered. Hindi man lang tinablan sa pagtutol ni Ahab. Mukhang ine-enjoy pa nga ang sitwasyon. Halata sa mga mata niyang parang natutuwa sa awkwardness ni Ahab

“I don’t want to,” pumiyok pa ang boses niya. Mas lalong humigpit ang yakap ni Ahab sa sarili.

Kahit alam niyang wala namang malisya dapat, dahil parehong lalaki sila… That should’ve made it easier. But it didn’t.

Not with him.

Not with Don Vito.

There’s no way in hell he’d strip in front of his enemy.

Tumaas lang ang isang kilay ni Don Vito.

“I don’t want to do this either.”

“Then don’t, you asshole!”

Pero hindi ’yon nakalabas sa bibig niya.

Napakagat-labi si Ahab, pilit hinahawakan ang natitirang lakas ng loob.

“Then why are you doing it?” kumunot ang noo niya.

Lumapit pa si Don Vito, halos magdikit na ang hininga nila.

“Because,” mabagal na sabi nito, “you need to take a bath.”

And just like that, mahigpit na hinawakan ni Don Vito ang braso ni Ahab. Dinala niya ito papunta sa banyo. Ahab’s feet dragged behind. Habang sumasakit ang katawan niya, lalo namang gumugulo ang isip niya.

Pagbukas ng pinto, bumungad sa kanila ang marangyang banyo na may marble floors and old-trimmed fixtures. There’s also a huge bathtub fit for a king.

Huminto si Don Vito.

Tumingin diretso sa kaniya.

“Strip.”

Ahab’s throat tightened. Napalunok siya. He doesn’t want to.

Ilang beses man niyang sabihing walang malisya rito, hindi pa rin kumalma ang katawan niya. He knew this moment might come.

Now that they were actually there, his whole damn body betrayed him.

He hesitated.

No. Absolutely not.

“Hurry up. I don’t have all day,” may bahid ng pagkainip ang boses ni Don Vito.

Napasinghap ang doktor. In that moment, he knew he was just a captive, toyed by his oppressor.

Dahan-dahan niyang hinubad ang kanyang maruming pang-itaas, pilit na pinanatiling maayos ang tiklop nito, para mapahaba pa ang sandali. With trembling hands, he slipped off the rest of his clothes, as if each piece he shed took with it a piece of his pride.

He stood there… exposed and vulnerable.

Tumama ang lamig ng hangin sa balat niya, pero mas matalim ang pakiramdam ng titig na nakabaon sa kanya.

Hindi umiwas si Don Vito.

Hindi rin ngumiti.

At somehow, mas nakakabaliw iyon.

The doctor looked away, trying to swallow the bitter shame inside him. But deep inside, one question echoed.

“What the hell am I doing here?”

Meanwhile, kahit tahimik si Don Vito, pero ang mga mata niya hindi. His eyes were betraying everything. He was looking. Studying and taking everything in. He was slowly devouring Ahab’s body in silence.

Ahab was, in a way, maddeningly exquisite. Hindi tipikal na gym-built na lalaki, pero may kakaibang harmony ang lean form ng katawan. His chest was firm, his skin flawless na may pink pang nipples, and damn… that V-line? Perfectly carved like temptation itself. That body doesn’t beg for attention, but demands it anyway.

Don Vito’s jaw clenched. That wasn’t even fair.

His gaze lingered.

Lower.

Then lower.

Damn.

Too far.

He didn’t mean to stare at the man’s dick. Because why would he? What was stopping him? Nothing.

No one.

So he watched him. There! In that forbidden zone, thin hair began to trace a path to what he definitely shouldn’t be looking at.

The doctor’s manhood. Hindi ’yon maliit, pero hindi rin sobra. Sakto lang. Just enough to fit in his palm.

He can have it in any way.

“Fuck!”, Don Vito cursed silently. “What the hell are you doing to me, Ahab Aragon?”

Doon na nagsimulang mawalan ng saysay ang self-control ni Don Vito. Sa ilalim ng malambot na ilaw ng banyo, bawat detalye ng katawan ni Ahab ay hubot hubad sa kaniyang mga mata.

It was indeed beautiful, yet tragic, and absolutely off-limits.

He looked away. A pointless attempt to kill the fire crawling under his skin. He was a man. A real man. Never in his life had he been weak to temptation.

But Ahab Aragon?

Ahab was a different story. Ahab was chaos in the shape of soft skin and raw vulnerability. And that chaos was calling him.

“Why him?” he thought bitterly. “ Bakit sa isang lalaki?“

But then again… who cares? If his cock wanted something, then the rest of him would follow. And right now? It wanted this doctor. This delicate man, kidnapped underneath him.

Bumalik ang tingin ni Don Vito sa hubad na katawan ni Ahab. And just as he was about to lose every ounce of decency, he had left… Unti-unti niyang inabot ang butones ng polo niya.

Isa-isa.

Walang pagmamadali.

“W-What are you doing?” Napaatras si Ahab. His voice came out raspy, unsure if it was fear or just a horrifying curiosity.

“Isn’t it obvious?” mahina niyang sabi, panunuya ang gumuhit sa boses niya. “I’m going to take a bath.”

His eyes never left Ahab. “I’m in dire need of one.”

Ahab swallowed hard, halos mabilaukan sa sariling hininga. “P-Pero kakaligo mo lang…”

Napatitig siya sa mamasa-masang buhok ni Don Vito. Kumikintab sa ilalim ng ilaw, halatang bagong shampoo pa lang.

“There’s no need for you to take a bath,” bulong niya. “K-Kasi malinis ka na…”

Pero hindi gumalaw ang hasyendero. Hindi rin kumurap. At sa titig nito? There was something more in it.

Dark…

Mysterious…

Hungry of something more.

“Because I’ll help you take a bath.”

At bago pa man makatanggi si Ahab, dumapo na ang tunog ng tela sa sahig. Una ang puting shirt. Sunod, kumaluskos ang zipper ng pantalon ni Don Vito.

Ahab’s breath hitched.

Everything in him screamed run, pero bakit parang ayaw gumalaw ng katawan niya?

Mabilis siyang tumalikod, halos madulas pa sa gilid ng bath tub. Tuloy-tuloy ang hakbang. Kailangan niyang lumayo. Lumoblob siya sa tubig nang may pagmamadali, hinayaang lamigin ang katawan.

He felt the water rippled behind him.

Then…

The water moved again.

Don Vito entered the tub like a god descending his throne. Walang pagmamadali sa kilos nito.

He knew Ahab wouldn’t escape.

Ahab clenched the edge of the tub. His breath shallow, while his heart thundering like as if he was about to die at that moment.

“Come over to me, Ahab Aragon.”

Voice like silk, but with a dagger hidden inside every syllable. Walang puwang para sa tanong. Wala ring espasyo para sa rason.

“Can’t I just stay here?” mahinang sabi ng doktor.

Don Vito raised an eyebrow.

“Ahab… Do not test my patience.”

That was a countdown.

Inabot ni Don Vito ang bote ng bath oil. The moment the oil touched his palm, it released a warmth in the air. It smells sandalwood or bergamot.

He poured it into the water, letting the scent cling to the steam.

“Come over so I can bathe you properly.”

Tinikom ni Ahab ang labi. Hindi siya gumalaw. He knew he should fight. He knew he should scream, slap, shout, and run.

Pero habang unti-unting sinasalok ni Don Vito ang tubig, habang banayad nitong hinuhugasan ang kanyang buhok, he couldn’t move.

The water slid down his scalp. It was warm and gentle.

Almost… loving?

He closed his eyes, against his better judgment.

A memory… soft yet blurry, slid in.

His mother… Delailah.

Pinapaliguan siya ng kanyang ina noong bata pa siya. Nilalaro ang buhok niya. Pinupunasan ang pisngi. Hahaplusin ang noo, hahalikan ito. Lahat ’yon, dati.

Before she left.

Before she disappeared.

Before she gave up on him.

He longed for his mother’s warmth and touch.

And now… now someone else was doing it.

A stranger.

A monster.

A man.

A man who, no matter how dangerous, was giving him something his heart had long forgotten…

Affection.

Of being loved.

Of being cared for.

Ahab knew it was wrong. All of it was twisted. But his soul didn’t know the difference anymore.

Ahab didn’t know how to fight that kind of danger.

Dahil hindi dahas ang kalaban niya ngayon.

Kundi lambing.

And worse?

He was beginning to crave it.

He should hate this man.

But why did he seem to love the enemy’s…

Touch.

CHAPTER 15

Hindi na mabilang ni Ahab kung ilang araw na siyang nakakulong sa hasyenda ng mga Monteverde. At sa puntong ito, wala na rin iyong saysay.

Pare-pareho lang naman ang nangyayari. Gigising siya. Maghahanap ng lunas. Matutulog nang bigo.

At kahit anong pilit niyang tanggapin na iyon na ang bagong realidad niya, may kung anong hindi mapakali sa loob niya.

“ Is my family okay? Is someone looking for me?“

Halos hindi na niya nakikita si Don Vito nitong mga nakaraang araw. Siyempre. Hinahayaan siyang mabaon sa trabaho.

Mas mabuti na rin iyon. Ayaw niya ring makita ang demonyong ’yon.

Kahit anong effort ni Ahab, wala pa ring nangyayaring himala. Walang epekto ang bawat gamot na pinaghirapan niyang buuin.

“How the hell are they still sick?”

Ilang beses na ba siyang nag-adjust ng dosage? Ilang gabi na siyang walang tulog? All of that for nothing.

“Please, get better.” Habang marahang hinahaplos ang leeg ng kabayo. “Please, save me.”

Sa totoo lang, mas desperado siyang makatakas kaysa iligtas ang mga kabayo.

Tumulo ang pawis sa sentido niya kahit malamig ang hangin. Napabuntong-hininga siya, sabay sabunot sa sariling buhok.

Ang dating matalas niyang mga mata, ngayon ay lantang-lanta na sa puyat. Ang kutis niyang mestizo, namumutla na. Ang dating makinis na balat, may bahid na ng stress.

Don Vito gave him two months. Na para bang pinirmahan na nito ang sentensiya niya.

And after all his effort… wala pa rin siyang progress. Halos pare-pareho pa rin ang kondisyon ng mga kabayo. Mahihina saka lupaypay. Halos wala nang silbi… katulad niya.

“Is that how you heal the horses?”

Ang boses na yun sa likod niya ay parang malamig na kutsilyong dumikit sa kaniyang batok.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Ahab. Napalingon siya. Nakatayo sa may pintuan ng kwadra ang isang lalaking naka-cow boy hat.

At sa isang iglap, tumayo ang balahibo ni Ahab. Kilala niya ang presensyang iyon. Ang panganib na dala nito. At isang iglap… nakilala niya.

That man!

Ang driver. Ang lalaki na nagpasakay sa kanya nung tumakas siya.

Napatigas ang panga ni Ahab. Bahagyang nanginig ang mga daliri niya.

“What are you doing here?” Napakuyom ang panga ni Ahab. Kumulo ang hiya sa sikmura niya nang maalalang naloko siya nito. Ngayon, gusto niyang bumawi.

“You just stand there praying for a miracle to happen?” sagot ng lalaki, at punong-puno ng pangungutya.

Humakbang ang lalaki papalapit. Habang papalapit ito, mas lalong kumukurba ang ngisi sa labi nito.

“Look at you… So pathetic.”

Ahab clenched his jaw.

Lumapit pa lalo ang lalaki to the extent na halos magkadikit ang hininga nila.

“I don’t get it,” aniya sabay mahinang halakhak. “Bakit ba ang daming pumupuri sa’yo?”

Tumagilid ang ulo nito, as if pinag-aaralan siya.

“They say you’re brilliant. A genius.”

Saglit na katahimikan.

Then…

“Pero hanggang ngayon… wala ka pa ring nagagawa. Maybe you’re not a genius at all. Maybe you’re just a fraud.”

At ang pinakamasama? May bahagi sa kaniya na naniniwalang baka tama ito.

Napatawa ito nang marahan.

“You’ve been here for weeks. And yet, the horses are still dying. Those pretty little medicines of yours?”

Dumura ang lalaki.

“Useless. And your skills? A fucking joke.”

Ahab’s fist clenched tight.

“Oh?” Bahagyang umangat ang kilay nito. “Did I hit something?”

Mas lalo pang lumalim ang mapanghamon na tingin nito.

“If I were you, I’d start questioning my worth too. Because a real doctor… would’ve fixed this by now. But you? You’re just a prisoner playing pretend.”

That did it.

Sa unang pagkakataon, hindi takot ang naramdaman ni Ahab. Kundi purong galit.

“I’d be a little more cautious too if I were you.” Ahab shot back. Because if I could get out of here, sisiguraduhin kong isa ka sa mga unang mabulok sa kulungan.“

At ang kaharap?

Ngumisi lang ito.

“That’s funny!” Yumuko at mas lalo pang dumikit. “Especially when we both know the truth?”

Huminto ang lalaki tapos…

“When will you be free, doctor? Or better yet… will you even make it out alive?”

Kumirot ang sikmura ni Ahab, pero hindi siya umatras.

“Fuck you!” Walang prenong asik niya.

“Fuck me?” Umalingawngaw ang bastos nitong tawa. “You can’t… Not in this lifetime. Because between the two of us… I’m the top dog here.”

Tinapik niya ang pisngi ni Ahab.

“You know what?” bumaba ang tono nito. “Maybe the only reason you got this far…”

Sabay ngisi.

“Is that pretty face of yours. And that tight little-”

Kumiling ang ulo nito.

“Ass.”

Parang may pumutok sa sentido niya. Hindi lang sa galit, kundi pati sa hiya at pagkadiri.

Pero bago pa man lumipad ang kamao niya…

“What the hell are you doing here, Odin?!”

Naputol ang sandali.

Parehong napalingon sina Ahab at Odin.

Nakatayo si Don Vito sa pintuan. Mga kamay nasa bulsa. Relaxed ang tindig, pero ang mga mata niya? Pumapatay.

Pero si Odin? Ngumiti lang.

“Oh? Nothing much,” walang kaabog-abog nitong sagot. “Just giving your doctor a little push.”

Napatingin pa siya sa mga kabayong halos hindi na makagalaw. “Kalahati na ng mga kabayo mo ang bumagsak, little brother. Thought I’d light a fire under his pretty little ass.”

Nag-ikot ng tingin si Odin, saka muling bumaling kay Ahab.

“Though I must say… I expected more from you. I mean, you’re the legendary Doctor Ahab, right?” lumapad ang ngisi nito, “But still no cure? Tsk. Makes you wonder.”

Ahab was boiling in rage. Halos sumabog ang leeg niya sa galit.

“You bastard-”

“Enough!” Isang salita lang, yet authority dripped from his voice like venom. “Get out, Odin,” mariing utos ni Don Vito.

Tumikhim si Odin bago muling ngumisi.

“Sure.”

Lumakad siya palapit kay Don Vito.

At sa boses na kalahating biro, kalahating babala…

“But don’t you ever forget…” dumilim ang tono nito, sapat para marinig ni Ahab. “I saved you. Just in time, my brother.”

Tumawa siya nang mahina saka lumingon kay Ahab.

“You should thank me too, doctor. If it weren’t for me, you’d still be crawling in the dirt. Or rotting in some ditch.”

Ahab snapped. “I’d rather be dead than be trapped in this fucking hellhole!”

But Odin just laughed, habang papalabas.

“You should feel honored. Not everyone gets to be personally kidnapped by Don Vito Monteverde himself.”

“Enough, Odin.”

Tumalikod na si Odin. Pero bago tuluyang mawala sa paningin, sumingit pa, “You owe me a big one, careless man.”

Sumunod ang katahimikan.

Tahimik si Don Vito. Si Ahab naman, halos mabulunan sa pinipigilang galit.

Saka binasag ni Don Vito ang katahimikan. “Don’t mind him.”

Hindi papayag si Ahab ng gano’n lang.

“Why? Because he’s your brother?” may pait sa boses niya. At sa puntong ’yon, dalawa na ang kalaban sa paningin niya.

Nagtagpo ang kanilang mga mata. One glare dared, the other dominated.

At dahan-dahan, humakbang si Don Vito palapit.

“I’m your only enemy, Ahab Aragon.”

CHAPTER 16

Madilim na ang kwadra pagbalik ni Ahab.

Tahimik ang gabi. Nawawala ang ingay ng mga kabayo. Instead, all he could hear was the wind scraping through the open fields.

Mabilis ang kaniyang lakad habang hinahagod ng malamig na hangin ang kaniyang balat. Biglang sumikip ang dibdib niya.

Paglapit niya sa kulungan, napahinto siya.The horses were slumped down, bodies pressed to the ground, weak. Mabagal ang galaw. Yung iba, hindi na halos humihinga.

“Damn…” napamura siya.

Lumuhod siya, sinuri ang bibig, mata, tiyan. Humahabol ang tibok ng puso nito kahit nanghihina na.

Bigla siyang napalingon sa feeding box. Naamoy niya agad. Masakit sa ilong… hindi amoy ng dayami. Masyadong matalas. Hindi natural.

Hinawi niya ang pagkain, dahan-dahan. May halong pinong berdeng pulbos. Kumuha siya ng kaunting sample at inilapit sa ilong. Napaatras siya.

“Shit…” sumikip ang dibdib niya. Napakuyom agad ang kamao niya.

May naghalo nito.

That was why he couldn’t heal them. Sinadya ang sakunang nananalasa sa Hasyenda Monteverde. Each death and suffering was planned. Hindi siya maaaring magkamali.

Tumayo siya, pinipilit pakalmahin ang sarili kahit nanginginig ang kamay niya. His heart was pounding, blood boiling with rage. Sinuyod niya ang paligid… walang tao. Wala ring galaw.

But still… he felt it.

He was being watched.

Ikinuyom niya ang kamay sa bulsa niya. Kahit nag-iisa siya, ramdam niya ang bigat ng presensiya sa paligid.

Now the truth was revealed. May traydor sa loob ng hasyenda.

It must be someone close or someone trusted.

Someone who knew exactly where to strike… straight at the pride of Hasyenda Monteverde.

Hinawakan niya ang maliit na vial ng sample. Sa ilaw ng nag-iisang bombilya sa kwadra, kumikislap ang lason sa loob ng bote, parang buhay.

He needed to tell Don Vito.

Kahit anong takot ang nararamdaman niya sa lalaking iyon, wala na iyong saysay.

This was bigger than fear.

Hindi lang ito laban para sa kabayo o para sa lupa. Kung hindi siya kikilos sa sandaling iyon, baka siya na ang susunod na lasunin ng kung sinong nasa likod ng lahat.

Ayaw pa niyang mamatay… not like this, not quietly. Kahit hindi niya aminin, damay na siya sa digmaang ’yon mula nang kidnapin siya ni Don Vito at piliting maghanap ng lunas sa pagkasira ng mga kabayo nito.

Tumingala siya sa madilim na kisame ng kwadra. A realization struck him hard. Kung sino man ang nasa likod nito, hindi lang basta inggit o sabotahe ang motibo.

Hindi simpleng sabotahe ito.

Dahan-dahan siyang umatras mula sa feeding box, mahigpit ang hawak sa maliit na vial ng lason. Malamig ang hangin sa paligid, pero init ng pawis ang gumagapang sa batok niya.

Something wasn’t right. Hindi lang kabayo ang problema sa sandaling yon.

May presensiya sa dilim. Ramdam niya. Napalinga siya. The shadows shifted, subtly. May tao sa gilid ng kwadra. Hindi gumagalaw, at hindi rin lumalapit.

Nanigas ang katawan ni Ahab. Hindi niya maaninag ang mukha nito, pero ramdam niya ang bigat ng titig na nakabaon sa kaniya. Alam nito kung kailan siya dumating.

Damn it!

Hindi siya pwedeng magpahuli rito… hindi sa sandaling yon, hindi doon.

Pinilit niyang gawing pantay ang paghinga. Kailangan niyang magmukhang walang nadiskubre. Dahan-dahan niyang inikot ang katawan, naglakad palayo sa feeding box na parang normal lang ang lahat.

Bawat galaw niya… sinusundan.

Sa sulok ng labi niya, umusbong ang isang mapait na ngiti. “You wanna play, huh?” umigting ang panga niya. Hindi man siya armado, pero hindi rin siya biktima.

Not anymore.

Pero hindi sa sandaling iyon. Hindi sa lugar na iyon. Isa lang ang goal niya… ang makarating kay Don Vito, at masigurong buhay pa siya bago sumikat ang araw.

Pagkapasok niya sa mansion, muntik na siyang mabangga ni Don Vito na kalalabas lang ng silid. Nagtagpo ang mga mata nila. Hindi siya nakaiwas.

Don Vito’s gaze was dark. Too heavy as it is. One look and Ahab’s body betrayed him. Goosebumps crawled up his skin. There’s that heat with fear and something else he refused to name… all colliding inside his chest.

“Do you need something, Ahab?” tanong ni Don Vito.

Nagtaas si Ahab ng kamay, inilantad ang maliit na bote. “May lason.” Hindi siya kumurap.“Sa feed. Someone’s trying to kill them.”

Hindi umatras si Don Vito.

Of course, he didn’t. The man never knew how to retreat. Sa halip, lumapit pa siya… isang hakbang, dalawa… hanggang halos magdikit ang mga katawan nila. Pero sa kabila ng lahat, alam ni Ahab. Mas ligtas siya rito kaysa sa dilim ng kwadra.

At nakakainis iyon.

Kinuha ni Don Vito ang bote at tiningnan ito nang masinsinan.

Matagal nitong inobserbahan ang bote. His jaw clenched slowly. Ang mga mata niya’y malamig, pero sa likod ng maitim na titig, may apoy na handang sumunog ng kahit sino.

Hindi gumalaw si Ahab. Hindi rin siya huminga nang buo. Alam niyang seryoso ito. At alam rin niyang hindi ito matatapos sa usapan.

“Gawan mo ng paraan.” Mababa ang tinig nito, pero sapat para manigas si Ahab.

Mas nakakatakot ang kalmadong boses nito. Hindi niya alam kung anong kaparusahan ang kasunod, pero sigurado siya… hindi ito matatapos doon.

Don Vito never let things go.

He buried them.

Lumapit pa nang husto ang hasyendero sa kaniya. Halos dumampi sa tenga ni Ahab.

Bumaba ang boses ni Don Vito hanggang halos hangin na lang iyon sa balat niya. “Stay close. You might be the next.”

His words curled like smoke, sinking deep.

Kumirot ang sikmura ni Ahab.

Napapikit si Ahab. Nanginginig ang tuhod niya. Hindi niya alam kung takot pa ba iyon.

The thought alone made his chest tighten.

But in that moment… he was screwed.

Hindi na siya simpleng outsider sa Hasyenda Monteverde.

Nasa loob na siya ng gulo.

CHAPTER 17

Nakasandal si Don Vito sa veranda ng mansiyon, isang kamay ang nakapulupot sa baso ng whiskey habang tinatanaw ang buong Hasyenda Monteverde.

Bawat dampi ng hangin, may dalang insulto sa pagkatao niya.

“Fucking cowards.” Napadiin ang hawak niya sa baso bago niya iyon inubos.

Hindi niya alam kung sino ang may lakas ng loob lasunin ang mga kabayo niya. Higit sa lahat, hindi niya alam kung sino ang dapat patayin.

The poison and it’s loss was not the problem, kundi ang fact na wala siyang idea kung sino ang may pakana nito.

Napapikit siya ng mata.

Pero hindi bumababa ang tensyon sa dibdib niya.

Hanggang mapansin niya ang liwanag sa left wing ng mansion. Galing sa laboratoryo. At sa hindi niya maintindihang dahilan, kumirot ang dibdib niya.

He clicked his tongue, irritated for reasons he refused to name.

Pinulot niya ang jacket, saka pumasok sa loob ng mansiyon. Mabigat ang kaniyang hakbang, pero mas mabigat ang iniisip.

Pagbukas ng pinto, natigilan siya.

Nandoon si Ahab.

Nakayuko sa isang mesa, walang pahinga. Magulo ang buhok. May pawis sa leeg. Bahagyang nanginginig ang mga kamay habang pinaghahalo ang kemikal sa maliliit na tube.

The air smelled like alcohol, chemicals, and desperation.

Don Vito leaned against the doorframe, watching his beloved doctor silently.

Habang pinagmamasdan ang doktor, lalong sumisikip ang panga niya. Ahab looked exhausted, yet his hands kept moving.

Hindi niya gusto ang kung anong nararamdaman niya. He didn’t want to see Ahab break. He did’nt want to harm him either, kahit pa binabantaan niya ito lagi sa tuwing sumusuway ito sa kaniya.

Hinila niya pababa ang sariling pride. Kahit gaano siya kainis sa kabagalan ng progreso ni Ahab, hindi niya maikakaila na mahirap ang ginagawa nito. They were chasing a poison they barely understood.

Don Vito finally stepped forward. Tinapik niya ang mesa. Mabilis napalingon si Ahab. Gulat, halos mabitawan ang hawak.

“You better hurry up, Aragon. Before I could lose my patience.”

Nagtagpo ang mga mata nila.

At doon, nag-iba ang hangin.

Hindi pa man lubusang nauunawaan ni Ahab sa sarili pero… that tension wasn’t just about the antidote anymore.

It was about them. And that strange feeling… without the doctor knowing, there was a part of him that slowly started…

…waiting, burning, and exploding.

Nag-iwas ng tingin si Ahab. Binalik ang atensyon sa ginagawa.

Don Vito was there, observing everything. Hindi siya kumikibo, pero matalim at gutom ang mga mata niya na nakapako sa katawan ng doktor na abalang-abala sa ginagawa.

Jogging pants lang ang suot ni Ahab. Naka-loose shirt, bahagyang nakataas dahil sa pagyuko. At sa ilalim ng ilaw ng laboratoryo, kitang-kita ni Don Vito ang hugis ng matambok nitong pwetan, as if tempting to be touched.

Don Vito’s jaw tightened.

“Fucking shit…” naikuyom niya ang kaniyang kamao.

His gaze dropped deeper. Halatang wala itong suot na brief. At sa bawat paggalaw ng doktor, humahakab pa lalo ang tela, halos pinabakat ng husto ang malulusog na laman.

He looked away, pero hindi siya makaalis.

His self-control was hanging by a thread. He wanted to touch that skin. To rim that ass. To taste every bit of it! He wanted to press that body against the cold wall and ruin him. Pero hindi pa. Hindi pa sa sandaling yon.

Ahab was still innocent to the danger.

And Don Vito was still pretending to be tame.

“Sure ka ba diyan sa ginagawa mo?” Bahagya siyang yumuko sa mesa. His voice was calm, pero sa ilalim noon, may apoy.

Humakbang siya palapit, sinasakto ang anggulo ng katawan para matakpan ang bumubukol sa suot niyang pantalon. Hindi ito ang lugar.

But his body didn’t care.

“I’m trying,” sagot ni Ahab habang hindi iniaalis ang tingin sa timpla. “Pero hindi ako sigurado. I can’t lie about that.”

“Trying won’t save my ranch.”

“Then maybe you should let someone else do it,” putol niyang sabi. “Pero kung ako ang gusto mong gumawa nito, then let me work the way I know how.”

Tumahimik si Don Vito, pero ang mga mata niya, lumalim.

“You’re getting braver, Ahab Aragon. You talk like a man who still thinks he’s free.”

Nagtagpo ang tingin nila.

And for a moment, pareho silang hindi huminga.

“Freedom is something I hold on to.” Mahina man ang boses niya, matalim pa rin. “Kahit gaano kahirap o kapanganib.”

Don Vito stepped closer, sapat para ramdam ni Ahab ang init ng katawan nito.

“You’re inside my world now, Ahab,” Don Vito said roughly. “And in my world? Control is everything.”

Pero hindi umatras ang doctor.

“Pwede na akong umalis pagkatapos nito, ’di ba?” Pinilit niyang huwag manginig ang boses.

Tahimik ng ilang segundo bago sumagot si Don Vito.

“Hindi pa.” Walang pag-aalinlangan sa boses nito. “You’re not going anywhere until I say so.”

Nanigas si Ahab.

“Don Vito, please…” lumapit siya, pilit steady ang boses. “Ginawa ko na lahat. Magagawan ko ’to ng paraan. Hindi na ako parte ng problemang ’to.”

A breath.

“You have to set me free. May buhay akong naghihintay sa labas.”

“No.” Isang salita lang, pero parang sampal.

Nagdilim ang mukha ni Ahab. “You don’t own me.” Umangat ang dibdib niya. “Hindi mo ako pwedeng ikulong dito.”

Tumawa si Don Vito nang mapait. “I don’t need to own you.”

He stepped closer.

“But I decide what happens here.”

A pause…

“And you?”

His eyes dropped slowly.

“You’re staying, Aragon.”

Tahimik, pero ngayon, may takot na ang doktor.

“Aaminin ko…” Humugot siya ng mabigat na hininga. “I’m scared of you.”

That landed.

Napatingin nang mabilis si Don Vito, pero naroon pa rin ang talim sa mata nito. Hindi niya inaasahan ’yon.

Napayuko si Ahab. “Sa lahat ng bagay dito… Ikaw ang pinakanakakatakot. Dahil hindi ko alam kung kailan ka puputok. O kung kailan mo ako sisirain. “

The words hung in the air like smoke. Tahimik si Don Vito. He wasn’t expecting that honesty. For the first time, wala siyang sagot.

Guilt?

No.

Hindi siya gano’n, …pero bakit parang may mali?

Ahab’s words struck deeper than any bullet.

And it hit him hard. Ganun na ba siya ka-nakakatakot sa lalaking ’to? Was he being hard towards his precious doctor, given the fact na hindi naman niya to sinasaktan physically?

Tumalikod siya.

Mabigat ang hininga.

All this time, akala niya kontrolado niya ang lahat.

Ang sitwasyon.

Ang hacienda.

Si Ahab.

Pero ngayon?

He realized something painful. Habang pilit niyang kinokontrol ang lahat, lalo niyang itinutulak palayo ang doktor.

At para sa isang lalaking sanay sa pag-angkin ng lahat, bakit tila nasasaktan siya sa katotohanang yun? Was he in love with his captive doctor?

YOW!

Patuloy pa rin po ang number 1 spot ng kwentong to. SALAMAT NG MARAMI!!!!!!! Hope mabasa niyo rin ang iba kong mga kwento.

CHAPTER 18

Hindi nababagay si Don Vito sa Club Venom. Pero sa paraan ng pagpasok niya, para bang siya pa ang may-ari ng club. Walang makapagsasabing out of place siya sa lugar na yun.

Naka-all black siya. From collar to sole. Suot ang custom-fit shirt hugging his frame, black jeans, and polished shoes.

Tahimik siyang naglakad. Kumikislap ang ilaw sa pulang usok, sa basang balat ng mga katawang umiindayog sa dance floor. Halos nakakabingi ang bass, pero deadma si Don Vito.

Hindi siya nagmamadali. Hindi rin siya tumitingin kung sino ang tumitingin sa kaniya.

He didn’t need to.

Diretso siya sa bar. Hindi para makisayaw o maghanap ng one-night stand.

He’s done with that.

Tonight, he drinks para makalimot sa lahat ng kamalasan niya sa buhay.

Matagal na rin mula nung huli siyang tumapak dito. Nothing changed.

The vibe still filled filth and hunger. Nothing changed.

“Don Vito?”

He stopped and turned slowly.

Tumambad sa kaniya ang isang babaeng nakapulang dress, sobrang sikip na halos sakalin na ang boobs nito.

“Don Vito,” ulit niya, smiling like she practiced it. “It’s me… Magda.”

Napakunot ang noo ni Don Vito.

“ You don’t remember? We had a night… sa mansiyon mo. You were drunk. I wasn’t.“

Tiningnan niya ito mula ulo hanggang paa, pero walang emosyon ni recognition.

“Do I know you?”

That landed.

Kitang nag-crack ang ngiti ni Magda.

“You don’t remember me? I am Magda. We had a one night-”

“Maybe I forgot…” putol niya nang walang interes, “…because you weren’t that memorable.”

Dumaan siya sa tabi ni Magda na parang hangin lang ang kausap. No apology nor remorse.

Hindi dahil likas na sa kaniya ang pagiging masama… well, partly… He just doesn’t care. Not tonight. Getting laid by bitch wasn’t his plan for that night.

Magda stayed frozen and was left behind.

Umupo si Don Vito sa sulok ng bar.

“Whiskey. No chaser.”

Tinungga niya agad. Ramdam niya ang sunog ng lalamunan pababa. That’s the way he wanted it. At least may nararamdaman siya.

He wasn’t here for fun. He was here to drown. Ngunit sa kabila ng madaming ingay, mas lalo lang lumalakas ang laman ng ulo niya.

Ang lason sa Hacienda Monteverde. Mga kabayong bumabagsak isa-isa. Ang mga palihim na titig ng mga tauhan niya. Failure creeping in unforgivingly.

At sa gitna ng lahat, andun Ahab Aragon. That stubborn, annoying, brave little doctor.

Hindi niya dapat iniisip ang lalaki, pero hindi siya mapakali.

That look.

That fire.

That resistance.

…

That kiss.

Napahigpit ang hawak niya sa baso.

Was he losing control? Or worse, was he getting attached?

Noong una, gustong gusto niyang makita ang galit sa mukha ni Ahab, pero bakit bigla na lang naging iba ang nararamdaman niya para dito?

Was he scared of losing Ahab, given the fact na hindi pa nito nalunasan ang problema ng hacienda? O takot siyang mawala ito, dahil hindi man niya aaminin, totoong minahal na niya ang isang Aragon who seemed to hate him to the core.

“I need to breathe.” Napapikit siya bago muling tumungga ng whiskey.

Unknowingly, bumalik si Magda sa tabi niya.

“You wanna dance?” halos dumampi ang labi nito sa tenga niya.

Nilingon siya ni Don Vito, pero malamig pa sa yelo. “No.”

Walang explanation. Just pure rejection.

Napasinghap si Magda. Nagulat, pero hindi umatras. Sa halip, lumapit pa. Umupo siya sa tabi ni Don Vito, dikit na dikit.

“You’re so serious,” aniya habang pinapatong ang kamay sa hita nito. “Don’t you ever loosen up?”

Don Vito didn’t move.

Hindi siya nag-react. Pero sa loob niya? Kumulo ang dugo. Not in a good way. Banas na banas na siya sa dalaga. Kung pwede lang sipain na niya ’to palayo.

Gumapang ang kamay ni Magda mula sa hita pataas sa nakabukol na nakatago sa ilalim ng pantalon. Sinusukat kung hanggang saan ang pisi ni Don Vito, tempting and pushing him.

Kung dati ’to, baka nilapa na niya ang dalaga. Pero ngayon? Wala siyang nararamdaman. It was all dead and dry.

Ibang katawan ang pumapasok sa isip niya.

Si Ahab.

Naglalaro sa isip niya ang pawis sa leeg ng doktor habang abala sa paghalo ng antidote. ’Yung pagkagat nito sa labi habang nag-iisip. Pati na ang inis sa boses nito na palaban pero nanginginig.

And that mouth when he kissed him before.

What the hell was happening to him?

Magda’s hand was already pushing boundaries. Pero imbes na sumabay, lalong nagulo ang dibdib niya.

Bakit si Ahab ang naiisip niya?

The doctor hated him. Hindi rin ito nagpapakita ng interes sa kaniya. In fact, he’s scared of him. And yet… there he was. Part of him wanted more from his doctor. Not just his body. Not just the obedience. He wanted to see what would happen kapag binasag na niya ang pader ng lalaking ’yon completely.

He wanted power over Ahab.

…at doon siya napatigil. Kasi may mali. Hindi lang control ang hinahanap niya.

Ayaw niyang aminin. Pero gusto niyang mahalin siya nito pabalik. But how? That’s impossible. Ahab loathed him.

At ’yon ang hindi niya matanggap.

“You’re thinking too much,” bulong ni Magda, habang kinapa ang zipper ng pantalon niya, trying to open it down.

Napalingon siya. Hinawakan niya nang mariin ang kamay ng babae, sapat para mapatigil.

“Stop.”

“Why?”

“I don’t want you.” Walang pag-aalinlangan sa boses niya. “And I don’t pretend.”

Diretsong inalis niya ang kamay nito.

Hindi na ulit nagpumilit si Magda, pero nanatili itong nakaupo sa tabi niya.

Sandali pang nakatunganga si Don Vito sa loob ng Club Venom. Hawak pa rin ang baso ng alak na halos wala nang laman. Dalawa… tatlo, o baka apat na rounds na ng whiskey ang nauubos niya, pero hindi pa rin naibsan ang laman ng utak niya.

He knew hindi na yun tungkol sa kabayo, o sa hasyenda.

It was about him.

Sa bawat alaala ng mga matatalim at mapanghamon na mga matang ’yon, lalo lang siyang naiirita.

At lalo ring nahuhumaling.

Hindi lang dahil gwapo at maganda ang katawan nito. Hindi lang dahil sa pagiging matigas ng ulo.

It was the way he resisted and didn’t bend. The way he looked at him… like he wasn’t afraid.

That was new and dangerous because he craved that fire.

He wanted to own him.

Then…

He smirked.

“Come with me.” Halos paos at hayok ang boses nito.

Magda’s eyes lit up.

Hindi nagbiro si Don Vito. Hindi rin siya lasing sa paraang malabo ang isip. Alam niya ang sinasabi niya. Kailangan niya nang katawan. Something warm and disposable na pwedeng pagbuhusan ng uhaw na hindi napapawi ng whiskey lang.

Tahimik ang mansion nang dumating sila.

Walang ilaw. Wala ring tao. Ang mga yapak nila sa marble floor ay tunog ng tensyon, hindi ng excitement.

That wasn’t a desire. That was distraction.

Pero hindi ’yon ramdam ni Magda. Hindi niya ramdam ang bigat sa balikat ni Don Vito. Hindi niya alam na hindi siya ang habol nito sa gabing yun.

“Akala ko sa kwarto mo tayo pupunta.” May halong tukso ang boses niya.

“Shut up and walk.”

Diretso silang naglakad patungo sa laboratory.

Pagpasok nila sa lab, agad niyang isinara ang pinto.

Magda turned with a seductive smile, her hips swaying as she closed the distance between them. Inabot niya si Don Vito, dahan-dahang dinadaanan ng mga daliri ang matigas nitong dibdib sa ilalim ng damit, pababa hanggang sa sinturon, pressing against the growing bulge she could feel stirring beneath his pants. Ramdam niya ang init na bumabalik, parehong init na naalala niya noon.

“Tell me you want me.” Marahan niyang hinalikan ang leeg nito.

Nakapikit si Don Vito, naninigas ang katawan. For once, he was fighting himself. Naglalaban ang pagnanasa at ang mga aninong gumugulo sa isip niya.

Bakit sa bawat haplos ni Magda, iba ang mukha na naiisip niya? Ahab’s face haunted him, making his chest tighten even as his cock hardened under her palm.

He opened his cold eyes.

Bigla niyang hinila si Magda sa baywang, spinning her around and shoving her back onto the wooden table. Nagkalat ang mga papel at tubes sa sahig, pero wala siyang pakialam. The heat of the moment surged through him like fire, drowning out the nagging thoughts. He just needed to lose himself, and silence the chaos in his head.

Mas naging magaspang ang galaw niya habang inaangat ang damit ni Magda. Gumapang ang kamay niya sa binti nito, ramdam ang makinis at mainit na balat, until he reached the damp heat of her pussy, already slick with arousal. Wala itong suot na panty. She was bare and ready. Her folds parting easily under his fingers. Dahan-dahan niyang pinasok ang daliri niya, feeling her walls clench around him, wet and welcoming. He pumped them in and out, curling to hit that sensitive spot that made her gasp. Nanginginig si Magda sa bawat galaw, agad tumutugon sa haplos niya.

Magda let out a soft moan. Napakapit siya sa gilid ng mesa habang inaarko ang likod, as she arched her back, pushing her hips up to meet his hand. Her breasts heaved with each breath, nipples straining against the fabric of her blouse.

“Yes, just like that,” paos niyang ungol.

Ibinaba ni Don Vito ang zipper ng kaniyang pantalon gamit ang isang kamay, freeing his thick cock from its confines. It sprang out. Matigas at maugat. Ang dulo may namumuo ng pre-cum. He withdrew his fingers from her pussy with a wet pop, bringing them to his mouth to taste her, before positioning himself between her spread legs. With one forceful thrust, ibinaon niya ang kaniyang pag-aari sa loob ni Magda. Her tight heat enveloping him completely. He groaned. Nakakabuwang ang sensasyon. Her pussy gripping him tightly, as he started pounding into her. The table was creaking under the rhythm of his hips slamming against hers.

Lumakas ang mga ungol ni Magda. Her legs wrapping around his waist to pull him deeper. She reached up, clawing at his shirt to expose his chest. Her fingers raking over his skin as she bucked against him. The friction built fast, her clit grinding against his pelvis with every brutal stroke.

He fucked her harder, hinahabol ang orgasm na maaaring magpatahimik ng utak niya. His balls slapping against her ass with each drive. Namumuo ang pawis sa noo niya, pero hindi pa rin nawala ang mga iniisip, sa kabila ng ingay at hiyaw ni Magda.

“I knew you’d give in, Don Vito.” May mapanuksong ngisi sa labi niya.

CHAPTER 19

An: Warning. Explicit content below. Read at your own risk.

“Let me,” bulong ni Magda, with her sultry voice.

Without a word, dahan-dahan siyang bumaba mula sa mesa, lumuhod sa tiles. Her eyes locked on his throbbing dick, still rock-hard, coated with each other’s wetness.

“I’ll make you beg for more, Don Vito. After this… You’ll crave only my touch.”

She wrapped her fingers around the base, excitedly biting her lower lip. Her eyes gleaming with anticipation. Yumuko siya. Dahan-dahan niyang dinilaan mula base pataas, licking the head, savoring the salty tang of cum mixed with her own juices.

“Fuck, you taste good,” she murmured.

Don Vito groaned. Hinawakan ang magulong buhok ni Magda, guiding her closer.

Using her moist, hot toungue, Magda circled the head, saka unti-unting isinubo. She sucked deep, cheeks hollowing as her lips stretched around his girth. Her tongue swirled over the slit, drawing out beads of fresh precum.

She bobbed forward, taking more inches, her throat relaxing to swallow him deeper. Bahagya siyang nabilaukan, but she pushed on, nose brushing his pubes as she deepthroated him fully.

Obviously, sanay na sanay si Magda. Every move she made screamed she have done that before so many times. Her hands, her lips, the way her body arched like a well-paid sinner, lahat kalkulado, pero confidently seductive.

What makes it more exciting for her?

’Yung lamig at panganib na nakabalot sa presensiya ni Don Vito. That dangerous, masculine threat. She loved it.

For the second time… kahit panandalian lang.

He allowed her. Binigyan siya ng hasyendero ng pahintulot, na ariin ang katawan nito. It was a very rare moment. Given the fact na si Don Vito, hindi basta-basta nagpapahawak ng kahit sino.

She can’t wait to boast it to her friends. Siguradong magliliyab na naman sila sa inggit, kapag nalaman nila na naikama na naman niya ang makapangyarihang Monteverde. She would tell them everything. Bawat hawak, ungol, and how she owned him that night.

So he sucked him hard with expert precision, lips flushed, eyes blazing with lust.

Don Vito felt that. A savage rush of pleasure surged through his body, dahilan para mapabayo siya, fucking her face with shallow thrusts.

“That’s it, slut, clean my cock,” he growled, holding her head steady.

Tumutulo ang laway mula sa baba ni Magda, mixing with the mess on his balls. She hummed around him, vibrations sending shocks up his spine. With her free hand, hinawakan niya ang bayag nito, marahang pinipisil habang tuloy-tuloy ang galaw ng bibig niya.

That’s how he liked it.

He gripped her hair roughly, pushed her deeper, thrusted hard like a beast.

Magda moaned around him. Her throat opened, but she accepted him whole, kahit nahirapan pa siyang huminga.

At si Don Vito? Wala siyang ibang iniisip kundi kung gaano kasarap ang kontrol. Dahil sa mundong puno ng taksil, halimaw, at lihim…

That is what freedom should feels like.

On the other side of the Monteverde mansion…

Nakahiga sa kama niya si Ahab, pero hindi tulog.

Madilim ang kuwarto. Walang ibang ingay kundi ang mahina, at monotonong ugong ng aircon sa sulok. Pero sa utak ni Ahab? Chaotic.

Nakatitig siya sa kisame, isang mata nakapikit, ’yung isa…bukas. He was overthinking it again.

“Gagana ba ’yung antidote?”

Kung hindi? It would be a doom. Not just for the horses. Para sa kanya.

Lalong umigting ang tensyon sa dibdib niya. He’s panicking. The pressure, the thought of Don Vito Monteverde killing him was giving him anxiety.

Lumabas siya ng kuwarto, bitbit ang bigat ng tanong na ayaw sagutin ng utak niya. Kailangan niyang bumaba sa kusina para uminom ng gatas, umaasa na makatulong iyon para dalawin siya ng antok.

Paglapit niya sa hagdanan, he heard something. Mababang boses ng lalaki, mula kay Don Vito. At isa pang breathless, at paungol na boses ng babae.

Galing ang mga boses na yun sa laboratoryo.

May pumulupot sa sikmura ni Ahab. Bigla siyang nakaramdam ng kaba na may halong pagkairita.

Hindi dapat siya lumapit sa pintong yun. Ano naman ang pakialam niya kung ano ang gagawin ni Don Vito sa sarili nito? He didnt care about the man. He shouldnt care!

Pero bakit hinihila siya ng mga paa niya mismo?

Dahan-dahan niyang inilapit ang katawan sa pinto, one finger on the knob, one heartbeat away from regret. Binuksan niya ito, enough lang para makasilip.

Doon siya natulala sa nakita.

Magda was on her knees, face buried in Vito’s crotch, throat bulging with every thrust. Vito’s muscular ass flexed as he fucked her skull, her tits bouncing wildly, nipples hard peaks slick with sweat and stray of saliva.

May sumaksak sa dibdib ni Ahab. The pain was silent yet brutal. Hindi niya alam kung ano ang pinaghuhugutan ng galit na bigla na lang nabuhay sa kaniya.

Bakit niya maramdaman yun?

Nanigas ang kamay niya sa doorknob. Nanlalamig siya. Ang kaniyang tuhod bigla na lang nangangatog. Pero hindi siya makabitaw.

“Shit!” Ahab’s mind screamed, nakakabingi ang pagtibok ng puso niya.

He knew he shouldn’t be watching. Dapat umatras na siya, magpanggap na wala siyang nakita. But his feet glued to the spot, eyes locked on the obscene display.

“Take it all, you greedy whore.”

Ahab heard that delirious moan slipped from Don Vito’s lips, as he increasing the power of his thrust.

Magda pulled off just enough to gasp, “Fuck my face forever, Don Vito” before plunging back down, nose grinding into his pubes.

Don Vito’s hips rolled forward endlessly, fucking her mouth with brutal rhythm, balls smacking her chin. Magda choked, may luha sa mata, pero mas bumabaon pa. Her lips clung tightly around his shaft, tongue tracing every thick vein, as if she was worshipping the devil herself. Her hands gripped his thighs like she needed him to stay still or else she’d lose her rhythm.

In the other hand, even in that scene, Don Vito wanted the control over everything. He didn’t want to look weak in front of that woman kneeling before him.

Sinabunutan niya ang buhok ng babae, ginigiya ang ulo nito pabalik-balik sa ritmong gusto niya.

Tears pooling down in Magda’s mascara-streaked face. Nangangalay na ang panga niya, pero di siya nagpaawat. Because when she kneels before Don Vito Monteverde, she either breaks… or she earns the privilege of tasting power.

She popped off briefly, gasping, “Give it to me, Don Vito. Flood my mouth,” before diving back, sucking like her life depended on it.

Don Vito growled, veins popping in his neck, pounding her face harder. But he never begged. He hated begging. He simply watched her pleasuring him.

In his world, pleasure wasn’t love. It was dominance. It was power. And tonight, he was taking all of it.

Without realizing it, Ahab’s cock twitched in his pants, betraying him. He shouldn’t watch the man get his dick serviced so savagely. He shouldn’t feel the heat pooling in his gut. Don Vito was untouchable, a god among men, and here he was, dominating this slut without mercy.

Ahab swallowed hard, he cant help himself but feel mesmerized by the way Magda’s throat convulsed around that thick meat. His stomach twisted into a million knots.

His fists clenched at his sides, pero ang mga mata niya, nakikita ang lahat.

Every wet sound, every choke, every moan, lahat malinaw na malinaw din sa pandinig niya. He witnessed as Don Vito showed his power with the way how he controlled the woman below him.

Ahab’s chest felt tight, like something was building up and he had no idea how to contain it.

Jealousy?

The word slapped him across the face.

“Hindi ako ganon…” the doctor whispered, though no one could hear him except the anger eating at his soul.

But then again, if he wasn’t that kind of guy, why the hell did it hurt? Bakit parang gusto niyang sabunutan si Magda?

He’s a virgin. Innocent. Hindi pa nga niya alam ang lasa ng sex, much less kung anong pakiramdam ng init ng katawan ng iba. He shouldn’t feel this. He wasn’t supposed to feel the heat starting to burn him by just simply watching that wild yet dirty sight.

But there he was. Naninilip sa milagrong naganap sa lab. Hinihingalgal. Pawisan pa. Sa bawat ungol ni Don Vito, bawat lasang libog sa hangin, lalong bumibigat ang pakiramdam niya.

He bit his lip so hard he tasted blood.

Deep down, kahit ayaw niyang aminin, he wasn’t just angry. Part of his body was burning. Craving something forbidden and dangerous.

He could not explain how watching Don Vito like that, with the girl below him, filled him with irritation. Hindi lang basta inis, kundi parang…

Was it envy?

But why? Does it mean, isang lalaki rin pala ang makakapukaw ng libido niya? Was he willing to take it given the fact na isang kaaway ang nagbigay ng pakiramdam na yun sa kaniya?

Just when he was about to shut the door, Don Vito’s eyes suddenly locked with his.

Those piercing eyes, stared straight into him. For a moment, time stopped.

It was just him… and Don Vito.

He stunned cold to the floor.

His hand still on the knob, mid-motion, caught red-handed.

Don Vito didn’t flinch. He didn’t even look surprised.

Instead, a slow smirk tugged at his lips. Isang ngiting may halong tukso, may halong tanong.

Ahab’s throat tightened. His cheeks flushed in shame.

“Fuck! “

Is the only word he could say.

CHAPTER 20

An: Warning! Explicit content below. Read at your own risk.

“So, my little doctor is watching…” napangisi si Don Vito.

His jaw tightened, but not from shame. He didn’t know the word.

Sa halip, may kakaibang init na kumalat sa dibdib niya.The untamable heat crawling wildly down to his gut, pooling hot in his balls.

His dick throbbed harder now, swelling impossibly thicker in Magda’s mouth, veins pulsing against her tongue.

He should’ve shoved her off, lalo na at nandun ang doktor, lurking there like a shadow. Pero hindi. Mas lalo pa siyang ginanahan. And why? Because Ahab was watching with those piercing yet confused eyes. That made it so much better. Because the shame in Ahab’s innocent eyes. The way the doctor stood frozen, helpless, like a deer caught in the headlights. The thrill of exposure, the power of being seen dominating this slut, fueled Don Vito’s fire.

Ahab was witnessing his power. His filth. His raw, devilish dominance in its most hungry form, and instead of guilt, Don Vito felt the intense lust.

“You want to know who I am, Aragon? This is what a Monteverde can do. Ito ang mundo ko. Everybody bows down before me.”

Isang ungol ang kumawala sa bibig ni Don Vito. Magda took the sudden moan as a sign to go harder. Her head bobbed deep to ruin the man’s sanity.

“Hmm, you like that, don’t you, Don Vito?” she purred, licking the base like it was the most precious thing in the world.

But Don Vito never gave her a single glance.

His eyes locked possessively at his precious little doctor who looked like he wanted to run, pero hindi makagalaw.

Don Vito loved it.

Kaya lalo niyang binilisan at walang pakundangan, letting the doctor witness every ounce of his raw power. Hinawakan niya ang ulo ni Magda gamit ang dalawang kamay. He rammed her forward, cock battering her tonsils, balls slapping her sweat-slick chin with wet smacks.

“Take it, you filthy cocksucker,” Don Vito snarled, hindi inaalis ang tingin kay Ahab. Because there was something about being watched… by an Aragon . It made everything feel dirtier.

Magda gurgled, kita ang pag-umbok ng lalamunan niya, habang tumutulo ang luha sa namumula niyang pisngi. Pero lalo pa niyang hinigpitan, sinipsip nang todo, hollowing her cheeks to milk him dry. Her pussy clenched emptily, juices soaking her thighs as she ground against nothing, lost in the brutal oral sex.

Driven by desire and lust, she worked Don Vito’s cock without mercy, lips sealed tight, tuloy-tuloy ang galaw pataas-baba.

Sa bawat galaw, nilulunok niya ito nang buo, throat opening wide to take the full length, gagging wetly but never stopping.

Her tongue lashed the underside, umiikot sa ulo sa bawat pag-angat, sucking out beads of precum. While her hands kneaded his ass cheeks, hinihila ito palapit, habang ang mga kuko niya, bumabaon sa balat ng hasyendero.

Pero sa isip ni Don Vito, hindi na si Magda ’yon. Those lips belonged to Ahab now. The doctor’s sharp face buried in his crotch. Those piercing eyes watering as he choked on his cock.

Ini-imagine ni Don Vito si Ahab, nakabuka ang bibig, bumubukol ang lalamunan sa bawat sapilitang bayo, at ang balbas nito kumikiskis sa hita niya imbes na sa makinis na balat ni Magda.

“Yeah, suck it, Doc,” Don Vito thought, hips snapping harder, fucking the fantasy as much as the reality.

Ramdam niya ang mga kamay ni Ahab sa pwet niya, gripping tight, pulling him in like a desperate whore. The doctor’s precise tongue, now sloppy with lust, tracing veins, lapping at the slit waiting for his cum.

Don Vito’s gaze bored into the real Ahab, frozen in the doorway. Namumula ang mukha nito sa ilalim ng titig niya. Halatang nakaangat ang harap ng pajama, nanginginig ang kamay, like he wanted to adjust himself, but too terrified to move.

Don Vito’s grin turned savage, as the imagination fueled the fire. Sa isip niya, nakaluhod si Ahab, mouth stuffed full, drool cascading over his chin while he used him as a cum dump.

Magda’s real slurps and gurgles blended with his vision. Ahab’s imagined moans muffled around his shaft, throat convulsing in submission.

The dual assault wrecked Don Vito. His balls drew up tight, cock inflating to steel-hard girth inside Magda’s mouth. He gripped her hair, imagined clutching the doctor’s skull, and rammed forward one last time, burying to the root.

“Fuck yes, take my load, you bitch,” he roared aloud, but in his mind, it was to Ahab. “ Swallow every drop, Doc. You’re mine now.“

Ropes of thick cum erupted from his piss slit, diretsong bumuhos pababa sa lalamunan ni Magda.

She gulped frantically, throat bobbing as she milked him dry, but some overflowed, tumulo palabas sa ilong at labi niya na parang malapot na bula.

Don Vito held her, grinding through the pulses, flooding her with every drop. Sa isip niya, si Ahab ang nakikita, choking on seed, body shuddering in humiliated ecstasy. Don Vito’s real eyes stayed locked on the doorway Ahab, the evil grin never fading, marking his witness as he emptied his balls completely.

For a moment, the world blurred. The moans, the slurping, the wet heat of Magda’s mouth, none of it mattered.

There was only unspoken and thick tension between him and the doctor.

Until…

The door shut hard. Only then, a reality hit him like a slap. Don Vito’s body jerked. He sucked in air like he hadn’t breathed in hours.

And just like that, the heat disappeared.

Dinilaan muli ni Magda ang ulo ng kaniyang pag-aari.

“Stop it!” he growled angrily. “Leave now, woman!”

Pinagtabuyan niya si Magda, tinulak palayo like she was nothing but a tool na tapos nang gamitin.

Tumayo siya agad, sinikop ang pantalon, sinarado ang zipper, at kinabit ang sinturon with fast, angry hands.

Magda tried to speak, “Don Vito?”

“Leave.” pinal nitong sabi. He didn’t even look at her. His eyes were on the door. On the memory of what just happened.

And as he stood there, still hard beneath his clothes, still throbbing from a release that somehow left him unsatisfied, only one thought pulsed in his head… It was his doctor who’s now running away.

“What?” Magda blinked, medyo nainis. “Are you serious right now?” She crossed her arms, her tone laced with disbelief. “A moment ago, you were all over me. And now you’re kicking me out?”

“Leave. May maghahatid sa’yo pabalik sa club,” Don Vito repeated, still not meeting her eyes. His voice remained steady, pero may bahid na iritasyon.

Magda took a sharp step forward. “But we’re not done here, Don Vito!” she said, raising her voice. “ You think you can just use me and then toss me out like trash?“

Don Vito finally looked at her, eyes sharp and unreadable. “I already said what I said. Enough of your drama.”

“Drama?!” she laughed bitterly. “You’re calling this drama? You leave me here hanging after all the effort I have made for you, and now you treat me like some cheap entertainment? You’re very evil, Don Vito!” Magda hissed, her frustration clearly written on her face.

Don Vito remained unfazed. “How much do you want for the service tonight?”

Magda scoffed, her anger rising. “I don’t need your fucking money! Go to hell, Don Vito.” Without another word, she turned and stormed out, leaving him standing there, unmoved, as the door slammed behind her.

Don Vito stepped out of the lab. Mabigat ang dibdib niya, puno ng inis at kalituhan na ayaw niyang pangalanan.

Pagdating niya sa bar counter ng mansion, he didn’t even bother turning on the lights. Binuksan lang niya ang bote ng whiskey, poured himself a full glass, and let the ice clink in the silence.

Tumitig siya sa baso. Mahigpit ang hawak niya rito. And then, nilagok niya diretso. The burn down his throat wasn’t enough. Not nearly enough to erase the image stuck in his head.

That moment where his captive doctor was watching him. While Magda sucked the soul out of his cock.

Was it ego or power trip? O gusto lang niyang magpapansin sa lalaki?

And yet, it confused him, bakit hindi umalis si Ahab?

He should’ve walked away. Pero hindi. He stood there. Watching them, breathing hard, with eyes wide open.

“Youre driving me crazy, Aragon.”

Don Vito slammed the empty glass on the counter. His jaw clenched. The confusion was eating him alive, but he’d rather drink poison than admit the truth…

He loved watching Ahab witnessing every bit of it.

Samantala, sa kabilang bahagi ng mansion, tahimik na bumalik si Ahab sa silid niya. Mabilis ang lakad pero hindi niya maipinta ang mukha. Blanko at tuliro siya hanggang sa sandaling yun.

Nang isarado niya ang pinto, saka lang bumagsak ang balikat niya.

He sat on the edge of his bed, hands shaking.

“Shit…” bulong niya.

The man who chained him, scared him, shattered his peace… was now haunting him. Turning his body into a battlefield of fear and a pang of desire.

He’s scared.

They were both men.

Pero ang mas nakakainis sa lahat? Hindi niya mapakalma ang sariling titi na nooy tigas na tigas pa rin sa ilalim ng pajama niya.

CHAPTER 21

“Shit!” Ahab hissed, halos malaglag ang test tube sa inis. Pangatlong beses na yung kapalpakan niya.

What the hell is wrong with him?

Hindi niya ma-trace kung saan siya nagkamali. Alam niya kung bakit. Hindi dahil sa formula. Kundi dahil sa eksenang ayaw niyang balikan, pero paulit-ulit bumabalik.

Who could ever forget what had happened last night? Sa mismong mesa kung saan siya ngayon nakaharap. Kung saan lumuhod ang babae habang nakatayo si Don Vito, pinapanood siya habang may nangyayari sa harap nito.

That was on purpose. Ganun kalampastangan ang isang Don Vito Monteverde.

Napakapit siya sa sentido, pilit inaalis sa utak ang imahe ng mga kamay, ungol, at sulyap.

He hated it. But he hated himself more. Bakit may naramdaman pa siya?

“The nerve of that bastard…” he gritted out, halos ilampaso ang sarili sa lamesa.

Sinadya ’yon. Tinira siya sa pride. At oo… may tinamaan pa.

And that, mas narealize ni Ahab na talagang walang kahihiyan si Don Vito. Sinusukat siya nito. Whatever game he was playing in his head, alam niyang delikado yun.

Hindi ba sapat na kinidnap siya? Ginamit at inalipin. And now this. Sinusubukang sirain ang isip niya gamit ang katawan ng ibang tao?

Hindi man niya maamin sa sarili. But one thing was certain. He was slowly losing his mind kasi hindi niya alam kung paano tanggapin ang senaryong yun, knowing his body was reacting the way how the hasyendero wanted it to be.

Bumukas ang pinto.

Hindi agad pumasok si Don Vito. Nakatayo lang sa bungad, nakatingin nang mariin.

When he finally stepped in, may yabang sa hakbang nito.

Napalingon si Ahab, agad itinago ang test tube, kahit halatang sablay na naman ang timpla. Ramdam niya ang kaba.

“Putangina, bakit ba ganun ang epekto ng lalaking ’to?”

Don Vito leaned on the doorframe, arms crossed. Nakangiti pang nakaharap kay Ahab.

Naglalagablab ang katahimikan sa pagitan nila.

“Something wrong?” tanong ni Don Vito.

“Anong ginagawa mo dito?” Ahab shot back, di na maitago ang taranta.

“I came to see you,” kaswal na sagot nito. “You look better when you’re angry.”

Hindi agad siya lumapit. Hinayaan niyang si Ahab ang unang hindi mapakali.

“Drop the act, Don Vito,” Ahab snarled. “Kung wala kang ginagawa, please, wag ka nang dumagdag sa gulo rito.”

“Who’s playing? You looked distracted before I came. Don’t blame me if your brain’s already in trouble.”

Tumawa ng pagak si Don Vito. “You were the one peeping. You watched me. “ Bumaba ang boses nito, pero naroon ang lagkit sa tinging ipinupukol sa doktor. “You didn’t look away.”

Lumapit siya sa doktor nang dahan-dahan. Hanggang sa naramdaman ni Ahab ang init ng hininga nito sa batok niya.

Ahab stiffened. Lahat ng balahibo niya, nagsitayuan. Kumirot ang sikmura niya.

“Stay the hell away from me!” he barked, pero hindi umatras ang hasyendero, kahit isang pulgada.

Umiwas ng tingin si Ahab, pero sa huli ay hinarap muli ito. “Whatever sick and twisted game you think you and I are playing, please, leave me the fuck alone!”

Hingal siya, pero bakas pa rin ang galit. “I’m done with this! Puwede ba? Tigilan mo na ’ko!”

Pero imbes na umatras, ngumiti lang si Don Vito. Nakakabaliw at nakakainis ang paraan ng pagkapunit ng ngisi sa labi nito.

“You are very interesting…” Don Vito murmured, “…when you are like this, Aragon.”

Sa ibang pagkakataon, baka sinapak na siya ni Ahab. Pero sa sandaling yun, napatitig lang ang doktor sa kaniya pabalik. Tila ba may epekto dito ang sinabi niyang yun dahilan para matahimik ito saglit at mapaawang ang bibig habang nakakatitig ng diritso sa kaniyang mata.

Don Vito almost died with that sight! Para bang isa yung chemical reaction na hindi kailanman kayang pigilan ng kahit anong antidote.

Nag-iwas ng tingin si Ahab.

“You may have my freedom. I’m so scared of you, yes. But I’m not going to let you bully me anymore. So whatever the fuck that was… huwag na huwag mo nang uulitin ’yon,” the doctor hissed, though his voice still trembled.

“Ah, the trembling doctor trying to act tough again. Cute!” pilyong bulong ng utak ni Don Vito.

He didn’t even blink. “Why does this bother you so much?” he said lazily, voice dripping with bored arrogance. “I’m a man. I have my needs . I need to have some fucking you know.”

“Fuck off!” Ahab shoved him hard in the chest. “I don’t give a damn kung ilang puta pa ang ilublob mo sa kama mo, just don’t do it here in my goddamn lab! Nakakadiri ka!”

Pero bago pa man siya makakuha ng distansya, Don Vito caught his wrist with lightning speed. Dumapo ang mga daliri sa pulso niya. Hindi mahigpit, pero hindi rin siya makagalaw.

Napalingon si Ahab, gulat at inis ang rumihistro sa kaniyang mukha, but Don Vito was already enjoying himself. The man actually smirked habang dahan-dahang bumaba ang tingin mula sa mukha ng doktor… papunta sa kamay niyang hawak pa rin.

There was too much silence between them. Ahab struggled, pilit na binabawi ang kamay, pero hindi siya tinantanan ni Don Vito. Instead, he twisted his wrist and pinned him just like that, against the table.

Suddenly, he was caged. Naipit siya ngayon sa pagitan ng malamig na mesa at ng matigas na katawan ni Don Vito.

Ahab’s breathing hitched lalo na nung dumampi sa batok niya ang mainit na hininga ng hasyendero. Ramdam din niya ang bawat galaw ng dibdib nito sa likod niya.

“Bitawan mo ako!” he choked out.

Pero mas lalong humigpit ang hawak ni Don Vito. “You disgust me, huh?”

That was no question. That was a challenge.

Then Ahab felt it. Don Vito’s hard cock now pressing against his ass.

Ahab gasped. His muscles tensed. His heart pounded like crazy, not just from fear… but from something filthy. His body seemed to love the tension between them. At hindi niya gusto ang pakiramdam na yun!

“I said let me go!” he yelled, panic finally cracking through. Ramdam niya ang kabog ng dibdib, pero this time, ’di niya malaman kung sa galit ba ’yon o sa fact na… his enemy was making him insane. Now his own body seemed to betray him. He was losing his sanity. Hindi siya pwedeng makaramdam nang ganun.

Don Vito chuckled, low and mocking. “You sound like a jealous bitch, Ahab Aragon.”

“No!” he shot back immediately.

“You’re lying,” Don Vito murmured, voice rough with amusement. He leaned closer, halos idikit ng husto ang katawan kay Ahab.

“I’m not.”

“Then why so mad, dear doctor?” His tone was all teasing mockery.

“Let go of me,” Ahab barked, still fighting to break free, but there was no escape. Don Vito was a wall… A devil… A fucking trap.

Don Vito leaned in.

Sandaling katahimikan. Hinihintay niyang magsalita si Ahab, pero hindi ito nagsalita.

“Tell me something, Aragon. Did you enjoy watching me get my cock sucked?”

He nibbled on Ahab’s earlobe. “I bet you liked it. Watching me cum in someone else’s mouth. You couldn’t look away.”

“Go to hell, Don Vito!” Ahab spat, feeling humiliated and breathless.

“I’m already in hell, Ahab Aragon. And guess what…”

He laughed again, but darker this time.

“…Now I want you to feel what hell tastes like.”

And then, out of nowhere…

One harsh slap landed on Ahab’s ass.

The sound echoed in the lab. Napasinghap si Ahab, nag-apoy ang mukha sa galit at kahihiyan.

“Fuck!” Ahab gasped.

Don Vito only grinned wider. “That’s just a preview, darling.”

CHAPTER 22

Maulap ang langit at nagbabadya ang pag-ulan.

Don Vito was riding his black horse, running through the open plains of Hacienda Monteverde. Walang pagod sa mukha, pero sa loob, gusto niyang pumatay.

“Don Vito.” Sumabay si Abel, hinihingal pero pilit sumasabay. “Tatlo na naman. Mauubos ang kuwadra kung magpapatuloy ’to.”

Hindi sumagot si Don Vito. Mas humigpit lang ang hawak niya sa renda.

“Malinaw na, Don Vito.” Napasulyap siya sa paligid. “Lason. May gustong magpadugo sa Monteverde.”

Kumuyom ang kamao ni Don Vito.

Mas lumapit si Abel.

“Hindi ’to basta sakit. May kamay na gumagalaw dito. At malamang, hindi malayo sa atin. Baka nasa loob lang ng hasyenda.”

Don Vito didn’t respond. Things needed to be calculated. Hindi pa siya gagalaw nang walang ebidensya.

“…o baka isang taong sobrang lapit sa’yo,” maingat na sabi ni Abel.

Doon medyo tumaas ang kilay ni Don Vito sa sinabing yon ni Abel. Someone close? Pero hindi siya pumalag.

“Magpapatawag ako ng mga bantay.” Umayos siya ng upo sa kabayo.

“Gawin mo.”

May dumaan sa mukha ni Abel, sandaling pag-aalinlangan. Nakita yon ng hasyendero, pero di niya pinansin.

“Babalik na ako sa hacienda.” Hinila ni Abel ang renda. “Sisindihan ko na rin ang bulwagan.”

Pagkaalis ni Abel, nanatili siya sa gitna ng kapatagan. Pinagmasdan niya ang lupain. Ang mga punong nakatayo. Ang hangin na hindi na gumagalaw.

Masyadong tahimik.

May kaluskos sa di kalayuan. Hindi iyon hangin o hayop. May mga gumalaw sa pagitan ng mga puno.

Isa.

Dalawa.

Marami.

Unti-unting lumabas ang mga anino. Mga lalaki. Mabibigat ang hakbang. May mga itak sa kamay.

Hindi gumalaw si Don Vito.

Lumapit ang isa, may pilat sa pisngi. Nakangiting walang takot. “Mukhang kampante ka masyado, Monteverde. Akala mo walang gagalaw sa’yo?”

“Who the fuck are you?” tanong ni Don Vito.

“Hindi na mahalaga ’yon,” sagot ng may pilat.

“Kung may kailangan kayo, harapin niyo ako nang patas,” hamon ni Don Vito, pagkatapos bumaba sa ibabaw ng kabayo. “Lumapit ka. Tingnan natin kung hanggang saan ang tapang mo.”

“Tapang mo, Don Vito. Walang armas? Tapos lalaban ka pa?”

Doon lang niya narealize. Wala siyang baril. Pero hindi iyon sapat na dahilan para umatras. Humakbang siya pasulong.

Pero bago pa makalapit nang tuluyan ang mga lalaki…

“Stop where you are!”

Isang boses mula sa dilim. Lahat napalingon. Mula sa dilim, lumabas ang puting kabayo. Sa ibabaw nito, isang babae. Lumapit nang walang pag-aalinlangan.

“There are better nights to die, gentlemen,” she said, sweet but sharp. “But not tonight.”

Nagkatinginan ang mga lalaki. Hindi nila gusto ang tono pati ang kumpiyansa nito.

Don Vito’s gaze locked on her. Parang may humila sa kaniya sa nakaraan. The name slipped out from his lips like a curse, or a memory he never wanted to remember.

“…Isabela?”

At sa ngalan pa lang na ’yon, biglang nag-iba ang ihip ng hangin.

“At sino ka naman para makialam dito?” Bumalik ang tigas ng mukha ng lalaki.

Ngumiti si Isabela.

“Someone you don’t want to test.”

She, gracefully dismounted herself from the white horse saka lumapit ng dahan-dahan. Pero may banta sa bawat galaw.

“Last warning.”

Walang gumalaw.

“Kung gulo ang hanap niyo, pwede ko kayong bigyan. Pero siguraduhin niyong kaya niyong bayaran.”

Nagkatinginan ang mga kalaban.

“Umalis ka na, señorita,” ani ng isa. “Hindi ka kasali-”

Isabela smirked. Mula sa likod ng bestida, kinuha niya ang maliit na baril at itinutok iyon diretso sa ulo ng lalaking may pilat.

“Repeat that?” nakangiting tanong niya.

May napalunok.

“Tsk. Putangina,” ani ng isa. “Sa susunod, Monteverde.”

Isa-isang nag-alisan ang mga estranghero. Hanggang sa nilamon ulit sila ng dilim at bumalik ang katahimikan.

Pero iba na ang hangin. Mas naging personal. Nagkatinginan sina Don Vito at Isabela. Pareho silang di gumalaw.

She was still the same as he remembered.

“Didn’t think I’d find you like this.” Umangat ang sulok ng labi ni Isabela. “Cornered. Unarmed. Almost disappointing.”

Pinagpag ni Don Vito ang alikabok sa balikat niya, parang walang nangyari.

“If I needed saving…” Isang hakbang papalayo. “…you’d be the last person I’d allow.”

Bahagyang napalis ang ngiti ni Isabela. Napalitan iyon ng kirot. “So this is how you greet an old lover, huh?”

“Don’t rewrite history.” Kumunot ang noo ni Don Vito. “You lost that privilege.”

He smirked mockingly, walang pakialam kung sino ang babaeng nasa harap niya ngayon.

Tahimik si Isabela, pero naroon pa rin ang mapait na ngiti.

“What are you doing here, Isabela?”

She forced a laugh. “Just passing by. “

Sa pagkakataong ito, inangat ni Don Vito ang tingin sa kanya nang matagal. His eyes, burned with fire.

“You don’t ‘pass by’ places you burned,” may panunuya sa bawat salita. “O baka may binabalak ka na namang kababuyan?”

Medyo lumalim ang paghinga ni Isabela. She didn’t flinch, but something in her eyes flickered.

“I came back because…” Huminga siya. “…I want to make things right between us.”

“I’m done with you, woman,” putol ni Don Vito.

Tahimik si Isabela sandali. She blinked, to hide the sting.

“Sorry.”

Hindi siya sinagot ni Don Vito. Ayaw na niyang mahulog ulit sa parehong bangin. Kaya’t hinawakan niya ang renda ng kanyang kabayo. Time to walk away.

“V-Vito,” mahina niyang tawag. “I was wrong. What I did was unfair.”

Napahigpit ang hawak ni Don Vito sa renda. Kitang-kita ang tensyon sa kanyang katawan. Pero ang boses niya, still ice-cold. “Wala akong pakialam.”

“ I realized… I made a mistake.“

“A mistake?” Napatawa siya nang walang saya. “Alin doon, Isabela? ’Yung pagtalikod mo sa’kin o ’yung pagsira mo sa Monteverde?”

Kahit may namumuong luha sa mata, hindi umatras si Isabela. “Alam kong mahirap paniwalaan, pero Vito… I’m coming back to you because I want to fix everything.”

“Then start by staying away from me.”

He stared at her like she was nothing more than a ghost from a bad dream he refused to keep dreaming.

“I regret everything,” dagdag pa ni Isabela. “And I miss you.”

Napalunok si Don Vito. Pero hindi siya nagpadaig. ’Di na siya ’yung Vito na umiyak noon habang nagliliyab ang lumang kwadra dahil sa kagagawan ng babaeng ’to. Naiwan na niya ’yon, kasama ng kahinaan niya.

“You didn’t even stay long enough to understand what you lost.”

Isabela didn’t answer right away. May pag-aalangan man, she slowly moved closer. Hanggang halos magdikit na ang kanilang mga katawan. Her scent, lingered between them. Parehong halimuyak na minsang nagpaluhod sa hasyendero. She gently placed a hand on his chest. “Because I never stopped loving you.”

Don Vito froze, but only for a heartbeat.

“…Funny. That didn’t stop you from destroying everything I built.”

Minsan niya ngang minahal ang babaeng to at halos ibigay niya ang lahat dito. But now?

Now, he was stone. Hindi na siya nababasag.

Hinawakan niya ang kamay nito, at inalis.

“Wala ka nang babalikan dito, Isabela. Don’t pretend you came back for me,” mariing sabi niya. “So if all you want is to hurt me again, don’t even try. I don’t bleed for you anymore.”

Lumamlam ang mukha ni Isabela, pain was in her eyes.

“You don’t walk away from me that easily. I’ll do everything to have you back.”

CHAPTER 23

Mainit at maalinsangan ang panahon.

Sa lilim ng matandang puno ng mangga, nagpahinga ang mga trabahador. May mga tawanan, at biruan na panandaliang nakakalimot sa init at utos ni Don Vito. May nagpapaypay rin ng sombrero, nagpapahid ng pawis, at may umiinom ng lambanog kahit tanghaling tapat.

Nagbago ang ihip ng hangin.

Isang presensiya ang unti-unting lumalapit.

Sabay-sabay napalingon ang lahat nang marinig ang rumaragasang yabag ng kabayo. Sa gitna ng maalikabok na daanan na napapaligiran ng akasya, lumitaw si Isabela.

Manipis ang bestida. Sumasabay sa hangin. Sakto lang ang lipad sa hangin para magmukhang anghel ang maamong mukha. Sumasayaw ang mahaba nitong buhok. Dala ang nananabik na ngiti.

Sa kabilang dulo, nakatayo si Don Vito.

Hindi siya gumalaw, pero sa loob-loob niya? May unti-unting lumalamon sa sikmura niya. Something buried that should’ve stayed dead.

Because there she was.

The woman he once owned.

Bago pa siya naging pangalan na binabanggit nang pabulong sa hacienda, may isang babae na hindi yumuyuko sa kanya…. si Isabela. Hindi siya ang pinaka-magandang babae na nakita niya.

Pero siya lang ang hindi nagpakita ng takot.

For a while… naniwala siya na she wasn’t just a woman. She was a challenge. Which made her perfect to be the queen beside the king. Or the leash to his beast.

And that was his biggest mistake. Because Isabela wasn’t just a lover. She was a knife.

Isabela had secrets.

It turns out, isa siyang spy ng kalabang pamilya. At mas malala?

He found out na may iba pala si Isabela.

At nang mabunyag ang lahat? Hindi siya nagwala.

He simply just erased her from his bed and his life. Above all, from his heart. No weakness and attachment nor second chances at all.

Isabela almost destroyed him. Buti na lang, nabunyag ang sikreto nito bago pa niya ito alukin ng kasal.

And now?

Bumalik siya. Like nothing happened. Acting as if she still belonged here.

Huminto ang kabayo. Bumaba siya. Diretso sa kanya.

“Nice to finally be back here.”

Tahimik si Don Vito. Wala sa mukha ang emosyon, pero ang mga kamao niya? Mahigpit na nakakuyom sa gilid niya.

Sa paligid, tahimik ang mga tao. Kunwari abala, pero lahat nakatingin. Everyone was watching.

Lumapit pa si Isabela, wearing the confident smile on her face. Hindi naapektuhan sa malamig na pakikitungo ng hasyendero sa kaniya. “Wala ka bang sasabihin…?” she coaxed. “Kahit galit… tatanggapin ko.”

“Kung may sasabihin ako,” malamig niyang putol, “hindi ’yon ’yung gusto mong marinig.”

Umiling siya, pero hindi nawala ang ngiti.

“Ganun na lang ’yon sa’yo?” she breathed. “After everything… ganito lang kadali burahin?”

“Hinding-hindi ka basta bumabalik.” His voice lowered. “So I’ll ask once…”

Lumapit siya ng konti. “Sinong nagsugo sa’yo?”

“Hindi ba pwede… gusto lang kitang makita?” Almost smiling, but her eyes gave her away. “Kailangan ba laging may laban kapag ako?”

“After all these years… bigla ka na lang babalik?”

“You’re still dramatic just like before,” Isabela said with a faint laugh. “Did it never cross your mind that maybe I just wanted to see how you were? I miss you. I miss the hacienda.”

Napangisi si Don Vito.

“Maayos ang hacienda.” Walang emosyon ang boses niya.

Bahagyang tumigas ang panga niya, saka dinagdagan. “At mas lalo akong maayos nang wala ka. Everything that happens here is out of your concern.”

“Stop lying, Vito.”

She stepped closer. “ I heard you’ve been having some problems here. I want to help. Hindi ako bumalik para manggulo dito.“

Biglang lumamig ang paligid.

Don Vito’s eyes sharpened. He studied her. Not her words. Her intent.

“And where did you hear that?” bumaba ang boses niya, mas delikado. “Ang tanong… bakit ka nakikinig pa rin sa mga bagay na wala ka nang kinalaman?”

Ngumiti si Isabela.

“Hindi ako nawalan ng paraan para malaman kung kamusta ka,” she confessed softly. “Kahit hindi mo ako gusto makita… hindi ibig sabihin wala na akong pakialam.”

Malamig na tumawa si Don Vito.

“Malamang,” aniya. “Magaling ka diyan.”

Ang ngiti ni Isabela? Medyo nalaglag. Pero mabilis din niyang binuo ulit.

“Alam kong galit ka pa rin,” bulong niya. “At deserve ko ’yon… pero hindi ko kayang magpanggap na wala ka na sa’kin.”

She stepped closer.

“Hindi ba natin pwedeng kalimutan ang nakaraan, kahit sandali lang?”

Pero si Don Vito? Hindi gumalaw ni kumurap man lang.

“May mga bagay na hindi nililimot.” Nanatiling matigas ang tingin niya. “Lalo na ’yung mga bagay na sumira sa’yo.”

Ngumiti si Isabela, pero hindi na buo. May kaunting lungkot, at sinseridad.

“I had reasons, Vito. If you allow me to explain things, alam kong maintindihan at mapapatawad mo rin ako.”

Don Vito didn’t respond. Ilang segundo lang, tahimik siyang tumalikod at naglakad palayo.

“I came back for you, Vito.” Wala nang pag-aalinlangan sa boses niya. “Kasi kahit anong pilit ko… ikaw pa rin hanggang ngayon.”

She ran after him. And hugged him.

At bago pa siya makaiwas…

…she kissed him.

Hindi siya gumanti, pero hindi rin siya umiwas. Hinayaan niya. Because he wanted to see… how far she’d go.

That familiar kissed he always longed for. It was something worse now yet familiar. Memory made flesh. Sapat para gisingin ang mga bagay na matagal na niyang pinatay.

He pulled her away, leaving her.

Sa likod ng haligi… may nakakita. He stayed there, watching.

Tahimik na nakatayo si Ahab sa likod niyon. Pero ang kamay niya, nakakuyom sa hawak niyang stethoscope. Naninigas ang kaniyang panga. Hindi siya humihinga, o baka pinipilit niyang huwag maramdaman ang kung anuman ’yong gumagapang sa loob niya.

Nakita niya ang lahat.

Ang pagdikit. Ang halik. Ang hindi pag-iwas ni Don Vito. That was the part that burned. It was this fact na hinayaan ni Don Vito na hagkan siya ng babaeng yon.

He wondered, kung ano ang role ng babaeng yon sa buhay ni Don Vito bago siya dumating sa hasyenda.

And the worst part? Bakit gusto niyang siya ang nandun?

He didn’t like nor understand it. Pero naroon.

Gumalaw ang lalamunan niya, pilit nilulunok ang kung anong bumabara roon.

Ang nakita niya hindi lang halik, kundi pahintulot. And that… that didn’t sit right. Wala naman silang kung anong koneksyon ni Don Vito.

Was he jealous?

Biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

Tumigas ang ekspresyon niya, parang gusto niyang burahin ang salitang ’yon sa isip niya.

Bakit siya magseselos?

Sino ba siya?

He was his captive doctor. Yun lang. Pero bakit parang may kumakapit sa dibdib niya na ayaw bumitaw? Bakit parang… He wanted to step in.

Was he thinking about being kissed by the man who kidnapped him and…

He didn’t finish that thought. He refused to.

Dahan-dahan siyang huminga. Kailangan niya ng control. Pero wala. Dahil sa unang pagkakataon, hindi niya mabasa ang sitwasyon. Hindi niya rin mabasa ang sarili niya.

CHAPTER 24

He hated this man. No… he loathed him.

Ilang araw na ang lumipas mula noong eksena sa lab, pero para kay Ahab, sariwa pa rin. Parang hindi man lang dumaan ang oras. Nandoon pa rin ang pandidiri at galit.

Everything about Don Vito was wrong. He hated him for kidnapping and destroying his life. He broke something in him he couldn’t even name. And worst? He made him feel it every single time.

Hindi pa ba sapat na kinuha ang kalayaan niya? Pinilit pa siyang magtrabaho nito para iligtas ang mga kabayong hindi naman niya problema.

Doktor siya, hindi alipin. Although, lately, parang nahihilo na rin siya kung alin talaga sa dalawa ang tingin sa kaniya ni Don Vito.

He hated that man for every twisted thing he had to endure inside that goddamn lab.

“Eat.”

And just like that, his hatred deepened.

Tahimik ang dining area, pero hindi sapat ang katahimikan para patahimikin ang ingay sa loob ng utak ni Ahab. Kumapit nang mahigpit ang mga daliri niya sa tasa ng kape, halos nanginginig. Mainit iyon, pero wala ’yon sa init ng galit na kumukulo sa loob niya.

Maraming pagkain ang nakahain sa harap niya, pero hindi niya malasahan. All he could taste was rage.

Katapat niya, Si Don Vito. Nakaupo nang tuwid sa kabilang dulo ng mesa. As if the world bent around him.

Don Vito’s eyes were on him. Mabigat ang tinging ipinupukol nito sa kaniya. Bawat sulyap, hindi niya mapigilang makaramdam ng panlalamig sa batok.

Ahab looked away.

He had to.

Hindi niya kayang salubungin iyon. Naalala lang niya ang kahihiyan na hanggang ngayon, dinadala pa rin ng katawan niya. Not after what happened in the lab and the humiliation he still woke up sweating from.

“Do you know, Ahab,” nagsimulang magsalita si Don Vito.

“There’s something about breakfast you should love.” Bahagyang umikot ang tinidor sa pagitan ng mga daliri niya. Hindi pa rin kumakain. “It makes the day feel like a fresh start…” Ngumisi siya. “Unless, of course, you had an unpleasant night.”

Mas lalong humigpit ang hawak ni Ahab sa tasa.

“Wala akong interes makipag-usap sa’yo, Don Vito.”

Even sitting here felt like punishment. Pero anong magagawa niya? He was the captive. And Don Vito made sure he never forgot it.

“Ah, but I think you do,” he chuckled softly. May kislap sa mata niya, parang nang-aasar. “Don’t tell me you’re still mad at me. Huh?”

Umangat ang nagbabagang tingin ni Ahab.

“I don’t know what game you’re playing,” malamig niyang sagot, “but you’re pushing my limits.”

Saglit na katahimikan, tapos unti-unting lumawak ang ngisi ni Don Vito.

“Limits…” he echoed, almost amused. “Funny.”

Bahagyang yumuko, parang sinusukat siya. “Because you seem to have more resilience than I expected.”

Mas bumaba at dumilim ang boses niya. “Does it not excite you, Ahab? To test your limits? To see how far you can be pushed?”

Ahab’s breath caught. For a second… Ba’t parang may tama ’yung sinabi niya? And worse, why did it make his skin tingle?

“Well, I guess so,” he shot back. “Push me more, Don Vito… baka sa halip na antidote ang gawin ko, lason ang ipainom ko sa lahat ng kabayo mo.”

Pero si Don Vito? Napataas lang ang kilay, clearly amused.

“I bet you can’t do that…”

…

“…darling.”

Ahab’s ears burned. His pulse spiked by the way how he softly and sweetly said the word, pero may talim pa rin.

“Call me that again,” he warned, “and I’ll make you regret it.”

“But it suits you,” he replied too smoothly, saka ngumisi. “So fierce, yet so… delicate.”

Clang!

Umalingawngaw ang tunog ng kubyertos nang pabagsak na tumama ang kamay ni Ahab sa mesa.

Pero di natinag ang kaharap.

“Stop calling me delicate!” singhal ni Ahab. “I’m not here to entertain you. So stop talking like you own me.”

Lalong lumapad ang ngisi ng hasyendero.

“Of course not. You’re poison, remember?” Saglit siyang sumimsim ng kape. “You’re dangerous, Aragon.”

Then, nonchalantly, he added, “But even poison can be sweet… in the right dose.”

Ahab stood up, jaw tight.

“If you think flirting with me is going to make me forget what you did-”

“I’m not flirting,” putol ni Don Vito, smug satisfaction crossed his face. “I’m observing.” Bahagya siyang sumandal. “There’s a difference.”

His eyes dragged over Ahab.

“And it’s not my fault you react so… interestingly, little doctor.”

Tahimik ulit, but this time, sumikip pa lalo ang paligid.

“Sit down, Ahab,” his voice dipped lower. “Your eggs will get cold.”

And the way he said “eggs”… damn well didn’t sound like he meant breakfast.

Ramdam ni Ahab ang init sa batok niya. He hated the man even more.

“I’m not some… toy you can play with,” mariing giit niya. “I’ll never let you have that kind of control over me.”

Don Vito just had to smile. Yong ngiting ’yon, mas lalong nagpa-init ng dugo ni Ahab.

“We’ll see about that, Ahab.”

Ahab didn’t sit back down. Nakatayo lang siya roon, halos nagngangalit ang dibdib.

Meanwhile, Don Vito just sipped his coffee na para bang hindi niya unti-unting binabasag ang composure ng kaharap niya.

“You know what’s funny, Ahab Aragon?” mahinahon niyang tanong, ibinabalik ang tasa sa platito. “Yung galit mo…”

His gaze lifted. “So pure and raw.”

Mas lalong tumalim ang titig niya.

“Parang gusto mo akong patayin.”

Hinto siya saglita tapos… “But you can’t.”

“Give me one good reason,” Ahab spat, “why I shouldn’t walk away from this hacienda and leave your damn horses to rot.”

Mabagal na tumayo si Don Vito. He dangerously walked around the table. Hanggang sa halos magdikit na sila.

“Aside from your loved ones being at stake…” bulong niya. He leaned in closer. “I know you won’t.”

His voice dropped. “Hindi dahil may pakialam ka sa akin.”

Something wicked flashed in his eyes. “But because you care about saving lives. Kahit buhay pa ’yan ng mga hayop. That’s who you are. You’re a doctor. Hindi mo kayang pumatay. Kasi kahit galit ka, may prinsipyo ka pa rin.”

Ahab didn’t move. Hindi siya makagalaw.

“But me?” bulong ni Don Vito, halos magdikit ang ilong nila. “I break things.”

The space between them burned.

“I bend people.”

His lips almost brushed air between them.

“And I will bend you.”

His grin turned dangerous.

“Against life. Against a wall.” His gaze dropped, then climbed back up. “Maybe even on this table. Because I get what I want.”

“Not me,” matigas na sabi ni Ahab, pero naroon ang bitak sa panginginig konti ng labi. “You picked the wrong man. Hindi ako luluhod para sa’yo.”

“Everyone says that…” A small, knowing smile curled Don Vito’s lips. “…at first.”

Ahab’s breathing turned ragged. He was frozen, not by fear, but by something far more traitorous.

He hated how his knees threatened to give in.

He hated the way his chest tightened, when Don Vito leaned just a little closer.

And most of all, he hated… that part of him that wondered.

What if?

What if there’s time na mangyari ang sinabi nito. Would he allow himsef to be bent by this cunning Monteverde?

“Get away from me,” he managed. “Before I do something I’ll regret.”

Don Vito tilted his head, amused. Eyes sharp but curious. Then, almost like he was granting mercy, he stepped back. Just enough.

“Fine.”

A smug smirk curled on his face. “Run away if that helps you sleep at night, Ahab.

A step away.

“But remember this. You don’t forget men like me.”

His voice lingered.

“Every time you look in the mirror…”

…

“…You’ll remember me. This moment.”

He paused.

“This fire. This man you hated the most.”

“I’ll remember that you’re a monster,” Ahab snarled.

“Maybe,” Don Vito said softly.

He gave him a faint smile.

“ “But monsters…”

A tilt of his head.

“…Have their charms. That’s why you’re still here.”

“Fuck you.”

Ngumisi si Don Vito.

“In time.”

And that was it.

Ahab spun around and stormed out, the sound of his steps pounding on the marbled floor.

Hindi niya alam kung saan siya pupunta. Pero kahit saan, basta malayo sa lalaking ’yon.

Pero kahit ilang hakbang pa ang ilayo niya sa dining room, may isang bagay sa loob niya ang hindi niya mabitawan.

That pull and tension.

And worst of all… the quiet, dangerous voice inside him.

What if he’s right?

Chapter 25

Napangiti si Don Vito habang nakatitig sa pintuan kung saan dumaan si Ahab. Those footsteps echoed like a challenge thrown straight at his face.It was music to his ears na mas masarap pa sa una niyang hit ng sigarilyo tuwing madaling-araw.

He lifted his coffee again. Marahan siyang sumimsim nang kaunti, kasabay niyang nilulunok ang tensyon na iniwan ni Ahab.

He was entertained.

No… he was turned on by the chaos.

“Why are you making me like this, Ahab Aragon?” he murmured against the steam of his coffee.

May kakaiba sa mga mata ng doctor na iyon. There’s that fire and burning hatred but there’s that one moment too when the doctor hesitated. Don Vito saw that. Hindi siya nito tinulak agad. For a second… Ahab leaned in. And that?

That was dangerous, yet delicious.

Lumapit siya sa bintana, pinanood ang kapatagan ng Monteverde na unti-unting nilalamon ng liwanag ng araw. Tahimik ang mundo sa labas.

Pero sa loob?

There’s war.

“You’re not a toy, Ahab Aragon,” he said softly. “You’re a challenge.”

And challenges? Don Vito didn’t run from them. He dominated them.

Even if Ahab wasn’t some common hostage na umiiyak sa sulok ng kuwarto for he was proud, wild, and unbroken. But Don Vito knew it all too well, proud men are the most satisfying to shatter.

Pumikit si Don Vito sandal, pagkatapos tumawa nang pagak.

“We’ll see, Aragon. We’ll see.”

Bumalik siya sa mesa at tinitigan ang upuang iniwan ni Ahab. The imprint of his presence and anger were still fresh. Lahat yun, nakakabaliw.

Don Vito’s tongue dragged across his teeth. Hewas obsessed.

He wanted to tear him apart. Piece by piece.

And maybe, he wanted to see himself, the real monster, reflected in Ahab’s furious, burning eyes.

“Delicate?” A dark amusement flickered in his eyes. “No… he’s anything but.”

Ipinatong niya ang tasa sa platito. The room had gone colder.

Ngumisi siya.

“You’re already mine, Ahab Aragon. You just don’t know it yet.”

Hindi pa siya nakakaupo muli nang bumukas ang malaking. Sharp click of heels on marble echoed. Those steps were elegant pero may halong pag-aalinlangan sa bawat hakbang.

It was Isabela.

She entered like she didn’t need permission pero may bahid ng kaba sa ilalim ng composure.

“Don Vito,” she greeted carefully, hawak ang sombrero sa balakang. Her expensive perfume was achingly familiar. It wrapped around him like a memory he didn’t ask for. “I’m glad you’re here.”

Hindi agad sumagot si Don Vito.

Pinagmasdan niya ang babae. Ang buhok maayos pero parang hinaplos nang paulit-ulit, ang lakad na kontrolado pero may bahid ng pag-aalangan. The eyes… hindi na puro kalkulasyon parang may hinahanap.

“Wala ka pa ring hilig sa pasabi,” he remarked without warmth, habang sinusuot ang cowboy hat. “Bigla ka na lang sumusulpot.”

Ngumiti si Isabela. Lumapit siya, dahan-dahan. “Don’t you want to see me?”

He didn’t answer. Instead, tinalikuran niya ito. Not to tease or to play her. Just to remind her… kung sino ang may kontrol ngayon.

Isabela hated being ignored. That was her Achilles’ heel. At ngayon, babarahan niya iyon.

Nanigas si Isabela saglit. She held her breath.

“Kung may kailangan ka, kausapin mo tauhan ko,” he said while reaching for his coat. “Kung wala… mas mabuting umalis ka.”

She stepped closer.

“Hindi mo ako pinapaalis,” she answered quietly, but firmly. “Kilala kita. Kapag ayaw mo talaga… hindi ka nagsasalita.”

That made him pause for a moment.

Dahan-dahan siyang lumingon.

He finally looked at her. At nung nagtagpo ang mga mata nila, doon lumabas yung tunay na Don Vito, but much dangerous and darker this time.

“You think I want you back?” His gaze stayed on hers.

Hindi agad sumagot si Isabela.

Sa halip, lumapit siya, hanggang sa halos magdikit ang katawan nila. But she did that not to seduce him.

“Hindi mo kailangang aminin,” she breathed. “I can feel it.”

Don Vito’s jaw tightened.

Not because she was right. But because she still knew exactly where to hit.

At doon pumasok ang ideya. He needed Isabela. Not for desire, or affection but for a strategy.

An idea settled quietly inside him.

Gagamitin niya ang presensya ng babae. Hindi para sa kanya, kundi para sa mas malaking laro.

He wanted to confirm something. Gusto niyang makita kung gagalaw ang hangin sa paligid kapag nagkasalubong ang landas ni Isabela at ni Ahab. Kung may mararamdamang kirot ang doktor sa eksenang ganito.

Don Vito would sniff it out like a wolf.

At kapag nakuha na niya ang sagot?

So instead of pushing her away, Don Vito did the opposite. He stepped in. Just enough to blur the lines between past and provocation.

“Well, fine then.” His tone turned unreadable. “Stay.”

Isabela blinked.

Napangiti siya.

“Then I will,” she whispered.

Napangiti si Don Vito nang makita ang ilusyon ng saya sa mga mata ni Isabela.

Pinagmasdan niya ang ngiti ng babae, pero yung kanya? Hindi umabot sa mata. That smile wasn’t warmth. It was a warning.

“Just remember,” Don Vito warned. “You don’t get to walk into my world… and come out the same.”

Hindi umatras si Isabela.

Sa halip, lalo siyang lumapit, tanggap na niya kung ano man ang kapalit.

“Then don’t hold back,” she said softly. “I didn’t come here to stay safe. I will do everything to win you back.”

Sandaling katahimikan.

Then…

Lumapit si Don Vito, hanggang sa halos magdikit ang labi nila. Hindi para halikan o yakapin si Isabela. Just to remind her kung gaano kapanganib.

“Careful,” he murmured against her lips. “Hindi na ako yung lalaking kilala mo.”

Isabela smiled softly, but steady.

“I know,” she said steadily. “Pero ikaw pa rin yung lalaking pinili ko.”

The words landed deeper than he wanted.

Pero hindi siya umatras at bibigay.

“Then you chose wrong.” His voice turned cold again.

Saglit na katahimikan ulit, pero mabigat at totoo na ngayon.

“Maybe,” Isabela admitted softly. “But I’d still choose you again. In time, I know you will listen to my side of the story.”

Ngumiti si Don Vito.

Hindi dahil masaya siya.

Kundi dahil…

That kind of devotion?

Delikado, pero mahalaga.

“And that…” His mouth curved faintly. “Is exactly why you shouldn’t.”

Nagtagpo ang mga mata nila.

No hatred nor games. Just history… and something unfinished.

Pero kung may malinaw?

It’s payback time.

And that’s exactly how he planned to use her.

CHAPTER 26

Tila tuod si Ahab na nakaupo sa mesa. Hindi niya alintana ang ingay sa paligid, ang tawanan ng mga tauhan, pati ang kalansing ng mga kubyertos.

Isang boses lang ang umiikot sa tenga niya.

It was Isabela’s voice, paulit-ulit, malambing at nakakairita. Kinukuha nito muli ang loob ng mga trabahador sa hasyenda.

But not him. Sinusubukan niyang basahin si Isabela.

“She knows too much about this place,” bulong ng isip niya habang lihim na sinusulyapan ang dalaga.

Mas lalo na si Don Vito.

“Naalala mo nung nahulog ka sa kabayo mo?” Mahina siyang natawa. “Pinagtakpan pa kita noon…”

Umalingawngaw ang tawanan sa hapag.

Napatingin si Ahab.

“Pinagtakpan?”

Biglang bumigat ang hawak niya sa kutsara.

“How long have they known each other? How close were they?”

Sa kabilang dulo, tahimik na nakamasid si Don Vito. Parang may hinihintay. Nagtagpo ang mata nila sa isang segundo.

Si Ahab ang unang umiwas. Napangiwi siya sa sariling isip. Hindi niya maintindihan kung bakit ang bigat ng dibdib niya. Kung bakit ang lakas ng tibok nito.

No. That couldn’t be jealousy.

Hindi pwede. Hindi siya gano’n. Pero habang pinapanood niya na may sariling mundo si Don Vito sa hapunang iyon, may kumurot sa dibdib niya.

“Maybe I’m just irritated. Or hungry… Or losing my mind.”

Napakuyom ang kamay niya sa ilalim ng mesa.

Kumuyom ang panga niya habang humihinga nang malalim.

“She’s pretending,” naisip niya.

He knew there was something off with Isabela. She seemed to be so calculated, touchy and flirty. Or maybe Don Vito was enjoying it. Her chest brushing his arm. And he’s letting it happen.

Bakit siya naaapektuhan? He shouldn’t care.

Napaangat ang dibdib niya sa pigil na inis.

He was losing it. Dapat mag-isip siya ng maayos. Wala siyang karapatang maramdaman yun. Nandito siya para sa antidote. Yun lang.

“Na-miss ko ’tong luto ni Tandang Ruben,” Isabela cooed smoothly, as she casually placed her hand on Don Vito’s arm. Her fingers lingered. “Can you still remember? Dati, ikaw pa ’yung laging nagtatanggal ng tinik ng isda ko. Sobrang caring mo noon.”

Lalong lumakas ang tawanan.

Lahat ng atensyon nasa kanilang dalawa. Bawat ngiti at haplos. At bawat dikit padiin kay Don Vito, lahat ng ’yon ay hindi pinalagpas sa mga mapanuring tingin ni Ahab.

Bahagyang umiling si Don Vito, ngunit hindi inalis ang titig kay Isabela. “Ikaw ’yung ayaw kumain mag-isa,” kalmadong sagot nito. “Hindi ka lang maarte. Gusto mo lang may nag-aalaga sa’yo.”

Napahigpit ang hawak niya sa kutsara. Ang dali magsalita ni Don Vito, parang kabisado niya ang babae.

Nagkaroon ng maikling katahimikan.

Saka, biglang napunta direkta ang tingin ni Don Vito kay Ahab.

“Ahab.”

Napahinto siya. Hindi niya ’yun inaasahan.

“Hindi ka makakain?” Kalmado ang boses. Walang bahid ng biro.

Napatingin ang ilang tauhan. Si Isabela, sumulyap din.

“Ayos lang,” maikling sagot ni Ahab. Hindi siya tumingin.

“Sigurado ka?”

Hindi pa rin inaalis ni Don Vito ang tingin.

Napahigpit ang hawak ni Ahab sa kutsara.

“Ayos lang,” ulit niya.

Sandaling katahimikan. Bahagyang kumurba ang labi ni Don Vito.

“Good.”

Saka lang siya bumalik kay Isabela, parang walang nangyari.

Kunwaring nagtatampo si Isabela, sabay talikod sandali pero sinulyapan pa rin si Don Vito mula sa kanyang balikat. “Hindi naman…” mahina niyang kontra, nakangiti. “Mas okay lang kapag… ikaw ang kasama.”

She giggled. “At isa pa… you were different before, Vito. Mas caring, at sweet. Medyo… touchy.”

Tumigil siya saglit, saka ngumiti. “Baka ngayon, natuto ka nang umiwas.”

May mga tauhang nagkikindatan, halatang kinikilig.

Nanigas ang panga ni Ahab. Napakuyom ang kamao. Sinubukan niyang ituon pabalik ang pansin sa pagkaing nasa harapan niya. Sumubo siya, pilit ngumunguya, pero wala siyang ibang nalalasahan. Parang buhangin lang ang kinakain niya.

Pinagmasdan niya si Don Vito.

The man’s jaw shifted slightly. His lips curved into a subtle smirk.

“Touchy, ha?” sagot ni Don Vito kay Isabela. Panaka-nakang lumilihis ang tingin niya kay Ahab, habang dahan-dahang lumapit sa dalaga, hanggang halos magdikit ang katawan nila.

“You were very clingy. Ikaw ’yung laging lumalapit,” bulong ni Don Vito, steady ang boses. “Hindi ako.”

“Hindi ako clingy,” tanggi ni Isabela, pero may ngiti sa labi. “Malamig lang minsan ang paligid… and you are hot always.”

Tumigil ang galaw ng kamay ni Ahab. Hindi niya na namalayang kanina pa siya nakatingin.

Tumawa si Don Vito. “Ah gano’n? Ginamit mo pa ’yung lamig para makalapit.”

Bahagya siyang yumuko, halos dumikit ang labi sa tenga ng babae. “Sayang. Kung sinabi mo lang sana na gusto mo lagi tayong magkalapit… baka mas lalo pa kitang pinagbigyan noon.”

Si Isabela naman, hindi nagpapatalo, marahang itinaas ang daliri at idinampi sa dibdib ni Don Vito. “It’s not too late, ’di ba?” bulong niya, habang pinaglalaruan ng mga mata niya ang mukha ng hasyendero.

“Depende,” sagot ni Don Vito, hinuli ang kamay ni Isabela at hindi agad binitawan. “Kung totoo pa rin ’yang gusto mong inaalagaan ka… or you just want somebody to get laid with at night.”

“Jesus Christ,” inis niyang naisip.

Tumawa si Don Vito, mababa at punong-puno ng tukso. Pinaglaruan pa niya ang mga daliri ni Isabela sa kanyang palad, bago marahang hinaplos ang likod ng kamay nito. “Kung gusto mo lang ng init, eh baka mali ang nilapitan mo… ’cause I don’t play with fire unless I plan to burn with it.”

Napakuyom ang kamao ni Ahab sa ilalim ng mesa. Hindi niya alam kung bakit.

Napangiti si Isabela, “Hindi naman ako natatakot… kung ikaw ’yung nandiyan.”

Mabagal na natawa ng malalim si Don Vito, parang nanghahamon. “Careful what you wish for, Isabela,” bulong niya habang patuloy na hinahaplos ang likod ng kamay ng dalaga. “Hindi ako marunong umatras.”

Napangiwi si Ahab.

So this wasn’t flirting anymore.

Sandaling napalingon si Don Vito, direkta sa kanya. Parang may gustong iparinig.

Si Ahab ang unang umiwas.

Bahagyang natawa si Isabela, sabay kagat sa ibabang labi. “Then burn me,” aniya, mariin ang titig sa lalaki. “As long as it’s you who sets me on fire.”

Napakagat-labi si Ahab. May masakit na init na gumapang sa dibdib niya.

Hindi siya parte ng mundo ni Don Vito, lalo na ni Isabela. And yet, bawat segundong magkalapit ang dalawa, parang may sumisiksik na inggit sa dibdib niya.

He gripped his spoon tightly.

He wasn’t supposed to care. But he did. More than he ever wanted to admit.

Lalo na kapag gano’n katamis ang titig ni Don Vito kay Isabela. Lalo na rin kapag gano’n kalambing ang boses nito, parang hindi kailanman naging malamig o mapag-utos.

Pero bakit ganon? Bakit parang tuwing naglalandi si Don Vito, siya ang napapaso?

Napabuntonghininga si Ahab, pilit na ikinubli ang pamumula ng tenga niya sa likod ng bahagyang yuko. Pilit na nilunok ang inis na parang bukol sa lalamunan.

Kung pwede lang ihagis ang kutsara niya, malamang ginawa na niya. Pero hindi siya gano’n. Hindi siya pikon. Lalong hindi siya marupok.

At hindi siya… hindi siya in love.

What? How could he ever come out of that word?

Love was loud and reckless. It was for people who didn’t know better. And he knew better. He had to.

Ahab had never been in a relationship before. Not with women. Not with men either. Though he was not closing the possibilities though. As someone like him who grew in a liberated country, hindi na bago sa kaniya ang same sex love or man to man relationship.

But it’s not like that. He’d seen people come and go, hearts broken, promises made, and then shattered. He’d witnessed the chaos of affection, the messiness, the vulnerability, the way it made people lose themselves.

He couldn’t afford that. He couldn’t let himself get caught up in something he didn’t understand, something that would only distract him from what was important. What he was here for. Kailangan lang niyang pagalingin ang mga kabayo, and these will be over. He will be free and away from Don Vito’s grasp!

“Stop it!” Pinilit niyang putulin ang sarili niyang isip. Pilit niyang nilasap ang ulam na wala na ngayong lasa, habang sa gilid ng mata’y kitang-kita niya kung paano binigyan ni Don Vito ng alak si Isabela, mismo sa labi ng baso niya.

Ahab clenched his jaw.

He had to get out of there. Or he was going to do something stupid.

CHAPTER 27

Hindi pa tapos ang gabi matapos ang hapunan.

Sa likod ng mansyon, may inumang nagaganap. Pahinga ng mga trabahador matapos ang maghapong pagod. Nakapalibot sila sa mahabang mesang may lambanog at pulutan.

Pero sa gabing yun, may bigat sa hangin.

At the far end of the table, nakaupo si Don Vito. Hawak ang isang baso ng lambanog. Malalim ang iniisip pero may bahid ng ngisi ang labi.

Hindi siya karaniwang sumasama sa mga ganitong pagtitipon. Pero ngayong gabi, may kakaiba sa titig niya. Parang may lihim siyang ipinagdiriwang.

Mukhang aliw na aliw siya sa maagang pag-alis ni Ahab sa hapunan. Kaya hindi maalis ang ngisi sa labi niya. As if he scored some twisted win sa larong siya lang ang may alam ng rules.

On the other hand, si Ahab naman, nasa kabilang side din ng mesa. Hindi makatingin kahit kanino. Tahimik rin siya, habang hawak ang baso ng lambanog.

Ayaw ni Ahab sa alak. Ngayon lang din siya uminom nang ganito. Pero ayun siya, unti-unting nilulunod ang sarili sa pait. Pait na lalo lang nagpapaalala kung sino ang dahilan nito.

Hostage siya. Hindi niya magawang gamutin ang mga kabayo.

O baka dahil nakita niya kung paano ngumiti si Don Vito kay Isabela.

Paulit-ulit niyang tinatanong sa sarili kung anong klaseng katangahan ang nangyari sa kaniya.

Was he jealous?

He almost laughed bitterly at that thought. Hindi niya yun matanggap sa sarili niya.

He stood up, iniwan ang inuman. Hindi na niya kayang manatili roon kasama si Don Vito.

Tahimik siyang lumakad palayo. Maliwanag ang hardin, pero hindi sapat para patahimikin ang isip niya.

Huminto siya sa harap ng lumang fountain. The trickling water couldn’t drown his thoughts.

Hanggang sa…

“You shouldn’t have left the fun, Ahab Aragon.”

Mula sa lilim ng mga puno, lumabas si Don Vito. Hawak pa rin ang baso ng whisky. Pero ang titig, matulis, at mapang-akit.

Ahab finally faced him. “What do you care?”

Umikot ang whisky sa baso niya bago siya muling tumingin kay Ahab.

“I care when something disrupts my table.”

He stepped closer. “Wait,” may isang mapang-asar na ngiti sa mga labi. “Are you drunk?”

“Oh please,” Ahab scoffed. “Why do you care if I am? Or are you just pretending to be curious?”

“I’m wondering why a certain doctor looked ready to break the table earlier.”

“Don’t flatter yourself.”

Huminto si Don Vito ng isang hakbang. Hindi siya ngumiti.

“Then stop looking at me like that,” mahina niyang sabi. “Tahimik ka kanina. Pero halos mabasag mo yung mesa sa tingin mo.”

Ahab didn’t answer. He just sighed and looked away, as if the moon might save him from this conversation.

“Look at me when I’m talking to you.” Mababang utos lang iyon, pero sapat para mapahinto si Ahab.

Sa bawat hakbang ni Don Vito palapit, lalo lang gumugulo ang isip niya.

The realization hit harder than it should have.

“But why are you asking me? Wala naman akong halaga rito, hindi ba?”

Nawala ang amusement sa mukha ni Don Vito.

“Sino nagsabi?”

“I’m just a stranger in this place. At higit sa lahat wala kang pakialam sa nararamdaman ko!”

The words spilled out before he could stop them. It couldn’t be. He wasn’t drunk enough for that.

“Hindi kita tinatrato na parang wala kang halaga dito,” may diing tanggi nito.

Dapat natatakot siya.

Pero kahit alam niyang halimaw ang lalaking nasa harap niya, hindi siya makaalis.

Namayani ang sandaling katahimikan. Sa ilalim ng malamlam na ilaw ng buwan, madiin at mapanganib na nakatutok ang mga mata ni Don Vito kay Ahab.

“You are an enemy.”

Tumigas ang panga ni Don Vito, pero hindi siya nagsalita.

“After everything you’ve done to me?” Ahab spat.

Tinungga niya ang baso ng whiskey, pero bago pa man makalunok, mabilis na inagaw iyon ni Don Vito.

“Stop it.” Kumuyom ang panga ni Don Vito. “You’re drunk already.”

Tumawa si Ahab.

“I hate you.”

Saglit na pumikit si Don Vito bago nagsalita. “You have every right to hate me.”

Ahab shook his head, saka ngumiti ng sobrang pait. “Magalit? Akala mo ba basta galit lang ako?”

Tumawa ulit si Ahab, pero walang buhay. “Hindi. Galit na galit ako. I’m fucking furious!”

Lumapit si Don Vito, hanggang sa wala nang espasyo sa pagitan nila.

“You took me against my will!” Sigaw ni Ahab. “I had no choice! Pinilit mo ako! You kidnapped me!”

Kumibot ang panga ni Don Vito.

“Careful,” babala niya.

“You took my freedom!”

Napahawak si Ahab sa dibdib niya.

“Kinuha mo ako mula sa pamilya ko… sa mga taong nagmamahal sa akin! You took everything from me. “

Then…

His fist landed on Don Vito’s chest. Isang malakas na suntok. Dalawa. But the man just stood there solidly. He didn’t even raise a hand.

Hinayaan lang niya ang doktor.

Hanggang sa mapagod si Ahab. Hanggang sa ang mga suntok ay maging mahihinang palo. Hanggang sa wala na siyang ibang nagawa kundi ang ipatong ang dalawang kamay sa dibdib ni Don Vito, hingal na hingal.

“It’s not fair…” he whispered.

Napakuyom siya sa suot ng hasyendero. Clinging into him.

“After everything you’ve done to me… kahit paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na kamuhian ka…”

He looked up slowly. Hirap na hirap siyang saluhin ang bigat sa dibdib niya.

Nanginginig ang labi niya. “Why can’t I hate you?”

Hindi agad sumagot si Don Vito. Humaba ang katahimikan, pero hindi rin siya lumayo. Sa halip, lalo pa niyang pinaliit ang pagitan nila, sapat para maramdaman ni Ahab ang init ng katawan niya.

Don Vito lifted his hand, saka dahan-dahang hinaplos ang pisngi ni Ahab. The pad of his thumb traced the trail of a tear, wiping it away. His touch was rough, but strangely gentle.

Kumiskis ang kalyo sa balat ni Ahab… a sharp, grounding sensation that made his breath hitch.

“Then don’t,” bulong niya. “Don’t hate me.”

Ahab trembled. Gusto ng katawan niyang umatras, tumakas sa bigat ng presensya at boses na ’yon. Umusog siya ng kalahating hakbang paatras, pero hindi siya tuluyang lumayo.

“Don’t…” pero nalunod ang salita sa lalamunan. Hindi niya tinapos. Hindi siya umalis. Nakatayo lang siya, kahit sumisigaw na sa utak niya na tumakbo.

Mas humigpit nang kaunti ang hawak ni Don Vito sa baba niya.

“Look at me.”

Unti-unting itinaas ni Ahab ang mga mata niya. Saglit lang siyang tumingin, pero sapat na. Sapat para makita ang gutom sa madidilim na mata ni Don Vito. Parehong gutom na matagal nang nakatago sa bawat tingin nito.

Don Vito moved first.

There was no hesitation now. Sinara niya ang pagitan nila. His hand sliding from Ahab’s chin to cup the back of his neck. His fingers threaded into Ahab’s hair, gripping just hard enough to tilt his head back, to angle it exactly as he wanted. Ang kabilang kamay, dumapo sa balakang ni Ahab, hinigpitan ang kapit.

And then he kissed him.

Hindi ’yon banayad. Hindi rin alanganin. Don Vito seemed to have held back for too long, and now he decided to stop caring about the consequences. Mariin nitong inangkin ang labi ni Ahab. Binuka niya ang labi nito nang walang pahintulot, at agad na pumasok ang dila niya bago pa makaiwas ang doktor.

Natigilan si Ahab.

For a split second, everything ceased. His breath, thoughts, and the thrum of his own blood. He was suspended in that shock, caught between the warmth of Don Vito’s mouth and the crushing weight of what this meant.

But then Don Vito’s tongue brushed against his, and something snapped.

Umangat ang nanginginig na mga kamay ni Ahab, saka alanganing dumapo sa dibdib ni Don Vito. May kaunting tulak. Dapat pagtutol ’yon. Pero wala ring nangyari. Sa halip, kumapit ang mga daliri niya sa tela ng suot ni Don Vito.

Don Vito didn’t stop. He pressed harder, his body closing in until Ahab’s back hit the wall behind him. Napangiwi si Ahab sa impact, pero hindi naputol ang halik. Mas lumalim ang halik. Mainit, magulo, at puno ng pagpipigil na matagal nang napipigtas.

Ahab finally responded. His mouth opened wider. Hindi nagtagal, gumanti rin siya ng halik. Whatever hesitation remained, dissolved.

The kiss turned heavy, all ragged breath and trembling limbs. Umakyat ang mga kamay ni Ahab mula dibdib, papuntang balikat, hanggang batok, sumiksik sa buhok ni Don Vito. Hinila niya ito palapit. Not to pull away, but to pull him closer. The line between fight and surrender blurred into nothing.

Don Vito stayed in control the entire time. Siya ang nagdikta ng bawat galaw… Sa anggulo, sa ritmo, at sa lalim ng halik. Hinigop niya ang ibabang labi ni Ahab hanggang mamula iyon. Dumulas pababa ang kamay niya, saka marahang hinila si Ahab palapit hanggang sa tuluyang magdikit ang katawan nila.

Ahab gasped into the kiss, and Don Vito swallowed the sound.

The kiss broke for a second. Their foreheads pressed together. Ahab’s lips were red, slick, parted. His breath came in short, desperate gasps.

“Don’t think,” he breathed against Ahab’s mouth. His thumb traced the corner of Ahab’s lips. “Just feel.”

And then he kissed him again.

Mas mabagal ngayon, halos mapanukso. Dumaan ang dila niya sa ibabang labi ni Ahab, sa pagitan ng bibig, bago pumasok ulit.

Ahab whimpered. His body pressed forward, chasing the heat. His hips grinding unconsciously against Don Vito’s thigh. Alam niyang mali pero hindi na nakikinig ang katawan niya. His hands tangled deeper into Don Vito’s hair.

Don Vito groaned low in his throat, the sound vibrating against Ahab’s lips. His hand on Ahab’s chin slid up to cup his jaw, thumb pressing gently against the hollow of his cheekbone. He held him there, captive, habang lalo silang nalulunod sa halik. Breaths mingling, teeth clashing in a way that was almost too rough, and almost too much.

Pero wala sa kanilang umatras.

Ahab’s legs buckled slightly, and Don Vito caught him, his arm snaking around his waist to hold him upright. He pressed Ahab harder against the wall, pinning him with the weight of his body.

Ahab broke the kiss again, just long enough to breathe out a shuddery, broken sound. “We should’nt-”

“I know,” paos niyang sagot. Dumampi ang labi niya sa panga ni Ahab, pababa sa tainga. “Wala akong pakialam.”

And he didn’t.

He kissed down Ahab’s neck, open-mouthed, teeth grazing the pulse point. Ahab’s head fell back against the wall, exposing the column of this throat in a gesture of total surrender. Sinipsip ni Don Vito nang may diin, nag-iwan ng marka.

Ahab’s fingers tightened in Don Vito’s hair. He pulled, not to stop, but to keep him there.

Above them, the kiss was over, but what had started was far from finished. The air was thick with the heat of their bodies, the sound of their ragged breathing, the taste of each other still fresh on their tongues.

And even if they knew it was wrong…

…sa unang pagkakataon, neither of them stepped back.

CHAPTER 28

Madaling-araw na.

Nakahiga si Don Vito sa kama, nakatitig sa chandelier habang kumikislap ang mga kristal nitong parang mga alaalang ayaw siyang patahimikin.

Sleep? A luxury he couldn’t afford. Not when his mind kept playing that damn kiss on repeat like a cursed lullaby.

As impossible and absurd as it sounded, Ahab Aragon really kissed him. Ang doktor na dapat ay laruan lang niya.

That kiss shouldn’t have mattered. Pero hanggang ngayon, dala pa rin niya ang tama nito.

Bakit isang halik lang ang kayang gumulo sa kanya nang ganito?

Noong una, gusto lang niya si Ahab dahil sa init ng katawan. A challenge to conquer. A pretty face to ruin. Ganito naman palagi. One taste. Then boredom.

Pero bakit ngayon, sa isang halik lang… parang may bahagi sa kanya na matagal nang patay ang biglang nagising.

Dapat itinulak siya ni Ahab palayo.

Don Vito was ready for it. He expected it. Pero hindi. The doctor didn’t pull away fast enough.

His lips twitched, remembering the heat of it. The taste. The way Ahab froze, unsure, beautiful in his confusion. Sa kabila ng liwanag mula sa chandelier, tanging ang mukha ng doktor ang nakikita niya.

He was not supposed to feel this way. This wasn’t part of the plan.

But he couldn’t.

Every time Ahab looked away, something inside him twisted. Every time the doctor moved too far, it felt like losing something he never knew he needed.

And that scared the living hell out of him.

Men like Don Vito weren’t built for love. Love was weakness. Something men like him could not afford. And he was a predator. Hindi siya para sa fairytales. He was meant to destroy hearts, not protect them.

But now?

He didn’t want just Ahab’s body. He wanted more. Pati ang tingin nito. Ang tiwala. Ang mga bagay na hindi dapat niya hinihingi.

And that, for a man like Don Vito? Was the most dangerous feeling of all.

Because he was in love with his captive doctor.

MAAGANG nagtungo si Ahab sa kwadra matapos mag-almusal. Hindi niya alam kung bakit, pero pakiramdam niya roon siya dapat magpunta kung saan malayo sa ingay ng hacienda, sa mga matang laging nagmamasid, at higit sa lahat… malayo kay Don Vito.

After what happened last night… hindi niya lubos maisip kung paano niya haharapin muli si Don Vito.

Hindi niya maintindihan kung bakit niya ginawa iyon. Why would he kiss Don Vito?

Kalasingan.

That was the only explanation he could accept for now. Siguro’y nadala lang siya ng init ng gabing iyon, ng bigat ng mga pangyayari, at ng damdaming hindi niya dapat nararamdaman.

A moment of weakness.

Pero kung weakness lang iyon… bakit hanggang ngayon nanginginig pa rin siya?

Does it mean, si Don Vito Monteverde ay isa na sa mga kahinaan niya ngayon?

Hindi dapat niya iyon iniisip hanggang ngayon.

He needed to forget it.

Hindi yun ang dapat mangyari. Ang dapat lang niyang gawin ay gamutin ang mga kabayo at maghintay ng tamang oras para makaalis.

Lalong hindi para mahulog sa isang taong tulad ni Don Vito Monteverde. Pero heto siya ngayon. Umiwas man ang katawan, hindi naman matahimik ang isip.

Pagdating ni Ahab sa kwadra, isang banayad at mahinang boses na parang nanghehele ang agad na pumuno sa katahimikan.

Napalingon siya.

Si Senyorita Isabela Vasquez.

Nakatayo ito sa tabi ng isang kayumangging kabayo, marahang hinihimas ang leeg nito habang kumakanta ng mababang lullaby, pero nakakatindig-balahibo sa sobrang lambing.

She looked like an oil painting with her plain white dress. Manipis ang suot nitong bestida, sumusunod sa hangin, at ang ngiti, parang walang kayang gawing masama.

At iyon ang unang mali.

Bakit nga ba andito na naman si Isabela?

May kakaiba sa paraan ng paghaplos nito sa kabayo.

As if naramdaman ang titig niya, bigla itong lumingon. Diretso ang titig, mata sa mata.

“You looked surprised.” Umangat ang sulok ng labi ni Isabela. That smile looked almost untouched by darkness.

Ahab didn’t reply right away. To be honest, hindi niya alam kung magpapakatotoo ba siya o magpapaka-plastic.

“I didn’t know you liked horses, Senyorita Isabela.”

Tumawa si Isabela. Masyadong magaan para sa bigat ng sandali. “I haven’t seen you here before. Bago ka bang utusan sa hacienda?”

There!

Tumama agad. Napasinghap siya sa inis. Utusan?! Did he look like he cleaned stables for a living?

“Hindi ako utusan.” Malamig niyang tugon. “I’m Dr. Ahab Aragon.”

Nagningning ang mata ni Isabela. Parang na-excite. “A doctor? Kaya pala hindi ka mukhang tagarito.”

“Ikaw, anong ginagawa mo dito?”

“I just wanted to visit.” Hinimas niya muli ang kabayo. “Wala namang masama, ’di ba?”

May malamig na kutob agad siyang naramdaman.

“Kagagaling mo lang dito kahapon.” Kumunot ang noo ni Ahab.

“Well, wala akong magawa sa bahay. I missed this place. I missed… Vito Monteverde.”

May kung anong kumirot sa kanya nang banggitin nito ang pangalan ni Don Vito.

“Kung si Don Vito ang sadya mo, baka nasa mansion pa siya.”

“Okay lang.” Umikot ang tingin ni Isabela sa kwadra. “I’ll wait.”

Parang may agenda ang pagdating nito. And she wasn’t even trying to hide the fact na gusto niyang magpaiwan.

“Bakit parang gusto mo akong paalisin?” May amusement sa boses niya, pero may kurot sa ilalim.

“Hindi po, Senyorita. Madumi lang dito. Sayang ang puti ng bestida mo.”

Ngumiti si Isabela, “It’s okay. I like horses. I used to come here with Vito all the time.”

May bahagyang kibot sa noo ni Ahab. A flicker of irritation. Hindi niya alam kung dahil sa pangalan ng haciendero o sa tono ng pagkakabanggit nito.

“You know why I love horses, Doctor Ahab?”

Hindi siya sumagot agad. Pero, napilitan din siya.

“Bakit?”

Isabela looked at the horse, at hinagod ang buhok nito like she was caressing a secret. “Because they don’t lie. If they hate you, they’ll show it. If they like you, you’ll know.”

Hindi alam ni Ahab kung bakit, pero parang may ibang ibig sabihin ang bawat salita.

“I wish people were like that too,” sagot ni Ahab.

Isabela turned her head slowly, and gave him a smile.

“If people were that simple, there’d be no need to pretend, right?”

He almost missed that, pero something in him twisted. May mali sa paraan ng pagtitig ni Isabela, parang binabasa siya nito.

“You know, Doctor Ahab Aragon,” bulong ni Isabela habang tinutok ang tingin sa kanya, “I think we’re alike.”

He blinked. “Alike?”

“Yeah. We notice things other people miss.”

And then she dropped the line…

“Tell me… mahirap bang maging taong maraming tinatago?”

Hindi niya alam kung tanong ba iyon o babala. Pero ramdam niya, may gustong hukayin ang babae. Pero bakit?

“Lahat naman tayo may tinatago,” tugon ni Ahab matapos ang maikling katahimikan.

Ngumiti si Isabela, at lalong hindi iyon nakapagpagaan ng pakiramdam niya.

“I hope you heal the horses soon, Doctor Ahab Aragon.”

Tumalikod na siya. Naglakad papalayo na parang wala lang. Pero naiwan kay Ahab ang malamig na hangin ng presensya niya.

At that moment…

Napalingon siya.

Isang kabayo sa kabilang dulo ng kwadra ang nakabulagta.

Patay.

Agad siyang lumapit. Pinakinggan ang dibdib nito.

Wala na.

May dugo sa gilid ng bibig. Kaunti lang. Pero sapat na para gumuhit ang kaba sa dibdib niya.

Napatingin siya sa pintuan.

Doon sa daanang tinahak ni Isabela paalis.

At sa loob-loob ni Ahab, isang pabulong na salita ang sumiklab…

“Isabela…”

CHAPTER 29

Sa maliit at mausok na laboratoryo ng mansiyon, tikatik lang ng mga bote at mabibigat na buntong-hininga ni Ahab ang maririnig.

Kahit halos bumigay na ang katawan niya, hindi pa rin siya tumitigil. He was racing against time. Against death.

Pero gaano man siya ka-busy sa paghalo ng antidote, may isang presensyang hindi niya matakasan.

Nasa likod niya si Don Vito. Nakatayo, pero tahimik lang na nagmamasid sa kaniyang ginagawa.

“Focus, Ahab,” paalala niya sa sarili, habang nanginginig ang daliri sa paghawak ng test tube.

Kahit anong pilit na pag-iwas, bumabalik pa rin sa isip niya ang halik na ’yon.

That god damned kiss.

Ngayon, hindi niya na alam kung paano haharapin ang hasyendero.

At ang mas nakakainis? Pagkatapos mangyari yon…

Parang walang guilt sa nangyari si Don Vito. Wala man lang itong effort na umiiwas. Like he didn’t just leave Ahab unraveling after one damn kiss.

“So… sure ka ba na tama yang ginagawa mo?”

Hindi niya ito nilingon.

“If you’re going to stand there, at least make yourself useful, “pilit matatag ang kaniyang boses, but he barely holding it together.

Tahimik si Don Vito saglit.

“Interesting. Your hands only shake when you notice me.”

Napatigil si Ahab. Bahagyang kumalansing ang bote sa kamay niya.

Ramdam niya ang presensya ng hasyendero sa likod niya.

Nagre-replay na naman sa utak niya ang kaniyang first kiss. Hindi niya matanggap na ang kaaway niya ang unang nakalapat sa labi niya.

He cursed under his breath. “You’re making this unnecessarily difficult.”

Sa inis, bigla siyang lumingon. Pero sadyang masama ang tadhana. Muntik na silang magdikit.

Biglang sumikip ang paghinga niya.

Masyadong malapit si Don Vito.

“Back off before I stab you with an injection, “ pilit niyang sinabi, halos hindi makatingin.

Ngumisi lang ang hasyendero nang mapanukso. “What’s your problem?”

“Ikaw. If you’re not doing anything, leave.”

Pero hindi siya nilubayan. Tinitigan lang siya nito, straight to his soul.

“Ayoko,” umiling ang hasyendero. “I like watching you work.”

“What exactly are you trying to do?” tanong ni Ahab, halos singhal na. Pero may halong kaba.

“Hmm…” Kunwari’y nag-isip pa ito. “You were calmer before you kissed me.”

Ang mga mata ng doktor kusang umiwas. Wala siyang maisagot doon.

Napansin ’yon ni Don Vito. At ginamit nito ang opportunity na yun. Lumapit pa siya hanggang ilang pulgada na lang ang pagitan nila.

Ahab grabbed a bottle, para patayin ang nakakasakal na tensyon, pero sabay silang umabot nito. Nagtagpo ang kamay nila.

Sandaling katahimikan.

Balat sa balat.

Titig sa titig.

At sapat na ’yon para sumikip ang hangin sa pagitan nila.

“Your hand is cold,” bulong ni Don Vito malapit sa tenga niya.

Ahab flinched at mabilis na hinugot ang kamay. Kailangan niyang umiwas.

“The horses are dying. I can’t afford whatever this is,” pabulong niyang sagot, halos nanginginig.

Pero ngumiti lang ang hasyendero. Maliit at mapanganib.

“This bothers you?” tanong niya, habang unti-unting dinidikit ang labi sa leeg ni Ahab. Mabagal ang galaw nito. Sadyang sinasadya.

Napapikit siya. Pilit niyang umatras at nagkunwaring busy, pero wasak na ang focus niya. “Go over there for now.”

“Bakit naman?” May ngiti sa boses ni Don Vito. Nakakainis at nakakatakot yun para sa kaniya.

“Because unlike you, I’m actually trying to work,” maanghang niyang tugon.

At ang sagot ni Don Vito? Ngisi lang. Wala itong imik. Tahimik lang, parang alam niyang siya pa rin ang may kontrol. After a few seconds, marahan itong umatras. Umalis saglit, pero hindi talaga nawala ang presensya niya.

Ahab buried himself in work. Or at least, he tried to. Sa utak niya, may bangayan ng pride at panggigigil.

Then, out of nowhere…

A cup.

Someone handed him a coffee.

From the devil himself.

“Here,” aniya habang inilalapag ang tasa sa tabi niya. “Take a break. Don’t make yourself sick.”

Tumingin si Ahab sa kape. Tapos sa hasyendero.

Bakit parang may ibig sabihin ang simpleng baso ng kape?

Dapat wala lang yun. Dapat hindi siya naaapektuhan. Hindi na. Not after that kiss. Not after Don Vito acted like it never fucking happened.

At sa kabila ng lahat, inabot niya pa rin ang tasa.

“Sige na,” udyok pa nito, may nakakalokong ngiti. “I need you functional, Doctor.”

Napailing siya bago pa tuluyang makangiti.

Hindi niya maintindihan kung bakit mas natatakot siya sa kabaitan ni Don Vito. But one thing was sure, that night, he kissed him back!

Pero ang pinaka-kinatatakutan niya? Hindi ’yung halik. Hindi rin ’yung awkward na silence.

’Yung init na pag-aalaga sa malademonyong paraan. ’Yung subtle na gentleness mula sa lalaking dumukot sa kanya.

Nagtagpo ang mga mata nila. Sapat na iyon para higpitan ng tensyon ang buong laboratoryo.

Were they feeling the same thing? Mali bang masanay sa init mula sa taong dumukot sa kaniya?

At ang tingin ni Don Vito? Gutom.

Hindi na niya kaya. Binaling niya ang tingin sa iba.

“Do you always look at people like you’re trying to undress them psychologically?”

Napataas ang kilay ni Don Vito, pero sa totoo lang… gusto rin niyang malaman kung ano talaga ang iniisip ng doktor. Though, that kiss might mean something, pero ayaw rin naman niyang mag-aasume.

“Does it affect you that much?” walang pakialam na tanong ni Don Vito.

“Because every time you look at me, parang may binabasa kang hindi ko kayang itago,” matigas niyang sagot.

Ngumisi si Don Vito. Mas malawak ang ngiti pero mas demonyo.

Lumapit ito ng bahagya sa doktor. “Bakit?” mababa at delikado na ang boses nito.

Nalulunod si Ahab sa amoy ng cologne, tabako, at panganib.

“You don’t have to be gentle or try to seduce me, Don Vito. If you’re thinking of raping me, I’d rather kill myself right now.”

Tahimik. Saglit lang. Umalingawngaw ang halakhak ni Don Vito.

Napapikit si Ahab. Hindi dahil sa hiya kundi sa pagkagulat. Sino bang tumatawa sa ganung sinabi?

“Rape?” mahinang tawa nito. Lumapit pa ito, halos magdikit ang mukha nila.

“If I wanted to force you, Ahab, you would’ve known.”

Nag-inhale siya nang malalim. Tila sinasadya ang bawat salita.

“But I haven’t touched you without permission since that night. And yet you’re the only thing I’ve wanted in weeks.”

Muntik nang mahulog ang hawak niyang bote.

Bakit siya? Bakit sa dami ng pwedeng paglaruan ni Don Vito, siya ang napili?

“What?”

Don Vito smirked. Hindi niya alam kung nang-aasar lang ito o seryoso.

“You, unfortunately.” Halos gumapang sa balat niya ang bigat ng boses nito.

Napalunok siya. Muli niyang ibinalik ang atensyon sa ginawang antidote. Kunwari ayos lang. “That’s unfortunate for you.”

Ngumiti si Don Vito, tuwang-tuwa.

Lumapit siya kay Ahab. Binawasan pa ang espasyo, saka pilit na pinaharap ang doktor sa kaniya.

“That’s not what your body’s saying.” hamon nito.

May kung anong kumirot sa dibdib ni Ahab.

He wasn’t sure.

Hindi sa sarili niya. Hindi sa nararamdaman niya. At lalong hindi kay Don Vito.

At dahil sa katahimikang ’yun… sa hindi niya pagsagot, lalo lang tumapang si Don Vito.

Kay Don Vito, ang katahimikan ay parang imbitasyon.

In a flash, hinablot ni Ahab ang bote ng antidote at itinapat ito sa mukha ng hasyendero.

“I need to finish this before I forget what I’m supposed to be doing,” sabi niya sabay higpit sa hawak ng bote, pilit pinapatatag ang boses kahit unti-unti nang nauubos ang composure niya.

CHAPTER 30

Matapos bigyan ng paunang lunas ang mga kabayo sa kuwadra, saka naman biglang bumagsak ang ambon. Patak patak lang nung una pero biglang bumigat ang langit parang may paparating na bagyo.

Napabuntong-hininga si Ahab habang isinasara ang pinto ng kuwadra.

He walked back to the mansion. Basang basa na siya sa sandaling yon pero tuloy tuloy siya. Nakayuko lang siya habang naglalakad sa gitna ng ulan, tila may hinahabol na katahimikan na hindi naman niya mahanap.

Mabagal ang bawat hakbang niya.

His thoughts were too loud.

Mula pa kanina, hindi na siya mapakali. Simula noong maramdaman niyang parang may nagbabago sa paraan ng paglapit ni Don Vito sa kaniya.

At mas lalong hindi siya mapakali dahil hindi niya na alam kung alin ang mas kinatatakutan niya.

Si Don Vito…

o ang sarili niya.

“Ahab!”

Napapikit siya sandali.

That voice again.

The devil Monteverde calling out to him.

Dahan-dahan siyang lumingon.

And there he was.

Don Vito Monteverde stood beneath a sleek black umbrella, looking absurdly untouched by the storm. Suot ang itim na leather boots, nakatayo sa ilalim ng ulan. Wala man lang kapatak-patak ang buhok, habang si Ahab? Basang sisiw sa ulan.

Pero hindi iyon ang nagpabilis ng tibok ng puso niya.

It was the way Don Vito looked at him.

That unreadable stare. Parang kayang hubarin isa-isa ang lahat ng depensang pilit niyang suot.

Ahab immediately turned away.

Binilisan niya ang lakad.

Ayaw niyang makipag-usap.

Not now.

Especially not when his chest had been acting strangely every time the man got too close.

“Hey!”

Ahab’s jaw clenched. Tinapakan niya ang sariling ego at lalo pang binilisan ang paglalakad sa gitna ng ulan. Tumalsik ang tubig sa ilalim ng sapatos niya habang pilit niyang binabalewala ang presensyang sumusunod sa kaniya.

But the bastard kept following him.

Wasn’t it obvious already?

Gusto niya ng distansya.

“Sandali lang.”

This time, halos nasa likod na niya ang lalaki.

Ahab stopped walking.

Humugot siya ng mabigat na hininga bago marahang lumingon.

Si Don Vito, ilang hakbang na lang sa likod niya. Ang payong nito, naka-extend na papunta sa kanya, protecting him from the pouring rain.

Umiilaw ang mahinang ilaw mula sa mansiyon sa gilid ng mukha ng lalaki, enough to highlight the sharp line of his jaw and those infuriatingly calm eyes.

“As if may saysay pa ’yan,” malamig na sabi ni Ahab, tinutukoy ang payong.

Saglit na bumaba ang tingin ni Don Vito sa basang katawan niya bago muling umangat sa mukha niya.

“You’ll still get sick.”

Simple lang ang pagkasabi nito. But somehow, it still affected him. Because part of him loved the way the man seemed to care, though he wasn’t very sure if all of it was real.

“You don’t have to run away just because you’re scared of me.”

Pumikit si Ahab.

Huminga siya nang malalim bago dahan-dahang iminulat ang mata.

“I’m not scared of you anymore.”

“Then why are you always running?”

Tumama agad iyon sa kaniya.

Natahimik si Ahab.

Patuloy ang pagbuhos ng ulan sa paligid nila. Sa malayo, may mahinang ugong ng kulog. Pero sa ilalim ng payong kung saan halos magkadikit na ang mga balikat nila, parang ibang klase ang bagyong namumuo.

“Because I don’t understand this,” Ahab confessed under his breath. “I don’t understand you.”

Don Vito merely stared at him, as if carefully deciding what to do next.

Then he chuckled softly.

“Then let me help you understand.”

At bago pa man makapag-react si Ahab, Don Vito stepped closer.

Close enough for Ahab to feel the warmth of his body despite the cold rain and enough to smell the faint scent of expensive cologne mixed with smoke and rainwater.

Close enough to ruin him.

Napasinghap si Ahab nang maramdaman niyang bahagyang dumampi ang braso ng lalaki sa kaniya.

His heartbeat immediately turned uneven.

“Don Vito…”

“But if you’re going to keep pretending you don’t feel anything…” mahina nitong sabi, halos kasabay ng ulan, “then maybe I should just do this.”

He leaned in.

Not quite kissing. Not quite backing off.

He just stayed there. A breath away. A disaster standing inches from his mouth.

Nanigas si Ahab.

Pakiramdam niya’y biglang bumagal ang mundo. Ang ulan, hangin, at ang sariling paghinga niya.

Lahat.

“Tell me to stop, Ahab.” he breathed against Ahab’s skin.

Pero walang lumabas na salita mula kay Ahab.

In that very moment, though he hated to admit, he didn’t want him to stop.

And that… that scared him more than anything. Bakit parang imbes na umalis, siya pa ang humakbang palapit?

His heartbeat turned uneven.

“D-Don Vito…”

That name sounded like a sin on his lips. Ahab hated that he liked how it felt in his mouth.

But Don Vito didn’t move. He just stood there, waiting. Giving Ahab the illusion of control.

And right then and there, Ahab realized, he was already lost. Especially when the enemy was no longer outside, but inside his own chest.

Maybe some part of him had always craved this. Craved him.

At mas nakakatakot iyon kaysa sa mismong pagka-kidnap niya.

Because this?

This felt like a prison he would willingly stay in.

Was it really possible to fall in love with your biggest nightmare?

Napatingin siya sa lalaki.

Sa matangkad nitong katawan. Sa malamig na mga matang nakatutok lang sa kaniya.

“Is he in love with me?” The thought alone felt absurd.

Don Vito could have anyone. A woman of his liking. Someone easier to control. Someone obedient.

So bakit siya? Or was this all just another one of Don Vito’s games?

Because if that was a game, then fuck that. Ahab refused to become another pathetic fool begging for crumbs of affection.

Pero paano kung totoo?

Paano kung may parte talagang gusto siya ng lalaking ito?

Could he really love a monster?

“Ahab Aragon…”

Napamulat siya.

The way Don Vito said his name sent something dangerous crawling down his spine.

“Tell me you want this,” mahina nitong sabi. “And I’ll stop pretending I don’t.”

Nanigas ang dibdib ni Ahab.

He wanted to say no. Pero hindi gumana ang bibig niya. Instead, he whispered.

“I’m confused, Don Vito… help me understand.”

The great Ahab Aragon, reduced to begging for clarity.

Saglit na tumahimik si Don Vito.

Pagkatapos, dahan-dahang umangat ang kamay nito. Binibigyan siya ng huling pagkakataon para umatras.

Pero si Ahab? Hindi kumilos.

Instead, he looked straight into Don Vito’s eyes.

At sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng galit at takot, may ibang emosyon nang nakahalo roon.

Something warmer yet infinitely more dangerous.

Desire.

Pumulandit ang ulan sa paligid nila habang humahampas ang hangin sa mga puno ng hacienda. Lumamig ang gabi.

Pero ang pagitan nila?

Mainit.

And then, with a breath that tasted like surrender…

“Kiss me, Don Vito…”

And Don Vito didn’t make him repeat it.

The restraint and distance… tuluyang naputol sa pagitan nila nang sandaling iyon. Even the last thread of resistance Ahab had been desperately holding onto.

Don Vito moved slowly, giving Ahab enough time to pull away. Enough time to change his mind.

Pero hindi siya umurong.

Isang kamay ang umangat sa pisngi niya, mainit sa kabila ng malamig na ulan. The touch was unexpectedly careful, almost reverent, at mas lalo iyong nagpahina kay Ahab kaysa dahas.

Then Don Vito kissed him.

Hindi agresibo. Hindi gutom.

Worse.

It was slow and controlled yet, it felt terrifyingly patient, as if the man already knew Ahab would eventually melt beneath him.

Napasinghap si Ahab nang bahagyang humigpit ang hawak ni Don Vito sa kaniyang panga, enough to keep him there, enough to make him feel every second of it. The rain dripped from his hair, malamig sa balat, pero ang labi ni Don Vito? Warm, steady and ruinously gentle.

At doon tuluyang nanghina ang depensa niya.

Kusang dumapo ang kamay niya sa dibdib ni Don Vito, hindi para itulak ito palayo, kundi para kumapit. Para siguraduhing totoo ang lahat ng ito.

At nang lumalim ang halik, nang mas dumiin ang katawan ng lalaki laban sa kaniya, Ahab stopped thinking altogether.

Hinayaan niya.

Tinanggap niya.

Nilasap niya.

Because for the first time since arriving in this cursed place… he wasn’t fighting anymore.