Kabanata 1: Ang Ika-18 na Kandila

Ang init ng umaga sa aming barrio ay laging nagsisimula sa kalansing ng mga kaldero sa kusina. Dumidiretso ang usok mula sa paggisa ni Tatay Dante ng bawang at sibuyas, humahalo sa amoy ng basang lupa pagkatapos ng ambon kagabi. Bumangon ako, inayos ang gusot ng aking sando, at humarap sa maliit na salamin. Sa repleksyon, nakita ko ang isang mukhang tila hindi pa handang tumanda. Labing-walo na ako, pero ang mga bilog kong mata at maputlang balat ay tila humihingi pa rin ng kalinga.

Lumabas ako ng kwarto at naabutan ko si Tatay Dante na nakatalikod. Malapad ang kanyang likod, sapat para harangan ang sikat ng araw na pumapasok sa bintana. Ang bawat kilos niya ay may bigat; ang pagbaligtad niya ng tinapa ay ginagawa niya nang may determinasyon na para bang nagbabantay siya sa pintuan ng isang bar.

“Gising ka na pala, Jiro,” wika niya. Hindi siya lumingon, pero ramdam ko ang ngiti sa kanyang boses.

“Opo, Tatay. Tulungan ko na kayo sa paghahanda,” sagot ko habang lumalapit. Ang bawat hakbang ko ay maingat, tila nag-iingat na baka mabali ang katahimikan ng umaga.

“Hayaan mo na. Maghilamos ka na lang at maghanda. Ngayon ang araw mo,” sabi niya nang humarap siya sa akin. Ang kanyang mga mata, na puno ng peklat sa gilid mula sa nakaraang mga gulo sa trabaho, ay lumambot nang tumama sa akin. Inabot niya ang aking balikat at pinisil ito. Ang kanyang palad ay magaspang, puno ng kalyo, at napakainit. “Labing-walo na ang bata ko.”

Tumango lang ako, ramdam ang bigat ng kanyang kamay. Hindi niya kailanman kailangang sabihin na mahal niya ako; ang paraan ng pagpisil niya sa aking balikat ay sapat na. “Salamat, Tatay,” pabulong kong sagot, habang ang puso ko ay bahagyang kumakabog. May kakaiba sa paraan ng kanyang pagtitig na hindi ko maipaliwanag—isang uri ng pagtingin na tila ba sinusuri niya ang bawat pulgada ng aking paglaki.

Habang lumilipas ang mga oras, ang maliit naming bahay ay napuno ng ingay. Dumating ang mga kaklase ko mula sa high school. Sila ay mga kabataang lalaki na puro yabang, puro usap tungkol sa mga motor at sa kung sinong babae ang kanilang nililigawan. Nakaupo lang ako sa gilid, pinapanood silang magtawanan.

“Jiro! Nu’ng nakaraang linggo, may nakita kaming chicks sa kabilang baryo, swear, ang ganda!” sigaw ni Marco, isa sa mga kaklase ko habang winawagayway ang hawak na beer.

Napangiti lang ako nang pilit. “Mabuti naman kung ganoon, Marco.”

“Ano ba ’yan, ang tahimik mo naman. Birthday mo na, baka gusto mong sumama sa amin mamaya, mag-ikot tayo,” hamon ni Paolo, habang tinatapik ang aking binti.

Napatingin ako sa dulo ng sala. Nandoon si Tatay Dante, nakasandal sa pader, nakahalukipkip ang malalaking braso. Tahimik lang siyang nakamasid sa amin. Hindi siya nakikihalubilo, pero ang presensya niya ay parang isang anino na nakabalot sa buong silid. Sa bawat galaw ng mga kaklase ko, ramdam ko ang tensyon sa panga ni Tatay.

“Hindi siguro, Paolo. Dito lang ako,” sagot ko, pilit na iniiwas ang tingin sa mga kaklase ko.

“Arte nito,” biro ni Marco, pero ramdam ko ang pangungutya sa tono niya. “Sige, kayo na lang dito ni Tatay mo.”

Lumipas ang hapon sa kainan at tawanan. Habang ang mga kaklase ko ay busy sa kanilang mga kwento, ako ay abala sa pag-aabot ng softdrinks at pulutan. Tuwing dadaan ako sa harap ni Tatay Dante, hindi ko maiwasang mapansin ang paraan ng pagsunod ng kanyang tingin sa akin. Tila sinusundan niya ang bawat galaw ko, mula sa aking mga daliri hanggang sa pagdaloy ng pawis sa aking batok.

“Pagod ka na ba, Jiro?” tanong ni Tatay nang dumaan ako malapit sa kanya para kumuha ng yelo.

“Hindi naman po, Tatay. Ayos lang ako,” sagot ko.

“Maupo ka sandali. Hayaan mo na sila,” utos niya, sabay tapik sa bakanteng upuan sa tabi niya. Sumunod ako. Ang init ng kanyang katawan ay dumidikit sa balat ko. Nakaramdam ako ng kakaibang kuryente—isang uri ng pagnanasa na hindi ko dapat nararamdaman para sa isang taong nagpalaki sa akin. Ngunit sa bawat paghinga niya, sa bawat paggalaw ng kanyang malalapad na balikat, tila ba nahuhulog ako sa isang bitag na ako mismo ang naglatag.

“Laki mo na, Jiro,” bulong niya, na ang boses ay sapat lang na marinig ko. “Hindi ko akalain na aabot ka sa ganito kabilis.”

Hindi ako nakasagot. Ang aking mga mata ay nakapako sa malalaking kamay ni Tatay na nakapatong sa kanyang mga hita. Ang mga ugat na nakalitaw sa kanyang mga braso ay tila sumasabay sa pintig ng puso ko. Sa sandaling iyon, ang ingay ng mga kaklase ko sa paligid ay naging isang malabong background na lamang. Ang tanging realidad ay ang init ni Tatay Dante at ang aking sariling pagkalito.

“Ayos ka lang ba?” tanong niya uli, mas malapit na ngayon, halos nararamdaman ko na ang hangin mula sa kanyang paghinga.

“Opo, Tatay. Masaya lang ako,” pagsisinungaling ko. Ang totoo, hindi ko alam kung bakit ako natatakot na mahiwalay sa kanya, o kung bakit ang mga kaklase kong kaedad ko ay wala namang dating sa akin kumpara sa mga lalaking kasing-edad ni Tatay.

“Jiro! Tara na, kakanta na!” tawag ni Paolo mula sa gitna ng sala.

Napilitan akong tumayo. Pakiramdam ko ay hinila ako palayo sa isang santuwaryo. Lumapit ako sa maliit na lamesa kung saan nakalagay ang isang simpleng cake na nilagyan ng labing-walong kandila. Ang bawat kandila ay kumikislap, nagbibigay ng kakaibang liwanag sa madilim na sala.

Nagtipon-tipon ang mga kaklase ko sa paligid. Nagsimula silang kumanta ng “Happy Birthday.” Ang boses nila ay maingay, magulo, at puno ng energy. Pero ako, nakatingin lang sa kandila. Sa gilid ng aking mga mata, nakita ko si Tatay Dante na nakatayo pa rin sa malayo, tahimik na nagmamasid, ang kanyang mga mata ay hindi inaalis sa akin.

“Happy Birthday to you…” kanta nila.

Pinikit ko ang aking mga mata. Sa gitna ng pagkanta nila, ang tanging naiisip ko ay ang sandaling nakaupo ako sa tabi ni Tatay. Gusto kong tumakas sa mga taong ito. Gusto kong bumalik sa katahimikan ng gabi kasama ang taong nagprotekta sa akin habang buhay.

“Make a wish!” sigaw ni Marco.

Huminga ako nang malalim, ramdam ang init ng cake sa aking mukha. Binuksan ko ang aking mga mata at tumingin kay Tatay Dante. Nakita ko ang isang bahagyang pagtango mula sa kanya, isang pagkilala sa aking paglaki.

Ipinikit ko uli ang aking mga mata, huminga nang malalim, at sa isang buga, hinipan ko ang mga kandila. Ang lahat ay nabalot ng dilim, maliban sa liwanag na nanggagaling sa labas ng bahay, kung saan alam kong magsisimula na ang tunay na gabi para sa akin.

Kabanata 2: Ang Agos ng Inuman

Nang makalabas na si Marco at Paolo sa pintuan, dala ang kanilang maingay na tawanan at amoy ng sigarilyong mura, iniwan nila ang bahay sa isang biglang katahimikan. Ang hangin ay tila bumigat, napalitan ng isang uri ng tensyong hindi ko matukoy. Nilinisan ko ang mga kalat—ang mga pinagkainan, ang mga boteng walang laman. Ang bawat haplos ko sa baso ay may kasamang pag-iisip kung paano ko mapapanatiling malinis ang bahay na ito para sa pagdating ng mga tunay na lalaki.

Hindi nagtagal, ang pintuan ay muling bumukas. Hindi katok, kundi isang malakas na tulak na nagpalingon sa akin.

Pumasok si Ninong Boyet, kasunod ang Tito Nestor at Mang Fred. Sa huli, pumasok si Tatay Dante. Ang kanilang presensya ay parang isang bagyong pumasok sa maliit naming sala. Ang amoy nila ay pinaghalong pawis, matapang na pabango, at ang maasim na amoy ng alak na galing sa bar kung saan sila galing.

“Jiro, kunin mo na ang yelo sa ref,” utos ni Tatay Dante. Ang boses niya ay parang ugong ng kulog, malalim at nanginginig sa buong dibdib ko.

“Opo, Tatay,” sagot ko. Habang naglalakad ako patungo sa kusina, ramdam ko ang mga mata nila sa likod ko. Hindi ko kailangang lumingon para malaman na tinitignan nila ang bawat galaw ng aking balakang.

Pagbalik ko, abala na sila sa paglatag ng kanilang mga gamit. Si Ninong Boyet, nakasuot ng manipis na sando, ay inilapag ang kanyang braso sa lamesa. Puno ito ng old school tattoos —mga agila, bungo, at mga linyang tila kumukutitap sa ilalim ng ilaw. Kitang-kita ang makapal na buhok sa ilalim ng kanyang kili-kili habang iaangat niya ang baso. Si Tito Nestor naman, na may malaking tiyan na tila tumutulak sa kanyang polo, ay mabilis na nagbukas ng bote. Ang kanyang mga binti, na nakalabas mula sa suot na shorts, ay mabalahibo at tila nangungusap ng kanyang pagiging dominante.

“Grabe ang gabi sa bar kanina, Dante,” ani Tito Nestor habang nilalagyan ang sariling baso. “Yung mga customer, akala mo kung sinong mga hari. Muntik ko nang masuntok ’yung isa.”

Tumawa si Mang Fred, ang kanyang puting bigote ay gumagalaw sa bawat pagtawa. Ang kanyang braso, na puno ng makapal na buhok, ay humahampas sa lamesa. “Matanda na tayo para sa ganyan, Nestor. Pero aminin mo, ’yung mga bago nating server… ang lilikot.”

Umupo ako sa isang maliit na stool sa gilid, ang aking mga mata ay kusang dumapo sa dibdib ni Tatay Dante. Nakabukas ang tatlong butones ng kanyang polo, inilalantad ang kanyang mabalahibong dibdib at ang dulo ng tribal tattoo na humahaba hanggang sa kanyang balikat. Ang kanyang muscles ay tila mga bato na nakapatong sa ilalim ng kanyang balat.

“Sa bar, Nestor, kailangan mo ng pasensya,” sagot ni Tatay Dante habang hinihimas ang kanyang makapal na balbas. “Pero ’yung bago nating manager? Alam mo naman ang ginagawa sa opisina pagkatapos ng shift.”

Nagkatinginan ang tatlo at sabay-sabay na tumawa. Ang tawanan nila ay hindi lang simpleng saya—ito ay may halong lust at pagmamayabang.

“Side check na naman, pare?” biro ni Ninong Boyet. “Ilang beses mo nang ginawa ’yan ngayong linggo? Baka mapagod ang katawan mo.”

“Hindi ako napapagod sa trabaho, lalo na kung masarap ang pulutan,” sagot ni Tatay Dante, sabay sulyap sa akin. Ang kanyang mga mata ay nananatili sa akin nang mas matagal kaysa sa dapat.

Uminom ako ng tubig, pilit na tinatago ang aking pagkabahala. Ang mga usapan nila ay puno ng detalye—mga babaeng customer, mga kasamahan sa trabaho, ang mga paraan kung paano nila “nadadala” ang mga ito sa kanilang mga tagong tagpuan. Para sa ibang labing-walong taong gulang, marahil ay nakakadiri ito. Pero sa akin, ang boses nila, ang pagiging agresibo ng kanilang mga kwento, at ang paraan ng paghawak nila sa kanilang mga beer ay parang isang musika na nagpapabilis ng tibok ng aking puso. Gusto ko ang naririnig ko. Gusto ko ang nararamdaman ko.

Hindi ko namalayan na ang tingin ko ay nakapako na kay Ninong Boyet. Nakatingin ako sa kanyang braso, sa bawat tattoo na gumagalaw habang inilalagay niya ang pulutan sa kanyang bibig.

“Hoy, Jiro,” tawag ni Ninong Boyet, napansin ang aking pagtitig. “Bakit ganyan ka makatingin? Gusto mo ba ng beer?”

“Hindi po, Ninong…” pabulong kong sagot, biglang namula ang aking mukha.

“Hayaan mo siya, Boyet,” sabi ni Tatay Dante, ang boses ay seryoso na ngayon. “Anak ko ’yan. Alam niyo ang hangganan niyo.”

“Grabe naman, pare. Tinatanong lang,” depensa ni Tito Nestor habang humahalakhak. Ang kanyang malaking tiyan ay tumatalbog sa bawat tawa niya. “Pero aminin natin, Dante, lumalaki na ang bata. Iba na ang tingin niyan sa mga lalaki.”

Tumalim ang titig ni Tatay Dante kay Tito Nestor. Ang tensyon sa sala ay parang isang alambreng handa nang maputol. Tumayo si Tatay Dante, ang kanyang malaking katawan ay sumakop sa liwanag ng sala, at lumakad patungo sa akin. Ang bawat hakbang niya ay ramdam ko sa sahig.

“Jiro, halika rito,” utos niya.

Tumayo ako at lumapit. Sa isang mabilis na kilos, hinila niya ako at pinaupo sa kanyang kandungan. Ang kanyang hita ay matigas, parang bakal, at ang init ng kanyang katawan ay bumalot sa akin. Naramdaman ko ang kanyang malaking kamay na bumaba sa aking bewang at humawak doon nang mahigpit—isang hawak na hindi para sa anak, kundi isang hawak na nagsasabing: akin ka.

“Dito ka lang,” sabi niya sa aking tainga. Ang kanyang balbas ay bahagyang kumuskos sa aking leeg, nagpapadala ng libu-libong kuryente sa aking sistema. “Huwag kang titingin sa kung saan-saan. Sa akin ka lang tumingin.”

Ang mga kumpare niya ay tumahimik. Si Mang Fred, na kanina lang ay tahimik na naninigarilyo, ay nakatingin na sa amin ngayon. Ang kanyang mata ay hindi na mapagmasid; ito ay mapang-akit na. Ramdam ko ang paghigpit ng hawak ni Tatay Dante sa akin. Ang bawat paghinga niya ay tumatama sa aking batok.

“Ganyan dapat ang tatay,” biro ni Tito Nestor, bagaman ang kanyang boses ay may halong inggit at pagnanasa. “Protektado ang alaga.”

“Si Jiro ay akin lang,” pagtatapos ni Tatay Dante.

Hindi ako makagalaw. Gusto kong tumayo, pero ang init ng kandungan ni Tatay Dante ay parang isang glue na nagpapanatili sa akin sa aking kinauupuan. Ang aking mga kamay ay nakahawak sa kanyang braso—sa kanyang tribal tattoo—at ang aking mga daliri ay hindi mapigilang humaplos sa kanyang mabalahibong dibdib. Ang lust na nanggagaling sa mga kumpare niya ay nararamdaman ko, at sa halip na matakot, ako ay mas lalong naakit. Ang kanilang presensya, ang kanilang pagiging dominanteng lalaki, ang kanilang mga kwento tungkol sa bar… lahat ng ito ay bumubuo sa pantasyang matagal ko nang itinago.

Inilapit ni Tatay Dante ang kanyang mukha sa aking leeg at bumulong, “Masaya ka ba na nandito ka, Jiro?”

Tumango ako nang bahagya, habang ang aking mga mata ay pasimpleng bumabaling muli kay Ninong Boyet na ngayon ay nakatingin na sa aking mga binti. Ang inuman ay nagpapatuloy, pero ang tunay na laro ay nagsisimula pa lamang sa loob ng sala na puno ng alak, usok, at mga matang uhaw sa pagnanasa.

Kabanata 3: Ang Pagsalo sa Init

Ang sala ay unti-unti nang nilalamon ng usok ng sigarilyo na humahalo sa malansang amoy ng pinagkainan. Sa gitna ng nag-iinit na argumento nina Tito Nestor at Mang Fred tungkol sa mga problema sa seguridad ng bar, biglang tumayo si Tatay Dante. Ang kanyang malaking katawan ay sumakop sa liwanag ng nag-iisang bumbilya. Ramdam ko ang pag-angat ng kanyang hita—ang init na kanina’y bumabalot sa aking buong pagkatao ay biglang nawala, na nag-iwan ng isang uri ng ginaw sa aking kalamnan.

“Nauubusan na tayo ng yelo, Jiro. At ’yung sisig, painitin mo uli,” utos niya, sabay tapik nang malakas sa aking balikat. Ang kanyang mga mata ay nanatiling seryoso, walang bakas ng emosyon, habang iniutos niya sa akin ang pag-alis.

Tumayo ako, nanginginig nang bahagya ang aking mga binti. Naglakad ako patungo sa kusina, ramdam ang bawat tingin ng mga kumpare niya sa aking likuran. Ang bawat hakbang ko ay parang isang mabagal na pagtakas. Sa loob ng kusina, habang binubuksan ko ang freezer, narinig ko ang tawanan nila sa sala. Hindi na ito ang tawanan ng mga magkakaibigan; ito ay mas malalim, mas garapal.

Paglabas ko ng kusina, dala ang isang mangkok ng yelo, nakita ko silang apat na nakapalibot sa maliit na lamesa. Si Ninong Boyet, nakasandal sa upuan, ang kanyang sando ay basang-basa na ng pawis, na naglalantad sa kanyang maitim at makakapal na buhok sa kili-kili. Sa bawat paggalaw niya, ang mga old school tattoos sa kanyang braso ay tila sumasayaw, nagpapalit-palit ng hugis sa ilalim ng malabong ilaw.

Habang naglalakad ako palapit, hindi ko mapigilan ang aking mga mata na sumulyap sa kanila. Hindi lang ito simpleng paglingon; ito ay isang matinding pagnanasa na sumasabog sa loob ng aking sistema. Ang bawat isa sa kanila ay nagtataglay ng maskuladong hubog na hinahanap ng aking murang katawan. Ang kanilang mga balikat, ang kanilang mga ugat na nakalitaw sa braso, at ang paraan ng paghawak nila sa baso—lahat ng ito ay bumubuo ng isang matinding sensory overload para sa akin.

“Jiro, bilisan mo d’yan. Mauuhaw na ang ninong mo,” ani Tito Nestor, habang ang kanyang malaking tiyan ay tumatalbog sa ilalim ng kanyang nakabukas na polo.

Nilapitan ko si Ninong Boyet para salinan ang kanyang baso. Habang ginagawa ko ito, isang piraso ng yelo ang nahulog at tumama sa kanyang hita. Napansin ko ang pagbaba ng kanyang denim shorts , na mas lalong nagbigay-diin sa bakat ng kanyang ari na nakatago sa ilalim. Hindi ako agad nakagalaw. Ang aking mga mata ay kusang napako sa pagitan ng kanyang mga binti. Nakita ko ang tigas nito, ang pagkakabakat ng 7-pulgadang haba na hindi nakatago sa kabila ng makapal na tela.

“May tinitignan ka ba, Jiro?” biglang tanong ni Ninong Boyet. Ang kanyang boses ay malalim at puno ng malisya.

Napalunok ako. “W-wala po, Ninong. May yelo lang na nahulog.”

“Ah, yelo lang ba?” ngisi ni Ninong Boyet, sabay abot sa aking baso at biglang hila sa aking kamay. “Uminom ka. Labing-walo ka na, hindi ka na bata para maging taga-refill lang.”

Tumingin ako kay Tatay Dante, humihingi ng tulong, pero nakita ko lang siyang nakahalukipkip, nakatingin sa amin na may isang kakaibang ngiti. “Sige, Boyet. Tikman natin kung kaya na ng bata ko ang tunay na inumin.”

Pilit na itinapat ni Ninong Boyet ang baso sa aking bibig. Uminom ako. Ang alak ay matapang, humahapdi sa aking lalamunan, at agad na nagpa-init sa aking sikmura. Umubo-ubo ako, ramdam ang pag-init ng aking mukha at ang biglang pagbilis ng tibok ng aking puso.

“Ang hina naman,” biro ni Mang Fred, ang kanyang mga mata na may bakas ng puting bigote ay nakatutok sa aking reaksyon. “Kailangan ng training niyan.”

Biglang hinila ni Ninong Boyet ang aking bewang at sa isang iglap, napaupo ako sa kanyang kandungan. Hindi gaya ng kay Tatay Dante na matigas at dominante, ang kandungan ni Ninong Boyet ay puno ng init at malisyosong paggalaw. Ang kanyang mga kamay, na puno ng tattoo, ay mahigpit na pumulupot sa aking bewang, at nararamdaman ko ang kanyang hita na diretsong nakadikit sa aking puwitan.

“Huwag kang matakot, Jiro,” bulong niya sa aking tainga. Ang amoy ng alak at tabako mula sa kanyang hininga ay humahalo sa amoy ng aking sariling pawis. “Ramdam ko ang init mo rito.”

Ang aking buong katawan ay nanghina. Ang bawat paggalaw ng aking balakang ay tumatama sa kanyang matigas na ari na nakabakat sa aking hita. Sa sandaling iyon, ang usapan nina Tatay Dante at Tito Nestor tungkol sa trabaho sa bar ay naging ingay na lang sa aking pandinig. Ang tanging realidad ay ang init na nanggagaling kay Ninong Boyet at ang pagnanasang unti-unti nang lumalamon sa aking pagiging inosente.

“Ninong…” pabulong kong tawag, hindi sigurado kung gusto kong tumayo o manatili.

“Ano, Jiro? Gusto mo pa?” tanong niya, habang ang kanyang kamay ay unti-unting bumababa sa aking hita, humahaplos sa aking balat nang may halong pagmamay-ari.

“Ang init mo…” sagot ko, na ang boses ay nanginginig sa matinding lust na hindi ko na kayang itago.

Tumawa si Ninong Boyet nang malakas, isang tawa na hindi inalintana ang presensya ng iba. Tumingin siya kay Tatay Dante at sumenyas. Nakita ko si Tatay Dante na tumango lang, tila nagbibigay ng permiso sa kung ano mang mangyayari sa gabi. Ang sala ay naging isang arena ng pagnanasa, at ako—ang dating inosenteng bata—ay isa na lamang laruan sa mga kamay ng mga lalaking ito.

“Dante, mukhang kailangan na nating ituloy ang usapan sa labas, ha?” biro ni Mang Fred, habang pilit na umiiwas ng tingin sa amin, bagaman alam ko na ang kanyang mga mata ay nananatili sa bawat haplos ni Ninong Boyet sa aking balat.

“Hayaan mo sila,” sagot ni Tatay Dante.

Patuloy ang paghaplos ni Ninong Boyet sa aking hita. Ang kanyang mga daliri, na may mga tattoo na nakakalat sa bawat bahagi ng kanyang braso, ay tila isang sumpa na hindi ko gustong takasan. Ang bawat dampi niya sa aking balat ay nagdudulot ng kuryente. Naramdaman ko ang aking sariling pagtugon—ang pagbaba ng aking depensa, ang pagtanggap sa init ng kanyang katawan, at ang pagbukas ng pinto para sa isang gabi na alam kong magpapabago sa aking buhay.

Habang nagpapatuloy ang usapan ng mga kumpare tungkol sa bar, ako ay nakabaon na sa kandungan ni Ninong Boyet. Ang aking ulo ay nakasandal sa kanyang balikat, at ang aking mga mata ay nakapikit, dinadama ang bawat haplos, ang bawat init, at ang bawat bawal na pagnanasa na sa wakas ay akin nang niyayakap. Ang sala ay unti-unti nang naglalaho, at ang tanging natitira ay ang init ng katawan ni Ninong Boyet na nagpapaalala sa akin na hindi na ako bata, at ang mga lalaking ito ang siyang magtuturo sa akin ng mundo ng matatanda.

“Jiro, humarap ka sa akin,” utos ni Ninong Boyet.

Dahan-dahan akong humarap. Nakita ko ang kanyang mukha—ang kanyang manipis na bigote, ang kanyang mga mata na puno ng pagnanasa, at ang kanyang ngiti na nagsasabing hindi na siya hihinto.

“Ngayon, sasabihin mo sa akin… gusto mo ba ito?”

Hindi ako nakasagot. Ang tanging nagawa ko ay tumango, at sa bawat pagtango ko, mas lalong humihigpit ang hawak ni Ninong Boyet sa aking bewang, na nagpaparamdam sa akin na ito na ang simula ng aking pagkahulog. Ang gabi ay bata pa, at ang alak ay patuloy na dumadaloy, kasabay ng pagnanasang hindi na mapipigilan.

“Sige, Jiro. Tikman mo kung ano ang ibig sabihin ng pagiging lalaki,” bulong niya, bago niya ako muling hatakin palapit, sa gitna ng usok, alak, at mga matang nakamasid sa amin sa dilim ng barrio. Ang bawat dampi, ang bawat hininga, at ang bawat haplos ay bahagi na ng aking bagong realidad. At sa gitna ng sala, habang ang mga kumpare ay patuloy na nag-uusap, ang aking inosenteng pagkatao ay unti-unti nang naglalaho, pinalitan ng isang matinding pagnanasa na tanging ang mga lalaking ito lang ang makakapagbigay.

Hindi na ako takot. Hindi na ako nag-aalinlangan. Dahil sa bawat minuto na lumilipas, ang bawat dampi ni Ninong Boyet ay nagiging bahagi na ng aking sariling katawan, isang bahagi na hindi ko na gustong mawala. Ang gabi ay patuloy na umiinit, at ang bawat sandali ay isang paalala na ako ay pag-aari na nila, sa bawat haplos, sa bawat tingin, at sa bawat pagnanasa na patuloy na lumalago sa loob ng silid na ito.

Kabanata 4: Sa Dilim ng Bakuran

Ang ingay sa loob ng sala ay hindi na usapan lamang; ito ay naging isang uri ng ritwal ng mga lalaking uhaw sa pagpapakitang-gilas. Ang bawat halakhak ni Tito Nestor ay yumanig sa sahig, at ang bawat hampas ni Tatay Dante sa mesa ay tila isang utos na walang sinuman ang makakaila.

“Sabi ko sa inyo, ang manager natin sa bar, hindi lang trabaho ang alam,” malakas na sabi ni Tito Nestor, habang ang kanyang mukha ay mapula na dahil sa alak. “Nakita ko siya noong isang gabi sa stock room, nakadapa habang tinatapos ang kailangan niyang tapusin. Hindi mo na kailangan ng bar chaser kung ganoon ang pulutan mo.”

Humalakhak si Mang Fred, ang kanyang mga mata ay naniningkit sa dilim. “Masyado kang mapanuri, Nestor. Pero aminin natin, ang sarap sa pakiramdam na ikaw ang may kontrol sa kanila, ’di ba?”

Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak ni Ninong Boyet sa aking bewang. Ang kanyang hita, na nakadikit sa aking puwitan, ay tila isang bakal na mainit. “Mga pare, maiwan ko muna kayo sandali. Parang gusto nang lumabas ng beer na ininom ko. Naiihi ako,” aniya, sabay tayo.

Ang biglang pagkawala ng kanyang presensya ay nag-iwan ng lamig sa aking balat. Tumayo siya, at sa pagtayo niya, bahagya niyang napisil ang aking hita bago siya naglakad patungo sa pintuan ng kusina na naglalabas sa madilim na bakuran.

“Bilisan mo, Boyet! Baka maunahan ka ni Dante!” biro ni Mang Fred, na sinundan ng malakas na tawanan ng tatlo.

Nanatili akong nakaupo, pilit na kumakalma. Ang aking mga mata ay mabilis na nag-scan sa sala. Si Tatay Dante ay abala sa pagbubuhos ng baso ni Tito Nestor; si Mang Fred ay abala sa pagpapabalot ng sigarilyo. Walang nakatingin sa akin. Ang aking puso ay tumitibok nang mabilis, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa isang malikot na kaisipan na gumagapang sa aking utak. Ano kaya ang hitsura niyon kapag wala nang harang na tela?

Dahan-dahan, humakbang ako patalikod. Isang hakbang, dalawa. Pagdating ko sa pinto, hindi na ako lumingon. Lumabas ako sa malamig na hangin ng gabi. Ang bakuran ay nababalot ng anino ng mga puno ng mangga, at ang tanging liwanag ay nanggagaling sa maliit na bumbilya sa itaas ng pintuan ng bodega.

Nakita ko siya. Nakatayo si Ninong Boyet sa gilid ng bodega, nakatalikod sa akin. Ang kanyang sando ay bahagyang nakaangat, inilalantad ang kanyang likod na puno ng mga tattoo na tila gumagalaw sa ilalim ng buwan. Ang kanyang kamay ay nasa kanyang baywang, at rinig ko ang mahinang tunog ng agos ng tubig sa tuyong lupa.

Tumigil ako sa likod ng isang malaking paso ng halaman, pinipigil ang aking hininga. Ang bawat hibla ng aking katawan ay nanginginig. Gusto kong tumakbo pabalik, pero ang aking mga paa ay parang nakapako sa lupa.

“Ang sarap talagang maglabas ng init,” bulong ni Ninong Boyet sa kanyang sarili.

Hindi niya naisara ang zipper ng kanyang denim shorts. Ang tela nito ay nakabuka, at sa dilim, nakita ko ang isang bagay na mas malaki, mas matigas, at mas nakakatakot kaysa sa aking naisip. Ito ay hindi lamang isang bahagi ng katawan; ito ay isang simbolo ng kapangyarihan na kanina ko pa gustong hawakan. Ang kanyang ari ay tila isang mainit na bakal na nakatayo, ugatin at nagbabanta sa aking inosenteng isipan.

Sa hindi inaasahang pagkakataon, lumingon siya. Ang liwanag mula sa bintana ng bahay ay tumama sa kanyang mukha. Nakita niya ako.

“Jiro?” ang kanyang boses ay hindi galit, bagkus ay puno ng isang uri ng pagtataka na agad ding napalitan ng pagnanasa.

Hindi ako nakapagsalita. Napako ang aking paningin sa kanyang nakalantad na ari. Napansin ko ang kanyang ngisi—isang ngisi na nagsasabing alam niya ang lahat. Hindi niya inayos ang kanyang suot. Sa halip, lalo pa niyang ibinaba ang kanyang shorts.

“Bakit ka sumunod, Jiro?” tanong niya, habang dahan-dahang lumalapit sa akin. Ang bawat hakbang niya ay parang isang maninila na papalapit sa kanyang biktima. “Gusto mo bang makita nang malapitan? Gusto mo bang malaman kung ano ang nararamdaman nito?”

Ramdam ko ang init ng kanyang katawan habang tumitigil siya sa tapat ko. Ang amoy ng alak at tabako ay mas matapang dito sa labas. Tumingin siya sa akin, mula sa aking ulo hanggang sa aking mga paa, na tila hinuhubaran ako ng kanyang mga mata.

“Matagal na ring panahon mula nang may huling sumubok dito,” bulong niya, habang ang kanyang daliri ay dahan-dahang humahaplos sa gilid ng aking panga. “Kailangan ko ng isang taong marunong mag-alaga, isang taong handang magsilbi.”

Ang aking lalamunan ay tuyong-tuyo. “Ninong…” pabulong kong sagot.

“Alam mo, Jiro,” patuloy niya, habang inilalapit niya ang kanyang mukha sa akin, “ang tatay mo, masyadong mahigpit. Pero sa harap ko, ikaw ay malaya. Kanina pa ako naiinitan sa iyo. ’Yung pagkandong mo sa akin kanina… hindi mo ba alam kung ano ang ginawa niyon sa akin?”

Hinila niya ang aking kamay at ipinatong ito sa kanyang hita. Ang init ng kanyang balat ay parang nagpapaso sa aking mga daliri. Hindi ako bumawi. Sa halip, kusa kong hinaplos ang kanyang matigas na hita, paitaas, patungo sa kanyang mainit at matigas na ari.

“Gusto mo ba talagang malaman kung paano ito gumagana?” tanong niya, habang ang kanyang kamay ay humahaplos sa aking buhok.

Tumango ako nang dahan-dahan. Ang takot na nararamdaman ko kanina ay napalitan na ng isang matinding pagnanasa na hindi ko na kayang pigilan. Ito ang mundo ng mga matatanda na matagal ko nang pinangarap. Ito ang lihim na buhay ng mga kumpare ni Tatay Dante na hindi ko kailanman inakalang maaabot ko.

“18 ka na, Jiro,” sabi niya, habang ang kanyang boses ay nagiging mas seryoso. “Dapat marunong ka na rin sa mga ganito. Ang buhay ay hindi lang pag-aabang sa gilid. Ang buhay ay pagkuha sa kung ano ang gusto mo.”

Huminto siya sandali, at ang kanyang mga mata ay nagningning sa dilim. “Ngayon, Jiro, handa ka na bang matuto?”

Hindi ako sumagot. Ang tanging nagawa ko ay ang tumingin sa kanyang mga mata, at doon ko nakita ang buong katotohanan—na ang gabing ito ay hindi magtatapos sa simpleng usapan. Ang pagnanasang nararamdaman ko para sa kanya, para sa kanila, ay isang apoy na nilalamon na ang buong pagkatao ko. At sa gitna ng kadiliman ng bakuran, kasama ang lalaking naghihintay ng aking tugon, handa na akong pumasok sa mundong hindi ko na kailanman maiiwanan.

Kabanata 5: Ang Unang Tikim

Ang dilim sa likod ng bodega ay tila lalong kumapal, nababalot lamang ng mahinang aninag mula sa ilaw ng sala na tumatagos sa maliliit na siwang ng dingding. Nakatayo kami roon, si Ninong Boyet at ako, na ang paghinga ay bumibilis kasabay ng paglakas ng tibok ng aking puso. Ang kanyang presensya ay parang isang higanteng anino na yumayakap sa akin, mainit at puno ng awtoridad.

“Jiro, humarap ka,” utos niya. Ang kanyang boses ay hindi na ang boses ng ninong na nagbibigay ng regalo tuwing Pasko; ito ay boses ng isang guro na naghihintay ng kanyang estudyante.

Sumunod ako. Ang aking mga kamay ay nanginginig nang abutin niya ito at ipatong sa kanyang ari. Ang tela ng kanyang denim shorts ay magaspang, ngunit sa ilalim nito, nararamdaman ko ang kakaibang tigas at init.

“Marunong ka na bang mag-masturbate?” tanong niya, ang boses ay seryoso, walang halong biro.

Napalunok ako. “Hindi po, Ninong.”

Isang maikling tawa ang pinakawalan niya. “Mabuti. Ibig sabihin, malinis ka pa at handa kang matuto sa tamang paraan.”

Hinawakan niya ang aking mga daliri at ipinatong ang mga ito sa ibabaw ng kanyang ari. Sa bawat paggalaw ng kanyang kamay na gumagabay sa akin, nararamdaman ko ang pagpintig ng ugat sa ilalim ng balat nito. Ang init na dumadaloy ay parang kuryenteng nagpapahina sa aking tuhod.

“Ganito ang ritmo, Jiro,” paliwanag niya habang ang aming mga kamay ay gumagalaw nang pataas at pababa. “Hindi ito karera. Nararamdaman mo ba ang bawat hibla ng ugat? ’Yan ang buhay. ’Yan ang dahilan kung bakit tayo naiinitan.”

Habang ginagawa namin ito, ang bawat dampi ng aking balat sa kanya ay nagdudulot ng isang kakaibang pakiramdam. Ang aking mga mata ay nakapako sa kanyang mukha, sinusuri ang bawat ekspresyon ng kanyang kasiyahan. Ang kanyang mga mata ay nakapikit, at ang kanyang mga labi ay bahagyang nakabuka, naglalabas ng mahinang ungol na tila isang melodiya sa gitna ng katahimikan.

“Ngayon,” sabi niya habang humihinto sandali, “ayaw kong sa kamay mo lang ako mag-focus. Gusto kong damhin mo ang lahat.”

Hinila niya ako mas malapit. Ang aking dibdib ay dumikit sa kanyang dibdib na puno ng buhok at pawis. “Halikan mo ako rito,” utos niya, sabay turo sa kanyang dibdib.

Sumunod ako. Ang lasa ng kanyang balat ay maalat, may halong amoy ng alak at ng matapang na tabako. Dinilaan ko ang kanyang dibdib, sinusundan ang bawat hibla ng kanyang buhok, hanggang sa maramdaman ko ang pagpapatigas ng kanyang mga utong sa ilalim ng aking dila. Ang bawat dampi ng aking dila ay nagdudulot ng mas malakas na paghinga mula sa kanya.

“Mas magaling ka kaysa sa inaasahan ko,” komento niya habang ang kanyang kamay ay nasa aking buhok, dinidiin ang aking mukha sa kanyang katawan.

Pagkatapos ng ilang minuto, huminto siya at dahan-dahang hinubad ang kanyang shorts. Ang huling harang ay tuluyan nang nawala. Ang kanyang ari ay tumambad sa liwanag ng buwan—isang mainit at makapangyarihang bahagi ng kanyang pagkatao na tila humihingi ng atensyon.

“Ngayon, Jiro,” bulong niya, ang kanyang kamay ay dahan-dahang gumabay sa aking ulo. “Gamitin mo ang iyong bibig. Ipakita mo sa akin kung gaano ka kahusay matuto.”

Lumapit ako. Ang amoy nito ay mas matapang, mas hilaw, at mas nakakahilo. Nang idampi ko ang aking mga labi sa dulo, nakaramdam ako ng isang kakaibang pagkabigla. Ito ay malaki, matigas, at parang gawa sa bakal. Sinubukan kong ilubog ang aking bibig, ngunit agad akong napaatras.

Duwal.

“Huwag kang matakot,” sabi ni Ninong Boyet habang hinahawakan ang aking ulo, hindi para manakit, kundi para gabayan. “Hayaan mo lang. Kontrolado ko ang sitwasyon.”

Sinubukan kong muli. Ang bawat pagsubo ko ay nagiging mas malalim. Ramdam ko ang bawat gilid ng kanyang ari sa aking lalamunan. Ang bawat paggalaw ng aking dila ay ginagabayan niya gamit ang kanyang mga daliri na nakabaon sa aking buhok. Ang bawat utos niya—“Huwag mong kagatin,” “Gamitin mo ang iyong dila sa ilalim,”—ay sinusunod ko nang walang pag-aalinlangan.

Ang hirap ay hindi maikakaila. Ang laki nito ay tila umaabot hanggang sa aking lalamunan, na nagdudulot ng pagluha ng aking mga mata. Ngunit sa bawat pagduwal ko, nandoon siya, nakahawak sa akin, nagbibigay ng lakas at direksyon. Ang pakiramdam ng pagiging inexperienced ay unti-unting napapalitan ng isang uri ng rhythm na kami lang ang nakakaunawa.

“Tama, ganyan,” hikayat niya. Ang boses niya ay nanginginig sa matinding pagnanasa. “Ramdam mo ba ang init? ’Yan ang kailangan mo.”

Ang bawat paggalaw niya sa aking ulo ay nagiging mas mabilis. Ang aking bibig ay napupuno na ng kanyang natural na likido, na humahalo sa natitirang lasa ng alak at tabako sa aking bibig. Ang bawat pagdampi ng aking dila sa kanyang sensitibong bahagi ay nagiging mitsa ng mas malakas na ungol mula sa kanya.

“Jiro… Jiro, malapit na,” bulong niya.

Ang kanyang hawak sa aking ulo ay humigpit. Ang ritmo ay bumilis. Hindi na lang ito pagtuturo; ito ay naging isang pagsasama ng dalawang katawan na naghahanap ng kaligayahan. Nang maramdaman ko ang pagtibok ng kanyang ari sa loob ng aking bibig, alam ko na ang huli ay darating na.

Sa isang malakas at mahabang ungol, ang mainit at malapot na likido ay dumaloy sa aking bibig. Ang lasa ay metaliko, maalat, at puno ng kakaibang init na bumabalot sa aking buong sistema. Hindi niya hinayaang mailuwa ko ito.

“Lunukin mo,” utos niya, habang ang kanyang kamay ay nananatili sa aking buhok, dinidiin ang aking mukha sa kanya hanggang sa huling patak.

Lunok.

Ang bawat patak ay dumaloy sa aking lalamunan, isang simbolo ng aking pagpasok sa mundong ito. Nang matapos ang lahat, bumitaw siya at dahan-dahang inayos ang kanyang suot. Ako ay nakaluhod pa rin sa lupa, humihingal, ang aking mga labi ay bahagyang namumula at basang-basa.

Tumayo siya at tinapik ang aking balikat. Ang kanyang mga mata ay puno ng isang uri ng paghanga na hindi ko inaasahan.

“Ngayon, Jiro,” sabi niya habang inaayos ang kanyang sando, “alam mo na ang pakiramdam. Ang lasa ng pagiging ganap na lalaki. Huwag kang mag-alala, marami pa tayong pag-uusapan tungkol dito.”

Tumalikod siya at naglakad pabalik sa bahay, naiwan akong nakaluhod sa dilim. Ang aking buong katawan ay nanginginig, hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa pagkilala na ang batang nakatayo sa bakurang ito ilang oras ang nakalipas ay wala na. Sa halip, isang lalaking marunong na sa mga bawal na bagay ang nakatayo ngayon. Ramdam ko sa bawat tibok ng aking puso ang katotohanan—na ngayong gabi, sa gitna ng alak, usok, at pagnanasa, ako ay ganap na ngang 18-anyos. Ang mundo ng mga kumpare ni Tatay Dante ay hindi na lamang isang panonood; ito ay akin na ring mundo. At ang lasa ng gabi, ang lasa ng aking pagbabago, ay mananatili sa aking bibig hanggang sa susunod na pagkakataon.

Kabanata 6: Ang Maskara ng Inosente

Ang bawat hakbang ko pabalik sa loob ng bahay ay parang pagtapak sa manipis na yelo. Ang lamig ng gabi sa labas ay naiwan sa aking balat, ngunit ang init ng nangyari sa likod ng bodega ay nakadikit pa rin sa aking mga labi, sa aking lalamunan, at sa bawat hibla ng aking malay. Huminto ako sandali sa may pintuan ng kusina, pumikit nang mariin, at huminga nang malalim. Pilit kong inayos ang aking suot, pilit kong pinapakalma ang nanginginig kong mga kamay.

Jiro, kumalma ka, bulong ko sa aking sarili. Wala silang alam. Walang nakakita. Isa ka pa ring bata.

Pagpasok ko sa sala, sinalubong ako ng usok ng sigarilyo na tila isang kulambo na bumabalot sa buong silid. Nandoon pa rin sila—sina Tatay Dante, Tito Nestor, at Mang Fred. Nakaupo si Ninong Boyet sa pwesto niya, hawak ang baso ng alak, ang kanyang mukha ay parang walang anumang bahid ng nangyari ilang minuto lang ang nakalilipas. Ang pagkakaupo niya ay relaks, isang pagkakaibang-pagkakaiba sa nagliliyab na tensyon na iniwan niya sa akin sa labas.

“Saan ka ba galing, Jiro? Ang tagal mong bumalik,” bungad ni Tatay Dante. Ang kanyang boses ay malalim, parang dagundong na nagpapatigil sa tibok ng aking puso.

Napalunok ako. Ramdam ko ang pagkatuyo ng aking lalamunan. “Ah, eh… Tatay, sumakit po kasi nang kaunti ang tiyan ko. Medyo matagal po bago ko naibsan,” pagsisinungaling ko, pilit na iniiwasan ang kanyang mga mata.

“Tiyan?” ulit ni Tito Nestor, sabay sulyap sa akin mula sa kanyang inuupuan. Ang kanyang mga mata ay parang dalawang mapanuring lente na nag-i-scan sa bawat sulok ng aking mukha. “Bakit parang namumula ang pisngi mo? Masyado ka bang napagod sa kaka-refill ng pulutan?”

“Siguro po sa init sa labas, Tito,” sagot ko, subukang ngumiti nang pilit. Ramdam ko ang pag-init ng aking mukha, isang pamumulang hindi ko mapigilan.

Napatingin ako kay Ninong Boyet. Nakatitig siya sa akin, isang tingin na puno ng kahulugan, pero mabilis niya ring ibinaling ang atensyon sa kanyang baso. Ang bawat patak ng alak na dumadaloy sa kanyang lalamunan ay parang isang paalala sa akin kung anong lasa ang nananatili pa rin sa aking sariling bibig.

“Hayaan mo na ang bata, Nestor,” wika ni Mang Fred, ang matandang tahimik na nagmamasid. “Bata pa ’yan, mabilis talaga ang metabolismo niyan. Hindi gaya nating puro kalawang na ang katawan.”

Tumawa si Tatay Dante, pero ang kanyang mga mata ay hindi nakikipagbiruan. Naka-focus lang siya sa akin. “Maupo ka rito, Jiro. Huwag kang manatiling nakatayo riyan na parang estatwa.”

Umupo ako sa sahig, malapit sa paanan ni Tatay Dante. Ang kanyang malaking kamay ay paminsan-minsang dumadampi sa aking balikat, isang haplos na dati ay nagbibigay sa akin ng seguridad, pero ngayon ay nagdudulot ng kuryente ng takot. Ang bawat haplos niya ay tila isang paghahanap ng sagot sa isang tanong na hindi ko pa kayang bigkasin.

“Ano ba ang pinag-uusapan niyo?” tanong ko, subukang ilihis ang usapan.

“Ah, tungkol sa mga makina sa bodega,” sagot ni Dante. Pero ang kanyang titig ay hindi humihiwalay sa akin. “Jiro, sigurado kang okay ka lang? Bakit parang humihingal ka pa rin?”

Ang tanong na iyon ay parang isang baril na nakatutok sa aking sentido. “O-opo, Tatay. Pagod lang talaga siguro sa gawaing bahay.”

“Masyado ka nang matanda para mapagod sa simpleng gawain, Jiro,” sabi ni Ninong Boyet, ang boses ay kalmado, halos mapanukso. “Baka kailangan mo lang ng tamang pahinga.”

Napatingin ako kay Boyet. Nakita ko ang isang bahagyang ngisi sa kanyang mga labi. Alam ko ang ibig niyang sabihin. Ang bawat salita niya ay may dalang panganib, isang laro na siya lang at ako ang nakakaintindi.

“Tama si Boyet,” sang-ayon ni Tito Nestor. “Ang bata, habang lumalaki, lalong kailangang sanayin sa hirap.”

Ramdam ko ang pag-igting ng mga panga ni Tatay Dante. Ininom niya ang natitirang alak sa kanyang baso at malakas na ibinaba ito sa lamesa. “Jiro, tumingin ka sa akin.”

Dahan-dahan kong iniangat ang aking paningin. Ang mga mata ni Dante ay madilim, puno ng hindi ko mabasa na emosyon. Hindi siya galit, pero may duda. Mayroong isang bagay sa kanyang pagtingin na nagsasabing alam niyang may nagbago, kahit hindi niya matukoy kung ano.

“May tinatago ka ba sa akin?” tanong niya.

Ang tanong na iyon ay nagpabugso sa aking puso. Gusto kong sumagot ng ‘hindi,’ gusto kong sabihing ako pa rin ang Jiro na anak-anakan niya, pero ang aking dila ay tila nakabuhol.

“W-wala po, Tatay. Ano po ba ang itatago ko?”

Nanatiling matalim ang kanyang titig sa akin sa loob ng mahabang segundo. Ang bawat segundong lumilipas ay parang isang oras. Ang katahimikan sa sala ay naging nakabibingi. Ang tanging naririnig ko lang ay ang ingay ng mga kuliglig sa labas at ang pagtibok ng aking sariling puso na tila gustong kumawala sa aking dibdib.

“Siguro ay lasing na lang ako,” sabi ni Tatay Dante sa wakas, bago bumaling sa kanyang mga kumpare. “Hayaan na natin ang bata. Pagod lang talaga yan.”

Huminga ako nang maluwag, pero hindi ako makagalaw. Pakiramdam ko ay nakapako ako sa sahig.

“Pumasok ka na sa kwarto, Jiro,” utos ni Dante. “Matulog ka na. Mahaba pa ang araw bukas.”

“Sige po, Tatay,” sagot ko. Tumayo ako nang dahan-dahan, ang aking mga binti ay nanginginig pa rin.

Naglakad ako patungo sa aming kwarto. Sa bawat hakbang ko, ramdam ko ang mga mata nila sa aking likod. Lalo na ang kay Ninong Boyet at Tatay Dante. Pagdating ko sa may pinto, huminto ako at lumingon sandali.

Nakita ko si Tatay Dante na nakatingin pa rin sa akin, habang si Ninong Boyet naman ay muling nagbubuhos ng alak sa kanyang baso, ang mukha ay nakatalikod sa akin. Ang eksenang iyon—ang tatlong lalaking ito na nag-uusap sa gitna ng usok at alak—ay tila isang eksena mula sa isang panaginip na hindi ko gustong magising.

Pagpasok ko sa loob ng kwarto, isinara ko ang pinto at sumandal dito. Ang dilim sa loob ay yumakap sa akin. Ang init sa aking labi ay nananatili, ang lasa ng nangyari sa labas ay hindi nawawala.

Pinatay ko ang ilaw at humiga sa aking kama. Nakatingin ako sa kisame, sinusubukang ayusin ang gulo sa aking isipan. Ang pagkakaiba ng Jiro na pumasok sa kwartong ito kagabi at ang Jiro na narito ngayon ay parang langit at lupa. Hindi na ako ang bata na walang malay sa mundo. Ngayon, alam ko na ang lasa ng ipinagbabawal.

Narinig ko ang mahinang tawanan nina Tatay Dante at ng kanyang mga kumpare mula sa sala. Ang tawanan nila ay hindi na parang dati. Ngayon, ang bawat tawa ay may halong malisya, may halong panganib.

Pumikit ako, sinusubukang itulog ang lahat, pero alam ko na ang gabi na ito ay simula pa lang. Ang mundo ko ay unti-unti nang nagbabago, at wala nang paraan para bumalik pa sa dati. Ang bawat paghinga ko sa loob ng kwartong ito ay puno ng takot, kaba, at isang uri ng pagnanasang hindi ko maintindihan.

Sa kabila ng pinto, naririnig ko ang boses ni Ninong Boyet. “Jiro,” bulong niya sa sarili, parang isang anino na humahabol sa aking isipan.

Hindi ko alam kung anong mangyayari bukas, pero sa bawat tibok ng aking puso, alam ko ang isang bagay: ang pagiging inosente ay isang maskara na hindi ko na muling maisusuot nang buo. Ang bawat patak ng aking luha ay hindi dahil sa pait, kundi dahil sa pagkalito sa sarap na naramdaman ko.

Tumagilid ako sa kama, niyakap ang unan, at pinilit ang sarili na makatulog. Bukas, kailangan ko na namang maging inosenteng Jiro. Bukas, kailangan ko na namang maging anak-anakan ni Tatay Dante. Bukas, kailangan ko na namang maging biktima o kalaro nila.

Ang gabi ay tahimik, pero ang isipan ko ay parang isang bagyo na hindi tumitigil. Sa bawat pagpikit ko, nakikita ko ang mukha ni Ninong Boyet, ang malalaking kamay ni Tatay Dante, at ang mapanuring tingin ni Tito Nestor. Sila na ang bumubuo ng aking mundo ngayon. Sila na ang aking tadhana.

Sa huling pagkakataon, muli akong huminga nang malalim. Ang amoy ng alak at sigarilyo ay pumasok sa kwarto, at sa halip na pandirihan, ramdam ko ang pagyakap nito. Ang dilim ay naging tahanan ko na. At sa bawat segundong lumilipas, ang pag-asa na makatakas ay unti-unti ring naglalaho.

Ngayong gabi, ang tanging alam ko lang ay ang pakiramdam ng pagiging ganap na lalaki, sa paraang hindi ko kailanman inasahan. Ang buhay ko ay hindi na akin. Ang katawan ko ay hindi na akin. Lahat ng ito ay pag-aari na ng mga kumpare ni Tatay Dante.

Isang huling buntong-hininga ang pinakawalan ko. Ang pinto ng kwarto ay nananatiling sarado, pero ang pinto ng aking pagkatao ay tuluyan nang bumukas. At wala nang pabalik-balik pa.

Kabanata 7: Ang Bagong Paningin

Isang linggo na ang nakalilipas mula nang gabi ng aking kaarawan, ngunit ang mundo ko ay hindi na bumalik sa pagiging payak at tahimik. Ang bawat sulok ng bahay na dati ay nagsisilbing proteksyon, ngayon ay nagmimistulang isang malawak na arena ng mga nakatagong pagnanasa. Ang mga dingding, ang mga sahig, at maging ang hangin sa loob ng aming tahanan ay tila nagbago ng timpla—naging mabigat, mainit, at puno ng malisya.

Habang naglilinis ako sa sala, ang aking mga mata ay hindi na naghahanap ng dumi o kalat. Naghahanap na ako ng bakas ng mga lalaking nagdala sa akin sa mundong ito. Ang aking isip, na dati ay puno lang ng mga simpleng pangarap at pagtulong kay Tatay Dante, ay nilamon na ng mga imaheng hindi ko akalaing kaya kong buuin.

“Jiro, ayusin mo ang mga bote sa bodega,” utos ni Tatay Dante habang naghuhubad siya ng kanyang pambahay na sando.

Napatigil ako sa pagwawalis. Ang kanyang katawan—ang malapad na dibdib na puno ng buhok at ang tribal tattoo na tila gumagalaw sa tuwing humihinga siya—ay nagdulot ng kakaibang kuryente sa aking sikmura. Ang aking paningin ay bumaba, kusa at walang pag-aalinlangan, patungo sa kanyang maong na shorts. Bakas ang isang umbok na matigas at mabigat, isang paalala na sa ilalim ng pagiging matapang na bouncer ni Tatay Dante, may nakatagong agresyon na matagal ko nang iniiwasan, pero ngayon, ay gustong-gusto ko nang masilayan.

“O-opo, Tatay,” sagot ko, pilit na pinapakalma ang aking boses habang ang aking loob ay nagwawala.

Tumalikod ako, pero hindi ako nakalakad nang diretso. Ramdam ko ang mainit na titig ni Tatay Dante sa aking likuran. Ang bawat hakbang ko ay parang isang pag-aanyaya, isang tahimik na pagsusumamo na sana, kahit isang sandali, mapansin niya ang pagbabagong nagaganap sa akin.

Nang makarating ako sa bodega, ang dilim at amoy ng langis ay yumakap sa akin. Dito, sa loob ng aking isipan, malaya akong naglalakbay. Naalala ko ang lasa at pakiramdam ng nagawa namin ni Ninong Boyet sa likod ng bahay na ito noong isang linggo. Ang paunang sakit na mabilis na napalitan ng isang uri ng addictive numbness . Ang pag-alala sa kanyang malalapad na balikat at ang magaspang na haplos ng kanyang mga kamay ay nagdulot ng pagtigas ng aking sariling pagkalalaki sa loob ng aking pantalon.

Ano kaya ang pakiramdam kung si Tito Nestor naman?

Ang tanong na iyon ay hindi na umalis sa aking isipan. Si Tito Nestor na laging mapanuri. Nakikita ko ang kanyang matabang tiyan na mabalahibo, at ang imahe ng kanyang ari na alam kong mataba at malaman, tulad ng kanyang mga daliri na laging humahawak sa baso ng alak. Ano kaya ang pakiramdam kung ang mga daliring iyon ay nasa aking mukha na?

Narinig ko ang ugong ng motor sa labas. Ang mga kumpare ay paparating na.

Mabilis akong lumabas at nagtungo sa sala. Ang pagdating nila ay parang pagpasok ng mga leon sa kanilang teritoryo. Si Ninong Boyet ang unang bumaba ng motor, ang kanyang mga braso na puno ng old school tattoos ay tila mga anino ng kasalanan na naghihintay sa akin. Sumunod si Tito Nestor na ang malapad na dibdib ay tila sasabog sa kanyang hapit na t-shirt, at si Mang Fred na sa kabila ng edad ay may awrang tila isang agilang handang sumunggab.

“Jiro, dalhan mo kami ng yelo at pulutan sa likod,” utos ni Ninong Boyet. Ang kanyang boses ay may halong awtoridad at isang pamilyar na tono na tila ba kinakausap niya ang isang ari-arian.

“Opo, Ninong,” tugon ko, nakatitig sa kanyang mga mata. Sa pagkakataong ito, hindi ako umiwas. Ipinakita ko ang pagkauhaw sa aking tingin.

Habang naghahanda ako sa kusina, ramdam ko ang mga yabag nila sa labas. Ang ingay ng kanilang pag-uusap ay parang isang symphony ng kalalakihan. Ang kanilang mga boses ay malalim, magaspang, at puno ng testosterone. Ang bawat tunog ay nagpapadala ng throb sa aking pagkatao.

Naglakad ako palabas dala ang tray ng alak at yelo. Ang mga kumpare ay nakaupo na sa kanilang mga pwesto sa bakuran.

Habang inilalatag ko ang mga baso, sinadya kong dumaan sa pagitan ng mga binti ni Tito Nestor. Ramdam ko ang init ng kanyang katawan na lumalabas mula sa kanyang shorts. Ang kanyang umbok ay kitang-kita, isang matigas na masa na tila humihingi ng atensyon. Hindi ko mapigilang sumulyap nang matagal.

“May problema ba, Jiro?” tanong ni Tito Nestor, ang kanyang boses ay puno ng malisya habang humihigop ng alak.

“W-wala po, Tito. Nag-aayos lang ng pulutan,” sagot ko.

Lumingon ako kay Mang Fred. Ang agila sa kanyang likod ay tila nakatingin din sa akin habang siya ay naglalabas ng sigarilyo. Ang kanyang mga daliri na makapal ang buhok ay dahan-dahang humahawak sa mitsa ng kanyang lighter. Sa aking isipan, ang mga daliring iyon ay hindi sigarilyo ang hinahawakan, kundi ang aking baba, ang aking pisngi, o ang mas sensitibong bahagi ng aking katawan.

Naupo ako sa damuhan, malapit sa paanan ni Ninong Boyet. Nararamdaman ko ang tensyon sa hangin. Si Ninong Boyet ay nakatingin sa akin, ang kanyang mga mata ay nagtatanong. Handa ka na ba? tila ang kanyang titig.

“Jiro, uminom ka muna. Para naman hindi ka masyadong tahimik ngayong gabi,” alok ni Tatay Dante, sabay abot ng isang baso ng alak.

Tinanggap ko ito. Ang alak ay mainit sa lalamunan, parang apoy na dahan-dahang kumakalat sa aking buong pagkatao. Habang iniinom ko iyon, ang aking paningin ay patuloy na gumagala.

Si Tatay Dante, ang aking “Tatay,” na ang bawat galaw ay puno ng dominasyon. Si Ninong Boyet, ang aking guro sa dilim, na ang mga tattoo ay tila mga mapa ng aking magiging karanasan. Si Tito Nestor, na ang bawat tingin ay isang pangako ng pag-aari. Si Mang Fred, na ang katahimikan ay isang banta ng sikolohikal na pagpasailalim.

Sa aking loob, ang bawat isa sa kanila ay isang potensyal na karanasan. Ang ideya na ang mga lalaking ito—na ang bawat isa ay may kanya-kanyang laki, tigas, at paraan ng pag-angkin—ay maaaring mapasaakin o mapasa-kanila ako, ay nagdulot ng isang matinding rush sa aking sistema. Ang aking pantalon ay mas lalong humihigpit. Ang bawat paghinga ko ay mababaw.

“Ang tahimik mo, Jiro,” puna ni Ninong Boyet habang inilalapit ang kanyang paa sa aking hita. Ang kanyang sapatos ay dahan-dahang gumagapang paitaas, isang haplos na tila isang kuryenteng dumadaloy sa aking ugat.

“Nag-eenjoy lang po sa kuwentuhan niyo,” sagot ko, pero ang totoo, ang pandinig ko ay nakatutok na sa bawat paghinga nila.

Pinanood ko ang paggalaw ng kanilang mga mansanas ni Adan sa bawat lunok ng alak. Ang mga balahibo sa kanilang mga dibdib, ang mga ugat sa kanilang mga braso na bumubukol sa bawat paggalaw ng kanilang mga kamay habang humahawak ng bote. Gusto kong hawakan silang lahat. Gusto kong maramdaman kung gaano kagaspang ang balat ni Mang Fred, kung gaano kainit ang pawis ni Tito Nestor, at kung gaano katigas ang katawan ni Tatay Dante.

Ang pagnanasa ko ay hindi na lang basta curiosity. Ito ay isang uri ng hunger—isang gutom na hindi mapapawi ng kanin o tubig. Ito ay gutom sa balat, sa pawis, sa dominasyon, at sa sarap na tanging ang mga lalaking ito ang makakapagbigay.

“Jiro, kunin mo yung yelo sa loob,” utos ni Tatay Dante.

Tumayo ako. Ang bawat pagtayo ko ay puno ng pag-aalinlangan, pero puno rin ng determinasyon. Habang naglalakad ako pabalik sa bahay, naramdaman ko ang mga mata nila sa aking likod. Alam ko, kahit hindi ko nakikita, na sinusundan nila ang bawat galaw ng aking balakang.

Pagpasok ko sa kusina, humingal ako nang malalim. Ang aking buong katawan ay nanginginig sa excitement. Ang gabi ay bata pa. At ang mga aral ni Ninong Boyet ay isa lamang simula. Handa na akong matuto. Handa na akong maging laruan, maging tagasilbi, at maging bahagi ng kanilang madilim na mundo.

Habang kumuha ako ng yelo, nakita ko ang aking sarili sa salamin ng ref. Ang aking mga mata ay nagniningning na hindi sa inosenteng paraan, kundi sa isang uri ng pagnanasang handang sumabog.

Ibibigay ko ang lahat, isip ko. Ibibigay ko ang lahat para lang matikman ang bawat isa sa inyo.

Ang gabi ay hindi na para sa pagtulog. Ang gabi ay para sa pagtikim, para sa pagkatuto, at para sa paglubog sa mundong dati ko lang pinapangarap pero ngayon ay narito na sa aking harapan, naghihintay na aking yakapin at pasukin nang buong-buo. Lumabas ako muli dala ang yelo, ang aking bawat hakbang ay puno ng pangako na ngayong gabi, walang lalaki ang makakatakas sa aking mga mata.

Kabanata 8: Ang Laro ng Apoy at Anino

Ang aming bakuran ay unti-unti nang nilalamon ng makapal na usok ng sigarilyo, na tila nagsisilbing kurtina sa mga lihim na nagaganap sa ilalim ng talahanayan. Ang mga bote ng alak ay nagkakalat na sa gitna; ang ilan ay halos wala nang laman, ang iba naman ay nakahilera bilang mga saksi sa gabi ng mga matatandang lalaki. Si Tatay Dante ay nasa sentro, ang kanyang malapad na katawan ay nakasandal sa sofa, hawak ang baso na tila isang sandata. Sa kanyang paligid, sina Tito Nestor at Mang Fred ay abala sa kanilang sariling mga kuwento, ngunit si Ninong Boyet ang tanging nakapokus sa bawat kilos ko.

Ramdam ko ang init ng alak na dumadaloy sa aking mga ugat. Ito ang gabing matagal ko nang hinihintay. Hindi na ako ang Jiro na natatakot sa bawat galaw ng mga matatanda; ngayon, ako na ang nagtatakda ng ritmo.

Lumapit ako kay Ninong Boyet dala ang pitsel ng yelo. Sa bawat hakbang ko, sinadya kong ilapit ang aking katawan sa kanya. Nang mailapag ko na ang yelo, dahan-dahan kong ipinadausdos ang aking kamay sa kanyang balikat, ang aking mga daliri ay tila naglalaro sa kanyang balat, bago ko hinipo nang bahagya ang kanyang braso.

“Ninong, mukhang nauubusan ka na ng yelo,” bulong ko. Ang boses ko ay mababa, sinadya kong lumapit hanggang sa maamoy ko ang hinalong alak at tabako sa kanyang hininga.

Tumitig si Ninong Boyet sa akin. Ang kanyang mga mata, na dati ay puno ng pang-aasar, ngayon ay nagpakita ng bakas ng pag-aalala. Lumingon siya nang mabilis kay Tatay Dante na kasalukuyang nakikipagtawanan kay Tito Nestor.

“Jiro, mapangahas ka masyado ngayong gabi,” pabulong na sagot ni Ninong Boyet. Ang kanyang boses ay nanginginig—hindi sa takot, kundi sa panganib. “Hindi mo ba nakikita? Tinitignan tayo ng tatay mo.”

Hindi ako tumingin kay Tatay Dante. Sa halip, hinayaan ko ang aking hita na dumikit nang mariin sa binti ni Ninong Boyet sa ilalim ng lamesa. Naramdaman ko ang pag-igting ng kanyang kalamnan. Ang umbok sa kanyang shorts ay mas lalong naging kapansin-pansin sa aking paningin, isang matigas na paalala ng kanyang pagnanasa na pilit niyang ikinukubli sa harap ng iba.

“Hayaan mo siya, Ninong,” sagot ko, muling hinaplos ang kanyang balikat at sinadya kong idikit ang aking mukha sa kanyang tenga. “Hindi niya tayo mapapansin kung masyadong abala ang isip niya sa alak.”

“Jiro, mapapahamak tayo,” pabulong na babala niya. “Si Dante, kapag nakahalata ’yan, hindi mo gugustuhing makita ang galit niya.”

“Kung gayon, bakit hindi natin siguraduhin na hindi na siya makakahalata?” tanong ko.

Ang bawat salitang lumalabas sa aking bibig ay tila isang pain na inihahagis ko sa kanya. Nakita ko ang pagbabago sa kanyang ekspresyon. Ang takot sa kanyang mga mata ay unti-unting napalitan ng isang mapanganib na ideya. Tumingin siya sa baso ni Tatay Dante, na muling pinupuno ni Mang Fred.

“Ano ang nasa isip mo?” tanong ni Ninong Boyet.

“Lasingin natin siya,” sagot ko nang deretsahan. “Lasingin natin siya hanggang sa hindi na niya alam kung nasaan siya, hanggang sa ang tanging maramdaman niya ay ang antok na dadaloy sa kanyang buong katawan.”

Nagkatitigan kami ni Ninong Boyet sa loob ng ilang segundo. Sa loob ng sandaling iyon, ang aming mga isipan ay nagtagpo. Siya ay hindi na lang ang aking Ninong, siya na ang aking kasabwat.

“Lasingin muna natin ang tatay mo,” bulong ni Ninong Boyet sa aking tenga, ang boses niya ay naging kasing-lamig ng yelo sa baso. “At pagkatapos, may iba pa akong ituturo sa iyo. Mga bagay na hindi mo pa nararanasan.”

Ang bulong na iyon ay parang kuryenteng dumaloy sa aking buong sistema. Ang pangakong iyon ay sapat na para sa akin. Humiwalay ako sa kanya at tumayo nang maayos; ang aking mukha ay muling nagbalik sa pagiging inosenteng tagasilbi.

“Tatay, dagdagan ko na po ang baso niyo,” sabi ko nang malakas. Lumapit ako kay Tatay Dante na agad namang inilapit ang kanyang baso.

“Sige, Jiro. Salamat,” ani Tatay Dante, ang kanyang boses ay medyo malat na. “Mabuti ka pa, anak, nakikita mo kung kailan kailangan ng dagdag.”

Habang ibinubuhos ko ang alak, sinadya kong dahan-dahan ang pagbuhos, pilit na ginagawang mas matapang ang timpla. Si Ninong Boyet naman ay nagsimulang makipag-usap nang mas masigla kay Tito Nestor, pilit na inilalayo ang atensyon ni Tatay Dante.

“Dante, naalala mo ba noong nasa probinsya tayo?” tanong ni Ninong Boyet. “Yung gabing halos hindi tayo makatayo sa dami ng nainom nating emperador?”

“Oo naman, Boyet!” tawa ni Tatay Dante, agad na inubos ang isang baso. “Sino ang makakalimot doon? Pero mas matapang ang timpla natin ngayon, ah.”

“Talaga naman,” sang-ayon ni Mang Fred. “Jiro, huwag mong titipirin ang tatay mo. Punuin mo ’yan!”

“Opo, Mang Fred,” sagot ko, punong-puno ng paggalang ang aking tinig, habang ang aking mga mata ay nakapako sa bawat lagok ni Tatay Dante.

Ang bawat patak ng alak na pumapasok sa kanyang lalamunan ay isang tagumpay para sa akin. Habang pinapanood ko si Tatay Dante, naramdaman ko ang presensya ni Ninong Boyet sa aking likuran. Hindi siya nagsasalita, pero ramdam ko ang kanyang mga mata na nagbabantay, tila isang predator na naghihintay sa tamang pagkakataon.

“Jiro,” tawag ni Tito Nestor, “ikaw naman, uminom ka rin. Para hindi ka na masyadong mahiyain.”

“Salamat po, Tito, pero kailangan ko pa pong mag-ayos ng mga bote,” tanggi ko, pilit na iniiwasan ang kanyang titig na tila tumutunaw sa aking pagkatao.

“Hayaan mo na ’yan, Jiro,” sabi ni Tatay Dante, sabay akbay sa akin. Ang kanyang braso ay mabigat; ang init ng kanyang katawan ay bumabalot sa aking balikat. “Ngayong gabi, anak kita, pero sa susunod, magsisilbi ka ulit. Ngayon, mag-enjoy ka rin naman.”

Ang kanyang hawak ay nagdulot ng kakaibang pakiramdam. Hindi ko alam kung bakit, pero habang lasing na si Tatay Dante, mas lalo kong naramdaman ang pagnanais na makita siyang tuluyan nang bumigay. Gusto kong makita kung ano ang mangyayari kapag ang lalaking laging matapang ay magiging mahina at kontrolado na lamang ng alak.

“Tatay, isa pa,” alok ko, binigyan siya ng bagong timpla.

“Jiro, baka naman,” tawa ni Tito Nestor. “Baka hindi na makatayo ’yang tatay mo mamaya.”

“Hindi ’yan,” sagot ni Tatay Dante, sabay inom ng buong baso. “Kaya ko pa. Ang buhay ay parang alak, Nestor. Kung hindi mo lulubusin, hindi mo malalaman ang totoong sarap.”

Pinanood ko ang kanyang mga mata na unti-unti nang nanlalabo. Ang kanyang pagkakaupo sa sofa ay unti-unti nang nagiging pabaya. Ang kanyang mga kamay, na dati ay matatag, ay nagsisimula na ring manginig. Ang lahat ng plano ni Ninong Boyet ay unti-unti nang nagkakatotoo.

Naramdaman ko ang kamay ni Ninong Boyet sa aking likod—isang haplos na puno ng pagpuri, pero may halong babala.

“Malapit na, Jiro,” bulong niya. “Konting tiis pa.”

Tumingin ako sa paligid. Si Mang Fred ay tila inaantok na rin, habang si Tito Nestor ay nakikipagpalitan na ng mga kuwento kay Tatay Dante tungkol sa mga nakaraang buhay nila sa labas. Lahat sila ay unti-unti nang nawawala sa wisyo. Ang tanging matino na lang ay ako at si Ninong Boyet.

Ang bawat segundong lumilipas ay tila isang malaking paghahanda para sa kung ano ang susunod. Hindi na ako natatakot. Hindi na ako nag-aalinlangan. Ang bawat kilos ko, ang bawat salita ko, at ang bawat titig ko kay Ninong Boyet ay bahagi na ng aming laro.

Ang liwanag ng bumbilya sa sala ay tila nagiging mas malabo sa aking paningin, o baka ako lang ang nakakaramdam ng pagbabago sa paligid. Ang usok ng sigarilyo ay tila mga anino na naglalakad sa paligid namin, humahawak sa bawat bahagi ng aming katawan.

“Jiro,” sabi ni Tatay Dante, ang kanyang boses ay halos pabulong na lang, “ang init… pero ang sarap.”

Hindi ko siya sinagot. Tumingin lang ako kay Ninong Boyet, na ngayon ay nakangiti na nang bahagya—isang ngiting hindi ko kailanman nakita sa kanya. Isang ngiting puno ng kasamaan, pero puno rin ng pangakong hindi ko matatanggihan.

Kabanata 9: Ang Sining ng Pagpasailalim

Ang katahimikan sa loob ng bakuran ay hindi na mapayapa. Ito ay isang mabigat at nakakalitong katahimikan na bumabalot sa mga katawang nagkalat sa paligid. Si Tatay Dante, ang lalaking itinuring kong protektor, ay nakasubasob na sa ibabaw ng hapag; ang kanyang malalim na paghilik ay nagsisilbing ritmo ng kanyang kawalan ng malay. Si Tito Nestor ay nakahilig sa sulok ng outdoor chair, ang bibig ay bahagyang nakabukas, habang si Mang Fred naman ay tila isang estatwang hindi na gumagalaw.

Ang amoy ng alak ay humahalo sa amoy ng pawis at tabako—isang nakakasulasok ngunit nakakaakit na timpla.

“Halika na,” bulong ni Ninong Boyet. Ang kanyang boses ay tila isang malamig na hangin sa gitna ng init ng gabi.

Ramdam ko ang kanyang mainit na palad sa aking siko. Hindi na niya ako hinintay na tumugon. Dinala niya ako patungo sa kwarto; ang bawat hakbang namin ay parang paglalakad sa ibabaw ng mga pino at marupok na bubog. Ang pintuan ng aming kwarto ay bumukas nang may mahinang langitngit, at sa aming pagmamadali, nakalimutan namin itong i-lock. Ang puwang na naiwan ng bahagyang bukas na pinto ay isang paanyaya sa panganib, isang anino ng posibilidad na anumang oras ay maaaring may magising at makakita sa amin.

Pagpasok namin, ang dilim ay yumakap sa amin nang mahigpit. Ang tanging liwanag na pumasok ay galing sa buwan na tumatagos sa bintana, na nagpapakita ng mga anino ng aming mga katawan sa dingding.

“Lumuhod ka,” utos niya.

Sumunod ako nang walang pag-aalinlangan. Ang malamig na sahig na kahoy ay dumampi sa aking balat, isang matalim na kaibahan sa init na nararamdaman ko sa aking dibdib. Ang aking puso ay tumitibok nang mabilis, parang isang ibon na gustong kumawala sa hawla.

“Namiss mo ba ang lasa nito? Tignan mo ako,” sabi ni Ninong Boyet habang hinahawakan niya ang aking baba at iniaangat ang aking mukha. “Hindi ito laro. Ito ay leksyon. Gusto kong damhin mo ang bawat detalye.”

Nakita ko ang kanyang silweta, ang kanyang maskuladong pangangatawan na tila hinubog ng mga taon ng paghihirap at karanasan. Ang kanyang presensya ay nagpapaikli sa aking hininga.

“Hawakan mo na,” muling utos niya. Matapos niyang ibaba ang kanyang pang-ibaba, bumulaga sa akin ang kanyang naninigas na ari.

Dahan-dahan kong inilahad ang aking mga kamay. Ang aking mga daliri, na dati ay marunong lang humawak ng walis at baso, ay ngayon ay humahawak sa isang bagay na kasing-tigas ng bakal. Ang balat nito ay magaspang, mainit, at may kakaibang pintig.

Heto na naman ang pakiramdam na ito, isip ko.

“Dahan-dahan,” gabay niya sa aking paghawak at taas-baba. “Huwag kang magmadali. Damhin mo ang bawat kurba. Hayaan mong ako ang maging gabay mo.”

Nang marating na ang rurok ng tigas ng kanyang pag-aari, kita ko na talaga na handa na si Ninong Boyet. Sa paningin ko ay mas lalong sumasarap ang kanyang pag-aari—isang juicy na parte ng kanyang katawan na tila iniimbitahan ako sa makasalanang leksyon.

“Isubo mo na,” utos niya. Sinunod ko ang kanyang utos. Ang aking dila ay dumaan sa tuktok; ang lasa ay maalat-alat na may halong pamilyar na anghang ng alak na ininom niya kanina.

“Mmm…” ang mahinang ungol ni Ninong Boyet ay parang kuryenteng nagpadala ng panginginig sa aking buong sistema.

“Ninong…” pabulong kong tawag, ang aking boses ay halos mawalan ng lakas.

“Huwag kang titigil,” giit niya, ang kanyang mga daliri ay mariin na nakabaon sa aking buhok. “Gamitin mo ang iyong labi. Hanapin mo ang bawat sulok, bawat puwang.”

Sa aking inexperience, nadadapa ako. Minsan ay tumatama ang aking mga ngipin, na nagdudulot ng bahagyang pag-igting ni Ninong Boyet.

“Aray!” puna ni Ninong Boyet.

“Ninong, patawad,” paumanhin ko.

“Ayos lang,” sagot niya, pero ramdam ko ang tensyon sa kanyang katawan. “Iyan ang unang leksyon: control. Hindi mo kailangan ng puwersa. Kailangan mo ng ritmo. Damhin mo ang pag-igting. Kapag nakaramdam ka ng pag-igting, bagalan mo. Kapag humupa, bilisan mo.”

Sinubukan kong sumunod. Ginamit ko ang aking mga kamay para suportahan ang aking sarili, habang ang aking dila ay nagsisimulang gumuhit ng mga bilog. Ang bawat pagdaan ng aking dila ay nagdudulot ng mas matinding paghingal kay Ninong Boyet. Ang kwarto ay napuno ng tunog ng aming paghinga—ang kanyang malalim at paos, at ang aking mabilis at puno ng kaba.

“Ganyan…” bulong niya. “Huwag kang mahihiyang tumikim. Ito ang iyong premyo.”

Ang bawat sensasyon ay parang isang bagong mundong aking natutuklasan. Ang pagdampi ng kanyang balat sa aking pisngi, ang init na nagmumula sa kanyang katawan, at ang lasa na nagiging mas matindi sa bawat pagdaan ng segundo. Pakiramdam ko ay nagiging bahagi na ako ng isang bagay na mas malaki sa akin, isang ritwal na hindi ko akalaing mararanasan ko.

“Ninong, hindi ko… hindi ko alam kung tama ang ginagawa ko,” pag-amin ko, ang aking boses ay puno ng pagkalito at pagnanasa.

“Tama iyan,” sagot niya, at sa pagkakataong ito, ang kanyang kamay ay dahan-dahang gumalaw sa aking batok, pinapatnubayan ako sa bawat galaw. “Nararamdaman mo ba? Ang bawat pagpintig? Iyan ang senyales. Iyan ang musika ng ating laro.”

Ang pag-aaral na ito ay hindi madali. May mga sandaling pakiramdam ko ay nauubusan na ako ng hangin, na ang aking panga ay nangangawit, pero sa bawat tingin ni Ninong Boyet sa akin—ang kanyang mga matang puno ng pag-asa at dominasyon—ay nakakakuha ako ng bagong lakas.

“Huwag mong kalimutan ang iyong mga kamay,” paalala niya, habang pinipilit niyang igalaw ang aking mga daliri sa mas mababang bahagi. “Ang bawat bahagi ng iyong katawan ay instrumento. Gamitin mo sila.”

Sumunod ako. Ang aking mga kamay ay nagsimulang maglaro, hinahawakan siya nang may pag-iingat, tila ba hawak ko ang isang bagay na babasagin. Ang init ng kanyang katawan ay bumabalot sa aking mga daliri, isang pakiramdam na hindi ko malilimutan.

“Oh, Jiro… ganyan nga,” ang ungol niya ay lalong naging malakas, isang tunog ng pagsuko na nagdulot sa akin ng isang kakaibang pakiramdam ng kapangyarihan.

Ang bawat galaw ko ay unti-unting nagiging mas natural. Hindi na ito basta pagsunod sa utos; ito na ang paghahanap sa sarili kong kasiyahan sa loob ng kasiyahang ibinibigay ko sa kanya. Ang init ay nagiging mas matindi, ang bawat pagdaan ng aking dila ay nagiging mas mapangahas, mas malalim.

“Ninong…” ungol ko, ang aking sariling boses ay hindi ko na halos makilala.

“Huwag kang hihinto, sabi eh. Kung nasasarapan ka, mas galingan mo para matikman mo ang paunang katas. Huwag kang titigil,” utos niya, ang kanyang mga kamay ay lalong humihigpit sa aking buhok. “Nagsisimula pa lang tayo.”

Ang bilis ng aming paghinga ay nagsimulang magtugma. Ang bawat paggalaw ko ay nagiging mas mabilis, mas marahas, at mas puno ng emosyon. Ang kwarto ay tila umiikot na sa aming paligid. Ang liwanag ng buwan ay sumasayaw sa aming mga katawan, nagpapakita ng isang eksenang puno ng pagnanasa, pagpasailalim, at pagtuklas.

Sa gitna ng lahat ng ito, nakalimutan ko ang mundo sa labas. Nakalimutan ko ang tulog na si Tatay Dante, ang nakabukas na pinto, ang panganib na aming kinakaharap. Ang tanging mahalaga ay ang sandaling ito—ang init, ang lasa, ang pintig, at ang pagkatuto.

“Jiro, tignan mo ako habang ginagawa mo iyan,” utos niya.

Inangat ko ang aking paningin. Nakita ko ang kanyang mukha—ang kanyang mga mata ay nakapikit, ang kanyang bibig ay bahagyang nakabukas, ang bawat linya ng kanyang mukha ay puno ng matinding sensasyon. Sa sandaling iyon, naramdaman ko ang tunay na lalim ng aking nagagawa.

“Oh… oo… ganyan…” ang bawat salita niya ay isang pampasigla, isang patunay na tama ang aking ginagawa.

Ang aking lalamunan ay nagsisimulang sumakit, ang aking panga ay nangangawit, pero ang bawat pagdaan ng aking dila sa bawat bahagi ng kanyang katawan ay nagbibigay sa akin ng bagong lakas. Ang bawat sensasyon ay parang isang kuryente na dumadaloy sa aking ugat, isang pagnanasang hindi ko maintindihan pero handa kong yakapin nang buong-buo.

Kabanata 10: Ang Rites of Passage

Ang hangin sa loob ng kwarto ay naging mabigat; tila ba ang bawat molekula ng oxygen ay napalitan ng pagnanasa at tensyon. Matapos ang mapagod na oral na aralin, ang aking mga labi ay nanginginig, ang aking panga ay ramdam ang pait ng pagod, ngunit ang aking buong sistema ay gising na gising. Inalis ni Ninong Boyet ang kanyang mga kamay sa aking buhok at dahan-dahang hinubad ang aking damit. Ang bawat hibla ng tela na nahuhulog sa sahig ay parang paghubad sa aking pagiging inosente.

“Heto ang unang bahagi ng pagiging ganap na binibini,” bulong niya. Ang boses niya ay malalim, isang utos na hindi maaaring tanggihan.

Hinawakan niya ang aking balikat at marahang inihiga sa kama. Ang kanyang mga kamay, na dati ay marahas kung humawak sa manibela ng motor, ay ngayon ay parang nagmamaneho ng isang marupok na replika ng salamin. Nag-umpisa siyang halikan ang aking dibdib; ang bawat dampi ng kanyang labi ay parang nag-iiwan ng paso sa aking balat. Ang kanyang mga kamay ay dumaan sa aking bewang, hinaplos ang bawat kurba ng aking katawan na parang sinusuri ang bawat pulgada ng aking pagkatao.

“Ninong… ahh…” ungol ko nang madiinan niya ang pagsipsip sa aking suso. Ang sensasyong ito ay bago—hindi lang ito physical; parang may mga invisible na kamay na humahaplos sa loob mismo ng aking puso.

“Ganito ang gawain ng tunay na lalaki sa mga binibini,” wika niya sa pagitan ng mga halik. “Kailangan mong matutunang maging masunurin. Ang iyong katawan ay hindi na lang sa iyo ngayon. Ito ay akin.”

Habang patuloy ang kanyang paghalik sa aking katawan, bumaba ang kanyang kamay sa aking hita, dahan-dahan, patungo sa pinakasensitibong bahagi ng aking pagkatao.

“Jiro, laruin mo ang sarili mo. Gusto kong makita kung gaano ka kahanda sa susunod na leksyon,” utos niya.

Sinunod ko siya. Ang aking mga kamay ay nanginginig na humawak sa aking sarili, pilit na ginagaya ang ritmo ng kanyang mga labi sa aking dibdib. Ngunit bago pa ako makatugon nang lubos, biglang huminto ang kanyang kamay at dinala ang kanyang daliri sa aking hiyas. Walang pasintabi—isang mabilis at mariin na pagpasok na nagpahiyaw sa akin.

“Ahhh! Ninong, masakit!”

“Tiisin mo,” seryoso niyang sagot, habang ang kanyang daliri ay nagsimulang gumalaw sa loob. “Daliri ko pa lang ’yan. Kailangan mong buksan ang iyong sarili. Ang sakit ay bahagi ng iyong pagdadalaga.”

Pakiramdam ko ay may bumubuklat sa loob ko, isang pader na pilit na binabasag. Ang sakit ay matalim, parang isang kutsilyong yelo na dahan-dahang tumatagos sa mainit na laman. Pero sa bawat paggalaw ng kanyang daliri, ang sakit ay unti-unting hinahaluan ng isang kakaibang init.

“Huminga ka,” gabay niya, habang ang kanyang pangalawang daliri ay sumasama na rin sa paggalugad. “Huwag mong labanan. Hayaan mo lang.”

Ang bawat paghinga ko ay paos. Ang sakit ay hindi nawawala, ngunit nagiging mas manageable ito. Para akong isang tuyong lupa na binubuhusan ng ulan—masakit sa simula, ngunit ramdam ang paglambot ng bawat tuyong bahagi.

“Handa ka na,” wika niya.

Dahan-dahan, inayos niya ang aking pwesto. Ang aking mga binti ay nakataas, nakabukas sa kanyang harapan. Nakita ko ang anino ng kanyang ari sa dilim, isang simbolo ng kapangyarihang hindi ko kayang pantayan. Ramdam ko ang dulo ng kanyang pagkatao sa aking bukana. Ang banta ng pagpasok ay nagdulot ng panibagong alon ng kaba sa aking dibdib.

“Papasok na ako. Huwag kang gagalaw,” babala niya. Dinuruan ang ari saka inayos ang pwesto.

Naramdaman ko ang unang pagdampi—isang matigas at mainit na pader na pilit na nag-aangkin sa aking espasyo. Ang unti-unting pagpasok ay parang isang mabagal na paglubog sa kumukulong lava. Ramdam ko ang pag-unat ng aking laman; ang bawat himaymay ng aking katawan ay tila sumisigaw sa hindi pamilyar na sensasyon.

“Ninong… ang laki… nasasaktan ako…”

“Ito ang leksyon, Jiro. Ang sarap ay hindi natatapos sa pagsubo. Ito ay pagsasanib. Kailangan mong matutunang makipag-isa.”

Bawat sentimetro ng kanyang pagpasok ay isang pakikibaka. Para akong napupunit sa gitna, ngunit sa likod ng sakit na iyon, may isang pintig na nagsasabing ito ang hinahanap mo . Ang bawat pag-usad niya ay may kasamang mabigat na paghinga. Ang kanyang mga kamay ay nakahawak nang mahigpit sa aking balakang, pinapatatag ang aking katawan sa bawat tulak niya.

“Laruin mo ang sarili mo,” utos niya ulit habang nakabaon na siya sa akin nang buo. “Huwag mong pansinin ang sakit. Ituon mo ang isip mo sa sarap. Huwag mong hayaang ang sakit lang ang maramdaman mo.”

Sinubukan ko. Ang aking mga kamay ay muling dumapo sa aking pagkatao, pilit na ginagalaw ang sarili habang nararamdaman ang bawat paggalaw ni Ninong Boyet sa loob ko. Ang bawat pagtulak niya ay parang isang alon na humahampas sa pampang ng aking katawan. Ang sakit ay unti-unting nagiging pressure , at ang pressure ay nagiging sarap.

“Oh, Ninong… ahhh!” ungol ko, ang boses ko ay halos basag na.

“Ganyan! Bilisan mo ang kamay mo!”

Ang aking ritmo ay bumibilis. Hindi ko na mapigilan. Ang bawat paggalaw ni Ninong Boyet ay nagiging mas mabilis, mas marahas, at mas malalim. Para akong isang bangkang tinatangay ng agos sa gitna ng bagyo. Hindi ko na alam kung nasaan ang hangganan ng sakit at sarap. Ang lahat ay nagiging isang malabong imahe ng mainit na balat, malalim na ungol, at ang tunog ng aming katawang nagtatagpo.

“Jiro, huwag kang titigil!”

Ang kanyang ritmo ay bumibilis din. Ang bawat pagtulak niya ay tumatama sa isang partikular na punto sa aking loob na nagpapadala ng kidlat sa aking buong sistema. Ang aking kamay ay mabilis na naglalaro sa aking sarili, ang aking hininga ay hindi na makahabol sa bilis ng pangyayari. Ang bawat bahagi ng aking katawan ay nanginginig.

Ang rurok ay dumarating nang mabilis. Para akong isang bulkan na handa nang sumabog. Ang sakit na naramdaman ko kanina ay tuluyang naglaho, napalitan ng isang matinding sensasyon na hindi ko kayang pangalanan.

“Ninong… Ninong… Ang sarap ng ginagawa mo… Bilisan mo pa!” ungol ko.

“Sige! Ganyan nga, damhin mo lang. Malapit na ako, napakasikip mo!”

Ang bawat pagtulak niya ay mas lalong lumalalim, mas lalong bumibilis. Sa huling sandali, ang aking katawan ay tumigas; ang aking mga daliri ay nakakapit nang mahigpit sa kanyang braso.

“Hindi ako makapaniwala na ako pa ang nakapagbinyag sa iyo sa kama,” sabi niya. Kasabay nito ang mabilis na paghataw ni Ninong Boyet; ang kanyang mga ungol ay naghahalo sa aking hiyaw habang nararamdaman ko ang kanyang sariling pagpapakawala sa loob ko.

Tiningnan ko si Ninong sa kanyang mga mata. Ganap na akong binata. O kung siya ang magsasabi, dalaga. Sa isip ko ay puno ng pasasalamat. Hindi na ako ang Jiro na walang alam; isa na akong Jiro na mulat sa makamundong sarap.

Hindi umaalis si Ninong habang patuloy na nararamdaman ko ang pagpintig ng kanyang ari. “Tapos na ba siya?” tanong ko sa aking sarili. Hinahayaan si Ninong manatili sa loob ko habang ang mata ko ay nakapako sa mukha niya na nakapikit dahil sa sarap.

Ang kwarto ay nabalot ng aming mabigat na paghinga. Ang aming mga katawan ay nanatiling magkayakap, basa ng pawis at pagod, sa gitna ng dilim na siya na lamang ang nakakaalam ng aming lihim na aralin. Wala nang sakit. Wala nang kaba. Tanging ang pintig ng aming magkadikit na puso ang naririnig sa bawat segundo ng katahimikan.

Kabanata 11: Ang Nakabukas na Pinto ng Katotohanan

Ang hangin sa loob ng kwarto ay nananatiling mainit, mabigat sa amoy ng pawis at ng aming pinagsaluhan. Nakadikit pa rin ang aking katawan sa dibdib ni Ninong Boyet; ang aming mga hininga ay unti-unti pa lamang kumakalma mula sa bagyong aming pinagdaanan. Ramdam ko ang bawat pintig ng kanyang puso sa aking balikat, isang paalala na sa gitna ng dilim na ito, kaming dalawa lamang ang mundo.

Ngunit ang katahimikang iyon ay biglang ginambala ng isang marahas at hindi inaasahang tunog.

Kalabog.

Ang pintuan, na sa aming pagmamadali ay nakalimutan naming i-lock, ay bumukas nang malakas at humampas sa dingding na parang isang babala. Ang liwanag mula sa sala, na nanggagaling sa nag-iisa pang bukas na bumbilya, ay pumasok sa loob at tumama sa aming mga katawan.

“Boyet? Jiro?”

Napatigil si Tito Nestor sa pintuan. Ang kanyang boses, na dati ay puno ng pagtawa at alak, ay biglang nawalan ng hangin. Nakatayo siya roon, nakahawak sa doorframe, ang kanyang mga mata ay nanlalaki at nakapako sa amin. Ang kanyang mukha, na dati ay namumula dahil sa kalasingan, ay biglang namutla.

Ako, na nasa ganap na pagkabigla, ay hindi man lang nakagalaw. Nanigas ako. Ang aking buong katawan ay naramdaman ang paglamig ng hangin na pumasok mula sa sala. Si Ninong Boyet naman, sa kabila ng biglang pagsulpot ni Tito Nestor, ay hindi nagpakita ng anumang pag-aalinlangan. Dahan-dahan, humiwalay siya sa akin, kahit na kami ay hubad pa rin. Tumayo siya nang diretso—hindi nahihiya, hindi nagtatago. Hinarap niya si Tito Nestor na tila isang hari na nahuli sa kanyang silid, hindi isang taong gumagawa ng mali.

“Nestor,” maikli at malamig na tawag ni Ninong Boyet. Ang kanyang boses ay walang bakas ng kaba; ito ay puno ng awtoridad na ikinagulat ko.

“Boyet… anong… anong ginagawa niyo?” pabulong na tanong ni Tito Nestor. Ang kanyang boses ay nanginginig, hindi sa galit kundi sa matinding pagkabigla. Tumingin siya sa akin; ang kanyang mga mata ay puno ng pagtataka at isang uri ng pandidiri na tumagos sa aking balat.

“Huwag kang pumasok, Nestor. Manatili ka riyan,” utos ni Ninong Boyet. Mabilis siyang humakbang papalapit sa pinto, humaharang sa paningin ni Tito Nestor patungo sa akin na nakahiga pa rin sa kama, sinusubukang takpan ang aking sarili gamit ang kumot na nanginginig sa aking mga kamay.

“Hindi ko akalain… si Jiro? Anak ni Dante ’yan!” muling wika ni Tito Nestor, pilit na pinoproseso ang nakita. “Ano na lang ang sasabihin ni Dante kapag nalaman niya ito? Boyet, sira na ang gabi mo, sira na ang lahat!”

“Nestor, makinig ka,” pabulong na wika ni Ninong Boyet. Lumapit siya nang husto sa pinto, halos magdikit na ang kanilang mga mukha. Hindi ko marinig ang bawat salita, ngunit ang tensyon sa kanilang pagitan ay parang kuryente.

Mula sa aking kinauupuan, nakikita ko ang likod ni Ninong Boyet. Ang bawat kalamnan sa kanyang likuran ay tensyonado. Nakita ko ang pagtango ni Tito Nestor, ang kanyang mga balikat na unti-unting bumababa, ang kanyang mukha na unti-unting nawawala ang pagiging nanlalaki at napapalitan ng isang seryosong pag-unawa at makahulugang ngiti.

“Hindi mo ito gagawin,” bulong ni Ninong Boyet, ang tono ay hindi nagmamakaawa, kundi nagdidikta. “Kung sisirain mo ang gabing ito, sisirain mo rin ang sarili mo. Alam mo ang mga pwedeng mangyari, Nestor. Huwag kang maging tanga. Huwag kang papadala sa gulat mo.”

Nagkaroon ng matagal na katahimikan. Ang tunog ng paghinga ni Tito Nestor ay rinig ko hanggang sa aking kinatatayuan. Tumingin siya sa akin—isang tingin na puno ng pagtatanong at pagkilala sa isang bagong katotohanan—bago siya tumingin muli kay Ninong Boyet at tumango nang marahan.

“Ayusin mo ’yan, Boyet. At siguraduhin mo na magkakatotoo ang pangako mo sa akin,” sagot ni Tito Nestor, ang boses ay mahina ngunit may diin. Tumalikod siya nang mabilis at muling isinara ang pinto, iniwan kaming dalawa ni Ninong Boyet sa muling pagbabalik ng dilim.

Pagkasara ng pinto, nararamdaman ko pa rin ang pagpintig ng aking dibdib. Ang aking buong katawan ay nanginginig. Paano kung magsalita siya? Paano kung sabihin niya ito kay Tatay Dante? Ang mga tanong na iyon ay parang mga langgam na kumakain sa aking isipan.

Lumapit si Ninong Boyet sa akin. Ang kanyang mga hakbang ay banayad, parang isang maninila na bumabalik sa kanyang biktima. Naupo siya sa tabi ko sa kama, ang kanyang init ay bumabalot muli sa aking balat. Hinawakan niya ang aking mukha, pilit na iniaangat ang aking paningin para tumingin sa kanya.

“Jiro,” tawag niya.

Hindi ako makatingin. “Ninong… nakita niya tayo. Paano kung sabihin niya kay Tatay? Patay ako, Ninong. Patay tayong dalawa.”

Hinaplos niya ang aking buhok; ang kanyang mga daliri ay nagbibigay ng kakaibang katiyakan na taliwas sa aking nararamdaman. “Tumingin ka sa akin.”

Dahan-dahan, inangat ko ang aking mukha. Ang kanyang mga mata ay nananatiling kalmado, walang bakas ng takot.

“Okay na,” sabi niya, ang boses ay malambot ngunit may awtoridad. “Huwag ka nang kabahan. Nakausap ko na siya. Hindi na ito lalabas sa kwartong ito. Hindi ito malalaman ng tatay mo. Ang nakita niya ay isang sikreto na mananatiling sikreto.”

“Sigurado ka?” tanong ko, ang boses ko ay halos pabulong.

“Sigurado ako,” sagot niya, at sa pagkakataong ito, hinalikan niya ako sa noo. “Si Nestor ay matalinong lalaki. Alam niya kung ano ang mawawala sa kanya kung magbubukas siya ng bibig. Wala kang dapat ipag-alala, Jiro. Ang proteksyon na ibinibigay ko sa iyo ay mas malalim kaysa sa iniisip mo.”

Naramdaman ko ang pagdaloy ng ginhawa sa aking sistema, bagaman ang kaba ay hindi pa rin tuluyang nawawala. Ang bawat salita ni Ninong Boyet ay parang isang gamot na pinapatulog ang aking takot.

“Ngayon,” wika niya, ang kanyang kamay ay muling dumapo sa aking bewang, “huwag mong hayaang ang pangyayaring ito ang maging katapusan ng pagnanasa mo sa akin. Ang mundo ay nagpapatuloy, at ang ating leksyon ay hindi pa tapos.”

Naramdaman ko ang kanyang init muli; ang kanyang presensya ay unti-unting nilalamon ang aking takot. Ang takot na dulot ni Tito Nestor ay unti-unting napapalitan ng pagnanasa na ibinibigay ni Ninong Boyet. Sa kabila ng panganib na aming kinaharap, sa kabila ng lahat ng maaaring mawala, narito pa rin kami. Sa ilalim ng kadiliman ng kwartong ito, ang aming sikreto ay hindi lamang isang pagkakamali—ito ay isang bagong buhay na aming pinagsasaluhan.

Hinawakan ko siya muli, pilit na kinalimutan ang nangyari sa pintuan. Ang bawat sandali sa gabing ito ay mahalaga, at wala akong balak na sayangin ito dahil lamang sa isang pagkakataong nakita ang aming lihim.

“Ninong,” bulong ko sa kanyang balikat, “turuan mo pa ako.”

Ngumiti siya, ang ngiting hindi ko kailanman malilimutan—isang ngiting puno ng pangako at panganib. “Iyan ang gusto kong marinig. Pero siguro ay ipahinga muna natin ito. Ayaw mo namang may iba pang makakita, ’di ba? Baka nawawala na ang kalasingan ng mga mokong.”

Ang pintuan ay muling nanahimik. Nag-ayos si Ninong Boyet at sinuot ang kanyang damit. Ibinato niya naman sa akin ang damit ko na hinubad niya kanina.

“Sisiguraduhin ko na may next time pa,” sabi niya bago tuluyang iwan ako sa kwarto. Hindi ko man inaasahan ang naganap sa gabi na ako ay tunay na nakapasok sa mundo ng mga matatanda, hindi ko pa rin ito malilimutan. Marami pang aral akong matututunan mula kay Ninong, marami pang pinto ang bubukas para sa akin.

Kabanata 12: Ang Anino ng Pag-aalinlangan

Lumipas ang tatlong araw na tila isang buwan. Sa loob ng bahay, dama ko ang tensyon na naiwan ni Ninong Boyet at ang pagkakahuli sa amin ni Tito Nestor. Ang bawat sulok ng aming tirahan ni Tatay Dante, na dati ay pinagmumulan ng aking kapanatagan, ay naging isang malawak na kulungan ng mga lihim.

Sa tuwing magtatagpo ang aming mga mata ni Tatay, awtomatiko akong umiiwas. Natatakot ako. Natatakot akong baka sa isang sulyap niya lang, mabasa niya ang lahat ng nangyari sa kwartong iyon. Baka makita niya ang mga bakas ni Ninong Boyet sa aking balat na pilit kong itinatago sa ilalim ng makakapal kong damit.

Tuwing gabi, hindi ako makatulog. Nakikinig ako sa bawat lagutok ng sahig, sa bawat ihip ng hangin sa labas ng aking bintana. Ang paranoia ay unti-unting kumakain sa aking isipan. Ano ang napagkasunduan nila? Iyon ang tanong na paulit-ulit na naglalaro sa aking utak. Binayaran ba niya si Tito Nestor? Tinakot ba niya siya? O baka naman… naging bahagi na rin siya ng lihim?

Minsan, napapabalikwas ako ng bangon sa gitna ng kadiliman. Naaalala ko ang mukha ni Tito Nestor noong gabing iyon—ang kanyang nanlalaking mga mata, ang kanyang nanunuring tingin, at ang makahulugang ngiti na ipinukol niya kay Ninong Boyet. Ang bawat alaala ay parang isang matalim na kutsilyo na humahati sa aking katinuan.

“Jiro, kumain ka na,” wika ni Tatay Dante habang naglalagay ng kanin sa aking pinggan.

Nagulat ako. Hindi ko namalayan na nakatitig na pala ako sa kawalan.

“Opo, Tay. Salamat,” sagot ko, pilit na ginagawang normal ang aking boses.

Ang hapag-kainan ay naging sentro ng aking pagdurusa. Habang kumakain kami, ang tunog ng kutsara at tinidor na tumatama sa seramika ay tila nagiging mas malakas kaysa sa karaniwan. Bawat pagkiskis ng bakal ay parang tunog ng baril na nagkakasa.

Si Tatay Dante, sa kanyang pagiging abala sa trabaho, ay hindi napapansin ang aking pagbabago. O baka naman napapansin niya, ngunit pinipili niyang manahimik. Iyon ang mas nakakatakot.

“Ang tahimik mo yata nitong mga nakaraang araw, Jiro,” puna niya, ang kanyang mga mata ay nakapako sa akin habang humihigop ng sabaw. “May problema ka ba sa school? O baka naman may gumugulo sa isip mo?”

Naramdaman ko ang pagbuhos ng malamig na pawis sa aking likuran. “Wala po, Tay. Medyo pagod lang po siguro dahil sa mga school requirements.”

“Sigurado ka?” muling tanong niya, mas malalim ang tono ngayon. Tumingin siya nang diretso sa akin, isang tingin na puno ng pagmamahal pero may halong duda. “Huwag kang mag-alala, anak. Nandito lang ako kung may kailangan ka.”

Napayuko ako. Kung alam mo lang, Tay. Kung alam mo lang kung gaano kadumi ang anak mo. Ang bigat ng lihim ay parang isang batong nakadagan sa aking dibdib. Gusto kong sabihin ang lahat, gusto kong humingi ng tawad, pero alam ko ang magiging kapalit nito. Sisirain ko ang mundo ni Tatay, at sisirain din ako ng mundo ni Ninong Boyet.

“Opo, Tay. Salamat po,” sagot ko na lang, pilit na sinusubo ang kanin na parang bato sa aking lalamunan.

Pagkatapos ng hapunan, mabilis akong nagtungo sa aking kwarto. Ito na ang naging takbuhan ko—ang apat na sulok na ito na saksi sa aking pagbabago. Humiga ako sa kama at tumingin sa kisame. Ang bawat anino ay tila mga kamay na pilit na humahatak sa akin pababa.

Nasaan si Ninong? Bakit hindi siya nagpaparamdam?

Lumipas pa ang dalawang araw na wala man lang akong narinig na balita mula kay Ninong Boyet o Tito Nestor. Wala ring balita mula kay Tatay kung magbabalak ba silang muling mag-inuman sa bahay. Naging busy na ba ang mga magkukumpare at wala na silang balak mag-inuman? Nalaman na kaya ni Tatay kaya ngayon ay ayaw niya na papuntahin ang mga kumpare niya sa bahay namin?

Hanggang sa isang hapon, habang nag-iisa ako sa sala at nanonood ng telebisyon—bagaman wala naman talaga akong naiintindihan sa palabas—ay biglang may kumatok.

Tok. Tok. Tok.

Ang bawat katok ay parang pintig ng puso ko. Hindi ito katok ni Tatay. Alam ko ang ritmo ni Tatay. Ito ay mas matigas, mas mabigat.

Tumayo ako nang dahan-dahan, ang aking mga binti ay nanginginig. Binuksan ko ang pinto.

Si Tito Nestor.

Nakasuot siya ng sando na hapit sa laki ng kanyang pangangatawa, pero ang kanyang mukha ay seryoso. Wala ang kanyang karaniwang ngiti na puno ng lambing. Pagkakita niya sa akin, isang kakaibang liwanag ang dumaan sa kanyang mga mata.

“Jiro,” panimula niya, ang boses ay mababa at puno ng awtoridad.

“Tito Nestor? Bakit po kayo nandito? Wala po si Tatay, nasa trabaho pa siya,” magalang kong sagot, bagaman ang aking loob ay nagwawala sa kaba.

Pumasok siya nang walang pasintabi. Ang amoy ng kanyang pabango—isang matapang at maskulinong amoy—ay agad na bumalot sa sala. Umupo siya sa sofa, iniwan akong nakatayo sa harap niya.

“Alam ko,” sagot niya habang inilalagay ang kanyang mga paa sa isa’t isa. “Kaya ako nandito. Kinausap ako ng Tatay mo kanina. May emergency overtime siya sa trabaho, at hindi siya makakauwi; baka mamayang gabi pa siya makauwi.”

Naramdaman ko ang paghinto ng tibok ng aking puso. Hindi agad makakauwi si Tatay?

“At dahil mag-isa ka lang dito,” pagpapatuloy ni Tito Nestor, habang nakatingin sa akin nang diretso, “pinakiusapan niya ako na dumaan at bantayan ka. Gusto niyang siguraduhin na ligtas ka.”

“Ah… hindi naman po kailangan, Tito. Kaya ko naman po ang sarili ko,” pilit kong sagot.

Tumawa siya nang bahagya. Isang tawa na walang tunog, puro pagpapakita lang ng kanyang mga ngipin. “Talaga ba, Jiro? Kaya mo ang sarili mo?”

Tumayo siya at lumapit sa akin. Ramdam ko ang init ng kanyang katawan kahit may distansya pa kami. Ang bawat hakbang niya ay parang isang tigre na dahan-dahang lumalapit sa kanyang biktima.

“Jiro, huwag kang matakot,” bulong niya nang makalapit na siya nang husto. “Hindi ako nandito para manakit. Nandito ako para siguraduhin na… maayos ang lahat.”

Tumalikod siya at naglakad patungo sa kusina, na parang kabisado na niya ang bawat sulok ng aming bahay. Huminto siya at tiningnan ako mula sa malayo.

“Nagugutom ka ba? Ipagluluto kita,” wika niya. “At pagkatapos, marami tayong dapat pag-usapan. Alam mo naman na siguro kung ano ang pag-uusapan natin, ano? Hindi ka naman na bata, at sa tingin ko ay marunong ka naman makiramdam.”

Ang kanyang mga salita ay parang kidlat na tumama sa aking buong pagkatao. Ang bawat pag-asang magiging normal ang lahat ay biglang naglaho. Ngayon, wala si Tatay. At kasama ko ang taong nakasaksi sa lahat ng aking binuong lihim.

Tumalikod ako, pero nakita ko si Tito Nestor na tinitingnan ako nang may kakaibang pananabik. Alam ko sa sandaling iyon, ang takot na nararamdaman ko ay hindi pa ang katapusan. Ito ay simula pa lang ng isang mas malalim at mas madilim na laro.

Naupo ako sa harap ng lamesa, hinihintay ang bawat galaw niya sa kusina. Bawat tunog ng kanyang paghiwa ng sangkap ay parang tunog ng paghiwa sa aking sariling katahimikan. Ang gabi ay nagsisimula pa lang, at wala akong takas sa mga aninong unti-unting pumapalibot sa akin.

Kabanata 13: Ang Pagsusulit ng Disipulo

Ang hapag-kainan ay naging isang malamig na entablado. Matapos naming kumain, hindi agad tumayo si Tito Nestor. Nanatili siyang nakaupo sa tapat ko; ang kanyang mga mata ay parang dalawang baga na hindi nakikita ang dilim sa paligid. Ang natitirang ulam sa plato ay nagsisilbing saksi sa tensyong hindi matunaw-tunaw ng aking sikmura.

Simula pa kanina ay puno na ako ng kaba. Hindi rin nakatutulong ang pagiging tahimik ni Tito Nestor. Tila ba hawak niya ako sa leeg at wala akong magagawa sa sitwasyon kung nasaan ako ngayon.

“Masarap ba?” tanong niya, ang boses ay mababa, tila isang ugong ng makina na bumabalot sa buong silid.

Tumango ako nang mabilis, hindi makatingin nang diretso. “Opo, Tito. Salamat po.” Kakaiba ito sa mga maligalig kong pagsagot gaya ng ipinapakita ko sa mga kumpare ni Tatay noon.

“Sabi ni Boyet, marami na raw siyang naipasa sa ’yong mga aralin,” wika niya habang dahan-dahang hinuhubad ang kanyang suot na damit. “Pasensya na, medyo mainit, kaya maghuhubad muna ako.”

Nalaglag ang aking tingin sa kanyang dibdib. Ang katawan niya ay hindi tulad ng sa nakababatang si Ninong Boyet; ito ay kombinasyon ng matitigas na muscle at ang malambot na bigat ng isang lalaking nasa hustong gulang. Para itong isang matibay na pader na nababalot ng makapal na kurtina. Ang bawat paggalaw ng kanyang balikat habang hinuhubad ang damit ay parang paggalaw ng isang hayop na naghahanda sa pangangaso.

Kung mayroon akong ideya kung ano ang ideal na pangangatawan ng isang bouncer, ito iyon. Isang higanteng lalaki na kayang pataubin ang kahit na sinong manggugulo.

“Hindi ko po alam ang ibig ninyong sabihin,” pautal-utal kong sagot, bagaman ang aking mga mata ay nakapako sa kanyang hubad na torso na kumikislap sa pawis dahil sa init ng kusina.

Tumayo siya at lumapit sa akin. Ngayon ay naka-boxer na lamang siya. Ang tela ay hapit na hapit, na parang pilit na kinukulong ang isang bagay na nagpupumiglas sa loob. Napalunok ako. Ang bulto sa kanyang pagitan ay hindi maitatago; ito ay tila isang malaking ugat ng puno na pilit na bumabaon sa lupa, nagbabanta na anumang oras ay lalamunin ang lahat ng humahadlang dito.

“Huwag ka nang magsinungaling, Jiro. Nakita ko kayo,” bulong niya nang tuluyan na siyang huminto sa harap ko. “Ang tanong, hanggang saan ang kaya mong ibigay upang hindi ko sabihin sa Tatay mo ang nangyari?”

Inilapit niya ang kanyang hita sa aking tuhod. Ramdam ko ang init na nagmumula sa kanyang katawan, isang init na tila nakakahawa.

“Hawakan mo,” utos niya—hindi isang pakiusap, kundi isang batas.

Nanginginig ang aking mga kamay na dahan-dahang gumalaw. Nang dumapo ang aking palad sa kanyang pagkatao, parang nakuryente ako. Ito ay mainit, matigas, at ramdam ko ang bawat pintig ng kanyang dugo sa ilalim ng tela.

“Ganyan ba ang itinuturo sa ’yo ng Ninong mo?” biro niya, ang boses ay puno ng mapanuyang ngiti. “Pero tingnan natin kung may natutunan ka ba talaga. Ang mga gaya mo dapat magaling na. Nasa wastong edad ka na at hindi mo na kailangang magkunwari.”

Kinuha niya ang aking kamay at marahas na idiniin ito sa kanyang ari. Ang bawat pagpisil ko ay tila nagpapabilis sa kanyang paghinga.

“Gawin mo,” utos niya ulit, mas mariin na ngayon. “Huwag mong isipin ang Ninong mo. Isipin mo ang hinihingi ko. May mga pangangailangan din ako na kailangan mong ibigay. May mga sarap din ako na hinahanap.”

Hindi na ako nakapagsalita. Ang bawat paggalaw ko ay ginagabayan ng kanyang mga kamay na mahigpit na nakahawak sa aking batok. Dahan-dahan, inalis niya ang kanyang boxer—isang mabilis na paghila na naglantad sa lahat ng kailangang makita.

Ang kanyang pagkatao ay parang isang matigas na bakal na nakatutok sa aking mukha. Mas maliit ito kumpara kay Ninong, pero ito ay mataba at malaman. Nakakatakam kung titingnan.

“Simulan mo. Ipakita mo sa akin kung marunong ka na talaga magpaligaya,” utos niya.

Lumuhod ako. Ang sahig ay malamig sa aking tuhod, ngunit ang init ng kanyang katawan ay parang isang hurno. Sinubukan kong ilapit ang aking mga labi, ngunit bago pa man ako makapagsimula, marahas na hinawakan ni Tito Nestor ang aking buhok.

“Huwag mong titigan. Subukan mo,” mariin niyang sabi.

Sinubukan kong isubo ito, ngunit ang taba at tigas nito ay parang isang pader na hindi kayang abutin ng aking lalamunan. Ang bawat pagsubok ko ay nagreresulta lamang sa malalim na ungol niya—hindi ng sarap, kundi ng imperatibong pag-uutos na gawin ko ang trabaho ko nang tama.

“Ah! Tito… n-naduduwal ako…” daing ko nang makalayo nang saglit sa sunod-sunod na pagpapasubo ni Tito, ang aking boses ay basag dahil sa hapdi sa aking panga.

“Hindi ko tinatanong kung masakit,” sagot niya habang ang kanyang mga daliri ay humihigpit sa aking anit, pilit na ibinabaon ang aking mukha sa kanyang katawan. “Gawin mo.”

Ang bawat pagsubo ko ay parang isang pakikipaglaban. Hindi ito gaya ng kay Ninong Boyet na malambot at itinuturo ang ritmo. Kay Tito Nestor, ako ay isang kasangkapan na dapat niyang gamitin hanggang sa makuha niya ang gusto niya.

“Ahhh! Tito, hindi ko po kaya…” pagsusumamo ko nang muli akong makakalas. Ang aking mga mata ay nakapikit nang mariin, pilit na humihinga sa gitna ng hapdi at kawalan ng espasyo.

“Ipagpatuloy mo,” utos niya, ang kanyang tinig ay parang kidlat na bumabalot sa aking pandinig. Ang kanyang paghataw sa aking ulo ay hindi humihinto, pilit na binubura ang aking pagkatao sa bawat pagbaon niya sa aking lalamunan.

Naramdaman ko ang pagluha ng aking mga mata. Ang bawat pagsubo ay parang paghila sa aking mga bituka.

“Tito, sandali… pakiusap… hindi ko na kaya…” Sa puntong ito ay tila naiinis na si Tito Nestor dahil sa paulit-ulit kong pagsuway sa kanyang utos, kaya naman imbes na pakinggan ako, muli niya akong pinasubo. Ang ritmo ay mas malalim at mas mabilis.

Ang bawat salita ko ay hindi maintindihan dahil sa kanyang presensya sa aking bibig. Ang kanyang mga kamay ay hindi bumibitaw sa aking buhok; sa halip, mas lalo pa niyang diniinan ang pagbaon sa akin. Para akong isang bangkang unti-unting lumulubog sa dagat ng kanyang diktadurya. Ang bawat pangarap ko na maging bihasa sa “aral” ay unti-unting nagiging isang bangungot na hindi ko alam kung kailan matatapos.

“Bihasa ka na dapat, Jiro,” wika niya sa pagitan ng kanyang mabigat na paghinga, hindi pinapansin ang aking pagmakaawa. “Ito ang tunay na test ng disiplina. Huwag kang titigil.”

Ang kanyang ritmo ay bumibilis. Ang bawat pag-usad niya ay parang isang matigas na martilyo na tumatama sa pader ng aking pagkatao. Ang sakit sa aking lalamunan ay nagiging isang matinding pressure na hindi ko na alam kung paano tatakasan. Ang bawat ungol niya ay parang isang kulog na sumasabog sa loob ng aking ulo.

“Tito… parang awa niyo na…” pabulong kong hiling, ang aking boses ay halos isang hikbi na lamang, habang ang aking mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa kanyang hita, pilit na naghahanap ng suporta sa gitna ng aking pagkakalugmok.

Hindi siya huminto. Sa halip, mas lalo niyang pinalalim ang pagbaon sa akin, tila ba hindi sapat ang lahat ng ibinibigay ko. Ang bawat bahagi ng aking mukha ay sumasakit na; ang aking buong sistema ay nagwawala sa hindi mapigilang reflex .

“Ituloy mo, Jiro,” utos niya, at sa bawat pagbaba ng kanyang kamay sa aking ulo, ramdam ko ang katapusan ng aking lakas.

Kabanata 14: Ang Pagbasag sa Huling Harang

Ang hangin sa loob ng bahay ay tila nagbago ng densidad; naging malapot ito, tila naglalaman ng bawat pintig ng aming mga puso. Ang huling yugto ng aking pagsubo ay nag-iwan sa akin ng panunuyo ng lalamunan at pagkapagod, ngunit ang mga mata ni Tito Nestor ay nananatiling gutom—isang gutom na hindi matatapos sa isang simpleng aralin lamang.

“Nakita mo na ang dapat mong makita,” wika niya, ang boses ay parang boses ng isang hukom na nagbabasa ng hatol. “Ngayon, oras na para sa susunod na bahagi. Humiga ka sa sahig. Padapa.”

Ang utos ay parang kuryenteng dumaloy sa aking gulugod. Sumunod ako nang walang imik, ang aking mga tuhod ay lumapat sa malamig na tiles. Nang maramdaman ko ang lamig ng sahig laban sa aking balat, doon ko naramdaman ang bigat ng katotohanang ito: wala na akong daan pabalik.

“Itaas mo,” utos niya muli. Ang kanyang boses ay naging mas malalim, puno ng awtoridad at isang kakaibang uri ng pananabik.

Inangat ko ang aking balakang; ang aking mga braso ay nagsisilbing saklay upang hindi tuluyang bumagsak. Sa posisyong iyon, ramdam ko ang paglantad ng bawat bahagi ng aking pagkatao sa kanyang paningin. Naramdaman ko ang init ng kanyang presensya na palapit—ang bawat tunog ng kanyang paggalaw ay parang pagbilang ng mga segundong nalalabi sa aking pagiging inosente.

“Jiro, pakiramdaman mo ito nang mabuti,” bulong niya sa aking tainga. Ang kanyang hininga ay amoy ng alak at ng aking sariling kinatatakutan, isang amoy na nagpapadilim sa aking katinuan.

Bumaba siya sa aking likuran. Hindi ko siya nakikita, ngunit nararamdaman ko ang bawat hibla ng kanyang presensya. Ang kanyang malalapad na balikat ay parang isang anino na tumatakip sa liwanag ng kwarto. Bago ko man maproseso ang susunod na mangyayari, naramdaman ko ang mainit at basang dampi ng kanyang dila sa aking sensitibong bahagi.

“Ah! T-Tito…” ang tanging namutawi sa aking bibig. Ang sensasyon ay bago, isang marahas na paggising sa mga nerves na hindi ko inakalang umiiral.

Ang kanyang dila ay parang isang buhay na nilalang—mapanuri, marahas, at bihasa. Ginagamit niya ang bawat dampi upang buksan ang pintong matagal nang nakasara. Ang bawat haplos ng kanyang dila ay may kasamang mainit at malapot na likido, nagsisilbing pampadulas na nagpapadali sa kanyang pagpasok.

“Huwag kang gagalaw,” utos niya, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking balakang, pinipirme ako sa posisyong gusto niya.

Ang amoy ni Tito Nestor—ang kombinasyon ng kanyang matapang na pabango, ang maalat na amoy ng kanyang balat na puno ng muscle , at ang natural na bango ng isang lalaking dominante—ay lumalamon sa aking pandama. Ang kanyang katawan, na nakikita ko nang bahagya mula sa gilid ng aking mga mata, ay isang obra ng lakas at bigat. Ang bawat hibla ng muscle sa kanyang binti at ang paggalaw ng kanyang dibdib sa bawat paghinga ay nagpapakita ng isang higanteng unti-unting nawawalan ng kontrol.

“Ang sarap mo palang tignan sa posisyong ’yan,” aniya, ang kanyang dila ay mas lalong naging agresibo, inililibot ito sa paraang nagpapaputok ng mga bulalakaw sa aking buong sistema. Higit pa roon ay ang marahang pagpasok ng dulo ng kanyang dila sa aking hiyas. Halos hindi ko na makilala ang sarili sa sensasyon. Bakas sa galing ni Tito ang kanyang mga karanasan, isang nakababaliw na pakiramdam na aking hahanap-hanapin.

“Tito, h-hindi ko na… m-mabaliw na ako!” daing ko, ang aking mga kamay ay mahigpit na kumakapit sa sahig, ang aking mga kuko ay tila ba gustong humukay sa tiles. Ang sensasyong iyon—ang dila na unti-unting naghahanap ng espasyo—ay isang bagay na hindi ko matatakasan. Para akong isang bangka na pilit na inilalapit sa dalampasigan ng isang bagyo.

Itinayo ako ni Tito at saka ako dinala sa kwarto namin ni Tatay Dante. Wala naman akong nagawa dahil binuhat niya ako na parang laruan. Dama ko ang init ng kanyang katawan habang papalapit kami sa pintuan ng kwarto. Pagpasok doon ay agad niya akong ibinaba sa kama.

Inayos niya ang aking pwesto, at nang maramdaman ko na ang kanyang susunod na balak, ang aking buong pagkatao ay nagwawala. “Tito, sandali… pakiusap…”

Ngunit hindi siya nakinig. Sa isang mabilis at walang pasubaling galaw, naramdaman ko ang unti-unting pagpasok ng matigas at mainit niyang bahagi. Ang sakit ay parang isang matalim na liwanag, ngunit ang bawat pagdiin niya ay nagdadala rin ng isang uri ng sarap na hindi ko maipaliwanag.

“Relax, Jiro,” bulong niya, ang kanyang boses ay tila isang sumpa. “Hindi naman, ’di ba, patas kung ikaw lang ang nasasarapan? Hayaan mong ang Tito naman ang magpakasasa sa iyong butas.”

Inilipat niya ako sa pangalawang posisyon. Ngayon, nakasandal ako sa gilid ng kama habang ang aking mga binti ay nakataas sa kanyang balikat. Ang posisyong ito ay mas mapanupil; walang takas, walang taguan. Ang bawat paghampas niya ay tumatama sa pinakaloob ng aking pagkatao. Ang bawat tunog ng aming balat na nagdidikit ay parang musika ng aking unti-unting pagbagsak.

“Ahhh! Tito, s-sakit…”

“Hayaan mo lang. Gawin mo naman ’to para sa Tito Nestor mo. Sandali lang naman ang hinahanap ko para sa ’yo, eh,” sagot niya, ang kanyang ritmo ay lalong bumibilis. Ang bawat pag-usad niya ay parang martilyong nagbabaklas sa aking mga pader. Ang kanyang mga kamay ay nakahawak sa aking mga binti, binabaluktot ako sa paraang akala ko ay mababali ang aking katawan.

Ang bawat pag-ungol ko ay nalulunod sa ingay ng kwarto. Ramdam ko ang bawat patak ng pawis ni Tito Nestor na tumutulo sa aking katawan—mainit, malagkit, at nagpaparamdam sa akin na ako ay nasa ilalim ng isang higanteng nagmamay-ari sa bawat pulgada ng aking balat. Ang kanyang katawan na pinaghalong muscle at bigat ay nakadagan sa akin, ninanakaw ang aking hangin.

“Ganyan… hindi pwedeng palagi ka tuturuan, Jiro,” wika niya sa pagitan ng kanyang malalakas na hingal. “Tanggapin mo ang lahat ng bigat ko. Malaki ba si Tito? Masarap ba ang pasok niya?”

Tumango na lang ako sa mga tanong ni Tito. Totoo naman na ang kaibahan ng gabi na ito kasama si Tito sa gabi na kasama si Ninong ay dahil sa kakaibang posisyon at sarap na pinaparanas niya.

Inilipat niya ako sa sumunod na posisyon, ang huli at pinakamapait na aral. Nakatayo ako, nakayuko sa kama habang siya ay nasa aking likuran. Ang bawat paghataw niya ay mas malalim, mas marahas. Dito, ang control ay nasa kanyang bawat hawak sa aking balikat. Ang kanyang mga daliri ay humabaon sa aking balat, nag-iiwan ng mga marka ng kanyang pagmamay-ari.

Ang aking mundo ay naging sentro na lamang ng sakit at sarap na hindi ko na mawatasan. Ang bawat pag-alon ng aking katawan ay tila isang alon na pilit na sinusunod ang kanyang ritmo. Wala na akong malay sa oras. Wala na akong pakialam sa mundo sa labas ng pintuang ito.

“Tito… parang awa niyo na… m-mabaliw na ako!” sigaw ko, ang aking boses ay basag at puno ng pagmamakaawa.

“Malapit na,” sagot niya. Ang kanyang ritmo ay nagbago—mas mabilis, mas mekanikal, mas marahas. Ang bawat pagtama niya ay parang isang pagsabog na nagpapayanig sa bawat hibla ng aking nerves .

“A-ayan na, Jiro. Ipuputok ko na sa loob mo!”

Ang katas niya ay dumating na parang isang kulog sa gitna ng maliwanag na araw. Naramdaman ko ang paghigpit sa aking mga balikat, ang kanyang boses na naging isang ungol ng tagumpay. Ang aking buong katawan ay naramdaman ang pag-alon ng kanyang enerhiya sa loob ko, isang init na nagpaparamdam sa akin na ako ay tuluyan nang nasakop.

Nanatili kaming nakatayo, hingal na hingal. Ang kanyang presensya ay nasa akin pa ring loob, tila pinipigilan na pakawalan ang katas na pinunla niya sa loob ko. Ang aming mga hininga ay nagsasabayan sa gitna ng katahimikan ng kwarto. Ramdam ko ang bawat pintig ng kanyang puso sa aking likod—isang paalala na ang gabing ito, ang araling ito, ang pagbasag na ito, ay hindi na mababago.

Ako ay kay Tito Nestor na. At sa bawat paghinga ko, alam kong wala nang balikan ang lahat.

Kabanata 15: Ang Laro ng mga Kumpare

Ang pagmamadali ni Tito Nestor ay hindi mapagkakaila. Mula sa pagiging isang higanteng nagtataglay ng buong kontrol sa aking katawan, siya ngayon ay isang lalaking balisa; ang kanyang mga kamay ay mabilis na nag-aayos ng suot na sando at pantalon. Ang bawat kalansing ng sinturon niya sa mga loop ng pantalon ay parang bawat pitik ng orasan na nagpaparamdam sa akin ng panganib. Hindi ko mawari ang biglaang pagbabago ni Tito, ang alam ko lang ay nang mapansin niya ang oras ay agad na siyang nagmadali.

Hindi siya nakatingin sa akin. Nakapako ang kanyang paningin sa pinto, tinitiyak na walang anumang ingay na manggagaling sa labas.

“Ano na ang gagawin ko?” ang tanong ko sa aking sarili, ang boses ko ay halos pabulong, parang hangin na lamang na naglalaho sa dilim ng silid. Ramdam ko pa rin ang hapdi ng bawat bahagi ng aking katawan at ang mainit na pakiramdam ng kanyang katas na unti-unting dumadaloy pababa sa aking hita.

Pumunta siya sa harap ko. Ang kanyang mukha, na kanina ay punong-puno ng pagnanasa at dominasyon, ay nababalot na ngayon ng isang pamilyar na maskara ng pagiging “Tito.” Pinunasan niya ang ilang patak ng pawis sa kanyang noo gamit ang likod ng kanyang palad.

“Mag-ayos ka na rin, Jiro,” wika niya, ang boses ay mabilis, walang bakas ng emosyon na ipinakita niya kanina. Lumapit siya at huminto sa harap ko. Ang kanyang mga mata ay nanatiling matalim, isang huling pagtatangka na markahan ang aking pagkatao sa huling pagkakataon. Hinalikan niya ang aking pisngi; ang kanyang balbas ay bahagyang kumaskas sa aking balat. “Pasensya na kanina kung medyo marahas ang iyong Tito. Sadyang ’di lang nakapagpigil dahil sa sarap mo.”

Hindi ako nakasagot. Ang tanging nagawa ko lang ay tumango nang bahagya. Hindi ko kayang tumingin sa kanyang mga mata; natatakot ako na kapag ginawa ko iyon, makikita niya ang galit at pagkasuklam na nagsisimulang umusbong sa loob ko.

Lumabas siya ng pinto nang walang lingon-lingon. Narinig ko ang mahinang pag-click ng kandado, at pagkatapos ay ang malayo niyang mga yabag na dahan-dahang nawala sa hagdanan.

Bakit siya nagmamadali?

Pinilit kong tumayo. Ang aking mga binti ay nanginginig; bawat hakbang ay parang pagpunit sa aking laman. Nagtungo ako sa banyo, ang bawat galaw ko ay mabagal. Binuksan ko ang gripo at hinayaan ang malamig na tubig na dumaloy sa aking katawan.

Paglabas ko ng banyo, nagsimula na akong magbihis. Ngunit bago ko pa man maisuot ang aking pang-itaas, narinig ko ang tunog ng sasakyan sa garahe.

Si Tatay.

Ang puso ko ay tila nakawala sa aking dibdib. Ang kaba ay naging isang pisikal na bigat. Hindi pa ako handa. Hindi pa ako handa na humarap sa kanya. Paano kung mapansin niya? Paano kung amuyin niya ang kwarto?

Narinig ko ang pagbukas ng pinto sa ibaba. Ang mabigat na yabag ni Tatay Dante ay pamilyar. “Jiro? Nandito ka ba?” tawag niya.

Nagmadali akong magsuot ng damit. Inayos ko ang aking buhok, pinunasan ang anumang bakas ng luha sa aking mga mata, at huminga nang malalim. Lumabas ako ng kwarto at sinalubong siya.

Nakita ko si Tatay Dante sa sala, nakapatong ang kanyang bag sa mesa, nakasuot ng pagod na ekspresyon. Ang kanyang sando ay basang-basa ng pawis.

“Tay, nandiyan ka na pala,” sambit ko, pilit na ginagawang matatag ang aking boses.

“Oo, anak. Pasensya na at ngayon lang ako nakauwi,” sagot niya habang hinuhubad ang kanyang sapatos. Napabuntong-hininga siya nang malalim. “Nakakainis ang araw na ito. Imbes na uuwi ako nang maaga, nasayang lang ang oras ko sa opisina dahil kay Boyet.”

Napatigil ako. “Kay Ninong Boyet? Bakit naman po?”

Tumingin si Tatay sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng pagkayamot. “Imbes na makauwi ako agad, humingi siya ng pabor; may mga kailangan daw siyang ipa-check sa mga papeles na hindi naman kailangan ngayon. Pinapunta niya ako roon, tapos pagdating ko, kung anu-ano lang ang inaatupag. Imbes na matapos ko ang trabaho ko nang maaga, natengga ako roon hanggang sa madaling-araw. Sayang na sayang ang oras ko, Jiro.”

Naramdaman ko ang paghinto ng lahat sa paligid ko. Ang mga salita ni Tatay ay tumama sa akin na parang kidlat.

Boyet. Nestor.

Biglang bumuo ang lahat sa aking isipan. Ang biglaang pagdating ni Tito Nestor ngayong araw. Ang pagkawala ni Tatay dahil sa isang “emergency overtime” na pinlano pala ng kanyang kumpare.

Hindi ito aksidente.

“Tay,” tawag ko, ang aking boses ay naging paos.

“Bakit, anak? Gutom ka ba?” tanong niya, hindi napapansin ang aking nanginginig na mga kamay.

Hindi ako makasagot. Ang katotohanan ay parang isang matalim na kutsilyo na humahati sa aking dibdib.

“Hindi po, Tay. Gusto ko lang… gusto ko lang magpahinga,” sagot ko, pilit na tumalikod para hindi niya makita ang panginginig ng aking labi.

“Sige, anak. Magpahinga ka na,” sabi ni Tatay Dante. Hindi niya alam. Hindi niya alam na habang siya ay abala sa pakikipag-usap kay Boyet, ang kanyang kumpareng si Nestor ay nasa loob ng aming bahay, sinisira ang tanging bagay na dapat ay pinoprotektahan niya.

Pumasok ako muli sa aming kwarto. Pagkapasok ko, isinara ko ang pinto at sumandal doon. Ang bawat anino sa loob ng kwarto ay tila tumatawa sa akin. Ang bawat sulok ng silid na ito ay saksi sa aking pagbagsak.

Ang lahat ng ito ay sabwatan. Ang lahat ng ito ay plano.

“Bakit niyo ginawa ito? Para ba protektahan ang aming lihim? Dahil ba nahuli kami ni Tito Nestor kaya dapat ay siya naman?” bulong ko sa kawalan.

Walang sumagot. Ang tanging sagot ay ang katahimikan ng bahay na dati ay akala ko ay aking santuwaryo.

Ramdam ko ang pagkapahiya. Ngunit namumuo rin ang kakaibang desire sa loob ko. Ang ideya na ako ay pinagpapasahan. Ang ideya na hindi lamang ako nakatali kay Ninong Boyet. Maaaring dumating ang pagkakataon na matagal ko nang inaasam. Maaaring ang buong kumpare ni Tatay—lahat sila—ay matikman ko rin.

“Hindi ko ito makakalimutan,” ang pangako ko sa aking sarili.

Ang amoy ni Tito Nestor sa aking balat ay naroon pa rin. Ang bawat dampi niya, ang bawat haplos, ang bawat salita—lahat ng ito ay nakaukit sa aking laman.

Hindi na ako ang Jiro na dati. Ang Jiro na dating inosente ay namatay sa loob ng kwartong iyon, at ang Jiro na nakatayo ngayon ay isang nilalang na puno ng sabik sa mga pagbabago na maaaring mangyari sa aking buhay.

Kabanata 16: Ang Sugo sa Kabilang Dulo

Ang init ng umaga ay naging mitsa ng malagkit na pawis na dumadaloy sa aking batok. Nakaupo ako sa tapat ng lamesa habang pinapanood si Tatay Dante na magtimpla ng kape. Ang bawat galaw niya ay mabigat at may awtoridad—ang paghampas ng kutsara sa gilid ng baso ay parang isang ritwal na nakasanayan ko na. Sa bawat paghinga niya, naririnig ko ang ugong ng kanyang dibdib, isang paalala na sa ilalim ng suot niyang lumang sando, naroon ang mga peklat at kalamnan na nagmamay-ari sa bawat pulgada ng aking buhay.

Tumayo siya at lumapit sa akin. Ang kanyang malalaking kamay ay dumapo sa aking balikat, humigpit ang kapit hanggang sa maramdaman ko ang kurot ng kanyang mga daliri. Hindi ko kailangang tumingin sa salamin para malaman ang hitsura ko; alam kong ang marka ni Tito Nestor ay nakapinta pa rin sa aking balat—isang mapulang bahid sa gilid ng aking leeg, bahagyang natatakpan ng kwelyo ng aking t-shirt , ngunit ramdam na ramdam ko ang hapdi nito sa bawat paglingon.

“Jiro, dalhin mo ito kay Fred,” sabi niya, sabay lapag ng isang mabigat na supot na naglalaman ng mga piyesa ng motor. “Kailangan niya na ’yan para sa inaayos niyang makina.”

“Ngayon na po, Tay?” tanong ko.

Tumingin siya sa akin nang diretso. Ang kanyang mga mata ay hindi nakikipagbiruan. “Ngayon na. Ayaw ko ng paligoy-ligoy.”

Hindi ako sumagot. Tumayo ako at binuhat ang supot. Mabigat ito, sapat para kailanganin kong yumuko nang bahagya habang naglalakad. Habang lumalabas ako ng bahay, ramdam ko ang titig ni Tatay Dante sa aking likuran—isang titig na hindi bumibitaw hanggang sa hindi ako tuluyang nakakalayo sa gate.

Ang daan patungo sa dulo ng barrio ay puno ng mga tuyong dahon na humuhuni sa bawat hakbang ko. Ang init ng araw ay tila pilit na pinapawisan ang buong katawan ko, dahilan upang mas lalong mag-init ang hapdi sa aking leeg. Sa bawat pagtapak ko, naiisip ko ang mga kumpare ni Tatay. Ang bawat isa sa kanila ay may parte sa aking pagkatao, at ngayon, ang marka ni Nestor ay parang isang mainit na bakal na nakadikit pa rin sa aking balat.

Nang makarating ako sa bahay ni Mang Fred, ang tanging bumungad sa akin ay ang tunog ng metal na tumatama sa semento. Huminto ako sa tapat ng garahe.

“Mang Fred?” tawag ko.

Walang sumagot. Ang nakita ko lang ay isang motor na nakabukas ang makina sa gitna ng bakuran. Lumapit ako nang dahan-dahan. Mula sa ilalim ng motor, isang pares ng sapatos na puno ng grasa ang lumabas. Kasunod nito ang isang pares ng mga binti na nababalutan ng kupas na maong.

Pagtaas ng aking mata ay nakita ko ang isang lalaki. Si Lucas.

Hawak niya ang isang wrench habang pinupunasan ang kanyang mukha gamit ang kanyang braso. Basang-basa siya ng pawis, at ang kanyang sando ay kapit na kapit sa kanyang dibdib, hinuhubog ang bawat muscle na bumubuo sa kanyang pangangatawan. Pagkita niya sa akin, natigilan siya. Binitawan niya ang wrench na may kasamang malakas na kalansing.

“Jiro?” tanong niya, ang boses ay malalim pero walang bakas ng pagiging intimidante.

“Si… si Mang Fred ba?” tanong ko, pilit na iniiwas ang tingin sa kanyang dibdib na kumikislap sa pawis.

“Wala si Tatay. Umuwi muna sa kabila,” sagot niya habang nakatayo at humahakbang papalapit sa akin.

Hindi siya gaya ng mga kumpare ni Tatay. Ang bawat hakbang niya ay may kalikasan—hindi calculated , hindi mapang-angkin. Pero sa lapit niya ngayon, nararamdaman ko ang kakaibang vibe . Hindi ito ’yung takot na nararamdaman ko kay Dante o Boyet. Ito ay curiosity .

“Bakit ka nandito?” dagdag niya, sabay tingin sa dala kong supot.

“Pinapabigay ni Tatay Dante. Para daw sa makina,” sagot ko, inabot ang supot sa kanya.

Nang abutin niya ang supot, ang kanyang mga daliri ay bahagyang dumampi sa aking kamay. Mabilis, hindi sinasadya, pero sapat para magpadala ng kuryente sa aking sistema. Tiningnan niya ako nang malalim. Tiningnan niya ang aking mukha, hanggang sa bumaba ang tingin niya sa aking leeg, kung saan nakatago ang mapulang marka ni Nestor.

Napansin niya ito.

“Ano ’yan?” tanong niya, ang kanyang mga mata ay biglang naging seryoso. Itinuro niya ang aking leeg.

“Ah… kagat lang ng insekto,” sagot ko, mabilis na itinataas ang aking balikat para takpan ang marka.

Tumawa si Lucas nang mahina, isang tunog na hindi mapang-insulto kundi parang may naiintindihan. “Insekto, ha? Ang laki naman ng insekto na ’yan.”

“Hindi mo kailangang intindihin,” sagot ko, pilit na nagpapakatapang kahit na ramdam ko ang pamumula ng aking pisngi.

“Sige, sabi mo eh,” sagot niya habang inilalagay ang supot sa ibabaw ng workbench . Pinunasan niya ang kanyang mga kamay gamit ang isang basahan. “Mainit, Jiro. Gusto mo bang uminom? Hindi pa darating si Tatay nang mabilis.”

Tumingin ako sa paligid. Ang bakuran ni Mang Fred ay tahimik, liblib, at malayo sa mata ng mga tao sa barrio. Ang init ng araw ay tila nanunukso. Tapos na ang aking tungkulin, pero may kung anong espiritu ang pumasok sa aking katawan. Tila naghahanap ng higit pa. “Sige. Salamat.”

“Umupo ka muna diyan,” turo niya sa isang lumang bangko sa ilalim ng puno. “Kukuha lang ako ng tubig sa loob.”

Habang naghihintay ako, pinanood ko siyang maglakad patungo sa bahay. Ang bawat hakbang niya ay tiyak. Si Lucas ay bata, masigla, at buhay na buhay. Wala sa kanya ang bigat ng isang matandang nagmamay-ari sa akin. Pero sa gitna ng pagkakaibang iyon, naramdaman ko ang isang uri ng koneksyon—hindi dahil sa gusto ko, kundi dahil pareho kaming nasa loob ng isang mundong hindi namin kontrolado.

Pagbalik niya, may dala siyang dalawang baso ng malamig na tubig at isang bote ng beer .

“Ito, pampalamig,” sabi niya sabay abot ng beer sa akin.

“Beer?” tanong ko.

“Bakit? Hindi ka ba nag-beer? Anak ka pa naman ni Manong Dante?” biro niya habang nakatingin sa akin nang diretso.

Umupo siya sa tabi ko. Ang layo namin ay sapat lang para hindi magdikit ang aming balat, pero ramdam ko ang init ng kanyang katawan. Ininom ko ang beer . Ang lamig nito ay dumaan sa aking lalamunan, nagbibigay ng saglit na ginhawa sa init ng panahon.

“Salamat,” sabi ko.

“Huwag kang magpasalamat,” sagot niya habang humihigop din sa kanyang baso. “Dito sa barrio, minsan kailangan mo lang talaga ng kasama para hindi ka mabaliw.”

Napatingin ako sa kanya. “Sa tingin mo ba, nakakabaliw ang buhay natin?”

Tumawa siya nang bahagya, isang mapait na tawa. “Tignan mo ang mga tatay natin, Jiro. Tignan mo ang ginagawa nila sa oras nila. Sa tingin mo ba normal ’yun?”

Hindi ako sumagot. Alam ko ang sagot. Ang bawat marka sa katawan ko, ang bawat utos ni Dante, ang bawat pabor ni Boyet—lahat iyon ay hindi normal.

“Hindi ko alam,” sagot ko sa wakas.

“Alam mo,” sabi niya habang nakatingin sa malayo. “Minsan, gusto ko na lang sumakay sa motor ko at umalis dito. Yung malayo. Yung walang nakakakilala sa akin. Yung walang nakakakilala sa Tatay ko.”

“Bakit hindi mo gawin?”

Tumingin siya sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng lungkot. “Dahil natatakot ako, Jiro. Hindi sa mundo… kundi sa kung ano ang kaya nilang gawin kung susubukan ko.”

Sa sandaling iyon, ang tensyon sa pagitan namin ay hindi na lang dahil sa pagnanasa. Ito ay dahil sa shared struggle . Si Lucas ay isang binata na nagtatago ng kanyang tunay na sarili, habang ako ay isang binata na unti-unting nawawala dahil sa kagustuhan ng iba.

“Lucas,” tawag ko.

“Hmm?”

“Minsan… gusto ko rin umalis.”

Tiningnan niya ako nang matagal. Ang malagkit na tingin niya kanina ay wala na, napalitan na ito ng isang uri ng pagtanggap. “Alam ko. Nakikita ko sa mga mata mo.”

Hindi na ako nagsalita pa. Nanatili kaming tahimik, uminom ng beer , habang pinapanood ang paglubog ng araw sa dulo ng bakuran. Ang tensyon ay naroon pa rin, mababa at banayad, pero para sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman na ako ay isang biktima. Nakaramdam ako ng kapanatagan—isang bagay na hindi ko matatagpuan sa kahit sinong kumpare ni Tatay.

“Jiro,” tawag niya muli.

“Bakit?”

“Kung kailangan mo ng mapupuntahan… may alam ako na maganda.”

Tumango ako sa imbitasyon niya. Sa oras na ito, hindi na ako lang ang nag-iisa. At sa mundong ito, minsan, iyon na lang ang kailangan mo para manatiling buhay.

Kabanata 17: Ang Lihim sa Likod ng Dampa

“Dito tayo,” ani Lucas habang itinuturo ang isang maliit na estruktura sa dulong bahagi ng bakuran.

Hindi ko na kailangang magtanong kung ano iyon. Ang dampa ay nakatago sa likod ng malalagong puno ng saging at mga tambak na kalawanging piyesa ng sasakyan. Luma na ang kahoy nito, kulay abo na sa tagal ng pagkabilad sa araw at ulan, at tila anumang oras ay babagsak.

Naglakad si Lucas sa unahan. Sa bawat hakbang niya, may kakaibang kumpyansa—ang kanyang balikat ay tuwid, ang kanyang mga braso ay bahagyang nakalaylay sa kanyang gilid, nagpapakita ng mga ugat na dumadaloy sa kanyang braso at leeg. Sumunod ako sa likod niya; ang puso ko ay nagsisimulang tumibok nang mabilis, hindi dahil sa pagod kundi dahil sa tensyong hindi ko maipaliwanag. Ang bawat pagtapak ko sa mga tuyong damo ay parang isang anunsyo sa katahimikan ng paligid.

Pagpasok sa loob ng dampa, ang amoy ng lumang kahoy at alikabok ang sumalubong sa amin. Madilim sa loob dahil tanging ang mga siwang lang sa dingding ang nagbibigay ng kaunting liwanag.

“Ayos ba? Dito ako madalas na maglaro ng bahay-bahayan noong bata ako. Ngayon, ginagamit na lang itong lagayan ng mga gamit,” saad ni Lucas. Tumalikod siya sa akin; ang kanyang mga mata ay nagniningning sa dilim.

“Ayos nga,” sagot ko, pilit na pinapakalma ang aking boses sa loob ng isang tahimik at simpleng estruktura.

Tumawa si Lucas, isang tunog na malalim at puno ng pahiwatig. Inilapag niya ang dalawang bote ng beer sa ibabaw ng isang lumang mesa na gawa sa retasong tabla. “Alam mo, Jiro, matagal ko na itong napapansin. Lagi kang nakatingin sa akin noong bata pa tayo. Akala mo hindi ko alam?”

Naramdaman ko ang pag-init ng aking mukha. “Hindi ah. Masyado kang mayabang.”

Lumapit si Lucas. Ang bawat hakbang niya ay kontrolado. Hindi siya huminto hanggang sa ilang pulgada na lang ang layo ng aming mga mukha. “Sus, mayabang? Siguro. Pero tignan mo nga ang sarili mo. Namumula ka na naman. Baka naman nais mong makipaglaro sa akin ng bahay-bahayan. Ayos lang naman kung ikaw ang misis ko.”

“Luh, loko-loko ka talaga. Mainit lang,” dahilan ko, pero ramdam ko ang pag-atras ng aking likod hanggang sa tumama ito sa dingding ng dampa.

“Mainit, o may iba ka pang gustong sabihin? O baka may gusto kang gawin? Matanda na ako, Jiro, at ang masasabi ko lang, kung ano man ang nasa isip mo ay naiisip ko rin,” sabi niya. Ang kanyang kamay ay dahan-dahang gumalaw patungo sa aking braso. Hinawakan niya ito—hindi nang marahas, kundi sa paraang nagpapakita ng pagmamay-ari. Ang kanyang mga daliri ay mainit, parang bakal na katatapos lang ilabas sa apoy.

“Lucas…” pabulong kong tawag.

“Huwag kang matakot,” bulong niya sa aking tainga. Ang hininga niya ay amoy beer at tabako—isang amoy na kakaiba kumpara sa pabango ng mga kumpare ni Tatay. Mas raw , mas tunay. “Dito, walang makakakita sa atin. Ikaw at ako lang.”

Kinuha niya ang bote ng beer at inabot ito sa akin. “Inom muna. Kailangan mo ’yan para mag-relax.”

Uminom ako; ang lamig ng alak ay hindi sapat para palamigin ang apoy na nagsisimulang magbaga sa aking tiyan. Tiningnan ko si Lucas. Ang kanyang sando ay bahagyang bumaba sa isang balikat, naglalantad ng kanyang kulay-kayumangging balat na basa pa rin ng pawis.

“Ano ba talagang gusto mo?” tanong ko.

“Gusto?” Lumapit pa siya nang kaunti. Ang kanyang katawan ay dumikit na sa akin. Ramdam ko ang tigas ng kanyang dibdib, ang bawat paghinga niya na nagpapagalaw sa aming mga katawan. “Gusto ko lang malaman kung hanggang saan ang tapang mo. Sabi ni Tatay, mahina ka raw. Pero tignan mo, nakatayo ka pa rin sa harap ko.”

“Hindi ako mahina.”

“Patunayan mo.”

Hindi ko na napigilan. Sa isang iglap, inilapit ko ang aking mukha sa kanya. Hindi ko alam kung bakit, o kung saan nanggaling ang lakas ng loob na iyon. Ang mga halik na natutunan ko sa mga matatanda—yung mga kalkuladong galaw—ay bigla kong nalimutan. Ang ginawa ko lang ay idinikit ang aking mga labi sa kanya.

Akward. Hilaw. Hindi marunong.

Napatawa si Lucas sa gitna ng halik. Huminto siya at hinawakan ang aking baba. “Sabi ko na eh. Bata pa lang tayo ay may gusto ka na sa akin. Pero hindi ganyan ang paghalik, Jiro. Huwag mong pilitin. Hayaan mo lang ako.”

Siya ang humalik sa akin. Iba ang halik niya. Walang pag-aalinlangan. Ang kanyang mga labi ay madiin, mapilit, at puno ng kagustuhan na malaman ang bawat sulok ng aking bibig. Ang kanyang dila ay pumasok sa aking bibig sa paraang hindi ko inaasahan—mabilis at mapanghimasok. Wala itong pag-iingat na gaya ng sa mga kumpare ni Tatay. Ito ay halik ng isang lalaking gutom na matagal nang naghihintay.

Napahawak ako sa kanyang balikat. Ang aking mga daliri ay humabaon sa kanyang balat, sinusubukang humanap ng balanse dahil ang aking mga tuhod ay parang natutunaw.

“Ganyan,” bulong niya sa pagitan ng halik.

Sinimulan niyang hubarin ang aking t-shirt . Ang bawat paghila niya sa tela ay may kasamang haplos sa aking dibdib. Nang tuluyang mahubad ang aking damit, naramdaman ko ang lamig ng hangin sa loob ng dampa, pero mabilis itong napalitan ng init ng kanyang mga kamay. Hinaplos niya ang aking tadyang, ang aking tiyan, hanggang sa marating niya ang laylayan ng aking pantalon.

“Teka,” pabulong kong sabi, ang aking boses ay basag.

“Bakit? Kinakabahan ka ba?” tanong niya, habang ang kanyang mga mata ay nananatiling nakapako sa akin. Hindi siya tumigil sa paghalik sa aking leeg, sa bandang baba ng aking tainga.

“Hindi… gusto ko lang…”

“Gusto mo rin naman ang ginagawa natin, hindi ba?” sagot niya.

Inilagay niya ang kanyang kamay sa aking baywang at hinila ako nang mas malapit. Wala nang espasyo sa pagitan naming dalawa. Naramdaman ko ang kanyang balat laban sa akin—basa, mainit, at puno ng tensyon.

Hinubad niya ang kanyang sariling sando. Ngayon, hubad na kaming dalawa. Ang dilim sa loob ng dampa ay tila nagiging mas malapot. Sa bawat paggalaw namin, naririnig ang tunog ng aming balat na dumidikit at bumibitiw. Si Lucas ay hindi na naghihintay. Ang kanyang mga kamay ay gumagapang na sa aking katawan, sinusuri ang bawat bahagi, parang isang artista na hinuhubog ang luwad.

“Tignan mo ang sarili mo,” ani Lucas, habang ang kanyang kamay ay bumababa sa aking hita. “Sa harap ng ibang tao, inosente ka. Pero dito? Dito, sa harap ko, ikaw ay akin.”

Hindi ako nakasagot. Ang tanging nagawa ko lang ay huminga nang malalim habang ang aking ulo ay nakasandal sa kanyang balikat. Ang kanyang amoy—ng pawis, ng langis, at ng pagkalalaki—ay bumabalot sa aking buong pagkatao.

Lumapit siya muli sa akin upang bumulong. “Kahit anong ungol mo o sigaw mo sa loob nito, walang makakakinig. Dito, malaya ka.”

Nakatayo kami sa gitna ng dampa, hubad, at humihingal. Ang bawat tibok ng aming mga puso ay nagsasabayan sa gitna ng katahimikan ng barrio. Alam ko na hindi na kami makakaatras pa. Ang pintong binuksan ni Lucas ay hindi na muling maisasara, at sa dilim ng gabing ito, handa na akong pasukin ang susunod na yugto ng kanyang laro.

Kabanata 18: Ang Laro ng mga Binata

“Isipin mo, Jiro, laro lang ito. Gaya ng pantasya mo noong bata pa tayo. Ako ang tatay at ikaw naman ang aking misis,” bulong ni Lucas sa gitna ng kadiliman ng dampa; ang boses niya ay bahagyang paos dahil sa tensyon. “Walang ibang makakaalam. Tayong dalawa lang ang may hawak ng sikretong ito. Tayo ang may hawak ng sitwasyon. Walang rules . Gagawin natin ang gusto mo, at ang gusto ko.”

Ang kanyang mga kamay ay mainit na nakapatong sa aking balikat, humahaplos sa aking balat na nababalot ng manipis na pawis. Ang amoy niya—isang halo ng gasoline , lumang grasa, at ang matapang na amoy ng isang binatang bagong ligo—ay tila isang droga na humihila sa akin palalim. Sa loob ng maliit at abandonadong dampa, ang mundo sa labas ay tila naglaho.

Siguro nga, noong bata kami, ay nagkagusto ako kay Lucas. Pero ngayon na namulat na ang aking mata, hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Sa buhay ko, si Lucas ang una. Ang unang lalaking kasing-edad ko na nakakuha sa akin.

“Gusto ko… gusto kong subukan,” sagot ko, ang boses ay halos pabulong.

Tumango si Lucas, at dahan-dahan niyang inalis ang kanyang kamay sa aking balikat upang gabayan ako pababa. Napaluhod ako sa magaspang at maalikabok na sahig. Ang aking mga tuhod ay dumapo sa mga tuyong dahon at alikabok, pero wala akong pakialam. Nararamdaman ko ang tibok ng puso ko sa aking lalamunan habang nakatingin sa harap ko.

Dahan-dahan, inalis niya ang kanyang pagkakapigil, at doon, lumantad ang kanyang ari. Hindi ito kagaya ng sa mga matatandang nakasama ko na tila hinubog ng panahon at pagod; ang kay Lucas ay siksik, matigas, at puno ng buhay. Ang balat nito ay mas maputla kaysa sa kanyang braso, may mga maliliit na ugat na tila mapa ng isang mabilis na daloy ng dugo.

“Sige, Jiro. Ipakita mo sa akin na gusto mo akong paligayahin. Gawin mo ang ginagawa ng mga misis sa kanilang asawa,” hamon niya.

Huminga ako nang malalim. Inalala ko ang mga aral ni Ninong Boyet—ang tamang paggamit ng dila—at ang mga hiling ni Tito Nestor—ang pagiging masigasig. Inilapit ko ang aking mukha. Ang amoy ay musky , maalat-alat, at may bakas ng freshness ng isang binatang hindi pa nabahiran ng karumihan ng mundo.

Ibinuka ko ang aking bibig. Ang init na bumabalot sa dulo ng kanyang ari ay nagpadala ng kuryente sa aking bungo. Dahan-dahan.

“Ah… f*ck,” ungol ni Lucas, ang kanyang mga kamay ay biglang humawak sa aking buhok.

Sinubo ko ito nang paunti-unti. Huwag magmamadali, gaya ng mga sinasabi ng mga nakatatandang lalaki na nakauna sa akin. Ang lasa ay kakaiba—hindi ito kasing-pait ng sa mga matatanda, kundi may tamis na tila salty at metallic . Habang lumulubog ito sa aking lalamunan, naramdaman ko ang bawat pulso ng kanyang dugo. Sinimulan kong ikiskis ang aking dila sa ilalim nito, tulad ng ginagawa ko kay Boyet, at narinig ko ang mas malakas na ungol mula sa kanya.

“Ganyan… ’wag mong titigilan. Hindi ko akalain na bihasang-bihasa ka na pala sa ganito. Wala pa akong nakakasama na kasing-sarap mo sumubo,” giit niya, habang ang kanyang balakang ay kusang gumagalaw papalapit sa aking mukha.

Ang aking ritmo ay naging mas sigurado. Hindi na ako nag-aalinlangan. Alam ko na kung paano gamitin ang aking mga labi para magbigay ng friction . Bawat pag-akyat at pagbaba ng aking ulo ay sinasabayan ng kanyang mga daliring humahaplos sa aking leeg. Nakatikim ako ng isang patak ng kanyang paunang katas—malapot, mainit, at puno ng enerhiyang nagpapabaliw sa akin.

“Jiro, p tang na… ang sarap,” ungol niya, ang kanyang ulo ay tumingala habang ang kanyang buong katawan ay tumitigas.

Huminto siya sandali, hinila ako patayo, at hinalikan nang madiin. Ang lasa niya ay nasa aking mga labi. “Tama na ’yan. Gusto ko namang maramdaman ang ari ko na nakapasok sa loob mo.”

Itinulak niya ako nang bahagya patalikod hanggang sa ang aking mga kamay ay sumandal sa magaspang na dingding ng dampa. Ang posisyong ito ay kakaiba. Nakatayo ako, nakayuko, habang siya ay nasa likod ko. Ramdam ko ang mainit niyang hininga sa aking batok.

“Ayusin mo lang ang pagkakatayo. Paghiwalayin mo ang legs mo,” bulong niya.

Naramdaman ko ang dulo ng kanyang ari na dumidiin sa aking butas. Ang kaibahan ay agad kong napansin—si Lucas ay hindi nagpapakita ng pag-iingat. Walang mahabang preparasyon, walang mga salitang nakakalito. Ang kanyang pagpasok ay isang mabilis na pagtulak, isang puwersang hindi ko pa nararanasan.

“Ahhh!” sigaw ko, ang aking mga kuko ay bumaon sa kahoy ng dingding.

“Hush,” sabi niya, sabay dura sa kanyang ari, na tila ang katiting na likido na iyon ang magdadala ng ginhawa sa pagpasok niya. Lumapit ang katawan niya sa akin sabay halik sa aking balikat. “Isipin mo, laro lang ito.”

Naramdaman ko ang bawat pulgada niya. Ang kanyang ari ay kasing-tigas ng bakal pero may init na bumabalot sa aking loob. Ang pagkakapasok niya ng buo ay mabilis, walang preno. Hindi ito ang calculated na penetration ni Tito Nestor; ito ay parang isang makina na walang governor , patuloy sa pag-arangkada.

“Grabe… Jiro… ang sikip mo,” ungol ni Lucas sa aking tainga, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking balakang, ginagabayan ang bawat pagtagpo ng aming mga katawan.

Ang bawat pag-atake niya ay parang kidlat. Ang sakit na nararamdaman ko sa simula ay mabilis na napalitan ng isang numbing na sarap na umaabot hanggang sa aking mga daliri sa paa. Ang amoy ng dampa—ang agiw, ang alikabok, at ang aming mga pawis—ay nagsasama-sama sa isang sensory overload .

“Lucas… bilisan mo…” pakiusap ko, ang boses ko ay basag sa gitna ng aming mga ungol.

“Binibilisan ko na!” sagot niya, habang ang kanyang mga pagdiin ay nagiging mas marahas.

Ang dampa ay yumanig sa bawat hampas. Ang tunog ng aming balat na nagtatagpo ay parang musika sa gitna ng katahimikan ng barrio. Ramdam ko ang bawat ugat ng kanyang ari habang kinakiskis nito ang loob ng aking katawan. Ito ay raw , ito ay youthful , ito ay uninhibited .

“Ahhh! Jiro, malapit na… malapit na ako!” sigaw ni Lucas, ang kanyang mga kamay ay humigpit sa aking balakang, halos mabali na ang aking buto sa sobrang gigil.

Ang kanyang bilis ay umabot sa sukdulan. Ang bawat pagtulak ay naging malalim at matindi. Naramdaman ko ang pag-init ng kanyang loob habang ang kanyang pagtira ay naging sunod-sunod na parang hindi na siya humihinga.

“Ahhh! F*ck! Ito ang gusto mo, ’di ba? Tanggapin mo ’to lahat!”

Naramdaman ko ang matinding bugso sa aking loob. Ang kanyang katawan ay nanginginig nang malakas, ang kanyang dibdib ay mabilis na gumagalaw laban sa aking likod. Ang bawat patak ng kanyang mainit na katas ay dumaloy sa loob ko, isang pakiramdam na hindi ko malilimutan.

Sabay kaming huminto. Ang tanging naririnig na lang ay ang aming malalalim na hininga sa loob ng dampa. Si Lucas ay nakayuko sa aking balikat, ang kanyang mga kamay ay dahan-dahan nang humuhimas sa aking likod.

“Sabi sa ’yo eh. Kakayanin mo. Para lang tayong naglalaro, ’di ba? Pero hindi ito laro ng mga bata, kundi laro ng mga matatanda,” bulong niya, ang boses ay mahina pa rin sa pagod.

Tumingin ako sa dingding, hubad, pagod, at punong-puno ng kanyang marka. Tumango ako nang bahagya. “Oo… laro lang ’to.”

Ang isip ko ay lumilipad, iniisip na sana ay hindi na ito muling maulit. Nadala lang ako ng emosyon, pero ang puso ko ay hindi na kay Lucas o sa mga lalaking kasing-edad ko, kundi sa mga mas nakatatanda sa akin gaya ni Ninong Boyet at Tito Nestor.

Kabanata 19: Ang Patibong

Ang bawat hakbang ko pabalik sa main house nila Lucas ay mabigat, tila may kung anong invisible na tanikala ang humihila sa aking mga paa. Katabi ko si Lucas, na kanina lang ay nag-iiwan ng marka sa aking katawan sa loob ng madilim na dampa. Ngayon, ang bawat paggalaw niya ay nagpapakita ng labis na pag-iingat. Hindi kami nag-uusap; ang katahimikan sa pagitan namin ay hindi na mapayapa—ito ay puno ng kaba.

Pagdating namin sa bakuran, huminto ang mundo ko nang makita ang motor ni Mang Fred na nakaparada na sa tapat.

“Nandiyan si Tatay,” bulong ni Lucas. Ang boses niya ay nanginginig, hindi sa galit kundi sa purong takot. Ang dating kumpyansang nakita ko sa dampa ay biglang naglaho, napalitan ng isang mukhang laging nakahanda para sa parusa. “Jiro, umuwi ka na.”

Hindi na ako nakasagot. Mabilis akong naglakad palayo habang naririnig ko ang boses ni Mang Fred na sumasalubong sa anak niya sa loob ng bahay.

Narinig ko ang pag-iintriga ni Mang Fred kay Lucas at ang tanong nito kung bakit kasama ako. “Ah wala, inaya ko lang siya uminom sa dampa,” palusot ni Lucas.

Naglakad na ako palayo. Hindi pa ako nakakalayo sa vicinity ng kanilang tahanan nang ang aking cellphone sa bulsa ay biglang nag-vibrate.

Lucas: Jiro, uwi ka na. Basta wala kang pagsasabihan, ah? Sikreto lang ’to. Promise, sikreto lang. Huwag mong babanggitin kahit kanino.

Tinitigan ko ang screen . Ang mga salitang iyon ay hindi lang mensahe; ang mga ito ay mga barikada. Gusto niyang ibaon sa lupa ang nangyari. Pag-uwi ko ay pineste ako ni Lucas ng marami pang text . Tila natatakot. Sinisiguro niya talagang hinding-hindi ko ipagkakalat kung ano man ang nangyari sa amin sa dampa kanina lang.

Jiro: Oo nga, promise. Di ko ipagsasabi.

Kinabukasan, maaga akong nagising dahil sa sunod-sunod na tunog ng aking cellphone .

Lucas: Dito ka sa dampa. May kailangan akong sabihin. Importante. Please, pumunta ka.

Ang kaba sa aking dibdib ay hindi ko maipaliwanag. Bakit kailangan sa dampa? Bakit hindi sa text na lang? Pero bilang isang binatang sanay na sa utos, wala akong nagawa kundi ang maglakad patungo sa kuta ni Mang Fred. Sa isip ko ay takot lang si Lucas. Marahil, kagaya ko ay marami rin siyang pagsisisi sa nangyari sa aming dalawa. Kaya gagawin ko ito para na rin mapakalma siya.

Ang dampa ay tahimik. Mas tahimik kaysa kahapon. Pagpasok ko, ang nakita ko ay hindi ang inaasahan kong pag-aantay ni Lucas.

Si Mang Fred ang nakaupo sa lumang mesa. Ang kanyang bigote ay tila lalong nagmumukhang matalim sa liwanag na tumatagos sa mga siwang ng dingding. Hawak niya ang cellphone ni Lucas. Ang kanyang mga mata ay hindi nakatingin sa akin, kundi sa device na hawak niya.

“Maupo ka, Jiro,” malamig na sabi ng matanda. Ang boses niya ay hindi malakas, pero may awtoridad na nagpapatigil ng tibok ng puso ko.

Lumingon ako sa paligid. Si Lucas ay nakatayo sa may pintuan. Ang kanyang mukha ay maputla, pawis na pawis kahit hindi pa mainit ang panahon. Ang kanyang mga mata ay pilit na umiiwas sa akin. Bakit siya narito? Bakit ganito ang hitsura niya?

“Lucas, lumabas ka muna,” utos ni Mang Fred nang hindi man lang tumitingin sa anak. “Kami muna ang mag-uusap ng kaibigan mo.”

“Pero Tay. Kasalanan niya talaga ’yun lahat! ’Yang baklang ’yan, inakit niya ’ko, ginamit niya ang kata—”

“Lumabas ka!” sigaw ni Mang Fred.

Nanginginig na lumabas si Lucas. Bago siya tuluyang mawala sa paningin ko, nakita ko ang isang sulyap niya. Hindi ito pagsisisi; ito ay pagtatakip sa sarili.

“Alam mo ba kung bakit kita pinapunta dito?” tanong ni Mang Fred habang inilalapag ang cellphone sa mesa.

“Hindi po, Mang Fred.”

“Ang anak ko,” sabi niya, sabay turo sa pintuan. “May mga binanggit siya sa akin kagabi noong nahuli ko ang usapan ninyong dalawa sa cellphone niya. Sabi niya, may namagitan sa inyong dalawa. Sabi niya, pilit mo raw siya at inakit mo raw siya. Pilit mo raw siyang kinakausap sa mga bagay na hindi naman dapat pag-usapan ng lalaki sa kapwa niya lalaki.”

Nanlaki ang mga mata ko. Ang dibdib ko ay parang sinaksak ng kutsilyo. “Mang Fred, hindi po totoo ’yan! Siya po ang nag—”

“Tumahimik ka!” tumayo ang matanda. Ang kanyang matigas na katawan ay nagbigay ng anino sa buong dampa. Lumapit siya sa akin hanggang sa halos magdikit na ang aming mga mukha. “Akala mo ba ay hindi ko napapansin ang paglapit mo sa mga kumpare ko? Sa harap pa mismo ng tatay mo. Akala mo ba inosente ka? Ang anak ko, marangal ang pagpapalaki ko sa kanya. Pero ikaw… ikaw ang nagtulak sa kanya sa kadiliman.”

“Hindi po, Mang Fred. Si Lucas po ang…”

Hindi ko na naituloy ang sasabihin ko. Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko. Ang puwersa nito ay nagpatumba sa akin sa maalikabok na sahig.

“Nanalbahe ka, Jiro,” sabi ng matanda. Ang bawat salita niya ay parang latigo. “Pumunta ka rito para akitin ang anak ko. Para sirain ang kinabukasan niya. ’Wag mong isipin na porke’t kumpare ko si Dante, hindi ko kayang ipaalam sa kanya ang lahat ng ’to. Gusto mo bang malaman niya ang ginagawa mo sa likod ng bahay niya?”

Ang buong katawan ko ay nanginig. Ang blackmail . Ito na naman. Bakit lahat ng matandang lalaki sa baryo na ito ay tila may hawak sa aking leeg?

“Nabasa ko ang lahat ng usapan ninyo ni Lucas sa text ,” dagdag niya, sabay pulot ng cellphone ni Lucas. “Sinabi niya sa akin na ikaw ang nag-imbita sa kanya sa dampa. Ikaw ang naghubad. Ikaw ang humalik. Alam mo ba kung anong tawag sa ginawa mo?”

Tumayo ako nang dahan-dahan, pinupunasan ang labi ko na may kaunting dugo. “Hindi po totoo ’yan. Si Lucas ang—”

“Hindi ako nakikipagtalo sa mga batang gaya mo,” putol niya. Lumapit siya uli, hinawakan niya ang kwelyo ng aking damit—hindi para saktan, kundi para kontrolin. Ang kanyang grip ay parang bakal. “Kung gusto mong manahimik ang lahat, at kung gusto mong hindi ko sabihin kay Dante ang kabalastugan mo, alam mo kung ano ang dapat mong gawin.”

Tumingin ako sa labas ng pintuan. Nakita ko si Lucas sa malayo, nakatayo sa ilalim ng puno, nakamasid lang. Wala siyang ginawa. Hindi siya tumutol. Hindi niya ako ipinagtanggol. Sa sandaling iyon, naintindihan ko na ang lahat. Ang takot niya ay naging sandata niya laban sa akin. Pinili niyang ako ang maging masama para siya ang magmukhang inosente.

At nang magtama ang paningin naming dalawa, tumakbo siya. Hindi siya lumapit para protektahan o ipagtanggol ako sa tatay niya; bagkus, iniwan niya ako.

“Ano po ang gusto ninyo?” tanong ko. Ang boses ko ay halos pabulong na lang.

Tumawa si Mang Fred, isang tuyot at walang buhay na tawa. “Alam mo na ang sagot, Jiro. Dito ka na lang muna sa dampa. May mga utang kang dapat bayaran para sa lahat ng gulo mo.”

Binitawan niya ako at naupo ulit sa mesa. Ang bawat kilos niya ay nagpapakita na siya ang may hawak ng baraha. Si Jiro, ang inosenteng binata, ay wala na. Ang natira na lang ay isang biktima ng sariling baryo, biktima ng mga lalaking nag-aakala na ang kapangyarihan ay nasusukat sa kung sino ang mas kayang manakit.

“Huwag kang titingin sa labas,” sabi ni Mang Fred. “Nasa teritoryo kita at ang bawat sasabihin ko ay batas. Kung may gusto akong ipagawa sa iyo, gagawin mo. Naiintindihan mo ba ’yun? Kung narito ka para magmatigas, asahan mo na mamaya lang ay alam na agad ng tatay mo ang lahat ng kahalayan na ginawa mo sa aking anak.”

Hindi na ako tumutol. Pinapakiramdaman ko na kung ano ang magiging susunod na utos. Ang dampa, na kahapon lang ay naramdaman kong aking taguan, ay naging kulungan ko na.

Kabanata 20: Ang Batas

Ang hangin sa loob ng dampa ay tila naging malapot. Ang bawat paghinga ko ay humahalo sa amoy ng agiw, tuyong kahoy, at ang masangsang na amoy ng langis na nakadikit sa bawat sulok ng lugar na ito. Nakaluhod ako sa maalikabok na sahig. Ang aking mga tuhod ay dumidikit sa maliliit na bato, at ang bawat bahagi ng aking katawan ay nanginginig sa isang uri ng takot na hindi ko pa naramdaman noon.

Si Mang Fred ay nakaupo pa rin sa lumang mesa, parang isang hari na nakaupo sa kanyang trono ng mga kalawanging piyesa. Ang kanyang malapad na dibdib ay nakalantad sa ilalim ng isang kupas na sando na pilit niyang hinubad bago ako tuluyang pumasok sa kanyang teritoryo.

“Tingnan mo nga ang sarili mo, Jiro,” sabi niya. Ang boses niya ay malalim, parang lagitik ng tuyong sanga sa gitna ng kadiliman. “’Di ba huling-huli ka? Nagugustuhan mo ang ginagawa mo, hindi ba? Ikaw nga ang lumandi sa anak ko.”

Pak!

Isang mabilis na sampal ang dumapo sa aking pisngi. Ang lakas nito ay nagpalingon sa aking ulo. Ang lasa ng bakal—ang aking sariling dugo—ay agad na kumalat sa aking dila. Hindi ako tumingin sa kanya. Yumuko lang ako, ang aking buhok ay tumatakip sa aking mukha.

“Dilaan mo,” utos niya.

Hindi ako gumalaw. Ang aking puso ay tumitibok nang mabilis, nagmamakaawa na sana ay panaginip lang ito.

“Sabi ko, dilaan mo ang dibdib ko!”

Dahan-dahan kong inangat ang aking mukha. Ang kanyang dibdib ay malapad, nababalutan ng makapal na buhok na may halong kulay-abo at itim. Ang balat niya ay magaspang, parang balat ng puno ng narra na nababad sa ilalim ng araw. Ang kanyang amoy… ito ay kakaiba. Hindi ito ang mabangong sabon ni Lucas. Ang amoy ni Mang Fred ay pinaghalong tabako na matagal nang nakabaon sa kanyang katawan, ang maalat na pawis ng isang taong nagtatrabaho sa ilalim ng init, at ang matapang na amoy ng alak na tila hindi na nawala sa kanyang sistema. Nakakahilo, pero sa bawat paghinga ko, tila kinakain nito ang aking katinuan.

Ipinadampi ko ang aking dila sa kanyang balat. Ang lasa ay maalat, may bakas ng langis ng makina, at ang pamilyar na amoy ng lalaki na tila nagbibigay ng kakaibang kick sa aking sistema. Bawat dila ko ay nagpapakita ng aking pagsuko.

“Mas mabuti pa,” ungol niya. Ang kanyang mga kamay ay sumapo sa aking batok. Hindi niya ako sinasaktan, pero ang higpit ng kanyang pagkapit ay sapat para hindi ako makagalaw. “Alam mo, Jiro, ang katawan ko ang nagpapatakbo sa bahay kong ito. Ang anak ko… siya ang aking dugo’t laman, pero ikaw? Ikaw ang napunta sa akin para pagsilbihan ako. Para pagbayaran ang lahat ng kahalayan na ginawa mo sa aking anak.”

“Hmm… ganyan nga,” ungol niya nang idampi ko ang aking dila sa kanyang utong na matigas at maitim.

Ang bawat dila ko ay nagbubunsod ng kakaibang reaksyon sa kanya. Ang kanyang hininga ay bumibilis. Sa bawat pagdampi ng aking dila sa kanyang dibdib, nararamdaman ko ang pag-usad ng kanyang ari sa ilalim ng suot niyang shorts . Ito ay lumalaki, tumitigas, at nagpapahiwatig ng kanyang susunod na utos.

“Hubarin mo,” maikli niyang sabi.

Hindi na ako nag-atubili. Ang aking mga daliri ay nanginginig habang hinahawakan ang laylayan ng kanyang maong. Nang bumaba ang shorts at underwear niya, ang kanyang pagkalalaki ay bumulaga sa akin.

Iba ito sa kay Lucas. Ang sa kanya ay hindi kasing-kinis ng sa isang binata. Ito ay makapal, mabigat, at ang balat nito ay may mga marka ng panahon—mga ugat na kulay asul na parang mga ugat sa isang lumang mapa. Ang amoy nito ay mas matapang, mas raw . Amoy ito ng isang lalaking hindi na kailangang magtago. May kaunting lasa ng maalat na pawis at ang natural na amoy ng isang matandang nagtataglay ng kapangyarihan.

Hinawakan ni Mang Fred ang aking ulo at saka ako idinikit sa kanyang ari. “’Di ba gustong-gusto mo ’yung mga pinapagawa ko sa ’yo eh,” sabi niya habang ang samyo ng kanyang pagkalalaki ay amoy na amoy ko. Hindi ko sinasadya na mapasinghot bigla dahil sa nakakaadik nitong aroma.

Natawa bigla si Mang Fred dahil sa nagawa ko. “Sige na, huwag ka nang mahiya. Isubo mo,” utos niya, sabay hawak sa aking ulo upang maposisyon ito nang ayos. Ang aking labi ay ilang pulgada na lang ang layo sa kanyang matigas at maugat na pagkalalaki.

Huminga ako nang malalim. Ang bawat pagpasok nito sa aking bibig ay parang pagtanggap sa isang batas na hindi ko mababali. Ang lasa nito ay metallic at matapang, isang lasa na kapag tumama sa aking dila ay nagpapatigil sa mundo ko. Ang bawat stroke ay kalkulado. Hindi ito mabilis na parang kay Lucas; ito ay mabagal, mapang-angkin, at mapilit.

May kung anong lasa ito na kapareha ng kay Lucas, at ang amoy naman nito sa tuwing lumalalim ang aking pagsubo ay gaya ng mga nakatatandang lalaki na nauna sa akin.

Hindi ko magawang makapagreklamo. Alam ko sa sarili ko na ginusto ko. Sa isip ko, baka ang pagkakahuli sa amin ni Lucas ay isa na lang magandang coincidence para matikman ko na rin ang hinihiling na kumpare ni Tatay na si Mang Fred.

“Ahhh… Jiro, huwag mong tigilan. Ang lambot ng labi mo,” ungol niya habang ang kanyang mga daliri ay nakabaon sa aking buhok.

Pinikit ko ang aking mga mata. Ang luha na matagal nang nag-iipon sa aking mga mata ay pumatak na. Ang bawat pagsubo ko ay nagiging mekanikal na lang. Hindi ko na alam kung nasaan ang hangganan ng pagiging biktima at ang pagiging alipin. Ang bawat dila ko sa ilalim ng kanyang ari ay nagdudulot sa kanya ng matinding sarap. Ramdam ko ang kanyang pagtigas na lalong sumasakit sa aking lalamunan.

“Alam mo ba kung bakit ko ito ginagawa sa iyo?” tanong niya sa gitna ng aking pagsisilbi. Ang boses niya ay naging basag dahil sa sarap. “Dahil ang pamilya namin… ang pamilyang ito… ay kailangan ng laruan. At ikaw, Jiro, ikaw ang pinaka-bagay na laruan na nakita ko. Hindi ako galit dahil sa ginawa mo sa anak ko. Galit ako dahil mas nauna pa siya kaysa sa ama niya.”

Hindi ako tumingin. Ipinagpatuloy ko ang aking ginagawa. Ang bawat paggalaw ko ay may kasamang ungol mula sa kanya na tila isang sumpa sa loob ng dampa.

“P tang-ina, Jiro… bilisan mo pa! Sa galing mong ’yan, hindi na ako magtataka. Maliban sa anak ko, kanino mo pa ito ginawa? Kay Boyet? Kay Nestor? O baka naman pati kay Dante?”*

Tila ako bata na ipinapahiya dahil sa mga naging kasalanan ko. Kaya wala akong magawa. Sinunod ko ang utos. Ang aking mga labi ay naging mas madiin, ang aking dila ay mas naging mapang-usig. Ang bawat pagdampi ko sa kanyang sensitibong bahagi ay nagpapakawala ng mga ungol na parang tunog ng isang hayop na nakakulong.

Ang dampa ay naging saksi sa aking pagkadurog. Wala na ang inosenteng Jiro. Ang natira na lang ay ang lalaking nakaluhod sa harap ng isang matandang nagmamay-ari sa kanya. Ang bawat patak ng luha ko ay humahalo sa alikabok sa sahig—isang testament sa aking kawalan ng kalayaan.

Sa bawat pagsubo ko, ang lasa niya ay nanunuot sa aking lalamunan. Isang lasa ng kapangyarihan. Isang lasa ng pagkatalo.

“Masarap,” bulong niya, ang kanyang boses ay tila bumalik sa pagiging malamig matapos ang isang bugso ng pagnanasa. “Lahat ng utang mo, Jiro, unti-unti nating babayaran dito.”

Huminto siya sandali para huminga, habang ako ay nananatiling nakaluhod, hinihintay ang susunod na utos. Ang dampa ay muling bumalik sa katahimikan, isang katahimikang punong-puno ng aking pag-iyak na hindi ko magawang palakasin. Ang laro ay hindi pa tapos, at sa bawat paghinga ko, alam kong ang buhay ko ay nakatali na sa mesa kung saan nakaupo ang matandang humahawak sa aking tadhana.

Kabanata 21: Ang Pag-angkin

Ang hangin sa loob ng dampa ay tila naging malapot, parang hinihigop ang bawat oksiheno na dapat ay nilalanghap ko. Ang bango ng tuyong kahoy at alikabok ay hinaluan na ngayon ng matapang na amoy ng pawis ni Mang Fred—ang amoy ng isang lalaking matagal nang nagpipigil, matagal nang uhaw, at ngayon ay handa nang uminom hanggang sa maubos ang laman ng baso.

“Dito,” utos niya, sabay turo sa isang matigas na bangkong gawa sa pinagtagpi-tagping tabla na nakasandal sa dingding. “Diyan ka. Hubarin mo ang lahat.”

Nanginginig ang aking mga daliri habang sinusubukang ibaba ang lumang pulang shorts na suot ko. Ang tunog ng zipper na bumababa ay parang isang matinis na kampana sa loob ng aking pandinig. Nang tuluyang mahulog ang aking saplot, naramdaman ko ang lamig ng hangin sa aking hita, na mabilis namang napalitan ng init ng mga mata ni Mang Fred na nakatutok sa akin—mga matang hindi naghahanap ng aliw, kundi naghahanap ng pag-aari.

“Alam mo ba kung gaano na katagal ang asawa ko sa ibang bansa?” tanong niya habang ipinoposisyon ang katawan niya direkta sa likuran ko. Ang bawat galaw niya ay mabigat, puno ng awtoridad. “Tatlong taon na. Tatlong taon ko nang tinitiis ang gabi na tanging unan lang ang kayakap ko. Ang tingin niya, marangal ako. Ang tingin ng baryong ito, tapat ako.”

Huminto siya sa likuran ko. Ang kanyang katawan ay tila isang bundok na handang gumuho sa akin. “Pero lahat ng lalaki, Jiro, may punto na hindi na kaya ang lamig. At ikaw… ikaw ang naging mitsa ng apoy na matagal ko nang itinatago.”

“M-Mang Fred, pakiusap…” pabulong kong pakiusap, ang boses ko ay halos mamatay sa aking lalamunan.

Hindi siya nakinig. Hinawakan niya ang aking braso at marahas akong itinulak sa bangko. Ang matigas na kahoy ay bumabaon sa aking tiyan at dibdib. “Huwag kang gagalaw.”

Naramdaman ko ang kanyang malalaking kamay na humahawak sa aking balakang, hinihila ako nang mas dikit sa matigas na ibabaw. Ang amoy ng kanyang pagkatao—maalat, mabigat, at mapilit—ay bumabalot sa akin bago pa man niya simulan ang tunay na pagsalakay.

Nang maramdaman ko ang dulo ng kanyang pagkalalaki na dumidiin sa akin, napapikit ako nang mariin. Ang sakit ay hindi lang pisikal; ito ay isang pader na unti-unting bumibigay. Sinubukan kong alalahanin ang bilin ni Ninong Boyet. Hingang malalim, relax lang, sa una lang ito masakit.

“Ahhh…” ang ungol ni Mang Fred ay hindi dahil sa sarap, kundi dahil sa ginhawa ng pagpasok sa isang teritoryong matagal na niyang pinagnanasaan. Taliwas sa ungol ko ng purong sakit dahil sa biglaang pagpasok.

Ang buong tulak niya ay parang hampas ng martilyo sa isang bakanteng lata. Ang dampa ay yumanig, ang mga kalawanging gamit sa paligid ay nagkakaroon ng mahinang kalansing sa bawat tagpo ng aming katawan. Sa bawat pagbaon niya, ramdam ko ang pag- stretch ng aking pagkatao, ang pakiramdam na parang may isang mainit na bakal na unti-unting pumapasok sa aking kaluluwa.

“Tingnan mo ang mga dingding na ’to, Jiro,” bulong niya sa aking tainga, ang bawat salita ay may kasamang mabigat na pagdiin. “Walang makakarinig sa ’yo. Kahit umiyak ka, kahit sumigaw ka, ang mga puno lang ng saging sa labas ang makakaalam.”

Nilingon ko ang dingding. Sa dilim, nakita ko ang mga anino ng mga agiw na sumasabay sa indayog ng aming katawan. Ang bawat pagtama ng kanyang dibdib sa aking likod ay naglalabas ng tunog na hindi ko akalaing lalabas sa aming dalawa—isang tunog ng purong dominasyon.

“M-Mang Fred… masakit…” daing ko, ang aking mga kuko ay bumaon sa matigas na kahoy ng bangko hanggang sa maramdaman ko ang pamamanhid ng aking mga kamay.

“Masakit talaga sa umpisa,” sagot niya, habang binibilisan ang kanyang paggalaw. Ang kanyang mga kamay ay humahaplos sa aking buong likuran, parang sinusuri ang bawat kalamnan na nanginginig sa ilalim ng kanyang kontrol. “Pero huwag ka na masyadong magmalinis, Jiro. Aminin mo na hindi ka na ganoon kasikipan. Pinagpiyestahan na ng anak ko ang butas mo kaya ngayon hindi na ako nahihirapan sa pagpasok.”

Hindi na ako nakasagot. Ang aking buong sistema ay nakatuon na lamang sa kung paano mananatiling nakakapit sa bangko. Ang sakit ay unti-unting nawawala, nagiging isang uri ng kakaibang rhythm na hindi ko na mapigilan.

“Humarap ka sa akin,” utos niya bigla. Ang pagkakahiwalay ng katawan naming dalawa ay nagdala ng saglit na ginhawa.

Sa isang iglap, inikot niya ang aking katawan. Ngayon, nakaharap na ako sa kanya. Ang mga binti ko ay nakapulupot sa kanyang baywang, at nakahiga ako sa matigas na ibabaw ng bangko. Dito, wala na akong matatakbuhan. Ang tanging nakikita ko ay ang kanyang mukha—ang kanyang mga mata na tila nakapikit sa sobrang sarap, ang kanyang mga ugat sa leeg na litaw na litaw sa bawat pagbuhos ng kanyang lakas.

“Tingnan mo ako,” sabi niya.

Hindi ko magawa. Gusto kong tumingin sa malayo, sa mga siwang ng dingding kung saan tumatagos ang liwanag ng buwan, pero pilit niyang hinahawakan ang aking baba.

“Tumingin ka!”

Sumunod ako. Sa bawat pagtingin ko, nakikita ko ang isang taong gutom. Isang taong ginagamit ang aking kabataan para punan ang puwang na iniwan ng tatlong taon ng pag-iisa. Nakikita ko ang sarap na hindi para sa akin, kundi para sa kanya. Ang aking katawan ay nagsisilbi lamang na sisidlan ng kanyang mga hinanakit at pagnanasa.

Kung tutuusin, ang mukha ni Mang Fred ay mukhang bata pa. Kung ’di lang dahil sa kakaunting puting buhok ay hindi mo mahuhulaan ang edad niya.

“Ang ganda mo kapag ganito ang hitsura mo,” bulong niya, ang kanyang boses ay nanginginig. “Takot, umiiyak, pero nandito pa rin. Akin.”

Ang bawat stroke niya ay naging mas malalim, mas mapang-angkin. Ramdam ko ang kanyang pagkalalaki sa bawat sulok ng aking pagkatao, isang puwersang nagpaparamdam sa akin na ako ay isang gamit na unti-unting nagagasgas. Ang tunog ng aming balat ay nagiging mas malakas, mas mabilis—parang isang agos ng tubig na bumabangga sa mga bato.

“Ahhh… Jiro… p*tang-*na, hindi ko na kaya,” ungol niya. Ang kanyang mga kamay ay humigpit sa aking mga hita, halos mabali ang aking mga buto sa sobrang gigil.

Ang kanyang paggalaw ay naging erratic . Hindi na siya nag-iisip. Ang kanyang buong katawan ay nanginginig. Nakita ko ang pagbabago sa kanyang ekspresyon—ang mukha ng isang matandang nagmamalasakit ay napalitan ng mukha ng isang taong nawawala sa sarili.

Sa isang saglit, nakita ko ang mukha ni Lucas sa mukha ni Mang Fred. Biglang tumibok ang puso ko. Hindi nga mapagkakaila na magkadugo sila. At sa araw na ito ay ganap na napasailalim na ako ng mag-ama.

“Lahat… lahat ng ’to… sa ’yo ko ibubuhos!”

Ang kanyang mga pagtulak ay naging sunod-sunod, isang matinding bugso ng init na tila nagmumula sa kaibuturan ng kanyang pagkatao. Naramdaman ko ang bawat pulso ng kanyang pagkalalaki sa loob ko, isang pakiramdam na tila naglalabas siya ng lahat ng kanyang poot, lahat ng kanyang pangungulila, at lahat ng kanyang pagkatigang.

“Ahhhh! Jiro!”

Naramdaman ko ang pagbuhos ng mainit na likido sa aking kalooban. Isang pamilyar na pagbuhos na tila naramdaman ko kahapon lang. Ang kanyang katawan ay tumigas, ang bawat muscle sa kanyang braso ay namuo, at ang kanyang hininga ay naging isang mahabang ungol na punong-puno ng pagod at ginhawa.

Nanatili siyang nakadagan sa akin. Ang kanyang bigat ay halos hindi ko na mabuhat, pero wala akong lakas na itulak siya. Ang amoy ng pawis niya ay humahalo na sa aking balat, isang marka na hindi basta-basta matatanggal.

Unti-unti siyang humiwalay. Ang katahimikan ay muling bumalik sa dampa, pero ang katahimikang ito ay iba na. Ito ay katahimikan ng isang taong nabawasan ng bigat, habang ako, sa kabilang banda, ay naiwang puno ng bigat na hindi ko naman hinihingi.

Naupo siya sa tabi ko, hinihingal, habang ako ay nananatiling nakahandusay sa matigas na bangko. Hindi niya ako tiningnan. Kinuha niya ang kanyang suot at nagsimulang magbihis na parang walang nangyari.

“Magbihis ka na,” sabi niya nang hindi man lang lumingon. “Huwag na huwag kang magsusumbong sa Tatay mo kung ayaw mong kumalat ang paglalandi mo sa buong baryo.”

Tumayo siya at lumabas ng dampa, iniwan akong hubad at nanginginig sa gitna ng kadiliman. Tumingin ako sa paligid. Ang mga agiw sa dingding ay tila nakamasid pa rin. Ang matigas na bangko ay naroon pa rin, dala ang lahat ng alaala ng gabing ito.

Kabanata 22: Ang Pagbasag ng Katahimikan

Ang bawat hakbang ko sa sahig na semento ay tila isang pasanin. Pagod. Iyon ang tanging nararamdaman ko—isang uri ng pagod na hindi nakukuha ng tulog. Ang aking mga binti ay nanginginig pa rin, hindi dahil sa lamig ng gabi, kundi dahil sa mga kamay ni Mang Fred na hanggang ngayon ay tila nakadikit pa sa aking balat. Ang amoy ng alikabok, tuyong dahon, at ang matapang na amoy ng kanyang pagkatao ay nakakapit pa rin sa aking damit, sa aking buhok, at sa bawat hibla ng aking malay.

Pagpasok ko sa bahay, sinalubong ako ng nakasanayang amoy ng kape at usok. Tahimik ang sala. Nakapatay ang ilaw sa kusina; tanging ang madilaw na liwanag mula sa bumbilya sa sala ang nagbibigay ng kaunting anino sa mga sulok.

“Jiro?”

Halos mapatalon ako sa gulat. Nakaupo si Tatay Dante sa kanyang paboritong silya, hawak ang isang baso ng alak. Nakatitig siya sa akin, ang kanyang mga mata ay parang dalawang bagang nagbabaga sa dilim. Ang kanyang malapad na balikat ay nakasandal sa upuan, at ang kanyang mga braso—na puno ng peklat at ugat—ay nakalatag nang relaks. Pero sa kabila ng kanyang pagiging relaks, ramdam ko ang tensyon.

“T-Tay,” sagot ko. Ang boses ko ay basag, parang tuyong sanga na madaling mabali.

Inilapag niya ang baso sa maliit na mesa. “Anong oras na? Sabi mo ay maghahatid ka lang ng gamit kay Fred dahil may nakalimutan ka sa bilin ko kahapon, pero mag-aala-una na ng madaling araw.”

Hindi ako nakasagot. Gusto kong maglakad diretso sa kwarto, gusto kong magkulong sa ilalim ng kumot at magkunwaring hindi ako umiral ngayong gabi. Pero hindi makagalaw ang mga paa ko. Ang bawat kalamnan ko ay tila nakapako sa kinatatayuan ko.

“Maghahapunan ka pa ba?” tanong niya, pero hindi iyon tanong tungkol sa pagkain. Ang tono niya ay seryoso, nanunuri. “Mukha kang nakakita ng multo, Jiro. O baka naman… may ginawa kang kalokohan?”

“Wala po, Tay,” sabi ko sabay iwas ng tingin. Pumunta ako sa kusina para uminom ng tubig. Ang aking mga kamay ang nagbukas ng gripo, pero nanginginig ang mga ito nang husto kaya tumatalsik ang tubig sa lababo.

Ramdam ko ang pagtayo niya. Mabigat ang bawat hakbang niya, bawat isa ay parang pagyanig sa sahig. Tumigil siya sa may pintuan ng kusina, hinaharangan ang daan palabas.

“Humarap ka sa akin.”

Bumuntong-hininga ako. Humarap ako, nakayuko pa rin. Nakita ko ang kanyang mga paa—ang kanyang mga tsinelas na laging gamit. “Pagod lang po ako, Tay. Marami pong ginawa sa bahay ni Mang Fred.”

“Ano naman ang ginawa mo roon?”

Ang bawat hininga ko ay naging mabilis. Nag-iisip ako ng palusot na masasabi ko. “Tay…”

“Jiro, hindi ako tanga,” sabi niya, dahan-dahang lumalapit. Ang bawat hakbang niya ay parang predator na papalapit sa kanyang prey. “Nakikita ko ang mga pasa sa braso mo. Nakikita ko ang paraan ng paglakad mo. At nakikita ko ang hitsura mo na parang binaboy ng kung sinong demonyo sa barrio na ’to. Ano ba talaga ang nangyari?”

Lalo akong yumuko. Gusto ko nang humagulhol, pero parang may nakabara sa lalamunan ko. “Hindi ko po… hindi ko ginusto, Tay.”

“Ano?” tanong niya. Ang boses niya ay mahina, halos pabulong, pero may diing nagpapanginig sa akin. “Sino ang gumawa niyan sa ’yo? Nakipag-away ka ba? Suntukan? Hindi ko na maintindihan!”

“Hindi sa ganoon, Tay. May mga bagay na natutunan kong gawin,” sagot ko. At doon, tuluyan nang gumuho ang pader.

Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng luha ko. Ang mainit na likido ay dumadaloy sa aking pisngi, tumutulo sa sahig ng kusina. “Lahat sila, Tay. Si Ninong Boyet… si Tito Nestor… pati si Lucas… at si Mang Fred.”

Tumahimik ang buong bahay. Ang tanging naririnig ko lang ay ang pagpatak ng gripo at ang mabigat na hininga ni Tatay Dante. Hindi siya gumalaw. Hindi siya nagsalita. Pero ramdam ko ang bigat ng kanyang galit na unti-unting bumabalot sa paligid.

“Yung mga kumpare ko? At maging ang anak ni Fred?” sabi niya na may halong galit, parang nandidiri. “Kailan pa?”

Humihikbi na ako nang malakas. “Nagsimula sa inuman… sabi ni Ninong kailangan ko raw matuto. Sabi niya… sabi niya wala namang makakaalam.” Sa puntong ito ay nakikita ko na sa mata ni Tatay na alam niya na ang lahat. Lahat ng kahalayan na dinanas ko.

“At si Nestor?”

“Pinilit niya ako, Tay. Sinabihan niya ako na isusumbong niya kayo kung hindi ako susunod. Sabi niya… sabi niya wala na akong ibang choice kundi ang sundin siya.”

Napapikit si Tatay Dante. Ang kanyang mga kamao ay humigpit nang husto hanggang sa pumuti ang kanyang mga buko. Ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas-baba.

“At ang anak ni Fred?”

“Si Lucas…” bulong ko. “Sa dampa. Pinilit niya ako, Tay. Tapos… tapos nung nahuli kami ng tatay niya, imbes na tulungan ako, ipinagpalit niya ako para maitago na bading siya. Si Mang Fred… ginamit niya ang lahat ng ’yun para… para…”

Hindi ko na matapos ang pangungusap. Ang bawat alaala ng nangyari sa aking katawan, ang bawat haplos na tila nagugustuhan ko rin naman, ang bawat marahas na pagpasok sa aking katawan—lahat ’yun ay bumabalik sa akin ngayon na parang isang pelikulang hindi ko na kayang panoorin.

“Tay, natatakot ako,” sabi ko, humihikbi habang nakahawak sa laylayan ng kanyang sando. “Natatakot ako dahil pakiramdam ko ay hawak nila ang aking buhay. Alam ko, hindi sila titigil.”

Tumingin ako sa kanya, nagbabakasakaling makita ang galit na inaasahan ko. Pero hindi galit ang nakita ko sa kanyang mga mata. May kung anong kakaiba roon—isang klase ng pag-aari, isang klase ng pagsusuri na parang sinusukat niya ang bawat bahagi ng katawan ko na hinawakan ng ibang lalaki.

“Lahat sila?” tanong niya ulit, mas mahina, mas mabigat. “Lahat sila, Jiro?”

“Opo,” sagot ko, ramdam ang panginginig ng buong katawan ko.

“Kaya ka ba ganyan?” tanong niya habang dahan-dahang itinatama ang buhok ko na nakatakip sa mukha ko. “Kaya ka ba ganyan dahil pakiramdam mo ay hawak nila ang buhay mo?”

“Hindi ko alam, Tay. Ang alam ko lang, pagod na pagod na ako. Ayoko na nang nagkukunwari. Ayoko nang may itinatago.”

Tumayo lang kami roon. Ang kusina na dati ay lugar kung saan kami nagtatawanan tuwing umaga ay naging entablado na ngayon ng aking pagkadurog. Ang bawat hikbi ko ay parang isang punyal na tumatama sa katahimikan.

Kabanata 23: Ang Pag-amin sa Dilim

Mula sa katahimikan ay hindi na ako nakatiis. Kailangan ko ng mayayakap, kailangan ko ng aruga. Ibinaon ko ang aking mukha sa dibdib ni Tatay Dante. Ang amoy niya—pinaghalong alak, tabako, at ang pamilyar na init ng kanyang balat—ay bumabalot sa buong sistema ko.

Sa bawat paghinga niya, nararamdaman ko ang paggalaw ng kanyang malalapad na dibdib na parang isang bundok na humihinga. Hindi ako humihiwalay; sa katunayan, mas hinigpitan ko ang hawak sa laylayan ng kanyang sando. Ang yakap niya ay hindi gaya ng sa ina na malambot at nagbibigay ng kapanatagan. Ang sa kanya ay matigas, madiin, at may halong pagmamay-ari na nagpapatigil sa tibok ng puso ko.

Dahan-dahang itinaas ni Tatay Dante ang kanyang kamay. Ang kanyang palad, na magaspang dahil sa mga taon ng pagbubuhat ng mabibigat na bagay, ay dumaan sa aking batok. Ramdam ko ang bawat kalyo sa kanyang balat habang hinihimas niya ang aking buhok.

“Hinga nang malalim, Jiro,” mahinang utos niya. Ang boses niya ay malalim, parang dagundong ng kulog na malayo pa, pero ramdam mo ang lakas.

Sinunod ko siya. Pilit kong kinalma ang aking paghinga, bagaman ang dibdib ko ay patuloy pa ring kumakabog. “Patawad, Tay. Ang dumi-dumi ko na,” bulong ko, ang boses ko ay namamaos pa rin dahil sa sunod-sunod na pag-iyak.

Huminto ang kanyang kamay sa aking ulo. “Dumi? Jiro, tumingin ka sa akin.”

Dahan-dahan ko siyang tiningnan. Ang madilaw na bumbilya sa sala ay nagbibigay ng mga anino sa kanyang mukha, dahilan upang mas maging matalim ang kanyang mga mata. Sa kabila ng aking pag-aakalang magagalit siya o magwawala dahil sa mga rebelasyong sinabi ko, wala akong nakikitang poot. Ang kanyang mukha ay blangko, ngunit ang kanyang mga mata ay nanunuri, parang isang pintor na sinusukat ang bawat anggulo ng isang obra.

“Hindi ka madumi,” sabi niya, sabay punas ng kanyang hinlalaki sa basa kong pisngi. “Matanda ka na, Jiro. May sarili ka nang desisyon sa buhay. Alam ko at naiintindihan ko na naging mapusok ka. Pero hindi mo na kailangang matakot o magtago. Lagi mong iisipin na nandito ako sa tabi mo.”

“Pero, Tay, natatakot pa rin ako,” sabi ko, habang muling bumabalik ang imahe ni Lucas sa dampa at ang malulupit na kamay ni Nestor.

“Hindi mo na kailangang mag-alala sa kanila,” sagot niya habang inilalapit niya ako nang bahagya sa kanyang katawan. “Dito, sa bahay na ’to, walang makakagalaw sa ’yo na hindi ko pahihintulutan.”

Inilapat niya ang kanyang kamay sa aking likod, ginagabayan ako patungo sa sofa. Naupo siya at hinila ako para maupo sa pagitan ng kanyang mga binti. Ang posisyong ito—ang pagiging mas maliit at mas mahina sa harap ng isang lalaking tulad niya—ay nagdulot ng kakaibang kuryente sa aking katawan. Ang dati kong takot ay unti-unting napapalitan ng isang kakaibang pakiramdam. Ang presensya ni Tatay Dante ay napakalakas, halos nakakasakal, pero sa isang paraang naghahanap ako ng higit pa.

Tumitig siya sa akin nang matagal. Ang mga mata niya ay bumababa mula sa aking mga mata, patungo sa aking mga labi, at bumabalik ulit.

“Nagustuhan mo naman ba ang ginagawa nila sa ’yo? Sadyang natakot ka lang ba na malaman ko?” tanong niya.

Natigilan ako. Ang tanong ay parang kidlat na tumama sa akin. “Tay?”

“Huwag kang magsinungaling sa akin, Jiro,” seryoso niyang sabi, hindi inaalis ang tingin sa akin. Ang boses niya ay bumaba pa ng isang oktaba, naging mas mabigat at mas mapanganib. “Alam ko kung paano gumana ang katawan ng isang binata. Naramdaman mo ba ang sarap? Naramdaman mo ba ang init?”

Yumuko ako. Gusto kong sumagot ng hindi, pero alam kong hindi iyon ang totoo. Iyon ang nakakatakot na parte—ang katotohanang sa kabila ng lahat, alam ko na nakaramdam ako ng pleasure na hindi ko maipaliwanag. Ang pagkapahiya, ang pagka-submissive, ang pagiging kontrolado ng ibang tao… lahat ng iyon ay nag-iwan ng marka sa akin.

“Hindi ko alam,” pag-amin ko, pabulong.

“Alam mo,” sagot niya, at naramdaman ko ang paghaplos ng kanyang kamay sa aking hita—dahan-dahan, pataas. “Hindi mo kailangang ikahiya ’yan. Ang takot at ang pagnanasa ay magkapatid. Minsan, ang mga lalaki gaya nina Boyet at Nestor… akala nila ay nagtatagumpay sila dahil nakuha ka nila. Pero sa totoo lang, ang katawan mo ang tunay na nagdidikta kung ano ang gusto mo.”

Napalunok ako. Ang haplos ni Tatay Dante ay hindi tulad ng sa mga kumpare niya. Mas mabagal ito, mas mapanghimasok, at mas may awtoridad.

“Sila… takot sila na malaman ko. Eh ako, kanino ako matatakot?” dagdag niya, at inilapit niya ang kanyang mukha sa aking tainga. “Hindi ko kailangang magtago para makuha ang gusto ko.”

Tumigil ang paghinga ko. Ang init ng kanyang hininga sa aking leeg ay nagpadala ng panginginig sa aking gulugod.

“Matagal ko nang pinipigilan ang sarili ko, Jiro,” pagtatapat niya, ang boses ay halos pabulong na pero puno ng tensyon. “Simula noong nakita kitang lumalaki, simula noong nakikita kong nagiging binata ka na. Pinapangarap ko na sana, ako ang magtuturo sa ’yo ng mga ganitong bagay. Ako ang mag-aapoy sa pagnanasa mo. At ako ang makakauna sa ’yo.”

Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak niya sa aking balakang.

“Pero tapos na ’yun,” dagdag pa niya, at sa pagkakataong ito, inangat niya ang aking baba para mapilitan akong tumingin sa kanyang mga mata. “Hindi man ako ang una, pero pangako ko na ako ang pinaka-maaalala mo. Gusto mo rin ba? Gusto mo rin ba ang ginagawa ko sa ’yo ngayon?”

Ang buong katawan ko ay nanginig. Ang pag-amin na ito ay mas mabigat pa sa lahat ng nangyari sa akin sa labas. Iba ang presensya ni Tatay Dante. Siya ang itinuturing kong ama, ang aking gabay, at ang taong pinagkakatiwalaan ko. At ngayon, ang taong iyon ang naglalagay sa akin sa posisyong ito.

“Tay…”

“Sagutin mo ako,” utos niya, habang ang kanyang hinlalaki ay dahan-dahang humahaplos sa aking labi.

Ang mga pader na binuo ko para protektahan ang sarili ko ay tuluyan nang gumuho. Sa harap niya, wala na akong matataguan. Ang takot na nararamdaman ko ay humalo sa isang uri ng anticipation na hindi ko akalaing mararamdaman ko pa.

“Hindi ko po alam,” ulit ko, pero sa pagkakataong ito, ang boses ko ay mas mahina, mas sumusuko.

Ngumiti si Tatay Dante—isang ngiting hindi ko pa nakikita kailanman. Hindi ito ang ngiti ng isang ama, kundi ang ngiti ng isang lalaking nakuha na ang matagal na niyang hinahangad.

“Malalaman natin ’yan,” sabi niya, at muli siyang humalakhak nang mahina—isang tunog na nagpapahiwatig na wala na akong kawala.

Hinila niya ako nang mas malapit, at sa sandaling iyon, ang hangganan sa pagitan ng pagiging ama at ng pagiging master ay tuluyang nabura. Hindi na ako nagtanong, hindi na ako lumaban. Hinayaan ko na lang ang sarili ko na mahulog sa mundong nililikha niya para sa akin.

Nanatili kaming ganoon sa sala, sa dilim, habang ang tanging naririnig ay ang mabilis na tibok ng aming mga puso na tila sumasabay sa takbo ng gabi—isang gabi na nagmamay-ari na ng bawat hibla ng aking pagkatao.

Kabanata 24: Ang Unang Paglapastangan

Ang gabi ay tila huminto sa pag-ikot. Sa loob ng sala, ang tanging tunog na bumabasag sa katahimikan ay ang mabilis na tibok ng aming mga puso na tila sumasabay sa takbo ng aming hininga. Nakaupo ako sa pagitan ng malalapad na hita ni Tatay Dante. Ramdam ko ang bawat hibla ng tela ng kanyang maong na humahaplos sa aking balat, at sa likod ko, isang matigas na bahagi ng kanyang pagkatao ang diin na diin sa aking katawan.

“Ang bilis ng tibok ng puso mo, Jiro,” bulong niya. Ang boses niya ay parang garalgal na kulog na humahaplos sa aking batok.

Hindi ako makapagsalita. Ang bawat paggalaw niya ay nagpapadala ng kuryente sa aking buong sistema. Nang dahan-dahan niyang ihaplos ang kanyang malalaking palad sa aking hita, napapikit ako. Ang kanyang mga kamay ay puno ng mga kalyo—mga marka ng matitigas na taon, ng pagbubuhat, ng pagtatrabaho—na animo’y nag-iiwan ng sunog sa tuwing dadampi ito sa aking balat.

“Tay…” ang tanging lumabas sa aking labi.

“Ssshh,” putol niya. Ipinulupot niya ang kanyang braso sa aking bewang, at sa bawat paghigpit, mas lalo kong nararamdaman ang kanyang init at ang naninigas niyang ari na tumutusok sa aking likuran. Ang amoy niya ay halo ng matapang na tabako, ang pamilyar na amoy ng alak na kanyang iniinom, at higit sa lahat, ang amoy ng isang lalaking hindi natatakot sa kahit ano—amoy ng pawis, ng bakal, at ng mabigat na presensya.

Tumitig siya sa akin. Ang kanyang mga mata, na dati ay puno ng ama-amahang malasakit, ngayon ay nagbabaga sa isang uri ng gutom na hindi ko pa nakikita. Ang kanyang mga balikat ay malapad, ang kanyang mga braso ay may mga ugat na tila mapa ng isang malawak na lupain, at ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas-baba.

“Gusto mo naman talaga, hindi ba?” tanong niya, ang kanyang hinlalaki ay dahan-dahang gumuguhit sa aking ibabang labi.

Tumingin ako sa kanyang mga mata, at sa sandaling iyon, ang lahat ng takot ko ay natunaw sa isang malalim na pagkauhaw. Hindi ko na gustong magpanggap. “Gusto din po kita,” bulong ko, ang boses ko ay halos basag na sa pagnanasa. “Gusto ko rin kayong matikman.”

Parang isang hayop na pinakawalan, hinila niya ako patayo at iginaya papunta sa loob ng aming kwarto. Ang bawat hakbang ko ay nanginginig, hindi dahil sa kaba, kundi dahil sa anticipation .

Pagpasok namin, binitiwan niya ako nang bahagya. Dahan-dahan, inalis niya ang kanyang suot na sando. Ang kanyang torso ay isang obra ng kalupitan at lakas—bawat kalamnan ay nakaukit nang malalim, ang kanyang dibdib ay parang pader na naghihintay na pasukin. Ang mga peklat sa kanyang balikat ay nagkukuwento ng mga labanang hindi ko kailanman maiintindihan. Sa harap niya, pakiramdam ko ay isang papel lang ako na madaling mapupunit.

“Hubarin mo,” utos niya, ang boses ay puno ng awtoridad habang itinuturo ang kanyang pantalon.

Nanginginig ang aking mga daliri habang inaabot ang kanyang sinturon. Bawat pagkalas ng buckle ay parang paghila sa isang pisi na magpapasabog sa tensyon. Nang mahulog ang kanyang pantalon, ang init ng kwarto ay tila lalong tumindi.

Lumuhod ako. Ang amoy niya ay lalong tumapang sa aking ilong—ang amoy ng isang lalaking naghihintay ng kanyang premyo. Inilapit ko ang aking mukha, at sa unang pagkakataon, naramdaman ko ang tunay na laki ng kanyang kapangyarihan.

Dinikit ko ang aking labi sa ari niya na natatakpan pa rin ng kanyang underwear . Pinapakiramdaman ko ang init. Pinapakiramdaman ko ang laki niya. Kahit may takip pa ay nalalasahan ko na ang kanyang pag-aari, lalo na sa bandang nagsisimula nang mamasa.

“Ano pa ang hinihintay mo? Sayong-sayo na ’yan,” ang utos niya na nagpamula sa aking mga tenga. Iniisip ko, totoo ba ito? Matitikman ko na siya.

Hindi ko na kaya ang sarili ko at ibinababa ko na rin ang kanyang underwear . Hindi ko akalain ang taba nito. Hindi ko na maibaba pa nang husto dahil sa kaba. Ang laki nito, ang init, ang itim.

“Ang tagal mo naman eh,” hindi na makapaghintay si Tatay Dante. Siya na ang tuluyang nagbaba ng kanyang underwear . Pagbaba nito ay agad na tumama ang malaki niyang ari sa aking mukha.

“Isubo mo na,” utos niya na agad-agad kong ginawa. Sinimulan ko ang ulo na nagpaungol kay Tatay. Pero hindi sapat ’to; kailangan kong maging mabilis. Kailangan maisubo ko nang buo.

Ang una kong pagtatangka na serbisyuhan si Tatay Dante ay tila naging palyado. Masyadong malaway, masyadong sloppy , masyadong hayok. “Dahan-dahan, Jiro,” babala niya, ang kanyang kamay ay humawak sa aking buhok, pinapatnubayan ako.

Nang muling dumaan ang aking dila sa kanyang balat, ang lasa niya ay parang alat ng dagat na hinaluan ng isang kakaibang tamis na nagpapaikot sa aking ulo. Hindi siya basta-basta nagpapadala; sa bawat kilos ko, nararamdaman ko ang kanyang pagtugon. Ang kanyang mga ungol ay hindi ordinaryo—mga tunog ito na nagmumula sa pinakamalalim na parte ng kanyang lalamunan, mga ungol na parang pag-ungol ng isang leon na nawawalan na ng pasensya.

“Ah… f*ck, Jiro…” ang boses niya ay halos pabulong na sa gitna ng kanyang pag-ungol.

“Tay…”

“Ituloy mo lang at huwag kang hihinto,” utos niya. Ang kanyang kamay sa aking ulo ay humihigpit; ang bawat haplos niya ay nagpapakita ng pagnanasang angkinin ang bawat segundo.

Ito ang pinakamalaking bagay na naranasan ko, at sa totoo lang, may parte ng aking pagkatao na nag-aalangan, pero ang kanyang presensya—ang kanyang dominasyon—ay tila isang droga. Habang patuloy ako, mas lalong nagiging marahas ang kanyang mga kilos. Ang bawat hipo niya sa aking batok ay nagpapaalala sa akin kung sino ang tunay na may kontrol.

“Ah… ahh… Jiro… ang init ng labi mo… ganyan nga, sikipan mo pa…”

Ang kanyang mga kamay ay bumababa sa aking likuran, hinahaplos ang aking balat nang may pagnanasa. Ang bawat haplos niya ay parang pag-aangkin. Hindi na lang ito tungkol sa physical pleasure ; ito ay tungkol sa pagsuko ko sa kanya.

“Mas malalim,” utos niya, ang kanyang boses ay nanginginig na sa tindi ng nararamdaman.

Sinunod ko siya. Sa bawat paggalaw ko, ramdam ko ang kanyang pag-ungol na lalong lumalakas, isang tunog na nagpapatunay na ang taong itinuturing kong ama ay tao rin pala na kayang maging marupok. Ang dynamics sa aming pagitan ay tuluyang nabago. Hindi na siya ang gabay; siya na ang nagtutulak sa akin sa bingit ng kawalan.

“Oh, Diyos ko… Jiro…” ang kanyang hininga ay mainit na humahampas sa aking mukha.

Sa bawat ungol niya, sa bawat haplos niya, nawawala ang lahat ng aking alinlangan. Ang aking buong mundo ay nakatuon na lamang sa kung ano ang mararamdaman ko sa susunod na sandali. Ang kwarto ay puno na ng aming hininga, ng aming mga ungol, at ng aming mga katawang nag-aagawan sa init.

Hindi na ako huminto. Hindi na ako nagtanong. Sa gitna ng dilim, sa pagitan ng mga pader na nagkukubli sa aming sikreto, hinayaan ko ang aking sarili na mabalot ng kanyang dominasyon. Ang lahat ng nakaraan, ang lahat ng sakit, ang lahat ng pagdurusa—lahat ng iyon ay nagbago ng anyo at naging isang marahas na pagnanasa na tanging si Tatay Dante lang ang makakapagbigay ng lunas.

“Tay…”

“Sige lang, Jiro. Serbisyuhan mo lang ako…”

Ang gabi ay patuloy na bumabalot sa amin, at sa bawat segundo, ramdam ko ang paghigpit ng hawak niya sa aking buhok—isang tanda na sa gabing ito, wala nang kawala, at wala nang babalikan. Ang bawat hibla ng aking malay ay kanya na, at sa bawat pag-ungol niya, mas lalong nagiging malalim ang aming paglubog sa isa’t isa.

Kabanata 25: Ang Pagtatapat ng Laman

Sa kalagitnaan ng halos tatlumpong minuto kong pagsubo ay pinutol ni Tatay Dante ang aking paggalaw. Inayos niya ang aking posisyon saka inilapit ang aking mukha upang makita ang nag-aapoy niyang mga mata.

“Hindi naman patas kung hindi mo sa akin ipapakita ang galing mo, Jiro,” boses ni Tatay Dante, mababa at parang naghihiwa sa hangin. “Sigurado ako na may mga natutunan ka sa kumpare ko kung paano magpaligaya ng lalaki. Bakit hindi mo ipakita sa akin kung gaano ka kahusay?”

Ang hamon ay parang kuryenteng dumaloy sa aking mga ugat. Sa kabila ng aking paghingal, ang kanyang mga mata ay nananatiling matalim, naghihintay, nag-uutos. Ang bawat hibla ng kanyang pagkatao ay nagmamakaawa para sa aking atensyon.

Dahan-dahan, itinaas ko ang aking mga kamay at hinawakan ang kanyang mga balikat. Ramdam ko ang init na nagmumula sa kanyang balat, isang init na tila nagmumula sa kaibuturan ng isang bulkan. Ang kanyang dibdib ay malapad, matigas, at binalot ng manipis na layer ng pawis na kumikislap sa ilalim ng madilim na ilaw ng kwarto.

“Kung iyan ang gusto mo, Tay,” sagot ko, ang boses ko ay halos pabulong ngunit puno ng determinasyon. “Nais ko ring ipakita sa inyo na hindi na ako bata. Ako na ang Jiro na nakikipaglaro sa pagnanasa. Handa kong ibigay sa iyo ang lahat. Handa kong ipakita sa iyo ang sarap.”

Hindi na ako nag-atubili. Inilapit ko ang aking mukha sa kanyang dibdib at nagsimulang halikan ang bawat sulok nito. Ang lasa ng kanyang balat ay halo ng alat, ng matapang na tabako, at ng isang kakaibang bango na sa kanya lamang matatagpuan—amoy ng lalaking nagtatrabaho sa ilalim ng araw, ng bakal, at ng kapangyarihan. Habang ang aking mga labi ay abala sa paghalik sa kanyang dibdib, ang aking mga kamay ay bumaba sa kanyang gitna.

Hnnngg…

Ang mahinang ungol ni Tatay Dante ay umalingawngaw sa loob ng kwarto nang hawakan ko ang kanyang ari. Ito ay hindi lamang basta mainit; ito ay nagbabaga, isang buhay na nilalang na tila naghihintay na pakawalan. Ang walong pulgadang haba nito ay mabigat sa aking palad, at ang mga ugat na nakapulupot sa ibabaw nito ay parang mga nakatagong mapa ng isang matinding pagnanasa. Ang kulay nito ay maitim-itim, simbolo ng lahat ng pagtitimpi na kanyang kinimkim sa loob ng mahabang panahon.

Ginamit ko ang dulas ng aking laway upang maipakita kay Tatay na kahit sa aking mga kamay ay kaya kong ibigay ang hinahanap niya. Mabagal ang aking pagtaas-baba, minsan pa ay nilalaro ko rin ang butas sa ulo. At sa pagpikit niya at mga ungol, nakuha ko ang kompirmasyon—tama ang ginagawa ko, nasasarapan siya.

Habang ang aking kanang kamay ay ginagawa ang ritwal ng pagpapanatili sa kanyang tigas—isang mabilis at ritmikong paghaplos mula sa base hanggang sa dulo—ang aking mga labi ay naglalakbay pababa sa kanyang mga biceps .

“Ah… Jiro… mukhang bihasang-bihasa na ’yang makasalanan mong labi.”

Bawat pagdampi ng aking labi sa kanyang braso ay nagdudulot ng bahagyang paggalaw ng kanyang kalamnan. Ang kanyang balat ay matigas, animo’y yero na nakabalot sa bakal, ngunit sa bawat paghigpit ng aking paghawak, nararamdaman ko ang kanyang pagtugon. Ang bawat haplos niya sa aking batok ay nagbibigay ng mensahe: Akin ka, at akin ang bawat sandaling ito.

Ang tensyon sa silid ay nagiging napakatindi. Hindi na ito usapin ng ama at anak; ito ay usapin ng dalawang nilalang na lalamunin ng kanilang sariling gutom. Ang amoy ng kanyang katas na nagsisimula nang tumulo sa dulo ng kanyang pag-aari ay humahalo sa amoy ng aming pawis, isang halimuyak na nagpapadali sa aking paghinga ngunit nagpapabilis sa tibok ng aking puso.

“Sarap na sarap ka sa katawan ko, ah. Tiyak ako na hindi mo natitikman ’yan sa kahit na sinong lalaki. Tama ba?” sabi niya, marahil ay nakikita ang pagkaligalig ko. Hindi ko lang kasi ituon ang pokus ko sa kanyang biceps at dibdib; sinisiguro ko rin na napapadpad ang aking dila sa kanyang kili-kili, nalalasahan ang alat nito.

Ang aksyon ko ay nagbibigay ng kiliti kay Tatay. Bawat kilos ko ay aprub sa kanya. Pero alam niya na hindi rito nagtatapos ang lahat. “Ang sarap! Pero hindi puputok ang bulkan kung hindi mo seserbisyuhan ulit. Isubo mo na, ipakita mo sa akin na mahal mo ako,” udyok niya ulit, ang boses niya ay nanginginig na sa tindi ng kanyang pagpipigil.

Hindi ko na hinintay ang susunod na utos. Ibinalik ko ang aking atensyon sa kanyang pag-aari. Ngayon, ang bawat pagsubo ay may kasamang layunin. Ginamit ko ang aking dila upang pamilyar ang aking sarili sa bawat anggulo ng kanyang pagkatao. Ang lasa nito ay mapait-tamis, isang lasa na nagpapatunay sa kanyang lalim at sa kanyang pagiging dominante.

“Hhh… f*ck… ayan… Masarap ba? Ako ba ang pinakamasarap na lalaki na natikman mo?” Tumango ako sa tanong niya bilang pagtugon habang ang aking bibig ay abala pa rin sa pagpapaligaya sa ari niyang tila hindi marunong lumambot.

Ang boses ni Tatay Dante ay punung-puno ng paghihirap at kasiyahan. Ang kanyang mga kamay ay humigpit sa aking buhok, hindi upang pigilan ako, kundi upang ilapit pa ako nang husto.

Bawat paggalaw ng aking ulo ay dinidiktahan ng kanyang ritmo. Ang laki ng kanyang pag-aari ay humahamon sa kakayahan ng aking bibig, isang pisikal na katotohanan na hindi ko maikakaila. Ramdam ko ang bawat pulgada nito na humahaplos sa aking lalamunan, isang pakiramdam na nakakatakot ngunit nakakaadik. “Sa lahat ng nakasiping ko, ay ikaw pa lang ang nakakasubo niyan nang buo.” Ito ang nagsindi sa aking loob na mas pag-igihan pa. Bawat subo ay dapat buo, mula ulo hanggang sa dulo.

“Dahan-dahan… ganyan… oo, Jiro…” Sa putol-putol na salita ni Tatay, nakita ko ang kanyang pagnanasa.

Ang kanyang mga ungol ay hindi na lamang basta tunog; ito ay mga pagtatapat. Bawat ungol ay nagsasabi kung gaano niya katagal itinago ang lahat ng ito, kung gaano niya pinigilan ang kanyang sarili na hindi ako galawin, at kung gaano siya nagpapasalamat na sa wakas, ibinigay ko sa kanya ang pagkakataong ito na angkinin ako nang buo. Ang dami ng kanyang katas na nagsisimula nang bumalot sa aking labi ay tanda ng isang baha na hindi na mapipigilan.

“Tay… napakasarap po nito. Hindi na ako makapaghintay na pagsilbihan kayo araw-araw,” bulong ko sa gitna ng aking pagkilos.

Hindi siya sumagot. Ang tanging naririnig ko na lamang ay ang kanyang mabigat na paghinga at ang kanyang kamay na ibinabalik ang atensyon ng aking labi sa kanyang ari. Ang bawat pagsubo ko ay nagiging mas malalim, mas marahas, at mas puno ng pagnanasa. Ang kanyang katawan, na dati ay itinuturing kong sagrado, ay ngayon ay aking nilalaro. Ang bawat hibla ng kanyang kalamnan ay tila tumutugon sa aking bawat galaw.

“Ahh… Jiro! Iyan na. Lunukin mo lahat ng ’yan!”

Sa isang biglaang paggalaw, naramdaman ko ang kanyang paghigpit. Ang kanyang mga kamay sa aking ulo ay hindi na mapakali, tila ba gusto na niyang ubusin ang lahat ng distansya sa pagitan namin. Ang kanyang katawan ay bumigay na sa rurok. Ang bawat pagbuga niya ng kanyang mainit na katas ay tila isang pagbuhos ng lahat ng kanyang kinimkim na emosyon. Ang lasa nito ay matapang, mainit, at puno ng lahat ng pagnanasang itinago niya para sa akin.

Para akong nalulunod sa dami. Hindi ko ito malulunok lahat, pero ang pagdiin ni Tatay Dante sa aking ulo ang naging tulong para ang bawat katas ay hindi makalabas sa aking mga labi, sinisigurong ang bawat isa nito ay makakahanap ng tahanan sa aking kalooban.

Nang matapos ang lahat, ang katahimikan ay muling naghari. Ang tanging naririnig ay ang aming magkasabay na paghingal.

Tumayo ako at inakyat ang kanyang dibdib, na ngayon ay basang-basa ng pawis. Yumakap ako sa kanya nang mahigpit, ang aking hubad na balat ay dumidikit sa kanyang dibdib na unti-unti pa ring kumakalma. Sa yakap na ito, wala nang ama, wala nang anak. Ang tanging naririto ay dalawang tao na nagbago ang mundo, dalawang kaluluwang natagpuan ang kanilang sarili sa gitna ng isang bagong yugto.

Hinawakan ni Tatay ang aking ulo upang mapaharap ako sa kanya. Imbis na pandidiri dahil sa pagseserbisyo ko ay binigyan niya ako ng halik. Isang matagal at matamis na halik. Isang selyo na ang dalawang kaluluwa na dati ay nawawala ay ngayon ay natagpuan na ang isa’t isa.

Kabanata 26: Ang Pag-init ng Mga Aralin

Lumipas ang tatlong araw na tila isang panaginip na hindi ko gustong magising. Ang dati naming bahay—iyong maliit na espasyo na puno ng alikabok at amoy ng sigarilyo—ay nagbago. Hindi nagbago ang mga gamit, hindi naman lumaki ang sala, ngunit ang hangin sa loob ay naging mabigat, malapot, at puno ng kakaibang tamis.

Lagi kong dama ang presensya ni Tatay Dante. Mula sa paggising ko, ang presensya niya ay hindi na lang basta isang ama na nagbabantay. Ngayon, siya ay isang lalaking laging nakabantay sa bawat galaw ko.

“Magluto ka ng almusal, Jiro,” sabi niya isang umaga. Nakasandal siya sa hamba ng pinto ng kusina, nakasuot lang ng kupas na sando na basang-basa ng pawis galing sa maagang ehersisyo.

“Opo, Tay,” sagot ko.

Habang naghihiwa ako ng sibuyas, ramdam ko ang titig niya sa likod ko. Hindi iyon nakakailang; sa halip, iyon ang nagbibigay ng kakaibang enerhiya sa mga kamay ko. Nang matapos ako, lumapit siya. Hindi niya ako hinawakan, pero ang init ng katawan niya ay dumikit sa balikat ko.

“Masarap ang luto mo,” bulong niya sa tainga ko. Ang hininga niya ay may halong amoy ng kape at sigarilyo. Hinaplos niya ang batok ko, isang haplos na matagal at mapang-angkin. “Pero mas masarap ka.”

Nang napansin niya ang paninigas ng aking katawan at pamumula ng aking mukha, tumawa siya nang mahina—isang tunog na nagmumula sa dibdib niyang matigas na parang pader. Pagkatapos ay lumabas siya sa bakuran. Pinanood ko siya mula sa bukas na pinto.

May mga pagkakataon na nakikita ko siyang nakatitig sa kawalan; ang kanyang mukha ay seryoso, ang panga niya ay nakakuyom. May mga gabi rin na naririnig ko siyang lumalabas ng bahay para makipag-usap sa kung sino sa dilim, sa isang taong nag-aabang sa labas ng bakod. Marahil ay mga kumpare niya lang na nangangamusta. Napaisip tuloy ako, ang tagal na ng huling inuman sa bahay. Magkakagalit na ba sila?

Sa loob ng bahay, ang lahat ay umiikot sa pagiging masunurin ko.

Gabi-gabi, ang kwarto namin ay nagiging training ground . Karamihan sa mga lesson niya ay pagsasalo sa init ng laman. Marahil ay normal lang ito dahil bukas na ang sikreto. Pero sa panahong ito ay hindi ko pa rin naman nararamdaman si Tatay Dante sa loob ng aking hiyas. Mayroon ba siyang inihahanda para sa akin?

“Luhod, Jiro,” utos niya isang gabi.

Sumunod ako agad. Ang sahig na kahoy ay malamig sa aking mga tuhod, ngunit ang tingin ni Dante ay nagpapainit sa akin.

“Kaunti pa lang ang nalalaman mo tungkol sa pagpapalitan ng init. Marami ka pang dapat matutunan, marami ka pang isusubo kung gusto mong maging magaling,” sabi niya habang nakaupo sa gilid ng kama, pinagmamasdan ako mula sa itaas. “Kailangan mong matutunan ang disiplina. Ang pagnanasa ay hindi lang basta paglabas ng sarap. Ito ay tungkol sa paghihintay. Sa pagkontrol.”

Kinuha niya ang aking baba at inilapit ang mukha ko sa kanyang pag-aari. Hubad na ang pang-ibaba ni Tatay Dante, at ang matapang na amoy ng kanyang pagkalalaki ay amoy na sa buong silid. “Ito ang aralin mo ngayon. Huwag mong gagamitin ang kamay mo. Gamitin mo lang ang labi at dila mo. Kapag hindi ko sinabing tapusin mo, kahit anong hingal mo, kahit anong lapot ng laway mo, hindi ka hihinto.”

Sinimulan ko ang aking ginagawa. Ang init niya ay tumatagos sa akin. Habang inilalapat ko ang aking mga labi, ramdam ko ang bawat ugat sa kanyang ari na tila naghihiwalay sa ilalim ng aking balat. Ang lasa niya ay pamilyar—matapang, maalat, at mapang-angkin.

“Ah… ganyan, samahan mo ng kaunting dila,” ungol niya.

Sa bawat pagsubo ko, dinadagdagan niya ang tensyon. Minsan, kapag malapit na akong madulaw sa laki at taba ng kanyang pag-aari, lalo pa niyang ididiin ang aking ulo. Ang sakit ay nagpapalinaw sa isip ko.

Pero hindi ko na kaya. Masyadong mahaba at masyadong mataba. Naduwal ako kaya napalayo ako sa kanya.

“Hindi tayo matatapos hangga’t hindi mo kayang isubo nang buo ang aking ari nang sunod-sunod. Bakit ka huminto? Sabi ko ba tapos na?” tanong niya, ang boses ay parang babala.

“H-hindi pa po, Tay,” sagot ko, hirap na hirap sa paghinga.

“Good boy.”

Sa mga gabing iyon, mas lalo kong nararamdaman na may iba siyang binabalak. Hindi lang niya ako ginagawang kalaro sa kama. Ginagawa niya akong kanya . Binabaklas niya ang bawat bahagi ng pagkatao ko na may sariling desisyon. Sa bawat araw na lumilipas, mas nagiging sunud-sunuran ako.

Isang hapon, habang naglalaba ako sa bakuran, nakita ko siyang nakaupo sa gilid ng hagdan, naglilinis ng kanyang gamit. Ang mga kamay niyang puno ng kalyo ay tila sanay na sanay sa paghawak ng bakal. Nakita ko ang isang maliit na notebook na nakalabas sa kanyang bulsa—may mga nakasulat dito na hindi ko nabasa. Nang mapansin niya ang tingin ko, mabilis niya itong itinago at tiningnan ako nang masama.

“Anong tinitingnan mo?” tanong niya.

“Wala po, Tay. Nagtataka lang po ako kung bakit… bakit parang laging abala kayo,” pagtatapat ko.

Tumayo siya at lumapit sa akin. Ang anino niya ay nilamon ako. “Jiro, masyadong mainit ang mundong ginagalawan natin. Alam ko na hindi mo naiintindihan pa ang lahat. Pero tandaan mo ito: inihahanda kita para sa mas malalaking bagay. Sinisiguro ko na hindi ka magiging mahina.”

Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o matuwa. Masyadong malabo ang mga sinasabi ni Tatay. Hindi ko na rin naman nais na magtanong dahil parang seryoso siya sa pagtatago ng kanyang mga sikreto.

Kinagabihan, mas marahas ang naging pagsasama namin.

“Gusto kong makita mo kung gaano ka kahalaga sa akin,” sabi niya habang pinipilit akong gumalaw sa paraang gusto niya.

Ang aralin niya ay lalong humirap. Pinilit niya akong mag-adjust sa bawat anggulo, sa bawat ritmong gusto niya. Ramdam ko ang pagod, ang sakit ng panga ko, ang pamamanhid ng aking katawan, pero sa tuwing lilingon siya sa akin na may tinging puno ng gutom, nawawala lahat ng pagod ko.

“Jiro, kaya mo pa?”

“Kaya ko pa, Tay. Para sa inyo.”

“Iyon ang gusto ko. Hindi lang basta katawan ang kailangan ko, kundi ang buong pagkatao mo na nakadepende sa bawat utos ko.”

Habang nakatingin ako sa kanya sa gitna ng kadiliman ng aming kwarto—sa lalaking nagbigay sa akin ng sarap na hindi ko akalaing posible—napagtanto ko na hindi lang ako isang anak o isang kalaro. Ako ay isang proyekto . Isang piraso sa isang mas malaking laro na siya lang ang nakakaalam ng mga panuntunan.

Ang bawat halik niya ay hindi na lang basta pagpapakita ng affection . Iyon ay mga selyo. Mga marka na nagsasabing sa bawat paghinga ko, sa bawat pagtibok ng puso ko, siya ang may hawak ng renda.

“Matulog ka na,” sabi niya matapos ang isang matinding sesyon kung saan halos mawalan na ako ng malay sa tindi ng sarap at pagod. Hinaplos niya ang buhok ko, isang haplos na puno ng pagmamay-ari. “Marami pa tayong gagawin sa mga susunod na araw. Kailangan mong maging handa.”

Pumikit ako, pero hindi ako nakatulog agad. Nakinig ako sa bawat kaluskos sa labas, sa bawat paghinga ni Tatay Dante, at sa bawat kaba sa aking dibdib. Alam ko, sa bawat araw na lumilipas, mas lumalalim ang pagkakalubog ko. At sa bawat pagkakataong tinuturuan niya ako ng mga “aralin” sa kama, mas nawawala ang takot ko at napapalitan ng isang nakakabaliw na pagkauhaw na malaman kung hanggang saan ang kayang gawin ni Tatay Dante para sa akin—o kung ano pa ang kaya niyang gawin sa akin .

Hindi na ako nagtatanong. Hindi na ako nag-aalinlangan. Ang buong mundo ko ay lumiit at naging ang apat na sulok ng bahay na ito, ang mga bisig ng lalaking ito, at ang mga sikretong unti-unti niyang binubuksan sa harap ko, isa-isa, hanggang sa wala na akong matakbuhan kundi siya.

Kabanata 27: Ang Hangganan

Ang init sa loob ng silid ay tila nagiging solidong bagay na bumabalot sa aming mga balat. Hindi na lamang ito simpleng pagpapalitan ng likido; ito ay isang ritwal na nilalamon ang bawat natitirang bait ko. Nakaluhod ako sa ibabaw ng kumot, ang aking mga kamay ay nakadapo sa malapad na balikat ni Tatay Dante, nararamdaman ang bawat paggalaw ng kanyang malalaking muscle sa ilalim ng aking mga palad.

“Natututo ka na, Jiro. Kaya mo na ang aking kabuuan,” boses niya, mababa, garalgal, at punong-puno ng awtoridad habang pinapaikot-ikot ko ang aking dila sa kanyang pag-aari.

Bihasa na ako. Sa mga nagdaang araw, naging “proyekto” ako ng disiplina niya. Hindi na ako naduduwal sa bawat pagsubo. Alam ko na kung paano yakapin ng aking lalamunan ang bawat pulgada ng kanyang bigat.

Ang lasa niya ay parang bakal na hinaluan ng matapang na tabako—isang lasa na dati ay nakaka-intimidate, ngunit ngayon ay nagiging hudyat na lamang ng aking pagka-addict. Hindi ko na maisip ang gabi na hindi ko matitikman si Tatay Dante. Para sa akin, ang bawat session na ito ay aking buhay. Mahirap man, lahat ng ’yan ay akin ding matututunan.

Hnnngg… ahh… Jiro…

Huminto si Tatay Dante. Hinawakan niya ang aking buhok, marahas na hinila ang aking ulo paitaas upang mapilitan akong huminto sa aking ginagawa. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa pagnanasa, nakatitig sa akin na tila ba sinusuri niya ang bawat hibla ng aking pagkatao.

“Tingnan mo ako,” utos niya.

Sinunod ko siya, kahit na hingal na hingal ako. “Alam mo ba kung bakit kita ginaganito? Bakit kailangan mong matuto ng disiplina bago ang lahat?”

Umiling ako, hindi ko na kayang magsalita.

“Dahil ang bigat ko, Jiro… hindi ito para sa mga mahihina.” Bumaba ang boses niya, naging seryoso at malalim. “Lahat ng babaeng nakasiping ko, lahat sila umiiyak. Lahat sila umalis dahil sa laki at bagsik nito. Hindi nila nakayanan ang sakit; hindi nila nakayanan ang pader na kailangan nilang gibain para lang matanggap ako nang buo.”

Napatitig ako sa kanya. Ang mga salitang iyon ay hindi pagmamayabang; ito ay isang babala. Isang pag-amin ng isang lalaking laging nag-iisa dahil sa kanyang sariling kalikasan.

“Ano ba ang tingin mo sa halos gabi-gabing nating gawain?” dugtong niya, mas humigpit ang hawak sa aking batok. “Sinasanay kita hindi lang para maging sunud-sunuran. Sinasanay kita dahil kapag pumasok ako sa iyo, wala nang balikan. Pag nabasag ka, hindi ko na mabubuo ang bawat piraso mo.”

Ibinigay sa akin ni Tatay Dante ang notebook na itinatago niya sa akin noong mga nakaraang araw. “Dito ko isinusulat ang progress mo. Kung gaano na kalalim ang kaya mong tanggapin, at kung gaano katagal.” Tiningnan ko ang notebook; puno ito ng mga notes ni Tatay tungkol sa aking galing at pagkatuto.

Tumingin ako sa kanyang ari—ang walong pulgadang simbolo ng kanyang kapangyarihan—at sa halip na matakot, nakaramdam ako ng kakaibang kumpetisyon. Bakit? Bakit niya iniisip na hindi ko kaya? Kung siya ang nagturo sa akin, siya ang dapat na unang sumuko.

“Kaya ko po, Tay,” sabi ko, ang boses ko ay matatag, puno ng hamon. “Subukan niyo. Ipakita niyo sa akin kung hanggang saan ang bigat ninyo. Hindi ako susuko. Hindi ako katulad nila.”

Ngumisi si Tatay Dante, isang ngiting hindi umabot sa kanyang mga mata—isang ngiting puno ng panganib. “Matapang. Gusto ko ’yan.”

Inihiga niya ako nang marahas sa kama. Ang bawat pagtama ng aking likod sa matigas na kutson ay nagpabilis sa tibok ng aking puso. Mabilis ang bawat galaw niya. Kumuha siya ng pampadulas; ang malamig na likido ay ibinuhos niya sa aking hiyas, na naging dahilan upang manginig ang aking buong katawan.

“Kinailangan ko pang bilhin ito nang patago para ’di ka masasaktan,” sabi ni Tatay Dante. Doon sumagi sa aking isipan: hindi pala ang mga kumpare o kung sinong kaibigan ni Tatay ang kausap niya. Bumibili pala siya ng pampadulas para sa akin, para sa amin.

“Ito na ang unang aralin na hindi mo malilimutan. Pasensya na, Jiro. Hindi ako naniniwala sa paghahanda gamit ang daliri. Kung hindi mo agad kaya ang bigat ng aking pagkalalaki, sabihin mo. Ititigil ko ang lahat ng ito,” bulong niya sa tainga ko. Tila isang hamon.

Dahan-dahan, idinampi niya ang ulo ng kanyang pag-aari sa aking bukana. Ramdam ko ang init na nagmumula rito, isang init na tila nagbabantang sunugin ang aking kalooban. Ang laki nito—napakalaki—ay tila isang dambuhalang pader na pilit na pumapasok sa isang maliit na lagusan.

Ahhh!

Sa unang diin pa lamang niya, nakaramdam ako ng parang napunit na tela sa aking loob. Isang matalas at nakakabinging sakit ang dumaloy mula sa aking puson hanggang sa aking utak. Hindi ito basta sakit; ito ay bigat na hindi ko akalaing makakaya ng isang tao.

“Jiro… titingnan kita sa mata,” sabi ni Tatay Dante, ang boses niya ay nagpipigil na tila ba pati siya ay hirap na hirap sa tensyon. “Sabihin mo kung hihinto ako. Sabihin mo kung ayaw mo na. Tandaan mo, wala pa tayo sa kalahati.”

“Huwag… huwag kayong hihinto,” pilit kong sinabi, kahit na may namumuong luha sa aking mga mata dahil sa tindi ng antak.

Nagsimula siyang itulak ang kanyang sarili. Bawat pulgada ng kanyang ari ay isang labanan. Ang aking buong katawan ay tumutugon sa isang paraang hindi ko kontrolado—ang aking mga binti ay nanginginig, ang aking mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa kumot, naghahanap ng anuman na makakapagbigay sa akin ng suporta.

“Ang sikip… f*ck, Jiro. Sa totoo lang, akala ko ay napaluwag ka na ng aking mga kumpare. Pero sa sikip mo, hindi pa rin ako sigurado kung kaya mo ba talaga ako,” ungol ni Tatay Dante. Ang kanyang mukha, na dati ay kalmado, ay puno na ngayon ng paghihirap at pagnanasa. Ang bawat hibla ng kanyang kalamnan ay nakalitaw, ang mga ugat sa kanyang braso ay nag-aalsa sa bawat pagdiin niya.

Ang ritmo ay mabagal, marahas, at hindi mapigilan. Ang bawat pagpasok niya ay parang paghukay sa isang lupang matagal nang tuyo. Naririnig ko ang tunog ng aming balat na nagtatama, isang tunog na basang-basa at malapot, umaalingawngaw sa bawat sulok ng tahimik naming kwarto.

Ahhh! Tay… ang laki… masyadong malaki…

“Kaya mo ’yan. Isipin mo na ako ang nagmamay-ari sa bawat pulgada mo,” sagot niya habang mas lalo niyang idinidiin ang kanyang bigat. Bawat pasok niya ay akala ko ay napapasok na niya nang buo. Pero mali ako, ang haba niya ay tila walang hangganan.

Hindi ko na alam kung gaano na katagal ang nakalipas. Bawat minuto ay parang isang oras ng pagpapahirap na may halong nakakabaliw na sarap. Ang sakit ay nagiging sentro ng aking mundo, ngunit sa gitna ng sakit na iyon, may nararamdaman akong kakaiba—isang pakiramdam na ako ay “napupuno.” Ang bawat paggalaw niya ay tila nagtatanggal ng bawat hadlang sa aking pagkatao.

“Sobra… sobra na po…” sigaw ko, ang boses ko ay garalgal, puno ng halo-halong emosyon.

“Konting tiis na lang. Mapapasok ko na nang buo,” bulong niya. Ramdam ko ang kanyang paghinga sa aking leeg, mainit at mabilis. “Kaya mo pa? O gusto mong huminto na ako?”

“Hindi… sige pa… kaya ko…”

Nakabaon na ang kalahati ng kanyang pag-aari sa loob ko, isang pakiramdam na hindi ko maipaliwanag kung gaano kasakit at kasarap. Nakabitin lang kami sa kawalan. Nakita ko ang mga mata ni Tatay na tila nagdadalawang-isip kung itutuloy niya pa ang pagpasok.

Nangibabaw ang katahimikan sa loob ng kwarto, maliban sa aming magkasabay na paghingal at sa basang tunog ng aming pagkakadikit. Nararamdaman ko ang bigat niya—isang dambuhalang presensya na nagmamay-ari sa akin.

“Kaya ko po, Tay!” sabi ko sa kanya. Hinawakan ko ang kanyang pisngi, inaalis ang lahat ng pag-aalinlangan na mayroon siya.

Hanggang sa…

AAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHH!

Isang mabilis na pagbayo ang ginawa ni Tatay. Dama ko na magkadikit na ang nag-iinit naming mga katawan. Napatawa si Tatay sa reaksyon ko. Binigyan ko naman siya ng ngiti kahit na parang nahihiwa sa dalawa ang aking buong pagkatao.

Kabanata 28: Ang Paghubog sa Yaman ng Laman

Hindi pa humuhupa ang panginginig ng aking kalamnan mula sa unang pagpasok. Ang bawat hibla ng aking laman ay tila nagbabago ang porma, binabaklas at muling ibinubuo sa ilalim ng bigat ni Tatay Dante. Ang init na dumadaloy sa loob ko ay hindi na lang basta nararamdaman; ito ay amoy ng musk , ng pinaghalong pawis at matapang na tabako na tila sumasapi sa aking sistema.

“Hinga, Jiro. Huwag mong labanan,” mahinang utos niya sa aking tainga. “Sigurado ka bang kaya mo? Ngayong nakapasok na ako nang buo, wala na itong atrasan.”

Tumango ako, pilit na sinasabi sa sarili ko na kaya ko ang bigat. Ang kanyang boses ay parang ugong ng kulog na nagmumula sa dibdib niyang nakadikit sa aking balat. Ramdam ko ang bawat paggalaw niya—mabagal, mariin, at tila sinusukat ang bawat sulok ng aking pagkatao. Sa posisyong ito, nakaharap ako sa kanya, ang aking mga binti ay nakapulupot sa kanyang matigas na baywang. Bawat pagdiin niya ay nagpapadala ng alon ng hapdi sa aking puson, ngunit sa kabila ng kirot, may kakaibang pakiramdam ng pagiging “puno” na hindi ko maipaliwanag.

Ahhh… Tay…

“Good. ’Yan, enjoyin mo lang. Siguraduhin mo na nasasarapan ka sa bawat pagpasok ko,” bulong niya.

Pinagmamasdan ko ang kanyang mukha sa dilim. Ang kanyang panga ay mahigpit na nakakagat, ang kanyang mga mata ay nakapikit nang mariin, tila nagpipigil ng isang malakas na pwersa. Ang bawat pagbayo niya ay marahas, parang bakal na tumatama sa mainit na kandila. Ang bawat pagtama ng aming mga balakang ay lumilikha ng tunog na malapot at basa, isang ritmo na tila tumitibok kasabay ng aming mga puso.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong napapikit at napakapit nang mahigpit sa kanyang likuran. Ang bawat hapdi sa aking loob ay tila isang babala na ang katawan ko ay umaabot na sa limitasyon nito.

“Kaya mo pa?” tanong niya, ang hininga niya ay mainit na humahampas sa aking pisngi.

“Opo… sige pa,” sagot ko, kahit na ang boses ko ay parang pinupunit ng sakit.

Bigla siyang huminto, ngunit hindi siya lumabas. Ang katahimikan ay sinira lamang ng aming magkasabay na malalim na paghinga. Dahan-dahan, inihilig niya ako sa aking tagiliran. Hinaplos niya ang aking balakang at inayos ang aking mga binti hanggang sa maging magkapares ang aming likod at harap—isang posisyong pamilyar, ngunit ang anggulo ay nagpapadama sa akin ng kakaibang lalim.

Dito, ramdam ko ang bawat ugat sa kanyang pag-aari na humahaplos sa mga sensitibong bahagi ng aking loob. Ang sakit ay nagbago ng direksyon; hindi na ito basta antak, kundi isang matalim na sensasyon na tumatagos hanggang sa aking mga bituka.

F ck… Jiro, napakasikip mo pa rin.*

“Nasasaktan po ako, Tay,” ungol ko, ang aking mga kuko ay nakabaon sa aking mga braso.

“Nandiyan ang tunay na sarap, sa gitna ng sakit. Sabi ko naman sa ’yo ’di ba, wala nang atrasan,” sagot niya.

Nagsimula na naman siyang gumalaw. Ang bawat pagbayo ay mas malalim, mas madiin. Ang bawat friction ay nagdudulot ng init na tila nagbabantang sunugin ang aking mga ugat. Sa bawat pagtulak niya, ang aking katawan ay napapatalon, ang aking ulo ay humihilig sa unan habang naglalabas ako ng mahabang ungol na hindi ko na mapigil. Ang amoy ng kwarto ay naging mas matapang—ang amoy ng paglalaban ng dalawang laman.

Hindi ako makatingin sa iba kundi sa kanyang mga kamay na nakapulupot sa aking bewang, humahawak sa akin nang mahigpit na tila ako ay isang mamahaling gamit na hindi niya papayagang mabitawan.

Ah-ahhh… Tay, masyado…

“Masyado ka kasing mayabang eh. Tiisin mo lang. Nag-eenjoy na si Tatay oh. Ayaw mo naman ’di ba na mabitin ako? Nasasanay na kaya ’yung lagusan mo sa laki ko,” pag-aamo niya sa akin. Ang kanyang ritmo ay naging mekanikal, walang tigil, walang awa. Kasabay nito, ang aking katawan ay nanginginig sa sakit na may halong sarap.

Nararamdaman ko ang aking sarili na unti-unting nawawalan ng kontrol. Ang aking buong pagkatao ay nakatuon na lamang sa kung gaano kalalim ang bawat pagpasok niya. Ang sakit na naramdaman ko noong una ay unti-unti nang naghahalo sa isang bagay na nakakabaliw—isang tensyon na hindi ko alam kung paano ilalabas.

Biglang bumilis ang kanyang ritmo. Ang bawat paghampas niya ay naging mabilis at walang patumangga. Ang aking katawan ay tila isang instrumentong pinapatunog sa malakas na paraan.

“Tingnan mo ang ginagawa natin, Jiro,” utos niya.

Sa gitna ng hapdi, nakita ko ang repleksyon ng aming pagtatagpo sa anino. Ang laki ng kanyang pag-aari na lumulunok sa akin, ang bawat pag-alon ng aking mga binti, ang bawat pagdiin niya. Ito ang rason kung bakit niya ito ginagawa.

“Kailangan mong makilala ang bawat anggulo nito, Jiro,” ang boses niya ay naging seryoso sa gitna ng kanyang paghingal. “Kailangan mong masanay sa laki at bigat nito sa kahit anong posisyon. Hindi lang para sa sarap, kundi para hindi ka na muling mawasak sa tuwing hahawakan kita. Gusto kong maging kasing-tibay ng loob mo ang pagtanggap mo sa akin ngayon.”

Ang bawat salita niya ay nagpapatindi ng aking pagkadurog. Ang sakit ay hindi na lamang pisikal; ito ay pagtanggap sa kanyang pagmamay-ari.

Hnnn-aaahhh!

Hindi ko na napigilan. Ang isang hindi inaasahang alon ng init ay nagsimulang mag-ipon sa aking puson. Walang kamay na humahawak, walang ibang paraan—ang bawat paghampas niya sa aking loob ay sapat na upang gisingin ang isang bahagi ng aking katawan na hindi ko pa nararanasang mabuhay nang ganito. Ang bawat pagbayo ay tila nagpapadaloy ng kuryente mula sa aking mga binti hanggang sa aking utak.

“Jiro? Anong nangyayari?”

Hindi ako nakasagot. Ang aking mga binti ay nanginginig nang malakas, ang aking mga daliri sa paa ay nakakuyom. Ang init sa aking loob ay biglang sumabog—isang klase ng sarap na nakakabulag, nakakabaliw, at nakakawala ng bait. Ang aking buong katawan ay nag- freeze , ang aking hininga ay naputol sa isang matinis na sigaw na hindi ko na mapigilan.

“Pasensya na, Tay, nabasa ko po ang kama,” sabi ko habang nararamdaman ang likido na nanggaling sa aking ari. Hindi ko inakala na maaari din pala itong mangyari sa akin. Dito ko natutunan ang tunay na sarap. Sarap na si Tatay lamang ang makapagbibigay.

“Sabi ko sa ’yo eh. Mahirap man tanggapin ang akin, pero masarap naman,” ang paglabas ng aking katas ay nagtulak kay Tatay. Ginawa niyang normal ang ritmiko ng pagpasok niya.

Pabilis ito nang pabilis, palalim nang palalim. Ang utak ko ay lumilipad na sa ere. Iba ang sensasyon, lalo na’t hindi ko mapigilan ang panginginig ng aking katawan. Binibigay ni Tatay ang lahat, ibinabaon niya ang lahat.

“Malapit na…” bulong niya, sinasabayan ng malalalim na pagbayo. Tila nawawala na rin siya sa katinuan.

AAAAAHHHHHH!

Doon na rin bumagsak ang lahat ng lakas ni Tatay Dante. Ang bawat pagbayo niya ay naging marahas at sunod-sunod, hanggang sa maramdaman ko ang mainit niyang paglabas sa aking kaibuturan. Ang aming mga katawan ay tila nag-iisa na lamang—basang-basa ng pawis, nanginginig sa pagod, at puno ng kakaibang bigat.

Nagtagal ang aming pagkakadikit. Wala kaming imik. Ang tanging naririnig lamang ay ang aming magkasabay na paghingal na unti-unting bumabalik sa normal. Hinalikan-halikan ni Tatay ang aking likod. Dinampi niya ang ulo niya sa aking tenga, tila ba ang pagmamarka niya ay hindi natatapos sa loob ko, kundi maging sa mga parte na visible sa labas ay kailangan niya ring angkinin.

Unti-unti niyang binawi ang kanyang pag-aari, at ang kawalan sa loob ko ay nagdulot ng isang matinding hapdi na agad ding napalitan ng sarap ng pagkapagod.

Bumagsak siya sa aking tabi, ang kanyang malapad na dibdib ay nakadikit sa aking likod. Hinila niya ako palapit, yakap-yakap ako nang mahigpit na tila ayaw na niya akong bitawan kailanman. Sa dilim, ramdam ko ang kanyang mga labi sa aking batok.

“Ngayon ko lang naramdaman ang ganung sarap. Ngayon lang ako nakapagpaputok sa loob ng kahit na sinuman,” bulong niya na natatawa. “Salamat, Jiro. Naging matatag ka.”

Pumikit ako, ang aking buong pagkatao ay pagod na pagod, ngunit sa loob ko, alam kong nagbago na ang lahat. Hindi na lang ako anak. Hindi na lang ako kalaro. Ako na ang kanyang pinakamatibay na sandata, ang kanyang pinakamasayang aralin, at sa bawat paghinga ko, ang bawat bahagi ng katawan ko ay marka na ng kanyang pagmamay-ari. Hindi na ako makakaalis pa.

Kabanata 29: Ang Paanyaya sa Dilim

Ang bahay ay tahimik. Sa labas, ang mga kuliglig ang tanging ingay na bumabasag sa katahimikan ng barrio, ngunit sa loob, ang hangin ay mabigat—tila may tensyong pilit na nagtatago sa ilalim ng bawat sulok ng sala.

Naghuhugas ako ng mga pinagkainan. Ramdam ko ang presensya ni Tatay Dante sa likuran ko. Hindi siya nagsasalita, ngunit ang bawat paghakbang niya sa sahig na kahoy ay nagpapakita ng kanyang pagiging dominante. Ang kanyang mga kamay, na malalaki at puno ng peklat, ay dahan-dahang humawak sa aking baywang. Hinalikan niya ang aking batok; ang kanyang mga labi ay mainit at magaspang sa aking balat.

Bzzzt. Bzzzt.

Ang tunog ng cellphone ni Dante sa ibabaw ng mesa ay tila isang babala. Binitawan niya ako. Kinuha niya ang device , at habang binabasa niya ang mensahe, ang kanyang ekspresyon ay naging seryoso. Wala nang bakas ng lambing.

“May text message mula sa mga kumpare ko,” bulong niya. Hindi ko kailangang magtanong. Alam ko kung ano ang ibig sabihin ng mga pangalang iyon. “Gusto nilang bumalik sa Biyernes.”

Tumigil ako sa paghuhugas. Ang tubig ay patuloy na tumutulo sa aking mga kamay, ngunit hindi ko ito naramdaman. Ang pangamba ay unti-unting gumagapang sa aking dibdib.

“Tara, mag-usap muna tayo,” utos niya. Hindi na siya naghintay ng sagot. Naglakad siya patungo sa aming silid; ang kanyang mga balikat ay malapad at tila sakop ang buong daanan.

Sumunod ako. Ang kwartong ito ang naging saksi sa lahat ng aking pagsuko. Pagpasok ko, nakaupo siya sa gilid ng kama, hubad ang sando, ipinapakita ang tribal tattoo na bumabalot sa kanyang kanang balikat hanggang sa dibdib. Ang kanyang buhok na buzz cut ay tila mas matalim sa ilalim ng malamlam na ilaw.

“Maupo ka,” turo niya sa kanyang harapan.

Umupo ako sa sahig, sa pagitan ng kanyang mga binti. Tumingin ako sa kanya, nag-aabang.

“Alam mong hindi sila titigil,” panimula niya. Ang kanyang boses ay hindi galit, ngunit may awtoridad na hindi mo matatanggihan. “Yung mga lalaking ’yun, Jiro… uhaw sila. Nakita nila ang pagbabagong nangyayari sa iyo, sila ang nagturo sa ’yo ng mga makamundong bagay. Hindi nila hahayaang makalampas ang pagkakataong muling makuha ang atensyon mo.”

“Tatay…” pabulong kong tawag.

“Jiro, tignan mo ako.” Hinawakan niya ang aking baba at inangat ang aking mukha upang magtagpo ang aming mga mata. “Gusto ko silang papasukin. Gusto kong ibahagi ka sa kanila… kung handa ka. At kung iyon ang gusto mo.”

Natigilan ako. Ang mga salitang iyon—ibahagi—ay parang kutsilyong humiwa sa aking sistema. Ilang linggo na rin na kami lang ni Tatay ang naniniig sa kama. Marami na akong natutunan at naipakita ko na kaya ko siya. Ngunit kaya ko pa rin ba ang mga kumpare niya? Paano kung sa isang gabi, sabay-sabay naman sila?

“Gusto mo ba ang nangyayari sa atin? Gusto mo bang nararamdaman ang bigat ng iba, o ang sa akin lang ang sapat na para sa iyo?” tanong niya. Ang kanyang mga mata ay nanunuri—hindi humihingi ng pabor, kundi humihingi ng katotohanan.

“Tay… hindi ko po alam,” sagot ko, pilit na pinipigilan ang panginginig ng aking boses.

“Huwag kang magsinungaling. Noong mga nakaraang gabi, nakita ko ang bawat galaw mo. Nakita ko ang bawat ungol na pinipigilan mo. Alam kong sa bawat pagkakataon na hawak kita, may parte sa iyo na naghahanap ng higit pa. Hindi kita pinipilit, Jiro. Pero kung papayag ako, gusto kong alam mo na ang mga patakarang ilalatag ko. Huwag na tayong magbiruan. Alam mong hindi inuman ang pupuntahan ng mga kumpare ko na ’yan.”

Tumayo siya at naglakad patungo sa bintana, tinitignan ang kadiliman sa labas. “Kung papapasukin natin sila sa Biyernes, kailangan kontrolado ang lahat. Hindi sila ang magdidikta kung paano ka nila hahawakan. Ako. Ako ang pipili kung sino ang lalapit, kung sino ang papasok, at kung gaano katagal. Gusto mo ba ’yun?”

Lumapit ako sa kanya at niyakap ang kanyang baywang mula sa likod. Ang init ng kanyang katawan ay nagbibigay sa akin ng lakas. “Tay, basta kayo ang nandiyan… basta kayo ang nakatingin… kaya ko.”

Humarap siya sa akin; isang ngiting puno ng panganib at pagmamay-ari ang gumuhit sa kanyang mukha. “Magaling. Dahil sa Biyernes, Jiro, hindi lang sila ang maglalaro. Tayong lahat. Pero tandaan mo, kahit sino pa ang humawak sa iyo, kahit sino pa ang pumasok, ang pag-aari ko sa iyo ay hinding-hindi magbabago.”

Hinila niya ako palapit, at ang kanyang mga kamay ay mabilis na bumaba sa aking shorts upang hubarin ito.

“Ito ang huling paghahanda natin bago ang Biyernes. Alam ko na naiintindihan mo na hindi lang kita hinahanda para sa akin, kundi pati sa mundo sa labas na hindi mo matatanggihan,” bulong niya.

Itinulak niya ako sa kama; marahas ang bawat galaw niya. Ang aking likod ay dumampi sa malamig na kutson. Hindi na ako nagtanong, hindi na ako lumaban. Alam ko ang susunod na mangyayari. Hindi gaya ng una, mas sanay na ang aking lagusan, at alam kong sa pagsasanay na ito ay kakayanin ko rin ang pagpasok niya. Ang bawat pagdiin niya, ang bawat haplos ng kanyang matigas na ari sa aking hita, ay paalala na sa loob ng bahay na ito, siya ang batas.

“Jiro, buksan mo ang binti mo,” utos niya.

Sinunod ko siya. Sa bawat paghinga ko, ang amoy ng kanyang tabako at pawis ay lalong tumatapang. Ramdam ko ang kanyang paghahanda—ang bawat pag-angat ng kanyang balakang, ang pagkapit niya sa aking mga balikat.

“Biyernes… handa ka na ba para sa kanila?” tanong niya habang idinidikit ang ulo ng kanyang ari sa aking bukana.

“Tay… handa po ako,” sagot ko, kahit na ang boses ko ay garalgal na sa pagnanasa.

Sa isang mabilis na pagtulak, ipinasok niya ang kanyang kabuuan. Ang sakit ay naroon, ang pamilyar na hapdi ng pagpuno, ngunit ang sarap ay mas matindi. Ang bawat pagbayo niya ay marahas, puno ng gigil, at tila sinusubukan kung gaano kalalim ang kaya kong tanggapin.

Ahhh!

“Ang sikip mo… lagi kang masikip,” ungol niya. Ang kanyang mukha ay puno na ng pawis, ang kanyang jawline ay naninigas.

Hinawakan ko ang kanyang batok, pilit na hinahatak ang kanyang katawan palapit. Gusto ko ng higit pa. Gusto ko ng mas matindi. Ang bawat paghampas niya sa aking loob ay nagpapatalon sa akin. Ang tunog ng aming pagtatagpo ay umaalingawngaw sa buong silid—basang-basa, mabilis, at walang tigil.

“Gusto mo ba ng marami?” tanong niya habang bumibilis ang ritmo.

“Opo… Tay… please…”

Bumilis pa siya. Ang bawat pagbayo ay tila pagpukpok ng bakal. Ang aking mga binti ay nanginginig, nangangalay sa pagkakatayo. Wala na akong ibang mundo kundi ang init ng kanyang katawan sa loob ko.

“Sa Biyernes, ganito rin ang gagawin nila. Pero tandaan mo, Jiro, kahit ilang lalaki pa ang dumating, ako lang ang nagmamay-ari sa iyo—malinaw ba?”

Ang bawat salita niya ay nagpapadala ng kuryente sa aking sistema. Matapos ang ilan pang mga minuto, ang pagtatapos ng umpugan ng laman ay mabilis na lumalapit—isang bulkan na handa nang sumabog. Ang kanyang mga pagbayo ay naging mas malalim, mas madiin, hanggang sa maramdaman ko ang mainit na likido na unti-unting nag-iipon sa kanyang loob.

“Tay… ahhh!”

Sabay kaming bumagsak patungo sa kama. Ang aking katawan ay nanlalambot; ang bawat muscle ay tila nawalan na ng lakas. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang aming magkasabay na malalim na paghinga sa gitna ng dilim.

Niyakap niya ako nang mahigpit, ang ari niya ay nasa loob ko pa rin. Halos hindi ako makahinga, pero gusto ko ang pakiramdam na iyon—ang pag-aari, ang kontrol.

“Biyernes,” bulong niya sa aking tainga bago pumikit. “Huwag kang matakot, Jiro. Sa pagsasanay ngayon, mas kaunti na ang pagsigaw mo sa sakit. Alam ko na kakayanin mo ang higit pa sa akin.”

Pumikit na rin ako, ramdam ang bigat niya sa ibabaw ko. Alam ko na sa pagmulat ng aking mga mata, hindi na babalik ang dati. Ang mundo ko ay tuluyan nang lalamunin ng mga gabi ng inuman, ng mga lalaking uhaw, at ng lalaking nagmamay-ari sa akin—si Tatay Dante. Handa na ako. At sa totoo lang, gusto ko na ring dumating ang Biyernes.

Kabanata 30: Ang Muling Pagbabalik

Sumapit na ang Biyernes na aking hinihintay; ang gabi ay tila nagsimula nang may kakaibang bigat. Sa labas, tumigil ang mga kuliglig sa pag-awit, na para bang pati sila ay nakikiramdam sa tensyong bumabalot sa aming bakuran. Ang lampara sa poste ay pabalik-balik ang kurap, nagbibigay ng pasumpong-sumpong na liwanag sa lamesang kahoy. Doon, nakalapag ang mga bote ng alak, mga basong nababalot ng hamog dahil sa yelo, at ang amoy ng inihaw na liempo na humahalo sa makapal na usok ng sigarilyo.

Nakaupo si Tatay Dante sa dulo. Wala na ang maskara ng mapagkalingang ama na nakasanayan ko. Nakasandal lang siya, ang malapad na balikat ay abot-abot ang kapal sa dilim, at ang mga mata niya—na dati’y puno ng pagbabantay sa akin—ay ngayo’y naniningkit sa isang uri ng awtoridad na hindi na kailangang magsalita para iparamdam ang kanyang batas.

“Jiro, pulutan,” maikling utos niya. Ang boses niya ay parang ugong ng makina—mababa, matigas, at hindi pwedeng suwayin.

Hindi ako nagdalawang-isip. Mula sa kusina, lumabas ako dala ang isang plato ng mainit na sisig. Ang bawat hakbang ko ay maingat, ngunit ramdam ko ang mga matang nakatutok sa bawat galaw ko. Si Ninong Boyet, sa kanan, ay hindi inalis ang tingin sa aking mga balakang. Si Tito Nestor, sa kaliwa, ay tila nilalamon ng kanyang paningin ang bawat pulgada ng balat ko. Si Mang Fred naman, ang pinakamatanda, ay nakatitig lang mula sa dilim; ang mga kamay niya ay nakapatong sa lamesa, naghihintay, nakikiramdam.

Habang inilalapag ko ang plato, dahan-dahang gumalaw si Tatay Dante. Hindi ito mabilis; isa itong kalkuladong pagdulas. Ang kanyang magaspang na palad ay dumapo sa aking hita, eksakto sa itaas ng tuhod ko. Ang init ng kanyang palad ay tumagos sa manipis na tela ng aking shorts, na nagpapatigil sa aking paghinga.

“Masarap ang luto mo ngayon, Jiro,” ani niya, habang ang mga daliri niya ay dahan-dahang humahaplos pataas, patungo sa mas sensitibong bahagi ng aking hita. “Pero sigurado akong hindi lang luto mo ang magugustuhan ng mga kumpare mo.”

Tumingin siya sa tatlo. Ang ngiti niya ay hindi umabot sa kanyang mga mata; ito ay isang senyales. Ang haplos niya ay ang pormal na pagbubukas ng pintuan.

Tumawa nang mahina si Ninong Boyet. “Talagang magugustuhan namin, Dante. Lalo na ang naghain.”

“Huwag kayong mahihiya,” tugon ni Tatay, habang ang kamay niya ay nananatiling nakadiin sa hita ko. “Si Jiro ay para sa atin. Lahat naman tayo ay nagturo sa kanya, hindi ba?”

“Siyempre,” sagot ni Nestor, habang itinaas ang kanyang baso. Ang mga mata niya ay parang asong nagugutom, hindi maalis sa paraan ng pagtayo ko sa tabi ni Tatay. “Halos isang buwan din namin itong hinintay, pare.”

Nanginginig ang aking mga binti, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa uri ng atensyon na natatanggap ko. Ang bawat sulyap nila ay parang isang pisikal na hawak na bumabalot sa akin. Ang amoy ng alak na humahalo sa kanilang mga hininga ay nakakahilo.

“Uminom ka, Jiro,” utos ni Tatay. Inabot niya ang baso ng alak sa akin.

Tinanggap ko ito, at nagtama ang aking mga daliri sa matitigas niyang kamay. Ininom ko ang alak nang diretso, at ang anhang nito ay dumaloy sa aking lalamunan, nagpainit sa aking dibdib.

“Masarap?” tanong ni Mang Fred mula sa dilim. Ang boses nito ay kalmado, ngunit may talim.

“Opo, Mang Fred,” sagot ko, pabulong.

“Dito ka sa tabi ko,” utos niya.

Tumingin ako kay Tatay, naghahanap ng pahintulot. Tumango lang siya at muling hinaplos ang hita ko bago ako pakawalan. “Sumunod ka sa kanya. Gusto ka niyang makita nang malapitan.”

Naglakad ako patungo kay Mang Fred. Ang bawat hakbang ko ay sinundan ng mga mata nina Ninong Boyet at Tito Nestor. Nang makalapit ako, hinila ako ni Mang Fred sa kanyang tabi. Amoy tabako at lumang kahoy ang matanda. Ang kamay niya ay malaki at mabigat nang dumapo ito sa aking baywang, humahaplos sa aking likuran.

“Pasensya na sa nakaraan, ah. Masyado lang akong nahumaling sa’yo at nakalimutan ko ang sarili ko,” bulong niya sa tenga ko. Ang kanyang bigote ay tumutusok sa balat ko.

“Ayos lang po ’yun,” sagot ko.

“Magaling.” Hinaplos niya ang buong braso ko, mula balikat hanggang siko. “Ang mga batang tulad mo ay kailangang turuan ng tamang pagsunod. At mukhang pinalaki ka naman ni Dante nang tama.”

Sa kabilang bahagi ng lamesa, nagsalin muli ng alak si Ninong Boyet. “Dante, huwag mong masyadong pagdamutan ang kumpare mo. Si Nestor, matagal na ring hindi nakakakuha ng ganitong klaseng atensyon.”

“Nestor,” tawag ni Tatay.

Napatingin si Tito Nestor sa kanya; ang tiyan niya ay umaalon sa bawat paghinga. “Pare?”

“Lapitan mo siya. Huwag mong hintaying lumapit siya sa iyo,” utos ni Tatay.

Tumayo si Nestor. Ang dambuhalang pangangatawan niya ay nagbigay ng anino sa akin. Lumapit siya, at nang hindi man lang nagpapaalam, hinawakan niya ang pisngi ko at hinarap ako sa kanya. Ang mga daliri niya ay malalaki at magaspang, sapat para sakupin ang kalahati ng mukha ko.

“Ang ganda ng balat mo,” komento niya. Ang tingin niya ay bumaba sa mga labi ko. “Siguradong kasing-tamis ka pa rin ng alak na ito.”

Hindi ako nakagalaw. Ang presensya niya ay nakakasakal, ngunit ang hawak ni Tatay sa mesa ay nagbibigay sa akin ng lakas na manatili. Alam kong ito ang gusto nila. Ito ang hinihingi ng mundong ginagalawan ko.

“Huwag mong takutin, Nestor,” ani Tatay, habang humihithit ng sigarilyo. “Gusto naman niya ang ginagawa natin.”

“Gusto mo ba, Jiro?” tanong ni Nestor, habang ang kanyang hinlalaki ay pabalik-balik na humahaplos sa labi ko.

Napalunok ako. “Opo.”

Isang tawanan ang sumabog mula sa kanilang tatlo. Hindi ito tawa ng katuwaan, kundi tawa ng mga taong nakuha na ang gusto nila.

“Pumunta ka sa gitna,” utos ni Tatay.

Pumunta ako sa gitna ng kanilang bilog. Ang bawat isa sa kanila ay nakatingin sa akin. Sila—sina Ninong Boyet, Tito Nestor, at Mang Fred—ay tatlong lalaking may kanya-kanyang pagnanasa, tatlong lalaking may kanya-kanyang paraan ng paggamit sa akin.

“Ngayon,” sabi ni Tatay, habang nakatayo at lumalapit sa akin, “ipakita mo sa kanila kung gaano ka kahanda.”

Hinawakan niya ang buhok ko at bahagyang hinila ito pabalik, dahilan para mapatingala ako. Ang leeg ko ay naging lantad sa ilalim ng malamlam na ilaw. Nilagyan ni Tatay ng katas ng kalamansi at asin ang aking leeg.

“Boyet,” tawag ni Tatay.

Tumayo si Ninong Boyet at lumapit. Ang mga mata niya ay nagniningning sa pagnanasa. “Salamat, pare.”

Lumagok si Ninong Boyet ng alak mula sa baso. Pagkatapos, agad na dumapo ang labi niya sa aking leeg. Hiyawan ang mga magkukumpare habang ako ay patuloy na kinakain ng antisipasyon at hiya. Hayagan na nga ang pagkuha nila sa akin. Pero isa pa rin ang malinaw: walang nangyayaring kilos hangga’t hindi nag-uutos si Tatay.

Ang gabi ay patuloy na lumalim. Ang inuman ay naging isang madilim na ritwal. Hindi na ito usapan tungkol sa trabaho o sa barrio. Ito ay tungkol sa kapangyarihan. Sa bawat paggalaw ko, sa bawat haplos na tinatanggap ko, at sa bawat utos na sinusunod ko, unti-unti kong nararamdaman ang paglaho ng dating ako. Ang inosente ay napalitan na ng bahid ng mga kamay nila.

“Masaya ka ba, Jiro?” tanong ni Mang Fred habang hinahawakan ang baba ko, pinipilit itong tumingin sa kanya.

Tumingin ako kay Mang Fred, kay Tito Nestor, kay Ninong Boyet, at huli, kay Tatay Dante. Sa mga mata ni Tatay, nakita ko ang isang uri ng pagmamay-ari na alam kong hindi kailanman mabubura.

“Masaya po ako,” sagot ko.

Tumayo si Tatay at itinayo rin ako. Hinawakan niya ang baywang ko at hinila ako palapit sa kanya. “Ihanda mo na ang sarili mo, Jiro. Hindi pa tayo nagsisimula.”

Kabanata 31: Ang Basbas sa Kusina

Ang gabi sa bakuran ay tila isang kumukulo na kaldero. Ang bawat halakhak nina Tito Nestor at Mang Fred ay tumatagos sa katahimikan ng barrio; mabigat, mapangahas, at puno ng malisya. Nakaupo ako sa isang maliit na bangko, nagsisilbing alipin ng kanilang mga baso at pulutan, habang ang aking mga binti ay nakaramdam ng pamamanhid dahil sa tensyong hindi ko matakasan. Sa bawat pag-abot ko ng yelo, ramdam ko ang mga kamay nila—minsan ay “aksidenteng” dadampi sa aking hita, minsan ay hahawak nang matagal sa aking baywang. Hindi ako umiilag. Hindi ako lumalayo. Alam ko ang aking lugar.

Sa dulo ng lamesa, naroon si Tatay Dante. Hindi na siya ang Tatay na nagbabawal; siya na ang ringmaster . Ang bawat buga niya ng usok ng sigarilyo ay tila isang hudyat. Alam niya ang laro, at alam ko na kanina pa niya ako pinapasabik. Nakatingin siya sa akin; ang kanyang mga mata ay naniningkit, nagbabasa ng bawat kislot ng aking laman. Ang kanyang presensya ay nagsisilbing pader—isang proteksyong nagsasabing, “Akin ka, pero hahayaan kitang tikman nila.”

“Jiro,” tawag ni Tatay. Ang boses niya ay mababa, tila ang ugong ng kulog bago ang malakas na ulan.

Tumigil ako sa pag-aayos ng mga baso. “Po, Tatay?”

“Naubusan na tayo ng yelo sa loob. Kumuha ka sa freezer. Magpasa ka na sa Ninong Boyet mo, kailangan niya ng bagong baso,” utos niya. Ang kanyang tingin ay lumipat kay Ninong Boyet, isang mabilis na pagkindat na para bang nagpapaalam sa isang transaksyon.

Tumayo si Ninong Boyet; ang kanyang mga mata ay nagningning na parang isang mangangaso na nakakita ng huling target. “Tulungan na kita, Jiro. Baka mabigatan ka.”

Ang hininga ko ay huminto ng isang sandali. Alam ko ang ibig sabihin nito. Tumingin ako kay Tatay. Nakita ko ang pagtango niya, isang maliit na paggalaw ng ulo na nagbigay sa akin ng kumpirmasyon. Ito ang basbas. Sa unang pagkakataon, hindi ako natatakot. Ang kaba ay napalitan ng isang mapanganib na pananabik.

Pumasok ako sa kusina, at naramdaman ko ang pagbaba ng temperatura. Ang liwanag dito ay mas matapang, mas malinaw, at mas nakakababa ng depensa. Sinundan ako ni Ninong Boyet. Narinig ko ang pag-sara niya sa pinto ng kusina—isang tunog na tumama sa aking sikmura nang napakatigas. Sa labas, narinig ko ang yabag ni Tatay Dante. Tumayo siya sa mismong pintuan, nagsisilbing bantay, naninigarilyo, tinitiyak na walang istorbo ang kanyang “laro.”

Humarap ako kay Ninong Boyet habang nasa gilid ako ng refrigerator. Ang kanyang paghinga ay mabigat, tila isang hayop na pagod sa pagtakbo.

“Akala ko ba yelo ang kailangan mo?” tanong niya, ang boses ay garalgal. Lumapit siya; ang bawat hakbang ay tila pagpukpok ng martilyo sa sahig.

Hindi ako sumagot. Sa halip, ibinaba ko ang aking mga mata, ang isang pahiwatig ng pagsuko na alam kong magpapabaliw sa kanya.

“Paano ba ’yan, payag na ako ng Tatay mo, Jiro,” bulong niya habang hinihila niya ang aking buhok pataas, pinipilit akong tumingala. “Alam mo naman na siguro kung saang mundo ka napupunta kapag lasing na si Ninong.”

Mabilis ang mga pangyayari. Isang iglap, ang kanyang mga kamay ay nasa aking balikat, itinutulak ako patungo sa malamig na tiles ng sahig. Lumuhod ako. Ang lamig ng semento ay tumagos sa aking balat, ngunit ang init ng presensya niya ay higit na matindi. Sa bawat paggalaw niya sa paghubad ng kanyang pantalon, ang bawat tunog ng siper ay parang kidlat sa katahimikan ng kusina.

“Tignan mo ang sarili mo,” saad niya, ang kanyang mga kamay ay humahaplos sa aking buhok, marahas pero may halong pagsamba. “Sa wakas ay natuto ka na rin muli sa aking mga pangaral.”

Nang ilantad niya ang kanyang sarili, hindi ako nag-atubili. Tinanggap ko ang bigat niya sa aking palad. Ang kanyang balat ay mainit, parang bakal na bagong hango sa apoy. Sa bawat paghaplos ko sa kanya, naririnig ko ang kanyang mga ungol—mga tunog na puno ng pagod, pagnanasa, at ang matinding pangangailangan na mapagbigyan ng isang tulad ko.

“Oh, Jiro… ganyan nga,” pagdaing niya, habang itinutulak niya ang kanyang sarili sa aking bibig. Ang lasa niya ay pamilyar, ang pait ng alak na hinaluan ng natural na alat ng katawan. Ang unang ari na aking natikman.

Mas matapang ako ngayon. Sa bawat pag-atras at pag-abante, ginamit ko ang lahat ng aking natutunan. Ginamit ko ang aking mga labi bilang isang hawla, hinahayaan siyang maramdaman ang init ng aking bibig habang unti-unti kong nilalabas ang aking dila. Ang bawat pagdampi ng dila ko sa kanyang sensitibong bahagi ay nagpapatalon sa kanyang balakang.

“Ahhh… Diyos ko, mas lalo kang gumaling simula ng huli mong ginawa ’yan sa akin,” paos niyang bulong, ang kanyang mga kamay ay nakabaon na ngayon sa aking buhok, pilit na ipinapasok ang kanyang kabuuan nang mas malalim. “Napakagaling mo talaga magpaligaya, Jiro. Walang-wala ang mga asawa namin sa galing mo.”

Ang kusina ay naging isang mundo ng tunog. Ang bawat pagtama ng aking baba sa kanyang katawan, ang bawat basang tunog ng aming pagtatagpo, ang bawat ungol niya na tila isang dalangin na nagmamakaawa para sa katapusan. Sa kabila ng pinto, naririnig ko ang marahang paghithit ni Tatay Dante sa kanyang sigarilyo. Ang kaalamang naroon siya, nakikinig, nagbabantay, ay nagbibigay sa akin ng kakaibang lakas. Hindi ako nahihiya. Sa halip, ginamit ko ito. Mas lalo kong binilisan ang aking ritmo, pinapakita sa kanya ang aking pagiging bihasa.

“G*go… saan mo natutunan magpaligaya nang ganyan!” ungol ni Ninong Boyet, ang kanyang boses ay nanginginig sa matinding sarap. “Wala na talagang tatalo sa ’yo, Jiro. Ano, masarap ba? Gusto mo na ba ang katas ni Ninong? Sabihin mo lang!”

“Gusto ko pa,” pabulong kong sagot; ang aking mga mata ay nakapikit, nakatuon lang sa bawat paghinga at bawat paggalaw ng aking bibig.

Ang kanyang paggalaw ay naging agresibo—isang marahas na pagbayo ng kanyang balakang patungo sa aking mukha. Nararamdaman ko ang bawat ugat niya, ang bawat bahagi ng kanyang pagkalalaki na pilit na gustong humingi ng higit pa. Ang aking mga labi ay halos sumabog na sa pagod, pero ang pagnanasa na marinig siyang tuluyang mawala sa kanyang sarili ang nagpapanatili sa akin.

“Jiro… malapit na… malapit na, ’di ko na kaya!” ang kanyang boses ay naging isang sigaw na pinigilan.

Sa isang huling paghila ng aking buhok, naramdaman ko ang pag-init ng kanyang katawan. Hindi ako huminto. Naramdaman ko ang pagdaloy ng mainit na likido sa aking dila, isang matapang at maalat na agos na aking tinanggap nang buong-buo. Naramdaman ko ang kanyang pagkapit sa aking balikat, ang kanyang buong bigat na bumagsak sa akin, at ang mga ungol niya na unti-unting humihina, naging malalim na paghinga na puno ng pasasalamat.

“Lunukin mo,” utos niya, ang boses ay mahina, halos pabulong na lang. “Para sa ’yo lang ang lahat ng ’yan.”

Hindi ako tumanggi. Nilunok ko ang lahat; naramdaman ko ang bawat patak na dumadaloy sa aking lalamunan—isang simbolo ng aking pagpapasailalim at ang aking pagtanggap sa kanilang mundo. Nang matapos ang lahat, bumagsak siya sa sahig, ang kanyang dibdib ay mabilis na umaangat at bumababa. Ako naman, lumuhod lang ako sa harap niya; ang aking labi ay basa pa ng kanyang sarap, ang aking paghinga ay bumabalik sa normal.

Tumayo ako nang dahan-dahan. Ang malamig na tiles ay nanunuot sa aking tuhod, pero hindi na mahalaga. Kinuha ko ang isang tisyu, pinunasan ko ang aking mukha, at inayos ang aking sarili.

“Galing mo na ngayon, Jiro,” sabi ni Boyet, habang inaayos niya ang kanyang suot. “’Di talaga ako magsisisi na tinuruan kita ng mga makamundong gawain.”

Hindi ako sumagot. Tumingin lang ako sa pinto. Binuksan ko ito nang dahan-dahan.

Nakatayo si Tatay Dante sa labas, ang sigarilyo ay kalahati na lang, ang kanyang mukha ay walang emosyon habang tinitignan niya ang aking labi na basa pa at ang aking mga mata na medyo mapula. Tumingin siya sa loob, nakita si Boyet na nag-aayos pa ng sarili, at pagkatapos ay bumalik ang kanyang tingin sa akin.

Isang marahang pagtango ang ibinigay niya sa akin—isang pagkilala. Isang “mahusay.”

“Balik na tayo sa labas,” sabi ni Tatay, ang kanyang boses ay kalmado at mapang-angkin.

Naglakad kami pabalik sa bakuran. Ang hangin ay mas malamig na ngayon, pero ang pakiramdam ko sa loob ay nag-aapoy. Habang naglalakad ako, ramdam ko ang titig ng ibang kumpare. Alam nila. Nakikita nila sa mukha ko ang nangyari sa kusina. Pero sa halip na mahiya, inayos ko ang aking tayo. Naramdaman ko ang kamay ni Tatay sa aking balikat, humahawak nang mahigpit, tila sinasabi sa buong mundo na ako ang kanyang premyo, at ang larong ito ay nagsisimula pa lamang.

Kabanata 32: Sa Dulong Bahagi

Ang hangin sa bakuran ay tila bumigat, humahalo ang matapang na amoy ng gin sa usok ng sigarilyo at sa mamasa-masang damo ng gabi. Naririnig ko ang tawanan nina Ninong Boyet at Mang Fred; bawat halakhak nila ay parang mga putok ng baril na bumabasag sa katahimikan ng barrio—nakakabingi at puno ng malisya.

“Dante, mukhang may balita tungkol sa agawan ng lote sa kabilang kanto,” wika ni Mang Fred. Ang boses niya ay mababa at seryoso. “Sabi ng mga taga-kabilang barrio, may mga taong nagmamasid na raw sa mga boundary natin.”

Tumingin si Tatay Dante sa kanya, naniningkit ang mga mata. “Hayaan mo sila. Ako ang bahala maglinis kapag lumampas sila sa guhit. Walang makakapasok sa teritoryong ito nang hindi ko nalalaman.”

Habang nakatutok ang atensyon ng lahat sa seryosong usapin ni Tatay, nakita ko ang isang mabilis na sulyap niya kay Tito Nestor. Walang binanggit na salita, pero sapat na ang pagtango ni Tito Nestor. Tumayo ang matanda, at ang dambuhala niyang pangangatawan ay nagbigay ng mahabang anino sa damuhan.

“Ihi lang ako,” maikling sabi ni Tito Nestor.

Kusa akong tumayo. Hindi ko kailangan ng utos. Ang puso ko ay nagsimulang pumitik nang mabilis; ang kaba at pananabik ay naghahalo sa aking dibdib. Sinundan ko siya patungo sa madilim na sulok ng bakuran—doon sa bahaging natatakpan ng makapal na mga halaman at lumang kagamitan. Ang lakad lang ang layo nito sa lugar kung saan ko unang natutunan ang makamundong pagnanasa kasama si Ninong Boyet.

Ang bawat hakbang ko sa tuyong dahon ay parang tibok ng sarili kong tensyon. Nang makarating kami sa dilim, malayo sa liwanag ng inuman, humarap si Tito Nestor sa akin. Ang amoy niya—isang masangsang na timpla ng alak, lumang pawis, at ang pamilyar na alat ng kanyang balat na may halong tabako—ay bumalot sa akin.

“Buti na lang at marunong ka naman palang makiramdaman at hindi na kailangang utusan,” bulong niya, garalgal ang boses, parang pagkayod ng papel de liha sa kanyang lalamunan.

Hindi ako sumagot. Yumuko ako, hinayaan kong bumagsak ang buhok ko sa aking mga mata. Mabilis niya akong hinila sa braso; ramdam ko ang tigas at lakas ng kanyang kamay na sanay sa mabigat na trabaho. Ipinatong niya ang kanyang palad sa batok ko, marahan pero puno ng awtoridad, at itinulak ako patungo sa isang lumang sofa na nakatambak sa gilid.

Sumandal ang likod ko sa maalikabok na tela ng sofa. Sa bawat pagdampi ng aking katawan, parang may mga langgam na gumagapang sa aking balat.

“Ito ang gusto ko sa’yo, Jiro,” bulong niya habang kinakalikot ang sinturon ng kanyang pantalon. “Tahimik. Sumusunod.”

Nang lumantad ang kanyang ari, mas tumapang ang amoy ng pagkalalaki sa malamig na hangin. Alam ko ang dapat kong gawin. Dahil may basbas na ako ni Tatay Dante, wala akong pag-aalinlangan.

Ang init ng balat ni Tito Nestor sa aking pisngi ay parang apoy. Imbes na ipasok niya agad sa bibig ko, tila pinaglalaruan pa niya ako at sinasampal-sampal muna ang mainit niyang ari sa akin.

“Namiss mo ba ’to, Jiro? Kasi ikaw, namiss ka nito,” bulong ni Tito Nestor, tila itinatrato ang kanyang ari bilang isang buhay na nilalang.

Magaspang ang kanyang hita, at ramdam ko ang makapal na buhok doon na humahaplos sa aking mga binti. Nang buksan ko ang aking mga labi, sinalubong ko ang tigas at laki niya.

“Ah… ganyan nga,” ungol niya. Isang pigil na tunog, parang hayop na nasisiyahan sa kanyang pain.

Masikip ang bawat paglapat ng aking mga labi. Ang bawat pag-atras at pag-abante ko ay may pamilyar na antak, pero ngayong alam ko na ang laro, ginawa ko itong sining. Ang lasa niya ay matapang—may alat ng pawis at hapdi ng alak.

Kaluskos.

Napalingon ako sa gilid. May narinig akong yabag sa labas ng bakuran, sa may kalsada. Tumigil ang paghinga ko. Akala ko ay may nakapansin sa kahalayan na ginagawa naming dalawa. Nasa madilim kaming bahagi ng bakuran, pero ang hangin na nararamdaman ko ay simbolo pa rin na ginagawa namin ang lahat ng ito sa labas—walang anumang pader ang nakaharang sa aming kapangahasan.

“Sige lang. Ituloy mo lang. Huwag kang matakot. Mas matakot ka sa kung ano ang kaya kong gawin sa’yo,” utos niya, hinihigpitan ang hawak sa buhok ko.

Sa di-kalayuan, narinig ko si Tatay Dante na sinipa ang isang walang lamang bote ng alak. “G*go ka talagang Boyet ka, ang ingay mo! Tuloy mo ’yung kwento mo, nakikinig ako!”

Alam ko ang ibig sabihin noon. Sinadya ni Tatay na gumawa ng ingay para ilihis ang atensyon ng iba. Nakahinga ako nang maluwag. Ang atensyon ni Tito Nestor ay muling bumalik sa akin. Hindi ko masyadong pansin, pero marahil ay nakakatunog na rin ang iba pang kumpare ni Tatay.

“Galingan mo, Jiro. Gusto ko, maramdaman ko ang bawat kislot ng dila mo.”

Ang dambuhalang katawan ni Tito Nestor ay nagsimulang manginig. Ang bawat dapo ng dila ko sa kanyang sensitibong bahagi ay nagpapadala ng kidlat sa kanyang sistema.

“Ah… Jiro… ganyan… d’yan sa dulo…” ang mga ungol niya ay naging pabulong na sigaw. Ang kanyang mga kamay ay nakabaon sa balikat ko, dinidikdi ako sa sofa na parang gusto niyang maipasok nang buo ang laki ng kanyang pag-aari.

Ang bawat lunok ko ay may kasamang basa at malalim na tunog. Ramdam ko ang bawat ugat sa kanyang ari na tumitibok sa loob ng aking bibig. Masikip, mainit, at puno ng dominasyon. Kinapa ko ang kanyang hita; ang mga kalamnan ay matigas na parang bato.

“Masarap?” tanong niya, puno ng malisya ang boses.

Tumango ako, nanlalabo ang aking paningin sa sarap at sa dami ng hangin na pumapasok sa aking lalamunan. Mas bumilis ang aking ritmo. Ramdam ko ang pag-init ng kanyang katawan at ang pagbilis ng kanyang paghinga.

“Lapit na… Jiro… ’wag kang titigil… lunukin mo lahat, ah. Naipon ko lahat ng ’yan para sa’yo.”

Sa isang mabilis na pagkilos, naramdaman ko ang pag-alsa ng kanyang balakang. Ang mainit at makapal na likido ay dumaloy sa aking lalamunan. Tinanggap ko ang lahat—walang natira, walang sinayang. Iyon ang aking pag-aari; iyon ang aking kapalaran.

Nang matapos, bumagsak ang bigat ni Nestor sa sofa; ang mga kamay niya ay nakapatong pa rin sa ulo ko. Humihingal kami sa gitna ng dilim. Ang amoy ng aming ginawa ay kumalat sa hangin—mainit at puno ng lihim.

“Galing mo talaga. Kaya hinahanap-hanap ka nitong alaga ko eh,” bulong niya habang inaayos ang kanyang pantalon. Kalmado na ang kanyang boses, balik sa dati na parang walang nangyari.

Inayos ko ang aking sarili at pinunasan ang aking labi gamit ang likod ng aking kamay. Nanginginig pa rin ang aking mga binti.

“Mag-ayos ka na,” utos niya, sabay tapik nang malakas sa balikat ko. “Balik na tayo sa labas. Sigurado, nagtataka na sila kung bakit ang tagal nating umihi.”

Tumalikod siya at naglakad pabalik sa maliwanag; ang kanyang tindig ay muling naging dominante. Naiwan ako sa dilim, hinihingal, pinapakiramdaman ang bawat bahagi ng aking katawan na puno ng marka ng kanyang pag-aari.

Pagdating sa labas, sinalubong ako ng tingin ni Tatay Dante. Hindi siya nagsalita, pero ang isang seryosong pagngiti niya ay parang sinasabihan ako na marami pa akong ibang mararanasan ngayong gabi.

Nagpatuloy ang inuman, ang tawanan ay bumalik, at tahimik akong bumalik sa aking pwesto—ang inosenteng binata sa paningin ng marami, pero ang pag-aari ng mga lalaking naghari sa gabing ito.

Kabanata 33: Ang Tahimik na Predador

Ang inuman sa labas ay tila isang malaking makina na hindi nauubusan ng gatong. Ang bawat halakhak nina Ninong Boyet at Mang Fred ay tumatagos sa bintana, kasabay ng usok ng sigarilyo na humahalo sa amoy ng tuyong damo. Ramdam ko ang pamamanhid ng aking mga binti; ang bawat kalamnan ko ay tila mga kwerdas ng gitara na sobrang higpit na ang pagkakatimpla.

“Tatay,” paos kong bulong nang lumapit ako kay Tatay Dante. Ang aking boses ay halos mawala, nilamon ng pagod. “Magpapahinga lang ako sa loob. Medyo napapagod na po kasi ako.”

Tumingin si Tatay Dante sa akin. Hindi siya agad sumagot. Inayos niya ang kanyang pagkakaupo, binitawan ang basong may lamang gin, at matagal akong tinitigan. Ang kanyang mga mata—malamig, mapanghusga, at puno ng kakaibang awtoridad—ay bumagtas sa aking katawan. Isang marahang tapik sa aking balikat ang kanyang ginawa.

“Sige, Jiro. Magpahinga ka,” wika niya, ang boses ay seryoso ngunit may nakatagong kahulugan. “Pero tandaan mo, ang gabi ay hindi pa natatapos.”

Tumalikod ako, ang aking mga paa ay mabigat habang naglalakad patungo sa loob ng bahay. Ang sala ay madilim; tanging ang liwanag na nagmumula sa labas na tumatagos sa bintana ang nagbibigay ng kaunting anino sa mga kasangkapan. Humilata ako sa sofa; ang malamig na tela nito ay sumalubong sa mainit kong balat. Pinikit ko ang aking mga mata, sinusubukang hilingin ang pagtulog, ngunit ang aking dibdib ay patuloy pa ring bumabagsak at umaangat sa bilis ng tibok ng aking puso.

Hindi pa lumilipas ang sampung minuto nang marinig ko ang pagpihit ng doorknob.

Hindi ako lumingon, pero ramdam ko ang bigat ng presensya na pumasok sa silid. Ang amoy ng matapang na tabako at ang pamilyar na amoy ng alak na hinaluan ng kakaibang pait ay pumasok sa aking pang-amoy. Alam ko kung sino ito.

“May kulang pa sa gabi na ito kung hindi mo pa ako natitikman.”

Ang boses ni Mang Fred ay mababa, parang ugong ng malalayong kulog. Hindi ako sumagot. Napabangon ako, ang aking mga kamay ay nanginginig nang mapadapo sa gilid ng sofa. Nakatayo siya sa aking harapan, ang kanyang sando ay bahagyang nakababa, inilalantad ang kanyang dibdib na puno ng mga pilat ng nakaraan.

“Fred,” tawag ni Tatay Dante mula sa labas, sapat ang lakas para marinig namin. Nasa may pintuan na pala siya. “Huwag mong pagurin. May ipapagawa pa ’ko diyan mamaya.”

Tumawa si Mang Fred nang mahina. “Huwag kang mag-alala, Dante. Alam ko ang limitasyon ko.”

Lumapit siya sa akin. Ang kanyang mga kamay, na magaspang at may mga kalyo mula sa mahabang taon ng pagtatrabaho, ay dumapo sa aking baba. Dahan-dahan niya itong iniangat, pinipilit akong tumingin sa kanyang mga mata. Walang init ang kanyang tingin, tanging isang seryosong pag-aaral lamang ng aking pagkatao.

“Huwag kang tatamad-tamad, alam mo na ang gagawin mo.”

Hindi ako nag-atubili. Bumaba ako mula sa sofa at lumuhod sa sahig; ang malamig na semento ay tumama sa aking mga tuhod. Ramdam ko ang init ng kanyang katawan sa aking harapan. Hindi siya nagmamadali. Marahan niyang tinanggal ang kanyang sinturon; ang tunog ng metal na tumatama sa sahig ay parang isang martilyo na nagtatakda ng simula ng aking pagdurusa at kasiyahan.

Nang ilantad niya ang kanyang sarili, ang amoy ng pagkalalaki ay sumabog sa loob ng maliit na espasyo. Ito ay matapang, mabigat, at tila humihingi ng atensyon. Ang kanyang pag-aari ay hindi kasinglaki ng kay Tito Nestor, ngunit ito ay matigas, ugatan, at ramdam ko ang bawat pulso nito.

“Bagalan mo lang,” utos niya habang ang kanyang mga kamay ay bumaon sa aking buhok. “Gusto kong maramdaman ang bawat pagdaan ng dila mo.”

Sinunod ko siya. Idinampi ko ang dulo ng aking dila sa dulo ng kanyang pagkalalaki. Ito ay mainit, parang bakal na kakatapos lang hubugin sa apoy. Bawat pagdampi ko ay nagpapakawala ng isang maliit na ungol mula sa lalamunan ni Mang Fred.

“Ah… sarap,” bulong niya.

Sinimulan ko ang pagsubo. Hindi ito tulad ng sa iba. Si Mang Fred ay mapangahas sa kanyang pagiging seryoso. Ang kanyang bawat galaw ay sinusukat. Hawak niya ang aking buhok, dinidikdik ang aking mukha sa kanyang katawan sa tuwing nararamdaman niyang lumalapit na siya sa rurok. Ang aking bibig ay tila isang piitan, mahigpit na yumayakap sa bawat bahagi ng kanyang pagkatao.

“Ang galing mo…” paos niyang sabi habang ang kanyang mga daliri ay sumasabunot nang bahagya sa aking anit.

Ang bawat lunok ko ay may kasamang basa at malalim na tunog. Ang aking dila ay parang nagsasayaw sa ibabaw ng kanyang balat, sinusuyod ang bawat ugat. Ramdam ko ang panginginig ng kanyang hita.

“Ah… ahh… Jiro… mas malalim pa,” utos niya.

Tumugon ako sa bawat hiling niya. Ang init ng kanyang ari sa loob ng aking bibig ay nakakahilo. Ang bawat paggalaw ng kanyang balakang ay nagbibigay ng rhythm na parang isang ritwal. Ang kanyang malalaking kamay ay ngayon ay nakahawak na sa aking mga balikat, dinidikdik ako lalo patungo sa kanyang katawan.

Ang bawat “paglunok” ko ay nagiging mas mabilis at mas malalim. Ang lasa niya ay matapang, may halong alat ng pawis. Ang bawat kislot ng aking dila sa kanyang sensitibong bahagi ay nagpapanginig sa kanyang buong sistema. Nakita ko ang pagtigas ng kanyang mga kalamnan, ang pagbakat ng kanyang mga ugat sa braso habang pilit niyang pinipigil ang paglabas ng kanyang sarili.

Arghhhh…

Isang mahaba at pigil na ungol ang pinakawalan niya nang mapagtanto niyang hindi na niya kayang pigilan ang pagbaha ng kanyang pagnanasa.

Sa huling sandali, ang kanyang mga kamay ay lalong humigpit sa aking balikat. Ramdam ko ang pagtibok ng bawat ugat sa kanyang pag-aari sa loob ng aking lalamunan bago niya pinakawalan ang lahat ng kanyang bigat sa akin. Ang bawat patak ay parang apoy na dumadaloy sa aking lalamunan.

Napaupo si Mang Fred sa sofa, ang kanyang hininga ay malalim at hindi magkamayaw. Ako naman ay nakaluhod pa rin, hingal na hingal, habang ang aking mga labi ay nanginginig pa rin sa natitirang init. Ang katahimikan sa loob ng sala ay bumalik, ngunit ngayon, ito ay puno ng ibang uri ng tensyon.

Biglang bumukas ang pinto.

Hindi ako nakagalaw. Ang pinto ay bumukas nang malawak, at doon, sa liwanag ng mga lampara mula sa labas, nakatayo sina Tatay Dante, Ninong Boyet, at Tito Nestor.

Nanlaki ang aking mga mata. Ang posisyon ko—nakaluhod, hingal, basa, at nasa paanan ni Mang Fred—ay hindi na maitatago. Ang bawat marka ng pag-aari ay nakabakat sa aking mukha at sa aking buong pagkatao.

Si Tatay Dante ay pumasok sa loob. Ang kanyang mga hakbang ay mabigat at tiyak. Tumigil siya sa aking harapan, tinitigan ang aking basa at pulang mukha. Tumingin siya kay Mang Fred, na kasalukuyan pang inaayos ang kanyang pantalon, at pagkatapos ay bumaling kina Boyet at Nestor.

“May gatas ka pa sa labi,” wika ni Tatay Dante. Pinunasan niya ang katas ni Mang Fred na naiwan sa aking labi. “Kaya mo pa ba? Gusto mo pa ba?”

Tumango ako bilang pagsang-ayon. Si Tito Nestor at Ninong Boyet ay sumulong. Ang kanilang mga mata ay nagliliyab sa isang pagnanasang hindi na mapipigilan. Wala nang pader, wala nang lihim. Sa gabing ito, ang kanilang “private lesson” ay nagbago ng anyo. Hindi na ito isang simpleng pagsasanay. Ito ay naging isang pag-aari na kailangan na nilang paghatian nang sabay-sabay.

Ang hangin sa loob ng sala ay tila nagbago ng temperatura. Mula sa seryosong usapin, naging sentro ako ng kanilang atensyon. Ang bawat isa sa kanila ay naghihintay na lamang ng hudyat mula kay Tatay Dante. At alam ko, sa sandaling magbigay siya ng senyales, wala na akong takas.

Kabanata 34: Ang Entablado ng Laman

Ang kaluskos ng seradura ng pinto ay tila isang malakas na kulog na bumasag sa huling hibla ng aking katinuan. Dinala ako ng magkumpare sa kwarto namin ni Tatay Dante. Sa loob, ang hangin ay pinalapot ng pinaghalong amoy ng matapang na gin, usok ng tabako, at ang mainit na singaw ng mga katawang kanina pa pinipigil ang nag-aalab na pagnanasa.

Tanging ang malamlam na dilaw na ilaw mula sa lampshade sa gilid ng kama ang nagbibigay ng liwanag sa kwarto. Sa gitna ng katahimikan, narinig ko ang sabay-sabay na tunog ng pagkalas ng mga sinturon at ang pagbagsak ng mga mabibigat na maong na pantalon sa sahig.

Napalunok ako. Nanlaki ang aking mga mata habang pinapanood silang apat na tuluyang hubarin ang kanilang mga saplot. Isang visual overload ang sumalubong sa aking paningin. Sa harap ko ay ang apat na haligi ng laman na nagtitigasan at tila galit na galit. Nakita ko ang pangingintab ng pag-aari ni Mang Fred—basa pa rin at kumikinang dahil sa sarili kong laway mula sa ginawa namin kanina sa sala. Ang kay Tito Nestor ay dambuhala at mataba, habang ang kay Ninong Boyet ay tuwid at naghihintay ng atensyon. Ngunit ang umagaw sa aking paningin ay ang kay Tatay Dante—walong pulgada ng nag-uugatang laman na tila nanginginig sa matinding pagkagutom.

“Halika rito, inaanak,” garalgal na utos ni Ninong Boyet.

Naupo siya sa gilid ng malambot na kama. Ang bawat pag-alon ng kutson ay nagpabilis sa tibok ng aking puso. Lumapit ako, nanginginig ang aking mga binti. Hinawakan niya ako sa baywang gamit ang kanyang mga kamay na magaspang, at marahan akong pinatungan sa kanyang hita.

“Upo.”

Dahan-dahan kong ibinaba ang aking bigat. Ang pag-angkin ng kanyang matigas na laman sa aking kaloob-looban ay nagdulot ng isang matinding kuryente na umakyat sa aking gulugod.

“Ahhh… N-Ninong…” nahigit ko ang aking hininga, napakagat sa aking ibabang labi habang nararamdaman ang tuluyang pagkakapuno sa akin. Masikip, mainit, at nakakapaso ang bawat pulgada.

Ngunit hindi pa ako nakakabawi sa sensasyon sa ibaba nang maramdaman ko ang isang malaking anino na lumambong sa aking mukha. Nakatayo sa aking harapan si Tatay Dante. Ang pamilyar na amoy niya—isang halimuyak ng matapang na sabon at pawis ng isang alpha —ay pumuno sa aking ilong.

“Ito ang gusto mo, ’di ba? Ang maging pag-aari namin,” bulong ni Dante. Ang kanyang malapad na palad ay humaplos sa aking buhok bago niya idinikit ang tumitibok niyang ari sa aking mga labi.

Ibinuka ko ang aking bibig at sinalubong ang kanyang init. Ang alat ng kanyang balat at ang pamilyar na lasa ng kanyang pagkalalaki ay sumakop sa aking panlasa. Habang mabilis kong pinasaya ang aking bibig sa kanya, naramdaman ko ang paggalaw ni Ninong Boyet sa ilalim ko. Sabay. Magkabila.

“Mmmm! Mgggh!” ungol ko, hindi makapagsalita dahil sa pagkapuno ng aking bibig. Ang bawat pagbaon ni Ninong Boyet mula sa ibaba ay sinasabayan ng marahas ngunit maingat na pagpasok ni Tatay Dante sa aking lalamunan.

Sa gilid ng aking lumalabong paningin, nakita ko sina Tito Nestor at Mang Fred. Nakatayo sila sa magkabilang dulo ng kwarto; ang kanilang mga mata ay madilim at nakatutok lamang sa akin habang ang kanilang mga kamay ay mabilis na nagpapaligaya sa kani-kanilang nag-aalab na mga ari. Ang tunog ng kanilang laway at pawis, at ang kanilang malalalim na ungol, ay nagsilbing musika na lalong nagpalunod sa akin sa sarap. Naramdaman ko ang pag-init ng sulok ng aking mga mata; ang mga luha ng matinding sarap at pagkawasak ng aking katinuan ay kusang tumulo at bumasa sa aking mga pisngi.

“S-Sarap… Jiro… sikipan mo pa…” paos na ungol ni Boyet, ang kanyang mga kamay ay bumaon sa aking mga hita.

Matapos ang tila isang walang-hanggang serye ng pag-indayog, hinila ako ni Tatay Dante pataas. “Tama na ’yan. Dapa.”

Walang pag-aalinlangan akong sumunod. Gumapang ako sa gitna ng kama, inilubog ang aking mukha sa malambot na unan. Nakatukod ang aking mga tuhod at siko, inilalantad ang aking sarili sa kung sino man ang susunod na aari sa akin.

Isang napakabigat na katawan ang dumagan sa aking likuran. Ang amoy ng serbesa at pawis na nanunuot sa ilong ay sapat na para malaman ko kung sino ito.

“Akala mo ba nakalimutan ko ang init mo, bata?” Ang boses ni Tito Nestor ay parang kumukulong putik sa aking tainga.

Bago pa ako makasagot, isang dambuhalang bigat ang marahas na pumasok sa aking pagkatao.

“Ahhhhh! T-Tito Nestor!” napasigaw ako, nakabaon ang aking mukha sa unan. Ang luha ko ay walang tigil sa pag-agos. Ang kanyang sukat ay tila humihiwa at nagpapalawak sa bawat himaymay ng aking laman.

“Tanggapin mo lahat…” ungol ni Tito Nestor. Ang bawat pag-atras at pag-abante niya ay nagpapa-uga sa buong kama. Ang kanyang mabalahibong tiyan ay patuloy na humahampas sa aking likuran, lumilikha ng isang matunog na “pak, pak, pak” na nakakabingi at nakakahilo. Ang bawat hagod niya ay walang pakundangan—isang purong pagpapakita ng dominasyon. Nanginginig ang aking mga braso, halos hindi na makayanan ang bigat ng kanyang katawan. Maiiyak-iyak ako sa halo-halong sakit at napakatinding sarap na nanunuot hanggang sa aking utak.

Nang maramdaman ko ang panginginig ng kanyang hita at ang kanyang malalim na ungol, dahan-dahan siyang bumitaw. Ngunit walang segundong nasayang. Hindi pa man nakakabawi ang aking katawan, pinalitan agad siya ng panibagong init.

Ang mga kamay na humawak sa aking baywang ngayon ay magaspang, manipis, ngunit kasing-tigas ng bakal. Wala itong halong pag-aalinlangan.

“Huwag kang bibigay. Ako naman,” bulong ni Mang Fred.

Ang kanyang pagpasok ay seryoso, direkta, at nakakapanghina. Ang istilo niya ay iba kay Tito Nestor. Kung si Tito ay marahas at mabigat, si Mang Fred ay mabilis, walang humpay, at tila sinusundan ang isang ritmong alam niyang magpapabaliw sa akin. Ang amoy ng lumang kahoy at matapang na tabako ay bumalot sa akin.

“Ugh… ahh! Mang F-Fred… parang awa n’yo na…” hikbi ko; ang aking mga luha ay nagmamarka na sa puting kobre-kama.

“Iiyak mo lang ’yan, Jiro. Iiyak mo ang sarap,” tugon ng matanda. Sa bawat pagbaon niya, naramdaman ko ang mga kamay nina Ninong Boyet at Tito Nestor na humahaplos sa aking likod at buhok, patuloy na pinupuno ang aking pandama. Wala akong kawala. Ako ang sentro ng kanilang madilim na uniberso.

Biglang nahinto ang paggalaw ni Mang Fred. Hinawakan ako ni Tatay Dante sa balikat at marahas akong inihiga nang patihaya.

Nagkasalubong ang aming mga paningin. Si Tatay Dante. Ang kanyang maitim at maskuladong katawan, ang tribal tattoo na umaalon sa kanyang dibdib dahil sa malalim niyang paghinga, ay tila isang diyos ng laman na nakatunghay sa akin.

Binukaka niya ang aking mga binti at ipinuwesto ang kanyang sarili. Iba ang presensya niya. Nang ibaon niya ang kanyang walong pulgada sa aking kaloob-looban, isang malakas na daing ang kumawala sa aking lalamunan.

“A-Ahh… T-Tatay…”

Yumuko siya, inilapit ang kanyang mukha sa akin, at walang-sabing inangkin ang aking mga labi. Ang halik niya ay malalim, basag, at mapusok. Nilasap ko ang pait ng alak sa kanyang dila, hinaluan ng sarili kong mga luha. Ang posisyong ito ay nagbigay ng ilusyon na kaming dalawa lang ang nasa kwarto, na siya lang ang nag-iisang nagmamay-ari sa aking kaluluwa. Habang malalim siyang bumabaon sa ibaba, ang halik niya ay nagsisilbing angkla ko para hindi tuluyang mabaliw.

Narinig ko ang pamilyar na pag-ungol ng tatlong matatanda sa paligid namin. Naramdaman kong pinapanood nila kami. Patuloy sila sa mabilis na paghila at pagpisil sa kanilang mga sarili, nakatingin sa kung paano ako wasakin at buuin ng mismong lalaking tumayong ama ko.

“M-Masyadong malalim, Tatay… ughhh… hindi ko na k-kaya…” humihikbing bulong ko nang humiwalay ang aming mga labi, ang mga luha ng labis na kaligayahan ay patuloy sa pagtulo.

“Kaya mo. Ginawa ang katawan mong ’to para sa amin,” garalgal na tugon ni Dante. Ang kanyang ritmo ay naging mas mabilis, mas marahas. Ramdam ko ang pamumuo ng init sa aking puson. “Malapit na ’ko… mga kumpare… malapit na…”

Sa isang iglap, hinila ako ni Tatay Dante para mapaluhod ako.

Kahit nanginginig ang buong katawan at halos hindi na makatayo, nagawa kong lumuhod sa ibabaw ng kama. Ang aking mukha ay namumula, ang mga mata ko ay basa ng luha, at ang aking hininga ay kapos. Pinalibutan nila akong apat. Si Tatay Dante sa harap ko, si Ninong Boyet sa kanan, si Tito Nestor sa kaliwa, at si Mang Fred sa likuran.

Ang init na nagmumula sa kanilang mga naglalakihang katawan ay parang isang pugon. Narinig ko ang sabay-sabay nilang pag-ungol, ang bilis ng paghinga nila na tila mga hayop na handa nang lapain ang kanilang biktima. Tumingala ako kay Tatay Dante, ang aking bibig ay bahagyang nakabuka sa pagod.

“Para sa’yo ’to, Jiro,” umuugong na sabi ni Dante.

“Ahhhrgh!”

Isang malakas na ungol ang sabay-sabay na pinakawalan ng apat. At tulad ng isang mainit na ulan sa gitna ng tag-araw, naramdaman ko ang pag-ulan ng kanilang nag-aalab na katas. Pumilansik ito sa aking mga pisngi, sa aking nakabukang labi, sa aking baba, at umagos pababa sa aking dibdib at tiyan. Ang bawat patak ay malapot, mainit, at puno ng matinding pag-angkin.

Napapikit ako, dinadama ang pabigat nang pabigat na marka ng kanilang pagnanasa sa aking balat. Ang amoy ng matapang na semilya ay tuluyang pumatay sa amoy ng gin sa kwarto. Napaatras ako, bumagsak sa aking mga sakong, at umiyak—hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa walang-kapantay na kasiyahan at ganap na pagtanggap na simula sa gabing ito, ang inosenteng si Jiro ay tuluyan nang namatay, at ang isinilang ay ang natatanging parausan ng mga kumpare ng barrio.

Kabanata 35: Ang Huling Paglilinis

Ang yabag ng mga paa nina Ninong Boyet, Tito Nestor, at Mang Fred ay unti-unting lumalayo hanggang sa lamunin na ng katahimikan ng gabi ang buong bahay. Kasabay nito ang pagsara ng pintuan sa labas at ang palitan ng mga pamamaalam—isang tunog na naghudyat ng katapusan ng isang madugo at masarap na gabi.

Nanatili akong nakahandusay sa gitna ng kama. Ang bawat bahagi ng aking balat ay parang may sari-sariling buhay; naninikip, nag-iinit, at puno ng mga markang hindi ko na kailanman mabubura. Ang amoy ng kanilang pagkalalaki ay nakadikit sa bawat hibla ng aking buhok.

Isang mabigat na yabag ang lumapit sa gilid ng kama. Hindi ko kailangang tumingin para malaman kung sino ito. Ang bigat ng bawat hakbang ni Tatay Dante ay pamilyar.

“Ayos ka lang ba, Jiro?” boses niya, mababa at parang kaluskos ng tuyong dahon.

Hindi ako nakasagot. Ang aking lalamunan ay tuyot, tila may bara ng alikabok at mga luha na hindi ko na mailabas. Naramdaman ko ang paglubog ng kutson sa aking tabi. Maingat ang kanyang mga kamay nang abutin niya ako. Binuhat niya ako—hindi gaya ng pagtrato nila kanina—kundi sa paraan ng isang ama na binuhat ang kanyang anak na nadapa sa lansangan.

“Tumingin ka sa akin,” utos niya.

Hindi ko nagawa. Ang kahihiyan ay mas mabigat pa sa anumang sakit. Dinala niya ako patungo sa banyo. Ang liwanag ng bumbilya doon ay masakit sa aking namumugtong mga mata. Nang ilapag niya ako sa gilid ng bathtub , ang lamig ng tiles ay dumampi sa aking balat—isang matinding kaibahan sa init na bumabalot sa aking katawan.

Binuksan niya ang gripo. Ang tubig ay dumaloy, mainit at humahaplos sa aking balat.

“Hayaan mong linisin ko ang lahat ng bahid nila,” sabi niya. Pagkatapos ay inalalayan niya ako sa pagtayo upang mabuhusan ng shower ang pareho naming katawan. Nakasandal ako sa kanya, ginagawa siyang angkla dahil sa aking pagkapagod.

Kinuha niya ang bimpo at sinimulang ipahid iyon sa aking dibdib. Ang bawat kuskos niya ay mabagal, maingat, parang nagtatanggal ng pintura sa isang mamahaling obra. Sa bawat pagpunas niya, nakikita ko ang pag-agos ng mapuputing bahid ng mga kumpare patungo sa kanal ng banyo.

“Tatay…” bulong ko, ang boses ko ay halos hangin na lamang. “Salamat po.”

Huminto siya sa pagpunas. Tumingin siya sa akin; ang kanyang mga mata ay walang bahid ng pagsisisi, tanging isang seryosong pangako lamang.

“Salamat din, Jiro. Ang pagbabahagi ko sa’yo sa aking mga kumpare ay hindi dahil tinataboy kita. Iyon ay dahil mahal kita at mga kaibigan ko sila. Gusto ko lang na ang lahat ng nakapaligid sa akin ay masaya. Lalo ka na. Pinoprotektahan kita sa paraang alam ko. Hangga’t nasa ilalim ka ng aking bubong, ikaw ang aking pinakamahalagang pag-aari.”

Sa gitna ng kanyang paghuhugas, naramdaman ko ang isang pamilyar na tigas na dumampi sa aking hita. Napatingin ako sa kanya. Ang kanyang mga mata ay muling nagdilim; ang pagnanasang akala ko ay tapos na ay muling sumiklab.

“Ang init mo, Tatay,” nauutal kong sabi.

Hindi siya sumagot. Sa isang mabilis na paggalaw, ipinosisyon niya ako nang nakatayo sa ilalim ng umaagos na tubig. Ang aking mga kamay ay nakahawak sa pader ng banyo para hindi ako bumagsak. Nang maramdaman ko ang muling pagpasok ng kanyang nag-aalab na bahagi sa aking pagkatao, isang mahabang daing ang kumawala sa aking mga labi.

“Ahhh… T-Tatay…”

Hindi siya gumalaw. Ang kanyang ari ay nakabaon lang sa loob ko, hindi humahataw, hindi nagtatangkang kumuha ng iba pang sarap. Nakatigil lang ito doon, pinupuno ang bawat espasyo ng aking pagkatao. Ang kanyang mga labi ay dumapo sa aking leeg, pilit na humahanap ng pwesto kung saan hindi ako namamanhid.

“Huwag kang gagalaw,” bulong niya sa aking tainga. Ang kanyang mga kamay ay nakadapo sa aking dibdib, dinadama ang mabilis at magulo kong tibok ng puso. “Gusto kong maramdaman ang bawat pulgada mo habang kinakalma mo ang sarili mo.”

“Paano… paano ko gagawin?” hikbi ko.

“Laruin mo ang sarili mo, Jiro,” utos niya, ang boses ay parang isang pahiwatig ng kamatayan. “Ilabas mo ang init ng gabing ito. Huwag mong itago. Ilabas mo lahat sa sarili mong paraan.”

Nanginginig ang aking mga kamay nang dahan-dahan kong abutin ang aking sarili. Ang bawat paghaplos ko sa aking sensitibong bahagi ay sinasabayan ng static pressure ni Tatay Dante sa loob ko. Dahil hindi siya gumagalaw, ang bawat galaw ko ay nagpapadala ng kuryente sa aming dalawa.

Pak.

Ang tunog ng bawat dikit ng aming balat sa ilalim ng dumadaloy na tubig ay parang mga tambol.

“Ganyan nga,” udyok niya.

Mas lalong bumilis ang paggalaw ng aking kamay. Ang init ni Tatay Dante sa loob ko ay nagsisilbing pundasyon. Habang kinakapa ko ang aking sarili, nararamdaman ko ang pag-ihip ng mga alon ng sarap na unti-unting pumapailanlang mula sa aking puson patungo sa aking utak.

“Ah… ahh… Tatay… ang sarap…”

“Tuloy mo lang,” utos niya; ang kanyang mga labi ay nag-iiwan ng maliliit na kagat sa aking balikat. Ang kanyang ari ay paminsan-minsan gumagalaw sa loob ko upang mapanatili ang tigas nito.

Dahil sa bihira niyang paggalaw, ramdam ko ang pagtibok ng kanyang ari sa loob ko—isang ritmong hindi nakikita ngunit nararamdaman ng bawat himaymay ng aking laman.

Naramdaman ko ang paglapit ng rurok. Ang aking mga daliri ay mabilis na naglalaro; ang aking hininga ay naging isang seryosong serye ng mga hikbi.

“Masarap ba, Jiro?” bulong niya sa aking tainga. Sinasabayan ng mahihinang pagbayo ni Tatay ang marahas na paggalaw ko sa aking sarili.

“Ahhhhhh!”

Sa huling hataw ng aking kamay, ang lahat ng tensyon, ang lahat ng pait, at ang lahat ng pagnanasa na naipon ko mula pa noong unang araw sa barrio ay sumabog. Ang aking katawan ay namilipit, nanginginig sa ilalim ng mainit na tubig. Ang aking sariling init ay humalo sa dumadaloy na tubig sa banyo.

Bumagsak ang aking ulo sa kanyang balikat habang hinihingal. Naramdaman ko ang pagbaba ng kanyang kamay patungo sa aking baywang, tinutulungan akong manatiling nakatayo. Ang kanyang ari sa loob ko ay unti-unti ring kumalma, ngunit hindi pa rin bumibitaw.

Nanatili kami sa ganoong posisyon—nakayakap sa isa’t isa sa gitna ng banyo, habang ang tubig ay tuluy-tuloy na humuhugas sa aming mga katawan. Walang salita. Tanging ang tunog lamang ng aming mabibigat na hininga ang nagpapatunay na kami ay buhay.

Nang sa wakas ay bumitaw siya, marahan niya akong iniharap sa kanya. Pinunasan niya ang aking mukha gamit ang kanyang sariling mga kamay, tinatanggal ang anumang bahid ng luha o laway.

“Ngayong gabi, nilinis na kita,” wika niya. “Bukas, magsisimula tayo ulit. Pero tandaan mo, Jiro, ikaw ay sa akin. Simula noon, hanggang sa katapusan.”

Matapos masiguro na malinis na ang buong katawan at napatuyo na rin, binuhat niya ako muli. Pumasok kami sa kwarto. Pinalitan niya ang mga bed sheets na namasa dahil sa mga likido nina Ninong Boyet, Tito Nestor, at Mang Fred. Nang masiguradong ayos na ang lahat, dinala niya ako sa kama at binalot sa makapal na kumot. Isang halik sa aking noo ang kanyang iniwan bago niya pinatay ang ilaw. Sa dilim, naramdaman ko ang aking sarili na unti-unting nakatulog, dala ang bigat ng katotohanang kahit saan ako magpunta, ang aking mundo ay iikot lamang sa kanila.

Kabanata 36: Ang Basag na Katahimikan

Ang init ng hapon ay banayad na humahalik sa aking balat habang inilalapag ko ang tasa ng kape sa harap ni Tatay Dante. Ang bango ng bagong timplang kape ay humahalo sa amoy ng tabako na laging nakakapit sa kanyang mga damit. Tiningnan ko ang mga kamay niya—malalaki, magaspang, at puno ng mga peklat. Habang abala siya sa pagbabasa ng pahayagan sa lamesa, dahan-dahan kong itinupi ang kanyang mga damit na kakakuha ko lang sa sampayan.

Bawat piraso ng telang hinahawakan ko ay nagbibigay sa akin ng kakaibang kapanatagan. Ang mga sando niya, ang maong na pantalon, at ang amoy niya na naging bahagi na ng aking paghinga. Hindi na ako nanginginig tuwing lalapit siya; gayong anumang lihim ang pumagitna sa aming relasyon, wala na. Hindi na ako nagtatago. Sa halip, natutunan ko nang hanapin ang bigat ng kanyang tingin, ang haplos ng kanyang malalapad na palad sa aking batok.

“Salamat, Jiro,” wika niya nang hindi inaalis ang tingin sa binabasa. Ang boses niya ay malalim, parang dagundong na nagbibigay ng awtoridad sa buong bahay.

Tumigil ako sa tapat niya at inayos ang suot niyang sando na natutupi na dahil sa pagkakaupo. “Kulang pa ba ang asukal, Tatay?”

Tiningnan niya ako. Sa mga matang iyon, hindi ko na nakikita ang dahas na nakita ko noong una. Nakikita ko ang pagmamay-ari. Ang pag-aari na dati ay kinatatakutan ko, ngunit ngayon ay siyang nagsisilbing proteksyon ko sa mundong labas. Inabot niya ang aking bewang at hinila ako nang bahagya papalapit. Ang kanyang hinlalaki ay marahang naglaro sa aking balakang.

“Tama na ’yan. Maupo ka muna,” utos niya.

Sumunod ako. Naupo ako sa kandungan niya. Dinama ko ang init ng kanyang katawan na tumatagos sa aming mga kasuotan. Sa gitna ng katahimikan ng bahay, ramdam ko ang seguridad. Walang sinuman sa barrio ang magtatangkang gumalaw sa akin dahil alam nilang sa bawat paghinga ko, ang pangalan ni Tatay Dante ang kalasag ko.

“Maglalakad-lakad lang ako sandali; medyo nauumay na rin kasi ako sa loob ng bahay, Tatay. Baka bumili na rin po pala ako pagbalik ko. May ipapabili po ba kayo?” paalam ko nang tumayo siya para maghanda na sa trabaho.

Tiningnan niya ako, inayos ang kanyang buhok, at bago siya tuluyang lumabas ng pinto, idinikit niya ang kanyang labi sa aking noo. “Huwag kang magpagabi. Alam mong hindi ko gusto na nawawala ka sa paningin ko.”

“Opo, Tatay. Babalik ako agad.”

Sa aking paglalakad ay sinisinghot ko ang amoy ng malinis na hangin. Ang hapon ay kulay dalandan na. Naglalakad ako sa makitid na landas na napapalibutan ng matataas na talahib. Ang huni ng mga kuliglig ay unti-unti nang lumalakas, hudyat na papalubog na ang araw. Ang hangin ay humahampas sa aking mukha, dala ang amoy ng basang lupa at tuyong dahon.

Sa bawat hakbang ko, kampante ako. Walang kaba. Kahit pa ang mga nakakatakot na parte ng barrio na dati ay nagpaparamdam sa akin ng pangamba ay tila naging isang malawak na hardin kung saan ako ang paboritong tanim.

Ngunit ang katahimikan ay nabasag nang may marinig akong kaluskos mula sa mga talahib.

Huminto ako sa paglalakad. May aninong lumabas mula sa dilim. Ang suot nitong damit ay gusot, ang buhok ay magulo, at ang mga balikat ay tila pasan ang mundo. Nang tumapat ang liwanag ng papalubog na araw sa kanyang mukha, nakilala ko siya.

Si Lucas.

Hindi na siya ang binata na nakilala ko bilang gwapo at kahanga-hangang anak ni Mang Fred. Ang kanyang mga mata ay parang dalawang baga na nagbabanta ng apoy. Ang kanyang paghinga ay mabigat at paos. Nakatayo siya sa gitna ng daan, hinaharangan ang aking dadaanan.

“Lucas?” tawag ko sa mahinang boses.

Imbes na sumagot, mabilis siyang lumapit. Bago pa ako makahakbang paatras, naramdaman ko ang malakas na pagtulak niya sa aking balikat dahilan para mapaatras ako at tumama sa isang puno.

“Ang kapal ng mukha mo para magpakita dito sa teritoryo ko,” boses niya, nanginginig sa galit.

“Lucas, anong nangyari sa ’yo?” tanong ko, pilit na pinapakalma ang sarili. “Hindi mo alam kung anong kahihiyan ang dinala mo sa akin.”

“Ano ba, Lucas? Hindi kita maintindihan!” putol ko sa pagsasalita niya. Isang malakas na suntok ang tumama sa puno sa tabi ng aking ulo, dahilan para mapapikit ako sa gulat. “Dahil sa ’yo, naging impyerno ang buhay ko. Dahil sa kagagawan mo! Nilabas mo ang matagal ko nang tinatago. Wala na akong mukhang maipapakita sa Tatay ko.”

“Wala akong ginawa, Lucas. Alam mo ang totoo. Ikaw ang nagsumbong sa Tatay mo.”

Tumawa siya nang mapait. Isang tawang puno ng pait at pagsisisi. “Ang totoo? Ang totoo ay nilandi mo ako! Ginamit mo ang mukha mong inosente para takutin ako, para paglaruan ang isipan ko. Binaboy mo ang pagkalalaki ko, Jiro. At ngayon, ano? Masaya ka na ba? Nakahanap ka na ng bagong magpapakain sa ’yo? Ang dami mong ama-amahan, ’no? Hindi ka ba nagsasawa?”

Bawat salita niya ay parang latigo. Ang bawat paratang niya ay tumatama sa aking dibdib. Gusto kong sumigaw. Gusto kong sabihing siya ang nagpasimula nito. Gusto kong sabihing ang gabi sa dampa ay hindi ko rin malilimutan. Ngunit nanatili akong tahimik. Nakatingin lang ako sa kanyang mga mata, nakikita ang luhang nagbabadyang tumulo sa kanya—luhang dulot ng poot at hindi ng kalungkutan.

“Bakit nanahimik ka ngayon?” sigaw niya ulit. “Dahil ba wala ka nang maisagot? O dahil totoo? Nilandi mo ako, Jiro. Pinilit mo akong maging ganito. Tapos ngayon, magpapa-inosente ka sa harapan ko? Ang dumi mo!”

Ang bawat paratang niya ay parang kutsilyong humahati sa aking katinuan. Ang alaala ng dampa—ang init ng kanyang katawan, ang higpit ng kanyang pagkapit, ang mga pangakong binitiwan niya sa dilim—ay nagmistulang makamandag na lason. Ang taong nagparamdam sa akin na ako ay espesyal ay siya ring taong ngayon ay dumudura sa aking pagkatao.

“Hindi ko ginusto ang mangyari, Lucas,” bulong ko, halos hindi na marinig dahil sa lakas ng tibok ng aking puso.

“Hindi ginusto? Pero ginawa mo! At ngayon, pinagmumukha mo akong basura sa harap ng Tatay ko!” Huminga siya nang malalim, ang kanyang dibdib ay mabilis na umaalon. “Sana hindi na lang kita nakilala. Sana hindi na lang kita hinawakan noong gabing ’yon. Kasi ang totoo, Jiro… nakakadiri ka. Hindi talaga ako ganito. Hindi ako bading gaya mo!”

Pagkasabi niya niyon, tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa nang may kasuklaman. Isang tingin na tila ba nakakakita siya ng isang hayop na dapat nang ilibing.

“Lucas…” tawag ko muli, ngunit hindi ko na nagawang ituloy ang susunod na sasabihin.

Ang paligid ay unti-unti nang nilalamon ng dilim. Ramdam ko ang panginginig ng aking mga kamay. Ang aking peace of mind na itinayo ko sa loob ng mga linggong nakalipas ay tila isang babasaging baso na nabasag sa sahig.

“Jiro! Sumagot ka!” sigaw niya sa akin, tila ba hinahanap ang kanyang identidad sa aking pagkatao.

Kabanata 37: Ang Awtoridad ng Ama

Ang hangin sa liblib na bahagi ng barrio ay nananatiling mainit at may amoy ng nabulok na dayami. Ang kulay dalandan na liwanag ng araw ay unti-unti nang pinapalitan ng kulay-abo at lila na dilim, ngunit mas mabilis pa sa paglubog ng araw ang pagdilim ng mukha ni Lucas. Nakasandal ang aking likod sa magaspang na balat ng matandang punong mangga, ang aking mga balikat ay pilit na umiwas sa bawat galaw ng kanyang nanginginig na kamao.

“Bakit ayaw mong sumagot?!” nanginginig na wika ni Lucas. Ang kanyang lalamunan ay umbok na parang may binabagsak na bato, at ang mga ugat sa kanyang leeg ay pilit na bumabunsod. “Akala mo kung sino kang malinis. Akala mo kung sino kang inosente na walang alam sa nangyari!”

Hindi ako umimik. Pinagpasyahan kong tikumin ang aking mga labi dahil alam ko na anuman ang sabihin ko ay magsisilbing gatong lamang sa apoy na matagal nang lumalamon sa kanyang katinuan. Ang mga mata niya—na minsan ay tiningnan ko nang may kakaibang paghanga noong unang gabi sa dampa—ay puno na ngayon ng putik at poot.

“Nagmamakaawa ako! Sabihin mo ang totoo. Ikaw ang nanglandi sa akin! Hindi talaga ako ganito!” sigaw niya habang ang kanyang kanang kamay ay sumuntok nang malakas sa puno, isang dangkal lang ang layo mula sa aking tainga.

Naramdaman ko ang pagyanig ng kahoy at ang pag-alpas ng mga tipak ng balat nito sa aking pisngi. Ang tunog ng suntok ay parang latigo na pumalo sa katahimikan ng paligid. Ang kanyang dibdib ay mabilis na umaalon, ang pawis ay rumaragasang dumadaloy mula sa kanyang maikling gupit-sundalo pababa sa kanyang panga.

“Natatakot ka na ba?” pagpapatuloy niya, ang boses ay pumipiyok, halong galit at matinding pagkalito sa sarili niyang nararamdaman. “Dahil sa ’yo, wala akong mukha na maipakita kahit kanino. Dahil sa ’yo, nawalan ako ng mukha sa harap ng sarili kong ama. Pinagmukha mo akong basura dahil lang sa ginawa mo!”

“Wala akong ginawang masama para sirain ka, Lucas,” mahina kong sagot, ang aking boses ay bahagyang nanginginig ngunit pinilit kong maging matatag. “Akala ko kung ano ang ginawa natin ay gusto mo rin. Hindi kita nilandi–”

Isang mabilis na galaw ang ginawa niya. Bago pa ako makaiwas, hinawakan niya ako nang mahigpit sa kwelyo ng aking damit, sabay hila sa akin palapit hanggang sa magdikit ang aming mga mukha. Amoy na amoy ko ang hininga ng kanyang galit. Ang kanyang mga mata ay nagniningas, tila nag-aabang ng tamang tyempo upang ibagsak ang kamao sa aking mukha.

“Huwag mo akong masabihan-sabihan ng ganyan,” gigil na bulong niya, ang kanyang mga ngipin ay nagkiskisan. “Hayop ka, Jiro. Nilandi mo ako. Pinaglaruan mo ang katawan ko hanggang sa hindi ko na makilala ang sarili ko. At ngayon, ipapalabas mong ako pa ang may kasalanan?”

Itinaas niya ang kanyang kaliwang kamao, ang mga daliri ay nakakuyom nang mahigpit, handang-handang durugin ang aking panga. Pumikit ako nang mariin. Hinanda ko ang aking sarili sa hagupit ng suntok na darapo sa aking mukha. Ang hangin ay huminto sa pag-ikot; ang tanging naririnig ko na lamang ay ang malakas at mabilis na kabog ng aking sariling dibdib.

Ngunit ang suntok ay hindi tumama.

“Lucas.”

Ang boses ay mababa, malamig, at tumatagos sa pinakailalim ng buto. Walang sigaw, walang galit sa tono, ngunit may dalang bigat na parang bundok na pilit nagpapatigil sa buong mundo.

Agad na bumaba ang kamao ni Lucas. Ang pagtigas ng kanyang katawan ay napalitan ng isang biglang pangangatog. Dahan-dahan siyang lumingon sa pinanggalingan ng boses, at ang dating nag-aapoy niyang mukha ay namutla na parang sinipsipan ng dugo.

Iminulat ko ang aking mga mata. Doon, sa pagitan ng dalawang matatandang puno ng mahogany sa gilid ng landas, nakatayo si Mang Fred.

Ang matanda ay seryosong nakatingin sa amin. Ang kanyang salt-and-pepper na buhok ay maayos na nakasuklay pabalik, at ang kanyang makapal na bigote ay hindi gumagalaw habang humihinga siya nang malalim. Nakapamulsa ang kanyang isang kamay, habang ang kabila ay nakabitin nang maluwag sa kanyang tagiliran. Walang ngiti sa kanyang labi, ngunit ang kanyang mga mata ay may taglay na kapangyarihan na kayang magpasuko kahit kanino sa buong barrio.

“T-Tatay…” nanginginig na tawag ni Lucas, ang boses ay biglang lumiliit, nawalan ng lakas ang mga tuhod na kanina lamang ay nagbabantang manakit.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong ni Mang Fred. Ang tono niya ay kalmado, ngunit ang bawat salita ay may diin na nagpapabigat sa hangin. “Sinabi ko sa iyo na tapusin mo ang mga inaayos na motor; pinapauntahan ko sa iyo iyon para matulungan mo ang nag-aayos sa talyer. Bakit nandito ka sa liblib na daan, at bakit nakataas ang kamao mo sa harap ni Jiro?”

“I-Itay, ito kasi… itong si Jiro…” pilit na pagdadahilan ni Lucas habang lumalayo sa akin nang kaunti, ang kanyang mga kamay ay hindi alam kung saan ilalagay sa sobrang taranta. “May kinakailangang linawin lang kami. Binabastos niya ako, Itay—”

“Tumahimik ka,” putol ni Mang Fred nang hindi man lang itinaas ang boses.

Ang simpleng utos na iyon ay parang latigo na nagpatahimik kay Lucas. Napalunok ang binata, ang kanyang lalamunan ay umbok habang pilit na pinapakalma ang kanyang paghinga. Nakatayo siya ngayon sa harap ng kanyang ama na parang batang nahuling gumawa ng kasalanan, ang mga balikat ay nakakuba at nawalan ng tapang.

Lumapit si Mang Fred. Ang kanyang mga hakbang ay mabagal, mabigat, at rinig na rinig ang pag-apak ng kanyang sapatos sa mga tuyong dahon. Tumigil siya sa pagitan namin ni Lucas, ang kanyang matipunong katawan na may wiry build ay nagpapakita ng lakas na nakuha sa mga taon ng mabigat na trabaho. Tiningnan niya muna ang mukha ko, sinuri ang aking mga mata at ang bahagyang pamumula ng aking pisngi mula sa pagkakadikit sa puno, bago siya lumingon nang buong diin sa kanyang anak.

“Wala kang modo,” malamig na wika ni Mang Fred kay Lucas. “Anong klaseng lalaki ang nagtatangkang manakit ng taong mas mahina kaysa sa kanya sa gitna ng daan? Bakit ko ba ikinagulat pa ito? Nag-aaksaya ka lang ng lakas sa mga walang-kwentang bagay.”

“Itay, hindi ninyo alam ang totoo—”

“Sinabi nang tumahimik ka!” bulyaw ni Mang Fred, na sa pagkakataong ito ay may kasamang awtoridad na nagpaurong kay Lucas. “Wala akong duwag na anak na kayang manakit ng iba para lang pagtakpan ang sarili niyang kahinaan. Umalis ka na dito! Huwag na huwag kang magpapakita sa paningin ko hangga’t hindi ka natatapos sa mga pinagagawa ko.”

Nakatayo lang si Lucas, ang mga kamao ay nakakuyom sa kanyang tagiliran, nanginginig sa galit at matinding kahihiyan. Gusto pa sana niyang magsalita, gusto pa niyang ipagtanggol ang kanyang pride, ngunit nang salubungin niya ang matalim na tingin ng kanyang ama, alam niyang walang mangyayari. Binalingan niya ako ng isang huling tingin—puno ng poot, pagbabanta, at pagka-ubos ng lakas—bago siya tumalikod at mabilis na naglakad palayo sa amin, ang mga yabang ay mabibigat at padabog.

Naiwan kami sa tahimik na bahagi ng daan. Ang huni ng mga kuliglig ay unti-unti nang lumalakas habang tuluyang lumulubog ang araw.

Dahan-dahang lumingon sa akin si Mang Fred. Ang matigas na ekspresyon sa kanyang mukha ay medyo lumambot, ngunit may kakaibang kinang sa kanyang mga mata na nagpakaba sa aking dibdib. Ang kanyang kamay na may makapal at magaspang na balahibo ay iniabot upang hawakan ang aking braso.

“Ayos ka lang ba, Jiro?” tanong niya, ang boses ay mas mababa ngayon, halos pabulong.

“Opo, Mang Fred,” sagot ko, pilit na iniiwas ang aking tingin sa kanyang mapanuring mga mata.

“Huwag mong pansinin ang batang ’yon. Wala pa siyang alam sa mundo,” wika ng matanda habang ang kanyang mga daliri ay dahan-dahang pumapaibabaw at humahaplos sa aking braso, ang haplos ay hindi na para sa isang nagtatanggol kundi may halong pagmamay-ari. “Halika rito. Pumasok muna tayo sa loob ng bahay ko. Kailangan mong kumalma.”

Hindi na ako nakapalag nang hilahin niya ako nang mahina ngunit mariin palayo sa daan. Ang mga hakbang ko ay mabigat habang sinasabayan ko ang paglakad ni Mang Fred papunta sa kanilang bakuran.

Kabanata 38: Ang Bitag ng Matanda

Ang pag-sara ng pintuan sa likuran namin ay tumunog na parang huling hininga ng mundo sa labas. Malawak ang sala nina Mang Fred; may amoy ito ng pinakuluang kape, lumang kahoy, at ng tabakong laging nakasingaw sa damit ng matanda. Wala kaming imikan nang itulak niya ako papasok. Ang mga paa ko ay tila binuhusan ng tingga, mabigat at hirap humakbang, habang ang aking mga mata ay nakatutok lamang sa sahig na gawa sa makintab na narra.

“Maupo ka riyan,” utos ni Mang Fred. Ang boses niya ay mahinahon ngunit may bigat na pumipilit sa aking sumunod.

Tumungo ako sa lumang silyang tanso at tela sa isang sulok. Naupo ako nang gilid ang katawan, ang mga kamay ay mahigpit na nagkakahawig sa ibabaw ng aking hinahapong hita. Nanginginig pa rin ang aking mga daliri. Ang imahe ng galit na mukha ni Lucas at ang banta ng kanyang kamao ay sariwa pa sa aking isipan, tila latay na sumasakit kahit wala namang dumagan na pisikal na suntok.

Lumakad si Mang Fred patungo sa kusina. Narinig ko ang pagbukas ng lumang gripo, ang pag-agos ng tubig sa basong kristal, at ang mabibigat na yabang ng kanyang mga sapatos pabalik. Inabot niya sa akin ang baso. Ang mga daliri niya ay dumampi sa aking balat—magaspang, tuyo, at may amoy ng sementong ginagamit niya sa talyer.

“Uminom ka,” aniya habang tumatayo sa aking harapan. Ang kanyang katawan ay humaharang sa nag-iisang bintana, kaya ang mukha niya ay nababalot ng anino habang ang natitirang liwanag ng hapon ay sumisilip sa gilid ng kanyang salt-and-pepper na buhok. “Huwag mong intindihin ang batang ’yon. Sadyang hindi niya alam kung paano pahalagahan ang mga bagay na mas mataas sa kanyang pang-unawa.”

Tinanggap ko ang baso, ang labi ko ay bahagyang nanginginig nang dumampi ito sa babasagin. “Salamat po, Mang Fred.”

“Wala ’yon,” tugon niya, sabay hila ng isa pang silyang kahoy at inilapit ito nang husto sa aking kinauupuan. Tumapat siya nang direkta sa akin, sapat ang lapit upang maramdaman ko ang init ng kanyang katawan at ang mabigat na hininga na may halong amoy ng menthol na kendi. “Ang problema kay Lucas, masyado siyang duwag. Takot siyang harapin ang totoo sa sarili niya. Kaya ibinabaling sa iba ang galit. Pero ikaw… ikaw ay ibang klase, Jiro. Aamin ko. Mali ang ginawa ko sa unang pagsasama natin. Pero ginawa ko lang ’yun lahat dahil gusto kita. Gusto kitang matikman.”

Ang mga salitang iyon ay parang malamig na hangin na dumaan sa aking batok. Umangat ang tingin ko upang salubungin ang kanyang mga mata. Sa kabila ng kanyang edad, ang mga mata ni Mang Fred ay hindi nagpapakita ng katandaan; ang mga ito ay matalas, nanunuri, at may kakaibang dilim na nagpapabilis ng tibok ng aking dibdib—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa isang uri ng presyon na hindi ko matakasan.

“Hindi ko po sinasadya na magulo ang pamilya ninyo,” pabulong kong sabi, ibinaba ang baso sa maliit na mesa sa gilid.

“Walang nagulo,” sagot niya, at sa pagkakataong ito, ang kanyang malalapad at magaspang na palad ay dahan-dahang lumapag sa aking tuhod. Ang pagdampi na iyon ay hindi basta-bastang hawak; ito ay mariin, mabigat, at may malinaw na intensyong naglilimita sa aking galaw. “Ang totoo, ikaw ang nagdala ng buhay sa madilim na bahay na ito. Ang tagal ko nang walang nakikitang kasing-linis ng mukha mo na lumilibot dito.”

Sinubukan kong igalaw ang aking tuhod, ngunit ang bigat ng kanyang kamay ay nanatili. Ang balat niya ay mainit, parang nag-aapoy na bakal na nakadikit sa aking balat. Naramdaman ko ang pag-akyat ng init mula sa aking mga binti patungo sa aking tiyan. Ang amoy ng tabako at lumang kahoy sa paligid ay unti-unting pumuno sa aking baga, na para bang sinisipsip nito ang kakayahan kong huminga nang maayos.

“Mang Fred…” tawag ko, ngunit ang boses ko ay nawalan ng talas.

“Ssssh,” bulong niya, habang ang kanyang kabilang kamay ay umakyat sa aking braso, marahang hinaplos ang balagat na nakalitaw sa suot kong kwelyo. Ang mga daliri niya ay may mga kalyo na kumakayod sa manipis na tela ng aking damit, nag-iiwan ng kakaibang kati at kilabot sa aking balat. “Hayaan mo akong ipakita sa iyo kung paano tratuhin ng isang totoong lalaki ang isang tulad mo. Hindi katulad ng anak ko na puro yabang pero walang alam.”

Unti-unti siyang yumuko. Ang kanyang makapal at puting bigote ay halos dumampi sa aking pisngi habang inilalapit niya ang kanyang mukha sa aking leeg. Naramdaman ko ang kanyang mainit na hininga sa aking balat, sinundan ng marahang pagdampi ng kanyang labi sa gilid ng aking panga. Ang buong katawan ko ay napatras sa kinauupuan, ang likod ko ay sumandal nang mariin sa sandalan ng silya, ngunit wala akong nagawang pag-alpas. Ang bawat galaw niya ay may dalang awtoridad na nagpapasuko sa aking mga tuhod.

“Tingnan mo ako, Jiro,” utos niya nang iangat niya ang kanyang mukha at itinuwid ang kanyang tingin sa aking mga mata.

Sumunod ako. Walang lakas ang aking mga mata na lumayo. Nakita ko ang pagsasara ng espasyo sa pagitan namin habang dahan-dahang binababa ni Mang Fred ang kanyang mukha hanggang sa magdikit ang aming mga labi. Ang halik ay hindi banayad; ito ay mariin, puno ng karanasan, at lasang tabako at matandang laway. Ang kanyang mga labi ay bumuka upang pilitin akong pasukin, at sa gitna ng aking pangangamba, ang aking mga labi ay bumigay rin, hinayaan ang kanyang dila na galugarin ang loob ng aking bibig.

Ang mundo sa labas ng silid ay tuluyan nang naglaho. Ang tanging naririnig ko na lamang ay ang malakas na pagkabog ng aking dibdib at ang malalim na paghinga ng matanda.

“Tumayo ka,” bulong niya nang bahagyang lumayo ang kanyang labi, ang mga mata ay nagniningas na sa pagnanasa.

Hindi na ako nagsalita. Tumayo ako mula sa silya, ang aking mga tuhod ay nanginginig sa bigat ng sitwasyon. Agad na kumilos si Mang Fred; hinubad niya ang kanyang suot na makapal na kamisadentro, ibinaba ito sa sahig at ibinunyag ang kanyang katawan. Ang kanyang dibdib ay tuyo, matigas, at balot ng manipis at pilak na buhok na dumadaloy patungo sa kanyang tiyan—isang katawan ng isang lalaking hinubog ng taon ng pisikal na trabaho at disiplina.

Nanginig ang aking mga kamay nang abutin ko ang sarili kong damit. Dahan-dahang tinanggal ko ang aking pang-itaas, inalis ang huling hadlang sa pagitan ng aming mga katawan habang ang mga mata ni Mang Fred ay nakatutok sa bawat bahagi ng aking payat at maputlang dibdib, sinasipsip ng tingin ang bawat kurba ng aking katawan na parang isang gutom na hayop na nakakita ng huli.

“Mabuti,” bulong niya nang makitang hubad na ako sa kanyang harapan. Hinawakan niya ako sa magkabilang balikat at marahang itinulak patungo sa sahig.

Ang aking mga tuhod ay lumapag sa malamig na sahig ng sala. Ang lamig nito ay agad na sumalubong sa aking balat, ngunit ang init ng presensya ni Mang Fred sa aking harapan ay mabilis na nag-alis ng ginaw. Nakatayo siya sa aking harapan, ang kanyang mga mata ay puno ng madilim na tagumpay at pagnanasa.

Inabot niya ang kanyang mga kamay at hinawakan ang aking buhok, marahang hinila ang aking ulo pataas upang salubungin ang kanyang katawan. Ang kanyang hininga ay naging mas mabilis, mas mabigat, habang ginagabayan niya ang kanyang sarili palapit sa aking mukha. Ang bawat galaw niya ay tiyak, walang pag-alinlangan, at puno ng kapangyarihan.

Nang dumampi ang init ng kanyang katawan sa aking labi, binuka ko ang aking bibig at sinunod ang ritmo na ipinataw niya. Ang kanyang mga daliri sa aking buhok ay humigpit, nagbibigay ng senyales ng kanyang kontrol, habang ang silid ay patuloy na nilalamon ng dilim ng gabi at ng mabigat na amoy ng aming mga pawis.

Kabanata 39: Ang Manonood sa Dilim

Ang lamig ng sahig na gawa sa narra ay tuwirang sumasampal sa aking mga tuhod, ngunit ang natitirang bahagi ng aking balat ay nag-aapoy sa halo ng kahihiyan at sa kakaibang init na idinudulot ng bawat paggalaw ng aking ulo. Ang hangin sa loob ng lumang sala ay mabigat, tila pinalapot ng amoy ng lumang kahoy, tabako, at ng nag-aamoy-pawis naming mga katawan.

“Iyan… Masarap ’yang ginagawa mo, Jiro,” ang mababa at garalgal na boses ni Mang Fred ay umalingawngaw sa tahimik na silid. Ang kanyang malalapad at magaspang na palad, na may mga kalyo mula sa mga taon ng pag-aayos ng makina, ay mahigpit na nakahawak sa magkabilang gilid ng aking buhok. Ang bawat diin ng kanyang mga daliri ay nagbibigay ng malinaw na direksyon sa aking mukha kung paano ko susundin ang ritmong ipinapataw niya. Ang aking mga labi, na kanina pa tuyo, ay basa na ngayon ng halo ng aking sariling laway at ng likido ng matanda.

Sa bawat pag-angat at pagbaba ng aking leeg, nararamdaman ko ang pagbigat ng kanyang paghinga. Ang mga butil ng pawis na kumikinang sa kanyang dibdib ay unti-unting pumapatak sa aking noo habang lalo niyang binibilisan ang kanyang galaw. Wala akong magawa kundi ang sumabay sa kanyang dikta; ang bawat pagpasok ng kanyang mainit na katawan ay nag-iiwan ng mabilis na pagpintig sa aking lalamunan, na pinipilit akong lumunok kahit hirap na hirap na ako sa hangin.

“Mhnn… mas maganda talaga kapag ikaw ang gumagalaw. Ginawa ka talaga para pagsilbihan ang mga lalaking gaya ko,” bulong ni Mang Fred, ang kanyang boses ay tila may halong pagmamay-ari na nagpapakilabot sa aking batok.

Ngunit ang katahimikan ng gabi ay biglang nabasag.

Krrrrrt.

Ang tunog ng pag-iingit ng pangunahing pinto sa labas ay pumunit sa tahimik na hangin. Ang malamig na simoy ng gabi ay sumingit sa loob ng sala, kasabay ng mabibigat at pamilyar na yabang ng mga paa na marahas na pumasok.

Napalayo ako nang bahagya, ang mga mata ko ay nanlalaking tumingin sa bukana ng pinto. Si Mang Fred naman ay hindi natinag; sa halip, ang kanyang kamay na humahawak sa aking buhok ay lalong humigpit, pinipigilan akong kumalas o tumayo sa aking pagkakaluhod.

Doon, sa ilalim ng nanginginig na dilaw na ilaw ng bombilya sa kisame, nakatayo si Lucas.

Ang kanyang mukha ay basang-basa ng pawis, ang damit ay gusot, at ang kanyang mga mata ay nanlalaki habang nakatutok sa amin. Ang kanyang paghinga ay biglang huminto. Ang mga labi niya ay bahagyang nakaawang, tila gustong sumigaw o magsalita, ngunit walang tunog na lumabas sa kanyang lalamunan maliban sa isang mahinang hangin mula sa kanyang baga. Ang mga mata niya ay lumipat mula sa hubad na katawan ng kanyang ama patungo sa aking mukha na nakaluhod sa sahig, at sa basang bahagi sa pagitan namin.

“A-Anong…” ang boses ni Lucas ay pumipiyok, nanginginig, at halatang hinaluan ng matinding gulat at pandidiri. Tumigil ang kanyang mga paa sa gitna ng silid, tila ba ipinako sa sahig ang kanyang mga sapatos sa sobrang taranta.

Sa halip na magitla, magalit, o magmadaling takpan ang aming ginagawa, ang labi ni Mang Fred ay dahan-dahang gumuhit sa isang ngiti. Ngunit hindi ito simpleng ngiti; ito ay isang nakakakilabot, madilim, at mapang-uyam na ngiti na nagpatay sa natitirang kulay sa mukha ni Lucas.

“Lucas,” ang boses ng matanda ay kalmado, puno ng awtoridad na parang walang nangyayaring karumal-dumal sa harapan ng kanyang anak. “Bumalik ka pala. Natapos mo na ba ang mga ipinagawa ko sa talyer?”

“Itay… a-anong… bakit…” nanginginig na utal ni Lucas, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakuyom sa kanyang tagiliran habang ang kanyang dibdib ay mabilis na umaalon sa sobrang galit at takot. Ang kanyang mukha ay namumula, hindi dahil sa galit na nakita ko kanina sa puno ng mangga, kundi dahil sa matinding pagkalito at kahihiyan na sumasampal sa kanyang pagkalalaki.

“Huwag kang tumayo riyan na parang estatwa,” utos ni Mang Fred, ang kanyang tono ay may diin na hindi maaaring suwayin. “Lumapit ka rito. Maupo ka sa silya sa tabi namin.”

“H-Hindi… ayaw ko,” pabulong na tutol ni Lucas, ang kanyang mga hakbang ay paatras, tila gustong tumakbo palabas ng pinto. “Ayaw kong makita ito… nababaliw na kayo.”

“Sabi ko, lumapit ka!” ang boses ni Mang Fred ay bahagyang tumaas, sapat upang mag-iwan ng tunog na parang latigo sa buong silid. “Maupo ka at manood. Tingnan mo kung paano pinaglilingkuran ng batang ito ang iyong ama. Matuto ka kung paano yumuko ang isang taong may utang na loob.”

Ang takot na nakatatak sa mukha ni Lucas ay labis na malinaw. Tiningnan niya ang kanyang ama, pagkatapos ay lumingon sa akin. Sa sandaling iyon, ang aming mga mata ay nagtagpo. Ang mga mata ni Lucas na dati ay puno ng pagbabanta at poot ay napalitan ng isang basang pagkalito. Nakita ko ang paggalaw ng kanyang lalamunan habang lumulunok siya ng laway, ang kanyang mga labi ay nanginginig habang pinipilit niyang intindihin ang reyalidad na nagaganap sa kanyang harapan.

“Maupo ka, Lucas. Kung ayaw mong palayasin kita sa pamamahay ko para hindi na kita makita muli,” pagbabanta ng matanda na may kasamang malamig na tawa.

Wala nang nagawa ang binata. Ang kanyang mga tuhod ay parang nawalan ng lakas. Dahan-dahang naglakad si Lucas palapit, ang kanyang mga binti ay mabigat habang hila-hila ang sarili patungo sa lumang silyang kahoy na malapit sa amin. Umupo siya rito, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa gilid ng upuan, ang mga knuckles ay namumuti sa sobrang diin. Ang kanyang paghinga ay naging mabilis at malalim, amoy ang pagod at ang kakaibang takot na unti-unting lumalamon sa kanyang sistema.

Habang nakaupo si Lucas doon, ang kanyang mga mata ay pilit na umiwas, ngunit ang sarili niyang kuryosidad at ang utos ng kanyang ama ay humihila sa kanyang paningin pabalik sa amin.

Hinawakan ulit ni Mang Fred ang aking buhok. “Ipagpatuloy natin, Jiro. Habang nanonood ang anak ko. Libangin mo naman siya at sabihin sa kanya kung anong pakiramdam.”

Inayos ni Mang Fred ang pwesto ko upang mapatingin ako kay Lucas. Hininto ko saglit ang pagsubo at tumingin sa kanya. “May kakaibang lasa si Mang Fred na gusto ko. Masarap ka, Lucas, pero hindi ka gaya ng ama mo.”

Natawa si Mang Fred dahil sa aking sinabi. Tinapik niya ang aking pisngi at inutos na muli ko siyang isubo. “Narinig mo ’yun, Lucas? Mas gusto ng batang ito na serbisyuhan ang mga gaya ko.”

Ang boses ng matanda ay lalong nagpainit sa aking mukha. Sa muling paggalaw ng aking ulo, naramdaman ko ang pagbigat ng hininga ni Lucas mula sa gilid. Ang mga mata ng nakababatang lalaki ay nakatutok na ngayon sa bawat galaw ng aking labi. Nakita ko sa gilid ng aking mga mata ang pamumula ng leeg ni Lucas, ang pagtulo ng pawis sa kanyang noo, at ang bahagyang pag-angat ng kanyang katawan sa silya na para bang may sariling buhay ang kanyang pagnanasa.

Ang bawat tunog ng aming paggalaw—ang pagdikit ng balat, ang mahinang paghampas ng katawan, at ang mga hikbi na pilit kong pinipigilan—ay lumilikha ng kakaibang musika sa loob ng tahimik na silid. Ang init ay patuloy na tumataas, hindi lamang sa pagitan namin ni Mang Fred, kundi maging sa hangin na nilalanghap ni Lucas habang pinapanood niya ang pagbagsak ng aking dignidad sa harap ng kanyang sariling ama.

Kabanata 40: Ang Leksyon ng Ama

Ang mainit na hininga ni Mang Fred ay dumadampi sa aking tainga habang marahan niyang pinaghihiwalay ang aking mga labi mula sa kanyang pagkalalaki. Tumutulo ang laway ko sa aking baba, malagkit at nagniningning sa ilalim ng madilaw na ilaw ng nag-iisang bombilya sa sala. Ang mga tuhod ko ay nanginginig, hindi na halos kayang suportahan ang aking sariling timbang sa ibabaw ng malamig at makintab na sahig na gawa sa narra.

“Tumayo ka nang bahagya, Jiro. Marami pa akong nais na gawin,” utos ng matanda, ang boses ay mababa at puno ng awtoridad na parang isang hukom na naglalabas ng hatol.

Hinawakan niya ako sa magkabilang balikat, ang kanyang mga daliri na may magaspang na kalyo ay bumaon sa aking balat. Dahan-dahan niya akong pinatayo nang nakayuko, ang aking mga kamay ay sumasandig sa malamig na sahig habang ang aking mga hita ay nanginginig sa matinding pagod at takot. Ang amoy ng pinaghalong pawis, tabako, at lumang kahoy ay lalong tumindi sa loob ng silid, lumilikha ng isang siksik na atmospera na mahirap langhapin. Sa gilid ng aking mga mata, nakita ko si Lucas—nakaupo sa lumang silyang kahoy, ang mga kamay ay mahigpit na nakakuyom sa armrest, at ang mga matang nanlalaki ay parang pako na nakatutok sa aming dalawa. Walang imik ang binata, ngunit ang bawat pagtaas at pagbaba ng kanyang dibdib ay sumasalamin sa mabilis na kabog ng sarili niyang dibdib.

“Tingnan mo nang maigi, Lucas,” wika ni Mang Fred, ang kanyang mga mata ay lumipat sandali sa kanyang anak habang ang isang kamay ay nananatiling nakahawak sa my bewang. “Ganito ang paghawak sa isang taong nagpapakababa. Huwag kang iiling-iling diyan. Buksan mo ang iyong mga mata.”

Naramdaman ko ang pagdampi ng mainit na balat ni Mang Fred sa aking likod. Ang kanyang katawan ay tuyo, matigas, at bakas ang mga taon ng mabigat na trabaho. Bago pa ako makahinga nang maayos, naramdaman ko ang pagtulak ng kanyang init. Ang marahas ngunit tiyak na pagpasok niya sa aking katawan ay nag-iwan ng isang matalim at sunog na hapdi, na mabilis ding napalitan ng isang kakaibang bigat na umalingawngaw hanggang sa aking tiyan.

“Ahmm… s-sakit…” mahinang daing ko, ang aking mga labi ay nakadiit sa sahig habang mariin kong kinagat ang aking pang-ibabang labi upang pigilan ang pagluha.

“Huwag kang umarte na parang hindi mo gusto, Jiro,” bulong ni Mang Fred sa my batok, ang kanyang labi ay dumampi sa aking tainga habang sinisimulan niya ang kanyang mabagal ngunit mariing ritmo. Ang bawat pagtulak niya ay parang martilyo na tumatama sa isang nakabakal na pinto. Ang tunog ng aming naglalapat na balat ay pumuno sa tahimik na silid, sinasabayan ng mahina at basang mga daing na pilit kong nilulunok.

Hindi ko mapigilan ang panaka-nakang ungolčić dahil sa malalalim na bayo ni Mang Fred. “Rinig mo ’yun, Lucas? Ganyan mo dapat itinatrato ang mga kagaya ni Jiro. Hindi mo siya sasaktan gamit ang suntok; sa halip, bigyan mo siya ng sarap na makukuha niya lang sa mainit na tagpo.”

Si Lucas, na nakaupo lamang ilang dangkal ang layo, ay napaigtad sa bawat paggalaw ng kanyang ama. Nakita ko sa gilid ng aking paningin ang pag-awang ng kanyang mga labi. Ang kanyang lalamunan ay umbok habang malalim siyang lumulunok ng laway, ang mukha ay namumula hindi na dahil sa galit kundi dahil sa matinding init na sumasapaw sa kanyang sistema. Ang kanyang mga mata ay bumaba mula sa aking likod patungo sa mahigpit na pagkakahawak ng mga kamay ng kanyang ama sa aking bewang.

“Tandaan mo ito, Lucas,” muling wika ni Mang Fred, ang kanyang boses ay tumataas kasabay ng pagbilis ng kanyang paghinga at ng kanyang baywang. Ang bawat salita ay may diin, puno ng pangaral na may halong marahas na pagnanasa. “Ang tunay na lalaki… ay marunong magpaligaya ng kapwa… babae man ’yan… o bading.”

“Itay…” pabulong at nanginginig na tutol ni Lucas, ang kanyang mga kamay ay tuluyang nanginginig sa pagkakahawak sa silya, ang mga butil ng pawis ay nag-uunahang tumulo mula sa kanyang noo pababa sa kanyang panga.

“Huwag kang tumutol habang natututo ka!” bulyaw ni Mang Fred, ang kanyang tono ay lalong tumigas, isang utos ng isang guro sa isang estudyanteng ayaw tumanggap ng aral. “Ang kahinaan ay nasa taong takot humawak sa sarili niyang kagustuhan. Tingnan mo kung paano sumuko ang batang ito sa ilalim ng aking kamay. Ito ang kapangyarihan ng isang lalaking hindi natatakot sa sarili niyang dumi.”

Tinitigan ko ang mga mata ni Lucas. Kitang-kita ko ang namumuong init at pagnanasa sa loob niya. Nang mapadako ang aking paningin sa kanyang shorts, bakas doon na aroused na siya at tila nais niyang makisali.

Inilapit ko ang aking kamay upang hawakan ang bukol sa shorts ni Lucas. PAAAK! Sinampal ni Mang Fred ang aking kamay. “Si Lucas ay narito para manood. Kung hindi mo kayang kontrolin ang sarili mo, mas lalo akong magiging marahas,” sabi ni Mang Fred. Kaya nilayo ko ang aking kamay at muling itunuon ang pokus sa bawat pagpasok niya.

Ang ritmo ay lalong bumilis. Ang bawat pagtulak ng matanda ay naging mas malalim, mas mabigat, at walang patawad. Ang mga kamay ni Mang Fred ay humigpit sa aking mga balikat, ibinaon ang kanyang mga kalyo sa aking balat habang ang kanyang dibdib ay nag-aapoy sa pawis na dumadaloy at pumapatak sa aking likod. Ang hininga ko ay naputol-putol; ang bawat daing ko ay napapalitan ng mga hikbi ng pagsuko habang ang mundo ko ay umikot lamang sa sakit at sa nakakagulat na sarap na inuukit ng matanda sa aking katawan.

“Mhnn… Mang Fred… ah…” daing ko, ang mukha ko ay basang-basa na ng sarili kong pawis at luha habang ang aking mga daliri ay kinalmot ang makintab na sahig sa tindi ng init na umakyat sa aking ulo.

“Masarap ba, Jiro?” bulong ni Mang Fred, ang kanyang boses ay garalgal na at basang-basa ng matinding pagnanasa. “Sabihin mo sa anak ko kung gaano kasarap magpasakop sa isang tunay na ama.”

“O-Opo… masarap…” utal kong sabi, ang aking boses ay pumipiyok, tuluyang nawalan ng anumang natitirang dangal sa harap ng kanilang dalawa.

Ang pag-amin na iyon ay parang mitsa na sumindi sa natitirang katinuan sa silid. Si Lucas, na kanina pa nakatitig at nag-aabang, ay biglang napahawak sa sarili niyang shorts. Ang kanyang paghinga ay naging kasing-bilis ng sa aming dalawa, ang kanyang dibdib ay mabilis na umaalon, at ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa isang uri ng pagnanasa na matagal niyang pinigilan ngunit ngayon ay pilit na sumasabog sa kanyang sistema. Ang kanyang mga labi ay bahagyang nakaawang, naglalabas ng mga mabibigat at mainit na hangin habang pinapanood niya ang pag-uga ng aming mga katawan.

“Iyan… diyan na, malapit na…” ungol ni Mang Fred, ang kanyang katawan ay bumilis nang husto, ang mga galit na pagtulak ay naging sunud-sunod at marahas. Ang kanyang mga ugat sa leeg ay namaywang at ang kanyang mga mata ay pumikit nang mariin habang inaabot niya ang kanyang rurok.

Isang huling mariin at malalim na pagtulak ang ginawa ni Mang Fred bago siya napatigil, ang kanyang buong katawan ay tumigas sa aking likod at ang kanyang mga braso ay yumakap nang mahigpit sa aking katawan upang ibuhos ang buong init ng kanyang likido sa loob ko.

“Ahhhh…” ang ungol ng matanda ay umalingawngaw sa dingding ng lumang sala, ang kanyang hininga ay humahabol at mainit na dumampi sa aking balat.

Nawalan ako ng lakas. Ang buong katawan ko ay bumagsak nang tuluyan sa malamig na sahig, ang aking pisngi ay dumikit sa kahoy habang ang mga mata ko ay lumuluha sa sobrang pagod at panginginig. Si Mang Fred ay dahan-dahang bumunot at tumayo, ang kanyang hininga ay mabigat habang inaayos ang kanyang sarili, ang kanyang mukha ay puno ng tagumpay ng isang gurong nagturo ng isang mabigat na leksyon.

Sa kabilang dulo ng silid, si Lucas ay nanatiling nakatayo mula sa kanyang silya, ang kanyang mga kamay ay nanginginig habang hinahawakan ang kanyang tiyan at ang kanyang sarili, ang mga matang nagliliyab sa pawis at hindi masabi-sabing pagnanasa ay nakatingin pa rin sa aking nakalugmok na katawan sa sahig.

Kabanata 41: Ang Pag-uwi ng Biktima

Unti-unting humupa ang marahas na paghinga sa loob ng tahimik at mainit na sala. Si Mang Fred ay kumilos nang may malamig at pamilyar na kalmado. Kinuha niya ang kanyang kamisadentro na nakalapag sa kahoy na sahig, isinuot ito, at maingat na isinara ang bawat butones hanggang sa leeg, tila walang mabigat na kaganapang naganap ilang sandali lamang ang nakalipas. Hinawakan niya ang isang tuwalya sa gilid ng mesa at pinunasan ang mga pawis sa kanyang batok at braso.

Nakalugmok pa rin ako sa malamig at makintab na narra. Ang aking mukha ay nakasubsob halos sa sahig, at ang buong katawan ko ay nanginginig sa labis na pagod. Bawat paghinga ko ay may kasamang kirot sa ibabang bahagi ng aking katawan. Ang mga tuhod ko ay namumula at may bahid ng alikabok, habang ang aking mga kamay ay naninigas sa matagal na pagkakakapit sa sahig. Pinilit kong itukod ang aking mga palad upang iangat ang aking sarili, ngunit agad ding nanghina ang aking mga braso, kaya napabagsak ako muli nang may mahinang daing.

Sa kabila nito, hindi ko tinitingnan bilang isang mapait na engkwentro ang aking naranasan. May isang maliit na ngiti pa rin ang sumisilip sa aking mga labi. Ika nga nila, hitting two birds with one stone . Natikman ko na si Mang Fred, naipamuka ko pa kay Lucas na sa mundong ito hindi ako basta-basta. May puwang ako sa buhay ni Tatay Dante, lalo na sa mga kumpare niya gaya ni Mang Fred.

“Huwag kang basta-bastang gumalaw kung ayaw mong lalong sumakit ’yan,” malamig na wika ni Mang Fred habang isinusuot ang kanyang sapatos.

Hindi ako sumagot. Pinagpasyahan kong tipunin ang natitirang lakas sa aking mga binti. Dahan-dahan kong inilabas ang tuhod, hinintay na mawala ang pamamanhid, at pilit na itinayo ang aking sarili. Ang mga paa ko ay nanginginig, sumasayaw sa bawat galaw habang nakatayo ako sa harap ng matanda na may suot nang gusot na damit.

Sa kabilang dulo ng silid, si Lucas ay nanatiling nakatayo sa tabi ng silya. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa isang kakaibang uri ng dilim. Habang pinapanood niyang makatayo ako, dahan-dahan siyang humakbang palapit sa aming direksyon, ang kanyang mga kamay ay nakakuyom at ang hininga ay mabigat.

“Itay…” mahinang tawag ni Lucas, ang boses ay garalgal at may halong pagmamakaawa na hindi maipaliwanag. Bago pa man ako tuluyang makagalaw, mabilis na lumapit si Lucas at iniabot ang kanyang kamay upang hawakan ang aking baywang. “Jiro…”

Hindi na natuloy ang balak ni Lucas.

PAK!

Isang malakas at mabilis na sampal ang nag-aninag sa tahimik na silid. Ang ulo ni Lucas ay napalingon sa gilid dahil sa lakas ng pagtama ng kamay ni Mang Fred. Ang tunog ng sampal ay parang latigo na pumunit sa hangin.

“Anong ginagawa mo?!” bulyaw ni Mang Fred, ang kanyang boses ay naging matalim at puno ng nag-aapoy na babala.

Nanatiling nakatingin si Lucas sa sahig, ang pisngi ay namumula at nanginginig ang panga habang hawak ang bahagi ng kanyang mukha.

“Gawin mo ’yang aral, Lucas,” mariing sabi ng matanda habang nakatayo sa gitna namin, ang kanyang mga mata ay matalim na nakatutok sa anak. “Hindi ka marunong magpahalaga sa mga bulaklak na gaya ni Jiro. Hindi mo siya maaaring matikman. Hindi para sa iyo ang mga ganitong klase ng biyaya.”

Ang mga salitang iyon ang nagsilbing huling hudyat sa aking isipan. Hindi na ako nag-aksaya ng panahon. Habang abala ang mag-ama sa kanilang tensyonado at madilim na pagtatalo, mabilis akong tumalikod, binuksan ang pinto, at tinakbo ang kadiliman ng labas.

Ang malamig na hangin ng gabi ay sumalubong sa aking balat, ngunit hindi nito napawi ang init ng hiya at kirot sa aking katawan. Ang bawat hakbang ko sa lupa ay may kasamang sakit, ngunit pinilit kong itakbo ang natitirang distansya pauwi sa aming bahay. Ang mga ilaw ng poste sa kanto ay kumikidlat habang binabagtas ko ang tahimik na daan. Ang bawat yabang ng aking sapatos ay sumasabay sa mabilis at mabigat na kabog ng aking dibdib.

Nang marating ko ang aming tarangkahan, huminto muna ako para ayusin ang aking sarili at pilit na patahanin ang aking paghinga. Dahan-dahang tinulak ko ang pinto ng aming bahay. Inaasahan ko na madadatnan kong madilim at tahimik ang sala, ngunit nagulat ako nang makita ang maliwanag na ilaw at ang anino ng isang tao sa loob.

Pagpasok ko pa lamang, sumalubong na agad ang nag-aalalang mukha ni Tatay Dante na nakatayo sa gitna ng sala.

“Jiro? Anong oras na, bakit ngayon ka lang dumating?” tanong ni Tatay Dante, ang kanyang mga mata ay mabilis na nagsuri sa aking buong katawan—mula sa aking gusot na damit, sa maputla kong mukha, hanggang sa nanginginig kong mga kamay. “At bakit ganyan ang itsura mo? Namumutla ka. May nangyari ba?”

“W-Wala po, Tay,” nauutal kong sagot, pilit na iniiwas ang aking tingin habang kinakabahan na baka mapansin niya ang pasa at ang kakaibang paglakad ko. “Napagod lang po ako, at alam niyo naman, naglakad-lakad kasi ako sa labas para luminaw ang aking pag-iisip.”

“Sinasabi mo diyan. Baka nakalimutan mo na nangako kang dadaan sa tindahan bago umuwi at bibilhan mo ako ng makakain. Oh, nasaan na ang binili mo?” Napatahimik ako dahil sa sinabi ni Tatay, nag-iisip ng isang magandang palusot.

“Sus. Natahimik ka na lang no? Walang maisip na palusot,” sabat ng isang pamilyar at mabigat na boses mula sa gilid ng kusina.

Napalingon ako nang husto. Doon, nakaupo sa silya habang nag-aalis ng sapatos, ang aking si Ninong Boyet. May kasama siyang dalawang malalaking maleta at isang supot ng damit sa tabi ng kanyang paa. Ang kanyang mukha ay nakakunot, madilim ang timpla, at halatang badtrip.

“Ninong Boyet?” gulat kong tanong. “Bakit po kayo nandito?”

“Huwag mo nang itanong,” padabog na sagot ni Ninong Boyet habang inilalapag ang kanyang bag. “Pinalayas na naman ako ng asawa ko. Naglilihi na naman ang bruha, ang aga-aga eh gusto akong sakalin dahil lang sa nakalimutan kong bilhin ang gusto niyang mangga mula sa kabilang bayan. Dito muna ako titira ng ilang linggo hanggang sa lumamig ang ulo ng babaeng ’yon.”

Ang mga salitang iyon ay parang malamig na tubig na ibinuhos sa aking ulo. Hindi ko makakalimutan ang mga turo ni Ninong Boyet; bata pa ako simula nung huli siyang nakitira sa amin. At ngayong ang mga makamundong gawain namin ay isa nang bukas na sikreto, ano naman kaya ang kakaharapin ko bukas kasama ang dalawang maskuladong lalaki na humubog ng aking pagkatao?

Habang nakatayo ako sa harap nila, naramdaman ko ang pagbabalik ng matinding kaba sa aking dibdib. Bukod sa trahedyang naranasan ko kina Mang Fred, ngayon ay sasalubungin ko naman ang bawat araw na kasama sa iisang bubong ang isang taong madaling makapansin ng mga sikreto.

Kabanata 42: Ang Unang Gabi ng Tensyon sa Iisang Bubong

Mabigat at siksik ang hangin sa loob ng maliit na sala simula nang ibaba ni Ninong Boyet ang kanyang dalawang malaking maleta at itabi ang supot ng damit malapit sa tuntungan ng pinto. Ang dating tahimik at simpleng ayos ng tahanan namin ni Tatay Dante ay biglang lumiit dahil sa presensya ng bagong mukha. Amoy pomada na hinaluan ng pawis ng pagdating ang sumambulat sa bawat sulok. Habang abala si Tatay Dante sa pagkuha ng malamig na tubig para sa bisita, ang mga mata ni Ninong Boyet ay agad na gumala sa paligid, dumapo sa maliit na mesa, at lumipat sa akin na kasalukuyang nakatayo sa may hamba ng kusina.

“Aba, kahit kapansin-pansin na ang paglaki mo, hindi pa rin maitatanggi ang nipis pa rin ng baywang mo,” boses ni Ninong Boyet habang marahang hinaplos ang kanyang kalamnan sabay sulyap sa akin mula ulo hanggang paa. “Sa ilang araw na hindi kita nakita, mas lalo akong nasasabik.”

“Tumigil ka nga, Boyet. Kakadating mo lang, binubuwisit mo na agad ang bata,” saway ni Tatay Dante habang inilalapag ang baso ng tubig sa ibabaw ng lumang mesa. Ang kanyang boses ay mababa, may bahid ng pagod mula sa trabaho, ngunit may diin ng pagmamay-ari na kaming dalawa lamang ang nakakaalam. “Mag-ayos ka na ng higaan sa kwarto. Doon ka muna sa kabilang tabi ng papag mamaya. Sa totoo lang ay hindi ko alam paano tayong tatlo magsisiksikan sa iisang kama.”

Si Tatay Dante ay tumayo nang tuwid, ang kanyang malalapad na balikat ay halos sumayad na sa mababang kisame ng sala. Kitang-kita ko ang paggalaw ng mga ugat sa kanyang braso habang inaabot ang tuwalya para ipunas sa kanyang batok. Ang pwesto ng kama sa kwarto ay kilala ko; isang malaking papag na kasya kaming dalawa noon ni Tatay, at ngayong idaragdag si Ninong Boyet, ang espasyo ay magiging napakakitid. Ang bawat pagtulog ay nangangahulugang magkakadikit ang aming mga balat sa gitna ng kadiliman.

“Sa kwarto? Edi mas masaya. Masikip-sikip nga lang siguro mamayang gabi,” nakalokong ngiti ni Boyet habang ipinapakita ang kanyang mapuputing ngipin sa pamamagitan ng isang manipis na pencil mustache. “Lalo na’t malamig ang gabi rito sa inyo ngayon.”

Hindi na ako sumagot. Tumalikod ako agad at nagmartsa patungo sa kusina upang ihanda ang kalan at simulan ang paggisa ng bawang at sibuyas para sa hapunan. Ang lamig ng sandok na hawak ko ay kabaligtaran ng init ng aking pakiramdam. Suot ko ang isang manipis na puting sando at lumang shorts na madalas kong gamitin sa bahay; alam kong ang bawat pagyuko ko sa ibabaw ng kalan ay nag-iiwan ng bakas sa mga matang nagmamanman sa aking likuran.

“Jiro, pakibilisan ang paghiwa ng sibuyas. Gutom na ako,” utos ni Tatay Dante mula sa sala, ngunit ang kanyang mga yabag ay lumapit sa bukana ng kusina.

“Opo, Tay,” sagot ko habang pilit na kinakalma ang aking mga kamay na may hawak na kutsilyo. Ang tunog ng pagtama ng matalim na bakal sa sahig ng kahoy ay pumupuno sa tahimik na paligid.

Kasabay nito, naramdaman ko ang paggalaw ng sahig sa likuran ko. Hindi si Tatay Dante ang lumapit kundi si Ninong Boyet, na nagpanggap na kukuha lamang ng baso. Ang kanyang katawan ay dumaan sa tabi ko nang may sadyang pagdikit ng braso. Ang amoy ng kanyang sando na may halong pawis ay pumasok sa aking ilong.

“Ang bango naman niyan, Jiro. Ano bang inihahanda mo para sa atin ngayong gabi?” mahinang bulong ni Boyet habang nakayuko nang bahagya malapit sa aking tainga, sapat para hindi marinig nang malinaw mula sa sala kung saan nakatayo si Tatay Dante.

“Gisa-gisa lang po, Ninong,” nanginginig kong tugon, pilit na iniiwas ang aking leeg sa init ng kanyang hininga.

“Gisa lang ba o may iba pang masarap dito?” dagdag pa ni Ninong Boyet, ang kanyang mga mata ay bumaba sa aking leeg pababa sa hubad kong balikat habang kunwa-kunwaring naghahanap ng pitsel sa ibabaw ng lababo.

Bago pa man ako makapagsalita, naramdaman ko ang biglang pagbigat ng yabag sa pintuan ng kusina. Si Tatay Dante ay lumitaw sa gilid, ang mukha ay seryoso at walang emosyon, ngunit ang kanyang kamay ay mabilis na dumapo sa balikat ni Ninong Boyet na parang nagpapaalala ng isang hangganan.

“Hayaan mo munang magluto ang bata, Boyet. Huwag kang istorbo rito sa kusina, dahil makitira ka lang, huwag kang umasta na parang ikaw ang hari,” seryosong sabi ni Tatay Dante, ang tono ay may halong babala na pilit itinatago sa likod ng isang biro.

“Aba, grabe ka naman kumpare. Nagtatanong lang naman kung anong ulam,” natatawang depensa ni Boyet habang itinaas ang kanyang mga kamay, ngunit ang mga mata ay nanatiling mapanuri at may itinatagong pang-aasar kay Dante. “Hindi ba pwedeng makipag-usap sa inaanak ko?”

“May oras para sa daldal at may oras para sa kainan. Umupo ka muna roon sa silya at hintayin mong matapos ’yan,” utos ulit ni Tatay Dante. Hindi naalis ang kamay niya sa malapad na balikat ni Boyet hanggang sa umatras ang huli at bumalik sa loob ng sala.

Ang tensyon sa pagitan ng dalawa ay parang alambreng hinila hanggang sa dulo ng pagkabanat. Alam ko ang laro nila. Sa kabila ng pagiging magkumpare, ang presensya ni Ninong Boyet sa loob ng bahay na ito ay isang pinto na nagbukas sa mga bagong tukso. Habang si Tatay Dante ay nakatayo ngayon sa tabi ko, kunwa-kunwaring tinitingnan ang niluluto ko, ang kanyang malalaking daliri ay dahan-dahang lumipat sa aking bewang at mariin itong hinaplos nang palihim sa ilalim ng mesa kung saan hindi maabot ng tingin mula sa sala.

“Huwag kang papadikit masyado roon, Jiro,” pabulong na saway ni Tatay Dante, ang kanyang labi ay halos dumampi na sa aking tainga habang ang kanyang braso ay pilit akong kinukulong sa pagitan ng kalan at ng aking katawan. “Sa akin ka lang. Huwag mong kakalimutan na dapat lahat ay may pahintulot ko.”

“O-Opo, Tay…” mahina kong tugon, ang dibdib ko ay mabilis na tumitibok dahil sa sabay na presensya ng dalawang lalaking nagmamay-ari sa akin. Ang init ng katawan ni Tatay Dante ay nag-iiwan ng paso sa aking balat, habang sa labas ng kusina, naririnig ko ang marahang pagtapak ng mga paa ni Ninong Boyet na pabalik-balik sa may hapag-kainan, nag-aabang ng tiyempo.

Patuloy ang aming laro ng taguan sa loob ng sarili naming bahay. Sa bawat pagtalikod ni Tatay Dante para kumuha ng plato o sandok, ang mga mata naman ni Ninong Boyet ang sasalubong sa akin mula sa kabilang dulo ng dingding, may dalang pangako ng isang madilim at bawal na gabi. Ang maliit na kusina ay naging isang kulungan ng mga pagnanasa kung saan ang bawat galaw ko ay binabantayan, sinusukat, at inaabangan.

Nang matapos ang pagluluto, sabay-sabay kaming naupo sa maliit na hapag-kainan. Ang liwanag ng nag-iisang bombilya sa itaas ay nagbigay ng madilaw na kulay sa aming mga mukha. Si Tatay Dante ay nakaupo sa gitna, ako ay nasa kanyang kaliwa, at si Ninong Boyet naman ay nasa aking tapat. Sa ibabaw ng mesa, ang mga pinggan ng kanin at gisang gulay ay nagsisilbing harang, ngunit sa ilalim nito, ang mga binti at paa ay halos magdikit na sa sikip ng espasyo.

“Kumain ka na, Jiro. Namayat ka yata nitong mga nakaraang araw,” wika ni Ninong Boyet habang inaabot sa akin ang platito ng ulam. Ang kanyang mga daliri ay sinadyang idiin sa gilid ng plato nang iabot ito, sapat para maramdaman ko ang init ng kanyang balat.

“Salamat po, Ninong,” sagot ko habang nakayuko, pinipilit na huwag lumingon kay Tatay Dante na ngayon ay mariing nakatitig kay Boyet habang isinusubo ang kanyang kanin.

Ang bawat pagsubo ng pagkain ay kasabay ng mabibigat na paghinga sa loob ng silid. Walang nagsasalita tungkol sa ano ba talaga ang sitwasyon, ngunit ang bawat tingin, bawat pagdikit ng paa sa ilalim ng mesa, at bawat ngiti ay nagsasabing ang unang gabi ng pananatili ni Ninong Boyet ay simula lamang ng isang mahabang gabi ng pagsubok sa aming katatagan.

Kabanata 43: Ang Pagsubok ng mga Araw

Lumipas ang mga sumunod na araw na parang alambreng unti-unting hinila hanggang sa dulo ng pagkabanat. Ang maliit na tahanan namin ni Tatay Dante ay naging isang siksikang pugad ng mga nagbabanggaang anino.

Sa bawat paggising sa umaga, ang unang sumasalubong sa aking paningin ay ang malapad na katawan ni Tatay Dante at ang mapanuring mukha ni Ninong Boyet na nagbabahagi ng iisang bubong, iisang sala, at iisang kusina. Sa harap ng hapag-kainan, tahimik kaming kumakain habang ang mga mata ni Boyet ay madalas dumapo sa aking mga labi bago mabilis na lumipat sa matalim na titig ni Dante.

Walang pisikal na paglabag na nagaganap sa liwanag ng araw; ang bawat kilos ay kinakapitan ng matinding pag-iingat dahil sa mahigpit na presensya ng ama ng bahay. Si Tatay Dante ay parang asong bantay na hindi umaalis sa gilid ko—ang kanyang mga kamay ay laging nakaturo sa aking baywang, ang kanyang mga utos ay mabilis at walang tutol.

Ngunit sa kabila ng takot at ng mabigat na presensya ni Tatay Dante, may kakaibang apoy na unti-unting bumubuo sa aking dibdib sa tuwing sumasapit ang gabi. Sa bawat pag-abot ni Ninong Boyet ng pinggan o sa bawat sadyang pagdikit ng kanyang braso habang nag-aabot ng mainit na kape sa umaga, ang aking balat ay nagkakaroon ng sariling buhay.

Naaalala ko ang mga nakaraang aral, ang init ng kanyang hininga, at ang paraan ng kanyang paggabay sa akin noon. Kahit pilit kong ikinakahon ang aking sarili sa pagsunod kay Tatay Dante, ang aking katawan ay palihim na naghahanap. Ang bawat sulyap ko sa kabilang bahagi ng papag tuwing gabi ay puno ng pag-aabang; ang aking lalamunan ay tuyo, at ang aking mga kamay ay nangangati sa pagnanasa na muling masubukan ang mga ipinagbabawal na leksyon ni Ninong Boyet.

Madaling-araw na nang magising ako sa bigat ng hangin. Ang buong silid ay nilukuban ng makapal na kadiliman, tanging ang mahina at mabigat na paghilik ni Tatay Dante sa gitna ng malaking papag ang maririnig. Nakahiga siya nang patagilid, ang kanyang isang braso ay nakalugay sa gilid at ang kanyang hininga ay malalim, hudyat na malalim na ang kanyang tulog pagkatapos ng maghapong pagtatrabaho sa labas.

Sa kabilang dulo ng papag, sa pinakadulong bahagi malapit sa dingding ng kwarto, dahan-dahang gumalaw ang anino. Si Ninong Boyet. Walang ingay ang kanyang pagbangon; ang bawat paggalaw ng kanyang mga daliri sa kama ay sinadya upang maging kasing tahimik ng humihandusay na gabi.

Unti-unti siyang gumapang sa madilim na espasyo, iniiwasan ang bawat yabag na maaaring lumikha ng kaluskos. Huminto siya nang ilang segundo sa tabi ng aking hinigaan, pinakikiramdaman ang paghinga ni Dante. Nang makasigurong ligtas, ang kanyang malalaki at magaspang na palad ay dahan-dahang lumitaw sa dilim, dumapo sa aking binti pataas sa aking hita.

“Jiro… Gising ka pa ba?” mahinang bulong ni Ninong Boyet sa aking tainga, ang boses ay parang usok na dumampi sa aking balat. “Huy! Gising ka pa ba, bunso?”

Hindi ako nakapagsalita. Ang aking lalamunan ay parang sinakal ng sarili kong kaba. Ang kanyang mga daliri ay mabilis na gumapang papunta sa suot kong manipis na shorts, marahang hinaplos ang aking sikmura bago tuluyang pumasok sa loob.

“Hmm…” ang tanging mahinang daing na kumawala sa aking labi habang ang init ng kanyang mga palad ay nag-iwan ng matinding patak ng apoy sa aking balat. Ang aking mga mata ay pilit na idinilat sa dilim, natatanaw ang mapupusong titig ng matanda na tila gutom na hayop na nag-aabang sa dilim.

“Kanina pa kita pinapanood,” bulong ulit ni Boyet habang dahan-dahan akong hinahatak papunta sa madilim na sulok ng papag, malayo sa mukha ni Tatay na mahimbing pa ring natutulog. “Alam ko namang gustong-gusto mo rin. Huwag kang maingay, nandito lang ang ninong mo. Matagal na rin kasing walang aksyon sa buhay ni Ninong mo simula nang nabuntis ang misis. At alam ko naman na willing kang tulungan ako sa pangangailangan ko.”

Hindi na ako pumalag. Ang bawat pagtigas ng aking katawan ay pinalitan ng pagnanasa nang maramdaman ko ang kanyang pagkalabit sa aking suot na damit. Hinila niya ako palapit hanggang sa ang aking mukha ay sumalubong sa matigas na reyalidad ng kanyang katawan. Walang pasubali niyang inalis ang balakid sa pagitan naming dalawa, at sa gitna ng malamig na kama at ng mahinang paghilik ni Tatay, inilantad niya ang kanyang sarili sa harap ng aking mukha. Ang amoy ng kanyang balat at ang init na nagmumula sa kanya ay pumuno sa maliit na espasyo.

“Sige na, alam kong sabik ka rito,” utos ni Boyet nang pabulong, ang kanyang mga kamay ay dahan-dahang humawak sa aking buhok at inihagis ang aking ulo pababa.

Ang aking mga labi ay nanginginig na dumampi sa init ng kanyang balat. Sa simula ay mabagal at maingat ang aking ginawa, sinisipsip ang bawat pulgada ng kanyang katawan habang pinakikiramdaman ang bawat galaw ng kanyang mga daliri na sumasayaw sa aking batok.

“Aah… Jiro… ang sarap. Sana ay ikaw na lang ang pinakasalan ko. Kaya napakaswerte ng Tatay Dante mo eh,” mahinang ungol ni Ninong na pilit niyang sinasakal sa kanyang lalamunan, ang kanyang mga daliri ay humigpit sa buhok ko habang pinapabilis ang aking pagsipsip.

Ang ritmo ay unti-unting bumilis. Ang bawat pagpasok at paglabas ng kanyang ari sa loob ng aking bibig ay lumilikha ng mabababang tunog ng likido na pilit kong pinipigilan sa pamamagitan ng pagdikit ng aking dila. Ang aking hininga ay naging kapos; ang laway ay lumabas sa gilid ng aking mga labi, ngunit walang pakialam si Ninong Boyet. Ang kanyang mga hita ay namimilipit sa sarap, ang kanyang mga daliri sa aking buhok ay mariing idiniin ang aking mukha pababa upang hindi ako makalayo.

“Shh… huwag kang maingay, baka magising si Dante…” bulong niya habang ang kanyang katawan ay nagsimulang manginig sa matinding init ng tukso. Ang kanyang paghinga ay naging mabilis at putul-putol, ang mga ugat sa kanyang leeg ay umumbok sa dilim.

“Hmm… mmph…” ang tanging tunog na nagmula sa akin habang pilit kong sinasabayan ang kanyang marahas na paggabay. Ang lasa at init ay pumuno sa aking lalamunan, ang bawat dampi ng kanyang balat sa aking ilong at pisngi ay nag-iwan ng basang bakas ng pawis at pagnanasa.

“Jiro… malapit na… lunukin mo lahat ah, baka kasi mabasa ang kama,” ang nanginginig na bulong ni Ninong, ang kanyang mga hita ay namulikat at ang kanyang buong katawan ay tumigas sa isang matinding pag-atras.

Sa isang mabilis at mariing pagtulak ng kanyang balakang, sumabog ang init sa loob ng aking bibig at sa aking mukha. Ang kanyang mga kamay ay nanatiling nakabaon sa aking buhok habang tahimik siyang umungol nang pagkahaba-haba sa ere, ang kanyang hininga ay humahabol habang ang kanyang ari ay patuloy na tumitibok sa loob ng aking tuyong lalamunan.

Nang matapos ang kanyang pagpapalabas, mabilis siyang kumilos. Kinuha niya ang gilid ng aking damit upang ipunas sa aking mukha at sa kanyang katawan.

“Sabi ko kasi sa iyo lunukin mo lahat eh,” naiiling na bulong ni Ninong. Maingat at mabilis na itinago ang kanyang sarili bago dahan-dahang humiga sa kanyang pwesto. Tahimik akong bumalik sa pagkakahiga, ang dibdib ay mabilis na tumitibok, ang mga labi ay basang-basa pa rin ng ebidensya ng aming lihim habang si Tatay Dante ay nanatiling mahimbing sa gitna ng kadiliman, walang kamalay-malay sa bagong laro na naganap sa ilalim ng kanyang ilong.

Kabanata 44: Ang mga Nakaw na Sandali

Mabigat ang tunog ng pag-apak ng mga itim na bota sa sementadong sahig sa labas, kasunod ng pagkabigkis ng sinturon at pag-aayos ng kwelyo ng itim na uniporme na ginagamit nila sa trabaho bilang mga bouncer.

Dalawang lalaking may malalapad na balikat, magkatulad ang hubog ng katawan na hinubog ng mabibigat na buhat at pakikipagsapalaran sa mga pintuan ng bar.

Si Tatay Dante, kasama ang kanyang kumpareng si Ninong Boyet, ay sabay na lumabas ng pinto matapos magpaalam. Ang pagpihit ng doboy ang nagdala ng huling tunog ng kalayaan para sa kanila, ngunit para sa akin na naiwan sa loob, ang pag-alis na iyon ay hudyat ng pagbukas ng isang delikadong bitag.

Makalipas ang ilang araw mula nang unang masubukan ang hangganan ng aming sikreto, ang kaba ay hindi na simpleng takot; ito ay naging isang uri ng mainit at nanginginig na adiksyon. Sa bawat araw na magkasama kami sa loob ng bahay bago ang kanilang shift, ang mga sulyap ni Ninong sa ibabaw ng hapag-kainan ay puno ng pangako.

Ngunit ang kabaligtaran nito ay ang anino ni Tatay Dante. Tuwing titig sa akin ang matanda bago umalis, ang tingin na iyon ay may dalang tahimik na babala—isang paalala na ang katawan ko ay pag-aari ng isang leon na handang pumatay kapag may umagaw sa kanyang teritoryo. Ang pagitan ng pagiging ligtas at kapahamakan ay manipis na parang sinulid, at iyon ang paulit-ulit na umiikot sa aking isip habang naririnig ko ang paglayo ng kanilang mga yabag sa kalsada.

Nang tuluyang mapawi ang ingay ng kanilang pag-alis, nagsimula ang paggalaw ng mga anino sa loob ng tahimik na sala. Naglilinis ako noon ng maliit na mesa gamit ang basang basahan, suot ang lumang sando na basa na nang kaunti dahil sa init ng hapon.

Wala pang ilang minuto ang lumipas nang maramdaman ko ang marahan at walang-tunog na pagtapak ng mga paa sa sahig na kahoy sa my likuran ko. Bago pa ako makalingon, ang mabibigat at magaspang na kamay ni Boyet ay mabilis na yumakap sa aking baywang, hinila ako patalikod nang walang pasubali hanggang sa sumalampak ang likod ko sa matigas na dingding.

“Akala mo ba hindi ko napansin ang pagkindat mo kanina habang nagsusuot ako ng sapatos, ha, Jiro?” bulong ni Boyet sa aking tainga; ang amoy ng sigarilyo at pomada ay sumambulat sa aking balat.

“N-Ninong… teka lang, baka may makakita sa labas… Hindi po ba ay may duty kayo ni Tatay ngayon?” nanginginig kong daing, pilit na iniiwas ang aking leeg habang ang kanyang mga daliri ay mabilis na bumaba sa laylayan ng aking sando, sinikwat ito pataas para ilantad ang aking sikmura.

“Walang makakita rito. Akala ni kumpare ay naka-duty ako sa second floor ng bar. Huwag kang mag-alala,” mariing tugon niya, ang kanyang boses ay may halong pagnanasa at pagmamadali na nagpatibok sa aking dibdib nang triple ang bilis.

Hindi na siya naghintay ng pahintulot. Agad niyang binuksan ang sinturon ng kanyang pantalon, ang mabigat na bakal ay tumaginting nang bumagsak ang hila nito. Sa gitna ng sala, nakatayo at nakasandig ako sa dingding habang ang kanyang mainit at matigas na katawan ay idinikit sa akin nang walang pag-iingat. Ang kanyang mga kamay ay humawak sa aking magkabilang pisngi ng puwit, marahas akong iniangat nang bahagya upang salubungin ang nag-iinit na katotohanan ng kanyang katawan.

“H-Huwag… dahan-dahan…” ang pabulong kong pagmamakaawa habang ang unang marahas na pagtulak niya ay pumasok sa loob ko.

Ang init ay sumabog mula sa ibaba pataas, isang pamilyar na hapdi at sarap na sabay na kumayod sa aking laman. Ang bawat pagpasok niya ay mabilis, walang pakundangan, tinalikuran ang anumang pag-iingat dahil sa takot na baka sa anumang segundo ay bumalik si Tatay Dante.

Ang mga kamay ni Boyet ay nakabaon sa aking balikat, mahigpit na humahawak na tila natatakot na makawala ako, habang ang kanyang balakang ay humahampas sa aking katawan nang may sunod-sunod at marahas na ritmo.

“Aah… akala ko ay napaluwag ka na ni Dante at ng mga kumpare, pero ang sikip-sikip mo pa rin, Jiro… sarap na sarap ka rin naman…” ungol ni Ninong Boyet sa gitna ng aming paghinga; ang pawis sa kanyang noo ay pumatak sa aking mukha.

Sa bawat hampas ng kanyang katawan sa akin, ang bawat kahoy na bahagi ng dingding ay tumutunog, at sa labas ng aming bintana, ang simpleng pagdaan ng isang traysikel sa kalsada ay sapat na para magyelo ang aking dugo.

“Ninong… baka si Tatay ’yun…” bulong ko, ang aking mga mata ay nanlaki sa takot habang mariing kinagat ang aking labi para pigilan ang malakas na daing.

“Huwag mong pansinin. Ituloy mo ang paggalaw,” utos niya, ang kanyang mga kuko ay humukay sa aking balat habang binilisan pa niya ang pagtusok sa aking loob, ang tunog ng aming balat na nagdidikit ay lumikha ng malalaswang ingkuwentro sa tahimik na silid. Ang aking mga tuhod ay nanghina, tanging ang kanyang hawak sa akin ang nagpapanatili sa aking nakatayo habang ang kasukdulan ay mabilis na lumalapit sa gitna ng nanginginig naming mga kalamnan.

Hindi nagtagal ay nasundan muli ang engkuwentrong ito, dahil sa susunod na mga araw, ang laro ay lumipat sa mas sikreto at mas masikip na espasyo ng aming maliit na banyo.

Tanghali noon nang mag-isip akong maligo habang natutulog si Tatay Dante pagkatapos ng shift, ngunit hindi ko alam na nakasunod na pala si Ninong Boyet sa aking likuran. Ang pinto ng banyo ay marahang isinara at in-lock mula sa loob. Ang singaw ng mainit na tubig at ang amoy ng sabon ay hinaluan ng amoy ng aming mga pawis. Nakatayo ako sa harap ng lababo, tanging isang manipis na tuwalya ang nakapulupot sa my baywang ko, nang maramdaman ko ang pagdikit ng basa at hubad na katawan ni Boyet sa aking likuran.

“Ninong… kakatapos ko lang maghilod…” mahina kong sabi; ang boses ko ay nanginginig habang nakatitig sa salamin kung saan nakikita ko ang maitim at mapanuring mga mata ng matanda.

“Edi mas mabuti. Mas masarap kung ganoon! Wala akong pakialam sa katawan mong malinis, Jiro. Mas gusto ko kapag binaboy ko ito ulit,” bulong ni Boyet sabay hila sa tuwalya sa aking baywang hanggang sa tuluyan itong bumagsak sa basa at sementadong sahig.

Sa maliit na espasyo ng banyo, kung saan ang dingding ay amoy lumot at ang tanging maririnig ay ang patak ng gripo, ipinwesto niya ako nang nakaharap sa lababo. Ang kanyang mga kamay ay marahas na dumulas sa aking basang dibdib, pinisil ang aking mga utong habang ang kanyang mukha ay ibinaon sa aking leeg, iniiwan ang mga pulang marka ng kagat at halik.

“Ssssh… huwag kang maingay, baka magising ang kumpare ko sa kwarto,” ang paalala niya habang ang kanyang ari ay marahas na nagpakundangan sa aking likuran.

Ang bawat pagpasok niya sa loob ko sa loob ng malamig na banyo ay nag-iwan ng matinding paso. Ang tubig mula sa tagas ng gripo ay patuloy na tumutulo sa aming mga balikat, lumilikha ng basang tunog na humahalo sa aming mga ungol.

Si Ninong Boyet ay parang hayop na nagwawala sa kulungan, ang kanyang mga kamay ay nakahawak sa gilid ng lababo habang binabayo ako nang sunod-sunod at walang patumangga. Ang bawat paggalaw ay puno ng rematadong takot—ang takot na baka sa pagbukas ng pinto ay ang mukha ni Tatay Dante ang sumalubong sa amin na may dalang galit at kamatayan.

“Aah… Ninong… dahan-dahan… baka marinig tayo…” daing ko habang ang aking mga kamay ay nakadiin sa malamig na salamin ng lababo na halos mabasag sa lakas ng aking pagkapit.

“Lunukin mo ang takot mo, Jiro. Masarap kapag bawal. Parang wala ka namang natutunan sa mga tinuro ko sa iyo,” sagot niya sa gitna ng kanyang mabibigat na paghinga. Ang ritmo ay bumilis nang bumilis hanggang sa maramdaman ko ang pag-init ng kanyang katawan, ang pagpapakawala niya ng mainit na likido sa aking loob habang ang kanyang ulo ay nakasandal sa aking balikat, mahigpit na nakapangko sa akin.

Makalipas ang ilang minuto, sa gitna ng pag-aayos ng aming mga sarili, narinig namin ang paglakad mula sa kabilang kwarto. Si Tatay Dante ay nagising na.

Mabilis kong pinunasan ang aking katawan, isinuot ang sando at shorts, habang si Ninong Boyet ay lumabas ng banyo na parang walang nangyari, seryosong naupo sa silya sa sala at kinuha ang lumang diyaryo.

Paglabas ko ng banyo, ang aking mga buhok ay basa pa, ang mga labi ko ay maga at namumula, at ang aking mga tuhod ay nanginginig pa rin sa epekto ng bawal na laro. Lumitaw si Tatay Dante mula sa kwarto, kinukusot ang kanyang mga mata, ang kanyang mukha ay seryoso at walang emosyon habang tumingin sa amin. Tumayo ako nang tuwid, pinilit na patatagin ang aking boses at ngumiti nang bahagya sa aking Tatay, habang sa ilalim ng aking mga damit, ang aking laman ay nag-aapoy pa rin sa alaala ng nagdaang panganib.

Kabanata 45: Ang Pagtatagpo sa Kusina

Isang materang hapon ng Sabado nang basagin ni Tatay Dante ang katahimikan ng maliit na sala habang nag-aayos ito ng kwelyo ng kanyang itim na polo. May biglaang lakad daw siyang kailangang asikasuhin sa kabilang barangay tungkol sa mga dokumento ng kanilang security agency. Ang tunog ng pag-siram ng sinturon at ang pagtapak ng mabibigat niyang bota sa sementadong sahig ang nagsilbing hudyat ng kanyang pag-alis.

“Maiwan muna kayo rito ni Boyet. Huwag kayong pakalat-kalat sa kalsada,” ang malamig na bilin ni Tatay Dante bago tuluyang isara ang pinto at i-lock ito mula sa labas.

Nang marinig ko ang paglayo ng yabag ng kanyang mga bota sa kalsada, naramdaman ko ang pagluwag ng hangin sa loob ng bahay. Ngunit ang pagluwag na iyon ay mabilis ding napalitan ng ibang uri ng tensyon. Tumayo ako mula sa pagkakaupo at nagtungo sa kusina upang simulang ayusin ang mga pinagkainan sa mesa. Ang singaw ng init ng tanghali ay pumapasok sa maliit na bintana, hinaluan ng amoy ng lumang kahoy at sahig.

Hindi pa ako nakakalayo sa lababo nang maramdaman ko ang pagdikit ng matigas at mainit na katawan sa aking likuran. Ang amoy ng tabako at pamilyar na pabango ni Ninong Boyet ang sumalubong sa aking pandinig bago pa man siya magsalita.

“Mukhang naiwan tayong mag-isa, bunso,” mahina at mapanuksong bulong ni Boyet sa aking tainga, habang ang kanyang magaspang na palad ay dahan-dahang gumapang sa aking baywang.

Hindi na ako nagulat o nagpakita ng pagkagulat. Dati-rati ay ako ang nanginginig sa kaba at sumusunod lamang sa kanyang mga direksyon; ngayon, ang mga leksyon na itinuro niya sa akin ay nakatatak na sa aking sistema. Ako na mismo ang bahagyang umikot upang harapin siya, ang aking mga mata ay nakatingin nang diretso sa kanyang mukha habang hinahayaan ang kanyang mga daliri na maglakbay sa ibabaw ng aking suot na damit.

“Akala ko ba ay mag-aayos ka ng mga gamit sa sala, Ninong?” tanong ko nang may mapaglarong ngiti, ang aking boses ay sadyang ibinaba sa isang mababang tono na nagpalitaw ng mga ugat sa leeg ng matanda.

“Wala na akong pakialam sa sala kapag ikaw ang nakikita ko rito sa kusina. Alam mo naman kung ilang linggo na kitang inaasawa,” tugon niya, ang boses ay naging garalgal dahil sa mabilis na pag-akyat ng pagnanasa.

Walang pasubali niyang isinara ang espasyo sa pagitan naming dalawa. Ang kanyang mga kamay ay marahas na humawak sa gilid ng aking sando, pinunit halos ang tela habang inilalantad ang aking hubad na dibdib sa mainit na hangin ng kusina. Ang bawat pagdikit ng kanyang balat sa akin ay nag-iwan ng nagbabagang marka. Hinila niya ako palapit sa malapit sa counter, pinilit akong iurong hanggang sa sumalampak ang aking likuran sa malamig na pader ng dingding.

“Sige na, alam ko namang gawin sa akin ang mga itinuro ko sa iyo,” utos niya, ang kanyang mga kamay ay mariing dumampi sa aking ulo at marahang idiniin ito pababa.

Hindi na ako nag-atubili pa. Alam ko na ang bawat galaw, ang bawat ritmo na nagbibigay-kasiyahan sa kanya at sa aking sarili. Lumuhod ako sa sementadong sahig ng kusina, ang aking mga tuhod ay dumampi sa malamig na tile habang ang aking mga kamay ay mabilis na kumilos upang alisin ang harang sa pagitan naming dalawa. Ang paglitaw ng kanyang ari sa dilim ng mesa ay sinalubong ng init ng aking hininga.

Dahan-dahan kong ibinuka ang aking mga labi at sinalubong ang mainit na katotohanan ng kanyang katawan. Sa simula ay mabagal ang aking paggalaw, pinakikiramdaman ang bawat paghigpit ng kanyang mga daliri sa aking buhok. Ang tunog ng aming mga labi at ang pagtagas ng laway ay lumikha ng malalaswang engkuwentro sa tahimik na kusina.

“Aah… habang tumatagal ay mas lalo kang nagiging bihasa, Jiro… ang galing-galing mo nang sumunod sa mga leksyon ko,” ungol ni Ninong Boyet, ang kanyang mga hita ay namimilipit sa sarap habang ang kanyang mga mata ay nakapikit sa matinding init ng laro.

Ang ritmo ay unti-unting bumilis ayon sa pag-utos ng kanyang mga kamay sa aking ulo. Ang bawat pagpasok at paglabas ng kanyang ari sa loob ng aking lalamunan ay sabay na pinaghalong hapdi at matinding sarap. Pinigilan ko ang anumang malakas na daing, subalit ang bawat pagbayo ng kanyang balakang ay pilit na kumukuha ng mga malalim na ungol mula sa aking lalamunan.

“Huwag kang hihinto… malapit na…” bulong niya, ang kanyang hininga ay putul-putol at nag-iinit.

Subalit bago pa man siya tuluyang makarating sa tuktok sa pamamagitan ng ganoong paraan, mabilis siyang umunat at hinila ako patayo. Ang kanyang mga braso ay binuhat ako nang bahagya at isinandal ang aking katawan sa ibabaw ng makinis na kahoy ng mesa sa kusina.

“Dito tayo. Mas gusto kong nakikita ang mukha mo habang binaboy kita rito,” gigil niyang wika.

Walang pag-iingat niyang ibinuka ang aking mga binti, inilagay ang aking mga binti sa magkabilang gilid ng kanyang baywang, at sa isang mabilis na pagtulak, ang kanyang buong pagkatao ay marahas na pumasok sa aking loob. Ang isang matinding init ay sumabog mula sa aking pusod hanggang sa aking dibdib.

“Aah! Ninong…” daing ko, ang aking mga kuko ay bumaon nang mariin sa gilid ng mesa habang sinasabayan ang kanyang mabilis at puspusang pagbayo.

Ang bawat pagpapakundangan ng kanyang katawan sa akin ay lumilikha ng malakas na taginting ng mesa sa dingding. “Parang hindi ka pa sanay sa laki ng ari ni Ninong mo,” biro niya habang patuloy ang kanyang paggalaw.

Ang pawis sa aming mga noo ay nag-uunahan sa pagpatak sa sahig. Wala na kaming pakialam sa oras o sa paligid; ang tanging umiral sa maliit na kusina ay ang mabigat na tunog ng aming paghinga, ang pagdikit ng aming mga balat, at ang matinding adiksyon sa ipinagbabawal na laro na kami rin ang nagpasimula.

“Ang sikip-sikip mo pa rin, Jiro… napakagaling mo… Alam na alam mo talaga kung ano ang gusto ko. Lalo na kapag pilit mong pinapasikip pa ang hiyas mo…” ungol ni Boyet habang binilisan pa niya ang kanyang pagbayo, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking baywang, binubuhat ako sa bawat pag-atras at pagtulak.

Sa gitna ng mabilis na takbo ng aming pagtatalik, nang maramdaman ni Ninong Boyet ang papalapit na kasukdulan ng kanyang katawan, ang kanyang mga mata ay naningkit at ang kanyang buong katawan ay tumigas.

“Jiro… lalabas na ako… pero huwag kang bibitaw, huwag mong hayaang matanggal… tanggapin mo ang katas ko… gagawin kitang asawa ko!” ang utos niya sa gitna ng kanyang panginginig.

Sa isang huling mariing pagtulak, sumabog ang mainit na likido sa loob ng aking pagkatao. Ang kanyang mga tuhod ay nanghina, at ang kanyang katawan ay bumagsak nang pasandal sa aking dibdib habang humihabol ng hininga. Subalit alinsunod sa kanyang kagustuhan, ang kanyang ari ay nanatiling nakabaon at nakasiksik nang buo sa loob ng aking katawan, mainit at tumitibok pa rin sa kabila ng katapusan ng kanyang pagpapalabas.

Binigyan ako ng mainit na halik ni Ninong sa labi at saka tiningnan ako sa mata. “Sa iyo na sa iyo ako, Jiro. Mula ngayon at sa mga susunod pa. Kung maaari lang ay sana ikaw na lang ang lagi kong makasama na gawin itong mga bawal na bagay.” Napangiti ako sa sinabi niya. Tila nangangako siya sa akin.

Nanatili kami sa ganoong posisyon sa loob ng ilang segundo—ako na nakasandig sa mesa habang si Ninong Boyet ay nakadikit sa akin, pareho kaming humihabol ng hininga sa gitna ng sementadong kusina.

At doon ko narinig ang tunog ng susi sa pinto sa sala.

Ang marahang pagpihit ng doorknob ay umalingawngaw sa buong bahay. Ang yabag ng mga bota sa sahig ay mabilis na lumapit patungo sa direksyon ng kusina.

Nanigas ang aming mga katawan. Sa pag-angat ng aming mga paningin, hindi ang inaasahang pagkaantala ang sumalubong sa amin, kundi ang pigura ni Tatay Dante na nakatayo ngayon sa bukana ng kusina.

Hindi ito galit. Walang sigaw o pananakit ang pinairal ng kanyang mga mata. Sa halip, isang malamig, mapaglaro, at makahulugang ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Tatay Dante habang pinapanood kaming dalawa na magkasama, magkalapit, at nakabitin pa rin sa gitna ng aming pinagbabawal na sikreto.

Kabanata 46: Ang Hatol sa Kusina

Ang bawat hibla ng buhok sa aking batok ay sabay-sabay na tumindig nang marinig ang pagtunog ng doorknob sa may pintuan ng sala, kasunod ng mabibigat at pamilyar na yabag ng mga bota na tumama sa sementadong sahig. Si Tatay Dante. Ang mga yapak na iyon ay hindi nag-aalinlangan; direkta itong tumatahak patungo sa direksyon kung nasaan kami.

Sa loob ng maliit na kusina, ang dating mainit at marahas na hangin ay biglang nagyelo. Ang katawan ni Ninong Boyet na kanina lamang ay mabilis at walang-preno ang pag-atras-abante sa aking loob ay biglang napatigil. Ang kanyang mga braso na nakakapit sa gilid ng mesa ay pumutok ang mga ugat sa tindi ng biglaang pagpigil ng lakas.

“Ninong Boyet…” ang nanginginig at pabulong kong daing habang ang aking mga mata ay nakapako sa bukana ng pinto, ang dibdib ko ay mabilis na tumataas-bumababa, humahabol ng hininga habang ang kanyang ari ay nananatili pa ring nakabaon nang buo sa loob ng aking pagkatao.

Hindi na kami nakakilos upang magtakip o lumayo. Ang espasyo ay napakaliit, at ang aming mga mukha ay magkalapit lamang. Isang hakbang na lamang at malinaw na makikita ng sinumang papasok ang hubad naming katotohanan.

Ang anino sa pinto ay tuluyang lumitaw. Doon nakatayo si Tatay Dante. Ang kanyang malaking balikat ay halos sumakop sa buong gilid ng hamba ng pintuan, ang kanyang polo ay bahagyang gusot sa may gilid, at ang mabibigat niyang mga mata ay direktang lumapag sa amin. Ngunit ang pinakamabigat sa lahat ay ang ekspresyon ng kanyang mukha—walang bakas ng sigaw, walang pagtagas ng nag-aapoy na galit, kundi isang malamig at mapaglarong ngiti na unti-unting gumuhit sa kanyang makapal na balbas.

“Oh…” ang mababa at basag na boses ni Dante ang bumasag sa katahimikan, ang mga mata ay nanunuri habang pinapanood ang aming pusod na magkalapat pa rin. “Mukhang masaya yata ang kuwentuhan dito sa kusina habang wala ako. Nagkataon lang na hindi natuloy ang lakad ko at ganito na ang nadatnan ko.”

Nanigas ako. Ang kaba na lumalamon sa aking lalamunan ay parang asido na nagpapanipis sa aking mga pader ng sikmura. Sinubukan kong igalaw ang aking mga binti upang kumalas, ngunit ang kamay ni Boyet sa aking baywang ay nanatiling bakal, hinigpitan pa lalo ang pagkakahawak sa akin na tila nagpapahiwatig ng isang mapanganib na laro.

Sa kabila ng presensya ni Tatay Dante sa silid, sa halip na umatras o maubusan ng kulay, si Ninong Boyet ay bahagyang natawa nang mahina. Ang kanyang hininga ay mainit na pumahid sa aking tainga habang dahan-dahan niyang sinimulang i-ukit muli ang paggalaw ng kanyang balakang—mabagal, mariin, at may halong tahasang pang-aasar sa lalaking nakatayo sa aming harapan.

“Pasensya na, kumpare,” ang mapangahas na sambit ni Boyet habang ang kanyang ari ay muling umulos sa loob ko, sadyang idiniin ang bawat sentimetro habang nakatitig nang diretso kay Dante. “Naabutan mo kaming nag-aayos ng mga naiwang trabaho rito. Alam mo naman si Jiro, masyadong masipag mag-asikaso ng kusina.”

“Ninong Boyet…” ang nanginginig kong tawag, ang boses ko ay halos lumabas bilang isang iyak habang ang init ng ginagawa niya sa harap ng aming tatay ay nagdulot ng kakaibang sindak at nanginginig na sarap sa aking laman.

Si Tatay Dante ay hindi matinag. Ang kanyang mga mata ay lumipat mula sa mukha ko na namumula sa hiya at takot, pababa sa aming mga katawan na nagdidikit, hanggang sa bumalik ito kay Boyet na patuloy pa rin sa kanyang mabagal ngunit mapanuyang paggiling sa loob ko.

“Matagal na ba?” ang tanong ni Dante, ang tono ay kalmado ngunit may bitbit na talim na kayang pumatay ng isang hayop sa isang sulyap lamang. “Kailan pa kayo nag-uumpisang mag-agawan sa isang plato habang nakatalikod ako?”

Si Ninong Boyet ay ngumisi, ang kanyang mga mata ay kumikislap sa hamon. “Hindi ko na mabilang, Dante. Siguro ay ilang gabi simula nang nakitira ako rito. Nakatago rito sa loob ng pamamahay mo ang isang napakasarap na ulam, at hindi ko na kasalanan kung nakikihati ako sa kung anong iniaalok ng batang ito. Alam mo naman ako, hindi na napapansin ng asawa.”

“Ninong Boyet, huwag…” ang pakiusap ko habang pilit kong iniiwas ang aking mukha, ang mga luha ay nagbabadyang pumatak mula sa gilid ng aking mga mata. Ang marinig ang sarili kong katawan na pinag-uusapan at pinagdedebatihan ng dalawang dambuhalang lalaki sa loob ng sarili naming kusina ay parang pag-apak sa isang nagbabagang uling.

Ngunit si Tatay Dante ay dahan-dahang naglakad palapit. Ang bawat hakbang ng kanyang mga bota ay lumilikha ng mabigat na tunog na sumasabay sa pagtibok ng aking dibdib. Huminto siya ilang pulgada lamang mula sa amin, ang kanyang malalaking kamay ay ipinasok sa bulsa ng kanyang pantalon habang pinapanood ang huling bahagi ng maruming eksena.

“Ah, ganoon ba?” ang marahang sambit ni Tatay, ang kanyang mga labi ay bahagyang nakangisi pa rin. “Kaya pala panay ang iwas niya sa akin noong mga nakaraang gabi. Kaya pala ang tamis-tamis ng ngiti kapag naiiwang mag-isa.”

Humarap si Tatay Dante sa akin, at sa isang mabilis na kilos, ang kanyang malaking palad ay humawak sa aking baba, pinilit akong iangat ang aking mukha upang salubungin ang kanyang nag-uutos na mga mata.

“Ikaw pala, Jiro,” ang malamig na bulong ni Tatay, ang kanyang mga daliri ay mariing bumaon sa gilid ng aking pisngi. “Ikaw ang may kasalanan ng lahat ng ito. Inakit mo ang iyong ninong sa loob mismo ng aming bahay nang walang pahintulot. Akala mo ba ay makakatakas ka sa akin sa mga ganitong laro?”

“Tatay… hindi ko po sinasadya…” ang nanginginig kong pagtatanggol, ang mga labi ko ay nanginginig habang nakatingin sa mukha ng taong nagpalaki sa akin na ngayon ay tila isang leon na handang kumain ng sarili niyang anak.

“Walang kailangang sisihin sa inyo kung pareho kayong malandi,” ang putol ni Tatay sa aking sasabihin, bago ibinalik ang tingin kay Boyet na tumigil na rin sa paggalaw ngunit nanatiling nakasiksik sa loob ko.

“At ikaw naman, pare,” pagpapatuloy ni Tatay Dante habang dahan-dahang iginalaw ang kanyang ulo. “Alam ko ang sitwasyon mo. Pinalayas ka ng asawa mo dahil hindi niya maatim na makita ka habang naglilihi siya. Wala ka nang matirhan, at nandito ka ngayon sa ilalim ng bubong ko, nakikisilong sa teritoryo ko.”

Si Boyet ay bahagyang tumalim ang tingin, bagamat nanatili ang ngisi sa kanyang mga labi. “Ano ngayon ang gusto mo, Dante? Palalayasin mo rin ako? Alam mo namang matagal na tayong magkaibigan.”

Isang malalim na halakhak ang kumawala sa dibdib ni Tatay Dante—isang tunog na puno ng kapangyarihan at pag-aangkin. Itinaas niya ang kanyang kamay mula sa aking mukha at idinapo ito sa balikat ni Ninong Boyet, mariing hinawakan ito na parang nagtataglay ng isang di-makatarungang kasunduan.

“Palayasin? Hindi ko sasayangin ang pagkakataon na makitang mamulubi ka sa kalsada, kumpare. Ngunit sa ilalim ng aking bubong, walang lamangan,” ang mariing wika ni Tatay Dante, ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa dilim ng kanyang pagnanasa. “Kung anong meron dito sa binatang ito, paghahatian natin. Walang mag-aangkin ng solo.”

Ang mga salitang iyon ay tumusok sa aking dibdib tulad ng malamig na bakal. Ang ibig sabihin nito ay hindi na lamang simpleng lihim na takot ang aking haharapin; ang aking katawan ay tuluyan nang naging pag-aari ng dalawang pinakamalakas na lalaki sa aming mundo.

“Pagsasabayin natin siya,” ang pagpapatuloy ni Tatay Dante habang ang kanyang tingin ay lumipat sa akin, isang tingin na nag-aambag ng mas malalim na kaparusahan. “Dahil naging pasaway ang batang ito at nagpakalat ng init nang walang basbas ko, kailangan niya ng tamang leksyon. Isang leksyon na kailangang maranasan niya mula sa ating dalawa.”

Si Ninong Boyet ay natawa nang malakas, ang kanyang hininga ay muling pumailanlang sa aking leeg habang ang kanyang ari ay nagpasimulang muli ng isang marahang paggalaw sa loob ko, tila nagdiriwang sa bagong desisyon ng kumpare.

“Nagustuhan ko ang ideyang iyan,” ang bulong ni Ninong Boyet habang ang kanyang mga mata ay nakatingin kay Tatay Dante. “Tingnan natin kung hanggang saan ang tibay ng inosenteng batang ito kapag kaming dalawa na ang humawak sa kanya.”

Kabanata 47: Ang Paghuhukom sa Kwarto

Ang malamig na simoy ng gabi sa labas ay parang walang pakialam sa init at malagkit na tensyon na nagtutulak sa amin papasok sa loob ng aming maliit na kwarto. Si Tatay Dante ang nauna, ang kanyang malalaking kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking braso, habang sumusunod sa aming likuran si Ninong Boyet na may dalang mga matang nagliliyab sa pagnanasa.

Ang pinto ay isinara ni Tatay Dante nang may kabigatan, at ang pagtunog ng pag-click ng kandado mula sa loob ay umalingawngaw sa tahimik na silid. Ang bawat yapak ng aming mga paa sa malamig na sahig ay parang hatol ng kamatayan para sa aking katinuan.

Dahil hubad na ako mula pa sa kusina, ang tanging saplot ko lamang ay ang lamig ng hangin na dumadampi sa aking balat. Si Tatay Dante naman ay huminto sa gitna ng silid, ang kanyang mga mata ay nanunuring nakatingin sa akin mula ulo hanggang paa bago ibinaling ang atensyon sa sarili niyang mga kasuotan.

“Lumapit ka rito, Jiro,” ang mariing utos ni Dante, ang boses ay mababa at nag-uutos tulad ng isang heneral sa harap ng kanyang hukbo. “Tulungan mo akong maghubad. Ipakita mo naman sa ninong mo na pinalaki kitang masunurin.”

Nanginginig ang aking mga tuhod habang humakbang ako palapit sa kanyang harap. Ang itim niyang polo ang unang sumalubong sa aking mga nanginginig na daliri; dahan-dahan kong binuksan ang bawat butones habang inilalantad ang kanyang mabalahibong dibdib na may markang tribal tattoo. Sumunod ang kanyang sinturon na may mabigat na buckle, na lumikha ng malagong tunog nang tanggalin ko ito sa kanyang baywang. Habang ginagawa ko ito, si Ninong Boyet ay tahimik na nanonood sa gilid, pinapanood ang bawat galaw ng aking mga kamay.

“Ayan… magaling,” ang bulong ni Dante habang hinawakan niya ang aking ulo at idinikit ito nang bahagya sa kanyang katawan.

Hindi na ako naghintay ng iba pang utos. Lumuhod ako sa ibabaw ng kama, ang aking mga tuhod ay dumampi sa malambot na tela at sinimulan ko ang aking pagsamba sa kanyang katawan. Ang aking mga palad ay dahan-dahang gumapang sa kanyang malalapad na balikat, sinusundan ang mga ugat sa kanyang braso, bago ibinaba ang mukha upang halikan at sipsipin ang bawat pulgada ng kanyang mabalahibong dibdib. Ang amoy ng kanyang pawis at tabako ay pumuno sa aking sistema, isang mabigat na halimuyak ng kapangyarihan at kalalakihan na nagpapabaliw sa aking pandinig.

Nang mapansin ko na ang dalawang kamay ni Tatay ay nasa likod ng kanyang ulo, nagkusa na ako na amuyin at dilaan ang kanyang kili-kili. Isang sensasyon na naging dahilan upang mapapikit siya sa sarap. “Masarap ba ang tatay kahit medyo pawisan na?” bulong niya habang patuloy ako sa pagsamyo ng kanyang natural na amoy. Sinagot ko ang tanong niya ng pagtango saka tinuloy ang pagsamba sa kanyang katawan.

“Mmgh… ang lambot talaga ng labi ng batang ito,” ang ungol ni Dante habang ang kanyang malaking kamay ay sumalubong sa aking buhok, mahigpit na hinawakan ito at marahang ibinaba ang aking mukha patungo sa kanyang puson.

Nang tuluyang mahubad ang huling harang sa kanyang katawan, tumambad sa akin ang dambuhalang walong pulgadang ari ni Tatay Dante—tigas na tigas, may makakapal na ugat na parang mga baging na nakapulupot, at naglalabas ng mainit na katas sa dulo. Hindi na ako nag-atubili; ibinuka ko ang aking mga labi at sinalubong ang init nito. Ang bawat pagpasok ng kanyang ari sa aking lalamunan ay parang pag-okisa sa aking hangin, sapilitang pinapaluwang ang aking lalamunan habang pinipigilan ko ang pag-agos ng aking mga luha sa tindi ng hapdi at sarap.

“Ayan, iyan ang gusto ko… kayang-kaya mo talaga akong tanggapin nang buo, Jiro,” ang utos ni Tatay Dante habang ang kanyang ritmo sa aking ulo ay unti-unting bumilis, ang bawat pagbayo ng kanyang balakang ay sumasabay sa pagtulo ng aking laway sa kanyang mga hita.

Subalit sa gitna ng aking pagkaabala sa paglilingkod kay Dante, naramdaman ko ang paggalaw sa aking gilid. Si Ninong Boyet ay lumapit nang walang ingay, at bago pa man ako makapagrehistro, ang kanyang maiinit at magaspang na mga daliri ay mabilis na bumaon at pumasok sa loob ng aking basang pagkatao. Ang biglaang paggalaw ng kanyang mga daliri—mabilis, paikot, at walang prenong pag-atras-abante—ay nagpatalon sa aking buong katawan.

“Ah! N-Ninong…” ang daing ko sa gitna ng pagsubo sa ari ni Tatay Dante, ang tunog ay naputol ng paghigpit ng lalamunan ko sa dambuhalang ari ng aking tatay.

“Tingnan mo nga naman,” ang nakakalokong wika ni Ninong Boyet habang pinapanood ang aking mukha na namumula sa hirap at sarap, ang kanyang kabilang kamay ay hinahawakan ang aking baywang upang hindi ako makalayo. “Sabay tayong nagpapakasasa sa katawan ng batang ito, Dante. Tingnan mo kung paano siya umiiyak habang binibigyan tayo ng kasiyahan.”

Ang koordinasyon ng dalawang matanda ay walang kapantay. Habang si Tatay Dante ay nagbibigay ng mabibigat at dominanteng pagtulak sa aking mukha, si Ninong Boyet naman ay patuloy na nagpapalalim ng paggalaw ng kanyang mga daliri sa aking ibaba, lumilikha ng isang maruming ritmo na tumatama sa pinakapusod ng aking sistema. Ang bawat pagpisil ni Ninong Boyet sa aking baywang ay nagpapatindi ng pag-agos ng aking mga luha, ngunit ang takot sa kanilang dalawa ang pumipigil sa akin upang huminto.

“Huwag kang hihinto sa paghigop kay Dante,” ang utos ni Boyet habang binibilisan pa nito ang paggalaw ng kanyang mga daliri, basa at mahapdi pa dahil sa engkuwentro kanina lang. “Gusto kong makitang bumubula ang laway mo sa ari ng kumpare ko habang pinapainit ko ang loob mo.”

Nang maramdaman nila ang lubos kong kasiyahan at pagtanggap, mabilis na nagbago ang kanilang dinamika. Tumigil si Tatay Dante sa paggamit ng aking bibig, at sa isang hudyat ng kanyang mga mata, si Ninong Boyet naman ang humalili.

“Ngayon, ako naman,” ang utos ni Ninong Boyet habang hinila niya ako patayo nang bahagya upang lumuhod sa kanyang harapan.

Ang pitong pulgadang ari ni Boyet—tuwid, matigas, at may kakaibang init—ang sumalubong sa aking nanginginig na mga labi. Namumula pa ito at ang amoy ng aking pagkatao ay nakadikit na sa bawat ugat nito.

Sinimulan ko ang pagsupsip dito habang sa pagkakataong ito, si Tatay Dante naman ang lumapit sa aking likuran. Ang malalaking palad ni Tatay Dante ay humawak sa aking balikat, at ang kanyang mga daliri ay marahas ding pumasok upang salit-salitang ipagpatuloy ang ginawa ni Ninong Boyet sa aking ibaba. “Nako naman, Boyet. Masyado mo na itong pinaluwag.”

Ang silid ay napuno ng basang mga tunog ng pagdikit ng balat, mabibigat na paghinga, at ang mga halakhak ng tagumpay ng dalawang naglalakihang lalaki.

“Ang sarap mo talagang panggigilan, Jiro,” ang bulong ni Tatay Dante sa aking tainga habang patuloy ang pagpasok ng kanyang mga daliri sa aking likuran, habang ang aking mga labi ay abala sa pag-ikot sa ari ni Boyet. “Wala kang kawala sa amin. Simula ngayon, tratuhin mo kaming dalawa bilang mga asawa mo.”

Ang bawat segundo sa loob ng kwarto ay parang oras na bumagal sa tindi ng pagod, pawis, at walang humpay na pagnanasa. Ang aming mga katawan ay nag-iwan ng mga marka ng pag-aangkin sa bawat sulok ng silid, habang ang aking isipan ay unti-unting isinusuko ang natitirang katinuan sa kapangyarihan ng dalawang halimaw na nagmamay-ari sa akin.

Kabanata 48: Ang Laro ng mga Kumpare sa Kama

Ang malambot na kutson ng kama sa aming silid ay parang lulon ng mainit na buhangin na sumalo sa aking likuran habang mariin akong itinutulak ni Ninong Boyet upang iunat ang aking mga binti. “Huwag kang mag-alala, Dante. Sigurado akong madulas na itong papasukan mo,” biro ni Ninong Boyet.

Ang mga hita ko ay sapilitang ibinuka nang maluwag, pinagpapatong ang aking mga tuhod sa gilid ng ulunan habang ang dalawang naglalakihang matanda ay nakatayo sa magkabilang gilid, pinag-aaralan ang bawat sentimetro ng aking nag-iinit na katawan na tila mga tagapangasiwa sa isang madilim na paligsahan.

“Iangat mo pa nang kaunti ang iyong balakang, Jiro,” ang malamig na utos ni Tatay Dante habang dahan-dahan itong humiga sa aking ibabaw, ang malapad at mabalahibong dibdib ay dumikit nang husto sa aking balat na pawisan na rin. “Huwag kang magmamatigas ngayon. Alam mong hindi na ubra ang iyong pag-iwas.”

Hindi na ako nakapagsalita pa nang maramdaman ko ang dulo ng walong pulgadang init ni Tatay Dante na dahan-dahang naghanap ng daan sa aking pagkatao. Ang kanyang pagpasok ay mabigat, tila isang malaking pako na marahas na ibinaon sa basang lupa nang walang anumang pag-aalinlangan. Napatili ako nang mahina, ang aking mga daliri ay mabilis na bumaon sa telang unan habang ang hangin sa aking lalamunan ay biglang napatid sa tindi ng pagkakabaon ng kanyang katawan sa loob ko.

Subalit sa gitna ng mabigat na simula, isang malamig na pagkadismaya ang gumuhit sa mukha ni Tatay Dante habang nakatitig ito sa aking mga mata. “Hmm…” ang pagtataka ni Dante, ang kanyang boses ay may halong insulto habang ang kanyang ari ay dahan-dahang pinakiramdaman ang loob ko. “Bakit ganito kaluwag, Boyet? Parang dinadaanan na lamang ng hangin ang pagkatao niya dahil sa ginawa mo kanina.”

“Aba, kasalanan ko bang masigasig ang batang ito mag-asikaso?” ang natatawang depensa ni Ninong Boyet habang nakasandal ito sa poste ng kama, pinapanood ang reaksyon ng kumpare. “Subukan mo munang pukawin ang loob niya bago ka magreklamo, Dante.”

Ang hiya na umakyat sa aking mukha ay parang apoy na sumunog sa aking mga pisngi. Ayaw kong maging madali o walang kuwenta sa kanilang dalawa, kaya sa kabila ng hapdi at pagod, ipinikit ko nang mariin ang aking mga mata at pilit na pinagsama ang aking loob. Ginamit ko ang bawat patak ng aking konsentrasyon—piniga at hinigpitan ang mga kalamnan sa aking pusod, ginamit ang tinatawag na muscle control upang sapilitang yakapin, saluhin, at pigilan ang paggalaw ng ari ni Tatay Dante sa loob ko.

“Oh…” ang impit na daing ni Dante, ang kanyang mga mata ay bahagyang nanlaki nang maramdaman ang biglang paghigpit ng aking laman na pumulupot sa kanyang katawan na parang mainit na sutla. “Ganoon pala ang gusto mo, ha? Akala ko ba ay susuko ka na?”

“Tatay… ayaw ko pong madismaya kayo…” ang putol-putol kong daing habang pinapanatili ang paghigpit ng aking kalamnan sa loob upang patunayang kaya ko pa ring ibigay ang kanilang hinahanap.

“Sige, ituloy mo lang ’yan,” ang utos ni Tatay Dante habang sinimulan na niya ang kanyang mabibigat na pagbayo, ang bawat pag-atras at pagsulong ay lumilikha ng malalalim na tunog sa silid na sinabayan ng aking mga paut-paut na paghinga.

Hindi nagtagal, sa gitna ng ritmong iyon, nagkatinginan ang dalawang kumpare na parang may binubuong panibagong patakaran sa gitna ng laro. “Huwag mong tanggalin,” ang utos ni Boyet kay Dante habang marahas akong hinawakan sa magkabilang tagiliran. “Baguhin natin ang posisyon. Gusto kong makita kung paano siya gagalaw habang nakaposisyong nakaluhod.”

Bago pa man ako makapagsalita, ang katawan ko ay marahas na inayos nang hindi man lamang inuugoy o binabunot ang ari ni Tatay Dante na nakabaon pa rin nang buo sa aking loob. Napasigaw ako sa hapdi at sarap nang sabay kaming gumalaw—nakaluhod ako sa ibabaw ng malambot na kama, ang aking mga kamay ay sumasandig sa dulo ng ulunan habang si Tatay Dante ay nanatili sa aking likuran, mahigpit na nakahawak sa aking manipis na baywang upang itakda ang mabigat at walang-awa niyang ritmo.

“Ayan… mas maganda ang anggulong ito,” ang bulong ni Dante sa aking tainga habang ang kanyang mainit na hininga ay humahapdi sa aking balat. “Subukan mong gumalaw kasabay ng pagbayo ko, Jiro. Huwag kang tatanga-tanga rito.”

Habang ang likuran ko ay mariing inaangkin ni Tatay Dante sa bawat mabilis na pagsulong ng kanyang katawan, ang aking mga mata ay napadako sa harapan kung saan nakatayo si Ninong Boyet, tayong-tayo at nag-aapoy ang kanyang ari, tila ba hindi pa sapat sa serbisyong nakuha nito kanina lang. Nilalapit niya ang kanyang pitong pulgadang ari malapit sa aking mukha.

“O, ano pa ang hinihintay mo?” ang hamon ni Ninong Boyet habang hinawakan ang kanyang sarili at isiniksik ito nang bahagya sa aking mga labi. “Binigyan ka na ng trabaho ng tatay mo. Saluhin mo rin ang sa akin; hindi naman pwedeng ang kumpare ko lang ang masaya.”

Wala akong nagawa kundi ang sundin ang kanilang utos. Ibinitin ko ang aking ulo at binuka ang aking bibig upang salubungin ang init ni Ninong Boyet, habang sa bawat pagtulak ni Tatay Dante mula sa likod ay napipilitan akong sumabay sa pag-atras-abante ng aking ulo. Ang aking lalamunan ay sunud-sunod na napapangiwi sa tindi ng sabay na pasakit at sarap; ang isang dulo ay nag-iiwan ng malalim na init sa aking pusod, habang ang kabilang dulo naman ay pilit na binabarena ang aking hininga sa pamamagitan ng pag-aangkin sa aking bibig.

“Ang galing naman ng batang ito,” ang halakhak ni Boyet habang pinapanood ang pagtulo ng aking laway sa kanyang ari habang ang buhok ko ay mahigpit na hinahawakan ni Tatay Dante mula sa likod. “Para kang mabilis na makina na walang karapatang mapagod, Jiro. Tikman mo lang ’yan.”

Nagpatuloy ang ganitong sistema sa loob ng silid—isang maruming palabas kung saan ang aking katawan ay naging laruan ng kanilang dalawang kapangyarihan. Ngunit nang maramdaman nilang pareho na malapit na akong umabot sa dulo ng aking lakas, mabilis na nagpalitan ng pwesto ang dalawang matanda na parang nag-aagawan sa isang mahalagang tropeo.

“Teka muna, ako naman ang sawa na sa likuran,” ang wika ni Tatay Dante habang maingat nilang iniba ang aming pwesto nang hindi pa rin tuluyang lumalabas ang init sa aking katawan. “Ikaw naman sa harap, Boyet. Ako ang hahawak sa bibig niya ngayon.”

Si Ninong Boyet ang lumipat sa aking likuran, ang kanyang mabibigat na kamay ang humawak sa aking baywang upang ipagpatuloy ang pagbayo, habang si Tatay Dante naman ang lumuhod sa aking harapan, ipinasok ang kanyang ari sa aking mga labi upang salit-salitan silang maglaro sa aking nanginginig na katawan.

“Huwag kang hihinto sa paghigop sa akin, Jiro,” ang mahigpit na bilin ni Tatay Dante habang ang kanyang ari ay mabilis na nagpapasok-pasok sa aking lalamunan, sabay sa marahas na pagbayo ni Boyet sa aking likuran. “Gusto kong makitang lumuluha ka habang pinagsasaluhan ka namin hanggang sa maubos ang lakas mo.”

Ang bawat pagpindot, bawat pagbayo, at bawat pag-angkin ay patuloy na umalingawngaw sa silid. Ang aming mga balat ay basang-basa sa pawis, ang mga unan ay nagusot sa tindi ng aming galaw, at ang aking isipan ay unti-unting lumabo sa gitna ng walang-patummanggang laro ng dalawang matanda.

Kabanata 49: Ang Rurok ng Pag-angkin

Ang mga pader ng silid ay tila lumiit, o sadyang lumalaki lamang ang kabigatan ng hangin sa loob habang ang aking mga mata ay pilit na idinidilat sa gitna ng matinding pagod. Ang balat ko ay lagkit na lagkit sa pawis, ang bawat paghinga ko ay parang paghila ng bubog sa lalamunan, at ang mga binti ko ay tuluyang namanhid na parang wala nang sariling buhay. Narito na kami sa dulo—sa huling yugto ng kanilang laro kung saan ang bawat hibla ng aking katinuan ay unti-unting pilit na pinatutumba.

“Mukhang maluwag na nga ang batang ito para sa isa lamang, Dante,” ang mababang wika ni Ninong Boyet habang nakahiga ito nang pakuwadro sa gitna ng kama, ang kanyang katawan ay nakatiwangwang habang ang mainit at tumitigas na pitong pulgadang ari ay nakaposisyon at nakapasok sa aking ilalim. “Kahit anong piga niya ng kalamnan, kulang na kung isa lang ang magmamay-ari sa kanya ngayon.”

Si Tatay Dante, na nakatayo sa gilid habang pinapanood ang kalagayan ng aking nanginginig na katawan, ay marahang tumango. Ang kanyang mga mata ay pinaliligiran ng dilim ng pagnanasa, ang walong pulgadang sandata nito ay naglalabas pa ng makintab na katas sa dulo. Ipinasok ni Tatay Dante ang daliri niya sa hiyas ko habang nakapasok pa ang ari ni Ninong Boyet.

“AHHHHHH!” daing ko dahil sa sakit, pero ang ikinagulat ko ay ang halos walang-effort na pagpasok ng buo ng daliri ni Tatay Dante.

“Tama ka, Boyet. Sabay na nating punuin ang natitirang espasyo ng katawan niya. Tingnan natin kung makakapanlaban pa ang tapang ng batang ito.”

Wala na akong lakas upang tumutol o pumalag pa. Ang mga kamay ni Ninong Boyet ang humawak sa aking mga balakang, marahas akong hinila pababa upang ang kanyang ari ay direktang bumaon at sumalubong sa aking pagkatao. Isang matinis at basang daing ang kumawala sa aking lalamunan nang maramdaman ang pagbabago ng posisyon na naging dahilan upang maramdaman ko nang buo ang kanyang init sa aking loob, ang bigat ng kanyang katawan ay sumalo sa akin habang nakahiga siya nang patalikod sa kutson.

“Ayan… ganyan nga, Boyet,” ang utos ni Dante habang mabilis itong sumampa at lumapit sa aking ibabaw.

Hindi na hinintay na makabawi ang aking sistema. Si Tatay Dante ay pumuwesto sa aking harapan—ang kanyang mabibigat na hita ay ibinuka sa magkabilang gilid ng aking katawan, ang kanyang malapad na dibdib ay idinikit sa aking balat, at dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang sarili upang ihanay ang kanyang walong pulgadang ari sa ibabaw ng naghihingalong lagusan na kasalukuyang binabarena na ni Ninong Boyet mula sa ibaba.

“Kahit sabihin nating maluwag ka na, Jiro, sisiguraduhin kong sasakop ka pa rin naming dalawa nang sabay,” ang bulong ni Dante sa aking tainga, ang boses ay mabigat at puno ng pagbabanta.

Sa isang komplikado at mabagal na pagtulak, ibinaon ni Tatay Dante ang kanyang sarili habang si Ninong Boyet naman ay sumalubong mula sa ibaba nang sabay, tila ba binibigyang-posisyon ang pagpasok ni Tatay. Ang reaksyon ng aking katawan ay agaran at marahas; ang dalawang naglalakihang init ay sabay na nagtagpo sa loob ng aking sikmura, lumilikha ng isang mabigat at nakakabinging presyon na hindi ko kailanman naranasan sa buong buhay ko.

“Ahhh! Diyos ko… p-pakiusap…” ang tanging sigaw ko, ang mga daliri ko ay sumabunot nang mariin sa gilid ng unan habang ang aking lalamunan ay napaos sa tindi ng sakit at kakaibang sarap na sumalanta sa aking mga buto.

“Shhhh… konti na lang, Jiro, ulo pa lang ang napapasok,” pag-aamo sa akin ni Tatay Dante.

Ang sabayang pagpasok ay nagdala ng isang hindi inaasahang himala sa kanilang laro—sa kabila ng naunang pagkaluwag ng aking katawan, ang pagdikit at pagpuno ng dalawang napakalaking katawan ay lumikha ng isang matinding pisikal na sikip. Ang mga kalamnan sa aking pusod ay sapilitang piniga, mahigpit na pumulupot sa kanilang dalawa na parang bakal na nag-uugnay sa aming mga katawan.

“Ugh… t ng na, Dante…” ang impit na mura ni Ninong Boyet habang ang kanyang mukha ay namimilipit sa sarap mula sa ginawa ng paghigpit ng aking loob sa kanyang ari. “Ang sikip… pucha, parang sinasakal niya tayo nang sabay!”

“Nararamdaman ko…” ang ungol ni Dante, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na humawak sa magkabilang balikat ko upang gamitin itong sandalan habang sinimulan na nila ang kanilang magkasabay na ritmo. “Tingnan mo ang mukha niya, Boyet. Namumutla na sa tindi ng sarap.”

Ang silid ay napuno ng mga basang tunog ng nagtatagpong mga balat at ang mabibigat naming paghinga. Ang bawat pagbayo ni Tatay Dante mula sa itaas ay sumasabay sa marahas na pag-atras-abante ni Ninong Boyet mula sa ibaba; para akong nasa gitna ng isang panday na humahampas ng bakal sa magkabilang dulo.

Ang aking isipan ay unti-unting gumuho, ang mga luhang kanina pa pinipigilan ay tuluyang bumagsak sa aking mga pisngi habang nararamdaman ko ang emosyonal na pagkasira ng aking pagkatao. Ang mga taong ito—ang nagpalaki sa akin, ang tumatayong ama at pamilya—ay siya ring mga taong walang-awang kumakaladkad sa aking katinuan patungo sa lupa.

“Masakit na po…” ang putol-putol kong iyak sa gitna ng kanilang pagbayo, ang mga mata ko ay nakatitig sa kisame na parang lumalayo na ang aking kaluluwa sa aking katawan.

“Tiisin mo lang, Jiro. Tandaan mo, kami ng ninong mo ang asawa mo ngayon. Hindi ba’t kailangan mo na ring matuto na serbisyuhan kami ng sabay,” ang mariing tugon ni Dante habang binibilisan pa nito ang pagbayo, ang kanyang hininga ay napakainit at humahapdi sa aking mukha. “Wala nang ibang hahawak sa iyo kundi kaming dalawa. Tandaan mo ’yan habang pinagsasaluhan ka namin.”

Ang ritmo ay naging mas mabilis, mas marahas, at walang pakialam sa aking mga hikbi. Sa bawat pag-ungol ko pa dahil sa sakit, ang daliri at labi ni Tatay Dante ay pinapagala niya sa aking dibdib, tila ba ito ang sagot niya sa pagkawasak na nararamdaman ko.

Ang overstimulation sa aking sistema ay umabot sa rurok na hindi na kinaya ng aking balat at mga ugat. Ang buong katawan ko ay biglang naninigas; ang aking mga daliri sa paa ay kumulot, ang aking likod ay umarkong kusa mula sa kutson, at nang walang anumang paghawak sa sarili o pagpindot sa myembro, ang isang malakas at walang-babalang hands-free climax ang sumabog mula sa aking sistema.

Isang mahaba at panginginig na tili ang kumawala sa aking labi habang ang aking loob ay sunud-sunod na nagpakawala ng likido nang sabay sa pagpalo ng kanilang mga katawan.

“Oh… lumalabas na siya!” ang sigaw ni Boyet habang naramdaman ang pagpupumiglas at pagbomba ng aking loob sa kanyang ari. “Sh*t, sumisikip na tuloy ang butas mo! Dante, malapit na rin ako!”

“Sabay na nating tapusin ito!” ang utos ni Tatay Dante habang ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa tindi ng rurok. Ang aking katas ay tumatakip sa kanyang tiyan, tinatakpan ang mabuhok niyang kalamnan.

Sa isang huling malalim at mariing pagbayo, sabay na ibinuhos ng dalawang matanda ang kanilang mainit na likido sa loob ng aking katawan. Ang mainit na daloy kay Tatay Dante at kay Ninong Boyet ay sabay kong naramdaman, nag-iwan ng nag-aapoy na init sa pinakailalim ng aking pagkatao, sabay nilang isinara ang aming laro sa gitna ng mabigat na paghinga at nakakabinging katahimikan.

Tiningnan ako ni Tatay Dante sa mata sabay ng kanyang paghingal. Hinalikan niya ako sa labi na nagpamula sa pisngi ko. “Salamat, Jiro. Proud ako sa ’yo, proud kaming dalawa sa ’yo dahil kinaya mo.” Napangiti ako sa sinabi ni Tatay habang naramdaman ko naman ang kamay ni Ninong Boyet sa aking balikat, tila inihahatid ang kaparehong mensahe sa akin.

Kabanata 50: Ang Bagong Umaga ng Pagkaalipin

Matapos ang sabayang pagpasok ni Tatay at Ninong, ay hindi na ako muli nakagalaw. Kung si Tatay Dante lang ay kaya ko, kung si Ninong Boyet lang ay kaya ko, pero kung sabay, hindi ko na yata kakayanin. Sa gabing ito, hindi ko kinaya. Bumigay ako sa pinaghalong sarap at sakit. Kaya matapos ang mainit na pagtatalik ay halos hindi na ako makagalaw.

Ang mabibigat na yabag ng mga paa sa sahig ang akin na lang naririnig pagkatapos ng isang mainit na engkwentro. Ang amoy ng pinagsamang pawis, mainit na balat, at ang pamilyar na likidong naglagos sa aking pagkatao ay kumakalat sa malamig na hangin. Si Tatay Dante at Ninong Boyet ay sabay na bumangon mula sa magulong kama, ang kanilang mga katawan ay tila walang anumang pagod na nag-unat habang tahimik silang nagpalitan ng mga tuwalya.

“Linisin mo muna ang bata, Dante, para makatulog na tayo,” ang utos ni Ninong Boyet habang isinusuot ang kanyang sandong may mantsa ng aming pinaghalong pawis. “Mukhang nawalan na naman ng ulirat sa sobrang sarap.”

“Oo, susunod na ako. Dalhin mo na muna ang tuwalya sa banyo,” ang tugon ni Tatay Dante habang lumapit ito sa aking tabi.

Naramdaman ko ang marahas na pag-uga ng kutson nang maupo siya sa aking gilid. Hinawakan niya ang aking braso upang ihatid ako sa banyo, ngunit ang bawat galaw ng aking mga buto ay parang binibiyak ng libu-libong karayom. Ang balat ko ay tadtad ng mga pulang marka, pasa, at bakas ng kanilang mabibigat na daliri.

“Jiro… gising muna,” ang malamig na bulong ni Dante sa aking tainga habang kinakalabit ang aking pisngi. “Halika, maglilinis pa tayo.”

Subalit ang aking mga mata ay sadyang mas mabigat pa kaysa sa aking determinasyon. Ang huling hibla ng aking katinuan ay napigtas na; ang aking mga talukap ay tuluyang sumara, at sa gitna ng malamig na sahig ng silid, ang aking katawan ay tuluyang bumagsak sa malalim, walang-hanggang kadiliman ng pagtulog habang ang mga yabag nila ay unti-unting lumayo.

Ang sikat ng araw na tumatagos sa kurtina ang sumalubong sa aking mukha kinabukasan. Ang bawat paggalaw ng aking katawan ay sinalubong ng kirot sa aking balakang at sa pinakagitna ng aking pagkatao, isang paalala na ang bangungot kagabi ay hindi simpleng panaginip lamang. Sapilitan akong bumangon, isinuot ang maluwag na damit, at naglakad sa malamig na sahig patungo sa kusina upang gampanan ang aking tungkulin bilang tagapagsilbi.

Ang amoy ng bagong timplang kape at inihaw na daing ang umalingawngaw sa buong kabahayan habang inilalagay ko ang mga plato sa mesa. Si Tatay Dante at Ninong Boyet ay magkaagapay na nakaupo sa hapag-kainan, tahimik at mahinahong nag-uusap tungkol sa kanilang trabaho sa barrio, parang walang naganap na karahasan at demonyong laro sa pagitan naming tatlo kagabi.

“Nandito na pala ang kape, Jiro. Uminom ka muna,” ang maikling wika ni Tatay Dante nang ihain ko ang tasa sa kanyang harapan, ang mga mata nito ay may mapanuring tingin habang pinapanood ang nanginginig kong mga kamay.

Umupo si Ninong Boyet sa kabilang dulo ng mesa, ang kanyang mga kamay ay abala sa paghiwa ng tinapay habang ang kanyang tingin ay lumipat sa akin. Habang kumakain sila nang may ganang-gana, ang walang-pakundangang ngisi ay unti-unting gumuhit sa labi ni Boyet. Nilapag niya ang kanyang tinidor at dahan-dahang ibinaba ang kanyang tingin sa ilalim ng mesa, kung saan ako nakatayo at nag-aabang.

“Dante,” ang basag ni Boyet sa katahimikan habang ang kanyang isang binti ay dahan-dahang idinikit sa hita ko. “Hindi ba’t sinabi ko sa iyong masisipag ang batang ito kapag umaga?”

“Ano na naman ang nasa isip mo, Boyet?” ang tanong ni Dante habang humihigop ng mainit na kape, hindi man lamang nag-abalang lumingon sa amin dahil batid na nito ang takbo ng laro.

“Gusto ko lang subukan kung talagang sanay na siyang mag-asikaso kahit habang kumakain ako. Pasensya na, morning wood ; alam mo naman, mahirap kung hindi ko ito mailalabas,” ang turan ni Boyet habang dahan-dahang ibinaba ang kanyang maong at iniluwa ang kanyang nag-aapoy at tumitigas na pitong pulgadang ari sa harap mismo ng mesa. “Halika rito sa ibaba, Jiro. Isubo mo para ganahan ako sa pagkain ko ng almusal.”

Ang hiya na pumundar sa aking dibdib ay parang kumukulong mantika na ibinuhos sa aking mukha. Sumulyap ako kay Tatay Dante, nagbabakasakaling may matitira pang awas ng pagiging magulang sa kanyang mga mata, subalit ang tanging nakita ko ay ang pag-inom nito ng kape at ang pagsang-ayon ng kanyang mga labi.

“Sundin mo ang sinabi ng ninong mo, Jiro. Huwag ka nang magmatigas,” ang malamig na utos ni Tatay Dante.

Wala akong nagawa kundi ang lumuhod sa matigas na sahig ng kusina. Ang aking mga tuhod ay sumasayad sa malamig na baldosa habang dinala ko ang aking mukha sa harapan ni Ninong Boyet. Binuka ko ang aking bibig at sinalubong ang init ng kanyang katawan, habang sa bawat pagsubo ko ay naririnig ko ang pagnguya ni Boyet ng tinapay sa itaas, at ang tahimik na pagmamasid ni Tatay Dante na tila ba pinapanood lamang ang isang alagang hayop na kumakain sa kanyang paanan.

“Ayan… ganyan nga, ang ganda tuloy ng bungad ng umaga ko,” ang ungol ni Ninong Boyet habang ang isang kamay nito ay nakahawak sa aking buhok, marahas na itinutulak ang my ulo pasulong at patalikod kasabay ng pag-inom niya ng kape. “Walang hiya-hiya rito, Jiro. Kaming dalawa na ng Tatay mo ang asawa mo. At ang isang mabuting misis ay marunong magsilbi.”

Ang paglipas ng maghapon ay dumaan na parang isang mahabang paghihirap, hanggang sa ang dilim ng gabi ay muling bumalot sa kabahayan. Ang mga kuliglig sa labas ng bintana ay tila sumasabay sa maruming ritmo na alam naming magaganap muli sa loob ng silid.

Nasa loob na ako ng silid nang pumasok si Tatay Dante. Agad akong hinigit sa aking baywang at inihiga sa pamilyar at malambot na kutson. Ang mabibigat na halik at ang mabilis na pagpapakawala ng init ay sumalanta sa aking katawan; ang routine ng penetration ay bumalik na parang isang batas na hinding-hindi ko na kailanman matatakasan. Ang bawat pagbayo ni Dante ay lumilikha ng malalalim na tunog sa silid, ang aking mga hita ay nakaladlad sa magkabilang gilid habang ang aking mga luha ay tahimik na dumadaloy sa unan.

Sa gitna ng aming pagtatalik, nang ang mga ungol at ang pag-uumpugan ng aming mga balat ay umabot na sa rurok ng ingay, biglang bumukas ang pinto nang walang anumang katok. Si Ninong Boyet ay pumasok nang parang sariling bahay, ang mukha ay may nakakalokong ngiti habang lumapit ito sa gilid ng kama kung saan kami nag-uumpugan ni Dante.

“Mukhang sarap na sarap kayo rito, ah. Aminin mo, Dante, ito ang pampatulog mo noong bago pa ako dumating dito,” ang bungad ni Boyet habang isinandal ang kanyang katawan sa poste ng kama, pinapanood ang bawat paggalaw ng aking baywang sa ilalim ng katawan ni Dante.

“Huwag kang istorbo, Boyet, malapit na ako rito,” ang sagot ni Tatay Dante habang binibilisan ang kanyang mabibigat na pagbayo sa loob ko, ang kanyang mukha ay pawisan at nanginginig sa tindi ng darating na rurok.

Hindi umalis si Ninong Boyet; sa halip, naupo ito sa gilid ng nag-uumpugang aming mga katawan, ang kanyang kamay ay ipinapatong sa aking hita habang pinapanood ang bawat pagpasok at paglabas ng ari ni Dante. Ang presensya ng dalawang lalaking ito sa iisang kama ay lumikha ng isang mabigat na kulungan na nagpapakita ng aking tuluyang pagkawasak.

“Ugh… Jiro, malapit na ako…” ang sigaw ni Tatay Dante habang ibinaon ang kanyang sarili nang buong-lakas sa loob ko, at sa isang huling malalim na pagbayo ay pinakawalan niya ang kanyang init sa aking pagkatao.

Habang si Tatay Dante ay nakapatong pa rin sa aking ibabaw, hingal na hingal at pumipikit sa sarap, ibinaba ni Ninong Boyet ang kanyang mukha sa aking tainga at bumulong na may kasamang mariing pangako:

“Bukas, ako naman ah.”